kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Turkonkurranse

Turkonkurranse er ein form for konkurranse som går ut på samle poeng ved å gå på dagsturar til fastsette mål i terrenget, som til dømes utpeika fjelltoppar, åsar og høgder, finne eit visst tal utsette orienteringspostar (turorientering), gjere overnattingsturar i terrenget, fisketurar til vatn og sjøar, vitje kulturminne, finne fram til markerte lyktestolpar i byområdet og liknande. Dette skal gjennomførast i løpet av ein avgrensa sesong.

Føremålet med turkonkurransar er å styrke interessa for friluftsliv og turgåing ved å få folk til å kome seg ut på tur i naturen eller ikring i stroka i nærmiljøet. Difor er det opp den dei einskilde deltakarane å avgjere når turane skal takast og kor lang tid som skal nyttast. Opplegget gjev vanlegvis høve til at familiar med born kan ha glede av konkurransen.

Turkonkurransar vert organiserte av ulike foreiningar, turlag og idrettsklubbar. Dei registrerer dei som ynskjer å vere med, lager eit kontrollopplegg med koder, stemplingar og liknande på kvart av måla i terrenget som deltakarane må ha vore innom, og syter for premieringar eller anna påskjøning. Det finnes også App-baserte løysningar som berre baserer seg på digital innsjekking. Då dei fleste av turkonkurransane er lagt opp slik at alle får ei påskjøning dersom dei stetter dei oppsette krava, er premien gjerne eit merke, ein medalje, eit diplom eller liknande. Vanlegvis finansierar laga denne verksemda med ei avgift frå deltakarane, som ofte kan vere lagt opp slik at dei må kjøpe ei pakke med kart og anna materiale som dei treng for å kunne take del i turkonkurransen.

Bakgrunnsstoff
Turorientering  i Teieskogen (Nøtterøy)
Turorienteringa Askeladden skipa av Asker Skiklubb. 
Turorientering 
Stolpejakten; turkonkurranse som går ut på å finne fram til merka lyktestolpar og liknande.
Trimpoeng; Heldigital løsning som ikke etterlater fysiske spor i naturen

Idrettstilskipingar i Noreg
Vandring
Anier García

Anier Octavio García Ortiz () er ein kubansk tidlegare hekkeløpar frå Santiago de Cuba, som vart olympisk meister på 110 meter hekk i 2000 og elles vann to VM-sølv og ein OL-bronse i same øvinga i tida 1999-2004.

García fekk sitt internasjonale gjennombrot då han vann 60 meter hekk ved innandørs-VM 1997 i Paris. Sommaren 1999 vann han 110 m hekk under dei panamerikanske leikane i Winnipeg og ein månad seinare sprang han inn til VM-sølv i Sevilla, tre hundredels sekund bakom vinnaren, briten Colin Jackson.

Under dei olympiske leikane i Sydney i september 2000 var García den suverene einaren på korthekken og sette samstundes personleg rekord med 13,00 sekundar. Året etter vann han VM-sølv nummer to på 110 m hekk i Edmonton, som sist på tida 13,07 sekundar og som sist tre hundredels sekund bak gullmedaljøren, som her var Allen Johnson frå USA. García avslutta den internasjonale medaljehaustinga med å knipe OL-bronsen i 2004, eitt hundredels sekund framom fjerde- og femtemann.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvartfinalane (13,58 =nr 18)
VM 1997 i Aten: (13,46 i kvartfinalane, nr 16 - stite ikkje i semifinalane) 
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 13,07, bakom Colin Jackson (13,04)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 13,00, framom Terrence Trammell (13,16) 
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 13,07, bakom Allen Johnson (13,04)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 13,20, bakom Terrence Trammell (13,18) 
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (13, 99 =nr 22)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anier García» frå ,  den 20. juli 2017.  
 

Cubanske hekkeløparar
Olympiske meistrar for Cuba
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Cuba
Cubanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Autokrati

Autokrati er ei styreform der all makt er samla på éi hand eller hjå ei gruppe, utan konstitusjonelle eller institusjonelle avgrensingar. Termen har opphav i den gammalgreske nemning for eit eineveldig styre. Det er vanleg å skilja mellom autoritære og totalitære autokrati eller diktatur.

Kjelder
Mæhlum, Lars & Skatvik, Frida. (2. juni 2014). Autokrati. I Store norske leksikon.

Greske ord og uttrykk
Styresett
Jim Hines

Jim Hines, fullt namn James Ray Hines () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som i 1968 sette verdsrekord på 100 meter med 9,9 og 9,95 sekund og vart olympisk meister på distansen under Sommar-OL 1968 i Mexico-byen.

Hines, som var fødd i Dumas i Arkansas og vaks opp i Oakland i California, tangerte i 1967 verdsrekorden på 100 meter, lydande 10,0. På 220 yards sette han same året personleg rekord med 20,2 sekund. Under den amerikanske meisterskapen (AAU) i Sacramento i juni 1968 vart Hines fyrstemann under 10 sekund på hundremeteren. I den fyrste semifinalen vann han på tida 9,9 sekund, ei tid som vart tangert av Charlie Greene i det andre semfinaleheatet. Finalen vart vunnen av Greene og Hines fekk sølv, begge to og fire andre løparar fekk den manuelle sluttida 10,0. Elektronisk tidtaking viste elles at i semfinalane sprang Hines på 10,02 og Greene 10,09 sekundar, medan Greenes vinnartid i finalen var 10,11, to hundredels sekund fortare enn Hines.

I oktober månad 1968 var det klart for olympiske sommarleikar i Mexico. Hines vann der den fyrste semifinalen og Greene den andre, begge fekk 10,0 i manuell tid. Finaleløpet 14. oktober vart vunne av Hines på offisielt 9,9 sekund, Lennox Miller frå Jamaica tok sølvet og Charlie Greene fekk bronsen, begge fekk 10,0 i sluttid. Elektronisk tidtaking viste 9,95 sekund og ny verdsrekord for Hines, ein verdsrekord som vart ståande i 15 år inntil landsmannen Calvin Smith fekk notert 9,93 sekund i 1983. Hines vann også olympisk gullmedalje i 4 x 100 meter stafett då han var ankermann på USA sitt lag som vann finalen, 0,1 sekund framom Cuba. Dei andre gullvinnarane var Charlie Greene, Mel Pender og Ronnie Ray Smith.

Hines mislukkast fullstendig då han etter Sommar-OL prøvde seg i amerikansk fotball.

Kjelder 

Friidrott 69. Halmstad, 1968.
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Marija Lasitskene

Marija Aleksandrovna Kutsjina, sidan 2017 gift Lasitskene (), er ein russisk høgdehoppar frå Prokhladnyj som dominerte i øvinga i perioden 2015-21. Ho vart då verdsmeister tre gongar og tok EM-gull i 2018 og OL-gull i 2021. I tillegg gjekk ho til topps i høgdehopp i Diamantserien (DL) sesongane 2014, 2015, 2017, 2018, 2019 og 2021.

Aktiv
Kutsjina vann junior-EM 2011 i Tallinn då ho tok seg over 1,95 m. To år seinare vart ho nummer to i unversiaden i Kazan med 1,96 m, det same som vinnaren Kamila Stepanjuk stoppa på. I mars 2014 delte dei same to utøvarane sigeren under innandørs-VM i polske Sopot, Stepanjuk då under namnet Lićwinko. Dei hadde like mange hopp og riv i tevlinga og stoppa på 2,00 m, same høgda som bronsevinnar Ruth Beitia. Under friidretts-EM Zürich seinare på året enda derimot Kutsjina på andreplass med 1,99 m, medan Beitia smaug seg over 2,01 m og vart europameister. Jamt over var likevel Kutsjina den beste kvinnelege høgdehopparen i 2014 og ho gjekk til topps i Diamantserien med siger i tre av dei sju DL-stemna.

I 2015 vann Kutsjina innandørs-EM og ho enda på andreplass i Diamantserien. Høgdepunktet kom då ho vann VM-tevlinga i Beijing føre kroatiske Blanka Vlašić og med si eiga landskvinne Anna Tsjitsjerova på tredjeplass. Ale tre utøvarane svinga seg over 2,01 meter, avgjerande for gullstriden vart det at Vlašić måtte ha to forsøk på 1,92 m og Tsjitsjerova ikkje tok 2,01 før enn i andre forsøk. Kutsjina fekk ikkje delta i Sommar-OL 2016, ettersom Russlands friidrettsøvarar var utestengde frå leikane.

Nygift som Marija Lasitskene hadde ho stor framgang i 2017-sesongen og sette personleg rekord med 2,06 meter då ho vann eit stemne i Diamantserien i Lausanne den 6. juli. Under verdsmeisterskapen i London forsvarte ho VM-tittelen, med di ho var den einaste som hoppa 2,03 m. Året etter vann ho EM-gull i Berlin og i 2019 VM-gull. I begge desse meisterskapane sigra ho ved å ta vinnarhøgda i forsøket før sølvmedaljevinnarane, som begge hoppa like høgt som Lasistskene gjorde.

Under dei olympiske sommarleikane i Tokyo 2021 tok Lasitskene gullmedaljen med 2,04 meter og eige årsbeste.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 1,99 m, bakom Ruth Beitia (2,01 m)
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 2,01 m, framom Blanka Vlašić (2,01 m)
VM 2017 i London: Gullmedalje – 2,03 m, framom Julija Levtsjenko (2,01 m)
EM 2018 i Berlin: Gullmedalje – 2,00 m, framom Mirela Demireva (2,00 m)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 2,04 m, framom Jaroslava Mahutsjikh (2,04 m)
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 2,04 m, framom Nicola McDermott (2,02 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mariya Lasitskene» frå ,  den 22. juli 2017.  

Russiske høgdehopparar
Verdsmeistrar i friidrett for Russland
Europameistrar i friidrett for Russland
Olympiske meistrar for ROC
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Deltakarar for ROC under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Folk frå Prokhladnyj
Heggholmen i Oslo

Heggholmen er ei om lag 40 daa stor øy i Indre Oslofjord i Oslo,  vest for Gressholmen og bunde til Gressholmen med eit smalt eid i form av ei steinfylling. Øya var klostergods i mellomalderen, og har til liks med Gressholmen, vore eigd av staten etter reformasjonen.

Namnet på øya kjem av treet hegg, norrønt heggr.

Lilleborg Fabriker flytta på 1800-talet såpekokeriet sitt til øya, då stanken frå produksjonen var til plage for omgjevnadene på Sandaker inne i Oslo, der kokeriet hadde lege fram til då. Kokeriet vart nedlagd i 1965. Både fabrikkbygningen i teglstein, eit svalgangshus i to høgder som vart bygd som husvære for arbeidarane, og eit hus i sveitserstil som vart bygd som bustad for disponenten, er teke vare på, og er no nytta som ferieheim for verksemda.

På byrjinga av 1900-talet vart det òg bygd ein måling- og lakkfabrikk på øya, Christiania Damoljemølle, som la eit jarnbanespor på øya til bruk i drifta. Leivningane av sporet er framleis å sjå. Heggholmen fyr på nordspissen av øya, ut mot Skipsløpet, hovudleia inn til hamnene søraust i Oslo, er det eldste fyret i Indre Oslofjord. Både fyret og leivningane av industrianlegga på øya er freda som kulturminne.

Heile Heggholmen med unnatak av areala der det står private hytter, vart 27. juni 2008 freda som naturreservat saman med sjøområda utanfor, etter at det var gjort registreringar og restaureringar av naturområda. Heggholmen naturreservat grenser til Gressholmen-Rambergøya naturreservat, som dekkjer det meste av Gressholmen og heile Rambergøya med tilhøyrande sjøområde.

Fotnotar

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 238.

Øyar i Oslo
Oslofjorden
Verneområde i Oslo
Silje Jørgensen

Silje Jørgensen () er ein norsk tidlegare fotballspelar, fødd i Kristiansand, som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney.

Jørgensen var midtstoppar i 43 landskampar i tida 1996-2001 og skåra to mål. Ho deltok både i Fotball-VM 1999 i USA, der Noreg tapte bronsefinalen mot Brasil etter straffesparktevling, og i Sommar-OL 2000. I OL-turneringa spelte ho heile OL-finalen då Noreg vann på «golden goal» mot USA.

I 1995-sesongen spelte Jørgensen på IL Haugar. Frå 1996 til 2001 var ho aktiv på toppserielaget Klepp IL, der etter spelte ho på høvesvis Austrått og Nærbø IL i lågare divisjonar.

Merittar
Olympisk meister: 2000

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Silje Jørgensen» frå ,  den 23. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Folk frå Kristiansand
Denia Caballero

Denia Caballero Ponce () er ein kubansk friidrettsutøvar som vart verdsmeister i diskoskasting i 2015 og vann OL-bronse i 2016.

Caballero sette personleg rekord med eit kast på 65,60 m i mars 2012, men mislukkast i kvalifiseringa under Sommar-OL 2012. I juli 2015 vann ho diskos i dei panamerikanske leikane i Toronto med eit bestekast på 65,39 m, 40 centimeter framom si eiga landskvinne, Yaime Pérez. Vel ein månad seinare smelte Caballero til med heile 69,28 m i fyrste omgang under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing, noko som gav henne gullmedaljen nærare to meter framom favoritten Sandra Perković. Året etter sikra ho seg bronsemedaljen under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Nr 9 - 60,73 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (58,78 m =nr 27)
VM 2013 i Moskva: Nr 8 - 62,80 m
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje - 69,28 m, framom Sandra Perković (67,39 m)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje - 65,34 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Denia Caballero» frå ,  den 23. juli 2017.  
 
 

Cubanske diskoskastarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Cuba
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Inha Babakova

Inha Aleksandrovna Babakova, fødd Inga Butkus () er ein tidlegare høgdehoppar som representerte Sovjetunionen til 1991 og sidan Ukraina. Ho vart verdsmeister i øvinga i 1999 og vann elles to sølv- og tre bronsemedaljar i dei store internasjonale meisterskapane i tida 1991-2001. Babakovas personlege rekord på 2,05 meter er frå 1995.

Babakova er fødd i Asjkhabad i Turkmenistan av litauiske foreldre. Ho sette personleg rekord med 1,92 m i 1988. Etter å ha vorte mor, forbetra ho sin personbeste til 2,02 m i 1991-sesongen og kneip bronsen ved friidretts-VM i Tokyo. Våren 1993 gjekk ho over 2,00 m ved innandørs-VM i Toronto og vart nummer tre som representant for Ukraina. Ho deltok ikkje i VM 1993 og kom på fjerdeplass i europameisterskapen 1994 i Helsinki, med same høgda som bronsemedaljøren og to andre utøvarar. Året etter vann ho bronse i VM i Göteborg, to centimeter under Stefka Kostadinova og likt med sølvvinnar Alina Astafei. Fire veker seinare, 15. september 1995, gjorde Babakova sitt livs høgste hopp og passerte 2,05 m under eit stemne i Tokyo.

Under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta svinga Bakakova seg over 2,01 m og fekk bronse, to og fire cm under prestasjonane til høvesvis Niko Bakogianni og Stefka Kostadinova. I verdsmeisterskapen 1997 var Babakova ein av fire utøvarar som reiv dei tre ordinære forsøka på 1,99 m, men som for å kåre ein vinnar fekk eit ekstra forsøk. Einast norske Hanne Haugland klarte høgda i fjerde forsøk og vart verdsmeister, Babakova og russiske Olga Kaliturina fekk kvar si sølvmedalje. 

I 1999 vann Babakova høgdetevlinga i VM i Sevilla føre russarane Jelena Jelesina og Svetlana Lapina, alle tre vart ståande med 1,99 m i resultatlista. To år etter var Babakova nær ved å forsvare VM-tittelen i kanadiske Edmonton, der ho og sørafrikanske Hestrie Cloete begge klarte vinnarhøgda 2,00 m i andre forsøk. Men to riv på lågare høgder gjorde at Babakova fekk sølv, medan Cloete tok gullmedaljen.

På 36-årsdagen i 2003 vann Babakov høgdetevlinga i Bislett Games i Oslo med eit hopp på 2,01 m, verdsrekord for kvinner 35 år og eldre. Ho la opp i 2004.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 1,96 m, framom Beata Holub
EM 1994 i Helsinki: Nr 4 – 1,93 m
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje – 1,99 m, bak Alina Astafei (1,99 m)
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 2,01 m
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 1,96 m, likt med Olga Kaliturina (1,96 m)
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 1,99 m, framom Jelena Jelesina (1,99 m)
OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 1,96 m
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 2,00 m, bakom Hestrie Cloete (2,00 m)
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa – 1,88 m
OL 2004 i Aten: Nr 9 – 1,93 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Inha Babakowa» frå ,  den 24. juli 2017.  
 

Ukrainske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Ukraina
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Folk frå Asjkhabad
Guttorm Sindre

Guttorm Sindre (Guthormr Sindri) var ein norsk skald som levde på byrjinga av 900-talet.

Liv og skaldskap 
Han må ha levt på den tida då Harald Hårfagre var konge i Noreg, og etter som han gjorde dikt om slaget på Rastarkalv, må han ha døydd ein gong etter 955. Han skal ha vore av god ætt og han var mest truleg fødd i Noreg, men ein veit elles særs lite om livet til Guttorm Sindre.

Han er nemnt i Heimskringla, i soga om Harald Hårfagre og soga om Håkon den gode, og han er òg nemnt i den større soga om Olav Tryggvason
(Ólafs saga Tryggvasonar en mesta). I Skaldatal er han ført opp som skald hos Harald Hårfagre, Halvdan Haraldsson (Svarte) og Håkon den gode.

I soga om Harald Hårfagre (kapittel 37) er der ei skildring om korleis Guttorm Sindre greidde å forlike Harald hårfagre og sonen Halvdan svarte. Truleg var dette den same hendinga som Jorunn Skaldmøy dikta om, i diktet «Sendebit». Han skal ha gjort dikt både om Harald Hårfagre og Halvdan Svarte, men berre nokre vers av Håkonardråpa, om Håkon den gode, er kjent i dag. Dette diktet handlar om Håkon den gode sitt hærtog mot Danmark omkring 950, om innsettinga av Trygve Olavsson som konge i Vika, om sigrane over brorsønene (sønene etter Eirik Blodøks) i striden ved Avaldsnes omkring 953 og i slaget på Rastarkalv i 955.

Kjelder og utfyllande opplysningar

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
  
  
 Guttorm Sindre i Norsk biografisk leksikon.

Norske skaldar
Folk frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Folk i Heimskringla
Tamara Bykova

Tamara Vladimirovna Bykova () er ein russisk tidlegare høgdehoppar frå Azov som representerte Sovjetunionen. Ho vart verdsmeister i øvinga i 1983 og elles vann sølv i EM 1982, VM 1987 og bronse i OL 1988. Bykova sin personlege rekord frå 1984 er på 2,05 meter.

Aktiv
Bykova meisterskapsdebuterte med ein niandeplass under Sommar-OL 1980 i Moskva. Seks veker seinare vart ho sovjetmeister då ho svinga seg over 1,97 m. Året etter vart ho nummer to med 1,96 m i verdscupen, i ei tevling der vesttyske Ulrike Meyfarth sette verdsrekord med 2,02 meter. Også i EM 1982 vann Meyfarth framom Bykova. Eit halvt år seinare var Bykova heilt suveren i innandørs-EM 1983 i Budapest, der ho sette innandørs verdsrekord med 2,03 m og hadde ein sigersmargin på ni centimeter til landskvinna Larisa Kositsyna.  

Utover i sommarsesongen 1983 heldt Bykova forma ved like. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett stod ho og Ulrike Meyfarth åleine att etter 1,99 m var unnagjort. Som den einaste tok Bykova seg over 2,01 m og vann VM-gullet. Ein månad etter VM i Helsinki møttest dei to i verdscupen i London. Her sette Meyfarth verdsrekord med 2,03 m, ein rekord Bykova tangerte få minuttar etterpå, men likevel måtte nøye seg med ein andreplass. Fire dagar seinare var det klart for nytt meistermøte i Pisa. Denne gongen vann Bykova på ny og ho sette samstundes ny verdsrekord på 2,04 m.

I juni 1984 forbetra Bykova verdsrekorden til 2,05 meter under eit stemne i Kiev. Etter som Sovjetunionen boikotta Sommar-OL i Los Angeles deltok ho ikkje i leikane. Allereie i juli månad same året tok ein annan OL-hindra høgdehoppar, bulgarske Ljudmila Andonova, over verdsrekorden då ho oppnådde 2,07 m. 

Under verdsmeisterskapen 1987 hoppa Bykova heile 2,04 m og vann sølv. Likevel vart ho stilt heilt i skuggen då Stefka Kostadinova frå Bulgaria sette verdsrekord med 2,09 meter, ein rekord som har vorte ståande. Året etter vann Bykova bronsemedaljen i høgdehopp under sommarleikane i Seoul.

Doping
Under eit stemne i Seattle sommaren 1990 vart Bykova avslørt for bruk av efedrin og stengd ute frå friidretten i tre månader.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Nr 9 – 1,88 m
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 1,97 m, framom Sara Simeoni (1,97 m)
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje 2,01 m, framom Ulrike Meyfarth (1,99 m)
EM 1986 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa – 1,86 m
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 2,04 m, bakom Stefka Kostadinova (2,09 m)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 1,99 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 1,93 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tamara Bykowa» frå ,  den 25. juli 2017.  
 

Russiske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Folk frå Azov
Jerry Lee Lewis av Jerry Lee Lewis

Jerry Lee Lewis er debutalbumet til den amerikanske musikaren og rock and roll-pioneren Jerry Lee Lewis. Det kom ut i 1958 på Sun Records. Albumet inneheld hitten «High School Confidential», men produsenten Sam Phillips tok ikkje med dei større hittane hans som «Great Balls of Fire» og «Whole Lotta Shakin' Going On». Albumet vert stundom kalla High School Confidential.

På baksida av plateomslaget er eit stort bilete av sjefen i Sun Records, Sam Phillips, som ser på Lewis ved pianoet i det kjende studioet hans i 706 Union Avenue i Memphis i Tennessee. Phillips, som då arbeidde med å marknadsføre den siste stjerna si, Lewis, skreiv òg i plateomslaget at Lewis «vert rekna som sjølve personifiseringa av rock and roll.»

Cub Koda skildra utvalet på Jerry Lee Lewis som «ei rar blanding» som «manglar mange av dei beste songane hans», men at albumet likevel var «ein glimrande debut»

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry Lee Lewis (album)» frå ,  den 27. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Jerry Lee Lewis på Rate Your Music
 Jerry Lee Lewis på Discogs

Jerry Lee Lewis-album
Debutalbum frå 1958
Sun Records-album
Album produserte av Sam Phillips
Musikkalbum spelte inn i Sun Studio