kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Roger Gjøvaag

Roger Gjøvaag () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Trondheim som vart noregsmeister på 3 000 meter hinder i 1983, 1987 og 1988, og i 3 kilometer terrengløp i 1984. Han var medlem i Byåsen IL til 1979, sidan representerte han Strindheim IL og til sist IL i BUL.

Gjøvaag var mellomdistanseløpar før han i 1980 byrja satse på hinderløp. 8.46,8 sende han opp på tredjeplass på statistikken over norsk årsbeste-tid. Han forbetra seg i 1981 til 8.43,2. I 1983-sesongen vann han 3 000 m hinder ved noregsmeisterskapen, og sprang han distansen på 8.38,6 og norsk årsbeste. Gjøvaag gjorde sitt livs beste løp då han, den 27. juni 1986 i Hengelo, vart fjerdemann i tevlinga på tida 8.29,0, like bakom landsmannen Are Nakkim.

Gjøvaag deltok i EM i friidrett 1986. Han rauk ut i kvalifiseringa på tida 8.39,6: 20. beste tid.

Medaljar i noregsmeisterskap
1980 i Bodø: Bronsemedalje i 3 000 m hinder
1981 i Haugesund: Sølvmedalje i 3 000 m hinder
1983 i Trondheim: Gullmedalje i 3 000 m hinder
1984 i Øvre Årdal: Nr 4 i 3 000 m hinder
1985 i Bærum: Bronsemedalje i 3 000 m hinder
1986 i Sandnes: Sølvmedalje i 3 000 m hinder
1987 i Nesbyen: Gullmedalje i 3 000 m hinder
1988 på Byrkjelo: Gullmedalje i 3 000 m hinder
1989 i Stjørdal: Bronsemedalje i 3 000 m hinder

Gjøvag vann i 1984 NM-gull i 3 km terrengløp, to år seinare tok han sølvmedalje i same. År 1989 enda han på bronseplassen i noregsmeisterskapen i maraton.

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske hekkeløparar
Norske mellomdistanseløparar
Folk frå Trondheim
Arne Indrebø

Arne Indrebø () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Breim som vart noregsmeister i spjutkast åra 1990, 1993, 1995 og 1997. Han var medlem i Breim IL og Gloppen Friidrettslag. 

Indrebø sette i 1989 personbeste med eit kast på 72,80 meter. Året etter forbetra han seg til 75,34 m, norsk årsbeste i 1990. Same året sikra han seg sitt fyrste NM-gull. I 1992 flytta han den personlege rekorden til 76,04 meter, som også var norsk årsbeste. Det var også hans 74,72 m i 1993-sesongen. 27. juli 1994, på heimlege Byrkjelo, fekk Indrebø opp sitt livs beste spjutkast, eit kast som målte 76,20 meter. Sidan lukkast han vinne NM-gull nummer 3, framom Pål Arne Fagernes, og nummer 4 framom Ronny Nilsen.

Medaljar i noregsmeisterskap
1990 i Moss: Gullmedalje
1991 i Fana: Sølvmedalje
1992 i Mosjøen: Sølvmedalje
1993 i Tønsberg: Gullmedalje
1995 på Lillehammer: Gullmedalje
1997 i Overhalla: Gullmedalje

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske spydkastarar
Folk frå Gloppen
Friidrettsutøvaren Torstein Dahle

Torstein Dahle () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen som vart norsk meister i tresteghopp i 1981, 1984 og 1985. Han var medlem i Fana Idrettslag til 1983, sidan representerte han IL i BUL.

Karriere
Dahle hoppa personbeste 15,34 meter i 1981-sesongen, året då han også vann sitt fyrste NM-gull. Dei neste to åra forbetra han sitt personbeste tresteghopp til høvesvis 15,60 m i 1982 og 15,97 m i 1983, begge resultata var norske årsbeste. Den 19. juni 1985 i svenske Växjö sette Dahle personleg rekord med 16,20 meter, han vart då den fjerde nordmannen som hoppa over 16 meter i øvinga. Under NM i friidrett 1985 landa han på 16,38 m, men grunna for sterk medvind fekk han ikkje godkjent sitt livs lengste tresteghopp som personbeste.

Medaljar i noregsmeisterskap
1981 i Haugesund: Gullmedalje
1982 i Porsgrunn: Sølvmedalje
1983 i Trondheim:  Sølvmedalje
1984 i Øvre Årdal: Gullmedalje
1985 i Bærum: Gullmedalje
1986 i Sandnes: Sølvmedalje
1987 i Nesbyen: Sølvmedalje

Kjelder

 Torstein Dahle i friidrett.no
 Torstein Dahle i 

Noregsmeistrar i friidrett
Norske tresteghopparar
Folk frå Bergen
Svartaks

Svartaks (Trisetum spicatum) er ein fleirårig planteart i grasfamilien. 

Han blir 10–30 cm høg og veks i tuer. Stråa, blada og bladslirene er dekte av hår. Planten blomstrar i juli–august. Blomane sit i ein topp som er 2–4 cm lang, 1 cm brei, sylindrisk og vanlegvis brunfiolett. Småaksa sit tett, så toppen minner om eit stort aks. Arten veks på fuktig, ofte kalkhaldig grus i fjellet og nordlege strøk. Han finst i snøleie, rasmark, bekkekantar og reinrosehei.

Svartaks er sirkumpolart utbreidd i arktiske strøk. Han finst òg i mange fjellkjeder lengre sør, mellom anna Pyreneane, Alpane, Appenninane, Kaukasus, Dei pontiske fjella, Pamir, Tian Shan, Altaj, Himalaya, dei vestlege fjella i Nord-Amerika og Appalachane. Arten finst òg i nokre fjell i tropane og på den sørlege halvkula, som Borneo, Australia, New Zealand, Dei subantarktiske øyane, Hispaniola og Sør-Amerika.

Trisetum spicatum i vid tyding varierer mykje morfologisk, og det finst former med både tetraploid og heksaploid kromosomtal. Botanikarane har så langt ikkje blitt samde om korleis artskomplekset bør splittast i eventuelle underarter og artar.

I Noreg er svartaks vanleg i heile fjellkjeda frå Haukelifjell til Nordkapp. I Jotunheimen veks han opptil 2220 moh., i Nord-Noreg går han opptil 700 moh. og i Nord-Sverige er han funnen opp til 1550 moh. Arten er òg vanleg på Svalbard og Jan Mayen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Svartaks» frå ,  den 14. juni 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

Grasfamilien
Plantar på Grønland
Plantar i Noreg
Plantar i Sverige
Drivved

Drivved eller rekved er trevirke som er skylt opp på stranda etter å ha drive rundt på havet.

I mindre velståande tider var slik ved ein verdifull ressurs for kystbuarar, både som fyringsved og byggemateriale. Trevirke som hadde lege ei stund i saltvatn, var gjerne meir motstandsdyktig mot råte på grunn av saltinnhaldet.

Rekved var i lange tider det einaste brukbar trevirket som fanst på Grønland, der det blei nytta til gjenstandar som elles ville vore vanskelege å laga, som årar og spantar til båtar. Også på Færøyane var rekved svært viktig, og blei hovudsakleg brukt som byggemateriale for bustadhus saman med stein og torv.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rekved» frå ,  den 14. juni 2023.  

Avfall
Trevirke
Nydamskipet

Nydamskipet eller Nydambåten er eit roskip som vart funne ved utgravingar av Nydam mose vest for Sønderborg i Sønderjylland i 1859, 1863 og 1864. Skipet er tidfesta til åra omkring 320.

Nydamskipet er det eldste kjente rofartøyet i Nord-Europa, dendrokronologisk datert til 310–320 e.Kr., og nedlegginga i myra til 340-350 e.Kr. Skipet er klinkbygd på ein brei kjølplanke og har fem bordgangar på kvar side. Eikekjølen er gjort av eitt stykke og er 14,3 m lang. Breidda på kjølen er 57 cm midtskips og smalnar til ca. 20 cm i endene. Både kjølen og bordgangane har utskorne klampar til festing av dei 19 banda. Stamnane reiser seg i ein svak boge og er gjort av eit trestykke. Heile skipet er omkring 23 meter langt, 3,5 m breitt og veg ca. 3 tonn. Skipet har truleg hatt eit mannskap  på omlag. 45 mann, av desse var 36 roarar. Årane var truleg berre ca. 3,5 m. lange og tilpassa keipar. Det er usikkert om desse årane som er funne tilhøyrde Nydamskipet eller den mindre, no bortkomne, furebåten.

Skipet har  hatt utvendig sideror.

Kring  345 e.Kr. vart skipet hogge sundt, og lagt ut i vatnet, som sidan er grodd att og vorte til Nydam mose.  Seks gonger  mellom 200 og 450 e.Kr. vart det lagt krigsbytte i vatnet. Ei vanleg tolking er at skipet har tilhøyrt ein framand hær som er vorte overvunnen av den lokale fastbuande befolkninga.

Dei første arkeologiske utgravingane i Nydam mose vart gjort av Conrad Engelhardt i åra mellom 1859 og 1863. Her vart det funne store mengder våpen, bruksgjenstandar og tre fartøy frå eldre jernalder. Etter at skipet vart funne i 1863 vart delane liggande i myra inntil dei vart flytta til Flensburg. Allereie seinhaustes same år var rekonstruksjonen kommen så langt at skipet vart utstilt i det lokale museet. Utgravingane vart likevel stansa etter krigsutbrotet mellom Danmark og Prøysen i 1864, og dessverre gjekk mange av gjenstandane, mellom dei to av båtane, tapt.  Etter fredsslutninga i 1864 overtok prøyssarane funna i Flensburg, og dette er grunnen til at dei i dag er i Tyskland, sjølv om funnstaden i dag ligg i Danmark. 

I 1877 vart Nydamskipet flytta til Kiel og utstilt der. I 1925 vart det flytta til eit nybygt lokale ved Landsdelsmuseet i Kiel. På grunn av mange flyangrep vart skipa i 1941 flytta på ein lekter gjennom kanalane til Ziegelsee ved Mölln i Schleswig-Holstein.

Etter andre verdskrigen bad den danske regjeringa om at funnet skulle utleverast. Dette kravet vart avvist av den britiske militærregjeringa i Nord-Tyskland i 1947, som samtidig samtykka i at funnet skulle få fast opphald i Slesvig. Våren 1947 fekk skipet den noverande plassen sin ved Landesmuseum Schleswig-Holstein, Schloss Gottorf utanfor Schleswig.

Det er bygd ein fullskalakopi av det restaurerte skipet. Kopien, som har fått namnet «Nydam Tveir», vart sjøsett 2013.

Sjå òg 

 Kvalsundskipet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nydamskipet» frå ,  den 15. juni 2023.  

Arkeologiske funn i Danmark
Klinkbygde skip
Samansauma båtar
Gjenstandar frå 300-talet
Atle Lunn

Atle Lunn () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Biri i Oppland som i åra 1991 og 1994–96 vart noregsmeister på 400 meter hekk. Han var medlem av Biri Idrettslag og sidan Minerva Friidrett.

Lunn sette i 1989 personleg rekord på langhekken med eit løp på 52,25 sekund. To år seinare vart han noko overraskande norsk meister i øvinga. Gjennom 1994-sesongen flytta han sin personbeste fleire gongar, sist til 51,41 då han vann NM-gull på Jessheim. Tida var norsk årsbeste, det var også 51,68 i 1995 og 51,32 i 1986. Den siste tida presterte han under noregsmeisterskapen i Kristiansand, der han sikra seg sitt tredje strake NM-gull i 400 m hekk og fjerde totalt.

Medaljar i noregsmeisterskap
1989 i Stjørdal: Bronsemedalje
1991 i Fana: Gullmedalje
1992 i Mosjøen: Bronsemedalje
1993 i Tønsberg: Sølvmedalje
1994 på Jessheim: Gullmedalje
1995 på Lillehammer: Gullmedalje
1996 i Kristiansand: Gullmedalje
1997 i Overhalla: Bronsemedalje

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske hekkeløparar
Folk frå Gjøvik
Robert Ekpete

Robert Ekpete () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i London i Storbritannia. Han vart norsk meister på 110 meter hekk i åra 1982 og 1984–86. Ekpete var medlem i Frol Idrettslag til 1985 og frå 1989, i mellomtida representerte han Strindheim IL.

Aktiv
Ved Friidretts-NM 1982 sette Ekpete personleg rekord på korthekken med tida 14,55 og kneip gullmedaljen. Året etter flytta han sitt personbeste i øvinga til 14,41 sekund. Den 16. juni 1984 i sette han norsk (elektronisk) rekord på 13,99 då han sigra i 110 meter hekk i landskampen mot Sverige i Malmö. Kjellfred Weum hadde rett nok (manuelle) rekordtida 13,7. Med tidene 14,04 og 14,20 stod Ekpete for norsk årsbeste på 110 m hekk òg i 1985 og 1986, begge åra vann han også NM-gull i øvinga.

Ei helg i mai 1985 sanka Ekpete poeng til norsk årsbeste i tikamp under eit stemne i Los Angeles i USA. Med sine 7 709 poeng enda han 423 poeng under den årsgamle noregsrekorden til Trond Skramstad.

Medaljar i noregsmeisterskap
1982 i Porsgrunn: Gullmedalje i 110 m hekk
1983 i Trondheim: Bronsemedalje i 110 m hekk
1984 i Øvre Årdal: Gullmedalje i 110 m hekk
1985 i Bærum: Gullmedalje i 110 m hekk
1986 i Sandnes: Gullmedalje i 110 m hekk
1987 i Nesbyen: Bronsemedalje i 110 m hekk
1988 på Byrkjelo: Sølvmedalje i 110 m hekk
1989 i Stjørdal: Bronsemedalje i 110 m hekk

Ekpete vart norsk tikampmeister i 1984, to år seinare vart han andremann i i tikamp-NM.

Personlege rekordar 
110 meter hekk: 13,99 (1984)
Tikamp: 7 709 poeng (1985)

Kjelder
friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske hekkeløparar
Norske mangekjemparar
Colley Cibber

Colley Cibber () var ein engelsk skodespelar, teaterleiar og komedieforfattar. Han var far til skodespelaren Theophilus Cibber.

Frå 1711-33 var Cibber meddirektør i Drury Lane Theatre. Han skreiv eller omarbeidde kring 30 komediar, og fleire av dei blei særs populære med mellom anna Anne Oldfield som komikar. Som skodespelar gjorde Cibber lukke med framstillingane sine av typiske moteløver i samtida. Han skreiv også lettsindig versekunst, og i 1730 blei han utnemnd til poeta laureatus. For denne utnemninga blei han angripen av Alexander Pope, og forsvarte seg i skriftet An apology for the life of mr C. C., comedian (1740). Det blei gjeve ut i ei ny utgåve i 1889.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Colley Cibber» frå ,  den 15. juni 2023. 
 oppgav desse kjeldene:
 Svensk uppslagsbok, Lund 1931

Bakgrunnsstoff 

 

Engelske dramatikarar
Engelske skodespelarar
Skodespelarar frå 1700-talet
Knut Brustad

Knut Brustad () er ein tidlegare mellomdistanseløpar frå Tautra i Nord-Trøndelag. Han vart noregsmeister på 800 meter åra 1967, 1968 og 1969. Brustad var medlem i Frosta Idrettslag til 1965 og representerte sidan IL i BUL.

Karriere
Brustad presterte 1.50,2 og personbeste då han i 1967 vart norsk meister på 800 m. Sommaren 1968 var han i sitt livs form. Han sette livsbeste på 1500 meter då han ved eit internasjonalt stemne i svenske Västerås den 11. august vart fjerdemann på tida 3.43,1, vesttyske Bodo Tümmler vann løpet. Halvtredje veka seinare, den 29. august på Bislett stadion i Oslo, fekk han notert 1.48,7 då han vann 800-meteren i landskamp mot Spania. Tida var norsk årsbeste og hans livs beste løp. I 1969 var Brustad nest best i Noreg på begge mellomdistansane, like bak Helge Øystein Pharo på 800 m og langt bak Arne Kvalheim på 1500 m.

Medaljar i noregsmeisterskap
1963 i Trondheim: Bronsemedalje på 800 m
1964 i Gjøvik: Sølvmedalje på 800 m
1966 i Bærum: Sølvmedalje på 800 m
1967 i Trondheim: Gullmedalje på 800 m
1968 på Kongsvinger: Gullmedalje på 800 m, sølv på 1500 m
1969 i Fana: Gullmedalje på 800 m, sølv på 1500 m

Kjelder

Knut Brustad i friidrett.no
 Knut Brustad i 

Noregsmeistrar i friidrett
Norske mellomdistanseløparar
Folk frå Frosta
Odd Evensen

Odd Evensen () er ein tidlegare sprintar frå Porsgrunn som åra 1972, 1975 og 1977 vart norsk meister på 400 meter. Han melde seg i 1964 inn i Urædd og representerte sidan klubben i friidrett.

Karriere
Åra frå 1969 til 1978 sanka Evensen, i tillegg til dei tre NM-gulla på 400 m, i norske meisterskap ein sølv- og ein bronsemedalje på 400 m, samt tre bronsemedaljar på 200 meter. Han var elles ankermann for Urædd-mannskapa  som i 1976 vann 1000 meter stafett i noregsmeisterskapen, og som åra 1975, 1977 og 1979 tok NM-sølv på stafetten.

Evensen sette i 1972-sesongen personlege rekordar på 200 meter med 21,9 sekund, og på 400 m med 47,5 sekund, før han kneip gullmedaljen på 400 m. To år seinare presterte han livsbeste på dei to distansane, fekk då notert 21,7 på 200 m og 47,48 på 400 m. Den sistnemnde tida var årsbeste i Noreg, det var også 47,9 sekund på 400 m i 1975.

Medaljar i noregsmeisterskap
1969 i Fana: Bronsemedalje på 200 m
1970 i Kristiansand: Bronsemedalje på 200 m
1972 i Stavanger: Gullmedalje på 400 m
1974 i Hønefoss: Sølvmedalje på 400 m
1975 i Fana: Gullmedalje på 400 m, bronsemedalje på 200 m
1976 i Askim: Bronsemedalje på 400 m
1977 i Lillehammer: Gullmedalje på 400 m
1978 i Steinkjer: Sølvmedalje i 1000 m stafett

Kjelder

Odd Evensen i friidrett.no

Noregsmeistrar i friidrett
Norske sprintarar
Folk frå Porsgrunn
Tiggeroperaen

Tiggaroperaen (engelsk The Beggar's Opera) er ein satirisk balladeopera skriven i 1728 av John Gay. Musikken av Johann Christoph Pepusch byggjer for det meste på populære, folkelege melodiar frå samtida, som balladar, opera-ariar, salmar og folkemusikk. Stykket var eit vasskilje i det britiske dramaet på 1700-talet og er det einaste dømet av den ein gong så blomstrande sjangeren balladeopera som framleis blir i dag sette opp. Balladeopera var satiriske musikkspel, eller farsar med innslag av musikk og dans, som nytta konvensjonane til operaen, men utan resitativet frå denne.

Målet for satiren var mellom anna den leiande politikaren Robert Walpole, og den notorisk kriminelle Jonathan Wild. Operaen handlar òg om sosial urettvise i stor skala, i hovudsak ved å samanlikna «lågklasseborgere» som tjuvar og horer med dei aristokratiske motpartane deira.

Nøyaktig 200 år seinare, i 1928, skreiv Bertolt Brecht (ord) og Kurt Weill (musikk) ein musikal basert på Tiggeroperaen kalla Tolvskillingsoperaen.

Stykket er gjendikta til norsk av André Bjerke.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tiggeroperaen» frå ,  den 16. juni 2023.

Bakgrunnsstoff 

 The Beggar's Opera, Renascence Editions
 The Beggar's Opera, Eighteenth-Century England Website, University of Michigan
 The Contemplator's Short History of John Gay and the Beggar's Opera

Musikk i 1728
Operaer
Aaron Hill

Aaron Hill () var ein engelsk dramatikar og forfattar av diverse tekstar.

Liv og virke 
Hill stamma frå landadelen i Wiltshire. Han blei utdanna ved Westminster School, og la deretter ut på reise. Han skreiv 17 skodespel, nokre av dei omformingar av andre skodespel, som hans versjonar av Voltaire sine Zaire og Mérope. Han skreiv også dikt av varierande kvalitet. Etter å ha skrive nokre satiriske linjer om Alexander Pope blei han løna med bitande omtale i The Dunciad, som førte til usemje mellom dei to forfattarane. Dei blei seinare forlikte att. Han var ein ven av og brevvekslar med Samuel Richardson, og gav mykje ros til romanen hans Pamela. I tillegg til det litterære verket sitt tok Hill del i fleire forsøk på forretningsverksemd, som regel utan hell.

Hill blei styrar Theatre Royal i Drury Lane då han var 24 år gammal. Før han fekk sparken av ukjende grunnar sette han opp premieren av George Frideric Handel sin opera Rinaldo, den fyrste italiane operaen utforma for publikum i London. Komponisten var tett knytt til oppsetjinga, og Hill var med på å skriva librettoen, sjølv om det er omdiskutert nøyaktig kva han bidrog med.

I 1724 grunnla han bladet The Plain Dealer, som kom ut annakvar veke. I 1753 blei det gjeve ut ei posthum samling av Hill sine essay, dikt og brev.  Dramatic Works blei gjeven ut i 1760. Biografien hans var med i Lives of the Poets of Great Britain and Ireland, to the Time of Dean Swift, band 5 (tillagt Theophilus Cibber, men vanlegvis rekna som anonymt skriven).

Verk i utval 

 A Full and Just Account of the Present State of the Ottoman Empire (1709)
 Elfrid (1710), skodespel
 The Walking Statue; Or, the Devil in the Wine Cellar (1710), farse
 Squire Brainless (1710), farse
 The Fatal Vision (1716), skodespel
 Fatal Extravagance (1721), skodespel
 King Henry the Fifth: Or, the Conquest of France, By the English. A Tragedy. (1723)
 Athelwold (1731), revidert versjon av Elfrid
 The Plain Dealer (1724), essay med William Bond
 The Progress of Wit, being a caveat for the use of an Eminent Writer (1730)
 The Prompter (1735), essay
 Zara (produced 1736) etter Voltaire
 Mérope (1749), etter Voltaire
 The Roman Revenge (1754), etter Voltaire
 The Insolvent, or Filial Piety (1758)
 Daraxes (published 1760), pastoral opera
 Merlin in Love (gjeve ut 1760), pantomimeopera
 The Muses in Mourning (gjeve ut 1760), opera
 Saul (gjeve ut 1760), tragedie
 A Snake in the Grass (gjeve ut 1760), burlesk

Kjelder 

  
 Aaron Hill, The Art of Acting: An Essay, 1753
 Brestoff, Richard, The Great Acting Teachers and their Methods, A Smith and Kraus Book, Lyme, NH, 1995 

Denne artikkelen bygger på «Aaron Hill (writer)» frå ,  den 16. juni 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Aaron Hill at the Eighteenth-Century Poetry Archive (ECPA)
 
 Works by or about Aaron Hill at Internet Archive
 The Works of the Late Aaron Hill, 4 vols (1753)

Engelske essayistar
Forfattarar frå 1700-talet
St Patrick's Cathedral i Dublin

Saint Patrick’s Cathedral i Dublin (offisielt engelsk namn The National Cathedral and Collegiate Church of Saint Patrick, Dublin, irsk Árd Eaglais Naomh Pádraig) er den største av dei to domkyrkjene til den anglikanske irske kyrkja i Dublin og den største kyrkjebygningen på Irland. Katedralen blei bygd frå 1191 till 1270. Det anglikanske erkebispesetet i Dublin er likevel i Christ Church Cathedral; Patrikskatedralen er i staden nasjonal katedral for heile Irland.

Den katolske erkebiskopen i Dublin har setet sitt i Pro-Cathedral of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary. I Armagh finst det også ei katolsk og ei anglikansk domkyrkje kalla opp etter heilage Patrik som begge er erkebispesete.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «St Patrick's Cathedral, Dublin» frå ,  den 16. juni 2023.

Bakgrunnsstoff

Byggverk i Dublin
Kyrkjer i Republikken Irland
Girls Got Rhythm

«Girl's Got Rhythm» er ein song av det australske rockebandet AC/DC. Han kom ut i 1979 på albumet deira Highway to Hell og same året på singel. 

I 1979 vart det òg gjeve ut ein EP i Storbritannia med songane A1. «Girl's Got Rhythm»; A2. «If You Want Blood (You've Got It)»; B1. «Hell Ain't a Bad Place to Be» (live; frå If You Want Blood); B2. «Rock and Roll Damnation» (live; frå If You Want Blood).

Mottaking
Smash Hits sa, «Eg veit ikkje kva eg skal seia. Det er ein absurd mann som skrik om alle jentene han har sett over heile verda og eit riff som eg trur eg har høyrt før. Det var anten 1974 eller 1975.»

Andre versjonar

Det vart gjeve ut eit konsertopptak på konsertalbumet Let There Be Rock: The Movie, som er ein del av plateboksen Bonfire. Ein video av banet som framfører songen finst på DVD-en Family Jewels.

Songen er òg nytta i filmen DOA: Dead or Alive frå 2006.

Medverkande
Bon Scott – solovokal
Angus Young – sologitar, korvokal
Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
Cliff Williams – bassgitar, korvokal
Phil Rudd – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Girls Got Rhythm» frå ,  den 16. juni 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-songar
Singlar frå 1979
Songar produserte av Robert John «Mutt» Lange
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar frå 1979
Atlantic Records-singlar
Touch Too Much

«Touch Too Much» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC. Han kom ut i 1979 på albumet deira Highway to Hell, og var den siste singelen deira med solovokalisten Bon Scott, som døydde året etter.

Oversikt
Songen vart framført av Scott og AC/DC på BBC-musikkshowet Top of the Pops, 12 dagar før Scott døydde. Denne episoden, datert 7. februar 1980, vart gjenteken av BBC Four 19. februar 2015, på 35-årsdagen for dødsdagen til Scott.

Bandet hadde tidlegare spelt inn ein annan låt med ein heilt annan tekst og musikk med tittelen «Touch Too Much», men han vart aldri gitt ut. Den låten såg til slutt dagens lys i 1997 då han vart inkludert i Volts, ein del av plateboksen deira Bonfire.

Omslaget til singelen vart i mange land gitt ut med bandbiletet snudd horisontalt, noko som feilaktig viste Young og bassisten Cliff Williams som venstrehendte.

Musikkvideoen var ein øvingsopptreden på scenen frå If You Want Blood Tour 1978-1979, saman med «Walk All Over You» på DVD-samlinga Family Jewels.

Før han vart med AC/DC på Rock or Bust World-turneen sa Axl Rose at dette var hans favoritt AC/DC-låt. Låten vart første gong framført live den 22. mai 2016 i Praha.

Mottaking
Cash Box''' kalla songen «høgspent rock ... med Bon Scotts grynete vokal og Angus Youngs skranglete sologitarspel», og roste riffet.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Bon Scott – vokal
Angus Young – sologitar
Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
Cliff Williams – bassgitar, korvokal
Phil Rudd – trommer

 Andre versjonar 
 Det serbiske hardrockbandet Cactus Jack spelte inn ein versjon for konsertalbumet DisCover i 2002.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Touch Too Much» frå ,  den 16. juni 2023.  oppgav desse kjeldene:''  

 

AC/DC-songar
Songar frå 1979
Singlar frå 1980
Songar produserte av Robert John «Mutt» Lange
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Malcolm Young
Atlantic Records-singlar