kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Takanobu Okabe

Takanobu Okabe () er ein japansk skihoppar frå Shimokawa på Hokkaido. Han vart verdmeister i normalbakken i 1995 og vart olympisk meister med Japans firemannslag i laghopping under vinter-OL 1998.

Aktiv
Okabe debuterte i verdscupen i Sapporo 16. desember 1989, men fekk ikkje verdscuppoeng før i 1993. Han deltok i 1993 i VM i Falun, der han vart best i storbakken med ein tolvteplass. På tampen av 1993-sesongen kunne han for fyrste gong klive opp på verdscup-pallen då han vart nummer to i storbakken på Lillehammer, berre Espen Bredesen var betre.

I OL-året 1994 var Okabe tilbake på Lillehammer, der han var han med på det japanske laget som tok sølv i laghoppinga. Under VM 1995 i Thunder Bay vart Okabe verdsmeister i normalbakken, med nesten ti poengs margin til landsmannen Hiroya Saitō som tok sølv. Seinare i verdsmeisterskapen fekk både Okabe og Saitō kvar sin bronsemedalje i lagtevlinga.

Okabe vann i 1997 ein ny sølvmedalje i laghopping med det japanske laget under VM i Trondheim. Omframt Okabe bestod laget av Hiroya Saitō, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki. Året etter, under OL 1998 i Nagano tok dei same fire hopparane OL-gull for Japan i lagtevlinga. Okabe vart nummer seks i storbakkerennet under olympiaden.

Okabe gjekk til topps i fem individuelle renn i verdscupen. Den fyrste verdscupsigeren oppnådde han 7. desember 1996 i finske Kuusamo. Dei fleste sigrane kom i skiflygingsrenn; i 1997 vann han i Vikersund og Planica, og året deretter i Bad Mitterndorf (Kulm). Samanlagt i verdscupen vart han som best nummer fire i sesongen 1996/97. 10. mars 2009 vart Okabe historisk då han som 38-åring vann eit verdenscuprenn i Kuopio i Finland. Han vart då den eldste vinnaren av eit verdscuprenn. Sigeren kom elleve år etter hans førre verdscupsiger.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Takanobu Okabe» frå ,  den 23. november 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Takanobu Okabe» frå ,  den 23. november 2012.

Bakgrunnsstoff
 
 

Japanske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Japan
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Japan
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Japanske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Japanske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Japanske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 2001
Deltakarar under Ski-VM 2005
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Hiroya Saitō

Hiroya Saitō () er ein japansk, tidlegare skihoppar frå Yoichi på Hokkaido. Han vart olympiameister med Japans firemannslag under vinter-OL 1998 på heimebane i Nagano. I 1995 vann han VM-sølv i normalbakken i Thunder Bay i Canada.

Aktiv
Saitō debuterte i verdscupen i Sapporo den 14. desember 1991. Fyrst vinteren 1995 hevda han seg mellom dei beste i verda. I januar 1995 kom han på sjetteplass i normalbakken i eit verdscuprenn Sapporo. Dette sikra han plass i den japanske troppen til VM 1995. Der tok Saitō svært overraskande sølvmedaljen i normalbakken, berre slått av lagkameraten Takanobu Okabe. Seinare i meisterskapen var Saitō var med på å ta bronsemedaljen for Japan i laghoppinga.

Dei tre vintrane 1996, 1997 og 1998 høyrde Saitō med i verdseliten i skihopping. Han vart nummer åtte i den totale verdscupen for 1995/96, dei to neste sesongane kom han begge gongane på femteplass. Saitō vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn i Chamonix i desember 1995, den andre og siste vann han sesongen etter, i tyske Willingen.

Under VM 1997 i Trondheim tok Saitō si tredje VM-medalje, igjen i laghopp. Saman med Takanobu Okabe, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki vart det sølv i storbakken i Granåsen. Dei same fire hopparane sikra året etter japansk OL-gull i lagtevlinga under OL 1998 i Nagano, der Japan vann med vel 35 poeng over sølvlaget Tyskland.

Verdcupsigrar

Saitō la opp i 2003.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hiroya Saitō» frå ,  den 23. november 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Hiroya Saitō» frå ,  den 23. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Japanske skihopparar
Olympiske meistrar for Japan
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Japanske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
HMS «Challenger» (1858)

HMS «Challenger» var ein dampdriven korvett i Pearl-klassen i Royal Navy (den britiske marinen). Det vart sjøsett 13. februar 1858 ved Woolwich Dockyard. «Challenger» var flaggskipet til Australia Station mellom 1866 og 1870.

Skipet vart bestilt som eit skuleskip for den britiske kystvakta og Royal Naval Reserve ved Harwich i juli 1876.

Som ein del av North America and West Indies Station tok «Challenger» i 1862 del i operasjonane mot Mexico, inkludert okkupasjonen av Vera Cruz. Det vart flaggskipet til Australia Station i 1866 og i 1868 vart det gjort straffeoperasjonar mot somme folk på Fiji for å hemne mordet på ein misjonær og somme av hjelparane hans. Skipet drog ut frå Australian Station seint i 1870.

«Challenger» vart vald ut til å utføre den første globale marine forskingsekspedisjonen, Challenger-ekspedisjonen. For å kunne gjere sondemålignar i djupna måtte alle utanom to av kanonane på skipet fjernast og rundholtane måtte gjerast kortare for å gje meir plass. Laboratorium, ekstra lugarar og ein spesialbygd dreggdekk vart bygt. Skipet vart lasta med glaskolbar, alkohol for bevaring av prøvane, mikroskop og kjemiske apparat, trål og dregg, termometer og vassprøveflasker, sondelodd og utstyr for å hente opp sediment frå havbotnen, og store mengder tau for å heise utstyret ned i havdjupna. I alt hadde skipet med 291 km med italiensk hamp. 

«Challenger» hadde eit mannskap på 243 offiserar, vitskapsfolk og mannskap på reisa som var på . 

Trass i suksessen med Challenger-ekspedisjonen, leid «Challenger» ein skamleg lagnad. Skipet vart seld til Chatham Dockyards i 1878 og vart verande i reserve fram til 1883, då det vart ombygd til losjiskip i River Medway. Her vart det verande til det vart seld til J. B. Garnham den 6. januar 1921 og hogd opp for koparbotnen i 1921. 

Berre gallionsfiguren er att frå skipet. Dette står på utstilling i foajeen til National Oceanography Centre i Southampton. Den amerikanske romferja «Challenger» vart kalla opp etter dette skipet.

Bilete

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «HMS Challenger (1858)» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Bastock, John (1988), Ships on the Au Station, Child & Associates Publishing Pty Ltd; Frenchs Forest, Australia. ISBN 0-86777-348-0

Bakgrunnsstoff

Skip frå 1858
Skip sluttsegla i 1921
Britiske korvettar
Britiske ekspedisjonsfartøy
Britiske forskingsskip
O'Dowd Cove

O'Dowd Cove er ei isdekt vik i Abbot isbrem mellom Williamson Peninsula og Von der Wall Point på sørsida av Thurston Island. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kommandør William O'Dowd, som var flyoffiser på eit sjøfly frå USS «Pine Island» i den austlege arbeidsgruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47.

Kjelder

Viker i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Ranvik på Peter I Øy

Ranvik er ei vik på austkysten av Peter I Øy nær nordausthjørnet av øya. Ho vart oppdaga i 1927 av ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte. Dei namngav truleg vika etter eigedomen til Lars Christensen, som finansierte ekspedisjonen, inst i Ranvik i Noreg.

Kjelder

Viker i Ellsworth Land
Geografi på Peter I Øy
Stader i Antarktis kalla opp etter norske stader
Sandefjordbukta

Sandefjordbukta er ei vik mellom Kapp Ingrid og enden av Toftebreen på vestsida av Peter I Øy. Ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte segla kring Peter I Øy i «Odd I» i 1927. I februar 1929 gjorde «Norvegia» under Nils Larsen ei rekkje undersøkingar kring øya, og gjekk i land 2. februar for å heise det norske flagget. Ho er kalla opp etter Sandefjord i Noreg, som var senteret for den norske kvalfangstindustrien.

Kjelder

Viker i Ellsworth Land
Geografi på Peter I Øy
Stader i Antarktis kalla opp etter norske stader
Schwartz Cove

Schwartz Cove er ei isdekt vik i Abbot isbrem vest for Williamson Peninsula på sørsida av Thurston Island. Trice Islands ligg i innløpet til vika. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kommandør Isidor J. Schwartz, som var nestkommanderande på sjøflyet frå USS «Pine Island» i den austlege arbeidsgruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.

Kjelder

Viker i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Olaf Dufseth

Olaf Dufseth () var ein norsk kombinertrennar, langrennsløpar og gardbrukar. I 1947 og -48 vann han til saman tre NM-medaljar. Han var fødd i Vang i Hedmark og representerte Vang Skiløperforening.

Dufseth dreiv eit småbruk på Rena og døydde der i 2009.

Aktiv
Dufseth fekk to sølvmedaljar under noregsmeisterskapen på ski for 1947. I kombinert vart han berre overgått av Simon Slåttvik, medan han på 18-kilmeteren kom i mål på ei tid 18 sekundar svakare enn noregsmeisteren Erling Evensen, og på same tid som Leif Slagtern. Året etter vart Dufsethn i NM slått av to mann i kombinert, noregsmeisteren Per Sannerud og Ottar Gjermundshaug.

Dufseth fekk så delta for Noreg under OL 1948 i St. Moritz. Der fekk han med seg ein åttandeplass i kombinert og vart nummer 18 i 18 kilometer langrenn.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1947: Nr 3 i Holmenkollen i kombinert
1948: Nr 8 i vinter-OL i St. Moritz og nr 5 i Holmenkollen, begge i kombinert
1952: Nr 9 på femmila i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1946: Nr 6 i kombinert
Ski-NM 1947: Sølvmedalje i kombinert og på 18 km 
Ski-NM 1948: Bronsemedalje i kombinet og nr 6 på 18 km
Ski-NM 1949: Nr 5 i kombinert
Ski-NM 1953: Nr 7 på femmila

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olaf Dufseth» frå ,  den 24. november 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Norske kombinertløparar
Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Kombinertløparar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Noregsmeistrar i langrenn
Folk frå Hamar
Folk frå Åmot
Arne Barhaugen

Arne Barhaugen () var ein kombinertrennar frå Oslo, der han også døydde. Han representerte Nydalens Skiklub.

Barhaugen deltok for Noreg i kombinerttevlinga under ski-VM 1954, vinter-OL 1956, ski-VM 1958 og vinter-OL 1964. Beste plasseringane kom i Cortina d'Ampezzo i 1956 med femteplass, og ein noko overraskande sjetteplass i Innsbruck 1964. Gjennom sine tolv sesongar i noregseliten vann han ei einaste NM-medalje, bronsemedaljen i Rælingen i 1963. Åtte år tidlegare tok han sin einaste pallplass i eit større, internasjonalt renn; han vart då nummer tre i Svenska skidspelen i Nässjö.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1953: Nr 8 i Holmenkollen
1954: Nr 4 i Lahti og nr 8 under VM i Falun
1955: Nr 3 i Svenska Skidspelen i Nässjö
1956: Nr 5 OL i Cortina d'Ampezzo
1957: Nr 6 i Holmenkollen og i Lahti
1958: Nr 11 i VM i Lahti, og nr 7 i Holmenkollen
1959: Nr 9 i Lahti 
1960: Nr 10 i Holmenkollen
1962: Nr 8 i Holmenkollen
1963: Nr 7 i Holmenkollen
1964: Nr 6 i OL i Innsbruck og i Svenska Skidspelen i Kiruna

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1954: Nr 5 på Kongsvinger
Ski-NM 1955: Nr 6 på Voss
Ski-NM 1957: Nr 6 i Mo i Rana
Ski-NM 1958: Nr 4 i Oslo
Ski-NM 1959: Nr 4 på Gjøvik
Ski-NM 1961: Nr 4 på Røros og i Rælingen
Ski-NM 1962: Nr 5 i Skien
Ski-NM 1963: Bronsemedalje i Rælingen
Ski-NM 1964: Nr 4 på Voss
Ski-NM 1965: Nr 4 på Fåberg

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Arne Barhaugen» frå ,  den 24. november 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Kombinertløparar under vinter-OL 1956
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Kombinertløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Oslo
Eilert Dahl

Eilert Manngaard Dahl () var ein norsk kombinertrennar og langrennsløpar, fødd i Oslo, død på Hønefoss. Han vann i 1950 bronsemedalje med det norske stafettlaget i langrenn under VM i Lake Placid. Frå noregsmeisterskapane fekk han med seg to sølvmedaljar i kombinertøvinga. Dahl var medlem av Fossekallen Idrettsforening.

Karriere
Dahl deltok under vinter-OL for Noreg i 1948 i St. Moritz og fekk sjetteplass i kombinert og 27. plass på 18 km. To år seinare gjekk Dahl andreetappen på det norske laget som tok bronsen i 4x10 km stafett i VM på ski i 1950 i Lake Placid. Dei andre på laget var Martin Stokken, Kristian Bjørn og Henry Hermansen.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1948: Nr 6 i vinter-OL i kombinert, nr 7 i Holmenkollen
1950: Nr 5 i kombinert i Holmenkollen 
1952: Nr 6 på 18 km i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1946: Sølvmedalje i kombinert
Ski-NM 1950: Sølvmedalje i kombinert
Ski-NM 1952: Nr 6 på femmila, nr 7 i kombinert

Dahl fekk Kongepokalen i 1948 (liten pokal).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eilert Dahl» frå ,  den 24. november 2012.

Bakgrunnsstoff
Eilert Dahl i olympedia.org

Norske kombinertløparar
Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Kombinertløparar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Folk frå Oslo
Folk frå Ringerike
Kondorpapegøye

Kondorpapegøye (Pyrilia aurantiocephala) er ein art i papegøyefamilien Psittacidae. Han er endemisk for austsentrale Amazonas i Brasil. Dei naturlege habitata er tropiske fuktige låglandsskogar. 
Denne papegøyen vart opphavleg trudd å vere ein juvenil av gribbpapegøye grunna den oransje farga på det skalla hovudet, i motsetnad svart hovud på vaksne gribbpapegøyar. Men då det vart oppdaga at dei skalla individa var kjønnsmodne, vart fuglen skildra som ein ny art. I røyndomen er ungfuglar av begge artar fjørkledde, med grønaktig hovud heilt ulikt vaksne fuglar.

Kondorpapegøyen er ein liten til middels, samla sett grøn papegøye med eit skalla, bruntorange hovud. Som fleire andre medlemmar av slekta Pyrilia, har den raude undervengen dekkfjører som knapt er synlege når dei sit, men svært iaugefallande i flukt.

Han blir rekna som nær truga av BirdLife International, og dermed av IUCN på grunn av den utbreidde avskoginga av Amazonas.
Tidlegare var kondorpapegøyen plassert i slekta Pionopsitta, som no er monotypisk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bald Parrot» frå ,  den 25. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: Bald Parrot (Pionopsitta aurantiocephala) arthurgrosset.com. Lest 25. november 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 NRK Vitenskap og teknologi: Skalla papegøye og 4 meter lang anakonda blant nyoppdaga artar i Amazonas Lest 25. november 2012

Parakittar
Fuglar endemiske for Brasil
Haida

Haida er eit nordamerikansk urfolkspråk som blir snakka av mellom 50 og 60 haidafolk på den kanadiske øygruppa Haida Gwaii i Britisk Columbia i Canada, og i sørlege Alaska (på Prince-of-Wales-øya, Hydaburg og Ketchikan). Alle haidatalarane er over 60 år. Det finst omtrent 2000 haidafolk. Namnet kjem frå ordet xayda, som på haida tyder ‘person’ eller ‘menneske’.

Slektskap 

Sidan midten av 1800-talet har det vore ein teori om eit slektskap mellom haida, tlingit, eyak og dei atabaskiske språka. Denne gruppa blei av Edward Sapir i 1915 kalla na-dené-språk. Joseph Greenberg tok dei i 1987 med i boka si Language in the Americas. Nyare arbeid ser på desse språka meir som eit sprachbund enn som ein språkfamilie.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Haida (Sprache)» frå ,  den 25. november 2012.

Bakgrunnsstoff

Om haida 
 John Enrico: Haida Syntax. 2 Volumes. University of Nebraska Press, Lincoln NE u. a. 2003, ISBN 0-8032-1822-2.
 John Enrico: Haida Dictionary. Skidegate, Masset, and Alaskan Dialects. 2 Volumes. Alaska Native Language Center u. a., Fairbanks AK 2005, ISBN 1-555-00087-8.

Haida som amerikansk språk 
 Joseph Harold Greenberg: Language in the Americas. Stanford University Press, Stanford CA 1987, ISBN 0-8047-1315-4.
 Lyle Campbell: American Indian Languages. The historical Linguistics of native America. Oxford University Press, New York NY u. a. 1997, ISBN 0-19-509427-1 (Oxford Studies in anthropological Linguistics 4).
 Michael Krauss: The Indigenous Languages of the North: a Report on their Present State. In:  Hiroshi Shōji, Juha Janhunen (Hrsg.): Northern Minority Languages. Problems of Survival. National Museum of Ethnology, Suita u. a. 1997, S. 1–34 (Senri ethnological Studies 44, ).
 Marianne Mithun: The Languages of Native North America. Cambridge University Press, Cambridge u. a. 1999, ISBN 0-521-23228-7.

Haida og na-dené 
 Michael Krauss: Na-Dene. I: Thomas A. Sebeok (Hrsg.): Current Trends in Linguistics. Volume 10: William Bright (utgj.): Linguistics in North America. Del 2. Mouton, Den Haag u. a. 1973, s. 903–978.
 Robert Levine: Haida and Na-dene: a New Look at the Evidence. I: International Journal of American Linguistics. 45, 2, 1979, S. 157–170.
 Jeff Leer: Tlingit: a Portmanteau Language Family? I: Philip Baldi (utgjevar): Linguistic change and reconstruction methodology. Mouton de Gruyter, Berlin u. a. 1990, ISBN 3-11-011908-0, S. 73-98 (Trends in Linguistics. Studies and Monographs 45).
 Jeff Leer: Evidence for a Northern Northwest Coast Language Area. I: International Journal of American Linguistics. 57, 2, 1991, S. 158–193.
 John Enrico: Toward Proto – Na-Dene. I: Anthropological Linguistics. 46, 3, 2004, , S. 229–302.

Nettstader 
 haidalanguage.org
 Ernst Kausen, Klassifikation der indigenen nordamerikanische Sprachen. (DOC)
 Nord- und mesoamerikanische Sprachen
 Indianersprachen
 Ethnologue: Languages of the World

Einskildspråk
Isolerte språk
Haida Gwaii
Språk i Canada
Språk i USA
Hanusse Bay

Hanusse Bay er ei brei bukt mellom nordenden av Adelaide Island og Arrowsmith Peninsula i Antarktis. Bukta vart oppdaga og først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter direktøren i Hydrografisk teneste i Den franske marinen. Liard Island ligg nord i bukta.

Kjelder

Bukter i Graham Land
Geografi på Adelaide Island
Loubet Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter franskmenn
Tare

Tare (frå norrønt þari) er ei samnemning for makroskopiske brunalgar som typisk høyrer til ordenen Laminariales. Det finst mange ulike artar, og dei varierer mykje både i struktur og funksjon. Dei er kjende for å vekse svært raskt (somme artar kan veksa opp til 30-60 cm om dagen) og kan hjå somme artar veksa til ei høgd på opptil 60 m. Fleire tareartar er fleirårige og kan bli over 20 år gamle.

Vanlege tareartar i norske farvatn er stortare, sukkertare, fingertare og butare. Tare blir i dag brukt til å framstilla alginat. Visse typar blir også brukt i matlaging, særleg i austasiatisk mat.

Sjå òg
Tang
Tareskog

Kjelder 

 Moen, Frank Emil & Svensen, Erling (2003): Dyreliv i havet - nordeuropeisk marin fauna
Denne artikkelen bygger på «Kelp» frå ,  den 27. november 2012.  

Algar

nb:Tarer
sv:Kelp

ca:Kombu
de:Kelp
en:Kelp
fa:کتانجک
fr:Kelp
ko:다시마
it:Kombu
he:קלפ
ka:ლამინარიასნაირნი
ms:Kombu
nl:Kombu
ja:コンブ
pl:Listownicowce
simple:Kelp
tr:Kelp
zh:海帶
Berg Bay

Berg Bay er ei lita bukt mellom Birthday Point og Islands Point på vestsida av Robertson Bay nord i Victoria Land. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1911 av Northern Party leia av Victor Campbell under Terra Nova-ekspedisjonen, fordi det såg ut til at isfjella (ice berg på engelsk) samla seg der. Haffnerbreen, som munnar ut i bukta kan òg ha medverka til isfjella.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Berg Bay» frå ,  den 27. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Bukter i Victoria Land
Pennell Coast
Beaumont Bay

Beaumont Bay er ei isfylt bukt på vestsida av Rossisen i Antarktika, mellom Young Head og Harris Point som Dickeybreen munnar ut i. Ho vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) og kalla opp etter admiral sir Lewis Beaumont i britiske Royal Navy, ein arktisk polfarar som var særskild oppteken av denne ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beaumont Bay» frå ,  den 27. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Bukter i Ross Dependency
Shackleton Coast
Stader i Antarktis kalla opp britar
Beckmannfjorden

Beckmannfjorden er ei lita bukt like aust for Bellingshausen Point, på austsida av Bay of Isles i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikansk naturalist ombord på briggen «Daisy», som namngav ho etter Ludvig Beckmann, ein norsk skyttar på kvalbåten «Don Ernesto», som mista livet i ei kvalfangstulukke i desember 1912.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beckmannfjorden» frå ,  den 28. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Bukter på Sør-Georgia
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Queen Maud Bay

Queen Maud Bay er ei V-forma bukt som ligg like nord for Nunez Peninsula langs sørkysten av Sør-Georgia. Ho vart grovt kartlagd i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Bellingshausen, og vart namngjeven før 1922 etter dronning Maud, ektemaken til kong Haakon VII av Noreg, truleg av norske kvalfangarar som opererte langs denne kysten.

Kjelder

Maud
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Oppkallingar etter Maud av Noreg
Clowes Bay

Clowes Bay er ei bukt mellom Confusion Point og Oliphant Islands, langs sørsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1933 av mannskapet på RSS «Discovery II» under Discovery Investigations, som namngav ho etter Archibald J. Clowes, ein engelsk oseanograf i Discovery Committee 1924–46.

Kjelder 

Bukter på Sør-Orknøyane
Stader i Antarktis kalla etter britar
Lallemandfjorden

Lallemandfjorden er ein fjord aust for Arrowsmith Peninsula og vest for Pernik Peninsula på Loubet Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han er over 48 km lang og vart namngjeven av Jean-Baptiste Charcot etter den franske geografen Charles Lallemand.  Fjorden startar ved Sharpbreen og går om lag frå sør til nord, og munnar ut i Crystal Sound nær Detaille Island.

Isbrear
Haefelibreen, Finsterwalderbreen og Sharpbreen er tre isbrear som munnar ut i fjorden.

Sjå òg
Shmidt Point

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lallemandfjorden» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Fjordar i Graham Land
Loubet Coast
Hóv

Ein hóv er den nedste delen av på foten til eit upartåa hovdyr, til dømes hest. Hos hesten er alle tær utanom tåa i midten vekkdanna, så sjølve hóven hos hesten tilsvarar langfingerneglen hos oss menneske.

Anatomi
Ordet hóv vert nytta både om det harde skjoldet av keratin kring nedste tåleddet, og om heile nedste del av foten med dei indre delane: hovbeinet, hovleddet, hovsenebeinet, nedste ende av kronbeinet, nedste delen av draktbruskene og blautvevet som ligg omkring. Den ytste delen av hovkapselen veks heile tida og erstattar det som vert slite bort.

Eigenskapar
Hóven vernar mot skade, fukt og uttørring av foten. Han har støytdempande eigenskapar og spelar ei rolle i blodomlaupet til dyret.

Stell
Hos tamhest treng hóven dagleg stell og ettersyn. Dei fleste hestar som er i arbeid går med hestesko, medan dei fleste unghestar går berrføtte. Nokre hesteeigarar vel også å la hestar som blir ridd på utan sko. Uansett om hóven er skodd eller ikkje, må hóven verkast med jamne mellomrom. Dette gjerast vanlegvis med 6-8 vekers mellomrom. Om hesten går med sko vert verkinga vanlegvis gjort av hovslagar.

Sjukdomar
Mange vanlege hestesjukdomar går på hovane, mellom anna fang eller laminitt.

Kjelder
Store norske leksikon om hóv

Foten
Hestar