kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Lovisa Lindh

Lovisa Tora Yvonne Lindh () er ein svensk friidrettsutøvar frå Kungälvs kommun. Ho vann bronsemedaljen på 800 meter ved EM i friidrett 2016. I 2017 sette ho svensk rekord på distansen med tida 1.58,77.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lovisa Lindh» frå ,  den 29. august 2023.

Bakgrunnsstoff

Svenske mellomdistanseløparar
Festivalar i Edinburgh

Festivalar i Edinburgh er ulike festivalar som blir haldne jamleg i Edinburgh i Skottland.

Byen er blitt kjend for ei rekkje festivalar sidan skipinga av Edinburgh International Festival i 1947, med den tilknytte Edinburgh Festival Fringe som har vokse i omfang til å bli større enn den opphavleg festivalen. «Edinburgh Festival» blir ofte brukt om festivalane som blir haldne i august, eller berre om den internasjonale eller berre om Fringe-festivalen.

Liste over festivalar 

Festialar gjennom året, med opningsåret i parentes.

April
 Dead by Dawn (filmfestival, 1993)
 Edinburgh International Science Festival (1988)

Påske
 Ceilidh Culture (1951)

Mai
 Edinburgh International Children's Festival (tidlegare Imaginate Festival, 1990)

Juni
 Leith Festival (1907)
 Leith Jazz and Blues Festival
 Edinburgh International Film Festival (1947)
 Edinburgh Annuale (2004)

Juli
 Edinburgh International Magic Festival (2010)
 Edinburgh Jazz and Blues Festival (1978)

August
 Edinburgh Art Festival (2004)
 Edinburgh International Festival (1947)
 Edinburgh Festival Fringe (1947)
 Royal Edinburgh Military Tattoo (1950)
 Just Festival (tidlegare Festival of Spirituality and Peace, 2005)
 Edinburgh International Book Festival (1983)
 Edinburgh Mela (1995)
 Edinburgh International Television Festival (1976)
Fringe of Colour (2018)

Oktober
 Leith Comedy Festival (2020)
 Africa in Motion (2006)
 Scottish International Storytelling Festival (1990)
 Festival of Politics (2005)
 Edinburgh Horror Festival (2016)

Desember
 Edinburgh's Hogmanay (1994)

Usikker dato
 Edinburgh People's Festival (2002, men viser til ein tidlegare festival med same namn frå 1951–1954)

Tidlegare festivalar
 Edinburgh Interactive Festival (2003)
 Edinburgh International Internet Festival (1999)
 Edinburgh Swing Festival (2006)
 Fringe Film Festival (1984 - 1990)
 Fringe Film & Video Festival (FFVF, 1991-1996)
 iFest (2007) — the Internet Festival and Conference
 West Port Book Festival (2008)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «List of Edinburgh festivals» frå ,  den 29. august 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Edinburgh Festival City
 Edinburgh Festivals a guide to the festivals that take place in Edinburgh which are members of Festivals Edinburgh
 EdinburghFestivalGuide.co.uk a comprehensive listing of all (small and large) Edinburgh festivals
 
 A History of the Edinburgh Festivals
 Edinburgh Festival Classroom resources
National Library of Scotland: SCOTTISH SCREEN ARCHIVE (selection of archive films about the Edinburgh Festival)

Edinburgh
Edinburgh*
Estland i Junior Eurovision Song Contest

Estland debuterer i Junior Eurovision Song Contest i 2023 i Nice i Frankrike.

Bidrag i Junior Eurovision Song Contest

Sjå òg
 Estland i Eurovision Song Contest

Kjelder

Bakgrunnstoff 
 Estland i Junior Eurovision Song Contest

Estisk musikk
Land i Junior Eurovision Song Contest
Edinburgh International Harp Festival

Edinburgh International Harp Festival er ein årleg harpefestival som blir halden i Edinburgh i Skottland. Han omfattar konsertar, verkstader og kurs for harpe, i tillegg til ei av dei største utstillingane av harpemakarar i verda. Festivalen blir organisert og promotert av The Clarsach Society, to fast tilsette og ei rekkje frivillige. Festivalen blir halden i april kvar år, og tiltrekkjer seg over 500 harpistar frå over 25 land.

Historie 
Harpemakarane Pilgrim Harps heldt den fyrste festivalen, som då blei kalla Celtic Harp Festival, i 1982, på same tid som den seinare nedlagde Edinburgh Folk Festival. Etter to år gjorde den raske veksten til det som no hadde blitt Edinburgh Harp Festival at ein trengde meir middel og hjelp til å drive han. Pilgrim Harps heldt fram med å støtya festivalen, men overførte leiinga til Edinburgh-greina til Clarsach Society. I 1991 overførte Edinburgh-greina ansvaret til foreldraorganisasjonen, The Clarsach Society. Festivalen har vore halden kvart år sidan han blei grunnlagd, men blei halden virtuelt i 2020 og 2021 på grunn av koronapandemien. I 2022 kom festivalen tilbake i eit hybridformat, med både virtuelle og personlege arrangement, og flytta til George Watson's College etter 20 år ved Merchiston Castle School.

I 2002 endra festivalen namn til Edinburgh International Harp Festival for å anerkjenna det aukande talet på internasjonale utøvarar og deltakarar som kom til arrangementet.

I 2006 sette festivalen ein verdsrekord godkjend av Guinness rekordbok for «største harpe-ensemble» då han samla ei gruppe på 201 harpistar som spelte saman.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Edinburgh International Harp Festival» frå ,  den 29. august 2023.

Festivalar i Skottland
Edinburgh
Skipingar i 1982
Harpemusikk
Sìleas

Sìleas (uttalt sheelis) er ein skotsk harpeduo sett saman av Patsy Seddon, som speler elektrisk harpe og tarmstrengharpe, og Mary Macmaster, som speler elektrisk harpe og metallstrengsharpe. Duoen syng på gælisk og engelsk.

Namnet på gruppa er forklart på baksida til debutalbumet, Delighted with Harps. Sìleas na Ceapaich var ein gælisk diktar på 1700-talet. Lovprisinga hennar av harpemusikk førte til at Seddon og Macmaster tok «Sìleas» som gruppenamn.

Duoen blei innført i Scottish Traditional Music Hall of Fame i 2013.

MacMaster og Seddon blei seinare med på å skipa folkegruppa The Poozies.

Diskografi 

 Delighted with Harps (Lapwing, 1986)
 Beating Harps (Green Linnet, 1987)
 Harpbreakers (1990)
 File Under Christmas (1991)
 Play on Light (1996)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sìleas» frå ,  den 30. august 2023.  

Skotske folkemusikkgrupper
Huvøyna

Huvøyna eller Huøyna er ei øy i Solund kommune i Vestland, på nordsida av Sula. Øya er veglaus.

Det var husmannsplassar på Huvøyna iallfall sidan tidleg på 1800-talet. Ved folketeljinga i 1900 budde det 18 personar her.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Paktarholmen

Paktarholmen, eldre Vassøyholmen er ein holme i Solund kommune i Vestland, på nordsida av Sula. Paktarholmsundet skil holmen frå Huvøyna. Holmen er veglaus.

Frå rundt midten av 1800-talet var det ein husmannsplass på holmen. Ved folketeljinga i 1900 budde det fire personar her.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Vassøyna i Solund

Vassøyna er ei øy i Solund kommune i Vestland, på nordsida av Sula, mellom Huvøyna og Buskøyna. Øya er litt over ein kilometer lang frå nord til sør. Ho er veglaus.

Øya vart busett seinast tidleg på 1700-talet.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Buskøyna

Buskøyna er ei øy nord i Solund kommune i Vestland. Øya er litt over 2,5 kilometer lang frå nord til sør og ein halv kilometer frå aust til vest. Ho er utan vegsamband. Rutebåt frå Saltskoren til Hersvik på Sula stoppar her ved tinging.

Folketalsutvikling:

Ishavsskuta «Buskø», ei av dei 5 fangstskutene som kom vekk i Vestisen i april 1952, hadde namnet frå Buskøyna. Første eigar, i 1926, var A/S Jan Hess, Florvåg/Buskøy. Tilknytning til denne øya var opphav til namnet.
Då ho forliste var ho heimehøyrande på Vartdal på Sunnmøre, og hadde fiskerimerket M 17 VD.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Archive.today

archive.today (òg kjent som archive.ph og archive.is) er ein arkiveringsnettstad som lagrar augneblinkbilde av nettsider. Han har støtte for JavaScript-tunge nettsider som Google Maps og progressive webapplikasjonar som Twitter. Arkivet opprettar to augneblinkbilde: Ein replikasjon av den opphavlege nettsida, og dessutan ein skjermdump. Nettstaden blei opphavleg grunnlagd i 2012 som archive.today, men bytta namn i 2015 til archive.is. I 2019 byrja ei utfasing av archive.is-domenet til fordel for dagens archive.today-spegel.

Funksjonalitet 
Archive.today bruker «headless browsing» for å ta opp dei omgivande ressursane som trengst for å fanga augneblinkbildet av høg kvalitet, og opprettar eit PNG-bilde for å gje ei statisk og ikkje-interaktiv visualisering av nettsida.

I motsetnad til søkerobotar som Wayback Machine, lagrar archive.today berre individuelle sider etter eksplisitte brukarspurnader, og respekterer derfor ikkje robots.txt-filer. På grunn av dette kan ikkje nettsideeigarar fjerna innhald.

Sidan juli 2013 har archive.today støtta Memento Projects programmeringsgrensesnitt (API).

Veesp hostar archive.today. Nettstaden var verna av Cloudflare frå 16. august 2018 til 2. september 2018.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Archive.is» frå ,  den 31. august 2023.

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 2012
Databasar
Digitale bibliotek
VM i friidrett 2023

Verdsmeisterskapen i friidrett 2023, den 19. i rekka, vart avvikla på nybygde Nemzeti Atlétikai Központ i Budapest i Ungarn i tida frå 19. til 27. august. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 49 øvingar, fordelt på 24 for menn og like mange for kvinner. I tillegg var det 4 x 400 meter stafett for blanda lag. Frå 202 deltakarland var påmeldt 2 187 utøvarar.

Russland og Belarus var stengt ute frå å delta grunna invasjonskrigen mot grannelandet Ukraina.

Framgrunnsfigurar
Fire utøvarar vann to gullmedaljar kvar. Den USA-amerikanske sprintaren Noah Lyles vann både 100 meter og 200 meter, han var også med på USA sitt vinnarlag i 4 x 100 meter stafett. Faith Kipyegon frå Kenya sigra på så vel 1500 meter som 5 000 meter, medan dei spanske kappgjengarane Álvaro Martín og María Pérez García triumferte i sine tevlingar.

Norske prestasjonar
Karsten Warholm vart verdsmeister på 400 meter hekk for tredje gong. Nett som året før, vann Jakob Ingebrigtsen gullmedaljen på 5 000-meteren og sølvmedaljen på 1500 m. Narve Nordås tok bronsemedaljen på 1500 meter, medan Håvard Bentdal Ingvaldsen vart sjettemann på 400 meter. Eivind Henriksen kom på sjuandeplass i sleggjekasting.

Menn

100 meter 

Finale: 20. august

200 m 

Finale: 25. august

400 m 

Finale: 24. august

800 m 

Finale: 26. august

1500 m 

Finale: 23. august

5 000 m 

Finale: 27. august

10 000 m 

20. august

Maraton 

27. august

110 meter hekk 

Finale: 21. august

400 m hekk 

Finale: 23. august

3 000 meter hinder 

Finale: 22. august

4 × 100 meter stafett 

Finale: 26. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 27. august

20 km kappgang 

19. august

35 km kappgang 

24. august

Høgdehopp 

Finale: 22. august

Stavhopp 

Finale: 26. august

Lengdehopp 

Finale: 24. august

Tresteghopp 

Finale: 21. august

Kulestøyt 

Finale: 19. august

Diskoskast 

Finale: 21. august

Sleggjekast 

Finale: 20. august

Spydkast 

Finale: 27. august

Tikamp 

25. og 26. august

Kvinner

100 meter 

Finale: 21. august

200 m 

Finale: 25. august

400 m 

Finale: 23. august

800 m 

Finale: 27. august

1500 m 

Finale: 22. august

5 000 m 

Finale: 26. august

10 000 m 

19. august

Maraton 

26. august

100 meter hekk 

Finale: 24. august

400 m hekk 

Finale: 24. august

3 000 meter hinder 

Finale: 27. august

4 × 100 meter stafett 

Finale: 26. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 27. august

20 km kappgang 

20. august

35 km kappgang 

24. august

Høgdehopp 

Finale: 27. august

Stavhopp 

Finale: 23. august

Lengdehopp 

Finale: 20. august

Tresteghopp 

Finale: 25. august

Kulestøyt 

Finale: 26. august

Diskoskast 

Finale: 22. august

Sleggjekast 

Finale: 24. august

Spydkast 

Finale: 25. august

Sjukamp 

19. og 20. august

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2023» frå ,  den 18. september 2023.  

Verdsmeisterskap i friidrett
Sport i 2023
2023 i Ungarn
Idrettstilskipingar i Ungarn
Budapest
Lyceum Theatre i London

Lyceum Theatre (/laɪˈsiːəm/) er eit West End-teater som ligg i City of Westminster, på Wellington Street, like utanfor Strand i sentrale London. Det har ein setkapasitet på 2100. Opphavet til teateret blir datert til 1765. Samuel Arnold hadde leiinga av teateret frå 1794 til 1809, og han var vert for ei rekkje ulike typar underhaldning, blant anna eit sirkus produsert av Philip Astley, eit kapell, og den fyrste voksverkutstillinga til Madame Tussauds i London. Frå 1816 til 1830 var bygningen The English Opera House. Etter ein brann blei huset bygd opp igjen og opna på nytt den 14. juli 1834 etter eit design av Samuel Beazley. Bygningen er einaståande i at  han har ein balkong som heng over galleriet (dress circle). Han blei bygd av partnarskapet Peto & Grissell. Teateret spelte no mellom anna opera, dramatiseringar av verka til Charles Dickens og «faerie extravaganzas» av James Planchés.

Frå 1871 til 1902 opptredde Henry Irving ved teateret, særleg i Shakespeare-produksjonar, vanlegvis med Ellen Terry som motspelar. I 1904 blei teateret nesten fullstendig ombygd og rikt dekorert i rokokkostil av Bertie Crewe, men ein heldt på Beazley sin fasade og store portiko. Det blei spelte mest melodrama i dei neste tiåra. Bygningen blei stengt i 1939 og skulle rivast, men blei redda og gjort om til dansehalla for Mecca i 1951, med namnet Lyceum Ballroom, der mange kjende grupper spelte. Bygningen blei stengd i 1986, men restaurert til teaterbruk i 1996 av Holohan Architects. Sidan 1999 har teateret synt musikalen The Lion King.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lyceum Theatre, London» frå ,  den 31. august 2023. 
 oppgav desse kjeldene: 
Earl, John & Michael Sell, The Theatres Trust Guide to British Theatres 1750–1950 pp. 123–4 (Theatres Trust, 2000)

Bakgrunnsstoff

Teater i London
Steinsøyna ved Buskøyna i Solund

Steinsøyna er ei øy nord i Solund kommune i Vestland. Buskøyvågen skil øya frå Buskøyna. Øya er litt over 800 meter lang frå nord til sør og er veglaus.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Færøyna

Færøyna er ei øy nord i Solund kommune i Vestland. Øya er tre kilometer lang nord-sør og 1,5 kilometer brei på det breiaste. Ho er veglaus. Rutebåt frå Saltskoren til Hersvik på Sula stoppar her ved tinging. Øya har vore busett iallfall sidan mellomalderen. Ho fekk elektrisk kraft i 1951. I 1963 vart det bygd ein molo som betra hamna på vestsida av øya.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Saltskoren

Saltskoren er ei øy nord i Solund kommune i Vestland, vest for Færøyna. Ho er veglaus. Det går rutebåt frå Saltskoren til Hersvik på Sula ved tinging. 

Saltskoren vart busett rundt 1850. Ved folketeljinga i 1900 budde det 12 personar her.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Kvaløyna

Kvaløyna er ei øy nordvest i Solund kommune i Vestland. Det smale og grunne Kvaløysundet skil ho frå den større naboøya Ospa. Begge desse øyane er veglause og utan busetjing. 

Kvaløyna vart busett på 1870-talet, då det vart oppretta ein husmannsplass her. Ved folketeljinga i 1900 budde det tre personar her. Øya var berre busett i ein generasjon - dei første busetjarane flytta frå øya att i 1920 og tok med seg husa sine. Sidan har øya ikkje hatt fast busetjing.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. II (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Gåsværet

Gåsværet er ei øygruppe i havgapet, nordvest i Solund kommune i Vestland. Den største øya er rundt 1 kilometer lang nord-sør og rundt ein halv kilometer brei. Her har det vore fast busetjing sidan midten av 1700-talet. I 1767 vart det gitt løyve til å oppretta ein gjestgjevarstad på øya. Det går rutebåt frå Gåsværet til Hardbakke på Sula ved førehandstinging.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. I (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Florence Farr

Florence Beatrice Emery, fødd Farr, () var ein britisk West End-skodespelar, komponist og regissør. Ho var òg ein kvinnerettsaktivist, journalist, pedagog, songar, forfattar og dessutan leiare for den okkulte ordenen Golden Dawn. 

Farr var ein gang elskarinna til dramatikaren George Bernard Shaw. Ho var venn og samarbeidspartnar med nobelpristvinnaren William Butler Yeats, diktaren Ezra Pound, dramatikaren Oscar Wilde, kunstnarane Aubrey Beardsley og Pamela Colman Smith, mystikaren Arthur Edward Waite, teaterprodusenten Annie Horniman, og mange andre lærde i fin de siècle-krinsane i London. Sjølv om ho ikkje var så kjend som nokre av sine samtidige, var Farr ein førstebølgjefeminist på det seine 1800- og det tidlege 1900-talet. Ho arbeidde mellom anna for røysterett, likskap i arbeidslivet og likt vern under lova for kvinner. Ho skreiv ei bok og mange artiklar i intellektuelle tidsskrift om rettar for «den moderne kvinna».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Florence Farr» frå ,  den 1. september 2023.  

Okkultistar
Britiske forfattarar
Britiske skodespelarar
Narve Nordås

Narve Gilje Nordås () er ein norsk friidrettsutøvar frå Klepp i Rogaland. Han vann bronsemedaljen på 1500 meter under VM i friidrett 2023. Nordås vart noregsmeister på 5 000 meter i 2020 og 2021, samt på 1500 m i 2023. Han er medlem i Sandnes Idrettslag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Narve Gilje Nordås» frå ,  den 1. september 2023.

Bakgrunnsstoff

Norske mellomdistanseløparar
Norske langdistanseløparar
Folk frå Klepp
Leontopithecus caissara

Leontopithecus caissara, «svarthovudløveape», er ein liten løveapeart i silkeapefamilien, Callitrichidae. Det spesifikke namnet caissara er ein referanse til caicaras, folkesetnaden på Superagui-øya. Arten er sterkt trua (EN)  og er endemisk for kystskogar i det søraustlege Brasil. Den totale bestanden er truleg inntil 400 individ, eller maksimalt 250 vaksne individ. 

L. caissara vart ikkje kjend som art før i 1990 då to brasilianske forskarar skildra arten basert på individ frå øya Superagui i den brasilianske delstaten Paraná. Kort tid etter vart ytterlegare populasjonar oppdaga på det tilstøytande fastlandet i Paraná og heilt sør i delstaten São Paulo.

Skildring 

Arten har generelt gylden-oransje pels med kontrastfullt svart hovud, bein og hale. Kroppslengda er rundt 30,5 cm halen ikkje medrekna, og kroppsvekta ca. 0,6 kg. Halen kan bli over 40 cm lang. 

Populasjonen på fastlandet føretrekkjer sumpete og overfløymt sekundærskog som habitat. På Superagui bruker dei hovudsakleg høg låglandsskog og arboreal restinga, det vil seie kystskog på sandjord, som primærhabitat. Begge populasjonane er avgrensa til lågtliggjande område ved kysten under 40 moh.

Åtferd 

L. caissara er ein art som lever i tre og et først og fremst små frukter og virvellause dyr som insekt, edderkoppar og sniglar. Dei er også kjende for å drikke nektar, ete dei unge blada av Bromelia og å ete sopp. 

Denne løveapa lever i utvida familiegrupper med 2-8 medlemmer. Innanfor desse familiane er det normalt berre éi hoe som blir drektig per sesong. Fødslar skjer vanlegvis frå september til mars, og hoer føder vanlegvis tvillingar. Sosial interaksjon er ein nøkkelkomponent for å halde oppe eit reproduktivt system som dette. Pelsstell er den vanlegste observerte forma for sosial åtferd mellom individ i gruppa, spesielt innanfor paret.

Trugsmål 
Tap av habitat er det største trugsmålet mot denne arten. Grunnen er at populasjonen er låg, 400 individ totalt, omtrent halvparten er kjønnsmodne, og dei har ein sær og spesifikk habitatpreferanse.  
Oppdeling, reduksjon og degradering av habitatet, urban ekspansjon kan skje gjennom utvikling av landbruk og utvinning av palmehjarte. Arten er også trua av jakt og ikkje-planlagt økoturisme.

Verne- og bevaringsprosjekt 
L. caissara er oppført som sterkt trua (EN) av Verdas naturvernunion, IUCN, inkludert i 'Endangered Species Act' og er oppført på CITES-vedlegg I. 

Superagüi nasjonalpark dekkjer dei fleste av habitata til L. caissara, inkludert Superagui-øya og tilstøytande fastlandsdelar av delstaten Paraná. Nasjonalparken er 340 km2 stor og L. caissara er ein av dei endemiske artane som blir brukte som ei bevaringseining for forvaltning av parken. Populasjonen innanfor delstaten São Paulo er òg verna.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Superagüi lion tamarin» frå , den 1. september 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Primatar
Dyr i Brasil
Daløyna

Daløyna eller Rånøyna er ei øy vest i Solund kommune i Vestland, mellom Steinsundøyna og Ytre Sula. Øya har vegsamband over bru via Steinsundøyna til Sula i aust. Bilferjesambandet Daløy-Haldorsneset knyter øya til Ytre Sula i vest.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. I (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Steinsøyna ved Ytre Sula i Solund

Steinsøyna er ei øy vest i Solund kommune i Vestland, nord for Ytre Sula. Øya er veglaus. Ved folketeljinga i 1900 budde det seks personar her.

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. I (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Lundøyna

Lundøyna er ei øy vest i Solund kommune i Vestland, nord for Ytre Sula. Øya fekk vegsamband til Ytre Sula på 1970-talet.

Folketalsutvikling:

Kjelder

 Alf Steinsøy, Solund - Gards- og ættesoge til 1982, bd. I (Solund Sogenemnd, 1982)

Øyar i Solund
Frank Siebeck

Frank Siebeck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Aust-Tyskland. Han vart i 1971 europameister på 110 meter hekk.

Sommaren 1970 sette Siebeck landsrekord på korthekken med 13,5 sekund då han vart austtysk meister i Erfurt. Den 30. mai 1971 forbetra han rekorden til 13,4 i Jena. Ut i august vann han gullmedaljen då EM i friidrett 1971 i Helsinki. Han vart klokka inn på den elektronisk tida 14,00 sekund, ni tidels sekund framom briten Alan Pascoe. Midt i juni 1972 flytta Siebeck landsrekorden til 13,3 sekund ved eit stemne i Potsdam. Under dei olympiske sommarleikane i München i september måtte han nøye seg med femteplassen etter eit finaleløp på 13,71. Eit halvt år seinare sigra Siebeck på 60 meter hekk ved innandørs-EM i Rotterdam, tid 7,71 sekund. Året etter mislukkast han heilt i finalen på 110 meter hekk ved EM i friidrett 1974 i Roma, enda desidert sist av dei åtte finalistane. 10. juli 1976 fekk han i Berlin notert livsbeste 13,38 sekund, men under Sommar-OL 1976 rauk han ut or tevlinga i semifinalen.

Kjelder

Frank SIEBECK | Profile | World Athletics
Friidrott-71, Friidrott-72 og Friidrott-73, bøker på svensk.

Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Tyske hekkeløparar
Mona-Lisa Pursiainen

Eivor Mona-Lisa Pursiainen, fødd Strandvall, () var ein finsk sprintar frå Kronoby som vann bronsemedaljen på 200 meter ved EM i friidrett 1974, der ho også fekk sølv med det finske mannskapet i 4 x 400 meter stafett.

Karriere
Strandvall/Pursiainen vann 14 individuelle gullmedaljar i finske meisterskap. Ni kom på 100 meter i periodane 1967–1970 og 1973–1977, fire på 200 meter i perioden 1967–1970 og eitt på 400 meter i 1970. I tillegg var ho med på å vinne 12 gullmedaljar i stafettløp. Frå 1966 til 1978 deltok ho i samtlege landskampar mellom Finland og Sverige.

Pursiainen var på sitt aller beste i 1973. Ved universiaden i Moskva sigra ho både 100 meter og 200 meter. Vinnartida 22,39 sekund på 200 meter er framleis finsk rekord, femti år seinare. Under europameisterskapen 1974 i Roma sprang ho inn til bronse på 200 m og sjetteplass på 100 m. I den avsluttande 4 x 400 m stafett tok ho seg av den andre etappen då Finland kom i mål til sølv.

Ho deltok også i EM i friidrett 1969 i Aten, EM i friidrett 1971 i Helsinki, Sommar-OL 1972 i München og Sommar-OL 1976 i Montréal, utan å kvalifisere seg til ein individuell finale. I 4 × 400 meter stafett var ho derimot med på å springe Finland til åttandeplass i 1969, sjuandeplass i 1971 og 1972 og sjetteplass i 1976.

Purisiainen sette 21 finske rekordar, fordelt på distansane 100, 200 og 400 meter. I 1973 vart ho kåra til årets idrettsutøvar i Finland, som den aller fyrste kvinna.

Pursiainen døydde av brystkreft, etter å ha vore sjuk i fleire år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mona-Lisa Pursiainen» frå ,  den 2. september 2023.

Bakgrunnsstoff

Finske sprintarar