kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Hege

Hege eller Hæge er eit dansk og norsk kvinnenamn avleidd som ei kjæleform av Helga. Dette kjem av det norrøne mannsnamnet Helgi, moderne norsk Helge, med opphav i ordet heilagr, som tyder 'heilag', eller 'heldig, sunn' i før-kristen tid. Namnet kan også ha opphav i det gammalhøgtyske ordet heil med same tyding. Namnet Helga har same opphav.

Hege har namnedag den 30. september i Noreg.

Utbreiing 
Det er 13 064 kvinner som heiter Hege i Noreg (SSB, 2008). Namnet var særleg populært rundt 1970, då over 2,0 % av nyfødde jenter fekk namnet.

Kjende namneberarar 
Personane i lista er ordna kronologisk etter fødselsår.

 Hege Tunaal (f. 1948), norsk musikar
 Hege Rimestad (f. 1954), norsk fiolinist
 Hege Skjeie (f. 1955), norsk akademikar
 Hege Schøyen (f. 1957), norsk underhaldar
 Hege Duckert (f. 1962), norsk journalist
 Hege Storhaug (f. 1962), norsk journalist
 Hege Riise (f. 1969), norsk fotballspelar
 Hege Øygaren (f. 1969), norsk journalist
 Hege Frøseth (f. 1969), norsk handballspelar
 Hege Myklebust (f. 1970), norsk målkvinne og høgskulelektor
 Hege Woxen (f. 1975), norsk forfattar
 Hege Solbakken (f. 1972), norsk politikar
 Hege Bøkko (f. 1991), norsk skøyteløpar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Hege» frå , den 30. september 2008. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Førenamn av norsk opphav
Førenamn av dansk opphav
Songen Please Please Me

«Please Please Me» er den andre singelen til The Beatles og den første som vart gjeven ut i USA. Det var òg tittelsporet på det første albumet deira, som vart spelt inn for utnytte den store suksessen som singelen fekk. Det var opphavleg ein song av John Lennon, men den endelege forma til songen var kraftig påverka av George Martin.

Singelen vart første gjeve ut med «Ask Me Why» som B-side, men selde ikkje særleg bra i USA. Då han vart gjeven ut på ny 3. januar 1964 med «From Me to You» som B-side) nådde han tredjeplassen på den amerikanske Hot 100.

Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte songen på 184. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Komposisjon 
George Martin har uttalt at den originale utgåva av songen var «heller keisam», for treig og hadde få utsikter til å verte den store hitten som bandet ønskte. John Lennon skreiv først songen som ein blues-aktig, treig song inspirert av Roy Orbison sin «Only The Lonely» og ein Bing Crosby-song som hadde tekstlinja «Please lend a little ear to my pleas». Opphavleg hadde ikkje songen harmonivokalane eller munnspel-introen. Då Martin først høyrde songen bad han bandet om å gjere store endringar med han, mellom anna å auke tempoet. Då dei tok songen i studio 26. november 1962 hadde arrangementet vorte kraftig endra og det tok 18 forsøk før George Martin meinte at dei hadde det som kom til å verte den første store hitten deira.

Amerikansk utgjeving 

Capitol Records, EMI sitt amerikanske selskap, fekk tilbodet om å gje ut «Please Please Me» i USA, men avslo tilbodet. Det same gjorde Atlantic. Til slutt tok Vee-Jay Records frå Chicago imot tilbodet. Den eksakte datoen som singelen vart gjeve ut i USA var i fleire tiår ukjend, men etter gransking i 2004 fann ein ut at det skjedde 7. februar 1963. Songen vart spelt noko på radio i Chicago-området og selde bra her, men elles i landet gjekk det trått.

Etter at det hadde vorte vist eit fjernsynsinnslag av dei hysteriske Beatles-tilstandane i Storbritannia var Vee-Jay raskt ute med å gje ut «Please Please Me» på ny den 3. januar 1964. Dei valde då å endre B-sida til «From Me to You», som hadde vore ein liten hit for Del Shannon i 1963.

Denne gongen vart «Please Please Me» ein massiv hit og gjekk til slutt til topps på Billboard Hot 100-lista den 14. mars 1964. Han var ein av songane som låg på Topp 5 på same lista den 4. april dette året, då Beatles heldt alle dei fem øvste plassane.. Det vart seld minst 1,1 millionar eksemplar av singelen denne andre gongen..

Medverkande 
 John Lennon – rytmegitar, munnspel og solovokal
 Paul McCartney – bass, korsong
 George Harrison – sologitar, korsong
 Ringo Starr – trommer
Lydteknikar var Norman Smith
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Please Please Me (song)» frå ,  den 1. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

The Beatles-songar
Singlar frå 1963
Songar frå 1963
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av George Martin
 186
Vee-Jay Records-singlar
Parlophone-singlar
Alvin and the Chipmunks-songar
David Cassidy-songar
The Crickets-songar
Blondie-songar
Petula Clark-songar
Ferrante & Teicher-songar
Love Me Do

«Love Me Do» er ein av dei første songane til The Beatles og den første singelen dei gav ut. Han vart i hovudsak skrive av Paul McCartney i 1958–59, medan dei framleis gjekk på skulen. John Lennon skreiv mellomspelet. Songen vart gjeve ut med «P.S. I Love You» som B-side den 5. oktober 1962. Då singelen først vart gjeve ut i USA klarta han til 17. plass, men i 1964 gjekk han heilt til topps. 

«Love Me Do» startar med eit blues-aktig munnspel av John Lennon, og så Lennon og McCartney på vokal. Songen var spelt inn ved fleire høve med tre forskjellige trommeslagarar. Første gong var 6. juni 1962 med Pete Best på trommer då dei hadde audition for EMI i Abbey Road Studios i London. 4. september hadde Best vorte erstatta med Ringo Starr. Ei veke seinare, 11. september, kom dei tilbake til studio, men sidan produsent George Martin var misnøgd med Starr si speling vart hans spelt inn på ny med Andy White på trommer, medan Starr spelte tamburin. 

Dei første utgåvene av singelen var versjonen der Ringo Starr spelte trommer, medan Andy White-utgåva hamna på debutalbumet til The Beatles, Please Please Me.

Medverkande 
På singelutgåva:
 John Lennon – munnspel, vokal
 Paul McCartney – bass, vokal
 George Harrison – elektrisk gitar
 Ringo Starr – trommer

På Please Please Me-utgåva:
 John Lennon – munnspel, vokal
 Paul McCartney – bass, vokal
 George Harrison – elektrisk gitar
 Ringo Starr – tamburin
 Andy White – trommer

Salslister og salstrofé
Songen var den fjerde av sesks songar som nådde førteplassen på den amerikanske hitlista i løpet av eitt år, noko som er rekord i USA. Det var òg den fjerde av sju songar skrivne av Lennon-McCartney som gjekk til topps i 1964. Dette er òg rekord for flest topplasseringar i USA i det same kalenderåret.

Salslister

Saltrofé

Andre utgåver 
«Love Me Do» har mellom anna vorte spelt av 
 Bobby Vee i 1964 på 30 Big Hits from the 60s
 Dick Hyman i 1964 på Keyboard Kaleidoscope
 The Chipmunks i 1964 på The Chipmunks sing the Beatles Hits
 Sandie Shaw i 1969 på Reviewing the Situation
 Ringo Starr i 1998 på Vertical Man
 David Bowie spelte «Love Me Do» på enkelte konsertar under Ziggy Stardust-turneen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Love Me Do» frå , den 1. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Song-by-Song om «Love Me Do»
Kva munnspel spelte John Lennon på i introen på «Love Me Do»?
 

Singlar frå 1962
Songar frå 1962
The Beatles-songar
Singlar frå 1964
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Capitol Records-singlar
Debutsinglar frå 1962
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Tollie Records-singlar
Sandie Shaw-songar
Ringo Starr-songar
Alvin and the Chipmunks-songar
Dick Hyman-songar
David Bowie-songar
Skrukkeli kapell

Skrukkeli kapell er ei langkyrkje frå 1923 i bygda Skrukkelia nordvest for Skrukkelisjøen i Hurdal kommune i Viken. 
Bygget er tømra og har sitjeplass til 118 personar.

Bakgrunnsstoff 
 Sigrid og Håkon Christie: Skrukkeli kapell i «Norges kirker»
 
 
 Skrukkeli kapell på Kyrkjesøk
 Hurdal kyrkjelege fellesråd 
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 Eldre fototgrafi av Skrukkeli kapell på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 

Kyrkjer i Hurdal
Norske kyrkjer frå 1923
Kyrkjer i Øvre Romerike prosti
Kulturminne i Hurdal
Langkyrkjer i Borg bispedømme
All My Loving

«All My Loving» er ein song av The Beatles, skrive av Paul McCartney, men tilskrive Lennon/McCartney, frå albumet deira With the Beatles frå 1963.

Det var ein av få gonger der McCartney skreiv teksten før musikken og vart skrive ned som eit dikt medan han barberte seg. McCartney såg han først som ein country-song og musikken vart skrive bak scenen på eit piano då The Beatles turnerte med Roy Orbison og George Harrison la på Nashville-aktig gitarsolo på innspelinga. «All My Loving» fekk god kritikk og vart mykje spelt på radio. Songen vart spelt som opningsnummer på den kjende debutframføringa deira på amerikansk fjernsyn på The Ed Sullivan Show den 9. februar 1964.

The Beatles spelte inn songen 30. juli 1963 i løpet av 11 forsøk med tre overdubbingar. Versjonen som vart gjeve ut er forsøk 14 lagt oppå forsøk 11. Songen vart gjeve ut på singel i Skandinavia og gjekk heilt til topps i Finland. I Noreg stoppa singelen på andreplass, bak Wenche Myhre og «La meg være ung», og låg inne på Topp 10 i 14 veker.

Andre utgåver 

Songen har vorte spelt av mellom anna Helloween, Me First and the Gimme Gimmes, Los Manolos og Herb Alpert & the Tijuana Brass

Ein heavy metal-versjon av songen vart spelt inn av Beatallica som «...And Justice For All My Loving».

Medverkande 
 Paul McCartney – bass, solovokal 
 John Lennon – rytmegitar, harmonivokal
 George Harrison – sologitar, harmonivokal
 Ringo Starr – trommer.

Salslister

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «All My Loving» frå , den 3. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Songar frå 1963
Popballadar
The Beatles-songar
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av George Martin
Parlophone-singlar
Capitol Records-singlar
Herb Alpert-songar
Chet Atkins-songar
Alvin and the Chipmunks-songar
The Sandpipers-songar
Paul McCartney-songar
Santo & Johnny-songar
Nikka Costa-songar
Count Basie-songar
Henry Mancini-songar
Vesle Kari Rud

«Vesle Kari Rud» eller «Gaute Navarsgard» er ein springar knytt til segna om Fanteladda. Kari Rud er eit anna namn på jenta i segna. Slåtten Vesle Kari Rud høyrer elles til ein annan slåttekrins, og kan handsamast for seg. Nokre av formene er skøytt saman med tak frå variantar av springaren «Asle Myro», til dømes «Helge Treisk» frå Jondalen. 

Gaute Navarsgard var ein framifrå reinskyttar frå Møsstrond, som og hadde ord på seg for å drive med svartekunst. Stevet hans går slik:

Gaute Navarsgard
Det var snåle kar
Han skaut firogtjuge reinar på ein dag

Leiulv Kåveson
det var meir til mann
Han skaut alle dei som ikkje Gaute fann.

Segna fortel at Leiulv stakk av med ei jente Gaute skulle hatt.

Variantgruppa 

Slåttekrinsen har fått katalognummer 505 i hardingfeleverket. Variantar av slåtten finst i Valdres, Krødsherad, Numedal, Hallingdal og Telemark. I Telemark har slåtten vore mest nytta i Bø og Hovin. springar nr 177, Kari Rud, er og knytt til gruppa:

 nr 177: Kari Rud, etter spelemannen Andreas Hauge, Nord-Aurdal. Nedskrift Arne Bjørndal 1947 (B 2209). Hauge hadde slåtten etter mora som tralla han, og ho hadde han frå ein husmann, Vestrebø i Nord-Aurdal. Denne forma går på nedstilt bass, motsett dei andre formene, som er på oppstilt.

nr. 505:

 a: Kjørstad-drepen, etter Olav Moe, Nord-Aurdal. Nedskrift Sven Nyhus 1976 etter opptak. Slåtten finst og etter Torleiv Bolstad og Herbrand Hagen. Namnet på slåtten er knytt til eit slagsmål under eit bryllaup på garden Øvre Dale i 1823. 

 b: Vesle Kari Rud, etter Johan Kleven, Krødsherad. Nedskrift Truls Ørpen 1921 (Ø 52). Kleven hadde slåtten etter faren Gamle-Kleven. Denne forma er og nytta i Hallingdal.

 c: Gamle Kari Rud, etter Knut Sønåsen, Lyngdal i Numedal. Nedskrift Sven Nyhus 1976.

 d: Morslåtten, etter Gaute Buen, Jondalen i Buskerud. Nedskrift Arne Bjørndal 1932 (B 97). Buen lærde slåtten av Gullik K. Rua frå Jondalen, som døydde i 1900, vel 70 år gamal. 

 e: Gaute Navarsgard, etter Halvor Borgen, Bø i Telemark. Nedskrift Eivind Groven 1922 (G 613). Groven skreiv ned slåtten etter ei grammofonplate. 

 f: Tinnesand, etter Olav Flåto, Hovin. Nedskrift Eivind Groven 1960 etter opptak i NRK (G 1170, NRK magn. 1768). Tinnesand er eit eldre namn på Notodden.

 g: Gaute Navarsgard, etter Torkjell Haugerud, Bø i Telemark. Nedskrift Eivind Groven 1961 etter opptak (G 1364, NRK magn. 2577).

Supplementsform:

 nr 584: Kari Rud, etter Magne Myhren, Hol. Nedskrift Sven Nyhus 1978. Slåtten er etter Aslak Sandestølen og Kristian Øvrevollseie.

Norske slåttar
Please Mr. Postman

«Please Mr. Postman» var debutsingelen til The Marvelettes for Tamla (Motown) og den første Motown-songen som nådde førsteplassen på Billboard Hot 100-lista i USA. Singelen klarte dette seint i 1961. Songen vart igjen ein hit i 1975 og nådde toppen av same liste, denne gongen med The Carpenters, .

Tidleg i 1961 prøvespelte The Marvelettes (då kalla «The Marvels») for Berry Gordy og Tamla/Motown. Marvels-medlem Georgia Dobbins trong ein original song for prøvespelinga og fekk ein bluessong av venen William Garrett, som ho så omarbeidde for gruppa. Dobbins forlet gruppa etter prøvespelinga og vart erstatta. Gordy signerte ein kontrakt med gruppa og leigde inn «Brianbert»—Brian Holland og Robert Bateman—for å skrive om songen ein gong til. Freddie Gorman var òg involvert i omskrivinga. 

Songen vart spelt inn med The Funk Brothers som backingband, inkludert Marvin Gaye på trommer. 

«Please Mr. Postman» har vorte spelt mange gonger av andre band, mellom anna The Beatles på albumet deira With the Beatles frå 1963. Her er han sunge av John Lennon. Seinare vart songen ein hitt for The Carpenters, som igjen førte songen til toppen av singellista i USA tidleg i 1975.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Please Mr. Postman» frå , den 4. oktober 2008. 

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
Singlar frå 1974
The Marvelettes-songar
The Beatles-songar
Carpenters-songar
Songar produserte av George Martin
Debutsinglar frå 1961
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar skrivne av Brian Holland
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Freddie Gorman
Tamla Records-singlar
A&M Records-singlar
Helen Shapiro-songar
Songar skrivne av Robert Bateman
Gro Anita Schønn-songar
Richard Clayderman-songar
Discovery Channel

Discovery Channel er ein fjernsynskanal som først og fremst sender populærvitskaplege underhaldningsprogram. Kanalen tilhøyrer Discovery Communications Inc. og er hovudkanalen i eit nettverk av vitskaps- og naturkanalar.

Distribusjon 
Discovery Channel sender i lokale versjonar over heile verda med sine eigne sendeskjema. Ei europeisk utgåve starta i 1989, men har sidan forgreina seg i nasjonale utgåver. I Noreg er kanalen tilgjengeleg hjå Canal Digital og hjå RiksTV.

Bakgrunnsstoff 

 

Skipingar i 1985
Fjernsynskanalar frå USA
Norske kveners forbund

Norske kveners forbund / Ruijan kveeniliitto (NKF) er ein norsk organisasjon som arbeider for å betre den sosiale, kulturelle og økonomiske stillinga til dei norske kvenene. Leiar frå 2020 er Kai Petter Johansen.

Norske Kveners Forbund/Ruijan Kveeniliitto vart stifta i 1987 og hadde i 2008 om lag 800 medlemmer. Organisasjonen har følgjande lokallag:

 Yykeänperän kveeniseura (Skibotn kvenforening)
 Ruijan kväänit - Pyssyjokilaiset
 Ruijan Kveenit - Lemmijokilaiset (Norske kvener - Lakselv)
 Norsk-Finsk Forening i Nord-Troms
 Qvän Østlandet
 Alta Kvenforening
 Nord-Varanger kvenforening
 Tromsø kvenforening
 Tromssan ruijansuomalainen yhdistys - Norskfinsk forening i Tromsø
 Tana Kvenforening

Historie

Tidlegare leiarar 

Dette er eit oversyn over tidlegare leiarar i NKF:

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Skipingar i 1987
Kvenske organisasjonar
Kompostmaur

Kompostmaur (Hypoponera punctatissima) er ein maurart som finst over store delar av verda, ofte i tilknytnad til menneske.

Levesett 
Kompostmauren er varmekjær, og finst helst innandørs i hus, bakeri, drivhus eller liknande. Utandørsbestandar heldt seg helst til komposthaugar eller sagflis.

Ein reknar med at kompostmauren sitt opphav ligg i Middelhavsområdet. Arten har derifrå spreidd seg til heile Europa og saman med menneske til tropiske og subtropiske delar av verda. I Noreg er han registrert i Lysaker i Akershus og ved Bergandammen i Vestfold.

Kjelder 
 Kvamme, Torstein: Atlas of the Formicidae of Norway i Insecta Norvegiae, 1982

Bakgrunnsstoff 
 

Maur
I Feel Fine

«I Feel Fine» er ein riff-driven rockesong, hovudsakleg skriven av John Lennon, men kreditert til Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut i 1964 av The Beatles som den åttande singelen deira i Storbritannia. Songen nådde toppen av salslista den 12. desember same året og erstatta The Rolling Stones sin «Little Red Rooster». Han låg på toppen av lista i fem veker. B-sida til singelen var «She's A Woman». Songen nådde òg toppen av den amerikanske Billboard Hot 100 seint i 1964. I Noreg gjekk songen inn på VG-lista i midten av desember 1964 og låg på førsteplassen i heile seks veker. Totalt låg han 11 veker inne på Topp 10.

«I Feel Fine» oppstod frå det karakteristiske gitarriffet, skrive av Lennon medan dei var i studio for å spele inn «Eight Days a Week». Under innspelinga av songen hadde The Beatles fått meir erfaring med studioinnspelingar og «I Feel Fine» er eit av dei første døma på bruk av feedback som ein effekt i ein song, som artistar som Jimi Hendrix, The Kinks og The Who seinare skulle nytte mykje.

Songen startar med ein enkel, slått tone på McCartney sin bass som varer og varer før tonen til slutt vert omforma og forvrengd av feedback. Då McCartney slo tonen i studio bøygde Lennon seg med eit uhell inn mot forsterkaren og mikrofonen på gitaren hans fanga opp lyden og feedback oppstod. Beatles var forbausa over resultatet og bad produsent George Martin få lyden med på innspelinga.

I USA vart songen gjeve ut på Capitol-albumet Beatles '65. I Storbritannia vart songen gjeve ut på plata A Collection of Beatles Oldies, Past Masters Vol 1 og Beatles 1.

Medverkande
John Lennon – vokal, solo/rytmegitar
Paul McCartney – harmonivokal, bass
George Harrison – harmonivokal, solo/rytmegitar
Ringo Starr – trommer
Per Ian MacDonald

Salslister og salstrofé

The Beatles

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Feel Fine» frå ,  den 5. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
 
Turner, Steve. A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles' Song, Harper, New York: 1994, ISBN 0-06-095065-X

The Beatles-songar
Songar frå 1964
Singlar frå 1964
Singlar frå 1989
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar på toppen av VG-lista
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Canada
Parlophone-singlar
Capitol Records-singlar
Columbia Records-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Chet Atkins-songar
Sweethearts of the Rodeo-songar
Songar produserte av Steve Buckingham
José Feliciano-songar
Die Toten Hosen-songar
The Ventures-songar
Floyd Cramer-songar
I Should Have Known Better

«I Should Have Known Better» er ein song av John Lennon (kreditert til Lennon/McCartney) og opphavleg gjeven ut av The Beatles på albumet A Hard Day’s Night i 1964. Songen vart gjeven ut på singel i Europa og gjekk til topps på VG-lista i Noreg.

Skaping
I januar 1964, medan Beatles spelte tre veker på Olympia Theatre i Paris, vart The Beatles kjende med musikken til den amerikanske visesongaren Bob Dylan og fekk tak i albumet hans Freewheelin’ Bob Dylan. Den amerikanske journalisten Al Aronowitz introduserte dei for Dylan då Beatles vitja New York i februar 1964 og Dylan vart vidare ei stor inspirasjonskjelde for gruppa, særleg på Lennon. Ein av følgjene av dette var songen «I Should Have Known Better».Paul McCartney sa at Dylan sine songane hadde flotte tekstar og Lennon sa at Dylan inspirerte han til å skrive tekstar med meir meining.

Ein orkester-versjon av songen dirigert av George Martin er på B-sida av den amerikanske utgåva av albumet.

Songen vart spelt inn over to dagar 25. og 26. februar 1964 ved Abbey Road Studios. Mono- og stereoutgåvene har noko forskjellig munnspelintroar.

Songen vart først gjeve ut på albumet A Hard Day’s Night i Storbritannia den 10. juli 1964. Her vart han ikkje gjeve ut på singel før han kom som B-side på ei singelutgåve av «Yesterday» i 1976. I USA vart songen gjeven ut 13. juli 1964 som B-sida til singelen «A Hard Day’s Night». I Europa vart songen gjeven ut på singel og gjekk mellom anna inn på listene i Vest-Tyskland og i Noreg.

Medverkande 
 John Lennon — vokal, akustisk rytmegitar, munnspel
 Paul McCartney — bassgitar
 George Harrison — 12-strengar sologitar
 Ringo Starr — trommer

Andre versjonar 
Songen vart spelt av The Beach Boys i 1965.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «I Should Have Known Better» frå , den 5. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar skrivne av Lennon–McCartney
The Beatles-songar
Songar frå 1964
Singlar frå 1964
The Beach Boys-songar
Songar produserte av George Martin
Songar på toppen av VG-lista
Singlar frå 1976
Phil Ochs-songar
She & Him-songar
Jan & Dean-songar
Roberta Flack-songar
Sly & Robbie-songar
Capitol Records-singlar
Sætre i Viken

Sætre er ein tettstad i Asker kommune i Viken fylke. Staden hadde  og ligg ved Oslofjorden.

Her ligg Kongsdelene kyrkje.

Kjelder 
 SSB: «Tettsteder og sentrumssoner. 1. januar 2005. Buskerud»

Bakgrunnsstoff 
 Eldre fotografi frå Sætre på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Busetnader i Asker
Tettstader i Viken
Springaren Ragnhild Hægard

Springaren «Ragnhild Hægard», eller «Nordlendingen», er mykje nytta i Telemark. Slåtten er mellom anna forma ut av Hans Hansson Flatland og teken opp av Torkjell Haugerud. Ragnhild Hægard var ei jente frå Hægard i Tinn. Ho var god til å danse, og lika godt denne springaren. Det er og fortald at ho tralla på slåtten medan ho låg i barselseng. Namnet Nordlendingen peikar mot ei tilknyting til Vestlandet, der slåtten har vore nytta av mellom andre Ola Mosafinn. På Voss heiter springaren «kjepphesten». 

Det er rimeleg å tenkje seg at slåtten er komen til Telemark med Myllarguten, og seinare bygd ut der.

Variantgruppa 

Slåtten har katalognummer 508 i hardingfeleverket. Dei fleste formene av slåtten er skrivne opp i Telemark, og ei form er frå Numedal. Forma etter Mosafinn, Kjepphesten, er diverre ikkje teken med i lista.

 «Kjepphesten» vart skriven ned av Arne Bjørndal i 1908. Mosafinn hadde lært slåtten etter tralling, og Bjørndal trykte han i Norske slåttar. Bjarne Ljones hevdar at slåtten «ikkje har nære slektningar», men hardingfeleverket jamfører altså slåtten med denne slåttegruppa. Slåtten finst i Arne Bjørndals samling som nr 2235. Mosafinn skulle ha fått slåtten frå Jo Stakseng i Øvre Eidfjord, Jo i Gryteskardet dei kalla. Jo tralla slåtten for Ola medan han heldt ein kjepp opp som boge og lest som han spela. Etter denne trallinga var det at Ola bygde ut slåtten og gav han namnet Kjepphesten. 

 a: Nordlendingen, etter Torkjell Haugerud, Bø i Telemark. Nedskrift Eivind Groven 1961 etter opptak i NRK (G 1381, NRK magn. 53257). Ein nordlending er i Telemark det same som ein vestlending. Jmfr. Nordbø 67 og Ø 278.

 b: Ragnhild Hægard, etter Torkjell Haugerud, Bø i Telemark. Nedskrift Eivind Groven 1961 etter opptak i NRK (G 1361, NRK magn. 595).

 c: Springar, etter Einar Lund, Bø i Telemark. Nedskrift Arne Bjørndal 1911 (B 571). Lund hadde slåtten etter Halvor Flatland frå Bø.

 d: Nordlendingen, etter Olav R. Berge, Rauland. Nedskrift Eivind Groven 1920 (G 744). Den minste forma i gruppa.

 e: Ragnhild Hægard, etter Johannes Dale, Tinn. Nedskrift Eivind Groven 1960 (G 1284).

 f: Ragnhild Hægard, etter Einar Løndal, Tuddal. Nedskrift Truls Ørpen 1950 (Ø 406).

 g: Ragnhild Hægard, etter Sverre Eggerud, Rollag. Nedskrift Sven Nyhus 1976. Eggerud lærte slåtten av Tor Hagen, Veggli, kring 1920. Forma minner noko om Kjepphesten.

Norske slåttar