kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Eittårssivlilje

Eittårssivlilje (Sisyrinchium rosulatum) er ei plante i sivliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem opphavleg frå søraustlege USA.

I Noreg er arten ein framandart som er komen inn med amerikansk tømmer og er registert i Hurum i Buskerud i 2003 og 2007. I Framandartslista 2018 er arten ikkje risikovurdert.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sivliljeslekta
Sverdlilje

Sverdlilje (Iris pseudacorus) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten er utbreidd i Europa, nordvestlege Afrika og Vest-Asia.

I Noreg er arten heimleg og veks gjerne på grunt vatn, i sump og i vasskantar. Arten er ganske vanleg på Austlandet og i kyst- og dalstrøk til Nordland, meir spreidd vidare til Aust-Finnmark. I Raudlista 2021 er arten rekna som livskraftig (LC).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Hageiris

Hageiris (Iris ×germanica) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Denne gruppa av hybridar, som òg er kalla I. ×cultorum, kjem frå Sør-Europa. Foreldreartane er I. pallida og skjeggiris (I. pallida × I. variegata).

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante. Arten vart først funnen forvilla i 1975 og er bufast spreidde stader på Austlandet og i kyststrøk til Agder, vidare meir spreidd til Trondheim. I Framandartslista 2018 er han registrert med låg risiko (LO).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Sibiriris

Sibiriris (Iris sibirica) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Aust-Europa og Vest-Asia.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 1895. Arten er bufast og stundom naturalisert og veks mange stader på Austlandet og i kyststrøk til Bergen, vidare meir spreidd til Steinkjer. I Framandartslista 2018 er han registrert med potensielt høg risiko (PH).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Fioliris

Fioliris (Iris sanguinea) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Sibir og Aust-Asia.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 1965. Arten veks svært spreidde stader nær kysten frå Østfold til Trøndelag. I Framandartslista 2018 er han registrert med låg risiko (LO).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Yunnaniris

Yunnaniris (Iris delavayi) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Kina.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 2000. Arten er bufast nokre få stader frå Hedmark til Vest-Agder. I Framandartslista 2018 er han registrert med låg risiko (LO).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Erika Lie

Erika Egede-Nissen Lie () var ein norsk jurist. Ho var ein av dei fyrste kvinnelege sakførarane i Noreg.

Liv og virke  
Erika Lie vaks opp i ein familie der begge foreldra hadde eit tydeleg nærvære i det sosiale, politiske og kulturelle livet i Kristiania. Etter at foreldra skilde seg i 1895 vart ho buande hos mora, den kjende konsertpianisten Erika Nissen. 

17 år gamal tok Lie examen artium i 1895, og i 1900–1903 gjennomførte ho språkstudium i England og Frankrike. Ho hadde også studieopphald i Sveits, Tyskland og i Nord- og Sør-Amerika. I 1906 tok ho en eittårig utdanning ved Arvedsons gymnastiska institut i Stockholm, men det var fyrst etter at faren døydde i 1911 at ho byrja å studere jus. I 1918 tok ho juridisk embetseksamen; ho var då 40 år gamal. 

I 1918 vart Lie dommarfullmektig i Follo sorenskriveri i Drøbak, før ho hadde same rolle i Nedre Romerike sorenskriveri på Lillestrøm i 1919–1920 og i Kristiania skifterett (1921–1922). Ho var også protokollsekretær i Noregs Høgsterett. I 1922 var ho sakførarfullmektig hos høgsterettsadvokat Christian Butenschøn. I 1922 fekk ho autorisasjon som overrettssakførar, og året etter skipa ho sin eigen sakførarpraksis. Med dette vart ho ein av dei fyrste kvinnelege sakførarane i Noreg.

Lie engasjerte seg sterkt i ektefellelova av 1927, og i samleverket Lev Livet Lettere (1938) gjorde ho greie for sitt syn i debatten som følgde. I 1933 var ho medstiftar av den fyrste Soroptimist-klubben i Noreg. Som følgje av dei vanskelege arbeidsforholda under andre verdskrigen og den tyske okkupasjonen, valde ho å avvikle verksemda si i 1941.

Familie 
Erika Lie var dotter av lækjaren og politikaren Oscar Egede Nissen (1843–1911) og pianisten Erika Røring Møinichen Lie Nissen (1845–1903). Ho var syster av pianisten og dirigenten Karl Nissen (1879–1920), niese av pianistane Thomasine Lie (1833–1907) og Ida Lie (1837–1905), og dotterdotter av prokuratoren og ordføraren Michael Strøm Lie (1807–1852).

9. oktober 1900 gifta Lie seg gift med tremenningen sin, cand.jur. og seinare professor Mikael Strøm Henriksen Lie (1873–1926).

Bibliografi 
 1938: «Lov om ektefellers formuesforhold av 20. mai 1927» i M. Fearnley (red.): Lev Livet Lettere, 1938

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Erika Lie» frå , den 10. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Norske juristar
Folk frå Oslo
Kjerringiris

Kjerringiris (Iris aphylla) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Sør- og Aust-Europa og Kaukasia.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla på 1800-talet. Arten er funnen nokre få stader på Austlandet. I Framandartslista 2018 er han registrert med ingen kjend risiko (NK).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Englendariris

Englendariris (Iris latifolia) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå den spanske sida av Pyreneane.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og funnen forvilla i Sandøy i Møre og Romsdal i 2004. I Framandartslista 2018 er han registrert med ingen kjend risiko (NK).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Våriris

Våriris (Iris reticulata) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå europeisk Russland, Kaukasia og Iran.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og funnen forvilla og bufast i Ås i Akershus frå 2006. I Framandartslista 2018 er han registrert med låg risiko (LO).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Duftiris

Duftiris (Iris ×sambucina) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten er ein hybridart med foreldreartar frå Mellom- og Sør-Europa. Foreldreartane er I. pallida og skjeggiris (I. pallida × I. variegata). I Plants of the World Online er hybriden rekna for å vere eit synonym for hageiris.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og funnen forvilla i Bø i Telemark i 1975. I Framandartslista 2018 er han ikkje risikovurdert.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Skjeggiris

Skjeggiris (Iris variegata) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Mellom- og Aust-Europa.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og funnen forvilla i Asker i Akershus i 1998, der han er bufast og med aukande bestand. I Framandartslista 2018 er han registrert med ingen kjend risiko (NK).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Praktiris

Praktiris (Iris versicolor) er ei plante i sverdliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem frå Nord-Amerika.

I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og funnen forvilla i Skedsmo i Akershus i 2013. I Framandartslista 2018 er han ikkje risikovurdert.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sverdliljeslekta
Kjersti Elvik

Kjersti Elvik () er ein norsk skodespelar. 

Elvik hadde gjennombrotet sitt i den populære norske TV-serien Vestavind, men er truleg best kjend for rolla som Hanne Wilhelmsen i filmatiseringa av Anne Holt sine krimromanar Salige er de som tørster og Blind gudinne. For rolla i Salige er de som tørster fekk ho Amandaprisen 1998 i klassen beste kvinnelege skodespelar.

I 2009 hadde Elvik den berande rolla i musikalen Mamma Mia i Oslo. I 2016 spela ho Ruth i julekalenderen på NRK, Snøfall. For rolla vart ho nominert i til beste kvinnelege skodespelar under Gullruten 2017.  I 2014 spela ho hovudrolla i sommarmusikalen Den Gode Hensigt i Svelvik, med musikk og tekst av Christin Grilstad Prøis og regi av Ole Christian Øen.

Filmografi

TV 
 1993: Rygg i rand, to i spann
 1995: Vestavind – Anny Nedrebø
 1997: Blind gudinne (TV-film) – Hanne Wilhelmsen
 2003: Hundehjørnet – Ann-Kristin
 2004–2007: Seks som oss – Angelica
 2008: Varg Veum – Kvinnen i kjøleskapet (TV-film) – Lise Føyner
 2016: Snøfall – Ruth 
 2016: Nobel – fred for enhver pris – Politioverbetjent Gudmundsen
 2016–2018: Aber Bergen – Dommer Schou

Film 
 1997: Salige er de som tørster – Hanne Wilhelmsen
 2004: Den som frykter ulven – Aggie
 2004: Hawaii, Oslo – Dorthe
 2014: Ta meg med! – Kari
 2017: Hva vil folk si

Høyrespel 
 2003: Gunnar Staalesen: Varg Veum – Bitre blomster
 2003: Anne Holt: Død joker – Hanne Wilhelmsen
 2004: Knut Nærum: Døde menn går på ski – Gina Ledders

Diskografi 
 1998: Tre Små Kinesere: Ultralyd
 2014: Ta meg med – Musikken fra filmen

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kjersti Elvik» frå , den 11. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Kjersti Elvik hos Internet Movie Database
 Kjersti Elvik hos The Movie Database
 Kjersti Elvik hos Sceneweb
 Kjersti Elvik hos Den Nationale Scene

Norske skodespelarar
Vinnarar av Amandaprisen
Folk frå Bergen
Langnebbparakitt

Langnebbparakitt (Enicognathus leptorhynchus), er ein art i papegøyefamilien, Psittacidae, som er endemisk for skogshabitat i det sørlege Chile.

Skildring 

Langnebbparakitten når ei kroppslengd på 40 centimeter. Det sterkt bøygde og lange overnebbet er iaugefallande og gjev namnet til arten på norsk og andre språk. Fjørdrakta er hovudsakleg matt grøn. Til liks med sørparakitten er panna og tygel brunraude, men hos langnebbparakitten er farga klårare og strekkjer seg rundt auget. Halefjørene er brunraude og blir litt grønaktige i enden.

Langnebbparakitten er mest vanleg i Chile, mellom regionen Valparaíso og øya Chiloé, sjeldan også sør til nordre Aysén-regionen. Det naturlege habitatet er i tempererte skogar med tresag i sørbøkslekta (Nothofagus) og kranstreslekta (Araucaria), opp til 2000 moh. Ofte og spesielt om vinteren tar dei i bruk halvopne jordbruksområde og beitemarker. Langnebbparakittar finn mesteparten av maten på bakken. Dei grev etter frø og røtene til gras med dei lange nebba sine. I vintermånadene òg i korn- og maisfelt der dei grev opp nysådde frø. Dei er rekna som skadefuglar på Chiloé.

Dei er hòlehekkarar som bygger reir i trehòler og fjellsprekkar.

Status og vern 

IUCN har kategorisert langnebbparakitt som ein livskraftig art, men med ukjent populasjon og ukjent trend. På 1950 og 1960-talet, var bestanden minkande på grunn av jakt, skogrydding og sjukdom.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Langschnabelsittich» frå , den 10. mars 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Parakittar
Fuglar endemiske for Chile
Courchevel

Courchevel er ein kommune i departementet Savoie i regionen Auvergne-Rhône-Alpes søraust i Frankrike. Kommunen har knapt 2 400 ibuarar og eit areal på vel 68,9 km². Courchevel ligg om lag 35 kilometer søraust om Albertville.

Courchevel er ein kjend vintersportsstad. I fleire tiår har det jamleg vore arrangert renn i Verdscupen i alpine greiner her. Verdsmeisterskapen i alpine greiner 2023 vart avvikla i Courchevel og nærliggjande Méribel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Courchevel» frå ,  den 11. mars 2023.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Savoie
Gerd Kjølaas

Gerd Kjølaas () var ein norsk ballettdansar, koreograf og pedagog, kjend som pådrivar for fridans og av Gunnar Brunvoll nemnd som «den norske balletts mor».

Kjølaas var utdanna i Kristiania under Inga Jacobi, i Dresden under Gret Palucca, og ved Royal Academy of Dancing i London, der ho etter kvart studerte hos Kurt Jooss og ensemblet Ballet Jooss, som ho turnerte verda over med (1946–47). I Noreg debuterte ho som dansar og koreograf i heimbyen Trondheim (1931) og dreiv eigen frilansskule (1931–36).

Saman med Louise Browne skipa Kjølaas ensemblet Ny Norsk Ballett, som produserte over femti oppsetjingar (1948–54). Saman med Rita Tori vidareførte ho verksemda som Den Norske Ballett (1954–57). Dette ensemblet danna i sin tur grunnlaget for opprettinga av Den Norske Operas ballettensemble på 1950-talet.

Kjølaas lagde koreografi for blant anna Nationaltheatret, Folketeatret og Det Norske Teatret.

Koreografi 
 Mot ballade (1945).  Basert på eit stykke av Hans E. Kinck.  Den fyrste sjølvutvikla oppsetjinga i Noreg, til musikk av Tore Sinding
 Veslefrikk med fela (1953).  Vart den første norske dansefilmen.
 Markisen
 Uredd
 Tyrihans

Bibliografi 
 Fridans (1946).  Fyrste norske dansebok.
 Dans, ropte livet, Eige forlag (1998) ISBN 91-973091-2-5

Prisar og utmerkingar 
 Oslo bys kulturstipend 1968
 Kongens fortjenstmedalje i gull
 Senter for Dansekunsts Ærespris 1996

Minnesmerke 
Gerd Kjølaas’ plass utanfor Dansens Hus i Oslo er kalla opp etter Kjølaas.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gerd Kjølaas» frå , den 6. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk biografisk leksikon om Gerd Kjølaas
 Gerd Kjølaas i Sceneweb

Norske ballettdansarar
Norske koreografar
Norske sakprosaforfattarar
Kongens fortenestmedalje i gull
Folk frå Trondheim
Lillebet Foss

Elisabeth Foss (), kjend som Lillebet Foss, var ein norsk biletkunstnar og skulptør, særleg kjend for dyrefigurer i grafisk og skulpturell form. Ho er representert med fleire arbeid i Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design i Oslo og også innkjøpt av Statens Museum for Kunst i København.

Familie 
Lillebet Foss (iblant skrive Lillebeth) var dotter av litteraturhistorikaren Kåre Foss (1895–1967) og Elisabeth Knudsen (1898–1980).

Utdanning 
Foss fekk utdanning som elev av Boris Taslitzky ved Académie Julian i Paris 1948–49 og frå Statens Håndverks- og Kunstindustriskoles aftenskole 1949–55 og dagskolen våren 1951. I denne perioden var ho elev av Chrix Dahl. Vidare studerte ho ved Statens Kunstakademi i Oslo under Per Palle Storm i 1951 og Alexander Schultz i 1963–65, og same stad under Johs Hendrix og Jan Vaesten i 1960–61. I 1949–50 tok ho dessutan universitetsstudium i anatomi og seinare i 1950-åra klassisk arkeologi.

Kunstnarisk virke 
Foss debuterte med raderingar i Unge Kunstneres Samfund i 1960. Same stad viste ho teikningar i 1961 og akvarell i 1966, måleri i Permanenten i 1967 og skulptur i Oslo Kunstforening i 1972. Som kunstnar arbeidde ho mest med grafikk, teikning og skulptur, særleg med skildringar av dyr og landskap i tillegg til portrett.

Arbeid

Utsmykkingar og verk i offentlege samlingar 
 Nasjonalgalleriet
 Riksgalleriet
 Stortinget
 Oslo kommunes kunstsamlinger
 Statens Museum for Kunst, København
 Moss Faste Galleri
 Norsk kulturråd
 Noregs Bank
 Selskapet Kunst på Arbeidsplassen
 Sarpsborg Kunstforening
 Seljord Kunstforening
 Hovseter sykehjem
 Haugesund postterminal
 Biltilsynet Tønsberg

Illustrasjonsarbeid 
 John Giæver: Dyretråkk og fugletrekk på 74° nord, Oslo 1967
 Omslag til Einar Molland: Opuscula patristica, Oslo 1970
 Grafiske blad for Landslaget Kunst i Skolen, World Wildlife Fund og Nordisk Grafikkunion

Utstillingar 
Separatutstillingar 
 Unge Kunstneres Samfund, 1960, 1963, 1966
 Kunstnerforbundet, Oslo, 1967, 1969, 1970, 1972, 1974, 1978, 1980
 Permanenten, 1967
 Oslo Kunstforening, 1972
 Galleri Tanum, Oslo, 1979
 Minneutstilling, Diorama, Oslo, 2019

Kollektivutstillingar 
 Statens årlige Kunstutstilling, Oslo, 1963–1966, 1968–75, 1978
 Nordisk Grafikkunion, Oslo, 1964

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lillebet Foss» frå , den 11. mars 2023.

Bakgrunnstoff 
 Lillebet Foss i Norsk Kunstnerleksikon
 Verk av Lillebet Foss i Nasjonalmuseets eie.

Norske biletkunstnarar
Norske bilethoggarar
Folk frå Oslo
Kunstnarar frå 1900-talet
Norte grande

Norte grande (store nord) er ein av dei fem naturlege regionane som Corporación de Fomento de la Producción i Chile delte det kontinentale Chile inn i i 1950. Regionen grensar til Peru i nord, Stillehavet i vest, Altiplano i Bolivia og Argentina til aust, og i sør den naturlege regionen Norte chico, skilt av Copiapó-elva ved ca. 27° sørleg breidde innanfor Atacama-regionen. I denne regionen er det ørkenklimaet som dominerer, men der er skilnader i klima frå stillehavskysten mot Andes: kyst, innland, ørken og høgtliggande saltsletter.

Norte Grande femnar om Atacama-ørkenen, eit av dei tørraste områda i verda; i visse delar registrerer ikkje denne ørkenen nokon nedbør i det heile. 
Ørkenregionen er eit forhøgd, tørt platå som gradvis søkk ned frå Andesfjella mot kysten. Frå havet ser denne platåskråninga ut som ei rekkje flate åsar. Skodda som ofte blir danna over det kalde havvatnet ved kysten sig inn over land og blir fanga i dei høge åsane. Denne luftborne fukta kondenserer i stenglar og blad i vegetasjonen, dropane som fell ned på bakken vatnar røtene til plantane. Denne skodda er kjent som camanchaca.

Heilt nord i Chile har ein mykje av Andesplatået, som får nedbør i sommarmånadene og skaper grunne innsjøar og tronge elver som dannar oasar før dei fleste går tapt på grunn av fordamping eller absorpsjon. Men nokre av desse elvene når Stillehavet, inkludert Rio Loa, som er Chiles lengste elv. Desse smale elvene har skapt fruktbare dalar med frodig vegetasjon.
 
Det meste av folkesetnaden bur i kystområdet, der temperaturane er meir moderate og luftfukta høgare enn inne i landet. Vektige byar i regionen er Arica, Iquique, Tocopilla, Calama og Antofagasta.

I denne sona er dei viktigaste økonomiske aktivitetane fiske og framfor alt gruvedrift. Chuquicamata utanfor Calama er av verdas største dagbrot med koparførekomstar.

Kjelder 
  Rex A. Hudson (red.) (1994) Chile a country study Federal Research Division, Library of Congress, Washington, DC
Referansar

Chilensk geografi
Tanja Heiberg Storm

Tanja Heiberg Storm () var ein norsk diplomat.

Heiberg Storm arbeidde i utanrikstenesta frå 1974 og var underdirektør i Utanriksdepartementet 1994–1995, avdelingsdirektør 1995–1997, assisterande utanriksråd («spesialråd») for utviklingssaker 1997–2001. Ho var ambassadør ved OECD i Paris 2001–2006, og spesialrådgjevar i Utanriksdepartementet 2006–2014.

I 2002 vart Heiberg Storm utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

Heiberg Storm var gift med Ivar Glomstein (1946–2022).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tanja Heiberg Storm» frå , den 11. mars 2023.  

Norske diplomatar
Norske ambassadørar
St. Olavs Orden
Helene Weber

Helene Weber () var ein tysk politikar for Zentrum, og seinare CDU. Ho deltok i utforminga av både Weimarforfatninga frå 1919 og den tyske grunnlova av 1949 (Grundgesetz). Weber var blant dei fyrste kvinnelege karrierepolitikarane under Weimarrepublikken og Forbundsrepublikken Tyskland (Vest-Tyskland).

Biografi 
Weber vart fødd som det andre av seks barn i familien til folkeskulelæraren Wilhelm Weber og Agnes Christiane van Gent.

Etter utdanninga som lærar var Weber aktiv i katolske kvinneforbund og velgjerdsorganisasjonar. Ho arbeidde for kvinnedeltaking i alle samfunnsområde. I 1919 vart ho konsulent og frå 1920 til 1933 fekk ho eige embete (Ministerialrätin) i sosialdepartementet i Preussen. Weber vart dimed den andre kvinna, etter Gertrud Bäumer, som fekk eit høgt embete i den prøyssiske forvaltninga. I 1933 vart ho oppsagd av politiske grunnar.

Weber var medlem av det prøyssiske parlamentet frå 1921 til 1924 og av den tyske riksdagen frå 1924 til 1933. Ho tala mot Hitlers fullmaktslov i 1933, men vart ved den avgjerande avrøystinga pressa til å røyste med fraksjonen. Ho mista plassen sin i riksdagen og arbeidde seinare i ulike religiøse velgjerdsorganisasjonar.

Weber var overtydd om den samfunnsmessige solidariteten. Dette medførte at ho gjekk inn for å oppheve arbeidsforholdet til tyske kvinner i statsforvaltinga etter at dei hadde gifta seg. Ho støtta også sparepolitikken til rikskanslar Brüning, som førte til fattigdom og elende for mange menneske.

Etter andre verdskrigen var Weber medlem av rådet for den britiske okkupasjonssona. I 1948 deltok ho i utforminga av den nye tyske grunnlova, blant anna som medlem av Det parlamentariske rådet. I arbeidet med grunnlova gjekk ho mot ei «skjematisk» likestilling mellom kvinner og menn, og i tillegg ville ho bevare «eigenverdien» (Eigenwert) til kvinner. Samstundes gjekk ho inn for å slå fast retten til lik løn for likt arbeid. Frå 1949 til 1962 var ho medlem av Forbundsdagen.

Weber vart rekna som den mest innverknadsrike kvinna i Unionen (CDU/CSU). Weber var medlem av Vestunionens forsamling og frå 1950 til 1958 medlem av styret i Ligaen for katolske kvinneforbund. Frå 1952 var ho leiar av rådet for den tyske helsetenesta for mødrer (Deutsche Müttergenesungswerk).

Då Konrad Adenauer i 1961 innsette Elisabeth Schwarzhaupt som den fyrste kvinnelege statsråden, var det etter sterkt påtrykk frå Weber.

Ettermæle 
Weber vert rekna av Arbeitsgemeinschaft Orte der Demokratiegeschichte å vere blant dei viktigaste personane som i løpet av dei siste 200 åra har bidrege til danninga av demokratiet i Tyskland.

Bildegalleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Helene Weber» frå , den 11. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 

Zentrum-politikarar
CDU-politikarar
Medlemmar av Riksdagen (Weimarrepublikken)
Medlemmar av Det parlamentariske rådet
Medlemmar av Forbundsdagen
Folk frå Wuppertal
Adevinta

Adevinta () er ei norsk verksemd som driv digitale marknadsplassar i fleire land. Ho vart skild ut frå Schibsted og notert på Oslo Børs 10. april 2019.

Kjelder 

Norske føretak
Margaret Cavendish

Margaret Lucas Cavendish, hertuginne av Newcastle-upon-Tyne (), var ein engelsk filosof, forfattar og vitskapskvinne.

Liv og virke
Margaret Lucas vart fødd inn i ein familie av aristokratar og rojalistar. Foreldra hennar var Thomas Lucas og Elizabeth Leighton Lucas. Ho var den yngste av åtte sysken.

I 1645 gifta Lucas seg med William Cavendish. Gjennom han fekk ho innpass i Cavendish-krinsen, som også vart besøkt av René Descartes, Thomas Hobbes, Marin Mersenne og Kenelm Digby.

Cavendish sin utopiske roman The Blazing World (1666) er eit av dei tidlegaste eksempla på science fiction.

Filosofien til Cavendish handla hovudsakleg om metafysikk og naturfilosofi, men ho sysselsette seg også med sosial og politisk filosofi. 

I likskap med Hobbes og Descartes tok Cavendish avstand frå skolastikarane.  I motsetning til Descartes argumenterte Cavendish mot dualisme. Til skilnad frå Hobbes tok ho til ordre for ein vital materialisme.  Dette innebar eit forsvar for panpsykisme.

Forfattarskap

Cavendish insisterte på å publisere verka sine under eige namn, i tillegg til å få trykt utgjevingane med eit portrett. Dette vart gjort på ei tid der dei fleste kvinner vanlegvis ikkje fekk publisert bøker, endå sjeldnare under sitt eige namn.

 Poems and Fancies (1653)
 Philosophical Fancies (1653)
 World's Olio (1655)
 The Philosophical and Physical Opinions (1655)
 Nature's Pictures drawn by Fancies Pencil to the Life (1656)
 A True Relation of my Birth, Breeding, and Life (1656)
 Orations (1662)
 Plays (1662)
 Sociable Letters (1662)
 Philosophical Letters (1662)
 Observations upon Experimental Philosophy (1666)
 The Blazing World (1666)
 Life of William (1667)
 Plays Never Before Published (1668)
 Grounds of Natural Philosophy (1668)
 The Convent of Pleasure (1668)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Margaret Cavendish» frå , den 11. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Oppslag om Margaret Cavendish i The Stanford Encyclopedia of Philosophy (engelsk)
 Oppslag om Margaret Cavendish i Internet Encyclopedia of Philosophy (engelsk)

Britiske filosofar
Naturfilosofi
Britiske forfattarar
Science fiction-forfattarar
Folk frå Colchester