kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
The House of Blue Light

The House of Blue Light er det tolvte studioalbumet av det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut 16. januar 1987 på Polydor Records. Det var den andre innspelinga med den reformerte Mark II-besetninga og det sjette studioalbumet totalt for denne formasjonen av bandet.

Innspeling
Albumet vart til gjennom ein svært lang og vanskeleg prosess, som songar Ian Gillan samanlikna med innspelinga av Who Do We Think We Are i Roma. Gillan har notert at anstrengde relasjonar internt i bandet gjekk ut over albumet: «Eg ser tilbake på House Of Blue Light, det er nokre gode låtar på den plata, men det er noko som manglar i albumet samla sett. Eg kan ikkje kjenna ånda i dette bandet. Eg kan sjå eller høyra fem profesjonelle som gjer sitt beste, men det er som eit fotballag, det fungerer ikkje. Det er som 11 superstjerner som speler på same bane, men som ikkje er knytt saman med hjartet eller ånda.» Gitaristen Ritchie Blackmore har sagt at mykje av det vart spelt inn på nytt, og innrømte: «Eg trur eg spelte elendig på plata, og eg trur ikkje nokon andre var så begeistra for ho.» Organisten Jon Lord la til: «House of Blue Light var eit merkeleg album og vanskeleg å setja saman. Me gjorde den store feilen å prøva å gjera musikken vår aktuell. Me oppdaga at folk ikkje ville at me skulle gjera det.»

Trass i uroa til bandet selde House of Blue Light godt. Det nådde tiandeplassen på den britiske hitlista, 34. plassen på Billboard 200 i USA og topp 10 i seks andre land.

Marknadsføring
Det vart produsert to musikkvideoar til låtane «Bad Attitude» og «Call of the Wild», begge med medlemmer av bandet.

Innhald
Merk: Fleire spor på LP- og kassettversjonane er kortare enn på den originale CD-en som vart gitt ut i 1987. CD-remasteren frå 1999 brukte dei originale vinylmasterbanda, noko som betyr at speletida òg er kortare enn på den originale CD-versjonen.

All spor er skrivne av Ritchie Blackmore, Ian Gillan og Roger Glover, utanom der andre er nemnde.

CD-utgåva frå 1987

Vinyl-, kassett- og CD-utgåva frå 1999

Medverkande
Deep Purple
 Ian Gillan – vokal, munnspel
 Ritchie Blackmore – gitar
 Roger Glover – bass
 Jon Lord – klaverinstrument
 Ian Paice – trommer, perkusjon

Produksjon
 Produsert av Roger Glover og Deep Purple.
 Innspelt i Playhouse, Stowe, Vermont, med Le Mobile styrt av Guy Charbonneau.
 Produsert av Nick Blagona
 Miksing av Harry Schnitzler i Union Studios i München i Vest-Tyskland
 Mastering av Greg Calbi hos Sterling Sound i New York

Salslister

Vekeslister

Årslister

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The House of Blue Light» frå ,  den 14. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1987
Album produserte av Roger Glover
Polydor Records-album
Mercury Records-album
Nummer-ein-album i Sverige
Nummer-ein-album i Tyskland
Nummer-ein-album i Finland
Call of the Wild

«Call of the Wild» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple. Han kom ut som det tredje sporet på albumet The House of Blue Light frå 1987. Låten vart gitt ut som singel seinare same året, og kom inn på UK Singles Chart som nr. 92.

Medverkande
Ian Gillan – vokal
Ritchie Blackmore – gitar
Roger Glover – bass
Jon Lord – klaverinstrument
Ian Paice – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Call of the Wild (song)» frå ,  den 14. juli 2023.  

Deep Purple-songar
Singlar frå 1987
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Jon Lord
Songar frå 1987
The Battle Rages On...

The Battle Rages On... er det fjortande studioalbumet til det engelske hardrockbandet Deep Purple, gjeve ut 19. juli 1993. Det er det siste albumet som vart spelt inn med den klassiske Mark II-besetninga deira, som vart gjenforeina for andre gong (den første gjenforeininga var på Perfect Strangers frå 1984). Sjølv om Mike DiMeo opphavleg vart vald som vokalist for albumet etter at Joe Lynn Turner fekk sparken, kom Ian Gillan etter kvart tilbake til bandet i slutten av 1992 . Han måtte omarbeida mykje av materialet som allereie låg føre, og som var tiltenkt Joe Lynn Turner og DiMeo. Etter at han fekk sparken, innrømde Turner at Ritchie Blackmore omtalte albumet som «The cattle grazes on». Blackmore vart rasande over dei ikkje-melodiske elementa og forlét bandet for godt etter ein konsert 17. november same år i Helsingfors i Finland. Den amerikanske gitaristen Joe Satriani slutta seg til Deep Purple som mellombels erstattar for resten av turneen. Ei handfull arbeidsspor skriven under The Battle Rages On...-sesjonane skulle dukka opp på seinare soloutgivingar av Turner under andre låttitlar.

Innhald

Medverkande
Deep Purple
 Ritchie Blackmore – gitar
 Ian Gillan – vokal
 Roger Glover – bass
 Jon Lord – klaverinstrument
 Ian Paice – trommer

Produksjon
Produsert av Thom Panunzio og Roger Glover
 Grunnsporet er produsert av Thom Panunzio i Bearsville Studios i delstaten New York (lydteknisk utført av Bill Kennedy, assistert av Mike Reiter).
 Vokal og overdubbingar innspelt i Red Rooster Studios (lydteknisk utført av Hans Gemperle) i Tutzing, Tyskland, og Greg Rike Studios (lydteknisk utført av Jason Corsaro, assistert av Wally Walton og Darren Schneider) i Orlando, Florida.
 Miksa av Pat Regan med Roger Glover hos Sound on Sound Recording (lydteknisk utført av Pat Regan, assistert av John Siket, Devin Emke og Peter Beckeman) i New York, og hos Ambient Recording Company (lydteknisk utført av Pat Regan, assistert av Mark Conese) i Connecticut.
 Mastering av George Marino hos Sterling Sound i New York.

Salslister 
 

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Battle Rages On...» frå ,  den 14. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1993
Album produserte av Thom Panunzio
Album produserte av Roger Glover
Giant Records (Warner)-album
RCA Records-album
Michael Gambon

Michael Gambon () var ein irsk skodespelar.

Michael Gambon er kjend for å spele Albus Humlesnurr i dei seks siste Harry Potter-filmane. Han overtok denne rolla frå Richard Harris, som gjekk bort etter innspelinga av den andre filmen. Elles spelte Gambon mellom anna Philip Marlow i BBC-serien The Singing Detective og Jules Maigret i ITV-serien Maigret frå 1990-talet.

Bakgrunnsstoff

Irske skodespelarar
Skodespelarar i Harry Potter
Chaparral

Chaparral er eit busk- eller heilandskap av plantesamfunn som ein finn hovudsakleg i den amerikanske delstaten California og den nordlege delen av Californiahalvøya i Mexico. Det er forma av middelhavsklima (milde, fuktige vintrar og varme, tørre somrar) og naturlege brannar. Ein finn både plantar med harde vintergrøne schlerofyllblad som toler sommartørken og mjukblada plantar som feller lauvet i tørkeperiodane i plantesamfunnet Coastal sage scrub, som ein finn i chaparral-biomen.  Chaparral dekker 5 % av delstaten California og 3,5 % av middelhavsklimaregionen. Namnet kjem frå det spanske ordet chaparro, nytta om buskeik.

Referansar

Økoregionar i USA
Geografi i California
Plantesamfunn på den amerikanske vestkysten
Økoregionar
Meksikansk geografi
Spanske ord og uttrykk
Purpendicular

Purpendicular er det femtande studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut i 1996. Det er deira første album med gitaristen Steve Morse frå Dixie Dregs, som erstatta Ritchie Blackmore.

Innspeling
Albumet vart spelt inn på Greg Rike Productions, Orlando i Florida frå februar til oktober 1995 og lydteknisk tilrettelagt av Darren Schneider og Keith Andrews. Det hadde ei meir eksperimentell tilnærming enn tidlegare album. Arrangementet til «The Aviator», nytta eit akustisk folk/country-arrangement som ikkje hadde vore å høyra på tidlegare album av bandet sidan «Anyone's Daughter» frå Fireball. På fleire av låtane, som «Vavoom: Ted the Mechanic», var det mindre klaverspel og meir gitar. Morse introduserte klypeharmonikk i lydbiletet til bandet, som på «Vavoom: Ted the Mechanic» og «Somebody Stole My Guitar». «Sometimes I Feel Like Screaming» og «Vavoom: Ted the Mechanic» heldt fram med å vere faste innslag i Deep Purples-setlista på dei siste turneane.

Til liks med tittelen på det etterfølgjande albumet til bandet, Abandon, er Purpendicular eit ordspel, i dette tilfellet basert på namnet til bandet og ordet «Perpendicular».

Innhald

Medverkande
Deep Purple
Ian Gillan – solovokal, munnspel
Steve Morse – gitar, korvokal
Jon Lord – klaverinstrument
Roger Glover – bass
Ian Paice – trommer

Produksjon
Darren Schneider, Keith Andrews – lydteknikarar, miksing i Parc Studios, Orlando, Florida
Adam Barber – assisterande lydteknikar
Greg Calbi – mastering i Masterdisk, New York

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Purpendicular» frå ,  den 14. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1996
CMC International-album
RCA Records-album
Abandon

Abandon er det sekstande studioalbumet til det engelske hardrockbandet Deep Purple, gjeve ut i mai 1998. Det var det andre albumet til Deep Purple med Steve Morse på gitar og det siste albumet med grunnleggjaren Jon Lord før han forlét bandet i 2002.

Albumet vart etterfølgd av ein vellykka verdsturné i 1998/1999 som førte Deep Purple til Australia for første gong på 15 år. I 1999 vart det gitt ut eit konsertalbum og ein DVD Total Abandon: Australia '99 spelt inn i Melbourne 20. april 1999.

Albumtittelen er eigentleg eit ordspel frå Ian Gillan - "A Band On" - og albumet vart etterfølgd av A Band on Tour. Det inneheldt ei omarbeiding av ein tidlegare innspelt låt - «Bloodsucker» frå Deep Purple in Rock (her stava «Bludsucker»). «Don't Make Me Happy» vart ved ein feil mastra i mono og ikkje endra på albumet, den eine av dei to versjonane av songen som vart gitt ut på ein reklamesingel var mastra i stereo.

Innhald

Medverkande
Deep Purple
 Ian Gillan – vokal
 Steve Morse – gitar
 Jon Lord – klaverinstrument
 Roger Glover – bass
 Ian Paice – trommer

Produksjon
 Innspilt i Greg Rike Studios, Altamonte Springs, Florida, 1997/1998.
 Produsert av Deep Purple og Roger Glover
 Lydteknisk utført av Darren Schneider
 Ytterligere lydteknikar av Keith Andrews
 Miksa i Platinum Post Studios i Orlando, Florida av Darren Schneider
 Assisterende lydteknikar - Kent Huffnagle saman med Shannon Brady
 Mastra på Masterdisk, New York av Greg Calbi.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Abandon (album)» frå ,  den 15. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1998
Album produserte av Roger Glover
CMC International-album
EMI Records-album
Bananas

Bananas er det 17. studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut 25. august 2003 via EMI Records og den 7. oktober 2003 via Sanctuary Records i USA. Det er det første albumet med Don Airey på orgel og klaverinstrument, som erstattar grunnleggjaren Jon Lord.

Oversikt
Albumet vart spelt inn i Los Angeles i januar og februar 2003. Det er òg kjent for å vera det første Deep Purple-albumet med Ian Gillan i front som nyttar seg av annan korvokal enn Gillans eigen (sidan innspelinga av låten «Woman From Tokyo» i Tyskland i 1972, der Jon Lord og Roger Glover song korvokal), med låten «Haunted» med Beth Hart. Albumet inneheld «Contact Lost», eit kort, langsamt instrumentalt rekviem for astronautane på Romferja Columbia, skriven av gitaristen Steve Morse då han høyrde nyheita om Romferja Columbia-katastrofen.

Biletet på albumomslaget vart teke av manageren til bandet Bruce Payne.

Bananas gjorde det bra på hitlistene trass i manglande medieeksponering, spesielt i Europa og Sør-Amerika (særleg i Tyskland og Argentina, der han nådde topp 10).

Upubliserte låtar
Sidan albumet Abandon har Deep Purple framført tre nye låtar på scena. «Long Time Gone» vart debutert sommaren 2000, men vart ikkje teke med på Bananas. Ein annan ny song, «Up The Wall», vart spelt på turneen i Storbritannia i 2002 og omarbeidd til «I Got Your Number». Instrumentallåten «Well Dressed Guitar» heldt fram med å vere upublisert fram til neste album, Rapture of the Deep frå 2005.

Innhald

Medverkande
Deep Purple
 Ian Gillan – vokal
 Steve Morse – gitar
 Roger Glover – bass
 Don Airey – klaverinstrument
 Ian Paice – trommer

Andre medverkande
 Paul Buckmaster – strykearrangement og cello på «Haunted»
 Beth Hart – korvokal på «Haunted»
 Michael Bradford – gitar på «Walk On»

Produksjon
Michael Bradford - produsent, lydteknikar
Chris Wonzer - assisterande lydteknikar
Andy Vandette - mastering i Masterdisk, New York

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bananas (album)» frå ,  den 17. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 2003
EMI Records-album
Sanctuary Records-album
Album produserte av Michael Bradford
Rapture of the Deep

Rapture of the Deep er det 18. studioalbumet til det engelske hardrockbandet Deep Purple, gitt ut i oktober 2005. Det er det fjerde studioalbumet frå Deep Purple sidan Steve Morse slutta seg til bandet i 1994 og det andre med klaverspelaren Don Airey. Albumet vart produsert av Mike Bradford, som òg produserte førre utgivinga til bandet, Bananas.

Utgjeving og mottaking

Til liks med Bananas fekk albumet generelt positive meldingar frå kritikarar og fans. Rapture of the Deep er den første utgivinga til Deep Purple i Europa på det tyske plateselskapet Edel Records, medan plata i USA vart gitt ut på Edels underselskap Eagle Records.

Albumet nådde 43. plassen på Billboard Top Independent Albums. I USA selde albumet 2 500 eksemplar den første veka. I Storbritannia selde albumet 3 500 eksemplar i løpet av den første veka og 1 200 eksemplar veka etter. Det nådde òg topp 20 på fleire europeiske hitlister. Tittelsporet «Rapture of the Deep» vart gitt ut som promosingel i 2005.

I sporet «Money Talks» har vokalisten Ian Gillan det største vokalspekteret som er høyrt på nokon Deep Purple-innspeling, med ein dobbeltspora djup bassvokal i brua og eit høgt skrik i avslutninga av songen.

Innhald

Standardutgåve 
Alle songar skrivne av Ian Gillan, Roger Glover, Steve Morse, Don Airey og Ian Paice, utanom der andre er nemnde

Medverkande
Deep Purple
Ian Gillan – vokal
Steve Morse – gitar
Don Airey – klaverinstrument
Roger Glover – bass
Ian Paice – trommer

Produksjon
Produsert og lydteknisk utført av Michael Bradford
Innspelt i Chunky Style Studios, Los Angeles, CA, 2005
Mastering av Andy Van Dette i Masterdisk. New York

Salslister

Utmerkingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rapture of the Deep» frå ,  den 17. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 2005
Deep Purple-album
Edel AG-album
Album produserte av Michael Bradford
Flagrelire

Flagrelire, Puffinus gavia, er ei lita lire i stormfuglfamilien. Som hekkefugl er ho endemisk for New Zealand med hekkeområde rundt Nordøya og i Cooksundet.

Flagrelira har kroppslengd på ca. 33 centimeter og kroppsmasse på 300 gram. Ho er gjennomgåande mørk på oversida med lys underside. Rygg og overside av venger er einsfarga gråbrune, strupen og brystet er kvite med gradvis overgang til den gråbrune oversida. Buk, kroppssider og undergump er einsfarga kvite. Undervengene er kvite med lyst, gråbrunt felt mot armholene, mørke vengespissar og eit smalt, mørkt markert band rundt bakkanten. Nebbet er mørkt og tynnt. Den noko større maorilire liknar mykje, men har litt mørkare undervenger.

Dei største hekkekoloniane finst på Manawaøyane nord for Nordøya, og i Marlboroughsunda nord for Sørøya og utanfor Gisborne. Ungfuglar migrerer til kysten sør og aust for Australia i februar og nokre har vore registert så langt nord som ved Vanuatu.

Populasjonen er estimert til ca. 100 000, og opptil 20 000 kan samlast i flokkar som beitar saman utanom hekkesesongen. Ein trur populasjonen går tilbake grunna predasjon av innførte artar som villkattar og rotter.

Føda er for det meste småfisk og kril. Dei kan beite med to ulike strategiar, enten ved å stupe i vatnet frå låg høgd eller ved å symje på overflata og så dukke.

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (rev. utg.), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Puffinus gavia 
 Videoar, bilete og lydopptak av flagrelire hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Maorilire

Maorilire, Puffinus huttoni, er ei lire i stormfuglfamilien. Som hekkefugl er ho endemisk for New Zealand med hekkeområde i fjellet Kaikoura Ranges på Sørøya.

Maorilira har kroppslengd på ca. 36 centimeter og kroppsmasse på 350 gram. Ho er gjennomgåande mørk på oversida med lys underside. Rygg og overside av venger er einsfarga gråbrune, strupen og midten av brystet er kvit med gradvis overgang til den gråbrune oversida. Buk, kroppssider og undergump er einsfarga kvite. Undervengene er skittenkvite med utydeleg avgrensa mørkt markert band rundt bakkanten. Nebbet er mørkt. Den noko mindre flagrelire liknar mykje, men har lysare undervenger.

Det einaste hekkeområdet ein kjenner vart funne i 1965 og ligg i jorddekte fjellsider i Kaikoura Ranges på nordaustre Sørøya, 1200 til 1800 moh. Hoa legg egget i perioden frå slutten av august til midten av september, og ungen er flygedyktig frå mars-april. Ungane kjem tilbake til kolonien når dei er tre år gamle. Maorilira er ein trekkfugl,  om hausten trekkjer ho til eit havområdet rundt Australia frå Torressundet i nord, sørover austkysten, rundt Tasmania og vestover til kysten av Vest-Australia. Populasjonen er estimert til ca. 300 - 350 000 individ og minkande. Reirkoloniane blir angripne av røyskatt, Mustela erminea.

Føda er for det meste småfisk og kril. Dei stuper i vatnet frå låg høgd, eller dei sym på overflata og kik under vatnet etter byttet til dei dukkar.

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Puffinus huttoni . Frå http://www.birdlife.org
 Videoar, bilete og lydopptak av maorilire hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Vegårshei kyrkje

Vegårshei kyrkje, «Kjørka på Moland», blei sett opp av «Kjørkebyggeren på Heia», Knud Skjerkholt frå Holt herad i 1808. Kyrkja vart 200 år gamal i 2008. Vegårshei kyrkje ligg på Moland rett nordaust for Myra i Vegårshei kommune.

Kyrkjesoga 
Kyrkja blei sett opp i 1808 på garden Molands grunn. Det har vore fleire kyrkjer på Vegårshei i tidlegare tider, til dømes på Bjorvatn.

Kyrkjegardar 
På Vegårshei har dei tre kyrkjegardar, ein rundt kyrkja på Moland som er den eldste, ein på Espeland og ein på Raudnesmoen. Den på Raudnesmoen var eigentleg laga for medlemmer av Guds Menighet, men no har au nokre folk frå Vegårshei kyrkje vorte gravlagde her.

Kjelder

Litteratur 
 
 
 
 Boka Livet rundt Vegår.

Bakgrunnsstoff 
 Vegårshei kyrkjelege fellesråd 
 
 Agderkultur med bilete frå kyrkja
 

Kyrkjer i Vegårshei
Kyrkjer i Aust-Nedenes prosti
Krosskyrkjer i Noreg
Byggverk i Vegårshei
Kulturminne i Vegårshei
Norske kyrkjer frå 1810
Vendelsöarna

Vendelsöarna er ei øygruppe og eit naturreservat i Varberg kommun i Sverige, nær grensa til Kungsbacka kommun. Reservatet består av nordlege område av hovudøya Vendelsö og dei omliggande øyane Brattö, Norstön, Kidholmen og Älmö. Det er to andre øyar i øygruppa, Ustö og Knarrskär, men dei er ikkje ein del av reservatet. Verneområde dekkjer 563 hektar og vart oppretta i 2002. 128 hektar av dette er på land. 

Øyane er dominert av eit ope landskap med røsslyng og grasheier, samt einer. Øyane har vorte nytta som beitemark i hundrevis år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vendelsöarna» frå ,  den 8. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Naturreservat i Hallands län
Verneområde oppretta i 2002
Øyar på den svenske vestkysten
Ågestasjön

Ågestasjön er ein liten innsjø i Huddinge kommun sør for Stockholm i Sverige.

Ågestasjön er ein del av Tyresån-vassdraget og har eit biologisk mangfald som er unikt i Stockholmsregionen. Mange fuglekikkarar kjem derfor hit. Innsjøen er òg ein del av Orlången naturreservat og eit av dei grøne områda som strekkjer seg inn mot sentrum av Stockholm.

Innsjøen får vatn frå Trehörningen og nordenden munnar ut i Magelungen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ågestasjön» frå ,  den 8. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Innsjøar i Södermanland
Geografi i Stockholm
Fridtjof Eriksen

Fridtjof Eriksen () er ein norsk pensjonert lærar, foreiningsmann, politikar og forfattar.

Fridtjof Eriksen har vore aktiv i foreiningsliv og politikk, skole, lokal misjonsforeining og Lenvik sokneråd. Han har også vore krinsformann i Indremisjonen og Normisjon. Han har vore aktiv i Kristeleg Folkeparti der han i mange år var ulønna fylkessekretær.

Han har utdanning frå Tromsø lærarskole (1951-1955) og eit kurs på Heimly folkehøgskole – Forfattarskolen.

Fridtjof Eriksen mottok i 1981 kulturprisen i Lenvik for kulturarbeidet sitt, blant anna som dirigent for kor og skolekorps.

Fridtjof Eriksen er også aktiv forkjempar for nynorsk.

Utgjevingar 
 Drøm og dragning – dikt, (eige forlag). 100 sider. 1. utgåve 2001, 2. utgåve 2006
 Under Nordlys og midnattsol : liv og diktning – sjølvbiografi, (eige forlag). Nynorsk. 129 sider. 2007
 På sporet av en vei – roman, (eige forlag). 108 sider. 2008.
 Folk og liv – småstubbar og dikt, (eige forlag). Nynorsk. 96 sider. 2011

Kjelder 
 Litteraturnett Nord-Norge: Fridtjof Eriksen: http://litteraturnettnordnorge.no/fridtjof-eriksen/
 Forlaget Kristiansen: «På sporet av en vei».  Bok- og forfatterpresentasjon: http://kristians1.net/enboktil2_backup.html

Fotnotar 

Folk frå Lenvik
Folk frå Senja
 Nynorskforfattarar
 Forfattarar frå Troms
 Nordnorske målfolk
 Nynorsk i Nord-Noreg
Alvekvalfugl

Alvekvalfugl, Pachyptila turtur, er ein kvalfugl i stormfuglfamilien som lever ved kystar og til havs, sirkumpolart på den sørlege halvkula. 

Alvekvalfuglar har blågrå overside med ei mørk 'M'-forma figur over venger og rygg, som er typisk for kvalfuglar. Dei har eit breitt, mørkt haleband, noko dei berre deler med den litt større arten tjukknebbkvalfugl. Dette er den minste kvalfuglen, ca. 25 cm i kroppslengd og 125 gram i masse.

Dei plukkar det meste av føda frå havoverflata, først og fremst kril, men òg småfisk, planktoniske krepsdyr og virvellause dyr. 

Hekkekoloniane ligg på isolerte øyar ved New Zealand, Australia, Falklandsøyane, Sør-Georgia og på Crozetøyane. På New Zealand hekkar dei i løpet av den australske våren og sommaren, tida frå egglegging til ungen er flygedyktig er ca. 3 månader. 

Verdspopulasjonen var estimert til 5 millionar i 2004, av det rundt ein million i området ved New Zealand, og det er ingen informasjon utvikling av bestanden.

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Pachyptila turtur . Henta frå http://www.birdlife.org den 10. juni 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av alvekvalfuglar hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Fuglar i Atlanteren