kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Fanny Blankers-Koen

Fanny Blankers-Koen, fødd Francina Elsje Koen, () var ein nederlandsk friidrettsutøvar som vann fire gullmedaljar under Sommar-OL 1948 i London, i tillegg til fem EM-gull; to i Oslo 1946 og tre i Brussel 1950.

Aktiv
Fanny Koen var frå landsbyen Lage Vursche i Utrecht-provinsen. Ho deltok i Sommar-OL 1936 i Berlin, der ho oppnådde to femteplassar; i høgdehopp og 4 x 100 meter stafett. To år seinare tok ho bronsemedaljane på både 100 m og 200 m då EM i friidrett 1938 fann stad i Wien. Under andre verdskrigen, i 1943, sette ho verdsrekord i høgdehopp med 1,71 m, og i lengdehopp med 6,25 m.  

Fanny Blankers-Koen si store tid som friidrettsutøvar tok til med to EM-titlar i friidretts-EM 1946 i Oslo. Ho vann 80 m hekk og sprang Nederland inn til klar siger på stafetten.

Under Sommar-OL 1948 var Blankers-Koen den store forgrunnsfiguren. I løpet av dagane 2.-7 august vann ho samtlege fire øvingar ho stilte i. Både på 100 meter og 200 meter var ho i ei klasse for seg, medan ho så vidt slo britiske Maureen Gardner på 80 m hekk. Til sist spurta ho forbi Australias og Canadas løparar på 4 x 100 m stafett og sikra gull til Nederland og lagvenninnene Xenia Stad-de Jong, Nettie Witziers-Timmer og Gerda van der Kade-Koudijs.

To år seinare var Blankers-Koen svært nær ved å kopiere prestasjonen frå London-OL då EM i friidrett 1950 vart avvikla i Brussel. Ho vann dei same tre individuelle øvingane 100 m, 200 m og 80 m hekk. I stafettløpet sprang ho atter sisteetappen og tok nesten att Storbritannias June Foulds, både Storbritannia og Nederland fekk sluttida, men dei britiske kvinnene vart kåra som vinnarar.

I sitt siste store meisterskap, Sommar-OL 1952 i Helsinki, vart Blankers-Koen nummer seks og sist då ho braut finaleløpet på 80 meter hekk, medan ho vart slått ut i kvartfinalane på 200 meter.

Fanny Blankers-Koen sette til saman 21 verdsrekordar i seks ulike øvingar; 100 m, 220 yards, 80 m hekk, høgdehopp, lengdehopp og femkamp. Ho slutta som aktiv i 1955.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fanny Blankers-Koen» frå ,  den 7. august 2015.  
 

Nederlandske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Nederland
Olympiske meistrar for Nederland
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1936
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1936
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Hekkeløparar
Høgdehopparar
Lengdehopparar
Mangekjemparar
Nina Dumbadze

Nina Jakovlevna Dumbadze () var ein diskoskastar som vart europameister i øvinga i 1946 og 1950. Ho representerte Sovjetunionen.

Dumbadze vart fødd i Odessa av georgiske foreldre, og voks opp i Tbilisi. Frå 1946 til 1952 dominerte ho diskoskast for kvinner, med sigrar i dei internasjonale meisterskapane i 1946 og 1950, medan ho i 1952 vart nummer tre i øvinga under sommarleikane i Helsinki.

I OL-sesongen 1948 kasta Dumbadze diskosen 53,25 meter og sletta dermed Gisela Mauermayer sin tolv år gamle verdsrekord. Ho var ikkje med i London-OL, då Sovjetunionen ikkje deltok i leikane. Tre år seinare forbetra ho rekorden til 53,37 m. I august 1952 tok Nina Romasjkova over som verdsrekordhaldar med 53,61 m. Ein månad etterpå tok Dumbadze tilbake rekorden då ho oppnådde heile 57,04 m, ein rekord som stod til 1960, då Tamara Press auka den med elleve centimeter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1946 i Oslo: Gullmedalje - 44,52 m, framom Ans Niesink (40,46 m)
EM 1950 i Brussel: Gullmedalje - 48,03 m, framom Rimma Sjumskaja (45,79 m)
OL 1952 i Helsinki: Bronsemedalje - 46,29 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nina Dumbadze» frå ,  den 7. august 2015.  
 

Sovjetiske diskoskastarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Friidrett under Sommar-OL 1976

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1976 i Montreal vart avvikla i tida 23. til 31. juli 1976. Det vart tevla i 37 øvingar, 23 for menn og 14 for kvinner. Ei øving, 50 kilometer kappgang, var fjerna frå OL-programmet, noko som gjorde at det internasjonale friidrettsforbundet litt seinare vedtok å ta til med verdsmeisterskap i friidrett.

1006 utøvarar frå 80 land deltok i tevlingane. Tevlingane fann stad på og ved det nybygde Olympiastadion, eit anlegg som den gongen tok mot 72 000 tilskodarar.

Heile ni nye verdsrekordar såg dagens lys på OL-arenaen, fordelt på utøvarar frå åtte ulike land. Fire av rekordane vart sett 25. juli. Det starta då med at vesttyske Annegret Richter sprang inn til 11,01 sekundar  i ein semifinale på 100 meter, seinare på dagen vann ho distansen med 11,08. Utover dagen flytta Miklós Németh frå Ungarn spydrekorden for menn til 94,58 m og cubanaren Alberto Juantorena kom i mål på tida 1.43,50 på 800 meter. Edwin Moses frå USA avslutta rekordrusjet for dagen då han var fullstendig overlegen på 400 meter hekk og vart klokka inn på 47,63 sekundar. Dagen etter vart det ny 800-meterrekord også for kvinnene då Tatjana Kazankina, som representerte Sovjetunionen, vann med 1.54,94. Deretter vann svenske Anders Gärderud 3000 meter hinder på 8.08,0 den 28. juli, polske Irena Szewińska 400 meter på 49,29 sekundar den 29. og Bruce Jenner frå USA tikampen med 8618 poeng den 30. På avslutningsdagen 31. juli susa Aust-Tyskland sitt lag på 4 x 400 meter stafett inn til suveren siger på rekordtida 3.19,2, laget bestod av Doris Maletzki, Brigitte Rohde, Ellen Streidt og Christina Brehmer. 

Knut Hjeltnes stod for den beste norske prestasjonen med sin sjuandeplass i diskoskast.

Menn

100 meter 

Finale 24. juli

200 m 

Finale 26. juli

400 m 

Finale 29. juli

800 m 

Finale 25. juli

1500 m 

Finale 31. juli

5 000 m 

Finale 30. juli. 
Foster sette olympisk rekord i forsøksløpet med 13.20,34.

10 000 m 

Finale 26. juli

Maraton 

31. juli

110 meter hekk 

Finale 28. juli

400 m hekk 

Finale 25. juli

3000 m hinder 

Finale 28. juli

4 × 100 meter stafett 

31. juli

4 × 400 m stafett 

31. juli

20 km kappgang 

23. juli

Høgdehopp 

Finale 31. juli

Stavhopp 

26. juli

Lengdehopp 

Finale 29. juli

Tresteghopp 

Finale 30. juli

Kulestøyt 

Finale 24. juli

Diskoskast 

Finale 25. juli

Sleggjekast 

Finale 28. juli

Spydkast 

Finale 25. juli

Tikamp 

29./30. juli

Kvinner

100 meter 

Finale 25. juli. Annegret Richter sette verdsrekord med 11,01 sekund i semifinalen.

200 m 

Finale 28. juli

400 m 

Finale 29. juli

800 m 

Finale 26. juli

1500 m 

Finale 30. juli

100 meter hekk 

Finale 29. juli

4 × 100 meter stafett 

Finale 31. juli

4 × 400 m stafett 

Finale 31. juli

Høgdehopp 

28. juli

Lengdehopp 

Finale 23. juli

Kulestøyt 

Finale 31. juli

Diskoskast 

Finale 29. juli

Spydkast 

24. juli

Femkamp 

25./26. juli

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1976/Leichtathletik» frå ,  den 7. august 2015.  
 

Øvingar under sommar-OL 1976
Friidrett under Sommar-OL
Parry O’Brien

William Patrick O'Brien, kjend som Parry O'Brien, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Santa Monica i California. Han vart olympisk meister i kulestøyt i 1952 og 1956, og vann ei sølvmedalje i øvinga i 1960.

Aktiv
Tidleg i 1950-åra utvikla O'Brien ein ny metode i kulestøyt. Ved å rotere 180 grader i høve kastretninga gav han kroppen, og dermed kula større utgangsfart. Med denne støytmetoda sette han 17 verdsrekordar i åra frå 1953 til 1959. Sin fyrste verdsrekord, 18 meter jamnt, sette han i Fresno 9. mai 1953. Siste rekorden, 1. mai 1959, landa kula på 19,30 m i Albuquerque. Sitt aller lengste kulestøyt presterte O'Brien i 1966 med 19,69 m.

Mellom 1952 og -56 vann O'Brien 116 tevlingar på rad. Under Sommar-OL 1964 i Tokyo, der han vart nummer fire i kulstøyt, var han flaggberar for troppa frå USA. Både i 1955 og 1959 vann han kulestøyt i dei panamerikanske leikane. 

O'Brien døydde medan han deltok i ei symjetevling i Santa Clarita i California.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Gullmedalje - 17,41 m, framom Darrow Hooper (17,39 m)
OL 1956 i Melbourne:  Gullmedalje - 18,57 m, framom Bill Nieder (18,18 m)
OL 1960 i Roma: Sølvemdalje - 19,11 m, bakom Bill Nieder (19,68 m) og framom Dallas Long (19,01 m)
OL 1964 i Tokyo: Nr 4 - 19,20 m, bakom Vilmos Varjú (19,39 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Parry O’Brien» frå ,  den 8. august 2015.  
 
Denne artikkelen bygger på «Parry O’Brien» frå ,  den 8. august 2015.  
 

Kulestøytarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Andy Stanfield

Andrew William Stanfield, kjend som Andy Stanfield, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som vann to gullmedaljar under Sommar-OL 1952.

Stanfield forbetra i 1951 verdsrekorden på 200 meter til 20,6 sekundar. Under dei olympiske sommarleikane i Helsinki i 1952 vart han olympisk meister på spesialdistansen 200 meter, framom landsmennene Thane Baker og James Gathers. Stanfield vann ein ny gullmedalje då han han spurta USA inn til siger i 4 x 100 meter stafett; dei andre på laget var Finis Dean Smith, Harrison Dillard og Lindy Remigino.

Stanfield tangerte sin eigen verdsrekord både i 1952 og 1956. Siste gongen vart han nummer to i USA-meisterskapen, på same tid som Thane Baker. Under Sommar-OL 1956 i Melbourne kom Stanfield inn til sølv på 200 meter, med tida 20,7 sekundar vart han slått av landsmannen Bobby Morrow med eitt tidels sekund.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andy Stanfield» frå ,  den 8. august 2015.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Bob Mathias

Robert Bruce Mathias, kjend som Bob Mathias, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar og politikar, fødd i Tulare i California. Han vart olympisk meister i tikamp både i 1948 og 1952.

Idrett
Mathias byrja med med mangekamp i 1948, og kvalifiserte seg til Sommar-OL 1948 i London. I London viste han seg, 17 år gammal, som bestemann i tevlinga og vann tikamp-øvinga med 165 poengs margin til sølvvinnaren, Ignace Heinrich frå Frankrike. Han var tidenes yngste vinnar av OL-gull i friidrett til vesttyske Ulrike Meyfarth vann høgdehopp under München-leikane i 1972.

Fire år etter triumfen i London vann Mathias ein ny gullmedalje då Sommar-OL 1952 vart avvikla i den finske hovudstaden Helsinki. Med 7 887 poeng og ny verdsrekord var han i ei heilt eiga klasse, andremann Milt Campbell stoppa på 6 975 poeng. Etter Helsinki-OL la han opp som idrettsutøvar.

Politikk
Frå 1967 til 1975 representerte Mathias Det republikanske partiet California i Representanthuset i Washington D.C. Ved valet i 1974 tapte han for den demokratiske kandidaten i valkrinsen.

Mathias døydde i Fresno i California.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bob Mathias» frå ,  den 9. august 2015.  
 

USA-amerikanske politikarar
Mangekjemparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Sim Iness

Simeon Garland Iness, kjend som Sim Iness () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i diskoskast i 1952.

Iness var fødd i Keota i Oklahoma, men voks opp i Tulare i California frå han var fire år gammal. Her vart han venn med Bob Mathias medan dei to var klassekameratar på vidaregåande skule. På 18-årsdagen deltok Iness i uttakingstevlingane til Sommar-OL i London, og vart nummer seks i diskoskast.

Fire år seinare var Iness med i Sommar-OL 1952 i Helsinki, der han med eit lengstekast på 55,03 m sigra framom favoritten, italienaren Adolfo Consolini. 20. juni 1953 satte Iness ny verdsrekord med 57,93 meter under eit stemne i Lincoln i Nebraska.

Etter at han var ferdig med studiane sine, arbeidde Iness som lærar. Han døydde i Porterville i California.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sim Iness» frå ,  den 9. august 2015.  
 

Diskoskastarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Arhuacokjerrsporv

Arhuacokjerrsporv (Arremon basilicus) er ein fugl i amerikasporvfamilien, Passerellidae, og er endemisk for Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 
Arhuacokjerrsporven er ein stor og kraftig bygd busksporv, ca. 19 centimeter i kroppsslengd. Han har lett kjenneleg fjørdrakt: oversida og stjerten er brun til olivengrøn, kroppssidene blir gradvis lysare olivengrøne, på brystet og sentralt på buken går grønfarga over i grått. Nebbet er mørkt. Hovudet har distinkte grå og svarte striper: sentralt ei grå stripe frå nebb til nakke, ei svart stripe på kvar side, deretter grå striper som ender opp i ein krage ned mot brystet. Kinnet er svart og strupen kvit. Han har dessutan eit distinkt svart band som skil strupeområdet frå brystet.

Han lever mellom 600 og 2800 moh. helst i utkanten av våt, alpin skog. Han beitar på bakken, og ofte under tett vegetasjon.

Songen er sett saman av snøgge, høgfrekvente kvislelydar, og varsellætet er skarpt.

Dette taksonet var tidlegare rekna som underart av kvitbrynkjerrsporv, Arremon torquatus. A. basilicus kom først inn som ein sjølvstendig art i Clementslista frå 2011.

Kjelder 
 Jaramillo, A. (2011). Bangs's Brush-finch (Arremon basilicus) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 9. august 2015 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2015) Species factsheet: Arremon basilicus . Henta frå http://www.birdlife.org den 9. august 2015
 Bilete av arhuacokjerrsporv på flickr.com

Amerikasporvfamilien
Fuglar endemiske for Sierra Nevada de Santa Marta
Brilleparula

Brilleparula (Myiothlypis conspicillata) er ein fugl i parulafamilien  som er endemisk for Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.

Arten er nært knytt til gråstrupeparula, Myiothlypis cinereicollis og rustkroneparula, Myiothlypis coronata. IUCN listar arten som nær truga, NT.

Skildring 
Brilleparulaer når ei kroppslengd på 13,5 centimeter og venglengda er 6 cm. I grove trekk er hovud, hals og nakke i grått med svake brilleteikningar og kronestriper, oversida er olivengrøn og undersida er lys gul med skin av olivengrønt.

Vaksne fuglar og ungfuglar frå det første året syner ei svartgrå panne og svartgrå topp sidestriper som strekker seg til nakken. Den heller smale sentrale kronestripa over hovudet er gulaktig oransje. Dei kvite augeringane er ikkje komplette, men saman med ei lys eller kvit stripe frå  auge til nebb dannar dei ei uklår brilleteikning. Strupeområdet og halsen er bleikare grå enn hovudet. Vengene er mørk brune med olivengrøne fjørkantar.

Denne arten er ein av tre parulaartar som førekjem i fjellkjeda Sierra Nevada de Santa Marta i det nordlege Colombia. Dei er standfuglar som lever i fuktige skogar, skogkantar og i velutvikla sunn vegetasjon i høgder mellom 450 og 2200 moh. Føda tar dei i nedre og midtre delar av vegetasjonen, vanlegvis i tett kratt eller underskog. Ein trur føda er insekt og andre leddyr, under beitinga kan dei vere med i fleirartsflokkar, gjerne saman med andre parulaartar i området som brunpanneparula, Basileuterus rufifrons og gyllenkroneparula, Basileuterus culicivorus.

Det kuppelforma reiret blir bygd på bakken eller under trerøter. Eit kull består av tre til fire egg. Om hekkesesongen og ruging og modningsperiode for ungar finst ingen eksakte undersøkingar. Reproduktive fuglar førebudd for hekking har vore observert mellom april og juni.

Brilleparula ble tidligare sett på som ein underart av gråstrupeparula eller av rustkroneparula.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rotscheitel-Waldsänger» frå ,  den 9. august 2015.  
  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av brilleparula på flickr.com
 Curson, J. (2010). White-lored Warbler (Myiothlypis conspicillata) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 9. august 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Myiothlypis conspicillata . Henta frå http://www.birdlife.org den 9. august 2015

Parulafamilien
Fuglar endemiske for Sierra Nevada de Santa Marta
Jerome Biffle

Jerome Cousins Biffle () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar, fødd og død i Denver i Colorado, som vart olympisk meister i lengdehopp i 1952.

Biffle vart amerikansk studentmeister (NCAA) i lengde i 1950 med eit hopp på 7,74 meter. To år etter vart han nummer to, bakom Meredith Gourdine, i den USA-amerikanske uttakinga til Sommar-OL 1952 i Helsinki. Under leikane i Finland tok han leiinga i tredje omgang med eit hopp som målte 7,57 m, og vann gullmedaljen framom Gourdine som oppnådde 7,53 m.

Han arbeidde sidan som løpstrenar og ungdomsarbeidar ved den vidaregåande skulen i Denver som han sjølv hadde gått på.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerome Biffle» frå ,  den 9. august 2015.  

Lengdehopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Ardalion Ignatjev

Ardalion Vasiljevitsj Ignatjev () var ein friidrettsutøvar, fødd i landsbyen Novo Teiderjakovo i Tsjuvasjia i Sovjetunionen, som vann EM-gull på 400 meter i 1954 og tok OL-bronse på same distansen i 1956. Han representerte Sovjetunionen, og var elles den fyrste frå Tsjuvasjia som vann ein olympisk medalje.

Aktiv
Ignatjev deltok i dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsinki, der han vart utslått i semifinalen på spesialdistansen 400 m.

To år seinare vann Ignatjev 400-meteren under EM i friidrett 1954 i Bern på sovjetisk rekord, 46,6 sekundar, framom Voitto Hellsten frå Finland. På 200 m fekk Ignatjev sølvmedaljen, også det med sovjetrekord 21,1. Vesttyske Heinz Fütterer vart europameister med tida 20,9. I 1955-sesongen gjorde han sine aller raskaste løp på både 200 m og 400 m. Med 21,0 forbetra han sovjerekorden på distansen for sjuande gong, medan han på 400 m tangerte europarekorden på 46,0 sekundar, den niande forbetringa av sjovjerekordeon på distansen.

Under dei olympiske sommarleikane 1956 i Melbourne vann USA-amerikanaren Charlie Jenkins eit jamnt 400 m-felt med sluttida 46,7, framom vesttyske Karl-Friedrich Haas med 46,8. Ignatjev og Hellstén fekk begge notert 47,0. Måldommarane såg ingen skilnad medllom dei to sistnemnde, og målfoto måtte til. Desse viste at Haas brukte 47,12 sekund og berre så vidt var framom dei to andre, som med  47,15 også elektronisk målt var like. Juryen valde då å tildele begge ein bronsemedalje. 

I tida 1952-59 vart Ignatjev seks gongar sovjetisk meister på 400 meter, samt fire gongar på 200 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ardalion Wassiljewitsch Ignatjew» frå ,  den 9. august 2015.  
 

Sovjetiske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Vasilij D. Kuznetsov

Vasilij Dmitrijevitsj Kuznetsov () var ein russisk friidrettsutøvar frå Kalikino i Rjazan oblast som representerte Sovjetunionen. Han vann gullmedaljen i tikamp i tre etterfylgjande europameisterskap i friidrett, samt to bronsemdaljar i same i OL 1956 og 1960.

Aktiv
Kuznetsov var i eit tiår den klart beste europeiske mangekjemparen. Han vart fyrste gongen europameister i tikamp i Bern i 1954, og forsvarte EM-tittelen i Stockholm 1958 og Beograd 1962. Kuznetsov er den einaste utøvaren som har vunne tikampøvinga i tre europameisterskap. I 1956 vann han bronsemedaljen under Sommar-OL i Melbourne, fire år seinare kopierte han prestasjonen då sommarleikane fann stad i Roma. I 1964 vart han nummer sju under OL i Tokyo.
 
Den 18. mai 1958 i Krasnodar forbetra Kuznetsov verdsrekorden i tikamp til 8 014 poeng (7 653 poeng etter gjeldande poengtabell). Rafer Johnson frå USA tok tilbake verdsrekorden i slutten av juli same året, før Kuznetsov den 17. mai 1959 oppnådde 8 357 poeng (=7 839 p). Verdsrekorden beheldt han til Johnson i juli 1960 vart USA-meister i tikamp.     

Kuznetsov var vitskapleg medarbeidar på sportsuniversitet i Moskva. Han døydde der i byen av kreft, 69 år gammal.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Gullmedalje - 6 752 poeng, framom Torbjörn Lassenius (6 424 p)
OL 1956 i Melbourne: Bronsemedalje - 7 465 poeng
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje - 7 865 poeng, framom Uno Palu (7 329 p)
OL 1960 i Roma: Bronsemedalje - 7 809 poeng 
EM 1962 i Beograd: Gullmedalje - 8 026 poeng, framom Werner von Moltke (8 022 p)
OL 1964 i Tokyo: Nr 7 - 7 569 poeng

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wassili Dmitrijewitsch Kusnezow» frå ,  den 9. august 2015.  
 

Sovjetiske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Wim Slijkhuis

Willem Frederik Slijkhuis, kjend som Wim Slijkhuis, () var ein nederlandsk friidrettsutøvar frå Leiden som vart europameister på 1500 meter i 1950 i Brussel.

Aktiv
Slijkhuis tok sølvmedaljen på 5000 m då EM i friidrett 1946 vart avvikla på Bislett stadion i Oslo på tida 14.14,0, hans endelege personbeste på distansen. To år seinare deltok han i dei olympiske leikane 1948 i London. Her vann han to bronsemedaljar, fyrst på 5000 meter og fire dagar seinare på 1500 meter. På halvmila kom han i mål ei ni sekundar bak dei to som kjempa om sigeren, men på 1500 meter kjempa han drabeleg om gullmedaljen mot svenskane Henry Eriksson og Lennart Strand. Eriksson vann på 3.49,8, Strand og Sljikhuis var begge seks tidels sekund bakom, men Strand vart dømd fyrst.

I 1949 forbetra Slijkhuis den nederlandske rekorden på 1500 m til 3,43,8, einast åtte tidels sekund bakom verdsrekorden. Under EM i friidrett 1950 vann han gullmedaljen på 1500 m, seks tidels sekund framom franske Patrick El Mabrouk.

Slijkhuis vart slått ut i forsøket på 1500 m under Sommar-OL 1952 i Helsinki, og la opp i 1954.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willem Slijkhuis» frå ,  den 10. august 2015.  
 

Nederlandske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Nederland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Nederland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952