kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Helge Løvland

Helge Andreas Løvland () var ein norsk friidrettsutøvar og turnar frå Froland i Aust-Agder. Han vann gullmedaljen i tikampen og kom på femteplass i femkamp under Sommar-OL 1920 i Antwerpen. Løvland vann 11 norske meisterskapstitlar og vart tildelt kongepokalen både i 1918 og 1919. Statsminister Jørgen Løvland var farbror hans.

Karriere
Løvland var son til ein lærar, kyrkjesongar og gardbrukar i Froland. Sjølv flytta til Kristiania for å gå gymnas, og seinare utdanne seg til offiser. I hovudstaden byrja han å drive med idrett og melde seg inn i IF Ørnulf. Frå 1914 sanka han seg NM-medaljar i friidrettsøvingar som 110 meter hekk, lengdehopp og diskoskasting. I 1918 vart han tildelt kongepokalen for sitt hekkeløp. Året etter vann han fire NM-gull, og fekk som den fyrste utøvaren kongepokal to år på rad. Same året, 1919, vart han tildelt Egebergs Ærespris for sine bragder i friidrett og turn.

Løvland vert framom alt hugsa for tikamp-tevlinga under Sommar-OL 1920 i Antwerpen. Halvvegs i tikampen låg han på fjerdeplass, Brutus Hamilton frå USA var i teten. Etter eit strålande hekkeløp og den etterfylgjande diskoskastinga gjekk Løvland opp i leiinga, før Hamilton vann stavhopp og på ny tok teten. Han beheldt leiinga «da Løvland mislyktes i en av sine spesialøvelser – spydkast». I den tiande og avsluttande øvinga 1500 meter måtte Løvland slå Hamilton med ni sekundar. Han sprang 9,4 sekundar fortare enn US-amerikanaren, og var dermed olympisk meister. Tidlegare i sommarleikane vart Løvland femtemann i femkampen.

Løvland var idrettsinspektør frå 1921 til 1930, deretter generalsekretær i Norges Landsforbund for Idrett og Norges olympiske komité fram til 1940. Under andre verdskrigen sat han fengsla frå 1943 i dei tyske fangeleirane Schildberg og Luckenwalde. Han var sidan idrettskonsulent i Hæren, og frå 1948 til 1955 formann i Forsvarets idrettsråd.

Løvland, som i 1916 var med å stifte Froland Idrettslag, vart av Froland kommune og private sponsorar heidra med eit minnesmerke, avduka i Froland 9. juni 2001.

Medaljar i norske meisterskap
1914: Gullmedalje på 110 m hekk og bronsemedalje i lengdehopp
1917: Gullmedalje på 110 m hekk og sølvmedalje i diskos
1918: Gullmedaljar på 110 m hekk og i femkamp, sølvmedalje i diskos
1919: Gullmedaljar på 110 m hekk, lengdehopp, femkamp og tikamp, samt sølvmedalje i diskos
1920: Gullmedaljar på 110 m hekk, diskos og tikamp

Kjelder
Magnus Breili: Sportsguiden. Oslo, 1966.

Norske turnarar
Norske hekkeløparar
Norske lengdehopparar
Norske diskoskastarar
Norske mangekjemparar
Norske offiserar
Olympiske meistrar for Noreg
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Kongepokalvinnarar i friidrett
Medaljevinnarar under sommar-OL 1920
Norske deltakarar under sommar-OL 1920
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1920
Noregsmeistrar i friidrett
John Ertzgaard

John Ertzgaard () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar av ugandisk opphav, fødd i Nairobi. Han var den beste sprintaren i Noreg i åra frå 1999 til 2004, når han var skadefri, og vann i perioden 2000-05 fire NM-gull på 200 meter og to på 100 m. Ertzgaard var medlem av Raufoss Idrettslag, bortsett frå åra 1995-98 då han representerte oslolaget IK Tjalve.

Aktiv
Ertzgaard kvalifiserte seg til finalen på 100 meter i junior-verdsmeisterskapen 1994 og enda sist i finalen. Hans personlege rekordar lydde då på 10,73 og 21,41 sekundar på høvesvis 100 m og 200 m. To år seinare forbetra han dei til 10,53 og 21,21. Han pynta 100-meterrekorden til 10,49 i 1997 og 10,48 i 1998, siste året forbetra han seg til 21,13 på 200 m. Alle desse åra stod han heilt i skuggen av Geir Moen.

Den store framgangen kom i 1999. Heile tre gongar sprang Ertzgaard inn til 10,27 sekundar på 100 m, og i Göteborg gjorde han sitt livs løp på 200 m då han vart klokka inn på 20,47 sekundar. Han vann 200-meteren i U23-EM og tok seg til semifinalane på distansen under verdsmeisterskapen i Sevilla.

I 2000 fekk Ertzgaard kongepokalen for sigeren på 200 meter under NM. Han deltok i Sommar-OL 2000 i Sydney, der han vart utslått i forsøka etter ein heller svak 200 meter. Året etter sette han sin endelege personlege rekord på 100 m på 10,26 sekundar i eit stemne i finske Vaasa. Same sesongen prøvde han seg på 400 meter og fekk i september notert 46,80 på Bislett stadion, nasjonalt ei framifrå tid som berre noregsrekordhaldaren Quincy Douglas makta slå den sesongen.

Etter 2002 sleit Ertzgaard ofte med skadar, og han kom aldri tilbake til sitt tidlegare toppnivå, ei heller i sine meir skadefrie periodar. Og nasjonalt vart han parkert av den nye toppsprintaren, innvandraren Jaysuma Saidy Ndure.

Ertzgaard la opp i 2008. Han vart tildelt Norges Friidrettsforbunds fortjenestemedalje i 2004.

Medaljar i norske meisterskap
1996: Sølvmedalje på 200 m – 21,57
1998: Sølvmedaljar på 100 m – 10,36, og på 200 m – 21,33
2000: Gullmedaljar på 100 m – 10,43, og på 200 m - 20,70
2001: Gullmedaljar på 100 m – 10,31, og på 200 m - 21,01
2003: Gullmedalje på 200 m – 21,27
2005: Gullmedalje på 200 m – 21,65, sølvmedalje på 100 m – 10,57 
2007: Sølvmedalje på 200 m – 21,56, bronsemedalje på 100 m – 10,80

Deltaking i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Utslått i mellomheat 100 m (nr 20 – 10,48)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane på 200 m (nr 13 – 20,72)
OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka på 200 m (nr 39 – 21,00)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvartfinalane på 100 m (nr 22 -10,25) og 200 m (nr 27-20,88)
EM 2002 i München: Utslått i semifinalane på 100 m (nr 14- 10,45) og 200 m (nr 16)
EM 2006 i Göteborg: Utslått i forsøka på 100 m (nr 34- 10,62)

Kjelder
friidrett.no

Bakgrunnsstoff 
 

Norske sprintarar
Norske idrettsleiarar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Todd Rundgren

Todd Harry Rundgren () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, låtskrivar og plateprodusent. Han er hylla for den første delen av karrieren sin for både sine eigne songar og produksjonsarbeidet han gjorde for andre artistar. Han fekk gullplate for det doble soloalbumet Something/Anything? i 1972. Han har skapt eit mangfald av innspelinga både som soloartist og som medlem av Utopia. Rundgren har ofte vore tidleg ute med nyskapande innspelingsteknologiar.

I 1970- og 1980-åra var Rundgren lydteknikar og/eller produsent for mange kjende album av andre artistar, som The Band-albumet Stage Fright (1970), Badfinger sitt Straight Up (1971), Grand Funk Railroad sitt We're an American Band (1973), New York Dolls sitt New York Dolls (1973), Hall & Oates sitt War Babies (1974), Meat Loaf sitt Bat Out of Hell (1977) og XTC sitt Skylarking (1986). I 1980- og 1990-åra førte interessa hans for video og datamaskinar til at hans «Time Heals» (1981) vart den åttande musikkvideoen som vart spelt på MTV, og «Change Myself» (1991) var animert av Rundgren på ein Amiga.

Dei mest kjende songane hans er «Hello It's Me» og «I Saw the Light» frå 1972, som ofte vert spelt på radiostasjonar som spelar classic rock, og singelen «Bang the Drum All Day» frå 1983, som vert nytta på mange idrettsarrangement, i reklamefilmar og i filmtrailerar. «Couldn't I Just Tell You» er mindre kjend, men har hatt stor innverknad på artistar innan powerpop.

Diskografi
 Runt (1970)
 Runt. The Ballad of Todd Rundgren (1971)
 Something/Anything? (1972)
 A Wizard, a True Star (1973)
 Todd (1974)
 Initiation (1975)
 Faithful (1976)
 Hermit of Mink Hollow (1978)
 Healing (1981)
 The Ever Popular Tortured Artist Effect (1982)
 A Cappella (1985)
 Up Against It! Recorded 1988; released 1997 (Japan only)
 Nearly Human (1989)
 2nd Wind (1991)
 No World Order (1993)
 The Individualist (1995)
 With a Twist... (1997)
 One Long Year (2000)
 Liars (2004)
 Arena (2008)
 Todd Rundgren's Johnson (2011)
 (re)Production (2011)
 State (2013)
 Global (2015)
 Runddans (2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Todd Rundgren» frå ,  den 4. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 
 

 
Folk frå Upper Darby Township, Pennsylvania
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske pop-pianistar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske softrockartistar
Bluesrock-musikarar
Musikarar frå Philadelphia
USA-amerikanske New Wave-artistar
Protopunk-artistar
Progressive rockemusikarar
The New Cars-medlemmar
Aerosmith
USA-amerikanske soulsongarar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Jesse Owens

Jesse Owens, eigentleg James Cleveland Owens, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar, fødd i Lawrence County i Alabama. Han vart vide kjend gjennom Sommar-OL 1936 i Berlin der han vann fire gullmedaljar og vart den store framgrunnsfiguren i leikane.

Den 25. mai 1935 i Ann Arbor sette Owens verdsrekord i lengdehopp med på 8,13 meter, ein rekord som stod til 1960. Straks etter rekordhoppet vann han 200 meter, eigentleg 220 yards, på 20,3 sekundar, også det verdsrekord.

Under sommarleikane 1936 i Berlin vann Owens 100 meter på tida 10,3 den 3. august, lengdehopp 4. august med 8,06 m, 200 meter den 5. august, tid 20,7 sekundar. Den 9. august vann han si fjerde gullmedalje då han sprang ein etappe for USA i 4 x 100 meter stafett.

Seinare i 1936, sa han at han ikkje hadde blitt oversett av Tysklands regjeringssjef, og han la til at USAs president ikkje sendte gratulasjon fordi presidenten var oppteken.

Owens døydde i Tucson i Arizona.

I skjønnlitteraturen er det skrive om Owens, mellom anna i det ironiske diktet "Sprinterne" - skrive av Nordahl Grieg etter  Sommar-OL i Berlin i 1936.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jesse Owens» frå ,  den 4. august 2016.  
 

Lengdehopparar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1936
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1936
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1936
Presidentens Fridomsmedalje
Afroamerikanarar
Marit Øiseth

Marit Øiseth (), fødd Marit Hemstad, var ein norsk idrettsutøvar, fødd og død i Nord-Odal. Ho var aktiv i friidrett og langrenn, som skirennar var ho medlem i Mogutten Idrettslag.

Marit Hemstad var dotter til ein skogsarbeidar. 17 år gammal deltok ho i EM i friidrett 1946 i Oslo, der ho vart nummer fire på 200 med tida 25,7 sekundar.

Ho kom tilbake som Marit Øiseth og deltok i langrenn under Vinter-OL 1952 i Oslo. Her enda ho på sjuandeplassen på 10 km. Då den fyrste noregsmeisterskapen med kvinner i langrennssporet fann stad i 1955, hadde ho slutta å tevle.

Kjelder
 friidrett.no
 

Norske diskoskastarar
Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Folk frå Nord-Odal
Sølvi Meinseth

Sølvi Meinseth () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Rykene i Aust-Agder. Ho vann til saman 20 gullmedaljar på sprintdistansane 100 m, 200 m og 400 meter under noregsmeisterskapane i tida 1985-95. Hennar noregsrekord på 400 m frå 1991 på tida 52,45 sekundar gjeld framleis, 25 år seinare. Ho var medlem i Lia til 1984, sidan Sørild FIK 1985-86, Gular 1987-90 og SK Vidar 1991-94. Frå 1995 var ho tilbake i Sørild.

Karriere

Aktiv
Sølvi Olsen vann si fyrste NM-medalje som 16-åring i 1983, ho fekk då sølv på 100 meter, hakk i hæl med Mona Evjen, norsk sprintdronning gjennom eit lite tiår. To år seinare hadde Olsen stor framgang på 200 m og med tida 23,97 vart ho den andre norske kvinna under 24 sekundar på distansen.

Frå 1985 til 1995 vann Olsen heile 20 individuelle NM-titlar. Flest gullmedaljar, ni i talet, tok ho på 200 meter, medan ho vann seks gull på 100 m og fem på 400 m. Ho vart trippelvinnar i noregsmeisterskapane 1991 og 1993.

Olsen var i sitt livs form sommaren 1991. Gjennom vel to veker sette ho alle sin personlege rekordar i sprint. Det starta med 11,61 sekundar på 100 m den 21. juli i Sheffield, heldt fram med 23,41 på 200 m tre dagar seinare same staden, og vart avslutta den 4. august 1991 på Fana stadion med 52,45 sekundar på 400 meter, den siste tida er norsk rekord i 2016.

Hennar internasjonalt beste resultat kom då ho nådde semifinalen på 400 meter i europameisterskapen 1994 i Helsinki, og i semifinalane hadde best tid av dei som ikkje fekk finaleplass.

Noregsmeister
100 meter: 1986, 1988, 1989, 1990, 1991 og 1993
200 meter: 1985, 1986, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994 og 1995
400 meter: 1991, 1992, 1993, 1994 og 1995

Prestasjonar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Utslått i forsøka på 100 m (nr 22 – 11,89) og 200 m (nr17 – 24,46)
VM 1991 i Tokyo: Utslått i semifinalane 400 m (nr 16 – 53,63)
EM 1994 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 400 m (nr 9 – 52,60)

Kjelder

friidrett.no

Norske sprintarar
Norske trenarar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Arendal
Friidrett under Sommar-OL 1936

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1936 i Berlin vart avvikla i dagane 2.-9. august 1936. Det vart tevla i 29 øvingar, 23 for menn og seks for kvinner, nett som i Los Angeles i 1932.

Jesse Owens vart forgrunnsfiguren under sommarleikane med sine fire gullmedaljar på sprintdistansane 100 meter, 200 meter, 4 x 100 meter stafett og i lengdehopp. I alt vart det det sett ti nye verdsrekordar i ni ulike øvingar. Jack Lovelock frå New Zealand vann 1500 meter på tida 3.47,8, Forrest Towns frå USA flytta rekorden på 110 meter hekk til 14,1 i sitt forsøksløp, finnen Volmari Iso-Hollo vann 3000 meter hiner på 9.03,8 og USA sitt mannskap i 4 × 100 meter forbetra verdsrekorden i forsøket til 40,0 sekundar og i finalen til 39,8. Kappgjengaren Hector Whitlock frå Storbritannia gjorde unna fem mil 4.30.41,4. Japans Naoto Tajima nådde 16,00 m i trestegfinalen, tyske Karl Hein slengde sleggja 56,49 m i sitt siste kast og Glenn Morris frå USA fekk 7 900 poeng i tikampen. Den einaste verdsrekorden på kvinnesida kom då Tyskland i forsøket sprang inn til 46,4 sekundar, for så å mislukkast heilt i finalen.

Noreg deltok med elleve utøvarar, alle menn. Reidar Sørlie vart fjerdemann i diskoskast, Edgar Bruun nummer fem i kappgang, Rolf Hansen og Odd Rasdal begge nummer ni på høvesvis 5000 m og 10000 m, og Helge Sivertsen på tiandeplass i diskoskast.

Menn

100 meter 

Finale 3. august

200 m 

Finale 5. august

400 m 

Finale 7. august

800 m 

Finale 4. august

1500 m 

Finale 6. august

5 000 m 

Finale 7. august

10 000 m 

Finale 2. august

Maraton 

Finale 9. august

50 km kappgang 

Finale 5. august

110 meter hekk 

Finale 6. august 

Forrest Towns sette verdsrekord med 14,1 sekundar i mellomløpet.

400 m hekk 

Finale 4. august

3 000 m hinder 

Finale 8. august

4 × 100 meter stafett 

Finale 9. august

4 × 400 m stafett 

Finale 9. august

Høgdehopp 

Finale 2. august

Stavhopp 

Finale 5. august

Lengdehopp 

Finale 4. august.

Tresteghopp 

Finale 6. august

Kulestøyt 

Finale 2. august

Diskoskast 

Finale 5. august

Sleggjekast 

Finale 3. august

Spydkast 

Finale 6. august

Tikamp 

 7./8. august

Kvinner

100 meter 

Finale 4. august

80 meter hekk 

Finale 6. august

4 × 100 meter stafett 

Finale 9. august

Tyskland sette verdsrekord med 46,4 sekundar i kvalifiseringa.

Høgdehopp 

Finale 9. august

Diskoskast 

Finale 4. august.

Spydkast 

Finale 2. august.

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1936/Leichtathletik» frå ,  den 5. august 2016.  
 

Øvingar under sommar-OL 1936
Friidrett under Sommar-OL
Jan Fjærestad

Jan Fjærestad () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar og friidrettsutøvar. I orientering tok han individuelt VM-sølv i 1974 og vart stafett-verdsmeister i 1978, medan han som friidrettsutøvar vart nordisk meister i maraton 1977 og sikra seg til saman ni NM-titlar i ulike lange løpstevlingar som landevegsløp, maraton og terrengløp. Han var i alle år medlem i Fana Idrettslag.

Aktiv

Orientering
Fjærestad byrja tevle som orienteringsløpar. Under VM i orientering 1974 overraska han og tok sølvmedaljen i den individuelle tevlinga. Han deltok også på dei norske VM-stafettlaga som tok høvesvis bronse i 1974, sølv i 1976 og gull i 1978.

Friidrett
Frå 1976 tok Fjærestad så smått til å satse på friidrett. I tida 1949 til 1981 vart annakvart år arrangert nordisk meisterskap i maraton. Fjærestad vann 1977-meisterskapen, etter ein tett tvekamp med svenske Lars Enquist. Han slo Enquist med fire tidels sekund, og vart dermed den einaste nordmannen som vann nordisk meisterskap i maraton. I 1978-sesongen nærma han seg den norske eliten på langdistansane på bane, med personleg rekord på 5000 meter på 13.37,2 og på mila med 28.34,7. Han deltok i maraton under friidretts-EM 1978, men braut løpet grunna ein skade han hadde plagast med ei tid.

I 1981 gjorde Fjærestad sitt livs beste milløp då han vart nummer fem i Bislett Games på tida 28.25,5, årsbeste i Noreg det året. To år seinare deltok han i VM i terrengløp og under det  fyrste friidretts-VM på bane i maraton, og hamna langt nede på resultatlistene.

Medaljar i norske meisterskap
Noregsmeister i 20 km terrengløp: 1977 
Noregsmeister i 25 km landevegsløp: 1977, 1978, 1980, 1982 og 1984 (5 sigrar)
Noregsmeister i maraton: 1978, 1979, 1982 (3 sigrar)
1981: Bronsemedalje på 5000 m – 13.59,5
1983: Sølvmedalje på 10 000 m – 29.22,5, og bronsemedalje på 5000 m – 14.04,0

Etter han trappa ned på eigenaktiviteten sist i 1980-åra, har Fjærestad vore trenar i BFG Fana, mellom andre for langdistanseløparen Kirsten Melkevik.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jan Fjærestad» frå ,  den 6. august 2016.  
 
friidrett.no

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske trenarar
Folk frå Bergen
Trine Haltvik

Trine Haltvik () er ein norsk tidlegare handballspelar og -trenar frå Trondheim. Ho vann EM-gull 1998 og VM-gull 1999 med Noreg, og elles sølvmedaljar OL 1988, VM 1997 og EM 1996, og bronsemedaljar EM 1986 og OL 2000. Haltvik, som var høgre rykkrom-spelar, vann fem seriegull og tre cupmeisterskap med Byåsen IL. I tida 1984-2000 spelte ho 240 landskampar for Noreg og skåra 832 mål.

Landslagsspel
Haltvik debuterte på det norske landslaget mot Sverige 14. september 1984 og spelte sin siste landskamp i OL-bronsefinalen mot Sør-Korea 1. oktober 2000. Ho var med då Noregs handballkvinner fekk sitt internasjonale gjennombrot med bronsemedaljar under Handball-EM 1986 i Nederland, og to år seinare vann sølv under Sommar-OL 1990. Perioden 1991-95 kom ho ikkje med i troppane til dei ulike meisterskapane. Fyrst då Noreg spelte seg til bronsefinale under Sommar-OL 1996, var Haltvik tilbake på laget. I dei nestkomande meisterskapsturneringane var ho ein nøkkelspelar då Noreg tok sølv i EM 1996 og VM 1997, deretter gullmedaljar i EM 1998 og VM 1999, og til sist OL-bronse i 2000. Etter framifrå innsats i EM 1998 vart ho kåra til årets kvinnelege handballspelar av Verdas handballforbund.

Klubbspel
Haltvik vart norsk cupmeister med Byåsen IL tre gongar og seriemeister fem gongar. Ho vart toppskårar i den norske handballserien 1996, 1998 og 1999. Sesongen 1999/2000 spelte ho på spanske Remundas, vende så tilbake til Byåsen. Ho slutta i Byåsen i 2006 og byrja noko seinare som spelande trenar i Selbu IL til 2012.

Merittar
 VM 1986: Bronsemedalje etter 23–19 mot Aust-Tyskland
OL 1988: Sølvmedalje etter 20–23 mot Sør-Korea
 VM 1990: Nr 6 med Noreg
OL 1996: Nr 4 etter 18–20 mot Ungarn
 EM 1996: Sølvmedalje etter 23–25 mot Danmark
 VM 1997: Sølvmedalje etter 20–33 mot Danmark
 EM 1998: Gullmedalje etter 24–16 mot Danmark
 VM 1999: Gullmedalje etter 25–24 mot Frankrike
OL 2000: Bronsemedalje etter 22–21 mot Sør-Korea
Norsk seriemeister: Byåsen IL (5 gongar)
Norsk cupmeister: 1988, 1991 og ?? med Byåsen IL (3 gongar)

Haltvik vart tildelt Olavstatuetten i 1998.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trine Haltvik» frå ,  den 6. august 2016.  
 

Norske handballspelarar
Norske handballtrenarar
Verdsmeistrar i handball
Europameistrar i handball
Olympiske medaljevinnarar i handball
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Spelarar i Handball-VM 1986 for kvinner
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Norske deltakarar under sommar-OL 1988
Handballspelarar under sommar-OL 1988
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Handballspelarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Handballspelarar under sommar-OL 2000
Norske Skal vi danse-deltakarar
Folk frå Trondheim
Tuamotusnipe

 
Tuamotusnipe (Prosobonia parvirostris) er ein liten vadefugl og medlem i snipefamilien,  Scolopacidae. Arten har særs avgrensa utbreiing, han er endemisk for Tuamotu-øyane i Fransk Polynesia, og han er dessutan klassifisert som truga grunna den litle noverande og framleis minkande populasjonen. Han blir nokre gonger plassert i den monotypiske slekta Aechmorhynchus. Eit lokalt namn, tilsynelatande på tuamotuansk, er kivi-kivi.

Skildring 
Den 15–17 cm lange tuamotusnipa er ei lita, kortvenga, spraglete brun snipe med meir eller mindre tverrstripa underside. Det korte skarpe nebbet er litt nedbøygd og liknar nebbet til ein insektetande sporvefugl. Irisen er brun, nebbet er gråsvart og beina og føtene er skittengule til mørk olivengrå; tærne manglar symjehud.

Det finst to fargevariantar med mellomformer:
Lyse fuglar er medium brune på oversida og kvit under, med lyse tverrstriper eller flekker på brystet og kvitaktige striper på hovudet. Augebrynstripa og haka er òg kvit. Halefjørene er brune med kvite tippar og kvite trekanta markeringar langs ytterkanten av dei ytre fjørene. 
Fjørdrakta åt mørke fuglar har erstatta medium med mørkare brun og kvitt med lys gulbrunt. Flankane er brune, og heile undersida er tungt tverrstripa med brunt.

Hoer og hannar er like, hoene har ein tendens til å vere litt større og bleikare i gjennomsnitt.

Utbreiing 
I tillegg til Tuamotu-øyane i Fransk Polynesia hekkar denne arten på atollane Tenararo, Morane, Reitoru, Tahanea og Raraka.

Økologi og åtferd 
Denne fuglen lever på uforstyrra atollar der dei beitar ved strender og i krattskog, men  er meir sjeldan funnen i Pandanus-kratt. Føda er insekt som maur, dvergsikadar og kvefs, kan òg ta noko vegetasjon.

Lætet er ein mjuk, høg fløyte eller piping, transkribert som meh.

Arten hekkar til ulike tider på dei ulike øyane, vanlegvis mellom april og juni. Reiret er ikkje meir enn ei lita senking i korallfjæra med noko skjelfragment og fôra med gras eller liknande vegetabilske materialar. Kullet er trudd å vere to egg.

Status 

Tuamotusnipa er truga av innførte rotter og av habitatøydelegging forårsaka av utbreiing av kokosplantasjar, og er derfor oppført som truga. Arten hadde tidlegare mykje vidare utbreiing, han overlever no på ei avgrensa mengd av rottefrie atollar. Bestanden vart estimert til 870 individ i 2004 og er minkande.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tuamotu Sandpiper» frå ,  den 7. august 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 
Van Gils, J., Wiersma, P., Boesman, P. & Kirwan, G.M. (2016). Tuamotu Sandpiper (Prosobonia parvirostris) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 7. august 2016 
 Bilete av tuamotusnipa

Snipefamilien