kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Bergveronika

Bergveronika (Veronica fruticans) er ei fleirårig urt i kjempefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing.

Planta vert kring 8 cm høg. Jordstengelen og nedre delen av stengelen er trehard. Tjukke blanke blad. Mørkblå blomstrar i halvskjerm. Bergveronika blomstrar kring juni månad på berg og grus på kalkrik grunn til fjells. Planta er heimleg i Noreg og veks i alle fjelltrakter. Ho er funnen opp til over 1800 m i Jotunheimen.

Kjelder

Svensk Wikipedia.

Viltveksande plantar i Noreg
Veronikaslekta
Kavlifondet

Kavlifondet (offisielt O. Kavli og Knut Kavlis Almennyttige Fond) vart stifta i 1962 av Knut Kavli. Far hans, Olav Kavli, døydde i 1958. Fondet skal fremme forsking, kultur og humanitære formål, og deler ut middel frå overskotet til Kavli-konsernet, som òg inkluderer Q-meieriene.

Bakgrunnsstoff 

Skipingar i 1962
Norske stiftingar
Guineabukta

Guineabukta er ei bukt som ligg aust i Atlanterhavet, utanfor Vest- og Sentral-Afrika.
Elfenbeinskysten, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kamerun og Ekvatorial-Guinea har kyst mot bukta, medan øystaten São Tomé og Príncipe ligg i henne.  Bukta mellom Benin og utløpet av Niger er kjend som Beninbukta, medan bukta mellom Niger og Kapp Lopez blir kalla Biafra- eller Bonnybukta.

Den internasjonale hydrografiorganisasjonen (IHO) definerer grensa for bukta mot sjølve Atlanteren som «ei linje som går sørvest frå Kapp Palmas i Liberia til Kapp Lopez i Gabon». 
Nullmeridianen og ekvator (lengdegrad 0 og breiddegrad 0) kryssar kvarandre i bukta.

Nigerelva er den viktigaste elva som renn ut i bukta.

Guineabukta er utan større sokkelområde, og skrånar raskt ned mot store havdjupner. Største djupna i Guineabukta er over 5000 meter.

Øyar
Det ligg fleire øyar i bukta. Dei største ligg i ei øyrekkje som går i sørvestleg-nordaustleg retning, og er ein del av den vulkanske Kamerunlinja.

Bobowasiøya høyrer til Ghana.

Annobón, også kjend som Pagalu og Pigalu, Corisco, Elobey Grande og Elobey Chico høyrer til Ekvatorial-Guinea.

Bioko ligg utanfor Ambazonian-regionen i Kamerun, men tilhøyrar Ekvatorial-Guinea, og husar hovudstaden i landet.

São Tomé og Príncipe er ein portugisiskspråkleg øystat som fekk sjølvstende frå Portugal i 1975. Han utgjer to øyar, São Tomé og Príncipe. Dei ligg 140 km unna kvarandre, og er kring 250 og 225 unna nordvestkysten av Gabon. Begge er del av Kamerunlinja. São Tomé, den sørlege øya, ligg like nord for ekvator.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gulf of Guinea» frå , og «Guineabukta» frå  den 18. september 2010.

Bakgrunnsstoff 

Bukter i Atlanterhavet
Vest-Afrika
Sentral-Afrika
Åfarnes

Åfarnes er ei bygd og ein ferjestad lengst nordvest i Rauma kommune i Møre og Romsdal. 

Ferjestrekninga er ein del av fylkesveg 64 og går ytst i Langfjorden over til Sølsnes i Molde kommune. Verdas første gassdrivne ferje, MF «Glutra», gjekk opphavleg i dette sambandet. 

Namnet Åfarnes kjem frå gammalt Allfarnes - eit nes der alle reisande fer forbi. Åfarnes har vore gjennomfartsåre sidan historisk tid. Åfarnes ligg fint til i Romsdalsfjorden, med fjordane Rødvenfjorden og Langfjorden som «armar» på kvar side.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Ferjestader i Møre og Romsdal
Bygder i Møre og Romsdal
Geografi i Rauma
Steinar Hovde

Steinar Hovde () var ein norsk geistleg og idrettsutøvar fødd i Ålesund.

Karriere
Han var landslagspelar og kaptein i volleyball med bakgrunn frå KFUM Ålesund, KFUM-Oslo og OSI, med i alt 20 kampar for Noreg . Han var også kapellan i Eidsvoll, sokneprest i Giske og Stranda, og sokneprest og prost i Nes.

Steinar Hovde og Leif Hovde er brør.

Kjelder

Folk frå Ålesund
Norske prestar
Norske volleyballspelarar
Gällivare

Gällivare (finsk Jällivaara, nordsamisk Jiellevárre og Váhčir, meänkieli Jellivaara) er ein tettstad som ligg i Norrbottens län i landskapet Lappland i Sverige. Det er administrasjonssenter i Gällivare kommun og i 2005 hadde tettstaden 8 480 innbyggjarar.

Staden er eit jernbaneknutepunkt mellom Inlandsbanan og Malmbanan. Som for nabobyen Malmberget, har gruvedrifta òg vore viktig for utviklinga av Gällivare. Aitikgruva, det største dagbrotet i Skandinavia, ligg austsøraust for tettstaden.

Inlandsbanan er ein jernbane som strekkjer seg frå Gällivare i nord til Östersund i sør, og blir trafikkert i sommarsesongen. Malmbanan er den jernbanen som sørgjer passasjer- og malmfrakt til og frå hamnene i Narvik og Luleå. 

Like ved ligg Dundret, eit fjell med tilhøyrande skianlegg, der det mellom anna er blitt halden verdscuprenn i langrenn og alpint. Junior-VM i nordiske greiner blei arrangert der i 1995. Anlegget er, avhengig av sesongvêr, ope frå 1. november til 30. april.

I tillegg til kommunen er Boliden AB og LKAB dei største arbeidsgjevarane i Gällivare. 

Den største solcellefabrikken i Nord-Europa finst her. European Energy School – Energigymnaset – blei opna i 2008, og underviser studentar frå heile Sverige.

Gällivare er eit senter for vestlæstadianismen. Årleg blir det arrangert «Gällivare julesamling» med deltakarar frå Finland, Sverige, Canada, USA, Noreg og andre land. Gudstenesta blir tolka til engelsk og finsk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gällivare» frå ,  den 1. juli 2012.  

tettstader i Norrbottens län
Gällivare kommun
Martin Kolberg

Martin Arvid Kolberg () er ein norsk politikar og stortingsrepresentant frå Arbeidarpartiet i Buskerud. Han var partisekretær i Arbeidarpartiet frå 2001 til 2009.

Karriere 
Martin Kolberg starta på studiar til elektroingeniør ved Oslo tekniske skole i 1970-åra, jobba fire år ved Drammen Kabelfabrikk og er medlem av Fellesforbundet.

Heilt frå starten av sin politiske karriere i Arbeidaranes Ungdomsfylking og Arbeiderpartiet i Buskerud har Kolberg i periodar hatt eit nært samarbeid med Thorbjørn Jagland. Kolberg var sekretær i AUF 1977–1981 under leiarperiode til Jagland, og før sentralstyreperioden arbeidde begge lokalt mot EF-medlemskap gjennom Buskerud AUF i 1972.

Frå 1995 til 1996 var Kolberg statssekretær ved statsministerens kontor under Gro Harlem Brundtland og vidare i Forsvarsdepartementet til 1997.

Stortingsrepresentant og partisekretær
I perioden mellom 2001 og 2005 var han første vararepresentant på Stortinget for Arbeidarpartiet i Buskerud, og i perioden 1977–1981 andre vara. Kolberg møtte fast i dagane mellom 1. og 19. oktober 2001, før Thorbjørn Jagland returnerte til nasjonalforsamlinga frå embetet som utanriksminister etter valet den hausten.

Mellom 2001 til 2009 var Kolberg partisekretær i Arbeidarpartiet. Han gjekk av som partisekretær på landsmøtet i 2009, då han stilte til val som Buskerud førstekandidaten til Arbeidarpartiet ved stortingsvalet 2009. Han vart vald inn, og 30. september 2009 valde stortingsgruppa han til parlamentarisk nestleiar. Han har elles vore andre nestleiar i kontroll- og konstitusjonskomiteen.

Som partisekretær var Kolberg oppteken av å vidareutvikle ein fast ideologi for Arbeidarpartiet, og å styrke forholdet til fagrørsla. Han er ein ivrig skiløpar, er gift og har tre born.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Statssekretærar i Regjeringa Brundtland III
Statssekretærar i Regjeringa Jagland
Statssekretærar frå Ap
Sekretærar i Arbeidarpartiet
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar 2001-2005
Stortingsrepresentantar 2009-2013
Stortingsrepresentantar 2013-2017
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Folk frå Lier
Kristdemokraterna

Kristdemokraterna (kd) er eit kristendemokratisk parti i Sverige, etablert i 1964 og som har vart representert i riksdagen siden 1991. Partiet har hatt sitt noverande namn siden 1996.

Kjelder

Svenske politiske parti
Kristeleg-demokratiske parti
Istra i Romsdal

Istra er ei sideelv til Rauma med ei lengde på 17 km.

Elva har sitt utspring i Reinheimen og renn nordover gjennom Isterdalen til ho munnar ut i Rauma om lag 3 km før utløpet i Isfjorden ved Veblungsnes nær Åndalsnes.

Istra har ei lakseførande strekning på 10 km og er ei sjøaureelv.

Elva vart verna i Verneplan III, seinare vart Raumavassdraget verna i Verneplan IV.

Etymologi 
Ifølge moderne språkforsking kan opphavet til elvenamnet vere ei hypotetisk indoeuropesk språkrot der es eller is tydde vatn, òg flytande, men at ordet seinare fekk den snevrare tydinga «vatn i fast form».

Andre europeiske elvenamn som kan ha same språklege opphav:
 Istra (Russland)
 Eisack eller Isarco (Sør-Tirol, Italia )
 Iser (Tsjekkia), Izera (Polen)
 Isère (Frankrike)
 Isel (Austerrike)
 Isar (Tyskland)
 IJssel (Nederland)
 Ister (nedre del av Donau)

Referansar

Litteratur 
 Egon Kühebacher, Die Ortsnamen Südtirols und ihre Geschichte, bd. 2, Bozen 1995, s. 59-61 (med språkhistoriske forklaringer, utdypende litteratur og dokumentbelegg).

Elvar i Møre og Romsdal
Geografi i Rauma
Glava i Värmland

Glava er ein tettstad i Arvika kommune i Värmlands län i landskapet Värmland og sentrum i Glava församling som er omtalt så tidleg som i 1540. Glava kyrka vart bygd i 1736. Glava ligg ved sjøen Glafsfjorden.
I 2005 hadde Glava 201 innbyggjarar.

Det norske selskapet REC hadde ein fabrikk for produksjon av solpanel i Glava. På det meste hadde fabrikken 300 tilsette. Fabrikken vart vedtatt lagt ned i 2010.

Personar frå Glava
Racingføraren Kenny Bräck kjem frå Glava, nærare bestemt frå Glava Glasbruk.

Sjå òg
Glava Glasbruk

Kjelder

Arvika kommun
tettstader i Värmlands län
Flekkmure

Flekkmure (Potentilla crantzii) er ein fleirårig urt i rosefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. 
Planta vert kring 15 cm høg. Flekkmure set ikkje renningar og opptrer som einskilde plantar. På småbladet stikk midttanna litt ut. Blomstrarne sit øvst på stengelen. Ytterbegeret om lag så langt som begeret. Kronblad 8 mm, oftast med raudgul flekk. Blomstar kring juni månad i grasbakkar, oftast på kalkrik grunn. Veks i låglandet og til fjells gjennom heile Noreg. Funnen opp til 2210 m i Jotunheimen.

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.
Denne artikkelen bygger på «Vårfingerört» frå ,  den 23. september 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Mureslekta
Palmetrast



Palmetrast, Dulus dominicus, er ein liten fugl med lang stjert, den einaste arten i slekta Dulus og familien Dulidae. Han er antatt å vere relatert til sidensvansar, familien Bombycillidae, og nokre gonger klassifisert med denne gruppa. Namnet gjenspeglar den sterke tilknytinga til palmar for næringssøk, kvile og hekking. Palmetrast er nasjonalfugl i Den dominikanske republikken.

Skildring 
Palmetrastar er ca. 20 cm i lengd. Dei er olivenbrune over, og kremfarga med brune striper på undersida. Overgumpen og kantane på primærfjørene er mørk gulgrøne. Dei har nebb i sterk gul og raudbrune auge. Dei manglar den mjuke silkeaktige fjørdrakta av sidensvansar eller silkefuglar. Vaksne er like i utsjånad, umodne fuglar har mørk strupe.

Arten er endemisk for øya Hispaniola, politisk delt mellom Den dominikanske republikken og Haiti, inkludert dei tilstøytande øyane Saona og Gonâve, der han er vanleg og utbreitt. Han lever i området frå havnivå opp til 1500 moh. der det finst savannar med palmar eller andre opne område med spreidde tre. Han er godt tilpassa liv i byparkar og hagar der det finst palmar med føde.

Palmetrastar er mykje sosiale fuglar, ofte sett i små flokkar med fleire par som vil raste tett saman med kroppskontakt.

Hekkesesongen er hovudsakleg frå mars til juni. Fleire byggjer saman store, rotete reir av kvister i palmekroner, hovudsakleg Roystonea-palmeartar. Nokre gonger, i mangel av palmar, kan andre tre eller telefonstolpar brukast. Heile strukturen kan bli opptil 2 meter i tverrsnitt, og inneheld opp til 30 tilstøytande reir med eigne separate kammer og inngangar. Hoene legg kull på 2-4 tett flekkete, grålilla egg.

Palmetrastar lever av frukt og bær, inkludert dei på palmar og på treet Bursera simaruba, så vel som på blomar, særleg dei av epifyttiske orkidear.

Dei er munnrappe og støyande fuglar, med eit stort repertoar av gurgle og kvitrelydar som dei nyttar heile tida i den sosiale åtferda si.

Palmetrast er ein vanleg art innanfor leveområdet på ca. 75 000 km2. Sidan han ikkje nærmar seg grensa for bestandsnedgang etter kriteriet på IUCN raudliste, dvs større reduksjon enn 30 % pr. ti år eller over tre generasjonar, så er han vurdert som livskraftig.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Palmchat» frå , den 23. september 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Opptak av lyd og bilete av palmetrast hos Internet Bird Collection

Sporvefuglar
Norsk Fjellfestival

Norsk Fjellfestival er ein festival som vert arrangert ei veke kvar sommar i Åndalsnes. Festivalen vart halden for første gong i 1999 og har utvikla seg til eit stort og viktig enkeltarrangementet for folk som set pris på fjell og friluftsliv.

Christel Siem er dagleg leiar og festivalsjef frå 1. desember 2009. Gaute Grøtta Grav var festivalsjef i 2007. I 2008 og 2009 var Marte Berild Hjelle festivalsjef. 

Norsk Fjellfestival har eit fast samarbeid med Den norske turistforening. DNT har lagt sin ungdomsleir, «Basecamp» til Fjellfestivalen. «Årets fjellgeit» vert delt ut i samarbeid med DNT ved generalsekretæren eller styreleiaren i foreininga.

Prisvinnarar av «Årets fjellgeit» 
 2001 Vegard Ulvang
 2002 Børge Brende
 2003 Øystein Dahle
 2004 Cecilie Skog
 2005 Dronning Sonja
 2006 Arne Næss senior
 2007 Olav Thon
 2008 Stein P. Aasheim
 2009 Fri Flyt
 2010 Gudmund Skjeldal
 2015: Villmarksbarna
 2016: Fred Husøy
 2017: Sherpa-folket i Nepal
 2018: Norske alpine redningsgrupper
 2019: Helene Ødven
 2020: Tidsskriftet Harvest
 2021: «Mina og meg» – Alexander Read og datteren Mina

Kjelder

Festivalar i Noreg
Norske friluftslivsorganisasjonar
Skipingar i 1999
Rolv Ryssdal

Rolv Einar Rasmussen Ryssdal () var ein norsk jurist fødd i Laksevåg. Han var høgsterettsdommar frå 1964 og høgsterettsjustitiarius mellom 1969 og 1984.

Han var visepresident i Den europeiske menneskerettsdomstolen frå 1981 til 1985 og president frå 1985 til han døydde.

Heider 
Han blei utnemnd til kommandør med stjerne av St. Olavs Orden i 1970 og blei seinare  forfremma til storkors. Ryssdal var også innehaver av storkors av Finlands løves orden

Familie 
Rolv Ryssdal var gift med fylkesmann i Aust-Agder Signe Marie Stray Ryssdal, og var far til tidlegare leiar for Den norske advokatforening Anders Chr. Stray Ryssdal.

Fotnotar 

Norske høgsterettsjustitiariusar
St. Olavs Orden
Finlands løves orden
Norske juristar
Myrhatt

Myrhatt (Comarum palustre) er ein fleirårig urt i rosefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. 
Planta vert kring 30 cm høg, og har krypande jordstengel og opprett stengel. Blada er mørkgrøne ovanpå og blygråe under. Blomen har smalblada ytterbeger og store begerblad som er mørkt purpurraude innvendes. Han har brunsvarte kronblad som er halvt så lange som begerblada. Beger og krone sit på til fruktene er mogne. 

Myrhatt blomstrar kring juni månad på våte stader, myrar og grunt vatn. Arten er vanleg gjennom heile Noreg, og er funnen opp til 1350 m på Hardangervidda.

Kjelder 
 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Kråkklöver» frå ,  den 24. september 2010.  

Plantar i Noreg
Rosefamilien
O.C. Gundersen

Oscar Christian Gundersen (), fødd i Oslo, best kjend som O.C. Gundersen, var ein norsk jurist og politikar frå Arbeidarpartiet, justisminister, handelsminister, høgsterettsdommar og ambassadør i Moskva.

Karriere
Gundersen blei cand.jur. i 1931. Han blei høgsterettsadvokat i 1939. Før han kom med i rikspolitikken, var han aktiv i student- og lokalpolitikken i Trondheim. Mellom 1936 og 1938 sat han i formannskapet. I 1939 blei han rådmann i Trondheim, men blei avsett av tyskarane i 1941. Frå 1942 til 1945 var Gundersen direktør ved Statens trygdekontor i London. Etter frigjeringa i 1945 gjekk Gundersen tilbake til jobben som rådmann.

Gundersen blei utnemnd til statsråd som justisminister i Einar Gerhardsen si andre regjering i 1945. Han heldt fram som justisminister i Oscar Torp si regjering i 1951, til han gjekk av i 1952. Som justisminister fekk han eit særleg ansvar for gjennomføringa av landssvikoppgjeret etter den andre verdskrigen.

Etter ti års fråvære frå politikken kom han i 1962 tilbake som handels- og skipsfartsminister i Einar Gerhardsen si tredje regjering, eit verv han hadde fram til John Lyng si regjering overtok i fire veker i august-september 1963. Då Einar Gerhardsen si fjerde regjering overtok deretter blei Gundersen igjen justisminister. Han gjekk av då den borgarlege koalisjonsregjeringa Borten blei danna etter stortingsvalet 1965.

I perioden 1953–1957 og 1967–1977 var han Høgsterettsdommar i Noregs Høgsterett. I tida mellom 1958 og 1961 var han Noreg sin ambassadør i Moskva.

O.C. Gundersen skal vere brukt som modell for sakfører Jespersen i romanen Sangen om den røde rubin av Agnar Mykle.

Bakgrunnsstoff

Norske justisministrar
Norske handelsministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen II
Statsrådar i Regjeringa Torp
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen III
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen IV
Lokalpolitikarar i Trondheim
Norske advokatar
Norske høgsterettsdommarar
Rådmenn
Norske ambassadørar
Breimyra skole

Breimyra ungdomsskole er ein ungdomsskule på Flaktveit i Åsane i Bergen. Skulen har plass til om lag 300 elevar fordelt på 10 klassar i tre trinn (8.-10. klasse). Skulebygget er i privat eige og vert leigd av Bergen kommune. Elevane kjem frå barneskulane Flaktveit skole og Li skole. 

Rektor ved skulen er Charlotte Corneliussen.

Nærmiljø 
Breimyra ungdomsskole ligg i Åsane. Skulen ligg på toppen av Flaktveit nært Flaktveit stadion. Breimyra ligg 110 meter over havet.

Klassar 
Skuleåret 2011-2012 er det ti klassar på Breimyra. Det er tre parallellar på 8. og 9. trinn, og fire klassar på 10. trinn.

Tilsette 
Til saman er det 27 årsverk ved skulen, fordelt på 32 tilsette.

Byggeigar 
Breimyra skole vart bygd av Sognnes Bygg AS, og blir leigd ut frå Sognnes Eiendom til Bergen kommune. Kommunen betalar ein fast pris kvar månad til Sognnes Gruppen.

Bakgrunnsstoff
Breimyra skole 

Ungdomsskular i Bergen
Skular i Åsane
Innfjordtunnelen

Innfjordtunnelen er ein 6594 meter lang vegtunnel på E 136, i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Tunnelen vart opna i 1991, og går frå Gridset ved Innfjorden til Veblungsnes for å erstatte eit rasfarleg stykke av vegen langsmed Romsdalsfjorden mellom Veblungsnes og Innfjorden. Denne strekninga vart permanent stengd etter eit steinskred i 1989 som tok eitt menneskeliv. Frå raset gjekk og fram til tunnelen vart opna, gjekk trafikken med ferje på ei stutt strekning.

Som med fleire andre tunnelar i Noreg er Innfjordtunnelen delvis plaga med kondens. Kondensen kan føre til farlege situasjonar fordi bilrutene plutseleg doggar når ein køyrer inn i tunnelen.

Sjå òg 
Runehamartunnelen
Måndalstunnelen
Vegtunnelar i Noreg
Undersjøiske vegtunnelar i Noreg

Kjelder

Tunnelar i Møre og Romsdal
Vegar i Rauma
Johan Ludwig Mowinckel si andre regjering

Johan Ludwig Mowinckel si andre regjering var ei norsk regjering som sat frå 1928 til 1931, leia av Johan Ludwig Mowinckel. Regjeringa tiltredde 15. februar 1928, og avløyste då regjeringa Hornsrud. Ho var ei rein venstreregjering. Regjeringa gjekk av 12. mai 1931, då regjeringa Kolstad tok over.

Merknadar

Kjelder 

 
Mowinckel 2
Nygårdsbroen

Nygårdsbroen er namnet på fleire bruer over Strømmen i Puddefjorden i Bergen, frå Nygårdstangen til Danmarksplass. Den eldste brua der stod ferdig i 1851, og knytte saman Bergen og Årstad. Brua hadde til å byrje med bomavgift både for køyrande og gåande. Bruene utgjer i dag hovudtraseen sørover frå Bergen sentrum. Strømmen er  i dag sett som skiljet mellom Store Lungegårdsvannet og resten av Puddefjorden. 

Bruanlegget har vorte forandra ei rekkje gonger, og ei heilt ny bru, «Nye Nygårdsbro» stod ferdig i 1978. Denne var mykje lengre enn den gamle, og går høgare opp og i ein litt annan vinkel. Dermed vart det to bruer, Gamle og Nye Nygårdsbro. I samband med bygginga av Bybanen i Bergen vart det bygd ei tredje bru, «Nye Nygårdsbro II», som opna i november 2008. Bybanen går over den eldste brua, og har eit stopp (Florida) like nord for bruene.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nygårdsbroen» frå ,  den 25. september 2010.

Bakgrunnsstoff
 Nygårdsstrømmen i Bergen

Bruer i Bergen
Bergenhus
Bruer opna i 1851
1851 i Noreg
Vegbruer i Vestland
Wergeland haldeplass

Wergeland er ein haldeplass på linje 1 på Bybanen. Haldeplassen ligg på Wergeland i Årstad i Bergen, og opna 22. juni 2010.

Frå 24. mars til 2. april 2011 var Fageråstunnelen stengd fordi ein av køyreledningane måtte forbetrast. I denne perioden var Wergeland brukt som endehaldeplass.

Referansar

Stasjonar på Bybanen
Årstad
Samferdsle i Bergen
Jarnbanestasjonar opna i 2010
Enkjer


Enkjer er ein biologisk familie, Viduidae, av 20 artar små sporvefuglar, alle endemiske for Afrika.

Desse finkeliknande artane har ei fjørdrakt som vanlegvis er dominert av svart eller indigo. Hannar av ni av artane har lang eller særs lang hale i praktdrakta.

Alle enkjer er reirparasittar som legg egga sine i fuglereira til artar av astrildar. Dei fleste brukar amarantar som vertar, medan somme vel pytilias-astrildar. I motsetnad til gauken, øydelegg ikkje enkjer egga til verten. Vanlegvis legg dei 2-4 egg i tillegg til dei som allereie er i reiret. Egga av både vert og offeret er kvite, sjølv om enkjeegga er litt større.

Mange av artane der hannar er utan lang hale er mykje like i utsjånad. Hannane er vanskelege å skilje i felt, og ungfuglar og hofuglar nær umoglege. Den beste rettleiinga er ofte astrildarten som dei er knytt til, sidan kvar art av enkjer parasitterer ein bestemt vertsart. Til dømes vil landsbyenkje vanlegvis parasittere raudnebbamarant. Enkjer imiterer verten sin song, songen lærer hannane i reiret. Sjølv om hoer ikkje syng, lærer dei òg å kjenne att songen, vel hannar med same song, og vidarefører dermed koplinga mellom enkjeart og astrildart. Ungar av enkjer etterliknar vertsungane sin måte å gape på.

Tilpassing til vertsfuglen er drivkrafta bak artsdanning i denne familien, men den nære genetiske og morfologiske likskapen mellom artane i enkjefamilien tyder på at dei er av nyare opphav.

Artar 

Enkjer i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Slekt Vidua
 Dominikanarenkje, Vidua macroura, Pin-tailed Whydah, Pallas, 1764
 Storhaleenkje, Vidua orientalis, Northern Paradise-Whydah, Heuglin, 1870
 Langhaleenkje, Vidua interjecta, Long-tailed Paradise-Whydah, Grote, 1922
 Drageenkje, Vidua togoensis, Togo Paradise-Whydah, Grote, 1923
 Breihaleenkje, Vidua obtusa, Broad-tailed Paradise-Whydah, Chapin, 1922
 Paradisenkje, Vidua paradisaea, Eastern Paradise-Whydah, Linné, 1758
 Stålenkje, Vidua hypocherina, Steel-blue Whydah, Verreaux & Verreaux, 1856
 Stråhaleenkje, Vidua fischeri, Straw-tailed Whydah, Reichenow, 1882
 Spydhaleenkje, Vidua regia, Shaft-tailed Whydah, Linné, 1766
 Landsbyenkje, Vidua chalybeata, Village Indigobird, Müller, 1776
 Savanneenkje, Vidua wilsoni, Pale-winged Indigobird, Hartert, 1901
 Nigeriaenkje, Vidua nigeriae, Quailfinch Indigobird, Alexander, 1908
 Josenkje, Vidua maryae, Jos Plateau Indigobird, Payne, 1982
 Grønglansenkje, Vidua raricola, Jambandu Indigobird, Payne, 1982
 Hausaenkje, Vidua larvaticola, Baka Indigobird, Payne, 1982
 Guineaenke, Vidua camerunensis, Cameroon Indigobird, Grote, 1922
 Sørgjeenkje, Vidua funerea, Variable Indigobird, Tarragon, 1847
 Purpurglansenkje, Vidua purpurascens, Purple Indigobird, Reichenow, 1883
 Svartvengenkje, Vidua codringtoni, Green Indigobird, Neave, 1907

Slekt Anomalospiza
 Gaukvevar, Anomalospiza imberbis, Parasitic Weaver, Cabanis, 1868

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Viduidae» frå , den 26. september 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Sporvefuglar