kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Egmont nasjonalpark

Egmont National Park er ein nasjonalpark sør for New Plymouth, nær vestkysten på Nordøya på New Zealand. Han har fått namn etter fjellet som dominerer i parken, og som sjølv vart namngjeve av kaptein James Cook etter John Perceval, 2. jarlen av Egmont og First Lord of the Admiralty, som støtta den første reisa til Cook. Taranaki har vore māorinamnet på fjellet i mange hundre år, og fjellet har no to offisielle namn, Mount Taranaki og Mount Egmont. 

Parken, som vart oppretta i 1900, er dominert av den sovande vulkanen Mount Taranaki. Årleg får parken ei stor mengde nedbør som for det meste er orografisk av natur etter som vestavindane som kjem inn over landet frå Tasmanhavet støyter mot Mount Taranaki og dei nærliggjande høgdedraga Pouakai og Kaitake ranges og vert tvinga til å stiga. Sidan området har ei stor årleg nedbørsmengd og eit mildt kystklima, er det ein frodig regnskog som kler foten av fjellet - denne skogen er nasjonalt viktig, etter som han er kjenneteikna av totalt fråvær av sørbøketre (slekta Nothofagus).

Økologi 
Skogen er er rik på treslaga Northern rātā og Rimu, i tillegg til dekkfrøplantar, sjølv om økosystemet i heile parken viser tydelege spor av vegetativ soneseparasjon - dei nemnde to store treslaga er vanlege i dei lågare høgdene, medan Kamahi søkjer å dominera i den høgareliggjande småskogen. I desse urskogane er kronebregne, Blechnum discolor, dominerande mellom artene i underskogen .

Karakteren av plantesamfunna held fram med å endra seg med stigande høgde, til subalpine og alpine buskvekstar høgast oppe. Dette står i sterk kontrast til det omliggjande oppdyrka beite- og jordbrukslandet. Eit særskilt geomorfologisk kjenneteikn i denne parken er det radiale dreneringsmønsteret, som er tydeleg på satellittbiletet nede til høgre.
 
Ahukawakawa swamp er eit sjeldant, høgtliggjande (920 m) våtmarksområde med torvmosar (Sphagnum) som ligg mellom Mount Taranaki og Pouakai range. Det inneheld mange endemiske artar som er tilpassa sur jord og låge temperaturar.

Sjå òg 
Nasjonalparkar på New Zealand
Department of Concervation

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Egmont National Park» frå ,  den 1. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 NASA Earth Observatory side om Egmont National Park (1) 
 NASA Earth Observatory side om Egmont National Park (2) 
 Department of Conservation informasjon om Egmont National Park

Nasjonalparkar på New Zealand
Taranaki
Verneområde på New Zealand
Skipingar i 1900
Språket mali

Mali eller gaktai er eit papuaspråk  som blir snakka i East New Britain-provinsen på øya New Britain i Papua Ny-Guinea.

Målføre
Mali har to målføre:

Arongda (standarddialekten, med to grupper), tala i fjella, mellom anna i landsbyen Marunga () i Sinivit Rural LLG i East New Britain Province
Abilta, tala langs kysten

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mali language» frå ,  den 7. mai 2023.  

Aust-papua-språk
Einskildspråk
språk i Papua Ny-Guinea
REMA 1000

REMA 1000 er ei verksemd innan Reitangruppa som blei starta av forretningsmannen Odd Reitan i samarbeid med faren Ole Reitan. Verksemda blei starta i 1977 med ein butikk på Bromstad i Trondheim. Butikken var laga med forretningsmodellen til tyske ALDI som grunnlag. Ordsamansetninga REMA står for Reitan Mat. REMA 1000 AS omfattar verksemda til REMA 1000 i Noreg, Danmark og Sverige. Verksemda er 100% eigd av Reitangruppa.

REMA 1000 er Noreg si største daglegvarekjede etter omsetning og er ei av landet sine sterkaste merkevarer, og omfattar nærare 700 butikkar i Skandinavia. REMA 1000 er drive hovudsakleg etter franchisetakarprinsippet. I Noreg består verksemda av eit hovudkontor i Oslo, ti regionale kontor og seks distribunalar. Hovudkontoret sine oppgåver omfattar felles marknadsføring og innkjøp, økonomi og IT, i tillegg til drift, etablering og sentrale støttefunksjonar. Regionskontora er servicekontor for butikkane i regionen, og tar seg av regional marknadsføring og etablering av nye butikkar i området sitt.

Den 14. mars 2008 signerte Rema 1000 ei kontrakt som sikra dei alt av Lidl si verksemd i Noreg då. I oktober 2009 blei det kjent at Reitangruppen betalte 1,918 milliardar kroner for alle eigedommar som Lidl Noreg eigde og Lidl sine butikkar, lager, hovudkontor og tilsette. 

Dei har fire eigne merkevarer; Rema 1000, Godehav, SoftStyle og Solvinge. Rema 1000-produkta står for tørrvarer, Softstyle er hygieneprodukt, Godehav dekker produkt innan fisk og skaldyr, og Solvinge dekker produkt innan kvitt kjøt og egg.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Nettstaden til REMA 1000
 Oversikt over Rema 1000-butikkar

Norske butikkjeder
Skipingar i 1977
Daglegvarekjeder
Reitangruppen
The Lovin' Spoonful

The Lovin' Spoonful er ei USA-amerikansk musikkgruppe danna i 1965 i New York City. Musikken til gruppa kan samlast under sjangerane folkrock og poprock.

Gitaristen, munnspelaren og songaren John Sebastian var den sentrale figuren i The Lovin' Spoonful og skreiv størstedelen av låtane. Dei andre originalmedlemmane var bassgitaristen Steve Boone, gitaristen Zal Yanovsky og trommeslagaren Joe Butler.

The Lovin' Spoonful lukkast å nå høgt på salslistene allereie i 1965. Begge låtane Do You Believe In Magic og You Didn't Have to be so Nice var mellom dei 10 beste på Billboard-lista. Året etter, 1966, kom dei tre mest kjende songane til gruppa; Daydream, Did You Ever Have to Make up Your Mind?, og Summer in the City. Alle desse tre nådde eit stort publikum, der i mellom også i Noreg. Gruppa hadde ytterlegare to hitar hausten 1966; Rain on the Roof og Nashville Cats.

I 1967 vart Boone og Yanovsky fengsla for bruk av marijuana, deretter forlet Yanovsky gruppa. Han vart erstatta av gitaristen og musikkprodusenten Jerry Yester. Året etter gjekk John Sebastian ut av Lovin' Spoonful for å verte soloartist. Albumet Revelation: Revolution '69 vart innspela utan Sebastian, og vart gruppas siste studioalbum. Denne LP-en kom ut i 1969, etter gruppa var oppløyst.

Det opphavlege The Lovin' Spoonful var samla att i 1979, i høve innspelinga av Paul Simon sin film One-Trick Pony (1980).

Sidan 1991 har ei musikkgruppe med namnet The Lovin' Spoonful turnerte større delar av den vestlege verda. Nokre medlemmer av opphavsbesetninga har alltid vore med, men aldri nøkkelfiguren Johan Sebastian.

The Lovin' Spoonful vart vald inn i Rock and Roll Hall of Fame i 2000.

Diskografi

Studioalbum

Live LP

Singelplater

Notar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Lovin' Spoonful» frå ,  den 7. mai 2012.  

 
USA-amerikanske folkrockgrupper
USA-amerikanske poprock-grupper
USA-amerikanske psykedeliske rockegrupper
Musikkgrupper frå New York City
Musikkgrupper skipa i 1965
Musikkgrupper oppløyste i 1969
Psykedeliske popgrupper
Rock and Roll Hall of Fame
Norsk Reiselivsmuseum

Norsk Reiselivsmuseum er eit museum som ligg i sentrum av Balestrand. Det held til i nye lokaler skore inn i Balestrands grunnfjell, som vart opna 29. april 2016.

Museet vart etablert som ei stifting med namnet Vestnorsk Reiselivsmuseum i 1986. I 2001 skifta stiftinga namn til Norsk Reiselivsmuseum. I 2007 vart Norsk Reiselivsmuseum konsolidert med De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum for så i 2009 å bli konsolidert som ein del av Musea i Sogn og Fjordane, der alle dei store musea i fylket no er med.

Norsk Reiselivsmuseum formidlar reiselivshistoria i Norge frå byrjinga av 1800-talet fram til i dag. Museet disponerer to antikvariske bygningar på kaia i Balestrand og eig i tillegg den gamle dampskipsekspedijonen i bygda. Husa er ulike i stilar og vart bygde i perioden 1880–1920. Dei vert i dag nytta til formidling og utstillingar.  

Statsbygg starta i november 2012 bygging av drifts- og utstillingsbygg for Norsk Reiselivsmuseum. Bygget er teikna av Askim & Lannto arkitekter, og vart saga og sprengt inn i fjell. Nybygget, med eit areal på 1810 m², stod ferdig i 2014 og vart opna for publikum i 2016.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Norsk Reiselivsmuseum
 De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum
 Musea i Sogn og Fjordane 

Museum i Vestland
Kultur i Sogndal
Giovanni Battista Moroni

Giovanni Battista Moroni () var ein italiensk målar som var aktiv under seinrenessansen. Han var fødd ein gong mellom 1520 og -25 i Albino ved Bergamo, og han døydde same staden 5. februar 1578. Moroni er særleg akta for sine røyndomsnære portrett av den lokale eliten.

Liv og gjerning
Moroni, som var son til ein arkitekt, var frå 1540 elev av målaren Moretto i Brescia. I yngre år var han hovudassistenten til Moretto. Under begge Trent-konsila, 1546-48 og 1551-53, arbeidde han i byen. Der tok han oppdrag som portrettmålar, og laga også nokre altartavler.

Sine beste år hadde Moroni i Bergamo mellom 1557 og 1562, der han var ein etterspurd portrettør. Sidan flytta han tilbake til Albino, og måla då mange altartavler. Nokre av desse arbeida finst i Milano, men dei fleste er i områda kring Albino og Bergamo. Altartavlene er likevel ikkje mellom de beste arbeida hans, då han i stor grad fylgde læraren sin i utforminga av desse.

Moroni er absolutt mest kjend for sine sjelfulle portrett, måla i ein manieristisk stil. Ofte er bileta forma slik at dei gir ein karakteristikk av yrket til personen.

Galleri

Kjelder

Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Denne artikkelen bygger på «Giovanni Battista Moroni» frå ,  den 9. mai 2012.  

Italienske målarar
Fødde i 1520-åra
Døde den 5. februar
Døde i 1578
Det internasjonale byrået for mål og vekt

Det internasjonale byrået for mål og vekt (fransk Bureau international des poids et mesures), vanlegvis forkorta BIPM, er ein internasjonal organisasjon for standardar for mål og vekt. BIPM er ein av tre organisasjonar etablert for å vedlikehalde SI-systemet under Meterkonvensjonen. BIPM vart skipa i 1875 og held til i Sèvres i Frankrike.

Nordmannen Ole Jacob Broch, som spelte ei aktiv rolle ved utarbeidinga av Meterkonvensjonen, var direktør for BIPM 1877–1879.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Det internasjonale byrå for mål og vekt» frå ,  den 9. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Internasjonale organisasjonar
Standardiseringsorganisasjonar
Metrologi
Skipingar i 1875
Bose–Einstein-statistikk

Bose–Einstein-statistikk er ei statistisk skildring av eit system av like partiklar, der det er føresedd at partiklane ikkje kan skjelnast frå kvarandre, og der det kan vere ei uavgrensa mengd partiklar i kvar kvantetilstand, i motsetnad til Fermi–Dirac-statistikk, der det berre kan vere éin partikkel i kvar kvantetilstand. Partiklar som følgjer Bose–Einstein-statistikk vert kalla bosonar. Dei er kjenneteikna ved at dei har spinn null eller heiltalig spinnkvantetal. Teorien vart først utvikla i 1924 av den indiske fysikaren Satyendra Nath Bose for foton, og like etter generalisert av Albert Einstein.

Kjelder
Bose–Einstein-statistikk. (20.10.2011) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Bose–Einstein-statistikk

 

Partikkelstatistikk
Kvantefeltteori
Albert Einstein
The Present

The Present er det ellevte albumet til The Moody Blues, gjeve ut i 1983. Det er det andre albumet i Patrick Moraz-perioden. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet i USA, «Blue World» (62. plassen) , «Sitting at the Wheel» (27. plassen) og «Running Water».

Rekkjefølgja på songane var slik at Justin Hayward songane kom i byrjinga og Ray Thomas sine mot slutten, fordi Hayward sine songar hadde vore meir populære på det førre albumet, Long Distance Voyager.

Albumet vart eit av dei alle første albuma som vart gjeve ut på CD-formatet. I november 2008 vart albumet gjeve ut på ny med to bonusspor.

Plateomslaget er ei etterlikning av Maxfield Parrish-måleriet Daybreak.

Innhald

Medverkande
Justin Hayward - vokal, gitar
John Lodge - vokal, bassgitar
Ray Thomas - vokal, munnspel, fløyte
Graeme Edge - trommer
Patrick Moraz - tangentinstrument

Andre medverkande
Pip Williams - sequencing

Salslister
Album – Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Present» frå ,  den 10. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Musikkalbum frå 1983
Threshold Records-album
Humboldtdukkpetrell

Humboldtdukkpetrell, Pelecanoides garnotii, lokalt namn i Peru 'potoyunco peruano', er ein liten sjøfugl som er endemisk for farvatna i Perustraumen utanfor Peru og Chile. 


Skildring 
I likskap med dei tre andre artane av dukkpetrellar, er dette ein ubestemmeleg fugl, med ein mørk rygg, ei lys underside og blå føter, og dei kan skiljast frå resten av familien berre ved skilnader i nebbet og naseborene. I gjennomsnitt veg dei 239 gram, og dei har ei kroppslengd på rundt 22 cm. I motsetnad til smalnebbdukkpetrell og kortnebbdukkpetrell beitar dei i kaldt, ofte pelagiske vatn, og tar små fiskelarver og planktoniske krepsdyr ved dukking. Storparten av fødeinntaket er plankton, frå 85,3 til 91,1 prosent. Den attverande delen av føda til humboldtdukkpetrellane er fisk, hovudsakleg ansjos. Humboldtdukkpetrellar kan dukke ned til over 80 meters djupne, men den gjennomsnittlege djupna har vore målt til rundt 30 meter. Ein trudde lenge at humboldtdukkpetrellar er heller dårlege flygarar. Likevel har ei stort mengd fuglar observerte i å fiske regelmessig i området mellom øyane Asia og Pachacamac ca. 150-200 kilometer nord for oppvekststadene på San Gallan og La Vieja ved Paracas-halvøya i Ica-regionen.

Humboldtdukkpetrell er lokalt utrydda på mange av dei tidlegare koloniane, og dei hekkar i dag berre på nokre få øyar. Den totale populasjonen er estimert til 25 til 28 000 individ, nesten heile hekkebestanden hekkar på øyane San Gallan og La Vieja. I tillegg kjem nokre små ekstra hekkekolonier rapportert for Corcovado-øya nordvest for Chimbote i Peru, og dessutan Pan de Azucar-øya, Choros-øyane, Grande og Pajaros-øyane i Chile. Dei hekkar året rundt, legg eitt egg i ei hòle, ofte graven inn i guano, men dei kan òg grave i sandjord eller finne plass i fjellsprekkar.

Humboldtdukkpetrellar er vurderte som svært utryddingstrua. Bestanden var tidlegare stor, til dømes ca. 200 000 på Isla Chañaral, Chile i 1938, men presset frå guanoutvinning, som øydelegg reir, egg og ungar, og fuglar blir fanga som mat både av guanoarbeidarar og av introduserte arter, og det har ført med seg eit katastrofalt fall i populasjonen. Sjølv om alle dei peruanske hekkeplassane er lokalisert i verneområde, held noko guanoutvinning framleis på, og vernet av denne arten er utilstrekkeleg.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Peruvian Diving Petrel» frå , den 10. mai 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av humboldtdukkpetrellar hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Greatest Hits av The Moody Blues

Greatest Hits er eit samlealbum av progrockbandet The Moody Blues, som kom ut 21. november 1989. Det vart gjeve ut på ny som Legend of a Band i 1990. Begge utgjevingane inneheld ekstra orkestrering på «Isn't Life Strange» og «Question». Arrangementa og den nye produksjonen vart gjort av Anne Dudley.

Innhald

Lister

Album

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits (The Moody Blues album)» frå ,  den 11. mai 2012.  
 

Samlealbum frå 1989
The Moody Blues-album
Polydor Records-album
Keys of the Kingdom

Keys of the Kingdom er det fjortande studioalbumet til rockebandet The Moody Blues, utgjeve i 1991. Sjølv om nokre songane minnar om stilen på Sur La Mer, inneheldt ikkje Keys of the Kingdom nokre hitsinglar og markerte byrjinga på den dalande populariteten til The Moody Blues, som dei hadde hatt hos MTV-generasjonen.

På albumet gjekk bandet attende til meir rock-prega stil (liknande The Present) og hella ikkje så mykje mot synthpop som dei to førre albuma. Fløytist Ray Thomas spelte ei større rolle på dette albumet enn han hadde gjort på mange år med eit eige fløytestykke. Bandet nytta framleis mykje trommemaskinar og Graeme Edge spelar berre på tre songar, medan studiotrommeslagar Andy Duncan speler ekte trommer på to andre songar.

Klaverspelar Patrick Moraz fekk sparken frå bandet etter å ha spelt inn berre nokre få songar for dette albumet, og er ført opp som 'ekstra' klaverspelar på omslaget. Etter at Moraz gjekk til søksmål mot bandet, distanserte dei seg frå han på seinare utgjevingar av albumet med til dømes å fjere han frå fotografi han alt var med på. Seinare hadde ikkje bandet ein klaverspelar som offisielt medlem i bandet.

Dette var det siste Moody Blues-albumet før den ekstravagante konserten deira ved Red Rocks og ei rekkje symfoniske turnar med orkester.

Innhald

Medverkande
Justin Hayward – vokal, gitar
John Lodge – vokal, bassgitar
Ray Thomas – vokal, fløyte
Graeme Edge – trommer, perkusjon

Andre medverkande 
Patrick Moraz – klaverinstrument på «Say What You Mean», «Celtic Sonant» og «Magic»
Bias Boshell – klaverinstrument, trommemaskin
Paul Bliss – klaverinstrument, trommemaskin
Nigel Hitchcock – altsaksofon
Jamie Talbot – tenorsaksofon
Pete Beachill – trombone
Guy Barker – trompet
Andy Duncan – trommer på «Is This Heaven?» og «Magic»

Salslister

Album

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Keys of the Kingdom» frå ,  den 11. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1991
The Moody Blues-album
Polydor Records-album
Album produserte av Tony Visconti
Album produserte av Christopher Neil
Album spelte inn i Olympic Sound Studios
Gary Brooker

Gary Brooker, MBE, () er ein engelsk songar, låtskrivar, pianist og ein av grunnleggarane av rockebandet Procol Harum.  Brooker vart medlem av Order of the British Empire i 2003 for det veldedige arbeidet sitt. 

Brooker vart kjend gjennom innspelingane sine med Procol Harum, der særleg samarbeidet med Keith Reid var vellukka. I 1967 stod dei bak suksessen «A Whiter Shade of Pale». Etter at bandet vart oppløyst i 1977, starta Brooker ein solokarriere og har vore gjestemusikar med blant andre Paul McCartney, George Harrison, Tim Renwick, Frankie Miller, Mickey Jupp, The Hollies, Alan Parsons Project, Allan Clarke, Kate Bush, Bill Wyman og Eric Clapton.

I 1996 spelte han i filmen Evita med Madonna, Jonathan Pryce og Antonio Banderas. Etter at Procol Harum vart samla att i 1990-åra starta bandet å turnere, noko dei framleis gjer i dag. Brooker er det einaste originale medlemmet att i bandet.

Diskografi

Soloalbum
1979: No More Fear of Flying
1982: Lead Me to the Water
1985: Echoes in the Night
1996: Within Our House  (konsertalbum)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Gary Brooker» frå , og «Gary Brooker» frå  den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
ClassicBands.com - Procol Harum

Engelske songarar
Engelske pianistar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Procol Harum-medlemmar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Robin Trower

Robin Leonard Trower () er ein engelsk gitarist og vokalist som vart kjend med Procol Harum i 1960-åra og sidan som bandleiar i sin eigen powertrio.

I 1962 danna Trower gruppa som vart The Paramounts, som etter kvart fleire framtidige medlemmar i Procol Harum spelte i. The Paramounts vart oppløyst i 1966. Trower vart med i Procol Harum etter den store suksessen deira med singelen «A Whiter Shade of Pale» i 1967 og vart verande i bandet på fem album fram til 1971. 

Før han starta sitt eige band, vart han med songar Frankie Miller, bassist James Dewar og tidlegare Jethro Tull-trommis Clive Bunker i det kortvarige bandet Jude.  

Med seg i sitt eige band beheldt Trower Dewar som bassist og tok med seg trommeslagar Reg Isidore (seinare erstatta av Bill Lordan). 

Trower var ein gitarist som inspirerte andre gitarheltar som Robert Fripp 
	
Tidleg i 1980-åra slo Trower seg saman med tidlegare Cream-bassist Jack Bruce og dei tidlegare trommeslagarane sine Lordan og Isidore, for to album, BLT (Bruce, Lordan, Trower) og Truce (Trower, Bruce, Isidore).   

Tretten album seinare kom albumet Living Out of Time (2003), med Dave Bronze på bass, vokalist Davey Pattison (tidlegare med Ronnie Montrose sitt band Gamma) og Pete Thompson å trommer.

I 2007 spelte Trower inn eit tredje album med Jack Bruce, Seven Moons, med Gary Husband på trommer.

Han held framleis på med turnelivet.

Diskografi

Med Procol Harum
 1967  Procol Harum
 1968  Shine on Brightly 
 1969  A Salty Dog
 1970  Ain't Nothin' to Get Excited About (medlemmar av Procol Harum, som Liquorice John Death)
 1970  Home
 1971  Broken Barricades
 1991  The Prodigal Stranger
 1995  The Long Goodbye

Med Robin Trower Band
 1973  Twice Removed from Yesterday  - Certified Gold by RIAA
 1974  Bridge of Sighs  - Selde til gull i USA
 1975  For Earth Below  - Gullplate i USA
 1976  Robin Trower Live
 1976  Long Misty Days  - Gullplate i USA
 1977  In City Dreams  - Gullplate i USA
 1978  Caravan to Midnight
 1979  Victims of the Fury
 1983  Back It Up
 1985  Beyond the Mist
 1987  Passion
 1988  Take What You Need
 1990  In the Line of Fire
 1991  Essential Robin Trower
 1992  Live in Concert
 1994  20th Century Blues
 1996  In Concert
 1996  King Biscuit Flower Hour Presents Robin Trower
 1997  Someday Blues
 1999  This Was Now '74-'98
 2000  Go My Way
 2004  Living Out of Time
 2005  Living Out Of Time: Live
 2005  Another Days Blues
 2008  RT@RO.08
 2009  What Lies Beneath
 2010 The Playful Heart
 2011 Robin Trower at The BBC 1973-1975

Med Bryan Ferry 
 1993  Taxi (Bryan Ferry)
 1994  Mamouna (Bryan Ferry)
 2007  Dylanesque (Bryan Ferry)

Med Jack Bruce
 1981  B.L.T.
 1981  Truce
 1989  No Stopping Anytime (samleplate)
 2008  Seven Moons
 2009  Seven Moons Live (konsert)

Sjå òg
Procol Harum
The Paramounts
Jack Bruce

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Robin Trower» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 TrowerPower.com - Offisiell nettstad

Procol Harum-medlemmar
Engelske gitaristar
Sologitaristar
Dave Ball

David J. Ball () var ein engelsk gitarist kjend som Dave Ball. 

I 1971 vart han medlem av Procol Harum, og erstatta Robin Trower som hadde slutta for å starta sitt eige band. Ball svarte på ei annonse i Melody Maker. Han er med på det bestseljande konsertalbumet Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra, men forlét gruppa under innspelinga av albumet Grand Hotel i 1973. Han starta gruppa Bedlam med broren Dennis og trommeslagaren Cozy Powell, som gav ut eit album på Chrysalis Records, men gruppa vart oppløyst etter kort stund. Han spelte òg i lag med Long John Baldry på Baldry-albumet  Good to be Alive i 1973. Ball døde av kreft i 2015.

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Dave Ball (musician)» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com biography of Dave Ball
Dave Ball's Website 

Procol Harum-medlemmar
Engelske gitaristar
Folk frå Birmingham
The Leaky Cauldron

The Leaky Cauldron er ei Harry Potter-fanside skipa i 2000. Nettstaden inneheld mellom anna nyheiter, bilete- og filmgalleri, chatte- og diskusjonsforum. I 2005 starta The Leaky Cauldron også ein offisiell podcast kalla PotterCast.

Webmaster ved The Leaky Cauldron sidan 2001 er Melissa Anelli, ein tidlegare journalist for Staten Island Advance og forfattar av bestseljaren Harry, A History frå 2008.

Kjelder

USA-amerikanske nettstader
Harry Potter-nettstader
Skipingar i 2000
Golda Meir

Golda Meir (), kjent som Golda Myerson frå 1917–1956) var fjerde statsminister i og ein av grunnleggjarane av Staten Israel.

Liv og virke
Meir var fødd Golda Mabovitsj (kyrillisk skrift Голда Мабович) i ein fattig familie i Kyiv, i Det russiske imperiet (noverande Ukraina). Ho hadde to søstrer pluss fem søsken som døydde som barn. Åtte år gamal emigrerte ho i 1906 saman med familien sin til Milwaukee i Wisconsin.

Golda Meir vart gradvis meir involvert i den jødiske sionistiske rørsla. På slutten av den andre verdskrigen, tok ho del i forhandlingane med britane som resulterte i stiftinga av staten Israel. Meir var ein av dei 24 personane som 14. mai 1948 skreiv under på sjølvstendeerklæringa til Israel. Det første israelske passet vart gitt til Golda Meir, og ho kunne reise til USA for å samle inn pengar til den nye staten. Då ho vende tilbake vart ho landets første ambassadør i Sovjetunionen, der ho var i teneste ei kort tid før ho forlet Moskva i 1949. Ho kom attende til Israel i 1949 for å bli minister for arbeidarpartiet.

Merknadar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Biograf ved The Jewish Virtual Library
 Profil på nettstaden til Knesset

Israelske statsministrar
Folk frå Kiev