kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kathy Cook

Kathryn Jane Cook, fødd Smallwood () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Winchester som tevla i ulike sprintdistansar. Ho vann EM-sølv 1982 og VM-bronse 1983 på 200 meter og OL-bronse 1984 på 400 meter. Med britiske lag i 4 x 100 m stafett vann ho i tida 1978-84 to EM-sølv, VM-sølv og to OL-bronsar.

Aktiv
Cook var britisk rekordhaldar på 100 m, 200 m og 400 m i over 25 år. Hennar bestetid på 100 m på  11,10 sekund var britisk rekord 1981–2008. På 200 m heldt ho landsrekorden frå 1979 til 2015, aller fortast sprang ho då ho med tida 22,10 måtte nøye seg med fjerdeplass under Sommar-OL 1984 i Los Angeles. Tre dagar før OL-finalen på 200 m i Los Angeles vann ho bronsemedaljen på 400 meter etter å ha vorte klokka inn på 49,43 sekund. 

Kathy Smallwood byrja sanke internasjonale medaljar under Samveldeleikane 1978, der ho var med å sikre England sigeren i 4 x 100 m stafett, ein prestasjon laget ho og medsystrer gjentok i 1982 og 1986. Under EM 1978 tok Smallwood og lagkameratane sølv i stafettkonkurransen. To år seinare vart det stafettsølv i Sommar-OL. To nye sølv kom på høvesvis 200 m og 4 x 100 m stafett då europameisterskapen 1982 fann stad i Aten, på 200-meteren kom ho i mål tre hundredels sekund etter Bärbel Eckert frå Aust-Tyskland.

Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i 1983 vann Kathy Cook bronsen på 200 meter bak austtyske Marita Koch og Merlene Ottey frå Jamaica, samt sølv i 4 x 100 meter stafett. Ein nytt stafettmedalje sikra Cook seg under dei olympiske sommarleikane 1984 i Los Angeles, få dagar etter ho vann bronsemedaljen på 400 meter. I OL-finalen på 200 m rauk bronseplassen med minst mogleg margin, ein hundredels sekund.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Sølv i 4 x 100 m stafett (42,72). Utslått i semifinalane på 200 m (23,12=nr 9)
OL 1980 i Moskva: Nr 5 på 200 m – 22,61, nr 6 på 100 m – 11,28. Bronse i 4 x 100 m stafett (42,43)
EM 1982 i Aten: Sølv på 200 m – 22,13 og i 4 x 100 m stafett (42,66)
VM 1983 i Helsinki: Bronse på 200 m – 22,37 og sølv i 4 x 100 m stafett (42,71)
OL 1984 i Los Angeles: Bronse på 400 m – 49,43 og i 4 x 100 m stafett (43,11). Nr 4 på 200 m – 22,10
EM 1986 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 200 m (23,20=nr 10). Nr 5 i 4 x 100 m stafett (43,44)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kathy Smallwood-Cook» frå ,  den 11. juli 2020.  
 

Britiske sprintarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Winchester
Bøkeslekta

Bøkeslekta (Fagus) er ei planteslekt av lauvtre i bøkefamilien. Det finst ti artar i slekta, og av desse veks vanleg bøk (Fagus sylvatica) naturleg nokre få stader i Sør-Noreg. Elles vert fleire former av bøk brukt i parkar.

Skildring 
Blada er lêraktige og ovale med mørkegrøn overside. Dei kan ha takka eller glatte kantar. Blad og frø inneheld alkaloidet fagain.

Bøk kan danna vidstrekte skogar med tre på opptil 40 meter. Vanleg bøk kan bli 2–400 år gammal.

Bruk 
Bøk gjev eit tungt trevyrke som gjerne søkk i vatnet. Treet er verdifullt og blir særleg brukt til å laga parkett og møblar, men òg til ispinnar og kjøkenreiskapar.

Namnet på treslaget, «bøk» eller «bok», er nært i slekt med bok, og har truleg opphavleg vist til ei plate av bøketre der ein rissa inn runeteikn.

Artar
Fagus crenata
Fagus engleriana
Fagus grandifolia
Fagus hayatae
Fagus japonica 
Fagus longipetiolata
Fagus lucida
Fagus mexicana
Fagus orientalis
Vanleg bøk (Fagus sylvatica)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bøkeslekta» frå , og «Beech» frå  den 27. desember 2005.  
 
 Etymologi
 Oxford English Dictionary 
 Alf Torp og Hjalmar Falk: Etymologisk ordbok ovr det norske og det danske sprog (1903–1906, faksimileutgåve 1991 Bokklubben Kunnskap og Kultur)

Bakgrunnsstoff 

Lauvtre
Bøkefamilien
Hekkplantar
Tonja Buford-Bailey

Tonja Yvette Buford-Bailey () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Dayton i Ohio som i hovudsak tevla i 400 meter hekk. Ho vann i 1995 VM-sølv og 1996 OL-bronse i øvinga.

Aktiv
Buford gjorde sitt livs løp i VM-finalen 1995 i Göteborg. Med tida 52,62 vann ho sølvmedaljen på langhekken, ein hundredels sekund attom landskvinna Kim Batten som sette verdsrekord i øvinga, Begge løparane kom under den gamle verdsrekorden til britiske Sally Gunnell på 52,74 sekund.

Året etter presterte ho som Buford-Bailey sitt nest beste langhekkløp og vann på tida 53,22 bronsemedaljen under dei olympiske sommarleikane 1996. Deon Hemmings frå Jamaica vart olympisk meister og Kim Batten tok sølv.

Buford-Bailey avslutta med å verte nummer fire i 400 m hekk i VM 2001. Ho var då 0,05 sekund for seint ute til å slå bronsemedaljør Daimí Pernía frå Cuba.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane (55,08=nr 10)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 – 54,55
VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 52,62, bakom Kim Batten (52,61)
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 53,22
VM 1997 i Aten: Nr 6 – 54,77
OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka (57,02=nr 18)
VM 2001 i Edmonton: Nr 4 – 54,55

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tonja Buford-Bailey» frå ,  den 12. juli 2020.  
 
 

Hekkeløparar frå USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Tegla Loroupe

Tegla Loroupe () er ein kenyansk tidlegare langdistanseløpar.

Aktiv
Loroupe enda i VM 1993 på fjerdeplassen på 10 000 meter, utan å truge medaljevinnarane. To år seinare tok ho bronsen på distansen under VM i Göteborg. Både i 1997, 1998 og 1999 vart ho verdsmeister i halvmaraton. I 1999 sikra ho seg ein ny VM-bronse på 10 000 meter og flytta samstundes den personlege rekorden til 30.32,0. Året etter vart ho nummer fem i milløpet ved OL 2000 i Sydney.

Perioden 1994-2004 sigra Loroupe i ei rad store maratonløp; New York, Rotterdam, Berlin, Roma, London, Lausanne, Köln og Leipzig. I april 1998 sletta ho den 13 år gamle verdsbestetida til Ingrid Kristiansen i maraton då ho vann Rotterdam maraton på tida 2.20.47, ei rekordtid som gjaldt i vel tre år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Nr 17 på 10 000 m – 32.53,0
VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 på 10 000 m – 31.29,9
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 10 000 m – 31.17,6
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 på 10 000 m – 31.23,2
VM 1997 i Aten: Nr 6 på 10 000 m – 32.00,9
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 10 000 m – 30.32,0
OL 2000 i Sydney: Nr 5 på 10 000 m – 30.37,2 og nr 13 i maraton – 2.29.45
VM 2005 i Helsinki: Nr 40 i maraton – 2.39.58

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tegla Loroupe» frå ,  den 12. juli 2020.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Maratonløparar
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Blå brennmanet

Blå brennmanet (Cyanea lamarckii) er ei skivemanet som finst i Nordsjøen. I lag med den vanlege raude brennmaneta er ho ein av to artar brennmanet som finst i Noreg. Ho finst langs kysten av Vestlandet i perioden mai til september.

Blå brennmanet vert sjeldan større enn 20 centimeter i diameter. Ho har like stor brennande effekt som brennmaneta.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Maneter
Nesledyr
Velykyj Kujalnik

Velykyj Kujalnik (), eller Bolshoj Kujalnik () er ei elv i Podilsk, Ananjiv, Sjyrjajeve og Ivanivka rajon i Odesa oblast i Ukraina. Munningen er Kujalnikestuaret i Svartehavet. Elva er rundt 150 km lang, og har eit nedslagsfelt på 1860 km². Busetnadane Sjyrjajeve og Ivanivka ligg ved breidden av Velykyj Kujalnik.

Historisk har elva vore farbar, og saman med Dnestr blei ho brukt til å transportera varer til Svartehavet, utanom stryka i Dnjepr. I 2007-2008 bygde ulovlege sandhaustarar ein demning ved munningen av elva, slik at Velykyj Kujalnik ikkje rann ut i havet meir. Demningen blei ikkje riven, slik at estuaret tørka ut.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Velykyi Kuyalnik» frå ,  den 13. juli 2020.  

Elvar i Ukraina
Odessa oblast
Nedslagsfelt for Svartehavet
Natalia Rodríguez

Natalia Rodríguez Martínez () er ein spansk tidlegare mellomdistanseløpar frå Tarragona. Ho vann bronsemedaljen på 1500 meter både i EM 2010 og VM 2011.

Aktiv
Rodríguez sprang inn til sjetteplassen på 1500-meteren både under verdsmeisterskapen 2001, europameisterskapen 2002, verdsmeisterskapen 2005 og dei olympiske sommarleikane 2008. 

I VM-finalen 2009 i Berlin la Rodríguez alle konkurrentane på 1500 m bak seg på oppløpssida og braut målsnøret fyrst. Nokså omgåande vart ho diskvalifisert, etter som ho tidleg i siste sving dytta tetløparen Gelete Burka slik at den etiopiske utøvaren fall.

På spansk heimebane i 2010 sikra Rodríguez seg bronsemedaljen på 1500 m i EM, landskvinna Nuria Fernández vann løpet. Også i VM 2011 lukkast spurtsterke Rodríguez vinne bronsemedaljen på spesialdistansen.

Rodríguez sette sin personlege rekord på 3.59,5 i eit stemne i Rieti 28. august 2005.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (4.22,8=nr 37)
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 4.07,1
EM 2002 i München: Nr 6 – 4.06,1
VM 2003 i Paris: Utslått i semifinalane (4.08,8=nr 17)
OL 2004 i Aten: Nr 10 – 4.03,0
VM 2005 i Helsinki: Nr 6 – 4.03,0
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 4.03,1
VM 2009 i Berlin: Nr 10 – diskvalifisert i finalen
EM 2010 i Barcelona: Bronsemedalje – 4.01,3
VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje – 4.05,8
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (4.16,1=nr 32)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (4.09,1=nr 20)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Natalia Rodríguez» frå ,  den 13. juli 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Natalia Rodríguez (athlete)» frå ,  den 13. juli 2020.  
 

Spanske mellomdistanseløparar
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Spanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Spanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Spanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Folk frå Tarragona
William Van Dijck

William Van Dijck () er ein belgisk tidlegare 3 000-meter-hinderløpar som i 1987 vann bronsemedaljen i verdsmeisterskapen og i 1994 ein medalje av same valør i europameisterskapen.

Aktiv
Van Dijck sette i 1983 sin fyrste belgiske rekord på 3 000 meter hinder. Same året vann han den fyrste av ni belgiske meistertitlar i øvinga. Ved europameisterskapen 1986 i Stuttgart vart han femtemann med tida 8.20,1. Ei veke seinare sprang han i Brussel inn til siger på 8.10,0, hans åttande og siste landsrekord.

Under verdsmeisterskapen 1987 i Roma sette italienaren Francesco Panetta avgarde i høgt tempo og sprengde feltet. Favorittane frå Kenya la seg lenger bak og nådde ikkje fram til innspurten. Austtyske Hagen Melzer kom i mål nest Panetta og tok sølvmedaljen, medan Van Dijck med 8.12,1 sikra seg bronsen.

I sin siste store meisterskap, europameisterskapen 1994, spurta Van Dijck inn til ein ny bronsemedalje. Einast italienarane Alessandro Lambruschini og Angelo Carosi sprang fortare.

Van Dick la opp i 1997.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane (8.39,0=nr 22)
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane (8.23,0=nr 14)
EM 1986 i Stuttgart: Nr 5 – 8.20,1
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 8.12,1
OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 8.13,9
EM 1990 i Split: Nr 5 – 8.21,7
VM 1991 i Tokyo: Nr 9 – 8.30,4
OL 1992 i Barcelona: Nr 9 – 8.22,5
EM 1994 i Helsinki: Bronsemedalje – 8.24,8

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «William Van Dijck» frå ,  den 14. juli 2020.  
 

Belgiske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Luis Delís

Luis Mariano Delís Fournier () er ein kubansk tidlegare diskoskastar frå Guantánamo. Han vann VM-sølv i øvinga i 1983 og bronse under Sommar-OL 1980 og Friidretts-VM 1987.

Aktiv
I 1980 vann Delís bronsemedaljen under dei olympiske sommarleikane med eit bestekast på 66,32 meter, like bak den uventa vinnaren, sovjetiske Viktor Rasjtsjupkin og Imrich Bugár frå Tsjekkoslovakia, utøvarar som vart mål til høvesvis 66,64 m og 66,38 m.

21. mai 1983 kasta Delís diskosen 71,06 meter i Habana, hans livs lengste kast og gjeldande landsrekord i Cuba også i 2020. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsinki same året tok Delís med 67,36 m sølv, slått med 36 cm av Imrich Bugár. Delís deltok ikkje ikkje i Sommar-OL 1984, ei heller Sommar-OL 1988, då Cuba boikotta begge desse leikane.

I verdsmeisterskapen 1987 vann Jürgen Schult frå Aust-Tyskland diskostevlinga med 68,74 m, klart føre John Powell frå USA som nådde 66,22 m. Delís sikra seg bronsen med 66,02 m, fattige 6 centimeter lengre enn Rolf Danneberg frå Vest-Tyskland.

Delís vann elles diskosøvinga ved universiaden i 1983 og 1985, samt i panamerika-leikane i 1983 og 1987.

Doping
I 1990 vart Delís sperra ute frå idrett i 2 år, grunna i doping. Han la då opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 66,32 m
VM 1983 i Helsinki: Sølvmedalje – 67,36, bakom Imrich Bugár (67,72 m)
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 66,02 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Luis Delís» frå ,  den 15. juli 2020.  
 

Cubanske diskoskastarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Cuba
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Cubanske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Viktor Lipsnis

Viktor Lipsnis () var ein ukrainsk kulestøytar, fødd i Nizjyn og død i Kiev, som representerte Sovjetunionen. Han vart andremann i øvinga både under EM 1958 og EM 1962.

Aktiv
Lipsnis sette 12. august 1958 sovjetisk rekord i kulestøyt med 17,72 m då han sigra i den sovjetiske hærmeisterskapen i Tartu. Under europameisterskapen i Stockholm elleve dagar seinare leia han kuletevlinga etter fem omgangar, men måtte sjå seg slått av Arthur Rowe som i siste omgang sette britisk rekord med 17,74 meter. 20. januar 1959 vart Lipsnis den fyrste europearen som støytte kula over 18 meter, med di han innandørs i Leningrad fekk målt 18,08 m. 

19. juni 1960 forbetra Lipsnis sovjetrekorden til 18,49 m då han vart bestemann i eit internasjonalt stemne i Praha.  I OL-finalen i slutten av august same året vart han fjerdemann, over meteren bak dei tre medaljevinnarane frå USA. I 1961 vann Lipsnis kuletevlinga i universiaden. Under landskampen USA – Sovjetunionen i Palo Alto 21. juni 1962 flytta han sovjetrekorden til 18,93 m. Ved europameisterskapen i Beograd tok Lipsnis sølvmedaljen, klart slått av ungararen Vilmos Varjú.

I mai 1964 forbetra Lipsnis sovjetrekorden til fyrst 19,04 m og deretter til 19,23 m. 25. juli 1964 presterte han sitt livs lengste støyt då kula landa på 19,35 m i landskampen USA – Sovjetunionen i Los Angeles. Han vart likevel statist mot Dallas Long som vann og sette verdsrekord med 20,68 meter.

Lipsnis la opp etter 1965-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1958 i Stockholm: Sølvmedalje – 17,47 m, bakom Arthur Rowe (17,72 m)
OL 1960 i Roma: Nr 4 – 17,90 m
EM 1962 i Beograd:  Sølvmedalje – 18,38 m, bakom Vilmos Varjú (19,02 m)
OL 1964 i Tokyo: Nr 10 – 18,11 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wiktor Lipsnis» frå ,  den 16. juli 2020.  
 
 

Ukrainske kulestøytarar
Sovjetiske kulestøytarar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Linda Spa

Linda Spa, òg kalla Mag. Gerlinde Spazierer (), er ein austerriksk komponist og saksofonist frå Wien. 

Opphavleg studerte ho motedesign i Wien, men vart raskt interessert i musikk. Ho lærte seg å spele fløyte, klarinett, saksofon og komposisjon. I tillegg er Linda Spa dirigent og arrangør. 

Spa spelte i mange år i lag med Edgar Froese i det tyske bandet Tangerine Dream som saksofonist, klaverspelar og dirigent. Ho skreiv òg musikk for dette bandet og turnerte stundom med dei i Europa og andre delar av verda fram til 2015. 

Linda Spa har blitt nominert til Grammyprisen fem gonger som medlem av Tangerine Dream i 1990-åra. 

I 2011 framførte ho songen «Sally's Garden» i lag med Queen-gitaristen Brian May på scenen.

Diskograf

med Tangerine Dream
Større album
 1992: 220 Volt Live (Live)
 1994: Turn of the Tides
 1995: Tyranny of Beauty
 1996: Goblins' Club
 2005: Jeanne d'Arc
 2007: Madcap's Flaming Duty
 2010: Under Cover
 2011: The Island of the Fay

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Linda Spa» frå ,  den 16. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Austerrikske saksofonistar
Austerrikske klaverspelarar
Austerrikske komponistar
Tangerine Dream-medlemmar
Eelco Sintnicolaas

Eelco Sintnicolaas () er ein nederlandsk mangekjempar frå Dordrecht som vann sølvmedaljen i tikampen under europameisterskapen 2010.

Aktiv
Sintnicolaas sanka 8 052 poeng då han i 2009 tikamp-debuterte i Götzis-stemnet. Året etter flytta han den personlege rekorden til 8 159 poeng, også det i Götzis. Under europameisterskapen 2010 i Barcelona forbetra han seg kraftig og vann sølvmedaljen med 8 436 poeng, einast 17 poeng attom vinnaren.

Våren 2012 kom Sintnicolaas på andreplass i Götzis-stemnet og presterte personbeste med 8 506 poeng. I mars 2013 vann han sjukampen då Innandørs-EM fann stad i Göteborg. Etter å ha vorte fjerdemann ved EM 2014 var Sintnicolaas mykje plaga av skadar og makta sjeldan å fullføre ein tikamp-serie.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Braut etter fire øvingar
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 8 436 poeng, bakom Romain Barras (8 453 p)
VM 2011 i Daegu: Nr 5 – 8 298 poeng
OL 2012 i London: Nr 11 – 8 034 poeng
VM 2013 i Moskva: Nr 5 – 8 391 poeng
EM 2014 i Zürich: Nr 4 – 8 478 poeng
VM 2015 i Beijing: Braut etter sju øvingar
EM 2016 i Amsterdam: Nr 16 – 7 025 poeng
OL 2016 i Rio de Janeiro: Braut etter fyrste øvinga
VM 2017 i London: Braut etter sju øvingar
EM 2018 i Berlin: Braut etter fire øvingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eelco Sintnicolaas» frå ,  den 17. juli 2020.  
 

Nederlandske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Bislag

Bislag, òg kalla sval eller skott, er eit utbygg ved inngangsdørene på bustadhus. Funksjonen er dels å skjerma ytterdørene og dempa trekk frå dørene,  og dels å vera eit våtrom for å hengja av seg yttertøy og regntøy. 

I andre bygningsrettleiingar og -skildringar vert bislag brukt om eit gangrom inne i bygningskroppen, i tilknyting til kjøkeninngangen, men dette varierer.

Bislaget ved inngangsdøra var eit karakteristisk trekk ved treroms akershusstove. På Jæren var bislag vanleg på bustadhus på landbygda, men ikkje i bynære strøk. Nokre stadar vert bislag brukt om trappeavsatsen under ein svalgang. Frå Østerdalen er det kjend bislaget med eit innebygt rom over, kalla barfrø.

Ved gjenreisninga av Troms og Finnmark i 1945 vart det stilt krav om at alle hus skulle ha bislag, vindfang og gang, som altså vart oppfatta som tre ulike rom/funksjonar.

Ordet bislag kjem frå det nedertyske bislach - «det som er slått fast til noko anna». Bislag heiter på svensk ein farstukvist.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bislag» frå ,  den 18. juli 2020.  
 

Rom
Ana Dulce Félix

Ana Dulce Ferreira Félix () er ein portugisisk langdistanseløpar frå Guimarães som i 2012 vart europameister på 10 000 meter og i 2016 vann EM-sølv på same distansen.

Aktiv
Félix sigra i milløpet under europameisterskapen 2012 i Helsinki framom favoritten Joanne Pavey. Fire år seinare sette Félix personleg rekord på 10 000 meter med 31.19,0 då ho sprang inn til sølvmedalje i EM 2016 i Amsterdam, fire sekund føre bronsemedaljør Karoline Grøvdal.

Félix har elles utmerkt seg meir som terrengløpar enn baneløpar. Perioden 2010-13 sikra ho seg to individuelle VM-sølv og to individuelle VM-bronsar. Åra 2008, 2009 og 2010 vann Portugal og Félix gull i lagtevlinga i terrengløps-VM.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Nr 13 på 10 000 m – 31.30,9
EM 2010 i Barcelona: Nr 9 på 10 000 m – 33.12,9
VM 2011 i Daegu: Nr 8 på 10 000 m – 31.37,0
EM 2012 i Helsinki: Gullmedalje på 10 000 m – 31.44,7, framom Joanne Pavey (31.49,0)
VM 2013 i Moskva: Nr 13 på 10 000 m – 32.36,7
EM 2014 i Zürich: Nr 12 på 10 000 m – 32.35,9
VM 2015 i Beijing: Nr 19 på 10 000 m – 32.26,0
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje på10 000 m – 31.19,0, bakom Yasemin Can (31.12,8)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 16 i maraton – 2.30.39

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ana Dulce Félix» frå ,  den 19. juli 2020.  
 

Portugisiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Portugal
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
NM i friidrett 2004

Noregsmeisterskapen i friidrett 2004, hovudmeisterskapen, vart avvikla i Florø dagane 6.–8. august 2004 med Florø Turn- og Idrettsforening som arrangør.

Kongepokalane vart tildelt diskoskastaren Grete Etholm og spjutkastaren Andreas Thorkildsen.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

100 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «NM i friidrett 2004» frå ,  den 19. juli 2020.  
 

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 2004
Sport i 2004
Idrettstilskipingar i Vestland
Idrett i Kinn
Derval O’Rourke

Derval O’Rourke () er ein irsk tidlegare friidrettsutøvar frå Cork som spesaliserte seg i hekkeløp. Ho vann sølv på 100 meter hekk i europameisterskapane 2006 og 2010.

Aktiv
O'Rourke overraska og vann 60 meter hekk ved innandørs-VM 2006 i Moskva. Ho forbetra den irske rekorden to gongar, sist i finalen til 7,84 sekund, og la sterke løparar som Spanias Glory Alozie og svenske Susanna Kallur bak seg. I juli same året flytta ho den irske rekorden 100 meter hekk til 12,85 sekund. Under europameisterskapen 2006 forbetra ho rekorden til 12,72 då ho tok ein sølvmedalje, slått av Susanna Kallur og jamt med tyske Kirsten Bolm. 

I den neste europameisterskapen, i Barcelona i 2010, gjorde O’Rourke sitt livs beste løp. Med tida 12,65 sette ho landsrekord og sikra seg ein ny sølvmedalje, to hundredels sekund etter vinnaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2004 i Aten: Utslått i forsøket (13,46=nr 29)
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (13,23=nr 20)
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje – 12,72, bak Susanna Kallur (12,59) og delt med Kirsten Bolm 
VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (12,98=nr 16)
OL 2008 i Beijing: Utslått i forsøket (13,28=nr 28)
VM 2009 i Berlin: Nr 4 – 12,67
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 12,65, bakom Nevin Yanıt (12,63)
VM 2011 i Daegu: Nr 24
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane (12,91=nr 14)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Derval O’Rourke» frå ,  den 20. juli 2020.  
 

Irske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Irske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Irske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Irske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Folk frå Cork