kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Buftea

Buftea er ein by i Romania med om lag 20 000 innbyggjarar. Han er fylkeshovudstad i Ilfov fylke, om lag 20 km nordvest for București. Byen er i vekst på grunn av nærleiken til hovudstaden. 

Filmstudioet MediaPro Pictures og Bufteapalasset til Știrbei-familien ligg i Buftea.

Busetnader 

Buftea er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Buftea» frå , den 11. juli 2008.

Referansar 

Ilfov fylke
Fylkeshovudstader i Romania
Oraș i Ilfov fylke
Den rumenske sjølvstendekrigen

Den rumenske sjølvstendekrigen vart utkjempa i 1877 mot Det osmanske riket. 16. april 1877 signerte Kongedømet Romania og Det russiske riket ein avtale i Bucureşti der russiske troppar fekk passere gjennom dei rumenske landområda, mot at Russland respekterte integriteten til Romania. Mobiliseringa byrja og om lag 120 000 soldatar vart samla saman sør i landet for å forsvare seg mot eventuelle åtak frå osmanske styrkar frå sørsida av Donau. 24. april 1877 erklærte Russland krig mot Det osmanske riket og troppane gjekk inn i Romania.

Oversyn
21. mai 1877 erklærte Mihail Kogălniceanu i det rumenske parlamentet sjølvstende til Romania etter ønske frå det rumenske folket. Ein dag seinare vart ei lov signert av fyrst Carol I. Dagen etter avslutta styresmaktene utbetalingane av skatt til Tyrkia (914 000 lei), og summen gjekk i staden til krigsministeren. 

I starten ønskte ikkje Russland å samarbeide med Romania sidan dei ikkje ville at Romania skulle delta i fredsforhandlingane etter krigen, men russarane møtte svært sterk motstand frå den tyrkiske hæren på 50 000 mann leidd av Osman Pasha ved omleiringa av Pleven (Plevna).

Storhertug Nikolaj bad då Carol I om støtte og foreslo at den rumenske hæren kunne slå seg saman med den russiske. Carol I godtok forslaget og tok sjølv kommandoen over hæren. 

Rumenarane vann slaga ved Griviţa og Rahova, og 28. november 1877 kapitulerte Plevna og Osman Pasha overgav byen, garnisonen og sverdet sitt til den rumenske obersten Mihail Cerchez. Etter at Plevna var inntatt returnerte den rumenske hæren til Donau og vann slaga ved Vidin og Smârdan (i dag landsbyen Inovo i Vidin). 19. januar 1878 bad Det osmanske riket om våpenkvile, som vart akseptert av Romania og Russland. Romania vann krigen, men tapte om lag 10 000 mann. Sjølvstende vart anerkjend av Sentralmaktene 13. juli 1878.

Etterverknad

 
Fredsavtalen mellom Russland og Det osmanske riket vart signert i San Stefano 3. mars 1878. Russland heldt ikkje avtalane i traktaten frå 4. april 1877 om å respektere landegrensene til Romania, men avtalen vart ikkje anerkjend av Sentralmaktene og etter fredsforhandlingane i Berlin i 1878 vart det avgjort at Russland skulle gje Romania sjølvstendet sitt. Områda Dobrogea, Danubedelta og Slangeøya (Insula Şerpilor) skulle overførast til Romania, men Russland okkuperte den sørlege delen av Bessarabia (Cahul, Bolgrad og Ismail), som etter Paristraktaten i 1856 etter Krimkrigen vart inkludert i Moldavia.

Sjå òg
 Kongedømet Romania
 Den russisk-tyrkiske krigen 1877-1878

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Romanian War of Independence» frå ,  den 11. juli 2008.  
 

Rumenske krigar
Russiske krigar
Osmanske krigar
Europeiske sjølvstendekrigar
Konfliktar i 1877
Konfliktar i 1878
Krigføring på 1800-talet

nl:Roemeense Onafhankelijkheidsoorlog
Avatsjabukta

Avatsjabukta (russisk Авачинская губа (Avatsjiskaja guba), Авачинская бухта (Avatsjiskaja bukhta)) er ei bukt i Stillehavet på søraustkysten av Kamtsjatkahalvøya i Russland. Ho er 24 km lang og 3 km brei ved munningen. Det største djupet i bukta er 26 meter.

Elva Avatsja munnar ut i bukta. Hamnebyen Petropavlovsk-Kamtsjatskij og den lukka byen Viljutsjinsk ligg ved bukta.

Bukta frys til om vinteren.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Avacha Bay» frå , den 12. juli 2008. 

Bukter i Russland
Kamtsjatka kraj
Vulkanar i Russland
Undersjøiske kalderaer
Kalderaer i Russland
Utdøydde vulkanar
Diomedesbukta

Diomedesbukta (russisk бухта Диомид, òg skrive Dimoidbukta eller Diomedebukta) er ei bukt i Peter den store-bukta i Russland ved byen Vladivostok. Bukta fekk namnet «Diomedes» etter den første russiske briggen som kasta anker her i 1862. Langs kysten av bukta ligg det tett i tett med forfalne fiskeri, fiskekaiar og depot.

Bukter i Russland
Japanhavet
Primorskij kraj
Middendorffbukta

Middendorffbukta (russisk Залив Миддендорфа, Zaliv Middendorfa) er ei bukt på Tajmyrhalvøya i Russland. Ho ligg sørvest for Nordenskiöldøyane i Karahavet og er open mot vest. Bukta grensar til Zarajahalvøya i aust, kalla opp etter skipet til baron Eduard von Toll. På nordsida av bukta er det ei anna mindre bukt kalla Kolomeitsevabukta, kalla opp etter kaptein Nikolaj Kolomeitsev, som var kommandør på «Zaraja».

Middendorffbukta er omgjeve av forblåst tundra. Ho er full av småøyar og øygrupper, mellom anna Gavrilova, Sjrenøyane, Krusenternøyane og lenger ute i bukta Belukha og Prodolgovatij-øyane.

Klimaet i området er hardt med lange og bitre vintrar og mange stormar. Bukta er islagd ni månader av året og sjølv på sommaren er ikkje bukta fri for isflak. 

Middendorffbukta og dei omliggande øyane høyrer til Krasnojarsk kraj og heile området er ein del av Det store arktiske nasjonale naturreservatet, det største naturreservatet i Russland.

Historie 
Bukta vart utforska av den russiske geologen baron Eduard von Toll på den siste reisa hans under den russiske arktiske ekspedisjonen i 1900-1903. Ho er kalla opp etter Alexander Theodor von Middendorff, ein russisk zoolog, historikar og utforskar med baltisk-tysk opphav.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Middendorff Bay» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservatet 
 William Barr, The Last Journey of Peter Tessem og Paul Knutsen, 1919.
 William Barr, Baron Eduard von Toll’s Last Expedition.

Bakgrunnsstoff 
 Topografisk kart
 Alexander von Middendorff og ekspedisjonen hans til Sibir (1842–1845): 

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Karahavet
Obbukta

Obbukta er ei stor bukt i Nordishavet i Russland. Elva Ob munnar ut i botn av bukta. 

Bukta munnar ut i Karahavet som er ein del av Nordishavet. Bukta er om lag 1000 km lang og mellom 50 til 80 km brei. Ho går hovudsakleg frå nord til sør og er relativt grunn med eit gjennomsnittleg djup på 10-12 meter. Tazestuaret er ei bukt på austsida av Obbukta danna av elva Taz.

Øyar 
Det er fleire øyar nær munningen av Ob inst i estuaret, som Khalej. Alle desse øyane ligg nær kysten og er hovudsakleg flate og låge. Dei er verna under Ramsarkonvensjonen. Lenger nord, bortsett frå eit par øyar nær kysten som Khaljevigo og Njavigo, er Obbukta stort sett fri for øyar før ho når Karahavet.

Økonomi 
Det er oppdaga store førekomstar av gass og olje i regionen. Olje og gass frå brønnane vert sendt sørover via røyrleidningar og jernbanetransport. Jamburg gassfelt vart i 2001 rekna som det største i verda og ligg mellom den sørlege delen av bukta og Tazestuaret i aust.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gulf of Ob» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Øyar i Obbkukta 
 Verna våtmarker
 Ein grundig artikkel om regionen frå akerarctic.fi 

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Karahavet
Jamalo-Nenetsk
Peter den store-bukta

Peter den store-bukta (russisk Залив Петра Великого, Zaliv Petra Velikogo) er den største bukta i Japanhavet i Primorskij kraj i Russland. Muravjov-Amurskij-halvøya og ei rekkje av øyar deler den 6000 km² store bukta i Amurbukta og Ussuribukta.

Kystlinja er om lag 1500 km lang og er delt inn i mange mindre buktar. Dei største av desse er Zolotoy Rog, Diomedesbukta, Ulyssesbukta, Nakhodkabukta, Possietbukta og Sjamora med sine fine sandstrender. Av øyar finn ein Rimskij-Korsakov-øyane, Askold, Putjatin og Russkijøya (som er skild frå fastlandet av Aust-Bosporos).

Om lag 630 km² av bukta er verna med Fjernausten marine naturreservat. Ein regatta vart helde her årleg. Om vinteren er den nordlege delen av bukta vanlegvis islagd.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Peter the Great Gulf» frå ,  den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Detaljert informasjon om bukta 

Japanhavet
Bukter i Stillehavet
Bukter i Russland
Tajmyrbukta

Tajmurbukta (russisk Таймырская губа eller Tajmyrskaja Guba) er ei bukt i Karahavet i Krasnojarsk kraj i Russland som inneheld estuaret til elva Tajmur. Estuaret har opning nordover frå vestkysten av Tajmyrhalvøya mot Karahavet. Breidda varierer frå om lag 4 km til 20 km. Lengda er om lag 50 km. 

Tajmyrøya ligg om lag 60 km nord for munningen av bukta. 

Klimaet i området er særs hardt med lange, barske vintrar og mange vinterstormar. Estuaret er islagd ni månader av året og sjølv om sommaren finn ein mykje is i bukta. Fisk som arktisk røye og muksun er vanlege i bukta.

Øyar 
Dei viktigaste øyane i Tajmurbukta (Острова Таймырской губы) er 

 Tsjeljuskin, den ytste øya i bukta. 
 Bera eller Baer (Остров Бера) er 3,5 km lang. Ho ligg midt i munningen av bukta, om lag 13 km frå Karahavet. . Denne øya er kalla opp etter den baltisk-tyske vitskapsmannen Karl Ernst von Baer. Baer medverka med forsking til polarmeteorologi mellom 1830 og 1840. 
 Nanosnyijeøyane er fire små øyar. Den største er 5 km lang og 2 km brei. Dei ligg ved munningen til estuaret. 
 Fomin (Остров Фомин) er 11,5 km lang og 3,7 km brei. Ho ligg langt inne i bukta og deler det siste strekket av Tajmurelva i to greiner. . Denne øya er kalla opp etter den russiske polarforskaren Nikifor Fomin.

Historie 
I 1740-åra, under Den store nordlege ekspedisjonen, kom Nikifor Fomin til Bera og bygde ei hytte for å overvintre her. 

Tajmurbukta og øyane her vart utforska av Alexander von Middendorff under ekspedisjonen hans til Sibir (1842–1845). Bera var det nordlegaste han kom under ekspedisjonen då han utforska Tajmurelva frå sør i august 1843.

Baron Eduard von Toll utforska munningen av Tajmurbukta under den siste ekspedisjonen hans i 1900-1903. Toll fann ein kampestein av kvarts som Middendorff hadde skildra. Han fann òg restane av hytta til Nikifor Fomin.

I dag er Tajmurbukta ein del av Det store arktiske nasjonale naturreservatet, det største naturreservatet i Russland.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Taymyr Gulf» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservatet 
 Plassering
 Øyar i bukta 
 Utforskinga av bukta og øyane
 William Barr, Baron Eduard von Toll's Last Expedition: The Russisk Polar Expedition, 1900-1903

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Karahavet
Tazbukta

Tazbukta eller Tazestuaret (russisk Тазовская губа, Tazovskaja guba) er ei lang bukta danna av elva Taz. Estuaret er om lag 250 km langt og startar ved byen Tazovskij og endar i Obbukta, som endar ut mot Karahavet. Estuaret er om lag 25 km breitt og er eit av dei største estuara i verda. 

Estuaret startar ved munningen av Taz og elva Pur og strekkjer seg om lag frå nord til sør, før det snur vestover og opnar seg opp før ho endar ved Obbukta. 

Det russiske energiselskapet Gazprom ønskjer å utvide gassproduksjonen i Tazestuar-området, der det skal eksistere enorme mengder gass. 

Den russiske biologen og utforskaren Alexander von Middendorff fann ein frosen mammut nær Tazestuaret. Mammuten vart transportert til St. Petersburg i 1866.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Taz Estuary» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 T. Armstrong, In Search of a Sea Route to Siberia, 1553-1619.
 Erki Tammiksaar & Ian R. Stone, Alexander von Middendorff og his expedition to Siberia (1842–1845)
 Gassproduksjon 
 Største estuar i verda

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Jamalo-Nenetsk
Ubsunurgropa

Ubsunurgropa (òg skrive Ubsu-Nur eller Uvs Nuur-bekkenet) er eit sårbart fjellbekken eller senking i grenseområdet mellom Mongolia og republikken Tyva i Russland. Ho er ein kombinasjon av landhevingar og senkingar mellom Tannu-Ola- og Altajfjella. Her møter dei nordlegaste ørkenområda i verda dei sørlegaste tundraområda på den nordlege halvkula. Det er kalla opp etter den store, grunne saltsjøen Uvs Nuur, som ligg midt i bekkenet. Fleire mindre innsjøar ligg spreidd rundt i bekkenet.

Området dekkjer 70 000 km² og mesteparten ligg i Mongolia (provinsane Khövsgöl, Zavkhan og Uvs) og den nordlege delen i Russland (Tyva).

Arkeologi 
Ubsunurgropa ligg i eit område med ei rik kulturarv og det er gjort mange arkeologiske funn her, særleg i gravhaugane. Det er restar av busetnader frå mellomalderen og buddhisttempel. Det er så mange som 20 000 gravhaugar her, mange eldre enn dei pyramidane i Egypt.

Ubsunurgropa vart nominert til verdsarvstad i 1995 som «ein av dei største intakte nedslagsfelta i Sentral-Asia med 40 000 arkeologiske stader frå historiske kjende nomadefolk som skytharar, tyrkarar og hunarar.»

Dyreliv 

Gropa ligg i grenseområdet mellom Mongolia og Russland og dekkjer eit areal på 10 000 km². Terrenget har store klimavariasjonar, som isbrear, alpin tundra, alpine enger og vidstrekte fjelltaigaområde. Ein finn òg skogkledde sletter, trelause stepper, halvtørre ørkenar og flyktige sanddyner. Det er eit vakkert og særs variert naturleg habitat.

På grunn av plasseringa mellom dei sibirske og sentralasiatisk-mongolske terrenga, er dyre- og plantelivet mangfaldig for desse breiddegradene. Ein finn dyreartar som held til både i fjella og på tundraen, som sibirsk rådyr og kurdistanhøne. Den utryddingstrua snøleoparden held òg til her, i tillegg til taigadyr som kaspisk kronhjort, gaupe og jerv. Av steppedyr finn ein mongolsk lerke, jomfrutrane og langhala sibirsk ekorn. Av ørkendyr finn ein trappgås og ørkenrotte. Det er funne 359 forskjellige fugleartar i området. Sidan gropa er eit verna område finn mange utryddingstrua dyreartar fred her.

Innbyggjarar 

Folketettleiken i Ubsunurgropa er låg. Mangel på industri og det tradisjonelle levesettet til innbyggjarane som heldt til her har gjort at landskapet og økosystemet har fått vere i fred. Både i den russiske  og den mongolske delen av gropa finn ein nomadiske gjetarfolk.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ubsunur Hollow» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Biosfærereservatet Ubsu-Nur 
 Satellittbilete av Ubsu Nur 

Tyva
Senkingar i Russland
Senkingar i Mongolia
Biosfærereservat i Russland
Verdsarv i Mongolia
Verdsarv i Russland
Endorheiske nedslagsfelt i Asia
Esbo

Esbo, /'ɛsbɔ/, (finsk Espoo) er ein by i landskapet Nyland i Södra Finlands län i Finland. Esbo ligg ved Finskebukta og grensar i aust til Helsingfors og Vanda, i vest til Kyrkslätt og i nord til Vichtis og Nurmijärvi. Grankulla dannar ein enklave inni Esbo. Esbo er den nest største byen i landet med omkring 235 000 innbyggjarar (2007). 

Esbo inngår i Helsingforsregionen.

Historie 

Dei første menneska flytta til Esbo allereie for 9000 år sidan og det har vore permanent busetnad i området i alle fall frå og med 1100-talet. Den viktige Kungsvägen frå Åbo til Viborg har gått gjennom byen sidan 1200-talet. Namnet Esbo kjem truleg frå det gamle svenska ordet äspe ('aspeskog') og å ('elv'), altså Asp(skog)-å. Namnet finst første gong nemnd i 1431. Esbo kyrkjelyd vart skild frå Kyrkslätt kapell i 1458, og Esbo gråstenskyrka er frå 1480-talet. Kyrkja er også eldste bygnad i Esbo. 

I 1920 hadde Esbo 9 000 innbyggjarar, av dei hadde 70 % svensk som morsmål, og 75 % arbeidde innom jordbruket. Villastrøket Grankulla vart skild frå Esbo landskommun i 1920. På 1940- og 1950-talet byrja Esbo å vekse kraftig som ein forstad til Helsingfors, og landsbygdkommunen voks til ein handels- og industristad. Esbo vart kjøpstad i 1963 og fekk bystatus i 1972. Esbo voks frå 22 000 innbyggjarar til 210 000 mellom 1950 og 2000. I dag bur det cirka 20 000 svensktalande i Esbo, dvs. i underkant av 9 % av folkesetnaden.

Næringsliv 

Nokia har hovudkontoret sitt i Esbo. I og med at Tekniska högskolan ligg i byen har det også vakse opp ein sterkt IT-industri, med diverse programvarefirma. Også heisprodusenten Kone har hovudkontoret sitt i byen.

Bydelar 

Esbo er inndelt i 7 storområde og 55 bydelar. Esbo har ikkje noko eigentleg sentrum, i staden har byen fem skilde sentra:

 Esbo sentrum administrativt sentrum
 Hagalund kulturelt sentrum
 Alberga, med Sello kjøpesenter
 Mattby, med kjøpesenteret Iso Omena i nordre Mattby
 Esboviken

Bydelar 

Stor-Alberga
Karabacka | Kilo | Dalsvik | Alberga | Fågelberga | Klappträsk | Smedsby | Gröndal

Stor-Hagalund
Gäddvik (Esbo) | Bredvik | Mankans | Ängskulla | Otnäs | Norra Hagalund | Hagalund | Westend 

Stor-Mattby
Hemtans | Mattby | Olars

Stor-Esboviken
Esboviken | Kaitans | Ladusved | Nöykis | Bastvik | Sökö | Sommaröarna

Stor-Köklax
Esbogård | Köklax | Kurtby | Fantsby

Gamla Esbo
Esbo centrum | Gumböle | Högnäs | Träskända | Björnkärr | Karvasbacka | Stadsberget | Kolmpers | Kurängen | Morby | Nupurböle | Noux | Siikajärvi | Gamla Noux

Norra Esbo
Bodom | Kalajärvi | Gunnars | Lahnus | Lakisto | Luk | Nipert | Grundbacka | Rödskog | Gammelgård | Vällskog

Turistattraksjonar 

 Noux nationalpark som finst delvis i nordvestre Esbo
 Esbo domkyrke frå 1400-talet
 WeeGee-huset med Espoo Museum of Modern Art

Kjende personar frå Esbo 

 Jere Lehtinen, ishockeyspelar
 Kimi Räikkönen, racerførar
 Marjo Matikainen-Kallström, politikar (MEP) og skiløpar
 Pekka Kuusisto, fiolinist

Bakgrunnsstoff 

 Esbo bys nettside
 Tekniska högskolan
Arktitsjeskij Institut-øyane

Arktitsjeskij Institut-øyane (russisk Острова Арктического института) er ei lita øygruppe med smale øyar dekte av tundra. Dei ligg i Karahavet, om lag 173 km nord for kysten av Sibir og 45 km sør for næraste øygruppe, Izvestij TSIK-øyane. 

Avstanden mellom den nordlege og sørlege enden av øygruppa er 49,5 km og på det breiaste er ho berre 21 km frå aust til vest. Den største av øyane vert kalla Bolsjoj ('Stor').

Det er mykje pakkis i havet omkring Arktitsjeskij Institut-øyane gjennom den lange vinteren og klimaet er hardt. Sjølv om sommaren er det mykje isflak i havet.

Øygruppa høyrer til Krasnojarsk kraj i Russland og er ein del av Det store arktiske nasjonale naturreservatet, det største naturreservatet i Russland.

Arktitsjeskij Institut-øyane vart kalla opp etter Det arktiske og antarktiske forskingsinstituttet i Sovjetunionen. 

Øya Sidorova vart kalla opp etter den sibirske handelsmannen og gullgruveeigaren Mikhail K. Sidorov (1823-1887), som hadde ein visjon om å utvikla handel langs Nordaustpassasjen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Arkticheskiy Institut Islands» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 William Barr, Reinhard Krause og Peter-Michael Pawlik, The polar voyages of Captain Eduard Dallmann, whaler, trader, explorer 1830–96.
 Havis nær Arktitsjeskij Institut-øyane
 Naturreservatet

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Atlasov

Atlasov (japansk Araido) er den nordlegaste øya og vulkanen i Kurilane, ein del av Sakhalin oblast i Russland. Han er òg den høgaste vulkanen i øygruppa med ei høgd på 2339 meter over havet. Andre namn på øya er Ujakhuzjatsj, Oyakoba og Alaid.

Øya er kalla opp etter Vladimir Atlasov, ein russisk utforskar frå 1600-talet som erklærte Kamtsjatkahalvøya ein del av Russland. Øya er i hovudsak ei vulkankjegle som stikk opp av havet i Okhotskhavet. Øya har eit areal på 119 km² og er i dag ikkje busett. 

Den nær perfekte forma på øya har ført til mange segner om vulkanen hos folka som lever i regionen, som itelmenar og det kurilliske ainu-folket. Den russiske forskaren Stepan Krasjeninnikov vart fortalt ei soge om at fjellet ein gong låg i Kamtsjatka, men at nabofjellet vart sjalu på det vakre fjellet og forviste det til havet. Dette skapte Kurilesjøen sør på Kamtsjatka. 

Japanaren Ito Osamu skildra fjellet i 1926 som meir utsøkt i forma enn Fuji-fjellet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Atlasov Island» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Global Volcanism Program

Bakgrunnsstoff 

 Russisk ekspedisjon til Kurilane
 Sakhalin oblast

Kurilane
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Vulkanar i Russland
Stratovulkanar
Aktive vulkanar
Stader i Russland kalla opp etter russarar
Bajdukov

Bajdukov (russisk Остров Байдуков - Ostrov Bajdukov), tidlegare Langr eller Bolsjoj Langr, er ei øy sør i Okhotskhavet i Russland. Ho ligg søraust for øya Tsjkalov, utanfor Stsjastjabukta nær nordvestsida av øya Sakhalin.

Bajdukov er 12 km lang og opp mot 3 km brei i nordvest.

Øya er eit av få område der nordstarik vert rekna som vanleg.

Administrativt høyrer øya til Khabarovsk kraj.

Historie 
Øya er kalla opp etter den sovjetiske piloten Georgij Bajdukov som var kopilot på Antonov ANT-25-flyet som 20. juli 1936 flaug frå Moskva og over Frans Josefs land, Severnaja Zemlja, Petropavlovsk-Kamtsjatskij og Khabarovsk. Flyet landa 56 timar og 20 minutt seinare på øya Udd etter å ha reist 9374 km. Denne direkte flyturen vart kalla «Stalinruta» etter Josef Stalin.

Nærliggande øyar 
 Beljakov (Ostrov Beljakova)  ligg 11 km sør for Bajdukov. Ho er 0,7 km lang og om lag 500 meter brei. Den vesle øya vart kalla opp etter den sovjetiske løyntnanten Aleksander V. Beljakov som var navigatør på rekordflyturen til ANT-25.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Baydukov Island» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Nordstarik
 Anatolij Kvotsjur Su-30 landar på Zjukovskij

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Khabarovsk kraj
 Bilete av pilotane ved flyet sitt på Udd

Øyar i Russland
Okhotskhavet
Khabarovsk kraj
Tsjirinkotan

Tsjirinkotan (russisk Чиринкотан) er ei lita vulkanøy i Kurilane i Russland. Ho er 6 km² stor og ligg 25 km frå Ekarma. Øya har ein diameter på 3 km og ei høgd på 724 meter over havet med ein markant kaldera på 1 km i diameter. Øya har bratte fjellsider. Tsjirinkotan er framleis aktiv og det siste kjende utbrotet kom i 1986.

Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 15. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Global Volcanism Program 

Kurilane
Vulkanar i Russland
Stratovulkanar
Aktive vulkanar
Sakhalin oblast
Øyar i Russland