kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Billy Konchellah

Billy Konchellah () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar som spesialiserte seg 800-meteren. Han vann gullmedaljen på 800 m både under VM 1987 og under VM 1991. I 1993 fekk han bronsemedaljen på distansen meter under VM i Stuttgart.

Aktiv
Til skilnad frå dei fleste storløparane i Kenya var Konchellah ikkje av nandi-folket, men ein masai. Før 1984 stod han i skuggen av landsmannen Mike Boit og særleg britane Sebastian Coe, Steve Ovett og Steve Cram. Fyrst i 1984 kom Konchellah fram i rampelyset. Då Joaquim Cruz vart olympisk meister på 800 m i Los Angeles sprang Konchellah inn til fjerdeplass på tida 1.44,03.

Dei neste åra sleit Konchellah med sjukdom, det vart påvist tuberkulose og han leid av astma. Han var tilbake i 1987-sesongen og noterte årsbeste i verda på 800-meter då han vart verdsmeister med personleg rekord 1.43,03, klart føre favoritten Peter Elliott frå Storbritannia. Deretter var han sett utanfor friidretten med sine astmaplagar, til dess spesialistar i USA fann at allergi var årsak til astamaen. Han busette seg så i Albuquerque i USA og la samstundes om kosthaldet.

Ved dei kenyanske uttaka til verdsmeisterskapen 1991 i Tokyo, måtte Konchellah sjå den regjerande olympiameisteren Paul Ereng framfor seg. Under tevlingane i Tokyo var Konchellah derimot i absolutt toppform. I 800-meterfinalen låg han langt tilbake i feltet, til det stod att 150 meter av løpet. På oppløpssida passerte han både Ereng og den andre favoritten, brasilianaren José Luiz Barbosa, og forsvarte VM-tittelen med tida 1.43,99.

År 1993 viste Konchellah strålande form då han vann sin semifinale under VM i Stuttgart. I finalen fylgde han sin vanlege taktikk og låg ved 600-metersmerket sist i feltet. Dei siste 200 meterane sprang han fortare enn nokon av dei andre finalistane, men forspranget til hans eigen landsmann Paul Ruto og italienaren Giuseppe D’Urso var så stort at Konchellah enda på tredjeplass.

I 1997 hadde han ambisjonar om å ta ei ny VM-medalje, men vart slått ut or semifinalane 
ved uttakstevlingane i Kenya.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1984 i Los Angeles: Nr 4 – 1.44,03
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 1,43,06, framom Peter Elliott (1.43,41)
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 1.43,99, framom José Luíz Barbosa (1.44,24)
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 1.44,89, bakom Giuseppe D'Urso (1.44,86)

Ymse
Konchellah vart i mars 2005 dømd til eitt-og-eit-halvt år i fengsel av ein finsk domstol. Til grunn for dommen låg seksuelt misbruk av mindreårige og narkotikahandel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Konchellah» frå ,  den 9. oktober 2016.  
 

Kenyanske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Kenya
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Fermín Cacho

Fermín Cacho Ruiz () er ein spansk tidlegare friidrettsutøvar frå Ágreda som spesialiserte seg på 1500-meterløp. Han vart olympisk meister på 1500 meter under OL 1992 på spansk heimebane og vart europameister på distansen i 1994. I 1997 sette Cacho europarekord på 1500 meter med 3.28,9, ein rekord som stod i 16 år.

Aktiv
Cacho markerte seg i toppen på 1500 m med andreplassar ved innandørs-EM 1990 i Glasgow, like bak tyske Jens-Peter Herold og ved innandørs-VM 1991 i Sevilla, der Noureddine Morceli frå Algerie vart for sterk. Sommaren 1991 var han nær ved å take bronsemedaljen under verdsmeisterskapen, men enda som femtemann.

Cacho vart ikkje rekna mellom dei fremste gullkandidatane i OL-finalen 1992, på spanske heiembane i Barcelona. Men løpet gjekk unna i labert tempo, og i spurten kunne ingen stå mot den temposterke Cacho som vann gull på den moderate vinnartida 3.40,12. Året etter sikra han seg sølvmedaljen på yndlingdistansen då friidretts-VM 1993 fann stad i tyske Stuttgart, mot verdsrekordhalden Noureddine Morceli var han sjanselaus. I 1994 tok Cacho gull på 1500 meter under EM i Helsinki.

Under Sommar-OL 1996 i Atlanta var Hicham El Guerrouj frå Marokko den største favoritten. Han ramla i den tredje runden. Cacho måtte då bykse over Guerrouj for ikkje å falle, og tapte verdifulle meter til Noureddine Morceli. Dermed nådde han ikkje att Morceli, men lukkast knipe OL-sølvet. Året etter vann Cacho endå ein sølvmedalje på 1500 m, løpet i VM 1997 i Athen vart vunne av Hicham El Guerrouj. Ei veke etter verdsmeisterskapen sette Cacho under eit stemne i Zürich ny europarekord med tida 3.28,95.

Cacho var involvert i medaljekampen på 1500 m både under EM 1998 i Budapest og VM i Sevilla året etter. I europameisterskapen tok han bronsen, bak landsmannen Reyes Estevez og Rui Silva frå Portugal. Under friidretts-VM på spansk heimebane i 1999 måtte han gje tapt for same Estevez i kampen om bronsemedaljen, og enda på fjerdeplass.

Ein aklilles-skade førte til at han lopp i 2000.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 11 – 3.42,2
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 – 3,35,6
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 3.40,1, framom Rachid El Basir (3.40,6)
VM 1993 i Stuttgart: Sølvmedalje – 3.35,5, bakom Morceli (3.34,2)
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje – 3.35,2, framom Isaac Viciosa (3.36,0)
VM 1995 i Göteborg: Nr 8 – 3,37,0
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 3.36,4, bakom Morceli (3.35,7)
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 3.36,6, bakom Guerrouj (3.35,8)
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 3.42,1
VM 1999 i Sevilla: Nr 4 – 3.31,3

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fermín Cacho» frå ,  den 9. oktober 2016.  
 
 

Spanske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Spania
Olympiske meistrar for Spania
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Spania
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Spanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Spanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Sumpterner

Sumpterner (Chlidonias) er ei biologisk slekt av terner og medlem av måsefamilien, Laridae. Gruppa er representert på alle kontinent unntatt Antarktis. Svartterne er einaste representanten i Sør-Amerika, der ho er trekkfugl frå Peru til Guianaregionen, elles er ikkje denne gruppa utbreidd på kontinentet. Maoriterna er endemisk for New Zealand.


Skildring 
Dette er små terner med relativt korte, breie venger og mindre kløfta haler enn til dømes Sterna-terner. Dei flyg med meir flakkande fluktretning enn andre terner og snappar byttedyr som insekt frå vassoverflata heller enn å stupdukke. Dei fangar òg småfisk. Kvitkinnsvartterner kan snappe insekt i lufta.

Hekkehabitat ligg ved ferskvatn i innlandet.

Artslista
Chlidonias i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2016 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Svartterne, Chlidonias niger, Black Tern
 Kvitvengsvartterne, Chlidonias leucopterus, White-winged Tern
 Kvitkinnsvartterne, Chlidonias hybrida, Whiskered Tern
 Maoriterne, Chlidonias albostriatus, Black-fronted Tern

Kjelder 
 Svensson, Lars et al (2011). Gyldendals store fugleguide. Gyldendal norsk forlag. ISBN 9788205418820

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Måsefamilien
Fugleslekter
Norsk senter for forskningsdata

NSD – Norsk senter for forskingsdata var eit nasjonalt dataarkiv. NSD hadde som føremål å sikra fri og ope tilgang til forskigsdata, og å betra høva for empirisk forsking. Den 1. januar 2022 vart NSD lagt ned og oppgåvene overført til Sikt – Kunnskapssektorens tenesteleverandør.

Historie
Organisasjonen vart oppretta i 1971 som eit organ underlagt Noregs forskingsråd. Fram til 1. mars 2016 var namnet Norsk samfunnsvitskapleg datateneste (derav forkortinga NSD). Etter vedtak i Stortinget vart NSD frå 1. januar 2003 organisert som eit aksjeselskap eigd av Kyrkje- og undervisningsdepartementet, no Kunnskapsdepartementet. NSD har hovudkontor i Bergen, med representantar i Oslo, Trondheim og Tromsø. NSD hadde eit nyhendebrev, NSDnytt, som dei gav ut fire gongar i året.

Føremål og samarbeidspartnarar 
NSD vart oppretta med føremål om å vere eit arkiv for forskingsdata (i første rekkje kvantitative data), og dessutan for å leggje til rette for at desse dataa skal vere lettare tilgjengeleg for forskarar og studentar. NSD var òg tenesteleverandør på ei rekkje område, hovudsakleg for offentleg sektor. Mellom anna hadde NSD vore sentral i gjennomføringa av skulevala. Viktige samarbeidspartnarar nasjonalt inkluderte Statistisk sentralbyrå (SSB), Noregs forskingsråd, Datatilsynet, Kunnskapsdepartementet, og dessutan heile universitet- og høgskulesektoren. Internasjonalt samarbeidde NSD med dataarkiv over heile Europa på felles europeiske prosjekt, mellom anna European Social Survey.

Leiing 
Med unntak av eit kort opphald var Bjørn Henrichsen direktør/administrerande direktør for NSD sidan starten i 1971. Siste styreleiar for NSD var Petter Aasen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Norsk senter for forskningsdata» frå ,  den 11. oktober 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 NSD Årsmelding 
 NSDnytt  – nyhendebrev frå NSD som kjem ut fire gonger i året

 Sentrale produkt og tenester 
 NSDdata: tilgjengelege datasett frå dataarkivet.
 Personvernsombod for forsking: handsamar saker som gjeld personvern innan forskingsprosjekt hos knytte til seg institusjonar.
 NSDStat: programvare for enkel analyse av kvantitative data.
 Nesstar : programvare for dokumentasjon av og direkte webbasert analyse av data via verdensveven.
 Database for forsking og høgre utdanning  (DBH): samlar inn ei rekkje indikatorar frå alle høgare utdanningsinstitusjonar i Noreg som får stønad frå staten.
 Samfunnsveven : læringsressurs for bruk i vidaregåande skule. Inkluderer òg administrasjons- og informasjonssystemet knytt til skulevala, og dessutan resultat frå skulevala.

1971 i Noreg
Skipingar i 1971
Norsk forsking
Norske statlege føretak
Anous

Anous er ei biologisk slekt av terner (noddyar) og medlem av måsefamilien, Laridae. Gruppa er representert ved kystar over alle tropiske hav, spesielt ved øyar.  

Dette er fuglar med mørk brunleg fjørdrakt, bleik hette, langt, slankt nebb; kileforma hale med flisete tupp. Kroppstorleiken varierer mellom 30 og 45 centimeter. I kroppsform minnar dei om andre terner. To artar har til forskjell frå terner heilt mørk fjørdrakt. 

Dei har eit langt meir pelagisk levevis enn terner og hekkar typisk på tropiske eller subtropiske øyar til havs. Kullet er på eit egg og rugetida er relativt lang. Dietten er fisk og blekksput.

Artslista
Anous i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:       
 Brunnoddy, Anous stolidus, Brown Noddy, Linné, 1758, (LC)
 Svartnoddy, Anous minutus, Black Noddy, Boie, 1844, (LC)
 Smånoddy, Anous tenuirostris, Lesser Noddy, Temminck, 1823, (LC)
 Grånoddy, Anous albivitta, Gray Noddy, Bonaparte, 1856, (LC)
 Blånoddy, Anous ceruleus, Blue-gray Noddy, Bennett, 1840, (LC)

Kjelder 
Burger, J., Gochfeld, M. & Bonan, A. (2016). Gulls, Terns, Skimmers (Laridae). In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (Henta 11. oktober 2016). 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

måsefamilien
Fugleslekter
Anișoara Stanciu

Anișoara Stanciu, tidlegare Anișoara Cușmir, () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå Brăila, som vart olympisk meister i lengdehopp i 1984. Ho vann elles sølv i EM 1982 og VM 1983, og var verdsrekordhaldar med 7,43 m frå 1983.

Aktiv
Den 1. august 1982 forbetra dei to unge rumenske lengdehopparane Vali Ionescu og Anișoara Cușmir verdsrekorden i øvinga. Fyrst hoppa Cușmir 7,15 meter, seks centimeter over den gamle rekorden, og deretter la Ionescu på til 7,20 m. Dermed var begge utøvarane med i favorittsjiktet ved friidretts-EM 1982, som i fann stad i Aten i byrjinga av september. Dei innfridde og vart høvesvis nummer ein og to. Ionescu vart europameister med eit hopp på 6,79 m, Cușmir nådde 6,73 m, same lengda som bronsevinnaren, russiske Jelena Ivanova.

Sommarsesongen 1983 sette Cușmir ny verdsrekord med 7,21 m midt i mai månad i Bucuresti. Allereie 4. juni forbetra ho rekorden to gongar, fyrst til 7,27 m, før ho smelte til med smått utrulege 7,43 meter, også den tevlinga fann stad i Bucuresti. Rekordforbetringa er den største i lengdehopp for kvinner nokon gong.

Finalen i lengdehopp for kvinner under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett vart avvikla 14. august 1983 under skiftande vindtilhøve. Heile fire utøvarar strekte seg forbi sjumeters-streken. Austtyske Heike Daute vann med 7,27 m, medan Anisoara Cușmir tok sølvet med sine 7,15 m, begge resultata oppnådde med meir enn to meters medvind.

Hausten 1983 gifta Cușmir seg med sprintaren Paul Stanciu.

Dei fleste såkalla austblokklanda boikotta dei olympiske sommarleikane 1984 i Los Angeles, men ikkje Romania. Mange av dei beste lengdehopparane på kvinnesida vår såleis ikkje med, og dermed låg vegen mot OL-siger rimeleg open for verdsrekordhaldar Anișoara Stanciu. Med 6,96 m i sluttprotokollen sikra ho seg OL-gullet, medan landskvinna Vali Ionescu tok sølvet med 6,81 m som best.

Kort etter slutta Anișoara Stanciu med friidrett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje - 6,73 m, bak Vali Ionescu (6,79 m) 
VM 1983 i Helsinki: Sølvmedalje - 7,15 m, bakom Heike Daute (7,27 m)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje - 6,96 m, framom Vali Ionescu (6,81 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anișoara Stanciu» frå ,  den 12. oktober 2016.

Bakgrunnsstoff 
 

Rumenske lengdehopparar
Olympiske meistrar for Romania
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
For LP Fans Only

For LP Fans Only er det sjuande albumet til Elvis Presley, gjeve ut av RCA Victor i februar 1959. Det er eit utval av songar frå ei innspeling i august 1956 ved 20th Century Fox Stage One, ei innspeling i september 1956 i Radio Recorders i Hollywood, innspelingar 10. og 11. januar i RCA Victor Studios i Nashville, to til i RCA Victor Studios i New York, og fleire innspelingar i Sun Studio. Albumet nådde 19. plassen på Billboard Top Pop Albums-lista. Det er i dag ikkje lenger på trykk, men finst som digital nedlasting eller strøyming.

Innhald
Då Elvis Presley måtte inn i den amerikanske hæren den 24. mars 1958, ønskte RCA Victor og manageren til Presley, Colonel Tom Parker, å halde namnet hans aktivt hos publikum dei to neste åra då han ikkje kunne halde konsertar eller spele i filmar, og gav ut innspelingar frå kvelvet. Det vart arrangert ei innspeling over to dagar i juni, som gav nok songar til fem singelsider. Singelformatet var det kommersielle fokuset for rock and roll i 1950-åra. Fire av desse songane vart gjevne ut på album i 1958 og 1959 medan Presley var i militærteneste.

Presley gjorde det òg godt på albummarknaden. Ingen av dei tidlegare seks albuma hans hadde nådd lågare enn tredjeplassen, og RCA ønskte å halde fram å gje ut album. Mange av songane til Presley var blitt gjevne ut på singlar, ikkje på album. Til dette albumet valde RCA Victor ut ni songar som tidlegare berre hadde vore tilgjengeleg på singlar, i tillegg til «Poor Boy» frå Love Me Tender-EP-en. Fire av songane var blitt gjevne ut på Sun Records som avgrensa utgåve, og var vanskeleg å få tak i utafor sørstatane. Alle dei fem Sun-singlane vart gjevne ut på RCA i november 1955 og var i trykk fram til 1970-åra.

Denne utgjevinga var den første gongen den første kommersielle innspelinga til Elvis, «That's All Right (Mama)», kom ut i Storbritannia. Han vart aldri gjeven ut på singel der medan Presley levde. RCA gav ut For LP Fans Only på CD i 1989. Albumet finst òg i ein plateboks på 25 plater kalla The Perfect Blues Collection, gjeven ut på Sony i 2011.

Medverkande
 Elvis Presley – vokal, gitar
 Scotty Moore – gitar
 Chet Atkins – gitar
 Floyd Cramer – piano
 Shorty Long – piano
 Gordon Stoker – piano, korvokal
 Bill Black – bass
 D.J. Fontana – trommer
 Jimmie Lott – trommer
 Johnny Bernero – trommer
 The Jordanaires – korvokal
 Ben Speer – korvokal
 Brock Speer – korvokal

Innhald

Originalutgåve

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «For LP Fans Only» frå ,  den 15. oktober 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Jorgenson, Ernst (1998). Elvis Presley: A Life In Music - The Complete Recording Sessions. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-18572-3

Bakgrunnsstoff
LPM-1990 For LP Fans Only på The Elvis Presley Record Research Database

Musikkalbum frå 1959
Elvis Presley-album
RCA Victor-album
Engelskspråklege album
Album spelte inn i Sun Studio
Album produserte av Sam Phillips
Poor Boy av Elvis Presley

«Poor Boy» er ein song av Elvis Presley. Songen var tilskriven Elvis Presley og Vera Matson, kona til Ken Darby, som i røynda skreiv songen, og vart publisert av Elvis Presley Music. Sonen vart nytta i filmen Love Me Tender og gjeve ut som ein EP på RCA Victor i 1956.

«Poor Boy» vart spelt inn 24. august 1956. Andre songar på EP-en var tittelsporet, «We're Gonna Move» og «Let Me».
Singelen nådde 35. plassen på den amerikanske Billboard pop-lista i desember 1956 og låg på lista i alt 11 veker.

I staden for eit heilt filmmusikkalbum med musikken frå Love Me Tender vart fire songar frå filmen gjevne ut på EP-en Love Me Tender i november 1956. EP-en vart sertifisert til platina av RIAA. EP-en nådde 10. plassen på Billboard EP-lista og 22. plassen på Billboard 200 albumlista. Han nådde niandeplassen på Top Pop Albums-lista med eit sal på over 600 000, i tillegg til 35. plassen på singellista. Dei fire songane på EP-en vart spelt inn i Fox-studioet Stage One i Hollywood, den 24. august 4. september og 1. oktober 1956.

Medverkande 

 Elvis Presley - vokal
 Vito Mumolo - akustisk gitar
 Luther Rountree - akustisk gitar (rytme)
 Dom Frontieri - trekkspel
 Mike «Myer» Rubin - kontrabass
 Richard Cornell - trommer
 Rad Robinson - korvokal
 Jon Dodson - korvokal
 Charles Prescott - korvokal

Andre versjonar
Hillary Hawkins spelte inn ein versjon på singel, Paul Ansell spelte inn songen i 1999 og Carlos and The Bandidos spelte inn songen i 2003.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Poor Boy (1956 song)» frå ,  den 15. oktober 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Guralnick, Peter. Last Train to Memphis: The Rise of Elvis Presley. Little, Brown; 1994. ISBN 0-316-33225-9.
Guralnick, Peter. Careless Love: The Unmaking of Elvis Presley. Back Bay Books; 1999. ISBN 0-316-33297-6.
Guralnick, Peter; Jorgensen, Ernst. Elvis Day by Day: The Definitive Record of His Life and Music. Ballantine; 1999. ISBN 0-345-42089-6.
Hopkins, Jerry. Elvis—The Biography. Plexus; 2007. ISBN 0-85965-391-9.
Jorgensen, Ernst. Elvis Presley—A Life in Music: The Complete Recording Sessions. St Martin's Press; 1998. ISBN 0-312-18572-3.

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-songar
Songar skrivne av Elvis Presley
Songar frå 1956
Doina Melinte

Doina Ofelia Melinte, fødd Beșliu, () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå Hudești i Botoşani fylke. Ho vart olympisk meister på 800 meter i 1984 og tok sølv på 1500 m i same leikane. Både i 1987 og 1989 vann ho innandørs-VM og i 1985, 1988 og 1990 i EM 1500 m.

Aktiv
Doina Beșliu vart slått ut or semifinalane på 800 meter under Sommar-OL 1980 i Moskva. I 1982, då som Doina Melinte, hadde ho årsbeste i verda på 800 meter, men enda på sjetteplassen på distansen ved EM i Aten. Same plasseringa fekk ho på 800 m i Helsinki-VM 1983.

Under dei olympiske leikane 1984 i Los Angeles vann ho gullmedaljen på 800 meter, sekundet framom Kim Gallagher frå USA og si eiga landskvinne Fiţa Lovin. Fem dagar seinare tok ho sølvmedaljen på 1500 meter, Gabriella Dorio frå Italia vann løpet, medan Maricica Puică, også ho frå Romania, vart nummer tre.

Melinte kom i mål til bronse på 1500 m ved friidretts-EM 1986, slått på målstreken av Tatjana Samolenko, men over sekundet bakom vinnaren Ravilja Agletdinova. Ved innandørs-VM i Indianapolis i mars 1987 sigra Melinte på 1500 m framom nemnde Samolenko. I september fekk ho bronsemedaljen på same distansen i verdsmeisterskapen i Roma. Opphavleg vart ho nummer, men Sandra Gasser på tredjeplass vart diskvalifisert for bruk av dopingmiddel.

Under Sommar-OL 1988 i Seoul vann landsmannen Paula Ivan gullmedaljen på 1500 m, Melinte enda på niandeplassen i tevlinga. Eit lite halvår seinare forsvarte derimot Melinte innandørs-tittelen på 1500 m, vinnartida 4.04,79 i Budapest-VM var meisterskapsrekord. Våren 1990 vann ho i Glasgow 1500 m i innandørs-EM for tredje gong, tidlegare sigrar kom i 1985 i Pireus og i 1988 i Barcelona.  På 1500-meteren under friidretts-EM 1990 i Split vart ho nummer seks, medan ho i 1991 kom  på fjerdeplass i 1500-meterfinalane både under innandørs-VM i Sevilla og under friidretts-VM i Tokyo.

Melinte tok seg til finalen på 1500 m også under sommarleikane i Barcelona i 1992, men braut løpet.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Utslått or semifinalane på 800 m (2.00,8 =nr 13)
EM 1982 i Aten: Nr 6 på både 800 m – 1.59,6, og 1500 m - 4.04,3
VM 1983 i Helsinki: Nr 6 på 800 m – 2.00,1
OL 1984 i Los Angeles: Gull på 800 m – 1.57,6, sølv på 1500 m – 4.03,7
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 1500 m – 4.02,4
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje på 1500 m – 3.59,2
OL 1988 i Seoul: Nr 9 på 1500 m – 4.02,8
EM 1990 i Split: Nr 6 på 1500 m – 4.10,9
VM 1991 i Tokyo: Nr 4 på 1500 m – 4.03,1
OL 1992 i Barcelona: Braut finalen på 1500 m – nr 12

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Doina Melinte» frå ,  den 15. oktober 2016.  
 

Rumenske mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Romania
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Paula Ivan

Paula Ivan (), opphavleg Paula Ionescu, sidan Paula Ilie, er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå Herăști i Giurgiu fylke som vann gull på 1500 meter og sølv på 3000 m under Sommar-OL 1988 i Seoul.

Aktiv
I 1987 sigra Ivan både på 1500 m og 3000 m ved universiaden i Zagreb. Knapt to månader seinare klarde ho ikkje å kvalifisere til finalen i korkje distansane under friidretts-VM i Roma.

I juli 1988 sette Ivan personleg rekord då ho vann 800 m under Balkan-leikane, ho vann også 1500-meteren. Den 27. juli i Verona kom ho i mål på 1500 m på tida 3.58,8, hennar fyrste løp under fire minuttar på distansen. Ho forbetra seg til 3.56,2 den 17. august i Zürich. Under dei olympiske sommarleikane 1988 i Seoul fekk ho sølvmedaljen på 3000 m etter ho måtte ho gje tapt for sovjetiske Tatjana Samolenko i spurten. På den etterfylgjande 1500-meteren imponerte Ivan kolossalt og sprang mykje av finaleløpet i einsam majestet. I mål var ho over seks sekundar føre dei andre medaljevinnarane og vinnartida 3.53,96 var ny olympisk rekord (og gjeld 30 år seinare).

Ivan vann også 1500 m ved innandørs-EM 1989 i Den Haag, på tida 4.07,16. I august same året kopierte ho prestasjonane frå 1987 då ho i august på ny vart dobbeltvinnar under universiaden i Duisburg. Litt ut i september månad vann ho 1500 m-løpet i verdscupen. Ho la deretter vekk konkurranse-skorne og byrja som friidrettstrenar.

I 2000, 37 år gammal og etter ti år utan å ha tevla, kom Ivan tilbake og var aktiv i OL-sesongen. Ho deltok i fleire IAAF Grand Prix-stemne og presterte som best 4.04,6 på 1500 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa på 1500 m (4.09,3 =nr 22) og på 3000 m (8.51,2 =nr 17) 
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje på 1500 m – 3.53,9, framom Laimutė Baikauskaitė (4.00,2), sølvmedalje på 3000 m – 8.27,1, bakom Tatjana Samolenko (8.26,5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paula Ivan» frå ,  den 16. oktober 2016.  
 
 

Rumenske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Romania
Olympiske meistrar for Romania
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988