kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Colombiahokko

Colombiahokko, Ortalis columbiana, er ein hokko i slekta Ortalis. Han er ein av dei mest karismatiske artar som er endemiske til Colombia, der han held til skogane i nordlege, sentrale og vestlege delar av det søramerikanske landet, alltid vest for Andes.

Skildring 
Colombiahokko vart skildra i 1906 av den austerrikske ornitologen Carl Edward Hellmayr. I ein tidlegare periode var han klassifisert som ein  underart av buskhokko, Ortalis guttata, men i lys av ulikskapar i vokalisering, morfologiske skilnader og biogeografiske omsyn, har han no blitt anerkjent som sjølvstendig art, 
i Clementslista frå 2011. Mellom anna er han langt større enn underartar av buskhokko og har andre fargetonar i fjørdrakta. Songen skil seg òg ved at Ortalis columbiana har ei 'forstaving' som buskhokko manglar: 'cha, chachalac'.

Kjenneteikn
Denne hokkoen måler i gjennomsnitt 55 cm i lengd. Fjørdrakta har eit fargemønster med overside i gråbrunt med oliven tone; undersida er lysare, undergump brunraud. Bryst og nakke har skjelmønster med lyse fjørkantar, med lågaste buk i kvitt. Halen er brun, men har raudt på undersida. Beina er rosa, nebbet har blåleg fargetone.

Fjørdrakta skil seg monaleg frå buskhokkoen, som har større berr skinnflekk i andletet, litt meir avgrensa område med skjelmønster og meir utprega brunt på oversida. Buskhokkoen er dessutan mindre i kroppsstorleik.

Distribusjon og habitat
Colombiahokko er utbreidd på dei øvre skråningane av Cauca-dalen, nordlegaste utbreiing i sørlege Antioquia-departementet, og Magdalena-dalen frå Cundinamarca til Huila.

Dei attverande populasjonane er avgrensa til fragmenterte flekker av regnskog, skog og kratt i høgder mellom 100 og 2500 moh. Han er standfugl.

Føde
Han lever hovudsakleg av frukt og frø, og bidrar til frøspreiing.

Reproduksjon
Hekkevanane er dårleg kjente. Ein trur hekkinga skjer i februar. Dei byggjer reira sine på tregreiner, omgjeve av vegetasjon. Kullet kan vere på to egg.

Vern
Frå 1800-talet har habitatet for denne arten gjennomgått omfattande avskoging  til landbruk, avskoginga har vore nesten totalt etter 1950 i midtre og øvre Magdalena og Cauca. Arten kan observerast i Forest Reserve Yotoco, som er skildra som «rikelegs» utbreidd i verneområde Caucadalen. Han har vernestatus livskraftig (LC) hos IUCN.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ortalis columbiana» frå ,  den 6. april 2015.  
  
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Colombian Chachalaca (Ortalis columbiana) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
Acosta-Rojas, Diana Carolina, and Dalia C. Barragán-Barrera. 2014. Colombian Chachalaca (Ortalis columbiana), Neotropical Birds Online (T. S. Schulenberg, Editor). Ithaca: Cornell Lab of Ornithology;  Henta den 6. april 2015
BirdLife International (2015) Species factsheet: Ortalis columbiana . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

hokkofamilien Fuglar endemiske for Colombia
Blåknopphokko

Blåknopphokko (Crax alberti) er kritisk truga hokko som er endemisk for Colombia med utbreiing i nordvestre Sierra Nevada de Santa Marta, og i nokre andre særs små lokalitetar, som til dømes Serrania de San Lucas i Bolívar og ein i Boyacá-departementet.

Blåknopphokko er ein stor hokko, 82–93 cm i lengd og i gjennomgåande svart fjørdrakt. Hannfuglar har kvit undergump og haletipp, hofuglar har raudbrun underside frå bakre buk til undersida av halen. Begge kjønna har lys blå 'cere', hannen har òg blå hudlappar ned frå nebbrota. Begge har lys rosa bein.

Denne arten er typisk bakkelevande og har habitat i lågland, helst under 600 moh., men kan treffast opp til 1200 moh. Utbreiingsområdet ligg i opphavleg tropiske skog.

Truleg gjer frukt ut for hovudingrediensen av dietten, men dei kan òg ta meitemark og insekt.

Hannfuglar har ein song av djupe fire til fem 'hmmm'-ande strofer.

Det finst truleg berre mellom 250 og tusen individ av blåknopphokko, og populasjonen er minkande. Han er klassifisert som kritisk truga (CR) ettersom han er utdøydd i det meste av det opphavelege utbreiingsområdet sitt og området no er innskrenka til 2100 km2. Det føregår framleis ulovleg jakt og eggsanking. Dei er òg truga av minkande habitat ved avskoging.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Blue-billed Curassow (Crax alberti) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Crax alberti . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015

Bakgrunnsstoff 

Hokkofamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Caucahokko

Caucahokko (Penelope perspicax) er ein fugl i hokkofamilien og er endemisk for Colombia med utbreiing i på særs oppstykka lokalitetar i vestre Colombia, innanfor departementa Valle del Cauca, Cauca, Risaralda og Quindío.

Caucahokko er ein mellomstor til stor hokko, 76 cm i lengd. Den mest framtredande farga i fjørdrakta er djup kastanjebrun: Heile oversida med venger, overgump og hale har denne farga. Nakken, halsen og øvre buk er mørkare med kvite fjørkantar som dannar sjatteringar.

Habitata til caucahokko ligg typisk mellom 1300 og 2100 moh., somme tider heilt opp mot 2700 moh. I utbreiingsområdet er dette fuktig skog i øvre tropiske og subtropiske sonar. Utbreiinga er innskrenka til ca. 5 % av det tidlegare leveområdet er no på små lokalitetar på vestsida av både vestre og sentrale Andes.

Caucahokkoar beitar i tre, der dei tar frukt og blomar som gjer ut for det meste av innhaldet i dietten deira. Dei dannar flokkar på typisk 3-6 individ under beiting og er truleg standfuglar.

Lætet er som for andre hokkoar, høg tuting, men dei har òg andre vokaliseringar for bruk til å sleppe unna farar, til å varsle med, og ein slags song av gjentatte 'sjirivisji, sjirivisji'.

Caucahokko hekkar sesongmessig i våte periodar mellom september og mars.

Denne hokkoarten har ein estimert populasjon på totalt mellom 350 og 1500 individ, og populasjonen er minkande. Han er klassifisert som truga (EN). Trugsmåla er habitatstap og ulovleg jakt.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Cauca Guan (Penelope perspicax) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Penelope perspicax . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015

Bakgrunnsstoff 

Hokkofamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Kastanjevenghokko

Kastanjevenghokko (Ortalis garrula) er ein fugl i hokkofamilien, og er endemisk for Colombia med utbreiing i nordlege Antioquia-departementet nordover til sørlege Magdalena.

Dette er ein mellomstor hokko, ca. 53 cm i lengd. Vekta ligg rundt 630 til 750 gram. Kjønna er like, men hannar er truleg større enn hoer. Vaksne fuglar har brun overside, brunt strupeområde og bryst, elles lys underside, halen er mørk med ein lys tupp. Morfologi og kroppsform er elles som hos andre slekta, dei har relativt lang hals og ein lang hale, kraftig, litt nedbøygd nebb og kraftige føter. Ungfuglar er ikkje skildra.

Kastanjevenghokkoar beitar i flokkar og er truleg standfuglar.

Lite er kjent om hekkevanar, men dei legg vanlegvis tre egg i kullet. Hofuglen rugar egga i 26 dagar.

Storleiken på populasjonen er ikkje kjent, men han er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som livskraftig fordi han er utbreidd i eit 110 000 km2 stort område i nordlege Colombia.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Chestnut-winged Chachalaca (Ortalis garrula) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Ortalis garrula . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015

Bakgrunnsstoff 

Hokkofamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Kiryat Ata

Kiryat Ata (hebraisk skrift ; òg Qiryat Ata, arabisk كريات آتا, Kiryāt ʾĀtā) er ein by i Haifa distrikt i Israel. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS) hadde byen mot slutten av 2009 50 700 innbyggjarar. Han er òg kjend under det tidlegare namnet Kfar Ata (hebraisk skrift ).

Historie 
Det er gjort arkeologiske undersøkingar i Khirbet Sharta, nordaust i byen, som syner spor av busetnad attende til bronsealderen, jernalderen, hellenstisk tid, Romarriket, Austromarriket og mamelukkane.

I 1283 vart han nemnd som ein del av området til krossfarane, i følgje hudnaen mellom krossfararane og mamelukk-sultanen Qalawun. På den tida vart han kalla Kafrata.

Byen vart ein del av Det osmanske riket i 1517 og Kufrata stod oppførst i osmanske skattelister i 1596 i Akko nahiya i Safad liwa. Han bestod då av 15 hushaldningar, alle muslimar. Dei betalte skatt for kveite, bygg, frukttre, bomull, geiter og bikubar.

I 1859 var folketalet estimert til 100. I 1875 vitja Victor Guérin staden og fann 50 hus i landsbyen.  I 1881 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine Kefr Etta som «ein liten adobelandsby, på ei slette, med ein vassbrunn i nord og oliven i aust.»

I folketeljinga i 1922 av dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Kufritta 400 innbyggjarar, sju kristne og 393 muslimar, og talet minka i 1931 til 4 muslimar og 29 jødar, i alt 13 hushaldningar. I 1945 var folkesetnaden i Kefar Atta (Kufritta) 1 690 jødar på eit område som dekte 6 kvadratkilometer. Av dette var seks mål for sitrus og bananar, 39 mål for plantasjar og kunstig vatna land, og 1 527 mål for korn, medan 3 591 mål var utbygde område.

Tidleg på 1900-talet vart landområde til den arabiske landsbyen Kefr Etta kjøpt av ei religiøs stifting frå Warszawa kalla Avodat Israel gjennom meklarar i American Zion Commonwealth. Avodat Israel grunnla Kfar Ata i 1925, som fekk namnet Kiryat Ata i 1965 då landsbyen vart slått saman med den nærliggande Kiryat Binyamin. Under opprøra i 1929 vart byen angripen og fråflytta. Eit år seinare kom innbyggjarane attande og bygde opp att samfunnet. Byen vart kjend for tekstilfabrikken Ata, oppretta i 1934 av Erich Moller.

Økonomi
Ata-fabrikken, som opna i 1934, vart eit ikon for tekstilindustrien i Israel. Han leid økonomiske problem i 1960-åra og vart nedlagd i 1985.

Klima
Kiryat Ata har eit middelhavsklima med varme, tørre somrar, og kjølige og regnfulle vintrar. Den varmaste månaden er juli og den kaldaste februar. Det kjem sjeldan snø, men det vart registrert snø i 1950, 1992 og 1999. Årsmiddelnedbøren er 524 millimeter.

Demografi 
Ifølgje CBS var den etniske samansetnaden i 2001 99,8 % jødisk og andre ikkje-arabarar, utan ein større arabisk folkesetnad.

Idrett
Den største fotballklubben i byen er Maccabi Ironi Kiryat Ata, som spelar på det andre nivået i israelsk fotball. Det lokale basketballaget, Elitzur Kiryat Ata, spelar på det øvste nivået i Israel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kiryat Ata» frå ,  den 7. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Kommunen si heimeside 
 Beit Fischer bymuseum

Byar i Israel
Krayot
Byar i Haifa distrikt
Ar'ara

'Ar'ara (arabisk عرعرة; hebraisk skrift , ‘einebærbusk’) er ein arabisk by i Wadi Ara-regionen nord i Israel. Han ligg sør for Umm al-Fahm, like nordvest for den grøne linja og er ein del av Triangelet. I 2011 var folketalet 22 828.

Historie
Det er funne graver med nisjer, hogd ut i stein, og austromersk keramikk.

Det er grave ut i eit gravkompleks frå romartida ved Ar'ara med leirlampar og glassilåt og perler, som var vanleg dei første fire hundreåra. Det er òg funne leirbitar frå mamelukktida på same staden.  

I krossfarartida vart staden kalla Castellum Arearum. I landdelinga gjort av sultan Baybars i 1265-1266, vart Ar'ara delt mellom amirane hans Ala' al-Din og Sayf al-Din Bayhaq al-Baghdadi. 

Ar'ara, vart som resten av Palestina, ein del av Det osmanske riket i 1517, og i 1596 stod han oppført i Ar'ara i osmanske skattelister som ein del av Shara nahiya i Lajjun liwa. Han hadde åtte muslimske hushaldningar og betalte skattar for kveite, bygg, sommaravlingar, oliven, geiter og/eller bikubar.

På 1700-talet var landsbyen framleis i Lajjun distrikt, men inntektene frå staden gjekk til mutasarrıfen i Jaffa. Seint på 1800-talet vart staden skildra som: Ein landsby med moderat storleik i høgda, med ei kjelde i aust, ei anna kjelde i vest og ein brunn i sør. Det finst graver hogd ut i berget i nærleiken. Folketalet er 400. 

I folketeljinga i 1922 utført av dei britiske mandatstyresmaktene hadde Ar'ara 735 innbyggjarar, alle muslimar. Dette auka i 1931 til 971, framleis alle muslimar, fordelt på 150 hus.

I 1945 hadde Ar'ara og Arah eit folketal på 2 290 og privateigde landområde på 29 537 mål, i tillegg til  5 802 mål kommunalt land.  Av dette var 1 724 mål nytta til plantasjar og kunstig vatna land, 20 560 for korn, medan 33 mål var utbygde område.

Ar'ara vart overført frå Jordan til Israel i 1949 som ein del av Rhodes-avtalane. 

Nabolandsbyen ʿAra vart slått saman med Ar'ara i 1985.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ar'ara» frå ,  den 7. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
Abel, F.-M., (1967), Geographie de la Palestine, 2 vols. 3. utg. Paris, (II, p. 88)
Baedeker, K., 1867, Palestine and Syria. A Handbook for Travellers, Dulan & Co., London ( p. 299)

Cohen, A. (1973), Palestine i Eighteenth Century: Patterns of Government and Administration, hebraisk University, Jerusalem. sitert iPetersen, (2002)

  

Hartmann, R., (1910), 'Die Strasse von Damascus nach Kairo', ZDMG (=Zeitschrift des Deutschen Morgenlandische Gesellschaft), 64, ( pp. 665–702) (p. 700)
 

   
   
  ( p.618)

Bakgrunnsstoff
Velkomen til 'Ar'ara

Lokale kommunar i Israel
Arabiske stader i Israel
Triangelet i Israel
Lokale kommunar i Haifa distrikt
Daliyat al-Karmel

Daliyat al-Karmel (hebraisk skrift  arabisk دَالِيَةِ ٱلْكَرْمِل) er ein drusar-by i Haifa distrikt i Israel, kring 20 km søraust for Haifa. Mot slutten av 2012, var folketalet 16 000. Daliyat al-Karmel, som ligg på Karmelberget, er den største og sørlegaste drusarbyen i landet.

Historie
I 1283 var både Daliyat al-Karmel og  Kh.  Doubel (like sør for Daliyat al-Karmel) nemnde som ein del av området til krossfararane, i følgje hudnaen mellom krossfararane i Akko og mamelukk-sultanen Qalawun.

I 1870 omtalte den franske oppdagaren Victor Guérin omfattande ruinar sør for Daliyat al-Karmel, kalla Khirbet Doubel. Ruinane var dei mest omfattande på Karmelberget. Guérin meinte det måtte ver byen på Karmelberget som er nemnd av Plinius. Conder og Kitchener kartla område og noterte «spor av ruinar» ein stad søraust for sentrum av landsbyen kalla Dubil. Seinare utgravingar der har avdekt funn frå jernalderen, tidleg romartid og bysantinsk tid.

På 1600-talet, då området var ein del av Det osmanske riket, om drusarar frå åslandet nær Aleppo i Syria til Daliyat al-Karmel, og i 1859 utgjorde dei 300 innbyggjarar.

I 1870 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen. Han talde 400 innbyggjarar, alle drusarar. Husa var hovudsakleg bygde av adobe, med berre få steinhus. Dei lokale heldt gudsteneste i ei grotte, der Guerin ikkje fekk lov å gå inn.

I 1881 vart landsbyen skildra av Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine som «ein steinlandsby på ein knoll på Karmelberget. I sør ligg ein brunn og ei fin kjelde i vest, nær Umm esh Shukf. I nord ligg ei lita slette eller ein open dal, oppdyrka med korn. Alle innbyggjarane er drusarar». I midten av 1880-åra var folketalet estimert til 620 drusarar.

I folketeljinga i 1922 utført av dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Daliat al-Carmel 993 innbyggjarar, 921 drusarar og 21 kristne, og dette auka i 1931 til 1173, då det var 1154 drusarar, 11 kristne og åtte muslimar, fordelt på 236 hus.

I 1945 budde det 2 060 arabarar i Daliyat al-Karmel.

Byen fekk status som lokal kommune i 1951. I 2003 vart han slått saman med den nærliggande Isfiya til Ir HaKarmel. I 2008 vart dei to byane skilde igjen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daliyat al-Karmel» frå , den 7. april 2015.
 oppgav desse kjeldene:
  

 
 
  

Mülinen, Egbert Friedrich von 1908, Beiträge zur Kenntnis des Karmels "Separateabdruck aus der Zeitschrift des Deutschen Palëstina-Vereins Band XXX (1907) Seite 117-207 und Band XXXI (1908) Seite 1-258."  ("Daliet el-kirmil": p. 242 ff. )

Bakgrunnsstoff
Welcome To Daliyat al-Carmel
Israel tourist board: Daliyat al-Carmel  
Survey of Western Palestine, Map 5:    IAA, Wikimedia commons 

Lokale kommunar i Israel
Drusarstader i Israel
Lokale kommunar i Haifa distrikt
Isfiya

Isfiya (arabisk عسفيا), òg kalla Ussefiya, er ein drusarlandsby og lokal kommune nord i Israel. Han ligg på Karmelberget og er ein del av Haifa distrikt. I 2009 hadde han eit folketal på 25 400. I 2003 vart den lokal kommunen slått saman med den næliggande Daliyat al-Karmel og danna Ir HaKarmel. Den nye byen vart oppløyst alt i 2008 og dei to mindre byane fekk attende den sjølvstendige statusen sin.

Historie
Isfiya var bygd i ruinane av ein austromersk busetnad. Det er òg gjort funn frå krossfararane i landsbyen. I 1930 vart det avdekt ruinane av ein jødisk by frå 400-talet, Husifah, i Isfiya. Mellom anna vart det funne ei synagoge med mosaikkgolv, jødiske symbol og inskripsjonen «Fred over Israel». Ein fann òg 4 500 gullmyntar frå romartida.

Isfiya vart nemtn som ein del av området til sultanen under hudnaen mellom krossfararane i Akko og mamelukk-sultanen al-Mansur (Qalawun) i 1283.

Drusarane kom til landsbyen tidleg på 1700-talet. Dei levde av produksjon av olivenolje, honning og druer.

Isfiya var ein av berre to landsbyar att på Karmelberget etter utkastinga av Ibrahim Pasha i 1841. Sytten andre landsbyar forsvann. Landsbyen klarte seg mellom anna delvis på grunn av «særskild mot» blant innbyggjarar, og delvis fordi dei kjøpte seg vern hos ein lokal høvding, Akil Agha.

I 1859 vart folketalet estimert til 400.

I 1863 vitja H.B. Tristram landsbyen og skildra han som ei blanding av drusarar og kristne, med ein kristen sjeik. I 1870 vitja den franske reisande Victor Guérin landsbyen, som då hadde 600 innbyggjarar, nesten alle drusarar. Det voks hagar kring heile landsbyen. Somme hus var særs gamle og Guérin meinte dei var frå mellomalderen eller enno eldre, frå tida kring krossfararane.

I 1881 skildra Palestine Exploration Fund landsbyen som «på den høgaste delen av Karmel, og det høgastliggande huset var derfor ein trigonometrisk stasjon på ryggen. Han er ein mellomstor landsby av steinhus, med ein brunn i sørvest. Alle innbyggjarane er drusarar. Kornårkar og oliven ligg kring landområdet»."

I folketeljinga i 1922 utført av dei britiske mandatstyresmaktene hadde 'Asfia 590 drusarar, 126 kristne og 17 muslimar, i alt 733 innbyggjarar. I 1945 var talet auka til 1790 arabarar.

Sjølv om landsbyen framleis hovudsakleg er drusisk, er det mange jødar som bur i Isfiya.

Landemerke
Grava til Abu Abdallah ligg i Isfiya. Abu Abdullah var ein av tre religiøse leiarar valde av kalifen Al-Hakem i år 996 for å fremje drusar-trua. Drusarane dreg på pilegrimsreise til grava kvart år den 15. november.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Isfiya» frå ,  den 7. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Oren, Eliran (2008): ‘Isfiya, final report,  Hadashot Arkheologiyot – Excavations and Surveys i Israel,  Journal 120
  
    
Alternative:   (Isfiya: p. 107- 111)

Bakgrunnsstoff
Velkomen til 'Isfiya

Drusarstader i Israel
Lokale kommunar i Israel
Lokale kommunar i Haifa distrikt
Kiryat Tivon

Kiryat Tiv'on (hebraisk skrift קִרְיַת טִבְעוֹן}}, òg Qiryat Tiv'on) er ein by i Haifa distrikt i Israel, i åsane mellom Zvulun- og Jezreeldalen. Kiryat Tiv'on ligg 15 km søraust for Haifa, langs hovudvegen til Nasaret. I utkanten av Tiv'on ligg ein beduinsk by kalla Basmat Tab'un. Kiryat Tivon har eit folketal på 16 000.

Historie
 
Kiryat Tiv'on vart grunnlagd i 1958 då tre mindre busetnader vart slått saman: Tiv'on (grunnlagd i 1947), Kiryat Amal (grunnlagd i 1937) og Elro'i (grunnlagd i 1935). Kiryat Haroshet, som vart grunnlagd av ein rabbi frå Jablona i Polen som slo seg ned der med følgjaren sine i 1935, vart ein del av Kiryat Tiv'on i 1979.

Tiv'on vart bygd på landområde eigd av eit britisk, jødisk par som kjøpte området tidleg i 1945. Seinare vart det utvikla av Jewish National Fund basert på ein byplan teikna av Alexander Klein, ein russisk-jødisk arkitekt som fekk jobben av Jewish National Fund.

Landemerke
Byen er mest kjend for nasjonalparken Beit She'arim, som ligg sørvest for byen. Beit Shearim var eit viktig jødisk, andeleg senter og nekropolis i romartida og ein gong setet for Sanhedrin.

Venskapsbyar
Kiryat Tiv'on er venskapsby med:
 Braunschweig i Tyskland
 Compiègne i Frankrike
 Čakovec i Kroatia

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kiryat Tivon» frå ,  den 7. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Lokale kommunar i Israel
Lokale kommunar i Haifa distrikt
Ma'agan Michael

Ma'agan Michael (hebraisk skrift מַעֲגַן מִיכָאֵל, tyder Michael-ankerplassen) er ein kibbutz i Israel. Han er den største kibbutzen i landet med eit folketal på over 1 400 innbyggjarar (utanom innhenta arbeidskraft), og høyrer til Hof HaCarmel regionale kommune.

Geografi

Kibbutzen ligg 30 km sør for Haifa og 70 km nord for Tel Aviv nær Middelhavet vest for Karmelberget. I sør ligg kibbutzen Ma'ayan Zvi og i nord Taninimelva. Han ligg nord for den store arabiske landsbyen Jisr az-Zarqa.

Den opphavlege staden var ein vindfull, trelaus sandsteinsås (eolianitt). Noko av dette landområdet var ein del av den tørrlagte Kabarra-sumpen. Dei nærliggande Timsah-kjeldene, som er kjelda til Taninimelva, er ein av die få lokale kjeldene for brakkvatn for dei mange fiskedammane kring kibbutzen.Nahal Taninim naturreservat ligg sør for kibbutzen og her ligg ein gammal romersk dam og akvedukt, som er restaurert.

Historie
Ma'agan Michael vart grunnlagd den 25. august 1949 av ei gruppe på 154 medlemmar og 44 barn, som slo seg saman i 1942, dei fleste frå Den hebraiske speideren. Han fekk namnet Ma'agan (ankerplass) fordi dei ønskte å leve av fiske, og Michael etter Michael Polak, som donerte pengar til Palestine Immigrant Colonization Association (PICA).

Gruppa hadde først base i ein mellombels Jewish Agency-leir i Pardes Hanna, der dei lærte seg det dei trengde for å skape ein sjølvstendig busetnad, mellom anna korleis dyrke sitruslundar og halde kyr, får og høns.

Etter kvart fekk gruppa med seg yngre emigrantar frå Tyskland og Austerrike. Gruppa vart verande i Pardess Hanna fram til slutten av andre verdskrigen, medan fleire medlemmar vart sende utanlands som sendebod. Andre vart med i Den jødiske brigaden, Palmach, arbeidde i andre kibbutzar, i Daudehavsverket i Sdom, eller i den nyoppretta våpenindustrien.

I 1946 flytta hovudkvarteret til Haganah gruppa til ein mellombels stad i Rehovot. Denne busetnaden vart nytta som dekke for ein løynd undergrunnsfabrikk som produserte 9mm-ammunisjon til Sten-maskinpistolar. I denne perioden levde medlemmane i kibbutzen eit dobbeltliv for å skjule den ulovlege våpenfabrikken frå dei britiske styresmaktene. I 1948 vart fabrikken flytta til det nyoppretta Military Industries (TAAS). Staden i Rehovot er i dag bevart som Ayalon Museum.

Det meste av jordbruksområdet til kibbutzen var tørrlagt land frå Kabarra-sumpen, som vart drenert i 1920-åra med støtte frå baron Rothschild og utført av jødiske pionerar og lokale beduinar. Eit lite myrområde er att, og vert nytta som beitemark for hestar og som naturreservat.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ma'agan Michael» frå ,  den 8. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Ma'agan Michael 

Kibbutzar
Busetnader grunnlagde i 1949
1949 i Israel
Arkeologiske stader i Israel
Busetnader i Haifa distrikt