kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Jack Sherman

Jack Sherman () er ein USA-amerikansk gitarist, mest kjend som medlem av Red Hot Chili Peppers og han spelte på debutalbumet. Sherman erstatta Hillel Slovak og var i bandet til etter den førte turneen deira i 1948. Slovak kom attende til bandet og erstatta Sherman tidleg i 1985.

Sherman har elles spelt med Solomon Burke, T. Bone Burnett, Jorge Calderon, Peter Case, Ed Cherney, Merry Clayton, George Clinton, Steve Churchyard, Todd Cochran, Jennifer Condos, Eric Culberson, Paul Dieter, Tim Drummond, Charles Duncan, Bob Dylan, Kenny Edwards, Howie Epstein, Jeff Eyrich, Keith Forsey, Bob Glaub, Gerry Goffin, Barry Goldberg, Sheldon Gomberg, Don Heffington, Nawfel Hermi, Billy Idol, James Jamerson jr., Dave Jerden,  Booker T. Jones, Steve Jordan, Tonio K, Jim Keltner, David Kemper, Al Kooper, Danny Kortchmar, Russ Kunkel, Greg Ladanyi, Phil Lee, Greg Leisz, Gary Mallaber, George Marinelli, Randall Marsh, Cliff Martinez, Reggie McBride, Johnette Napolitano, Ivan Neville, Jeff Porcaro,  Raymond Pounds, Charlie Quintana, Julianna Raye, Kimm Rogers, Shandi Sinnamon, Feargal Sharkey, Leland Sklar, Fran Smith jr., Steven Soles, Micki Steele (Bangles), Gregg Sutton, Benmont Tench, Bruce Thomas, Danny Timms, Tanya Tucker, David Uosikkinen og andre.
 
Sherman har turnert eller stått på scenen saman med All Night, Andy & The Rattlesnakes, Freddie Beckmeier, Toni Childs, Jennifer Condos, Glenn Cornick, Jody Cortez, Eric Culberson, Charles Duncan, Howie Epstein, Sheldon Gomberg, John Hiatt, Cliff Hugo, James «Hutch» Hutchinson, Tonio K, Phil Lee, Gary Mallaber, Cliff Martinez, Blackbyrd McKnight, George Marinelli, Luke Mitchell,  P-Funk, Julianna Raye, Red Hot Chili Peppers, Kimm Rogers, Katey Sagal, Hunt Sales and the Big 9, Charlie Sexton, Bert Sommer, Ike Stubblefield, Mick Taylor, Toni og The Movers (Toni Childs), David Uosikkinen, Bobby Whitlock og fleire.

Delvis diskografi
1984 The Red Hot Chili Peppers – Red Hot Chili Peppers
1986 Knocked Out Loaded – Bob Dylan
1986 R&B Skeletons in the Closet – George Clinton
1986 Echo Park Soundtrack
1988 Notes from the Lost Civilization – Tonio K
1988 Wish – Feargal Sharkey
1988 The Abbey Road E.P. – Red Hot Chili Peppers
1989 Mother's Milk – Red Hot Chili Peppers
1989 The Man with the Blue Post-Modern Fragmented Neo-Traditionalist Guitar- Peter Case
1990  Soundtrack of My Life  – Kimm Rogers
1990  Flashback soundtrack
1992 What Hits!? – Red Hot Chili Peppers
1995 Chillin' In Hades - Bill Madden
1996 Backroom Blood – Gerry Goffin
1997 Olé – Tonio K
1998 Under the Covers: Essential Red Hot Chili Peppers – Red Hot Chili Peppers
2000 In from the Cold – In From The Cold  {Original music with Gary Mallaber and Maria Sebastian} 
2007 Luke Mitchell  –  High Expectations 2010 Eric Culberson –  In The Outside 2011 Luke Mitchell  –  Row Boat Row 2013  Matthew Wesley  –	 REAL ''

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jack Sherman» frå ,  den 5. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Missionamps.com 

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Red Hot Chili Peppers-medlemmar
Musikarar frå Miami
Gitaristar frå Florida
Al Perkins

Al Perkins () er ein USA-amerikansk gitarist mest kjend som steelgitarist. Gitarfabrikanten Gibson kalla Perkins «den viktigaste dobro-spelaren i vertda» og byrja å lage ein signaturversjon av ein dobro i 2001.

Tidlege år
Al Perkins vart fødd og voks opp i Texas og lærte seg å spele hawaiisk steelgitar ni år gammal. I 1950-åra vart Perkins rekna som eit vedunderbarn og spelte med regionale countryband, spelte på TV og radio, og vann fleire talentkonkurransar. Tidleg i 1960-åra byrja Perkins å spele elektrisk gitar med rockeband i Texas, og vart oppdaga av Mickey Jones og Kenny Rogers frå The First Edition. I 1966 var han i nasjonalgarden og var ferdig med militærtenesta i 1970.

1970-åra
I 1970 vart Perkins med i countryrockbandet Shiloh og flytta til California. Med i bandet var Don Henley og den framtidige produsenten og direktøren Jim Ed Norman. Perkins vart så leigd inn til å spele i ei ny utgåve av The Flying Burrito Brothers og spelte inn konsertalbumet The Last of the Red Hot Burritos i 1972. Perkins og Chris Hillman frå The Byrds, gjekk så til Stephen Stills sitt Manassas, som blanda latinamerikansk, rock, blues, country, folk og bluegrass. Han spelte òg steelgitar på The Rolling Stones-songen «Torn and Frayed» på Exile on Main St.

Medan Stills arbeidde med Crosby, Stills and Nash, slo Perkins og Hillman seg saman med Richie Furay (Buffalo Springfield og Poco) og J.D. Souther i Souther–Hillman–Furay Band. Perkins byrja med musikkproduksjon i midten av 1970-åra, men turnerte igjen med Michael Nesmith og McGuinn & Hillman. Som studiomusikar spelte Perkins på mange kjende album, som Eagles sittOn the Border.

Han vart med i det britiske bandet Ark i 1976 og spelte på albumet The Angels Come.

1980-åra
Perkins fortsette produksjonsarbeidet inn i 1980-åra og turnerte òg med Chris Hillman som ein duo, før han vart med i bandet til Dolly Parton i 1986, og turnerte og spelte inn plater med ho i fleire før han flytta til Nashville.

I Nashville skipa Perkins eit nytt prosjekt kalla The Nash Ramblers med Emmylou Harris, som han tidlegare hadde arbeidd med på dei to soloalbuma som Gram Parsons spelte inn. Live at the Ryman album gav Perkins den første Grammyprisen sin i 1992.

Sidan 1990-åra
Al Perkins har halde fram å turnere og spele inn musikk. Så langt har Al Perkins spelt med mellom andre James Taylor, Bob Dylan, Tori Amos, Garth Brooks, Dwight Yoakam, Dan Fogelberg, Joe Walsh, Mike Love, Solomon Burke, Patty Loveless, Cher, Rita Coolidge, Iris DeMent, Michael Martin Murphey, Buddy Miller og Jim Lauderdale.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al Perkins» frå ,  den 5. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 

Folk frå Odessa i Texas
Musikarar frå Texas
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Pedalsteelgitaristar
The Flying Burrito Brothers-medlemmar
Souther–Hillman–Furay Band-medlemmar
The Desert Rose Band-medlemmar
Folk frå DeKalb i Texas
Ella Marie Hætta Isaksen

Ella Marie Hætta Isaksen () er ein norsk, samisk musikar frå Tana.

Karriere

Musikk
I 2016 vann Isaksen Sámi Grand Prix med den sjølvskrivne songen «Luoddaearru», og i 2017 vann ho songtevlinga Liet International med same song. I 2017 var Isaksen med på å starte bandet ISÁK. I oktober 2018 vann ho NRK-programmet Stjernekamp.

Politisk engasjement 
Ho vart vald til fylkesleiar i miljøvernorganisasjonen Natur og Ungdom i november 2014 og sat til januar 2016. Ho hadde andre verv i organisasjonen fram til ho vart tilsett som kampanjesekretær i Natur og Ungdom hausten 2017. Ho vart vald inn i sentralstyret i organisasjonen i januar 2018, og sat i eit halvår, fram til ho valde å fokusere på musikken frå sommaren 2018.

I 2023 vart Isaksen ein frontfigur i aksjonen mot vindmøllene som hadde vorte sett opp på Fosen på ugild grunnlag. Fosen var opphavleg eit reindriftsområde for samane, men etter utbygginga av vindmøllene stadfesta Høgsterett at dei krenka «reindriftssamenes rett til kulturutøvelse». Fosensaka fekk mykje merksemd i massemedia, særleg etter aksjonane mot departementa.

Prisar og utmerkingar
I 2019 tok Ella Marie imot Brobyggerprisen frå Norske kirkeakademier. I 2023 vart Isaksen tildelt Fritt Ords honnør for innsatsen hennar for minoritetsvern og samiske urfolksrettar.

Verk
I 2021 gav ho ut si fyrste bok med tittelen Derfor må du vite at jeg er same.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på Ella Marie Hætta Isaksen på  den 7. desember 2018.

Bakgrunnsstoff

Samiske musikarar
Folk frå Tana
Vinnarar av Sámi Grand Prix
Daryl Johnson

Daryl Johnson er ein USA-amerikansk bassist, songar, låtskrivar og produsent. Johnson er kjend for å ha spelt med The Neville Brothers, The Rolling Stones og Bob Dylan, og for å ha produsert soloalbuma til Daniel Lanois.

Johnson vart kjend gjennom produsenten Daniel Lanois og han spelte på fleire av prosjekta til Lanois, som Brian Eno, Emmylou Harris og Bob Dylan.

Sidan 2010 har han vore medlem av supergruppa Black Dub, i lag med Daniel Lanois, Brian Blade og Trixie Whitley. Johnson er òg medlem av Spyboy, som var bandet til Emmylou Harris frå 1995.

Diskografi
The End Of The Beginning – Richie Havens, 1976
Night People – Lee Dorsey, 1978 
I Love Funk 'N' Roll – Family Players Band, 1982
Neville-ization  – The Neville Brothers, 1984
Nevillization II: Live At Tipitina's – The Neville Brothers, 1987
Live And Let Live! – Bobby King & Terry Evans, 1988
Saturday Night – Bobby King & Terry Evans, 1988
Oh Mercy – Bob Dylan, 1989
Dark Side Of The Man – Ross Wilson, 1989
Still Water – Daniel Lanois, 1989
Set – Youssou N'Dour, 1990
Brother's Keeper – The Neville Brothers, 1990
Wrong Way Up – Eno/Cale, 1990
Living With The Law – Chris Whitley, 1991
Warm Your Heart – Aaron Neville, 1991
I'm Alive – Vernard Johnson, 1991 
Snake Bite Love – Zachary Richard, 1992
Family Groove – The Neville Brothers, 1992
Us – Peter Gabriel, 1992
Rocky World – Daniel Lanois, 1993
Testimony – John Mooney, 1993
For The Beauty Of Wynona – Daniel Lanois, 1993
There's Room For Us All – Terrance Simien, 1993
Inconsiderate Bitch – Lisa Germano, 1994
Wrecking Ball – Emmylou Harris, 1995
Uptown  – The Neville Brothers, 1996
Modernday Folklore – Ian Moore, 1996
Trampoline – Joe Henry, 1996
Fever In Fever Out – Luscious Jackson, 1996
Breathe – Midnight Oil, 1996  
Sonora Portraits – Brian Eno, 1999
Vagabond Ways – Marianne Faithfull, 2000
Red Dirt Girl – Emmylou Harris, 2000
Shine – Daniel Lanois, 2003
Silver Lake – Vic Chesnutt, 2003
Stumble Into Grace – Emmylou Harris, 2003
Afterglow – Sarah McLachlan, 2003
Hit – Peter Gabriel, 2003
Rockets – Daniel Lanois, 2004
Lakeville – Amy Correia, 2004
Fire In A Stone – Rasmus Helner, 2006
Wintersong – Sarah McLachlan, 2006
Tell Tale Signs – Bob Dylan, 2008
Mama Rosa – Brian Blade, 2009
Black Dub – Black Dub, 2010
The Engine – Trixie Whitley, 2010
Nature Cruising – Big Crux, 2011
How To Become Clairvoyant – Robbie Robertson, 2011
Live In Germany 2000 – Emmylou Harris, 2011

Filmar
 Tonight Show - 1993
 «Here Is What Is» - dokumentarfilm frå 2007

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daryl Johnson» frå ,  den 8. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New Orleans
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Louisiana
1940-filmen Pinocchio

Pinocchio er ein amerikansk animert film frå 1940, laga av Walt Disney Productions. Filmen bygde på romanen Pinocchio av Carlo Collodi (1826–1890). 

Filmen hadde premiere tre år etter Snehvit og de syv dvergene, og var den andre animerte langfilmen frå Walt Disney Company.
Han er rekna som den andre av Disney-klassikarane. Filmen er blitt sloppen igjen for kinovising i 1945, 1954, 1962, 1971, 1978, 1984, og 1992. Han kom ut på video som VHS i 1985, 1986, og 1993, og digitalt reinska for utgjeving på DVD den 10. mars 2009.

Handling 

Den snille dokkemakaren Geppetto ønsker seg ein son av heile sitt hjarte. Ein dag lagar han ei tredokke som han kallar Pinocchio. Ei god fe dukkar opp og vekkar dokka til liv. Fea lover Pinocchio at han vil bli ein ekte gut om han viser at han er modig, ærleg og usjølvisk. Til å hjelpa seg i livet har han ei talande grashoppe, Timmy. 
Ein dag blir Pinocchio kidnappa og utnytta på teater for at den vonde Stromboli skal tena pengar. Pinocchio rømmer, og må klara seg på eiga hand. Etter at han har møtt fleire farer ønsker Geppetto at Pinocchio skal bli ein ekte gut. Fea tek for seg Pinocchio sine eigenskapar og forvandlar han til slutt til ein menneskegut.

Rolleliste (stemmer)

Songar 
Songane i filmen blei skrivne av Leigh Harline og Ned Washington.
 «When You Wish upon a Star» - Cliff Edwards - 3:16
 «Little Wooden Head» - Christian Rub - 05:45
 «Give a Little Whistle» - Cliff Edwards og Dickie Jones - 1:38
 «Hi Diddle Dee Dee» - Walter Catlett - 1:40
 «I've Got no Strings» - Dickie Jones og Patricia Page - 2:23
 «Hi-Diddle-Dee-Dee (Reprise)» - Walter Catlett - 00:22
 «When You Wish upon a Star (Reprise)» - Cliff Edwards og Chorus - 01:27

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pinocchio (1940)» frå , og «Pinocchio (1940)» frå  den 9. desember 2018.

Bakgrunnsstoff

Disney-filmar
Animasjonsfilmar 
USA-amerikanske filmar
Filmar frå 1940
Engelskspråklege filmar
Ski-NM 1994

Noregsmeisterskapen på ski 1994 i nordiske greiner vart avvikla i tida 20. januar til 27. mars 1994. Meisterskapstevlingane fann stad på Vegårshei i Aust-Agder fylke i tidsrommet 20.–29. januar, og heldt fram 24.–27. mars 1994 på Koppang og på Rena i Hedmark. Meisterskapen omfatta 15 øvingar, av dei 10 for menn og 5 for kvinner.

Langrenn menn

10 km klassisk 

Dato: 22. januar
Stad: Vegårshei

15 km jaktstart fristil 

Dato: 23. januar
Stad: Vegårshei

30 km fristil 

Dato: 20. januar
Stad: Vegårshei

50 km fristil 

Dato: 27. mars
Stad: Koppang

3 x 10 km stafett 

Dato: 25. mars
Stad: Koppang

Langrenn kvinner

5 km klassisk 

Dato: 22. januar
Stad: Vegårshei

10 km jaktstart fristil 

Dato: 23. januar
Stad: Vegårshei

15 km fristil 

Dato: 20. januar
Stad: Vegårshei

30 km klassisk 

Dato: 24. mars
Stad: Koppang

3 x 5 km stafett 

Dato: 26. mars
Stad: Koppang

Kombinert 

Dato: 28./29. januar
Stad: Vegårshei

Krinstevling 

Dato: 27. mars
Stad: Rena

Hopprenn

Normalbakke 

Dato: 27. januar
Stad: Vegårshei

Storbakke 

Dato: 30. januar
Stad: Rena

Kjelder

Noregsmeisterskap i 1994
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Agder
Idrettstilskipingar i Innlandet
Vegårshei kommune
Idrett i Åmot
Stor-Elvdal kommune
The Bootleg Series Vol. 12: The Cutting Edge 1965–1966

The Bootleg Series Vol. 12: The Cutting Edge 1965–1966 er den tiande utgjevinga i Bob Dylan Bootleg Series, utgjeve på Legacy Records i november 2015. Albumet består av innspelingar som stort sett ikkje var gjevne ut før frå 1965 og 1966 av demoinnspelingar og unytta opptak frå innspelingane av albuma Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited og Blonde on Blonde. Det vart gjeve ut tre forskjellige utgåver av samlinga samstundes: ei dobbeltutgåve med høgdepunkta frå samlinga, ei luksusutgåve på seks plater og ei samlarutgåve som berre var til sals ein kort periode på den offisielle nettsida til Dylan med heile 18 plater og ni vinylsinglar i mono. Desse gjenskapte dei originale singlane som vart gjevne ut frå denne tida. Samlarutgåva, eller Collector's Edition, var unik sidan han inkluderte «...kvar einaste note som vart spelt inn i 1965 og 1966, kvart einaste alternative opptak og alternative tekst.»

Tittelen på samlinga, «The Cutting Edge», er eit uttrykk om å vere i fronten av ei rørsle, og vert brukt ironisk av Dylan i sjølvbiografien sin frå 2004, Chronicles: Volume One, då han skreiv om musikkmiljøet seint i 1950- og tidleg i 1960-åra.

Innhald på dobbeltutåva

Innhald på luksusutgåva

 † Tidlegare utgjeven.

Innhald på Collector's edition

Medverkande
Bob Dylan — vokal, gitar, piano, munnspel
Mike Bloomfield, Al Gorgoni, John Hammond jr., Jerry Kennedy, Bruce Langhorne, Charlie McCoy, Wayne Moss, Kenny Rankin, Robbie Robertson — gitar
Joe South — gitar, bass
Paul Griffin— piano, elektrisk piano, orgel
Al Kooper — orgel, elektrisk piano, celeste
Frank Owens — piano, elektrisk piano
Richard Manuel, Hargus «Pig» Robbins — piano
Garth Hudson — orgel
John Sebastian — bass, munnspel
John Boone, Harvey Brooks, Rick Danko, Joseph Macho jr., Russ Savakus, Henry Strzelecki — bass
Kenny Buttrey, Bobby Gregg, Levon Helm, Sandy Konikoff, Sam Lay — trommer
Angeline Butler — korvokal på «If You Gotta Go, Go Now»

Salslister

Vekeslister

Årsliste

Sjå òg
Bringing It All Back Home
Highway 61 Revisited
Blonde on Blonde

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Bootleg Series Vol. 12: The Cutting Edge 1965–1966» frå ,  den 22. desember 2018.  
 

Samlealbum frå 2015
Samlealbum av Bob Dylan
Columbia Records-album
Demoalbum
Plateboksar
The 1966 Live Recordings

The 1966 Live Recordings er ei samling av konsertopptak fordelt på 36 CD-plater frå verdsturneen til Bob Dylan i 1966. Plateboksen kom ut på Legacy Records i november 2016. Det inneheld alle kjende innspelingar frå turneen, inkludert publikumsopptak. Det meste av samlinga var ikkje utgjeven før og somme av lydbanda har heller aldri vore i sirkulasjon.

Bakgrunn
The 1966 Live Recordings vart gjeven ut for å hindre at innspelingane kom i offentleg eige i Europa, på liknande vis som The 50th Anniversary Collection (1962), The 50th Anniversary Collection 1963 og The 50th Anniversary Collection 1964. Studioopptaka frå 1965 og 1966 vart gjeven ut på The Bootleg Series Vol. 12 (der konsertopptaka frå 1965 vart mogelege å laste ned for dei som kjøpte Samlarutgåva).

Marknadsføring
Samlinga vart annonsert 27. september 2016, og songen «Tell Me, Momma» vart neste dag lagt ut på YouTube,  og utgjevinga kom i lag med ein 12 minuttar lang dokumentar.

Andre utgjevingar
Konserten frå Manchester (plate 19 og 20) var alt gjeven ut i 1998 som ein del av The Bootleg Series Vol. 4. Ein konsert frå plateboksen (London, 26. mai 1966 - plate 28 og 29) vart gjeven ut separat i november 2016 under tittelen The Real Royal Albert Hall 1966 Concert. I tillegg vart konserten 13. april 1966 i Sydney (plate 1 og 2) gjeven ut berre i Australia som ein avgrensa dobbel-LP med tittelen Live in Sydney 1966.

Mottaking

The 1966 Live Recordings har i dag ein score på 93 % på MetaCritic. Jesse Jarnow frå Pitchfork sa «Ein klassisk turné frå start til slutt. Den einaste bakdelen med samlinga er meir formatet enn musikk» og hylla dei flotte framføringane, men klaga litt på at det var den same setlista som vart spelt kvar gong.

Innhald
Alle songar skrivne av Bob Dylan, utanom «Baby, Let Me Follow You Down».

Alle spora er i mono, utanom CBS Records-innspelingane (plate 17, 19, 20, 28, 29, 30 og 31) som er i stereo.

Musikars
 Bob Dylan: akustisk gitar, elektrisk gitar, munnspel, piano, solovokal
 Robbie Robertson: elektrisk gitar
 Rick Danko: bass, korvokal
 Garth Hudson: orgel
 Richard Manuel: piano
 Mickey Jones: trommer
 Sandy Konikoff: trommer (før 26. mars 1966)

Musikarar frå Olof Bjorner.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The 1966 Live Recordings» frå ,  den 22. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 2016
Konsertalbum av Bob Dylan
Columbia Records-album
Plateboksar
The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks

The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks er ei samleplate av Bob Dylan og den tolvte utgjevinga i Bootleg Series, gjeven ut på Legacy Records den 2. november 2018. Samlinga fokuserer på innspelingar Dylan gjorde i september og desember 1974 for albumet Blood on the Tracks, som kom ut i 1975. Samlinga kom ut både på ein enkel CD og ei 6-CD stor luksusutgåve.

Den 20. september 2018, i samband med at samlinga vart annonsert, gav Dylan ut eit alternativ opptak av songen «If You See Her, Say Hello».

Innhald

Standardutgåva

Luksusutgåva
Dagen før lukusuutgåva kom ut, kom dei ei melding på den offisielle nettsida til Bo Dylan om at ein feil gjorde at fire sider frå CD-heftet mangla. Det var mogeleg å laste ned ein PDF med dei manglande sidene..

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks» frå ,  den 23. desember 2018.  
 

Samlealbum frå 2018
Samlealbum av Bob Dylan
Columbia Records-album
Demoalbum
Handball-VM 2019 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2019 for menn vart arrangert i Danmark og Tyskland i dagane frå 10. til 27. januar 2019. Dette var andre gongen Danmark var vertsnasjon og åttande gongen Tyskland var vertsnasjon. Vertslandet Danmark vann VM-gull for fyrste gong etter finalesiger 31–22 mot Noreg. Regjerande meister Frankrike sikra seg bronsen, då dei slo Tyskland 26–25 i bronsefinalen.

Finalen
Meisterskapen vart avslutta i Herning i Danmark, framfor 15 003 tilskodarar. Det stod 4–4 på resultattavla, før Danmark rykte frå til 9–5. I det 24. minutt gjekk danskane opp i femmåls-leiing 15–10, sidan la dei på til pauseresultatet 18–11. Andreomgangen vart rein plankekøyring for Danmark. Etter å ha vore opp i elleve måls leiing på 26–15, ebba kampen ut på siffera 31–22.

Mikkel Hansen, som vart kåra til meisterskapens beste spelar, vart toppskårar for Danmark med sine 7 mål. Dei andre danske skåringane kom frå Morten Toft (5), Rasmus Lauge,  Mads Mensah, Lasse Svan (4, alle), Magnus Landin, Anders Zachariassen (3, begge) og Nikolaj Øris Nielsen (1). Niklas Landin var målvakt.

Noregs Magnus Jøndal var kampens toppskårar med sine 9 nettkjenningar. Elles skåra Gøran Johannessen og Sander Sagosen kvar sine 3 mål, medan Kristian Bjørnsen og Magnus Rød begge fekk utteljing på 2 av sine fire forsøk, kapteinen Bjarte Myrhol, Harald Reinkind og Petter Øverby alle noterte seg for ei skåring. Henrik Jakobsen, Christian O'Sullivan og Eivind Tangen lukkast ikkje med sine forsøk, Alexander Blonz, Magnus Gullerud og Espen Lie Hansen kom ikkje til avslutning. Torbjørn Bergerud og Espen Christensen vakta målburet.

Arenaer

Gruppespelet

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

President's Cup

Plasseringskampar om 21.- til 24.-plass 

Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Plasseringskampar om 17.- til 20.-plass 

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Plasseringskampar om 13.- til 16.-plass 

Kamp om 15.-plass

Kamp om 13.-plass

Mellomspelet

Gruppe I

Gruppe II

Sluttspelet

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

Finale

Sjå òg 
 Handball-VM 2019 for kvinner

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettsida til Handball-VM 2019 
 Den offisielle nettsida til IHF
Kamprapport

 
Handball-VM
Handball i 2019
Internasjonale meisterskap i Danmark
Internasjonale meisterskap i Tyskland
Los Nevados nasjonalpark

Los Nevados nasjonalpark (spansk ) er ein nasjonalpark som ligg i den sentrale fjellkjeda av Andes i Colombia. Parken inkluderer den nordlege vulkangruppa av fleire stratovulkanar, med Nevado del Ruiz og Nevado del Tolima som dei høgste, begge strekker seg over 5000 moh.

Dette er i grenseområdet mellom fire departement, dei rørde er departementa Caldas, Quindío, Risaralda og Tolima. Totalt gjev 11 kommunar areal til parken, inkludert noko areal i storbykommunen Pereira.

Geologi 
Iserosjon har forma landskapet i parken over 3000 moh. Resultata er synlege som U-dalar med morenar. Ekstrusive magmatiske bergartar er dominerande over 3500 moh. på den austlege sida, og over 2200 moh. på den vestlege. Otún-sjøen ligg i eit krater av ein utdøydd vulkan innanfor parken.

Nedslagsfelta 
Det verna området er viktig for regionen på grunn av dei mange vasskjeldene med utspring i parken. Mindre isbrear ved dei tre vulkanane, Nevado del Ruiz, Nevado de Santa Isabel og Nevado del Tolima bidreg med smeltevatn til elver i dei to store nedslagsfelta i regionen. Elvene Gualí, Lagunilla, Recio, Totare og Coello leverer til Magdalenaelva, og dei attverande fire, Chinchiná, Campoalegre, Otún og Quindío leverer vatn til Cauca. Parken gjev vassforsyning til meir enn 2 millionar menneske i regionen, til kaffiplantasjar og til dei fleste ris- og bomullsplantasjar i Tolima-departementet. Otún-våtmarkssystemet, som ligg i parken, vart erklært eit internasjonalt viktig våtmarksområde etter Ramsar-konvensjonen.

Flora og fauna 
Parken består av ulike økosystem som varierer med høgdnivået. Dei nedre områda av parken er ei blanding av skog som er typisk for Andes, samt våtmarksområde. Dei høgare områda av parken består av páramo og superpáramo økosystem. Páramo består av grassletter, torvmyr, kratt, sumpar og laguner og opptek 80 % av arealet til parken. Superpáramo frå ca. 4500 moh. og høgare, er eit måneliknande landskap med berg, oske og sparsam vegetasjon.

Området er heimstad for 1250 artar av karplantar, 200 mosar, 300 lavartar og 180 makroskopiske soppar. På dei nedre fjellsidene og i dalane er vokspalmar dominerande. Den øvre andesskogen har tre som veks opptil 30 meter i høgd.

Fuglefaunaen inkluderer blåkronemotmot, guløyreparakitt, olivenmaskepapegøye, rustgrimeparakitt, andeskondor, umbramaurpitta og stivhaleand. Okerhjelmkolibri er endemisk for eit avgrensa område i og rundt nasjonalparken. Pattedyr inkluderer andestapir, brillebjørn, andespudu, (Pudu mephistophiles), tigerkatt, (Felis tigrina), puma og ein pungrotteart.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Los Nevados National Natural Park» frå ,  den 26. desember 2018.  
 oppgav desse kjeldene:

Referansar 

Nasjonalparkar i Colombia