kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Beatrice Faumuina

Beatrice Raoni Liua Faumuina () er ein newzealandsk diskoskastar frå Auckland som vart verdsmeister i øvinga i 1997.

Aktiv
Faumuina gjorde sitt internasjonale gjennombrot i 1997. Den 4. juli vann ho diskostevlinga i Bislett Games i Oslo med sitt livslengste kast, målt til 68,52 meter. Vel ein månad seinare vann ho gullmedaljen under verdsmeisterskapen i Aten med eit lengstekast på 66,82 m.

Sidan heldt Faumuina seg i verdstoppen i diskoskasting til 2005. Dei beste beste meisterskapsplasseringane fekk ho med ein femteplass i VM 1999, sjuandeplassen i OL 2004 i Aten og ein fjerdeplass i VM 2005. Både i 1998 og 2002 vart ho samveldemeister.

Faumuina la opp i 2010.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (54,32 m =nr 28)
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (58,40 m =nr 23)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 66,82 m, framom Ellina Zvereva (65,90 m)
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 64,62 m
OL 2000 i Sydney: Nr 12 – 58,69 m
VM 2003 i Paris: Nr 13 – 56,86 m
OL 2004 i Aten: Nr 7 – 63,45 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 62,73 m
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (55,75 m =nr 26)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (57,15 m =nr 28)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beatrice Faumuina» frå ,  den 2. juni 2018.  
 

Newzealandske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Verdsmeistrar i friidrett
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Volker Beck

Volker Beck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Nordhausen som vart olympisk meister på 400 meter hekk under Sommar-OL 1980 i Moskva. I dei same leikane fekk han sølv i 4 x 400 med Aust-Tyskland.

Aktiv
Beck vann i 1977 400 m hekk ved europacupen for landslag i Helsinki, med tida 48,90 sekundar vart han den fyrste tyskaren under 49 sekundar i øvinga. Seinare i same sesongen forbetra han den austtyske rekorden til 48,83 då han vart nummer to på langhekken i verdscupen i Düsseldorf, der han også kom på andreplass på 400 med tida 45,50.

Den 4. august 1979 sprang Beck det fortaste på 400 m hekk nokon gong då han i Torino vart tredjemann i europacupen med tida 48,58 sekundar. Året etter vann han gullmedaljen på 400 m hekk under dei olympiske sommarleikane i Moskva, med tida 48,70 kom i mål 0,16 sekund framom Vassyl Arkhipenko frå Sovjetunionen. Beck sprang i same leikane den siste etappen for Aust-Tyskland i 4 x 400 meter stafett, der han på oppløpssida måtte sjå seg forbigått av Sovjetunionen sin ankermann, olympisk meister på 400 m Viktor Markin, slik at Aust-Tyskland enda opp med sølv, 0,18 sekund bak det sovjetiske laget.

I 1981 vann Beck langhekken i europacupen på tida 48,94. Han vart elles austtysk meister på 400 m hekk i 1980, 1981 og 1983.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volker Beck» frå ,  den 2. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske hekkeløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Rassemblement national

Rassemblement national (RN), på norsk Nasjonal samling, er eit fransk politisk parti som vart skipa i 1972. Partileiar er Marine Le Pen. 
Det var kjend som Front national, på norsk Nasjonal front før det endra namn i 2018.

Historie
Partiet vart skipa den 5. oktober 1972, som Front national pour l'unité française, eller berre Front National.
Jean-Marie Le Pen var leiar frå grunnlegginga til 2011, då dottera Marine Le Pen tok over som partileiar. Ho hadde erfaring som folkevald frå 1998, i Conseil régional for Nord-Pas-de-Calais.

Kjelder 

Shields, James (2007). The Extreme Right in France: From Pétain to Le Pen. Routledge. ISBN 978-0-415-37200-8.

Franske politiske parti
Skipingar i 1972
Giuseppe Gibilisco

Giuseppe Gibilisco () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Siracusa som vart verdsmeister i stavhopp i 2003 og OL-bronsen i øvinga i 2004.

Aktiv
Tiårsperioden 2000-10 kvalifiserte Gibilisco seg oftast til finalen i dei store internasjonale meisterskapane. Etter tiandeplass både i OL 2000 i Sydney og EM 2002 i München melde han seg på i medaljestriden under verdsmeisterskapen i Paris i 2003. I finalen reiv Gibilisco to gongar på 5,75 m. Etter som fire mann hadde klart høgda, prøvde han seg på 5,80 m og lukkast. Sidan gjekk han og tre andre utøvarar over 5,85 m, men som den einaste i fyrste forsøk. Også på 5,90 m svinga han seg over i fyrste forsøk, ny personleg rekord. Då Okkert Brits og Dmitri Markov mislukkast i sine hopp på 5,95 m kunne Gibilisco stige til topps på sigerspallen.

Under dei olympiske leikane i Aten i 2004 tok Gibilisco leiinga i stavhopptevlinga då han tok seg over 5,85 m i fyrste forsøk. Tevlinga snudde då USA-amerikanarane Timothy Mack og Toby Stevenson begge klarte 5,90 i sine fyrste forsøk. Gibilisco prøvde seg så på 5,95 m, utan å lukkast, noko Mack lukkast med i sitt siste forsøk.

Sidan enda Gibilisco på femteplass i VM 2005 og vart sjuandemann både under EM 2006 og VM 2009. Då EM 2010 fann stad Barcelona tok han seg i sitt andre forsøk over 5,75 m, same høgda som Przemysław Czerwiński frå Polen stoppa på. Ettersom Czerwiński tok høgda i fyrste forsøk måtte Gibilisco ta til takke med fjerdeplassen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 10 – 5,50 m
VM 2001 i Edmonton:  Utslått i kvalifiseringa
EM 2002 i München: Nr 10 – 5,60 m
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 5,90 m, framom Okkert Brits 5,85 m
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 5,85 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 5 – 5,50 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 7 – 5,50 m
OL 2008 i Beijing: Nr 12 (5,65 m i kvalifiseringa)
VM 2009 i Berlin: Nr 7 – 5,65 m
EM 2010 i Barcelona: Nr 4 – 5,75 m
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa
EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Giuseppe Gibilisco» frå ,  den 3. juni 2018.  
 

Italienske stavhopparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Italienske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Italienske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Edvard Natvig

Edvard Ørbeck Natvig () var ein norsk friidrettsutøvar frå Voss som konkurrerte i mangekamp og høgdehopp.

Natvig var son til ein snikkar. Sjølv utdanna han seg til politimann og dreiv samstundes med friidrett. I 1929 tok han bronsemedaljen i høgdehopp under noregsmeisterskapen i Oslo, året etter vann han gullet i same øvinga ved noregsmeisterskapen i Bergen, i begge meisterskapane svinga han seg over 1,80 meter. I seinare noregsmeisterskap gjorde han det best i spjutkasting, vann NM-sølv både i 1933, 1935 og 1938, samt bronse i 1937.

Natvig var fyrst og fremst ein allsidig friidrettsutøvar og vart norsk meister i tikamp i 1934. I 1936 fekk han høve til å representere Noreg i tikampen under sommar-OL i Berlin, der han vart tiandemann i tevlinga.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske mangekjemparar
Norske høgdehopparar
Norske spydkastarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1936
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1936
Folk frå Voss
I Was Only Joking

«I Was Only Joking» er ein song skriven av Gary Grainger og Rod Stewart. Stewart gav ut songen i 1977 på albumet hans Foot Loose & Fancy Free.

Då songen kom ut på singel gjorde han det godt og nådde topp 40 i mange land, mellom anna femteplassen i Storbritannia og 22. plassen i USA. I Storbritannia vart «I Was Only Joking» gjeven ut som ei dobbel A-side med «Hot Legs».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Was Only Joking» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Rod Stewart-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1978
Songar skrivne av Rod Stewart
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar skrivne av Gary Grainger
Warner Bros. Records-singlar
Songar produserte av Tom Dowd
Foolish Behaviour

Foolish Behaviour  er det tiande studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut den 21. november 1980 på Riva i Storbritannia (RVLP 11) og Warner Bros. Records i USA og Tyskland. Albumet vart spelt inn i The Record Plant Studios og Cherokee Studios i Los Angeles frå februar til september 1980. «Passion», «My Girl», «Somebody Special» og «Oh God, I Wish I Was Home Tonight» vart gjevne ut som singlar.

Videoen til ein annan song på albumet, «She Won't Dance With Me», var den tredje musikkvideoen som vart vist på MTV då kanalen vart lansert 1. august 1981. Teksten inneheld ordet «fuck» som ikkje vart fjerna frå videoen.

Salslister
Foolish Behaviour nådde fjerdeplassen på albumlista i Storbritannia og 12. plassen i USA. Det selde til platina 8. januar 1981 i Storbritannia og 4. mars 1981 i USA. Albumet inneheld ein populær singel, «Passion», som nådde femteplassen på den amerikanske singellista. Albumet har seld meir enn fem millionar eksemplar verda over.

Innhald
Alle songar skrivne av Rod Stewart, Phil Chen, Kevin Savigar, Jim Cregan og Gary Grainger; utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Jim Cregan, Gary Grainger, Billy Peek – gitar
Phil Chen, Tim Bogert, James Haslip – bassgitar
Carmine Appice, Colin Allen, Roger Bethelmy – trommer
Kevin Savigar, John Jarvis – klaverinstrument
Paulinho Da Costa – perkusjon
Rod Stewart – solovokal, munnspel
Phil Kenzie, Earl Price, James Gordon – saksofon
Billy Lamb, Jim Price – trombone
Lee Thornburg – trompet
Sid Page – fiolin
Carmine Appice – pauker
Susan Grindell, Valerie Carter, Tony Brock, The Rod Stewart Group – korvokal
Del Newman – strykearrangement

Teknisk
Rick Charles Delena – andre lydteknikar
Miks av Jeremy Andrew Johns and The Somerset Segovia
Karat Faye – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Foolish Behaviour» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Tom Dowd
Album produserte av Andy Johns
Riva Records-album
Warner Bros. Records-album
Colin Allen

Colin Eric Allen () er ein engelsk trommeslagar og låtskrivar, ofte innan blues.

Allen byrja å spele trommer først då han var 18 år gammal og byrja etter kvart å spele med lokale jazzmusikarar i Bournemouth-området. I 1963 vart Allen medlem av Zoot Money's Big Roll Band, med mellom andre Andy Summers (seinare i The Police). Allen flytta til London i 1964 i lag med Summers. Han har etter kvart spelt trommer for mange amerikanske og britiske musikarar, inkludert Bob Dylan, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, Solomon Burke, John Mayall's Bluesbreakers, Mick Taylor, Focus, Donovan, Stone The Crows, Georgie Fame, Brian Joseph Friel, og The British Blues Quintet med klaverspelaren Zoot Money, bassisten Colin Hodgkinson og vokalisten Maggie Bell.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Colin Allen» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Focus-biografi 

Folk frå Bournemouth
Engelske trommeslagarar
Engelske rocketrommeslagarar
Engelske jazztrommeslagarar
Engelske bluesmusikarar
Engelske låtskrivarar
Engelske tekstforfattarar
Engelske studiomusikarar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Body Wishes

Body Wishes er det 12. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut 10. juni 1983 på Warner Bros. Records (WEA 92-3877-1). Albumet vart spelt inn og miksa i The Record Plant i Los Angeles. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet, «Baby Jane», «What Am I Gonna Do (I'm So in Love with You)» og «Sweet Surrender».

Plateomslaget er ei hyllest til omslaget av Elvis Presley-albumet 50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong.

Mottaking
Body Wishes har fått dårlege meldingar. Då det kom ut gav Rolling Stone det to av fem stjerner og kalla det «han siste og ganske visst hans dårlegaste», sjølv om dei likte opningssongen «Dancin' Alone», og kalla han «ein Chuck Berry-aktig Rock & Roller som er både livleg og vittig». 
Stephen Thomas Erlewine i AllMusic gav seinare albumet 1,5 av 5 stjerner og kalla det «eit av dei dårlegaste Rod Stewart-albuma.» I same melding vert likevel «Baby Jane» og «What Am I Gonna Do (I'm So in Love with You)» trekt fram som «førsteklasses synth-prega pop/rock-fyll, som høyrest «vesentleg» ut samanlikna med dei andre songane på albumet.

Innhald

Medverkande
Rod Stewart – solovokal
Jim Cregan – gitar, korvokal
Robin LeMesurier – gitar
Jay Davis – bassgitar, korvokal
Tony Brock – trommer, perkusjon
Kevin Savigar – klaverinstrument, synthesizer
Tommy Vig – perkusjon
Jimmy Zavala – saksofon, munnspel
Miksa av George Tutko, Jim Cregan, and Rod Stewart

Salslister
Body Wishes nådde femteplassen i Storbritannia og selde til platinaplate der 18. juli 1983. I USA fekk det ikkje noko salstrofé, men nådde 30. plassen på albumlista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Body Wishes» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 http://www.rodstewartfanclub.com/about_rod/disco/album_detail.php?album_id=7 

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1983
Album produserte av Tom Dowd
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av John Kosh
Camouflage av Rod Stewart

Camouflage er det 13. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut den 18. juni 1984 på Warner Bros. Records (WEA 925 095-1). Det kom ut tre singlar frå albumet, «Infatuation», «Some Guys Have All the Luck» og ein versjon av Free-songen «All Right Now». Albumet markerte ein slags gjenforeining av Stewart og Jeff Beck, som spelar gitar på fleir songar. Dei to hadde spelt i lag i 60-talsgruppa The Jeff Beck Group.

Informasjon
Alle songane på albumet vart spelte inn i Lion Share Studio i Los Angeles. Den Grammy-vinnande produsenten Michael Omartian produserte alle songane utanom «Bad for You», som vart produsert av Stewart sjølv.

Mottaking 
Albumet fekk ganske dårleg kritikk då det kom ut, slik føregangaren Body Wishes hadde fått. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic kalla det likevel «relativt sett betre», på grunn av eit par sterke singlar i «Infatuation» og «Some Guys Have All The Luck». Rolling Stone skreiv ikkje om albumet då det kom, men i meldinga for det neste albumet, Every Beat of My Heart, kalla dei dette albumet «altfor glatt».

Innhald

Medverkande
 Rod Stewart – solovokal
 Jeff Beck – gitarsoloar på «Infatuation», «Can We Still Be Friends» og «Bad for You»
 Jim Cregan – gitar
 Robin LeMesurier – gitar
 Michael Landau – gitar
 Jay Davis – bassgitar
 Tony Brock – trommer
 Kevin Savigar – klaverinstrument
 Michael Omartian – klaverinstrument, perkusjon, korvokal
 Jimmy Zavala – munnspel
 Gary Herbig – saksofon
 Jerry Hey, Chuck Findley, Kim Hutchcroft, Charlie Loper, Gary Grant – blåseinstrument
 John Guess – lydteknikar og miksing
 Tom Fouce – andre lydteknikar

Salslister 
Camouflage nådde åttandeplassen på den britiske albumlista og selde til sølvplate 27. juni 1984. I USA nådde det 18. plassen og selde til gullplate 12. august 1984. Ingen av singlane frå albumet nådde Topp 10 i Storbritannia, men dette klarte to av dei i USA, «Infatuation» (#6) og «Some Guys Have All the Luck» (#10).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Camouflage (album)» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1984
Album produserte av Michael Omartian
Warner Bros. Records-album
Every Beat of My Heart av Rod Stewart

Every Beat of My Heart er det 14. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut i juni 1986 på Warner Bros. Records (WX 53 / 925 446-1). Albumet vart spelt inn i One on One Studios, Can Am Recorders, The Village Recorder, The Record Plant og Artisan Sound Recorders. Det vart gjeve ut fire singlar frå albumet «Love Touch», «Another Heartache», «In My Life» og «Every Beat of My Heart».

Albumet inneheld songen «Love Touch», som vart populær som kjenningsmelodi for Robert Redford-filmen Legal Eagles. Albumet inneheld òg ein coverversjon av Lennon–McCartney-songen «In My Life», ein av fleire gonger Stewart covra The Beatles. Songen vart gjeven ut på singel, men selde dårleg. I følgje omslaget er plata dedisert til foreldra til Stewart, Bob og Elsie Stewart.

Innhald

Medverkande

Rod Stewart – solovokal
Jim Cregan – gitar, korvokal
Robin LeMesurier – gitar
Robert Athis (Kane Roberts) – gitar
John Corey – gitar, elektrisk sitar
Gene Black – gitar
Steve Cropper – gitar
Nils Lofgren – gitar
David Williams – gitar
Jay Davis – bassgitar
Patrick O'Hearn – bassgitar
Scott Edwards – bassgitar
Tony Brock – trommer
Kevin Savigar – klaverinstrument
Nicky Hopkins – klaverinstrument
Bob Ezrin – klaverinstrument, korvokal
Randy Wayne – klaverinstrument
Paul Fox – klaverinstrument
Tom Scott – blåseinstrument
Larry Williams and Co. – blåseinstrument
Devon Dickinson – sekkepipe
Harry Farrar – sekkepipe
Kevin Weed – sekkepipe
Tray Galaway, Phil Perry, Kevin Dorsey, Daryl Phinnesse, Oren Waters – The Singers
Albert Hammond, Joe Turano, Holly Knight, Mike Chapman, Darlene Koldenhoven, Clydene Edwards, Carmen Twillie, Jennifer Repo, Jeoffrey Repo, John Batdorf – korvokal
Malcolm Cullimore – produksjonskoordinator
Lydteknikar og miks av George Tutko
Remixa av David Tickle, Bob Ezrin, Bob Loftus, Craig Engle, David Ahlert, Stan Katayama, Jim Dineen

Salslister 
Every Beat of My Heart nådde femteplassen i Storbritannia og 28. plassen i USA. Det selde til gullplate i Storbritannia, men fekk ingen salstrofé i USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Every Beat of My Heart (Rod Stewart album)» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
About.com 

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1986
Album produserte av Bob Ezrin
Warner Bros. Records-album
George Rhoden

Vincent George Rhoden () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett under Sommar-OL 1952 i Helsinki.

Aktiv
Rhoden deltok for Jamaica då Sommar-OL 1948 fann stad i London. På 400 meter hadde han den beste semifinaletida av dei seks som ikkje nådde finalen. Han sprang så den tredje etappen på Jamaicas lag i 4 x 400 m stafett, men ettersom ankermann Arthur Wint fekk muskelstrekk og braut, rauk ein ganske viss medalje.

Åra 1949, 1950 og 1951 vann Rhoden 440 yards under AAU-meisterskapen i USA. Den 22. august 1950 sette Rhoden ny verdsrekord på 400 meter med tida 45,8 ved eit stemne i Eskilstuna.

Under dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsinki vann Rhoden gullmedaljen på 400 meter etter ein tett og hard kamp med landsmannen Herb McKenley. Begge fekk den offisielle tida 45,9 sekundar, elektronisk tid vart målt til respektive 46,09 og 46,24. I 4 x 400 m stafett spurta Rhoden som ankermann forbi Mal Whitfield frå USA og sikra jamaicansk gull på verdsrekord 3.03,9, USA fekk 3.04,0 i sluttida. Arthur Wint, Les Laing og Herb McKenley sprang dei fyrste etappane for Jamaica.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1948 i London: Utslått i semifinalane på 400 m (47,7 =nr 7)
OL 1952 i Helsinki: Gullmedalje på 400 m – 45,9, og 4 x 400 m stafett

Kjelder
P.Chr. Andersen: Den nye olympiaboken. Oslo 1957.
Denne artikkelen bygger på «George Rhoden» frå ,  den 4. juni 2018.  
 
 

Jamaicanske sprintarar
Olympiske meistrar for Jamaica
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Downtown Train – Selections from the Storyteller Anthology

Downtown Train er eit samlealbum gjeven ut av Rod Stewart i mars 1990. Albumet kom berre ut i USA på Warner Bros. Records.

Albumet består av tolv songar frå den tidlegare samlinga Storyteller Anthology. Albumet er basert på den seinare delen av karrieren til Stewart, og inneheld «Stay with Me» frå 1971, men som høyrest meir moderne ut. Albumet nådde tredjeplassen på den amerikanske albumlista og inan 1995 hadde det seld til dobbel platina.

Sal

Innhald

«Stay With Me» (Rod Stewart, Ron Wood) – 4:38
«Tonight's the Night (Gonna Be Alright)» (Stewart) – 3:56
«The Killing of Georgie (Part I and II)» (Stewart) – 6:27
«Passion» (Phil Chen, Jim Cregan, Gary Grainger, Kevin Savigar, Stewart) – 5:32
«Young Turks» (Carmine Appice, Duane Hitchings, Savigar, Stewart) – 5:02
«Infatuation» (Hitchings, Rowland Robinson, Stewart) – 5:13
«People Get Ready» (Curtis Mayfield) – 4:53
«Forever Young» (Cregan, Savigar, Bob Dylan, Stewart) – 4:04
«My Heart Can't Tell You No» (Simon Climie, Dennis Morgan) – 5:13
«I Don't Want to Talk About It» (Danny Whitten) – 4:53
«This Old Heart of Mine (Is Weak for You)» (Lamont Dozier, Edward Holland, Jr., Brian Holland, Sylvia Moy) – 4:11
«Downtown Train» (Tom Waits) – 4:39

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Downtown Train - Selections From The Storyteller Anthology» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1990
Rod Stewart-album
Warner Bros. Records-album
Vagabond Heart

Vagabond Heart er det 16. studioalbumet til songaren Rod Stewart, gjeve ut i 1991. Albumet nådde 10. plassen i USA og andreplassen i Storbritannia. Det vart gjeve ut fem singlar får albumet, mellom anna ein versjon av Robbie Robertson-songen «Broken Arrow» (nr. 20 i USA) og Van Morrison-songen «Have I Told You Lately», som vart ein hit to år seinare (i eit konsertopptk) og er den siste Rod Stewart-hitten på topp fem i USA og Storbritannia. Dei to største hittane frå albumet var «Rhythm of My Heart» (nr. 5 i USA) og «The Motown Song» (nr. 10 i USA).

«Vagabond Heart Tour» kom ut på video i 1992 frå ein konsert i Los Angeles.

Innhald

Medverkande

På «Rebel Heart», «It Takes Two», «When a Man's in Love», «You are Everything», «Go Out Dancing», «No Holding Back», «Have I Told You Lately», «Moment of Glory» og «If Only» spelte følgjande:  
Roy Galloway, Luther Waters, The Waters Sisters, Angela Winbush: korvokal
Jeff Golub, Jim Cregan, Waddy Wachtel, Dann Huff: gitar
Carmine Rojas, Bernard Edwards: bass
Chuck Kentis: klaverinstrument, trommeprogrammering
Kevin Savigar: klaverinstrument
Rave Calmer, Tony Brock: trommer
Paulinho da Costa: perkusjon; 
Jimmy Roberts: saksofon på «Go Out Dancing» og «Moment of Glory» 
Strykearrangement på «When a Man's in Love» og «Have I Told You Lately» av Bruce Miller.

På «Rhythm of My Heart», produsert av Trevor Horn, spelte følgjande: 
Joe Turano, John Batdorf, Randel Crenshaw, Gary Falcone, Roger Freeland, Robert Jason, Arnold Stiefel, Lionel Conway, Garry Cook, Antony Arena: korvokal
Robin Le Mesurier, Steve Lukather: gitar
Gary Taylor, Kevin Savigar, Richard Cottle: klaverinstrument
Michael McNeil: trekkspel
Kevin Weed: sekkepipe
Neil Stubenhaus: bass
John Robinson: trommer, perkusjon
Gary Maughn: Fairlight-programmering; 
Kor arrangert og dirigert av Nick Strimple og  Joe Turano
Strykarar arrangert og dirigert av Kevin Savigar.

På «Broken Arrow» produsert av Patrick Leonard spelte følgjande:
Twinkle Schascle: korvokal
Tim Pierce: gitar
Patrick Leonard: klaverinstrument
Jimmy Johnson: bass
Jim Keltner: trommer
Luis Conte: perkusjon

På «The Motown Song», produsert av Richard Perry, spelar følgjande: 
The Temptations: korvokal
Steve Lukather, Paul Jackson Jr.: gitar
Khris Kellow: synthesizerbass
David Paich: elektrisk and akustisk piano
Steve Porcaro: synthesizer
Steve Lindsey: synthesizer, syntetisk horn
Jeff Porcaro: trommer
Chris Trujillo: perkusjon
Blåsarar arrangerte av Steve Lindsey.

Salstrofé

}

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vagabond Heart» frå ,  den 5. juni 2018.  
 

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1991
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Bernard Edwards
Album produserte av Trevor Horn
Album produserte av Patrick Leonard
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Richard Perry