kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Transkjønn

Transkjønna personar har ein kjønnsidentitet eller eit kjønnsuttrykk som skil med kjønnet dei vart tillagt ved fødsel. Transkjønn har dels overlappande tyding med transseksuell og kjønnsinkongruens. Omgrepet femner i tillegg til personar med kjønnsidentitet motsett den tildelt ved fødsel (transmenn og transkvinner) også personar som overskrid eller rører seg mellom feminin og maskulin og lever parallelt med, og ikkje innanfor, tokjønnsmodellen. Andre definisjonar av transkjønn har med personar som tilhøyrer eit tredje kjønn, eller ser transkjønna som det tredje kjønnet. 

Å definere seg som transkjønna seier ingenting om seksuell legning: transkjønna har same legningsspekteret som hine og kan definere seg som heteroseksuelle, homoseksuelle, biseksuelle, panseksuelle, aseksuelle, eller avstå frå å setje noko merkelapp på den seksuelle legninga si. Omgrepet transkjønn femner ikkje intersex, ein term som vert brukt om personar som er fødd med fysiske kjønnskarateristika som ikkje passar med den typiske tokjønnsmodellen av kvinnelege og mannlege kroppar. Ein annan term som vert brukt om kjønnsidentitet er cis-kjønn, eit omgrep som vert brukt om personar med kjønnsidentitet eller kjønnsuttrykk som svarer til kjønnet dei var tillagt ved fødsel.

Mange transkjønna opplever kjønnsdysfori, altså sterk kvide på grunn av mangel på samsvar mellom kroppslege eigenskapar og identitet, og somme vender seg til lækjarar og helsetenester for å få medisinsk hjelp i form av hormonterapi, kjønnsstadfestande kirurgi eller psykoterapi. Det er ikkje alle transkjønna personar som ønskjer slik behandling, medan andre ikkje kan få det av helsemessige grunnar eller fordi dei ikkje har råd.

Det er utbreidd diskriminering av transkjønna i arbeidslivet og når det gjeld tilgang til offentlege tilbod og helsetenester. Mange stader har ikkje transkjønna lovvern mot diskriminering.

Lovgjeving 

I somme land legg lovverket til rette for at folk kan endre juridisk kjønn og namn slik at det speglar kjønnsidentiteten deira. Kva som kravst for at ein skal få gjere det ymsar frå klår, formell diagnose av transseksualisme til ein diagnose av kjønnsidentitetsforstyrring, til at ein lækjar går god for at personen treng å skifte juridisk kjønn eller har annan kjønnsrolle. I Noreg er det frå 1. juli 2016 opp til ein sjølv å avgjere om ein skal skifte juridisk kjønn. Før 2016 måtte ein diagnostiserast, gjennomgå  medisinsk behandling og late seg sterilisere/kastrere for å få byte juridisk kjønn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Transgender» frå ,  den 6. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Vidare lesnad
 Kristin Fridtun: Kjønn og ukjønn : ordhistoriske essay, Samlaget 2015, ISBN 9788252188196
 Elsa Almås og Esben Ester Pirelli Benestad: Kjønn i bevegelse, Universitetsforlaget 2007, ISBN 9788215000763

LHBT
VM i fotball 1950

Verdsmeisterskapen i fotball 1950 vart avvikla i seks byar i Brasil i tida frå 24. juni til 16. juli 1950. Uruguay vart verdsmeister for andre gong etter å ha sanka flest poeng i finalerunda mellom dei fire landa som vann kvar sitt gruppespel. Meisterskapen, den fyrste sidan 1938, er den einaste som ikkje har vorte avvikla med finale.

13 land deltok i meisterskapen, fordelt på fire innleiingsgrupper med høvesvis fire, fire, tre og to lag. Brasil og Spania vann dei to gruppene med fire lag, Sverige den eine med tre lag, medan Uruguay gjekk vidare til finalerunda etter å ha slått Bolivia 8-0. I finalerunda stod Brasil med fire poeng og Uruguay før den avgjerande kampen, deira innbyrdes oppgjer på Maracanã stadion i Rio de Janeiro den 16. juli. Framfor 199 854 tilskodarar, det høgste registrerte tilskodartalet på ein fotballkamp, sende høgrevengen Albino Friaça vertslandet i føringa to minuttar ut i den andre omgangen. Juan Alberto Schiaffino utlikna for Uruguay i det 66. minutt. 13 minuttar seinare syrgde Uruguays Alcides Ghiggia med eit lågt skot i det høgre hjørnet for at det vart stille på tribunane. Då dommaren George Reader frå England bles i fløyta for full tid, forlet nær 200 000 sorgtyngde brasilianarar Maracanã. Samstundes kunne Sveriges lag på Pacaembu stadion i Sao Paulo juble for bronse etter siger 3-1 over Spania.

Medaljevinnarane
Verdsmeisterlaget Uruguay bestod av Roque Máspoli, Matías González, Obdulio Varela (kaptein), Eusebio Tejera, Schubert Gambetta, Víctor Rodríguez Andrade, Alcides Ghiggia, Julio Pérez, Omar Óscar Míguez, Juan Alberto Schiaffino og Rubén Morán.

Brasil mønstra 	Moacir Barbosa, Augusto da Costa (kaptein), Danilo Alvim, Juvenal Amarijo, José Carlos Bauer, Bigode Ferreira, Albino Friaça, Zizinho Soares, Ademir Menezes, Jair Pinto og Chico Aramburu.

Sveriges bronselag: Karl-Oskar Svensson, Lennart Samuelsson, Erik Nilsson (kaptein), Sune Andersson, Gunnar Johansson, Ingvar Gärd, Egon Jönsson, Bror Mellberg, Ingvar Rydell, Carl-Erik Palmér og Stig Sundqvist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1950 FIFA World Cup» frå ,  den 15. juni 2018.  
 
eu-football

 
Verdsmeisterskap i fotball
Fotball i 1950
Daniel Passarella

Daniel Alberto Passarella () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Chacabuco som var lagkaptein for det argentinske landslaget som på heimebane vann verdsmeisterskapen 1978 etter finalesiger 3-1 mot Nederland. Perioden 1974-86 spelte han 70 landskampar for Argentina og skåra 22 landslagsmål. Som klubbspelar på River Plate var han med å vinne tre nasjonale seriemeisterskap. Passarella var midtstoppar og vert rekna som ein av dei 100 beste fotballspelarane nokon gong.

Karriere

Klubbspel
Passarella spelte til 1973 på andredivisjonslaget Sarmiento. Frå 1974 til 1981 spelte han på storlaget River Plate, ein klubb han tre gongar vart metropolmeister for Buenos Aires med, like mange gongar vann laget også den nasjonale serien. Sommaren 1982 gjekk Passarella over til italienske ACF Fiorentina der han var aktiv i fire år. Han avslutta opphaldet i Italia med to sesongar i FC Inter. Etter ein siste sesong som spelar på River Plate, tok han i 1989 over som trenar for laget, ein jobb han hadde i fem år.

Landslagsspel
Passarella debuterte på Argentina sitt landslag i 1974. Under verdsmeisterskapen 1978 heime i Argentina var han lagkaptein for eit mannskap som syrgde for at Argentina vann fotball-VM for aller fyrste gong, etter å ha påført Nederland eit nytt finaletap i ein verdsmeisterskap. Også i Fotball-VM 1982 var Passarella lagkaptein, då for eit lag som rauk etter mellomspelet. Han var også med i VM-troppa 1986, utan å få speletid.

Trenar
Etter å ha vore River Plate-trenar i fem år, var Passarella landslagssjef for Argentina 1994-98 og for Uruguay 1999-2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daniel Passarella» frå ,  den 16. juni 2018.  

Argentinske fotballspelarar
Argentinske fotballtrenarar
Inter-spelarar
Fiorentina-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Barbuda

Barbuda er ei øy i Karibia og ein del av øystaten Antigua og Barbuda. Barbuda ligg 40 km nord for Antigua. 
Den største byen er Codrington.
Ved folketeljinga i 2011 hadde Barbuda 1810 innbygjarar.
Øya blei hardt råka av orkanen Irma i 2017, og dei fleste innbyggjarane evakuerte.

Barbuda er ei flat kalksteinsøy av korallopphav. Den høgaste delen ligg rundt 40 moh. og er kjend som Highlands. Øya har eit rikt plante- og dyreliv og er kjend for korallrev og fine strender.
Namnet «Barbuda» kjem frå spansk og tyder 'skjeggete'.

Historie
Tainofolk kalla siboney eller guanahuatebey var eit førkeramisk jeger- og samlarfolk som budde på Barbuda i steinalderen. Øya bli seinare folkesett av arawakar, rundt byrjinga av vestleg tidsrekning. 

Karibar hadde truleg teke kontroll over øya då Christopher Columbus kom til området på si andre reise til Amerika i 1493. Dei utgjorde eit trugsmål mot europearar til 1700-talet, men tidlege spanske busetjingar blei følgde av franske og engelske.
Øya blei annektert av Storbritannia i 1628.

I 1685 blei Barbuda leigd ut til brørne John og Christopher Codrington, som grunnla byen Codrington.  Codrington-familien styrte øya som ein slags føydalstat i over 200 år. Dei produserte matvarer og transporterte slavar til å arbeida på sukkerplantasjane sine på Antigua. Det blei sendt ut slavar frå Barbuda, mest til Antigua, men også til Leeward- og Windwardøyene og til dei amerikanske Sørstatane.
Frå 1740-talet fann det stad fleire slaveopprør i Codrington. Då slaveriet blei oppheva i Det britiske imperiet var ikkje Barbuda nemnd. Gjennom eit opprør frå 1834 til 1835 frigjorde då slavane der seg sjølv. 

1. november 1981 fekk Antigua og Barbuda sjølvstende frå Storbritannia, men blei verande medlem av Det britiske samveldet. Eit sjølvstendeparti på øya, Barbuda Independence Movement, stilte til val i  1989, men fekk ikkje nok røyster til å sitja i parlamentet.

I september 2017 råka orkanen Irma øya, og raserte 95 % av bygningane og infrastrukturen på øya. Etterpå blei nesten alle innbyggjarane på øya evakuerte til Antigua, som hadde mindre skade.
Berre rundt 100 menneske blei verande.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:Barbuda» frå ,  den 19. juni 2018.  

Antigua og Barbuda
Øyar i Karibia
Antigua

Antigua, også kjent som Waladli eller Wadadli lokalt, er ei øy i Karibia og ein del av øystaten Antigua og Barbuda.
Antigua er den største øya i staten, og ligg 40 km sør for Barbuda. Dei høyrer begge til Leewardøyane. Øyane blei tidlegare styrt som ein britisk koloni før dei blei ein sjølstendig stat i Det britiske samveldet den 1. november 1981.

Antigua tyder «gammal» på spansk, og har namn etter eit religiøst bilde i domkyrkja i Sevilla, Virgen de la Antigua. Namnet Waladli kjem frå dei innfødde karibane og betyr omlag «vårt eige». Det blir også skrive Wadadli etter ein calypsosong.

Øya har ein omkrins på rundt 87 km og eit areal på 281 km². Etter folketeljinga i 2011 hadde ho 80 161 innbyggjarar. Over 31 000 menneske bur i hovudstaden St. John's som ligg nordvest på øya. Byen har ei djup hamn som gjer det mogleg for store turistskip å leggja til kai. Andre større busethingar er All Saints (3 412 innbyggjarar) og Liberta (2 239 innbyggjarar), etter folketeljinga i 2001.

Den naturlege hamna English Harbour på søraustkysten er kjend for å gje ly for store stormar. Staden har ein restaurert britisk maritim kolonistasjon kalla «Nelson's Dockyard» etter kaptein Horatio Nelson. English Harbour og nabolandsbyen Falmouth er blitt kjende reisemål for seglskip og yachtar der dei kan ankra opp og ta inn forsyningar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antigua» frå ,  den 19. juni 2018.

Bakgrunnsstoff
 Rogozinski, Jan (2000): A Brief History of the Caribbean from the Arawak and the Carib to the Present, Penguin Putnam, Inc
 Morse, Jedidiah (1797): «Antigua» i: The American Gazetteer, Boston, Massachusetts: At the presses of S. Hall, and Thomas & Andrews

 Kart over Antigua 
 Kitesurfing in Antigua
 Antigua Barbuda Department of Tourism

Øyar i Karibia
Antigua og Barbuda
Besj

Besj eller beige er ein lys, gråbrun farge. Fargen har vore mykje brukt på mellom anna datautstyr på 1980- og 1990-talet, og fram til i dag. Besj blir rekna som ein roleg farge, og passar saman med dei fleste sterke fargane når det gjeld møbel- og interiørdesign.

Farger
Berliner Morgenpost

Berliner Morgenpost er ei tysk dagsavis som kjem ut i Berlin. Ho blei grunnlagd i 1898 av Leopold Ullstein, og gjeven ut av Ullstein Verlag. Sidan 1959 har ho hatt Axel Springer AG som eiga. I 2006 hadde ho 460 000 daglege lesarar. Ved sidan av Berliner Zeitung er ho den største dagsavisa i Berlin. Avisa samarbeider tett med riksavisa Die Welt, som også kjem ut på Axel Springer AG.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Berliner Morgenpost» frå ,  den 27. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 

Tyske aviser
Media i Berlin
Skipingar i 1898
VM i fotball 2018

VM i fotball 2018 er den 21 verdsmeisterskapen i fotball for menn og vart arrangert i Russland frå 14. juni til 15. juli 2018.

Banar og spelestadar

Gruppespelet

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Gruppe E

Gruppe F

Gruppe G

Gruppe H 

Japan og Senegal enda heilt likt på poeng, målskilnad, antall scoringar og innbyrdes oppgjer etter 3 kampar. Tabellplassering vart difor avgjord av antall gule kort, kor Japan gjekk vidare på rekning av Senegal.

Sluttspelet

Åttandedelsfinalar

Kvartfinalar

Semifinalar

Bronsefinale

Finale 

 
Fotball i Russland
Verdsmeisterskap i fotball
Fotball i 2018
José Nasazzi

José Nasazzi Yarza () var ein uruguayansk fotballspelar frå Montevideo. Han var forsvarsspelar og lagkaptein på Uruguay sitt landslag som i 1930 på heimebane vann den aller fyrste verdsmeisterskapen i fotball.

Foreldra til Nasazzi var innvandrarar frå Lombardia i Italia og Baskarland i Spania. Sjølv byrja han spele fotball i ein liten klubb i Montevideo, før han i elleve år, 1922-32, gjorde teneste i fyrstedivisjonklubben Bella Vista. Sidan var han aktiv 1933-37 i Nacional, ein klubb han vart seriemeister med i 1933 og 1934.

I tida 1923-37 spelte Nasazzi 41 landskampar for Uruguay. Her bidrog han til landslaget sine mange suksessar i 1920- og 1930-åra. Både i 1923, 1924, 1926 og 1935 var han med å vinne den søramerikanske meisterskapen. Han var også med då Uruguay sigra i OL-finalen 1924 og då laget i 1928 i Amsterdam forsvarte den olympiske meistertittelen med 2-1 i finaleomkampen mot Argentina. Høgdepunktet i karrieren var likevel Fotball-VM 1930 på heimebaner. Etter å ha vunne semifinalen med 6-1 over Jugoslavia, låg Uruguay under 1-2 overfor Argentina ved pause i VM-finalen på Centenario-stadion i Montevideo. Framfor over 68 000 snudde Uruguay kampen i den andre omgangen og vann 4-2, etter kaptein Nasazzi hadde oppeldna lagkameratane i pausen. Nasazzi vart kåra til meisterskapens beste spelar og var den fyrste som kunne heve Jules Rimet-pokalen. Uruguay valde å ikkje delta i Fotball-VM 1934 i Italia. Året etter vann Nasazzi sin sjuande store triumf med Uruguay, også her under søramerikameisterskapen 1935 vart han kåra til turneringas beste spelar. Som back deltok han ikkje i angrep og skåra aldri på landslaget.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «José Nasazzi» frå ,  den 1. juli 2018.  
 
 

Uruguayanske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Uruguay
Medaljevinnarar under sommar-OL 1924
Uruguayanske deltakarar under sommar-OL 1924
Fotballspelarar under sommar-OL 1924
Medaljevinnarar under sommar-OL 1928
Uruguayanske deltakarar under sommar-OL 1928
Fotballspelarar under sommar-OL 1928
Folk frå Montevideo
MS «Hertugbussen»

Artiklar utan brødtekst
Jeff Beck Group av The Jeff Beck Group

Jeff Beck Group er det fjerde studioalbumet til The Jeff Beck Group og det andre med ei besetning som bestod av Jeff Beck, Bobby Tench, Clive Chaman, Max Middleton og Cozy Powell. Albumet vart produsert av Steve Cropper og vert stundom kalla Orange Album, på grunn av appelsinen (orange på engelsk) som er på toppen av plateomslaget.

Historie
I januar 1972 flaug Jeff Beck Group til USA og gjekk i TMI Studios i Memphis i Tennessee. Somme av songane dei spelte inn der hadde alt vortne framførte på konsertane deira. I motsetnad til på Rough and Ready spelte dei òg inn fem coverlåtar for dette albumet, inkludert ein ny versjon av Ashford & Simpson sin «I Can't Give Back the Love I Feel For You» og Carl Perkins sin «Glad All Over» (1957). Cropper og Beck samarbeidde på «Sugar Cane» og var ein av fleire songar som var skrivne medan dei var i studio. På ein fest etter innspelinga vart Beck gratulert av Don Nix for versjonen hans av «Going Down», som Nix hadde skrive og opphavleg gjeve ut med bandet Moloch i 1969. Freddie King hadde spelt inn songen i 1971.

Albumet kom ut i USA 1. mai 1972, og i Storbritannia 9. juni same året og turnear både i Storbritannia og USA følgde. Det var ingen singlar frå albumet.

Sjølv om mange kritikarane sette pris på dugleiken til Beck på gitar, var det mange som var kritiske til albumet, mest fordi songane ikkje var gode nok.

Innhald

Medverkande
Jeff Beck: gitar
Bobby Tench: vokal
Clive Chaman: bass
Max Middleton: klaverinstrument
Cozy Powell: trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jeff Beck Group (album)» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 

Musikkalbum frå 1972
Jeff Beck-album
Epic Records-album
Album produserte av Steve Cropper
Danny Hutton

Daniel Anthony «Danny» Hutton () er ein irsk-amerikansk songar, mest kjend som ein av tre solovokalistar i bandet Three Dog Night. Hutton var låtskrivar og songar for Hanna Barbera Records i 1965 og 1966. Hutton fekk ein liten nasjonal hit, «Roses and Rainbows», medan han var artist for Hanna-Barbera Records.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Danny Hutton» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Three Dog Nightmare.Chuck Negron. Renaissance Books 1st edition (June 1999); 
One Is the Loneliest Number: On the Road and Behind the Scenes With the Legendary Rock Band Three Dog Night. Greenspoon, Jimmy and Bago, Mark. Pharos Books (January 1991); 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
Irske songarar
Irske rockesongarar
Irsk-amerikanarar
Folk frå Buncrana
Three Dog Night-medlemmar
Blow by Blow

Blow by Blow er det første soloalbumet til den britiske gitaristen Jeff Beck, gjeve ut på Epic Records i 1975, og spelt inn i oktober 1974. Det var eit instrumentalt album som nådde fjerdeplassen på Billboard 200 og selde til platinaalbum.

Bakgrunn og innhald
Etter oppløysinga av powertrioen Beck, Bogert & Appice (BBA) våren 1974, brukte Beck tid som studiomusikar for andre artistar. I desember gjorde han ei halvhjarta prøvespeling for The Rolling Stones, der han jamma på bluessongar med bandet ein heil dag, før dei forstod at dei musikalske stilane deira ikkje passa i lag.

På denne tida bestemte Beck seg for å spele inn eit heilt instrumentalt album, og henta inn att klaverspelaren Max Middleton som han hadde spelt med i Jeff Beck Group. Han leigde George Martin til å produsere albumet etter å ha høyrt kva han gjorde med Mahavishnu Orchestra. I følgje Carmine Appice, som spelte med Beck i BBA, var han involvert i å skrive og spele inn Blow By Blow, men at partia hans vart redigert bort etter ein krangel med manageren til Beck. Den fjerde viktige bidragsytaren til Blow by Blow etter Beck, Middleton og Martin, var Stevie Wonder, som gav Beck songane «Cause We've Ended As Lovers» og «Thelonius», med Wonder på clavinet på sistnemnde utan å vere nemnt på plateomslaget. Den førstnemnde songen kom ut på Wonder-albumet Stevie Wonder Presents: Syreeta, skriven for den dåverande kona Syreeta Wright, medan Wonder sjølv aldri spelte inn «Thelonius». Ein coverversjon av Beatles-songen «She's a Woman» vart vald ut i tillegg til ein komposisjon av Bernie Holland frå gruppa Hummingbird, som bestod av musikarar som hadde spelt i Jeff Beck Group. Dei andre fem spora var originale innspelingar med Beck og Middleton som dei fremste låtskrivarane. Det siste sporet på kvar side inneheldt strykearrangement av Martin. Beck dediserte «Cause We've Ended As Lovers» til gitaristen Roy Buchanan.

Utgjeving
Albumet kom ut 29. mars 1975. Det vart ein hit i USA og nådde fjerdeplassen på Billboard-lista, og selde til slutt over ein million eksemplar. Det var den høgaste plasseringa Beck klarte på albumlista.

Den 27. mars 2001 kom det ut ei nymastra CD-utgåve på Legacy Records.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Jeff Beck – elektriske gitarar, bass
 Max Middleton – klaverinstrument
 Phil Chen – bass
 Richard Bailey – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Stevie Wonder – clavinet på «Thelonius» (ikkje oppført i omslaget)
 George Martin – produsent; strykearrangement på «Scatterbrain» og «Diamond Dust»
 Vic Anesini – mastering
 Denim Bridges, Steven Saper – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blow by Blow» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Jeff Beck-album
Musikkalbum produserte av George Martin
Jazzfusion-album
Epic Records-album
Marouane Fellaini

Marouane Fellaini-Bakkioui () er ein belgisk fotballspelar frå Etterbeek med foreldre innvandra frå Marokko. Han er sidan januar 2019 aktiv i den kinesiske klubben Shandong Luneng. Perioden 2008-19 spelte han i Premier League i England, fyrst for Everton og deretter Manchester United. Tida 2007-18 har Fellaini delteke i 86 landskampar for Belgia. Storvaksne Fellaini er kjend som ein hardttaklande midtbanespelar og dyktig hovudspelar.

Klubbspel
Fellaini debuterte på Standard Liège i 2006 og var i 2008 med å vinne fyrstedivisjon i Belgia. I september same året vart han overført til Everton FC i England, der han våren 2009 var med då laget frå Liverpool tapte 1-2 mot Chelsea FC i finalen FA-cupen. Etter fem år i Everton gjekk turen i september 2013 vidare til Manchester United, mot eit vederlag 27,5 millionar engelske pund. Med Manchester United vann pokalar både i FA-cupen, ligacupen og europaligaen. Vinteren 2019 fekk han kontrakt med Shandong Luneng.

Landslagsspel
Fellaini var landslagsspelar for Belgia frå 2007 til-18. Han representerte landet både under Sommar-OL 2008 i Beijing, verdsmeisterskapane i fotball 2014 og  2018, samt i det mellomgåande EM 2016.

Merittar
Vinnar av europaligaen: 2017 med Manchester United
Belgisk seriemeister: 2008 med Standard Liège
Engelsk FA-cupvinnar: 2016 med Manchester United
Engelsk ligacupvinnar: 2017 med Manchester United

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marouane Fellaini» frå ,  den 7. juli 2018.  
 
eu-football

Belgiske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Everton-spelarar
Standard Liège-spelarar
Belgiske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Brit Sandaune

Brit Sandaune () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Skatval i Nord-Trøndelag som vart olympisk meister med Noreg i 2000 og vann OL-bronse i 1996. I tida 1993-2003 sanka ho heile 15 nasjonale pokalar med Trondheims-Ørn. Ho var mange sesongar kantspelar, seinare oftast høgreback.

Sandaune spelte på Stjørdals-Blink til og med 1989. Sidan var ho frå 1990 til 2004 aktiv i toppserielaget Trondheims-Ørn, eit lag ho gjennom desse 15 sesongane vann åtte cupfinalar og sju seriemeisterskap med. Ho spelte 258 toppseriekampar og skåra 127 mål.

Sandaune var landslagsspelar frå 1995 til 2003. Ho deltok i samtlege norske meisterskapstroppar i tida 1996-2003. På sine 119 landskampar noterte ho seg for 9 nettkjenningar. I bronsefinalen under Sommar-OL 1996 kom ho inn på bana etter ein halv times spel i staden for skadde Heidi Støre, medan ho i 2000 i Sydney spelte heile OL-finalen som enda med norsk triumf etter «golden goal».

Merittar
Olympisk meister: 2000 med Noreg
OL-bronse: 1996 med Noreg
Seriemeister: 1994, 1995, 1996, 1997, 2000, 2001 og 2003 med Trondheims/Ørn
Noregsmeister: 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001 og 2002 med Trondheims/Ørn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brit Sandaune» frå ,  den 12. juli 2018.  
 

Norske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Fotballspelarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Trondheims-Ørn-spelarar
Stjørdals-Blink-spelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Stjørdal
Willi Holdorf

Willi Holdorf () var ein tysk friidrettsutøvar som vann den olympiske gullmedaljen i tikamp i 1964. Han var frå landsbyen Blomesche Wildnis i Schleswig-Holstein og representerte Vest-Tyskland.

Holdorf vart vesttysk meister i tikamp i 1961, ein prestasjon han gjentok to år seinare. Sommaren 1962 sikra han seg også den vesttyske meistertittelen på 200 meter hekk. I september same året vart han femtemann i tikampen ved europameisterskapen i Beograd, med sine 7 355 poeng enda han nær 300 poeng bakom vinnaren, Vasilij D. Kuznetsov frå  Sovjetunionen. Vel to år etter gjorde Holdorf sitt livs beste tikampøving under dei olympiske leikane 1964 i Tokyo. Han oppnådde då 7 887 poeng og slo nestemann, Rein Aun frå Sovjetunionen, med 35 poeng.

Holdorf la opp i 1965.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willi Holdorf» frå ,  den 13. juli 2018.  
 

Tyske mangekjemparar
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Tyske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964