Merovingarar

Merovingarar eller merovingarane er nemninga på den første kongeætta som rådde over Frankarriket. Dei sat med kongsmakta frå 451 til 751, då karolingarane tok over. Namnet merovingar skriv seg frå Merovech eller Merovic, som rådde for frankarane frå om lag 451 til 458. Merovech er rekna som stamfar til heile ætta, sjølv om overleveringa fortel at slekta skriv seg frå ein Marcomer som var i romersk teneste seint på 300-talet, og sonen hans, Faramond. Frå Faramond finst det ein Lex Salicum, som skal ha vore rettskraftig så seint som i 1415, og grunngav kravet Henry V gjorde på den franske krona. 

Merovingarane var ei typisk germansk hovdingætt, og prega fransk og europeisk politikk frå midten av 400-talet til dei vart avsette av karolingarane om lag 751. Særmerket deira var at alle merovingarkongane hadde langt hår, noko som tydde manndom og styrke. Då den siste kongen, Chilperic III, vart sett i kloster, av hushovmeisteren Pippin den stutte, vart kuppet sett i verk ved å symbolsk skjera av han alt håret.

Elles hadde merovingarane, som andre hovdingætter av same slag, tradisjon for samkongedøme, noko som ofte kom til å dele opp kongeriket i den tida dei rådde for frankarane. Dette førte òg til ufred mellom brør og kongesøner. I kongerekkja finn ein difor ofte at fleire rår samstundes.

Kongerekkje 
Chlodovech I eller Clovis rådde for heile Gallia etter 509 til han døydde i 511.

Chlodovech sameinte så godt som heile det romerske Gallia under sitt styre, so vel som Soissons, som den romerske hærføraren Syagrius hadde rådd for før. Han valde Paris som hovudstad, og dette vart fremste bustaden hans, saman med Soissons, Reims, Metz, og Orléans. Då han døydde, vart riket delt mellom dei fire sønene hans:

  	 

Soissons
 Chlotaire I, 511–561

Paris
 Childebert I, 511–558 
 Chlotaire I, 558–561

Orléans
 Chlodomer, 511–524 
 Childebert I, 524–558
 Chlotaire I, 558–561

Reims
 Theuderic I, 511–534 
 Theudebert I, 534–548 
 Theudebald, 548–555
 Chlotaire I, 555–561

Chlotaire I arva etter kvart alle dei frankiske kongedøma etter at brørne eller etterfølgjarane deira var daude. Etter at han sjølv fór av, vart kongedømet delt opp att mellom sønene hans:

  	 

Soissons (etter kvart Neustria)
 Chilperic I, 561–584
 Chlotaire II, 584–629

Paris
 Charibert I, 561–567 
 Chilperic I, 567–584 
 Chlotaire II, 584–629

Orléans (Med tida Burgund)
 Guntram, 561–592 
 Childebert II, 592–595 
 Theuderic II, 595–613 
 Sigebert II, 613
 Chlotaire II, 613–629

Reims og Metz (Med tida Austrasia)
 Sigebert I, 561–575 
 Childebert II, 575–595 
 Theudebert II, 595–612 
 Theuderic II, 612–613 
 Sigebert II, 613
 Chlotaire II, 613–623

Chlotaire II varde Brunhilda og sonesonen hennar. Han sameinte kongedømet på ny. Men i 623 gav han den unge sonen sin til Austrasia for at denne skulle vera konge der. Sonen åt etterfølgjaren hans, Dagobert I, 
heldt fram denne politikken ved å utnemne ein underkonge for Akvitania, som skulle rå frå Toulouse, i 629.
  	 

Neustria og Burgund
 Dagobert I, 629–639
 Chlodovech II, 639–658 
 Chlotaire III, 658–673 
 Theuderic III 673
 Childeric II, 673–675
 Theuderic III, 675–691

Akvitania
 Charibert II, 629–632
 Chilperic, 632
 Dagobert I, 632–639

Austrasia
 Dagobert I, 623–634
 Sigebert III, 634–656
 Childebert Fostersonen, 656–661
 Chlothar III, 661–662
 Childeric II, 662–675
 Clovis III, 675–676
 Dagobert II, 676–679

Theuderic III vart kanna som konge over alle frankarar i 679. Frå då av kan ein rekne kongedømet som samla att, trass i nokre mindre feidar.

 Chlodovech IV, 691–695
 Childebert III, 695–711
 Chlotaire IV, 717–720
 Dagobert III, 711–715
 Chilperic II, 715–721 	 
 Chlotaire IV, 717–720, berre motkonge i Austrasia.
 Theuderic IV, 721–737 	 
 interregnum 737–743 	 
 Childeric III, 743–751

Merovingarar i kulturen 
Merovingarane spelar ei rolle i nyare utleggingar av segna om Gralen, og Dan Brown knyter slekta til ei gissa blodline etter Jesus og Maria Magdalena. I denne tradisjonen skulle Merovic (med eit namn som er knytt til ord-lekken *mar, hav), vera komen frå havet eller vera son av eit havuhyre, som vert tolka inn i denne tradisjonen. Den faktiske ættlina etter Faramond ser Dan Brown heilt bort frå. Mykje av spekulasjonen kring Da Vinci-koden krinsar om lagnaden til kong Dagobert II.

Kjelder 

 Alf Henriksons verdshistorie. 
 Engelsk Wikipedia.

Frankarar
Fransk historie
Frankiske kongar