kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Sigrid Agnethe Hansen

Sigrid Agnethe Hansen () er ein norsk journalist og forfattar.

Hansen er fødd og oppvakse i Harstad. Ho tok ein bachelor i litteraturvitskap og fransk ved Universitetet i Oslo før ho flytta til Tromsø og tok ein mastergrad i samfunnsplanlegging og kulturforståing i 2014.

Sigrid Agnethe Hansen var nynorskpraktikant på kull 21 (2014-2015) ved Nynorsk mediesenter i Førde. Ho hadde ekstern praksis i NRK Troms, fekk vikariat der og blei fast tilsett i april 2016. Hansen arbeider som programleiar og produsent.

I 2020 debuterte Hansen med ungdomsromanen Ser du dette?.

Hansen er gift med Sigbjørn Skåden.

Bibliografi 
 Ser du dette? – ungdomsroman, Samlaget 2020 (nynorsk)
 Du veit ingenting – ungdomsroman, Samlaget 2023 (nynorsk)

Kjelder 

 Nynorsk mediesenter: Presentasjon av praktikantar: Sigrid Agnethe Hansen 
 Framtid.no: Intervju med Sigrid Agnethe Hansen , 10. mars 2020 

NRK-journalistar
Norske romanforfattarar
Folk frå Harstad
Ishockey under Vinter-OL 1964

Ishockey under Vinter-OL 1964 vart arvikla i tida frå 27. januar til 9. februar 1964 i Innsbruck. Kampane vart avvikla på to arenaer i OL-byen, Olympiahalle og Messehalle. Nybygde Olympiahalle hadde i 1964 plass til 10 836 tilskodarar. Sovjetunionen vann alle sine kampar og tok gull, Sverige kneip sølvplassen framom Tsjekkoslovakia, som fekk bronse, og Canada som vart nummer fire.

Turneringa
16 land deltok i ishockeyturneringa, som tok til med ei utslagsrunde. Vinnarane av utslagskampane gjekk vidare til eit seriespel som avgjorde medaljefordelinga. Taparane i utslagsrunda møttest til seriespel om plasseringane 9-16. Noreg tapte sin utslagskamp mot Sveits, men var nest best i si serie og enda dermed på 10. plass.

Meisterspelet

Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Viktor Konovalenko, Boris Zajtsev 
Forsvarar: Eduard Ivanov, Aleksandr Ragulin, Viktor Kuzkin, Vitalij Davidov, Oleg Zajtsev 
Løparar: Vjatsjeslav Starsjinov, Anatolij Firsov, Venjamin Aleksandrov, Aleksandr Almetov, Viktor Jakusjev,  Konstantin Loktev, Leonid Volkov, Boris Majorov, Jevgenij Majorov, Stanislav Petukhov.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1964/Eishockey» frå ,  den 26. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1964
Ishockey under OL
Ishockey i 1964
Venjamin Aleksandrov

Venjamin Venjaminovitsj Aleksandrov () var ein sovjet-russisk ishockeyspelar frå Moskva som vart olympisk meister 1964 og 1968, samt verdsmeister 1963, 1965, 1966 og 1967. I tida 1957-68 deltok han for Sovjetunionen i samtlege verdsmeisterskap og olympiske leikar, med unnatak for Ishockey-VM 1962, ein meisterskap Sovjetunionen boikotta.

Aleksandrov var vengspelar og skåra 119 mål på sine 161 landskampar. Perioden 1957-61 var han med å vinne tre sølvmedaljar og deretter to bronsemedaljar i verdsmeisterskapane og i Vinter-OL 1960. Frå 1963 til -68 la Sovjetunionen og Aleksandrov beslag på fyrsteplassen i VM- og OL-turneringane.

Aleksandr spelte for CSKA Moskva i fjorten sesongar, 1955-69. Ti av desse sesongane vann laget hans den sovjetiske ishockeyserien.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Weniamin Weniaminowitsch Alexandrow» frå ,  den 26. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1960
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1968
Boris Majorov

Boris Aleksandrovitsj Majorov () er ein sovjet-russisk tidlegare ishockeyspelar og -trenar frå Moskva. Han var venstreveng på Sovjetunionen sitt landslag frå 1961 til -68. I denne perioden vann han VM-bronse i 1961 og deretter 1963-68 gull i samtlege verdsmeisterskap og olympiske leikar. Majorov deltok i 134 landskampar i tida 1960-69 og skåra 63 mål. 

Majorov spelte i alle år på Spartak Moskva. Saman med Vjatsjeslav Starsjinov og sin eigen bror, Jevgenij Majorov, bidrog han sterkt til at Spartak vart sovjet-meister både i 1962, 1967 og 1969. Etter han la opp i 1969 hadde Boris Majorov suksess som sjefstrenar for Spartak Moskva, førte laget til to nasjonale meistertitalar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boris Alexandrowitsch Majorow» frå ,  den 26. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1968
Folk frå Moskva
Ishockey under Vinter-OL 1960

Ishockey under Vinter-OL 1960 vart avvikla i tida frå 19. til 28. februar 1960 i Squaw Valley. Kampane fann stad på Blyth Arena, eit stadion med plass til 8 500 tilskodarar. Arrangørlandet USA vann si fyrste olympiske gullmedalje i ishockey etter siger i alle sine kampar. Canada tok sølv og Sovjetunionen bronse.

Turneringa
Ni land deltok i ishockeyturneringa. Laga vart fordelt i tre grupper à tre lag, dei to beste laga i kvar av gruppene fekk plass i eit seriespel som avgjorde medaljefordelinga. Botnlaga i dei innleiande gruppespela møttest til ein eigen serie som avgjorde plasseringane 7-9.

Meisterspelet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1960/Eishockey» frå ,  den 27. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1960
Ishockey under OL
Ishockey i 1960
Zinetula Biljaletdinov

Zinetula Kajdarovitsj Biljaletdinov () er ein sovjet-russisk tidlegare ishockeyspelar og -trenar frå Moskva. Han var forsvarsspelar på Sovjetunionen sitt landslag som i tida 1978-86 vann seks verdsmeisterskap og i 1984 sigra i den olympiske ishockeyturneringa i Sarajevo. Biljaletdionov var landslagssjef for Russland frå 2011 til -14.

Biljaletdinov spelte på Dynamo Moskva frå 1973 til 1988, eit lag som i hans tid enda på andreplassen i Sovjet-serien heile sesongar. Perioden 1978-87 vann han årleg medalje i anten verdsmeisterskap eller olympiske leikar. Såleis vart han verdsmeister  1978-79, 1981-83 og 1986. Han fekk OL-sølv i 1980 og gull i Vinter-OL 1984, dessutan bronse i VM 1985 og sølv i VM 1987.

Etter han la opp som spelar arbeidde Biljaletdinov som ishockeytrenar. Omframt Dynamo Moskva har han hatt oppdrag for lag i Canada, USA, Sveits og i heimlandet. Han var Russlands landslagssjef i 2004 og åra 2011-14. I 2012 leidde han landslaget til suveren siger i Ishockey-VM i Helsinki.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sinetula Chaidarowitsch Biljaletdinow» frå ,  den 27. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1980
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1980
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1984
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1984
Svaleurt

Svaleurt (Chelidonium majus) er ein flerårig urteplante i valmuefamilien.

Skildring
Planten er som regel 30–60 cm høg, men kan bli høgare. Han er rikt forgreina, håret og har gul mjølkesaft. Blada er fjørflika med runde avsnitt. Blomane er gule og sit nokre få saman i skjermar. Blomstringstida er mai–august. Frukta er ein linjeforma kapsel, som minnar om skulpen hjå mange arter i krossblomefamilien. Frøa er mørkebrune med kvite elaiosomar. Maur et elaisomane og bidreg til å spreia frøa. Planten inneheld ei rekkje alkaloid og er svært giftig. Plantesafta er branngul. 

Svaleurt veks på kulturland, brakkmark og i open skog. Arten har ei tvidelt utbreiing i dei tempererte strøka i den gamle verda. Det vestlege området omfattar heile Europa utanom dei nordlegaste delane, og dessutan Nord-Afrika, Anatolia, Transkaukasia, nordlege Iran og delar av Sibir. I Noreg finst planten spreidd nordover til Trøndelag. Svaleurt finst òg i Kina, Russiske fjerne austen, Korea og Japan. Dei austasiatiske plantene har større blomar som er opptil 3,5 cm breie, medan dei europeiske som regel er mindre enn 2,5 cm. Ofte skil ein den austlege forma ut som ei underart, Chelidonium majus subsp. grandiflorum. Svaleurt er naturalisert mange stader i Nord-Amerika. Her er han nokre stader rekna som ein aggressiv invasiv art, og ligg til dømes under restriksjonar i Wisconsin.

Mange av stoffa i svaleurt verkar sterkt på kroppen, og han har ei lang historie som medisinplante. Planten blir framleis brukt i urtemedisin og homøopati, særleg mot forstyrringar i lever og galle. Den tradisjonelle nytta av plantesaft på auga mot ulike augeproblem blir sterkt frårådd. Planten er eit reseptpliktig lækjemiddel i Noreg og må berre brukast innvortes i samråd med kvalifisert personell.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Svaleurt» frå , den 27. april 2020.  
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 Svaleurt i Artsdatabanken. Besøkt 17. april 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Medisinplantar
Valmuefamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Auguste Herbin

Auguste Herbin () var ein fransk målar som var leiande innan det abstrakte måleriet i fransk kunst.

Liv 
Herbin var fødd i Quiévy i departementet Nord i Frankrike i 1882. Han slo seg ned i Paris i 1901. Der blei han påverka av kubismen før han gjekk over til heilt abstrakt måleri.  Han hadde betydeleg påverknad på den nonfigurative kunsten, bl. a. gjennom den Abstraction-Création, som han grunnlag i 1931 og leia saman med Georges Vantongerloo.

Frå 1917 arbeidde han i ein heilt abstrakt stil som skulle bli kjennemerket hans: kombinasjon av sirklar, trekantar, rektangel m. m.

Herbin fann opp eit «biletalfabet» som låg til grunn for verka hans, og som han brukte til å  gje former og farger ein verbal symbolikk. Han skildra alfabetet sitt og fargetonane sine, delvis med grunnlag i  Goethe si fargelære, i L'art non-figuratif, non-objectif (1949).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Auguste Herbin» frå ,  den 27. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Bra Böckers lexikon, 1975

Franske kunstnarar
Kunstnarar frå 1900-talet
Jeff Moris Tepper

Moris Tepper, stundom kalla Jeff Moris Tepper, er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og gitarist.

Tepper vart først kjend som for arbeidet sitt med Captain Beefheart seint i 1970-åra. Han har òg arbeidd med songarane Tom Waits, PJ Harvey, Robyn Hitchcock og Frank Black. Han har spelt inn fleire soloalbum. Albumet hans, Head Off (2004), inneheld tekstar skrivne av Beefheart med songen «Ricochet Man».

Diskografi

Med Captain Beefheart and the Magic Band

Studioalbum
Shiny Beast (1978)
Doc At The Radar Station (1980)
Ice Cream for Crow (1982)
Bat Chain Puller (2012)

Konsertalbum
I'm Going to Do What I Wanna Do: Live at My Father's Place 1978 (2000) 
Merseytrout: Live in Liverpool 1980 (2000)

Med 17 Pygmies
Captured In Ice (1985)
Welcome (1988)

Med Gary Lucas
Improve The Shining Hour (2000 compilation)

Med Tom Waits
Franks Wild Years (1987)

Med Frank Black
Teenager of the Year (1994)
Dog in the Sand (2001)
Black Letter Days (2002)
Devil's Workshop (2002)

Soloalbum
 Big Enough to Disappear (1996)
 Sundowner, Eggtooth (1998)
 Moth to Mouth (2000)
 Head Off (2004)
 Stingray in the Heart (2008)
 A Singer Named Shotgun Throat (2010)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jeff Moris Tepper» frå ,  den 27. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Candlebone.com - Moris Tepper si offisielle nettside

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Slidegitaristar
The Magic Band-medlemmar
USA-amerikanske målarar
Musikarar frå Los Angeles
Ishockey-VM 1961

Verdsmeisterskapen i ishockey 1961 vart arrangert i byane Genève og Lausanne i delstaten Sveits i tida frå 1. mars til 12. mars 1961. Meisterskapen vart avvikla som ein seriemeisterskap der åtte land møttest til innbyrdes oppgjer. Canada vart verdsmeister på betre målskilnad enn Tsjekkoslovakia, dei to laga spelte 1-1 den 9. mars. Sovjetunionen la beslag på bronseplassen.

Turneringa
Ti land deltok i meisterskapen. Seks land gjekk direkte til seriespelet. Dei to siste plassane i serien fekk Vest-Tyskland og Aust-Tyskland etter sigrar over høvesvis Sveits og Noreg. Den politiske spenninga var slik at Vest-Tyskland nekta møte Aust-Tyskland i seriespelet. Dermed enda Vest-Tyskland sist og såleis vist til B-gruppa.

Canada deltok med Trail Smoke Eaters, eit klubblag frå British Columbia.

Tabell

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eishockey-Weltmeisterschaft 1961» frå ,  den 28. april 2020.  
 

Ishockey-VM
Ishockey i 1961
Internasjonale meisterskap i Sveits
Skeise-VM 1971 for menn

Verdsmeisterskapen på skeiser 1971 for menn vart avvikla på Nya Ullevi i Göteborg helga 13. og 14. februar 1971. 34 utøvarar frå 14 land deltok i meisterskapen, av dei fem frå Noreg. 

Ard Schenk frå Nederland vart verdsmeister, etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane. Dermed forsvarte han meistertittelen på suverent vis, framfor svenske Göran Claeson på andre- og sin eigen landsmann, Kees Verkerk, på tredjeplass. Dag Fornæss frå Noreg vann 500-meteren og vart fjerdemann samanlagt.

Skeise-VM 1971 

Dato: 13./14. februar 1971

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1971» frå ,  den 30. april 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1971
Internasjonale meisterskap i Sverige
Sport i Göteborg
1971 i Sverige
Aleksej Gusarov

Aleksej Vasiljevitsj Gusarov () er ein sovjet-russisk tidlegare ishockeyspelar, fødd i Leningrad. Han er ein av eit mindretal utøvarar som har vorte både olympisk meister, verdsmeister og vinnar av Stanley Cup.

Forsvarsspelar Gusarov spelte frå 1981 till1984 på SKA Leningrad. I 1984 gjekk han over til CSKA Moskva, den dominerande klubben i sovjetisk ishockey. Vinteren 1991 flytta han til Canada der han gjorde teneste for Quebec Nordiques i National Hockey League til 1995, då klubben skifta namn til Colorado Avalanche og vart heimehøyrande i Denver i USA. Gusarov bidrog mykje til at Colorado vann Stanley Cup våren 1996. Han la opp i 2001, etter nokre månaders spel for New York Rangers og St. Louis Blues.

Gusarov hadde fast plass på Sovjetunionen sitt landslag frå 1985 til 1991. Gjennom perioden var han med å vinne gull i VM 1986, OL 1988, VM 1989 og VM 1990. Han fekk dessutan med seg eitt VM-sølv og to VM-bronser. I 1998 deltok Gusarov for Russland under dei olympiske vinterleikane i Nagano der han og lagkameratane enda opp med sølvmedalje, etter eittmålstap mot Tsjekkia i finalen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexei Wassiljewitsch Gussarow» frå ,  den 30. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Russiske deltakarar under vinter-OL 1998
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1998
Maria Anna Mozart

Maria Anna Mozart (), seinare baronesse Berchtold von Sonnenburg, kjend som «Nannerl» blant vener, var den eldre systera til Wolfgang Amadeus Mozart. Ho var dotter av komponisten Leopold Mozart og Anna Maria Pertl, og var sjølv pianist og skal også ha komponert.

«Nannerl» var ein gåverik pianist, og drog som ung på konsertturnear i mange land i Europa saman med Wolfgang. Allereie som elleveåring spelte ho vanskelege sonatar og konsertar for klaver — betre enn bror sin — og fekk heider og gåver frå høgtståande personar. Det er ikkje att komposisjonar etter henne, men det finst brev der Wolfgang lovprisar arbeida hennar og oppfordrar henne til vidare innsats. Ho kom likevel i skuggen av bror sin, og levde seinare i livet som kone og mor, og gav undervising i piano.

Etter at far hennar nekta henne  å gifta seg med kammerherre Franz Armand d'Ippold, gjekk ho i 1784 inn i eit fornuftsekteskap med den 15 år eldre Johann Baptist Reichsfreiherr Berchtold von Sonnenburg (1736–1801). Dei levde i St. Gilgen i same huset som mor hennar var blitt fødd i. Ektemannen hadde fem barn frå to tidlegare ekteskap, og sjølv fekk ho tre barn med han. Etter at ektemannen døydde i 1801 drog Nannerl tilbake til Salzburg, der ho var ein høgt respektert pianolærar.

Ho blei blind i ein alder av 74 år. Etter at ho døydde i 1829 blei ho etter eige ønske gravlagd på den kommunale gravplassen St. Peter i Salzburg.

Dagbøker, brev og erindringar etter Nannerl var og er verdifulle kjelder for Mozart-forskarar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Maria Anna Mozart» frå ,  den 30. april 2020.

Litteratur 
 
 
 Eva Rieger: Nannerl Mozart. Leben einer Künstlerin im 18. Jahrhundert. Frankfurt/M. 1990. Omarbeidet utgave 2005. Svensk omsetjing 1992.

Bakgrunnsstoff

 
 Eva Rieger: 
 «Mozart, Maria Anna», sophie-drinker-institut.de

Kvinnelege musikarar frå 1700-talet
Austerrikske pianistar
folk frå Salzburg
Mozart
NM i friidrett 1953

Noregsmeisterskapen i friidrett 1953, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Trondheim stadion i Trondheim dagane 14.-16. august 1953. Sportsklubben Freidig og Trondheim & Omegn Friidrettskrets arrangerte ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Sverre Strandli vart tildelt den store kongepokalen for sitt lengste sleggjekast. Anne Marie Woldset fekk den vesle kongepokalen for sigeren på 60 meter.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 meter hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 15. august 1953
Arbeiderbladet 17. august 1953

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1953
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab

Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS) var eit norsk reiarlag som blant anna opererte hurtigruter. Selskapet vart skipa ved fusjon av Vesteraalens Dampskibsselskab (VDS) skipa i Stokmarknes i 1881 og Ofotens Dampskibsselskab (ODS) skipa i Narvik i 1912.

OVDS hadde kring 1 500 tilsette, og hovudkontoret låg i Narvik, medan ferje- og hurtigbåtavdelinga var lokalisert til Stokmarknes. Selskapet var i 2003 i søkelyset gjennom ei større bedragerisak, der fem dåverande og tidlegare direktørar saman med selskapet stod tiltalt for å ha manipulert ferjerekneskapar for riksvegferjer i det føremålet å få tilført større tilskott frå staten. Selskapet vart i tingretten dømt til å tilbakebetala eit større pengebeløp, og alle direktørane vart dømde til fengselsstraffer av varierande lengd. Saka vart anka til lagmannsretten, og ankesaka kom opp i januar 2005. Administrerande direktør var frå medio september 2004 Jan Kildal, og Ole Fr. Hienn var styreleiar.

Dei to hurtigrutereiarlaga OVDS og Troms Fylkes Dampskibsselskap (TFDS) vedtok i desember 2005 å slå seg saman. Fusjonen vart gjennomført 1. mars 2006. Det nye selskapet fekk namnetHurtigruten ASE. Selskapet venta ein omsetnad på rundt fire milliardar og hadde kring 3 400 tilsette. Ny administrerande direktør vart Jan Kildal (OVDS) og ny styreleiar vert Ole Lund (TFDS). Hovudkontor for hurtigruten vart lagt til Narvik, kontoret for ferjar og hurtigbåtar i Troms låg til Tromsø og kontoret for ferjar og hurtigbåtar i Nordland hamna i Stokmarknes.

Skip 
Liste over hurtigruteskip som OVDS åtte inntil 2006.

 MS «Finnmarken» (1956) (1988-1993)
 MS «Lofoten» (1988, 1996-2006)
 MS «Kong Olav» (1988-1997)
 MS «Nordnorge» (1964) (1988-1996)
 MS «Narvik» (1988-2006)
 MS «Vesterålen» (1988-2006)
 MS «Richard With» (1993-2006)
 MS «Nordkapp» (1996-2006)
 MS «Nordnorge» (1997-2006)
 MS «Finnmarken» (2002-2006)

Ferjer 

 MF «Bodø»
 MF «Bognes»
 MF «Bogøy»
 MF «Fykan»
 MF «Gildeskål»
 MF «Hamarøy»
 MF «Kjerringøy»
 MF «Landego»
 MF «Lødingen»
 MF «Rødøy»
 MF «Røst»
 MF «Røsund»
 MF «Røtinn»
 MF «Stetind»
 MF «Tysfjord»
 MF «Virak»
 MF «Vågan»
 MF «Ørnes»

Hurtigbåtar 

 MS «Alden»
 MS «Brottøy»
 MS «Lurøyprinsessen»
 MS «Meløytind»
 MS «Nordfolda»
 MS «Ofoten»
 MS «Rødøyløven»
 MS «Salten»
 MS «Sjøsprint»
 MS «Skogøy»
 MS «Steigtind»
 MS «Tjeldøy»
 MS «Visten»
 MS «Øykongen»

Sjå òg 

 Hurtigruten AS

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Hurtigruten OS
 Omfattande privat side om hurtigruteskipene

Sjøfart i Nordland
Samferdsle i Narvik
Næringsliv i Narvik
Næringsliv i Nordland
Hurtigrutereiarlag
Tidlegare norske reiarlag
Haugesund Dampskibsselskab

Haugesund Dampskibsselskab (HDS) var eit reiarlag som vart stifta 18. september 1877 i Haugesund i Rogaland fylke. Selskapet dreiv med lokalrutefart i området mellom Bergen og Stavanger og vart særleg velkjent i ytre lei av ruta Haugesund-Bergen. Konsesjonen på ruta på Bergen vart overført til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap 1. mai 1980, medan den gjenverande hurtigbåtruta til selskapet Haugesund-Stavanger vart overteke av Det Stavangerske Dampskibsselskab i august 1984 og samstundes kjøpte den siste båten til HDS, westamaranen «Haugesund» og reiarlaget vart avvikla.

Flåteliste 

1877 i Noreg
Føretak skipa i 1877
Næringsliv i Rogaland
Sjøfart i Rogaland
Tidlegare norske reiarlag
Sjøfart i Vestland
Haugesund kommune
Nordmør Dampskibsselskab

Nordmør Dampskibsselskab var eit reiarlag med hovudkontor i Kristiansund. Reiarlaget vart konstituert 29. desember 1902, og frå 1. januar 1903 vart rutene og dei seks skipa til Christiansunds Dampskibsselskab overteke. Reiarlaget kjøpte same år DS «Tourist» som kunne ta 120 passasjerar. I 1906 vart nybygget DS «Øren» levert, og i 1909 «Driva». I februar 1915 fekk reiarlaget overlevert nybygget DS «Surendalsfjord» som var meint å setjast inn i rute mellom Kristiansund og Sunndalsøra i samband med utbygginga av Aura-kraftverket. DS «Surendalsfjord» var med sina 440 bruttoregistertonn det største skipet til reiarlaget, men første verdskrigen førte til stopp i Aura-utbygginga, og skipet vart allereie juli 1916 selt til Russland. Under første verdskrig vart òg skipa DS «Mørejarlen» og DS «Christiansund» selt for å gjera reiarlaget gjeldfritt. Selskapet dreiv rutetrafikk i Nordmøre og Romsdal og dessutan ei rute til Trondheim. I 1920 vart dei sju gjenverande skipa til reiarlaget overteke av det nyoppretta fylkesreiarlaget Møre Fylkes Ruteselskapet (MFR) for 1 050 000 kroner. I 1947 endra MFR namn til Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF).

Skorsteinmerket til reiarlaget var svart skorstein med eit gult belte omgjeve av smale kvite linjer over og under.

Flåteliste

Kjelder 

 Ragnar Ulstein: Om samferdsel i Møre og Romsdal – Del I: Som skyttel i vev. Utgjeve av Møre og Romsdal Fylkesbåtar 1995. ISBN 82-90393-76-8
 Åre Inge Torvik: Om samferdsel i Møre og Romsdal – Del II: Samfunn og ferdsel. Utgjeve av Møre og Romsdal Fylkesbåtar 2000. ISBN 82-7955-020-8

1902 i Noreg
Føretak nedlagde i 1920
Sjøfart i Møre og Romsdal
Føretak skipa i 1902
Tidlegare norske reiarlag