kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Nordiske greiner under vinter-OL 2014

Nordiske greiner under vinter-OL 2014 bestod av 19 øvingar som vart avvikla i tida 8. til 23. februar 2014 og fann stad ved vintersportstaden Krasnaja Poljana, ein 60-70 kilometer lang biltur mot aust frå Sotsji. For aller fyrste gong stod skihopping for kvinner på OL-programmet. Elles var øvingane dei same som ved førre Vinter-OL; seks langrennsøvingar kvar for menn og kvinner, samt tre kombinertrenn og like mange hopprenn, alle for menn.

Langrenn menn

Sprint i fristil 

Dato: 11. februar

15 km klassisk stil 

Dato: 14. februar

30 km skibyte 

Dato: 9. februar

50 km fellesstart fristil 

Dato: 23. februar

Lagsprint i fristil 

Dato: 19. februar

4 x 10 km stafett

Dato: 16. februar

Langrenn kvinner

Sprint fristil 

Dato: 11. februar

10 km klassisk stil 

Dato: 13. februar

15 km skibyte 

Dato: 8. februar

30 km fellesstart fristil 

Dato: 22. februar

Lagsprint i fristil 

Dato: 19. februar

4 x 5 km stafett

Dato: 15. februar

Kombinert

Normalbakke/10km 

Dato: 12. februar

Storbakke/10km 

Dato: 18. februar

Lagtevling

Dato: 20. februar

Skihopping menn

Normalbakke 

Dato: 9. februar

Storbakke 

Dato: 15. februar

Lagtevling

Dato: 17. februar

Skihopping kvinner 

Dato: 11. februar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2014/Skilanglauf» frå ,  den 3. februar 2015.  
 
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2014/Nordische Kombination» frå ,  den 3. februar 2015.  
 
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2014/Skispringen» frå ,  den 3. februar 2015.  
 

Øvingar under vinter-OL 2014
2014
Close to You av The Carpenters

Close to You er det andre albumet til The Carpenters. Det kom ut i august 1970. I 2003 vart albumet rangert på 175. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet inneheldt hitsinglane «(They Long to Be) Close to You» og «We've Only Just Begun». «(They Long to Be) Close to You» var den første store hitten til duoen og gjorde Carpenters kjend over store delar av verda. Albumet toppa salslista i Canada og nådde andreplassen i USA på Billboard-lista. Albumet gjorde òg suksess i Storbritanni og låg inne på topp 50 der i 76 veker i 1970-åra.

Mottaking

Allmusic si melding rekna Close to You som «eit overraskande sterkt album», og trekte særleg fram dei originale Richard Carpenter-songane «Maybe it's You», «Crescent Noon» og «Mr. Guder», og skildra dei som glimrande døme på stemma til Karen Carpenter og talentet Richard hadde for arrangement.

Innhald

Lister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Produsent: Jack Daugherty
Arrangement og orkestrering: Richard Carpenter
All vokal: Karen og Richard Carpenter
Trommer: Karen Carpenter og Hal Blaine
Klaverinstrument: Richard Carpenter
Bass: Joe Osborn og Danny Woodhams
Blåseinstrument: Jim Horn, Bob Messenger, Doug Strawn
Lydteknikar: Ray Gerhardt and Dick Bogert
Kunstarisk leiar: Tom Wilkes
Fotografi: Kessel/Brehm Photography

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Close to You (The Carpenters album)» frå ,  den 3. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Musikkalbum frå 1970
The Carpenters-album
Album produserte av Jack Daugherty
A&M Records-album
Engelskspråklege album
 175
Carpenters av Carpenters

Carpenters er det tredje studioalbumet til Carpenters. Det kom ut 14. mai 1971 og var det mest suksessrike studioalbumet deira nokon gong med ein andreplass på Billboard 200 i USA og 12. plass på albumlista i Storbritannia. Med hitsongane «For All We Know», «Rainy Days and Mondays» og «Superstar», sette Carpenters Karen Carpenter på kartet som ein av dei dyktigaste vokalistane på 1900-talet.

Det er blitt sagt at styrken i desse innsplingane fekk Richard Carpenter til å be systera si stå framme på scenen under konsertane deira i staden for å sitje bak trommene. Mange fans kallar berre albumet The Tan Album på grunn av fargen på det originale plateomslaget, som såg ut som ein brun konvolutt.

Cash Box førte opp Carpenters som eit av dei ti beste albuma i 1971. Dette var det første albumet som hadde den kjende Carpenters-logoen på framsida.

Karen syng solovokal på alle songane, utanom «Druscilla Penny» og «Saturday», og «Walk on By»-delen av Bacharach/David-medleyen, der Richard Carpenter syng solovokal med Karen på korvokal.

Mottaking

Allmusic gav albumet middels kritikk og meinte bilete på omslaget minna om eit skuleklassefoto. Dei kalla musikken veldig radiovenleg, utanom «Superstar». På liknande vis kalla Rolling Stone albumet «eksepsjonell skarp...radiomusikk», og kalla «Rainy Days and Mondays», «Let Me Be the One» og «(A Place to) Hideaway» som noko betre enn dei andre songane på albumet, trass i at Rolling Stone plasserte det førre albumet deira på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
Musikarar
Hal Blaine – trommer
Karen Carpenter – trommer, vokal
Richard Carpenter – arrangør, klaverinstrument, vokal, orkestrering
Jim Horn – blåseinstrument
Bob Messenger – bass, blåseinstrument
Joe Osborn – bass
Doug Strawn – blåseinstrument, klaverinstrument

Produksjon
Jack Daugherty – produsent
Dick Bogert – lydteknikar
Ray Gerhardt – lydteknikar
Norm Kinney – assisterande lydteknikar
Guy Webster – fotografi
Roland Young – kunstnarisk leiar

Lister

Vekeslister

Årsliste

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carpenters (album)» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
The Carpenters-album
Album produserte av Jack Daugherty
A&M Records-album
Engelskspråklege album
A Song for You av Carpenters

A Song for You er det fjerde albumet gjeve ut av Carpenters. Det kom ut 13. juni 1972. I følgje Richard Carpenter var A Song for You meint å vere eit konseptalbum der tittelmelodien og avslutninga skulle utgjere delar av «songen»."

På lista til Cash Box for 1972, vart A Song for You rangert som det 26. beste albumet.

Seks av songane på albumet vart gjevne ut som singlar: «Hurting Each Other», «It's Going to Take Some Time», «Goodbye to Love», «Top of the World», «I Won't Last a Day Without You» og «Bless the Beasts and Children».

Innhald

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal, trommer
Richard Carpenter - solo- og korvokal, klaverinstrument, orkesterarrangement
Joe Osborn - bassgitar
Tony Peluso - sologitar
Hal Blaine - trommer
Earl Dumler - obo, engelsk horn
Bob Messenger - tenorsaksofon, fløyte, altfløyte
Louie Shelton - gitar
Tim Weisberg - bassfløyte på «It's Going to Take Some Time»
Buddy Emmons - pedalsteelgitar på «Top of the World»
Norm Herzberg - fagott
Red Rhodes - steelgitar
Gary Coleman - perkusjon på «Hurting Each Other»

Singlar
"Hurting Each Other"
US 7" singel (1971) – A&M 1322
 «Hurting Each Other»
 «Maybe It's You»

"Bless the Beasts and Children"
JP 7" singel (1972) – AM-114
 «Bless the Beasts and Children»
 «Help»

"It's Going to Take Some Time"
US 7" singel (1972) – A&M 1351
 «It's Going to Take Some Time»
 «Flat Baroque»

"Goodbye to Love"
US 7" singel (1972) – A&M 1367
 «Goodbye to Love»
 «Crystal Lullaby»

"Top of the World"
US 7" singel (1973) – A&M 1468
 «Top of the World»
 «Heather»

"I Won't Last a Day Without You"
US 7" singel (1974) – A&M 1521
 «I Won't Last a Day Without You»
 «One Love»

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Song for You (The Carpenters album)» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

The Carpenters-album
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Jack Daugherty
A&M Records-album
Picabo Street

Picabo Street () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Idaho som vart verdsmeister i utfor ved VM i alpine greiner 1996, og olympisk meister i super-G under Vinter-OL 1998. I alt vann ho fem VM- og OL-medaljar i tida 1993-98.

Aktiv
Street tok sølvmedaljen i kombinasjonen i VM i alpine greiner 1993 i Morioka. Året etter sikra ho seg ein ny sølvmedalje då ho i Kvitfjell vart nummer to i utforrennet under dei olympiske leikane på Lillehammer. På Kvitfjell vart ho slått av tyske Katja Seizinger, to år seinare var rollene omsnudd. Under verdsmeisterskapen 1996 i Sierra Nevada i Spania vann Street utforrennet framfor Seizinger, i tillegg fekk den amerikanske kvinna bronsemedaljen i super-G-øvinga. Under vinterleikane 1998 i Nagano vann Street olympisk gullmedalje i super-G med minst mogleg margin, ho fekk tida 1.18,02 medan austerrikske Michaela Dorfmeister vart klokka inn på 1.18,03. I OL-utforen vart Street nummer seks.

Street vann ni renn i verdscupen i alpine greiner, alle saman i utfor. Alle sigrane kom i tida desember 1994-februar 1996, den siste kom i Narvik og på skotårsdagen. Begge desse sesongane, 1995 og 1996, vann ho FIS-pokalen som beste kvinnelege utforrennar.

Ho heldt det gåande til Vinter-OL på amerikansk grunn i 2002, utan å oppnå suksess.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Picabo Street» frå ,  den 4. februar 2015.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Alpinistar frå USA
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2002
Alpinistar under vinter-OL 2002
Eva Twardokens

Eva Twardokens () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Reno i delstaten Nevada som vann bronsemedaljen i storslalåm under alpint-VM 1985.

Aktiv
Twardokens overraska stort då ho rann inn til bronse i storslalåm under VM i alpine greiner 1985 i Bormio. I dei komande verdsmeisterskapane og vinterleikane 1992 og 1994 plasserte ho seg stadig vekk mellom dei ti beste i enkelttevlingar, ikkje mindre enn ti gongar var ho mellom dei ti beste. 

Også i verdscupen i alpine greiner makta ho berre sjeldan å sikre seg plass på sigerspallen. Andreplassar i super-G i 1985 og i storslalåm i 1991 var det beste ho oppnådde.

Twardokens la opp i 1995.

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Eva Twardokens» frå ,  den 4. februar 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Alpinistar frå USA
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Rumana i Israel

Rumana (arabisk رمانة, hebraisk רֻמָּנָה, רומאנה) er ein arabisk landsby i nord i Israel. Han ligg nær Nasaret og er ein del av al-Batuf regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 1 034.

Historie
Ein meiner at Rumana kan ha vore Romette, ein casuale som høyrte til Maltesarordenen i krossfarartida.

I 1596 var Rumana oppført i osmanske skattelister som ein del av Tabariyya nahiya i Safad liwa. Han hadde eit folketal på ni hushaldningar, all muslimar. Innbyggjarane betalte skatt for kveite, bygg, frukttre, bomull, geiter og bikubar.

Bibelforskaren Edward Robinson passerte landsbyen i 1852 og rekna med at det var den gamle Rimmon som høyrte til Sebulon-stamma. Den franske oppdagaren Victor Guérin skildra landsbyen i 1870-åra som liten og verna frå utsida av ein samanhengande mur, og hekkar av kaktus. Han fann mange fine restar frå tidlegare tider og spekulerte i om det var den bibelske staden Rimon, som er nemnt i Josvas bok. (Josva 19:13) I «Survey of Western Palestina» frå 1881 vart landsbyen (kalla Rummaneh) skildra som: Ein liten landsby bygd av stein og busett av kring 70 muslimar. Han ligg på ein låg rygg oppom ei slette, og her finst nokre oliventre. Vassforsyninga kjem frå cisterner og ein brunn.

I ei folketeljing i 1922 utført av Dei britiske mandatstyresmaktene hadde Rummaneh eit folketal på 37, der 33 var muslimar og fire kristne, medan i folketeljinga i 1931 hadde Rummana 36 busette hus og eit folketal på 197 med to kristne og 195 muslimar. I 1945 var folketalet 590 og det totale landområdet var 1 493 dekar, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 28 dekar for plantasjar og irrigert land, 796 for korn, medan 5 dekar var klassifisert som utbygde område.

I 1948 vart landsbyen erobra av det israelske forsvaret under Operasjon Dekel, 15-18. juli. Han vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rumana i Israel» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 

Robinson, Edward, Eli Smith (1856): Later Biblical researches in Palestine, and in the adjacent regions: A journal of travels in the year 1852
Velde van de, Carel Willem Meredith (1854): Narrative of a journey through Syria and Palestina in 1851 and 1852, transl (1854) VOL II. (p. 404)

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Rummana

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Uzeir

Uzeir (arabisk عزير, hebraisk עֻזֵיר) er ein arabisk landsby nord i Israel. Han ligg nær Nof HaGalil i Nedre Galilea og høyrer til al-Batuf regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 2 600.

Historie
Det er gjort funn frå romersk, bysantinsk og tidleg islamsk tid i landsbyen.

Seint i osmansk tid, i 1875, vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen og skildra han som ein stad med 20 hus i ei åsside. Nokre få gamle søyler stod att frå antikken. Ein muslimsk maquam med to små kuplar, tileigna «Neby A'ouzeir» låg i nærleiken. I «Survey of Western Palestina» i 1881 vart landsbyen (kalla El Azeir) skildra som: Ein steinlandsby ved foten av åsen. Sletta i nord er oppdyrka med bomull, kornsorten bygg, etc. Det bur kring 150 muslimar i landsbyen. Vassforsyninga er cisterner i landsbyen og ein tank.

I folketeljinga i 1922 utført av britiske styresmakter hadde 'Uzair eit folketal på 70, alle muslimar, medan Uzeir  i folketeljinga i 1931 hadde 15 busette hus og eit folketal på 88, alle muslimar. I 1945 var folketalet 150 medan det totale landområdet var 766 dekar, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 737 dekar nytta for korn, medan 7 dekar var klassifisert som utbygde område.

I 1948 vart Uzeir erobra av det israelske forsvaret under den andre delen av Operasjon Dekel, 15-18. juli. Landsbyen vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Uzeir» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Cinamon, Gilad (2012): ‘Uzeir, West, Hadashot Arkheologiyot – Excavations and Surveys in Israel, No. 124.

Bakgrunnsstoff
Velkomen til 'Uzeir

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Koto

Koto (kanji 筝) er eit tradisjonelt japansk musikkinstrument, ein langsiter med 13-strengar. Strenginstrumentet kom til Japan frå Kina på 700-talet, opphavleg som del av hoffmusikken gagaku. Gjennom mange hundreår utvikla det seg ei særeigen musikktradisjon for instrumentet, kotomusikken (sokyoku 筝曲), uavhengig frå orkesteret gagaku. Den klassiske kotomusikken i dag går attende til 1600-talet. Det finst også eit stort utval nyskapande samtidsmusikk for koto i dag. Koto er i slekt med andre austasiatiske langsiterar, som kinesisk guzheng, koreansk kayagum/gayageum og den vietnamesiske langsiteren đan trành.

Instrumentet er vanlegvis laga av trevirke frå laget av keisartre (Paulownia tometosa), og er om lag 190 cm langt. Det er utforma som ein boga langsiter med 13 strengar som går over 13 flyttbare stolar. Ulike skalaer kan stemmast ved å flytte på stolane. Strengene er tradisjonelt av silke, og er vanlegvis stemt i ein femtoneskala.

Tradisjonelt klimprar ein strengane med fingerplektrar på høgre tommel, peikefinger og langfinger. Halv- og heiltonar over strengetonen og vibrato får ein fram ved å presse strengen ned med venstre hand, på venstre sida av stolen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Johnson, H. (2004). The Koto: A Traditional Instrument in Contemporary Japan. Amsterdam: Hotei.
Lande, Liv. (2007). «Innovating Musical Tradition in Japan: Negotiating Transmission, Identity, and Creativity in the Sawai Koto School». Ph.D. dissertation, University of California Los Angeles. 
 

Klimpreinstrument
Siterinstrument
Japanske musikkinstrument
Now & Then av Carpenters

Now & Then er det femte studioalbumet til The Carpenters, gjeve ut 16. mai 1973. På årslista til Cash Box får 1973 låg Now & Then  på 20. plass. Det var mora til Richard og Karen, Agnes Carpenter, som føreslo tittelen på albumet.

Eldre songar var byrja og bli populære kring 1973, så B-sida av albumet inneheldt ein medley av gamle songar. Medleyen starta med Carpenters sin eigen «Yesterday Once More». Tony Peluso, gitaristen til the Carpenters, har stamma som radiopratar gjennom medleyen, som inkluderer songane «The End of the World», «Dead Man's Curve», «Johnny Angel» og «One Fine Day». Fleire «lyttarar» ringar òg inn i medleyen. Ein av desse er Mark Rudolph, eit syskenbarn av the Carpenters.

Bilen på framsida av omslaget, ein Ferrari 365 GTB/4 («Daytona») frå 1973 var eigd av Richard Carpenter.

Innhald

Lister

Vekeslister

Årlister

Tiårslister

Medverkande
Musikarar
Richard Carpenter – klaverinstrument, solo- og korvokal
Karen Carpenter – trommer (utanom «Jambalaya»), solo- og korvokal
Hal Blaine – trommer på «Jambalaya»
Joe Osborn – bass
Bob Messenger – fløyte, tenorsaksofon
Doug Strawn – barytonsaksofon
Tom Scott – blokkfløyte
Tony Peluso – solo- og rytmegitar, DJ på «Yesterday Once More"
Gary Sims – rytmegitar
Buddy Emmons – steelgitar
Jay Dee Maness – steelgitar
Earl Dumler – obo, bassobo/engelsk horn
The Jimmy Joyce Children's Chorus – korvokal på «Sing»

Andre
Produsentar: Richard og Karen Carpenter
Arrangement og orkestrering: Richard Carpenter
Lydteknikar: Ray Gerhardt, Assistant: Roger Young
Mastering: Bernie Grundman
Kunstarisk leiar: Roland Young
Fotografi (framside): Jim McCrary
Illustrasjonar: Design Maru (framside); Len Freas (innside)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Now & Then (The Carpenters album)» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
The Carpenters-album
A&M Records-album
Madrass

Ein madrass er eit underlag i ei seng. Det er den mjuke delen av senga som ein trekkjer laken over. Ordet madrass kjem via latin materas frå arabiske al-Matrah, som opphavleg betydde det ein kan kaste eller legge noko på, men som etter kvart vart nytta om ei sitjepute.

Madrasstypar 
I Noreg nyttar ein gjerne følgjande kategoriar om madrassar: 
 Vendbar madrass – denne blir mest nytta saman med ei seng med botn. Dette har vore den vanlegaste madrasstypen. Madrassen kan oftast nyttast på begge sider (derfor er han vendbar).
 Rammemadrass – ei vidareutvikling av den vendbare madrassen. Denne har ein trekonstruksjon under som trekket er festa til, der ein kan montere bein for å heve madrassen frå golvet. Ein treng med andre ord ikkje seng. Madrassen vert òg kalla boksmadrass.
 Kontinentalmadrass – ein kombinasjon av rame og vendbar madrass. Nederst mot golvet vert det nytta ein ramemadrass med bein eller sokkel, oppå desse vert det lagt vendbare madrassar, på toppen gjerne ein overmadrass. Denne løysinga skal gje ekstra god komfort.
 Overmadrass – denne blir brukt oppå andre madrassar for å gje ein ekstra god komfort. Det er gjerne høve for å ta av og vaske trekket på overmadrassen, og den blir òg tilrådd av hygieneårsaker.

Material 

Dei fleste madrassane har eit yttertrekk i bomull eller liknande tekstil, innvending er det mange variantar. 
 Stopping – Mest vanlig er bruk av skumgummi, men mange andre former for fyll eller stopping eksisterer, som til dømes krøllhår, ull, halm eller tang. I overmadrasser blir gjerne latex nytta som stopping, i tillegg til vattering med bomull eller holfiber.
Fjører – Spiralfjør har ofte ei lengre levetid enn stopping og er mest brukt i madrassar i dag. Dei mest brukte fjørsystema i Noreg er:
 Bonellfjør – eit standard spiralfjørsystem der fjørene står oppreist og er spunne saman med ståltråd.
 LFK – ei vidareutvikling av bonellfjørsystemet. Fjørene er gjerne mindre og derav plassert tettare, dette gjev ei betre passform på madrassen.
 Pose/Pocket – spiralfjørene står innbundne i kvar sin pose, som så er limt saman. Sidan fjørene ikkje er bundne saman vil dei verke meir individuelt og passformer i madrassen blir særs bra.
 Vatn – vasseng er i dag lite brukt. Madrassen består av ein pose fylt med vatn, gjerne med oppvarming. 
 Luft – slike madrassar blir gjerne som gjesteseng, sidan madrassen er lett å stue bort når han ikkje er i bruk.

Produsentar 
Dei mest kjente madrassprodusentane i Noreg er:

Norske 
 Brekke industrier
 Ekornes Svane
 Jensen
 Porolon
 Stjernemadrassen
 Westnofa
 Wonderland

Utanlandske 
 Dux
 Hilding AB (Sverige)
 Hästens (Sverige)

Sjå òg
 Seng
 Vasseng
 Laken

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Madrass» frå ,  den 6. februar 2015.

Bakgrunnsstoff

 Oppslagsordet «madras» i Ordbog over det danske prog (på dansk)
 Erdetfarlig.no (Miljødirektoratet): madrasser 

Liggemøblar
Husgeråd
Arabiske ord og uttrykk
Da Doo Ron Ron

«Da Doo Ron Ron» er ein hitsong frå 1963 av den amerikanske vokalgruppa The Crystals, produsert av Phil Spector Wall of Sound-stilen hans. Songen var skriven av Jeff Barry, Ellie Greenwich og Spector. Trommeslagar på songen var Hal Blaine. Dolores «LaLa» Brooks var solovokalist.

Songen vart spelt inn i mars 1963 i Gold Star Studios i Los Angeles. Jack Nitzsche og Larry Levine arrangerte songen.

Lovord
I 2004 vart songen rangert på 114. plassen på Rolling Stone si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene, men då denne lista vart oppdatert i ei ny utgåve i 2010, var songen ein av dei 26 som hadde falle ut av lista, som den høgast plasserte på lista i 2004. Han vart lista på 528 plassen på lista til Q Magazine over dei 1001 beste songane gjennom tidene. Berlin Media lista songen på 43. plassen på lista si over dei 100 beste singlane gjennom tidene i 1998. Han vart òg med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over «500 songar som forma rocken».

Lister
Den 11. mai 1963 nådde songen tredjeplassen på Billboard Hot 100 og fjerdeplassen på Cash Box-lista. Han nådde òg femteplassen på singellista i Storbritannia.

Lister

Musikkvideo
Det vart laga ein video av songen for MTV med den originale innspeligna av songen.

Andre versjonar

Shaun Cassidy-versjonen

«Da Doo Ron Ron» vart spelt inn i 1977 av tenåringsidolet Shaun Cassidy på den første soloplata hans, Shaun Cassidy. Singelen nådde toppen av Billboard Hot 100 i USA. Songen vart den første av tre singlar på rad for Cassidy som nådde topp 10 i USA. Denne versjonen låg i alt 22 veker inne på lista og selde til gullplate.

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Jack Nitzsche, The Searchers, Iain Matthews, Bette Midler, Tina Arena og John Bowles, The Donnas, The Beach Boys, Dave Edmunds, The Carpenters, The Raindrops og Brian Poole and the Tremeloes.

I 1963 song Johnny Hallyday ein fransk versjon, skriven av Georges Aber, i den første filmen hans, D'où viens-tu Johnny ? Andre franske songarar som har spelt songen på fransk er Frank Alamo (1. juni 1963), Richard Anthony og Sylvie Vartan, og Donald Lautrec i Quebec.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Da Doo Ron Ron» frå ,  den 6. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Singlar frå 1972
Singlar frå 1977
Singlar frå 1996
Songar skrivne av Ellie Greenwich
Songar skrivne av Jeff Barry
Songar skrivne av Phil Spector
Songar produserte av Phil Spector
The Crystals-songar
The Searchers-songar
Shaun Cassidy-songar
Bette Midler-songar
Tina Arena-songar
Carpenters-songar
The Beach Boys-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Philles Records-singlar