kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ski-NM 2000

Noregsmeisterskapen på ski 2000 i nordiske greiner omfatta 17 tevlingar, 12 for menn og 6 for kvinner.

Langrenn menn

10 km fristil

15 km jaktstart

30 km fellesstart klassisk

50 km fristil 

Stad: Vang

Sprint/utslagstevling

Kvinner

5 km fristil

10 km jaktstart

15 km fellesstart klassisk 

Dato: 25. januar
Stad: Vang

30 km fristil

Sprint/utslagstevling

Kombinert

Normal

Hopprenn

Normalbakke

Storbakke 

Stad: Kløvsteinbakken i Meldal

Kjelder
Sportsboken

Noregsmeisterskap i 2000
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Idrett i Åmot‎
Vincenzo Bellini

Vincenzo Bellini () var ein siciliansk operakomponist. 

Han var ein av dei viktigaste komponistane av bel canto-operaer, og var kjent for sine flytande melodilinjer som gav han tilnamnet «Catanias svane». Dei best kjente operaene hans er La Sonnambula og Norma (begge 1831).

Operaer

Sjå òg 
 Gioacchino Rossini
 Gaetano Donizetti
 Saverio Mercadante

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Vincenzo Bellini» frå ,  den 3. januar 2019.

Bakgrunnsstoff

  
 
  Teatro Massimo Bellini, Catania

Italienske komponistar
Romantiske komponistar
Komponistar frå 1800-talet
Operakomponistar
Folk frå Catania
Øya Fedje

Fedje er den største øya i Fedje kommune i Vestland. Ho ligg vest for Fedjefjorden og nord for Fedjeosen. Øya har eit areal på 7,2 kvadratkilometer. Det høgaste fjellet på Fedje er Fedjebjørnen (42 moh). På sørspissen av øya ligg Hellisøy fyr.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fedje (øy)» frå ,  den 7. januar 2019.  

Geografi i Fedje
Øyar i Fedje
Rickenbacker

Rickenbacker er ein amerikansk produsent av elektriske gitarar og bassgitarar. Selskapet vart skipa i 1931 av Adolf Rickenbacher som var blant oppfinnarane av den elektriske gitaren. Han hadde emigrert til USA frå Sveits.

Firmaet fekk først namnet Electro String Instrument Corporation og skulle laga såkalla «hawaiiske gitarar» med lang hals og små, runde resonanskasser. Dei vart derfor kalla «steikepanner». Då rock and roll gjorde sitt inntog for alvor utover 1950-talet, gjekk dei snart over til standard gitarar.

Selskapet held til i Santa Ana i California.

Gitarane er kjend for den særeigne klingande lyden og 12-strengsutgåva vart mykje nytta av The Beatles, Gerry Marsden frå Gerry and the Pacemakers og Roger McGuinn frå The Byrds. 6-strengsutgåva vart til dømes spelt av John Fogerty frå Creedence Clearwater Revival.

Kjende musikarar som nytta Rickenbacker 

 Brix Smith Start (The Fall)
 Carrie Brownstein (Sleater-Kinney)
 C F Turner (Bachman Turner Overdrive)
 Chris Squire (Yes)
 Cliff Burton (Metallica)
 Cook Craig (King Gizzard & the Lizard Wizard)
 Geddy Lee (Rush)
 George Harrison (The Beatles)
 Guy Picciotto (Fugazi)
 Carl Wilson (The Beach Boys)
 Glenn Frey (Eagles)
 Helmut Hattler
 Jenny Lee Lindberg (Warpaint)
 Jim Reeves
 Joe Walsh (Eagles)
 Joey Walker (King Gizzard & the Lizard Wizard)
 John Kay (Steppenwolf)
 John Lennon (The Beatles)
 John McNally  (The Searchers)
 Johnny Marr (The Smiths)
 Kenny Howes
 Kevin Parker (Tame Impala)
 Lemmy (Motörhead)
 Matthew Ashman (Adam and the Ants, Bow Wow Wow)
 Maurice Gibb (Bee Gees)
 Mike Mills (R.E.M.)
 Mike Rutherford (Genesis)
 Noel Gallagher (Oasis)
 Paul Kantner (Jefferson Airplane)
 Paul McCartney (The Beatles, Wings)
 Paul Weller (The Jam)
 Pete Townshend (The Who)
 Peter Buck (R.E.M.)
 Peter Hook (Joy Division)
 Peter Theobalds (Akercocke)
 Roger McGuinn (The Byrds)
 Simon Gallup (The Cure)
 Susanna Hoffs (The Bangles)
 The Edge (U2)
 Craig Orth (South House)
 Tom Petty (Tom Petty and the Heartbreakers)
 Toots Thielemans
 Zeta Bosio (Soda Stereo)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rickenbacker» frå ,  den 8. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rickenbacker International Corporation

Gitarprodusentar
Bassgitarprodusenter
Gitarforsterkarprodusentar
Føretak skipa i 1931
Musikk i 1931
Næringsliv i California
USA-amerikanske industriføretak
Michelle Phillips

Michelle Phillips () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og skodespelar. Ho vart kjend som vokalist i kvartetten The Mamas & the Papas midt i 1960-åra. Ho fekk seinare suksess som skodespelar i film og fjernsyn i 1970-åra.

Ho kom frå Long Beach i California og voks opp i Los Angeles og Mexico by i lag med faren, som var enkemann. Ho arbeidde som modell i San Francisco, der ho møtte og gifta seg med John Phillips i 1962, og i lag skipa dei vokalgruppa The Mamas & the Papas i 1965. Bandet slo gjennom med populære singlar som «California Dreamin'» og «Creeque Alley», som Phillips var med å skrive. Dei gav ut fem studioalbum før dei vart oppløyste i 1970. Michelle Phillips er det einaste medlemmet frå bandet som framleis er i live. Med John Phillips fekk ho dottera Chynna Phillips, som er songar.

Etter The Mamas & the Papas vart oppløyst og ho skilde seg frå John Phillips, gjekk over til å bli skodespelar og spelte i The Last Movie (1971) før ho fekk rolla som Billie Frechette i filmen Dillinger (1973). For denne rolla vart ho nominert til ein Golden Globe. Ho spelte sidan i mange filmar i 1970-åra som Ken Russell sin Valentino (1977), Natacha Rambova og thrilleren Bloodline (1979). Ho gav ut det første og einaste soloalbumet sitt, Victim of Romance, i 1977.

Phillips vart ein av dei faste skodespelarane i serien Knots Landing frå 1987 til 1993, der ho spelte Anne Matheson. Sidan har ho spelt i komedien Let It Ride (1989) og den psykologiske thrilleren Scissors (1991).

Diskografi

Solo
Victim of Romance (1977)

Solosinglar

Filmar

Film

Fjernsyn

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Michelle Phillips» frå ,  den 11. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 Michelle Phillips på Billboard
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske popsongarar
Folk frå Long Beach i California
Rock and Roll Hall of Fame
The Mamas & the Papas-medlemmar
The Mamas & the Papas av The Mamas & the Papas

The Mamas & the Papas er det andre studioalbumet til The Mamas & the Papas, gjeve ut i 1966. Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard 200-lista og 24. plassen i Storbritannia. Den første singelen frå albumet, «I Saw Her Again», klatra til femteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og 11. plassen på UK Singles Chart. «Words of Love» kom ut som den andre singelen i USA og nådde femteplassen der. I Storbritannia vart han gjeven ut som ei dobbel A-side med «Dancing in the Street» (ein coverversjon av hitten til Martha and the Vandellas frå 1964) og nådde 47. plassen der.

Etter det vart oppdaga at gruppemedlemmen Michelle Phillips hadde eit forhold med Gene Clark i The Byrds, braut det ut krangling i bandet og Phillips fekk sparken frå gruppa 4. juni 1966. I juni vart ein ny songar henta inn for å erstatte ho. Jill Gibson var kjærasten til produsenten Lou Adler på den tida og hadde alt sunge på fleire Jan and Dean-album.

Biletet for framsida av omslaget var alt tatt, der Michelle Phillips var godt synleg. Dunhill fekk Gibson til å stille seg opp nøyaktig slik Michelle hadde gjort og la så det nye biletet over biletet av Phillips. Men dei tok så ei avgjersle om å ta eit heilt nytt bilete med den nye besetninga, og endre albumtittelen til Crashon Screamon All Fall Down.  Fleire tusen eksemplar av denne utgåva vart sende ut til radiostasjonar og distribusjonsselskap, men då Michelle kom attende til gruppa like før albumet kom ut, vart det originale omslaget og den opphavlege tittelen henta attende. Eksemplar av den sjeldne Crashon-utgåva går i dag for høge summar mellom samlarar.

Albumet vart først gjeve ut på CD i 1988 og heile albumet finst på All the Leaves Are Brown, ei samling av dei fire første albuma deira.

Innhald

Medverkande
Denny Doherty - vokal
Cass Elliot - vokal
John Phillips - vokal, gitar
Michelle Phillips - vokal
Jill Gibson - vokal
Hal Blaine - perkusjon
Larry Knechtel - orgel, piano
Joe Osborn - bassgitar
«Doctor» Eric Hord - gitar
Tommy Tedesco - gitar
P. F. Sloan - gitar
Peter Pilafian - elektrisk fiolin
Ray Manzarek - orgel, piano på «No Salt on Her Tail»

Teknisk
Lou Adler - produsent
Dayton «Bones» Howe - lydteknikar
Henry Lewy - lydteknikar
Bowen David - assisterande lydteknikar
Jimmie Haskell - strykearrangement på «I Saw Her Again»
Gene Page - blåsararrangement på «My Heart Stood Still»
Guy Webster - fotografi
George Whiteman - kunst

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Mamas & the Papas (album)» frå ,  den 12. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Mamas & the Papas-album
Musikkalbum frå 1966
Album produserte av Lou Adler
Dunhill Records-album
Christiania Glasmagasin

Christiania Glasmagasin er ei norsk butikkverksemd som går tilbake til 1739.

Dette året blei Det Kongelige Norske Compagni skipa. Denne verksemda gjekk konkurs og fekk nye eigarar i 1750. Ho tok til å spesialisera seg på glasvarer frå Biri, Hurdal og Hadeland. I 1757 byrja verksemda detaljhandel i ei bu på det seinare Jernbanetorget i Oslo. Då jernbanen skulle byggjast ut i 1862 flytta utsalet til Stortorget.
Verksemda leiga lokale som tidlegare hadde husa postkontor, men kjøpte garden nokre år seinare og endra då på fasaden. Dette bygget frå 1778 blei rive, og i 1899 blei dagens Glasmagasinet-bygning reist ved arkitekt Harald Olsen.

I 2014 kunngjorde verksemda at ho kom til å flytta ut frå bygningen ved Stortorget.
I staden driv ho fleire butikkar i heile Noreg, og netthandel.

Kjelder

Litteratur
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, ISBN 978-82-573-1760-7

Skipingar i 1793
Norske føretak
Ex-Muslims of Norway

Ex-Muslims of Norway (EX-MN) er ein norsk organisasjon for tidlegare muslimar i tillegg til ateistar, fritenkarar, humanistar og agnostikarar.

Organisasjonen skildrar seg sjølv først og fremst som eit talerør for eks-muslimar av ulike opphav og nasjonalitetar i Noreg. Ex-Muslims of Norway ønsker å normalisere aksept for å forlate islam og å kunne utøve kritikk av religionen.

Walid al-Kubaisi var styremedlem av Ex-Muslims of Norway frå oppstarten og til han døydde i 2018.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 Ex-Muslims of Norway på Facebook

Skipingar i 2016
Norske organisasjonar
Handball-VM 2007 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2007 for menn vart avvikla i dagane frå 19. januar til 4. februar 2007 i Tyskland. Til saman 24 land deltok i turneringa. Vertslandet Tyskland vann VM-gull for tredje gong etter finalesiger 29-24 mot Polen.

Innleiande runde

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Gruppe E 

<noinclude>

Gruppe F 

<noinclude>

Hovudrunden

Gruppe I

Gruppe II

President's Cup

Gruppe I

Gruppe II

Gruppe III

Gruppe IV

Plasseringskampar (9. - 24.-plass) 
Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Kamp om 15.-plass

Kamp om 13.-plass

Kamp om 11.-plass

Kamp om 9.-plass

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

Plasseringskampar (5. - 8.-plass)

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Bronsefinale

VM-finalen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Handball-VM 2007 for menn» frå ,  den 25. november 2017.  
 

Handball i 2007
Handball-VM
Internasjonale meisterskap i Tyskland
Gregg Rolie

Gregg Alan Rolie () er ein USA-amerikansk songar og klaverspelar. Rolie tente som vokalist i musikkgruppene Santana, Journey og Abraxas Pool – som han alle var med å starte. Han var òg frontmann i rockegruppa The Storm, og spelar i dag i sitt eige Gregg Rolie Band. Rolie er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame to gonger, først som medlem av Santana i 1998 og som medlem av Journey i 2017.

Rolie er av norsk avstamming.

Diskografi

Solodiskografi
(Inkludert Gregg Rolie Band)
 Gregg Rolie – 1985
 Gringo – 1987
 Rough Tracks – 1997
 Roots – 2001
 Rain Dance (Live) – 2007
 Five Days EP – 2011

Med Santana
 Santana – 1969
 Abraxas – 1970
 Santana III – 1971
 Caravanserai – 1972
 Shangó – 1982
 Freedom – 1987
 Santana IV - 2016

Med Journey
 Journey – 1975
 Look into the Future – 1976
 Next – 1977
 Infinity – 1978
 Evolution – 1979
 Departure – 1980
 Dream, After Dream – 1980
 Captured – 1981

Med The Storm
The Storm – 1991
 Eye of The Storm – 1995

Med Abraxas Pool
 Abraxas Pool – 1997

Samarbeid 
 Postcards from Paradise av Ringo Starr (2015) - Orgel på «Island in the Sun», som han var medlåtskrivar på

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gregg Rolie» frå ,  den 14. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Seattle
Rock and Roll Hall of Fame
Journey-medlemmar
Santana-medlemmar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Handball-VM 2015 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2015 for menn vart avvikla i dagane frå 15. januar til 1. februar 2015 i Qatar. Til saman 24 land deltok i turneringa. Frankrike vann VM-gull for femte gong etter finalesiger 25-22 mot vertslandet Qatar, som fekk sikra si aller fyrste VM-medalje.

Bahrain og Dei sameinte arabiske emirata valgte å trekkje seg frå verdsmeisterskapen 7. november 2014. Island fekk plassen til Dei sameinte arabiske emirata i gruppe C og Saudi-Arabia fekk plassen til Bahrain i gruppe D.

Finalen
Frankrike leia kampen frå 2–1 og drog frå etter 6–5. Etter 20 minutts spel stod det 11–6 og ved pause 14–11. Etter kvilen reduserte Qatar til 13–14 og låg i rygg på Frankrike til 19–20. Dei siste 12 minutta heldt Frankrike seg to og tre mål over. Etter 25–22 ebba kampen ut.

Frankrike sine mål kom frå Nikola Karabatić (5), Valentin Porte (4), Daniel Narcisse (4), Michaël Guigou (3), Kévynn Nyokas (3), Xavier Barachet (3), Kentin Mahé (1), Jérôme Fernandez (1), Cédric Sorhaindo (1). Thierry Omeyer stod i mål.

Montegrinsk-fødde Žarko Marković vart toppskårar i kampen og for Qatar med 7 mål. Ingen av finalemåla vart skåra av qatarisk-fødde spelarar.

15 000 tilskodarar var stades i hallen i Lusail.

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

President's Cup

Plasseringskampar om 21.- til 24.-plass 

Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Plasseringskampar om 17.- til 20.-plass 

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Sluttspelet

Åttandedelsfinalar

Kvartfinalar

Plasseringskampar om 5.- til 8.-plass 

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

Finale

Sjå òg 
 Handball-VM 2015 for kvinner

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettsida til Handball-VM 2019
 Den offisielle nettsida til IHF
Kamprapport

 
Handball-VM
Handball i 2015
Internasjonale meisterskap i Qatar
2015 i Qatar
Lars Akerhaug

Lars Akerhaug () er ein norsk journalist og sakprosaforfattar. Han har arbeidd som journalist for Minerva og Dagen, og har særleg skrive om islamsk ekstremisme. Frå 1. januar 2019 var han redaksjonssjef i Resett.

Akerhaug har studert arabisk og islam ved Universitetet i Oslo og har budd i Egypt og Syria. Han har tidlegare skrive for VG og Aftenposten og dessutan for Dagen og Journalisten. I 2013 gav han ut ei bok om jihadisme i Noreg, og i 2015 ei bok om Al-Shabaab-terroristen Hassan Dhuhulow. I 2016 gav han ut boka Siste jul i Kairo som handlar om kåra til kristne i Midt-Austen. I 2018 var han skuggeforfattar for Sylvi Listhaug-boka Der andre tier. 

Akerhaug har bakgrunn frå venstresida i norsk politikk. Han har vore medlem av AKP og internasjonal leiar i Raud Valallianse. På midten av 2000-talet var han leiar i Komiteen for et fritt Irak.

Referansar

Litteratur 

 Norsk jihad : muslimske ekstremister blant oss Kagge forlag, 1. utg. 2013 ISBN 9788248914457 
 En norsk terrorist : portrett av den nye ekstremismen Kagge 2015 ISBN 9788248916666
 Siste jul i Kairo – en fortelling om de kristne i Midtøsten Dreyers 2016
 Der andre tier med Sylvi Listhaug Kagge 2018 ISBN 9788248922650

Bakgrunnsstoff  
 Artikler av Lars Akerhaug på Minerva 
  

Folk frå Bærum
Norske journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Martin Kvennavika

Martin Kvennavika (eller Kvænnavika) er hovudpersonen i ein serie lygesoger skriven av forfattaren, humoristen og fargehandlaren Olaf Berg frå Steinkjer. Desse tekstane vart utgjevne i form av 13 bøker i tidsbolken 1899 til 1922. Utval av tekstane vart utgjevne i 1940, 1951 (fleire opplag), 1958 (teikneserie) og i tre nye bind 2005–2007.

Martin Kvænnavika er skipper på jekta «Survikjekta» frå Mosvik, og sammen med mannskapet sitt opplever han er rad komiske episodar: kappsegling med den tyske keisaren, smøring av jordaksen på Nordpolen, osb. Mykje av humoren er basert på namna og personligheitane til dei ulike karakterane, slik som Simen Elifantus Labanussen Gjeithustrøa, Senæppa Valrianna Tanglusbokta, Frøskatt-Anners Tanglusbokta og Gurru Rasemine Mirakla Pedersdatter Gjeithustrøa.

Bakgrunnsstoff
 kvennavika.no 
 
Mosvik
Kultur i Inderøy
Eventyrfigurar
Lars Olsson

Lars Sune Olsson () er ein svensk tidlegare langrennar frå i Bograngen i Värmland. Han vann VM-gull med Sverige i 4 x 10 km stafett under Ski-VM 1962 i Zakopane.

Aktiv
Olsson, som gjekk under namnet Finnskoga-Lasse, markerte seg fyrste gongen då han vart nummer seks på 15 km under Holmenkollrenna i 1957. Vinteren 1960 tok han steget opp i verdstoppen med andreplass på tremila under Svenska skidspelen i Transtrand, einast Sixten Jernberg fortare, og med tredjeplass på 15 km i Holmnekollrenna, der nordmennene Harald Grønningen og Hallgeir Brenden var sterkare. Tidlegare i sesongen deltok Olsson under Vinter-OL 1960 i Squaw Valley, der han og Sverige kom på fjerdeplass i 4 x 10 km stafett. Under Holmenkollrenna 1961 var Olsson og Harald Grønningen i ein klasse for seg på 15 km, på ny vann Grønningen tevlinga, fattige 4,5 sekundar føre Olsson.

Under verdsmeisterskapen 1962 i Zakopane vart Olsson åttandemann på 15 km. Deretter gjekk han den fyrste etappen for det svenske mannskapet som sigra i 4 x 10 km stafett, 45 sekundar føre Finland på andreplass. Dei andre svenskane var Sture Grahn, Sixten Jernberg og ankermann Assar Rönnlund. I mars same året gjekk Olsson atter ein sterk 15-kilometer i Holmenkollen, berre finske Eero Mäntyranta og Harald Grønningen kom framom han på resultatlista. Sidan vart Olsson nummer 16 på 15 km då han gjekk sitt siste internasjonale meisterskapsløp ved Vinter-OL 1964 i Innsbruck. I 1965 hevda han seg siste gongen, med ein niandeplass på 30 km under Svenska skidspelen i Falun.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lars Olsson (längdskidåkare)(» frå ,  den 20. januar 2019.  
 

Svenske langrennsløparar
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Torsby
Kristi forklaring

Kristi forklaring, også kalla «Metamorfosen» og «Transfigurasjonen», er ein kristen festdag til minne om ei hending der «Læresveinane får sjå Jesu herlegdom», der Lukas-evangeliet fortel at «medan han bad, vart andletet hans som omskapt, og kleda vart skinande kvite.» Hendinga er skildra i alle dei synoptiske evangelia. Ifølgje bibelhistoria høyrer denne hendinga til før påskedag (jfr. Matteusevangeliet kap. 17). 

Kristi forklaringsdag blir feira 6. august i mellom anna den katolske og den anglikanske kyrkja. I den norske kyrkja blir Kristi forklaringsdag idag feira siste sundagen før fastelavn.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kristi forklaring» frå ,  den 21. januar 2019.  

Lukasevangeliet
Matteusevangeliet
Markusevangeliet
Jesus
Marie Sneve Martinussen

Marie Sneve Martinussen () er ein norsk samfunnsøkonom, musikar og politikar. Martinussen er konstituerande partileiar for Raudt frå 2023.

Karriere
Ho har arbeidd som rådgjevar i Miljødirektoratet.

Frå 2012 til 2023 var ho nestleiar i partiet Raudt.

Ho har sidan 2021 representert Akershus og Raudt på Stortinget.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Norske bassistar
Raudt-politikarar
Stortingsrepresentantar for Akershus
Stortingsrepresentantar frå Raudt
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Stora Godøy

Stora Godøy er ei øy nord for Tysnesøy i Tysnes kommune i Sunnhordland i Vestland fylke. Øya har eit areal på 1,3 km² og er utan vegsamband.

Det var fastbuande på øya fram til 2018.

Folketalsutvikling:

Kjelder 

Øyar i Tysnes
Marit Westergaard

Marit Westergaard () er ein norsk språkforskar fødd i Tromsø. 
Ho er professor i engelsk språkvitskap ved Universitetet i Tromsø – Noregs arktiske universitet og professor II ved NTNU i Trondheim.

Westergaard er Dr. Philos. i språkvitskap frå UiT – Noregs arktiske universitet. Ho har dessutan ein mastergrad i lingvistikk frå University of California, San Diego og er Cand. Philol. med faga tysk, engelsk og språkvitskap frå Bergen, Oslo og Tromsø.

Ho er leiar for fleire forskingsprosjekt, mellom anna for forskingsgruppa LAVA (Language Acquisition, Variation & Attrition) ved UiT. Saman med professor Terje Lohndal ved NTNU leiar ho òg ei felles UiT/NTNU-forskingsgruppe, AcqVA (Acquisition, Variation & Attrition). I perioden 2009–2012 var ho leiar for forskingssenteret CASTL (Center for Advanced Study in Theoretical Linguistics), eit av Noregs forskningsråd sin Senter for framragande forskning (SFF). Ho er òg leiar for forskingsprosjektet MiMS (Micro-variation in Multilingual Acquisition and Attrition Situations), støtta av Noregs forskingsråd (2016–2020). Forskingsmiljøet ved UiT/NTNU driv med forskningsformdiling om to- og flerspråklighet gjennom nettstaden Flere språk til flere..

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Marit Westergaard» frå ,  den 30. mai 2019.

Bakgrunnsstoff

 Publikasjoner av Marit Westergaard i forskningsdokumentasjonssystemet CRIStin
 Publikasjoner av Marit Westergaard i BIBSYS

Fødde i 1956
Folk frå Tromsø
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Fødde den 12. august
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
The Loner

«The Loner» er ein song av Neil Young som vart gjeven ut som den første solosingelen hans. Songen kom ut på det første soloalbumet hans i november 1968 og så i ei redigert utgåve som debutsingelen hans tre månader seinare på Reprise Records. Han gjekk aldri inn på Billboard Hot 100-lista, men har over tid vorte ein av dei meir kjende songane hans og mykje spelt på konsertane. Både denne og «Sugar Mountain», som var B-sida i eit konsertopptak frå Canterbury House i Ann Arbor, kom ut på samlealbumet Decade i 1977.

Historie
«The Loner» vart skriven medan Buffalo Springfield song på siste verset. Ein trur at songen vart skriven om Stephen Stills (som sjølv spelte inn songen i 1976 på albumet hans Illegal Stills).

Songen vart spelt inn med det tidlegare Springfield-medlemmen Jim Messina (bass) og George Grantham (trommer) (dei var ikkje nemnde på plateomslaget), og var den første songen til Young som vart produsert av David Briggs, som Young samarbeidde med fram til Briggs døydde i 1995. Strykarane vart arrangerte av David Blumberg, som Young møtte via Briggs. Young sin gitar er i dobbel dropp-D-stemming; «psyko gitarstøy» vart i følgje Briggs laga ved å spele gitaren gjennom ein Leslie-høgtalar. Teksten er prega av redsel og desorientering og vert sungen frå synspunktet til ein «urørleg hovudperson» som «er vitne til merkverdige visuelle syn».

Songen vart raskt rosa, til dømes i albummeldinga i Rolling Stone: «'The Loner' er ein moderne sørgjesong som har ei fin blanding av gitaren til Neil og strykarar på ein ikkje-påtrengande måte, som let den balanserte ishakkevokalen til Young hakke laus på lyttaren.» Songen vert framleis spelt på konsertane til Young. Stephen Stills har òg spelt songen på scenen både med og utan Young.

Andre versjonar
«The Loner» er blitt spelt av andre artistar:

 Three Dog Night på debutalbumet deira (1968)
Richie Havens på Mixed Bag II (1974)
 Stephen Stills på Illegal Stills (1976)
 Henry Kaiser på Heart's Desire (1990)
 Nils Lofgren å hyllestalbumet The Loner - Nils Sings Neil (2008)
 Boxer i 1979 på albumet deira Bloodletting
 Ty Segall på coveralbumet Fudge Sandwich i 2018

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Loner (song)» frå ,  den 2. februar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1969
Neil Young-songar
Reprise Records-singlar
Songar produserte av David Briggs
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av Neil Young
Three Dog Night-songar
Stephen Stills-songar
Richie Havens-songar