kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Antonina Krivosjapka

Antonina Vladimirovna Krivosjapka () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Rostov-na-Don. Ho vann bronsemedaljen på 400 meter både under VM 2009 og EM 2010. Elles i perioden 2009-13 vart ho tildelt VM-bronsen på same distansen i 2013, og heile fem internasjonale medaljar i 4 x 400 m stafett, men alle desse medaljane vart ho frådømt i åra 2016-17.

Aktiv
Krivosjapka vart i 2009 russisk meister på 400 meter i Tsjeboksary, i semifinalen vart ho klokka inn på  49,29 sekund, den nest beste tida i verda det året. Under verdsmeisterskapen i Berlin i august same året tok ho bronsen på 49,71, bakom Sanya Richards og Shericka Williams. I same meisterskapen sprang ho Russland inn til tredjeplass i 4 x 400 m stafett.

Doping
Årleg 2010-13 sørgde Krivosjapka og ulike lagvenninner for vidare medaljesanking i stafett: EM-gull 2010, VM-bronse 2010, OL-sølv 2012 og VM-gull på heimebane 2013. Då dopingprøvene til alle desse utøvarane vart retesta, viste det seg at anten hennar eller andre sine prøver viste spor av ulovlege middel. Dermed annullerte IAAF og IOK etter tur alle hennar stafettmedaljar og den individuelle VM-bronsen frå 2013.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Bronse på 400 – 49,71. Bronse i 4 x 400 m
EM 2010 i Barcelona: Bronse på 400 m – 50,10. Gull i 4 x 400 m
VM 2011 i Daegu: Nr 5 på 400 m – 50,66. Bronse i 4 x 400 m
OL 2012 i London: Sølv i 4 x 400 stafett. Nr 6 på 400 m – 50,17
VM 2013 i Moskva: Bronse på 400 m (49,78). Gull i 4 x 400 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antonina Wladimirowna Kriwoschapka» frå ,  den 2. juli 2020.  
 

Russiske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Russland
Russiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Dopingsaker i friidrett
Max Bacon

Max Bacon er ein britisk rockesongar. Han var frontmann i GTR i 1980-åra, i tillegg til vokalist i Burn the Sky, Moby Dick, Nightwing, Phenomena, og Bronz.

I 1996 gav han ut eit soloalbum, The Higher You Climb, med mellom anna songar av GTR. Bacon har òg sunge med Steve Howe og Mike Oldfield

Diskografi

Soloartist
 1995: The Higher You Climb (1995) With Geoff Downes, Steve Hackett, Steve Howe, etc.
 2002: From the Banks of the River Irwell - With Geoff Downes, Mike Oldfield, Scott Gorham, Phil Spalding, Michael Sturgis, etc.

Moby Dick
 1982: Can't Have My Body Tonight (singel, Ebony Records)

Nightwing
 1983 Stand Up and Be Counted
 1984 My Kingdom Come

Bronz
 1984: Taken by Storm

GTR
 1986: GTR
 1997: King Biscuit Flower Hour Presents GTR (Live)

Phenomena
 1987: Dream Runner

Mike Oldfield
 1987: Islands
 1989: Earth Moving

Steve Howe
 1999: Portraits of Bob Dylan

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Max Bacon» frå ,  den 2. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske songarar
Engelske popsongarar
GTR-medlemmar
Mark Rutherford

Mark Joseph Rutherford er ein engelsk musikar, komponist og produsent, som har arbeidd med album, videospel, fjernsynsprogram, reklame og filmar.

Rutherford var gitarist og låtskrivar i Jimmy The Hoover, eit band styrt av Malcolm McLaren. Han turnerte med band som Siouxsie and the Banshees og Bow Wow Wow. Rutherford har òg arbeidd med artistar som  David Gilmour, Boy George, Bonnie Tyler, Labi Sifri, Barrington Levy og Lemmy

I lag med William Orbit deltok han på mange remiksar av Peter Gabriel, The Christians, Psychic TV og Yothu Yindi, og produserte eller var medlåtskrivar i lag med Orbit på prosjekt med Bassomatic, Strange Cargo og Beth Orton. Rutherford samarbeidde òg med Goldie under namnet Rufige Kru og Metalheads.

Andre artistar Orbit har samarbeidd med er Mike Oldfield og Einstürzende Neubauten.

Rutherford byrja i 2010 å skrive musikk for videospel, og det første var Aliens vs. Predator. Andre spel han skreiv musikk for var Batman: Arkham Origins, Assassin's Creed Chronicles, Dirty Bomb og Sniper Elite

Utvald filmmusikk
 This Is Not A Love Song 
 Devils Bridge 
 The Darkest Day 
 Dust
 Panic Button 
 Get Some
 The Lighthouse

Utvald diskografi
 William Orbit – Strange Cargo 3William Orbit – Strange Cargo 3
Steve Levine – Life Aid Armenia
 Mike Oldfield – Songs of Distant Earth
 Peter Gabriel & Carl Wallinger – La Visite Est Terminée
 Peter Gabriel – Mercy Street
 Metalheadz – Dark Rider EP
 Metalheadz – Ghost of My Life EP
 Metalheadz – Krisp Biscuit/Killa Muffin
 Metalheadz – Terminator EP
 Jam Nation – Way Down Below Buffalo Hell
 Arthur Baker – Zone Rock
 Bassomatic – Science & Melody
 Beth Orton – Super Pinky Mandy
 Daniel Lanois – 454
 Einsturzende Neubauten – NNNAAAMMM
 Galliano – Meeting of the People
 Jah Wobble – Prehistoric Gran Prix
 Jane Sibery – Harmonix
 Lucky Dube – First Time
 Psychic TV – God Star

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mark Rutherford» frå ,  den 4. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Britiske filmusikkomponistar
Britiske klaverspelarar
Britiske plateprodusentar
Tanja Damaske

Tanja Damaske () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Aust-Berlin som i 1998 vart europameister i spjutkasting.

Aktiv
Damaske enda på sjetteplassen i spjut-tevlinga både under EM 1994 og VM 1995. I 1995 vart ho tysk meister for fyrste gong, ein prestasjon ho gjentok årleg 1997-2000.

År 1997 kasta Damaske spjutet 67,12 meter under VM i Aten og tok bronsen, norske Trine Hattestad vann framom Joanna Stone frå Australia. Den 5. juli 1998 forbetra Damaske sin personlege rekord til 70,10 m då ho vann den tyske meisterskapen i Berlin. Under europameisterskapen i Budapest seks veker etterpå kasta Damaske 69,10 meter og vann gullmedaljen, med stor margin til dei andre to medaljevinnarane, russiske Tatjana Sjikolenko og finske Mikaela Ingberg.

Frå 1999 vart eit nytt spjut teke i bruk i kvinnefriidrett. Med dette spjutet kasta Damaske 66,91 meter i den tyske meisterskapen, førebels verdsbeste. Ein skade gjorde at ho stod over VM 1999 i Sevilla. Også til OL 2000 var ho utteken, melde også då avbod grunna skade.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Nr 6 – 61,32 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 – 62,32 m
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje – 67,12 m
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 69,10, framom Tatjana Sjikolenko (66,92 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tanja Damaske» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

Tyske spydkastarar
Europameistrar i friidrett for Tyskland
Man on the Rocks

Man on the Rocks er det 24. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut 3. mars 2014 på Virgin EMI. Albumet er det andre heile albumet til Oldfield utan instrumentalar og berre kortare songar etter Earth Moving i 1989.

Innspeling og produksjon 
Man on the Rocks vart produsert av Stephen Lipson i lag med Oldfield. Musikarane på albumet er bassisten Leland Sklar, trommeslagaren John Robinson, klaverspelaren Matt Rollings, gitaristen Michael Thompson og songaren Luke Spiller i lag med Oldfield sjølv på gitar. Akkompagnementet vart spelt inn i juni 2013 i Studio D i Village Studios i Los Angeles. Oldfield deltok sjølv på desse innspelingane via Skype. Oldfield spelte òg inn delar av albumet i heimestudioet sitt på Bahamas.

Det var det første albumet til Oldfield attende på Virgin etter han forlet Virgin Records i 1990-åra. Dette skjedde då Mercury Records UK og Virgin Records vart slått saman eter Universal Music kjøpte EMI.

Utgjeving 
Man on the Rocks kom ut 3. mars 2014 på enkel CD, dobbel CD, dobbel vinyl, farga vinyl, digital nedlasting og i ein plateboks.

Dei to platene i luksusutgåva inneheld albumet og ei instrumental plate. Plateboksen, som berre kunne kjøpast gjennom den offisielle heimesida til Oldfield, inneheld det same som luksusutgåva, i tillegg til demoar av songane og fire alternative miksar.

«Sailing» vart gjeve ut på singel og det vart laga musikkvideo til songen.

Mottaking

Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Kritikarane skreiv om kontrasten frå dei progressive rockeverka til Oldfield, som Tubular Bells, og dette labumet som gjekk meir mot streit rock. The Guardian kalla albumet «ei nysgjerrig, men sympatisk avleiing frå dei mange laga av new-age-musikk han har laga tidlegare.»

Innhald

Plate 1 
Alle spor skrivne av Mike Oldfield, utanom der andre er nemnde.

Plate 2 - luksusutgåve

Plate 3 - Bonusplate (superluksus utgåve)

Medverkande
 Mike Oldfield – elektrisk og akustisk gitar, bassgitar, korvokal, klaverinstrument
 Luke Spiller – solovokal
 John Robinson – trommer
 Leland Sklar – bassgitar
 Matt Rollings – piano, Hammond B-3
 Michael Thompson – elektrisk og akustisk gitar
 Stephen Lipson – elektrisk og akustisk gitar
 Davy Spillane – fløyte på «Moonshine»
 Paul Dooley – fiolin på «Moonshine»
 Korvokalistar – Bill Champlin, Alfie Silas Durio, Carmel Echols, Rochelle Gilliard, Judith Hill, Kirsten Joy, Jason Morales, Louis Price, Tiffany Smith

Teknisk
 Lydteknikar – Mike Oldfield & Stephen Lipson (Battery Studios); Howard Willing med Chris Owens (The Village Studios); Steve MacMillan (lydteknikar for trommer på «Irene» & «Dreaming in the Wind» i Steak House Studio i LA)
 Produsert av Mike Oldfield og Stephen Lipson

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Man on the Rocks» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 2014
Album produserte av Stephen Lipson
Virgin EMI Records-album
Arenarock

Arenarock  (òg kalla album-orientert rock [AOR], anthemrock, bedriftsrock, papparock, melodisk rock, pomp-rock og stadionrock er ein type rock som oppstod i midten av 1970-åra. Då hardrockband og dei som spelte ein lettare, men likevel skingrande type poprock vart stadig meir populære, byrja grupper å skape songar meint for store publikum, og arenarocken utvikla seg ved å bruke ein meir kommersiell og radiovenleg stil. Musikken var ofte kraftig produsert, med ofte livlege, dramatiske songar og langsame powerballadar, med sterk vekt på melodi og ofte allsongvenlege refreng. Andre kjennetiekn var bruken av gitareffektar og klaverinstrument.

Mange av merkelappane nemnde over er brukt nedsettande, og diskusjonane til kritikarane går ofte inn på spørsmål om musikarane fokuserer for mykje på show-delen og masseappellen enn den kunstnarisk kvaliteten, særskild med tanke på skilnadane mellom dei store lyttarmassane versus andre lyttarar. Interessa i arenarock er stereotypisk rekna som noko kvite menn i arbeidarklassen og middelklassen i Canada og USA høyrer på, som er blitt sitert som grunnlag for nedlatande fordomar over sosial status av somme kritikarar. Musikkstilen er derimot populær verda over, særleg i samband med store turnear.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arena rock» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

Sjangrar innan rockemusikk
Musikk i 1970-åra
OGAE Second Chance Contest 2018

OGAE Second Chance Contest 2018 (OGAE SCC 2018) var den trettiandre gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Eskilstuna i Sverige, etter at Sverige vann tevlinga i 2017 med songen «A Million Years» av Mariette.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2018 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2018; men om ein hadde vunne ein nasjonal finale kunne ein ikkje deltake i OGAE Second Chance Contest.

27 land deltok i tevlinga. Tsjekkia og San Marino (for OGAE Rest of the World) deltok for fyrste gong i OGAE Second Chance Contest, medan Armenia, Frankrike, Romania, Serbia og Sveits returnerte til tevlinga. Georgia og Hellas, som deltok i 2017, deltok ikkje i 2018-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Italia vann OGAE Second Chance Contest for tredje gong, med songen «Il mondo prima di te» av Annalisa.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2018
 Junior Eurovision Song Contest 2018

Referansar 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2018
Vasily Arkhipenko

Vasily Albertovitsj Arkhipenko () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar som spesialister seg i 400 meter hekk og som representerte Sovjetunionen.

Arkhipenko tok bronsemedaljen i 400 meter hekk ved europameisterskapen 1978 i Praha, med tida 49,77 sekund kom han i mål fem hundre dels sekund bak lagkameraten Dmitrij Stukalov, begge to var over sekundet bak den suverene vinnaren, vesttyske Harald Schmid. Den 5. august 1979 sprang Arkhipenko sitt livs løp i Torino der han vart andremann på 48,34, vinnaren Schmid sette europarekord med 47,85 sekund.

Under dei olympiske sommarleikane 1980 i Moskva vann Arkhipenko sølv på langhekken, med tida 48,86 enda han 0,16 sekund bakom Volker Beck frå Aust-Tyskland. I sitt siste store meisterskap, EM i friidrett 1982, kom han med tida 48,68 på fjerdeplass, fattige 0,04 sekund etter bronsemedaljøren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wassyl Archypenko» frå ,  den 6. juli 2020.  
 
 

Ukrainske hekkeløparar
Sovjetiske hekkeløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Christina Lathan

Christina Lathan, fødd Brehmer, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Altdöbern i Brandenburg som tevla for Aust-Tyskland. Ho vann OL-gull 1976 og EM-gull 1978 i 4 x 400 m stafett og OL-sølv 1976, EM-sølv 1978 og OL-bronse 1980 på 400 meter.

Aktiv
Brehmer forbetra i slutten av april 1976 den austtyske rekorden på 400 meter til 50,10 sekund ved eit stemne i Sotsji i Sovjetunionen. Den 10. mai sette ho verdsrekord i Dresden, ho vart då klokka i mål på tida 49,77. Verdsrekorden vart berre seks veker gammal, til dess polske Irena Szewińska sprang distansen på 49,75 sekund. I OL-finalen i Montreal den 29. juli kneip Brehmer sølvmedaljen på 400-meteren, slått med over sekundet av Szewińska som forbetra verdsrekorden til 49,29. To dagar sprang Brehmer Aust-Tyskland inn til OL-gull og verdsrekord i 4 x 400 m stafett, etter Doris Maletzki, Brigitte Rohde og Ellen Streidt og Doris Maletzki hadde teke seg av dei tidlegare etappane.

I europameisterskapen 1978 kneip Brehmer på ny ein sølvmedalje på 400 m, to hundredels sekund føre Irena Szewińska, begge to vart for statistar å rekne mot Marita Koch som flytta verdsrekorden til under 49 sekund. Meisterskapen i Praha vart avslutta med EM-gull i 4 x 400 m stafett, saman med Christiane Marquardt, Barbara Krug og Marita Koch.

Under Sommar-OL 1980 forbetra ho som Christina Lathan sitt personbeste på 400 meter til 49,66 sekund og fekk bronsen, Marita Koch vart olympisk meister og Jarmila Kratochvílová tok sølv. I 4 x 400 stafett fekk Lathan sølv i lag med Gabriele Löwe, Barbara Krug og Marita Koch.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1976 i Montreal: Sølv på 400 m – 50,51, bakom (49,29). Gull i 4 x 400 m (3.19,2)
EM 1978 i Praha: Sølv på 400 m – 50,38, bakom Marita Koch (48,94). Gull i 4 x 400 m (3.21,2)
OL 1980 i Moskva: Bronse på 400 m – 49,66. Sølv i 4 x 400 m (3.20,3)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christina Lathan» frå ,  den 7. juli 2020.  
 

Tyske sprintarar
Austtyske idrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
NM i friidrett 1947

Noregsmeisterskapen i friidrett 1947 vart avvikla over to helgar i august månad på Bislett stadion i Oslo, med unnatak for 10 000 meteren. 

Den aller fyrste noregsmeisterskapen for kvinner vart arrangert laurdag 9. og sundag 10. august. Helga etter, frå fredag 15. til sundag 17. august, gjekk meisterskapen for menn føre seg på same bana. Ein noregsmeister på 10 000 meter vart kåra i Odda sundag 21. juli.  Kvinnene tevla i 9 øvingar, mennene i 19  øvingar.

Martin Stokken vart tildelt kongepokalen for prestasjonen på 3 000 meter hinder.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 meter hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 11. august 1947
Arbeiderbladet 18. august 1947

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1947
Idrettstilskipingar i Vestland
Idrettstilskipingar i Oslo
Abeba Aregawi

Abeba Aregawi Gebretsadik () er ein etiopisk tidlegare mellomdistanseløpar som åra 2013-16 tevla for Sverige. Ho vart verdsmeister på 1500 meter i 2013.

Aktiv
Aregawi representerte heimlandet til og med OL 2012. Ein månad før leikane i London sette ho etiopisk rekord på 1500 meter med 3.56,5. I London-OL enda ho på femteplass etter eit lureløp.

Som svensk borgar vann Aregawi 1500 meter både ved hall-EM 2013 i Göteborg og det store friidretts-VM i Moskva i august same året. I tida mellom dei to meisterskapane forbetra ho den svenske rekorden på 1500 meter til 3.56,6 då ho vann DL-stemnet i Doha den 10. mai. Under europameisterskapen 2014 i Zürich sprang Aregawi inn til sølv på spesialdistansen, klart slått av Nederlands Sifan Hassan, også ho ein utvandrar frå Etiopia.

I 2016 var Aregawi mistenkt for doping. Ein månad føre OL i Rio de Janeiro vart mistanken avvist. Ho valde likevel å flytte til Etiopia og legge opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 5 – 4.11,0
VM 2013 i Moskva: Gullmedalje – 4.02,6, framom Jennifer Simpson (4.02,9)
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 4.05,0, bakom Sifan Hassan (4.04,1)
VM 2015 i Beijing: Nr 6 – 4.12,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Abeba Aregawi» frå ,  den 9. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Etiopiske mellomdistanseløparar
Svenske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Christian Malcolm

Christian Malcolm () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Cardiff. Han vann i 2010 EM-sølv på spesialdistansen 200 meter og var i 2005 og 2007 med om å vinne VM-bronse i 4 x 100 meter stafett for Storbritannia.

Aktiv
Walisaren Malcolm vart med tida 20,29 sekund nummer 2 på 200 m under Samveldeleikane 1998 i Kuala Lumpur. Våren 2000 vann Malcolm same distansen på 20,54 ved hall-EM i Gent. Eit halv år seinare vart han femtemann i 200-meterfinalen under OL i Sydney på tida 20,23, 0,03 sekund unna bronsemedalje.

Malcolm var i sitt livs form då verdsmeisterskapen 2001 vart avvikla i Edmonton. På 100 meter gjorde han personbeste med 10,11 sekund. I semifinalen på 200 meter vann han sitt heat og sette personlege rekord på sterke 20,08 sekund. Like fort gjekk det ikkje i finalen på distansen, 20,22 heldt til femteplass.

År 2002 enda Malcolm på fjerdeplass på 200 meter ved europameisterskapen i München, 0,06 sekund unna bronsemedalje. I den same meisterskapen fekk han gull i 4 x 100 m stafett, ein medalje som fleire år etterpå vart annullert då ankermannen Dwain Chambers viste seg å ha vore dopa. Av same grunn gjekk også stafett-sølvmedaljen frå VM 2003 fløyten, laget i Paris-VM var det same som i München.

Malcolm vann stafett-bronse i lag med Jason Gardener, Marlon Devonish og Mark Lewis-Francis under VM 2005. Også i VM 2007 i Osaka sikra han seg stafett-bronse, då saman med Craig Pickering, Devonish og Lewis-Francis. Med tida 37,90 sekund rauk sølvplassen med ein hundredels sekund.

I Sommar-OL 2008 vart Malcolm nummer fem på 200 meter. Under EM 2010 i Barcelona presterte han årsbeste med 20,38 sekund i finalen, og kom i mål fattige 0,01 sekund etter gullvinnaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 5 på 200 m – 20,23
VM 2001 i Edmonton: Nr 5 på 200 m – 20,22 og nr 6 på 100 m – 10,11
EM 2002 i München: Nr 4 på 200 m – 20,30
VM 2003 i Paris: Utslått i semifinalane på 200 m (20,43=nr 9)
OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane på 200 m (20,77=nr 12)
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje i 4 x 100 m stafett (38,27). Utslått i semifinalane på 200 m (21,09=nr 15)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje i 4 x 100 m stafett (37,90).
OL 2008 i Beijing: Nr 5 på 200 m – 20,40
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje på 200 m – 20,38, bakom Christophe Lemaitre (20,37)
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane på 200 m (20,88=nr 15)
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane på 200 m (20,51=nr 11)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christian Malcolm» frå ,  den 9. juli 2020.  
 

Britiske sprintarar
Britiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Britiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Britiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Britiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Garfield Darien

Garfield Darien () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Lyon som tevla internasjonalt på 110 meter hekk. Han vann sølvmedalje i øvinga både under europameisterskapane 2010 og 2014.

Aktiv
Darien sette i 2009 personbeste med eit løp på 13,36 sekund i Monaco, og han nådde semifinalane ved VM i Berlin. Under europameisterskapen 2010 i Barcelona overraska han og vart andremann etter Andy Turner frå Storbritannia.

I juni 2012 forbetra Darien den personlege rekorden til 13,24 sekund då han vann eit internasjonalt stemne i Genève. Sist i same månaden flytta han rekorden sin til 13,15 i semifinalen ved EM i Helsinki. Dagen etter rekordtida vann han eit nytt EM-sølv på 13,20, fire hundredels sekund etter storfavoritten Sergej Sjubenkov frå Russland.

Åra mellom 2013 og 2014 var Darien plaga av sjukdom. I 2017-sesongen var han tilbake i toppslag. Han flytta då i juni sitt personbeste til 13,09 sekund ved Ostrava-stemnet, i august enda han fjerdeplassen i verdsmeisterskapen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 13,34, bakom Andy Turner (13,28)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 13,20, bakom Sergej Sjubenkov (13,16)
VM 2015 i Beijing: Nr 8 – 13,35
VM 2017 i London: Nr 4 – 13,30

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Garfield Darien» frå ,  den 10. juli 2020.

Bakgrunnsstoff

Franske hekkeløparar
Folk frå Lyon
Siikais

Siikais (finsk Siikainen) er ein kommune i landskapet Satakunta i Finland. Kommunen har cirka 1 700 innbyggjarar og eit areal på 491,37 km² der 28,29 km² er vatn. Siikais er ein finskspråkleg]kommune som grensar til kommunane Sastmola, Björneborg (på eit punkt), Påmark, Kankaanpää, Honkajoki og Storå.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siikais kommune» frå ,  den 12. juli 2020.  

Kommunar skipa i 1871
Kommunar i Satakunta