Mud Slide Slim and the Blue Horizon

Mud Slide Slim and the Blue Horizon er det tredje studioalbumet til den USA-amerikanske visesongaren James Taylor, spelt inn og gjeve ut i 1971.

Utgjeving 
Albumet kom ut i april 1971 og inneheld den største singelen til Taylor i USA, ein coverversjon av Carole King-standarden «You've Got a Friend», som nådde førsteplass på Billboard-lista den 31. juli 1971, hans einaste song til å gjera det. Veka før nådde sjølve albumet si topplassering med ein andreplass på Billboard-lista. Han vart halden unna topplasseringa av King, som då regjerte listene med suksessalbumet Tapestry, som inneheldt versjonen hennar av «You've Got a Friend». Songen hanka inn Grammyprisar både til Taylor (beste mannlege popsong) og King (Årets låt). Mud Slide Slim klarte å generere endå ein topp 40-hit, «Long Ago and Far Away», som nådde 31. plassen på Billboard Hot 100. Andre songar vart konsertstandardar, særleg «You Can Close Your Eyes».

Mottaking 

Ben Gerson, som melde for Rolling Stone i 1971, syntest albumet var «kjedeleg å høyra på» dei første gongene: «Når melodiane byrjar å søkka inn, og LP-ens raison d'etre blir oppdaga, byrjar dei subtile spenningane til albumet å dukka opp. Og medan albumet på dette punktet blir for behageleg, absorberande lytting, er det ein forferdeleg trøyttleik til det som er ein del av det kunstnariske uttrykket.».»

Village Voice-kritikaren Robert Christgau var meir kritisk til låtskrivinga til Taylor. «Etter å ha sløst bort det meste av songane på den store suksessen sin, konsentrerer han seg om den intrikate musikken», skreiv Christgau, og fann tekstane «meir onanistiske enn nokosinne, eskapistiske som ei medvite tematisk avgjerd. Frå kva? lurar du kanskje på. Frå suksess, stakkars fyr. Bluessongarar levde på vegen fordi det var økonomisk naudsynt, sjølv om dei ofte kom inn i det; Taylor er ein misbrukar, rein og enkel. Ei ny stjerne fødd rik som svingar mellom ein 'gard på garden' (kva dyrkar han der, håp?) og Holiday Inn hans slemme, gamle eksistensielle dilemma tvingar han til å kalla heim, fortener den konspirerande, sjølvmedlidande røysta som er forbanninga hans. Interessant, intrikat, umogleg å lytta til.».

I 2000 vart albumet kåra til nummer 858 i Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums.

Innhald

Medverkande
 James Taylor – solovokal,  korvokal (1, 2, 9-12), akustisk gitar (1, 2, 4-11, 13), piano (3, 12)
 Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1, 6, 11), akustisk gitar (2, 9), gitar (3), conga (9, 10, 11)
 John Hartford – banjo (4)
 Carole King – piano (1, 4-7, 10, 12)
 Kevin Kelly – trekkspel (3), piano (11)
 Leland Sklar – bassgitar (1-7, 10-12)
 Russ Kunkel – trommer (1-7, 9-12), conga (1, 2, 6, 11), kubjølle (1), cymbal (1), cabasa (2), tamburin (9)
 Peter Asher – tamburin (1), korvokal (9, 12)
 Richard Greene – fele (4)
 The Memphis Horns – blåsarar og blåsearrangement (1, 11)
 Andrew Love – tenorsaksofon
 Wayne Jackson – trompet
 Joni Mitchell – korvokal (1, 2, 10)
 Kate Taylor – korvokal (11, 12)

Produksjon
 Produsent – Peter Asher
 Lydteknikar – Richard Sanford Orshoff
 Kunstnarisk leiar – Ed Thrasher
 Liner Artwork – Laurie Miller
 Cover Fotografi – Ethan Russell

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mud Slide Slim and the Blue Horizon» frå ,  den 3. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1971
James Taylor-album
Album produserte av Peter Asher
Warner Bros. Records-album