kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Gulhovudkjerrsporv

Gulhovudkjerrsporv (Atlapetes flaviceps) er ein truga fugleart i amerikasporvfamilien, Passerellidae. Han er endemisk for Colombia.

Skildring 
Dette er ein kjerrsporv med relativt stort hovud, kort nebb, lang hale som kan virke «fliste», dei sentrale halefjørene er lengere enn dei ytre.  Kroppslengda er ca. 
17 centimeter. Øvre delar av hovudet er gult med varierande grad av oliven fargeskjær. Undersida medrekna strupe og bryst er klår gul, oversida med venger er mørk olivenfarga. Både nebbet, beina og auga er mørke. Kjønna er like, men juvenile fuglar har sterkt skjær av oliven på hovud, bryst og flankar.

Utbreiingsområdet har vore lite kjent. Det er no skildra som avgrensa til to område. Det eine er isolert i sørvest langs vestsida av den vestre fjellkjeda av Andes, ved og sør før byen Cali i Valle del Cauca og litt inn i  Cauca. Det andre er langs begge sidene av den sentrale kjeda, rett nord for byen Manizales i  Caldas, og vidare sørover i austskråninga av sentrale Andes mot Magdalenadalen i Tolima og lengst sør inn i Cauca-departementet med ein observasjon i Huila-departementet. Habitata er i kjerrskog inn mot rydda område, plantasjar og hagar langs fjellskråningane. Dei kan òg leve i  underskogen i fuktig, høgtliggande skog. Høgdnivåer er vanlegvis i bandet 1900-2440 moh.

Føda er insekt, frø og mindre frukter. Gulhovudkjerrsporvar har vore observerte i å beite i fleirartsflokkar saman med artar av tanagarar og andre som kvitstrupetyrannulett, Mecocerculus leucophrys og  gulpannekvitstjert, Myioborus ornatus.

Den totale populasjonen er trudd å vere minst 250 vaksne individ, men ikkje meir enn 1000 modne fuglar eller 1500 individ totalt. Trugsmåla mot arten er avskoging og landbruk.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Amerikasporvfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Frimerke med tilleggsverdi

Frimerke med tilleggsverdi, såkalla velgjerdsmerke, er frimerke med verdi utover portotaksten.

Postverket i Noreg gav ut slike frimerke med ujamne mellomrom mellom 1930 og 1965. Tilleggsverdien har gått til ulike velgjerande eller allmennyttige føremål.

(Polfrimerka frå 1925 hadde ingen tilleggsverdi, men inntekta av salet gjekk til Roald Amundsen for finansiering av den planlagde ekspedisjonen hans til Nordpolen med Dornier Wal-sjøflya N-24 og N-25.)

Norske frimerke med tilleggsverdi
Lista omfattar utgjevingsår, motiv og føremål.
1930: Nordkapp med Hurtigruten – Landslaget for reiselivet i Norge
1931: Det norske Radiumhospital – Radiumfondet
1935: Fridtjof Nansen – Nansenhjelpen for flyktninger
1938: Nye Nordkappmerke
1939: Dronning Maud – Nasjonalhjelpen (ikkje påtrykt)
1940: Fridtjof Nansen – Nasjonalhjelpen
1941: Hålogalandsutstillingen – fond for fiskeres etterlatte
1941: Colin Archer og Redningsskøyte – Redningsselskapet
1941: Frontkjemper – Den Norske Legion
1942: Vidkun Quisling – Ukjent formål
1943: Nye Nordkappmerke
1943: Stilistisk frontkjempar Frontkjempermerket – Frontkjemperkontoret
1943: Motiv frå landbruk og fiskeri – Landshjelpen
1944: Senka skip langs norskekysten – Til etterlatne frå skipsforlisa
1944: Motiv frå næringsliv – Landshjelpen
1945: Røde-kors søster – Røde Kors
1946: Kronprins Olav – Nasjonalhjelpen
1950: Poliorammet barn – Landsforeningen mot poliomyelitt
1951: Idrettsutøvarar/vinterlandslap – Vinter-OL i Noreg 1952
1953: Nye Nordkappmerke
1956: Kronprinsesse Märtha – Kronprinsesse Märthas Minnefond
1957: Nye Nordkappmerke
1960: Blomster – Nasjonalhjelpen/Norske kvinners sanitetsforening
1960: Flyktning – Hjelp til flyktningar
1965: Frigjøringsjubileum – Krigsoffer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frimerker med tilleggsverdi» frå ,  den 21. oktober 2018.  

Norske frimerke
Filateli
Slaget om Nordkalotten

Slaget om Nordkalotten var eit av dei store feltslag under andre verdskrigen. Slaget om Nordkalotten mellom Sovjetunionen og Nazityskland byrja den 7. oktober 1944. Det var den største samanstøyten som nokon gong har vorte utkjempa nord for polarsirkelen, og det nest største slaget i nordisk historie. Sovjetunionen med Karelenfronten og 14. armé pressa tyskerane ut av Kirkenes og Finnmark. Den tyske tilbaketrekkinga vart utført med brend jord taktikk og evakuering av folkesetnaden i Finnmark. På russisk og engelsk heiter dette slaget «Petsamo-Kirkenes-operasjonen».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Petsamo–Kirkenes Offensive» frå ,  den 21. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 A.A.Gorter, W.T.Gorter, M.N.Suprun. Frigjøringen av Øst-Finnmark 1944–1945. -Arkhangelsk-Vadsø: "Arkhangelsk Pomor", 2005– 312 s.: ill. А.А.Гортер, В.Т.Гортер, М.Н.Супрун. Освобождение Восточного Финнмарка, 1944–1945.-Архангельск-Вадсе:"Архангельск Помор",2005. -312 с.: илл.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 James F. Gebhardt – The Petsamo-Kirkenes Operation: Soviet Breakthrough and Pursuit in the Arctic, October 1944 (pdf)
Meretskov, K.A. ‘Im Dienste des Volkes’ (memoirs of the commander of Karelian Front)
Khudalov ‘Am Rande des Kontinents’ (memoirs of the commander of 10th Guards Rifle Division)

Slag under andre verdskrigen
Krigsåret 1944
Nordkalotten
Avery Brundage

Avery Brundage () var den femte presidenten i Den internasjonale olympiske komiteen (IOK).

Han deltok sjølv under OL 1912 i Stockholm som ein av dei beste tikjemperne, han kom på 16.-plass og i diskos kom han på 22.-plass. I 1952 vart Brundage vald til president for IOK etter svenske Sigfrid Edström.

«The game must go on» 
Han vart legendarisk etter utsegna etter attentatet under leikene i München i 1972, då fleire funksjonærar og politikarar kravde at leikane måtte avbrytast etter dei tragiske hendingane. Brundages hyppig siterte svar lydde ganske enkelt: «The game must go on!» – 'Leikene må halda fram!'

Etter 20 år som president gjekk Brundage av etter OL i 1972, og overlét leiinga av IOK til den irske adelsmannen lord Killanin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Avery Brundage» frå ,  den 22. oktober 2018.  
 

Mangekjemparar frå USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1912
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1912
Medlemmar i Den internasjonale olympiske komitéen
Folk frå Detroit
Muttur-massakren i 2006

Muttur-massakren, òg kjend som Trincomalee-massakren på NGO-arbeidarar skjedde 4. eller 5. august 2006, då 17 tilsette i den franske internasjonalen uavhengige nødhjelpsorganisasjonen Action Contre la Faim (engelsk Action Against Hunger, eller ACF) vart skotne på nært hald i byen Muttur, nær Trincomalee. Offera inkluderte 16 srilankiske tamilar og ein srilankisk muslim. Hendinga var eit av dei vondaste angrepa mot humanitære hjelpearbeidarar sidan angrepet mot SN i Bagdad i 2003.

Hendinga 
Då lika vart funne, hadde Muttur vorte erobra av Sri Lankiske regjeringsstyrkar. Det hadde føregått harde kampar mellom regjeringsstyrkane og Tamiltigrane (LTTE) veka før lika vart oppdaga. Lika vart funne liggjande med andleta ned og med skot i hovuda i ein leir for Action Contre la Faim.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Muttur-massakren i 2006» frå ,  den 17. november 2018.

Bakgrunnsstoff
  World concern worker shot dead
   BBC report on the murder of fishermen
  BBC, Military killed aid staff
  ICJ report on Muttur massacre
  IIEG public statement 2007 
  Aid agency concerned about the investigation

Konfliktar i 2006
Massakrar
Srilankisk historie
Martin Hoffmann

Martin Hoffmann () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Gommern i Sachsen-Anhalt som vann olympisk gullmedalje med Aust-Tyskland sitt landslag under Sommar-OL 1976 i Montréal og i 1974 cupvinnarcupen med FC Magdeburg.

Klubbspel
Hoffmann var ein kjapp venstreveng på FC Magdeburg frå 1973 til 1985. Han var i denne perioden med om å vinne cupvinnarcupen i 1974, den austtyske ligaen to gongar og nasjonal seriemeister tre gongar.

Landslagsspel
Hoffmann deltok i 66 landskampar for Aust-Tyskland i åra frå 1973 til 1981 og skåra 16 mål. Sommaren 1974 spelte han i alle seks VM-kampane til det austtyske laget då Fotball-VM 1974 fann stad  i Vest-Tyskland, ein meisterskap der han noterte seg for sitt fyrste landslagsmål, då det vart 1-1 mot Chile i gruppespelet. Under dei olympiske sommarleikane 1976 skåra Hoffmann det andre målet då Aust-Tyskland vann OL-finalen med 3-1 over Polen framfor 71 617 tilskodar på Olympic Stadium i Montréal.

Merittar
OL-gull: 1976 for Aust-Tyskland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1974 med FC Magdeburg
Austtysk ligameister: 1974 og 1975 med FC Magdeburg
Austtysk cupmeister: 1978, 1979 og 1983 med FC Magdeburg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Hoffmann (Fußballspieler)» frå ,  den 22. oktober 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Magdeburg-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Fotballspelarar under sommar-OL 1976
Gracias a la Vida av Joan Baez

Gracias a la Vida (med undertittelen Joan Baez canta en español) eller Here's to Life: Joan Baez sings in Spanish er eit studioalbum frå 1974 gjeve ut av Joan Baez. Det inneheld hovudsakleg songar spelte inn på spansk (og ein song på katalansk). Baez sa på den tida at ho gav ut albumet som ei «melding om håp til chilenarane som leid under Augusto Pinochet» etter dødsfallet til Salvador Allende. Baez er kjend for kritikken sin av USA-amerikansk innblanding i latinamerikansk politikk, og har turnert og arbeidd for å betre menneskerettar i regionen. Her finn ein songar av dei chilenske musikarane Victor Jara (som vart torturert og drepen etter statskuppet i 1973) og Violeta Parra, som skreiv tittelsporet. Songane kom frå land som Mexico, Cuba, Chile og Spania.

Ein meir livleg versjon av «Dida» kom ut på albumet Diamonds & Rust, året etter.

Albumet selde moderat i USA, men vart ein særs stor suksess i Latin-Amerika.

Innhald

Medverkande
Joan Baez - solovokal, akustisk og klassisk gitar
Tommy Tedesco - sologitar
Jim Hughart - kontrabass
Lalo Lindgron - munnspel
Tom Scott - fløyte, treblåseinstrument, strykearrangement
Mariachi Uclatlan (4, 8)
Rondalla Amerindia (13)
Edgar Lustgarten - cello
Milt Holland - perkusjon
Joni Mitchell - vocalimprovisasjon (7)
Jackie Ward Singers, Sally Stevens, Andrea Willis - korvokal (12)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gracias a la Vida (album)» frå ,  den 22. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Farber, Nancy (1974). «Joan Baez:  Singing of fewer causes now». People Magazine 4/29/74;54-57.

Musikkalbum frå 1974
Joan Baez-album
A&M Records-album
Album produserte av Henry Lewy
Album spelte inn i A&M Studios
Elisabeth Scheller

Elisabeth Scheller () er ein tysk språkforskar som har spesialisert seg på kildinsamisk leksikografi og sosiolingvistikk.

Ho har studert samisk ved Umeå universitet og er doktorgradsstipendiat i samisk sosiolingvistikk ved UiT Noregs arktiske universitet. 

Ho har teke del i omsetjingsarbeid som nyttar moderne kildinsamisk, som bøkene om Pippi Langstrømpe i samarbeid med Aleksandra Antonova.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Kildinsamisk språk
Tyske språkforskarar
Personar innafor samisk språkforsking
Isop

Isop (Hyssopus officinalis) er ein plante i leppeblomfamilien som er blitt brukt til matlaging og urtemedisin.

Isop dannar ein dvergbusk som blir 30–90 cm høg. Han har eggforma blad somer heile eller rundtanna. Bomane dannar lange aks i toppen av greinene. Dei er som regel blå,men kan også vera rosa eller kvite. Planten har ei stram krydderlukt.

Planten stammar frå Sør-Europa og Vest-Asia. I oldtida blei han brukt i seremoniar,  og ble i oldtiden brukt ved seremonier (nevnt i Bibelen), i nyere tid medisinsk. I folkemedisinen er isop blitt brukt mot nattesveitte, luftvegskatarr, gikt og magetrøbbel.

Han er ein framandart som veks forvilla nokre stader i Noreg, på tørre bakkar og knausar.

Blad og blomsar gjev ein bittersøt smak til sitrondrikk og kan også brukast i salatar og grønsaksupper. Urten tar bort transmak frå feit fisk, og er difor eit godt krydder for sild.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Isopslekta 
Urter
Medisinplantar
Tengiz Sulakvelidze

Tengis Sulakvelidze () er ein georgisk tidlegare fotballspelar som spelte 55 landskampar for Sovjetunionen og vann cupvinnarcupen 1981 med Dinamo Tbilisi. Han var høgreback.

Karriere

Klubbspel
Sulakvelidze var 1974-78 aktiv i Torpedo Kutaissi. I 1978 flytta han over til Dinamo Tbilisi. Året etter avgjorde han den sovjetiske cupfinalen mot Dynamo Moskva, då han som Dinamo sin sjuande eksekutør sette si straffe i mål. Same året vann Dinamo Tbilisi dobbeltsiger då laget også gjekk til topps i seriemeisterskapen i Sovjetunionen. Våren 1981 slo  Dinamo ut West Ham United og der etter Feyenoord på sin veg til finalen i cupvinnarcupen. Den 13. mai 1981 sikra Tbilisi-laget seg turneringspokalen med 2-1 over Carl Zeiss Jena framfor 4 750 tilskodar på Rheinstadon i Düsseldorf. Sulakvelidze la eigenleg opp i 1988, men spelte i 1989 14 kampar for det svenske nivå 2-laget IFK Holmsund.

Landslagsspel
Våren 1980 fekk Sulakvelidze sin debut på det sovjetiske landslaget. Same sommaren var han med då Sovjetunionen vann bronsemedaljen i OL-turneringa. Sidan deltok han i 1982 ved verdsmeisterskapen i Spania, der det sovjetiske laget tok seg til mellomspelet. Sulakvelidze skåra to landslagsmål, det siste då han i september 1986 fastsette sluttresultatet til 1-1 i EM-kvalifiseringskampen mot Island i Reykjavik. I juni 1988 deltok han i dei to fyrste kampane til Sovjetunionen under europameisterskapen. Han vart så vraka og fekk såleis ikkje spele EM-finalen mot Nederland, ein kamp som enda med tap 0-2. Etter 55 kampar var Sulakvelidze ferdigspelt på landslaget.

Merittar
EM-sølv: 1988 med Sovjetunionen
OL-bronse: 1980 med Sovjetunionen
Vinnar av cupvinnarcupen: 1981 med Dinamo Tbilisi
Sovjetisk seriemeister: 1979 med Dinamo Tbilisi
Sovjetisk cupmeister: 1979 med Dinamo Tbilisi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tengiz Sulakvelidze» frå ,  den 24. oktober 2018.  
 
eu-football

Georgiske fotballspelarar
Dinamo Tbilisi-spelarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Fotballspelarar under sommar-OL 1980
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-EM 1988
Golden Gate Park

Golden Gate Park er den største byparken i San Francisco i California i USA. Med dei 4,1 km² (parken er 5 km lang og 800 meter brei) er den større enn Central Park i New York. Parken vart planlagd av Frederick Law Olmsted og hans assistent John McLaren  i 1860-åra på land som da vart vurdert som ueigna for busetnad, og anlagt i 1870-åra under William Hammond Halls leiing. Parken har ikkje berre stort landareal med planter og trær, men òg mange bygningar. Jordskjelvet i San Francisco i 1906 gjorde liten skade.

Det inngjekk betydeleg landskapsarkitektur i parken, som kunstige vannløp, ein foss og innsjøar, slik at det vart til eit avvekslende og troverdig naturleg anlegg.  I 1875 vart det planta 60 000 tre i parken (for det meiste eukalyptus, montereyfuru og montereysypress) for å stabilisera terrenget. Seinare er ytterlegare omtrent like mange tre tilkome. To vindmøller av hollandsk inspirasjon kom på plass i 1903 heilt vest i parken, for å pumpa vatn opp i parken.

Parken inneheld fleire av San Franciscos severdigheiter, blant anna De Young-museet, California Academy of Science og Conservatory of Flowers. Her er òg USAs eldste japanske tehage, Japanese Tea Garden. Makato Hagiwara, ein japansk anleggsgartner, som i 1895 anla og forvalta så tehagen med dens bonsaitrær, dens tehus og alt det øvrige fram til 1942, reknast som utviklaren av dei såkalla Fortune cookies. Anlegget har den såkalte Drum Bridge og seinare kom ei pagode og zen-hage til.

Ei rekkje statuar av historiske skikkelsar er spreidd rundt om i parken, av Francis Scott Key, Robert Emmet, Robert Burns, dobbelmonumentet til Johann Goethe og Friedrich Schiller, General Pershing, Beethoven, Giuseppe Verdi, president Garfield og Thomas Starr King. Bronsestatuen av Don Quixote og hans følgjeven, Sancho Panza, knelande føran deres skapar, Cervantes, kombinerer fiktive skikkelsar med ein historisk forfattar.

Fotogalleri 
<div style="text-align:center;"></gallery></div>Polaskuta «Gjøa»  lå tidledere på parken, men ho vart flyt til Noreg i 1972

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Golden Gate Park» frå ,  den 25. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Golden Gate Park 
 San Francisco Recreation & Parks Department
 San Francisco Parks  Alliance

Litteratur 

 Elizabeth May McClintock og Richard G. Turner: The Trees of Golden Gate Park and San Francisco, Heyday,‎ 2001, 244 s. ISBN 9781890771287.
 Terence G. Young: Building San Francisco's Parks, 1850-1930:, Johns Hopkins University Press,‎ 2004, 260 s. ISBN 9780801874321.

Parkar i USA
National Geographic Channel

National Geographic Channel er ein TV-kanal som sender program laga av National Geographic Global Networks og andre produksjonsselskap med faktainnhald knytt til natur, vitskap, kultur og historie, i tillegg til nokre reality- og pseudovitskaplege underhaldningsprogram.

Kanalen har The Walt Disney Company og National Geographic Society som eigarar.

Historie
National Geographic er eit kjent amerikansk tidsskrift. Kanalen vart lansert i Europa og Australia i september 1997. 
Den amerikanske TV-kanalen vart lansert i USA den 7. januar 2001, som ein joint venture mellom National Geographic Television & Film og Fox Cable Networks. 

I Noreg er kanalen tilgjengeleg hos dei fleste norske tv-distributørar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «National Geographic Channel» frå ,  den 25. oktober 2018.  

Delar av denne artikkelen bygger på «National Geographic (American TV channel)» frå ,  den 25. april 2023.  

Fjernsynskanalar
Skipingar i 1997
Daughters of the American Revolution

Daughters of the American Revolution (DAR) er ein slektsbasert kvinnesamskipnad i USA for kvinner som stammar rett frå ein som var involvert i USA sine handlingar for sjølvstende. Samskipnanden er ei gruppe utan vinst som fremmar historisk forvaring, utdanning, og fedrelandskjærleik. Medlemskap til denne skipnaden er avgrensa til dei som har slektskap til meinige eller hine som hjelpte til i omveltingstida USA og slåss for sjølvstende deira; søkjararane må ha fyllt 18 år og vert vurderte under opptakinga. Han har 185 000 medlemer i USA og andre land.   Mottoet deira er «Gud, Heim, og Land.»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daughters of the American Revolution» frå ,  den 4. november 2019.

Bakgrunnsstoff 

Skipingar i 1896
USA-amerikansk historie
Skreddar

Ein skreddar er ein handverkar som utformar og tilverker klede og kostyme.  Faget har røter tilbake til 1200-talet.  Det vert delt i to disiplinar, dameskreddar og herreskreddar.

I Noreg i dag ligg utdanninga til dette yrket innan utdanningsprogrammet Design og handverk. Ein må gå to år på skule og to år i lære ute i føretak. Første skuleåret er Vg1 Design og handverk og andre skuleåret er Vg2 Design og tekstil.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skredder» frå ,  den 28. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 Utdanning.no sin yrkesskildring av herreskredder

Handverksyrke
Tekstilindustri
Klede
DAR Constitution Hall

DAR Constitution Hall er ein konserthall i Washington D.C. i USA. Han vart bygd i 1929 av Daughters of the American Revolution (DAR) til å husa deira årlege konvensjonar og medlemsmøte.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «DAR Constitution Hall» frå ,  den 28. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Byggverk i Washington, D.C.
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Jesse Jackson

Jesse Louis Jackson Sr. () er ein amerikansk menneskerettsaktivist, politikar og baptistpastor.

Etter universitets- og teologistudiar byrja han å arbeida for Martin Luther King, og blei ein av hans næraste. Saman organiserte dei borgarrettsorganisasjonen Southern Christian Leadership Conference (SCLC). Mot slutten av 1960-talet var Jackson leiar for Operation Breadbasket, ein organisasjon vigd til å betra dei økonomiske vilkåra for afroamerikanarar. I 1971 grunnla han People United to Serve Humanity (PUSH), ein organisasjon for sjølvhjelp for afroaamerikanarar, og i 1984 grunnla han Rainbow Coalition. Desse er sidan gått saman til Rainbow/PUSH.

I 1980-åra blei Jackson ein velkjend politikar og talsmann i borgarrettsspørsmål og for den afroamerikanske befolkningsgruppa. I 1984 og 1988 dreiv han kampanjar for å bli presidentkandidat for Det demokratiske partiet.

Han har deretter blant anna støtta Bill Clinton og til tider vore rådgjevar for han. Jackson har også agert internasjonalt og ved fleire høve bidrege til å få amerikanske fangar og gislar frigjeven. Han har også vore ein kritikar av amerikansk utanrikspolitikk i Midtausten og Latin-Amerika, som i samband med Irak-krigen.

I 2013 blei Jackson tildelt den sørafrikanske Ordenen følgjesvener av O.R. Tambo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jesse Jackson» frå ,  den 28. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

Afroamerikanske aktivistar
USA-amerikanske aktivistar
USA-amerikanske prestar
USA-amerikanske politikarar
Presidentens Fridomsmedalje
Over the Garden Wall

Over the Garden Wall er ein amerikansk animert fjernsynsserie produsert av Partick McHale for Cartoon Network. Serien handlar om to halvbrør som vandrar gjennom ein mystisk skog for å finne vegen heim, og som støyter på mystiske og underlege ting på ferda deira. Serien er basert på den animerte kortfilmen Tome of the Unknown av McHale, som vart produsert som del av eit utviklingsprogram for kortfilmar av Cartoon Network. Hovudpersonane, Wirt og Greg, har høvesvis Elijah Wood og Collin Dean som stemmeskodespelarar, medan den blå fuglen Beatrice har stemma til Melanie Lynskey. Over the Garden Wall vart send i løpet av ei veke , frå 3. til 7. november 2014.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Fjernsynsseriar frå 2010-åra
USA-amerikanske fjernsynsseriar
Cartoon Network
Panakeia

Panakeia (gresk Πανάκεια, av pan, 'alt', og akos, 'lækjemiddel') var i gresk mytologi den 'all-lækjande', dotter av Asklepios og Epione og personifikasjon av legekunsten.

Sjå òg
Panacé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Panakeia» frå ,  den 29. oktober 2018. 
 
  i  (2. utgåve, 1914)

 Referansar

Bakgrunnsstoff

Greske gudinner
Helsegudar
Juan Manuel Asensi

Juan Manuel Asensi Ripoll () er ein spansk tidlegare fotballspelar frå Alicante. Han er best kjend frå sine ti år som offensiv midtbanespelar i FC Barcelona, ein klubb han vann både den nasjonale cupen og serien med, samt cupvinnarcupen 1979.

Klubbspel
Asensi fekk sitt gjennombrot med den dåverande Primera División-klubben Elche CF, der han var aktiv frå 1967. Tiårsperioden 1970-80 spelte han for FC Barcelona. Asensi var ein av dei sentrale spelarane då klubben vart seriemeister i 1974, for fyrste gong på 14 år. Fem år seinare skåra han det andre målet då Barcelona vann finalen i cupvinnarcupen 1979 med 4-3 mot Fortuna Düsseldorf, ein kamp som gjekk til ekstraomgangar. Asensi var Barcelona-spelar til seinhaustes 1980. Etter å ha fått lite speletid i det spanske storlaget, reiste han til Mexico. Han avslutta så med spel for dei meksikanske klubbane Puebla FC og CF Oaxtepec i åra fram til 1983.

Landslagsspel
Asensi fekk sin landslagsdebut i februar 1969 og skåra då Spania tapte 1-2 mot Belgia i ein VM-kvalifiseringskamp. Asensi var kaptein for det spanske landslaget som deltok i VM i fotball 1978, der han i Buenos Aires vart matchvinnar då Spania vann 1–0 over Sverige i gruppespelet, men til inga nytte ettersom begge laga rauk ut or meisterskapen. Asensi var kaptein også under Fotball-EM 1980. Her spelte han sin 49. og siste landskamp, ein kamp som enda med 2-1 til Belgia. Asensi skåra 7 mål for Spania.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1979 med FC Barcelona
Spansk seriemeister: 1974 med FC Barcelona
Spansk cupmeister: 1971 og 1978 med FC Barcelona

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Juan Manuel Asensi» frå ,  den 29. oktober 2018.  
 
eu-football

Spanske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Spanske deltakarar under sommar-OL 1968
Fotballspelarar under sommar-OL 1968
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-EM 1980