kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Santiago metropol-regionen

Santiago metropol-regionen (spansk: Región Metropolitana de Santiago) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile. Han grensar i nord og vest mot Valparaíso-regionen og i sør mot O'Higgins-regionen. I aust grensar han mot Argentina.

Det er einaste administrative region i landet utan kystlinje og inneheld hovudstaden i nasjonen, Santiago. Dei fleste kommersielle og administrative sentra er lokaliserte i regionen, inkludert Chiles viktigaste internasjonale flyplass, Arturo Merino Benítez internasjonale lufthamn.

Med eit areal på 15 403,2 km2 og folkesetnad på over 7 millionar, er det Chiles mest folkesette og tettast folkesette region.

Geografi 
Santiago metropol er einaste landslåste regionen i Chile og ligg i den mellomliggjande Valle Central mellom den chilenske kystserien og Andesfjella. Cerro San Cristóbal dominerer det vidstrekte bybiletet i Santiago i ei høgd av 880 meter over havet med byforstader som jamt og trutt klatrar ved foten av Andesfjella i aust. Tupungato-stratovulkanen, med ein topp på 6 570 moh. på grensa mot Argentina, er ein av Sør-Amerikas høgaste fjelltoppar.

Det dominerande dreneringsbassenget strøymer inn i Maipo-elva med dei viktigaste sideelvane Mapocho, Yeso og Colorado.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Santiago Metropolitan Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
O'Higgins-regionen

O'Higgins-regionen (spansk: Región del Libertador General Bernardo O'Higgins) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei tre provinsane Cachapoal, Colchagua og Cardenal Caro. Han grensar til Santiago metropol-regionen i nord,  til Maule-regionen i sør og til Argentina i aust. Rancagua er hovudstad og største byen i regionen.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «O'Higgins Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Maule-regionen

Maule-regionen (spansk: Región del Maule) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei fire provinsane Curicó, Talca, Linares og Cauquenes. Han grensar til O'Higgins-regionen i nord,  til Ñuble-regionen i sør og til Argentina i aust.
Talca er hovudstad og største byen i regionen. 

Regionen hentar namnet sitt frå elva Maule som renn vestover frå Andesfjella, og deler regionen i to og spenner over eit nedslagsfelt på omtrent 20 600 km2. Maule-elva er av historisk interesse fordi ho mellom anna markerte den sørlege grensa for inkariket.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Maule Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Ñuble-regionen

Ñuble-regionen (spansk: Región de Ñuble) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei tre provinsane Diguillín, Itata og Punilla. Han grensar til Maule-regionen i nord og til Biobío-regionen i sør.
Chillán er hovudstad og største byen i regionen. Andre vektige byar inkluderer Angol og Villarrica.

Ñuble var tidlegare ein provins i Biobío-regionen. Han fekk status som region frå 5. september 2018.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Ñuble Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Biobío-regionen

Biobío-regionen (spansk: Región del Biobío) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei tre provinsane Biobío, Concepción og Arauco. Han grensar til Ñuble-regionen i nord,  til Araucanía-regionen i sør og til Argentina i aust.
Concepción er hovudstad og største byen i regionen. Los Ángeles er ein annan vektig by.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Biobío Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Los Ríos-regionen

Los Ríos-regionen (spansk: Región de Los Ríos) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar to provinsar: Valdivia-provinsen i nord og Ranco-provinsen i sør. Han grensar til Araucanía-regionen i nord og til Los Lagos-regionen i sør. Mot aust ligg Argentina. 
Valdivia er hovudstad og største byen i regionen.

Geografi og klima 
Los Ríos-regionen er dominert av dalane i den mellomliggjande senkinga, berre avbrote av låge område av Cordillera de la Costa mot kysten, som tillèt omfattande utvikling av landbruk og husdyrdrift. Andesfjella held oppe den karakteristiske vulkanismen i høgder over 2000 moh. med vulkanane Villarrica, 2814 moh. på grensa til Araucanía-regionen - og vulkanen Mocho-Choshuenco, 2422 moh.

Dei to dominerande elvebassenga i regionen er Valdivia-elva og Bueno-elva. Begge har elvane opphav i Andes-sona, og på grunn av akkumulering av morenar av glasialt opphav som bremsar vasstraumen, har det vorte danna ulike innsjøar. Elva Valdivia har opphavet sitt i den argentinske innsjøen Lácar, eit elvelaup kryssar grensa og gjev bidrag til dei sju innsjøane, ei gruppe der Panguipulli-sjøen, Calafquén og Riñihue skil seg ut. frå sistnemnde renn vatnet nedover San Pedro-elva og Calle-Calle, til samlaupet med Cruces-elva for å danne Valdivia-elva, som munnar ut i Bahía de Corral på stillehavskysten. 
Bueno-elva har utspring i Ranco-sjøen.

Geografien til regionen har gitt liv til ulike økosystem, som i dei tempererte valdiviske skogane, spesielt kystsona som er prega av nærværet av treslaget patagoniasypress (Fitzroya cupressoides). Valdiviajordskjelvet i 1960 forårsaka ei stor endring av det regionale miljøet, overfløymde fruktbare område og genererte store våtmarkshabitat til ulike artar i faunaen som svarthalsvane (Cygnus melancoryphus).

Regionen har eit maritimt fuktig klima med ein gjennomsnittstemperatur på 11 °C med låg termisk svinging på kysten som følgje av påverknad av havet; sjølv om det vinterstid førekjem temperaturar under null. Ute mot kysten er gjennomsnittleg nedbør i året over 2000 mm, og konsentrert om vintermånadene, noko som gjer det til eit av dei mest regnfulle områda i landet.

Økonomi 

Den regionale økonomien er hovudsakleg basert på skogbruk, inludert cellulose- og papirproduksjon. I innlandet finn ein landbruksproduksjon. Regionen eksporterer òg mineral som lasurstein og noko sølv og gull.

Turisme er viktig for utviklinga av regionen, i kystsona er det spa som Niebla, i det indre er det Siete Lagos -sektoren og breidda av Ranco-sjøen. I Andes-området er hovudattraksjonane termiske sentre og eksisterande naturreservat.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Región de Los Ríos» frå , den 12. februar 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Los Lagos-regionen

Los Lagos-regionen (spansk: Región de Los Lagos) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei fire provinsane Osorno, Llanquihue, Chiloé og Palena. Han grensar til Los Ríos-regionen i nord,  til Aysén-regionen i sør og til Argentina i aust.
Puerto Montt er hovudstad og største byen i regionen. Ein annan by med over 100 000 innbyggjarar er Osorno.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Los Lagos Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Aysén-regionen

Aysén-regionen (spansk: Región de Aysén eller Región de Aysén del General Carlos Ibáñez del Campo) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar fire provinsar, Coyhaique, Aysén, General Carrera og Capitán Prat. Han grensar til Los Lagos-regionen i nord,  til Magallanes-regionen i sør og til Argentina i aust.
Coyhaique er hovudstad i regionen. 

Dette er den tredje største regionen i landet målt i flatevidd, men med minst folkesetnad, 102 317 per 2017.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Aysén Region» frå , den 4. januar 2023

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Haltibygget

Halti, også kjent som Haltibygget og Haltisenteret, er ein bygning på Storslett i Nordreisa kommune som opna i 2015.

Det husar Halti nasjonalparksenter, Halti næringshage og Nordreisa kulturvirksomhet, med Halti kulturscene, Nordreisa kino og Nordreisa bibliotek, hovudadministrajsonen til Nord-Troms Museum og Halti kvenkultursenter.

Nord-Troms Museum har hovudstillinga si her og andre utstillingslokale som viser ulike vandreutstillingar, i tillegg til kontor og spesialrom.

Halti er eit høgt, framståande fjell mellom Nord-Troms og Finland. Namnet kjem av samisk háldi, som viser til verneånda til menneske, dyr og stader.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Byggverk i Nordreisa
Skipingar i 2015
Verdscupen i skiskyting 1994

Verdscupen i skiskyting 1994 tok til 9. desember 1993 og vart avslutta 20. mars 1994. Turneringa omfatta 12 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Bad Gastein i Austerrike, Pokljuka i Slovenia, Ruhpolding i Tyskland, Antholz i Italia og i Hinton og Canmore i Canada.

Dei mannlege utøvarane tevla i seks 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 7,5 km og ei mannskapstevling. Patrice Bailly-Salins frå Frankrike gjekk til topps i tre enkeltrenn og kneip den store pokalen, like framom Sven Fischer frå Tyskland. Frank Luck, også Tyskland, vart tredjemann.

Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, seks renn over kvar av distansane. Dessutan i seks stafettar over 4 x 7,5 km og ei mannskapstevling med fire på kvart landslag. Svetlana Paramygina, som representerte Belarus, vann fire av dei individuelle tevlingane og sikra seg IBU-pokalen framom Nathalie  Santer frå Italia, medan Anne Briand frå Frankrike vart nummer tre som året i førevegen.

Menn

Individuelt

Kvinner

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biathlon-Weltcup 1993/94» frå ,  den 5. januar 2023.  

Skiskyting i 1994
1994
Wellingtonøya

Wellingtonøya er ei øy vest for Campo de Hielo Patagónico Sur i Chile. Ho har eit overflateareal på 5 556 km², og mesteparten av henne er del av Bernardo O'Higgins nasjonalpark. Øya er folkesett av kawesqar-folk, eit urfolk som bur i landsbyen Puerto Edén. Dette er den einaste folkesette staden på øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wellington (øy)» frå ,  den 5. januar 2023.  

Øyar i Chile
Región de Magallanes y de Antártica Chilena
Regionar i Chile

Chile er delt inn i 16 regionar som er den administrative inndelinga i landet på øvste nivå. Kvar region blir leidd av ein intendant (intendente), utnemnt av presidenten i Chile, og eit direkte valt regionalt styre (consejo regional).

Regionane er delt inn i provinsar, administrativ eining på andre nivå, kvar leidd av ein guvernør (gobernador) utnemnt av presidenten. Det er totalt 56 provinsar. Kvar provins er delt inn i kommunar, den tredje og lågaste administrative eininga, styrt av eit kommunestyre.

Namngjeving
Kvar region fekk eit romartal, etterfølgd av eit namn. Til dømes IV Región de Coquimbo, lese som «den fjerde regionen av Coquimbo» på spansk). Då den regionale strukturen vart oppretta, vart romartal tildelt i stigande rekkjefølgje frå nord til sør, med den nordlegaste regionen peika ut som I (første) og den sørlegaste regionen som XII (tolvte). Santiago metropol-regionen, som ligg i sentrum av landet med hovudstaden Santiago, vart ekskludert frå denne namneordninga og fekk i staden initialane RM, som står for Región Metropolitana. Med skipinga av regionane XIV (Los Ríos-regionen) og XVI (Ñuble-regionen) i sør og XV (Arica og Parinacota-regionen) i nord (XIII vart ikkje brukt) i 2007, vart den nord-sør-romerske talrekkjefølgja broten.

I februar 2018 vart lova om styrking av regionalisering vedtatt. Ho fjerna mellom anna romartala frå nemningane.

Historia om den regionale strukturen 
Dei administrative avdelingane i Chile vart oppretta i 1974 og avgrensa til 13 regionar. Før den tid var Chile delt inn i 25 provinsar, som vidare vart delt inn i departement, og deretter i kommunar. Den nye territoriale organisasjonen vart implementert i fasar med nokre innleiande «pilotregionar» som byrja å drifte i 1974, og utvida prosessen 1. januar 1976 til resten av landet. Santiago metropol-regionen byrja å drifte i april 1980.

I desember 2006 vart to nye regionar oppretta: den nordlege Arica og Parinacota-regionen, ved å ta ut dei to nordlegaste provinsane frå Tarapacá-regionen; og Los Ríos-regionen i sør, som omfattar provinsane Valdivia, tidlegare ein del av Los Lagos-regionen, og Ranco, tidlegare ein del av Valdivia. Begge regionane vart operative i oktober 2007.

I august 2017 vart Ñuble-regionen oppretta frå det som då var Ñuble-provinsen i Biobío-regionen. Den gamle provinsen vart delt inn i tre nye provinsar: Diguillín, Punilla og Itata. Hovudstaden til den nye regionen er Chillán. Han vart operativ i september 2018.

Liste av regionar 
Sjå Chile#Administrativ_inndeling

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Regions of Chile» frå , den 7. januar 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Regionar i Chile
Dart-elva

Dart eller River Dart er ei elv i Devon i England. Ho har utspring høgt på Dartmoor og renn  til havet ved Dartmouth.

Elva byrjar som to ulike greiner, East Dart og West Dart, som renn saman ved Dartmeet. Det går fleire enkle hellebruer, clapper bridges, over elva, mellom anna ved Postbridge.

Etter Dartmoor renn elva sørover fordi Buckfast Abbey og gjennom byane Buckfastleigh, Dartington og Totnes. Etter Totnes blir elva påverka av tidvatnet, og det finst ingen bruer nedstrøms for byen.

Det går ei passasjerferje over elva frå landsbyen Dittisham til eit punkt på andre sida ved Greenway Estate. Denne staden var tidlegare heimen til krimforfattaren Agatha Christie, og har utsyn over elva. Han er no eigd av National Trust, og er open for publikum.

Mellom landsbyen Kingswear på austsida av elveestuaret og byen Dartmouth i vest går det to bilferjer og ei passasjerferje.

Der elva renn ut i sjøen er det stein og klipper på begge sider. På austsida ligg Kingswear Castle nær vatnet, og på vestsida er Dartmouth Castle bygt på eit nes. Borgene hadde tidlegare ei forsvarslenkje  over estuaret som dei heva ved solnedgang for å hindra fiendeskip i å koma inn i hamna i Dartmouth.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «River Dart» frå ,  den 7. januar 2023.  

Dart
Dart, River
Halsbandflugesnappar

Halsbandflugesnappar (Ficedula albicollis) er ein liten svartkvit fugl i flugesnapparfamilien. Fuglen hekkar i austre Europa, men og isolert på Øland og Gotland. Vinteren held fuglen seg i det sentrale Afrika.

Utsjånad og læte 
Halsbandflugesnapparen er ganske lik dei nære slektningane svartkvit flugesnappar (Ficedula hypoleuca), balkanflugesnappar (Ficedula semitorquata) og atlasflugesnappar (Ficedula speculigera). Den adulte fuglen vert om lag 13 cm lang og 12-18 gram tung. Hannen er om våren hovudsakleg svart på oversida og kvit på undersida, med ein kvit krage, eit stort kvitt felt på venga og ein markant kvit flekk i panna. Hoa er brungrå på oversida og manglar det kvite halsbandet, og har ingen eller berre ein liten kvit panneflekk. Velet er svart på oversida, men sume fuglar har kvite felt på dei ytste velefjørene (hoene og ein del yngre hannar).
Unge hannar har brune handsvingfjør etter som desse ikkje vert felte om vinteren. Ei komplett felling kjem om sommaren. I haustdrakt vert hannane meir brungrå og liknar hoene. Det kan vere vanskeleg å skilje fuglane frå andre Ficedula-artar. Det hender at halsbandflugesnappar hybridiserer med svartkvit flugesnappar og balkanflugesnappar. 

Halsbandflugesnapparen si lokke- og varselslæte er ei tynn plystring, iihp. Sangen skil seg sterkt frå den nære slektningen svartkvit flugesnappar, ein serie pressa plystrelåtar med stort tonekliv.

Utbreiing og taksonomi 
Halsbandflugesnapparen hekkar vår og sommar på Gotland, Øland og det austre Europa frå det austlegaste Frankrike og synste Tyskland austover til sentralt i den europeiske delen av Russland og i Ukraina, og sørover til Italia og nordre Makedoni. Fuglen er trekkfugl som overvintrar i sentrale deler av Afrika i Kongobekkenet.

Ein brukar ikkje dele denne arten i underartar. Tidlegare vart balkanflugesnapparen (Ficedula semitorquata), rekna som ein underart F. a. semitorquata til halsbandflugesnapparen.

Økologi

Biotop og hekking 
Denne arten høyrer heime i lauvskogar, parkar, enger og hagar, og vel gjerne eldre skog. Reidet vert lagt i holrom i tre, og gjerne i fuglekasser. Det består av turt gras blanda med små remser av bork. Hoa legg fem til sju egg som vert ruga i om lag 14 dagar. Ungane kan flyge etter to veker.

Hybridisering 
Halsbandflugesnapparen hybridiserar i lita utstrekning med svartkvit flugesnappar og balkanflugesnappar. Hybridhoene er sterile medan hannane kan reprodusere seg. Hybridhannar har istaden redusert reproduktiv framgang då partnarane er utrugne i stor utstrekning.

Føde 
Fuglane et først og fremst insekt og larvar.

Status og trugsmål 
Arten har eit stort utbreiingsområde og ein stor populasjon, og individtalet er truleg aukande. Utifrå desse kriteria kategoriserer den internasjonale naturvernunionen IUCN arten som livskraftig (LC). Verdspopulasjonen (som stort sett hekkar i Europa) reknar ein å vere mellom drygt 1,5 millionar og drygt tre millionar hekkande par.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Halsbandsflugsnappare» frå , den 7. januar 2023.

Bakgrunnsstoff
 Läten på xeno-canto.org

Flugesnapparfamilien
Verdscupen i skiskyting 1995

Verdscupen i skiskyting 1995 tok til 8. desember 1994 og vart avslutta 19. mars 1995. Turneringa omfatta 14 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Bad Gastein i Austerrike, Oberhof og Ruhpolding i Tyskland, Antholz i Italia, Lahti i Finland og Lillehammer i Noreg.

Dei mannlege utøvarane tevla i sju 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar. Norske Jon Åge Tyldum vann turneringa, like framom Patrick Favre og med Wilfried Pallhuber på tredjeplass, begge desse karane representetre Italia.  

Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, sju renn over kvar av distansane. Dessutan i seks stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar. Anne Briand frå Frankrike sigra føre fjorårsvinnar  Svetlana Paramygina som representerte Belarus. Uschi Disl frå Tyskland vart nummer 3 i turneringa.

Menn

Individuelt

Kvinner

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biathlon-Weltcup 1994/95» frå ,  den 7. januar 2023.  

Skiskyting i 1995
1995
Naturlege regionar i Chile

Ein kan dele inn arealet av Chile i fem ulike naturlege regionar etter naturgjevne skilnader.
Fordi Chile er langstrekt frå nord mot sør, frå eit punkt omtrent 625 kilometer nord for steinbukken sin vendekrins til eit punkt som knapt er meir enn 1400 kilometer nord for Den antarktiske polarsirkelen, finn ein eit breitt utval av jordas klima innanfor territoriet til Chile.

I 1950 definerte Corporación de Fomento de la Producción i Chile, etter kriterium for geografisk og økonomisk homogenitet, seks regionar i det kontinentale Chile: Norte Grande, Norte Chico, Núcleo Central, Concepción y La Frontera, Los Lagos og Los Canales.

Sjølv om denne territoriale inndelinga aldri vart brukt til å definere administrative einingar, slik som dei noverande regionane i Chile, held dei naturlege regionane fram med å bli brukte til referanseføremål.

Oversyn
Desse naturlege regionane er ordna frå nord til sør og her redusert til fem naturlege regionar: Kvar har sin eigen karakteristiske vegetasjon, fauna, klima og, trass i allestadsnærværet av både Andesfjella og Stillehavet, òg sin eigen distinkte topografi.

Kjelder 

Denne artikkelen inneheld omsett tekst frå «Natural regions of Chile» frå , den 7. januar 2023

Referansar 

Chilensk geografi
Metroen i Baku

Metroen i Baku (aserbajdsjansk Bakı metropoliteni) er ein dobbeltspora, elektrisk driven tunnelbane for persontrafikk i Baku. Den første linja vart opna i 1967. Tunnelbanen har ei sporlengde på 40,3 km, består av 3 linjer og 27 stasjonar, 25 av dei ligg under bakken. Det er til saman 228 togsett. Tunnelbanen vert driven elektrisk med 820 V likestraum, og med straumskjene. Sporvidda (avstanden mellom skjenene) er 1520 millimeter. Talet på einskildreiser var 229,7 millionar (629 315 dagleg) i 2019.

Linjer

Tidslinje

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baku Metro» frå ,  den 8. januar 2023.

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad (på aserbajdsjansk, engelsk og russisk)

 
Aserbajdsjanske transportselskap
Skipingar i 1967
Ski-NM 2009

Noregsmeisterskapen på ski 2009 i nordiske greiner vart arrangert vinteren 2009 på Gjøvik, Raufoss, Lillehammer og Røros. Meisterskapsprogrammet vart avvikla i tida 15.–18.  januar, onsdag 4. februar og helga 28.–29. mars.

Langrenn menn

15 km klassisk stil

Dato: 15. januar
Stad: Gjøvik

30 km fellesstart

Dato: 17. januar
Stad: Gjøvik

50 km fellesstart

Dato: 28. mars
Stad: Røros

3 x 10 km stafett

Dato: 18. januar
Stad: Gjøvik

Sprint

Dato: 16. januar
Stad: Gjøvik

Langrenn kvinner

10 km fristil

Dato: 15. januar
Stad: Gjøvik

15 km fellesstart

Dato: 17. januar
Stad: Gjøvik

30 km fellesstart

Dato: 28. mars
Stad: Røros

3 x 5 km stafett 

Dato: 18. januar
Stad: Gjøvik

Sprint fristil

Dato: 16. januar
Stad: Gjøvik

Kombinert

Dato: 28. mars
Stader: Raufoss og Gjøvik

Kombinert fellesstart

Dato: 28. mars
Stader: Gjøvik og Raufoss

Hopprenn

Normalbakke 

Dato: 28. mars
Stad: Lillehammer

Storbakke 

Dato: 4. februar
Stad: Raufoss

Kjelder
Dagsavisen 16. januar 2009
Dagsavisen 19. januar 2009
Dagsavisen 5. februar 2009

Noregsmeisterskap i 2009
Noregsmeisterskap på ski
Verdscupen i skiskyting 1996

Verdscupen i skiskyting 1996 tok til 7. desember 1995 og vart avslutta 17. mars 1996. Turneringa omfatta 14 individuelle tevlingar for begge kjønn. Renna fann stad i Östersund i Sverige, Oslo i Noreg,  Antholz i Italia, Osrblie i Slovakia, Ruhpolding i Tyskland, Pokljuka i Slovenia og Hochfilzen i Austerrike

Dei mannlege utøvarane tevla i sju 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar. Vladimir Dratsjov, som repersenterte Russland, vaann fem av renna og sigra med stor margin til andremann, Viktor Majgurov. Tyske Sven Fischer la beslag på tredjeplassen.

Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, sju renn over kvar av distansane. Dessutan i seks stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar. Franske Emmanuelle Claret gjekk til topps i turneringa, på dei neste plassane kom Uschi Disl og Petra Behle som begge representerte Tyskland.

Menn

Individuelt

Kvinner

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biathlon-Weltcup 1995/96» frå ,  den 9. januar 2023.  

Skiskyting i 1996
1996
Snarum stavkyrkje

Snarum stavkyrkje i Modum låg på prestegarden sin grunn (gnr. 159). Jens Nilssøn (1595) omtalar soknet som anneks til Modum, altså Heggen. Stavkyrkja vart utvida til krosskyrkje med lafta tverrskip i 1663, og det går fram av ein synfaringsrapport frå 1689 at kyrkja hadde svalgangar. Stavkyrkja vart avløyst av ei tømmerkyrkje i 1702.

Gjenstandar frå stavkyrkja 
Ein portal frå stavkyrkja stod ved inngangen til våpenhuset i kyrkja frå 1702 før han vart sendt inn til Oldsaksamlinga. På Drammens museum er det bevart ein døypefont i renessansestil (nr. 3008 i museet sitt system). Frå stavkyrkja er det òg bevart ei katekismetavle frå 1598.

Sjå òg 
 Rivne stolpekyrkjer, stavkyrkjer og tilhøyrande utgravingar i Nord-Europa

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Snarum stavkirke» frå ,  den 9. januar 2023.  
 Snarum kirke i «Norges kirker»
 

 Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Kulturminne i Modum
Kyrkjer i Modum
Tidlegare kyrkjer i Noreg