kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Honesty av Billy Joel

«Honesty» er ein song av den amerikanske songaren Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i 1979. «Honesty» vart skriven av Joel og produsert av Phil Ramone som ein pianoballade om naturleg mangel på skam.

Songen fekk stort sett positiv kritikk i musikkpressa, som trakk fram teksten og pianoinstrumenteringa som positive faktorar. Singelen nådde 24. plass på den amerikanske Billboard Hot 100-lista, og vart den tredje hitten frå albumet. Singelen selde til gullplate i Japan for sal av ringetonar med over 100 000 nedlastingar. Songen nådde 16. plassen på den kanadiske singellista.

Joel framførte songen mange gonger på konsertar med Elton John og seinare med Bryan Adams.

I meldinga om 52nd Street skreiv Stephen Thomas Erlewine på Allmusic at «Honesty» var ein av dei beste songane til Joel.

Medverkande
Billy Joel - vokal, piano
David Spinozza - akustisk gitar
Robert Freedman - orkestrering for blåseinstrument og strykarar

Innhald
US singel
«Honesty» – 3:53
«The Mexican Connection» – 3:38

Dutch singel/CBS 7150
«Honesty» – 3:53
«Root Beer Rag» – 2:59

CBS singel
«Honesty» 
«My Life"

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er belgiske Toots Thielemans i 1979, japanske Hajime Mizoguchi og K, svenske Helen Sjöholm, Maggie Gyllenhaal.
 
Songen vart sampla av Jay-Z i songen «From Marcy to Hollywood» for filmmusikken til The Players Club i 1998.

Ein av dei mest kjende coverversjonane vart gjort av Beyoncé Knowles i 2008 for eit samlealbum med den tidlegare gruppa hennar, Destiny's Child, kalla Mathew Knowles & Music World Present Vol.1: Love Destiny. Songen vart seinare gjeven ut på platinum-utgåva av soloalbumet hennar I Am... Sasha Fierce (2008). Denne singelen nådde andreplassen på singellista i Sør-Korea.

Beyoncé-singelen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Honesty (Billy Joel song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1978
Singlar frå 1979
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Beyoncé-songar
Softrocksongar
Songar produserte av Phil Ramone
Popballadar
Iolanda Balaș

Iolanda Balaș () var ein rumensk høgdehoppar, fødd Timişoara og død i Bucureşti. Frå 1958 til 1964 vann ho alle dei store meistertitlane i høgdehopp; EM 1958 og 1962 og OL 1960 og 1964. Ho sette 14 verdsrekordar i øvinga og vert rekna som ein av dei største høgdehopparane gjennom alle tider. Mellom 1957 og -67 vann Balaș 150 påfylgjande tevlingar i høgdehopp.

Aktiv
17-årige Balaș, som var etnisk ungarsk, tok sølvmedaljen under EM i friidrett 1954 i Bern. To år seinare vart ho nummer fem i høgdetevlinga under sommar-OL 1956 i Melbourne. Ho gjekk då over 1,67 m, det same resultatet som sølvvinnarane stoppa på.

Balaș sette meisterskapsrekord med 1,77 m då ho i friidretts-EM i Stockholm tok sin fyrste av fire strake triumfar i EM og OL. Under dei olympiske leikane i Roma i 1960 var ho fullstendig overlegen i kampen om gullmedaljen. Tre kvinner stoppa på 1,71 m, to av desse fekk kvar sin sølvmedalje. Balaș gav seg ikkje før ho hadde svinga seg over 1,85 m. 

I 1962 forsvarte Balaș EM-tittelen med god margin; 1,83 m mot 1,76 m for sølvvinnar Olga Gere frå Jugoslavia. Endå meir suveren var Balaș under sommarleikane i Tokyo i 1964, med 1,90 m slo ho sølvmedaljøren Michele Brown frå Australia med ti centimeter.

Balaș forbetra verdsrekorden i høgdehopp 14 gongar; hennar fyrste rekordhopp mælte 1,74 m og hennar siste 1,91 meter. Fyrst 4. september 1971 makta Ilona Gusenbauer frå Austerrike å slette Balaș ti år gamle rekordnotering frå rekordlista.  

Balaș nytta den lite «økonomiske» saksestilen, som ho rettnok hadde utvikla til fullnads.

Leiar
Iolanda Balaș var leiar av det nasjonale friidrettsforbundet i Romania frå 1988 til 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iolanda Balaș» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Rumenske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett for Romania
Olympiske meistrar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Barbara Sobotta

Barbara Sobotta, fødd Barbara Lerczak, gift 1) Janiszewska, 2) Sobotta, 3) Nowicki, () var ein polsk sprintar frå Krakow. Ho vann EM-gull på 200 m i 1958 og på 4x100 m stafett i 1962, samt OL-bronse på 4x100 m stafett i 1960.

Aktiv
17-åringen Barbara Lerczak vart nummer fire på 100 m i EM i friidrett 1954 i Bern. Ho vart slått ut i semifinalane på 200 m. Også under sommarleikane 1956 i Melbourne rauk ho ut or 200 m i semifinalane.

Som Barbara Janiszewska vart ho i 1958 europameister på 200 m på tida 24,1 sekundar, to tidels sekund føre sølv- og bronsevinnarane. I 4x100 m stafett sprang ho andreetappen på for Polen og enda på bronseplassen.

I 1960 tok Janiszewska og Polen ein ny bronsemedalje i stafett under sommar-OL i Roma. Etter å ha imponert på 200 m i dei innleiande rundane lukkast ho ikkje i finalen og vart nummer fem på ordinøre 24,8.

Barbara Sobotta og lagvenninnene Teresa Ciepły, Elżbieta Szyroka og Maria Piątkowska vann EM-gull under europameisterskapen 1962 i Beograd på 4x100 m stafett på tida 44,5 sekundar, ny europarekord. Individuelt tok Sobotta bronsen på 200 m, slått av europameisteren Jutta Heine frå Vest-Tyskland og Dorothy Hyman frå Storbritannia.

I 1964 vart Sobotta nummer seks på 200 m under sommarleikane i Tokyo. Ho fekk derimot ikkje plass på Polen sitt lag på 4x100 m stafett, eit lag som vann OL-gullet i øvinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barbara Sobotta» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Polske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Polske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Taisija Tsjentsjyk

Taisija Filippovna Tsjentsjik () var ein høgdehoppar frå Pryluky i Ukraina som tevla for Sovjetunionen. Ho vart europameister i høgdehopp i 1966 og tok OL-bronse i same øvinga i 1964.

Aktiv
Tsjentsjik vart sovjetmeister i høgdehopp i 1957, 1958 og 1959. Under europameisterskapen 1958 i Stockholm vann ho sølvmedaljen med 1,70 meter, sju centimeter bak den suverene Iolanda Balaș frå Romania. I 1959 sette Tsjentsjik ny personleg rekord med 1,78 meter. Ho vart nummer fem i høgdetevlinga under sommarleikane i Roma med 1,68 meter. 

I 1962 enda ho på sjetteplassen i europameisterskapen 1962 i Beograd med 1,64 meter. Året etter vann høgdehopptevlinga i universiaden i Porto Alegre med 1,72 meter. Under dei olympiske leikane 1964 i Tokyo tangerte ho sin personlege rekord på 1,78 meter og vann OL-bronsen, der Iolanda Balaș for fjerde gong på rad vann ein suveren siger i dei store meisterskapane. Same sesongen vart ho sovjetisk meister i øvinga for fjerde og siste gong. 

Høgdepunktet for høgdehopparen Tsjentsjik kom i europameisterskapen 1966 i Budapest, der Balaș ikkje stilte til start. Tsjentsjik vann med 1,75 meter, medan landslagskollega Ljudmila Komleva tok sølv med 1,73 m. I 1967 vart Tsjentsjik europeisk innandørmeister i Sofia ved å gå over 1,76 meter.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Taissija Filippowna Tschentschik» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Sovjetiske høgdehopparar
Ukrainske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Glass Houses

Glass Houses er det sjuande studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 10. mars 1980. Det inneheld den første songen til Joel som nådde førsteplassen på Billboard-lista i USA, «It's Still Rock and Roll to Me». Sjølve albumet nådde òg toppen av albumlista, der det låg i seks veker, og vart rangert på fjerdeplass for heile 1980 av Billboard. Albumet det 41. mestseljande albumet i 1980-åra med salstal i USA aleine på 7,1 millionar. I 1981 vann Joel Grammyprisen for beste mannlege rock med Glass Houses.

Bakgrunn 
Albumet var det tredje samarbeidet mellom Joel og produsenten Phil Ramone, etter The Stranger and 52nd Street.

Det opnar med glas som knuser og var eit meir rocka album enn dei tidlegare albuma til Joel. På omslaget ser ein Joel som er i ferd med å kaste ein stein inn i eit glashus.

Som musikkjournalistar, som Stephen Thomas Erlewine, meiner at albumet var Joel sitt svar på New Wave og punkrock. Joel nemner begge desse to sjangrane i teksten på songen «It's Still Rock & Roll To Me». Erlewine konluderer, «Albumet er nok ikkje punk -- det kan vere konseptet hans om punk -- men Glass Houses er uansett det næraste Joel nokon gong kom til eit reint rockealbum.»

Innhald

Medverkande
Billy Joel – synthesizerar, munnspel, piano, trekkspel, vokal
Dave Brown – akustisk gitar, elektrisk gitar
Richie Cannata – orgel, fløyte, saksofon
Liberty DeVitto – perkusjon, trommer
Russell Javors – akustisk gitar, elektrisk gitar
Doug Stegmeyer – bass

Produksjon
Produsent: Phil Ramone
Lydteknikar: Jim Boyer
Assisterande lydteknikar: Bradshaw Leigh
Mastering: Ted Jensen
Fotografi Jim Houghton

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Glass Houses» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Phil Ramone
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Nummer-ein-album i Canada
Nummer-ein-album i USA
Annelie Ehrhardt

Annelie Ehrhardt () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Ohrsleben i Sachsen-Anhalt, som tevla for Aust-Tyskland på 100 meter hekk. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1972 og europameister i 1974.

Aktiv
Annelie Jahns vart europameister for juniorar i 1960. I 1970 sette ho personleg rekord på 100 m hekk på 12,90, ei tid heilt opp med verdstoppen. Året etter forbetra ho seg, som Annelie Ehrhardt, til 12,7, einast landsmannen Karin Balzer hadde betre tid. Ehrhardt deltok i europameisterskapen 1971 i Helsingfors og tok sølvmedaljen, Karin Balzer vann gullet.

I OL-sesongen 1972 dominerte Ehrhardt øvinga og forbetra verdsrekorden to gongar. Den siste sette ho under sommar-OL i München. Med tida 12,59 sekundar var ho fullstendig suveren, sølvvinnaren Valeria Bufanu frå Romania fekk notert 12,84. I friidretts-EM 1974 sikra Ehrhardt seg gullmedaljen på tida 12,66.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Annelie Ehrhardt» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Ilona Bruzsenyák

Ilona Bruzsenyák () er ein ungarsk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister i lengdehopp i 1974.

Aktiv
I 1971 i Budapest presterte Bruzsenyák ein femkamp som gav henne sterke 4897 poeng, men ho deltok likevel ikkje i femkampen under EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Ho sprang derimot ein av etappane for Ungarns lag som vart nummer fem i 4x100 m stafett. Under dei olympiske leikane i München i 1972 oppnådde ho 4419 poeng i femkampen og vart nummer åtte, medan ho i lengdehopp kom på tiandeplass med 6,39 meter.

Høgdepunktet for Bruzsenyák kom i europameisterskapen 1974 i Roma. Her vann ho lengdehopptevlinga på ungarsk rekord, 6,65 meter, fem centimeter lengre det det sølvmedaljøren Eva Šuranová frå Tsjekkoslovakia oppnådde. I femkampen vart Bruzsenyák nummer seks med 4399 poeng.

Ho deltok i sommarleikane i Montreal i 1976 og vart nummer 16 i femkamp og utslått i lengdekvalifiseringa.

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Ilona Bruzsenyák» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Ungarske lengdehopparar
Ungarske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett for Ungarn
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Nadezjda Tkatsjenko

Nadezjda Vladimirovna Tkatsjenko () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Krementsjuk som tevla i mangekamp for Sovjetunionen. Ho vart europameister i femkamp i 1974 og olympisk meister i Moskva i 1980.

Aktiv
Tkatsjenko fekk sin internasjonale meisterskapsdebut i sommar-OL 1972 i München, der ho enda på niandeplassen i femkampen. Året etter vann ho femkampøvinga i universiaden, før ho i 1974 vann EM-gull i Roma. Med 4 776 poeng var ho 100 poeng føre sølvvinnaren Burglinde Pollak frå Aust-Tyskland. Under sommarleikane i Montreal i 1976 kom ho på femteplass med 4 669 poeng.

Frå 1977 vart 200 meter bytta ut med 800 meter i femkampøvinga, noko som var ein fordel for Tkatsjenko som ikkje var spesielt kjapp i sprintøvingane. Ho gjekk til topps i femkamp i friidretts-EM i Praha hausten 1978, men ho mista gullmedaljen då det vart avslørt at ho hadde brukt anabole steroid. Margit Papp frå Ungarn vart deretter erklært som vinnar av EM-femkampen.

Tkatsjenko var utestengd fram til OL i Moskva sommaren 1980. Den 23. og 24 juli 1980 presterte ho sin beste mangekamp nokon gong, og vann den olympiske gullmedaljen med 5 087 poeng, ny verdsrekord

Doping
Tkatsjenko testa positivt på anabole steroid under Friidretts-EM 1978, og vart utestengd frå idrett i knappe 2 år.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadeschda Tkatschenko» frå ,  den 30. august 2014.  

Sovjetiske mangekjemparar
Ukrainske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Heinz Fütterer

Heinrich Ludwig Fütterer, kjend som Heinz Fütterer, () var ein tysk friidrettsutøvar frå Illingen i Baden-Württemberg som tevla for Vest-Tyskland, og i OL-samanheng for eit alltysk landslag. Han vart europameister på både 100 meter og 200 meter, fire år seinare vann han EM-gull i 4 x 100 meter stafett. I toppsesongen 1954 tangerte han verdsrekorden på 100 meter til 10,2 sekundar.

Aktiv
Fütterer vart vesttysk meister i lengdehopp i 1949. Han var utteken til Sommar-OL 1952, men fekk ein muskelskade kort før leikane.

Fütterer vann både 100 m og 200 m under europameisterskapen i Bern i august 1954. Den 31. oktober 1954 tangerte han verdsrekorden til Jesse Owens på 100 meter under eit løp i Japan. Elles i 1954-sesongen tangerte han fyrst europarekorden på 200 meter på 20,9, før han så forbetra den til 20,8 sekundar. 

Ein lettare skadd Fütterer vart slått ut i eit mellomheat på 100 meter under sommarleikane i Melbourne i 1956. Han stilte også på det tyske laget på 4 x 100 m stafett, og vart løna med ein bronsemedalje.

Ved den tyske meisterskapen i 1958 vart Fütterer nummer tre på 100-meteren bakom Manfred Germar og Armin Hary. Desse tre sprintarane og Walter Mahlendorf vann gullmedaljen for Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett i EM i friidrett 1958 i Stockholm. Ei veke etter europameisterskapen, 29. august 1958 i Köln, sprang han tredjeetappen då eit vesttysk lag beståande av Martin Lauer, Manfred Steinbach, Fütterer og Manfred Germar sette verdsrekord med 39,5 sekundar.

Fütterer vart vesttysk meister på 100 m i 1951 og 1953-55, samt to gongar på 200 m; 1953-54.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Gullmedaljar på 100 m – 10,5, framom Rene Bonino, og på 200 m – 20,9, framom Ardalion Ignatjev
OL 1956 i Melbourne: Bronsemedalje med Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje med Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinz Fütterer» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Vest-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Tyske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Manfred Kuschmann

Manfred Klaus Kuschmann () var ein tysk langdistanseløpar, europameister på 10 000 meter i 1974, som tevla for Aust-Tyskland.

Aktiv
Kuschmann vart i 1973 nummer to på 5 000 m i Europacupen for landslag. Året etter vart han austtysk meister på både 5000 m og 10 000 m. Opningsdagen under EM i friidrett 1974 i Roma vann han gullmedaljen på 10 000 meter med minimal margin, han slo Tony Simmons frå Storbritannia med fire hundredels sekund. Seks dagar seinare var han sjanselaus då britiske Brendan Foster rykte frå 5 000-metersfeltet, men lukkast vinne spurten om sølvmedaljen.

Kuschmann vart austtysk meister på 5 000 m i 1975, og representerte Aust-Tyskland på distansen i Europacupen same året, der han vart nummer tre. Han lukkast ikkje å kvalifisere seg til korkje sommar-OL 1976, ei heller til friidretts-EM 1978.

Han døydde i Halle an der Saale etter fleire års kreftsjukdom.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manfred Kuschmann» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Nina Holmén

Siv Nina Anette Holmén, fødd Wärn, () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 3000 meter under EM 1974 i Roma.

Aktiv
Våren 1974 sprang Holmén inn til VM-sølv i terregløp. Under EM i friidrett 1974 i byrjinga av september månad, vann ho, svært overraskande, gullmedaljen på 3000 meter med tida 8.55,1. Ho slo den store favoritten, verdsrekordhaldaren Ljudmila Bragina frå Sovjetunionen, med knapt eit sekund. Med det vart Holmén den aller fyrste gullmedaljevinnaren på distansen, som den gongen var den lengste for kvinner.

To år seinare deltok ho 1500 meter under sommar-OL 1976 i Montreal, ettersom 3000 m enno ikkje hadde kome på det olympiske programmet. Ho nådde finalen, der ho enda på niandeplass.

Ho er mor til Janne Holmén som vart europameister i maraton i 2002.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nina Holmén» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Finske mellomdistanseløparar
Finske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Finland
Finske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
The Nylon Curtain

The Nylon Curtain er det åttande studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut den 23. september 1982 og produsert av Phil Ramone.

The Nylon Curtain nådde sjuandeplassen på Billboard-lista med to millionar selde plater i USA. Det var eit av dei første albuma som vart digitalt innspelt, miksa og mastra.

Bakgrunn
Albumet er av dei mest ambisiøse Joel gav ut, og Joel har sjølvsagt omtalt det som hans personlege favoritt, og kalla det «innspelinga eg er mest stolt av og det materialet eg er mest stolt av.» Då han spelte inn albumet sa han i eit intervju at han ønskte å «skape eit lydmessig meisterverk.» Så han brukte meir tid i studio for å få den rette lyden på albumet enn han hadde gjort på tidlegare album. Han sa at prosessen med å lage albumet var «utmattande». Kritikarar har tolka albumet som ei delvis hyllest til musikken til The Beatles og John Lennon.

Om temaet på albuma sa Joel «det var i Reagan-åra, og dei sviktande horisontane i Amerika på den tida tydde at du brått ikkje kunne arve det livet som faren din hadde hatt.» Denne pessimismen om den amerikanske draumen var i følgje Joel det som gjekk att i dei fleste songane på albumet.

Songen «Allentown», som handla om tilbakegangen i stålindustrien i USA, låg seks veker på 17. plassen på Billboard Hot 100-lista tidleg i 1983.

Journalisten Chuck Klosterman hylla songar frå albumet, særleg «Laura» og «Where's the Orchestra?», i boka si Sex, Drugs, and Cocoa Puffs.

Albumet vart nominert i klassen «Årets album» under Grammyprisen året etter, men vann ikkje.

Innhald

Medverkande
Billy Joel – vokal, akustisk & elektrisk piano, synthesizerar, hammondorgel, melodica, Prophet 5 synthesizer, Synclavier II på «Pressure»
David Brown – elektrisk gitar (solo), akustisk gitar (solo)
Dominic Cortese – trekkspel på «Where's the Orchestra?»
Liberty DeVitto – trommer, perkusjon
Eddie Daniels – saksofon og klarinett på «Where's the Orchestra?»
Russell Javors – elektrisk gitar (rytme), akustisk gitar (rytme)
Dave Grusin – strykar- og horn-arrangement
Charles McCracken – cello på «Where's the Orchestra?»
Rob Mounsey – synthesizer på «Scandinavian Skies»
David Nadien – konsertmeister på alle utanom «Laura» og «Scandinavian Skies»
Doug Stegmeyer – bass
«String Fever» – strykarar på «Laura» og «Scandinavian Skies»
Bill Zampino – skarptromme på «Goodnight Saigon»

Lister

Plassering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Nylon Curtain» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1982
Billy Joel-album
Album produserte av Phil Ramone
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Nummer-ein-album i Nederland
Marlies Göhr

Marlies Göhr () er ein tysk friidrettsutøvar, fødd i Gera i Thüringen, som tevla for Aust-Tyskland. Ho vart to gongar olympisk meister og to gongar verdsmeister, samt fem gongar europameister. Göhr sigra i fire tevlingar i verdscupen og tolv gongar i europacupen. Til saman vann ho ti nasjonale meistertitlar på 100 meter og to på 200 meter.

Aktiv
Den 1. juli 1977 sprang ho, som Marlies Oelsner, hundremeteren på 10,88 sekundar og vart dermed den fyrste kvinna som kom under 11 sekundar på distansen. Etter ho tangerte rekorden i juli 1982 i Dresden, forbetra Göhr sin eigen verdsrekord til 10,81 sekundar ved eit stemne i Aust-Berlin 8. juni 1983, hardt pressa av Marita Koch som fekk 10,83 i slutttid. Denne siste rekorden vart ståande i berre nokre veker, etter som Evelyn Ashford frå USA forbetra verdsrekorden til 10,79 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Sommar-OL 1976 i Montreal: Gullmedalje 4 x 100 m stafett (42,55). Nr 8 på 100 m – 11,34
EM 1978 i Praha: Gullmedalje 100 m – 11,13, sølvmedalje 200 m – 22,53, bronsemedalje 4 x 100 m stafett (43,07)
Sommar-OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje 100 m – 11,07. Gullmedalje 4 x 100 m  stafett (41,60)
EM 1982 i Aten: Gullmedalje 100 m – 11,01 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (42,19)
VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje 100 m – 10,97 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (41,76)
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje 100 m – 10,91 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (41,84)
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett (41,95). Utslått i semifinalane på 100 m 
Sommar-OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett (41,95). Utslått i semifinalane på 100 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marlies Göhr» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Tyske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988