kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Giuseppe Meazza

Giuseppe Meazza () var ein italiensk fotballspelar frå Milano som vart verdsmeister med Italia i 1934 og 1938. Han spelte på Inter 1927-40 og 1946/47, og vert rekna for å vere ein av Italias aller beste fotballspelarar.

Klubbspel
Meazza debuterte på Inter, som då heitte Ambrosiana, i 1927. Han var sentral då klubben vann Serie A i 1930, i ein sesong der han vart toppskårar med 31 nettkjenningar. Også i 1936 og 1938 vart han toppskårar i serien, i 1938 vann han sin andre seriemeistertittel med Inter. Etter å ha vunne den italienske cupen i 1939 og vorte seriemeister med Inter for tredje gong våren 1940, skifte han beite.

I åra frå 1940 til 1946 veksla Meazza mellom å spele to sesongar for byrivalen AC Milan, ein sesong i Juventus, Varese og Atalanta Bergamo. Han avslutta med å spele på Inter att i 1946/47-sesongen.

Gjennom 20 år skåra Meazza 216 mål i Serie A, noko einast tre spelarar sidan har gjort han etter. Hans 197 seriemål for Inter er klubbrekord. Etter han døydde i 1979 vart heimearenaen til Inter og Milan omdøypt til Stadio Giuseppe Meazza.

Landslagsspel
Meazza debuterte for Italia 9. februar 1930 i ein heimekamp mot Sveits, der han skåra dei to siste måla og gav Italia sigeren 4-2. Då Italia møtte til VM-finale i 1934 i Roma, vart Meazza skadd tidleg i kampen, men måtte vere på bana sidan ein ikkje hadde innbytarar. Han var likevel involvert i angrepet som førte Italia i leiinga 2-1 i fyrste ekstraomgang og avgjorde kampen. Fire år seinare sende han Italia i føringa med 2-0 mot Brasil på eit straffespark i VM-finalen 1938, Italia vann til sist 2-1. Sommaren 1939 spelte Meazza sin 53. og siste landskamp borte mot Finland i Helsinki, eit oppgjer Italia vann 3-2. Han skåra i alt 33 landslagsmål, og er med det spelaren med nest flest landslagsmål for Italia, to bakom Luigi Riva. Meazza var landslagskaptein 1937-39.

Merittar
Verdsmeister: 1934 og 1938 med Italia
Italiensk seriemeister: 1930, 1938 og 1940 med Inter
Italiensk cupmeister: 1939 med Inter

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Giuseppe Meazza» frå ,  den 25. september 2016.  
 

Italienske fotballspelarar
Inter-spelarar
Milan-spelarar
Juventus-spelarar
Atalanta-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1934
Spelarar i Fotball-VM 1938
Italienske deltakarar under sommar-OL 1952
Fotballspelarar under sommar-OL 1952
Greg Foster

Greg Foster, fullt namn Gregory Foster, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Chicago som tevla i 110 meter hekk og vann dei tre verdmeistertitlane i øvinga i tida 1983-91. Hans personlege rekord på 13,03 sekundar er frå 1981.

Aktiv
Foster sette USA-rekord på 110 meter hekk med 13,22 sekundar i Eugene i 1978, einast verdsrekordhaldaren Alejandro Casañas frå Cuba hadde betre tid. Ettersom USA boikotta Moskva-OL 1980, deltok Foster ikkje i sommarleikane. 

Den 19. august 1981 presterte han 13,03 på korthekken under Weltklasse Zürich, i den same tevlinga landsmannen Renaldo Nehemiah med 12,93 og verdsrekrod vart fyrstemann under 13 sekundar på distansen. Same sesongen vann Foster 110 m hekk i verdscupen i Roma på tida 13,32.

Ved den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i 1983, kneip Foster gullmedaljen framom heimehåpet Arto Bryggare. Under dei olympiske leikane 1984 i Los Angeles måtte Foster sjå seg slått med tre hundredels sekund av landsmannen Roger Kingdom, og såleis nøye seg med sølvmedaljen.

Under friidretts-VM 1987 forsvarte Foster VM-tittelen på 110 meter hekk, medan skadar gjorde han ute av stand til å kunne kvalifisere seg til Sommar-OL 1988 i Seoul. Både i 1989 og -90 hevda han seg i toppen av verdseliten på korthekken, før han vart dopingdømd og utestengd i eit halvt år.

Våren 1991 vann Foster 60 meter hekk under innandørs-VM i Sevilla. Sommaren 1991 presterte han for fyrste gong på ti år løp under 13,10 sekundar på 110 m hekk. I juli månad vart han klokka inn på 13,06 i spanske Vigo, og vel ein månad seinare fekk han same tida då han vart dømd framom landsmannen Jack Pierce i VM-finalen i Tokyo.

Foster la opp etter 1994-sesongen.

Doping
I 1990 vart Foster utestengd frå all idrett i seks månader etter å ha avlagd positiv dopingprøve på stoffa pseudoefedrin, efedrin og phenylpropanolamine.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje – 13,42, framom Arto Bryggare (13,46)
OL 1984 i Los Angeles: Sølvmedalje – 13,23, bak Roger Kingdom (13,20)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 13,21, framom Jonathan Ridgeon (13,29)
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 13,06, framom Jack Pierce (13,06)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greg Foster» frå ,  den 26. september 2016.  
 
Denne artikkelen bygger på «Greg Foster» frå ,  den 26. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
 

Hekkeløparar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Dopingsaker i friidrett
D.J. Fontana

Dominic Joseph «D.J.» Fontana () var ein USA-amerikansk musikar. Han er best kjend som trommeslagar for Elvis Presley i 14 år. Han spelte på over 460 RCA-innspelingar med Elvis.

Biografi
Med kallenamnet «D.J.», fekk Fontana jobb i radioshowet Louisiana Hayride som fast trommeslagar. Programmet gjekk kvar laurdagskveld. I oktober 1954 vart han hyrt inn til å spele trommer for Presley, og vart verande i bandet til Elvis dei nesten 14-15 åra. Han spelte mellom anna på fjernsynsprogrammet '68 Comeback Special.

Fontana vart med i eit band (opphavleg sett saman av Sam Phillips utan trommeslagar) som bestod av Scotty Moore (sologitar), Bill Black (bass) og Elvis Presley (rytmegitar), og dei kalla seg «The Blue Moon Boys». Dette bandet spelte på dei fleste hittane til Elvis Presley i 1950-åra, som «Heartbreak Hotel», «Hound Dog», «Don't Be Cruel» og «Jailhouse Rock». Bandet turnerte òg mykje og spelte i lag på fleire TV-show, som The Ed Sullivan Show i 1956 og 1957.

Bandet vart offisielt oppløyst i 1958, men Fontana og Elvis fortsette å spele i lag gjennom 1960-åra. Moore var òg stundom med dei. Moore og Fontana spelte òg i lag utan Presley, mellom anna i 2002 då dei spelte inn «That's All Right (Mama) med Paul McCartney. Etter 1958 spelte aldri Black med bandet igjen. Han døydde i 1965.

I 1983 gav Fontana ut boka D.J. Fontana Remembers Elvis om åra han spelte med Presley. I 2009 vart Fontana innlemma i Rockabilly Hall of Fame i Nashville, og same året vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i kategorien sidemenn.

Fontana vart spelt av Ed Begley jr. i filmen Elvis (1979) og av Eric William Pierson i miniserien Elvis (2005).

D.J. Fontana døydde heime den 13. juni 2018, etter ei tids sjukdom.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «D.J. Fontana» frå ,  den 28. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
D.J. Fontana si nettside 
D.J. Fontana Phonecasting Channel 
Rockabilly Hall of Fame 
Drummerworld.com

USA-amerikanske trommeslagarar
Elvis Presley
Musikarar frå Louisiana
Paralyzed av Elvis Presley

«Paralyzed» er ein song frå 1956 av Elvis Presley for albumet Elvis. Songen vart spelt inn 2. september 1956 og har fått mykje god omtale av moderne musikkritikarar. Songen vart hovudsakleg skriven av Otis Blackwell, men Elvis vart oppført som låtskrivar for bidraga sine til den endelege songen. Det var sjeldan Elvis Presley vart oppført som låtskrivar, men stundom omarbeidde han songane nok til at dette skjedde.

Lister
«Paralyzed» nådde 59. plassen på Billboard pop-lista i 1956. Songen vart gjeven ut på ein EP i USA kalla Elvis Volume 1 den 19. oktober 1956.

I Storbritanna nådde «Paralyzed» 8. plassen i august 1957 og låg ti veker inne på lista.

Album

Elvis Presley framførte songen 1956 under Million Dollar Quartet-innspelinga og på konsertar i 1956. Eit konsertopptak finst i plateboksen The Young Man with the Big Beat og på samleplatene The Million Dollar Quartet og The Complete Million Dollar Quartet. Songen vart framført 16. desember 1956 på Louisiana Hayride.

Medverkande 

Songen vart spelt inn i Radio Recorders i Hollywood i California, og var produsert av Steve Sholes med lydteknikaren av Thorne Nogar.

Musikarar:

Gitar: Elvis Presley
Gitar: Scotty Moore
Bass: Bill Black
Drums: D.J. Fontana
Piano: Elvis Presley
Korvokal: The Jordanaires: Gordon Stoker; Neal Matthews; Hoyt Hawkins; Hugh Jarrett

Andre innspelingar
Dave Edmunds spelte inn songen i 1986 på konsertalbumet I Hear You Rockin'. Ronnie McDowell, Graham Parker, Johnny Earl and The Jordanaires, Alan Merrill og Billy Fury har òg spelt inn songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paralyzed av Elvis Presley» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Victor, Adam. The Elvis Encyclopedia. Overlook Duckworth; 2008. ISBN 1-58567-598-9.
Wadey, Paul. «Jake Hess». The Independent. 8. januar 2004 [cited 28. desember 2009].
Warwick, Neil; Kutner, Jon; Brown, Tony. The Complete Book of the British Charts: Singles & Albums. 3rd ed. Omnibus Press; 2004. ISBN 1-84449-058-0.
Waters, Lindsay. «Come Softly, Darling, Hear What I Say: Listening in a State of Distraction—A Tribute to the Work of Walter Benjamin, Elvis Presley, and Robert Christgau». Boundary 2. Spring 2003.
Whitburn, Joel. Billboard Top 1000 Singles 1955–1992. Billboard Books; 1993. ISBN 0-7935-2072-X.
Whitburn, Joel. The Billboard Book of Top 40 Hits. 8th ed. Billboard Books; 2004. ISBN 0-8230-7499-4

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Elvis Presley-songar
Songar skrivne av Otis Blackwell
Songar skrivne av Elvis Presley
Huang Zhihong

Huang Zhihong () er ein kinesisk tidlegare friidrettsutøvar og verdsmeister i kulestøyt frå Lanxi i Zhejiang. Ho vann gullmedalje i øvinga i VM 1991 og 1993 og tok sølvmedaljen under OL 1992 i Barcelona. Huangs personlege rekord på 21,52 meter er frå 1990.

Aktiv
Huang vann kuletevlinga for kvinner ved Asia-leikane 1986 og enda på åttandeplassen under Sommar-OL 1988 med 19,82 meter. Ved innandørs-VM 1989 vart ho nummer to med 20,25 meter i sluttprotokollen.

I den kinesiske friidrettsmeisterskapen 1990 i Beijing nådde Huang heile 21,52 m, hennar livs lengste kulestøyt. Ved asiameisterskapen same sesongen kom ho på andreplass. Året etter fekk ho ein ny sølvmedalje ved innandørs-VM etter ha prestert 20,33 meter, landskvinna Sui Xinmei vann gullet. Under verdmeisterskapen 1991 i Tokyo gjekk derimot Huang Zhihong heilt til topps med sine 20,83 meter, over halvmeteren lengre enn verdsrekordhaldar Natalja Lisovskaja på sølvplass.

Ved dei olympiske sommarleikane i Barcelona i 1992 målte Huangs bestestøyt 20,43 meter. Ho var likevel sjanselaus mot russiske Svetlana Kriveljova som sette personleg rekord med 21,06 m, men ho sikra seg sølvmedaljen. Året etter bytte dei to plass på sigerspallen ved friidretts-VM i Stuttgart, Huang støytte kula i veg 20,57 m, 60 centimeter lengre Kriveljova.

To år seinare fekk Huang sølvmedaljen ved friidretts-VM 1995 i Göteborg då ho presterte 20,04 m, tyske Astrid Kumbernuss vart suveren verdsmeister med 21,22 meter. Ved VM i friidrett 1997 avslutta Huang den internasjonale karrieren med ein fjerdeplass, åtte centimeter for kort til å ta frå tyske Stephanie Storp bronsemedaljen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 11 – 19,35 m
OL 1988 i Seoul: Nr 8 – 19,82 m
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 20,83 m, framom Natalja Lisovskaja (20,29 m)
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 20,47 m, bakom Svetlana Kriveljova (21,06 m)
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 20,57, framom Svetlana Kriveljova (19,97 m)
VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 20,04 m, bakom Astrid Kumbernuss (21,22 m)
VM 1997 i Aten: Nr 4 – 19,15 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Huang Zhihong» frå ,  den 1. oktober 2016.  
 
 

Kinesiske kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Kina
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Ismael Kirui

Ismael Kirui () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar frå Kapcherop i Marakwet-distriktet som vart verdmeister på 5000 meter ved VM 1993 i Stuttgart og som forsvarte meistertittelen på distansen ved VM 1995 i Göteborg.

Aktiv
Kirui var berre 18½ år gammal då han vann 5 000 meterfinalen under friidretts-VM 1993 i Stuttgart. Han slo då favoritten Haile Gebrselassie i spurten og vann løpet på tida 13.02,7, ny meisterskapsrekord og hans endelege personlege rekord.

I verdsmeisterskapen 1995 gjekk dei fyrste rundane av finalen på 5 000 meter i eit moderat tempo. Sjølv om løpsfarta vart auka stod medaljekampen mellom seks løparar på sisterunden. På oppløpet viste Kirui seg atter som den kvikkaste og vann framom Khalid Boulami frå Marokko og sin eigen landsmann Shem Kororia. Få veker etter meisterskapen i Göteborg sette Kirui i Brussel personleg rekord 10 000 m med 27.06,5.

Kirui vart nummer tre i VM i terrengløp 1993, kom på andreplass i VM 1995 og vart på ny nummer tre i VM 1996. Han forsvann frå internasjonal friidrett etter 1998-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje på 5 000 m – 13.02,7, framom Haile Gebrselassie (13,03,1)
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje på 5 000 m – 13.16,7, framom Khalid Boulami (13.17,1)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ismael Kirui» frå ,  den 1. oktober 2016.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Kenya
Santa Claus Is Back in Town

«Santa Claus Is Back in Town» er ein julesong skriven i 1957 av Jerry Leiber og Mike Stoller, og først spelt inn det året av Elvis Presley som opningssporet på Elvis' Christmas Album, det bestseljande julemusikkalbumet i USA gjennom tidene. Songen har blitt ein rock and roll-julestandard.

«Santa Claus Is Back in Town» kom ut med «Santa, Bring My Baby Back to Me» og vart gjeven ut i Storbritannia samtundes som albumet kom ut i 1957. Singelen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista i november 1957. RCA gav ut songen på ny i 1985 i lag med «Merry Christmas, Baby». I desember 1980 nådde songen 41. plassen på den britiske singellista.
 
«Santa Claus Is Back in Town» kom ut i lag med «Blue Christmas» og vart gjeven ut av RCA Victor på singel i 1965 i USA, og nådde då fjerdeplassen på julemusikklista til Billboard. «Blue Christmas»/«Santa Claus is Back in Town» selde til platinaplate hos RIAA i 1999.

Album

Songen kom ut på den originale plata Elvis' Christmas Album og dei seinare nyutgjevingane av denne plata. Songen finst òg på samlealbumet Memories of Christmas frå 1984, If Every Day Was Like Christmas frå 1994, Christmas Peace frå 2003 og Elvis Christmas frå 2006. Songen finst òg på Elvis Presley-albumet Christmas Duets i ein duett med Wynonna Judd i 2008.

Medverkande 

«Santa Claus Is Back In Town» vart spelt inn 7. september 1957 i Radio Recorders i Hollywood i California. Musikarane på innspelinga var:
 
 Elvis Presley – vokal 
 Scotty Moore – gitar 
 Bill Black – bass 
 D.J. Fontana – trommer 
 Dudley Brooks – piano 
 The Jordanaires – korvokal

The Jordanaires var Gordon Stoker, Neal Matthews jr., Hoyt Hawkins og Hugh Jarrett.

Andre versjonar
Mange artistar har spelt inn songen. Dwight Yoakam spelte inn songen i 1997 på julemusikkalbumet Come On Christmas og gav han ut på singel. Singelen nådde 60. plassen på Billboard Hot Country Songs-lista.

Salslister

Elvis Presley nådde Topp 10 i Storbritannia og Topp 5 på Billboard Christmas Singles-lista. Singelen selde til platina hos RIAA i USA.

Dwight Yoakam-versjonen

Filmar
Iron Man 3 (2013)
Fred Claus (2007)
Miracle on 34th Street (1994) 
C.R.A.Z.Y. (2005)
The Long Kiss Goodnight (1996)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Santa Claus Is Back in Town» frå ,  den 3. oktober 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Guralnick, Peter. The King of Rock 'n' Roll: The Complete 50's Masters, insert booklet. RCA 66050-2, 1992.
Guralnick, Peter. From Nashville to Memphis: The Essential '60s Masters, insert booklet. RCA 66160-2, 1993.
Guralnick, Peter (1994). Last Train to Memphis: The Rise of Elvis Presley. Little Brown GBR. ISBN 978-0-316-91020-0.
Hopkins, Jerry (1971). Elvis: A Biography. ISBN 978-0-671-20973-5.
Wolfe, Charles. Elvis Presley: If Every Day Was Like Christmas, liner notes. BMG Australia Limited, 7863664822, 1994.

Bakgrunnsstoff
 Rock and Roll Hall of Fame: 20 Essential Rock and Roll Holiday Songs. 
 

Elvis Presley-songar
Songar frå 1957
USA-amerikanske julesongar
Dwight Yoakam-songar
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
.38 Special-songar
Santa, Bring My Baby Back to Me

«Santa Bring My Baby Back (To Me)» er ein julesong frå 1957 av Elvis Presley. Songen vart gjeven ut på albumet Elvis' Christmas Album i 1957.

Bakgrunn

«Santa Bring My Baby Back (To Me)»  vart skriven av Aaron Schroeder og Claude Demetrius og har vor ein populær julesong i mange år, trass i at han aldri vart gjeven ut på ingel. Songen vart først gjeven ut på ein EP med «Santa Claus is Back in Town», «Blue Christmas» og «I'll Be Home for Christmas» i 1957. EP-en nådde toppen av EP-lista til Billboard. Songen vart spelt inn 7. september 1957 og vart sungen med The Jordanaires på korvokal.

Songen vart gjeven ut i lag med «Santa Claus Is Back In Town» på singel i Storbritannia, samstundes som albumet kom ut. Singelen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista i november 1957.

Andre versjonar
I dokumentarfilmen om Rolling Stones kalla Charlie Is My Darling frå 1965, vart songen sungen av Mick Jagger og Keith Richards i ein hotellobby.

Mae West spelte inn songen i 1967 for julealbumet Wild Christmas. The Reverend Horton Heat spelte inn songen i 2005 for julealbumet We Three Kings. Eleanor Friedberger gav ut ein versjon i 2013 på albumet Holidays Rule.

Songen er òg blitt spelt inn og framført av The Smithereens, The Refreshments, Jeff Healey, 45 R.P.M., Arena Venus, Kim Stockwood, Terry Buchwald, Chris Isaak, Janice Hagan, Rick Saucedo og Tony Witt. Train spelte inn songen i 2015 for albumet Christmas in Tahoe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Santa, Bring My Baby Back to Me» frå ,  den 4. oktober 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Guralnick, Peter. The King of Rock 'n' Roll: The Complete 50's Masters, insert booklet. RCA 66050-2, 1992.
Guralnick, Peter. From Nashville to Memphis: The Essential '60s Masters, insert booklet. RCA 66160-2, 1993.
Guralnick, Peter (1994). Last Train to Memphis: The Rise of Elvis Presley. Little Brown GBR. ISBN 978-0-316-91020-0.
Hopkins, Jerry (1971). Elvis: A Biography. ISBN 978-0-671-20973-5.
Wolfe, Charles. Elvis Presley: If Every Day Was Like Christmas, liner notes. BMG Australia Limited, 7863664822, 1994.

Elvis Presley-songar
Songar frå 1957
USA-amerikanske julesongar
Songar skrivne av Aaron Schroeder
Songar skrivne av Claude Demetrius
Chris Isaak-songar
Jeff Healey-songar
Nezha Bidouane

Nezha Bidouane () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar frå Rabat som deltok internasjonalt i 400 meter hekkeløp. Ho vart verdsmeister i øvinga både i 1997 og 2001, og vann elles VM-sølv i 1999 og OL-bronse i 2000. Bidouane sin personbeste på 52,90 sekundar er (2016) gjeldande afrikarekord.

Aktiv
Bidouanes vann 400 meter hekk ved Afrika-meisterskapen 1990 i Kairo. Det tok likevel lang tid før ho makta yppe seg mot verdeliten i øvinga.

Under friidretts-VM 1997 overraska Bidouane stort då ho sette alle konkurrentane på plass på 400 m hekk. Med tida 52,97 sekundar vart ho den fyrste marokkanske kvinna som vart verdsmeister i friidrett, etter ein tett strid med jamaicanske Deon Hemmings, medan Kim Batten frå USA vart nummer tre. To år seinare sprang Bidouane enno litt fortare i Sevilla då ho i VM-finalen 1999 gjorde ho unna sitt livs raskaste langhekkløp. Også då heldt ho Hemmings på plassen bak seg, men ho måtte sjå seg slått med ein hundredels sekund av gullvinnar Daimí Pernía.

Under sommarleikane 2000 i Sydney tok Bidoaune bronsemedaljen på langhekken. Året etter var ho heilt suveren i spesialøvinga ved VM i friidrett i Edmonton, og vart verdsmeister for andre gong.

Den 6. oktober 2014, 35 år gammal, vann Bidouane i Alger si siste tevling, før ho så la opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Utslått i semifinalane (56,62 =nr 16)
OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane (55,08 =nr 11)
VM 1993 i Stuttgart: Braut forsøksløpet
VM 1995 i Göteborg: Diskvalifisert i forsøket
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 52,97, framom Deon Hemmings (53,09)
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 52,90, bakom Daimí Pernía (52,89)
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 53,57
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 53,34, framom Julija Nosova (54,27)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nezha Bidouane» frå ,  den 4. oktober 2016.  
 

Marokkanske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Marokko
Marokkanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Marokkanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Warren Smith

Warren Smith () var ein USA-amerikansk jazztrombonist.

Smith spelte piano frå han var sju år gammal og lærte seg kornett og saksofon før han slo seg til med trombone. Han byrja i bandet Harrison's Texans i 1920-åra, og var så lenge i bandet til Abe Lyman i 1930-åra. Han arbeidde mde Bob Crosby seint i 1940-åra, før han kom attende ei kort stund til Lyman. Han flytta til Chicago, der han arbeidde med Bud Jacobson og Bob Scobey, og arbeidde så på Vestkysten med Jess Stacy og Lu Watters. I 1955 turnerte han med Duke Ellington, og såelte så med Joe Darensbourg frå 1957 til 1960. I 1960-åra arbeidde han med Wild Bill Davison og Red Nichols.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Warren Smith» frå ,  den 8. oktober 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
[ Warren Smith] på Allmusic

USA-amerikanske jazztrombonistar
Musikarar frå Vest-Virginia