kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 2001

Eurovision Song Contest 2001 var den 46. Eurovision Song Contest, og vart arrangert på Parken Stadion i København, Danmark den 12. mai 2001 etter at Olsen Brothers vann tevlinga i 2000 med songen «Fly on the Wings of Love». Dette var fyrste gongen på 36 år at tevlinga vart arrangert i Danmark. Programleiarar var Natasja Crone Back og Søren Pilmark.

I forkant av tevlinga hadde arrangøren, Danmarks Radio (DR) vanskar med å finna ein passande stad å ha tevlinga, men valet fall til slutt på Parken Stadion. Parken husa 38 000 tilskodarar under arrangementet, og er dermed den største arenaen som har vorte brukt i Eurovision Song Contest til no. Dei store avstandane gjorde at tilskodarane som sat lengst borte ikkje kunne sjå scena. Ei endring i reglane gjorde at berre dei femten beste landa (utanom de fire største økonomiske bidragsytarane i til EBU: Frankrike, Spania, Storbritannia og Tyskland) ville kvalifisera seg til neste års finale.

Frå og med dette året var det obligatorisk med telefonavstemming, og berre nokre få av landa brukte juryar som fylgje av tekniske problem med telefonavstemminga. På førehand var Frankrike, Hellas og Slovenia samt Malta og Spania rekna som dei største favorittane. Avstemminga utvikla seg til eit reint kappløp mellom Estland, Danmark, Hellas og Frankrike. Til slutt greidde ikkje Hellas og Frankrike meir, og det stod om Estland og Danmark. Den åttitalsinspirerte songen Everybody av Dave Benton og Tanel Padar vart til slutt den uventa vinnaren. Dave Benton kjem opphavleg frå Aruba og er den einaste farga personen som har vunne Eurovision Song Contest. Det svenske bidraget Listen to your Heartbeat av Friends skapte kontrovers ettersom det likna mistenkjeleg på Belgia sitt bidrag i 1996, «Liefde is een kaartspel» av Lisa del Bo, men kom på femteplass. 

Noreg sitt bidrag, «On My Own» av Haldor Lægreid , fekk berre tre poeng (alle frå Portugal) og kom på delt sisteplass saman med Island.

Resultat

Røystegjeving 
Landa kunne bruke telefonrøysting eller ein kombinasjon av sjåarstemmer og jury. Hellas, Kroatia og Malta brukte kombinert jury- og telefonavstemming, mens Bosnia-Hercegovina, Russland og Tyrkia berre brukte jury, sidan ein telefonrøysting ikkje var teknisk gjennomførleg i desse landa. Landa som brukte telefonrøysting, hadde i tillegg ein reservejury på åtte personar som skulle brukast om telefonrøystinga svikta, eller plutseleg ikkje kunne gjennomførast. Oversikta er ordna etter rekkjefølgja i finalen.

12 poeng 
Kvart land gav 12 poeng til sin favoritt. Under er ei oversikt over alle 12-poenga som ble avgitt under røystinga.

Fotnotar

Kjelder 

Denne artikkelen er omsett frå «Eurovision Song Contest 2001» frå ,  den 12. april 2011.  
 

Musikk i 2001
Musikk i 2001
Eurovision Song Contest etter år
As Time Goes By

«As Time Goes By» er ein song skriven av Herman Hupfeld i 1931. Han vart mest kjend i 1942 då han vart sungen av Sam (Dooley Wilson) i filmen Casablanca. Songen vart stemnd fram til 2. plass på lista til AFI over dei 100 beste songane i film. Han har vorte nytta som fanfare for Warner Bros. Pictures sidan 1998.

Historie
Herman Hupfeld skreiv «As Time Goes By» for Broadway-musikalen Everybody's Welcome i 1931. I det originale showet vart han sungen av Frances Williams. Han vart spelt inn same året av fleire artistar, mellom andre Rudy Vallee.

Songen vart spelt inn på ny i 1942 i filmen Casablanca, sungen av Dooley Wilson i lag med pianist Elliot Carpenter og høyrt gjennom filmen som eit leiemotiv. Wilson klarte ikkje å få spelt inn ein singel av songen før det vart musikarstreik, noko som førte til at studioet gav ut Vallee-versjonen frå 1931 på ny og gav han ein hitt i 1942.

Den kjende opningslinja, «You must remember this...», er i røynda starten på refrenget på songen i den originale utgåva. Wilson song ikkje dei første versa i Casablanca, men dei seinare innspelingane har følgd denne versjonen, slik at det første verset i røynda er ukjend for folk flest.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, som Billie Holiday, Engelbert Humperdinck, Bing Crosby, Perry Como, Frank Sinatra, Harry Nilsson, Julio Iglesias, Johnny Nash (43. plass på Billboard-lista i 1959), Carly Simon, Tony Bennett, Jane Monheit, Rod Stewart, Jimmy Durante, Gal Costa, Sammy Davis, Jr., Bryan Ferry, Barbara Streisand, Bob Dylan, Willie Nelson, Jimmy Durante, Vera Lynn, Andy Williams, Barry White, Tom Waits, The Duprees, ZZ Top, Widespread Panic og Johnny Mathis.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «As Time Goes By (song)» frå ,  den 16. april 2011.  

Jazzsongar
Songar frå 1931
Shirley Bassey-songar
Barbra Streisand-songar
Billie Holiday-songar
Frank Sinatra-songar
Perry Como-songar
Willie Nelson-songar
Harry Nilsson-songar
Johnny Mathis-songar
Rod Stewart-songar
Bryan Ferry-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Bing Crosby-songar
Julio Iglesias-songar
Carly Simon-songar
Tony Bennett-songar
Sammy Davis Jr.-songar
Neil Diamond-songar
Bob Dylan-songar
Vera Lynn-songar
Barry White-songar
Tom Waits-songar
ZZ Top-songar
Songar om nostalgi
Jordskjelvet i Kobe 1995

Jordskjelvet i Kobe 1995 var eit jordskjelv som skjedde tysdag den 17. januar 1995 kl. 05:46 lokal tid. Det vart målt til 6,8 på momentmagnitudskalaen (USGS), og Mj7.3 (jusert frå 7.2) på JMA-skalaen. Skjelva varte i om lag 20 sekund. Senteret for jordskjelvet var 16 km under episenteret, nord på øya Awaji, 20 km frå byen Kobe. 

Om lag 6434 menneske mista livet, 4600 av desse frå Kobe. Av dei store byane var det Kobe, med 1,5 millionar innbyggjarar, som låg nærast episenteret og som vart hardast råka av skjelvet. Dette var det verste jordskjelvet til Japan på 1900-talet etter Kantō-jordskjelvet i 1923, som kravde 140 000 liv. Øydeleggingane vart estimerte til ti billionar yen (100 milliardar dollar), 2,5 % av Japan sitt BNP på den tida.

Kjelder

Seismic Activity in Japan. Headquarters for Earthquake Research Promotion. Retrieved on 2009-05-06.
Denne artikkelen bygger på «Great Hanshin earthquake» frå ,  den 17. april 2011.

Bakgrunnsstoff
 City.Kobe.jp , The Great Hanshin-Awaji Earthquake Statistics and Restoration Progress

Jordskjelv i 1995
Jordskjelv i Japan
1995 i Japan
Where or When

«Where or When» er ein musikalsong frå 1937 av Rodgers and Hart frå musikalen Babes In Arms.  Han vart først framført av Ray Heatherton og Mitzi Green. Same året spelte Hal Kemp inn ein populær versjon. Han vart òg framført i filmen med same tittel to år seinare. Så gjorde Dion and the Belmonts ein populær versjon av songen som nådde 3. plass på Billboard Hot 100 i januar 1960.

I 1963 spelte The Lettermen inn ein versjon som singel. Denne vart ein mindre hit for dei på Hot 100.

Innspelte versjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Where or When» frå ,  den 18. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1937
Singlar frå 1960
Singlar frå 1963
Barbra Streisand-songar
Bryan Ferry-songar
Shirley Bassey-songar
The Beach Boys-songar
Tony Bennett-songar
Jane Birkin-songar
Nat King Cole-songar
Judy Collins-songar
Sammy Davis Jr.-songar
Duke Ellington-songar
Ella Fitzgerald-songar
Benny Goodman-songar
Dean Martin-songar
Johnny Mathis-songar
George Michael-songar
Frank Sinatra-songar
Rod Stewart-songar
Frankolinar

Frankolinar er fuglar som tradisjonelt har vore plassert i slekta Francolinus. Dei er medlemmar av fasanfamilien, Phasianidae. Når alle er halde i éi slekt, er dette den mest varierte slekta av hønsefuglar, Galliformes, og har klårt flest medlemmer. Fleire autoritetar deler inn frankolinar i seks grupper eller slekter, men Clementslista samlar 40 artar i ei slekt per versjon 6.8 frå desember 2013.

Frankolinar er bakkelevande fuglar som lever av insekt, vegetabilsk materie og frø. Dei fleste av medlemmene har nedbøygd øvre nebb, fjorten halefjører og hos mange artar har hannen spor på tarsen. Av dei rundt 40 nolevande artar, er fem avgrensa til Asia, medan alle andre er avgrensa til Afrika.

Utbreiing 

Tolv av artane som finst i Afrika finst i regionen i det sørlege Afrika, og av desse, finst sju i varierande mengder innanfor dei politiske grensene i Namibia. Seks sørlege afrikanske frankolinar blir rekna som endemiske til subkontinentet, av dei er tre funne i Namibia: steinfrankolin, brillefrankolin og grasfrankolin. Kappfrankolin er endemisk for Kapp-provinsen i Sør-Afrika, og finst marginalt i det sørlege Namibia. Ein fossil frankolin, Francolinus capeki, har vorte skildra frå sein pliocen-førekomstar i Ungarn.

Artslista 
Frankolinar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Kjelder 
 Denne artikkelen starta med ei omsetjing frå «Francolin» frå , den 19. april 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av frankolinar hos Internet Bird Collection

Fasanfamilien
Fugleslekter
Ingvill Måkestad Bovim

Ingvill Måkestad Bovim () er ein norsk friidrettsutøvar frå Odda.

Ingvill Måkestad representerte fyrst IL Korlevoll i Odda fram til 2007 då ho meldte overgang til Idrettsklubben Tjalve i Oslo. I 2010 bytte ho lag til IL Gular i Bergen. Ho er utdanna ernæringsfysiolog, og er gift med Frode Bovim.

Ingvill Måkestad Bovim har noregsrekorden for 800 m for kvinner. Den blei sett 1. september 2010 i Zagreb, og er på 1.59,82. I juli 2010 sette ho ny personleg rekord på 1500 m i Paris. Ho sprang på 4.04,22, og det gjer henne til den nest-raskaste norske 1500 m-løparen, bak Grete Waitz. Ho deltok også på EM i friidrett 2010 i Barcelona den sommaren.

I november 2010 vart ho tildelt prisen som årets kvinnelege utøvar av skipinga Friidrettens Venner. Ingvill Måkestad Bovim har også gjeve ut boka Spis Smart – en kokebok for unge idrettsutøvere.

Ingvill Måkestad Bovim vart vald ut til OL-troppen til sommar-OL 2012 i London. Ho var i svært god form, men måtte trekkja seg den 5. august på grunn av ein alvorleg akillesskade.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ingvill Måkestad Bovim» frå ,  den 19. april 2011.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Bloggen til Ingvill Måkestad Bovim

Folk frå Odda
Norske mellomdistanseløparar
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Berlin-Charlottenburg

Charlottenburg er ein bydel (Ortsteil) som i dag er del av bydelen (Bezirk) Charlottenburg-Wilmersdorf i Berlin. 

Charlottenburg var opphavleg ein sjølvstendig by vest for Berlin, men gjekk i 1920 inn i Berlin. Charlottenburg feira i 2005 300-års jubileum.

Historie 

I mellomalderen var her slaviske og tyske jordbruksbusetnader. 

I 1695 fekk seinare dronning Sophie Charlotte eit område i gåve av mannen sin kurfyrsten og den seinare kong Fredrik I av Preussen kor ho fekk reist sommarslottet Lützenburg. I 1705 fekk busetjinga kring slottet namnet Charlottenburg og samstundes bystatus. Slottet skifta med det same namn til Schloss Charlottenburg. Fleire av dei prøyssiske kongane hadde Charlottenburg som sin hovudresidens, mellom anna Fredrik Wilhelm II. (Preussen) og son hans Friedrich Wilhelm III. (Preussen). Etter nederlaga til Preussen ved slaga ved Jena og Auerstedt i 1806, var Charlottenburg tatt av franskmennene og Napoleon residerte sjølv ei tid ved Schloss Charlottenburg.

Charlottenburg blei etterkvart ei attraktiv adresse som tiltrakk seg velståande berlinarar. Viktige industriselskap, som Siemens og Schering slo seg i 1870-åra ned i Charlottenburg, og i tiåra deretter følgde ein eksplosiv folkevekst. Charlottenburg utvikla seg til ein velregulert storby, med mellom anna det verdskjente kjøpesenteret KaDeWe.

I 1884 etablerte seg her ein teknisk høgskule som seinare blei til Technische Universität. I 1893 nådde Charlottenburg 100 000 innbyggarar, og fekk dermed formelt status som storby. I 1910 var innbyggartalet kome opp i 306.000. Ved den store bysamanslåinga i 1920, blei Charlottenburg ein del av Stor-Berlin.

Etter andre verdskrigen var særleg dei østlege delane av Charlottenburg hardt råka av krigshandlingane. Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche låg i ruinar, og i staden for å bli restaurert blei kyrkjeruinen ståande som eit minne om krigen. Området kring Kurfürstendamm utvikla seg raskt til det nye sentrumet for Vest-Berlin, då det historiske sentrum av Berlin blei liggande i den austlege sektoren som låg under Sovjetunionen.

Bakgrunnsstoff 

 Offizielle Website des Bezirksamts Charlottenburg-Wilmersdorf 
 Geschichte Charlottenburgs im Bezirkslexikon

Bydelar i Berlin
Before and After Science

Before and After Science er det femte studioalbumet til den britiske musikaren Brian Eno. Det var produsert av Eno og Rhett Davies, og kom opphavleg ut på Polydor Records i desember 1977. I motsetnad til dei førre albuma til Eno, som skrivne og innspelte raskt, tok dette albumet over to år å gjere ferdig. Fleire gjestemusikarar frå Storbritannia og Tyskland deltok på albumet, mellom andre medlemmar frå Roxy Music, Free, Fairport Convention, Can og Cluster. Det vart skriven over 100 songar for albumet, men berre ti av dei kom med på den endelege utgåva. Musikkstilen varierer frå energetisk og skarp til meir slapp og landleg. 

Dette var det siste albumet til Eno med rockemusikk i 1970-åra som soloartist, medan resten av albuma hans dette tiåret retta seg mot avantgarde og ambient musikk, som får hint om på den andre halvdelen av Before and After Science. Albumet var det andre til Eno som gjekk inn på salslista i USA. Songen «King's Lead Hat» vart gjeven ut som singel, men nådde ikkje lista i Storbritannia. Albumet har fått positiv kritikk og vert trekt fram som eit av dei beste til Eno.

Produksjon
Det tok over to år og lage Before and After Science. Med seg på albumet hadde han artistar som gitarist Fred Frith, Jaki Liebezeit frå den tyske krautrockgruppa Can som spelte trommer for Eno på «Backwater», medan den tyske ambient musikk-gruppa Cluster medverka med låtskriving og spelte på songen «By This River». Eno hadde tidlegare arbeidd med Cluster på albumet deira Cluster & Eno i 1977. I tillegg spelte Dave Mattacks frå Fairport Convention og Andy Fraser frå Free.

I tillegg spelte fleire musikarar Eno hadde arbeidd med tidlegare, som Percy Jones, Phil Collins, Robert Fripp frå King Crimson, Paul Rudolph frå Hawkwind og Bill McCormick og Phil Manzanera frå Quiet Sun. Robert Wyatt spelte under psevdonymet Shirley Williams.

Innhald

Medverkande 
 Brian Eno – stemmer, synthesizerar (Minimoog, EMS Synthi AKS, Yamaha CS-80), gitar, elektrisk perkusjon, piano, blåsarar, vibrafon, metall, bjølle
 Paul Rudolph – bass, rytmegitar, harmonisk bass
 Phil Collins – trommer
 Percy Jones – bandlaus bass
 Rhett Davies – agong-gong, stick
 Jaki Liebezeit – trommer
 Dave Mattacks – trommer
 Shirley Williams (Robert Wyatt) – brush timbales, time
 Kurt Schwitters – stemme
 Fred Frith – modifisert gitar, kaskadegitarar
 Andy Fraser – trommer
 Phil Manzanera – rytmegitar
 Robert Fripp - gitar
 Achim Roedelius – klaver, elektrisk piano
 Möbi Moebius – bass fender piano
 Bill MacCormick – bass
 Brian Turrington – bass

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Before and After Science» frå ,  den 23. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 
 

Musikkalbum frå 1977
Brian Eno-album
Album produserte av Brian Eno
Album produserte av Rhett Davies
Lemen

Lemen (Lemmus lemmus), òg kalla lomhund, er ein gnagar som høyrer hamsterfamilien til. Han er mest vanleg i fjellstrøk, men finst til ein viss grad òg i låglandet, spesielt i nord. Lemen utgjer ei svært viktig næringskjelde for fjellrev og ulike rovfuglartar. Mellom folk flest er lemenet kjend som ein evig hardhaus og ein skikkeleg hissigpropp.

Bakgrunnsstoff 
 

Hamsterfamilien
Scania

Scania AB er ein svensk lastebil- og bussprodusent, med hovudkontor i Södertälje. Det tyske føretaket Volkswagen eig stordelen av Scania. Føretaket produserer òg stasjonær- og båtmotorar.

Kjelder

Lastebilprodusentar
Bussprodusentar
Rachel Nordtømme

Rachel Nordtømme () er ein norsk friidrettsutøvar og skribent. Ho har eit individuelt NM-gull på 400 m hekk frå 2007 som  høgdepunktet i karrieren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rachel Nordtømme» frå ,  den 25. april 2011.  
 

Norske bloggarar
Norske hekkeløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske Skal vi danse-deltakarar
Folk frå Steinkjer
I Dig Everything

«I Dig Everything» er ein song av David Bowie. Han vart gjeven ut som singel i 1966. Songen vart opphavleg spelt inn som demo med turnebandet til Bowie, The Buzz, men Tony Hatch var ikkje nøgd med spelinga deira og erstatta dei med studiomusikarar. Songen vart spelt på konsertar i 1966-1967 som ein omskriven versjon av 1-2-3 (seinare Clouds), som Bowie høyrte spele på The Marquee tidleg i 1967.. Singelen selde dårleg og var den siste innspelinga til Bowie for Pye.

Teksten skildrar ein ungdom som kjem til ein by, truleg høg på noko, og spring kring i London og gledar seg over alt han ser. Dette er hans verd, hans by, syng han, og dei som ikkje ser det vakre i slummen og fortaua er anten blinde eller gamle (eller politi). Der «Can’t Help Thinking About Me» handlar om å flytte frå bygda til London, handlar «I Dig Everything» om at guten har kome fram, bur i ein skiten leilegheit, har fleire vener enn mat, sit og røyker og ler av dei eldre folka som er på veg til jobb og er fortapt i bylivet.

Musikken består av ein latinsk rytme med vaskebrett og bongotrommer, og syner at produsenten Tony Hatch nytta studiomusikar i staden for bandet til Bowie på denne tida, The Buzz. 
Songen vart spelt inn 5. juli 1966 og kom ut 19. august same året.

Songen vart spelt inn på ny 34 år seinare for albumet Toy, som aldri vart gjeven ut, men Bowie spelte songen ein del på konsertane sine i 1999.

B-sida til singelen var «I'm Not Loosing Sleep». Tony Hatch hadde berre spelt inn mislukka singlar med Bowie, og prøvde å få han til spele noko som minna om Petula Clark. Til dømes minna korvokalen som syng «too bad!» om refrenget i «Downtown». Songen vart spelt inn same dagen som A-sida, 5. juli 1966.

Medverkande
 David Bowie: vokal, gitar
 Andre musikarar ukjende

Andre utgjevingar
 Songen vart gjeven ut som B-sida til den spanske utgåva av «Can't Help Thinking About Me» i 1972.
 Pye gav ut singelen med bileteomslag i Spania i september 1972. 
 Songen finst òg på samleplatene
 Don't Be Fooled by the Name (Japan)
 The Collection (1985)
 1966 (1988)
 Introspective (1990)
 Early On (1964-1966) (1991)
 I Dig Everything EP (1999)

Andre versjonar
 The Great Imposters - Dollars in Drag: A Tribute to David Bowie. Versjonen deira heitte «I Dig Anything». Songen vart òg spelt inn av Generation X.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «I Dig Everything» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Hatch
Liza Jane

«Liza Jane» var den første innspelinga som vart gjeven ut som singel av David Bowie, men då under namnet Davie Jones with the King Bees. Dette skjedde i 1964 då Bowie berre var 17 år gammal. B-sida til singelen var Paul Revere and the Raiders-songen «Louie, Louie Go Home». Begge songane på singelen vart spelte inn i løpet av sju timar i Decca Studios i Broadhurst Gardens i West Hampstead.

Bowie kom i kontakt med Leslie Conn, som dreiv musikkdistribusjonsselskapet til Doris Day og som var talentspeidar for Dick James Organisation. Conn hyrte inn The King Bees for å spele på ein bryllaupsfest, men med høglydt RnB på setlista, stoppa Conn konserten etter berre 10 minuttar. Conn vart likevel manager for The King Bees nokre månader i 1964, og dei spelte inn og gav ut «Liza Jane» som singel for Decca Records-etiketten Vokalion Pop. Trass i at singelen vart spelt på fjernsynsshowa Juke Box Jury, Ready Steady Go! og The Beat Room, og vart ein god del spelt på radio, selde singelen dårleg og bandet vart etter kvart droppa frå etiketten.

Songen var eit arrangement av den gamle standardlåten «Li'l Liza Jane», men Conn vart tilskriven som låtskrivar, som var vanleg på denne tida for å få høgare honorar for singelen. Conn fortalte i 1997 om korleis the King Bees hadde kome opp med ein 6-taktsblues, som alle nytta på denne tida. Conn nytta eit par av sine eigne idear på songen, dei improviserte og songen kom saman som han vart. 

Etter at Conn og Bowie gjekk kvar sin veg i 1964 reiste Conn til Mallorca nokre år, og ein dag fekk han ein telefon frå mora som ønskte å kvitte seg med nokre hundre eksemplar av «Liza Jane» som låg i garasjen hennar. Dei vart samde om å kaste dei.

Medverkande
 Musikarar:
 David Jones: Vokal, saksofon
 George Underwood: Gitar
 Roger Black: Gitar
 Francis Howard: Bass
 Robert Allen: Trommer

Konsertversjonar

 Ein dag etter 40-årsjubileet for utgjevinga, spelte Bowie første verset og refrenget av «Liza Jane» på PNC Bank Arts Center i New Jersey i USA, 6. juni 2004. Bowie omtalte då songen som «heilt forferdeleg» og «uuthaldeleg».

Andre utgjevingar

 Singelen vart gjeven ut att på ny av Decca i Storbritannia i november 1978.
 Ein acetat-versjon med ein noko lengre uttoning finst òg.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liza Jane (David Bowie song)» frå ,  den 27. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
David Bowie-songar
Debutsinglar frå 1964
Pengeurtslekta

Pengeurtslekta eller thlaspi er ei planteslekt i krossblomfamilien. Medlemane er snaue ugras med heile blad som går noko eller heilt kring stengelen. Kvite kronblad og flat vengkanta skulpe med mange frø. To artar veks i Noreg.

Norske artar 
 Pengeurt (T. arvense)
 Vårpengeurt (T. alpestre)

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Hellerkräuter» frå ,  den 27. april 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Planteslekter 
Krossblomfamilien
Kooks

«Kooks er ein song skriven av David Bowie frå 1971 for albumet Hunky Dory.  Bowie skreiv songen til den nyfødde sonen Duncan Jones. Songen var ein etterlikning av Neil Young frå tidleg i 1970-åra. Bowie lytta til ei Neil Young-plate heime då han fekk melding om at sonen var fødd. Mindre enn ei veke etter fødselen spelte Bowie songen på BBC. På plateomslaget stod det skrive ved sidan av songen, «For Small Z.»

Ken Scott, produsenten til Bowie, likte songen særs godt og meinte at Bowie burde lage eit album med barnesongar. Bowie syns det var ein god ide, men gjennom førte det aldri.

Konsertversjonar

 Han vart spelt inn for BBC In Concert-showet med John Peel 3. juni 1971 og sendt 20. juni 1971. I 2000 vart denne innspelinga gjeven ut på Bowie at the Beeb.
 Songen vart igjen spelt inn for BBC-programmet «Sounds of the Seventies» med Bob Harris den 21. september 1971 (fødd 4. oktober 1971).

Medverkande
David Bowie: vokal, akustisk gitar
Trevor Bolder: bassgitar, trompet
Rick Wakeman: piano
Mick Ronson: strykearrangement
Mick Woodmansey: trommer

Andre versjonar
 Robbie Williams - Bonusspor på singelen «Old Before I Die»
 Smashing Pumpkins - Parsian Black Session
 Danny Wilson - Single/David
 Tindersticks - Bowie Songbook
 Andrea Perry - Spiders from Venus: Indie Women Artists and Female-Fronted Bands Cover David Bowie (2003)
 The Abbreviations BP - Hero: The Main Man Records Tribute to David Bowie (2007)
 Kim Wilde - Snapshots, 2011
 Elizabeth Mitchell - Blue Clouds, 2012

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kooks (song)» frå ,  den 1. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Ken Scott
Songar produserte av David Bowie
Polaris Media

Polaris Media ASA () er eit norsk børsnotert mediekonsern. Det vart etablert i 2008 ved ein fusjon av Adresseavisen ASA og Harstad Tidende-gruppen.

Selskapet vart skipa 25. april 2008. Forretningsadressen er på Heimdal i Trondheim (tidlegare Adresseavisen ASA), og administrerande direktør er Per Axel Koch. Største aksjonær er Seb Enskilda AS med 32,21 % av ein aksjekapital på 48 897 418 NOK.

28 redaksjonar med om lag 450 redaksjonelle medarbeidarar fell inn under Polaris Media-paraplyen, medan konsernet totalt har om lag 1900 tilsette. Selskapet hadde i 2009 ein omsetnad på 1,7 milliardar NOK.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 2008
Næringsliv i Trondheim
Norske medieføretak