kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Otto Lous Mohr

Otto Lous Mohr () var ein norsk lækjar og universitetsrektor. Han var gift med Tove Mohr og bror til Hugo Lous Mohr. Tove Pihl var dotter hans.

Karriere
Otto Lous Mohr tok medisinsk embetseksamen i 1917, og var professor i anatomi frå 1919 til 1952 ved Universitetet i Oslo. I tida frå 1938 var han styrar av Universitetets arvelighetsinstitutt, i tillegg var han frå 1946 rektor ved universitetet til han gjekk av i 1952. 

Attåt ei rad genetiske og biologiske avhandlingar skreiv Mohr fleire lærebøker og populærvitskaplege bøker. Hans Arvelighet og sykdom kom også ut i Sverige, USA og Kina. Han gav også ut publikasjonar om humanistiske og sosiale emne.

Mohr tok initiativet til at Norges almenvitenskapelige forskningsråd vart oppretta. Frå 1945 til 1957 var han styreformann i Norsk Rikskringkasting.

Kjelder
 

Norske medisinprofessorar
Hiroyuki Tomita

Hiroyuki Tomita () er ein japansk tidlegare turnar frå Osaka. Han vart verdsmeister 2005 i mangekamp og vann gullmedalje med Japans mannskap under dei olympiske leikane i Athen i 2004.

Karriere
Tomita gjekk til topps i skranke-øvinga under asialeikane 2002. Året etter vart han tredjemann i mangekampen ved Turn-VM 2003 i Anaheim, fekk også bronse i lagtevlinga. Saman med fem lagkameratar tok han gull under Sommar-OL 2004 i Athen, individuelt vann han sølvmedaljen i skranke. Tomitas største prestasjon var sigeren i mangekampen i Turn-VM 2005 i Melbourne. Eitt år seinare, ved verdsmeisterskapen i Århus, kom han på sølvplass i mangekampen og i skranke, og fekk bronse med Japan sitt lag. På tampen av 2006 vann han bøylehest under asialeikane i Doha. Tomita og Japan sikra seg sølvmedaljar i lagtevlinga i så vel Turn-VM 2007 som Sommar-OL 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hiroyuki Tomita» frå , den 18. mai 2023.  

Japanske turnarar
Verdsmeistrar i turn
Olympiske meistrar for Japan
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Japan
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Japanske deltakarar under sommar-OL 2004
Gymnastar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Japanske deltakarar under sommar-OL 2008
Gymnastar under sommar-OL 2008
'74 Jailbreak

'74 Jailbreak er ein EP av det australske rockebandet AC/DC, gitt ut i 1984. Han består av fem spor som tidlegare berre hadde vorte gitt ut i Australia. Trass i tittelen til EP-en vart songen «Jailbreak» faktisk spelt inn i 1976 og vart opphavleg gitt ut det året på den australske versjonen av albumet Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Dei fire andre spora vart opphavleg gitt ut på den australske versjonen av debutalbumet til bandet, High Voltage, spelt inn i 1974 og gitt ut tidleg året etter.

Songen «Jailbreak» vart gitt ut som singel med tilhøyrande musikkvideo samtidig med EP-en. '74 Jailbreak vart gitt ut på nytt over heile verda i 2003 som ein del av AC/DC Remasters-serien.

Innhald

Medverkande
 Bon Scott – solovokal
 Angus Young –  sologitar (spor 1 og 5), rytmegitar
 Malcolm Young – rytmegitar, sologitar (spor 2, 3 og 4), korvokal
 George Young – produsent, korvokal, trommer – bassgitar på alle utanom «Jailbreak »
 Mark Evans – bassgitar on «Jailbreak»
 Phil Rudd – trommer & perkusjon on «Jailbreak»
 Tony Currenti – trommer & perkusjon på spor 2-4
 Harry Vanda – produsent

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «'74 Jailbreak» frå ,  den 18. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

EP-ar frå 1984
Samlealbum frå 1984
Atlantic Records-album
AC/DC-album
Album produserte av George Young
Album produserte av Harry Vanda
Fjellprydfamilien

Fjellprydfamilien (Diapensiaceae) er ein plantefamilie som høyrer til ordenen Ericales. Han omfattar 15 artar i 6 planteslekter. Fjellpryd (Diapensia lapponica) er vanleg i fjellet i Noreg på tørre og skrinne rabbar, men manglar i dei sørlegaste fjellområda.

Plantar i denne slekta har lita økonomisk tyding, men nokre av dei blir dyrka av blomehandlarar.

Utbreiing
Dei fleste plantane i familien finst i Nord-Amerika og Aust-Asia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fjellprydfamilien» frå ,  den 19. mai 2023.  

Denne artikkelen bygger på «Diapensiaceae» frå ,  den 19. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

Ericales
Nikolaj Krjukov

Nikolaj Vjatsjeslavovitsj Krjukov () er ein russisk tidlegare turnar frå Voronezj. Han vart verdsmeister 1999 i mangekamp og vann olympisk gullmedalje 1996 i lagtevlinga for Russland.

Karriere
Frå 1996 til 2008 deltok Krjukov i ei rad olympiske sommarleikar og verds- og europameisterskap i turn. Han opna medaljesankinga då Russlands mannskap vann lagtevlinga ved Sommar-OL 1996 i Atlanta. Under Turn-VM 1997 tok han sølv i hopp og bronse i lagtevlinga. To år seinare sigra han i mangekampen ved Verdsmeisterskapen i turn 1999 i Tianjin, der han elles fekk ein sølvmedalje i lagtevlinga og bronsemedaljen på bøylehesten. 

I Sydney-OL 2000 enda Russland og Krjukov på bronseplass i lagtevlinga. Han var så med på å vinne mix-lagtevlinga i EM 2001 i Riesa, året etter vart det sølv i mannskapstevlinga ved EM 2002 i Pátra. Sidan sikra han seg ein ny VM-bronse i bøylehest ved Turn-VM 2003. Åra 2005 til 2008 sanka han årleg seg ein sølv- eller ein bronsemedalje i anten europameisterskap eller verdsmeisterskap. Under EM 2008 var han ein av fem russiske turnar som gjekk til topps i lagtevlinga.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nikolai Kryukov (gymnast)» frå ,  den 19. mai 2023.

Bakgrunnsstoff

Nikolaj Krjukov i olympedia.org

Olympiske meistrar for Russland
Verdsmeistrar i turn
Russiske turnarar
George Young (1946-2017)

George Redburn Young () var ein australsk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Han var med å skipe musikkgruppene The Easybeats og Flash and the Pan, and var eine halvdelen av låtskrivar- og produksjonsduoen Vanda & Young med den mangeårige samarbeidspartnaren Harry Vanda.

Young vart fødd i Skottland, og flytta til Australia med familien som tenåring, og vart naturalisert statsborgar. Han var medlem av det australske rockebandet The Easybeats i 1960-åra, og skreiv saman med bandkollega Harry Vanda dei internasjonale hitene «Friday on My Mind» og «Love Is in the Air», sistnemnde spelt inn av John Paul Young (som ikkje er i slekt). Vanda og Young var òg produsentar av tidleg arbeid av det australske hardrockbandet AC/DC, danna av dei yngre brørne hans Malcolm og Angus Young. Vanda & Young vart innlemma i ARIA Hall of Fame i 1988 og Easybeats vart innlemma i 2005.

Utvald arbeid som produsent med Vanda & Young
 Stevie Wright
 AC/DC
 John Paul Young
 The Angels
 Rose Tattoo
 Flash and the Pan
 Ted Mulry Gang
 Strongheart American Rock  trio
 Ray Arnott

Somme Vanda & Young-songar
 «Friday on My Mind» – The Easybeats (1966) Aust #1, US #16, UK #6, also recorded by David Bowie og Gary Moore
 «Good Times» – The Easybeats, INXS with Jimmy Barnes
 «Love Is in the Air» – John Paul Young (1978) Aust #2, US #7, UK #5
 «Walking in the Rain» – Flash and the Pan, Grace Jones
 «Evie – Parts 1, 2 & 3» – Stevie Wright, Pat Travers Band, The Wrights
 «Hey St. Peter» – Flash and the Pan
 «Down Among the Dead Men» – Flash and the Pan
 «Waiting for a Train» – Flash and the Pan (1983) UK #7

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George Young (rock musician)» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Australske rockegitaristar
Australske rockebassistar
Australske plateprodusentar
Australske låtskrivarar
Australske rockemusikarar
Rytmegitaristar
Musikarar frå Sydney
Musikarar frå Glasgow
AC/DC-medlemmar
ARIA Hall of Fame
ARIA Award-vinnarar
The Easybeats-medlemmar
Beat-musikarar
Australske gitaristar
Flash and the Pan-medlemmar
Marcus Hook Roll Band-medlemmar
Mark Evans (f. 1956)

Mark Whitmore Evans () er ein australsk musikar, noverande bassgitarist for rockebandet Rose Tattoo, og medlem av hardrockbandet AC/DC frå mars 1975 til juni 1977. Han spelte mellom anna på albuma T.N.T, High Voltage, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Let There Be Rock og '74 Jailbreak. Evans har spelt for ei rekkje andre grupper, nokre gonger på sologitar, mellom anna Finch (òg kjent som Contraband), Cheetah, Swanee, Heaven og The Party Boys. Sjølvbiografien til Evans, Dirty Deeds: My Life Inside/Outside of AC/DC vart gitt ut i desember 2011.

Utvald diskografi
 AC/DC – TNT (1975)
 AC/DC – High Voltage (1976)
 AC/DC – Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976)
 AC/DC – Let There Be Rock (1977)
 AC/DC – '74 Jailbreak (1984)
 Finch – Nothing to Hide (1978)
 Contraband – Contraband (1979)
 Dave Tice & Mark Evans – Brothers in Arms (2011)
 Rose Tattoo - Outlaws (2020)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mark Evans (musician)» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Australske gitaristar
Australske rockebassistar
Australske rockegitaristar
Australske heavy metal-bassistar
AC/DC-medlemmar
The Party Boys-medlemmar
Musikarar frå Melbourne
Rose Tattoo-medlemmar
Bluesrock-musikarar
Phil Rudd

Phillip Hugh Norman Rudd () er ein australsk trommeslagar, best kjent som trommeslagaren i AC/DC gjennom tre periodar. Då bassisten Mark Evans forlét AC/DC i 1977, vart Rudd den einaste australskfødde medlemmen i bandet. I 2003 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame saman med dei andre medlemmene i AC/DC. I 2014 gav Rudd ut det første soloalbumet sitt, Head Job. På grunn av pågåande juridiske problem i New Zealand, der han er busett, var Rudd ikkje i stand til å bli med bandet på Rock or Bust-turneen i 2015 og vart erstatta av Chris Slade. Den 30. september 2020 stadfesta AC/DC at Rudd ville bli med i bandet igjen på comebackalbumet Power Up.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phil Rudd» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

AC/DC-medlemmar
Australske trommeslagarar
Australske heavy metal-trommeslagarar
Australske rocketrommeslagarar
Musikarar frå Melbourne
Bluesrock-musikarar
Tony Currenti

Tony Currenti () er ein australske trommeslagar av italiensk avstamming, best kjent som studio-trommeslager for det australske hardrockbandet AC/DC (1975-debutalbumet High Voltage, singelen «High Voltage», og 1984-albumet 74 Jailbreak) og diverse Vanda & Young-prosjekt - mellom anna Stevie Wright (internasjonal hit «Evie») og John Paul Young (hitsinglane «Yesterday's Hero» og «I Hate the Music»).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tony Currenti» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-medlemmar
Australske rocketrommeslagarar
Australske heavy metal-trommeslagarar
Australske studiomusikarar
Jafet Lindeberg

Jafet Isaksson Lindeberg () var ein norsk-amerikansk gullgravar frå garden Bankenes i Kvænangen. I 1898 fann han gull i Alaska og var ein av grunnleggjarane av byen Nome. Lindeberg var ei tid rekna som den rikaste nordmannen i Nord-Amerika.

Liv og virke
I februar 1898 reiste Lindeberg med båten «Manitoba» frå Alta til New York. Herfrå la han ut på ei reise til Alaska. På Sewardhalvøya ved Beringsundet trefte han svenskane Erik Lindblom og John Brynteson. Dei tre karane danna gruveselskapet Pioneer Mining Co. som den 20. august 1898 fann mykje gull i sanden ved Anvil Creek. Her grunnla dei gullgravarbyen Nome i Alaska.

Ryktet om gullfunnet til «The Three Lucky Swedes» spreidde seg som eld i turt gras. Året etter strøymde tusenvis av menn til Nome i eit gullrush tilsvarande det i Klondike.

Lindeberg vart rik. Men då det oppstod mafiaverksemd i området, vart det gjort alvorlege forsøk på å røve frå han eigedommane hans. Med rikelege pengemidlar til å velje ein framifrå sakførar, fekk Lindeberg felta tilbake gjennom høgsterett. Advokaten skal ha fått to bøtter gull i honorar.

Børskrakket i 1929 påførte Lindeberg store økonomiske tap.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957.

Norsk-amerikanarar
Folk frå Kvænangen
Harry Vanda

Johannes Hendrikus Jacob van den Berg (), betre kjend under artistnamnet Harry Vanda, er ein nederlandsk-australsk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Han er mest kjend som gitarist i det australske rockbandet The Easybeats frå 1960-åra som saman med kollega George Young danna låtskrivar- og plateprodusentduoen Vanda & Young på 1970- og 1980-talet.

Utvald liste over songar skrivne av Vanda og Young
«Friday On My Mind» - The Easybeats, David Bowie, London, Gary Moore (1987), Richard Thompson
«Good Times» - The Easybeats, INXS & Jimmy Barnes (1986)
«Evie, Parts 1, 2 & 3» - Stevie Wright (1974), Pat Travers Band (1978), The Wrights (2004), Suzi Quatro
«Hard Road» - Stevie Wright, Rod Stewart
«Black Eyed Bruiser» - Stevie Wright (1975), Rose Tattoo (2007)
«Love is in the Air» - John Paul Young (1978)/(1992)
«Standing in the Rain» - John Paul Young (1976)
«I Hate the Music» - John Paul Young (1976)
«Yesterday's Hero» - John Paul Young (1975), Bay City Rollers (1976)
«Down Among the Dead Men» - Flash and the Pan (1978)
«Hey St Peter» - Flash and the Pan (1976)
«Walking in the Rain» - Flash and the Pan, Grace Jones
«Waiting for a Train» - Flash and the Pan
«Midnight Man» - Flash and the Pan
«Runnin' for the Red Light (I Gotta Life)» - Meat Loaf
«Show No Mercy» - Mark Williams (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Harry Vanda» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

ARIA Hall of Fame
APRA Award-vinnarar
ARIA Award-vinnarar
Australske rockegitaristar
Australske plateprodusentar
Australske låtskrivarar
Australske rockemusikarar
Sologitaristar
Musikarar frå Sydney
The Easybeats-medlemmar
The Wrights-medlemmar
Flash and the Pan-medlemmar
Marcus Hook Roll Band-medlemmar
Rob Bailey

Rob Bailey  er ein australsk musikar, som var ein tidleg bassist i hardrockbandet AC/DC. Han vart med i gruppa i 1974 saman med Malcolm Young (rytmegitar), Angus Young (sologitar), Dave Evans (solovokal) og Peter Clack (trommer). Bailey forlét bandet i januar 1975

Karriere
Bailey spelte bassgitar i Flake (1973), Acid Road, Rudy and the Aardvarks og Natural Gas. Sistnemnde gruppe varma opp for The Rolling Stones på den australske turnéen deira i 1972 og 1973.

Frå april 1974 til januar 1975 var Bailey ein fast medlem i  rytmeseksjonen til det australske hardrock-bandet AC/DC. Han dukka opp i tidlege videoopptak av AC/DC, Last Picture Show Theatre-videoen av «Can I Sit Next To You Girl». I august varma AC/DC, med Bailey, opp for Lou Reed på hans Rock'n'Roll Animal-turné i Australia. Bailey var bandmedlem under innspelinga av debutalbuma deira, og medan det blir rekna at han spelte på albumet High Voltage (gitt ut i februar 1975), vart æra for bassgitar på albumet gitt til George Young. Etter Bailey slutta hadde ikkje AC/DC ein fast bassgitarist før Mark Evans i mars 1975; i løpet av den tida vart stillinga fylt av Larry Van Kriedt, Malcolm Young, den eldre bror hans George Young, og tidvis av Paul Matters.

Bailey har opptredd med Wayne Green og Brett Keyser (ex-Innocent Bystanders) som Company of Men i Vest-Australia, støtta av The Dingoes. Robert Bailey har 3 døtrer, Nadine, Clare og Laura. Laura, fødd i 1991, speler også bassgitar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rob Bailey» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-medlemmar
Australske bassistar
Peter Clack

Peter Clack er ein australsk trommeslagar som i ti månader var ein tidleg medlem av hardrockbandet AC/DC. I april 1974 slutta han seg til Malcolm Young (rytmegitar), Angus Young (sologitar), Dave Evans (solovokal) og Rob Bailey (bassgitar). Han dukkar opp i tidlege videoopptak av AC/DC, Last Picture Show Theatre-videoen av «Can I Sit Next to You Girl». Clack var medlem av bandet under innspelinga av debutalbumet High Voltage, men dei fleste trommespora vart spelt inn av Tony Currenti. Clack heldt fram med AC/DC fram til januar 1975 då han vart sparka saman med Bailey, og Clack sin permanente erstattar vart Phil Rudd.

Før han byrja i AC/DC hadde Clack spelt med Bailey i Flake. Peter var trommeslagaren i Allan Hessey Big Band. Frå november 2011 spelte han med det Melbourne-baserte bandet Raw Sylke. Han er no trommelærar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Clack» frå ,  den 19. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

 Two Sides to Every Glory, Paul Stenning, 2005
 «Metal Hammer & Classic Rock present AC/DC», Metal Hammer magazine special, 2005

AC/DC-medlemmar
Australske rocketrommeslagarar
Arena Birmingham

Arena Birmingham er ein innandørs konsertarena i Birmingham i Storbritannia. Arenaen har NEC Group som eigar, og ligg i Birmingham sentrum. Han opna dørene i 1991 under namnet National Indoor Arena, som det største i sitt slag i Storbritannia. Etter ei større ombygging i 2013–2014, opna arenaen på nytt i desember 2014 som Barclaycard Arena. I 2017 fekk bygninga sitt noverande namn. Arenaen har plass til  publikummarar og arrangerer alt frå konsertar og idrettskampar til konferansar og utstillingar.

Historie 
Bygginga starta i 1988, og National Indoor Arena blei offisielt opna 4. oktober 1991 av idrettsutøvaren Linford Christie. Dei fyrste åra blei anlegget brukt til både underhaldingstilstellingar og idrettsarrangement. Blant anna blei Eurovision Song Contest 1998 arrangert i arenaen i mai 1998.

I 2012 godkjente Birmingham byråd planane om å pusse opp og byggje om arenaen. Arbeida starta i juni året etter, og blant anna blei eksteriøret bytta. Det blei også gjort større ombyggingar inne i sjølve arenaen. Den ombygde arenaen fekk namnet Barclaycard Arena og opna i 2. desember 2014 med ein konsert med Michael Bublé. 

Arenaen fekk sitt noverande namn i september 2017.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arena Birmingham» frå ,  den 17. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside

Idrettsanlegg i England
Konsertlokale i England
Eurovision Song Contest 1998
Eurovision Song Contest-arenaer
Ivan Ivankov

Ivan Aleksandrovitsj Ivankov () er ein belarusisk tidlegare turnar frå Minsk. Han vart verdsmeister i mangekamp i 1994 og 1997, og europameister i mangekamp i 1994 og 1996. Ivankov vann også tre gullmedaljar i lagtevlingar for Belarus, dei to fyrste i europameisterskap i turn, 1994 og 1997, den tredje og siste ved Turn-VM 2001 i Gent. I olympiske leikar var fire fjerdeplassar det beste han oppnådde.

Ivankov sanka åra 1994-2001 elleve (3-3-5) VM-medaljar og åra 1994-2006 fjorten (4-6-4) EM-medaljar i ulike turnøvingar og -tevlingar. Einast i hopp-øvinga vart han verande medaljelaus.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ivan Ivankov» frå ,  den 20. mai 2023.  

Belarusiske turnarar
Verdsmeistrar i turn
Folk frå Minsk
Rebecca Gablé

Rebecca Gablé () er ein tysk forfattar av historiske romanar. Ho er best kjend for riddarromanar sett i mellomalderen. Ho verker også som omsetjar frå engelsk.

Liv og virke
Etter å ha gått ut av skulen byrja ho i 1984 på ein eittårig lærlingsperiode som bankassistent. Ho arbeidde totalt fire år i bank. På denne tida budde ho nær ein militærbase nytta av  britiske Royal Air Force, og kom i kontakt med personellet der. Det gav henne ei intens interesse for engelsk språk og kultur, noko som stadig er tydeleg i dei litterære verka hennar. Det kommersielle gjennombrotet hennar kom i 1997 med den fyrste historiske romanen hennar Das Lächeln der Fortuna, som det blei selt 200 000 eksemplar av i det fyrste året etter utgjevinga. I 1991 byrja ho studera litteraturvitskap og mellomalderstudiar ved Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf, og tok magistergrad i 1996. Frå 1999 til 2000 hadde ho ei lærarstilling her innan gammalengelsk litteratur. I 2000 gav ho ut Das zweite Königreich, også ein historisk roman. Sidan det har ho hatt fleire bestseljarar i same sjanger. I tillegg til ein serie om den oppdikta Waringham-familien, som er tett knytt til det engelske kongehuset i mellomalderen og tidleg moderne tid, har Gablé skrive andre romanar som går føre seg i mellomalderen.

Verk 

 Detektivromanar
 Jagdfieber, 1995
 Die Farben des Chamäleons, 1996
 Das letzte Allegretto, 1998
 Das Floriansprinzip, 1999
 Waringham-serien
 Das Lächeln der Fortuna, 1997 
 Die Hüter der Rose, 2005
 Das Spiel der Könige, 2007
 Der dunkle Thron, 2011
 Der Palast der Meere, 2015
 Teufelskrone, 2019
 Drachenbanner, 2022
 Helmsby-serien
 Das Zweite Königreich, 2000
 Hiobs Brüder, 2009
 Otto den store-serien
 Das Haupt der Welt, 2013
 Die fremde Königin, 2017
 Andre historiske romanar
 Der König der purpurnen Stadt, 2002 (with slight references to Waringham series)
 Andre bøker
 Von Ratlosen und Löwenherzen, 2008 (popular science book about the English Middle Ages)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rebecca Gablé» frå ,  den 20. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 

 
 

Tyske forfattarar
Forfattarar frå 2000-talet
Forfattarar frå 1900-talet
Brunkolibri

Brunkolibri (Colibri delphinae) er ein kolibriart av «mangoar» i underfamilien Polytminae. Arten har eit vidt, men usamanhengande utbreiingsområde gjennom Mellom-Amerika, langs Andesfjella til Bolivia, i Tepui-området i fire land, samt ein isolert populasjon i Bahia, Brasil.
Brunkolibrien har ingen underartar.

Skildring 
Brunkolibrien er ein lite iaugefallande kolibri. Kroppslengda blir omtrent 11 til 12 cm vekta er 5,5 til 8 gram. Nebbet er relativt kort. Kjønna har like fjørdrakter, hannen har noko større lengdemål enn hoa bortsett frå lengda på nebbet. Vaksne brunkolibriar er hovudsakleg gråbrune, med fint farga grønt på ryggen. Ein lillafarga lapp strekkjer seg frå undersida av auget ned over øyredeksla. Ei brei skjeggstripe er brunkvit. Nedre og midtre del av strupeområdet glitrar grønt til blått. Nebbet er svart og beina mørkegrå. Ungfuglar skil seg frå vaksne med meir brunt til oransje på ryggen og mangel på blåfiolett farge på øyrelappen.

Utbreiing, habitat og føde 
Denne arten lever i eit rikt utval av habitat over eit oppstykka utbreiingsområde som femnar om alle landa i Mellom-Amerika frå søraustlege Guatemala og Belize til Panama, fuktig og relativt lågt langs Andes frå  Venezuela gjennom Colombia og Ecuador, i Peru og Bolivia langs fuktige, austlege sider av Andes. Eit anna større samanhengande utbreiingsområde går over Guayanaskjoldet med Gran Sabana i delstatane Bolívar og Amazonas i Venezuela. Området strekker seg vidare over nordlegaste Brasil og Guyana. Ein populasjon finst i Sucre i Venezuela og på Trinidad og Tobago og ein annan i Serra do Sincorá, Bahia, austlegaste Brasil. Her søkjer dei føde i utkantar av fuktige skogsområde, høg sekundærvegetasjon, elles halvopne habitat som kaffiplantasjar og andre opningar med høge tre som skaper skyggar. Dei føretrekkjer kuperte område og lågare fjellområde, men sesongmessig finst han av og til i låglandet. Høgda over havet varierer totalt mellom 100 og 2000 moh., men hekking skjer høgare enn 500-900 moh.

Brunkolibriar tar nektar frå eit stort utval av blomstrande relativt høge treslag, og mest frå dei med korte kronblad. Dette inkluderer treslag som Inga og Erythrina, men òg ei rekke slekter av epifyttar. Blomstrane er vanlegvis i dei midtre nivå til høgt oppe i trekronene.  Av og til vitjar brunkolibriar også svært lågtveksande blomstrar. Dei er ekstremt territoriale og spesielt dominerande over andre, mindre kolibriartar. Dei jaktar jamleg på mindre insekt frå greina si i eit tre eller dei stiller i tretopphøgder og svingar seg ned for å fange insekta.

I samband med hekkesesongen samlast hannar i små til større flokkar i leik.

Status 

IUCN har vurdert brunkolibrien til å vere livskraftig, storleiken på populasjonen er 0,5 til 5 millionar modne individ og trenden er avtakande. Arten blir rekna som sjeldan i utbreiingsområdet som dessutan er oppstykka.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Brauner Veilchenohrkolibri» frå , den 20. mai 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien