kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Dei tre bispedøma

Dei tre bispedøma (fransk les Trois-Évêchés) utgjorde ein provins i Frankrike i tida før den franske revolusjonen. Det bestod av fyrstbispedøma Verdun, Metz og Toul i Lorraine-regionen. 

Bispedøma var statar i Det tysk-romerske riket fram til dei vart erobra av den franske kongen Henrik II mellom april og juni 1552. Keisar Karl V av Habsburg starta eit felttog mot franskmennene under den italienske krigen 1551–1559 for å ta attende dei okkuperte bispedøma, men mislukkast då han vart slått av franskmennene under hertug Frans av Guise i slaget ved Renty i 1554. Etter keisaren abdiserte i 1556, avslutta etterfylgjaren hans Ferdinand I alle forsøk på å ta attende Dei tre bispedøma. Mot slutten av trettiårskrigen vart dei offisielt gjevne til Frankrike med freden i Westfalen i 1648.

Bispedømet Saint-Dié vart oppretta i 1777 og vert stundom kalla «det fjerde bispedømet i Lorraine», men er ikkje historisk knytt til dei tre bispedøma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Three Bishoprics» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Trois-Évêchés på  Fransk Wikipedia
 450th anniversary celebrations on the French Ministry of Culture's website
 Biography of Henry II 

Tidlegare provinsar i Frankrike
Lara Gut-Behrami

Lara Gut () er ein sveitsisk skirennar frå Comano i kantonen Ticino. Ho vann to sølvmedaljar under VM i alpint 2009 og fekk sitt tredje VM-sølv i Schladming i 2013. Under vinter-OL 2014 tok ho bronsmedaljen i utfotrennet.

Aktiv
Gut er best i øvingane utfor og super-G. Ho vart tidleg rekna for å vere eit av dei største alpintalenta nokon gong. I 2007 vart ho sveitsisk mester i super-G, knapt 16 år gammal.

Ho debuterte i verdscupen i alpint 28. desember 2007 i eit storslalåmrenn i Lienz. 2. februar 2008 i St. Moritz kom ho i sitt første utforrenn i verdscupen på tredjeplass. Sesongen etter, den 20. desember 2008, vann ho sitt første verdscuprenn då ho gjekk til topps i super-G-rennet i Haus im Ennstal, framom landsmannen Fabienne Suter.

I verdsmeisterskapen i alpint 2009 i Val-d'Isère vann Gut to sølvmedaljar. I utfortevlinga vart ho berre slått av Lindsey Vonn, medan ho i den alpine kombinasjonen vart overgått av Kathrin Zettel frå Austerrike. Sist i september 2009 skadde ho seg under trening i Saas-Fee og deltok ikkje i alpinløypene i OL-sesongen 2010. 

På nyåret 2011 tok Gut sin andre siger i verdscupen då ho vann eit super-G-renn i Zauchensee. Under VM i alpint 2011 i Garmisch-Partenkirchen kom ho på fjerdeplass både i utfor og i super-G. Ho gjorde sin beste sesong i totalverdscupen då ho kom på tiandeplassen, som beste sveitsiske kvinnelege utøvar.

Den 5. februar 2013 tok Gut sølvmedaljen i super-G-tevlinga, opningsrennet i ski-VM i alpint i Schladming. Ho vart slått av Tina Maze frå Slovenia med 0,38 sekundar.  
I 2014 vann ho bronsemedalje i utfor under OL i Sotsji.

Verdscupsigrar

OL-resultat

Bakgrunnsstoff

 
 Lara Gut si heimeside

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2022
Alpinistar under vinter-OL 2022
Mikrobølgjeomn

Ein mikrobølgeomn, mikrobølgjeomn eller mikrobyljeomn er ein elektrisk omn som utnyttar varmeutvikling ved absorpsjon av mikrobølgjer. Mikrobølgjeomnar kan både nyttast som kvitevarer og som industriomnar.

Hushaldningsomnar
Dielektrisk oppvarming blir nytta for oppvarming av matretter. Maten blir bestrålt med mikrobølgjer (2450 MHz). Elementet som produserer mikrobølgjene er ein magnetron. Varmen oppstår ved at mikrobølgjene aukar rørsla til molekyla i feitt og væske i matvarene. Bølgjene trengjer berre nokre centimeter inn i matvarene, og frå dei varme delane blir varmen ført vidare inn i maten.

Oppvarmingstida i ein mikrobølgjeomn er omvendt proporsjonal med den effekten som blir tilført og proporsjonal med mengda av mat som skal varmast opp. Samanlikna med ein vanleg komfyr brukar ein mikrobølgeomn berre 20–30 % av effekten for å varme opp ei gjeven mengd mat.

Faren ved mikrobølgeomnar medisinsk sett har vore diskutert, men det er ikkje registrert skadar som kan tilskrivast strålinga (t.d. genetiske skadar, sterilitet). Ved medvite å kutte dei krinsane som slår av mikrobølgjene når døra opnast, kan ein brenne seg. Ein mikrobølgjeomn er alltid laga av metall for at strålinga ikkje skal bli sleppt ut i rommet.

Industriomnar

Det finst to typar omnar. Høgfrekvens-induksjonsomnar blir brukt til varmebehandling av elektrisk leiande material. Varmen oppstår på grunn av virvelstraum, og er lokalisert til eit tynt overflatesjikt av materialet. Den andre omnstypen utnyttar den varmen som oppstår på grunn av dielektriske tap i elektrisk isolerande material. Dette gjev ei jamn oppvarming av heile materialen. Sjå høgfrekvensoppvarming.

Laboratorieomn

I laboratorium blir det nytta avanserte mikrobølgjeomnar til dekomponering av prøvar (mikrobølgjedekomponering), i samband med ekstraksjonar og i andre tilfelle der ei effektiv oppvarming er ynskjeleg. Omnane liknar i prinsippet på vanlege mikrobølgjeomnar for hushaldning, men har forskjellig spesialutstyr og tryggleiksanordningar.

Soge 
Den fyrste mikrobølgeomnen vart send i 1955.

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff

Kjøkenutstyr
Kvitvarer
Introduksjonar i 1945
Oppfinningar frå USA
Mikrobølgjeteknologi
Doris De Agostini

Doris de Agostini () var ein sveitsisk skirennar frå Airolo i kantonen Ticino. Ho vann bronsemedaljen i utfor under verdsmeisterskapen i alpint 1978, og utforcupen i verdscupen i 1983. Frå 1976 til -83 vann ho åtte utfortevlingar i verdscupen.

Aktiv
Utforspesialisten Agostini overraska stort då ho vann sin første siger i verdscupen i alpine greiner i 1976 i Bad Gastein. I sesongen elles kom ho aldri inn mellom dei ti beste, ho kom såleis på 18. plass i OL-utforen i Innsbruck. Også i 1977-sesongen gjorde ho einast eitt godt renn. I avslutningsrennet i verdscupen i US-amerikanske Heavenly Valley kom ho på tredjeplassen, bakom austerrikske Birgitte Totschnig og vest-tyske Evi Mittermaier.

Vinteren 1978 tok Agostini plass mellom dei 6-7 beste kvinnelege utforkøyrarane i verda. Som best fekk ho ein tredjeplass i verdscupen i eit renn i Pfronten, og toppa sesongen med bronsemedaljen i utfor under VM i alpint 1978 i Garmisch-Partenkirchen. Berre Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike og Irene Epple frå Vest-Tyskland kom i mål på betre tid.

I 1979-sesongen kom Agostini på andreplassen i opningsrennet i utfor i verdscupen, atter var Moser-Pröll betre. Deretter forsvann Agostini frå toppen av resultatlistene. OL-sesongen 1980 hevda ho seg i enkelte verdscuptevlingar, med ein ny tredjeplass i Pfronten som best. I utforrennet i Vinter-OL 1980 i Lake Placid kom ho i mål på delt 17. plass.

Først fem år etter sin første og einaste siger i verdscupen, kunne Agostini stige til topps på sigerspallen. I januar 1981 i Schruns vann ho eit utforrenn framom Cindy Nelson frå USA. Seinare i sesongen vann ho eit nytt utforrenn. Også i 1982 vann ho to verdscuprenn. Ho kom inn på sjuandeplassen i VM i alpint 1982 i Schladming. I begge sesongane 1981 og 1982 kom ho på andreplass i samandraget i utforcupen, etter høvesvis landsmannen Marie-Theres Nadig og franske Marie-Cécile Gros-Gaudenier.

Sesongen 1982/83 vann Agostini utforcupen samanlagt, og kom på tiandeplass i verdscupen. Ho vann tre renn gjennom sesongen. Totalt vann ho i si tid åtte enkeltrenn i verdscupen, nitten gongar stod ho på sigerspalllen.

Ved sesongslutt i 1983 la ho opp.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Doris De Agostini» frå ,  den 19. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1980
Alpinistar under vinter-OL 1980
Heidi Zeller-Bähler

Heidi Zeller-Bähler () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Sigriswil i kantonen Bern. Ho vart nummer tre i verdscupen i alpint 1995, ein sesong då ho vann tre enkeltrenn. Same sesongen vart ho nummer to i både storslalåmcupen og super-G-cupen.

Aktiv
Zeller fekk to femteplassar i utfor i sin debutsesong i verdscupen, 1986. Hennar første pallplassering var ein tredjeplass i utfor i Aspen i 1988. Under VM i alpint 1989 i Vail fekk ho delta i utfor og vart nummer 9. Året etter opna ho sesongen 1989/90 med ein andreplass i utforrennet i Las Leñas i Argentina, like bak Michaela Gerg, men hevda seg lite etterpå.

Også i dei neste par sesongane sleit Zeller med å prestere på eit jamnt høgt nivå. Under vinter-OL 1992 i Albertville kom ho inn på 11., 13. og 14. plass i dei tre øvingane ho stilte opp i. Ho begynte etterkvart å gjere seg litt gjeldande i andre greiner enn utfor. Særleg gjorde ho framsteg i storslalåm, som i 1993-sesongen var hennar beste øving. Etter å ha vorte nummer fire i VM i alpint i Morioka, kom ho 20. mars 1993 i mål elleve hundredels sekund bakom tyske Katja Seizinger i eit nytt storslalåmrenn i Vemdalen i Sverige.

Ganske nygifte Zeller-Bähler kom på niandeplass i storslalåm under vinter-OL 1994 på Lillehammer. I utfor og super-G hamna ho langt nede på lista, slik ho hadde gjort under VM året før. Sesongen under eitt gjorde ho fleire gode renn, slik at ho stod som nummer åtte i verdscupen ved sesongslutt. 

1995-sesongen vart Zeller-Bählers beste. Ho vann tre verdscuprenn og kom på tredjeplass samanlagt i verdscupen, berre slått av Vreni Schneider og Katja Seizinger. Ein andreplass i super-G i Val-d'Isère var hennar beste verdscupplassering i 1955/96-sesongen. Under VM i alpint 1996 i Sierra Nevada var sjuandeplassen i utfor hennar beste prestasjon.

Zeller-Bähler la opp i 1996, etter å ha stått på pallen i 17 verdscuprenn.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heidi Zeller-Bähler» frå ,  den 19. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Jiří Parma

Jiří Parma () er ein tsjekkisk tidlegare skihoppar som representerte både Tsjekkoslovakia og sidan Tsjekkia. Han vart verdsmeister i normalbakken i ski-VM 1987. Parma vann 1984-85 tre renn i verdscupen i skihopping og fire medaljar i lagtevlingar under verdsmeisterskap og vinter-OL.

Aktiv
Parma debuterte i verdscupen i skihopping 30. desember 1980. I skiflygings-VM 1983 i Harrachov kom han på sjetteplassen. Midt i desember 1983 kom han på tredjeplass i eit storbakkerenn i verdscupen i Lake Placid. Fire veker seinare, 14. januar 1984, vann han i Harrachov sitt første verdscuprenn. Han deltok i begge renna under vinter-OL 1984 i Sarajevo, med ein tiandeplass i normalbakken som best. Straks etter dei olympiske leikane var han med på det tsjekkoslovakiske laget som kom på bronseplass i lagtevlinga i ski-VM i Engelberg. I mars 1984 tok han sin andre siger i verdscupen då han vann hopprennet i den Svenska skidspelen i Falun. Nokså nøyaktig eitt år seinare tok han i Örnsköldsvik sin tredje og siste siger i verdscupen.

Parma vann gullmedaljen i normalbakkerennet under VM 1987 i Oberstdorf. Med 224,4 poeng vann han ein klar siger, nesten åtte poeng føre Matti Nykänen med Vegard Opaas på bronseplassen. I storbakkenrennet vart Parma nummer ni. Parmas beste sesong var likevel 1988-sesongen, endå om han ikkje vann eit einaste renn. Han kom då på fjerdeplass samanlagt i verdscupen. I den tysk-austerrikske hoppveka vart han samanlagt nummer tre. Under vinter-OL 1988 i Calgary vart han nummer fem i normalbakken. Ein ny femteplass vart det i den neste olympiaden, 1992 i Albertville.

Parma vann fleire medaljar med nasjonale hopplag i dei internasjonale meiserskapstevlingane. Han var med på Tsjekkoslovakias bronselag i ski-VM 1989 i Lahti, og under vinter-OL 1992 i Albertville. Dessutan var han på sølvlaget i ski-VM 1993 i Falun. Under verdsmeisterskapen i Falun kom han på 6. og 8. plass i dei to individuelle renna, best var han i storbakken.

Parma vann tre renn i verdscupen og stod 17 gongar på pallen etter verdscuprenn. Han la opp som skihoppar i 1996.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jiří Parma» frå ,  den 21. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 
 

Tsjekkoslovakiske skihopparar
Tsjekkiske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tsjekkoslovakia
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1984
Skihopparar under vinter-OL 1984
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1988
Skihopparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Tsjekkiske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Magnus Takvam

Magnus Takvam () er ein norsk politisk journalist og forfattar. 
Han var kommentator i politisk avdeling i NRK fram til 2022 då han gjekk av med pensjon. Same året byrja han i nettavisa Altinget.no.

Takvam tok ex.phil. ved Universitetet i Bergen, mellomfag i spansk ved Universitetet i Oslo i 1980 og samfunnskunnskap grunnfag ved Universitetet i Bergen. Han var ved Norsk Journalisthøgskole frå 1981 til 1983.

Han arbeidde i NRK frå 1983 til 2022. Marie Takvam var mor hans.

Verk 
 Arbeiderpartiets fall, Tiden (2002) ISBN 9788210046582
 Hun skrev for å kunne leve – min mor, Marie Takvam, Kagge (2021) ISBN 9788248928409

Kjelder 

NRK-journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Kannik

For området i Stavanger sjå Kannik i Stavanger

Kannik, òg kalla korbror, korsbror, korherre, domherre og domkapitular, er ei nemning som opphavleg vart brukt på alle geistlege som arbeidde i eit bispedøme, utanom privatkapellanar og ordensprestar. Etter kvart gjekk tittelen over til berre å bli brukt om sekularprestar som var knytt til ein katedral eller ei kollegiatkyrkje, som er ei kyrkje med eit kollegium av geistlege (domkapittel), til dømes basilikaen Sacré-Coeur de Montmartre i Paris.

Frå Augustin si tid vart det vanleg at prestane ved ein katedral levde i eit klosterliknande fellesskap, og på 800-talet utvikla domkapittelet seg til ein fast institusjon. Før 1000-talet skjedde det store utglidingar, slik at mange kannikar hadde privat eigedom og levde aleine. Frå det tidspunktet byrja ein å skilje mellom sekulære kannikar, som er knytt til ein katedral eller kollegiatkyrkje, men som lever som vanlege sekularprestar, og regulære kannikar som lever under ein ordensregel.

Domkapitla fekk etterkvart store inntekter, og kannikane vart lønt med ein nærare bestemd prebende, dvs. inntekt frå nærare avgjorde delar av kyrkjegodset som kunne vere betydeleg. Dette gjorde dei økonomisk uavhengige av biskopen. Kannikane hadde òg mange rettar i kyrkjestyret, mellom anna retten til å velje biskop, ofte vald frå deira eigen midte.

I Danmark-Noreg eksisterte tittelen kannik fram til reformasjonstida. Domkapitla mista det meste av styresmakta si i kyrkjestyret under reformasjonen. Ved Konsilet i Trient vart den verdslege makta til kannikane kraftig redusert innan Den katolske kyrkja.

Tittelen er i dag særleg brukt i Den katolske kyrkja og Den engelske kyrkja. Blant dei mest kjende katolske kongregasjonane er augustinerkorherrane, laterankannikane og premonstratensarane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kannik» frå ,  den 21. januar 2012.  

Kyrkjelege titlar
Kristne leiarar

ja:カノン#キリスト教
Jacques Henri de Durfort de Duras

Jacques Henri de Durfort, hertugen av Duras () var marskalk av Frankrike.

Bror hans, Guy Aldonce de Durfort de Lorges, var òg marskalk av Frankrike. Han tente først under onkelen sin, Turenne, og under Condé. Han utmerkte seg i Mariendal og Alerheim.  

I 1651 følgde han Condé inn i eit opprør, men kom attende i teneste hos kongen i 1657 med tittelen generalløytnant.  Han spelte ei viktig rolle i erobringa av Franche-Comté og vart av Ludvig XIV utpeikt som guvernør i provinsen og marskalk i 1675. I 1689 tok han del i øydelegginga av Pfalz under niårskrigen.

Han gifta seg med Marguerite Félice de Lévis, dottera til Charles de Lévis, hertugen av Ventadour og Marie de La Guiche. Marguerite Félice var svigerinna til Charlotte de La Mothe Houdancourt og tante til hertuginna av Rohan-Rohan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacques Henri de Durfort de Duras» frå ,  den 21. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Fransk adel
Franske marskalkar
Franskmenn i niårskrigen
Den Heilage Ande-ordenen
Johan Georg III av Sachsen

Johan Georg III () var kurfyrste av Sachsen frå 1680 til 1691.

Han endra den franskvenlege kursen til faren og tok parti mot Ludvig XIV av Frankrike. Han var med i slaget ved Wien mot Det osmanske riket i 1683 som marskalk av Det tysk-romerske riket og støtta Leopold vidare i den store tyrkiske krigen frå 1686. Han vart ikkje med i Augsburgforbundet i 1686 mot Frankrike i niårskrigen, men reiste personleg til Haag i mars 1688 for å diskutere med Vilhelm av Oranien, Georg Vilhelm av Braunschweig-Lüneburg og Fredrik Vilhelm av Brandenburg om mogelege trekk mot Ludvig XIV. Han støtta derimot ikkje direkte at Vilhelm skulle ta over den engelske trona. 

Etter ein ny invasjon av Frankrike i 1689, lånte han igjen bort soldatane sine for å verne Franken. Han vart seinare med i armeen til Karl av Lorraine og tok del i omleiringa av Mainz.

Sonen hans, Friedrich August den sterke av Sachsen, var konge av Polen 1697-1704 og 1709-1733.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «John George III, Elector of Saxony» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff

Saksiske kurfyrstar
Huset Wettin
Folk frå Dresden
Elefantordenen
Nicolas Chalon du Blé

Nicolas Chalon du Blé () var ein fransk adeleg general og utanriksminister. Han var marki av Uxelles og Cormatin, og vart òg gjort til riddar og marskalk av Frankrike av Ludvig XIV. Chalon du Blé var diplomat for Ludvig XIV og hertug Filip II av Orléans.  

Han gjorde militær karriere under niårskrigen og tente som generalløytnant under omleiringa av Philippsburg og fekk ansvaret for å forsvare festninga i Mainz, då den franske armeen måtte trekkje seg attende. 

I starten forsvarte han omleiringa av Mainz mot Storalliansen frå 1. juni til 8. september 1689, men måtte overgje seg, og fekk offentleg kritikk då han vendte attende til Paris. Han fekk likevel lenet Rougemont-le-Château (1696) av kongen og vart sidan marskalk i 1703.

Chalon du Blé representerte kongen som diplomat under forhandlingane i freden i Utrecht i 1713.  Han vart den første utanriksminsiteren under Filip II (1715-1718). 

Nicolas Chalon du Blé var ein av dei mest kjende homoseksuelle i si tid, og kjend for å vera tiltrekt av unge kammertenarar og offiserar. Han gifta seg aldri, og hadde ingen barn. Chalon du Blé døydde i Paris i 1730.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nicolas Chalon du Blé» frå ,  den 22. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Chalon-sur-Saône
Franske marskalkar
Markiar av Uxelles
Markiar av Cormatin
Franskmenn i niårskrigen
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Den Heilage Ande-ordenen
Franske diplomatar
Franske utanriksministrar
Vinnarar av Eurovision Song Contest

Vinnarar av Eurovision Song Contest gjev oversyn over vinnarane av Eurovision Song Contest. 67 songar har vunne tevlinga som vert arrangert av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). Det har vorte nytta mange ulike røystesystem sidan starten i 1956. Felles for desse er at poenga har vorte tildelt av juryar eller fjernsynssjåarar. Vinnaren er den songen som får flest poeng. Under den fyrste tevlinga i 1956 vart det ikkje gjeve poeng, men røyster, og berre vinnaren vart offentleggjort.

Det har vore 66 tevlingar med éin vinnar, og éi tevling (1969) med fire vinnarar. 27 ulike land har vunne, med Sveits som det fyrste. Landa som har flest sigrar er Irland og Sverige som har vunne sju gonger kvar. Av dei landa som enno ventar på å vinne er Kypros det som har delteke flest gongar, og var med for 36. gong i 2017. Fram til då hadde Portugal denne rekorden, med 48 deltakingar utan siger.

Dei einaste personane som har vunne meir enn éin gong som artist er Johnny Logan, som representerte Irland med «What's Another Year» i 1980 og «Hold Me Now» i 1987, og Loreen, som representerte Sverige med «Euphoria» i 2012 og «Tattoo» i 2023. Logan er også ein av berre sju låtskrivarar som har skrive meir enn eitt vinnarbidrag, «Hold Me Now» i 1987 og «Why Me?» i 1992, framført av Linda Martin. Dette gjer Logan til den einaste personen som har tre sigrar i tevlinga, anten som songar, låtskrivar eller begge delar. Dei seks andre låtskrivarane med meir enn eitt vinnarbidrag er Willy van Hemert (Nederland i 1957 og 1959), Yves Dessca (Monaco i 1971 og Luxembourg i 1972), Rolf Løvland (Noreg i 1985 og 1995), Brendan Graham (Irland i 1994 og 1996), Peter Boström og Thomas G:son (Sverige i 2012 og 2023).

Dei som vinn Eurovision Song Contest får ei unik moglegheit til å fremje ei internasjonal karriere. Det er likevel ikkje mange artistar som har vorte store internasjonale stjerner. Mellom dei som har fått mest suksess etter å ha vunne tevlinga finn ein ABBA som vann for Sverige i 1974 med «Waterloo» og Céline Dion som vann for Sveits i 1988 med «Ne partez pas sans moi».

Vinnarar

Etter land

Etter språk

Etter startnummer

Fotnotar
1. Hemmeleg røysting der poenga ikkje vart kunngjort.
2. Spania, Frankrike, Nederland og Storbritannia vann tevlinga fordi det ikkje fanst reglar for kva som skjer om fleire land får like mange poeng. Med dei reglane ein nyttar i dag, hadde Frankrike vunne.
3. Vann under namnet Vest-Tyskland.
4. Prosentpoeng mellom første og andreplassen.
5. Bidraget vart framført på engelsk og ukrainsk.
6. Bidraget vart framført på engelsk og krimtatarisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «List of Eurovision Song Contest winners» frå ,  den 24. januar 2012.  
 

 
 
V
Louis de Crevant de Humières

Louis de Crévant, Duc d'Humières () var marskalk av Frankrike og guvernør i Compiègne, Bourbonnais og Lille.

Han var til stades i slaget ved Dunes og deltok i den fransk-nederlandske krigen under Turenne. Han vart marskalk av Frankrike i 1668.  I slaget ved Kassel assisterte han og marskalk Luxembourg hertug Filip I av Orléans til siger. 

I 1688 invaderte han Dei spanske Nederlanda men klarte ikkje å vinne slaget ved Walcourt året etter mot ein mindre styrke.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Louis de Crevant, Duke of Humières» frå , den 25. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Hertugar av Humières
Franske marskalkar
Anne Jules de Noailles

Anne Jules de Noailles, 2. hertug av Noailles () var ein av dei øvste generalane i Frankrike mot slutten av regjeringstida til Ludvig XIV, og han kommanderte dei franske styrkane i Spania under både niårskrigen og den spanske arvefølgjekrigen. I 1693 vart han marskalk av Frankrike.

Liv og virke
Han tok over som hertug etter faren Anne de Noailles då han døydde i 1677. Han var gift med Marie Françoise de Bournonville som han fekk 21 born med. Adrien-Maurice, det sjuande barnet og den eldste overlevande sonen hans, overtok etter faren då han døydde. Av døtrene gifta Marie Victoire seg med ein av kong Ludvig XIV sine uekte born, Comte de Toulouse.

Den største sigeren hans var slaget ved Ter i 1694.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anne Jules de Noailles» frå ,  den 25. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Franske marskalkar
Anne-Jules
Huset Noailles
Franskmenn i niårskrigen
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Den Heilage Ande-ordenen