kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kvinne-FM i sjakk

Kvinne-FM i sjakk, engelsk Woman FIDE Master (WFM), er den tredje høgast rangerte vanlege sjakktittelen som Verdssjakkforbundet FIDE tildeler berre til kvinnelege sjakkspelarar. Tittelen blir vanlegvis tildelt fordi spelaren har oppnådd ein eigen rating på 2100 eller meir. Tittelen rangerer under Kvinne-stormeister i sjakk og Kvinne-IM i sjakk, men over Kvinne-CM i sjakk. Tittelen er livsvarig.

Her er også reglar som gir WFM-tittelen automatisk til dei som til dømes gjer gode prestasjonar i Kvinne-verdsmeisterskapen for juniorar. Gjeldande reglar finst i handboka til FIDE på nettet.

Ratinglista til FIDE per 1. april 2021 viser at 1 754 kvinner har WFM-tittelen.

Per januar 2023 er det fire norske spelarar som har WFM-tittelen: Sylvia Johnsen, Anita Grønnestad, Maud Rødsmoen og Nina Hagesæther.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sjakktitlar

ca:Títols_de_la_FIDE#Mestre_de_la_FIDE_Femení
en:FIDE titles#Woman FIDE Master (WFM)
Veronika

Sjå òg planteslekta Veronica

Veronica og Veronika er latinske kvinnenamn, truleg med opphav i det greske Berenike, 'sigersbringande'. Namnet er også blitt tolka som ei samansetjing av vera, 'sant' og icon, 'bilete'. Forklaringa passar med soga om den heilage Veronika, som skal ha fått ei avbilding av Jesus på ein duk ho tørka blodet hans med.

Veronika har norsk namnedag den 4. februar, som er den katolske helgendagen for Veronika. I Sverige er namnedagen den 30. mai.

Vera blei tidlegare mykje brukt som kortform av Veronica.

Bruk 
Namnet er utbreidd i ei rekke land med kristenkulturell bakgrunn, som Tsjekkia, der 1,49 % av kvinnene heitte Veronika i 2006, og Chile, der 0,98 % heitte Veronica i 2005.

I Noreg blei namnet mest brukt mellom 1975 og 1995, då bruken for Veronica låg på rundt 0,3-0,5 %, medan Veronika blei brukt av rundt 0,10-0,15 %. I 2009 heitte 3545 Veronica og 1276 Veronika.

Kjende namneberarar 

 Veronica Lake (1922–1973), amerikansk filmskodespelar
 Verónica Michelle Bachelet Jeria (f. 1951), chilensk president
 Veronica Guerin (1958-1996), irsk journalist
 Veronica Campbell-Brown (f. 1982), jamaicansk friidrettsutøvar

Annan bruk 
Veronika er òg namnet på blomar i planteslekta Veronica, som bergveronika eller tviskjeggveronika.

Verónica er namnet på ein by i Argentina.

«Veronica» er namnet på ein song frå 1989 av Elvis Costello.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Veronika» frå , den 3. februar 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Førenamn av latinsk opphav
Namn knytte til kristendommen
Namn knytte til eigenskapar
Beljov

Beljov (russisk Белёв) er ein by i Tula oblast i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg på venstre breidda av elva Oka, rundt 100 km sørvest for Tula.

Beljov vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1147. Etter Fyrstedømet Tsjernigov vart oppløyst etter den mongolske invasjonen av Russland vart Beljov sete for eit lokalt fyrstedynasti. Fyrstane i Beljov vingla mellom Storhertugdømet Litauen og Storfyrstedømet Moskva, før dei etter kvart kom inn under sistnemnde. I byen ligg ei av dei eldste kyrkjene i Tula oblast.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Beljov» frå , den 3. februar 2009. 

Busetnader grunnlagde på 1100-talet
Bogoroditsk

Bogoroditsk (russisk Богоро́дицк) er ein by i Tula oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Upjorta, ei sideelv til Upa.

Bogoroditsk vart grunnlagd på 1660-talet som eit trefort. På 1770-talet vart fortet rive for å gje plass til palasset til Bobrinskij-familien. Bogoroditsk fekk bystatus i 1777.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Bogoroditsk» frå , den 3. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad for Bogoroditsk museum

Busetnader grunnlagde i 1663
Kimovsk

Kimovsk (russisk Ки́мовск) er ein by i Tula oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg på vasskiljet mellom elvane Don og Volga, rundt 70 km søraust for Tula.

Kimovsk vart grunnlagd under den andre verdskrigen i samband med intensiv utvinning av kol frå kolfelta rundt Moskva. Sovjetarane bygde mange gruver på landområdet til eit kolkhoz som heitte Unge Kommunistiske Internasjonale (russisk: Коммунистический интернационал молодёжи, forkorta КИМ (KIM, derfor namnet Kimovsk) og ein busetnad for gruvearbeidarane kalla Mikhajlovka (russisk: Миха́йловка). I 1948 vart namnet Mikhajlovka endra til Kimovsk og han fekk bystatus i 1952.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Kimovsk» frå , den 3. februar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde i 1940-åra
Tsjukhloma

Tsjukhloma (russisk Чухлома́) er ein by i Kostroma oblast i Russland med om lag 5500 innbyggjarar. Byen ligg ved breidda av Tsjukhlomasjøen, rundt 150 km nordaust for Kostroma.

Byen vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1381 og vart øydelagd under urotida i Russland. Busetnaden fekk offisiell bystatus i 1778. I nærleiken av byen ligg eit historisk familiegods som har høyrt til Lermontov-familien.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Tsjukhloma» frå , den 3. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Tsjukhloma på nettstaden towns.ru

Busetnader grunnlagde i 1380-åra
Sekretærfugl

Sekretærfugl (Sagittarius serpentarius) er ein stor rovfugl, endemisk for Afrika, som lever på opent grasland og på tørre savannar. Han er spesialisert på jakt av krypdyr. Sjølv om arten er ein del av  den biologiske orden Accipitriformes, saman med andre rovfuglar som glentar, våkar og haukar, er sekretærfuglen så særeigen at han har fått sin eigen familie, Sagittariidae.

Han har ein spesiell status i delar av Afrika, i Sudan og i Sør-Afrika er han med på motivet i riksvåpenet.

Skildring 
Ein kan identifisere arten sekretærfugl ut frå den ørneliknande kroppen saman med dei lange  beina som liknar på dei hos traner. Beina gjev han ei høgd på ca. 1,3 meter. Kroppslengde er ca. 1,4 m og vekta i gjennomsnitt ca. 3,3 kilogram. Vengespennet kan vere over 2 m. Hovudet er liknar på ørnehovud med kroket nebb. På litt avstand og i flukt liknar sekretærfugl meir på traner enn på rovfugl. I flukt har halen to forlenga sentrale fjør samt lange flate fjør som strekkjer seg ut på sidene av beina. Flygefjøra og beina er svarte, dekkfjøra er lys grå, medan bryst og hals er nesten kvit. Arten viser ikkje kjønnsdimorfisme i farger, men hannen har lengre halefjør og lengre fjør på hovudet. Vaksne individ har raud fjørlaus hud i ansiktet i motsetnad til ungfuglar som har gul hud.

Etymologi 
Ein vanleg spekulasjon på opphavet til namnet sekretærfugl er referanse til utsjånaden av fjørtoppen bak på hovudet til denne fuglen skal minne om sekretærar som tidlegare hadde for vane å feste fjørpennar bak øyro. Ein nyare hypotese går på at namnet har opphav frå det arabiske saqr-et-tair (‘jegerfugl’). Det franske secrétaire, som liknar mykje i uttale, kan soleis vere eine ordet i artsnamnet på mange europeiske språk.   Artsnamnet serpentarius kan minne ein om evnene som denne arten har som reptiljeger.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Secretary Bird» frå ,  den 3. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 

Haukefuglar
Posjekhonje

Posjekhonje (russisk Пошехо́нье) er ein by i Jaroslavl oblast i Russland med om lag 7000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Sogozja, men elvedalen nedanfor Posjekhonje er no flauma over av Rybinsk-reservoaret), rundt 151 km nordvest for Jaroslavl.

Byen vart grunnlagd som landsbyen Pertoma (russisk: Пертома) på 1600-talet. I 1777 fekk han byrettar og nytt namn, Posjekhonje. I 1918 vart namnet på byen endra til Posjekhonje-Volodarsk (russisk: Пошехо́нье-Волода́рск), etter sovjetpolitikaren V. Volodarskij. Byen bar det namnet til 1992, då han fekk tilbake det gamle namnet Posjekhonje.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Posjekhonije» frå , den 3. februar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde på 1600-talet
Jugorsk

Jugorsk (russisk Югорск) er ein by i Khanty-Mansia i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 420 kilometer vest for Khanty-Mansijsk. 

Mesteparten av folkesetnaden er russarar, men det finst òg ukrainarar, tatarar og dei innfødde khanty og mansi-folka.

Historie 
Busetnaden Komsomolskij (russisk Комсомольский) vart bygd i 1963 i samband med utbygging av tømmer- og naturgass-industriane i området. Busetnaden voks etter kvart som gassfelta i vest-Sibir vart utbygd og produksjonsselskapet Tjumentransgas vart bygd opp. I mars 1959 starta bygginga av jernbanen Ivdel – Priobje. Rundt same tid starta utbygginga av skogane på taigaen i området.

Flybasen Jugorsk Sovjetsky vart bygd 11 km sørvest for byen, og huste 763. jagarflypregiment (763-й истребительный авиационный полк). Begge blei nedlagde i 1998. Eit minnesmerke over militære og arbeidsprestasjonane til sibirske folk, med eit MiG-25-fly på ein sokkel, opna 29. august 1998.

Busetnaden fekk bystatus i 1992 og namnet på byen vart samstundes endra til Jugorsk. Namnet kjem av «Jugra» eller «Jugoria», som er namnet på landet til khanty og mansi-folka.

Økonomi og næringsliv 
Tjumentransgas (eigd av Gazprom) er den viktigaste arbeidsgjevaren i byen, med over 7 000 tilsette i Jugorsk. For tida (2008) kjem 90 % av inntektene i byen frå verksemdene til Tjumentransgas. 

Ei anna viktig verksemd er Jugorskles, som driv med hogst og handsaming av tømmer, og med møbelproduksjon.

Jordbruksbedrifta JSC Jugorskoje, som er spesialisert innan kvegavl og fjørfe, har òg verksemder i Jugorsk.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Yugorsk Sovetsky (air base)» frå ,  den 3. oktober 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad for Jugorsk

Busetnader grunnlagde i 1962
Lgov

Lgov (russisk Льгов) er ein by i Kursk oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Sejm, ei sideelv til Desna, rundt 60 km vest for Kursk.

Byen Lgov vart første gong nemnt i ei skriftleg kjelde i 1152 som Olgov, som kjem av det russiske namnet Oleg. Lgov vart jamna med jorda av mongolane. I 1669 vart Lgov-klosteret grunnlagd der den tidlegare byen låg. Sloboda rundt klosteret fekk byrettar som byen Lgov i 1779.

Kjende personer frå Lgov 
 Nikolaj Asejev – diktar
 Arkadij Gajdar – forfattar

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Lgov» frå , den 4. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Uoffisiell nettstad for Lgov

Busetnader grunnlagde i 1669
Waitangidagen

Waitangidagen (engelsk ) er nasjonaldagen til New Zealand og Niue, som er laust knytt til New Zealand. Han blir feira den 6. februar til minne om Waitangitraktaten, som blei underteikna på denne datoen i 1840
av representantar for den britiske krona og over 500 maorileiarar. Avtalen er sett på som eit grunnleggjingsdokument for New Zealand, og har vore offisielt feira sidan 1947 og offentleg fridag sidan 1974. 

Den største feiringa av waitangidagen finn stad ved Waitangi nord på New Zealand, der avtalen blei underskriven. Her blir gjerne politiske leiarar ønskt velkommen til Ngapuhi Te Tii Marae om kvelden 5. februar, og folk frå den lokale iwien held talar om dagsaktuelle tema. Ved daggry på sjølve waitangidagen heiser marinen det newzealandske flagget, det britiske flagget og det britiske marineflagget White Ensign på området utanfor Treaty House, der avtalen blei underskriven. I løpet av dagen blir det typisk framført song og dans, halde ein gudsteneste og marineskip og marori-wakaer framfører eit historisk spel om korleis guvernør William Hobson blei henta til lands for å skriva under avtalen. Sidan 1970-talet har også maoriaktivistar protestert mot feiringa, typisk mot mangelen på respekt for Waitangiavtalen. I 2001 blei feiringa av dagen flytta til Wellington på grunn av protestane.

Elles på New Zealand kan dagen markerast med familiesamkome, festar eller konsertar, eller ein kan feira sommardagen med ein strandtur. 

Waitangidagen blir også feira utanfor New Zealand, som i London, der det finst mange newzealandarar. Folk kler seg ut og syng nasjonalsongar som «God Defend New Zealand». Det blir halde eit ball og ein pubrunde. Klokka fire samler mange av dei feirande seg på Parliament Square utanfor Palace of Westminster og utfører ein tradisjonell maorikrigsdans. Denne veldig markeringa står i kontrast til den meir lågmælte feiringa av dagen på New Zealand.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Waitangi Day» frå , den 5. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 

A history of Waitangi Day ved NZHistory.gov.nz
WaitangiTribunal.govt.nz, som tek for seg Waitangi-traktaten
The Waitangi Collection ved NZ On Screen

Nasjonaldagar
Newzealandsk kultur
Februar
Sommarfestar
FEM

FEM er ein norsk fjernsynskanal som starta sendingane sine den 3. september 2007, i samband med opninga av det digitale bakkenettet. Fjernskanalen som er systerkanalen til TVNorge, har kvinner som målgruppe og sender dokumentarar, dramaseriar, spelefilmar, situasjonskomediar, i tillegg til mote- og kjendisnyhende. FEM er tilgjengeleg via RiksTV på det digitale bakkenettet, parabol og kabel-TV. Kanalen sender frå London med ein Ofcom-lisens. På denne måten kan ein sende reklame etter engelske reglar, slik også TV3 og Viasat 4 gjer. I februar 2008 starta kanalen det eigenproduserte talk-showet Studio 5.

Kritikk 

Kanalen er vorten skulda for å ha ein «fornærmande profil» av medie- og kjønnsforskar Wenche Mühleisen og dåverande Ny Tid-redaktør Martine Aurdal.

Sjåartal 
Kanalen hadde dei siste vekene i 2007 ein gjennomsnittleg marknadsdel på 1 prosent i totalbefolkninga, og ein del på 1,4 prosent blant kvinner i alderen 20-49 år.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Norske fjernsynskanalar
Fjernsynskanalar og -stasjonar skipa i 2007
Norskspråklege fjernsynskanalar
Ovčar-Kablar-kløfta

Ovčar-Kablar-kløfta (serbisk Овчарско-кабларска клисура, Ovčarsko-kablarska klisura) er ei kløft vest i Serbia og ein del av dalen som elva Zapadna Morava renn gjennom. Det er bygd over 300 kloster i kløfta sidan 1300-talet og ho er kjend som «det serbiske Áthos».

Geografi 

Ovčar-Kablar-kløfta ligg vest i Serbia, halvvegs mellom byane Čačak (17 km mot aust) og Požega i vest, om lag 155 km sørvest for hovudstaden Beograd.

Kløfta er den smalaste av dalane som Zapadna Morava renn gjennom og eit framhald av Požegaseinkinga i vest. Kløfta held fram ivdare som Čačak-Kraljevo-seinkinga i aust. Kløfta er grove ut mellom det 985 meter høge fjellet Ovčar i sør og det 885 meter høge Kablar i nord. Desse fjella har gjeve kløfta namnet sitt. Elva svingar seg gjennom kløfta i om lag 15 km.

Økonomi 

Ovčar spa (Ovčar banja) ligg i kløfta, om lag 278 meter over havet. Her finst varmt (37,5 °C), svovelhaldig vatn som vert nytta til behandling av revmatisme og nerve- og hudsjukdommar.

I 1954 vart Zapadna Morava demd opp i kløfta med to demningar og det vart skapt kunstige innnsjøar, Ovčarsjøen, som etter kvart har grodd igjen på grunn av avleiringar som elva har ført med seg. Den andre demninga med kraftverk med ein kapasitet på 7 megawatt, skapte den 1,5 km² store Međuvršjesjøen.

I kløfta går både jernbane og motorveg som knyter sentrale og vestlege område av Serbia saman.

Kloster 

Dei første kyrkjene vart bygd her tidleg på 1300-talet etter at leigesoldatar frå det katalanske selskapet plyndra det austromerske halvøya Athos i 1307-1309. Det serbisk ortodokse presteskapet flykta frå halvøya og starta bygginga av dei første klostera i kløfta. Fleire prestar kom hit etter det tyrkisk-serbiske slaget ved Marica i 1371. Sidan den gong har over 300 kloster, kyrkjer og heilagdomar vorte bygd i kløftet, men i dag er berre ti kloster, ei kyrkje og ei heilag grotte igjen. Dei fleste av dei andre vart øydelagd under osmanarane frå 1400- til 1700-talet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ovčar-Kablar Gorge» frå , den 7. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Serbisk geografi
Why Don’t We Do It in the Road?

«Why Don’t We Do It in the Road?» er ein kort song av The Beatles, skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut på dobbeltalbumet The Beatles (White Album) i 1968.

Paul McCartney og Ringo Starr spelte inn denne korte songen utan at dei andre medlemmane av The Beatles medverka. Det var første gongen dette skjedde, men det skjedde stadig oftare etter kvart som forholdet mellom dei gradvis kjølna. John Lennon uttalte seinare at dette var den beste songen til Paul McCartney og det er mogeleg at kommentaren var spydig meint. Songen består av berre tre linjer, der den siste er den første om att. Teksten er særs seksuelt ladd: 

Why don’t we do it in the road?
No one will be watching us,
Why don’t we do it in the road?

Songen kan òg vere ein kommentar til dronning Victoria II som prøvde å setje ein moralsk standard i England. Då ho vart spurt om ein særskild romantisk praksis, misforstod ho og trudde det handla om sex og svarte at det var akseptabelt, så lenge dei ikkje gjorde det i gata og skremde hestane. 

Paul McCartney har uttalt seg om songen i eit intervju:
«Det er ei hending eg hugsar der John offentleg snakka om at han vart såra. Og det var då eg stakk av med Ringo og gjorde 'Why Don’t We Do it in the Road?'. Det var ei bevisst greie. John og George var bundne til å gjere ferdig eitt eller anna, og eg og Ringo hadde ledig tid, så eg sa til Ringo, 'la oss gå og gjere dette'. Eg høyrde seinare at John faktisk song han. Han likte songen og eg reknar med at han ønskte å gjere han med meg. Det var uansett ein særs John-aktig song. Det var derfor han likte han, tenkjer eg. Uansett, han gjorde det same med 'Revolution 9'. Han stakk av og gjorde han utan meg. Ingen pleier å nemne det. John er no ein veldig hyggeleg fyr, og eg er dritsekken.»

Medverkande

Paul McCartney – vokal, akustisk gitar, piano, elektrisk gitar, bass, klapping
Ringo Starr – trommer, klapping
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Why Don't We Do It in the Road?» frå , den 8. februar 2009.
 
 
 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1968
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om tilfeldig sex
Phish-songar
Lydia Lunch-songar
Meat Loaf-songar
Mud-songar
Songar om vegar
Austaper

Austaper, òg kalla dyreaper eller smalnaseaper, er dei ekte apene som finst i Afrika, Asia og Europa, noko òg namnet viser til («aust for Atlanteren»).
Mennesket er den einaste arten av austapene som òg finst i Amerika og Australia.

Det vitskaplege namnet på gruppa, Catarrhini eller Catarhini (gresk κατά [kata], 'nedover', ρις [rhis], 'nase'), viser til at nasebora i dei smale nasene viser nedover.

Eit anna avleidd fellestrekk er at austapene mista éin premolar, slik at tannformelen er 2-1-2-3 (og dermed totalt 32 tenner). Medan menneskeapene manglar hale, har dei fleste dyreapene framleis hale, sjølv om ingen av dei har gripehale. 

Namnet på gruppa framhevar skilnadane mellom austapane og vest- eller breinaseapene.
Aust- og vestapene sine stamartar skilde lag for 100 millionar år sidan, då kontinentaldrifta skilde Afrika og Sør-Amerika.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Østaper» frå , den 9. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 

 

Primatar
Ørnefiskar

Ørnefiskar er ein stor fiskefamilie som lever over heile verda. Dei fleste artane lever i tropiske og subtropiske hav, men nokre arter finst i ferskvatn. På mange språk vert dei kalla trommefiskar på grunn av at dei kan lage ein høg, brummande lyd med symjeblæra. Eit anna kjenneteikn på familien er dei uvanleg store øyresteinane, som gjer at ørnefiskane kan høyre artsfrendar på lang avstand.

I Noreg og Nord-Europa lever berre arten ørnefisk (Argyrosomus regius). Dette er ein stor fisk (opptil 2 m og 65 kg), som lever pelagisk ved kysten og i brakkvatn. I våre farvatn er han berre ein sjeldan gjest. Normalt lever han i Atlanterhavet frå Kanalen til Kongo, i Middelhavet og det sørvestlege Svartehavet. Han har òg spreidd seg til Suezbukta gjennom Suezkanalen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ørnefiskar» frå , den 10. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 FishBase: Sciaenidae 
 The Neotropical Sciaenidae 

Åborfiskar
Matfisk
Here Comes the Sun

«Here Comes the Sun» er ein song av The Beatles på albumet Abbey Road frå 1969. Songen er skriven av George Harrison og er ein av dei mest kjende Beatles-songane av Harrison ved sidan av «Something»

Songen hadde opphav i eit samarbeid mellom Harrison og den nære venen Eric Clapton som resulterte i songen «Badge», spelt inn med Clapton si dåverande gruppe Cream. Det var mellomspelet i songen, brua, som danna grunnlaget for «Here Comes the Sun». Den endelege versjonen av songen vart skriven i hagen til Clapton då Harrison prøvde å unngå dei endelause møta i Apple Records. 1969 var eit vanskeleg år for George Harrison; han vart arrestert for oppbevaring av cannabis, han hadde fått mandlane fjerna og han slutta mellombels i The Beatles. «Here Comes the Sun» vart skriven medan Harrison ei stund følte seg borte frå desse problema.

Medverkande
I følgje Ian MacDonald var besetninga til The Beatles på innspelinga som følgjer:

The Beatles
 George Harrison – solo- og korvokal, akustisk og elektrisk gitar, harmonium, Moog synthesizer, klapping
 Paul McCartney – korvokal, bass, klapping
 Ringo Starr – trommer, klapping

Orkesster
 Fire uvisse musikarar på bratsj, fire cello, kontrabass, to pikkolofløyter, to fløyter, to altfløyter, to klarinettar

John Lennon var fråverande då songen vart spelt inn på grunn av ei trafikkulukke i Skottland.

Andre versjonar 

Den afroamerikanske folk/soul-artisten Richie Havens, som vart kjent for konserten på Woodstock-festivalen, gav ut ein versjon av «Here Comes the Sun» i 1971 og nådde ein 16.-plass på den amerikanske Billboard-lista.

Den britiske gruppa Steve Harley & Cockney Rebel nådde tiendeplass på dei britiske listene i 1976 med sin versjon.

Jazz/soul-artisten Nina Simone gav i 1971 ut eit album med tittelen Here Comes the Sun, som mellom anna inneheldt hennar eiga særs personlege tolking av songen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Here Comes the Sun» frå , den 11. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Tekst
 Melding på Allmusic
 Alan W. Pollack om songen

Balladar frå 1960-åra
Songar frå 1969
Singlar frå 1970
Singlar frå 1971
Singlar frå 1976
Popballadar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av George Harrison
The Beatles-songar
Nina Simone-songar
Steve Harley-songar
We Five-songar
Apple Records-singlar
EMI Records-singlar
Hugo Montenegro-songar
George Benson-songar
Richie Havens-songar
Richie Havens-songar
Peter Tosh-songar
James Last-songar
Sergio Mendes-songar
The Runaways-songar
Womack & Womack-songar
Lou Rawls-songar
Dan Fogelberg-songar
Nick Cave-songar
John Entwistle-songar
Sheryl Crow-songar
Belle and Sebastian-songar
Herb Alpert-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Greg Lake-songar
James Taylor-songar
I’ve Got a Feeling

«I’ve Got a Feeling» er ein song av The Beatles på albumet Let It Be frå 1970. Songen er skriven av John Lennon og Paul McCartney og er sydd saman av to songar, McCartney sin «I’ve Got a Feeling» og John Lennon sin «Everybody had a Hard Year».

McCartney-songen vart skriven for den nye kjærasten hans, Linda Eastman, som han snart kom til å gifte seg med og teksten uttrykker at ho er den kvinna han alltid har vore på jakt etter. Lennon-songen startar kvar einaste linje med «everybody» (alle). Medan McCartney-songen er optimistisk hadde Lennon verkeleg hatt eit hardt år: Han hadde skilt seg frå den første kona si, Cynthia Powell, den nye kjærasten Yoko Ono hadde hatt ein spontanabort og han vart sjølv arrestert for å oppbevare narkotika.

I filmen Let It Be påstår Lennon at han skreiv «Everybody had a Hard Year» natta før, men det finst eit filmopptak frå BBC frå 1968 der han syng ein tidleg versjon av songen, medan han spelar akustisk gitar i heimen sin i Ascot.

Medverkande
Paul McCartney – bassgitar, solovokal
John Lennon – rytmegitar, solovokal
George Harrison – sologitar
Ringo Starr – trommer
Billy Preston – elektrisk piano
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «I've Got a Feeling» frå , den 12. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Turner, Steve. A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles' Song, Harper, New York: 1994

Bakgrunnsstoff 
 Alan W. Pollack om «I've Got a Feeling»
 

The Beatles-songar
Songar frå 1970
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av Phil Spector
Laibach-songar
Pearl Jam-songar