Mellisugini

Mellisugini er ein av dei tre biologiske tribusane (stammar) som utgjer underfamilien Trochilinae i kolibrifamilien Trochilidae. Dei to andre stammane i underfamilien er Lampornithini («fjelljuvelar») og Trochilini («smaragdar»).
Det uformelle engelske namnet bees er foreslått for denne gruppa, her omsett til «bikolibriar». Gruppa inneheld mellom anna slekta Mellisuga med dei to minste artane, inkludert bikolibri (Mellisuga helenae). Per 2023 samlar denne stammen totalt 37 artar fordelte på 16 slekter. Leveområdet er frå Alaska i nord til sørlegaste Brasil i sør.

Utbreiing 

Av dei 37 artane i Mellisugini finst 12 i Mellom-Amerika. Fire artar høyrer til i Karibia. Åtte er nord-amerikanske, frå Mexico og nordover, med to artar som hekkar i nordvestlege Nord-Amerika. 13 artar er avgrensa til Sør-Amerika, dei fleste i nordvestlege delen, med eit par så langt sør som nordlegaste Chile. Ein art, ametystkolibri (Calliphlox amethystina), lever så langt søraust som i sørlegaste Brasil.

Skildring 
Hannane av dei fleste artar i stammen Mellisugini har spesialiserte halefjører som produserer læte i oppvisingsflukta under paringsspelet. Eit døme er pinsettkolibri (Thaumastura cora). Åtferda er ikkje avgrensa til denne stammen, då hannar i slekta Discosura som tilhøyrer stammen Lesbiini, «koketter», også kan produsere lydar frå halefjørene.

Dei fleste trekkjande kolibriar finst i Mellisugini. Oppsiktsvekkjande døme er raudkolibri (Selasphorus rufus) som hekkar så langt nord som i det vestlege Canada og Alaska og overvintrar i Mexico. Og rubinstrupekolibri (Archilochus colubris) som hekkar i det austlege USA og deretter kryssar Mexicogolfen for å overvintre i Mexico og Mellom-Amerika. Det er fem andre langdistansemigrantar i stammen: breihalekolibri (Selasphorus platycercus), kalliopekolibri (Selasphorus calliope), chaparralkolibri (Selasphorus sasin), svartstrupekolibri (Archilochus alexandri) og luciferkolibri (Calothorax lucifer). Det er sannsynleg at trekkåtferda er resultat av fleire steg i evolusjonen.

Fylogeni 

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte tre av dei ni kladane i underfamilien Trochilinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Mellisugini («smaragdar»), Lampornithini («fjelljuvelar») og Mellisugini («bikolibriar»). Stammen Mellisugini med den noverande avgrensinga vart introdusert i 2009.

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

2014-studien av McGuire førte til ein større revisjon av klassifiseringa av Mellisugini. Mange av dei tradisjonelle slektene vart funne å vere polyfyletiske, og som eit resultat vart klassifiseringa vesentleg revidert.

Artsliste 
Stamme Mellisugini, «bikolibriar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

Kjelder 

Artikkelen bygger på «Mellisugini» frå , den 16. april 2023

Referansar

Kolibrifamilien