kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Irish Volunteers

Irish Volunteers («Irske frivillige», på irsk Óglaigh na hÉireann, «Irlands hær») var ein paramilitær irsk nasjonalistisk organisasjon oppretta i 1913. Formålet med stiftinga var å «sikre og oppretthalde rettane og fridommane som er til felles for heile Irlands folk», og å hjelpe til med å sikre at den venta Home Rule Act blei overhalden.

Historie
Organisasjonen blei grunnlagt som svar på Edvard Carson og James Craig si oppretting  av Ulster Volunteer Force (UVF) tidlegare same året. UVF var ein paramilitær organisasjon for protestantiske unionistar i den nordaustlege delen av av landet, området som senisre blei Nord-Irland. Fordi denne organisasjonen truga med å stoppa innføringa av sjølvstyre gjennom Home Rule Act, meinte nasjonalister at det var naudsynt med ein organisasjon som kunne leggja press den andre vegen. I artikkelen «The North Began» argumenterte Eoin MacNeill for at ein trengde ein slik organisasjon. Vennen hans The O'Rahilly oppfordra han til å følgja opp tanken, og 11. november 1913 samla elleve ledende nasjonalistar seg på Wynn's Hotel i Dublin. I tillegg til dei nemnde omfatta gruppen mellom anna Pádraig Pearse, Eamonn Ceannt og Sean MacDermott.

Alle rørsler som seinara har kalla seg sjølv IRA, og det irske forsvaret (Irish Defence Forces, IDF) har opphav i Irish Volunteers. Det irske namnet på gruppa, Óglaigh na hÉireann, blei verande i bruk medan det engelske namnet endrar seg, og er offisielt namn både på det irske forsvaret og dei ulike IRA-grupperingane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Irish Volunteers» frå ,  den 27. mars 2016.

Bakgrunnsstoff
 Irish Volunteers Commemorative Organisation
 Irish Volunteer Uniforms 

Irske organisasjonar
IRA
Den irske sjølvstendekrigen
Skipingar i 1913
Irish Citizen Army

Irish Citizen Army (irsk Arm Saoránach na hÉireann, forkorta ICA) var ein liten paramilitær organisasjon i Irland. Han blei skipa i Dublin i 1913  
for å verna fagorganiserte mot politiet. Grunnleggjarane var James Larkin og Jack White, og blant andre sentrale medlemmer var James Connolly, Sean O'Casey, Constance Markiewicz og Francis Sheehy-Skeffington.
I 1916 tok gruppa del i Påskeopprøret, ein væpna oppreist mot det britiske styret i Irland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Irish Citizen Army» frå , og «Irish Citizen Army» frå  den 27. mars 2016.

Bakgrunnsstoff 

Irske organisasjonar
Skipingar i 1913
Handball-NM 1991/Kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 1991 for kvinner vart vunne av Byåsen Idrettslag etter finalesiger 20 – 19 over Bækkelagets Sportsklub.

Semifinalane
Gjerpen IF – Byåsen IL 23 – 33
Bækkelaget SK – Sjetne IL 16 – 15

Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum 22. desember 1991 framfor 6 060 tilskodarar. Byåsen leia 9 – 8 ved pause, etter ordinær tid stod det 16 – 16. Dermed måtte to ekstraomgangar til før Byåsen-kapteinen kunne heve kongepokalen etter laget hadde skåra 20 mål mot Bækkelaget sine 19. 

Byåsen sine målskårarar var Trine Haltvik (8), Karin Pettersen (4), Mona Dahle (3), Kari Solem og Mia Hermansson-Högdahl (2), samt Kate Mogseth. Hege Frøseth var målvakt. Også Linn Tømmerdal, Gry Haltvik, Liv Skaug, Ann Cathrin Eriksen og Cathrine Nilsen var finalemannskap. 

For Bækkelaget netta Kjersti Grini (9), Susann Goksør (5), Gitte Madsen (3), og Vibeke Cook Jensen og Lisbeth Kløvstad (1).

Kjelder
NTB, 23. desember 1991

1991
Noregsmeisterskap i 1991
Idrettstilskipingar i Oslo
Handball i 1991
Handball-NM 1988 for kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 1988 for kvinner vart vunne av Byåsen Idrettslag etter finalesiger 21-18 over byrival Sverresborg Idrettsforening.

Semifinalane
Nordstrand IF – Byåsen IL 18 - 24
Sverresborg IF – Bækkelaget SK 18 - 16

Finalen
Finalen vart avvikla i Nidarøhallen i Trondheim i desember 1988 framfor 3 700 tilskodarar. Byåsen leia 8-7 ved pause, «men i 2. omgang hadde Sverresborg lite å stille opp mot et raskere Byåsen-lag» som gjekk opp i 21-18 før sluttsignalet let.

Byåsen sitt vinnarlag bestod av: Brit Akslen og Wenche Næss (målvakter), Trine Haltvik 8, Karin Pettersen 1, Marit Johnsen, Mia Hermansson 6, Birgitte Ansok, Gry Haltvik 1, Kari Knudsen 1, Janne Larssen, Elisabet Sagfjæra 3 og Marit Lægdheim 1.

Sverresborg  mønstra fylgjande spelarar: Vibeke Johnsen og Hege Frøseth (målvakter), Marte Eliasson 4, Carla Kleintjens 4, Veslemøy Årnes, Karin Singstad, Ellen Gullbrekken 7, Hanne Hogness 1, Heidi Tingelstad 1, Hilde Riksfjord, Lisbeth Kvernø 1, Monica Skjelstad.

Ove Ragnar Olsen og Yngve Walstad dømde kampen.

Kjelder
Sportsboken 89-90.

1988
Noregsmeisterskap i 1988
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Handball i 1988
Å, salige stund uten like

«Å salige stund uten like» er ein norsk påskesalme som blei skriven av journalisten og diktaren Johan Halmrast i 1890. Melodien er av Kristian Wendelborg, også denne fra 1890. 

Salmen er basert på Bibelen si foteljing om Maria Magdalena. Då påskesalmen blei gjeven ut for første gang, hadde han overskrifta «Maria Magdalenas jubel». Salmen kom med i ei rekkje songbøker, som i Melodiboken (1926). I Koralbok for den norske kirke (1926) er salmen med, men med melodi av Ludvig Dahl. Først i 4. utgåve av koralboka (1947) blei melodien til Wendelborg teken med.

Publisert 
Norsk Salmebok (NoS) som nummer 189 med tre strofer.

Innspelingar
(I utval)
Bernhard Johannessen med strykekvartett. Som «O, salige stund uten like». Spelt inn i Stockholm 20. september 1927. Gjeven ut på 78-platene His Master's Voice X 2630 og His Master's Voice A.L. 2168.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Å, salige stund uten like» frå ,  den 28. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Reportasje og Tabor-opplevelse
Å salige stund uten like (Salmebloggen til Leif Haugen)
Enstad, Nils-Petter: ...så fikk du den levende møte (1990)

Påskesalmar
Songar frå 1890
Ingvald Forsberg

Ingvald Forsberg () var ein norsk journalist og forfattar. 

Han gjekk på i alt tre folkehøgskolar: Vågan 1910-11, Telemark 1911-12 og Voss 1912-13. Han arbeidde deretter på anlegg i Odda medan han skreiv den første boka si I anleggsbyen, roman fraa arbeidarlive, som i åra 1914-16 vart trykt som føljetong i Ungdomsbladet som utkom i Kabelvåg. Boka var prega av inspirasjonen frå Kristofer Uppdals proletarromanar. 

Etterkvart fekk han stillingar i pressa. Først i Nordlendingen frå 1914, seinare i Østlandsposten og frå 1918 til 1919 i Fædrelandsvennen.

Den eigenlege debuten hans kom i 1919 med ungdomsromanen Moglunten, om guten som vart kua av folkemeininga i bygda, men som viste oppfinnsomheit i Lofotfisket og til sist vågar å fri til jenta der heime. Markus (1932) reknast som «den største og mest heilstøypte av bøkene hans», og hovudpersonen er ein framgangsmann i bygda som både lukkast som gårdbruker, vert godt gift og får ordførarvervet etter svigerfaren, men som likevel følar seg einsam og som ein tapar. «Det er ein sterk og heilstøypt psykologisk mannslagnad Forsberg gjev oss i denne boka.»

Olav A. Loen har skrive to minneskrift om han; eit vart utgjeve som særtrykk av avisa Austland på Hamar i 1943 og eit vart utgjeve på Evjeberg forlag i 1956.

Forfattarskap 
 1919: Moglunten, forteljing frå Nordland (nynorsk)
 1921: Den store striden, roman om ung mann i religiøs krise, delvis sjølvbiografisk (nynorsk)
 1925: Nyheim, framhald av Den store striden (nynorsk)
 1932: Markus, roman (nynorsk)
 1933: Det nye riket, roman om mann i livskriser (nynorsk)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ingvald Forsberg» frå ,  den 29. mars 2016.  
 
Norske romanforfattarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Steigen
Nynorsk i Nord-Noreg
Kjell Sandvik

Kjell Sandvik () var ein norsk forfattar, komponist og journalist.

Sandvik var fødd og voks opp i Honningsvåg. Han debuterte som forfattar i 1968 med diktsamlinga EXPO. Han arbeidde som journalist i Finnmark Dagblad, Nordlands Framtid og i Lofotposten. Han var første formann i Nordnorsk forfatterlag frå 1972-77, og sat i styret for Den norske forfattarsamskipnaden frå 1977-1982, det siste året som formann, etter at Camilla Carlson trekte seg.

Han har utgjeve nærare 30 bøker, i fleire sjangrar. Saman med Thor Erdahl fekk han Kyrkje- og undervisningsdepartementet sitt billedbokpris i 1980 for boka Storm over Utvær. 

Han har òg gjeve ut fleire musikkverk registrert i TONO. Arkivet etter han vert teke vare på ved Nordkappmuseet.

Sandvik døydde i Asker.

Bibliografi 
 Expo – dikt (1968)
 Dikt ved breen – (1969)
 Måkene – roman (1970)
 På heimveg – dikt (1971)
 Visa i graset – dikt (1972) 
 Lofoten – med fotograf Arnt Sneve (1974)
 Isbilders lys – dikt (1974)
 Stormen – noveller (1975)
 Vindjoik og bitter blues – dikt og viser (1976)
 Nordavindsviser – dikt (1977)
 Blind Fredrik – prisbelønna dokumentarbok saman med Dag Solheim (1977) 
 Aradene – roman (1977)
 Værfast – noveller (1978)
 Mørketidsballader og lyse dikt – (1979)
 Storm over Utvær – barnebok (1980)
 Lygarliv i nord – (1981)
 Trosse været – dikt (1982)
 Den store oljekatastrofa – barnebok (1983)
 Før isfontenenes tid – dikt (1985)
 I djevelens bilde – noveller (1986)
 Skatten i Lofoten – barnebok (1987) 
 Gi deg ikke – barnebok (1988)
 Sang til Finnmark – dikt (1989)
 Spøkeri i Nord – (1990)
 Lørveleven i Nord – (1991)
 Vindmarkene – roman, posthumt (1992)
 Lars og Røver-Pelle til sjøs – barnebok, posthumt (1992)
 Festspillbrosjyre, dikt, posthumt (1992)
 Hørespill: Portrett av Blind-Fredrik – NRK Nordland (1980)
 TV film: Storm over Utvær – NRK (1982)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kjell Sandvik» frå ,  den 29. mars 2016.  

Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske novelleforfattarar
Folk frå Nordkapp
Vinnarar av kulturdepartementet sine barnebokprisar
Rakel Solstad

Rakel Solstad () er ein norsk forfattar frå Kiberg i Finnmark. Ho debuterte i 2013 med novellesamlinga Kva veit vi om barna?. 

Solstad har arbeidd som lærar og vore pedagogisk- og psykologisk rådgjevar i mange år. Ho bur i Trondheim.

Utgjevingar
 Kva veit vi om barna? - 2013 (novellesamling), Samlaget
 Falle - 2015 (novellesamling), Samlaget
I for internatunge - 2019 (roman), Samlaget

Kjelder
 Rakel Solstad  frå Samlaget

Norske forfattarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Vardø
Nynorsk i Nord-Noreg
Isabell Herlovsen

Isabell Lehn Herlovsen () er ein norsk fotballspelar som har over hundre landskampar og som er mestskårande på det norske landslaget. Ho vann EM-sølv i 2005. 

Herlovsen er dotter av den norske tidlegare landslagsspelaren Kai Erik Herlovsen, og blei fødd i Mönchengladbach i Tyskland då han spelte for Borussia Mönchengladbach.

Aktiv

Klubbspel
Herlovsen spelte seg til fast plass i Kolbotn-angrepet allereie i 2004, 16 år gammal. Her vart ho seriemeister i 2005 og 2006, samt cupmeister i 2007. Hausten 2006 var ho med då laget tok seg til semifinalane i Meisterligaen.

Hausten 2009 fekk ho kontrakt med franske Olympique Lyon. Ho var innbytar for Lyon i Meisterliga-finalen 2010, ein kamp som enda med tap etter at mellom andre Herlovsen ikkje fekk mål i straffeskytinga som fylgde 120 minuttars spel.

Opphaldet i Frankrike var lite vellukka, og vinteren 2011 melde ho seg inn norske LSK. Med klubben, som held til på Lillestrøm, vart ho seriemeister i 2012, 2014 og 2015. Både i 2014 og 2015 vann LSK også cupfinalen. Herlovsen vart kåra til årets spelar 2014.

I februar 2017 gikk ho til kinesiske Jiangsu FC ladies og vart ifølgje Romerikes Blad den dyraste kvinnelege fotballspelaren i landet. Samtidig tok ho pause frå landslaget. Ifølgje Fredrikstad Blad vart ho matchvinnar i  straffesparkkonkurransen som avgjorde cupfinalen mot Chang Chun.

I desember 2017 kom nyhenda om at Isabell hadde signert ein treårskontrakt med Vålerenga Fotball Damer. I 2018 trente ho åleine etter samarbeidsproblem, og vart lånt ut til moderklubben Kolbotn Fotball Kvinner, der ho vart toppskårar for laget i Toppserien 2019. Frå 2020 var ho tilbake i Vålerenga.

Landslagsspel
Herlovsen debuterte på landslaget som 16-åring. Ho utmerkte seg i fleire kampar då Noreg i juni 2005 spelte seg fram til finalen i EM i fotball 2005. I sjølve finalen kom ho inn som innbytar i andre omgang, få minuttar før Tyskland la på til sluttresultatet 3-1. Også under VM i fotball 2007 og Sommar-OL 2008 fekk ho godt med speletid.

I EM i fotball 2009 tapte Noreg semifinalen 1-3 mot europameister Tyskland, etter at Herlovsen gav Noreg leiinga. Ho deltok i fotball-VM 2011 og 2015, medan skade heldt henne utanfor EM i fotball 2013.

Merittar
Seriemeister i Noreg: 2005 og 2006 med Kolbotn
Noregsmeister: 2007 med Kolbotn
Fransk seriemeister: 2010 med Olympique Lyon
Seriemeister i Noreg: 2012, 2014 og 2015 med LSK
Noregsmeister: 2014 og 2015 med LSK
Sølvmedalje i meisterligaen: 2010 med Olympique Lyon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Isabell Herlovsen» frå ,  den 2. april 2016.  

Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Lyon-spelarar
Sint-Gorik

Sint-Gorik eller Saint-Géry er ei tidlegare elveøy som danna grunnlaget for utviklinga av byen Brussel. Ho opphøyrde å finnast som øy då elva Zenne blei bygd over rundt 1870. Den tidlegare øya blei dekt av bygningar, bulevardar og ein open plass, Sint-Goriksplein eller Place Saint-Géry. Ho skal ein gong ha vore dekt av irisar, og denne blomen blei seinare eit symbol på Brussel.

Historie
Sint-Goriksøya var den største øya i Zenne. Ho blei også kalla Groot Eiland, 'Storøya'. Helgennamnet fekk ho etter den romerske biskopen Gaugericus, som etter tradisjonen skipa eit kapell og ein landsby her på 500-talet. Frankiske kongar brukte henne som ein av fleire tilhaldsstadar frå 700-talet av.
I 979 reiste Karl av Nedre Lorraine ein festning og eit kapell tileigna Gaugericus her.

På 1100-talet fanst det fleire vassmøller på øya som spelte ei viktig rolle i byen sin økonomiske vekst. Ei rekkje fiskehandlarar heldt fisk her i tankar som dei henta nytt vant til frå elva. Fisk var særs viktige i den katolske byen, ettersom fastereglane frå kyrkja blei nøye følgde. Fiskeindustrien gjekk tilbake under den industrielle revolusjonen, då avfall frå garving, farging og annan industri ureina elvevatnet slik at det ikkje lenger kunne brukast til levande fisk.

Den gamle mellomalderkyrkja blei erstatta av ei ny, større kyrkje i seingotisk stil som blei oppført frå 1520 til om lag 1564. Ho blei riven rundt 1800, då Brussel var under fransk revolusjonsstyre, og erstatta av ein stor firkanta plass som blei brukt som marknadsplass. Ei fontene frå Grimbergen kloster blei flytta hit og står no inne i marknadshallen Sint-Goriksmarkt.

Då Zenne blei bygd over i Brussel rundt 1870, opphøyrde Sint-Gorik å vera ei øy. Gamle vegar som Groot Eiland, Borgwal/Borgval og Karperbrug blei utvida og det blei bygd nye vegar, som Pletinckxstraat og Jules Van Praet.  Anspach boulevard/Anspachplaan blei lagt langs den tidlegare austsida av øya. Den opne marknaden blei erstatta av ein marknadshall i flamsk nyrenessansestil som stod ferdig i 1882, Halles Saint-Géry/Sint-Goriksmarkt.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Saint-Géry Island» frå ,  den 8. april 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
 Deligne, Chloé. Bruxelles sortie des eaux. Éditions Historia Bruxellae, 2005. ISBN 2-9600373-1-6.

Brussel
Tidlegare øyar
Tony Terran

Anthony Terran eller Tony Terran () er ein USA-amerikansk trompetist og studiomusikar. Han var ein del av the Wrecking Crew, som var ei gruppe studiomusikarar i Los Angeles, som vart mykje hylla i 1960-åra. The Wrecking Crew vart innlemma i Musicians Hall of Fame i 2007.

Han vert rekna som ein av dei mest allsidige trompetistane i musikkindustrien og har hatt ein innverknad på musikkmiljøet i Los Angeles i meir enn fire tiår. Han har spelt med mange artistar som The Baja Marimba Band, The Beach Boys, The Beatles, The Bee Gees, Ray Charles, Chicago, Nat King Cole, Perry Como, Bob Dylan, Ella Fitzgerald, Benny Goodman, Bob Hope, Michael Jackson, Eartha Kitt, Peggy Lee, Madonna, Dean Martin, Elvis Presley, Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, Diana Ross, Frank Sinatra, Barbra Streisand, The Tijuana Brass og Tom Waits.

Terran har spelt på mange innspelingar for fjernsynsshow og filmar som I Love Lucy, The Lucy Show, Here's Lucy, The Brady Bunch, I Dream of Jeannie, Get Smart, Happy Days, Popeye, The Carol Burnett Show, Star Trek, Mission Impossible, Cheers, L.A. Law, The Simpsons, Rocky I, II og III, The Karate Kid I, II og III, The Natural, All the President's Men, Broadcast News, Field of Dreams, Blazing Saddles, Grease, An Officer and a Gentleman, Ghostbusters, Close Encounters of the Third Kind og The Deep.

Han vart òg soloist for komponistar og dirigentar som Nelson Riddle, John Williams, Patrick Williams, David Shire, Lalo Schifrin, Elmer Bernstein, Jerry Gullsmith, Henry Mancini, Johnny Mandel, James Horner, Johnny Mandel, Charles Fox og John Barry. Terran fekk Most Valuable Player-prisen frå National Academy of Recording Arts and Sciences i 1974.

Diskografi
Med Chet Baker
Blood, Chet and Tears (Verve, 1970)

Med the Henri René Orchestra
RCA Victor Presents Eartha Kitt (RCA, 1953)
That Bad Eartha (EP) (RCA, 1954)
Down To Eartha (RCA, 1955)
That Bad Eartha (LP) (RCA, 1956)
Thursday's Child (RCA, 1957)

Med Lalo Schifrin
 Music from Mission: Impossible (Dot, 1967)
 There's a Whole Lalo Schifrin Goin' On (Dot, 1968)
 Bullitt (filmmusikk) (Warner Bros., 1968)
 Enter the Dragon (filmmusikk) (Warner Bros., 1973)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tony Terran» frå ,  den 12. april 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Hal Blaine and the Wrecking Crew, The Story of the World's Most Recorded Musikar, Page 56
L.A. Jazz Scene (monthly magazine/818-293-0584), July 2005, Bob's Beat, «Tony Terran's 79th Birthday Party,» Page 7

Bakgrunnsstoff
 Tony Terran si offisielle nettside

Musikarar frå Los Angeles
Folk frå Buffalo
USA-amerikanske studiomusikarar
The Wrecking Crew-medlemmar
USA-amerikanske jazztrompetistar
Vondskap

Vondskap er eit abstrakt omgrep som kan visa til noko pinefullt og plagsamt eller det å ønska å gjera andre vondt. 
Det kan også definerast som den ytterste rekkjevidden av å gjera gale eller å mangla moral. Det finst mange definisjonar av vondskap, såvel som analysar av motiva for det. Element som ofte blir sett i samanheng med vondskap er likevel ubalansert oppførsel som omfattar formålstenlegheit, egoisme, ukunne og neglisjering.

I visse kulturar, særleg dei påverka av abrahamittiske religionar, blir vondskap gjerne sett på som ein dualistisk antagonistisk motsetnad til godskap, der det gode skal sigra over det vonde. 
Vonde hendingar er gjerne følgjer av synd eller å vanvyrde Gud.
Det vonde kan personleggjerast med ein skikkelse som Djevelen, Satan, Iblis og så bortetter.

I dharma-religionar er det gjerne slik at ein kan fri seg frå både det gode og det vonde gjennom å oppnå eining med verdsaltet. 
I kulturar påverka av buddhismen er både det gode og det vonde sett på som motsetningar som ein må fri seg frå gjennom å oppnå sunyata, tomheit frå dei.
I hinduismen er ikkje vondskap rekna som eit eige metafysisk prinsipp, men som noko som finst i lag med livet i verda, både i høve til menneske og tidsepokar (yuga). Liding og kosmisk uorden (adharma, mangelen på dharma) går ofte att i kampen mellom gudar (devaer) og demonar (asurarer).

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Evil» frå ,  den 14. april 2016.  

Etikk
Psykologi
Religion og livssyn
Strindheim Idrettslag

Strindheim Idrettslag er eit idrettslag i Trondheim, stifta 9. mars 1926. Laget deltek aktivt i idrettsgreinene fotball, friidrett, handball og langrenn.

Fotball
Strindheim IL har spelt to sesongar på toppnivå i seriefotball for menn. Både i 1. divisjon 1984 og eliteserien 1995 enda det med sisteplass og nedrykk. Gøran Sørloth var den fremste Strindheim-spelaren i debutsesongen 1984. Laget spelar i gule trøyer og himmelblå bukser.

Friidrett
Langdistanseløparen Knut Børø heldt internasjonalt nivå på 1970-talet, medan hekkeløparen Robert Ekpete var Noregs beste på korthekken i midten av 1980-åra. Også fleifaldig noregsmeister Stig Roar Husby var medlem i laget i 1970-åra.

Handball
Strindheim har i dei seinare åra spelt fleire sesongar på nivå to i handballseriane for menn.

Langrenn
Katharina Mo Berge, Ingrid Christensen og Berit Aunli var medlemer av Strindheim på 1970/-80-talet. I dei seinare år har Petter Northug og Emil Hegle Svendsen representert idrettslaget i langrennsløypa.

Tidlegare hadde Strindheim IL også avdelingar som dreiv med orientering og skeiseidrett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Strindheim IL» frå ,  den 14. april 2016.  
 

Idrettslag i Trondheim
Skipingar i 1926
Steinkjer Fotballklubb

Steinkjer Fotballklubb, frå 1921 til 1988 under namnet Steinkjer Idretts- og Fotballklubb, er eit idrettslag i Steinkjer stifta 29. mai 1910. Fotballaget spelar heimekampane på Guldbergaunet, eit stadion som vart teke i bruk i 1952. Laget spelar i gule trøyer og svarte bukser. Publikumsrekorden på 13 997 tilskodarar er frå ein semifinalekamp mot oslolaget Lyn i NM 1970.

Soge
Laget var ein rein fotballklubb frå skipinga til 1921, då det vart slått saman med Steinkjer Idrettsforening. Fram til 1950-åra gjorde SIFK lite av seg i nasjonal fotball. Gunnar Dybwad var då den fremste spelaren på Steinkjer, og vart i 1951 den fyrste fotballspelaren frå eit lag nord for Trondheim som kunne kle på seg den norske landslagstrøya.

Steinkjer rykte i juni 1956 opp i Hovudserien, men måtte to år seinare nedatt i landsdelsserien. I 1961 vann Steinkjer si avdeling av landsdelserien og fekk spele mot alle dei beste laga i landet. I den såkalla maratonserien, 1. divisjon 1961-62, overraska laget stort og kneip sølvplassen med 41 poeng, like mange som Fredrikstad Fotballklubb, men med betre målskilnad. Einast seriemeister SK Brann med sine 46 poeng var betre i ein sesong som innleia det nye seriesystemet i Noreg. Hausten 1961 tok SIFK seg også til semifinalen i noregsmeisterskapen, tidlegare hadde klubben aldri nådd lenger enn 4. runde. Spelarar som Edgar Stakset, Jens Rosenlund, Olav Håkon Blengsli og Arne Kotte heldt alle høgt nasjonalt nivå.

Steinkjer vart nest sist i 1. divisjon 1963 og rykte ned i lag med Gjøvik/Lyn. Utover i siste del av 1960-åra og i 1970-åra kjempa klubben mange gongar om opprykk frå 2. divisjon. Hausten rykte Steinkjer opp, men 1979-sesongen vart eit vonbrot og SIFK var aldri i nærleiken av å berge vidare spel i toppdivisjonen. Spelarar som Dag Roar Austmo, Geir Jenshus, Finn Roy Vådahl, Tor Brevik og Joar Vaadal drog tyngste lasset fram til 1980.

Steinkjer nådde semifinalane i cupen i 1961, 1970, 1976, 1977 og 1983. Sidan 1987 har klubben spelt på nivå tre og fire i norsk seriefotball.

Kjelder
Magnus Breili: Fotballboken. 1967
heimeside

Idrettslag i Trøndelag
Idrett i Steinkjer
Dalaas

Dalaas er ein landkommune i distriktet Bludenz i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike. Kommunen, som dekker eit areal på 94,2 km² og har 1 568 ibuarar i 2016, ligg i Klostertal, ei 9-10 kilometer aust for Bludenz.

Kommunen omfattar grendene Dalaas, 835 meter over havet, og Wald, som ligg fire km lengre oppe i Klostertal. Mellom Dalaas-grenda og Wald er ein kilometerlang tunnel. 

I kring 28 % av kommunen er skogvaksen, og ei 26 % er snaufjell tilhøyrande Verwallfjella.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dalaas» frå ,  den 17. april 2016.

Bakgrunnsstoff

Vorarlberg