kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Mika Laitinen

Mika Antero Laitinen () er ein finsk, tidlegare skihoppar frå Kuopio. Han vart olympiameister i 1992 og verdsmeister både i 1995 og 1997 med Finland i laghopp. Under ski-VM 1995 i Thunder Bay vann han bronsemedaljen i normalbakken. Laitinen representerte klubben Puijon Hiihtoseura i fødebyen.

Aktiv
Laitinen debuterte i verdscupen i mars 1990 i Lahti. Han hadde vanskar med å tileigne seg den nye V-stilen som på den tid slo gjennom i hoppsporten. Ofte fekk han låge stilkarakterar, men hevda seg bra takk vere sin enorme spenst; han var ein «krafthoppar» som ofte markerte seg i normalbakkane.

I 1992 kom Laitinen med i den finske troppen til OL i Albertville. Her frkk hanplass på det finske laget som vann gull i laghopp, 1,5 poeng framom Austerrike. Dei andre på laget var Ari-Pekka Nikkola, Risto Laakkonen og Toni Nieminen. Laitinen deltok også i begge dei individuelle renna, og vart nr 19 i storbakken og nr 5 i normalbakken.

Dei neste to sesongane makta han ikkje å hevde seg, og deltok berre sjeldan i verdscupen. Dermed fekk han ikkje vere med til vinter-OL 1994. Vinteren 1994/95 var Laitinen tilbake i verdseliten, og under VM 1995 i Thunder Bay var han med på å vinne ei ny gullmedalje i laghopp, saman med Nikkola, Jani Soininen og Janne Ahonen. I normalbakken kom han på bronseplassen, men var langt bak dei sterke japanarane, verdsmeisteren Takanobu Okabe og Hiroya Saitō. Han vart til sist i meisterskapen nr 13. i storbakken.

Laitinens beste sesong var vinteren 1995/96. Han vann då fem av dei fyrste ni verdscuprenna. Ved årsskiftet, etter å ha sigra i Oberstdorf, leia han verdscupen med klar margin. Under trening føre nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen fall han stygt, og braut sju ribbein og kragebeinet. Sjølv om han gjekk skadd i fleire veker, enda han likevel på sjetteplassen i verdscupen totalt.

Individuelt kom Laitinen aldri tilbake i hopptoppen etter fallet, men representerte fleire gongar Finland i laghopp. Under VM 1997 i Trondheim forsvara dei same fire finnane som vart verdsmeistrar i laghopp i 1995, meistertittelen. Den 8. desember 1997 i Villach kleiv Laitinen opp på pallen i verdscupen, for ellevte og siste gong. Han vart då nummer tre bak Masahiko Harada frå Japan og Dieter Thoma frå Tyskland.

Laitinen la opp som skihoppar i 2000.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mika Laitinen» frå ,  den 1. desember 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Mika Laitinen» frå ,  den 1. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Finske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Finland
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Botnfjorden i Antarktis

Botnfjorden er ein isdekt fjord på sørsida av Law Promontory ut mot Stefansson Bay i Enderby Land. Han vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Han vart sett på ny av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956. Det omsette namnet Cirque Inlet vert nytta offisielt av Australian Antarctic Names and Medals Committee.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Botnfjorden i Antarktis» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Fjordar i Enderby Land
Geikiefjorden

Geikiefjorden er ein fjord langs kysten av Victoria Land i Antarktis, danna mellom Drygalski istunge i nord og Lamplugh Island og sjøsida av Clarkebreen i sør. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott, som namngav han etter sir Archibald Geikie, som støtta ekspedisjonen. Geikiebreen var òg kalla opp etter han.

Kjelder

Fjordar i Victoria Land
Scott Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Relieffjorden

Relieffjorden er ein smal fjord sørvest i Terra Nova Bay. Fjorden er danna av isrørslene nær kysten av Victoria Land i nordenden av Drygalski istunge og heilt sør på Nansen Ice Sheet. Han fekk dette namnet av South Magnetic Polar Party, leia av T.W.E. David frå den britiske antarktiskekspedisjonen, 1907-09, fordi etter nesten å ha gjeve opp, vart dei redda her av «Nimrod».

Kjelder

Fjordar i Victoria Land
Scott Coast
Spaghetti-western

Spaghetti-western er ei nemning på westernfilmar, det vil seie filmar med miljø og historier frå det amerikanske cowboy- og nybyggjarmiljøet på 1800-talet, som vart produsert i Europa i 1960- og 1970-åra, hovudsakleg i Spania og Italia. Filmane var brutale og nihilistiske og fekk derfor problem med filmsensuren i mange land. Typiske døme på spaghetti-western er Django (1966), Sartana (1968), Sabata (1969), For en neve dollar (1964) og den kanskje mest kjente av dei alle: Den gode, den onde og den grusomme (1966) av Sergio Leone. Skodespelarar ein ofte knyter til denne type filmar, er Clint Eastwood, Franco Nero og Lee van Cleef.

Spaghetti-westernfilmar
Av filmar som vert rekna til denne sjangeren finn ein mellom anna: 
For en neve dollars (1964)
For noen få dollar mer (1965)
Den gode, den onde og den grusomme (1966)
Django (1966)
The Big Gundown (1967)
Django, Kill... If You Live, Shoot! (1967)
A Bullet for the General (1967)
Ace High (1968)
The Mercenary (1968)
Run, Man, Run! (1968)
Death Rides a Horse (1968)
The Great Silence (1968)
The Five Man Army (1969)
Ondt blod i Vesten (1969)
The Price of Power (1969)
The Sabata Trilogy (1969)
Companeros (1970)
El Topo (1970)
A Fistful of Dynamite (Duck, You Sucker) (1971)
Savage Guns (1971)
They Call Me Trinity (1971)
Storm Rider (1972)
Trinity Is STILL My Name! (1972)
My Name Is Nobody (1974)
Four of the Apocalypse (1975)
Keoma (1976)
China 9, Liberty 37 (1978)
800 balas (2002)

Viktige regissørar 
Enzo G. Castellari
Sergio Corbucci
Sergio Leone
Sergio Sollima
Tonino Valerii

Skodespelarar 
Mario Brega
Charles Bronson
Claudia Cardinale
Lee van Cleef
Clint Eastwood
Henry Fonda
Sancho Gracia
Richard Harrison
Terence Hill
Klaus Kinski
Guy Madison
Tomas Milian
Gordon Mitchell
Franco Nero
Jack Palance
Fernando Sancho
Bud Spencer
Gian Maria Volonté
Eli Wallach
Frank Wolff

Sjå òg
 Westernfilm

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Spaghetti-western» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Weisser, Thomas: Spaghetti Westerns: the Good, the Bad and the Violent – 558 Eurowesterns and Their Personnel, 1961-1977. Jefferson, N.C., McFarland, 1992.

Bakgrunnsstoff 
 Database for spaghettiwesternfilmar
 10,000 Ways to Die  Bok om spaghettiwestern frå 1963 – 1973, utgjeve under en Creative Commons lisens.

Spaghetti-westernfilmar
Italienske filmar
Westernfilmar
Filmsjangrar
Eksploateringfilmar
Kvanteelektrodynamikk

Kvanteelektrodynamikk er eit felt innan fysikk som byggjer på kvantefysikk og elektrodynamikk. Det tek for seg vekselverknaden mellom elektromagnetiske felt og partiklar med elektrisk lading, og er den første teorien som sameiner kvantemekanikk og den spesielle relativitetsteorien. Kvanteelektrodynamikken blei utvikla av mellom anna Richard Feynman, Sin-Itiro Tomonaga og Julian Schwinger, som saman fekk nobelprisen i fysikk for dette arbeidet i 1965. Tillegg av David Gross, Frank Wilczek og David Politzer førte til at desse fekk prisen i 2004. Grunnlaget for kvanteelektrodynamikken blei lagt sist på 1920-talet av Paul Dirac, Werner Heisenberg og Wolfgang Pauli.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Quantum electrodynamics» frå , og «Kvanteelektrodynamikk» frå  den 2. desember 2012.  

 
Kvanteelektronikk
Elektrodynamikk
Partikkelfysikk
Kvantefeltteori
Heinz Kuttin

Heinz Kuttin () er ein austerriksk, tidlegare skihoppar frå Gassen i Kärnten. Han vart verdsmeister i normalbakken under Ski-VM 1991, der han også vann eit VM-gull med Austerrike sitt lag i laghopp.

Aktiv
Kuttin debuterte i verdscupen som 16-åring, og kom på ein fin åttandeplass. Han deltok i OL 1988 i Calgary og vart nummer seks og beste austerrikar i normalbakken. I VM 1989 i Lahti tok han bronsemedaljen i normalbakken.

To år seinare, under VM 1991 vart han verdsmeister i normalbakken med 222,9 poeng, 0,9 framom sølvvinnaren Kent Johanssen frå Noreg. Tidlegare i same meisterskapen vann han også VM-gull i lagtevlinga, dei andre på Austerrike sitt lag var Ernst Vettori, Andreas Felder og Stefan Horngacher.

Under OL 1992 i Albertville fekk Kuttin bronsemedaljen i storbakken og ein sølvmedalje i lagtevlinga. Både under Ski-VM 1993 i Falun og under OL på Lillehammer vart det bronsemedaljar på Austerrike i laghopp, Kuttin var på laget begge gongane.

Kuttin vann to verdscuprenn, begge i Granåsen i Trondheim (1991 og -92), og kleiv på pallen etter tolv verdscuprenn (2-6-4). Dessutan var han med å vinne to lagtevlingar i verdscupen. Han la opp som aktiv i 1995.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinz Kuttin» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff
 
 

Austerrikske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1988
Skihopparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Stefan Horngacher

Stefan Horngacher () er ein austerriksk, tidlegare skihoppar frå Wörgl i Tirol. Han vann to VM-gull, 1991 og 2001, med Austerrike i laghopp, samt fem bronsemedaljar i laghopp i ulike verdsmeisterskap og olympiske leikar i tida 1992-2001.

Aktiv
Horngacher slo gjennom internasjonalt i 1990/91-sesongen, då han endå på fjerdeplassen i den totale verdscupen. I løpet av sin lange karriere vann han to  renn i verdscupen. Den fyrste sigeren kom i skiflyging i 1991 i Kulm og den andre i Zakopane i 1999.

Sesongane 1995 og -96 var Horngacher mykje plaga av sjukdom, alvorleg smitta av Yersinia-bakterien, og deltok knappast i hoppbakken.

Horngacher vann heile sju VM- eller OL-medaljar med Austerrike sine lag i laghopp. Derimot vann han ingen individuelle medaljar i dei store meisterskapane. Hns beste plasseringar i verdsmeisterskap kom under Ski-VM 2001 i Lahti, der han vart nummer fire i normalbakken og nummer fem i storbakken. Det var i den same meisterskapen at han vann VM-gull i laghopp i normalbakken, og fekk bronse i laghopp i storbakken.

Han la opp i 2002.

Medaljar i laghopp i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Val di Fiemme: Gullmedalje, saman med Ernst Vettori, Andreas Felder og Heinz Kuttin
VM 1993 i Falun:  Bronsemedalje, saman med Vettori, Kuttin og Andreas Goldberger
OL 1994 på Lillehammer: Bronsemedalje saman med Kuttin, Goldberger og Christian Moser
OL 1998 i Nagano: Bronsemedalje, saman med Martin Höllwarth, Reinhard Schwarzenberger og Andreas Widhölzl
VM 1999 i Ramsau: Bronsemedalje, saman med Höllwarth, Schwarzenberger og  Widhölzl
VM 2001 i Lahti: Gullmedalje og bronsemedalje; saman med Höllwarth, Wolfgang Loitzl og Goldberger

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stefan Horngacher» frå ,  den 2. desember 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Stefan Horngacher» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff
 
 

Austerrikske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Deltakarar under Ski-VM 1991
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2001
Karl Schnabl

Karl Schnabl () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå grenda Achomitz i Hohenthurn i Kärnten. Han vart olympisk meister i storbakken under vinter-OL 1976 i Innsbruck, og fekk også ein bronsemedalje i same olympiaden, samt ei medlaje i same valør i skiflygings-VM 1975.

Aktiv
Schnabl gjekk på skigymnas i Stams i Tirol. Han slo gjennom i hoppbakken under den tysk-austerrikske hoppveka 1974/75. Han vann då dei tre siste renna i turneringa, men ettersom han hamna langt nede på resultatlista i det fyrste rennet vart han nummer tre  i hoppveka, bak landsmennene Willy Pürstl og Edi Federer. Schnabl vann bronsemedaljen under VM i skiflyging 1975 i Kulm. Seinare i same sesongen gjekk han til topps i hopprennet i Lahti-leikane.

I hoppveka 1975/76 kom Schnabl på andreplass, med 910,5 poeng var han knapt ti poeng bak vinnaren av hoppveka, Jochen Danneberg. Før OL 1976 på austerriksk heimegrunn i Innsbruck var Schnabl ein av dei store gullkandidatane. Han meistra presset og tok fyrst bronse i normalbakken, før han vart olympiameister i storbakken. Mot slutten av OL-sesongen gjekk han til topps både i Lahti og i Holmenkollen.

I 1977-sesongen heldt ikkje Schnabl heilt det same høge nivået som tidlegare. Han oppnådde likevel ein andreplass i Bischofshofen under hoppveka 1976/77. Året etter overraska han stort då han vart nummer fire i normalbakken under ski-VM 1978 i Lahti.

Schnabl vart austerriksk meister i normalbakken tre år på rad; 1975-77.

Han la opp som aktiv skihoppar i 1978 for å studere medisin. Sidan har han arbeidd som lege og idrettsmedisinar ved det idrettsmedisinske instituttet i Kärnten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karl Schnabl» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Austerrikske skihopparar
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1976
Skihopparar under vinter-OL 1976
Whirinaki Forest Park

Whirinaki Forest Park er eit ålment tilgjengeleg verna skogsområde i regionen East Coast på Nordøya på New Zealand. Parken ligg kring byen Minginui og grensar til den austlege flanken av nasjonalparken Te Urewera National Park.

Miljøverndepartementet på New Zealand, Department of Conservation, har det administrative ansvaret for parken. Fotturisme og terrengsykling er populære rekreasjonsformer i parken, og der er eit nettverk av stiar og hytter som vert nytta til desse føremåla.

River Road, som er utan fast dekke, fører fran til ein parkeringsplass og eit startpnkt for mange av turane. Kortare turar går gjennom urørt krattskog til fossefalla Waiatiu Falls og Whirinaki Falls, til lagunen Arohaki Lagoon, og til slukta Te Whaiti-Nui-A-Toi Canyon. I Arohaki Lagoon er det ofte ei mengd av froskearten Litoria raniformis. Lengre turstiar knyter saman fleire hytter og to andre tilgangsvegar.

Skogane stod i sentrum for protestar på skogsdrift på 1970- og 1980-talet. I dag består store delar av parken av naturleg podocarp skog, der ein finn rimu (dacrydium cupressinum), totara (podocarpus totara), kahikatea (Dacrycarpus dacrydioides), matai (Prumnopitys taxifolia) og miro (Prumnopitys ferruginea). I ein del høgareliggjande område er det bøkeskog. Ei rekkje fuglearter, somme av dei trua, held også til i parken.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Whirinaki Forest park» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 

Department of Conservation - Whirinaki Forest Park
Department of Conservation  - Whirinaki Forest Park - opplysingsverksemd.
Whirinaki Forest - Ngati Whare Iwi - vaktarane til parken. 
NZ On Screen - "Moa's Ark : Stamp of the Giants" (1990 fjernsynsserie) omfattar Whirinaki Forest Park.

Verneområde på New Zealand
Regionen Gisborne
Nordiske greiner under vinter-OL 1976

Nordiske greiner på ski under Vinter-OL 1976 i Innsbruck bestod av ti øvingar. Tre av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.

Medaljar

Kombinert

15 km + normalbakkerenn 

Dato: 2. februar

Langrenn

Kvinner

5 km 

Dato: 7. februar

Sovjetrussiske Galina Kulakova hadde tredje beste tida, men testa positiv for efedrin og vart diskvalifisert. Bronsemedaljen vart i staden tildelt Nina Balditsjova. Kulakova forklarte den positive prøven med at ho hadde teke nasespray mot forkjøling og FIS og IOC godtok forklaringa og let henne delta på 10 kilometeren, der ho tok bronse, og på stafetten, der Sovjetunionen vann.

10 km 

Dato: 10. februar

4 x 5 km stafett 

Dato: 12. februar

Menn

15 km 

Dato: 8. februar

30 km 

Dato: 5. februar

50 km 

Dato: 14. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: 11. februar

Skihopping

Normalbakke 

Dato: 7. februar

Storbakke 

Dato: 15. februar

Referansar

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1976/Ski Nordisch» frå , den 2. desember 2012. 
 

Øvingar under vinter-OL 1976
Nordiske greiner under vinter-OL
Jock Point

Jock Point er eit nes på nordsida av Sunsetfjorden i Bay of Isles, på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagt av Discovery Investigations (DI), 1928–30. og kalla opp etter kvartermeister J. «Jock» Purvis som deltok under sjøoppmålingane av området.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia
Admiralitetet

Admiralitetet (engelsk Admiralty) i Storbritannia var tidlegare ansvarleg for den britiske marinen og vart oppretta kring 1400. Admiralitetet vart i 1964 innlemma i Forsvarsdepartementet saman med War Office og Air Ministry.

I 1546 oppretta Henrik VIII eit Council of the Marine, seinare Navy Board, for å føre tilsyn med flåten, men Lord High Admiral hadde framleis operativ kommando. Han var ein av dei ni Great Officers of State.

I 1628 gjorde Karl I om embetet, slik at kontrollen gjekk over til ein komité, Board of the Admiralty. Embetet Lord High Admiral bestod, men var oftast ikkje i bruk. Fram til 1709 vart det fleire gonger utnemnd ein Lord High Admiral for kortare periodar, men etter det året har det berre vore ytst få tilfelle, og den siste var den framtidige Vilhelm IV på byrjinga av 1800-talet. 

Medlemmar av komitéen vart kjent som Lords Commissioners of Admiralty, og var ei blanding av militære, kalla Naval Lords eller Sea Lords og sivile, gjerne politikarar. Leiaren fekk tittelen First Lord of the Admiralty, og var medlem av regjeringa.

Sidan 1806 har First Lord of the Admiralty alltid vore sivil, medan øvstkommanderande for marinen fekk den nye tittelen First Sea Lord. I 1831 vart Navy Board avskaffa, og oppgåvene deira vart underlagt Admiralitetet.

Admiralitetet vart i 1964 innlema i Forsvarsdepartementet saman med War Office og Air Ministry. Innanfor departementet er desse delt i tre komitear, Admiralty Board, Army Board og Air Force Board, som alle vert leia av forsvarsministeren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Admiralitetet (Storbritannia)» frå ,  den 3. desember 2012.

Bakgrunnsstoff

Royal Navy
Nedleggingar i 1964
Tidlegare britiske styresmakter
Sheer Point

Sheer Point er eit nes aust for Fine Point på nordsida av Prince Olav Harbor i Cook Bay i Sør-Georgia. Det vart kartlagt og gjeve namnet «Steep Point» av Discovery Investigations i 1929, men dette namnet var alt i bruk nær Possession Bay. For å ikkje forveksle stadane tilrådde United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) namnet Sheer Point for dette neset.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia
Reinhard Schwarzenberger

Reinhard Schwarzenberger () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Saalfelden i forbundslandet Salzburg. Han vann to bronsemedaljar i laghopp med Austerrike. Den fyrste kom under vinter-OL 1998 i Nagano, den andre året etter i Ramsau under ski-VM 1999 på austerrikske heimegrunn. Hans beste individuelle prestasjon var tredjeplassen i den tysk-austerrikske hoppveka 1995/96.

Aktiv
Schwarzenberger debuterte i verdscupen i Oberstdorf romjula 1994. Han overraska stort ved å vinne rennet, 1,2 poeng framom landsmannen Andreas Goldberger, med tyske Jens Weissflog på tredjeplass. Seinare i sesongen vart han nummer to i eit renn i Kuopio. Han deltok i mars månad i verdsmeisterskapen i Thunder Bay, med ein sjuandeplass i storbakken som beste prestasjon.

Schwarzenberger sigra i nyttårshopprennet 1996 i Garmisch-Partenkirchen, og kom på tredjeplass samanlagt i den tysk-austerrikske hoppveka 1995/96, berre den suverene Jens Weissflog og finske Ari-Pekka Nikkola var betre. Same sesongen vart han nummer ni i verdscupen, hans beste plassering i turneringa.

Saman med Stefan Horngacher, Martin Höllwarth og Andreas Widhölzl vann Schwarzenberger den olympiske bronsemedaljen i laghopp under OL 1998 i Nagano. Året etter, under VM 1999 i Ramsau, fekk dei same fire nye bronsemedaljar i same øvinga.

Etter 1999-sesongen klarte ikkje Schwarzenberger lengre å hevde seg mellom verdas beste skihopparar. Berre sjeldan makta han å kome blant dei ti beste på resultatlista, endå om han deltok i mange renn opp til 2005. Han la opp som skihoppar i 2007.

Verdscupsigrar

Kjelder 
 
 
Denne artikkelen bygger på «Reinhard Schawrzenberger» frå ,  den 4. desember 2012.  
 

Austerrikske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1999
Maskaraisfugl

Maskaraisfugl (Todiramphus sanctus), maori kotare, er ein mellomstor isfugl som lever i mangroveskog, skog og elvedalar i Australia, på New Zealand og andre øyar i Det vestlege Stillehavet.

Skildring 
Maskaraisfuglen er ca. 24 cm lang, og veg 65 gram, fjørdrakta har overside i djup turkis, undersida i lys, gulbrun farge. Han har ein kvit krage rundt nakken og ned mot ryggen. Kjønna er like, men hofuglar er vanlegvis i litt avdempa farger. Juvenile har rustbrune kantar på kragen og på undersida.

Utbreiing og trekk 
Utbreiingsområdet er i Australia, på New Zealand, Lord Howe Island, Norfolkøya, Ny-Guinea, austlege Indonesia, mykje av det nordlege og vestlege Melanesia og Kermadec Islands. Denne arten hekkar over store delar av Australia utanom det tørre innlandet, New Zealand, Ny-Caledonia og lokalt på Ny-Guinea. Populasjonar i dei sørlege to tredjedelar av Australia trekker nordover i slutten av hekkesesongen til Ny-Guinea, aust til Dei austlege Salomonøyane og vest til Indonesia, men trekker i mindre mengder så langt vest som Sumatra. Fuglane trekker sørover igjen til Australia i august til september. Dei har òg vore observert som streiffuglar på Christmas Island i Indiahavet, Malaysia, Marshalløyane, Mikronesiaføderasjonen og Nauru.

I Australia, lever dei i skog som til dømes eukalyptusskogar og tetreskogar. Underarten på New Zealand, T. Sanctus vagans gjer trekk mellom ulike høgdnivå, før hekkinga gjer dei rørsler frå større høgder ned til kysten og frå skog til kyst og opne landområde.

Anna åtferd 
Føda til maskaraisfuglar er insekt, små krepsdyr, fisk, smågnagarar og krypdyr, mus og småfuglar slik som gråbrystbrillefuglar. Vanlegvis vil ein fugl sitje på ei låg grein og vente på at eit byttedyr skal passere. Han kastar seg ned for å hente byttet og returnerer så til greina si for å ete, mykje likt ein hauk.

Når eit par fuglar har para seg, vil begge medlemmene av paret grave ut reirplassen, vanlegvis ei hòle i ein elvebank eller i rotne trestammar, reiret blir lagt i eit kammer innanfor ein kort kanal. Hoa legg rundt fem egg, og begge fuglane rugar egga og tar vare på ungane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sacred Kingfisher» frå , den 4. desember 2012. 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 BirdLife International (2012) Species factsheet: Todiramphus sanctus. Henta frå http://www.birdlife.org den 4. desember 2012.

Isfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Phu Quoc internasjonale lufthamn

Phu Quoc internasjonale lufthamn (, ) er ein flyplass i Phu Quoc i den vietnamesiske Kien Giang-provinsen. 

Han har flysamband med Ho Chi Minh-byen, Hanoi, Can Tho og Rach Gia gjennom Vietnam Airlines, og planlagde ruter til Hanoi og Ho Chi Minh-byen gjennom Air Mekong og Ho Chi Minh-byen, gjenom VietJet Air.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Phu Quoc International Airport» frå ,  den 27. august 2012.  

Flyplassar i Vietnam
Kien Giang
Transport i Mekongdeltaet