kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Hallelujah av Deep Purple

«'Hallelujah'» er ein song av den engelske hardrockgruppa Deep Purple, gitt ut i 1969. Det er den første singelen med vokalisten Ian Gillan og bassist Roger Glover, og han vart gitt ut mellom deira sjølvoppkalla album frå 1969 og konsertalbumet Concerto for Group and Orchestra. A- og B-sida var ei redigering av det instrumentale albumsporet «April».

Sporet vart spelt inn 7. og 12. juni 1969. På det tidspunktet hadde Glover enno ikkje vorte med i bandet og spelte på sporet som studiomusikar.

Songen vart skriven av Roger Greenaway og Roger Cook, og opphavleg gitt ut som «I am the Preacher» av The Derek Lawrence Statement tidlegare same år. Versjonen til Deep Purple floppa, trass i TV-opptredenar for å promotera plata i Storbritannia. Gitaristen Ritchie Blackmore sa til Record Mirror at det nye bandet «må ha ei kommersiell plate i Storbritannia», og skildra songen som «ein mellomting» – ein mellomting mellom det bandet vanlegvis ville laga, men med eit kommersielt motiv. Gillan var misnøgd med singelen fordi han ikkje hadde skrive teksten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hallelujah (Deep Purple song)» frå ,  den 9. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene: 

Songar skrivne av Roger Cook
Songar skrivne av Roger Greenaway
Deep Purple-songar
Songar frå 1969
The Mule

«The Mule» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple, og kom opphavleg ut i 1971 på albumet deira Fireball. Låten vart kjend for konsertversjonane, som alltid inneheldt ein trommesolo av Ian Paice.

Ian Gillan introduserer «The Mule» som «... han handlar om Lucifer og nokre av venene hans, dei fleste av dei sit her ein stad i kveld.» (Frå DVD-en Live in Concert 1972/73), men på nettsida si seier han òg «Ja, 'The Mule' var inspirert av Asimov.» Referansen er til karakteren The Mule i Foundation-serien av Isaac Asimov, nærare bestemt i Foundation and Empire.

Studioversjon
Songen opnar med lyden av ein tamburin som blir rista raskt. Dette varer i dei første 10 sekunda, før gitaristen Ritchie Blackmore byrjar å spela. Blackmore, bassisten Roger Glover og klaverspelaren Jon Lord og Paice byrjar å spela songen. Det innleiande gitarriffet, som liknar ein fanfare, varer det første minuttet av songen. Snart byrjar vokalisten Ian Gillan å syngja om «The Mule» («Just another slave for the Mule»). Dei siste tre og eit halvt minutta er instrumentale, beståande av soloar av Blackmore og Lord.

AllMusic skriv at «‘The Mule’ er kanskje Purples beste instrumentalnummer.»

Innspelingsulykke
Roger Glover hugsar:
I eit forsøk på å oppnå ein phlanging-effekt hadde bandet vorte reversert og var i «innspeling»-modus.... Halve trommelen var sletta frå midten til slutten av songen. Trommene som vart brukt til innspelinga var pakka ned og var på veg til Europa for dei neste konsertane deira. Eit trommesett vart i all hast leigd inn, og Paice måtte leggja inn nye trommer på halve songen..

Konsertversjonar
«The Mule» vart spelt av Deep Purple under turneane i 1971, 1972 og 1973, og vart spelt inn live for albumet Made in Japan i august 1972. Under denne liveopptredenen, og dei fleste andre, spelte Paice ein 6 minutt lang trommesolo.

Det innleiande gitarriffet blir gjenteke på slutten av songen. Sjølv om låten aldri vart spelt live mellom 1973 og 1976, spelte Blackmore gitarriffet til låten etter trommesoloen til Paice, som vart flytta til «You Fool No One». Ein snutt av songen dukkar opp i ein improvisasjon på albumet Live in Europe 1993.

Medverkande
Ian Gillan – vokal
Ritchie Blackmore – gitar
Roger Glover – bass
Jon Lord – orgel
Ian Paice – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Mule (song)» frå ,  den 9. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Maybe I'm a Leo

«Maybe I'm a Leo» er ein song av det britiske rockebandet Deep Purple, frå 1972 på albumet deira Machine Head.

Historie 
Roger Glover sa: «Eg skreiv riffet til 'Maybe I'm a Leo' etter å ha høyrt John Lennon-songen 'How Do You Sleep?'. Eg likte ideen om at riffet ikkje starta på nedtakten, slik 99 % av riffa gjer. Dei fleste av låtane på Machine Head var frå første forsøk, eller ikkje lenge etter.»

Vokalist Ian Gillan er fødd i løva (fødd 19. august), den einaste gruppemedlemmen på den tida med dette stjerneteiknet.

Songen vart sjeldan spelt av bandet live, men tre liveopptak av han er gitt ut på album: Deep Purple in Concert, spelt inn i 1972, Live at the Olympia '96 og Live at Montreux 2011.

SACD-versjonen av Machine Head har ein alternativ gitarsolo på «Maybe I'm a Leo».

Medverksande
Ritchie Blackmore – gitar
Ian Gillan – vokal
Roger Glover – bassgitar
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommar

Overversjoner
 The Atomic Bitchwax på albumet deira 3.
 Gov't Mule på The Deep End, Volume 1 der Roger Glover gjorde ei gjesteframferd.
 Paul Gilbert på Smoke on the Water, a Tribute to Deep Purple.
 Van Halen pleidde å framføra songen under dei tidlege konsertane sine.
 Glenn Hughes, Luis Maldonado & Chad Smith på Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Maybe I'm a Leo» frå ,  den 9. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Deep Purple-songar
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Gov't Mule-songar
Pictures of Home

«Pictures of Home» er ein song av det britiske hardrockbandet Deep Purple frå 1972 på albumet deira Machine Head. Det byrjar med ein trommeintroduksjon av Ian Paice og inneheld eit fartsfylt, drivande gitarriff og ei basslinje med fleire instrumentale soloar.

Historie
Ifølgje Classic Rock Review: «'Pictures of Home' er Deep Purple på sitt mest gripande, ein drivande rytme toppa av feiande vokal som pressar fram djupe lyriske motiv, alt aksentuert av Jon Lords distinkte, forvrengde hammondorgel. Glover får til og med ein kort bass-solo i midtpartiet før Blackmore varmar opp til avgang, før eit overraskande feilstopp og comeback gjer låten endå meir interessant».

Ritchie Blackmore sa at han vart inspirert av ein kortbølgjeradiokanal, «truleg frå Bulgaria eller Tyrkia», då han skreiv hovudriffet. Teksten til Ian Gillan  var eit resultat av studioparanoia og heimesjuke.

Det er den einaste songen frå Machine Head''' som ikkje vart framført live under turnéen til Deep Purple i 1972. Blackmore nekta å spela songen live. Etter at han vart erstatta av Steve Morse i 1994, har låten vorte eit fast innslag på konsertane deira. Han var opningslåt under heile Rapture of the Deep-turneen.

I 2010 vart dokumentarfilmen Pictures of Home om Ian Gillan laga. Filmen er basert på opptaka som vart gjorde i oktober 2009 under besøket til rockestjerna i Armenia i samband med prosjektet «Armenia Grateful 2 Rock», og intervjua med Ian Gillan, som vart spelt inn i mars 2010.

 Andre versjonar 
 Yngwie Malmsteen på albumet Inspiration (1996)
 Barón Rojo på albumet Perversiones (2003)
 Pentti Hietanen på albumet On the Rocks (2005)
 Perfect Strangers (hyllestband for Deep Purple) på albumet Live in Klagenfurt (2007)
 Jon Lord på albumet Live (2011)
 Black Label Society på albumet Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head (2012)
KjelderDenne artikkelen bygger på «Pictures of Home» frå ,  den 9. juli 2023.  oppgav desse kjeldene:''  

Songar frå 1972
Deep Purple-songar
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
NM i friidrett 2023

Noregsmeisterskapen i friidrett 2023, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Jessheim Friidrettsstadion i tida frå torsdag 6. til laurdag 8. juli med Ullensaker/Kisa Idrettslag som arrangør. Langhekk-løparen Karsten Warholm frå Dimna Idrettslag sette meisterskapsrekord og vart tildelt kongepokalen for sjuande gong, medan Henriette Jæger frå Aremark Idrettsforening fekk tildelt kongepokal for sin meisterskapsrekord på 400 meter.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

1000 meter stafett

Kvinner

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

100 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

1000 meter stafett

Kjelder

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 2023
Idrettstilskipingar i Akershus
Vekeavis

Ei vekeavis er ei avis som kjem ut ein dag i veka. Vekeblad kjem òg ut ein gang i veka, men ein skil gjerne mellom vekeblad og vekeaviser, dels ved at dei har ulik papirkvalitet, dels ved at vekeavisa er meir nyheitsorientert enn vekebladet. Medan vekeblad gjerne har innhald som vender seg til eit breitt publikum med eit meir underhaldande og almennopplysande innhald (til dømes Allers, Hjemmet og Norsk Ukeblad), rettar vekeaviser seg gjerne mot ein smalare nisje med større nyheits- og kommentarpreg (til dømes Dag og Tid, Morgenbladet, Bondebladet, Friheten og Utrop). Vekeaviser er typisk kvalitetsaviser med vesentleg større vekt på kommentar- og kulturstoff enn dagsaviser.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ukeavis» frå ,  den 10. juli 2023.  

Aviser
Carl Kaas

Carl Waaler Kaas () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Oslo. Han vart verdsmeister på mellomdistansen i 2010 og vann VM-gull i stafett i 2015.

Aktiv
Saman med Lars Skjeset og Øystein Østerbø fekk Kaas bronsemedalje i stafetten ved EM i orientering 2006 i Otepää. I sin VM-debut i 2008 i Olomouc, kom Kaas på 11.-plass på normal-distansen.

Høgdepunktet som aktiv kom då Kaas vann mellomdistansen VM i orientering 2010 i Granåsen Trondheim, 7 sekund framom andremann. Dagar seinare sprang han den fyrste etappen for det norske sølvlaget i stafett, Audun Weltzien og Olav Lundanes tok seg av dei siste etappane. Også dei to neste åra vart det stafettsølv i VM, i 2011 i Frankrike og 2012 i Sveits. Under EM i 2012 i Falun kom Kaas i mål til bronsemedalje på mellomdistansen.

Under VM 2015 i Skottland tok Kaas seg av den andre etappen då han for fjerde gong tok eit VM-sølv i stafett, då saman med Øystein Østerbø og ankermann Magne Dæhli. I 2016 opna Kaas for det norske laget som vann stafetten ved VM i Strömstad-Tanum i Sverige. Han opparbeidde ei stor leiing, før Olav Lundanes og Magne Dæhli fullførte triumfen med solide løp på sine etappar. Seinare i sesongen tok Kaas kongepokalen då han sigra på mellomdistansen under NM i Bodø. Han la opp ved sesongslutt.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2010: Gull på mellomdistansen, sølv i stafett
VM 2011: Sølv i stafett
VM 2012: Sølv i stafett
VM 2013: Nr 7 på mellomdistansen
VM 2014: Nr 7 på mellomdistansen
VM 2015: Sølv i stafett
VM 2016: Gull i stafett, nr 5 på klassisk-distansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carl Waaler Kaas» frå ,  den 10. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Eskil Kinneberg

Eskil Kinneberg () er ein norsk orienteringsløpar frå Gjerdrum som vart verdsmeister på mellomdistansen i 2018, og fekk gullmedalje med Noregs stafettlag i VM 2017 og VM 2018.

I 2016 vann Kinneberg sølv i stafetten under europameisterskapen i Jeseník i Tsjekkia. Året etter sprang han den fyrste etappen i VM-stafetten i 2017, saman med Magne Dæhli og Olav Lundanes syrgde han for norsk triumf. Dei same tre karane sigra også i stafetten ved EM 2017 i Ticino. Under verdsmeisterskapen 2018 i Latvia lukkast Kinneberg vinne mellomdistansen, 6 sekund føre den sveitsiske medaljegrossisten Daniel Hubmann. For andre året i rad vann Kinneberg også gull i VM-stafetten. Han tok seg då av den andre etappen, medan Gaute Steiwer opna og Magne Dæhli avslutta for det norske mannskapet. Tre år seinare var Kinneberg med på å vinne sølv for Noreg i VM-stafetten.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2017: Gull i stafett, nr 5 på klassiskdistansen
VM 2018: Gull på mellomdistansen og i stafett
VM 2021: Sølv i stafett, nr 6 på mellomdistansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eskil Kinneberg» frå ,  den 10. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Folk frå Gjerdrum
Magne Dæhli

Magne Dæhli () er ein norsk orienteringsløpar frå Løten i Hedmark. Han vann VM-gull i stafett for Noreg i 2016, 2017 og 2018. Individuelt er bronsemedaljane på mellomdistansen under VM 2019 og på klassiskdistansen i VM 2021 dei beste prestasjonane hans. Sigurd Dæhli er far hans.

Aktiv
Magne Dæhli deltok på dei norske stafettlaga som vann sølv i VM 2012 og 2015, siste året som ankermann. Han heldt fram som ankermann dei neste tre åra og fekk gleda av å springe Noreg inn til tre strake fyrsteplassar. Dei to fyrste åra var han på lag med Olav Lundanes, dei to siste med Eskil Kinneberg.

Sidan vann Dæhli individuelle bronsemedaljar ved VM 2019 og VM 2021. I 2019 kneip han medaljen på mellomdistansen, eitt sekund føre fjerdemann. To år seinare vart han tredjemann på den klassiske distansen ved meisterskapen i Tsjekkia.

Dæhli vart norsk meister på klassiskdistansen i 2013. Hans einaste siger i ei verdscuptevling kom i finske Lohja 28. mai 2017.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2012: Sølv i stafett, nr 7 på klassiskdistansen
VM 2013: Nr 5 på klassiskdistansen
VM 2015: Sølv i stafett, nr 4 på mellomdistansen
VM 2016: Gull i stafett, nr 6 på klassiskdistansen
VM 2017: Gull i stafett, nr 4 på klassiskdistansen
VM 2018: Gull i stafett, nr 7 på klassiskdistansen
VM 2019: Bronse på mellomdistanse
VM 2021: Bronsemedalje på klassiskdistansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Magne Dæhli» frå ,  den 10. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Folk frå Løten
Annika Billstam

Annika Billstam () er ein svensk tidlegare orienteringsløpar frå Uppsala. Ho vart verdsmeister på klassisk-distansen i 2011 og på mellomdistansen i 2014 og 2015. Perioden 2007-15 vann ho 14 medaljar i verdsmeisterskap.

Aktiv
Billstam vann den fyrste av sju stafettmedaljar under VM 2007, ein sølvmedalje. I åra frå 2008 til -15 sanka ho ytterlegare medaljar med svenske stafettlag, fem av dei i bronse og ein i sølv.

Billstam kom på bronseplass på klassisk-distansen i VM 2008. Tre år seinare vann ho gullmedaljen på den same distansen då VM 2011 vart avvikla i Savoie i Frankrike. Deretter sikra ho seg to individuelle bronsemedaljar ved VM 2012 og sølvmedaljen på kortdistansen ved VM 2013. I Italia i 2014 vann ho VM-gullet på mellomdistansen, ein prestasjon ho gjentok under VM 2015 i Skottland.

Billstam vann tre verdscup-tevlingar. Frå europameisterskap i orientering har ho ein einsleg bronsemedalje frå stafetten i Falun i 2012.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2007: Sølv i stafett
VM 2008: Bronse på klassisk-distansen og i stafett
VM 2010: Bronse i stafett, nr 5 på mellomdistansen 
VM 2011: Gull på klassisk-distansen, bronse i stafett
VM 2012: Bronse på klassisk- og kortdistansen, sølv i stafett 
VM 2013: Sølvmedalje på kortdistansen
VM 2014: Gull på mellomdistansen, bronse i stafett
VM 2015: Gull på mellomdistansen, bronse i stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Annika Billstam» frå ,  den 10. juli 2023.  

Svenske orienteringsløparar
Folk frå Uppsala
Restauranten Under

Under er ein restaurant på Båly i Lindesnes kommune. Han er blitt kjend på grunn av bygninga, som delvis er under sjøoverflata. Dette gjer den til den fyrste undersjøiske restauranten i Europa. Bygninga er teikna av Snøhetta. Kjøkenet blir styrt av danske Nicolai Ellitsgaard. Restauranten opna 20. mars 2019 og hadde per mars 2019 fått inn over 7500 bordbestillingar.

Under blei tildelt utmerkinga Betongtavlen for 2019. I 2020 fekk restauranten ei stjerne i Michelinguiden, og dei fekk ei på nytt i 2021.

Det er to andre undersjøiske restaurantar i verda, i Dubai og på Maldivane.

Prisar
Under fekk mykje merksemd i tida før og etter opninga. I 2019 fekk restauranten Betongtavlen, ein pris for miljømessig, estetisk og teknisk framifrå bruk av betong. Bygget vann også "Wallpaper Design Award for Best New Restaurant". I januar 2020 fekk bygget DOGA heidersmerket for 2020.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Under (restaurant)» frå ,  den 10. juli 2023.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettside

Norske restaurantar med Michelin-stjerne
Byggverk ferdigstilt i 2019
Byggverk i Lindesnes
Restaurantar i Noreg
Christian Thomasius

Christian Thomasius () var ein tysk jurist, filosof og høgskulelærar som blir rekna som ein av foregangsmennene i den tidlege tyske opplysingstida.

Thomasius sitt arbeid for ein human strafferett bidrog i vesentleg grad til avskaffing av hekseprosessane og bruk av tortur. Han blir rekna som den fyrste akademikaren som forelas på tysk i staden for den tradisjonelle latinen.

Liv og virke 
Christian Thomasius var son av filosofen Jakob Thomasius, som mellom anna var rektor ved Universitetet i Leipzig. Christian studerte fyrst filosofi ved Universitetet i Leipzig, og blei uteksaminert som magister den 25. januar 1672. Ei førelesing av faren over Hugo Grotius sitt De jure belli ac pacis («Om retten til krigen og freden») og Samuel von Pufendorf sitt De jure naturae eit gentium libri octo («Åtte bøker om natur og folkerett») inspirerte han til å freista seg på rettsvitskap, og frå vinteren 1675 studerte han ved Universität Viadrina i Frankfurt. Etter uteksaminering i 1679 gav han jusførelesingar ved Viadrina.

Thomasius sine kontroversielle standpunkt skaffa han ei rekke motstandarar. Kong Christian V av Danmark og Noreg skulda han for høgforræderi, og han måtte forsvara seg mot skuldingar om ateisme. Situasjonen eskalerte då Thomasius freista å påverka på politikken til hoffet ved å argumentera for at ekteskap mellom kalvinistar og lutheranarar burde tillatast, og dermed tok standpunkt mot ekteskapslovene i Kurfyrstedømmet Sachsens. På grunn av dette og andre kontroversielle standpunkt, til dømes Thomasius si meining om at bigami var naturrettsleg tillate, blei han ramma av undervisnings- og publiseringsforbod i Kurfyrstedømmet Sachsen. Det blei skrive ut arrestordre på han, men han klarte å koma seg ut av Sachsen og til Berlin.

I Berlin tilbaud kurfyrst Fredrik III, den seinare Fredrik I av Preussen, han ei frihamn i Halle i Markgrevskapet Brandenburg med løyve til å undervisa og løn på 500 thaler. I Halle blei Thomasius ein av grunnleggarane av det juridiske fakultetet ved  Friedrichs-Universität Halle, jusprofessor og frå 1710 universitetsrektor. Han var ein av dei mest avhaldne lærarane ved universitetet og ein av dei mest innverknadsrike skribentane i si samtid. I 1709 blei han teken opp i geheimerådet.

Komponisten Georg Friedrich Händel var immatrikulert ved universitetet i Halle for å studera jus med Christian Thomasius, men avbraut snart studiane til fordel for musikkarrieren sin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Christian Thomasius» frå ,  den 10. juli 2023.  
 oppgav desse kjeldene:
 Brigitte Sassen: «18th Century German Philosophy Prior to Kant, 1. Christian Thomasius (1655–1728)» i Edward N. Zalta (red.): Stanford Encyclopedia of Philosophy
 Ernst Landsberg: «Thomasius, Christian». I Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Bind 38, Duncker & Humblot, Leipzig 1894, s. 93–102.

Litteratur 

 Christoph Bühler: Die Naturrechtslehre und Christian Thomasius (1655–1728). Roderer, Regensburg 1991, ISBN 3-89073-524-X.
 Peter Schröder: Christian Thomasius zur Einführung. Junius, Hamburg 1999, ISBN 3-88506-997-0.

Folk frå Leipzig
Tidleg moderne filosofar
Tyske filosofar
Tyske juristar
Årbybåten

Årbybåten er restane av ein fire meter lang robåt, som vart funnen i 1938. Han var del av ei båtgrav frå vikingtida. Grava låg på land i Årby nær Uppsala i Sverige. Funnet er datert til 859-950. I båten låg restane av ei kvinne, som var gravlagt saman med ein hest og ein hund. 

Samanliknar ein byggemåten med småbåtane i Gokstadfunnet, frå omlag same tid, er den viktigaste skilnaden at Årbybåten har ein breid og grunn kjøl. Han manglar betar eller tverbjelkar.

I 2002 var båten, hesten og hunden stilt ut på Historiska Museet i Stockholm. Der er laga fleire rekonstruksjonar av båten, mellom dei «Ottar» frå 1998.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Årbybåden» frå ,  den 10. juli 2023.

Bakgrunnsstoff
Årbybåten ved shm.se

Museumsskip
Svenske skip
Klinkbygde båtar
Arkeologiske funn i Sverige
Maaemo

Maaemo er ein norsk restaurant som ligg i Dronning Eufemias gate 23 i Bjørvika i Oslo. Frå 2010 til 2019 låg han ved Annette Thommessens plass langs Schweigaards gate. Restauranten opna i 2010 og baserer seg på kortreist mat med utgangspunkt i tilgjengelege råvarer. Kjøkensjefen er danske Esben Holmboe Bang.

Michelinguiden og andre utmerkingar
Restauranten blei tildelt to stjerner i 2012. Maaemo blei i 2016 lønt med tre stjerner i Michelinguiden, som den fyrste i Noreg. Maaemo mista alle tre Michelin-stjernene i februar 2020 på grunn av at restauranten var stengd i desember 2019 og flytta til nytt bygg, men i 2021 fekk restauranten på nytt tre stjerner.

Maaemo blei i 2018 rangert til den 35. beste restauranten i verda i kåringa The World's 50 Best Restaurants. I 2020 låg restauranten på 55. plass.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Maaemo» frå ,  den 10. juli 2023.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettside

Norske restaurantar med Michelin-stjerne
Restaurantar i Oslo
Delfiakake

Delfiakake er ei konfektkake som er laga med kokosfeitt (den opphavlege oppskrifta er med delfiafett, derav namnet) og kokesjokolade som hovudingrediensar. Det spesielle med delfiakake er at ho ikkje treng å steikast i omn. Kaka må berre stå kjølig så ho stivnar. Ein lagar henne særleg til jul.

Delfiakake består av lag av sjokolade, som på grunn av kokosfeittet får ein fast, men tyggevennleg konsistens, og mellom desse laga marsipan og søt kjeks, gjerne Per kjeks. Ho vert gjerne pynta med geletoppar. Ein annan måte å lage kaka på er å blande all sjokolade- og kokosfeittmassen med alt ein vil bruke til fyll, det vere seg Per kjeks, marsipan, nøtter, tørka aprikosar, rosinar eller anna.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Delfiakake» frå ,  den 10. juli 2023.

Bakgrunnsstoff

Kake
Sjokoladeretter
NM i orientering 2000

Noregsmeisterskapen i orientering 2000 vart avvikla i tida 14. til 17. september i Asker med Asker Skiklubb som arrangør. Menn og kvinner tevla i klassisk og kort løype, samt stafett. Bjørnar Valstad vann gullmedalje i alle tre øvingane for menn.

Menn

Normal-løype

Kort løype

Stafett

Kvinner

Klassisk løype

Kort løype

Stafett

Kjelder
Arbeiderbladet 15. september 2000
Arbeiderbladet 18. september 2000

Noregsmeisterskap i orientering
Noregsmeisterskap i 2000
Idrettstilskipingar i Akershus
Matthias Merz

Matthias Merz () er ein sveitsisk tidlegare orienteringsløpar frå Menziken. Han vart  verdsmeister i klassisk løype i 2007 og fekk stafett-gull under VM 2009.

Aktiv
Merz var heilt suveren då han ved verdsmeisterskapen 2007 i Ukraina slo andremann på klassiskdistansen med nærare 4 enn 3 minutt. På kortdistansen var han nær ved å vinn gull nummer 2, han enda 0,9 sekund bakom franske Thierry Gueorgiou. To år seinare la Merz beslag på bronseplassen på mellomdistansen ved VM i Ungarn. Under VM 2012 ved Lausanne sprang han i mål til sølvmedalje både på den klassiske distansen og kortdistansen, bak høvesvis Olav Lundanes frå Noreg og sin eigen landsmann, Matthias Kyburz.

Tida frå 2005-10 sanka Merz tre VM-bronsar og eitt VM-gull i stafett. I 2007 gjekk han til topps i alle tre tevlingane ved den nordiske meisterskapen på Bornholm; klassisk løype, kort løype og stafett. Året etter vann han EM-gull i stafett for Sveits.

Merz vart tredjemann i verdscupen i orientering i 2008, 2011 og 2012.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2005: Bronsemedalje i stafett
VM 2007: Gull på klassiskdistansen, sølv på kortdistansen
VM 2008: Bronsemedalje i stafett, nr 5  på klassiskdistansen
VM 2009: Bronse på mellomdistanse, gull i stafett
VM 2010: Bronsemedalje i stafett
VM 2011: Nr 6 på kortdistansen
VM 2012: Sølv på klassisk- og kortdistansen
VM 2013: Nr 6 på klassiskdistansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matthias Merz» frå ,  den 11. juli 2023.  

Sveitsiske orienteringsløparar