kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
John Savio-prisen

John Savio-prisen, tidlegare John Savio-stipend, er ein norsk kunstnarpris som blir delt ut annakvart år til ein kunstnar med samisk bakgrunn og identitet, som har gjort seg særleg notert i kunstfeltet i Noreg, anten ved prosjekt som utmerker seg i nyare tid eller ved det samla kunstnarvirket sitt. Prisen kan òg gjevast til ein person som har gjort ein spesielt oppsiktsvekkande innsats til å fremja kunst med rot i samisk kultur i Noreg. Prisen blir delt ut av Bildende Kunstneres Hjelpefond i samarbeid med Samisk Kunstnerforbund og Nordnorsk Kunstmuseum. 

I 2015 blei det årlege John Savio-stipendet avvikla og erstatta med John Savio-prisen, som blir delt ut annakvart år. Prisen er på 150 000 kr. Prisvinnaren blir vald av ein jury sett saman av tre personar, der to er oppnemnde av Samisk Kunstnerforbund og ein frå Nordnorsk Kunstmuseum.

Prisen har namn etter den samiske kunstnaren John Savio. John Savio fekk stilla ut separat for fyrste gong i 1937 i Paris, og fekk positiv omtale i tidsskriftet L'Illustration. Etter at han døydde er han blitt anerkjend som ein av dei største samiske kunstnarane, og han var den fyrste samiske kunstnaren som stilte ut separat på Nasjonalgalleriet.

Prismottakarar av John Savio-prisen 

 2015 – Geir Tore Holm
 2017 – Britta Marakatt-Labba
 2019 – Aage Gaup
 2021 – Hans Ragnar Mathisen
 2023 – Ingunn Utsi

Mottakarar av John Savio-stipend 1985–2014 

 1985 – Synnøve Persen
 1986 – Hans Ragnar Mathisen
 1987 – Synnøve Persen
 1988 – Ingunn Utsi
 1989 – Anne Lise Josefsen
 1990 – Anne Lise Josefsen
 1991 – Ingen utdeling
 1992 – Trygve Lund Guttormsen
 1993 – Marit Zahl
 1994 – Inga Nordsletta Pedersen
 1995 – Bjørg Monsen
 1996 – Mathis Nango
 1997 – Asbjørn Forsøget
 1998 – Arnold Johansen
 1999 – Johanne Losoa Larsen
 2000 – Aino Hivand
 2001 – Geir Tore Holm
 2002 – Bente Geving
 2003 – Alf Salo
 2004 – Odd Sivertsen
 2005 – Josef Halse
 2006 – Hilde Skancke Pedersen
 2007 – Inga Nordsletta Pedersen
 2008 – Viggo Pedersen
 2009 – Ingunn Utsi
 2010 – Hanne Grete Einarsen
 2011 – Aage Gaup
 2012 – Britta Marakatt-Labba
 2013 – Lena Stenberg
 2014 – Inger Blix Kvammen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Savio-prisen» frå ,  den 12. mai 2022.  

Samisk kunst
Norske kulturprisar
Diskografien til Carole King

Diskografien til Carole King består av 17 studioalbum, fire konsertalbum, sju samlealbum, eit lydsporalbum og 33 singlar som artist.

King har selt over 75 millionar plater verda over.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

Filmmusikkalbum

Singlar

Som soloartist

Samarbeid

Videoalbum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carole King discography» frå ,  den 13. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

King, Carole
Diskografi
Handball-NM 2021/22 for kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 2021/22 for kvinner vart vunnen av Vipers Kristiansand som vann finalen med 38–20 over Molde Håndballklubb. Finalen var utsett i over fire månader, grunna smittetiltak vedkomande covid-19.

Kvartfinalane
Fana IL – Sola HK 32–26
Tertnes IL – Aker 23–27
Fredrikstad BK – Molde HK 28–31
Vipers Kristiansand – Storhamar IL 38–23

Semifinalane
Molde HK –  Aker 34–19
Vipers Kristiansand – Fana IL 35–28

Finalen
Finalen vart avvikla på Jordal Amfi i Oslo laurdag 14. mai 2022 framfor 1580 tilskodarar. Kampen var jamn til stillinga 6 – 5, derifrå tok storfavoritt Vipers styringa og leia 22–8 ved pause. I den andre omgangen kontrollerte laget frå Kristiansand kampen inn til siger 38–20.

For Vipers Kristiansand skåra Ragnhild Valle Dahl og Nora Mørk 8 mål, Sunniva Andersen 7, Jana Knedlíková 4, Lysa Tchaptchet 3, Ana Debelić, Markéta Jeřábková, Marta Tomac, 2 alle, Isabelle Gulldén og Vilde Jonassen 1 skåring. Katrine Lunde, Evelina Eriksson og Andrea Austmo Pedersen var målvakter.

Molde-spelaren Mona Obaidli var toppskårar i kampen med 9 fulltreffarar, elles skåra Julie Lygren 4, Thale Deila, Sherin Obaidli og Elise Skinnehaugen, 2 alle, og Elke Karsten 1 mål.

Dommarane Magnus Nygren og Andreas Borge dømde Vipers Kristiansand til to 2-minuttsutvisingar.

Kjelder

handball.no

2021
Idrettstilskipingar i Oslo
Gunvor Guttorm

Gunvor Guttorm () er ein norsk samisk kunstvitar, artist og duodjiekspert.

Gunvor Guttorm voks opp i Karasjok og studerte fag som duodji, finsk og samisk på blant anna Universitetet i Tromsø og Høgskolen i Finnmark i Alta/Hammerfest. I 1993 tok to magistereksamenen i duodji på Statens lærerhøyskole i forming i Oslo. I 2003 disputerte ho på Universitetet i Tromsø med avhandlinga Duoji bálgát - en studie i duodji: kunsthåndverk som visuell erfaring hos et urfolk.

Ho har undervist  i duodji, mellom anna på Samisk høgskole i Kautokeino frå 1994. I 2010 blei ho professor i duodji på Samisk høgskole, der ho i 2015–2019 også var rektor.

Ho er busett i Jokkmokk og har to barn.

Bibliografi i utval 

 Duoji bálgát - en studie i duodji: kunsthåndverk som visuell erfaring hos et urfolk (avhandling), Det humanistiske fakultet, Institutt for kunsthistorie, Universitetet i Tromsø, 2001
 Duodjáris duojárat – duddjon ealiha duodjedigaštallama – artihkkalčoakkáldat (på nordsamisk, "Hängivna hantverkare – Skapande föder dialog och debatt"), Davvi girji, Kautokeino 2010,

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gunvor Guttorm» frå ,  den 19. mai 2022.  

Duodji
Norske kunsthistorikarar
Samiske forfattarar
Rektorar ved Samisk høgskole
Professorar ved Samisk høgskole
Shericka Jackson

Shericka Jackson () er ein jamaikansk sprintar som vann bronsemedaljen på 400 meter i så vel verdsmeisterskapen 2015 som i sommarleikane 2016 og i verdsmeisterskapen 2019. I 2021 vann ho bronsemedaljen på 100 meter under Tokyo-OL. Jackson vann VM-gull med Jamaica i 4 x 400 meter stafett ved VM 2015, i 4 x100 m stafett ved VM 2019 og OL-gull i 4 x 100 m stafett i 2021.

Aktiv
Jackson sprang inn til bronse på 400 meter då Friidretts-VM 2015 vart avvikla i Beijing. Tre dagar seinare tok ho seg av den andre etappen då Jamaica slo USA med 0,3 sekund og sikra seg gull i 4 x 400 m stafett. Under dei olympisk sommarleikane 2016 i Rio de Janeiro 2016 vann ho ein ny bronse på 400 m, som i Beijing måtte ho sjå seg slått av Shaunae Miller og Allyson Felix. I 4 x 400 m stafett tok Jamaica og Jackson OL-sølv.

Ved verdsmeisterskapen 2019 i Doha sette Jackson personleg rekord med tida 49,47 sekund og var tilbake på bronseplassen på distansen. Deretter sprang ho ankeretappane for Jamaica både på den korte og den lange stafetten. På 4 x 100 m stafett sigra ho saman Nataliah Whyte, Shelly-Ann Fraser-Pryce og Jonielle Smith, medan det på 4 x 400 m stafett vart bronse på Jackson.

Då dei olympiske sommarleikane fann stad i Tokyo sommaren 2021, deltok Jackson i fire ulike tevlingar. Den 31. juli syrgde ho for jamaikansk storeslem på 100 m, med 10,76 sekund og personbeste tok ho bronsemedaljen, landskvinnene Elaine Thompson-Herah og Fraser-Pryce vann gull og sølv. 2. august rauk Jackson ut or 200-meteren allereie i forsøket. 6. august sprang ho Jamaica inn til gullmedalje på 4 x 100 m stafett, tida 41,02 sekund var landsrekord, dagen etter var ho del av Jamaicas bronselag i 4 x 400 m stafett. 9. september 2021 presterte Jackson tida 21,81 og personbeste ved eit DL-stemne i Zürich.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2015 i Beijing: Bronse på 400 m – 49,99. Gull i 4 x 400 m stafett (3.19,1)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronse på 400 m – 49,85. Sølv i 4 x 400 m stafett (3.20,3)
VM 2017 i London: Nr 5 på 400 m – 50,85
VM 2019 i Doha: Bronse på 400 m – 49,47. Gull i 4 x 100 m stafett , bronse i 4 x 400 m stafett (3.22,3)
OL i 2021 i Tokyo: Bronse på 100 m – 10,76. Gull i 4 x 100 m stafett og bronse i 4 x 400 m stafett. Utslått i kvalifiseringa på 200 m (23.26 =nr 29)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shericka Jackson» frå ,  den 21. mai 2022.  

Jamaicanske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett for Jamaica
Olympiske meistrar for Jamaica
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Jamaica
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Jamaica
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Deltakarar under VM i friidrett 2015
Deltakarar under VM i friidrett 2017
Deltakarar under VM i friidrett 2019
Fantasy av Carole King

Fantasy er det femte studioalbumet til den amerikanske musikaren Carole King, gjeve ut i 1973. Då det kom ut nådde det sjetteplassen på den amerikanske Billboard 200-lista, som var lågare enn dei tidlegare albuma hennar, men har vore høgt akta av fansen hennar i dei siste tiåra. Albumet er presentert som ein songsyklus og opnar og avsluttar med to versjonar av tittelsporet og songane på kvar side av plata glir over i kvarandre.

Den spanskspråklege songen «Corazón» (det spanske ordet for «hjarte», òg brukt som eit omgrep for kjærleik, som i teksten til denne songen) var ein moderat hitsingel frå albumet, det same var «Believe in Humanity». Baksiden av sistnemnde singel, «You Light Up My Life» (ikkje Debby Boone-hitten), gjekk inn på singellista separat frå A-sida.

I motsetnad til dei tidlegare albuma hennar, har dette albumet ein polert, soul-aktig produksjon.

Allmusic skreiv om albumet: «Dei som leitar etter Tapestry, part 2 eller 3 ville bli skuffa, men kjernen i Fantasy innfrir det idiosynkratiske løftet.»

Innhald

Medverkande
Carole King - vokal, piano, korvokal, stryar- og blåsearrangement
David T. Walker - gitar
Charles Larkey - bassgitar, kontrabass
Susan Ranney - kontrabass 
Harvey Mason - trommer, vibrafon
Ms. Bobbye Hall - conga, bongo
Eddie Kendricks - korvokal
Tom Scott, Curtis Amy, Ernie Watts, Mike Altschul - saksofon
Chuck Findley, Ollie Mitchell, Al Aarons - trompet, flygelhorn
George Bohanon - trombone, eufonium, trombone arrangement
Charles Loper, Dick «Slyde» Hyde - trombone
Ken Yerke, Barry Socher, Sheldon Sanov, Haim Shtrum, Kathleen Lenski, Miwako Watanabe, Glenn Dicterow, Polly Sweeney, Robert Lipsett, Gordon Marron - fiolin
Denyse Buffum, David Campbell, Alan DeVeritch, Paul Polivnick - bratsj
Jeffrey Solow, Judy Perett, Denis Brott, Dennis Karmazyn - cello
Teknisk
Hank Cicalo - lydteknikar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fantasy (Carole King album)» frå ,  den 21. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Carole King-album
Album produserte av Lou Adler
Plateomslag av Drew Struzan
Ode Records-album
Album spelte inn i A&M Studios
Flyr

Flyr AS er eit tidlegare norsk lågprisflyselskap. Selskapet flaug mellom norske byar og innan Europa. Flyr hadde 400 tilsette. Selskapet vart oppretta hausten 2020 og gjekk konkurs 1. februar 2023.

Soge 
Flyselskapet vart etablert av Erik G. Braathen hausten 2020 under koronapandemien. 

Flyr kunngjorde januar 2021 at selskapet skulle operere med fly av typen Boeing, og at selskapet sumaren 2021 i første omgang skulle starte med flygingar frå Oslo til Tromsø, Harstad/Narvik, Bodø, Trondheim, Bergen, Stavanger, København, Nice, Barcelona, Alicante og Malaga. I april 2021 annonserte selskapet at planlagt start av første rute er den 30. juni 2021. Samstundes vart det òg gjort kjend at selskapet ønskte å opprette ruter til Alta, Molde, Ålesund og Haugesund. Den 4. juni 2021 tok Flyr imot sitt aller første fly med registreringa LN-FGA, flyet var av typen Boeing 737-800 som i åtte år alt hadde vore nytta av det tyrkiske flyselskapet Pegasus Airlines. Flyet landa på Oslo Lufthavn Gardermoen litt over klokka 12:00, som vart ein historisk dag for norsk luftfart. Ved utgangen av 2021 sikra Flyr seg ein flåte på 6-8 fly som ville avslutte fase nummer ein av driftsplanen deira. Den aller første kommersielle flyginga fann stad den 30. juni 2021 frå Oslo Lufthavn Gardermoen til Tromsø Lufthavn Langnes.

Flyrs fordelsprogram, Flyr+, hadde 195.000 medlemar den 30. juni 2022. Flyr har i overkant av 200.000 passasjerar per månad.

Redningsplan 
Etter at Flyr offentleggjorde kvartalsrapporten for tredje kvartal i 2022 kom det fram at selskapet hadde gått med underskot på 453 millionar kroner. Selskapet var like ved å gå konkurs etter at dei hadde brukt opp heile kapitalen sin, fylgjeleg ville selskapet henta 430 millionar kroner i ein ny retta emisjon. Denne emisjonen førte ikkje fram, men Flyr vart redda like før konkurs av toppinvestorane som hadde laga sin eigen redningsplan for selskapet.

Konkurs 
Den 1. februar 2023 gjekk Flyr konkurs etter at dei ikkje greidde å gjennomføra redningsplanen. Alle flygingane til Flyr vart fylgjeleg innstilt og billettsalet stansa.

Destinasjonar 
Flyr hadde totalt 44 ruter fordelt på 38 ulike reisemål i Noreg og Europa.

Flyflåte 

Flyr opererte med flytypane Boeing 737-800 og Boeing 737 MAX. Flyr hadde 12 fly på det meste.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Norske flyselskap
Skipingar i 2020
Horpestad skule

Horpestad skule er ein barneskule i Klepp kommune som ligg ved Horpestad. Han har elevar frå 1. til 7. trinn.

Skulen blei opphavleg skipa i Horpestad i 1865, men blei flytta til Friestad i 1922. Det første skulebygget blei reist i 1922. Det kom eit nytt bygg i 2008 kalla «Nybygget».

Horpestad er den minste barneskulen i Klepp kommune. I 2023 hadde han 110 elevar. Skuleåret 2023/2024 var det siste for Horpestad skule, før Kleppelunden skule opnar i 2024.

Kjelder

Barneskular i Rogaland
Klepp kommune
NM i turn 1984 for menn

Noregsmeisterskapen i turn 1984 for menn vart avvikla i Lørenskog i Akershus helga 16. og 17. juni. Deltakarane tevla i sekskamp.

Sekskamp

Kjelder
Sportsboken 84-85. Sportsboken As. Stavanger 1984.

Noregsmeisterskap i 1984
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Akershus
NM i turn 1984 for kvinner

Noregsmeisterskapen i turn 1984 for kvinner vart arrangert i Stavanger helga 7.-8. april 1984. Deltakarane tevla i firkamp i dei ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke.

Firkamp

Kjelder
Sportsboken 84-85. Sportsboken As. Stavanger 1984.

Noregsmeisterskap i 1984
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Rogaland
Israel Baker

Israel Baker () var ein USA-amerikansk fiolinist og konsertmeister. Gjennom ein lang og variert karriere spelte han med mange anerkjende artistar innan klassisk musikk, jazz og pop.

Han har spelt på hundrevis av innspelingar av artistar så mangfaldige som Igor Stravinsky, Ella Fitzgerald og Tom Waits, og har spelt på musikken til mange filmar som Psycho and Jonathan Livingstone Seagull.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Israel Baker» frå ,  den 24. mai 2022. 

USA-amerikanske fiolinistar
USA-amerikanske klassiske fiolinistar
Musikarar frå Chicago
Jazzmusikarar frå California
Jazzmusikarar frå Illinois
USA-amerikanske jazzfiolinistar
Konsertmeistrar
Ina Lange

Ina Blenda Augusta Lange, fødd  Forstén () var ein finlandssvensk pianist og forfattar. Ho nytta pseudonymet Daniel Sten.

Liv 
Lange var fødd i Helsingfors. Foreldra hennar var assessoren Johan August Forstén (1815-1881) og Augusta Vilhelmina Danielsson (1820-1878). Ho hadde to sysken. I 1876 gifta ho seg med operasongaren Algot Lange (1850-1904). Saman fekk dei sonen Åke Mortimer Lange, seinare kjend som oppdagingsreisaren Algot Lange, i 1884. Dei skilde seg 1898.

Lange fekk privatundervising heime og studerte deretter ved Julie Reyers höhere Töchterschule i Berlin frå 1870 til 1871. Ho fekk opplæring av pianisten Carl Tausig og fortsette studia ved musikkonservatoriet i Moskva, blant anna under Nikolaj Rubinstein og Pjotr Tsjajkovskij. 

I 1875 var ho på turné i Stockholm, der ho blei kjend med August Strindberg. Strindberg fridde til Lange sjølv om ho var trulova med vennen hans Algot Lange, og det oppstod eit trekantdrama. Lange presenterte seinare Siri von Essen for Strindberg, som han blei gift med. Algot Lange opptrer i Strindberg sin roman Röda rummet, medan Ina Lange opptrer i Han och hon og En dåres försvarstal.

Lange debuterte som forfattarar i 1884 med Bland ödebygder och skär, og følgde han opp året etter med romanen Sämre folk. Denne var dedikert tll Anne Charlotte Leffler. Fyrst skreiv ho under pseudonymet Daniel Sten, men seinare skreiv ho under sitt eige namn.

Frå 1885 var Lange kammerpianist ved danske hoffet. Mellom 1912 og 1919 gav ho ut fleire populære musikhistoriske verk. Frå 1913 var ho busett i Malmö. Ho heldt òg forelesingar i musikkhistorie i København og Sør-Sverige.

Bibliografi

Skjønnlitteratur

Anna

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ina Lange» frå ,  den 25. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 Heggestad, Eva (1991). Fången och fri: 1880-talets svenska kvinnliga författare om hemmet, yrkeslivet och konstnärskapet. Uppsala: Avd. för litteratursociologi vid Litteraturvetenskapliga institutionen, Univ. Libris 7746142. ISBN 91-85178-19-5

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

 Holmström, Roger (2005). ”Under berättelsens yta: Ina Lange”. Att ge röst : omvärld och identitet i några nyländska folklivsberättelser / (2005):  sid. 24-44.  Libris 9933737
 
 ”Lange, Ina”. Biografiskt lexikon för Finland. Helsingfors: Svenska litteratursällskapet i Finland. 2008–2011. URN:NBN:fi:sls-4609-1416928957215 

Finlandssvenske forfattarar
Finske musikarar
Folk frå Helsingfors
OGAE Second Chance Contest 2022

OGAE Second Chance Contest 2022 (OGAE SCC 2022) var den trettisjette gongen OGAE Second Chance Contest vert arrangert. Tevlinga vart halden i Noreg, etter at Noreg vann tevlinga i 2021 med songen «Monument» av KEiiNO.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2022, må ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2022; men om ein har vunne ein nasjonal finale får ein ikkje delta. Ukraina hadde opphavleg valt Alina Pasj og songen «Shadows of Forgotten Ancestors» til å representere landet i tevlinga, men sidan bidraget hadde vunne den nasjonale finalen, måtte dei velje eit anna bidrag. Ukraina valde til slutt Roxolana og songen «Girls» til å representere landet i denne utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Tjuesju land deltok i OGAE Second Chance Contest 2022. Armenia, Australia, Irland, Island, Israel, Kroatia, Latvia, Malta, Polen, San Marino (for OGAE Rest of the World), Serbia, Slovenia, Tsjekkia, Tyskland og Ukraina returnerte til tevlinga. Russland, som deltok i 2021, deltok ikkje i 2022-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2022
 Junior Eurovision Song Contest 2022

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2022» frå ,  den 26. mai 2022.  

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2022
Per Digerud

Per Digerud () var ein norsk syklist og boksar frå Oslo.

Digerud vart noregsmeister i fellesstart 1960, 1961 og 1964. Perioden 1955-62 sanka han 6 gullmedaljar i temporitt.

I 1955 vann han NM-finalen i boksing, lett mellomvekt.

Per Digerud var far til Geir Digerud.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Per Digerud» frå ,  den 27. mai 2022.  

Norske syklistar
Norske boksarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Syklistar under sommar-OL 1960
Idrettsutøvarar frå Oslo
Soufiane el-Bakkali

Soufiane el-Bakkali () er ein hekkeløpar frå Marokko. Han vart olympisk meister på 3 000 meter hinder i 2021, tidlegare vann han VM-sølv i 2017 og VM-bronse i 2019.

Aktiv
El-Bakkali stega inn i verdseliten på 3 000 meter hinder då han vart fjerdemann i øvinga under Sommar-OL 2016 med personbeste 8.14,3. Sommaren etter tok han sølvmedaljen ved verdsmeisterskapen i London. Vel tre veker etter VM-finalen forbetra han den personlege rekorden til 8.01,8 i Brussel. 20. juli 2018 gjorde el-Bakkali unna sitt livs kjappaste 3 000 m hinder, i Monaco vart han klokka i mål på 7.58,1. Han presterte 8.03,7 og årsbeste i VM-finalen, men enda på tredjeplass då han hadde lite å stille opp med i spurten mot kenyanaren Conseslus Kipruto og etiopiske Lamecha Girma.

Under Sommar-OL i Tokyo i juli 2021 var el-Bakkali suverent best på sisterunda og vann 3 000 meter hinder framom Girma, med Kenyas Benjamin Kigen på tredjeplass. Det var fyrste gong på 34 år at ikkje ein kenyansk løpar vann 3 000 m hinder i Fridretts-VM og i olympiske sommarleikar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 4 – 8.14,3
VM 2017 i London: Sølvmedalje – 8.14,4, bakom Conseslus Kipruto (8.14,1)
VM 2019 i Doha: Bronsemedalje – 8.03,7
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 8.08,9, framom Lamecha Girma (8.10,3)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Soufiane el-Bakkali» frå ,  den 4. juni 2022.  

Marokkanske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Olympiske meistrar for Marokko
Marokkanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Marokkanske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Staffan Strand

Bo Staffan Strand () er ein svensk tidlegare høgdehoppar frå Upplands Väsby. Han vann høgdetevlinga ved innandørs-EM 2002 og tok bronsemedaljen i EM i friidrett 2002. Strand sitt personbeste innandørs er 2,35 meter, utandørs nådde han ikkje høgre enn 2,32 m. Han vart svensk meister i høgdehopp 1995-97.

Strand sette personleg rekord i Nice sommaren 2000 med eit hopp på 2,32 meter. Same høgda klarte han også i OL-finalen 2000 i Sydney, noko som gav han ein delt sjetteplass. Innandørssesongen 2002 vann han høgdetevlinga i europameisterskapen i Wien då han svinga seg over 2,34 meter, eit par månader seinare presterte han 2,35 m i Stockholm. Under Friidretts-EM 2002 kneip han bronsemedaljen, trass i at han ikkje hoppa høgre enn 2,27 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Utslått kvalifiseringa (2,23 m=nr 15)
EM 1998 i Budapest: Nr 8 – 2,27 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 2,29 m
OL 2000 i Sydney: nr 6 – 2,32 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 2,25 m
EM 2002 i München: Bronsemedalje – 2,27 m
VM 2003 i Paris: Utslått kvalifiseringa (2,20 m=nr 22)
OL 2004 i Aten: Utslått kvalifiseringa (2,25 m=nr 18)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Staffan Strand» frå ,  den 8. juni 2022.  

Svenske høgdehopparar
Svenske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Svenske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
EHF-meisterligaen i handball 2022/Kvinner

Meisterligaen i handball 2022 for kvinner var ei turnering arrangert av Europas handballforbund (EHF) som tok til 11. september 2021. Turneringa med 16 deltakande lag opna med seriespel i to grupper à 8 lag. Dei to beste laga i dei to gruppene skulle gå rett til kvartfinalane, laga på plassane 3-6 møttest til cupspel om plass i kvartfinalane. Etter Russland gjekk til krig og invaderte Ukraina, vart GK Rostov (som var kvalifisert til kvartfinale) og CSKA Moskva stengt ute frå turneringa. Laga som vann kvartfinalane møttest til sluttspel i Budapest 4. og 5. juni.

IK Våg/Vipers frå Kristiansand vann turneringa gjennom finalesiger 33–31 over ungarske Győri ETO. Dermed forsvarte det norske laget sigeren frå 2021. I semifinalen vann Våg/Vipers 33–27 over franske Metz BH. Tidlegare slo Vipers ut slovenske RK Krim med 65 mot 49 i kvartfinalane. Det var tredje gongen eit norsk lag vann EHF-meisterligaen.

Sluttspelet
Semifinalane:
Győri ETO – Team Esbjerg 32 – 27
IK Våg/Vipers – Metz BH 33 – 27
Bronsefinalen:
Metz BH – Team Esbjerg 32 – 26

Finalen
IK Våg/Vipers – Győri ETO 33 – 31

Györi ETO var det førande laget det fyrste kvarteret og leia 10–7. Over ein ni minutts periode skåra så Våg/Vipers seks mål utan Győr skåra eitt einaste. Ved pause leia det norske laget 15–13. I den andre omgangen utlikna Győr til 16–16, før Våg/Vipers drog ifrå til 21–17. Sidan låg Våg/Vipers jamt 2-3 mål over Győr i målprotokollen og kunne til sist kontrollere inn til siger med 33 mål mot 31. Markéta Jeřábková vart toppskårar i kampen med sine 7 fulltreffarar, elles skåra Isabelle Gulldén 6, Jana Knedlíková 5, Nora Mørk 4, Sunniva Andersen, Lysa Tchaptchet, Ana Debelić (alle) 3 mål, medan Zsuzsanna Tomori fann vegen til nettmauskane 2 gongar. Ragnhild Valle Dahl og Marta Tomac kom ikkje på skåringslista, Silje Waade, Hanna Yttereng og Tuva Høve var benkeslitarar. Katrine Lunde, Andrea Austmo Pedersen og Evelina Eriksson var målvakter.

Anne Mette Hansen var toppskårar for Győri ETO, som elles hadde norske Veronica Kristiansen, Stine Oftedal og Silje Solberg med i sitt mannskap.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «EHF Champions League der Frauen 2021/22» frå ,  den 10. juni 2022.  

Handball
Handball i 2022