kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kwame Nkrumah

Kwame Nkrumah () var ein ghanesisk politikar, og vert rekna som grunnleggar av pan-afrikanismen. Nkrumah var sosialist og var inspirert av Karl Marx, han var også inspirert av den vitskaplege sosialismen etter mønster frå Friedrich Engels.

Liv
Nkrumah vart fødd i Nkroful i Gullkysten (Ghana), og heitte opphavleg Francis Nwia-Kofi Ngonloma. Etter å ha gått på Achimota School i Accra, og deretter på det romersk-katolske seminaret i Amisano, arbeidde han som lærar på ein katolsk skule i Axim. Seinare reiste han til USA, og studerte ved Lincoln University i Pennsylvania. I 1942 fullførte han ein mastergrad (MSc) i utdanning, og i 1943 ein mastergrad (MA) i filosofi ved dette universitetet.

I 1945 flytta han til London for å studere ved London School of Economics and Political Science. Men etter å ha treft George Padmore vart han involvert i organiseringa av den sjette pan-afrikanske kongress i Manchester. Han engasjerte seg i arbeidet for dekolonisering av Afrika, og vart viseformann i den vestafrikanske studentunionen i England.

Nkrumah vendte heim til Gullkysten i 1947, og gjekk inn i United Gold Coast Convention (UGCC), leia av Joseph B. Danqauh. Same år grunnla han eit nytt parti, Convention Peoples Party (CPP), med mottoet Sjølvstyre no. Han forlèt UGCC i 1949, og i desember det året sette han i gang masseaksjonar - boikott, streik og sivil ulydnad - mot dei britiske styresmaktene. Han vart arrestert av britane i januar 1950. Britane bestemte seg for å gje kolonien sjølvstende, og utlyste val til ein lovgjevande forsamling i januar 1951. Nkrumah, som framleis sat fengsla, vann eit sete. Han vart sett fri i februar 1951, og vart invitert til å leide ein overgangsregjering saman med den britiske guvernøren.

6. mars 1957 vart Ghana erklært uavhengig, og Nkrumah vart utnemnd til statsminister. Landet hadde først den engelske monarken som statsoverhovud, men vart i 1960 republikk. Ei økonomisk nedgangstid følgde, og det oppstod uro. Nkrumah overlevde eit attentat. I 1964 valde han å erklære Ghana som eittpartistat, med seg sjølv som president for livstid. Under eit besøk i Beijing og Hanoi i 1966 vart han avsett saman med regjeringa si etter eit militærkupp.

Nkrumah kunne ikkje vende tilbake til Ghana, og levde derfor i eksil i Guinea. Han fortsette derifrå sitt arbeid for panafrikansk eining. I april 1972 reiste han til Romania for å få medisinsk behandling, og døydde der.

Han skreiv fleire bøker, blant anna Kvifor Afrika må einast (1963), Den afrikanske personlegdomen (1963), Handbok for revolusjonær krigføring (1968) og Klassekamp i Afrika (1970).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kwame Nkrumah» frå , den 16. juli 2008. 

Ghanesiske presidentar
Flakstadvåg kyrkje

Flakstadvåg kyrkje er ei langkyrkje frå 1925 i Flakstadvåg i Senja kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i tømmer og har 150 plassar. Bygget stod opphavleg på Halvardsøya utanfor Flakstadvåg, men vart flytta til den noverande staden som var meir sentral. Kapellet vart vigsla 17. juni 1926.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kirka på Flakstadvåg hos Torsken kommune
 
 

Kyrkjer i Senja prosti
Kyrkjer i Senja
Kulturminne i Senja
Norske kyrkjer frå 1926
Torsken
Enver Hoxha

Enver Hoxha () var ein albansk kommunist og statsleiar i Albania frå 1944 til 1985.

Liv og virke

Bakgrunn
Hoxha var fødd i det dåverande osmanske riket. Han studerte i Frankrike og Belgia frå 1930 til 1936. Han var sekretær ved det albanske konsulatet i Brussel i tida mellom 1934 og 1936, og studerte samstundes juss ved universitetet der. Då han fór tilbake til Albania yrkte han som lærar, men då Italia invaderte Albania i 1941, missa Hoxha yrke sitt som lærar ettersom han nekta å melda seg inn i det nyoppretta albanske fascistpartiet. Han opna i staden for ein tobakksbutikk i den albanske hovudstaden, Tiranë.

Politisk karriere
I 1941 var han var med på å stifta det kommunistiske partiet i Albania, og vart leiar av den kommunistiske modstandsrørsla. I 1944 vart Hoxha leiar av den albanske frigjerings-regjeringa og vart statsminister fram til 1954. Under leiinga hans frigjorde Albania seg frå italiensk og tysk okkupasjon utan hjelp frå Den raude arméen. Då Den Albanske Folkerepublikk vart til i 1946, vart Hoxha utanriksminister fram til 1953; i 1954 vart han generalsekretær for det albanske kommunistpartiet.

Isolering
I åra rett etter den andre verdskrigen hadde Albania tette band til Jugoslavia under styret til Tito, men i 1948 braut Hoxha dette sambandet og danna ein allianse med Sovjetsamveldet. Då Josef Stalin døydde, vart høvet mellom Hoxha og Nikita Khrusjtsjov berre dålegare overtid, fram til Hoxha braut sambandet heilt i 1961. Dinest knytte han sterke band med Kina, men braut også dette høvet i 1978 etter at Mao Zedong døydde og dei nye planane for Kina om å samarbeida meir med Vesten. Hermed syrgde Hoxha for å isolera Albania heilt frå omverda.

Brutalitet og paranoia
Styret til Hoxha var ofte brutalt og bar preg av paranoia. Under den kalde krigen bygde Hoxha opp mot 170 000 bunkerar rundt om i Albania, av di han var redd for ein eventuell invasjon sett i gang av Hellas, Jugoslavia eller Sovjetsamveldet. Han forbaud alle religionar og slo kategorisk ned på alle meiningar imot hans eigne. Det er estimert at om lag 200 000 vart sette i arbeidsleirar, derav 6 000 forsvann. Avretting av kritikarar var heller ikkje uvanleg. Landet leidd stor fattigdom og var eit av dei mest isolerte landa i verda. Han bygde også opp ein personkult kring seg sjølv og rikte Albania åleine.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Albanske statsministrar
Kim Il-sung

Kim Il-sung () var statsleiar i Nord-Korea frå 1948 og fram til han døydde. Han var statsminister frå 1948 til 1972 og president i Nord-Korea til 1994.

Sonen, Kim Jong-il tok over som leiar i Nord-Korea etter at faren døydde i 1994. Kim Il-sung blei erklært evig president etter at han døydde. Dermed blir ingen leiarar etter han kalla president.

Nordkoreanske politikarar
Statsleiarar i Nord-Korea
Nordkoreanske statsministrar
Kosmologisk dikt

Kosmologiske dikt (av gresk kosmologia, 'lære om verdsbygnaden') er dikt som fortel om korleis verda vart skapt og utviklar seg. Eit kosmologisk dikt kan òg kallast ein kosmogoni.

Døme
Det norrøne eddadiktet Voluspá kan tene som døme på eit kosmologisk dikt. Det fortel om korleis gudane, verda, tussane og menneska vart til, korleis verda utvikla seg og gjekk under i Ragnarok, og om korleis ho oppstod att for andre gong med ein ny himmel og ei ny jord. Og om den vona som knytte seg til to overlevande menneske, ein mann og ei kvinne, som fekk høve til å byrja heilt på nytt. Det finst fleire omsetjingar.

Henrik Wergeland sitt dikt Skabelsen, Mennesket og Messias (1830) (og den omarbeidde versjonen Mennesket frå 1845), gjerne omtala som verdsdikt, er òg kosmologiske. Wergeland si skapingssoge har henta inspirasjon frå mange kantar, mellom anna frå Bibelen, som i seg sjølv må reknast som eit kosmologisk verk. Han tek til med skapinga av verda og sluttar med Openberringsboka.

Diktet til Wergeland er eit storfelt episk-dramatisk-lyrisk verk. Den verdshistoriske framstillinga sprengjer rammene for bibelen, som held seg til soga åt jødefolket. Wergeland vil fortelja om heile menneskja, om «Makt og Bedrag» og om voksteren mot sanning, fridom og kjærleik. Verket i første utforming avsluttar nærast apokalyptisk. Den omarbeidde versjonen endar i ein utopi, «Jesu aandige Opstandelse», som er utforma som eit visjonsdikt.

Kjelder

Dikt
Kosmologi
Tsjornie Bratja

Tsjornie Bratja er to vulkanske øyar, Tsjirpoj og Brat Tsjirpojev (russisk for 'broren åt Tsjirpoj') i Kurilane. Dei ligg mellom Simusjir og Urup. Dei to naboøyane vert kalla Tsjirpoj etter den største av dei to. 

Dei to øyane er omgjeve av mange mindre holmar og i lag vert heile øygruppa kalla Tsjernyje Bratia (russisk for «Svarte brør»). Tsjirpoj, den nordlegaste av dei to øyane, har eit areal på 21 km², medan Brat Tsjirpojev har eit areal på 16 km². Mellom øyane ligg Snousundet. 

Vulkanen Tsjernoga er den høgaste vulkanstrukturen på øya Tsjirpoj og det høgaste punktet på øya med ei høgd på 691 meter over havet. Den høgaste strukturen på begge øyane er på Brat Tsjirpojev der den 749 meter høge Brat dominerer øya. Brat har ikkje hatt utbrot i historisk tid, medan vulkanen Tsjernoga vert rekna som aktiv. 

Øyane og dei små holmane rundt er dei einaste eksisterande delane av ein delvis undersjøisk kaldera, som er 8-9 km brei. 

Brat Tsjirpojev er den sørlegaste av fem store stellersjøløvekoloniar på Kurilane. 

Administrativt høyrer øyane til Sakhalin oblast.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Chirpoy» frå , den 18. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Global Volcanism Program
 Geografisk data

Bakgrunnsstoff 
 Sakhalin Oblast

Kurilane
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Aktive vulkanar
Tsjkalovøya

Tsjaklovøya (russisk Остров Чкалов, Ostrov Tsjkalov), tidlegare Uddøya (Ostrov Udd), er ei øy sør i Okhotskhavet like ved kysten av Russland. Ho ligg utanfor Stsjastiabukta mellom ein lagune og havet. Bajdukov er ei øy som ligg 2 km lenger søraust. 

Tsjkalovøya er lang og smal med ei lengd på 20,5 km og ei breidde på 1 km i snitt. 

Øya har mykje fugl som sibirsnipe, raudstrupesnipe, strandvipe, småspove, lappspove og strandsnipe. Kvitkval er vanleg nord for øya. 

Administrativt høyrer Tsjkalovøya til Khabarovsk kraj.

Historie 
Tsjkalovøya er kalla opp etter den sovjetiske piloten Valery Pavlovitsj Tsjkalov (1904-1938), som var kommandør på eit Antonov ANT-25/fly som 20. juli 1936 fauk frå Moskva, over Frans Josefs land, Severnaja Zemlja, Petropavlovsk og Khabarovsk. Flyet landa etter 56 timar og 20 minutt om kvelden i tjukk tåke på ei kyststripe på Uddøya etter å ha tilbakelagt 9374 km. Denne lange flyturen vart kalla «Stalinruta» etter Josef Stalin. For å kunne ta av igjen måtte dei byggje ei 500 meter lang rullebane av tre. Uddøya vart kalla Tsjkalovøya av Stalin til minne om den rekordlange ferda. Tsjkalov sjølv fekk ein høg politisk status og vart vald til nestleiar i Det øvste Sovjet i Sovjetunionen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Chkalov Island» frå , den 18. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Fuglar på Tsjkalovøya

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Tsjkalovøya

Øyar i Russland
Okhotskhavet
Khabarovsk kraj
Dunajøyane

Dinajøyane eller Duunaj Aryta (russisk Острова Дунай) er ei øygruppe i Laptevhavet i Russland. Dei ligg nær munningen av elva Lena, nordvest for Lenadeltaet. 

Dunajøyane er ei kompakt øygruppe og kysten av øyane er særs uordentleg med smale strandryggar, sandbankar og myrområde. Den største øya er 16 km lang og er 8 km brei. Øya i søraust vert kalla Jegorsjaøya.

Sundet mellom desse øyane og Lenadeltaet vert kalla Proliv Dzjijelligestiakh-Oburuosa.

Området har eit hardt arktisk klima og det er fast is mellom øyane og Lenadeltaet om lag ni månader av året.

Det er ein vêrstasjon på øyane som heiter Dunaj. Han var viktig då Nordaustpassasjen var på sitt travlaste. Administrativt høyrer øyane til republikken Sakha.

Nærliggande øyar 
 15 km sørvest for Dunajøyane ligg Bulgunnjakhtakh-Belkej-øyane. Dette er fem små øyar i ei rekkje ved . Den største er berre 4 km lang. Sjølv om dei ligg lenger ute i havet er dei ei fortsetjing av øyane i Lenadeltaet. 

 33 km mot vest ligg to særs smale C-forma øyar. Den sørlege vert kalla Samoljotaøya ved  og den nordlegaste Aerosiemkiøyane . Begge desse øyane er ikkje noko særleg meir enn 10 km lange sandbankar, som er nokre få hundre meter brei. Bogen deira opnar seg mot aust. Samoljota er ein einast lang landtunge, medan Aerosiemki er delt i fire mindre øyar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dunay Islands» frå , den 13. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Encarta Encyclopedia.
 William Barr, The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena. 
 Geografisk data
 Ostrova Bulgunnjakhtakh-belkej

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Sakha
Ekarma

Ekarma (russisk Зкарма) er ei vulkansk øy nord i Kurilane i Russland. Øya har eit areal på 30 km² og er 7,5 km lang og 5 km brei. Den vestlege vulkanen på øya har ei høgd på 1170 meter over havet. Ekarma er framleis aktiv og det siste kjende utbrotet kom i 1980. 

Mellom Ekarma og Sjiasjkotan ligg Ekarmasundet. Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ekarma» frå , den 18. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Global Volcanism Program 

Vulkanar i Russland
Stratovulkanar
Aktive vulkanar
Kurilane
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Faddejøyane

Faddejøyane (russisk Oстровa Фаддея, Ostrova Faddeja) er ei øygruppe i Krasnojarsk kraj i Russland med tundravegetasjon, grus og is. Ho ligg i Laptevhavet like utanfor Faddejbukta ved kysten til Sibir, aust for Tajmyrhalvøya.
Dei største øyane er: 

 Ostrov Faddeija-Severnij
 Ostrov Faddeija-Vostotsjnij
 Ostrov Faddeija-Juzjnij
 Ostrov Kapitanskij, ei mindre øy ligg utanfor hovudøygruppa og nærare til kysten.

Havområdet rundt øyane er dekt av fast is om vinteren og klimaet er særs hardt. Sjølv om sommaren er det mykje is i havet. 

Faddejøyane vart kalla opp etter den russiske utforskaren Fabian Gottlieb von Bellingshausen, som er «Faddej Faddejevitsj Bellinsgauzen» på russisk.

Historie 
Gamle steinreiskapar, truleg forma av menneske, vart funne på Faddejøyane og vart studerte av forskaren A.P. Okladnikov, ein ekspert på eldgamle kulturar i Sibir og ved Stillehavet. 

I 1940-1941 fann sovjetiske hydrografar restane av folk, pengar, våpen og andre ting på desse øyane og nær kysten av Simsabukta. Dette var truleg spor etter ein ekspedisjon gjort av Akaky og Ivan Muromets tidleg på 1600-talet.

Sjå òg 
 Laptevhavet
 Vasilij Prontsjisjtsjev

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Faddey Islands» frå , den 19. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Nature Reserve: Naturreservat 
 On Russisk explorations: Om russiske poloarekspedisjonar 
 Polar Record, Scott Polar Research Institute.
 «Geografitsjeskoje obsjtsjestvo» SSSR, 1962
 Geografiske namn

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Krasnojarsk kraj
Firnleyøyane

Firnleyøyane (russisk острова Фирнлея, Ostrova Firnleja) er ei gruppe på tre øyar i Krasnojarsk kraj i Russland. Dei er dekte med tundravegetasjon med spreidde steinar langs kysten. Dei ligg i Karahavet, nær kysten av Tajmyrhalvøya i Sibir. Dei er òg ein del av Det store arktiske nasjonale naturreservatet, som er det største naturreservatet i Russland. Øyan ligg ikkje langt frå Nordenskjoldøyane og om lag 35 km frå fastlandet. 

Firnleyøyane ligg i inngangen til Vilkitskijsundet frå vest. Dlinnij er den største av øyane i gruppa og er om lag 5 km lang. 

Havet omkring Firnleyøyane er omgjeve av fast is om vinteren, som er lang og hard. Det omliggande havet er fylt av pakkis sjølv om sommaren, slik at øyane nærast er landfast med fastlandet det meste av året. 

Firnleyøyane vart av Fridtjof Nansen kalla opp etter Thomas Fearnley, ein kjøpmann som var ein av støttespelarane til «Fram»-ekspedisjonen.

Nærliggande øyar 
Sjølv om øyane ligg relativt nær vert desse vanlegvis ikkje rekna som ein del av Firnleyøyane:

 Moristij  er ei rund, isolert øy, som ligg om lag 20 km nord for Firnleyøyane. Moristij er om lag 600 meter på tvers. 

 Lisjnij ligg 35 km søraust for Juzjnij Firnleja, 16 km frå kysten. Ho er 1,3 km lang og 650 meter brei.

 Levinson-Lessing-øya (Ostrov Levinsona-Lessinga) ligg nær kysten, 23 km nordaust for Lisjnij. Ho er 7 km lang og kalla opp etter den russiske geologen Fjodor Julievitsj Levinson-Lessing.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Firnley Islands» frå , den 19. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 L. M. Starokadomski, O. J. Cattley, Vilkitski's North-East Passage, 1914-15 
 Fridtjof Nansen, Otto Neumann Sverdrup, Farthest North: Being the Record of a Voyage of Exploration of the Ship
 Fast ice in the Firnley and Geiberg islands
 Naturreservatet

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Hestehovudtåka

Hestehovudtåka (katalogisert som Barnard 33 (B33)) er ei mørk tåka i stjernebiletet Orion. Ho viser som ein silhuett mot emisjonståka IC 434. Hestehovudtåka ligg rundt 1500 lysår unna jorda og er ein del av det større molekylskykomplekset i Orion.

Namnet skal koma av at tåka liknar på ein springar.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Horsehead Nebula» frå , den 21. juli 2008.

Bakgrunnsstoff

NGC 2024 på Astrophotography
SIMBAD NGC 2024
Dagens astronomibilete 13. juli 1999

Mørke tåker
Orion-komplekset
NGC-objekt
Orion
Jødeparagrafen

Jødeparagrafen vil seia siste passus i § 2 i Grunnlova av 1814 som lydde «Jøder ere fremdeles udelukkede fra Riget.»

I grunnlova §2, religionsparagrafen, kom det inn eit forbod mot jesuittar, munkeordnar og jødar. Det var den siste setninga som inneheldt forbodet mot jødar, som seinare vart kalla Jødeparagrafen. Jødeforbodet gjekk attende på Christian Vs norske lov frå 1687.

Soge 
Ved skrivinga av den norske grunnlova i 1814 var pådrivarane for ordlyden i §2 om å halda Noreg fritt for jødar særleg fronta av Christian Magnus Falsen, Georg Sverdrup og Nicolai Wergeland.

Avskaffing 
Henrik Wergeland, rett nok sonen til Nicolai Wergeland, tok opp jødespørsmålet i Statsborgeren i 1837, og i 1839 hadde han utarbeidd eit grunngjeve framlegg for å slette siste passus i Grunnlova. Det vart opplese i Stortinget i 1839 og sidan innarbeidd i Wergelands skrift Indlæg i Jødesagen. Stortingspresidenten, Wilhelm Anton Sørenssen, fremja Wergelands framlegg som sitt eige. Saka kom opp i Stortinget første gong i 1842 og fekk simpelt fleirtal. Grunnlovsendring treng 2/3 fleirtal. Det vanta 11 stemmer. Framlegget var oppe også i 1845 og i 1848. I 1851 vart jødeparagrafen sletta, seks år etter Wergelands død.

Då saka var oppe første gong 9. september 1842, var diktaren sjølv til stades. Han skreiv eit friskt referat av debatten: Jødesagen i Det norske Storthing (1842).

Dei to diktsamlingane Jøden (1842) og Jødinden (1844) er poetiske innlegg i jødesaka. Her tek Wergeland mellom anna opp religiøs toleranse i vidt perspektiv, motarbeider fordomar og kritiserer kristne som vil stengje folk med anna tru ute. Religionsfridom er òg eit tema i Nordmandens Kathekisme (1845).

Gjeninnføring 
Under den andre verdskrigen gjeninnførte Vidkun Quisling jødeparagrafen 12. mars 1942, og han vart ståande under hans regjering fram til frigjeringa i 1945.

Kjelder

Litteratur 
 Benkow, Jo: Henrik Wergeland : Såmannen 2008

Bakgrunnsstoff 
 Jødeparagrafen i Stortinget.no
 Wergeland og Stortinget
 Wergeland og jøders adgang til riket

Norske lover
Holocaust i Noreg
Antisemittisme i Noreg
Norsk rettshistorie
Galljaøya

Gallja eller Halløya (russisk Остров Галля; Ostrov Gallja) er ei øy i Frans Josefs land i Arkhangelsk oblast i Russland. 

Halløya er nesten heilt dekt av isbrear. Dei einaste større isfrie områda finn ein sør ved dei to nesa Kapp Tegethoff og Kapp Ozernij på Poluostrov Littova (Littovhalvøya). Det er òg eit isfritt område på det austlegaste neset, Kapp Frankfurt, og eit på det nordvestlegaste punktet, Kapp Wiggins. 

Halløya har eit areal på 1049 km² og er ei av dei største øyane i øygruppa. Det høgaste punktet er 502 meter over havet. Det er ei vid bukt på søraustsida av Halløya kalla Zaliv Gidrografov og ei mindre ei vest for Littovhalvøya kalla Surovajabukta. 

Halløya ligg særs nær MacKlintokøya i aust, og berre eit smalt sund skil dei to. I søraust ligg eit breiare sund mellom Halløya og Salmøya, på russisk kalla Proliv Lavroka. 

Halløya er kalla opp etter den amerikanske polfararen Charles Francis Hall. På russiske kart står namnet stundom oppført som Ostrov Khol (Остров Хол).

Historie 
Øya vart oppdaga 30. august 1873 av den austerriksk-ungarske polekspedisjonen og vart den første øya i øygruppa som vart oppdaga. 

I 1898-99 vart det bygd ein liten leir på Mys Tegetkhof (Kapp Tegethoff,  av Walter Wellman-ekspedisjonen. Her står det eit minnesmerke til minne om oppdaginga av øygruppa. Kapp Tegethoff vart kalla opp etter hovudskipet til dei austerriksk-ungarske oppdagarane.

Nærliggande småøyar 
 Like sør for Halløya ligg tre småøyar kalla Ostrova Brounova (Brownøyane). Dei vart kalla opp etter George Brown frå Royal Navy, som i 1850-1854 la ut på leit etter sir John Franklin, under kaptein R. M'Clure sin kommando på «Investigator». 

 6 km vest for det nordvestlege neset på Halløya ligg den ovalforma og 5 km lange Ostrov Njukomba (Остров Нюкомба). Ho er isfri og det høgaste punktet er 67 m. Øya er kalla opp etter Raymond Lee Newcomb, marineoffiseren som leia leitemannskapet etter DeLong-ekspedisjonen på skipet «Jeannette» i 1882–84.

 1,5 km utanfor nordaustsida av Halløya i den austlege bukta på øya. Ho er lita, men bratt og vert kalla Ostrov Bergkhauz (Остров Бергхауз), og har ei høgd på 372 m. Øya er isfri og kalla opp etter kartografen Heinrich Berghaus (1797-1884).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gallya» frå , den 27. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
   &  
 Liste over øyar og småøyar (på russisk): 
 Utforskarar:  &  
 

Øyar i Frans Josefs land
Stader kalla opp etter USA-amerikanarar
Heibergøyane

Heibergøyane, òg skrive Geiberg eller Gejberg (russisk острова Гейберга, ostrova Gejberga eller острова Акселя Гейберга, ostrova Akselja Gejberga) er ei gruppe på fire småøyar i Karahavet i Russland, mellom Tajmurhalvøya og Severnaja Zemlja. Øyane ligg mellom 35 og 45 km frå kysten. 

Heibergøyane ligg i inngangen til Vilkitskijsundet frå aust på 77° 40' N og 101° 27' E. 
Den største av øyane er berre om lag 5 km lang. 

Havet omkring Heibergøyane er dekt av fast is om vinteren, som er lang og bitter. Pakkisen ligg i havet omkring øyane sjølv om sommaren, så øyane er knytt til fastlandet det meste av året. 

Heibergøyane vart namngjevne av Fridtjof Nansen og kalla opp etter konsul Axel Heiberg, som direktør i det norske bryggeriet Ringnes, som finansierte Framekspedisjonen i Arktis. Ei øy i dei kanadiske polområda heiter Axel Heibergs land og må ikkje forvekslast med desse øyane. 

Øygruppa er ein del av Krasnojarsk kraj og Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland.

Historie 
Det vart oppretta ein sovjetisk arktisk vêrstasjon på Heibergøyane i 1940 for å hjelpe skipsfarten langs Nordaustpassasjen. Etter at Sovjetunionen braut saman vart det mindre skipsfart i området. I dag finn ein nesten berre fast skipsfart frå Murmansk til Dudinka i vest og mellom Vladivostok og Pevek i aust. Området rundt Tajmyrhalvøya, inkludert Vilkitskijsundet, har nesten ikkje noko skipsfart i det heile. 

Polstasjonen på Heibergøya er i dag forlaten, men det står framleis mykje utstyr her.

Nærliggande øyar 
 Mellom øyane og kysten ligg det ei 3 km lang øya kalla Ostrov Gellanda-Gansena. Vanlegvis vert ikkje denne øya rekna som ein del av Heibergøyane, men ligg berre 28 km søraust for øya Vostotsjnijøya. Øya er kalla opp etter den norske oseanografen Bjørn Helland-Hansen (1877-1957).
 Lenger sør ligg to øyar nær kysten. Povorotnij er den største og ligg nærast kysten. Den mindre heiter Vetsjernij.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Geiberg Islands» frå , den 27. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Polstasjonen. 
 Naturreservatet 
 Professor Helland-Hansen (tysk)

Bakgrunnsstoff 
 Dyreliv på øyane 
 Reiseskildring til øyane frå 1938. 
 Skiekspedisjon til øyane i 1994.

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Stader i Russland kalla opp etter nordmenn