kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Love at First Feel

«Love at First Feel» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC. Han er det andre sporet på den internasjonale versjonen av albumet Dirty Deeds Done Dirt Cheap, gitt ut i november 1976, og vart skriven av Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott. Den internasjonale versjonen vart ikkje gitt ut i USA før i april 1981.

«Love at First Feel» var ikkje med på den originale australske utgåva av Dirty Deeds Done Dirt Cheap, gitt ut i september 1976, noko som gjer han til ein av berre to spor frå internasjonale AC/DC-album som ikkje er tilgjengeleg på dei australske albuma til bandet. Den andre er «Cold Hearted Man», gitt ut på europeiske trykk av Powerage. Omvendt vart fleire songar som er tilgjengelege på australske AC/DC-album ikkje gitt ut utanlands før meir enn tretti år seinare. «Love at First Feel» vart likevel gitt ut i Australia som singel i januar 1977 med «Problem Child» som B-side, som toppa i Kent Music Report Singles Chart Top 100.

Songar/låtskrivar Mark Kozelek spelte inn ein versjon av dette sporet på albumet sitt med AC/DC-songar med tittelen What's Next to the Moon.

Det franske bandet Trust, som var oppvarmingsband for AC/DC på konserten deira i Paris i Frankrike hausten 1978, omarbeidde «Love At First Feel» med fransk tekst i 1978 til singelen, «Prends Pas Ton Flingue» med «Paris By Night». Songen vart seinare tittelsporet på konsertalbumet deira frå 1988, Paris By Night.

Medverkande
Bon Scott – solovokal
Angus Young – sologitar
Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
Mark Evans – bass
Phil Rudd – trommer

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love at First Feel» frå ,  den 21. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-songar
Songar frå 1976
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar produserte av Harry Vanda
Songar produserte av George Young
Atco Records-singlar
Forleggaren James Johnson

James Johnson () var ein skotsk gravør, forleggjar og noteseljar som er kjend for arbeidet sitt med songboka The Scots Musical Museum og med diktaren Robert Burns.

Liv og virke 
Johnson var fødd i Ettrick Valley som det tredje av dei fire barna til Bessie Bleck og gjetaren James Johnstan.

Han kan ha fått opplæring som gravør av James Reed i Edinburgh, og byrja ei verksemd der. Han var ein produktiv gravør av musikk og laga platene for over halvparten av musikken som blei trykt i Skottland frå 1772 til 1790. Dei tidlege graveringane hans blei utført på koppar og inkludert Six Canzones for Two Voices (1772), A Collection of Favourite Scots Tunes … by the Late Mr Chs McLean and other Eminent Masters (ca. 1772) og Twenty Minuets (1773) av Daniel Dow.

I 1786 blei han burgess (borgar) av Edinburgh.

2. juli 1791 gifta han seg med Charlotte Grant, dotter av forfattaren Lauchlan Grant. Dei fekk ein son, James, som blei døypt 13. september 1792, men ikkje verke å ha levd opp til vaksen alder.

Johnson opna musikkhandelen sin, Johnson & Co., i 1790 i Lawnmarket i Edinburgh (no Royal Mile). Etter at han døydde i 1811 blei verksemda fortsett av lærlingen hans, John Anderson, som Johnson & Anderson til 1815.

Han døydde i Edinburgh 26. februar 1811. Det blei sett opp eit offentleg opprop om å støtta enkja hans i mars 1819.

The Scots Musical Museum 
Johnson hadde ein plan om å gje ut eit band med ei samling av skotske, irske og engelske songar, då han møtte Robert Burns. Prosjektet endra seg etter møtet, med omfanget avgrensa til skotske songar, og talet på band blei auka til seks. Dei blei gjevne ut frå 1787 til 1803. Prosjektet blei ein stor suksess, men førte ikkje til stor økonomisk for Johnson. Burns bidrog med 184 songar. Nokre av dei hadde han skrive sjølv, og omfatta fleire av dei  best kjende tekstane hans, medan andre var avleidde frå gamle balladar. Burns skreiv innleiingar til nokre av banda, og var i røynda redaktør for verket. Johnson var den offisielle redaktøren, i tillegg til å stå for gravering, trykking og utgjeving. Han prøvde å bruka tinnplater for å skjera ned produksjonskostnaden.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «James Johnson (engraver)» frå ,  den 21. mai 2023.  

Skotske forleggjarar
Skotske gravørar
Skotske musikkforskarar
Treskjeraren James Johnson

James Johnson er ein tlingit-treskjerar frå Juneau i Alaska som hovudsakleg driv med tradisjonell utskjering og formline.

Bakgrunn 
Johnson blei fødd i ein familie som tilhøyrer Dakl’aweidi (spekkhoggarklanen) og omfattar mange leiarar for Xutsnoowú Kwáan, som Chief Gusht’eiheen (tippoldefar), Chief Jimmy Johnson (oldefar), og Chief Peter Johnson (bestefar). Johnson har uttalt at ættesoga hans har påverka den kunstnariske karrieren hans. Far hans, Franklin Johnson, var den fyrste til å oppmuntra han til å byrja med treskjering.

Johnson har også drive med snøbrett heile livet. Då han voks opp kunne han renna med snøbrett kvar veke i Eaglecrest Ski Area.

Virke 
Johnson kallar seg sjølv ein sjølvlært kunstnar. I 2012 blei verket hans Tlingit Hawkman vald ut av den leiande lokale kunstnaren Nathan Jackson til å ta del i Celebration Juried Art Show. I 2019 vann han fyrsteplassen innan treskulptur ved SWAIA Santa Fe Indian Market. Johnson har sidan samarbeidd med verksemder som Vans, Lib Technologies og Google.

Verka hans er blitt stilt ut ved Art Institute of Chicago, Sioux Indian Museum, Denver Museum of Nature and Science og Interior Museum.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Treskjeraren James Johnson» frå ,  den 21. mai 2023.  

Folk frå Juneau
Kunstnarar frå Alaska
Tlingitfolk
USA-amerikanske treskjerarar
Russian River i Alaska

Russian River er ei  21 km lang elv på Kenaihalvøya i Alaska i USA. Ho renn nordover frå Upper Russian Lake i Kenaifjella, gjennom Lower Russian Lake, og ut i Kenaielva i nærleiken av busetnaden Cooper Landing. Denainafolket frå denne staden kalla elva Chunuk'tnu.

Nett som Kenai er Russian River kjend for godt fiske, særleg etter laks. Det er to oppgangar av raudlaks (Oncorhynchus nerka) kvart år, i midten av juni og midten av juli, og ein oppgang av Oncorhynchus kisutch (silver salmon eller Coho salmon) i august.

Det er ingen direkte vegtilgang til elva. Ein kan nå henne anten ved å gå inn frå fleire parkeringsplassar i Russian River Campground (1/2 mile utanfor Gwin's Lodge på Milepost 52) eller ved Russian River-ferja, som kryssar Kenai og tar fiskarar til munningen av Russian River. 

Bjørnar fiskar ofte nedanfor stryka, og vidare nedover.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Russian River (Alaska)» frå ,  den 21. mai 2023.  

Elvar i Alaska
Dog Eat Dog av AC/DC

«Dog Eat Dog» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC. Det er det andre sporet på albumet Let There Be Rock frå 1977, og vart skriven av Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott.

Songen vart gitt ut som singel i Australia, og inkluderte ikkje-albumsporet «Carry Me Home» på B-sida, som seinare vart gitt ut på Backtrack.

AC/DC spelte «Dog Eat Dog» på Black Ice-turneen sin fram til byrjinga av 2010 då dei droppa han frå settlista og la til «High Voltage» i staden.

Medverkande
Bon Scott – solovokal
Angus Young – sologitar
Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
Mark Evans – bassgitar
Phil Rudd – trommer

Produksjon
Produsentar: Harry Vanda, George Young

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dog Eat Dog (AC/DC song)» frå ,  den 21. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-songar
Singlar frå 1977
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar produserte av Harry Vanda
Songar produserte av George Young
Songar frå 1977
Atco Records-singlar
Metallstjertar

Metallstjertar er ei biologisk slekt Metallura av kolibriar med ni medlemmer som alle lever høgt i Andesfjella frå nordlege Venezuela og Colombia i nord, sørover langs Andesfjella og inn i Santa Cruz-departementet i Bolivia. Slekta er ein del av stammen Lesbiini – «koketter» i underfamilien Lesbiinae.

Skildring 
Metallstjertar er små kolibriar med korte nebb, totalt rundt 11 centimeter i kroppslengd medrekna nebbet. Autor gav slekta namnet Metallura fordi dei merka seg at halefjørene har ein metallisk glans i lilla og grøn farge eller med koparglans. Samanlikna med systergruppa nålkolibriar, er metallstjertar mindre, men nålkolibriar har dei spinklaste nebba.

I Peru lever seks metallstjertartar, i Ecuador fire, i Colombia tre og landa i ytterkantane, Venezuela og Bolivia, har begge to artar. Purpurstrupemetallstjert er endemisk for Ecuador, tre artar er endemiske for Peru: lavametallstjert, glostrupemetallstjert og bekmetallstjert. I motsetnad til andre metallstjertartar i Peru er bekmetallstjerten utbreidd langs den vestre og tørre sida av Andes.

Andesmetallstjert, Metallura tyrianthina, er arten med størst mangfald innanfor arten og med vidaste utbreiingsområde som òg dekker den vidaste utbreiinga for slekta samla sett. Det er lista totalt sju underartar av andesmetallstjert medrekna nominatforma, og fleire av desse har særmerkte farger i fjørdrakta. Arten er representert med isolerte leveområde i kystfjella ved Caracas i nordlege Venezuela, i Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia, i Sierra de Perijá i grenseområdet mellom dei to landa og ein isolert bestand i Andesfjella i Venezuela og nordaustlege Andes i Colombia. Vidare finst arten langs Andes gjennom Colombia, Ecuador, Peru og til Santa Cruz i sentrale Bolivia. Den sterkt truga perijametallstjert, Metallura iracunda, har det snevraste utbreiingsområdet i slekta, han finst berre i eit område på mindre enn  3 100 km2 i Sierra de Perijá med ein minkande populasjon på færre enn 50 000 individ.

Galleri

Artslista 
Oreadar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.
 Andesmetallstjert, Metallura tyrianthina, Tyrian metaltail, (Loddiges, 1832), (LC)
 Perijametallstjert, Metallura iracunda, Perija metaltail, Wetmore, 1946, (EN)
 Grønmetallstjert, Metallura williami, Viridian metaltail, (Delattre & Bourcier, 1846), (LC)
 Purpurstrupemetallstjert, Metallura baroni, Violet-throated metaltail, Salvin, 1893, (EN)
 Raudstrupemetallstjert, Metallura odomae, Neblina metaltail, Graves, GR, 1980, (LC)
 Lavametallstjert, Metallura theresiae, Coppery metaltail, Simon, 1902, (LC)
 Glostrupemetallstjert, Metallura eupogon, Fiery-throated metaltail, (Cabanis, 1874), (LC)
 Skjelmetallstjert, Metallura aeneocauda, Scaled metaltail, (Gould, 1846), (LC)
 Bekmetallstjert, Metallura phoebe, Black metaltail, (Lesson, RP & Delattre, 1839), (LC)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
fugleslekter
Verdsmeisterskapen i orientering 2012

Verdsmeisterskapen i orientering 2012, den 29. i sitt slag, vart avvikla ved Lausanne i Sveits dagane frå 14. til 21. juli. På programmet stod seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Deltakarane kom frå 42 land. Det var tredje gongen orienterings-VM fann stad i Sveits, sist i 2003.

Arrangørlandet dominerte meisterskapen med sine 8 (4–2–2) medaljar. Sverige fekk 5 medaljar, to i sølv og tre i bronse. Noreg fekk ein medalje i kvar av valørane.

Menn

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2012» frå ,  den 22. mai 2023.  

Verdsmeisterskap i orientering
Sport i 2012
Idrettstilskipingar i Sveits
Gøran Moen

Gøran Moen () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Husnes i Kvinnherad som dreiv med lengdehopp og tresteghopp. Han var frå 1987 medlem i IL Gular, bortsett frå ein kortare periode i IL Norna-Salhus. Perioden 1989-98 vart han fire gongar noregsmeister i lengdehopp.

Aktiv
I 1989-sesongen stod Moen for det lengste lengdehoppet i Noreg og han vart norsk meister i øvinga. Frå 1991 satsa han like mykje på tresteghopp. Under NM i friidrett 1992 i Mosjøen presterte han sitt livs lengste tresteghopp då han den 15. august landa på 16,03 meter, ein prestasjon som gav han sølvmedaljen i meisterskapen. Lagkameraten Ketill Hanstveit stakk av med gullmedaljen. Moen forbetra 18. august 1995 på Lillehammer sitt seks år gamle personbeste i lengdehopp med 5 centimeter til 7,80 meter. Dermed vart han norsk friidrettsmeister for andre gong. Sidan vann han lengdetevlinga også i friidretts-NM 1997 og i 1998.

Medaljar i noregsmeisterskap
1989 i Stjørdal: Gull i lengdehopp – 7,51 m, framom Lars Hansen (7,43 m)
1990 i Moss: Bronse i lengdehopp – 7,16 m, og tresteghopp – 15,27 m 
1991 i Fana: Sølv i lengdehopp – 7,40 m, og tresteghopp – 15,87 m
1992 i Mosjøen: Sølv i lengdehopp – 7,59 m, og tresteghopp – 16,03 m
1995 på Lillehammer: Gull i lengdehopp – 7,80 m, framom Morten Næss (7,51 m)
1996 i Kristiansand: Bronse i lengdehopp – 7,48 m
1997 i Overhalla: Gull i lengdehopp – 7,48 m, framom Ketil Hanstveit (7,24 m)
1998 i Askøy: Gull i lengdehopp – 7,78 m, framom Trond Erik Nilsen (7,53 m)
2001 i Drammen: Bronse i lengdehopp – 7,25 m

Personlege rekordar og årsbeste

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Folk frå Kvinnherad
Peter Fredrik Hjort

Peter Fredrik Holst Hjort () var ein norsk lækjar og professor i medisin frå Oslo. «Han var en norsk og internasjonal pioner innen utforskningen av helsetjenestens mål, midler, metoder, kvalitet og dynamikk.»

Hjort vart cand.med. i 1950 og dr.med. 1957. Som spesialist i indremedisin vart han i 1959 tilsett på Ullevål sykehus i Oslo. Han var 1960-69 dosent i hematologi ved Universitetet i Oslo, frå 1969 professor.

I tida 1968-71 var Hjort med på å leggje tilrette for medisinstudia ved Universitetet i Tromsø. 1972-73 var han den fyrste rektoren for Universitetet i Tromsø. Han trekte seg frå posisjonen etter usemje med studentane. Men han heldt fram i professoratet til han pensjonerte seg.

Perioden 1976-94 var Hjort leiar av gruppa for helseteneste-forsking ved Noregs allmennvitskaplege forskingsråd og for samfunnsmedisin ved Folkehelseinstituttet.<ref name=SNL> I fleire år var han formann i Nasjonalforeningen for Folkehelsen sitt eldreråd.

Kjelder

Norske medisinprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Rektorar ved Universitetet i Tromsø
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
St. Olavs Orden
Æresdoktorar ved Universitetet i Tromsø
Folk frå Oslo
Folk tilknytte Oslo universitetssykehus
Snelleslekta

Snelleslekta (Equisetum) er ei slekt av fleirårige karsporeplantar som veks mest på fuktig jordsmonn, nokre artar til og med i vatn. Slekta omfattar 16-29 artar, avhengig av taksonomisk systematikk. Ho er den einaste nolevande slekta i snellefamilien (Equisetaceae).

Sneller har karakteristiske ledda stenglar. Blada dannar uskinnbarlige slirer ved avslutningane til ledda. Nokre artar har òg kransar med sidegreiner rett under slirene.

Dei 18 artane av sneller som finst i dag er dei einaste overlevande restane av den store klassen snelleplantar som dominerte skogane i perm- og karbontida. Desse tidlegare snelleplantane var opptil 20 m høge tre med 1 meter stammediameter, og utgjorde eit stort bidrag til dagens steinkolførekomstar.

Sneller formeirar seg både vegetativt ved knoppskyting frå jordstenglar, og kjønna gjennom sporar. Det finst både stor- og småsporer (heterospori), som blir danna i sporehus anten i toppen av dei vanlege stenglane, eller på spesielle forplantingsstengler som ikkje er grøne.

Sneller er mykje brukt i både skule- og folkemedisin.

Plantar kjende som hesterumpe (Hippuris) har av og til blitt forveksla med snellar, men er ei heilt anna slekt. På engelsk blir både sneller (Equisetum) og hesterumpe kalla for horsetail, slik at dei to artane blir blanda saman språkleg sett.

Taksonomi 

 Karplantar (Tracheophyta)
 Karsporeplantar (Pteridophyta)
 Klasse: Kråkefotplantar (Lycopsida, Isoetopsida)
 Underdivisjon: Bregneplantar (Monilophytae, Monilophytes)
 Klasse: Psilotopsida
 Orden: Psilotales (Psilotales)
 Orden: Ormetunger (Ophioglossales)
 Klasse: SNELLEPLANTAR (SPHENOPSIDA) 
 Snellefamilien (Equisetaceae)
 Snelleslekta, Equisetum Linné (1753)
 Underslekt Equisetum 
 åkersnelle (E. arvense)
 polarsnelle (E. arvense subsp. boreale)
 «Andean Horsetail» (Equisetum bogotense)
 «Camtchatka Horsetail» (Equisetum camtschatcense)
 «Himalayan Horsetail» (Equisetum diffusum)
 elvesnelle (Equisetum fluviatile)
 strandsnelle (Equisetum pratense x arvense)
 dynesnelle (Equisetum palustre x fluviatile)
 engsnelle (Equisetum pratense)
 myrsnelle (Equisetum palustre)
 skogsnelle (Equisetum sylvaticum)
 kjempesnelle (Equisetum telmateia)
 Underslekt Hippochaete
 skavgras (E. hyemale)
 grussnelle (E. variegatum x hyemale)
 gotlandssnelle (E. ramosissimum x hyemale)
 (Equisetum debile)
 gigantsnelle (Equisetum giganteum)
 «Smooth Horsetail» (Equisetum laevigatum)
 «Mexican Giant Horsetail» (Equisetum myriochaetum)
 «Branched Horsetail» (Equisetum ramosissimum)
 dvergsnelle (Equisetum scirpoides)
 (Equisetum umbrosum)
 fjellsnelle (Equisetum variegatum)
 Klasse: Marattiopsida (Marattiopsida)
 Klasse: Bregnar (Polypodiopsida)
 Frøplantar (Spermatopsida)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sneller» frå ,  den 22. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

Levande fossil
Karsporeplantar
Snellefamilien

Snellefamilien (Equisetaceae) er ein plantefamilie som omfattar ei nolevande slekt, snelleslekta  (Equisetum), med kring tjue artar. Han er den einaste nolevande familien i snelleordenen (Equisetales). Det er funne fleire fossile plantar frå familien med ledda stilkar som dei nolevande plantane, men med storleikar som tre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Equisetaceae» frå ,  den 22. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

 
Plantefamiliar
Anne Rintamäki

Anne Rintamäki () er ein finsk politikar for Sannfinländarna. Den 5. april 2023 blei ho riksdagsmedlem for Vasa valkrins.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Finske politikarar
Einar Kristian Tveitå

Einar Kristian Tveitå () er ein norsk lege, forskar og tidlegare friidrettsutøvar frå Oslo. Han var noregsmeister i diskoskasting åra 1999-2002. Tveitå var medlem av IL i BUL.

Lege
Tveitå forsvarte avhandlinga «Adhesive capsulitis, hydrodilatation and some aspects of validity regarding shoulder assessments» til doktorgrad (ph.d.) på Institutt for sykehusmedisin ved Universitetet i Oslo i 2010. Han arbeidde på Ullevål sykehus frå 2002 til han i 2008 vart overlege ved Evjeklinikken.

Friidrett
Tveitå tok steget opp mot noregseliten i diskos-øvinga i 1995-sesongen. Året etter sette han personleg rekord til 59,28 meter ved eit stemne i Helsingborg i Sverige. Sommaren 1998 passerte han 60-metersgrensa i seks tevlingar, lengst nådde han i Oslo den 24. august med 60,82 m. I juli 1999 flytta han sitt personbeste til 61,08 m og 61,31 m innom tre dagar. Ved noregsmeisterskapen 1999 på Byrkjelo sigra han med eit kast på 61,09 m og viste gullgrossist Svein Inge Valvik til sølvplass. Den 4. september 1999, under særs gunstige tilhøve i islandske Hafnarfjörður, flaug diskosen 63,64 m, det aller lengste kastet til Tveitå.

Sidan vann Tveitå NM-gull både i 2000, 2001 og 2002, dei to sistnemnde åra stod han også for årsbeste i øvinga i Noreg. Han kvalifiserte seg til finalen ved VM i friidrett 2001 i Edmonton som tolvtemann med eit kast på 61,85 m. I finalen enda han også på tolvteplass med 59,11 m. Eitt år seinare, då EM i friidrett 2002 vart avvikla i München, nådde han 59,69 m i kvalifiseringa og vart totalt nummer 18.

Medaljar i noregsmeisterskap
1998 i Askøy: Sølv – 60,67 m, bakom Olav Jenssen (62,00 m)
1999 på Byrkjelo: Gull 61,09 m, framom Svein Inge Valvik (60,62 m)
2000 på Steinkjer: Gull 59,63 m, framom Svein Inge Valvik (57,70 m)
2001 i Drammen: : Gull – 60,15 m, framom Gjøran Sørli (57,88 m)
2002 i Sandnes: Gull – 60,29 m, framom Gaute Myklebust (57,49 m)

Personlege rekordar og årsbeste

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske diskoskastarar
Folk frå Oslo
Rynkevier

Rynkevier (Salix reticulata) er eit lite lauvtre i pilefamilien, òg kalla vierfamilien. Planten er ein liten, krypande busk som blir 5 til 15 cm høg og blomstrar i juni til juli. Han veks på fuktig og kalkhaldig fjelljord og snøleie i heile den skandinaviske fjellkjeda.

Skildring

Årskvistane er raudlege og snaue. Blada er grøne og nesten sirkelrunde i ulike storleikar, 2–5 cm breie, med nedbøygde kantar. Fargen oppå bladplatene er mørk grøn og nervene er innsunkne. Undersida av bladplatene er grågrøne. Bladet har berre 2–4 par sidenervar og elles ein struktur av nettnervar. Dei raudbrune bladstilkene er maksimalt 2 cm lange, ofte mindre. Horakla har 11–40 blomstrar med kapslar som er mørkeraude hårete og har fort griffel. 

Rynkevier dannar sjeldan hybridar.

Utbreiing 
Rynkevier er ganske vanleg i fjellet, og dannar matter ein kan sjå med karakteristiske mørkeraude kvistar og kapslar. Han breier seg til snaufjellet i Noreg og Sverige. I Noreg veks arten i sør frå høgder på over 1 500 meter, medan han i arktiske strøk veks heilt ned til havet, t.d. i Nord-Noreg og på Svalbard. Han veks på Bjørnøya og konsentrert rundt Isfjorden på Spitsbergen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rynkevier» frå ,  den 23. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Stenberg, Lennart & Bo Mossberg, Steinar Moen (norsk red.), Gyldendals store nordiske flora, Gyldendal, Oslo 2007. ISBN 978-82-05-32563-0

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Vierfamilien
Nålkolibriar

Nålkolibriar er ei biologisk slekt Chalcostigma av kolibriar med fem medlemmer som samla har eit leveområde langs Andesfjella frå grenseområde Venezuela-Colombia i nord gjennom Colombia, Ecuador og Peru til Bolivia. Slekta er ein del av stammen Lesbiini – «koketter» i underfamilien Lesbiinae.

Skildring 
Eit kort, sylforma nebb er det mest slåande trekket ved utsjånaden for nålkolibriar. Hannane har ein glitrande strupeflekk som er smal og forlenga ned over brystet. Elles for det meste mørke, lite iaugefallande fjørdrakter i slekta, kroppsstorleiker frå 10 til 15 centimeter. Litt ulike preferanser for habitat, t.d. lever koboltnålkolibri høgare enn regnbogenålkolibri som kan gå ned til 2700 moh. i Ecuador. Fire av dei fem artane lever innanfor grensene til Peru, og ein av dei, olivennålkolibri, lever på det høgste nivået, opp til 4700 moh. I Ecuador finn ein nålkolibriar i páramo økosystem.

IUCN har kategorisert alle fem som livskraftige artar(LC).

Galleri

Artslista 
Nålkolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.
 Bronsenålkolibri, Chalcostigma heteropogon, Bronze-tailed thornbill, (Boissonneau, 1840), (LC)
13-14 cm, páramo økosystem 3000-3900 moh. i Colombia, marginalt inne i Venezuela
 Regnbogenålkolibri, Chalcostigma herrani, Rainbow-bearded thornbill, (Delattre & Bourcier, 1846), (LC)
10 cm, mørk hannar med iriserande raud kronestripe i tillegg til strupen, 2700-3700 moh., páramo økosystem ofte ved tregrensa, frå nordlegaste Peru til Tolima-departementet, Colombia
 Brunkronenålkolibri, Chalcostigma ruficeps, Rufous-capped thornbill, (Gould, 1846), (LC)
10,5 cm, raudbrun krone, lever frå sørlegaste Ecuador til sentralt i Bolivia (Cochabamba-departementet), fuktig skog i austsida av Andes, 1400-3500 moh.
 Olivennålkolibri, Chalcostigma olivaceum, Olivaceous thornbill, (Lawrence, 1864), (LC)
14-15 cm, mørk brungrøn fjørdrakt, høgt (3100-4700 moh.) i puna økosystem frå Ancash-regionen i Peru til La Paz-departementet i Bolivia
 Koboltnålkolibri, Chalcostigma stanleyi, Blue-mantled thornbill, (Bourcier, 1851), (LC)
12-13 cm, sotbrun, gaffelforma hale, lever i våt páramo og jalca, frå Ecuador til Cochabamba, Bolivia

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Chalcostigma» frå , den 18. mai 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
fugleslekter
Kummakivi

Kummakivi er ei flyttblokk som ligg i Ruokolax i Södra Karelen i Finland. 
Steinen er 7 meter lang, 5 meter høg, og er berekna å vege omlag 500 tonn.

Berget under steine er glatt og har konveks form. Blokka balanserar på ein svært liten del av overflata. 
Geologar rekna med at blokka vart frakta dit ho no ligg for 10-12 000 år sidan. Det er andre flyttblokker i nærleiken. 

På toppen av steinen veks ei fure, som i 2023 er omlag 40 år gammal

Kummakivi har vore freda sidan 1962.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kummakivi» frå ,  den 23. mai 2023.  

Flyttblokker
Finsk geologi