kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
EM i fotball 1992

Europameisterskapen i fotball 1992 var den niande europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen vart avvikla i Sverige i tida 10. til 26. juni 1992. Danmark vann meisterskapen etter finalesiger 2-0 over Tyskland på Nya Ullevi i Göteborg. Dei 15 kampane vart fordelt på fire arenaer i like mange stader; Göteborg, Solna, Norrköping og Malmö.

Omframt vertsnasjonen, som fekk friplass, hadde England, Frankrike, Jugoslavia, Nederland, Skottland, Sovjetunionen og Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet. 33 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå mai 1990 til desember 1991.

Få veker før meisterskapen vart Jugoslavia stengt ute, med bakgrunn i borgarkrigen som hadde brote ut. Danmark overtok EM-plassen då landet hadde vorte nummer to i gruppa som Jugoslavia hadde vunne. Den oppløyste Sovjetunionen deltok i meisterskapen under den inkjeseiande nemninga 'Samveldet av uavhengige statar'.

Dei åtte deltakarlanda i sluttspelet var fordelt i to like store grupper. Vinnarane i gruppene møtte så toarane i dei motsvarande gruppene til semifinalar. Semifinalevinnarane gjekk 
deretter til finale. Bronsefinale vart ikkje spelt.

I den fyrste semfinalen slo Tyskland gruppevinnar Sverige med 3-2. Danmark overraska så stort og slo ut den regjerande europameisteren Nederland i den andre semifinalen. Etter 120 minuttar stod det 2-2, danskane tok leiinga begge gongane. I straffeskytinga skåra alle dei fem danske utvalde, medan Danmarks målvakt Peter Schmeichel redda Marco van Basten sitt straffespark. 

Fire mann skåra tre mål i EM: Dennis Bergkamp frå Nederland, Tomas Brolin frå Sverige, Henrik Larsen frå Danmark og Karl-Heinz Riedle frå Tyskland.

Gruppespelet

Gruppe 1 

<noinclude>

Gruppe 2 

<noinclude>

Finalen
37 800 tilskodarar på Nya Ullevi i Göteborg fekk 26. juni 1992 sjå Danmarks fotballandslag vinne sin hittil (2015) einaste store mesiertittel. Midtbanespelaren John Jensen gav Danmark leiinga i det 18. minutt, og ein annan midtbanespelar, Kim Vilfort sikra sigeren det 78. minutt.

Det danske meisterlaget bestod av Peter Schmeichel, John Sivebæk, Lars Olsen, Torben Piechnik, Kent Nielsen, Kim Christofte, John Jensen, Henrik Larsen, Kim Vilfort, Brian Laudrup og Flemming Povlsen. Claus Christiansen kom inn for Sivebæk i det 66. minutt.

Tyskland mønstra fylgjande mannskap: Bodo Illgner, Jürgen Kohler, Thomas Helmer, Guido Buchwald, Stefan Reuter, Andreas Brehme, Stefan Effenberg,  Matthias Sammer, Thomas Häßler, Karl-Heinz Riedle og Jürgen Klinsmann. Sammer vikte plass for Thomas Doll i pausa, og Andreas Thom kom inn i staden for Effenberg i det 80. minutt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 1992» frå ,  den 28. juli 2015.  
 

 
1992
Fotball i 1992
Nordiska folkhögskolan

Nordiska folkhögskolan er ein samnordisk frilynt folkehøgskule som ligg i Kungälv i Sverige. Skulen tar årleg imot vel 200 elevar og er eigd av Föreningen Nordiska folkhögskolan. Undervisninga ved skulen er på svensk, norsk og dansk.

Nordiska folkhögskolan vart etablert i 1947. Dagens skuleanlegg vart teke i bruk i 1968.

Linjefag ved skolen i 2015: 
 Distanskurs Text & Bild
 Rim & Reson
 Nordiska Visskolan
 Nordisk Journalistlinje
 Text och bild
 Foto och dokumentation
 Nordiska Teaterlinjen

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Folkehøgskular i Sverige
Kungälvs kommun
Skipingar i 1947
Fotball-EM 1996

Europameisterskapen i fotball 1996 var den tiande europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen, som for fyrste gong hadde 16 deltakarland, vart avvikla i England i tida 8. til 30. juni 1996. Tyskland vart europmeister etter finalesiger 2-1 over Tsjekkia på Wembley i London. Dei 31 kampane vart spelt på åtte arenaer i like mange byar; London, Birmingham, Nottingham, Sheffield, Liverpool, Manchester, Leeds og Newcastle. 47 land deltok i kvalifiseringa til meisterskapen, mange av desse som ei fylgje av oppløysinga av Sovjetunionen og Jugoslavia.

Dei seksten deltakarlanda i sluttspelet vart fordelt i fire like store grupper. Dei to beste landa i kvar av gruppene gjekk til kvartfinalane. Tyskland og Tsjekkia tok seg til semfinale på 90 minuttar, medan England og Frankrike måtte ut i straffespraktevling før dei endeleg hadde sendt høvesvis Spania og Nederland ut av meisterskapen. Begge semifinalane enda uavgjort, og begge enda med 6-5 i straffeskytinga. Tyskland vann over vertslandet og Tsjekkia over Frankrike.

Englands midtspiss Alan Shearer vart toppskårar med fem mål.

Gruppespel

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Finalen

EM-finalen 1996 gjekk av stabelen på Wembley Stadium i London kvelden 30. juni 1996. 73 611 tilskodarar såg Patrik Berger gje Tsjekkia leiinga på straffespark i det 59. minutt, og innbyttaren Oliver Bierhoff utlikne i det 73. minutt. Ved full tid stod det framleis 1-1. Dermed var det klart for ekstra speletid, der ein såkalla «golden goal» ville kunne kåre ein vinnar. Det «gylne målet» kom allereie etter fem minutt, då Bierhoff skåra sitt andre og avgjerande mål.

Tyskland stilte med fylgjande spelarar i finalen: Andreas Köpke, Markus Babbel, Thomas Helmer, Matthias Sammer, Dieter Eilts, Christian Ziege, Thomas Häßler, Thomas Strunz, Mehmet Scholl, Stefan Kuntz og lagkapteinen, Jürgen Klinsmann. Marco Bode, kom inn for Eilts etter pausa, medan matchvinnar Oliver Bierhoff entra bana i det 69. minutt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «UEFA Euro 1996» frå ,  den 29. juli 2015.  
 

 
1996
EM i fotball 2000

Europameisterskapen i fotball 2000 var den ellevte europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen vart for fyrste gong avvikla i to vertsland; Belgia og Nederland. Begge fekk friplass til sluttspelet, som tok til 10. juni i Brussel og vart avslutta i Rotterdam den 2. juli 2000. Frankrike vart europmeister etter finalesiger 2-1 over Italia. Dei 31 kampane vart spelt på åtte arenaer i like mange byar; Charleroi, Liège, Brussel, Brugge, Eindhoven, Arnhem, Rotterdam og Amsterdam. 49 land deltok i kvalifiseringa til meisterskapen.

For fyrste og, til 2015, einaste gong, var Noreg med i europameisterskapen for menn. Dei seksten deltakarlanda i sluttspelet vart fordelt i fire like store grupper. Dei to beste landa i kvar av gruppene gjekk til kvartfinalane. Noreg vart nummer tre i gruppe C, og rauk ut med dårlegare målskilnad enn Jugoslavia.

I kvartfinalane vann Portugal, Italia, Frankrike og Nederland over høvesvis Tyrkia, Romania, Spania og Jugoslavia. Begge semifinalane var jamne; Frankrike gjekk til finale på ein såkalla «golden goal» av Zinédine Zidane i det 117. minutt, medan Italia vann over Nederland i straffesparktevling.

Savo Milošević frå Jugoslavia og Patrick Kluivert frå Nederland skåra kvar sine fem mål.

Gruppespel

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Finalen

Finalen i Rotterdam 2. juli 2000 vart spelt på Feijenoord stadion i Rotterdam, med 48 200 tilskodarar til stades. Spissen Marco Delvecchio sende Italia i føringa i det 55. minutt, medan den franske innbyttaren Sylvain Wiltord syrgde for ekstratid då han netta i sluttsekundane. Ein annan fransk innbyttar, David Trezeguet, avgjorde finalen med ein «golden goal» i det 103. minutt.

Frankrike sitt meisterlag bestod av: Fabien Barthez, Lilian Thuram, Marcel Desailly, Laurent Blanc, Bixente Lizarazu, Patrick Vieira, Didier Deschamps, Youri Djorkaeff, Zinedine Zidane, Thierry Henry, Christophe Dugarry. Sylvain Wiltord kom inn for Dugarry i det 58. minutt, David Trézéguet for Djorkaeff i det 76. minutt og Robert Pirès for Lizarazu i det 86. minutt.

Italia mønstra: Francesco Toldo, Gianluca Pessotto, Fabio Cannavaro, Alessandro Nesta, Mark Iuliano, Paolo Maldini, Demetrio Albertini, Luigi Di Biagio, Stefano Fiore, Francesco Totti og Marco Delvecchio. I den andre omgangen kom etter tur Alessandro Del Piero, Massimo Ambrosini og Vincenzo Montella inn i staden for høvesvis Fiore, Di Biagio og Delvecchio.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «UEFA Euro 2000» frå ,  den 30. juli 2015.  
 

 
2000
Fotball i 2000
Johann Roppen

Johann Roppen () er ein norsk professor i journalistikk. Han var rektor ved Høgskulen i Volda frå 2015 til 2023.

Biografi
Johann Roppen kjem frå Flø i Ulstein kommune. Han gjekk på Ulstein vidaregåande skule og seinare på Møre og Romsdal distriktshøgskule, Volda og Universitetet i Bergen. Doktorgradsprosjektet hans handla om mediekonsentrasjon og journalistikk i Noreg med Edda Media som case.

Han har arbeidd som journalist i Vikebladet, som rådgivar i Medietilsynet, forskingsleiar ved Møreforsking og i undervisnings- og forskingsstillingar ved Høgskulen i Volda. Roppen var FoU-rådgivar ved Høgskulen i Volda 2013-2015.

Verv
Leiar i Sunnmøre mållag (1990-1991)
Medlem av Mediestøtteutvalet, Noreg (2010)
Medlem av Mediestøtteudvalget, Danmark (2011)
Leiar i Volda Turn og Idrottslag fotball (2011-2012)
Leiar i Volda Idrettsråd (2014-16)
Medlem av ekspertgruppe for utredning av alternativer for offentlig finansiering av NRK (2015-2016)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Johann Roppen på Høgskulen i Voldas nettsider

Publikasjonar i Oria

Rektorar ved Høgskulen i Volda
Professorar ved Høgskulen i Volda
Norske journalistar
Norske idrettsleiarar
Målfolk
Folk frå Ulstein
Lia Manoliu

Lia Manoliu () var ein rumensk friidrettsutøvar frå Chişinău som deltok i samtlege seks sommarleikar i tidsrommet 1952-72, og vart olympisk meister i diskoskasting i 1968.

Aktiv
Manoliu vart nummer seks i diskoskasting under dei olympiske leikane i Helsinki i 1952. Under Sommar-OL 1960 i Roma tok ho leiinga med eit kast på 52,36 m, og enda opp med bronsemedaljen. Fire år seinare vann ho i Tokyo endå ein OL-bronse, då med eit kast på 56,96 m.

Framom 1968-sesongen vart Manoliu vraka av det rumenske friidrettsforbundet, og ho måtte trene 
på eiga hand. Ho kvalifiserte seg til Sommar-OL i Mexico, der ho småskadd smelte til med 58,28 meter i den fyrste omgangen, eit kast som skulle vise seg å halde til olymisk gull.
 
Manoliu la opp etter 1972-sesongen. Hennar aller lengste diskoskast målte 62,06 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Nr 6 - 42,65 m
EM 1954 i Bern: Nr 7 - 43,86 m
OL 1956 i Melbourne: Nr 9 - 43,90 m
OL 1960 i Roma: Bronsemedalje - 52,36 m, bakom Tamara Press (52,59 m)
EM 1962 i Beograd:  Nr 14 - 45,02 m
OL 1964 i Tokyo: Bronsemedalje - 56,96 m, bakom Ingrid Lotz (57,21 m)
EM 1966 i Budapest: Nr 13 - 49, 44 m
OL 1968 i Mexico by: Gullmedalje - 58,28 m, framom Liesel Westermann (57,76 m)
EM 1969 i Aten: Nr 4 - 57,38 m
EM 1971 i Helsinki: Nr 13 - 52,26 m
OL 1972 i München: Nr 9 - 58,50 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lia Manoliu» frå ,  den 2. august 2015.  
 

Rumenske diskoskastarar
Olympiske meistrar for Romania
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Chris Brasher

Christopher William Brasher, kjend som Chris Brasher, () var ein britisk friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 3000 meter hinder i 1956.

Brasher var fødd i Georgetown i den britiske kolonien Britisk Guyana og voks opp i Jerusalem, ettersom far hans arbeidde i det britiske koloniveldet. 

Under Sommar-OL 1956 i Melbourne overraska Brasher og vann 3000 meter hinder på tida 8.41,2. Straks etter løpet vart Brasher diskvalifisert fordi han skulle ha hadde hindra nordmannen Ernst Larsen, men «Kruska-Larsen» forklarte til juryen at han ikkje hadde vorte hindra, og diskvalifikasjonen vart heva.

Frå 1957 arbeidde Brasher som sportsreportar for avisa The Observer og seinare for fjernsynskanalen BBC. Han var i 1957 den fyrste som skreiv om idretten orientering i ein britisk publikasjon. I 1981 gjorde han opptaket til London Maraton.

Brasher døydde i heimen sin i Chaddelsworth i Berkshire i 2003.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Brasher» frå ,  den 2. august 2015.  
 

Britiske hinderløparar
Olympiske meistrar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Britiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Charles Dumas

Charles Everett Dumas () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i høgdehopp i 1956. Han var frå Tulsa i Oklahoma.

Dumas sette verdsrekord i høgdehopp då han 29. juni 1956 i Los Angeles svinga seg over 2,13 meter, tilsvarande sju engelske fot. Nesten fem månader seinare vann han den olympiske gullmedaljen under Sommar-OL 1956 i Melbourne, med ny olympisk rekord 2,12 m.

I 1959 vann Dumas høgdehopp-tevlinga under dei panamerikanske leikane i Chicago. Året etter stoppa Dumas på 2,03 m då sommarleikane 1960 fann stad i Roma, vinnaren Robert Sjavlakadze sette olympisk rekord med 2,16 m.

Dumas, som sidan arbeidde som lærar, døydde av kreft i Inglewood i California.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Dumas» frå ,  den 2. august 2015.  
 

Høgdehopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Folk frå Oklahoma
Esther Brand

Esther Cornelia Brand (), fødd van Heerden, var ein sørafrikansk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i høgdehopp i 1952.

Esther van Heerden, som var fødd i Springbok i Northern Cape-provinsen, hoppa den 29. mars 1941 1,66 meter i Stellenbosch. 35 år seinare vart prestasjonen offisielt godkjend som verdsrekord. Rekorden på 1,70 meter som Dora Ratjen hadde sett allereie i 1938 vart då stroken frå rekordlistene, ettersom Ratjen i 1939 hadde vorte kjønnsbestemt til å vere mann.

Under dei olympiske leikane 1952 i Helsinki deltok Brand i diskoskasting og høgdehopp. I diskostevlinga klarte ho ikkje å kvalifisere seg til finalen. Derimot lukkast ho å vinne høgdehopp då ho i tredje forsøk på 1,67 meter tok seg over lista, som den einaste utøvaren.

Ho døydde i Bloemfontein i 2015.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Esther Brand» frå ,  den 2. august 2015.  
 

Sørafrikanske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Sør-Afrika
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sørafrikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Abebe Bikila

Abebe Bikila () var ein etiopisk langdistanseløpar som vart olympisk meister i maraton både i 1960 og 1964.

Bikila vart etiopisk nasjonalhelt etter at han vann maratonløpet under Sommar-OL 1960 i Roma. Bikila sprang berrbeint heile vegen, og tida 2 timar, 15 minuttar og 16,2 sekundar var den snøggaste maraton nokon hadde gjennomført.

Til dei olympiske leikane 1964 i Tokyo var ikkje Bikila like godt førebudd. Seks veker før tevlinga hadde han fjerna blindtarmen og dermed redusert treningsmengda. Likevel greidde Bikila å forsvare den olympiske tittelen, denne gongen med sko. Atter presterte han ny verdsbeste; 2.12.11,2.

Bikila deltok også under OL 1968 i Mexico-byen, og braut etter 17 kilometer. Løpet vart vunne av landsmannen Mamo Wolde.

I 1969 braut Bikila ryggen og vart lam etter ein bilvelt med si Volkswagen, ein bil han hadde fått av keisar Haile Selassie. Han døydde av hjerneslag i Addis Abeba, 41 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abebe Bikila» frå ,  den 3. august 2015.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Etiopiske maratonløparar
Olympiske meistrar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Inese Jaunzeme

Inese Jaunzeme () var ein latvisk friidrettsutøvar, fødd i småbyen Pļaviņas, som representerte Sovjetunionen då ho i 1956 vart olympisk meister i spydkast. Ho var den fyrste latviar som vann OL-gull i friidrett.

Jaunzeme vart nummer tre i spydkast under sovjetmeisterskapen i 1956. Dermed fekk ho plass i troppen som i november månad reiste til dei olympiske leikane i Melbourne. I spydfinalen forbetra ho den olympiske rekorden tre gongar, sist til 53,86 meter. Dei to andre medaljevinnarane stoppa på lengder kring 3,5 meter kortare.

Sitt aller lengste spydkast presterte Jaunzeme i 1960, då spydet landa på 55,73 m.

Jaunzeme arbeidde seinare som lege i Riga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Inese Jaunzeme» frå ,  den 3. august 2015.  
 

Latviske spydkastarar
Sovjetiske spydkastarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Israel Museum

Israel Museum () er nasjonalmuseet i Israel. Det ligg i Jerusalem. Museet blei grunnlagd i 1965. Det ligg på ei høgd i Givat Ram nær Bible Lands Museum og Knesset.

Museet har fire avdelingar:
Kunstavdelinga med museumshagen, der det mellom anna er skulpturar laga av den vidgjetne engelske bilethoggaren Henry Moore (1898–1986)
Avdelingen for judaica (jødedomen, jødisk soge, lære, seder og språk med meire) og jødisk etnografi
Arkeologisk avdeling med mellom anna nokre av dei gamle skriftrullane som vart funne i området attmed Daudehavet, dei såkalla Daudehavsrullane
Ei avdeling for ungdom

Galleri

Bakgrunnsstoff 

Museum i Israel
Jerusalem
Skipingar i 1965
Shirley Strickland

Shirley Barbara Strickland de la Hunty () var ein australsk friidrettsutøvar som tevla i sprint og hekkeløp. Ho vann tre olympiske gullmedaljar og i alt sju medaljar i tida 1948-56.

Strickland, som var frå småbyen Northam i Vest-Australia sikra seg bronsemedaljane på både 100 meter og 80 meter hekk under Sommar-OL 1948 i London. Ho var også med på det australske stafettlaget som kom på andreplass på 4 x 100 meter stafett, bakom Nederland. To år seinare vann ho tre gull og to sølv under Samveldeleikane 1950 i Auckland. Same året gifta ho seg med geologen Lawrence de la Hunty.

Under sommarleikane 1952 i Helsinki vann Strickland 80 meter hekk, og som i 1948 vart det bronse på 100 meter.

Då sommarolympiaden 1956 fann stad i Melbourne i november/desember, forsvarte ho meistertittelen på 80 meter hekk og ho sprang startetappen for Australia sitt lag som vann gull på 4 x 100 meter stafett med verdsrekordtida 44,5 sekundar.

Stricklands personlege rekordar var 11,3 og 24,1 på høvesvis 100 m og 200 m. På 80 meter hekk fekk ho notert 10,89 sekundar elektronisk, manuelt 10,7.

Ho døydde i Perth i Vest-Australia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shirley Strickland» frå ,  den 5. august 2015.  
 

Australske hekkeløparar
Australske sprintarar
Olympiske meistrar for Australia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Australia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Australia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Australske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Australske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Australske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Mildred McDaniel

Mildred Louise McDaniel, gift Singleton, (), også kjend som Millie McDaniel, var ein USA-amerikansk høgdehoppar som vart olympisk meister i øvinga i 1956.

McDaniel, som var frå Atlanta i delstaten Georgia, vart USA-meister i høgdehopp i 1953, 1955 og 1956. I 1955 vann ho høgdetevlinga i dei panamerikanske leikane i Mexico-byen med eit hopp på 1,68 meter.

Høgdepunktet for McDaniel kom 1. desember 1956 då ho i finalen under Sommar-OL 1956 i Melbourne i sitt andre forsøk på verdsrekordhøgda 1,76 meter tok seg over lista. Dermed vann ho den olympiske gullmedaljen framom favoritten Thelma Hopkins frå Storbritannia.

McDaniel-Singelton døydde i Pasadena i California, der ho hadde arbeidd som gymnastikklærar sidan 1958.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mildred McDaniel» frå ,  den 5. august 2015.  
 

Høgdehopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Kristiansand folkehøyskole

Kristiansand folkehøgskole  er ein kristeleg folkehøgskole som ligg på Dvergsnestangen i Kristiansand.

Linjefag ved skolen i 2023 

 Dyr og natur, safari
 Globalt eventyr
 Tropisk seilas, hav og fjell
 Crosstrening og beachvolley 
 Klatring, dykk og surf
 Helse,psykologi og velvære
 Rytmisk musikk og låtskriving
 Surf, seil og topptur
 Barn ingen hindring

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Agder
Skular i Kristiansand
Kristne skular i Noreg
Skipingar i 2015
Wilma Rudolph

Wilma Glodean Rudolph () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som i 1960 vann tre OL-gull i sprintøvingar.

Liv og gjerning
Rudolph vart fødd i Saint Bethlehem, i dag ein del av byen Clarksville i Tennessee. Ho var den tjuande av 22 sysken. Fire år gammal vart det oppdaga at ho hadde poliomyelitt. Etter mange års skade-handsaming kunne ho elleve år gammal spele basketball med brørne.

Då ho var 15 år, fekk Rudolph eit skulestipend som gjorde det mogleg for henne å utvikle sine evner som sprinter. Allereie året etter kvalifiserte ho seg til OL-troppen til sommarleikane i Melbourne. Ho fekk høve til å springe tredjeetappen for USA, eit løp som enda med at Australia vann gull på verdsrekordtida 44,5, framom Storbritannia på sølvplass og USA på bronseplass, høvesvis to og fire tidels sekund bakom gullvinnarane.

Etter å ha sett ei jente til verda i 1958, markerte Rudolph seg som verdas beste kvinnelege sprinter i 1960. Ho forbetra verdsrekorden på 200 meter med tre tidels sekund til 22,9 sekundar, og med 11,3 tangerte ho 100-metersrekorden til Shirley Strickland og Vera Krepkina.

 
Under dei olympiske leikane 1960 i Roma sigra Rudolph i alle tre øvingane ho deltok i. Den 2. september vann ho 100 meter på fabelaktige 11,0, men med for sterk medvind til at tida kunne godkjennast som verdsrekord. Dei to andre medaljevinnarane fekk sluttider på 11,3. Tre dagar seinare tok ho si andre gullmedalje då ho i motvind sprang inn til vinnartida 24,0, Jutta Heine fekk sølvet med sine 24,4. Rudolph avslutta gullrusjet med å springe USA inn til gull på 4 x 100 m stafett. Saman med dei andre på laget; Martha Hudson, Lucinda Williams og Barbara Jones hadde ho i forsøksløpet sett verdsrkord med 44,4 sekundar.

Den 19. august 1961 sette Rudolph ny verdsrekord på 100 meter med tida 11,2, under eit stemne i Stuttgart. Same året gifta ho seg, og la opp vinteren 1963.

Rudolph arbeidde sidan som lærar, idrettstrenar og sportskommentator. Ho døydde av kreft i Brentwood i Tennessee.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilma Rudolph» frå ,  den 6. august 2015.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960