kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Allen Johnson

Allen Kenneth Johnson () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Washington, D.C., som spesialiserte seg på 110 meter hekk. Han vart verdsmeister i øvinga fire gongar i tida 1995-2003, og olympisk meister i 1996.

Aktiv
Johnson vann 60 meter hekk ved innandørs-VM 1995 i Barcelona på tida 7,47. Seinare same året sette han personleg rekord med 12,98 sekundar på 110 m hekk, og vart så verdsmeister på 110 m hekk då han i Göteborg sprang på 13,00. Året etter vann han gullmedaljen i same øvinga under sommarleikane i Atlanta på ny olympisk rekord, 12,95. Elles i OL-sesongen forbetra han den personlege rekorden til 12,92 sekundar, ein hundredels sekund bak Colin Jackson sin verdsrekord, ei tid han oppnådde både i Atlanta i juni (før OL) og i Brussel i august.

Under VM 1997 i Aten forsvarte Johnson meistertittelen på 110 meter hekk då han vann på tida 12,93. Dei neste sesongane vart han utan medaljar, i 1999 vart slått ut i kvartfinalane i Sevilla-VM og i dei olympiske leikane 2000 i Sydney enda han på fjerdeplass.

I 2001 tok Johnson sitt tredje VM-gull på 110 meter hekk, 0,03 sekund føre Anier García frå Cuba. To år seinare vann Johnson 60 meter hekk i innandørs-VM i Birmingham, ein prestasjon han kopierte i Budapest i 2004. Sommaren 2003 forsvarte Johnson ein VM-tittel på 110 m hekk for andre gong, vinnartida 13,12 sekundar var den svakaste han vann eit VM-gull med.

Under Sommar-OL 2004 i Aten snubla Johnson i ein hekk under kvartfinalen og braut tevlinga. Ved verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005 fekk han bronsemedaljen, med tida 13,10 kom han inn tett bakom Ladji Doucouré på 13,07 og Liu Xiang på 13,08. Hausten 2006 sprang han for ellevte gong under 13 sekundar på 110 m hekk, då han i Aten vart klokka inn på 12,96 sekundar. Johnsons siste meisterskap var innandørs-VM 2008 i Valencia, der han vart andremann på 60 m hekk etter Liu.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 13,00, framom Tony Jarrett (13,04)
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje – 12,95, framom Mark Crear (13,09)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 12,93, framom Colin Jackson (13,05)
OL 2000 i Sydney: Nr 4 – 13,23
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 13,04, framom Anier García (13,07)
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 13,12, framom Terrence Trammell (13,20)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvartfinalane (nr 30)
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje – 13,10

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allen Johnson» frå ,  den 31. juli 2016.  
 

Hekkeløparar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett for USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Folk frå Washington, D.C.
Svetlana Masterkova

Svetlana Aleksandrovna Masterkova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister både på 800 meter og 1500 m i 1996, europameister 1998 og verdsmeister 1999 på 1500 meter.

Aktiv
Masterkova, som var frå Atsjinsk i Sibir, fekk sitt gjennombrot då ho i 1991 vart sovjetmeister på 800 meter. Ho tok seg same året til finalen på 800 meter i Tokyo-VM, men enda på åttande og sisteplass.

Dei neste sesongane hadde ho lite suksess, med andreplassar på 800 m i innandørs-VM 1993 og i verdscupen same året, som det beste. Ho sleit tidvis med skadar, og ho fødde ei dotter i 1994.

Våren 1996 vart Masterkova nummer tre på 800 m i innandørs-EM i Stockholm. Same året byrja ho å delta også på 1500 meter, og i den russiske friidrettsmeisterskapen vann ho både 800 m og 1500 m. Ho vart likevel ikkje rekna med mellom favorittane på 800 m under Sommar-OL i Atlanta, der ein forventa eit oppgjer mellom Maria Mutola og Ana Fidelia Quirot. Masterkova tok leiinga frå start, og heldt sidan alle konkurrentane bak seg til målstreken var passert, Quirot vart nummer to, 0,38 sekund bak. Fem dagar seinare vann Masterkova også gullmedaljen på 1500 m etter same oppskrifta, sju tidels sekund føre Gabriela Szabo. Dermed hadde ho kopiert Tatjana Kazankina sin dobbeltriumf på dei same distansane, tjue år tidlegare.

Masterkova deltok i VM 1997, men ein akhilles-skade førte til at ho braut forsøka på 1500 meter. Derimot toppa ho ein stor 1998-sesong med siger på 1500 m under europameisterskapen. I 1999 deltok ho på ny på begge mellomdistansane i verdsmeisterskapen. På 800 m måtte ho sjå Ludmila Formanová, 1.56,68, og Maria Mutola, 1.56,72, eit par tidels sekund framfor seg, men på 1500 meter vann ho med romsleg margin, 0,82 sekund, til Regina Jacobs frå USA. Året etter var Masterkova på plass i Sydney-OL, der ho braut sitt 1500-meterheat.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 8 på 800 m – 2.02,9
OL 1996 i Atlanta: Gull på 800 m – 1.57,73, og 1500 m – 4.00,8
VM 1997 i Aten: Utslått i semifinalane på 1500 m (nr 24 – 4.22,7)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje på 1500 m – 4.11,9, framom Carla Sacramento (4.12,6)
VM 1999 i Sevilla: Gull på 1500 m – 3.59,5, bronse på 800 m – 1.56,93
OL 2000 i Sydney: Braut forsøket på 1500 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Svetlana Masterkova» frå ,  den 31. juli 2016.  
 

Russiske mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Russiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Live in Ukraine

Live in Ukraine er eit dobbelt konsertalbum og den siste utgjevinga til det britiske rockesamarbeidet Queen + Paul Rodgers. Det vart spelt inn i september 2008 under Rock the Cosmos-turneen på Fridomsplassen i Kharkiv i Ukraina og vart gjeve ut 15. juni 2009. 

Den historiske Fridomsplassen i Kharkiv er så stor at fly brukte å lande her under andre verdskrigen. Over 350 000 ukrainarar kom for å sjå dei spele.

Innhald

Plate 1

Plate 2

Bonusspor for digital nedlasting
«A Kind of Magic» - 5:43
«Radio Ga Ga»  - 6:15

Medverkande 
Brian May: Gitar, arrangement, vokal
Roger Taylor: Trommer, perkusjon, vokal.
Paul Rodgers: Vokal, gitarar, piano.
Spike Edney: Klaverinstrument, perkusjon, vokal.
Jamie Moses: Gitar, vokal.
Danny Miranda: Bassgitar, akustisk gitar, vokal.

Format
 DVD Amaray Box
 Limited Edition (2CD Album + DVD)
 Tin Box (2CD Album + DVD + T-shirt) 
 Digital nedlasting (berre lyd)

Bakgrunnsstoff
 
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Live in Ukraine

Queen + Paul Rodgers-album
Konsertalbum frå 2009
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Diskografien til Queen

Queen debuterte i 1973 med Queen. Albumet Greatest Hits frå 1981 er det mestseljande albumet i britisk historie med 6 millionar selde eksemplar i 2014. Samelalbumet Greatest Hits II frå 1992 er òg eit av dei mestseljande albuma gjennomt idene med 3,8 millionar eksemplar.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

 Merknadar
 A: Nyutgjeving av Greatest Hits.
 B: Nyutgjeving av Greatest Hits II.

Plateboksar

Singlar

1970-åra

1980-åra

1990-åra

2000-åra

2010-åra

EPar

Som gjesteartist

Videospel

Musikkvideoar
«Keep Yourself Alive» (1973)
«Liar» (1973)
«Seven Seas of Rhye» (1974)
«Killer Queen» (1974)
«Now I'm Here» (1974)
«Bohemian Rhapsody» (1975)
«You're My Best Friend» (1976)
«Somebody to Love» (1976)
«Tie Your Mother Down» (1977)
«Good Old-Fashioned Lover Boy» (1977)
«We Are the Champions» (1977)
«We Will Rock You» (Fast live version) (1977)
«We Will Rock You» (1978)
«Spread Your Wings» (1978)
«Bicycle Race» (1978)
«Fat Bottomed Girls» (1978)
«Don't Stop Me Now» (1979)
«Love of My Life» (live) (1979)
«Crazy Little Thing Called Love» (1979)
«Save Me» (1979)
«Play the Game» (1980)
«Another One Bites the Dust» (1980)
«Flash» (1980)
«Under Pressure» (with David Bowie) (1981)
«Body Language» (1982)
«Las Palabras de Amor (The Words of Love)» (1982)
«Calling All Girls» (1982)
«Staying Power» (live) (1982)
«Back Chat» (1982)
«Radio Ga Ga» (1984)
«I Want to Break Free» (1984)
«It's a Hard Life» (1984)
«Hammer to Fall» (1984)
«One Vision» (1985)
«One Vision» (extended version) (1985)
«A Kind of Magic» (1986)
«Princes of the Universe» (1986)
«Friends Will Be Friends» (1986)
«Who Wants to Live Forever» (1986)
«I Want It All» (1989)
«Breakthru» (1989)
«The Invisible Man» (1989)
«Scandal» (1989)
«The Miracle» (1989)
«Innuendo» (1990)
«I'm Going Slightly Mad» (1991)
«Headlong» (1991)
«The Show Must Go On» (1991)
«These Are the Days of Our Lives» (1991)
«Somebody to Love» (live) (Queen + George Michael) (1992)
«Heaven for Everyone» (1995)
«A Winter's Tale» (1995)
«I Was Born to Love You» (1995)
«Too Much Love Will Kill You» (1996)
«Let Me Live» (1996)
«You Don't Fool Me» (1996)
«Mother Love» (1996)
«My Life Has Been Saved» (1996)
«The Show Must Go On» (live) (Queen + Elton John) (1997)
«No-One but You (Only the Good Die Young)» (1997)
«Another One Bites the Dust» (Small Soldiers remix) (1998)
«Under Pressure» (Rah mix) (1999)
«Let Me In Your Heart Again» (William Orbit mix) (2014)
«Let Me In Your Heart Again» (Queen version) (2014)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Discography of Queen» frå ,  den 31. juli 2016.

Bakgrunnsstoff
 Diskografien til Queen på den offisielle nettsida deira

Diskografi
Queen
Deon Hemmings

Deon Hemmings () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar frå Saint Ann Parish som i 1990-åra og tidleg 2000-tal tilhøyrde verdseliten på 400 meter hekk. Åra 1992-2001 kvalifiserte ho seg til alle åtte OL- og VM-finalane på langhekken. Ho vart olympisk meister i 1996, og tok òg OL-sølv, VM-sølv og to VM-bronsar i øvinga. Dessutan vann ho OL-sølv og VM-bronse i 4 x 400 m stafett med Jamaica.

Aktiv
Hemmings kom på andreplass på 400 m hekk i Samveldeleikane 1994 i Victoria i Australia, britisk-engelske Sally Gunnell sigra. I 1995 vann Hemmings si fyrste VM-medalje, ein bronsemedalje på 400 meter hekk i Göteborg.

Høgdepunktet for Hemmings kom under dei olympiske leikane 1996 i Atalanta, der ho lukkast vinne langhekken på ny olympisk rekord, 52,82 sekundar, framom Kim Batten og Tonja Buford-Bailey, begge frå USA. Det var den aller fyrste olympiske gullmedaljen vunne av ei kvinne frå Jamaica. I VM 1997 var ho nær ved å sikre seg nok ein gullmedalje, men måtte gje tapt for Nezha Bidouane frå Marokko. Ho fekk også ein bronsemedalje i same meisterskapen då ho sprang den tredje etappen for Jamaica sitt lag i 4 x 400 meter stafett. To år seinare tok ho i Sevilla si tredje strake VM-medalje i 400 m hekk, ein bronse.

Eit sterkt løp av russiske Irina Privalova hindra Hemmings å forsvare OL-gullet på langhekken då sommarleikane 2000 fann stad i Sydney. Med 53,12 sekundar i sluttid viste ho Hemmings til sølv på tida 53,45. Også i 4 x 400 meter stafett fekk Hemmings ein sølvmedalje for sin og lagkameratane sin innsats.

Ho la opp etter 2001-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Utslått i forsøka (nr 18 – 57,13)
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 på 400 m hekk – 55,58
VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 på 400 m hekk – 54,99
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,48
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje på 400 m hekk – 52,82
VM 1997 i Aten: Sølv på 400 m hekk – 53,09. Bronse i 4 x 400 m stafett
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,16
OL 2000 i Sydney: Sølvmedaljar på 400 m hekk – 53,45, og i 4 x 400 m stafett
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 på 400 m hekk – 55,83

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deon Hemmings» frå ,  den 31. juli 2016.  
 
 

Jamaicanske hekkeløparar
Olympiske meistrar for Jamaica
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Jamaica
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Mr. Bad Guy

Mr. Bad Guy er det første soloalbumet til Queen-songaren Freddie Mercury. Albumet kom ut i 1985 i ei tid då Queen tok ein pause i studio. Det inneheld elleve songar, alle skrivne av Mercury. Albumet vart dedisert til «katten min Jerry—og Tom, Oscar og Tiffany, og alle katteelskarar i universet - alle andre kan dra til helvete».

Musikken på albumet er inspirert av disco og dansemusikk. Det skilde seg frå typiske Queen-album, som var meir rockeprega. Albumet tok nesten to år å spele inn, sidan Mercury måtte samle nok songar, samstundes som han var oppteken med bandet. I starten var det meininga at albumet skulle ha med duettar mellom Mercury og Michael Jackson. Dei spelte inn «There Must Be More to Life Than This», men Mercury avslutta samarbeidet då han syns det ukomfortabelt å arbeide medan lamaen til Jackson var i studio.  Innspelinga var krevjande for Mercury sidan han tok del i alt frå innspelinga til å vere lydteknikar for å få den ønska effekten. Mercury brukte syntheziserar og orkestrerte kvart spor.

Songen «Living on My Own» vart gjeven ut på ny i 1993 i ein remixa versjon av No More Brothers, medan «I Was Born to Love You» og «Made in Heaven» seinare vart omarbeidde av dei tre attverande Queen-medlemmane og gjevne ut på Made in Heaven. Albumet til Mercury skulle opphavleg heite Made in Heaven.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury – vokal, piano, synthesiser
Fred Mandel – meir piano, synthesiser, gitar
Paul Vincent – sologitar
Curt Cress – trommer
Stephan Wissnet – bassgitar
Jo Burt – bandlaus bass på «Man Made Paradise»
Rainer Pietsch – arrangement for «Mr. Bad Guy»
Mack og Stephan Wissnet – Fairlight CMI, trommeprogrammering
Mack, assisted by Stephan Wissnet – lydteknikar
The Artful Dodger – plateomslag
A. Sawa – fotografi

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mr. Bad Guy» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Freddie Mercury-album
Debutalbum frå 1985
Album produserte av Reinhold Mack
Columbia Records-album
Love Kills av Freddie Mercury

«Love Kills» er ein song av Freddie Mercury, og den første songen han spelte inn som soloartist. Songen vart opphavleg nytta i Giorgio Moroder si utgåve frå 1984 av musikken til stumfilmen Metropolis frå 1927. I 1985 vart filmen nominert til verste filmmusikk ved Gullen Raspberry Awards, og sjølve songen vart nominert til verste song. Singelen nådde uansett tiandeplassen på den britiske singellista. 

«Love Kills» vart òg nytta under rulleteksten til filmen Loaded Weapon 1 i 1993. I 2009 vart ein versjon av den engelske synthpop-songaren Little Boots gjeven ut på EPane hennar, Little Boots og Illuminations. I 2014 omarbeidde Brian May og Roger Taylor ein tidlegare uutgjeven balladeversjon av songen for det nye samlealbumet Queen Forever, eit album som fokuserer Queen sine kjærleikssongar og balladar.

Innhald
7" singel

12"-singel

Queen-versjonen

Ein balladeversjon av songen, som ikkje tidlegare var gjeven ut, vart omarbeidd av Brian May og Roger Taylor for samleplata Queen Forever. Queen-versjonen er er ein nedstrippa balladeversjon, medan Mercury-versjonen har langt meir energirik. «Love Kills» vart opphavleg skriven for det ellevte Queen-albumet, The Works, men vart ikkje nytta.

Remixar
 «Love Kills (Wolf remix)» vart funnen på ein promo-CD som berre vart gjeve ut i USA i 1992. 
 «Love Kills (Pixel '82 remix)» og «Love Kills (More Oder Rework by The Glimmers)» finst begge på den doble samleplata Lover of Life, Singer of Songs: The Very Best of Freddie Mercury Solo frå 2006.
 Fleire remixar av songen finst i 2006 på Love Kills (remix) på singlar i fleire land med forskjellige innhald: 
 «Love Kills (Sunshine People Radio remix)»
 «Love Kills (Star Rider remix)»
 «Love Kills (Rank 1 Radio remix)»
 «Love Kills (Sunshine People Club remix)»

Medverkande på soloversjonen
Freddie Mercury - vokal, synthesizerar
Reinhold Mack - synthesizerar, programmering

Medverkande på Queen-versjonen
Freddie Mercury - vokal
Brian May - gitarar, klaverinstrument, bassgitar
Roger Taylor - trommer
John Deacon - gitarar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Kills (Freddie Mercury song)» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1984
Songar frå 1984
Debutsinglar frå 1984
CBS Records-singlar
Freddie Mercury-songar
Hi-NRG-songar
Little Boots-songar
Songar produserte av Giorgio Moroder
Songar produserte av Reinhold Mack
Songar frå filmar
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar skrivne av Giorgio Moroder
The Golden Boy

The Golden Boy er ein song spelt inn av Queen-songaren Freddie Mercury i lag med den katalanske opera-sopranen Montserrat Caballé.

Oversyn
Han vart opphavleg gjeven ut på albumet Barcelona, og som singel to veker etter albumet kom ut, med eit anna utdrag frå albumet, «The Fallen Priest», som B-side. Ein instrumental versjon av songen vart gjeven ut på 12"- og CD-singelen. Singelen nådde 83. plassen på UK Singles Chart i Storbritannia.

Medverkande 
Freddie Mercury - vokal, piano, arrangement
Montserrat Caballe - vokal
Mike Moran - klaverinstrument, programmering, arrangement
Madeline Bell - korvokal
Dennis Bishop - korvokal
Lance Ellington - korvokal
Miriam Stockley - korvokal
Peter Straker - korvokal
Mark Williamson - korvokal
Carol Woods - korvokal

Innhald

Musikkvideo
Musikkvideoen består av eit opptak av artistane som framfører songen under La Nit-festivalen i Barcelona den 8. oktober 1988. Dette var den siste konserten Mercury heldt før sjukdommen hans vart verre. Her framførte dei denne songen i lag med «Barcelona» og «How Can I Go On». Videoen vart først gjeven ut som ein del av ein 5" CD-videosingel.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Golden Boy» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1988
Freddie Mercury-songar
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar skrivne av Michael Moran
Duettar
Polydor Records-singlar
Songar med tekst av Tim Rice
Reidar Lorentzen

Reidar Lorentzen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Hammerfest som vann 13 NM-medaljar i spydkasting, tre av dei i gull. Han var i alle år medlem i oslolaget IK Tjalve. Annemarie Lorentzen var mor hans og friidrettsutøvaren Harald Lorentzen ein eldre bror.

Aktiv
Lorentzen tok steget opp i noregstoppen den 1. september 1979 med eit spydkast på 87,32 m. Dei neste åra vart han nasjonalt ståande litt i skuggen av Per Erling Olsen, sjølv om han i åtte-ni sesongar framover heldt internasjonalt nivå. Då Lorentzen den 11. mai 1985 vann eit stemne i Fredrikstad med ny personleg rekord på 88,54 meter, hadde av nordmenn einast Terje Pedersen, den tidlegare verdsrekordhaldaren, og Per Erling Olsen kasta spydet lenger.

Lorentzen deltok i spydkasting i EM 1982, Sommar-OL 1984 og EM 1986. Han vart niandemann med eit kast på 80,40 m under EM 1982 i Aten, medan han rauk ut i kvalifiseringa både i Los Angeles i 1984 og i Stuttgart i 1986.

Han fekk ikkje heilt same dreisen med spydtypen som vart innført frå 1986. Den personlege rekorden med spydtypen er på 80,06 meter, oppnådd 14. august 1988 under noregsmeisterskapen i Byrkjelo. Det var faktisk hans fyrste NM-tittel, etter han hadde vunne seks sølvmedaljar og to bronsar i tidlegare NM. Han forsvarte NM-tittelen i 1989 og tok sitt tredje NM-gull i 1991.

Lorentzen la opp i 1995. Pr 2016 er det berre Andreas Thorkildsen, Pål Arne Fagernes og Rohnny Nilsen som er framom han på noregsstatistikken over lange spydkast.

Medaljar i norske meisterskap
1979: Sølvmedalje i spydkast – 84,92 m, bak Terje Thorslund (85,74 m)
1981: Sølvmedalje i spydkast – 78,08 m, bak Per Erling Olsen (78,52 m)
1982: Sølvmedalje i spydkast – 75,74 m, bak Per Erling Olsen (84,30 m)
1983: Sølvmedalje i spydkast – 71,70 m, bak Per Erling Olsen (82,94 m)
1984: Bronsemedalje i spydkast – 78,08 m
1985: Bronsemedalje i spydkast – 73,34 m
1986: Sølvmedalje i spydkast – 74,64 m, bak Øystein Slettevold (76,88 m)
1987: Sølvmedalje i spydkast – 78,10 m, bak Narve Hoff (78,54 m)
1988: Gullmedalje i spydkast – 80,06 m, framom Mathias Lilleheim (74,26 m)
1989: Gullmedalje i spydkast – 73,12 m, framom Mathias Lilleheim (69,84 m)
1991: Gullmedalje i spydkast – 74,94 m, framom Arne Indrebø (74,30 m)
1992: Bronsemedalje i spydkast – 70,74 m
1993: Sølvmedalje i spydkast – 70,48 m, bakom Arne Indrebø (74,72 m)

Personlege rekordar og årsbeste med den eldre spydtypen 

Kasta frå 1979 (87,32 m), 1982 (85,82 m), 1984 (88,46 m) og 1985 (88,54 m) var alle årsbeste i Noreg.

Personlege rekordar og årsbeste med dagens spydtype 

Kasta frå 1986 (77,62 m), 1988 (80,06 m), 1989 (73,12 m) og 1991 (74,94 m) var alle årsbeste i Noreg.

Kjelder
friidrett.no

Norske spydkastarar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Hammerfest
Jarnbane i Aserbajdsjan

Jarnbane i Aserbajdsjan utgjer i alt 2 932 km, men av denne lengda er det berre 2 117 km som er brukbart og 815 km som er dobbeltspora. Godstransporten på jarnbane i Aserbajdsjan har tapt store marknadsdelar i den seinare årane, og frakta berre 18 % av det samla godset i landet i 2003 samanlikna med 21 % i 1999 . Store delar av jernbanespora og det rullande materiellet har behov for reparasjon eller utskifting. Av den samla, brukbare lengda er 60 % eller 1 272 km elektrifisert. Omkring 60 % av lengda til jarnbana eller 1 126 km er utstyrt med heilautomatiske blokker og 479 km har sentraliserte togleiarar. Jarnbanenettverket har 176 stasjonar. To av desse, Bilajari og Shirvan, er fullt automatiserte, medan tolv stasjonar har beremekanismer og -maskiner for containerar. Tre stasjonar – Keshle, Ganja og Khirdalan – er i stand til å handtera ekstra høge og tunge containerar.

Den 7. februar 2007 vart det underteikna ein avtale om ein framtidig bane mellom Kars, Tbilisi og Baku (Kars-Tbilisi-Baku-jarnbana). Den 12. september same året kunngjorde Musa Panahov, nestleiaren i det nasjonale samferdselsdepartementet, at bygginga av strekninga ville byrja i oktober. Utbyggingskostnadene er berekna til 200 millionar amerikanske dollar, og av dette beløpet kjem 50 millionar dollar frå Aserbajdsjans statlege oljefond (State Oil Fund of Azerbaijan, SOFAZ). Den spektakulære feiringa var venta å finna stad i Tyrkia 10. oktober 2007, og den første skinna ville leggjast ned i løpet av mars eller april 2008.

Jernbanenettet 

Samla lengd: 2 932 km (for vanleg passasjer- og godstransport, inkluderer ikkje industribanar)
 Breispor (1 520 mm): 2 122 km (per 2006)
 Elektrifisert: 1 278 km (per 2006)
 Landet sin rangering på verdsbasis etter samla lengd: 57
Det er berre hovudstaden Baku som har eit tunnelbanesystem: Metroen i Baku

Jarnbanesamband til naboland  
Aserbajdsjan har jarnbanesamband til følgjande land:
 Same sporvidd – 1 520 mm
  
  – stengt av politiske årsaker 
  – har og ny normalsporet (1 435 mm) samband til Tyrkia under bygging
 Sporvidd – 1 520 mm / 1 435 mm 
  – samband berre frå enklaven Nakhitsjevan
  – inkje samband

Referansar

Bakgrunnsstoff

  Azerbaijan State Railway  
  Meir om den aserbajdsjanske jarnbana