Amused to Death

Amused to Death er det tredje studioalbumet til den engelske musikaren Roger Waters, gjeve ut 1. september 1992 på Columbia. Ei ommastra og nymiksa utgåve av Waters og James Guthrie kom ut i 2015.

Bakgrunn og produksjon
Roger Waters byrja arbeidet med Amused to Death i 1987 då han først skreiv «Perfect Sense.» Det tok derimot fleire år før albumet kom ut, og det er ukjend kor mykje materialet endra seg i mellomtida. Songar som kritiserte Golfkrigen og George Bush senior («Old timer, who you gonna kill next?» «Does the recoil remind you of sex?» osv. i «The Bravery of Being Out of Range») og om hendinga på Den himmelske freds plass var nye eller heilt omskrive. 

Amused to Death vart produsert av Patrick Leonard og Waters i lag med Nick Griffiths i London i The Billiard Room, Olympic Studios, CTS Studios, Angel Recording Studios og Abbey Road Studios. Lydteknikar på albumet var Hayden Bendall, Jerry Jordan og Stephen McLaughlan og det vart miksa av James Guthrie. Albumet vart miksa i QSound for å forsterke romkjensla til lyden og dei mange lydeffektane på albumet – bilar fly, hestar, grashopper og hundar  – som alle vart spelte inn med hjelp av 3-D-apparatet.

Delar av teksten vart improvisert fram av Waters under innspelinga. Red Hot Chili Peppers-bassisten Flea spelte inn bass for albumet, men ingen av utgåvene han spela på vart nytta.

Tema
Albumet er laust organisert kring ideen om ei ape som tilfeldig blar gjennom kanalar på fjernsynet, men utforskar fleire politiske og samfunnsmessige tema, som kritikk av Golfkrigen i «The Bravery of Being Out of Range» og «Perfect Sense.»

Det første sporet, «The Ballad of Bill Hubbard», inneheld eit lydklipp av Alfred «Raz» Razzell, ein veteran frå første verdskrigen og medlem av Royal Fusiliers som fortel om då han fann soldatvenen William «Bill» Hubbard, som albumet er dedisert til, kraftig skadd på slagmarka. Etter fleire mislukka forsøk på å bringe han i tryggleik, måtte Razzell forlate han i ingenmannsland. Dette lydklippet held fram mot slutten av tittelsporet og heilt på slutten av albumet, der ein får ein meir oppløftande slutt på den tragiske soga. Lydklippet var henta frå BBC-dokumentaren Everyman og episoden «A Game of Ghosts». Opningssporet har òg fleire dyrelydar.

Den andre songen, «What God Wants, Part I», følgjer og jamfører dei rørande orda til Razzell i opninga med lyden av at TV-kanalen vert skifta og eit barn som seier «I don't mind about the war. That's one of the things I like to watch – if it's a war going on. 'Cos then I know if, um, our side's winning, if our side's losing...». Dette vert igjen avbroten av at kanalen vert byta til apeskrik. 

«Perfect Sense» er ein todelt song om ei verd der direktesendingar frå krigar er ei underhaldningsform. Den første delen av songen byrjar med ei høg, uforståeleg skråling og så ei baklengsmelding av Waters: «Julia, however, in the light and visions of the issues of Stanley, we changed our minds. We have decided to include a backward message. Stanley, for you, and for all the other book burners.» Meldinga endar med Waters som skrik med aggressiv skotsk røyst, liknande den han brukte for læraren på The Wall. I den andre delen kommenterer den kjende sportskommentatoren Marv Albert frå ein krig som om det var ein basketballkamp. 

«The Bravery of Being Out of Range» inneheld ein referanse til ein song skriven av Waters på Pink Floyd-albumet Animals frå 1977, «Sheep» (og «Swing Low, Sweet Chariot»). I «Sheep» syng Waters «I've looked over Jordan and I have seen/Things are not what they seem», medan han i «The Bravery of Being Out of Range» syng «I looked over Jordan and what did I see? I saw a U.S. Marine in a pile of debris.»

«Late Home Tonight, Part I» , som opnar med kvitringa til ein songlerke og minnast det amerikanske luftåtaket mot Libya i 1986 frå synsvinkelen til to «vanlege koner» og ein ung amerikansk F-111-pilot. Tekstlinja om «removing the jeans from the refrigerator» syner til ein Levi's 501-reklame frå 1988.

I byrjinga av «What God Wants, Part II» framfører Charles Fleischer (betre kjend som røysta til Roger Rabbit) preika til ein grådig evangelist. «What God Wants, Part III» har ein viss musikalsk likskap til Pink Floyd-songane «Shine On You Crazy Diamond (Part I),» «Echoes» og «Breathe (In the Air)»

Songen «Watching TV» (ein duett med Don Henley) utforskar kva påverknad massakeren på Den himmelske freds plass i Kina hadde på massemedia. 

På «It's a Miracle» er det ein bitande skarp referanse til Andrew Lloyd Webber (som Waters skulda for plagiat med Pink Floyd-songen «Echoes» for delar av musikalen The Phantom of the Opera): Den same songen nyttar ein sample frå ein lavbudsjetts zombiefilm frå 1977, Shock Waves der rollefigurane i filmen slost om ei lommelykt.Tittelen byrjar med teksten «Doctor, Doctor.» «Take Up Thy Stethoscope and Walk» på The Piper at the Gates of Dawn, den første songen Waters skreiv, opnar med den same linja.

Samplingar

Waters sa i eit intervju med Rockline den 8. februar 1993 at han ønskte å bruke dialogklipp frå 2001: A Space Odyssey på albumet, særskild «dødsmonologen» til HAL 9000. Stanley Kubrick, som regisserte filmen, avviste ønsket fordi han meinte det ville opne døra til at mange andre ville bruke det same klippet. Andre meiner at Kubrick avslo fordi Pink Floyd ikkje hadde lete han bruke musikken frå Atom Heart Mother i filmen A Clockwork Orange. Waters brukte
samplinga av HAL når songen vart framført på konsertar - særskild i byrjinga av «Perfect Sense, Part I» på In the Flesh-turneen, etter at Kubrick var død, og han tok til slutt samplinga med då Amused to Death vart miksa på ny i 2015.

Omslag
På det originale plateomslaget kan ein sjå ein sjimpanse som ser på fjernsyn i ein referanse til Kubrick-filmen 2001: A Space Odyssey. Biletet på fjernsynet syner eit stort auge som ser på sjåaren. I følgje Waters var apa «eit symbol for alle som har sete med munnen open føre ei nyhendesending dei siste ti åra.» Albumtittelen var inspirert av Neil Postman-boka Amusing Ourselves to Death. I ei seinare bok, The End of Education, skreiv Postman om albumet: «(...) Roger Waters, ein gong songar i Pink Floyd, var så inspirert av boka mi at han gav ut ein CD kalla Amused to Death. Dette gav meg så mykje prestisje blant universitetsstudentane at eg nesten ikkje kan tilbakevise han eller musikken hans.»

Eit tidleg forslag til plateomslaget var tre karikerte figurar, som likna David Gilmour, Nick Mason og Richard Wright (frå Pink Floyd), flytande i eit martiniglas.

Mottaking

AllMusic skildra albumet som «eit meisterverk i måten det fører alle lidenskapane hans saman i ein storarta, men ikkje uhandterleg, pakke». Record Collector skreiv at albumet syner Waters «på sitt mest nakne og inspirerte sidan den åtvarande parabelen på The Wall». Men Los Angeles Times var mindre imponert og skreiv «Resultatet er ein tåkete struktur (delvis forbetra av soga til den gamle soldaten Waters bruker som ei innramming), for mykje repetisjon og ein viss distanse og overintellektualisering. [...] overalt er det mangel på god, gammal poprockapell som alltid har lyfta dei betre Pink Floyd-platene.» Ei negativ melding kom frå Chicago Tribune som skreiv «innbilskheit er ikkje det same som djupne, og den mest fantastiske lydteknikaren i verda kunne ikkje ha dekka til den skrantande vokalen til Waters og melodikjensla han hadde i dagane med Floyd.»

Ettermæle
Waters fortalte Classic Rock: «Mitt syn er at eg har vore involvert i to absolutt fantastiske album - The Dark Side of the Moon og The Wall [...] Og om du ikkje har fått tak i Amused to Death, så har du ikkje den komplette samlinga. Så In the Flesh – Live – konsertalbumet, som dreg saman songar frå alle dei tre albuma - gjenopprettar forhåpentlegvis balansen.» Den 19. september 2013 fortalte Waters BBC HardTalk at Amused to Death har blitt fullstendig undervurdert.

Den 15. april 2015 annonserte Waters at albumet kom til å bli ommastra og gjeven ut på ny 24. juli 2015 med ein ny 5.1 kringlydmiks, i tillegg til ein ny stereomiks. Denne kom ut på forskjellige format, som CD, SACD, Blu-ray og høgoppløyseleg nedlasting. I ei melding i 2015 for den nye albumet, skreiv journalisten J.C. Maçek III i Spectrum Culture at «Ikkje alle album kan vere meisterverk, men Waters har sagt at Amused to Death er eit undervurdert verk som fortener å samanliknast med Dark Side of the Moon og The Wall. Men det er ikkje i nærleiken av desse albuma. Ommastringa gjer at det høyrest bra ut, men det er ikkje like uendeleg lyttbart som Waters er kapabel til å skape.» I meldinga si for 2015-utgåva skreiv PopMatters: «ikkje berre har Amused to Death eldast godt musikalsk, det har uheldigvis eldast godt tematisk òg. [...] Amused to Death var og framleis er ei kraftfull melding frå ein av rockens mest beleste misantropar. Med tida er det vanskelegare og vanskelegare å forstå korleis dette glapp så grundig under radaren til så mange.» Drowned in Sound skreiv: «Amused to Death står på egne bein som eit av dei betre, meir fengslande post-Floyd-platene.»

I 2016 vann Amused to Death Grammyprisen for beste kringlydalbum.

Sal
Amused to Death nådde åttandeplassen på UK Albums Chart, som var første gongen Waters nådde topp 10 i heimlandet. Han sette òg personleg rekord på Billboard 200 i USA, der albumet nådde 21. plassen, med hjelp av «What God Wants, Part I», som nådde fjerdeplassen på Billboard's Mainstream Rock Tracks-lista i 1992. Det har selt til sølvplate i Storbritannia for eit sal på 60 000 der.

Innhald
Alle songar er skrivne av Roger Waters.

Medverkande
Roger Waters – vokal (alle spor utanom 1), bassgitar (spor 2 og 13), synthesiser (spor 2 og 4), gitar (spor 5, 11 og 14)
Patrick Leonard – klaverinstrument (alle spor utanom 6 og 7), perkusjonsprogrammering (spor 1), korarrangement (spor 2, 9-11 og 13), vokal (spor 4), akustisk piano (spor 11 og 13), Hammondorgel (spor 5), synthesiser (spor 5 og 13)
Jeff Beck – gitar (spor 1, 2, 5 (2015 berre nyutgjving), 10-14)
Randy Jackson – bassgitar (spor 2 og 9)
Graham Broad – trommer (alle spor utanom 1, 5, 11 og 13), perkusjon (spor 6 og 7)
Luis Conte – perkusjon (alle spor utanom 2, 5, 9, 11, 13 og 14)
Geoff Whitehorn – gitar (spor 2, 8, 10 og 14)
Andy Fairweather Low – gitar (spor 2, 6-9, 11 og 12), vokal (spor 6 og 7)
Tim Pierce – gitar (spor 2, 5, 9 og 12)
B.J. Cole – gitar (spor 3 og 4)
Steve Lukather – gitar (spor 3, 4 og 8)
Rick DiFonso – gitar (spor 3 og 4)
Bruce Gaitsch – gitar (spor 3 og 4)
Jimmy Johnson – bass (alle spor utanom 1, 2, 5, 9 og 11)
Brian Macleod – skarptromme (spor 3 og 4), hi-hat (spor 3 og 4)
John Pierce – saksofon (spor 13)
Denny Fongheiser – trommer (spor 5)
Steve Sidwell – kornett (spor 6 og 7)
John Patitucci – bassgitar (spor 11)
Guo Yi & the Peking Brothers – dulcimer, lutt, zhen, obo, bass (spor 11)
John «Rabbit» Bundrick – Hammondorgel (spor 12)
Jeff Porcaro – trommer (spor 13)
Marv Albert – kommentar (spor 4)
Katie Kissoon – vokal (spor 2, 8, 9, 12 og 14)
Doreen Chanter – vokal (spor 2, 8, 9, 12 og 14)
N'Dea Davenport – vokal (spor 2)
Natalie Jackson – vokal (spor 2 og 5)
P.P. Arnold – vokal (spor 2, 3, 4 og 10)
Lynn Fiddmont-Linsey – vokal (spor 5)
Jessica Leonard – vokal (spor 8)
Jordan Leonard – vokal (spor 8)
Don Henley – vokal (spor 11)
Jon Joyce – vokal (spor 13)
Stan Farber – vokal (spor 13) (oppført som Stan Laurel)
Jim Haas – vokal (spor 13)
Rita Coolidge – vokal (spor 14)
Alf Razzell – tale (spor 1 og 14)

Salslister

Originalutgåve

Singlar

2015-utgåva

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Amused to Death» frå ,  den 16. juli 2019. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 

Roger Waters-album
Musikkalbum frå 1992
Konseptalbum
Columbia Records-album
Album produserte av Roger Waters
Album produserte av Patrick Leonard
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Engelske politiske musikkalbum