kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Frithjof Prydz

Frithjof Prydz () var ein norsk skihoppar og tennisspelar frå Oslo. Han vart individuell noregsmeister i skihopping to gongar, og i tennis tre gongar.

Skihopp
Skihopparen Prydz slo gjennom då han i 1968 i Løklibakken i Ørskog vart nummer fire i noregsmeisterskapen i normal bakke. I NM-renna for 1971 vart han nummer to i normalbakken og tre i den store bakken. Same sesongen tok han sin einaste internasjonale siger då han vann hopprennet i Lahti. I 1972 tok han sin første NM-tittel med gull i storbakken, Ingolf Mork og Bjørn Wirkola kom på dei andre medaljeplassane. I 1973-sesongen delte han gullmedaljen med Lars Grini i normalbakkerennet, medan det vart bronse i storbakken.  Prydz tok si siste NM-medalje i 1975, eit sølv i storbakken, bak Odd Grette, men føre den nye NM-kongen Johan Sætre. Prydz tevla for osloklubben Ready.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1970: Nr 6 i Holmenkollen
1971: Siger i Lahti
1972: Nr 8 i Lahti
1972/73: Nr 15 i Oberstdorf
1975: Nr 4 i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1968: Nr 4 i normalbakken i Ørskog
Ski-NM 1970: Nr 8 i storbakken i Meldal
Ski-NM 1971: Sølvmedalje i normalbakken i Rælingen, og bronsemedalje i storbakken i Bærum
Ski-NM 1972: Gullmedalje i storbakken i Trondheim
Ski-NM 1973: Gullmedalje i normalbakken i Vang og bronsemedalje i storbakken på Lillehammer
Ski-NM 1974: Nr 8 i storbakken i Meldal
Ski-NM 1975: Sølvmedalje i storbakken i Bærum

Tennis
Prydz fekk med seg 21 NM-titlar i tennis, og spela 15 Davis Cup-kampar (4 sigrar og 11 tap).
Utandørs: 
Menn single: 1968
Menn double: 1969, 1973, 1974 
Mixed double: 1970-1972, 1974, 1976, 1977, 1979 
Innandørs: 
Menn single: 1979, 1980
Mixed double: 1968, 1976, 1977, 1979, 1980, 1985

Ellen Grindvold frå Oslo Tennisklubb var Prydz sin makker i mixed double.

For sine prestasjonar som skihoppar og tennisspelar mottok Frithjof Prydz Egebergs Ærespris i 1971.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Bokmålswikipedia

Notar

Norske skihopparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Golden Gate Bridge

Golden Gate Bridge er ei hengebru over Golden Gate, munningen av San Francisco-bukta i Stillehavet. Brua bind saman San Francisco med Marin County. Denne berømte raude brua er 2,7 km lang. Den er ein del av California State Route 1.

Historie
Brua blei bygd mellom 1933 og 1937, og er med sitt 1280 meter lange hovudspenn ei av verdas lengste hengebruer. Den var inntil 1964 verdas lengste bru totalt. Brua er ei vektankra hengebru, og 1280 meter med ope vatn passerer under dei to høge brutårna av stål. Dei to hovudkablane er spente mellom to elegante tårn og veg 11 000 tonn kvar.

Hovudkablane er laga av over 25 000 individuelle vaierar, og overfører vertikalkrefter frå brudekket til tårna.

Golden Gate Bridge var ein suksess og hadde tent inn kostnadane på 75 millionar dollar innan 1971. Berre reisande på veg sørover inn i San Francisco måtte betale bompengar. Dei siste 70 åra har brua stått imot eit utal jordskjelv, inkludert det øydeleggande skjelvet med styrke på 7,1 på Richters skala i 1989. Brua har berre vore stengd tre gongar på grunn av sterk vind i heile  historia si.

Fall frå brua 
Kvart år døyr ca. 25 menneske etter å ha hoppa frå brua. I mars 2011 overlevde ein 17 år gammal gut etter å ha falle dei 60 meterane ned til sjøen og i april same år overlevde ei 16 år gamal jente.

Galleri

Kjelder

Bakgrunsstoff

San Francisco
Bruer i California
Bruer opna i 1937
1937 i USA
Hengebruer i USA
Your Time Is Gonna Come

«Your Time Is Gonna Come» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, gjeven ut i 1969 på debutalbumet deira Led Zeppelin.

Gitarist Jimmy Page spelte ein ustemd Fender 10-strengs stålgitar på songen.  I eit intervju i 1977 sa Page at han først lærte å spele stålgitaren under innspelinga til det første albumet. Bassist John Paul Jones spelar orgel, og nyttar pedalane som bass.

Teksten omhandlar ei utru jente som må betale prisen for måten ho oppfører seg på. Linjene «One of these days and it won't be long / You'll look for me but baby I'll be gone» er henta frå Ray Charles-songen «I Believe to My Soul» og syner kjærleiken Robert Plant hadde for R&B.

Den einaste kjende gongen Led Zeppelin spela songen på konsert var eit kort utdrag i Tokyo den 24. september 1971 under ein medley med «Whole Lotta Love». Dette finst på piratkopialbumet Light and Shade.

Jimmy Page spelte «Your Time Is Gonna Come» på turneen sin med The Black Crowes i 1999. Dette finst mellom anna på albumet Live at the Greek.

Slash, tidlegare gitarist i Guns N' Roses, har omtalt «Your Time Is Gonna Come» som favorittsongen sin av Led Zeppelin. Plateprodusent Rick Rubin sa om songen: «Det er som om trommene spelar ein stor rockelåt, medan gitarane spelar ei roleg folkevise. Og han har eit av dei mest livlege refrenga i nokon Led Zeppelin-song, men teksten er så mørk.»

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - orgel, basspedalar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1969: Sandie Shaw (Reviewing the Situation)
 1990: Dread Zeppelin (Un-Led-Ed)
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2001: Wolfgang (Black Mantra)
 2003: various artists (Pickin' on Led Zeppelin, Vol. 2)
 2005: Iron Horse (Whole Lotta Bluegrass: A Bluegrass Tribute to Led Zeppelin)
 2006: Joe Parr Band (Hurts to Be Lonely)
 2007: Vanilla Fudge (Out Through the in Door)
 2009: The Hold Steady (live)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Your Time Is Gonna Come» frå ,  den 21. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, by Chris Welch, ISBN 1-56025-818-7
The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, by Dave Lewis, ISBN 0-7119-3528-9

Led Zeppelin-songar
Songar frå 1969
Jimmy Page-songar
John Paul Jones-songar
Saratovbrua

Saratovbrua (russisk Саратовский мост) over Volga i Saratov i Russland var den lengste brua i Sovjetunionen då ho vart opna i 1965. Ho har ei lengd på 2803,7 meter, og brua forbind Saratov på vestbreidda av Volga med Engels på austbreidda.

I oktober 2009 opna ein ny bru ved landsbyen Pristannoje ikkje langt frå Saratov, etter ein 18 års byggeperiode. Den nye brua har ei total lengd på 12 760 meter.

Bakgrunnsstoff

Bruer i Russland
Bruer opna i 1965
1965 i Russland
Axe Edge Moor

Axe Edge Moor er dei store lyngmoane vest for Buxton i Peak District. Dei består hovudsakleg av hard korna sandstein. Det høgaste punktet er 551 meter over havet, noko lågare enn Shining Tor, som ligg 5 km mot nordvest på andre sida av starten på Goytdalen).

Lyngmoane er kjelda til River Dove, River Manifold, River Dane, River Wye og River Goyt. Den nest høgastliggande puben i England, Cat and Fiddle Inn]], ligg her. Lyngmoane ligg mellom grevskapa Derbyshire, Staffordshire og Cheshire, som møtest på sørvestsida ved Three Shire's Head.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Axe Edge Moor» frå ,  den 22. mars 2011.  

Åsar i Cheshire
Fjell og åsar i Derbyshire
Åsar i Staffordshire
Shining Tor

Shining Tor er ein ås i Peak District i England, mellom byane Buxton og Macclesfield, på grensa mellom Derbyshire og Cheshire. Toppen er det høgaste punktet i Cheshire med ei høgd på 559 meter over havet. Ordet tor tyder ein høg ås og kjem frå gammalengelsk.

Ein kan nå toppen langs mange stiar, men det er vanlegast å starte frå Goytdalen ved Errwood-reservoaret. Toppen er forholdsvis flat, så sjølv om toppen er høg, er det ikkje like godt utsyn i alle retningar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shining Tor» frå ,  den 22. mars 2011.  

Åsar i Cheshire
Fjell og åsar i Derbyshire
Bodmin Moor

Bodmin Moor (kornisk Goen Bren) er ei lynghei av granitt nordaust i Cornwall i England. Ho dekkjer eit område på 208 km² og oppstod i karbontida. 

Bodmin Moor er ein av fem djupbergartar av granitt i Cornwall som utgjer ein del av kornubisk batolitt.

Namnet 'Bodmin Moor' er forholdsvis nytt, og vart namngjeven av Ordnance Survey i 1813. Tidlegare var område kjend som Fowey Moor etter River Fowey som spring ut her.

Dramatiske granittklipepr stig opp frå det bølgjande lyngheilandskapet. Den mest kjend er Brown Willy, det høgaste punktet i Cornwall med ei høgd på 417 meter over havet. og Rough Tor på 400 meter over havet. I søraust er Kilmar Tor og Caradon Hill dei mest prominente åsane. Store området av landskapet er dårleg drenert og består av myrer (som på varme somrar kan tørke inn). Resten av lyngheilandskapet er hovudsakleg grove enger som er overgrodd av røsslyng eller anna låg vegetasjon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bodmin Moor» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Weatherhill, Craig (1995) Cornish Place Namns & Language Wilmslow: Sigma Leisure ISBN 1850584621

Bakgrunnsstoff
 Cornwall AONB

Åsar i Cornwall
The Lemon Song

«The Lemon Song» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet deira Led Zeppelin II i 1969. Han vart innspelt i Mystic Studios i Hollywood då bandet var ute på den andre nordamerikanske turneen sin.

«The Lemon Song» inneheld mange seksuelle antydingar, og er ein av Led Zeppelin sine mest blues-aktige songar. Han vart spelt inn meir eller mindre live i studio, og det vart ikkje nytta elektroniske effektar for å skape ekko på vokalen til Robert Plant, berre akustikken frå studioet.

Eit anna aspekt ved songen er den funky og kompliserte bassgangen til John Paul Jones. Under intervju sidan har han sagt at han improviserte gjennom heile songen.

«The Lemon Song» vart framført på dei tre første turneane til bandet (på den første turneen som «Killing Floor»), før dei droppa han frå setlista si seint i 1969. «Squeeze my lemon»-partiet vart derimot nytta som ein del av ein medley i «Whole Lotta Love» og andre stader.

Songen låner frå Howlin' Wolf sin «Killing Floor», som var ein song Led Zeppelin ofte spelte under den første turneen sin i USA. For dei neste turneane hadde songen utvikla seg til «The Lemon Song» der Plant ofte improviserte teksten på scenen.

Andre tekstar, som «squeeze (my lemon) 'til the juice runs down my leg», kan sporast attende til Robert Johnson sin «Travelling Riverside Blues». Truleg lånte Johnson denne tekstlinja sjølv frå ein song spelt inn same år (1937) kalla «She Squeezed My Lemon» (av Arthur McKay). Songen låner òg frå Albert King sin «Cross-Cut Saw».

I desember 1972 saksøkte Arc Music, eigaren av opphavsretten til songane til Howlin' Wolf, Led Zeppelin for brot på opphavsretten med «The Lemon Song». Partane vart samde i retten, men beløpet vart aldri kjend. Wolf fekk ein sjekk på $45 123 frå Arc Music like etter søksmålet.

Jimmy Page spelte songen på turne med The Black Crowes i 1999, og ein versjon av dette finst på albumet Live at the Greek.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1993: DMZ (Feel the Power! [live 1984])
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2000: Dread Zeppelin (De-jah Voodoo)
 2006: Zepparella (Girls Got Rhythm!)
 2006: Bill Roberts (Raw Material)
 2006: Studio 99 (Led Zeppelin: A Tribute)
 2007: Dread Zeppelin (Many Faces of Led Zeppelin)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Lemon Song» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1969
Led Zeppelin-songar
Jimmy Page-songar
John Paul Jones-songar
John Bonham-songar
Robert Plant-songar
Living Loving Maid (She's Just a Woman)

«Living Loving Maid (She's Just a Woman)» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet deira Led Zeppelin II i 1969. Han vart òg gjeven ut som B-side til singelen «Whole Lotta Love». Songen handlar om ein groupie som plaga bandet tidleg i karrieren deira. På den originale britiske trykkinga av Led Zeppelin II hadde songen tittelen –Living Loving Wreck (She's a Woman), der «Wreck» vart erstatta med «Maid» i USA og seinare utgjevingar.

Det vert ofte sagt at dette er gitarist Jimmy Page sin minst likte Led Zeppelin-låt, og han vart derfor aldri spelt på konsertar, delvis fordi songen vart skriven for å fylle albumet med nok songar, og fordi den dåverande kjærasten til Jimmy Page, Charlotte Martin, fann han støytande. Sjølv om songen aldri vart spela, var det ein enkelt gong i Düsseldorf der ein kort bit av songen vart spela rett etter songen «Heartbreaker» den 12. mars 1970. Det er òg ein av få Led Zeppelin-songar der Page song korvokal. Songaren Robert Plant likte derimot songen og tok til å spele han på soloturneen sin i 1990.

Songen vert ofte spela rett etter songen «Heartbreaker» på radio, sidan dei glir direkte over i kvarandre.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar, korvokal
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1970: The Churchills (singel)
 1988: Gang Green (singel)
 1989: Robert Hardesty & the Del Reys (The Song Retains the Name)
 1990: Dread Zeppelin (Un-Led-Ed)
 1999: Great White (Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin)
 2000: Doxomedon (Dead Zeppelin: A Metal Tribute to Led Zeppelin)
 2002: The Section (The Stringkvartett Tribute to Led Zeppelin, Vol. 2)
 2006: The Rockies (The Music of Led Zeppelin)
 2006: Studio 99 (Led Zeppelin: A Tribute)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Living Loving Maid (She's Just a Woman)» frå ,  den 23. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Led Zeppelin-songar
Jimmy Page-songar
Robert Plant-songar
Songar frå 1969
A' Mharconaich

A' Mharconaich er eit skotsk fjell som ligg 29 km nordvest for Blair Atholl i Highland. Det er ei fjellgruppe som ligg vest for vegen vegen A9 nær toppen av Pass of Drumochter og vert ofte kalla Drumochter Hills. Fjella ligg så vidt innanfor Cairngorms nasjonalpark, men er ikkje ein del av Cairngorms-fjella.

A' Mharconaich har ei høgd på 975 meter over havet og er den 182. høgaste toppen med status som munro. Fjellet kryssa grensa mellom Perth and Kinross og Highland eller det gamle Perthshire og Inverness-shire, og eit gammalt rusta gjerde markerer grensa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A' Mharconaich» frå ,  den 23. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Highland
Am Bodach

Am Bodach er eit fjell i Skottland i Mamores-fjella, fire kilometer nord for Kinlochleven i Highland.

Am Bodach er ein munro med ei høgd på 1032 meter ovr havet, og er det 100. høgaste fjellet med denne klassifiseringa.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Am Bodach» frå ,  den 23. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Highland
An Socach

An Socach er eit fjell 5 km vest for vegen A93 frå Perth til Braemar i Skottland. Fjellet er 944 meter over havet. 

Fjellet har ei avlang, rund form og har status som munro.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «An Socach (Glen Ey)» frå ,  den 23. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
"The Munros" ed. Donald Bennett. ISBN 0-907521-31-2

Bakgrunnsstoff
 An Socach på visitscotland.com

Fjell og åsar i Perth and Kinross
Ankle Hill

Ankle Hill er ein ås i sentrum av Melton Mowbray i Leicestershire i England.

Under den engelske borgarkrigen var byen Melton Mowbray ei slagmark, og Ankle Hill fekk namnet sitt fordi folk visstnok vassa i blod til anklane ved foten av åsen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ankle Hill» frå ,  den 23. mars 2011.  

Åsar i Leicestershire
Aonach Mòr

Aonach Mòr er eit fjell i Dei skotske høglanda i Skottland. Det ligg 3 km nordaust for Ben Nevis på sørsida av Glen Spean, nær byen Fort William. Nevis Range-skiområdet ligg på nordsida av dette fjellet. 

Namnet Aonach Mòr indikerer at det er eit større fjell enn nabofjellet i sør, Aonach Beag ('liten rygg'). Aonach Mòr er derimot 13 meter lågare enn Aonach Beag, så namnet referer til volumet av fjellet når ein ser det frå dalen og ikkje høgda. 

I samband med skisenteret går det ein gondolbane og fleire stolheisar og skitrekk oppover fjellet. I tillegg til skisport vert fjellet mykje nytta til utforsykling, og har fleire år vore vertskap for verdscupen, og i 2007 vart verdsmeisterskapen halden her.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aonach Mòr» frå ,  den 23. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Highland
Verneområde i Highland
Krokusslekta

Krokusslekta (Crocus) er ei planteslekt i sverdliljefamilien. Krokus er ein staude som ofte vert rekna som ein løkplante, sjølv om overvintringsorganet eigentleg er ein knoll. Slekta er utbreidd med fleire enn 30 artar i Europa, Midtausten og Nord-Afrika. Dei er for det meste fjellplantar. Dei fleste krokus vert 10–20 cm, og dei finst i mange fargar frå kvite og gule til lilla og blå. Blomstringstidspunktet kjem an på sorten, men fell for det meste frå sist i februar til inn i april. For dei haustblomstrande fell blomstringa frå september til inn i november.

Bruk 
Krokus er vanlege hageplantar, særleg vårkrokus (Crocus vernalis), ein av dei første blomsterplantane som dukkar opp ute om våren, og haustkrokus (Crocus speciosus). Krokus kan gro i alle veldrenerte jordtypar, og er brukelege nesten overalt i blomsterbed, grasplenar eller i potter innandørs. Leggedjupna er 5–10 cm. Både ville artar og dyrka sortar formeirar seg villig ved frø og yngleknollar, men dei skal helst ligge urøyvde i jorda i 3-4 år. For produksjon av krydderet safran dyrkar ein safrankrokus (Crocus sativus).

Artar
Det finst ei rekkje artar i krokusslekta. Registrerte i norsk natur er:
 Vårkrokus (C. vernus, syn. C. scepusiensis, C. napolitanus, C. neapolitanus, C. heuffelianus), framandart, potensielt høg risiko (PH) i Framandartslista 2018
 Snøkrokus (C. tommasianianus), framandart, låg risiko (LO)
 Gulkrokus (C. ×luteus, syn. C. ×flavus, C. augustifolius × C. flavus), låg risiko (LO)
 Begerkrokus (C. chrysanthus), framandart, ingen kjend risiko (NK)
 Haustkrokus (C. speciosus), framandart, einskildfunn, låg risiko (LO)

Andre artar dyrka i Noreg:
 Solkrokus (C. angustifolius, syn. C. susianus)
 Blåbegerkrokus (C. biflorus)
 Septemberkrokus (C. kotschyanus, syn. C. zonatus)
 Iskrokus (C. niveus)
 Safrankrokus (C. sativus)
 Alpekrokus (C. versicolor)

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Krokus» frå ,  den 23. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Hageplantar
Sverdliljefamilien
Tangerine

«Tangerine» er ein folkrocksong skriven av Jimmy Page og framført av det engelske rockebandet Led Zeppelin.  Han vart gjeven ut på albumet deira Led Zeppelin III i 1970.

Som mange Led Zeppelin-songar skriven av Page, hadde han opphav i ein gammal Yardbirds-song, i dette tilfellet ein song kalla «Knowing That I'm Losing You». The Yardbirds-versjonen hadde ein annan tekst, med unntak av verset som startar med «Measuring a summer's day».

Songen har ein akustisk country-stil med pedalsteelgitar av Page. Songen byrjar med ein falsk start, før ein pause der Page så set i gang i rett tempo. Gjennom heile songen endrar han tempo eit par takter om gongen, medan teksten omhandlar kjærleik og tilfredsheit. Det var den nest siste Led Zeppelin-songen Page skreiv utan medverknad frå Robert Plant. («Bron-Yr-Aur» frå Physical Graffiti var den siste.)

Songen nyttar eit enkelt dobbel vokalspor for å skape ei melodiøs kjensle. Songen nyttar ein standard Am G D C progresjon for versa før han går over i ein G C D progresjon for refrenget. 

«Tangerine» vart ofte spela som ein del av det akustiske settet på konsertane deira i 1971 og 1972, og henta fram att for Earl's Court i 1975. At

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - 12-strengsgitar, pedalsteelgitar
 John Paul Jones - bassgitar, mandolin
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1993: When Skip Jack Tripped (The Song Retains the Same II)
 1995: Rebecca's Empire
 1995: Big Head Todd and the Monsters (Encomium: A Tribute to Led Zeppelin)
 1997: Life of Agony (Soul Searching Sun)
 1999: Great White (Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin)
 2002: The Section (The String Quartet Tribute to Led Zeppelin, Vol. 2)
 2004: Benjamin Levine (Chamber Maid: The Baroque Tribute to Led Zeppelin)
 2004: Classic Rock String Quartet (The Led Zeppelin Chamber Suite: A Classic Rock Tribute to Led Zeppelin)
 2006: Marek Stycos (Godbody VI: the Dogleg)
 2007: The Thermals (Bridging the Distance: a Portland, OR covers compilation)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tangerine (Led Zeppelin song)» frå ,  den 24. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Led Zeppelin-songar
Songar frå 1970
Jimmy Page-songar
Out on the Tiles

«Out on the Tiles» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet Led Zeppelin III frå 1970. Tittelen på songen kjem av det britiske uttrykket for å gå ut på byn. Trommeslagar John Bonham snakka om å gå «out on the tiles», som tydde å gå til barar, og ofte song ei vise med uttrykket, som gjekk «I've had a pint of bitter and now I'm feeling better and I'm out on the tiles.  We're going down the rubbers and we're going to pull some scrubbers because we're out on the tiles.» Gitarist Jimmy Page gjorde melodien om til eit riff og teksten til Bonham vart erstatta med noko som var litt meir tamt for det generelle publikum. Bonham og Page er oppført som låtskrivarar i lag med vokalist Robert Plant.

Songen var ein av dei mest aggressive innspelingane til bandet og avsluttar den «harde» førstesida til Led Zeppelin III, som er stilmessig annleis frå dei to første albuma til bandet med fleire akustiske arrangement som dominerer den andre sida av albumet. 

Den romlege lydmiksen kom til av at mikrofonane vart plasserte på avstand i studio av Page. Like etter 1:23 ut i songen kan ein høyre nokon sei «stop».  Ein trur at det er Page som sa det, men det har aldri vorte stadfesta. Songen har ein unik rytme og forkorting, og ein trur at den som sa «stopp» som eit teikn til musikarane. 

I Japan vart «Out on the Tiles» feilaktig gjeven ut som B-side til «Immigrant Song» i staden for «Hey Hey What Can I Do». Heile songen vart berre spela nokre få gonger i sin heilskap på konsertane til bandet, mellom anna 4. september 1970 i Los Angeles, som er bevart på piratkopialbumet Live On Blueberry Hill. Byrjinga av songen vart ofte nytta som introduksjon til «Black Dog», som ein kan høyre på How the West Was Won. Han vart òg nytta som introduksjon til trommesoloen til John Bonham «Over the Top» på turneen til bandet i 1977.

Jimmy Page spela «Out on the Tiles» på turneen sin med The Black Crowes i 1999. Ein versjon av dette finst på albumet Live at the Greek.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1989: Toxik (Think This)
 1993: Helen Keller Plaid (The Song Retains the Same II)
 1995: Blind Melon (Encomium: A Tribute to Led Zeppelin)
 1999: Coalesce (There Is Nothing New Under the Sun EP)
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2000: Malamor (Dead Zeppelin: A Metal Tribute to Led Zeppelin)
 2004: Vick LeCar (Bad Influence)
 2005: Julz A (Squeeze Rock)
 2006: Greg Reeves & Erica Stock (Dub Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Megadeth (United Abominations [Japansk bonusspor])
 2007: Dread Zeppelin (Bar Coda)
 2007: Frankie Banali & Friends (24/7/365: The Tribute to Led Zeppelin)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Out on the Tiles» frå ,  den 24. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Led Zeppelin-songar
Songar frå 1970
Jimmy Page-songar
Robert Plant-songar
John Bonham-songar