kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Hattusa

Hattusa (tyrkisk Hattuşaş) var hovudstaden i Hettittarriket i den seine bronsealderen. Ruinane etter byen ligg ovanfor dagens Boğazköy i Tyrkia, rundt 145 kilometer aust for Ankara i Çorum-provinsen. Hattusa blei lagt til UNESCO si verdsarvliste i 1986.

Byen og området rundt

Landskapet rundt byen omfattar rike jordbruksområde og åsar ein brukte til å gjeta tamdyr som sauer og geiter på, i tillegg til skog. I dag finn ein mindre skogsområde utanfor byen, men i oldtida var desse langt meir utbreidde. Dette betydde at innbyggjarane hadde god tilgang på tømmer for brensel og bygging av hus og andre strukturar. Markene gav folket avlingar av kveite, bygg og linser. Lin blei også dyrka, men det viktigaste materialet for klede var ull frå sauene. Det blei drive jakt på hjort i skogane, men dette var truleg mest til forlysting for adelen heller enn ei viktig matkjelde. Hovudkjelda for kjøt var tamdyr. Ettersom elvene i området er smale og ikkje eigner seg for større skip, gjekk all transport til og frå Hattusa over land.

Byen låg oppe på ein bergflate med fleire naturlege klipper som var lette å forsvara. Hattusa var sterkt befesta og omgjeven av høge bymurar som blei utvida fleire gonger. Oppe på ei av bergklippene låg kongeborga som i dag blir kalla Büyükkale. Byen var dominert av store tempel for dei hettittiske gudane. Rett utanfor byen låg Yazilikaya, ei heilag bergklippe med steinrelieff hogga ut i fjellet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hattusa» frå ,  den 31. mai 2013.

Bakgrunnsstoff 

Excavations at Hattusha, utgravningene ved Hattusa som et prosjekt under det tyske arkeologiske institutt
Hittite version of the Peace treaty with Ramses II of 1283 BC, hettittisk versjon av fredsavtalen med Egypt i 1283 f.Kr.
The old Hittite capital, bilder av den hettittiske hovedstaden med lenker til andre steder
Hattusas 
Nominasjonen i UNESCO 

 Litteratur 
 Neve, Peter: Hattusa – Stadt der Götter und Tempel. Neue Ausgrabungen in der Hauptstadt der Hethiter. Ph. von Zabern, Mainz 1996. (2. utg.) ISBN 3-8053-1478-7
 Dörfler, W. Et al.: Untersuchungen zur Kulturgeschichte und Agrarökonomie im Einzugsbereich hethitischer Städte. MDOG Berlin 132, 2000, 367-381. ISSN 0342-118X

Verdsarv i Tyrkia
Çorum
Hettittane
Musikkgruppa Narum

Narum er eit band frå Eina på Toten. Det er tre sysken som står bak bandet. Dei er Benedikte Narum Jenssen, Jon Anders Narum og Lars Christian Narum, sistnemnde er ogso kjend for å spela tangentar i Hellbillies. Dei gav ut fyrste plata deira Samma hen du fær i 2009. Året etter før andre albumet Ælt som var søkk borte vart det au gjeve ut ein singel «En million mil». 

Narum vart peika ut til Spellemannprisen 2009 i klassa viser og Lars Christian Narum i klassa årets populærkomponist. Dei vann Spellemannprisen 2010 i klassa viser for plata Ælt som var søkk borte.

Utgjevingar
Samma hen du fær (2009)
 «En million mil» – singel
Ælt som var søkk borte (2010)
Sol og regn og ælt (2012)

Kjelder
 Nettstaden til gruppa 1. juni 2013 

Musikkgrupper frå 2000-talet
Vinnarar av Spellemannprisen
Syskengrupper
Sandro Salvadore

Alessandro Salvadore (), betre kjend som Sandro Salvadore, var ein italiensk fotballspelar frå Milano i Lombardia. Gjennom 16 år spela han for dei to italienske storklubbane, høvesvis AC Milan og Juventus, der han var med å vinne fire italienske seriemeisterskap og eitt cupgull. Forsvarsspelaren Salvadore spela 403 seriekampar, alle i Serie A, og skåra 10 mål. Han spela 36 landskampar for Italia og vart europameister i 1968.

Klubbspel
Salvadore debuterte for AC Milan hausten 1958, men det skulle gå to år før han fekk plass på fyrstelaget til klubben i heimbyen. Etter han i 1962 hadde vore med å sikre seriemeisterskapen for Milan, vart han straks etter overført til Juventus. Han etablerte seg snart som libero på laget, som vann det italienske cupgullet i 1965. Juventus vann så seriemeistertittelen i 1967, men toppen for Salvadore kom fyrst ut på 1970-talet. Både i 1972 og -73 vann klubben Serie A. I den sistnemnde sesongen nådde Juventus, med Salvadore som kaptein, også finalen i Europacupen. Men der vart det tap mot storlaget til Ajax Amsterdam. Salvadore la opp i 1974, og vart erstatta av Gaetano Scirea i rolla som libero for Juventus.

Landslagsspel
Mellom desember 1960 og februar 1970 spela Salvadore 36 landskampar fot Italia. Både i 1962 og 1966 deltok han i VM i fotball, utan større suksess. I 1968 var han ein av dei spelarane som kom inn på laget til den andre finalekampen i EM i fotball. Kampen mot Jugoslavia fann stad på Stadio Olimpico i Roma, og enda med 2-0-siger til Italia. Salvadore fekk aldri nettkjenning for landslaget.

Merittar
 EM-gull 1968 for Italia
Sølv i Europacupen 1973 med Juventus
Italiensk seriemeister 1962 med Milan
Italiensk seriemeister 1967, 1972 og 1973 med Juventus
Italiensk cupmeister 1965 med Juventus

Salvadore døydde i Costigliole d’Asti i regionen Piemonte.

Bakgrunnsstoff
 Sandro Salvadore Weltfussball.de
 Sandro Salvadore Enciclopediadelcalcio.it

Italienske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Milan-spelarar
Italienske deltakarar under sommar-OL 1960
Fotballspelarar under sommar-OL 1960
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Nikola Paryla

Nikola Paryla er ein austerriksk låtskrivar. Ho har mellom anna skrive musikken til A Place of Peace og Claire's Room.

Österreich rockt den Song Contest 2013
Saman med Andreas Grass, Alexander Kahr og Natália Kelly skreiv ho den engelskspråklege songen «Shine» som sistnemnde sendte inn til Österreichischer Rundfunk (ORF). Songen vart vald ut til å delta i Österreich rockt den Song Contest, den austerrikske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013, og vart framført av Kelly. I finalen vann bidraget og fekk representere Austerrike.

Eurovision Song Contest 2013
I Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige deltok Austerrike i den fyrste semifinalen 14. mai 2013 og enda på 14. plass med 27 poeng; fire frå Kroatia, Danmark og Irland, tre frå Moldova og Belgia og to frå Kypros, Serbia og Italia og eitt frå Estland, Slovenia og Storbritannia. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget femteplass med ei rangering på 6,32 og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på 15. plass med ei rangering på 12,33. Desse resultata gjeld berre om berre juryane og berre fjernsynssjåarane i alle deltakarlanda hadde røysta, men resultata er likevel upresist av di det ikkje er offentleggjort kor mange røyster kvart land fekk frå juryen og sjåarane. Landet kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen 18. mai 2013. På scena hadde Kelly med seg fem støttevokalistar: Karin Bauer, Regina Mallinger, Birgit Kubica, Harald Baumgartner og Monika Ballwein.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Austria in the Eurovision Song Contest 2013» frå ,  den 1. juni 2013.

Fotnotar

Austerrikske låtskrivarar
Eurovision Song Contest 2013-låtskrivarar
Austerrikske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 2016-låtskrivarar
Kroatiske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eufemia av Pommern

Eufemia av Pommern (òg Euphemia) () var gift med Kristoffer II av Danmark og dermed dronning av Danmark frå 1319/1320–26 og 1329 til ho døydde. Ho var dotter av hertug Bugislav IV av Pommern og Agnes av Brandenburg.

Kristoffer og Eufemia fekk tre born saman: Erik, Otto og Valdemar Atterdag.

Ho er gravlagd i Sorø klosterkyrkje saman med Kristoffer.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Danske dronningar
Tarcisio Burgnich

Tarcisio Burgnich () var ein italiensk fotballspelar frå Ruda i Italia. Gjennom si tid som aktiv vart han europameister og vann VM-sølv med Italias landslag. I alt spela han 66 landskampar. Som klubbspelar vann Burgnich Europacupen to gongar med Inter, den italienske serien fem gongar, og ein gong vart han nasjonal cupmeister. På 1960-talet var han del av La Grande Inter, ein klubb han tente i 12 år, men spela også for Udinese, Juventus, Palermo og SSC Napoli. All si tid spela han i Serie A, til saman var han på bana i 495 seriekampar og skåra 6 mål. Burgnich var ein kontant og trygg forsvarsspelar, vekselvis libero eller høgreback.

Karriere

Klubbspel
Burgnich debuterte for Udinese i juni 1959. Gjennom 1960/61 spela han akkurat nok kampar  for Juventus til å verte seriemeister med storklubben frå Torino. Han fekk sitt eigenlege gjennombrot i 1961/62-sesongen i teneste for Palermo, der han skåra sitt fyrste mål. I 1962 vart Burgnich overført til Inter, ein klubb han oppnådde mykje heider med. Allereie i sin fyrste sesong vart han sentral som bakarste mann i forsvaret då La Grande Inter sigra i Serie A.Burgnich spela jamnt godt i alle kampar og deltok sjeldan i angrep, noko som passa vel i det defensive catenaccio-systemet som rådde i italiensk fotball. Med den spelestilen vann Inter Europacupen to år på rad, 1964 og 1965, og vart italienske seriemeistrar på ny i 1965 og 1966. Han feira sin siste triumf med Inter i 1971, då han vart italiensk seriemeister for femte gong. Sommaren 1974 vart han overflytta til Napoli, der han to år seinare opplevde å verte italiensk cupmeister. Våren 1977 la Burgnich fotballskoa på hylla.

Landslagsspel
Burgnich var i meir enn eit tiår ei viktig brikke for Italias landslag. Han var delaktig då Italia i 1968 sikra seg sigeren i fotball-EM med 2-0 over Jugoslavia. Han var med i troppane til VM i fotball både i 1966, 1970 og 1974. I 1970 spela han høgreback då Italia tapte VM-finalen med 1-4 for Brasil. Burgnich vert ofte hugsa for ei utsegn han kom med etter VM-finalen. «Før kampen sa eg om Pele til meg sjølv: Han er laga av skinn og bein, slik som alle andre. Men eg tok feil.» Mellom 1963 og 1974 spela Burgnich 66 landskampar for Azzurri og skåra to mål.

Trenar
Frå 1978 til 2001 arbeidde Burgnich som trenar for ei rekke klubbar, med måteleg suksess. Gjennom åra leia han lag som Catanzaro, Bologna, Como, Livorno, Foggia, Lucchese, Cremonese, Genoa, Ternana og Vicenza.

Merittar
EM-gull 1968 for Italia
VM-sølv 1970 for Italia
Vinnar av Europacupen 1964 og 1965 med Inter
Italiensk seriemeister 1961 med Juventus
Italiensk seriemeister 1963, 1965, 1966 og 1971 med Inter
Italiensk cupmeister 1976 med Napoli

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tarcisio Burgnich» frå ,  den 2. juni 2013.  
 

Italienske fotballspelarar
Inter-spelarar
Juventus-spelarar
Napoli-spelarar
Palermo-spelarar
Udinese-spelarar
Italienske deltakarar under sommar-OL 1960
Fotballspelarar under sommar-OL 1960
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-EM 1968
Spelarar i Fotball-VM 1970
Spelarar i Fotball-VM 1974
Wilmington i Delaware

Wilmington er ein by i delstaten Delaware i Sambandsstatane. Han ligg ved elva Delaware, 50 kilometer sørvest for Philadelphia. Byen hadde i 2005 eit innbyggjartal på 70 800 og er den mest folkerike byen i delstaten. Han vart grunnlagd av svenskar i 1638.

Wilmington har ei rad utdanningsinstutisjonar.

Sjå òg
Delaware Art Museum

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Byar i Delaware
Dagbladet Information

Dagbladet Information er ei dansk avis som kjem ut dagleg i København. Avisa, som vel kan seiast å høyre til på den venstre sida i det idépolitiske landskapet, er utan tilknyting til politiske parti eller særskilde økonomiske interesser. Avisa samarbeidar redaksjonelt med dei britiske avisene The Guardian og The Observer.

Soge
Dagbladet Information vart skipa av Børge Outze 5. mai 1945, altså straks etter slutten på den tyske okkupasjonen av Danmark under Den andre verdskrigen, og nytta seg av dei lokala og det prenteverket som den tidlegare nazistiske avisa Fædrelandet hadde hatt i Store Kongensgade i København.

Avisas til tider stormfulle soge er skildra i både skjønnlitteratur og erindringslitteratur av mellom andre forfattarane Klaus Rifbjerg og Lasse Ellegaard.

Bakgrunnsstoff

Danske aviser
Skipingar i 1945
Pietro Anastasi

Pietro Anastasi () var ein italiensk fotballspelar som spela midtspiss frå Catania på Sicilia. Han vart europameister for Italia i 1968, og trefaldig seriemeister med Juventus, ein klubb som han også vann eit cupgull med.

Klubbspel
Etter å ha spela for Serie D-klubben Massiminiana i heimbyen fekk Anastasi kontrakt med Varese i 1966, ein klubb som då deltok i Serie B. Varese rykte opp i Serie A året etter. Sommaren 1968 vart han overført til Juventus for 650 millionar lire. Gjennom åtte sesongar med Torino-klubben var han med å vinne tre seriemeisterskap; 1972, 1973 og 1975. I 1976 gjekk han over til Inter, ein klubb han spela for i to sesongar og som han vann sitt einaste cup-gull med. Tida 1978-81 var han i Ascoli si teneste, før han avslutta fotballkarrieren med ein sesong i sveitsiske FC Lugano. Han spela i alt 338 serie A-kampar, og skåra 105 mål i dei kampane.

Landslagsspel
Anastasi debuterte for Italia i finalen i EM i fotball den 8. juni 1968, ein kamp som enda uavgjort 1-1 mellom Italia og Jugoslavia. To dagar seinare var det klart for omkamp, der Anastasi var mellom dei som fekk tillit på ny. I den kampen skåra Anastasi og Italia vann EM-tittelen etter siger 2-0. Han fekk ikkje plass i VM-troppen i 1970, men deltok i VM 1974. Hausten 1975 spela han sin 25. og siste landskamp. Han skåra åtte mål.

Merittar
EM-gull 1968 for Italia
Italiensk seriemeister 1972, 1973 og 1975 med Juventus
Italiensk cupmeister 1978 med Inter

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pietro Anastasi» frå ,  den 8. juni 2013.  
 

Italienske fotballspelarar
Ascoli-spelarar
Inter-spelarar
Juventus-spelarar
Lugano-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1968
Spelarar i Fotball-VM 1974
EM i fotball 1968

Europameisterskapen i fotball 1968 var den tredje europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Italia med fire deltakarland i tida 5. til 10. juni 1968. Omframt vertsnasjonen Italia hadde England, Jugoslavia og Sovjetunionen kvalifisert seg gjennom gruppespel og kvartfinalar i tida hausten 1966-våren 1968.

Italia og Sovjetunionen spela 0-0 i fyrste semifinalen, Italia fekk så finaleplass etter myntkast. I den andre semifinalen sigra Jugoslavia 1-0 over England etter eit mål av Dragan Dzajic. England vann så bronsemedalje i meisterskapen med 2-0 over Sovjetunionen, måla vart skåra av Bobby Charlton og Geoff Hurst.

Finalespel
8. juni 1968 møttest Italia og Jugoslavia og spela 1-1 i den fyrste finalen. To dagar seinare var det klar for omkamp, begge desse kampane gjekk på Stadio Olimpico i Roma. I omkampen gav Luigi Riva Italia leiinga i det 12. minutt og Pietro Anastasi la på til 2-0 etter 31. minutt. 2-0 vart også sluttresultatet. 

Italia stilte med fylgjande mannskap i omkampen; Dino Zoff, Tarcisio Burgnich, Giacinto Facchetti (kaptein), Roberto Rosato, Aristide Guarneri, Sandro Salvadore, Angelo Domenghini, Sandro Mazzola, Pietro Anastasi, Giancarlo De Sisti, Luigi Riva.

Jugoslavia mønstra Ilija Pantelić, Mirsad Fazlagić, Milan Damjanović, Blagoje Paunović, Dragan Holcer, Ilija Petković, Vahidin Musemić, Dragan Džajić, Miroslav Pavlović, Jovan Aćimović og Dobrivoje Trivić.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 1968» frå ,  den 8. juni 2013.  
 
Rothmans Football Yearbook 1972-73

 
1968
Fotball i 1968
Morten Espeland

Morten Espeland  () er ein norsk skodespelar. Han er utdanna ved Statens teaterhøgskole, og debuterte i 1998 som Peter i Anne Franks Dagbok på Den Nationale Scene. I 2008 mottok han Heddaprisen i klassen «Beste mannlege birolle» for Peter Karpati i Den arabiske natta. Han var i mange år på Det norske teatret.

Kjelder 

Norske skodespelarar
Vinnarar av Heddaprisen
Folk frå Stord
EM i fotball 1972

Europameisterskapen i fotball 1972 var den fjerde europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Belgia med fire deltakarland i tida 14. til 18. juni 1972. Omframt vertsnasjonen Belgia hadde Sovjetunionen, Ungarn og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet gjennom gruppekampar og kvartfinalar i tida hausten 1970-våren 1972.

Vest-Tyskland vann 2-1 over Belgia i den fyrste semifinalen, Gerd Müller skåra begge dei vesttyske måla. I den andre semifinalen sigra Sovjetunionen 1-0 over England etter eit mål av Anatolij Konkov. Sidan vann vertsnasjonen bronsemedalje i meisterskapen med 2-1 over Ungarn på 'Stade de Sclessin' i Liege etter mål av Raoul Lambert og Paul van Himst.

Finalen
Finalen vart spela 18. juni 1972 på Heysel-stadion i Brussel, framfor vel 43 000 tilskodarar. Vest-Tyskland imponerte stort og vann 3-0 over Sovjetunionen, etter to mål av Gerd Müller og eitt av Herbert Wimmer.

For Vest-Tyskland sitt meisterlag spela Sepp Maier, Horst-Dieter Höttges, Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer, Paul Breitner,  Uli Hoeneß, Herbert Wimmer, Günter Netzer, Jupp Heynckes, Gerd Müller og Erwin Kremers.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 1972» frå ,  den 10. juni 2013.  
 
Rothmans Football Yearbook 1972-73

 
1972
Fotball i 1972
Partiet for rettferd og utvikling

Adalet ve Kalkınma Partisi, norsk Partiet for rettferd og utvikling, AK Parti eller AKP, er eit tyrkisk politisk parti skipa i 2001. Sidan 2002 har partiet vore styrande i Tyrkia. Partiet kallar seg sjølve sentrum-høgre og konservativt.

Historie 
AKP var skipa i 2001 som ei samanslutning av politikarar frå fleire andre parti, i lag med personar som ikkje tidlegare hadde vore medlemmar av noko politisk parti. Sentrale personar som Recep Tayyip Erdoğan og Abdullah Gül kom frå den moderate delen av det islamistiske Fazilet Partisi (Dydspartiet) som var blitt forbode av tyrkisk høgsterett. Andre kom mellom anna frå Anavatan Partisi (Fedrelandspartiet) og Demokrat Parti (Det demokratiske partiet).

Ved valet til det tyrkiske parlament 3. november 2002 oppnådde partiet 34,26  % av røystene. På grunn av det tyrkiske valsystemet som har ei sperregrense på 10 % gjorde dette at mange av dei andre partia ikkje vart representert i parlamentet og AKP fekk 363 mandat som utgjorde 66 % av seta i nasonalforsamlinga. Det republikanske folkepartiet var det einaste andre partiet som kom over sperregrensa ved dette valet.

Partileiar Recep Tayyip Erdoğan vart nekta å stille til val sidan han i 1999 vart dømd til fengsel for å ha lese eit islamistisk dikt på eit valmøte i 1998. Abdullah Gül blei derfor statsminister. Men gjennom ei lovendring fekk Erdoğan stille til et supplerande val i 2003, der han fekk plass i parlamentet og så overtok som statsminister. Gül gjekk då over til å bli utanriksminister.

Ved valet til nasjonalforsamlinga i 2007 gjekk partiet fram til å få 46,58 % av røystene. I mandatfordeling gjekk dei likevel tilbake til 341 sidan fleire andre parti kom over sperregrensa ved dette valet.

I 2012 oppløyste det då to år gamle partiet HSP seg og slutta seg saman med AKP, med dei fleste av dei valde delegatene deira.

Kjelder

Tyrkiske politiske parti
Konservative parti
Islamske politiske parti
Høgreparti
Skipingar i 2001
Technische Universität München

Technische Universität München (TU München, TUM) er eitt av fire universitet i München. Som universitet har lærestaden drive frå 1868, og har i dag (2013) kring 32 547 studentar.

Bakgrunnsstoff 

 

Universitet i Tyskland
Skipingar i 1868
Firarakselerasjon

I spesiell relativitet er firarakselerasjon ein firarvektor og er definert som endringa av firarsnøggleik i løpet av eigentida til partikkelen:

 ,

der

  
og 
 

og  er Lorentzfaktor for snøggleiken . Ein prikk over ein variabel indikerer ein derivert med omsyn på koordinaten tid i eit gjeve referansesystem, ikkje eigentida .

Geometrisk er firarakselerasjon ein kurvevektor på ei verdslinje.</ref>

Derfor er storleiken til firarakselerasjonen (som er ein invariant skalar) lik eigenakselerasjonen som ein partikkel i rørsle «føler» langs ei verdslinje.

Sjå òg
 firarvektor
 firarsnøggleik
 firarrørslemengd
 firarkraft

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Four-acceleration» frå ,  den 15. juni 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Minkowski-romtid
Relativitet
Akselerasjon
Warpdrive

Warpdrive er ein mekanisme for å oppnå høg snøggleik. Mekanismen vart foreslått av fysikaren Michael Alcubierre og dreiar seg om å manipulere geometrien til rommet. Metoden tillèt overlyssnøggleik, men er ikkje mogeleg å gjennomføre i praksis.

Mekanismen er populær i science fiction, særleg Star Trek. I motsetnad til andre måtar å flytte seg raskt på i science fiction, tillet ikkje warpdrive at ein kan flytte seg på ein augneblink mellom to punkt. I staden vert det skapt ei kunstig «boble» av normal romtid kring fartøyet. For å kunne få dette til må ein ha negativ masse, som ein aldri har klart å påvise, men forskarar i dag har undersøkt høvet for å forske på ein slik framdriftsmekanisme.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Warp drive» frå ,  den 16. juni 2013.  

 
Raskare enn lyset
Science fiction-tema
Brattholmen i Øygarden

Brattholmen er ei bygd i Øygarden kommune i Vestland, på søraustsida av øya Litlesotra. Brattholmen ligg ved Vatlestraumen, eit sund som knyter Byfjorden i nord med Grimstadfjorden og Kobbaleia i høvesvis søraust og søraust. Bygda ligg om lag 13 kilometer sjøveg sørvest for sentrum i Bergen.

Kjelder

 Norsk Allkunnebok. II. Bandet. 1950

Geografi i Øygarden
Bygder i Vestland
Angvik

Angvik er ei bygd i Gjemnes kommune på Nordmøre, med om lag 300 ibuarar. Bygda ligg på vestsida av Tingvollfjorden og sokna fram til 1960-talet til Tingvoll kommune. Riksveg 666 og riksveg 665 passerer gjennom bygda. Til Molde er det 54 kilometer bilveg. Angvik skule er barneskule for indre delar av Gjemnes kommune. Elevane kjem frå bygdene/grendene Angvik, Fagerlia, Flemma, Heggem og Hoem. Bygda har barnehage og bedehus.

Stadnamnet Angvik, lokalt uttala Angvikja (dativ; angvikjen), er avleidd gammalnorsk angr; trang fjord.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Angvik» frå ,  den 19. juni 2013.  
Norsk Allkunnebok. I. Bandet. 1949.

Geografi i Gjemnes
Bygder i Møre og Romsdal
Marilyn Waring

Marilyn Joy Waring () er ein newzealandsk akademikar, feminist, forfattar og  politikar, kjent som grunnleggjar av feministisk økonomi.

Waring har vore aktivist for kvinner sine menneskerettar og miljø. Ho var politikar og parlamentsmedlem for det konservative partiet på New Zealand, og var parlamentsmedlem frå 1975 til 1984. Her var ho mellom anna leiar for Finanskomiteen og medlem av utanrikskomiteen. Waring vart internasjonalt kjent i 1984 då ho utløyste parlamentsvalet det året gjennom å støtta Labour-opposisjonen sitt framlegg om atomvåpenfri sone rundt New Zealand. 

I 1989 fekk Waring en D.Phil. i politisk økonomi frå University of Waikato med ei avhandling om SN sitt nasjonalrekneskapssystem. Den mest kjende boka hennar er If Women Counted frå 1988. Ho var styremedlem i sentralbanken i New Zealand frå 2005 til 2009 og har jobba som ekspert for fleire FN-organisasjonar. Marilyn Waring er no professor i offentleg politikk ved AUT University. 

Økonomar
Newzealandske aktivistar
Newzealandske politikarar