kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Midwayøyane

Midwayøyane er ein atoll på 6,2 km² som er underlagt USA i det nordlege Stillehavet. Atollen består av øyane Sand Island, Spit Island og Eastern Island. Geologisk sett er atollen ein del av øygruppa Hawaii, sjølv om han ikkje er rekna til Hawaii i dag.

Historie 

Midwayøyane blei oppdaga av av kaptein N.C. Middlebrooks den 5. juli 1859. Kaptein William Reynolds la øyane formelt under USA i 1867, og dei vart då dei fyrste stillehavsøyane som vart annektert av USA. 

I 1903 vart øyane busette av arbeidsfolk som ville leggja telegrafkabel over Stillehavet. Dei innførte mange ukjende artar til øyane, t.d. kanarifugl, konglepalme, stovegran og kokosnøttpalme i tillegg til maur, termittar, kakerlakkar, tusenbein og mange andre insekttypar. Seinare same året vart ein radiostasjon oppretta på øya, og marinesoldatar vart plassert der.

Pan American Airlines begynte med sjøflyturar for rike turistar frå San Francisco til Kina så tidleg som 1935. Sjøflya mellomlanda ved Midwayøyane, så turistane fekk sjå øyane.

Frå 5. til 7. juni 1942 stod slaget ved Midway mellom USA og Japan. Øyane var strategisk viktige for USA også under Koreakrigen og den kalde krigen. 

Øyane er i dag svært viktige for dyrelivet sitt. Store mengder av verdsbestanden av laysanalbatross og svartfotalbatross hekkar på Midwayøyane.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Midway Atoll» frå ,  den 10. juni 2012.  

Øyar i Stillehavet
Øyar i USA
Atollar
Gavin Harrison

Gavin Richard Harrison () er ein britisk trommeslagar og perkusjonist. Han er mest kjend som medlem av det britiske progressiv rock-bandet Porcupine Tree som han vart medlem av i 2002. Sidan 2008 har han òg spelt med King Crimson.

Harrison har skrive to lærebøker for trommeslagarar kalla Rhythmic Illusions og Rhythmic Perspectives. Han har òg produsert fleire opplærings-DVDar.

I 2008 vart Gavin medlem av King Crimson som ein av to trommeslagarar i lag med Pat Mastelotto.

Han vann magasinet Modern Drummer sin lesarundersøkelse for «beste progressive trommeslagar» kvart år frå 2007 til 2010. I 2011 vann han prisen som «beste progtrommis» i magasinet DRUM USA. Magasinet Rolling Stone kåra han til den tredje beste trommeslagaren dei siste 25 åra.

Inspirasjonskjeldene hans kom frå jazzsamlinga til faren og trommeslagarar som Steve Gadd og Jeff Porcaro.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gavin Harrison» frå ,  den 11. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Drummerworld.com

Engelske trommeslagarar
Musikarar frå London
King Crimson-medlemmar
Greg Lake

Gregory Stuart «Greg» Lake () var ein engelsk musikar, låtskrivar og produsent, mest kjend som vokalist og bassist i King Crimson og bassist, gitarist, vokalist og tekstforfattar i Emerson, Lake & Palmer.

Lake var med på å grunnleggje den opphavlege gruppa King Crimson, og han vart etterpå eit viktig medlem av «supergruppa» Emerson, Lake & Palmer. Han turnerte òg ein kort periode for Asia i 1985, og gav ut to soloalbum, med ein påfølgjande turné, tidleg på 1980-talet. Albuma var Greg Lake (1981) og Manouvres (1983).

Som soloartist vart Lake kjent for julesongen «I Believe in Father Christmas» i 1975, som hadde med «Troika» frå Sergej Prokofjev-verket Lieutenant Kije som bakgrunnsspor. Andre kjende songar omfatta blant anna «C'est la vie» (Works, vol. I), «Still... You Turn Me On» (Brain Salad Surgery) og «From the Beginning» (Trilogy).

Greg Lake er ei viktig brikke i moderne musikk sidan debutalbumet til King Crimson, In the Court of the Crimson King. Den store suksessen til ELP på 1970-talet har òg bidrege til å endre musikkbilete i verda. I 1998  vart Emerson, Lake and Palmar omsider nedlagd og Lake forlét bandet. Han har ikkje vore spesielt aktiv på musikkscenen i form av eigne utgjevingar sidan, men har turnért blant anna som medlem i bandet til Ringo Starr i 2002.

I 2003 spelte han bass på The Who-singelen «Real Good Looking Boy». Hausten 2005 hadde han ein omfattande soloturne i Storbritannia.

Diskografi

The Shame
 Don't Go Away Little Girl/Dreams Don't Bother Me (1967)

Shy Limbs
 Reputation / Love (1968)

King Crimson
 In the Court of the Crimson King (oktober 1969); US #28 UK #5
 In the Wake of Poseidon (mai 1970); US #31 UK #4
 Epitaph (1997)

Emerson, Lake & Palmer
Studioalbum

Konsertalbum

Emerson, Lake & Powell 
 Emerson, Lake & Powell (1986)

Solo
 Greg Lake (1981) US #62; UK #62 
 Manoeuvres (1983) US #209
 King Biscuit Flower Hour Presents Greg Lake in Concert (1995)
 The Greg Lake Retrospective: From The Beginning (1997)
 From The Underground: The Official Bootleg (1998)
 Live (2000)
 Nuclear Attack (2002)
 From The Underground 2 : Deeper Into The Mine : An Official Greg Lake Bootleg (2003)
 Greg Lake (2007, Samleplate)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greg Lake» frå ,  den 11. juni 2012.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Offisiell MySpace

Engelske songarar
Engelske gitaristar
Engelske bassistar
Engelske låtskrivarar
Emerson, Lake & Palmer-medlemmar
Emerson, Lake & Powell-medlemmar
King Crimson-medlemmar
Folk frå Poole
Emerson, Lake & Palmer
 
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Boz Burrell

Raymond «Boz» Burrell () var ein engelsk musikar. Han var opphavleg songar, men er mest kjend som bassist i rockebanda King Crimson og Bad Company.

I midten av 1960-åra song Burrell i sitt eige band, og gav seinare på tiåret ut solosinglar som vokalist, akkompagnert av Ritchie Blackmore, Ian Paice og Jon Lord, som seinare danna Deep Purple. Tidleg i 1970-åra vart han medlem av King Crimson som vokalist. Då bandet ikkje fann ein høvande bassist, fekk Burrell opplæring på instrumentet av gitarist Robert Fripp. Han spelte inn Islands (1971) med bandet og er òg å høyre på konsertalbumet Earthbound. Burrell syng òg på Centipede-albumet Septober Energy (1971).

I 1973 danna Burrell bandet Snape med medlemmar av King Crimson og Alexis Korner og vart så første bassisten i rockebandet Bad Company,. Burrell vart verande med bandet fram til 1999. Sidan har Burrell arbeidd med Tam White og Zoot Money's Big Roll Band. Han døydde av eit hjarteattakk i Spania den 21. september 2006, 60 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boz Burrell» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Eur.International Who's Who in Popular Music. Volume 4. Edition 4. Routledge (2002) ISBN 978-1-85743-161-2
 Fletcher, Tony. Moon: The Life and Death of a Rock Legend. HarperCollins (2000). ISBN 978-0-380-78827-9
 George-Warren Holly, Romanowski Patricia, Pareles Jon. The Rolling stone encyclopedia of rock & roll. Edition	3 (revised). Fireside (2001) ISBN 978-0-7432-0120-9
 Hjort, Christopher. Strange Brew: Eric Clapton & the British blues boom, 1965-1970. Jawbone Press (2007) ISBN 978-1-906002-00-8
 Various. Mojo, Issues 154-157. EMAP Performance (2006). Original from the University of Virginia (digitized Jan 22, 2010)
 Neill Andrew, Kent Matthew, Daltrey  Roger, Stamp Chris. "Anyway, Anyhow, Anywhere: The Complete Chronicle of the Who 1958-1978". Sterling Publishing Company (2009). ISBN 978-1-4027-6691-6
 Various. The Wire, Issues 197-202. The Wire (2000). Original from the University of Virginia. Digitized (Feb 16, 2010)

Bakgrunnsstoff

Engelske songarar
Engelske bassistar
Engelske gitaristar
Britiske bluessongarar
King Crimson-medlemmar
Bad Company-medlemmar
Folk frå Lincoln i England
David Cross

David Cross () er ein fiolinist fødd i Plymouth i England, mest kjend for å ha spelt med progressiv rock-bandet King Crimson i 1970-åra (særleg på Larks' Tongues in Aspic, Starless and Bible Black og Red). Han spelar òg klaverinstrument og Mellotron.

Sidan midten av 1980-åra har han leia sitt eige band.

Diskograf

Med King Crimson
 Larks Tongues in Aspic (1973)
 Starless and Bible Black (1974)
 Red (1974)
 USA (1975)

Solo
 Memos from Purgatory (1989)
 The Big Picture (1992)
 Testing to Destruction (1994)
 Exiles (1998)
 Closer Than Skin (2005)

Med Radius
 Sightseeing (1988)
 Elevation (1989)
 Arc Measuring (1990)
 There Is No Peace (1994)
 Severe Test: System Collusion (1995)
 Civilisations (2000)

Gjesteartistar
 The Butterfly Ball (med Rod Edwards og Roger Hand) (1975)
 Paul Egan: Island of Dreams (1978)
 United Dairies: An Afflicted Man's Musica Box (1981)
 Shock Headed Peters: Life Extinguisher (1986)
 Low Flying Aircraft: Low Flying Aircraft (1988)
 Danielle Dax: "Tomorrow Never Knows" (1990)
 Dossier: Dossiers (1990)
 Darling Buds: Crawdaddy (1990)
 Jade Warrior: Distant Echoes (1992)
 Rime of the Ancient Sampler: A Mellotron Compilation (1993)
 Joe Hisaishi: Chijyoh no Rakuen (1994)
 The Clearlight Orkester: Forever Blowing Bubbles (1996)
 Pyschomuzak: Send (1997)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Cross» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 David Cross and Noisy Records

Engelske fiolinistar
Engelske klaverspelarar
King Crimson-medlemmar
Folk frå Plymouth
Collage

Collage eller kollasj (frå det franske ordet for å lime eller klistre) er eit heilskapleg bilete som er sett saman av mindre utklipp og materialbitar, ofte i kombinasjon med teikning eller måleri, eller utført heilt digitalt. I vidare forstand vert collage brukt om alle slags kunstariske samanstillingar av lause element, til dømes også det å samanføre ulike mindre tekstar eller filmklipp til ei samanhengande eining. Omgrepet dekkjer både teknikken og det ferdige verket eller produktet.

Sjå òg
Assemblage

Bakgrunnsstoff

Biletkunst
Franske ord og uttrykk
21st Century Schizoid Man

«21st Century Schizoid Man» er ein song av progrockbandet King Crimson frå debutalbumet deira In the Court of the Crimson King.

Tekst
Teksten på «21st Century Schizoid Man» består hovudsakleg av usamanhengande setningar og ei rekkje bilete. Alle dei tre versa følgjer eit mønster som presenterer desse bileta. Den første linja av kvart vers er relativ vage bilete (t.d. «iron claw», «death seed»). Den andre linja er eit enkelt bilete, ofte meir spesifikt enn dei første to, og den tredje linja er ei faktisk setning. Den fjerde og siste linja i kvart vers er «21st century schizoid man».

Songen referer til Vietnamkrigen som til dømes «innocents raped with napalm fire» og «politicians' funeral pyre». Før songen vart spelt på ein konsert 14. desember 1969 (som ein kan høyre på konsertalbumet Epitaph), seier Fripp at songen var tileigna «ein amerikansk politisk personlegdom som me alle kjenner og liker så godt. Han heiter Spiro Agnew».

Struktur
Musikalsk er songen kjend for den kraftig forvrengde vokalen sungen av Greg Lake, ein drivande mekanisk rytme og gjennomtrengande høglydt saksofon og gitar, i lag med ein instrumental midtre del kalla «Mirrors». Det meste av songen er i anten 4/4 eller 6/8 time, utanom slutten av songen som har fri takt.

Framføringar
King Crimson heldt fram å spele songen etter at Greg Lake forlet King Crimson i 1970 for å danne Emerson, Lake & Palmer. Han finst på fire konsertalbum frå fire forskjellige versjonar av bandet, først sungen av Lake på Epitaph, så av Boz Burrell på Earthbound (1972), av John Wetton på USA (1974), og av Adrian Belew på Vrooom Vrooom (2001, opptak frå 1996). I 1993 spelte Emerson, Lake & Palmer ein versjon av songen for plateboksen The Return of the Manticore.

Medverkande
 Greg Lake – vokal, bass
 Ian McDonald – saksofon
 Robert Fripp – gitarar
 Michael Giles – trommer
 Peter Sinfield – tekst

Andre versjonar
Andre band som har spelt inn songen er mellom andre Flower Travellin' Band, Premiata Forneria Marconi, Entombed, Edge of Spirit, Von Hertzen Brothers, Voivod, Unrest, Afterhours, The Tangent, Savage Republic, Forbidden, Suck, April Wine, Let 3, Cripple Bastards, Les Fradkin, Greg Lake med Gary Moore på gitar, Talas, Ozzy Osbourne, Jeffrey Fayman, Shining, Gov't Mule, Noir Désir og The String Cheese Incident.

Songen vart sampla av Kanye West for songen «Power» frå albumet hans My Beautiful Dark Twisted Fantasy 2010., og av RJD2 for remiksen hans av Aesop Rock sin «Kill 'Em All». 

Ein del av teksten er nytta i songen «21st Century (Digital Boy)» av punkrockbandet Bad Religion.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «21st Century Schizoid Man» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

King Crimson-songar
Songar frå 1969
Songar om Vietnamkrigen
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Robert Fripp
Songar skrivne av Greg Lake
Songar skrivne av Ian McDonald
Songar skrivne av Michael Giles
Songar produserte av Greg Lake
Britiske heavy metal-songar
Jazz-fusion-songar
Atlantic Records-singlar
Singlar frå 1976
The Court of the Crimson King

«The Court of the Crimson King» er det femte og siste sporet på debutalbumet til det britiske progrockbandet King Crimson, In the Court of the Crimson King frå 1969. Songen vart òg gjeven ut som singel og nådde 80. plass på Billboard Hot 100. I lag med «Heartbeat» er dette den einaste singelen som har nådd lista i USA.

Bakgrunn
Sporet er dominert av eit markant riff, ein variant av Samuel Barber sin «Essay for Orchestra» (1938), framført på Mellotron. Hovuddelen av songen er delt opp i fire satsar, delt av ein instrumentaldel kalla «The Return of the Fire Witch». Songen har eit klimaks etter sju minutt, men held fram med ein liten reprise, kalla «The Dance of the Puppets», før han endar på ein brå og fri takt. Musikken vart komponert av Ian McDonald og teksten vart skriven av Peter Sinfield.

Medverkande
 Robert Fripp – gitar
 Greg Lake – bassgitar, solovokal
 Ian McDonald – Mellotron, cembalo, orgel, fløyte, calliope, korvokal
 Michael Giles – trommer, perkusjon, korvokal
 Peter Sinfield – tekstar

Salslister

Andre versjonar
 Doc Severinsen spelte inn songen i 1970 for albumet Doc Severinsen's Closet.
 Ein fransk versjon, «La cour du roi musicien,» framført av René Joly, nytta eit fullt orkester i staden for ein Mellotron, utgjeven i 1972. 
 Songen vart spelt av det britiske heavy metal-bandet Saxon i 2001 på albumet deira Killing Ground.
 Songen vart spelt av Asia i 2006 på turneen deira det året.
 Songen vart spelt av King Crimson-medlemmane Ian McDonald og John Wetton med Steve Hackett på Hackett sitt Tokyo Tapes og av Greg Lake i lag med Gary Moore på Lake sitt Live at Hammersmith Odeon 1981, som kom ut i 1996.
 Songen vart framført av Howard Stern sitt studioband, The Loosers. 
 Songen vart sungen av Greg Lake på turné med Ringo Starr & His All-Starr Band i 2001.
 Eläkeläiset spelte inn songen i 2012 på albumet deira Humppasheikkailu som Humpan kuninkaan hovissa.
 Bandet Arc Angel spelte inn songen på debutalbumet. 
 Songen vart spelt av The Claypool Lennon Delirium på EP-en Lime and Limpid Green.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Court of the Crimson King» frå ,  den 9. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

King Crimson-songar
Singlar frå 1969
Debutsinglar frå 1969
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Ian McDonald
Songar produserte av Greg Lake
Songar frå 1969
Island Records-singlar
Elva Rio Grande på Eldlandet

Elva Rio Grande på Eldlandet er ei 240 km lang elv på Storøya på øygruppa Eldlandet. 

Kjeldene til Rio Grande ligg på den chilenske delen av Storøya, aust på øya. Derifrå renn ho vestover til ho munnar ut langt sør i Atlanterhavet. Ved elveosen ligg også byen ho har gjeve namn til; Rio Grande på Eldlandet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Río Grande (Tierra del Fuego)» frå ,  den 13. juni 2012.  

Elvar i Argentina
Elvar i Chile
Elva Rio Grande
Tolhuin

Tolhuin er ein by i provinsen Tierra del Fuego, heilt sør i Argentina. Byen ligg sør på Storøya i Eldlandet, ved austbreidda av Fagnano-sjøen. I 2022 hadde Tolhuin 9879 innbyggjarar, og han er med det den tredje største byen i provinsen, etter Ushuaia og Río Grande.

Tolhuin er ein ganske nyoppretta by som vart offisielt grunnlagd i 1972. Bynamnet er eit ord frå språket til selk'nam-folket og tyder ‘som eit hjarte’.  Nasjonalveg nummer 3 i Argentina skjer gjennom byen, og Tolhuin er einaste stoppestad mellom Ushuaia (10 mil sørover) og Rio Grande (13 mil nordover). Ein kjend attraksjon i byen er bakeriet Panaderia La Unión, der veggane er dekorerte med underskrivne fotografi av argentinske kjendisar som har vitja byen gjennom tidene. Dei fleste bussar som går til Ushuaia stoppar her så passasjerane kan få seg kaffi og ein matbit.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tolhuin» frå , den 17. oktober 2023.

Bakgrunnsstoff

Eldlandet
Byar i Argentina
Busetnader grunnlagde i 1972
Estados-øya

Estados-øya (spansk Isla de los Estados, 'Delstatane si øy') er ei argentinsk øy i øygruppa Eldlandet, 30 km aust for Storøya i Eldlandet. Administrativt ligg øya under den argentinske provinsen Eldlandet. Øya er ikkje busett, men den argentinske marinen har ein aktiv marinebase på øya. Mannskapet på basen består av fire marinesoldatar. 

Urfolket på øya er yamanafolk, som budde på øyane sør for Storøya før europearar kom til regionen. 

Øya heimstad for store koloniar med pingvinar – magellanpingvin, klippehopparpingvin og kongepingvin – og sel.

Det blei opna eit fyrtårn på øya 25. mai 1884, San Juan del Salvamento, betre kjent som Faro del fin del mundo eller ‘Fyret ved verdas ende’. Det skal ha inspirert Jules Verne si bok Le Phare du bout du monde, som kom ut i 1905.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Isla de los Estados» frå ,  den 13. juni 2012.  

Eldlandet
Øyar i Argentina
Boren

Boren er ein innsjø i Motala kommun i Östergötland mellom Borensberg i aust og Motala i vest. Boret ligg 73 moh, og arealet er 28 km². Største djupna er 14 m

Boren utgjer ein del av Göta kanal og Motala ström. Han har òg gjeve namn til tettstaden Borensberg. Sør for innsjøen ligg Birgittas udde og Ulfåsa. Alt vatn som renn frå Vättern, renn inn i Boren gjennom elva Motala ström. Om vinteren er det populært å gå på skeiser på Boren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boren» frå ,  den 13. juni 2012.  
 

Innsjøar i Östergötland
Región de Magallanes y de Antártica Chilena

Región de Magallanes y de Antártica Chilena er den sørlegaste av dei seksten regionane i Chile.

Geografi 

Regionen strekkjer seg sørover frå det sørlege Fastlands-Chile, dekkjer heile den chilenske delen av Eldlandet i tillegg til Chilensk Antarktis, det chilenske kravområdet på kontinentet. Han er delt inn i fire provinsar: Última Esperanza, Magallanes, Tierra del Fuego og Antártica Chilena. 

Regionen har det nest lågaste folketalet av alle regionane i Chile, men har det største flatemålet. Chilensk Antarktis er då ikkje inkludert.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Magallanes and Antártica Chilena Region» frå , den 13. juni 2012. 

Chilensk Antarktis
Eldlandet
Regionar i Chile
Roxen

Roxen er ein innsjø i Linköping kommun og Norrköping kommun i Östergötland. Han ligg ca. 32 moh og har eit areal på 97 km². Roxen er ein næringsrik, grunn innsjø, noko som blir gjenspegla av det særs rike fuglelivet. Innsjøen er 8 m på det djupaste, noko som fører til at bølgjene på Roxen blir særs krappe (korte og høge), noko mange seglarar har fått oppdage i hardt vêr. I vest er innsjøen ca. 6 km brei, og møter Motala ström, Svartån og Stångån med Kinda kanal, i den sørlegaste vika nord for Linköping. Mot aust smalnar Roxen av til ei langstrakt vik. Frå austenden av denne vika, ved Norsholm, fortset Motala ström nordover mot innsjøen Glan.

Göta kanal går gjennom innsjøen frå Norsholm til Berg i Linköping.

Eit 42 km² stort område av den vestlege delen av Roxen har sidan 19. november 2001 blitt verna under Ramsarkonvensjonen. Den raudlista fiskearten asp lever i sjøsystemet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roxen» frå ,  den 13. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Östergötland
Maoripetrell

Maoripetrell (Pterodroma pycrofti) er ein pelagisk fugl, ein medlem av slekta Pterodroma-petrellar, og ein av dei minste petrellane. Som hekkefugl er han endemisk for New Zealand. Han er ein flyttfugl som migrerer til sentrale og nordaustlege Stillehavet.

Fuglen er 26 til 28 centimeter i kroppslengd, og han veg ca. 160 gram. I hovudtrekk er denne arten kvit på undersida med lys grå overside. Utsjånaden er elles mykje lik flaggermuspetrell, men sistnemnde er lysare. Også maoripetrellar viser ein mørk markert 'M' på oversida i flukt, og undersida av vengknoken har berre ei kort svart linje i retning kroppsida.

Hekkekoloniane ligg på 12 små øyar på austkysten av New Zealand, dei største koloniane ligg på tre øyar: Red Mercury Island, Chickens Island og Double Island. Frå mai månad migrerer maoripetrellane nordover i Stillehavet. Dei er attende i hekkeområdet i september. Rugetida for det eine kvite egget er ca. 47 dagar og ungen er flygedyktig etter ca. 80 dagar, frå midten av mars til midten av april.

Føda til maoripetrellar er ikkje kjent.

Populasjonen er estimert til totalt 30 000-40 000 individ (2012) og aukande.

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (rev. utg.), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Pterodroma pycrofti. Henta frå http://www.birdlife.org den 13. juni 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Stormfuglfamilien
Flaggermuspetrell

Flaggermuspetrell (Pterodroma cookii) er ein pelagisk fugl og ein medlem av slekta Pterodroma-petrellar, ein av dei minste petrellane. Som hekkefugl er han endemisk for New Zealand. Han er ein flyttfugl som migrerer til austre og nordlege Stillehavet.

Fuglen er 26 til 29 centimeter i kroppslengd, og han veg ca. 200 gram. I hovudtrekk er denne arten kvit på undersida med lys grå overside. Det kvite nedst på framhovudet går over i lyst grått øvst på panna. Han har ein mørk flekk rundt auga. Oversida viser ein mørk markert 'M' i flukt. Undersida av vengknoken har berre ei kort svart linje i retning kroppsida. Nebbet er lite og svart, men beina er blålege med gult på symjehuda.

Hekkekoloniane ligg på tre små øyar i New Zealand, langt dei fleste hekkar i store koloniar på Little Barrier Island, nokre få par på Great Barrier Island og Codfish Island. Frå april månad migrerer flaggermuspetrellane til havområdet utanfor og mellom Chile og California, somme spreier seg nord til Alaskabukta. Dei er attende i New Zealand omkring august. Nokre få kan overvintre ved hekkekoloniane. Flaggermuspetrellen hekkar i djupe hòler, opp til fem meter inn i bakken. Rugetida for det eine kvite egget er ca. 47 dagar og ungen er flygedyktig etter ca. 88 dagar, frå midten av mars til midten av april.

Flaggermuspetrellar et mest blekksprut, men tar òg noko småfisk og krepsdyr.

Populasjonen er estimert til totalt 670 000 individ og er aukande.

Kjelder 

Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Pterodroma cookii . Henta frå http://www.birdlife.org den 13. juni 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av flaggermuspetrellear hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien