kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Egil Danielsen

Egil Danielsen () var ein norsk friidrettsutøvar, medlem i Hamar Idrettslag, som vart olympiameister i spydkasting i 1956. Danielsen var 182 cm høg og hadde ei tevlingsvekt på 88 kg.

Aktiv
Allereie før han fylte 17 år vann Danielsen bronsemedaljen i spydkast under noregsmeisterskapen i 1950. To år seinare vart det sølvmedalje, medan han deretter vart noregsmeister i spydkast fem år på rad (1953-57). I europameisterskapen 1954 kom han på 10. plass med eit  kast på 67,78 meter.

Endå om Danielsen i 1956-sesongen hadde flest kast over 80 m, var den regjerande europameisteren Janusz Sidło frå Polen storfavoritt til OL-gullet i spydkast-tevlinga under Sommar-OL 1956 i Melbourne, den 26. november. Etter tredje omgangen leia Sidlo med eit kast på 79,98 m. Danielsen hadde eit bestekast frå første omgangen på 72,60 m. I fjerde omgangen smelte han til med eit kast på 85,71 meter, ny verdsrekord. Dermed vart han olympiameister med stor margin til andremann. Kastserien hans i tevlinga var 72,60 - 68,49 - 70,75 - 85,71 - 72,60 - 68,86. Utan kjempekastet hadde han hamna på sjetteplass. Etter OL i 1956 fekk Danielsen Fearnleys olympiske ærespris og Morgenbladets Gullmedalje.

Både i 1956 og 1957 presterte Danielsen dei lengste spydkasta i verda. Første året med verdsrekordkastet i Melbourne, og i 1957 med eit kast på 84,00 m. I 1958 hadde han 82,49 m som årsbeste, einast ein mann i verda kasta lengre. Einast i desse tre åra kasta Danielsen over 80 meter. Ved  europameisterskapen 1958 fekk han sølvmedaljen med eit kast på 78,27 m, bak nemnde Sidło.

I 1959 kasta Danielsen sitt lengste kast i noko NM, 75,98 m. Likevel vart det sølv, bak Willy Rasmussen. Året etter vart det ikkje medalje i NM, men han fekk billett til OL i Roma. Ved dei olympiske sommarleikane 1960 kasta han 72,93 m i kvalifiseringa. Og var med det 17. beste resultatet utslått.

Danielsen er heidra med ein statue rest utanfor skeisehallen Vikingskipet på Hamar. Statuen er sidan flytta til Børstad idrettpark.

Kjelder
 Artikkelen «Egil Danielsen» på Wikipedia på bokmål.
 Artikkelen «Egil Danielsen» på Wikipedia på tysk.

Norske spydkastarar
Noregsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske meistrar i spydkast
Vinnarar av Fearnleys olympiske ærespris
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Norske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Folk frå Hamar
Abrau

Abrau (russisk Абрау; frå det abkhasisk for «slukhol») er ein karstsjø i Russland og den største i Krasnodar kraj. Han ligg 84 meter over havet, ved foten til Nord-Kaukasus, om lag 14 km frå hamnebyen Novorossijsk ved Svartehavet. Innsøjen er om lag 2,6 km lang og 600 meter brei.

Tidleg på 1900-talet vart innsjøen rapportert å vere 35 meter djup, men i dag er det djupaste punktet berre 10 meter. Abrau har ikkje noko utsig via elvar. Tilsigsområdet rundt innsjøen er eit stort vinområde med mange vingardar ved landsbyen Abrau-Djurso.

Bakgrunnsstoff 
 Opphavet til innsjøen
 kuban-tourism.ru

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Abrau» frå , den 15. august 2008. 

Krasnodar kraj
Abrau
Karstsjøar
Akademija Nauk

Akademija Nauk er ein vulkan sør på Kamtsjatkahalvøya. 
Han er kalla opp etter det russiske vitskapsakademiet.

Vulkanen har fleire kalderaer fylt med vatn. Den mest kjende av desse er Karymskijsjøen, som er kalla opp etter karymane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Akademia Nauk» frå , den 15. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Fjell i Russland
Vulkanar i Russland
Innsjøar i Russland
Kalderaer i Russland
Aktive vulkanar
Stratovulkanar
Kratersjøar
Kamtsjatka kraj
Baskuntsjak

Baskuntsjak (russisk Баскунчак) er ein saltsjø på 115 km² i Astrakhan oblast i Russland, om lag 270 km nord for Kaspihavet, og 53 km aust for Volga. Sidan 1997 har området vorte strengt verna som eit naturreservat.

Overflata på innsjøen ligg 21 meter under havnivå. Han får vatn frå elvar som dekkjer eit område på . Saliniteten i innsjøen er 300 gram/liter. Sidan 700-talet har det vorte vunne ut salt frå området som er sendt langd silkevegen. I dag dekkjer det særs reine saltet frå innsjøen (99,8 % natriumklorid) 80 % av saltproduksjonen i Russland. Mellom 1,5 og 5 millionar tonn salt vert vunne ut vart år.

Sør for innsjøen ligg fjellet Bojsjoje Bogdo på 150 meter over havet og dannar det høgaste punktet i Den kaspiske senkinga. Åsen veks med om lag 1 mm i året av ein saltdom. Slukhol og karstgrotter med lengder på opp til 1,5 km går gjennom åsen. Det er òg det einaste området i Europa med lagerstätteoverflata frå trias. For det lokale kalmykfolket er åsen heilag.

Sjå òg 
 Elton

Bakgrunnsstoff 
 Bogdinsko-Baskuntsjakskij naturreservat

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Baskunchak» frå , den 16. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Endorheiske innsjøar i Asia
Astrakhan oblast
Belojesjøen i Vologda oblast

Sjå òg Belojesjøen i Nizjegorod oblast 

Belojesjøen (russisk Белое) er ein innsjø i Vologda oblast i Russland. Han er nesten sirkelforma og har ein diameter på om lag 46 km. Den største djupna er 33 meter. Dei største elvane som renn ut i innsjøen er Kovzja, Kema og Megra. Vatnet i innsjøen renn ut i Rybinskreservoaret i [Volga] via Sjeksna. Innsjøen er ein del av Volga-Austersjø-kanalen. Ein av dei eldste byane i Russland, Belozersk, ligg ved breidda av innsjøen.

Innsjøar i Russland
Vologda oblast
Bolon

Bolon (russisk Болонь) er ein stor innsjø i Khabarovsk kraj i Russland. Han har eit areal på 338 km², er 70 km lang og 20 km brei. På det djupaste er han derimot berre 3 meter. Han er knytt til elva Amur via ei rekkje kanalar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Bolon» frå , den 16. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Khabarovsk kraj
Ramsarstader i Russland
Bustakh

Bustakh (russisk Бустах) er ein stor innsjø i Sakha i Russland. Han har eit areal på 249 km² og ligg nær Laptevhavet. Innsjøen frys til seint i september og er islagd til juni. Bustakh er rik på fisk.

Innsjøar i Russland
Sakha
Tsjany

Tsjany (russisk озеро Чаны) er ein av dei største innsjøane i Russland. Han er ein grunn ferskvassjø med varierande vassnivå, som kan endre seg frå årstid til årstid og frå år til år. Då bilete vart teke var vassnivået forholdsvis lågt. Det finst mange økosystem rundt innsjøen, mellom anna ei blanding av våtmarker, marskland og ei blanding av bjørk- og ospeskog. Tsjany er særleg viktig for mange trekkfuglar i Sibir.

Innsjøen er ein Ramsarstad.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Chany» frå , den 16. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 NASA

Innsjøar i Russland
Novosibirsk oblast
Ramsarstader i Russland
Tsjebarkulsjøen

Tsjebarkulsjøen (russisk озеро Чебаркуль; Ozero Tsjebarkul) er ein innsjø i Tsjeljabinsk oblast i Russland. Han har eit areal på 19,8 km² og er frys til i november og er islagd fram til mai. Byen Tsjebarkul ligg ved breidda av innsjøen.

Meteorittnedslaget i 2013

15. februar 2013 fann lokale fiskarar eit hol i sen der ein stor del av Tsjeljabinsk-meteoritten truleg trefte den islagte innsjøen. Holer var sirkelforma og seks meter i diameter.

I dagane etter nedslaget vart det funne svart steinfragment kring holet, som forskarar frå Ural universitet mistenkte kom frå meteoritten. Bitane bestod av kring 10 % jern. Månader seinare fann dykkarar ein stor bit av meteoritten på botnen av innsjøen, og denne vart henta til overflata 16. oktober 2013. Biten vog kring 570 kg.

Kategori 

 Denne artikkelen bygger på «Chebarkul Lake» frå , den 16. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Tsjeljabinsk oblast
Tsjeko

Tsjeko er ein liten innsjø i Sibir, nær elva Podkamennaja Tunguska. Han er 708 meter lang, 364 meter brei og om lag 50 meter djup.

Forskarar har spekulert i om Tsjeko vart danna under Tunguskahendinga, ein eksplosjon 30. juni 1908 som øydela meir enn  sibirsk taiga. Ei undersøking i 1961 viste at innsjøen var minst 5000 år gammal, basert på metertjukke avleiringar på botn av innsjøen,, men nyare forsking har tyda på at berre ein meter med sediment på botn av ein innsjø med «normal innsjøsedimentering» indikerer ein mykje yngre innsjø på om lag 100 år. Lodding av innsjøbotn har støtta denne hyoptesen og viste ei konisk form på innsjøbotn, som ein ofte ser for nedslagskrater. Innsjøen strekker seg òg mot episenteret av Tunguskaeksplosjonen, om lag 7 km lenger borte. 
Magnetiske målingar indikerer òg ein mogeleg meterstor steinblokk på botn av det djupaste punktet i innsjøen, som kan vere ein bit av kollisjonslekamen. Forskarar ved Universitetet i Bologna skal utforske lekamen, 10 meter under innsjøbotn, i 2009.

Gareth Collins og Phil Bland frå Imperial College i London viser derimot til at fleire av trea rundt innsjøen er eldre enn 100 år og tyder på at innsjøen derfor ikkje kan ha vorte danna av eit nedslag i 1908.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Cheko» frå , den 16. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Russland
Krasnojarsk kraj
Tsjuktsjagirskojesjøen

Tsjuktsjagirskojesjøen (russisk Чукчагирское озеро; Tsjuktsjagirskoje ozero) er ein stor innsjø i Khabarovsk kraj i Russland. Han har eit areal på 366 km² og er 6 meter på det djupaste. To øyar deler nesten innsjøen i tre.

Innsjøar i Russland
Khabarovsk kraj
Tsjukhlomasjøen

Tsjukhlomasjøen (russisk Чухломское озеро; Tsjukhloskoje ozero) er ein innsjø i Kostroma oblast i Russland. Han har eit areal på 48,7 km², og eit gjennomsnittleg djup på 4,5 meter.

Innsjøen er nesten sirkelforma og har ein diameter på 6–7 km. Breidda av innsjøen er flat og myrlendt. Innsjøen er tilfryst frå seint i oktober til seint i april. Fleire mindre øyar munnar ut i i Tsjukhlomasjøen og han har utsig mot nordvest i Kostromaelva.

På søraustsida av innsjøen ligg byen Tsjukhloma. I nord ligg landsbyen Nozhkino og Avraamijevo-Gorodetskij kloster, som vart grunnlagd av Avraamyj av Galitsj på 1400-talet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Chukhloma» frå , den 16. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Kostroma oblast
Elgygytgynsjøen

Elgygytgynsjøen (russisk Эльгыгытгын) er ein innsjø på Tsjuktsjihalvøya nordaust i Sibir i Russland. Han har ein diameter på om lag 15 km og er 175 meter på det djupaste. Innsjøen ligg i eit nedslagskrater etter ein meteoritt og kraterkanten har ein diameter på 18 km. Krateret vart danna for 3,6 millionar år sidan (pliocen).

Innsjøen er interessant for forskarar fordi han ikkje har vore dekt av isbrear. Dermed har 400 meter med sediment bygd seg opp i botn av innsjøen og lagra informasjon om førhistoriske klimaendringar.

Dyreliv 
Tilhøva i Elgygytgynsjøen er harde for fiskelivet. Derfor finst det berre tre permanente fiskeartar i innsjøen, tre typar av aure, Salvelinus boganidae, S. elgyticus og Salvethymus svetovidovi (langfinna aure). Dei to siste artane er endemiske for Elgygytgynsjøen. Røye har vorte sett ut i innsjøen i nyare tid.

Bakgrunnsstoff 
 Dr. Matt Nolan ved University of Alaska Fairbanks
 Polekspdisjonar til sibirsk innsjøar PhysOrg.com.
 Aure
 Arctic char introduction: Utsetting av røye

Krater i Russland
Innsjøar i Russland
Pliocen
Tsjukotka
Meiser

Meiser (arabisk ميسر, hebraisk skrift מֵיסִר) (òg skrive Shaykh Maysar, Shaykh Maysir, Khirbat Maysar) er ein israelsk-arabisk landsby 500 meter vest for Den grøne linja nord for byen Baqa-Jatt i Wadi Ara-regionen. Han er ein av tre arabiske landsbyar i Menashe regionale kommune og utgjer ein del av Triangelet. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå hadde landsbyen eit folketal på 1 500 i 2005.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel
 Wadi Ara

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meiser» frå ,  den 11. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
Conder, Claude Reignier and  H.H. Kitchener  (1881): The Survey of Western Palestine: memoirs of the topography, orography, hydrography, and archeology. London: Committee of the Palestine Exploration Fund. vol 1'vol 2'''   s. 68, map VIII
Palmer, E. H. (1881): The survey of Western Palestine: Arab and English name lists collected during the survey by Lieutenants Conder and Kitchener, R. E. Translitterert og forklart av E.H. Palmer.  s.152, 
Petersen, Andrew (2002): A Gazetteer of Buildings in Moslem Palestine: Volume I (British Academy Monographs in Archeology)'' s. 283
 http://www.cbs.gov.il/population/new_2007/table3.pdf

Arabiske landsbyar i Israel
Wadi Ara
Busetnader i Haifa distrikt
Tore Brovold

Tore Brovold () er ein norsk leirdueskyttar frå Stange kommune.Brovold tok sølv i skeet under Sommar-OL 2008.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Tore Brovold sin offisielle nettstad
 Utøvarprofil på olympiatoppen.no

Norske skyttarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Skyttarar under sommar-OL 2008
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Skyttarar under sommar-OL 2012
Folk frå Stange
Rhyacium

Rhyacium (gresk Ρυαξ (rhyax), tyder «lavastraum») er den andre geologiske perioden i paleoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 2300 millionar år sidan og enda for 2050 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.

Bushveldkomplekset og andre liknande intrusjonar oppstod i denne perioden.

Huron-istida enda seint i rhyacium for 2100 millionar år sidan.

Dei første kjende eukariotane oppstod i rhyacium.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Rhyacian» frå , den 18. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 

Geologiske tidsperiodar
Proterozoikum
Statherium

Statherium (gresk Ρυαξ (statheros), tyder «stabil, fast») er den siste geologiske perioden i paleoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 1800 millionar år sidan og enda for 1600 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.

I denne perioden dukka dei første komplekse eincella livsformene opp.

På dei fleste kontinent i perioden finn ein anten nye soklar eller enden på kratonisering av foldebelter.

Superkontinent Columbia oppstår i byrjinga av perioden.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Statherian» frå , den 18. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 

Geologiske tidsperiodar
Proterozoikum
Calymmium

Calymmium (gresk calymma, tyder 'dekke') er den første geologiske perioden i mesoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 1600 millionar år sidan og enda for 1400 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.

I perioden så ekspanderte det eksistertande plattformdekket seg eller ved nye platformer på nylege kratoniserte grunnfjell.

Superkontinentet Columbia braut opp i mindre bitar under calymmium, om lag for 1500 millionar år sidan.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Calymmian» frå , den 18. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 

Geologiske tidsperiodar
Proterozoikum
Stenium

Stenium (gresk stenos, 'smal') er den siste geologiske perioden i mesoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 1200 millionar år sidan og enda for 1000 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.

Namnet kjem av dei smale polymetamorfe belta som danna seg i denne perioden.

Superkontinentet Rodinia samla seg under stenium.

Det eldste dømet me kjenner på kjønna formeiring er funne i fossil frå denne perioden.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Stenian» frå , den 18. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 

Geologiske tidsperiodar
Proterozoikum
Knutekål

Knutekål (Brassica oleracea var. gongylodes) er ei grønsak i kålslekta som har same form som matnepe. I matlaging vert ho brukt om lag som kålrot. Knutekål er ein oppsvulma stengel med blad rundt heile knollen, 6-8 cm i diameter.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Grønsaker
Kålslekta

cs:Košťálová zelenina#Kedluben
Silke

Silke er ein naturleg proteinfiber som kjem frå kokongen til silkeormen, ein sommarfugl som lever på morbærblad. Fiberen blir brukt til å laga tynn, skinande tråd og klede. Materialet er luksuriøst og har i lang tid vore ei ettertrakta handelsvare.

Historie 

Framstillinga av silke blei utvikla i Kina, kanskje så tidleg som 6000 f.Kr og heilt sikkert 3000 f.Kr. Soger fortel at keisarinna Xi Ling Shi gjorde oppdaginga, noko som kan vera ein forklaringshistorie på at det opphavleg var keisaren som bar silkeklede. Med tida spreidde bruken seg til andre samfunnslag i Kina og til andre delar av Asia. Handel med det ettertrakta stoffet gjekk føre seg langs Silkevegen, ei rekke karavanerute mellom Kina, India, Midtausten og Europa.

Kina heldt lenge framstillingsmåten løynd, men rundt 300 f.Kr. kom kunna til Korea, og rundt 550 klarte kristne munkar å smugla levande pupper til Byzantium. Her sette ein straks i gang silkeproduksjon, men stadig som eit statsmonopol. I løpet av mellomalderen spreidde produksjonen seg til fleire land, og seinare har land som India, Italia og USA produsert mykje silke.

Under andre verdskrigen var det mangel på silke til føremål som framstilling av fallsjermar, og ein leita etter alternativ. Det førte til oppfinninga av erstatningsstoff som nylon.

Framstilling 
Vanleg silke blir framstilt av silkeormar som et morbærblad. Dei pupper seg i kokongar som er rundt 4 cm lange, laga av tynn tråd på rundt 1 km. Puppene blir typisk kokte i vatn for å drepa larvane, men ein kan også klippa opp kokongen uten å skada larven og slik få «vegetarisk» silke, noko som gjev kortare trådar. Ein hesper så opp trådane, vanlegvis 10-15 trådar saman. Etter hespinga koker ein av proteinet sericin som klistrar saman trådane.

Villsilke blir laga av andre larvar som lever vilt. Dei et ulike typar mat som kan gjera silken alt frå kvit til mørkegrå, beige eller gul. Ein kan ikkje koka sericinet av denne silken, og tråden blir derfor grovare og meir ujamn enn morbærsilken.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Silke» frå , og «Silke» frå  den 19. august 2008.

Bakgrunnstoff

 
Naturstoff
Dyreprodukt
Angara

Angara er òg eit alternativt namn på kontinentet Siberia.

Angara (russisk Ангара́) er ei 1779 km lang elv i Irkutsk oblast og Krasnojarsk kraj, søraust i Sibir i Russland. Ho er den einaste elva som renn ut frå Bajkalsjøen og er ei av kjeldeelvane til Jenisej.

Angara renn ut frå Bajkalsjøen nær Listvjanka og renn ordover gjennom byane Irkutsk, Angarsk, Bratsk og Ust-Ilimsk i Irkutsk oblast. Ho snur så vestover og inn i Krasnojarsk kraj, og munnar ut i Jenisej nær Strelka (40 km aust for Lesosibirsk).

Stykket av elva nedanfor samløpet med Ilim vart tidlegare kalla for Øvre Tunguska (russisk Верхняя Тунгуска, Verkhnjaja Tunguska).

Demningar og reservoar 
Tre store vasskraftverk er bygd langs Angara sidan 1950-åra. 
 Irkutskdemninga, som dannar Irkutsk-reservoaret fyller elvedalen frå kjelda til Irkutsk og har heva vassnivået i Bajkalsjøen noko. 
 Bratskdemninga, som dannar Bratsk-reservoaret.
 Ust-Ilimsk-demninga ved Ust-Ilimsk, dannar Ust-Ilimsk-reservoaret.
 Bogytsjanyjdemninga (under bygging), ved Kodinsk

Transport 

Angara vert nytta til transport i fleire stykke av elva.
 frå Bajkalsjøen til Irkutsk;
 frå Irkutsk til Bratsk;
 på Ust-Ilimsk-reservoaret;
 frå Bogutsjanyjdemininga til elva munnar ut i Jenisej.

Stykket mellom Ust-Ilimsk-demninga og Bogutsjanyjdemninga har ikkje vore framkommeleg på grunn av stryk. Når Bogutsjanyjdemninga står ferdig og er fylt opp vil derimot delar av dette stykket verte framkommeleg. Ingen av dei fire demningane er utstyrt med sluser.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Angara River» frå , den 24. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Angara søraust i Russland 
 Angara på baikal.ru 
 Ny bru over Angara 
 Bilete
 Kart over regionen
 Bilete

Elvar i Russland
Elvar i Irkutsk oblast
Elvar i Krasnojarsk kraj
Zealandia

Zealandia (òg kalla Tasmantis) er eit nesten undersjøisk kontinent som sokk i havet etter det lausreiv seg frå Australia for 60-85 millionar år sidan, og frå Antarktis for mellom 130 og 85 millionar år sidan. Det kan ha vorte fullstendig dekt av havet for om lag 23 millionar år sidan. Det meste av kontinentet, 93 %, er framleis under Stillehavet. I dag er det berre New Zealand og nokre øyar som stikk opp av havet. 

Zealandia er nesten halvparten så stort som Australia. Som kontinent er det uvanleg langt og tynt. Det rekkjer frå 19° sørleg til 56° sørleg breiddegrad. To parallelle ryggar som går frå nord til sør utgjer store delar av kontinentet. Den vestlege ryggen er hovudsakleg undersjøisk med nokre platå. På den austlege ligg Ny-Caledonia og New Zealand.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Zealandia (continent)» frå ,  den 20. august 2008. 

Historiske kontinent
Newzealandsk geologi
Oseania
Superkontinentet Nena

Nena var eit gammalt superkontinent som bestod av kratonar frå Arktika, Baltica og Aust-Antarktis. Det oppstod for rundt 1,8 milliardar år sidan og vart ein del av det globale superkontinentet Columbia. Nena er eit akronym som kjem av Nord-Europa og Nord-Amerika.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nena (supercontinent)» frå , den 20. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Sankaran, A. V., The Supercontinent Medley: Recent Views . Current Science, 2003-08-25.

Superkontinent
Proterozoikum
Tidleg ordovicium

Tidleg ordovicium, òg kalla nedre ordovicium av geologar, er den første epoken i ordovicium og er markert med eit kraftig aukande mangfald av marint liv etter masseutryddingane på slutten av kambrium. 

Mange nye typar organismar slo seg saman med trilobittane, inkludert tabulatkorallar, strophomenida, rhynchonellida, mange nye orthide armføtingar, mosdyr, planktonliknande graptolittar og konodontar, og mange typar muslingar og pigghudingar, som slangestjerner og dei første sjøstjernene. Trilobittane var derimot framleis talrike og alle ordenane frå sein kambrium eksisterte framleis, i tillegg til ei ny gruppe kalla phacopida.

Dei første landplantene, som truleg var små ikkje-vaskulære planter liknande dagens levermosar, dukka opp i denne epoken for rundt 474 millionar år sidan. 

Sjølv om sjøliljer dukka opp tidlegare i kambrium vart dei først vanlege i tidleg ordovicium.

Sjå òg 
 Den kambrisk-ordovikiske masseutryddinga

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paibian» frå ,  den 20. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
GeoWhen Database - Middle Cambrian

Bakgrunnsstoff
 Klima i tidleg ordovicium
 GeoWhen Database - Tidleg ordovicium

 1
Geologiske tidsperiodar
Thomas Aass

Thomas Valentin Aass () var ein norsk seglar som konkurrerte under dei olympiske sommarleikane i 1912.

Han var mannskap om bord på den norske båten Taifun, som vann gullmedaljen i 8 meterklassen.

Bakgrunnsstoff 
 Valentin Aass i olympedia.org

Norske seglarar
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1912
Norske deltakarar under sommar-OL 1912
Seglarar under sommar-OL 1912
Idrettsutøvarar frå Oslo
Arthur Allers

Arthur Allers () var ein norsk seglar frå Bergen som konkurerte under dei olympiske sommarleikane i 1920.

Han var mannskap på den norske båten Heira II,som vann gullmedaljen i 12 metersklassen. Dei andre ombord var Martin Borthen, Johan Friele, Kaspar Hassel, Egill Reimers, Christen Wiese, Erik Ørvig, Olaf Ørvig og Thor Ørvig.

Bakgrunnsstoff 
 Arthur Allers i olympedia.org

Norske seglarar
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1920
Norske deltakarar under sommar-OL 1920
Seglarar under sommar-OL 1920
Idrettsutøvarar frå Bergen
Alf Andersen

Alf Steen Andersen () var ein norsk skihoppar frå Drammen. Han vart olympisk meister i spesielt hopprenn under Vinter-OL i St. Moritz i 1928. Han vann og bronsemedaljen under Ski-VM 1935 i Tsjekkoslovakia, etter Birger Ruud og Reidar Andersen.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Norske skihopparar
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1928
Norske deltakarar under vinter-OL 1928
Skihopparar under vinter-OL 1928
Folk frå Drammen