kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ofanto

Ofanto, i antikken kalla Aufidus, er ei 170 km lang elv sør i Italia som renn gjennom regionane Campania, Basilicata og Apulia og ut i Adriahavet nær Barletta.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ofanto» frå ,  den 23. november 2007.  

Elvar i Italia
Campania
Basilicata
Puglia
Pungulv

Pungulven (Thylacinus cynocephalus) var eit stort, kjøt-etande pungdyr som levde på Tasmania fram til han vart utrydda på 1930-talet. Arten vert òg omtala som tasmansk tiger etter stripene han hadde på bakkroppen. Før dei første menneska kom til kontinentet fanst han òg i Australia og på Ny-Guinea.

Bakgrunnsstoff 
 Film av den siste levande pungulven
 

Thylacinidae
Utdøydde dyr
Artar som har vorte utrydda som følgje av menneskeleg verksemd
Fiskar

Fiskar er ein person som driv med fiske som (yrkesfiskar) eller hobby (sportsfiskar). Ein nyttar vanlegvis tittelen om yrkesfiskarar i fiskerinæringa, som har fiske som primær inntektskjelde.

Noreg 

Ved utgangen av 2015 var det cirka  yrkesfiskarar i Noreg (kring  med fiske som hovudyrke) og cirka  fartøy i Norge. Næringa tok inn kring  kroner i eksportinntekter årleg (2014).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fisker» frå ,  den 27. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Skildring av fiskaryrket ved utdanning.no

Fiske
Sjøfartsyrke
Dyrerelaterte yrke
Elva Reno

Reno er ei elv i Emilia-Romagna i Italia. Ho er den tiande lengste elva i Italia (sjette lengste av dei som renn direkte ut i havet) og den viktigaste av elvane i området bortsett frå Po. Namnet på elva har same etymologi som Rhinen og kjem frå det keltiske ordet for «rennande (vatn)». 

Elva har eit nedslagsfelt på litt over 5 000 km² og i middelvassføring på 95 m³/s ved munningen. Der elva renn ut på Posletta har ho om lag 25 m³/s. Den høgaste verdien som er registrert er derimot rundt 1 000 m³/s og d et minste er 0,6 m³/s.

Elva har sitt utspring i Le Lari-massivet i provinsen Pistoia (Toscana) om lag 745 meter over havet der to elva renn i hop nær Le Piastre i kommunen Pistoia. Den øvre leia hennar dannar grensa mellom Toscana og Emilia-Romagna og renn i ei skogkledd område kryssa av jernbanelinja Bologna-Porretta-Pistoia. Her er det òg bygd fleire reservoar på elva som vert nytta til produksjon av vasskraft. Reno er den elva i Appenninane som produserer mest straum etter Nera-Velino i Umbria.

I den nedre leia mottar Reno mange sideelvar, og nokre av desse har svært varierande vassføring. Dei viktigaste er Limentra, Silla, Setta, Idice, Sillaro, Santerno og Senio. Elva munnar ut i Adriahavet nær Casalecchio di Reno, søraust for Valli di Comacchio.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Reno River» frå ,  den 25. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Historie og geografi

Reno
Reno
Reno
Elva Sacco

Sacco er ei elv sentralt i Italia og ei av sideelvant til Liri frå høgre. 

Elva har utspring i Monti Simbruini i Appenninane i Abruzzo der to mindre elvar renn i saman. Ho renn søraustover i 87 km og kryssar Ciociaria og Ernicifjella i nordaust og Lepinifjella i søraust. Ho munnar ut i Liri nær Arce i Lazio.

Dei største sideelvane hennar er Cosa og Alabro. I Frosinoneområdet vert ho kalla Tolero, frå det antikke namnet hennar Tolerous eller Trerus.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sacco River» frå ,  den 25. november 2007.  

Sacco
Sacco
Sacco
Elva Sele

Sele er ei elv i Campania sørvest i Italia. Elva har utspring ved Monte Paflagone og munnar ut i Salernobukta. Dei største sideelvane til elva er Tanagro og Calore Lucano. I antikken vart elva kalla Silarus.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sele River» frå ,  den 25. november 2007.  

Sele
Sele
Elva Seveso

Seveso er ei 55 km lang elv i Lombardia i Italia. Ho renn gjennom provinsane Como og Milano. Ho har sitt utspring ved Cavallasca i Monte Sasso, vest for Como og nær grensa til Sveits. Frå her renn ho gjennom kommunane San Fermo della Battaglia, Montano Lucino, Grandate, Civello, Casnate con Bernate, Portichetto, Fino Mornasco, Cucciago, Vertemate con Minoprio, Asnago, Carimate, Cimnago, Lentate sul Seveso, Camnago, Barlassina, Seveso, Cesano Maderno, Binzago, Bovisio-Masciago, Varedo, Palazzolo Milanese, Paderno Dugnano, Cusano Milanino, Cormano og Bresso. Til slutt, ved Milano, munnar ho ut i kanalen Naviglio Martesana som renn ut i Lambro.

Seveso vert stundom kalla il fiume nero eller «den svarte elva» sidan ho er svært forureina av industrien i området.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Seveso River» frå ,  den 25. november 2007.  

Seveso
Seveso
Seveso
Casentino

Val Brembana er ein dal i Italia som utgjer den øvste delen av elva Arno fram til Subbiano.

Han er ein av fire dalar i provinsen Arezzo. Fjellet Falterona der Arno startar frå er den nordlege grensa til dalen, mellom Casentino og Romagna. Aust for dalen ligg Alpe di Serra og Alpe di Catenaia, som skil Casentino frå dei høgaste delane av Val Tiberina. I vest ligg Pratomagno med Valdarno Superiore på andre sida. Delar av dalen er ein del av Campigna nasjonalpark.

Casention har ein variert topografi og inneheld både sletter og fjell dekte av store skogar. Fjella har trekt til seg mange store helgenar. Det var her St. Romuald eremitasjen ved Camaldoli, og to hundre år tidlegare oppretta Frans av Assisi heilagdomen La Verna her, hovudkvarteret til fransiskanarordenen.

Dei største kommunane i dalen er Bibbiena og Poppi, og av mindre stader finn ein Capolona, Castel Focognano, Castel San Niccolò, Pratovecchio, Stia og Subbiano. 

Casentino er nemnd i songen «Ich hab in Penna einen Liebsten wohnen» frp Italieniches Liederbuch av Hugo Wolf.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Casentino» frå ,  den 26. november 2007.  

Dalar i Italia
Toscana
Sigrid Merethe Hanssen

Sigrid Merethe Hanssen () er ein norsk forfattar og filolog frå Lenvik i Troms. Ho arbeider som lektor i norsk og bur på Finnsnes.

Hanssen debuterte i 2007 med novellesamlinga Sprang, som ho fekk Blixprisen for. Novellesamlinga Ingen heime kom ut i 2009, og i 2011 kom barneboka Detektiv Smartbart og sabotasjen på badet. Våren 2013 gav ho ut romanen Sofia. 

Sigrid Merethe Hanssen er dotter til diktaren Arvid Hanssen.

Bibliografi 
 Sprang (novellesamling), Samlaget 2007 (nynorsk)
 Ingen heime (novellesamling), Samlaget 2009 (nynorsk)
 Detektiv Smartbart og sabotasjen på badet (barnebok), illustrert av Åshild Irgens) Samlaget 2011 (nynorsk)
 Sofia (roman),  Samlaget 2013 (nynorsk)
 Kom ei jente gåande (roman), Samlaget 2022 (nynorsk)

Andre 

 "Over fjell" (novelle) i: Ingenmannsland. Nye nynorske noveller (side 62-80), Samlaget 2020 (nynorsk)

Prisar 
 Blixprisen 2007
 Sigmund Skard-stipendet 2009

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Sigrid Merethe Hanssen i Forfatterkatalogen på Forfattersentrum sine nettsider
 Sigrid Merethe Hanssen på Samlaget sine nettsider
 Publikasjonar av Sigrid Merethe Hanssen i BIBSYS

Norske barnebokforfattarar
Norske forfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske romanforfattarar
Forfattarar frå Troms
Nynorskforfattarar
Folk frå Senja
Norske skjønnlitterære debutantar i 2007
Vinnarar av Blixprisen
Nynorsk i Nord-Noreg
Smør

Smør (norrønt smjǫr el. smør) er ei feit, gulfarga matvare laga ved å kinna fløyte og gjerne smaksett med salt og mjølkesyrekulturar. Det består av rundt 80 % mjølkefeitt, andre mjølkedelar og vatn. Smør er i fast form ved romtemperatur, men smeltar til ei tynn væske ved 32 °C-35 °C. Smørlaging er ein konserveringsmetode kjent i alle kulturar som har halde husdyr. Ein bruker smør i matlaging, til dømes steiking og baking, og til å smøra på brødmat, særleg brødskiver.

Smørstoff 
Vanlegvis lager ein smør av kumjølk, men det kan også koma frå andre mjølkeproduserande dyr som geit, sau eller bøffel. I norsk tradisjon bruker ein hovudsakleg surna fløyte til å laga smør, mens andre kulturar bruker frisk råvare.

Smørfargen skal vera jamnt gul, men er avhengig av fôret til mjølkedyra. Sommarbeite med mykje betakaroten i fôret fører til at smøret får gulfargen naturleg, medan vinterforing med tørrfor gjev eit bleikare, nesten kvitt, smør. Ein tilsett gjerne betakaroten for å få den ønska fargen; i tidlegare tider til dømes med kokevatn for gulrøter.

Manuell smørproduksjon

Separering 
Første trinn i smørlaginga er å skilja heilmjølk til skumma mjølk og fløyte. Dette gjer ein i dag ved hjelp av ein separator, som er ein slags sentrifuge. Utan separator kan ein setja mjølka på eit flatt mjølkefat eller ein mjølkeringe, så flyt fløyten til toppen og kan takast av.

Kinning 
Fløyten blir kinna i ei kinne, anten for hand med ein stav eller ved hjelp av ei sveiv i ei sveivekinne. Ved kinninga blir det danna små smørklumpar som går vidare i prosessen, medan den feittfattige kinnemjølka blir sila av.

Forming 
Ferdigkjerna smør blir pressa i ei smørpresse eller ein butt. Her pressar ein ut vatn, luft og dei siste restane av kjernemjølk samtidig som ein gjev smøret ei eins samansetjing. Ein kan også elta inn farge og tilsetjingar som salt eller urter.

Smøret kan deretter formast slik ein vil ha det; anten som ein enkel firkant eller sylinder, forma med smørjern til små kuler som lett mjuknar og kan smørast, eller pynta med mønster eller figurar ved hjelp av ei smørform.

Smør i kulturen 
I tidlegare tider var det skikk å ofra litt smør til sola når ho viste seg første dagen utpå vinteren. Det var som et offer og takk til solguden.

Langt inn på 1900-talet var smør eit viktig betalings- og byttemiddel. Den norske skattereforma av 1617 var basert på at folk betalte skatten sin i smør. Ein smørlaup var det same som 18 kg smør.

Sjå òg 
 ghi

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 
Matvarer
Mjølkeprodukt
Ord frå norrønt
Kolloid
Matfeitt
Olaf Barda

Olaf Barda, fødd Olaf M. Olsen, () var ein norsk sjakkspelar. 

Olaf Barda vart tildelt tittelen internasjonal meister i sjakk i 1952 som den første frå Noreg. Han vart norsk meister i sjakk 6 gongar, i 1930 (under namnet Olaf M. Olsen), 1947, 1948, 1952, 1953 og 1957. Han deltok på det norske landslaget i sjakk-OL (lag-VM i sjakk) i 1930 (som Olaf M. Olsen).. Olimpbase oppgir at han deltok også i sjakk-OL i Moskva i 1956, men dette var sonen Yngvar Barda (1935-1999).

Olaf Barda var ein svært sterk postsjakk-spelar. Han vann noregsmeisterskapen i postsjakk i 1946 og 1949/50, og han vart nummer 4 i det første VM i postsjakk 1950-1953. Han vart tildelt tittelen stormeister i postsjakk i 1953.

Olaf Barda skreiv sjakklæreboka Sjakk! som kom ut i 1943. Ein del år skreiv han sjakkspalta i Dagbladet.

Bakgrunnsstoff 

 Nokre av Olaf Barda sine parti på www.chessgames.com
 Nokre av Olaf Barda sine parti hos NorBase

Kjelder 
 
  Omtale av Olaf Barda som vart fødd for 100 år sidan 
  Database over sjakk-olympiadar mv.
  (Liste over fjernsjakkstormeistrar)

Fotnotar 

Norske sjakkspelarar
Noregsmeistrar i sjakk
Internasjonale meistrar i sjakk
Internasjonale fjernsjakkstormeistrar
Folk frå Oslo
Sjakkolympiadedeltakarar
Jon Bojer Godal

Jon Bojer Godal () er ein norsk formidlar av tradisjonsboren kunnskap. Han har særleg arbeidd med bruk av tre i hus og båtar, og med bygging og bruk av tradisjonelle trebåtar.

Jon Bojer Godal har utdanning frå Norges Landbrukshøgskole. Han har arbeidd som rektor og sjøbrukslærar ved Fosen Folkehøgskole på Rissa. Han har vore tilsett ved handverksregisteret, nå Norsk handverksutvikling, på Maihaugen.

Han har publisert stoff om gammal materialbruk. Største arbeidet er 4 bind om åfjordbåten og nordlandsbåten som han skreiv saman med Gunnar Eldjarn.

Prisar og utmerkingar 
I 2013 mottok Jon Godal kongens fortenestmedalje i sølv, og i 2015 vart han av kongen utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden for sin eineståande innsats innan tradisjonshandverk.

Bibliografi (utval) 
 1985: Klar deg sjøl. Hvordan overleve i norsk natur. A. Kjellands forlag.
 1988–1990: Åfjordbåten og Nordlandsbåten bind 1–4; medforfattar: Gunnar Eldjarn.
 1994: Beresystemet i eldre norske hus, TI-forlaget.
 1994: Tre til tekking og kleding : frå den eldre materialforståinga, Landbruksforlaget.
 1994: Tre til laft og reis : gamle hus fortel om materialbruk, Landbruksforlaget.
 1995: Dokumentere for å kunne gjenskape : båttypar, farty og formforståing på Nordmøre.
 1996: Håndverksregisteret : prinsipp og problemstillingar i dokumentasjonsarbeid knytt til handverk, Maihaugen.
 2000: Om kulturvern ved kyst og strand : innstilling fra ei arbeidsgruppe, ført i pennen av Jon Bojer Godal, Norsk Museumsutvikling.
 2000: Båten som system : skisse til plan for ein båttype : dømet Geitbåten, Norsk Museumsutvikling.
 2001: Tre til båtar.
 2012: Kor blei det av landet som blei kalla Vinland?

Kjelder 
 Gunnar Eldjarn og Jon Bojer Godal : Nordlandsbåten og Åfjordsbåten
 Arne-Terje Sæther: «Hallo» - «Ja de e Joooooon», i KYSTEN nr 1 2007.
Fotnotar

Norsk kystkultur
Folk frå Vinje
Norske båtbyggjarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske tradisjonsberarar
Kongens fortenestmedalje i sølv
Klinkbygging
Je t'aime… moi non plus

«Je t'aime...moi non plus» (fransk for «Eg elskar deg... heller ikkje eg») er ein fransk song skriven av Serge Gainsbourg, arrangert av Arthur Greenslade og sungen av Gainsbourg og kjærasten hans Jane Birkin i ei innspeling frå 1969.

Songen vart opphavlege skriven for og spelt inn i lag med Gainsbourg sin dåverande kjæraste Brigitte Bardot i 1968. Bardot bad derimot Gainsbourg innstendig om å ikkje gje ut songen, noko han heller ikkje gjorde. Same året møtte Gainsbourg og vart forelska i den engelske skodespelarinna Jane Birkin på settet til filmen deira Slogan. «Je t'aime... moi non plus» vart spelt inn igjen med Birkin på vokal i staden for Bardot og gjeven ut på singel og på albumet Jane Birkin/Serge Gainsbourg tidleg i 1969.

Tekst 
Teksten er skriven som ein oppdikta dialog mellom to elskarar under eit seksuelt møte. Av tekstlinjer frå songen finn ein:

 «Je vais et je viens, entre tes reins» («Eg kjem og eg går, inn mellom hoftene dine» - reins tyder eigentleg nyre på fransk eller nedre del av ryggen.)
 «Tu es la vague, moi l'île nue» («Du er bølgja, eg er den nakne øya»)
 «L'amour physique est sans issue» («Fysisk kjærleik er ei blindgate»)

Kontrovers 
Det sterkt erotiske temaet i songen var sterk kost på denne tida og songen vart erklært støytande. Teksten refererer til tabuemne som sex utan kjærleik og vart framført med mykje pust og stønn og heile songen endar i ein simulert orgasme av Birkin. Han vart bannlyst frå radio i Italia, Polen, Spania og Storbritannia, og fordømt av Vatikanstaten i ei offentleg uttale.

Suksess 
Songen vart likevel ein stor kommersiell suksess i heile Europa, noko publisiteten rundt kontroversen truleg var delvis skuld i.

I Storbritannia vart songen opphavlege gjeve ut på Fontana, men etter at han nådde nummer to på listene trekte dei han tilbake frå sal. Gainsbourg inngjekk då ein ny avtale med det sjølvstendige selskapet Major Minor og singelen vart gjeven ut på nytt og nådde heilt til topps på den britiske singellista. Songen gjekk òg til topps i Noreg.

Ei utvald liste av innspelte versjonar 
 1968 Serge Gainsbourg & Brigitte Bardot (ikkje gjeve ut før i 1986)
 1969 Serge Gainsbourg & Jane Birkin
 1971 Frankie Howerd & June Whitfield som «Up Je t'aime», ein parodi
 1972 Hot Butter (instrumental, som «Love at First Sight»)
 1974 Abigail
 1975 Judge Dread
 1978 Giorgio Moroder & Donna Summer
 1981 Einstürzende Neubauten (som «Jet'm»)
 1986 Psychic TV
 1986 René & Yvette frå 'Allo 'Allo
 1992 Chayanne & Natalie som «Exxtasis»
 1993 Misty Oldland som «A Fair Affair»
 1995 Nick Cave & Anita Lane som «I love you...nor do I»
 1996 2Defy som «Je t'aime Moi Non Plus - Forever My Lady»
 1997 Cibo Matto
 1998 Pet Shop Boys & Sam Taylor-Wood
 1998 Bob Downe & Julian Clary
 2001 Sven Väth & Miss Kittin (elektronisk versjon)
 2003 Brian Molko & Asia Argento
 2004 The Ukulele Orchestra of Great Britain
 2006 Cat Power & Karen Elson (engelsk versjon)

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Je T'aime (Moi Non Plus) - a French pop song - BBC
 «The eyes have it» frå The Guardian

Songar frå 1969
Serge Gainsbourg
Jane Birkin
Songar på toppen av VG-lista
Marche

Marche er ein av tjue regionar i Italia. Det ligg sentralt i landet og grensar til Emilia-Romagna og republikken San Marino i nord, Toscana i nordvest, Umbria i vest, Abruzzo og Lazio i sør og Adriahavet i aust. Bortsett frå elvedalar og og den ofte svært smale kyststripa er landet åslendt. I indre område er regionen enno meir kupert , og sjølv i dag er det lite kommunikasjon frå nord til sør, bortsett frå vegane gjennom fjellovergangane.

Historie 
Marche vart i antikken kjend som Picenum-området. Langs kysten budde senonarar, ei gallisk stamme. Dei vart erobra av romarane i slaget ved Sentinum i 295 fvt.. Romarane grunnla så fleire koloniar i området og knytte dei til Roma med vegane Via Flaminia og Via Salaria. Ascoli var sete for den italiske motstandsrørsla under forbundsfellekrigen (91-88 fvt.).

Etter Vestromarriket sitt fall vart regionen invadert av gotarar og etter den gotiske krigen vart det ein del av den austromerske eksarkatet Ravenna (Ancona, Fano, Pesaro, Rimini og Senigallia danna den såkalla Pentapolis). Etter at eksarkatet braut saman kom området ei kort stund inn under langobardarane, men vart erobra av Karl den store på 700-talet. På 800- til 1000-talet vart markgrevskapa Camerino, Fermo og Ancona oppretta (marche er fleirtalsforma av «markgrevskap» på italiensk) og dette har gjeve det moderne namnet til regionen. 

Marche vart så formelt ein del av Kyrkjestaten, men det meste av området vart styrt av lokale lensherrar, medan dei store byane styrte sg sjølv som frie kommunar. På 1100-talet klarte kommunen Ancona å stå imot både Fredrik I og Republikken Venezia og vart sjølv ein maritim republikk. Legaten Gil de Albornoz gjorde eit forsøk på å gjenopprette Kyrkjestaten sitt herredøme over området på 1300-talet, men det vart berre kortvarig. 

I renessansen var det mange stridar mellom rivaliserande aristokratiske familiar, som husa Malatesta i Rimini, Pesaro og Fano, og Montefeltro i Urbino. Frå 1500-talet vart Marche igjen ein fast del av Kyrkjestaten og den siste sjølvstendige einingar, Hertugdømet Urbino, vart oppløyst i 1631. I napoleonstida vart den kortvarige Republikken Ancona oppretta i 1797, og etter dette vart han ein del av Den romerske republikken og Kongedømet Italia (1808-1813), før det vart okkupert ei kort stund av Joachim Murat. Marche gjekk tilbake til Kyrkjestaten fram til 4. november 1860, då han vart annektert av det samla Italia etter ei folkeavstemming.

Provinsar 
Marche er delt inn i fem provinsar:

 Ancona
 Ascoli Piceno
 Fermo
 Macerata
 Pesaro e Urbino

Demografi 

Byar i Marche med 50 000 innbyggjarar eller meir:

Bakgrunnsstoff 
 imarche.net
 Kart over Marche 
 Mat og levesett i Marche 

 
Regionar i Italia
Vinområde i Italia
Liguria

Liguria er ein region på nordvestkysten av Italia og det tredje minste av dei tjue regionane i landet. Hovudstaden er Genova.

Geografi 
Liguria grensar til Frankrike i vest, Piemonte i nord og Emilia-Romagna og Toscana i aust. Det ligg ved Liguriahavet (eit nordleg havområde i Middelhavet). Kyststripa dannar Den italienske rivieraen og lenger inne i landet ligg Dei liguriske Alpane i vest og Dei liguriske Appenninane i aust. Trass i at regionen er tett folkesett består halvparten av arealet av skogområde. Den liguriske kysten har eit typisk middelhavsklima, i motsetnad til det delvis kontinentale klimaet i Podalen i nord. I januar har Genova ein normaltemperatur kring 8-10 °C, utan frost som oftast berre oppstår i fjellområda. Om sommaren ligg temperaturen omkring 25-30 °C.

Det kan stundom kome mykje regn og fjella som ligg nær kysten dannar ein orografisk effekt, slik at Genova kan få opp mot 2000 mm i året. Normale nedbørsmengder rundt Middelhavet er rundt 500–800 mm. 

Liguria er delt inn i fire provinsar:

 Genova
 Imperia
 La Spezia
 Savona

Historie 
Liguria er eit svært gamalt namn som går tilbake til førromersk tid. Ligurarane slo seg i antikken ned ved middelhavskysten frå Rhônedalen til Arnodalen, men seinare vart folket blanda med galliske innvandrarar og den gallisk-liguriske kulturen. Regionen vart offisielt underlagt og kolonisert av Den romerske republikken på 100-talet fvt. I mellomalderen fekk Genova stadig meir kontroll over Liguria, som deler det meste av historia si med byen. Bortsett frå eit par periodar på 1400- og tidleg på 1500-talet då området var under anten Hertugdømet Milano eller Frankrike, styrte Republikken Genova området fram til 1796, då Napoleon Bonaparte omorganiserte området til Den liguriske republikken. Republikken vart kortvarig og vart annektert av Frankrike i 1805. Etter napoleonskrigane enda i 1815 vart området annektert av Kongedømet Sardinia.

Demografi 
Under den store økonomiske krisa i 1980- og 1990-åra flytta 200 000 innbyggjarar frå Liguria, men etter at dei økonomiske tilhøva betra seg seint på 1990-talet flytta mange tilbake.

Byar i Liguria med meir enn 50 000 innbyggjarar:

Bilete

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Liguria» frå ,  den 2. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Kart over Liguria 

 
Regionar i Italia
Vinområde i Italia
Republikken Alba

Republikken Alba (italiensk Repubblica di Alba) var ein fransk klientstat oppretta 25. april 1796 i Alba, nord i Italia. Han dekte området Piemonte og tok slutt 19. april 1801 då han vart annektert av Frankrike.

Flagget til Republikken Alba vart teikna av Juan Antonio Ranza, som sa at blå og raud var for Frankrike og oransje for treet på Piemonte sitt våpenskjold. Flagget eksisterte både i ei horisontal og ei vertikal utgåve.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Republic of Alba» frå ,  den 4. desember 2007.  

Piemonte
Skipingar i 1796
Nedleggingar i 1801