kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Beach Boys Concert

Beach Boys Concert er eit konsertalbum av The Beach Boys frå 1964. Det er det sjuande albumet deira og det tredje som kom ut dette året. Beach Boys Concert var det første albumet deira som nådde førsteplassen på albumlista i USA, der det vart liggande i fire veker og selde til gullplate.

Det viste seg at Beach Boys Concert vart gjeven ut til rett tid og produsent Brian Wilson slutta like etter å halde konsertar med bandet. Dei neste tretti åra spelte han berre sporadisk med bandet. Det er òg det einaste konsertalbumet med dei fem originale medlemmene i The Beach Boys. Albumet vart spelt inn the Memorial Auditorium i Sacramento i California.

Albumet inneheldt fleire songar som The Beach Boys spelte fast på knosertar, men som ikkje hadde vore med på tidlegare album, som «Papa-Oom-Mow-Mow», «The Wanderer» og «Monster Mash». «The Little Old Lady From Pasadena» var ein hit for Jan & Dean.

Albumet vart fiksa på i studio i etterkant med fleire vokalspor. I tillegg nytta Brian Wilson det originale musikksporet på både «Fun, Fun, Fun» (i høgare tempo) og «I Get Around», men på begge var det fjerna enkelte instrument slik at dei høyrdest ut som heilt nye framføringar.

Ei kortare utgåve vart gjeven ut på Pickwick Records som Wow, Great Concert!

Innhald 

Beach Boys Concert (Capitol (S)TAO 2198) finst i dag på CD i lag med Live in London, samt bonusspor frå begge periodar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Beach Boys Concert» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Beach Boys Concert/Live In London CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane til Beach Boys Concert 

The Beach Boys-album
Surfealbum
Konsertalbum frå 1964
The Beach Boys' Christmas Album

The Beach Boys' Christmas album er eit julealbum av The Beach Boys som kom ut 16. november 1964. Det inneheld fem originale songar og sju standard julesongar. Albumet vart ein stor suksess og dukka opp på listene i juletider i fleire år etter det kom ut. Det første året gjekk albumet heilt til sjetteplassen på den amerikanske albumlista og selde etter kvart til gullplate.

Av orignale songar var «Little Saint Nick» alt kjend og hadde vore ein hit året før. «The Man with All the Toys» var ein annan hit i jula 1964. «Christmas Day» er kjend som den første songen av Beach Boys der Al Jardine syng solovokal.

Leiaren Brian Wilson produserte og arrangerte «rockesongane», men etterlet dei meir tradisjonelle songane til Dick Reynolds, arrangøren til The Four Freshmen som Wilson forguda.

Innhald

Musikarar 
 Al Jardine - gitar, vokal
 Mike Love - vokal
 Brian Wilson -bass, gitar
 Carl Wilson - gitar, vokal
 Dennis Wilson - trommer, vokal

Orkester 
 Fiolinar: Robert Barene, Arnold Belnick, Harry Bluestone, Jimmy Getzoff, Bernard Kundell, William Kurasch, Alfred Lustgarten, Lou Raderman, Henry Roth, Paul Shure, Marshall Sosson, Darrel Terwilliger
 Celloar: Jesse Ehrlich, Armand Kaproff, Raymond Kelley, Karl Rossner, Joseph Saxon, Frederick Seykora
 Harpe: Dorothy Ramsen
 Treblåseinstrument: Gene Cipriano, Billy Green, Robert Jung, Wilbur Schwartz
 Trompetar: Virgil Evans, Henry Laubach, Oliver Mitchell, Al Porcino
 Tromboner: Urbie Green, Lew McCreary, Richard Nash
 Valthorn: David Duke, Arthur Maebe, Richard Perissi
 Tuba: George "Red" Callender
 Piano: Eugene DiNovi
 Gitar: Al Viola
 Bass: Clifford Hils
 Trommer: Frankie Capp
 Perkusjon: Bones Howe
 Dirigent: Benjamin Barrett
 Arrangement: Dick Reynolds

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 The Beach Boys' Christmas album CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 Ultimate Christmas CD-hefte, Brad Elliott, c.1998
 "The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience", Timothy White, c. 1994.
 "Wouldn't It Be Nice - My Own Story", Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar til The Beach Boys' Christmas album 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1964
USA-amerikanske julemusikkalbum
Surfealbum
Beach Boys' Party!

Beach Boys' Party! er eit album med av det amerikanske popbandet The Beach Boys som berre består av akustiske utgåver av andre sine songar. Albumet var det ellevte studioalbumet til bandet og det tredje dei gav ut i 1965. Sjølv om albumet vart spelt inn i eit studio, vart det marknadsført som ei innspeling frå ein fest.

I august, etter at Summer Days (and Summer Nights!!) kom ut, planla leiaren av The Beach Boys, Brian Wilson, det neste studioalbumet deira, som skulle verte Pet Sounds. Capitol Records kravde eit nytt album til jul. Sidan dei hadde gjeve ut eit konsertalbum året før, Beach Boys Concert. I tillegg hadde dei alt spelt inn eit julealbum og dei meinte at eit samlealbum ville signalisere at bandet var på hell. Dei valde derfor i staden for å gjere ein «live fest». Bandet og venene deira øvde no og då på andre sine songar i september 1965. Sjølv om albumet vart presentert som ei live-innspeling, vart alle songane nøye spelt inn og latter og bakgrunnsprat vart lagt på i ettertid.

Albumet inneheld utgåver av The Beatles sine «Tell Me Why», «You've Got To Hide Your Love Away» og «I Should Have Known Better», The Everly Brothers sin «Devoted To You», Phil Spector sin «There's No Other (Like My Baby)», samt utgåver av deira eigne «I Get Around» og «Little Deuce Coupe». Beach Boys' Party! var meint som eit gøyalt album utan singlar, sidan Wilson gjorde klar «The Little Girl I Once Knew» samstundes med at albumet kom ut.

Det siste sporet på albumet, ei utgåve av The Regents sin «Barbara Ann», vart spelt ein del på radio rundt om i landet då albumet kom ut og fekk god respons hos lyttarane. Capitol gav derfor raskt ut songen på singel og han nådde andreplassen i USA tidleg i 1966.

Beach Boys' Party! nådde sjetteplass i USA (men selde aldri til gullplate) og singelen vart den største suksessen bandet hadde i Storbritannia med ein tredjeplass. Singelen var òg den første Beach Boys-songen som nådde toppen på singellista i Noreg.

Beach Boys' Party! finst i dag på CD i lag med Stack-O-Tracks og instrumentale bonusspor.

Innhald

Medverkande

The Beach Boys
Al Jardine
Mike Love
Brian Wilson 
Carl Wilson 
Dennis Wilson

Andre musikarar
Dean Torrence

Salslister
Albums

Singlar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Beach Boys' Party!» frå , den 30. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 "The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys og the Southern California Experience", Timothy White, c. 1994.
 "Wouldn't It Be Nice - My Own Story", Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar til Beach Boys' Party! 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1965
Capitol Records-album
Coveralbum
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Morelos

Morelos er ein delstat i Mexico som ligg i den sørlege, sentrale delen av landet. Han er den nest minste delstat med eit areal på 4 941 km². Morelos grensar til Delstaten México i nord-aust og nord-vest, Mexico by i nord, Puebla i aust, og Guerrero i sør-vest. Morelos har om lag 1 612 899 innbyggjarar.

Hovudstaden og største byen er Cuernavaca.

Delstaten vart oppkalla etter José María Morelos, som var ein meksikansk frigjeringshelt.

Bakgrunnsstoff 

 Morelos Offisiell nettstad  (spansk)

Delstatar i Mexico
Kråkebolle

Kråkebolle eller sjøpiggsvin viser til havlevande dyr av klassen Echinoidea. Dei har ulike former, men er ofte rundvorne med piggete hud. Dyra er dekt av ti rekkjer med plater som går frå pol til pol; fem av platene har sugeføter. Munnen sit på undersida og endetarmsopninga på toppen.

Raud eller vanleg kråkebolle (Echinus esculentus) er den vanlegaste kråkebollen langs norskekysten.

Sjøpiggsvin med flatklemd eller langstrekt kroppsform blei før kalla irregulære sjøpiggsvin, men dei tilhøyrer ulike ordenar og er inga eiga systematisk gruppe. Dei blir ofte kalla sjømus på norsk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kråkebolle» frå , den 31. august 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Torsvik, Mortensen, Nedreaas (red.) Fiskeribiologi ISBN 82-529-1720-8
 

Dyr
Pigghudingar
Modellorganismar
Liss

Liss og Lis er kvinnenamn og kortformer av Elisabet. Andre former av namnet er Liz (engelsk), Lys (tysk) og Lies (nederlandsk).

Liss har norsk namnedag den 2. september, saman med dei nærskylde namna Lisa og Lise.

Bruk
Namneform Lis er mykje brukt i Danmark, der 18 019 eller 0,7 % av kvinner bar namnet i 2008.

I Noreg er namnet mindre vanleg. I 2009 heitte 688 norske kvinner Liss, 212 Liz og 199 Lis.

Namneberarar
Anne Lisbeth «Lis» Groes (1910-1974), dansk politikar og minister
Lis Løwert (f. 1919), dansk skodespelar
Lis Holst, gift Hartel (1921-2009), dansk ryttar
Anne Elisabeth Jane «Liz» Claiborne (1929–2007), belgisk-amerikansk moteskapar og forretningskvinne
Elizabeth «Liz» Taylor (f. 1932), engelsk-amerikansk skodespelar
Grete Lis Bibalo (f. 1937), norsk kunstnar
Lis Gerhardt (f. 1948), norsk kunstnar
Liz Mitchell (f. 1952), jamaicansk songar (Boney M.)
Lis Sørensen (f. 1955), dansk musikar
Liz Bente Løkke Dæhli (f. 1958), dansk-norsk forfattar
Elizabeth «Liz» Hurley (f. 1965), engelsk modell og skodespelar
Liz Tove Vespestad (f. 1965), norsk musikar
Elizabeth Clark «Liz» Phair (f. 1967), amerikansk musikar
Liz Truss (f. 1975), britisk politikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Liss» frå ,  den 31. august 2009.  

Kvinnenamn
Kortnamn
Playmobil

Playmobil er ein serie med leiketøy som vert produsert av det tyske føretaket Brandstätter Group. Playmobil vart lansert og marknadsført over heile verda frå 1975.

Playmobilleiker framstiller menneske, dyr og ting frå ulike område eller tider, til dømes dyrehage, gard, politi, sjukehus, riddarar, romfart, sirkus og sjørøvarar.

Bakgrunnsstoff 

 
 PlaymoBeach 
 International Forum Playmobil 

Leiketøy
Modellar
Nase

Nase eller nos er eit organ som dannar inngangen til luftvegane. Nasen saman med nasegangane er i utgangspunktet eit kombinert puste- og lukteorgan i luftvegssystemet, men hos nokre artar kan den også ha andre funksjonar. Det beste eksempelet er elefantar. Hos desse vert nasen kalla elefantsnabel og er eit kombinert, puste-, lukte- og gripeorgan. Hos kvalar vert nasen kalla blåsehol og er eit reint pusteorgan. I dyreverda vert nasen også ofte kalla snute eller nebb.

Nase hjå mennesket 
Skjelettet i nasen består av fleire bein som dannar golv, tak, sidevegger og midtskiljevegg. Framparten av skiljeveggen består av brusk. Veggen deler nasehola i to halvdelar. Desse er høge, uregelmessige og tronge spalter som strekkjer seg frå nasebora til nasetraktene, choanae, som munnar i nase- svelg-rommet. Frå sideveggane i nasehola spring det fram tre tynne beinplater, nasemuslingane, conchae nasales. Beinplatene, som er kledd av slimhud, deler kvar nasehalvdel i tre «etasjar», nedre, midtre og øvre nasegang. Slimhuda i nasen har flimmerhår og er rik på kjertlar og årar. Ho er særs ømtolig, og ved irritasjon aukar utkiljinga frå kjertlane og ein nys. Eit nett av vener i slimhuda på nedre nasemusling blir lett skada og det oppstår nasebløding.

Luktesansen er knytt til eit lite parti av epitelet øvst i nasehola. Fleire biholer heng saman med nasehola. Betennelse i nasen kan fortsetje inn i biholene (biholebetennelse, sinusitt).

Sjå òg 

 Blåsehol
 Snabel
 Snute
 Nebb

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Nese» frå , den 4. september 2009. 
 nesen ved SNL.no

Bakgrunnsstoff 

 
Andedragssystemet
Luktesystemet
Hovud og hals
Andletstrekk
Stork

Stork (Ciconia ciconia) er ein stor fugl i storkefamilien Ciconiidae. Fjørdrakta er hovudsakleg kvit, med svart på vengene. Vaksne har lange raude bein og lange spisse raudfarga nebb, og måler gjennomsnittleg 100-115 centimeter frå nebbspissen til enden av halen, med 195-215 cm vengespenn. Dei to underartane, som skil seg litt i storleik, hekkar i Europa, nordvestlege Afrika, sørvestlege Asia aust til Sør-Kasakhstan, og Sør-Afrika. Stork er ein langdistanseflyttfugl, overvintrar i Afrika frå tropisk Afrika sør for Sahara til så langt sør som Sør-Afrika, eller på det indiske subkontinentet. Når dei trekkjer mellom Europa og Afrika, unngår dei å krysse Middelhavet og tar heller omvegar om Levanten i aust eller Gibraltarstredet i vest, fordi termikken som flukta deira avheng av ikkje førekjem over vatn.

Som kjøtetar, et storken av eit breitt spekter av byttedyr, inkludert insekt, fisk, amfibium, krypdyr, små pattedyr og småfuglar. Han plukkar det meste av maten frå bakken, inne i låg vegetasjon eller på grunt vatn. Dei er monogame, men har ikkje livslang pardanning. Begge kjønna deltar i bygging av eit stort reir av kvistar som kan bli brukt i fleire år. Kvart år legg hoa eit kull på vanlegvis fire egg, som blir klekt asynkront etter 33 til 34 dagar. Begge foreldra tar del i ruging og syter for mat til ungane. Om lag 58-64 dagar etter klekking forlèt ungane reiret, og foreldra held fram med å mate dei i ytterlegare 70-20 dagar.

IUCN vurderer stork som livskraftig på verdsbasis. I mellomalderen drog storken nytte av menneskeleg aktivitet som skogrydding, men endringar i driftsformer og industrialisering førte til nedgang og fråvære frå delar av Europa på 1800-talet og på 1900-talet. Program for vern og gjeninnføring over heile Europa frå slutten av 1900-talet har resultert i at storken tar opp att hekking i Nederland, Sveits, Sverige og Storbritannia. Han er berre ein sjeldan streiffugl i Noreg. 

Storken har få naturlege fiendar, men kan bere fleire parasittypar: fjørdrakta er heimen til lus og fjørmidd, medan det store reira held eit variert utval av mesostigmate midd. 

Denne iaugefallande fuglen har gjeve opphav til mange legender over heile utbreiingsområdet, der den mest kjende er historia om at storkar bingar med seg spedborn.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «White Stork» frå , den 20. september 2011

Bakgrunnsstoff 

 

Storkefamilien
Streiffuglar i Noreg
Nøttveit

Nøttveit er eit gardsbruk i Fana i Bergen, sør for Smørås.

Namn 
Namnet kjem frå det norrøne Notaþveit der not tyder «nøtt» og þveit eit lite jordstykke.

Historie 
Garden høyrte til Nonneseter kloster, men vart kjøpt av Vincens Lunge i 1528 og vart verande i Lunge-slekta dei neste hundreåra. Sidan 1733 har garden vore i bondeeige. I seinare år har det vore fleire utparselleringar.

Under andre verdskrigen søkte sabotørar frå Saborg dekning på garden. Tyskarane kom på dei og angreip, men motstandsmennene klarte å flykta.

Geografi 
Nøttveit dekkjer i dag området frå Iglevatnet og sørover. Den vestlege grensa går langs Smøråsvegen frå krysset ved Apeltunvegen og sørover forbi Nøttveitlia, gjennom skogen aust for Apeltunhaugene til Barkhellershaugane. Frå her går grensa opp i åsane og austover til Bjørnevatn, og så nordover langs vestsida av Bjørnevatn og austsida av Steintrælia og Steintræbakken. Vidare nordover går grensa på vestsida av Nøttveitbekken til Iglevatnet. Garden grensar til Skjold i nord, Apeltun i vest, øvre Titlestad i sør og Smørås i aust.

Bruk av namn 
Nøttveit har gjeve namn til fleire vegar i området: 
 Nøttveitvegen
 Nøttveitlia
 Nedre Nøttveit

Kjelder 

 
 Bergenskart - stednavnskart 

Gardar i Fana
Tõnismägi

Tõnismägi eller (Sankt) Anton-bakken, også kjent som Tonismagi i internasjonal presse, er ein 36 meter høg bakketopp rett ved Toompea i Tallinn i Estland. Frå 1945 til 1996 vart den sentrale delen av bakketoppen kalla «Frigjerarane sin plass» (estisk Vabastajate väljak). Plassen vart internasjonalt kjend i 2007 då dei estiske styresmaktene flytta eit sovjetisk minnesmerke kjent som Bronsesoldaten i Tallinn.

Historie 
Tõnismägi er første gong nemnt i eit dokument frå 1348, då bystyret i Tallinn gav området til den liviske Sverdbroderordenen.

Før 1348 var det bygd ei kyrkje for Sankt Anton på bakketoppen, og ein gravstad. Kyrkja og gravstaden vart truleg øydelagde rundt 1570-1571, under den liviske krigen. Etter den liviske krigen vart det bygd fleire gater i området.

I 1670 vart den første Kaarli-kyrkja bygd der, oppkalla etter den svenske kongen Karl XI. Denne trekyrkja var for esterane og dei lokale finnane. Kyrkja brann under den store nordiske krigen i august 1710. Her vart bygd ei kyrkje nummer 2 på 1800-talet, men denne vart riven då den tredje Kaarli-kyrkja vart bygd i 1870.

Bronsesoldaten i Tallinn 
Den 25. september 1944 vart leivningane av to sovjetiske soldatar gravlagde på bakketoppen. Fleire leivningar vart gravlagde i april 1945. Etter gravlegginga av soldatane frå den raude armeen på Tõnismägi fekk plassen namnet Frigjerarane sin plass den 12. juni 1945. Eit monument vart bestilt frå arkitekten Arnold Alas og avduka den 22. september 1947, dem sentralen delen var ei bronsestatue laga av bilethoggaren Enn Roos. I 1964 kom her i evigvarande flamme i tillegg. I april 2007 vart bronsestatuen flytta frå Tõnismägi til gravstaden for det estiske forsvaret, og ein starta arbeide med å skulle flytte gravene.

Paul Keres 
Ei statue til minne om sjakkspelaren Paul Keres står også her - «den beste sjakkspelaren som aldri vart verdsmeister».

Sjå også 
 Tallinn
 Estland
 Bronsesoldaten i Tallinn

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Tõnismägi» frå , den 5. september 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Estonian Evangelical Lutheran Church Charles XI Parish in Tallinn website 

Tallinn
Estisk historie
Odda kyrkje

Odda kyrkje står i Odda sentrum i Ullensvang kommune i Vestland fylke og er ei langkyrkje bygd i tre i 1870. 
Ho står på odden mellom utlaupet til elva Opo og inste delen av Sørfjorden og er soknekyrkje i Odda sokn i Hardanger og Voss prosti i Den norske kyrkja. 

Kyrkja er teikna av C. Erichsen. 
Han hadde også teikna Øystese kyrkje som stod ferdig i 1868, og teikningane til Odda-kyrkja byggjer på Øystese kyrkje, men medan Øystese-kyrkja vart bygd med 500 sitjeplassar fekk kyrkja i Odda 560. 
Bygginga starta 17. mai 1870 og kyrkja vart vigsla av Bjørgvin-bispen Peter Hersleb Graah Birkeland 4. november same året. Byggmeister var, som for Øystese kyrkje, Askjel Aase frå Lindås.

Den førre kyrkja i Odda 
Den førre Odda-kyrkja var ei steinkyrkje frå mellomalderen. 
Ho var vorten for lita og vart difor riven på våren i 1870 før bygginga av den noverande kyrkja starta. 
Gamlekyrkja stod litt nordom dagens kyrkje, men dei reiv henne før dei starta bygginga av den nye kyrkja fordi dei ville nytte steinen oppatt i grunnmuren. 
Det vart ikkje gjort noko slags arkeologiske undersøkingar av grunnen ved rivinga, og kistene som låg under golvet vart knuste og hatt saman i ei grav på kyrkjegarden. 
I tida dei stod utan kyrkje brukte soknet skulen i Odda som interimkyrkje i tillegg til at dei hadde fått løyve til å nytte Ullensvang kyrkje på Lofthus kvar sjette sundag.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Odda kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser – på nettstaden til Digitalarkivet/Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Skanna kyrkjebøker for Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Odda kommune på nettstadent disnorge.no
 Eldre fotografi av kyrkja på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Fotografi som viser gamlekyrkja – teke av Knud Knudsen i 1863.
 
 

Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Kyrkjer i Ullensvang
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1870-åra
Kulturminne i Ullensvang
1870 i Noreg
Odda
Marmorøyen

Marmorøyen er ei øy på austsida av Nordåsvatnet på Hop i Fana bydel i Bergen. Øya er kalla opp etter eit marmorbrot som kom i gang her i 1702. Tidlegare vart øya kalla Hopsholmen. 

Øya høyrte i fleire generasjonar til familien Lillienskiold og marmor frå her vart sendt til København, mellom anna til Christiansborg slott i København i 1730-åra. I 1740-åra vart meir marmor sendt til København og Marmorkirken. Det vart bygd to marmorsager i Hopsfossen like ved. Drifta vart lagt ned i 1750-åra og fram til Werner Christie kjøpte øya og drifta i 1775. Etter 1816 vart det henta ut lite marmor og drifta vart innstilt for godt i 1850-åra. 

I seinare tid har øya og holmane rundt vore ein ynda stad for badeliv og båtcamping i Nordåsvatnet, og det går fleire gangbruer mellom holmane. 

Marmorøyen har gjeve namn til Marmorneset like innanfor.

Kjelder 

 

Øyar i Vestland
Geografi i Fana
Jostein Fet

Jostein Peter Fet (, død 16. juli 2023 i Volda) var ein norsk filolog, litteraturforskar og fagbokforfattar. Han var dei siste åra fri forskar ved Høgskulen i Volda.

Fet blei cand. philol. i 1954 med ei avhandling om Olav Duun. I 1955 blei han tilsett som lektor ved Telemark landsgymnas og arbeidde der i tre år. I 1958 blei han tilsett ved Volda lærarhøgskule der han hadde eit særleg ansvar for norskfaget. Fet var ein forkjemper for ein eigen distriktshøgskule i Volda. Han blei undervisingsleiar ved den nye skulen Møre og Romsdal distriktshøgskule, Volda i 1970. Her arbeidde han også som dosent i nordisk litteratur fram til han formelt gjekk av med pensjon i 1990.

Etter at han vart pensjonist har han gjort eit betydeleg forskingsarbeid innanfor allmugen sin litterære kultur på Nordvestlandet i åra 1600-1850. I bøkene Lesande bønder og Skrivande bønder har han dokumentert omfattande lese og skrivekunne blant bøndene i området frå tidleg på 1700-talet, noko som har avliva myten om at bøndene var analfabetar til langt inn på 1800-talet.

Fet har også som forsker arbeidd mykje med kulturhistorie og bokhistorie. Han har gjort ein særleg stor innsats innanfor folkemusikken i Møre og Romsdal, der han var med å bygge opp folkemusikkarkivet for Møre og Romsdal, som han var leiar for i 11 år, og som no inneheld ein melodimengde på ca 40.000.

Jostein Fet vart tildelt Kongens fortenestmedalje i gull 22. oktober 2004, og har fått ei rekkje med prisar og utmerkingar, mellom anna Fylkeskulturprisen for Møre og Romsdal og Sunnmørsposten sin kulturpris.

Bøker 

 Sunnmørsdiktarar 1600-1975 : eit diktutval med biografiar og bibliografiar, 1977 	
 Register over gamle bøker hjå Olina Vassbotn Drabløs, Volda, 1979 	
 New Norse literature in English translation 1880-1982 : a bibliography, 1985 	
 Allmugens diktar : Niels Olsen Svee i norsk religiøs folkesong, 1987 	
 Lesande bønder : litterær kultur i norske allmugesamfunn før 1840, 1995 	
 Mellom springdansar og salmetonar : Folkemusikkarkivet for Møre og Romsdal 1990-2000 : eit jubileumsskrift, (med Jon Tvinnereim og Birkeland), 2000
 Skrivande bønder : skriftkultur på Nord-Vestlandet 1600-1850, 2003 	
 Eksetiana : Aarflots prenteverk 1809-1935 : bibliografi og kulturhistorie, 2006
 Natur og eros : utvalde dikt (Gjendiktningar av Johann Wolfgang von Goethe), 2008 
 Stemmer frå ei fjern tid : Forteljingar om bøker, viser, magiske formlar og merkelege teikn 1550-1814, 2014	
 Den gløymde litteraturen : gamle bøker i privat eige på Sunnmøre, 2015

Fotnotar 

Folk frå Sykkylven
Folk frå Volda
Norske sakprosaforfattarar
Nynorskforfattarar
Kongens fortenestmedalje i gull