kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Mark Kirchner

Mark Kirchner () er ein tysk tidlegare skiskyttar og langrennar frå Neuhaus am Rennweg i Thüringen. Han har vunne fire individuelle VM-gull og eitt individuelt OL-gull, tre VM-gull i stafett og lagtevlingar, samt eitt OL-gull i stafett. I alt vann han 14 VM- og Ol-medaljar.

Aktiv

Skiskyting
Kirchner vart juniormeister individuelt allereie i 1988. To år seinare, før han var ute av junioralderen, vart han verdsmeister på 10 km under verdsmeisterskapen i skiskyting 1990 i Oslo. I same meisterskapen tok han ein gullmedalje i lagøvinga med DDR-mannskapen. Året etter sigra Kirchner i alle tre tevlingane under VM 1991 i Lahti.

Kirchner tok også medaljar i samtlege tre øvingar under vinter-OL 1992 i Albertville. Han vann gullmedaljen på 10 km og på stafetten gjekk han for det tyske vinnarlaget, dessutan tok han sølv på 20 km. I 1993 vann han 10-kilometeren i fjerde meisterskapen på rad. Under OL på Lillehammer i 1994 deltok Kirchner på det vinnande tyske stafettlaget, sameleis i VM 1995. Men korkje i 1994 eller -95 nådde han opp i medaljestriden i dei individuelle øvingane. I 1997 tok han si 14. og siste OL- eller VM-medalje, då han deltok på Tyskland sitt lag i lagøvinga.

Kirchner vann fem individuelle renn i verdscupen i skiskyting. Sesongane 1991 og 1993 kom han på andreplass i verdscup-turneringa, bakom høvesvis Sergej Tsjepikov og Mikael Löfgren.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1990 i Oslo: Gullmedalje på 10 km og i lagøvinga
VM i skiskyting 1990 i Kontiolax: Bronsemedalje i stafett
VM i skiskyting 1991 i Lahtis: Gullmedalje både på 10 km, 20 km og i stafett
Vinter-OL 1992 i Albertville: Gullmedalje både på 10 km og i stafett, sølvmedalje på 20 km
VM i skiskyting 1993 i Borovets: Gullmedalje på 10 km, bronsemedalje i stafett
Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Gullmedalje i stafett, nr 7 på 20 km
VM i skiskyting 1995 i Antholz: Gullmedalje i stafett, nr 15 på 20 km
VM i skiskyting 1997 i Osrblie: Sølvmedalje i lagøvinga

Langrenn
Kirchner deltok i langrenn i eit par sesongar etter han slutta å satse på skiskyting. Mellom anna gjekk han sisteetappen for Tyskland på 4 x 10 km stafett under Ski-VM 1999 i Ramsau, og kom på fjerdeplass.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff

 

Tyske skiskyttarar
Austtyske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Tyske deltakarar under vinter-OL 1992
Skiskyttarar under vinter-OL 1992
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Tyske deltakarar under vinter-OL 1994
Skiskyttarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under VM i skiskyting 1990
Deltakarar under VM i skiskyting 1991
Deltakarar under VM i skiskyting 1993
Deltakarar under VM i skiskyting 1995
Deltakarar under VM i skiskyting 1996
Deltakarar under VM i skiskyting 1997
Balke kyrkje

Balke kyrkje er ei langkyrkje frå ca. 1170 i Østre Toten kommune i Innlandet. I 1714 vart våpenhuset rive og kyrkja forlenga vestover med den såkalla Nykyrkja. Dagens takryttar er frå 1822.

Kyrkja er berømt for altartavla, den såkalla Mariatavla, og for å ha fostra eit kunstnarmiljø som har gjeve namn til Balkeskolen. I Oldsaksamlinga i Oslo er eit krusifiks og fleire helgenfigurar frå Balke utstilt.

Ved sida av kyrkja står eit kombinert bårehus og servicebygg frå 1966.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 Balke kyrkjelyd 

Kyrkjer i Østre Toten
Kyrkjer i Toten prosti
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Norske steinkyrkjer frå mellomalderen
Kulturminne i Østre Toten
Freda bygg i Innlandet
HTC Corporation

HTC Corporation () eller High Tech Computer Corporation, kjent som HTC, er eit taiwansk teknologiselskap som vart skipa 15. mai 1997. Det har hovudkvarter i Xindian distrikt i Ny-Taipei på Taiwan. HTC var opphvleg ein original design manufacturer og original equipment manufacturer som designa og produserte berbare datamaskinar for andre veremerke. 
I dag produserer det alt frå mobilar og nettbrett, men også tilbehøyr til produkta. 

Selskapet byrja etterkvart også å laga smarttelefonar, hovudsakleg for Windows Mobile. Det var med på å skipa Open Handset Alliance, ei gruppe mobiletelefonprodusentar og nettverkoperatørar vigd utviklinga av operativsystemet Android. HTC Dream (marknadsført av T-Mobile i mange land som T-Mobile G1) var den fyrste mobiltelefonen på marknaden til å bruka Android.

HTC byrja laga PDA og smarttelefonar i 2004 under varemerket Qtek. Det tok i bruk sitt eige namn for desse produkta i 2006, med lanseringa av HTC TyTN.

Selskapet har ein årleg omsetnad på 9,5 milliardar dollar og dei har 13500 tilsette. HTC var på toppen i 2011, men har sidan den gong tapt marknadsverdi på 90 prosent.

HTC vart skipa av Cher Wang () og H. T. Cho () i 1997. Cher Wang har halde fram som ein av leiarane for selskapet.

HTC er hovudsponsor av sykkellaget Team HTC Highroad, noko som dei har vore sidan 2009.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «HTC» frå ,  den 5. januar 2023.

Bakgrunnsstoff 

HTC i Store norske Leksikon
About, htc.com

Taiwanske føretak
Skipingar i 1997
Elektronikkprodusentar
Eirik Brandsdal

Eirik Brandsdal () er ein norsk langrennsløpar som har spesialisert seg innanfor sprint. Han blei fødd på Kjelsås i Oslo, der han også bur i dag. Erik har vore på det norske sprintlandslaget sidan 2010. I tillegg til landslaget går han for langrennsklubben Kjelsås IL, som han har vore ein del av sidan han var liten.

Verdscup og noregsmeisterskap 
Eirik Brandsdal gjekk sin fyrste verdscuprenn den 17. mars 2007. Den 5. desember 2009 fekk Brandsdal sin fyrste pallplass i sprintrennet i Düsseldorf. Hans fyrst verdscupsiger kom den 23. januar 2011 i eit sprintrenn i Otepää i Estland. Ei veke etter sigeren vart han norsk meister i sprint fristil. Rennet gjekk i Steinkjer den 28. januar 2011.

Han har totalt fire verdscupsigrar frå fire forskjellige stader; Otepää, Milano, Drammen og Stockholm. Dei tre sistnemnde sigrane kom alle i 2012. Han har også ein andreplass og to tredjeplassar i verdscuprenn. Samanlagt vart han nummer tre og beste nordmann i sprintcupen 2012. I 2013 tok han bronsemedaljen i NM på ski på 50 km.

Verdsmeisterskap
Brandsdal deltok i Ski-VM 2011, 2013 og 2015. I den siste meisterskapen tok han seg til finalen i sprintøvinga, men fall og kom i mål som sjette og sistemann.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 2007: Nr 18 i sprint i Meråker
Ski-NM 2008: Nr 9 i sprint i Trondheim 
Ski-NM 2009: Nr 7 i sprint på Gjøvik 
Ski-NM 2010: Nr 5 på 50 km på Tolga
Ski-NM 2011: Gullmedalje i sprint i Steinkjer
Ski-NM 2012: Gullmedalje i sprint, bronse på 50 km
Ski-NM 2013: Bronsemedalje i sprint på Vang
Ski-NM 2014: Nr 15 på 50 km i Sør-Fron
Ski-NM 2015: Gullmedalje på 50 km og 10 km i Harstad
Ski-NM 2016: Nr 4 i sprint i Tromsø
Ski-NM 2017: Sølvmedalje i sprint på Gran
Ski-NM 2018: Sølvmedalje i sprint 
Ski-NM 2019: Nr 12 i sprint i Meråker
Ski-NM 2020: Nr 5 i sprint i Drammen

Kjelder

Eirik Brandsdal , sprintgutta.no (henta 02.12.2013)
Eirik Brandsdal, eirikbrandsdal.com (henta 02.12.2013)

Denne artikkelen bygger på «Eirik Brandsdal» frå ,  den 9. desember 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Norske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Deltakarar under Ski-VM 2015
Folk frå Oslo
Borghild Niskin

Borghild Solveig Niskin () var ein norsk alpinist frå Hole i Buskerud. I tida 1946-56 vann ho 17 NM-titlar. Ho vart som fyrste kvinne tildelt Holmenkollmedaljen i 1956.

Karriere
Borghild Niskin, fødd Hansen på Sollihøgda i Hole, tok sitt fyrste noregsmeisterskap då ho i 1946 vann den fyrste av fem norske meistertitlar i slalåm. Ho debuterte i olympiske leikar under Vinter-OL 1948 i St. Moritz, der ho saman med Laila Schou Nilsen utgjorde Noregs kvinnelag. Hennar beste plassering var ein 19. plass. Betre gjekk det ikkje i VM 1950 i Aspen, der ho kom på 23. plass i utfor. Under OL 1952 på heimebane i Oslo vart ho beste norske deltakar med sjetteplass i storslalåm.

Etter gode prestasjonar i alpin-VM 1954 i Åre, der ho vart nummer åtte i utfor og i kombinasjonen, fylgde ho opp med sine beste resultat under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Med åtte tidels sekund opp til bronsevinnaren Thea Hochleitner vart ho nummer sju i storslalåm. Tidene frå dei olympiske tevlingane i slalåm og utfor vart rekna saman som ei VM-øving i kombinasjon; her kom Niskin på femteplass. OL-sesongen 1956, hennar siste sesong, vart avslutta med at ho tok sitt sjuande NM-gull i utfor.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Borghild Niskin» frå ,  den 9. desember 2013.  
 

Norske alpinistar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Norske deltakarar under vinter-OL 1952
Alpinistar under vinter-OL 1952
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956
Folk frå Hole
Ficus religiosa

Ficus religiosa, også kjend som heilag fiken, gudefiken, pipal og bo- eller bodhitre, er eit tre i fikenslekta som er utbreidd i Sør- og Søraust-Asia. Treet er viktig i buddhismen, djainismen og hinduismen. Buddhistiske overleveringar fortel at Gautama Buddha oppnådde oppvakning under eit slikt tre. Fikentreet er også ein tradisjonell medisinplante.

Ficus religiosa kan bli opptil 20 meter høg. Borken er gråleg og sprekk etterkvart som han blir eldre. Blada er runde på fasong med ein lang flik i enden, tynne og med skinande overflate. Dei har 5-7 sidevener. Fruktene er små, på storleik med ein pupill. Dei er grøne som kart og svarte når dei er mogne.

Treet blir pollinert av ein særskild veps, Blastophaga quadraticeps. På stader der både fikentreet og vepsen er innført, som Israel, Florida og Hawaii, kan Ficus religiosa vera ein invasiv art.

Treet kjem opphavleg frå eit område frå Himalaya til Sør-Kina, Vietnam og Nord-Thailand. Det er utbreidd som avenytre og tempeltre, både ved hindu- og buddhisttempel.

Borken frå treet har lenge vore brukt som medisin mot sår, smittestoff, diaré, diabetes og gonorré. Blada er blitt brukt mot hudsjukdommar, giftstoff og for å regulera menstruasjonssyklusen. Frukta er blitt brukt som avføringsmiddel, og i pulverform til å behandla astma. Medisinske forsøk har mellom anna påvist verknader mot fleire smittestoff og parasittar og at planten har ein god effekt mot diabetes.

Kjelder

Ficus religiosa, hear.org

Denne artikkelen bygger på «Ficus religiosa» frå ,  den 10. desember 2013.

Bakgrunnsstoff
Ficus religiosa L. , India Biodiversity Portal
 

Morbærfamilien
Medisinplantar
Plantar i Nepal
Plantar i India
Plantar i Bangladesh
Plantar i Kina
Plantar i Pakistan
Plantar i Thailand
Plantar i Vietnam
Plantar på Sri Lanka
Plantar i USA
Fikenslekta
Plantar i buddhismen
Plantar i hinduismen
Herodes den store

Herodes eller Herodes den store  (fødd 73 eller 74 f.Kr., død 4 f.Kr.) var konge av det romerske lydriket Judea i det første hundreåret f.Kr. Han er kjend for utviding av riket, ei storslått utviding av det andre tempelet i Jerusalem og bygging av festningane i Masada, Antonia og Herodium og hamna i Caesarea Maritima. Tilnamnet «den store» er likevel omstridd ettersom Herodes stod bak ei rekkje udådar og drap. I kristen tradisjon blir han sett i samanheng med barnemorda i Betlehem, men denne førestillinga er vanlegvis rekna som uhistorisk.

Livet til Herodes er detaljert omtalt i verka til den jødisk-romerske historikeran Flavius Josefus frå 100-talet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Herodes den store» frå ,  den 10. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
Litteratur
 Brandon, S.G.F. (1962): "Herod the Great: Judaea’s Most Able but Most Hated King" i: History Today 12, ss. 234–242.
 Grant, Michael (1971): Herod the Great. New York: American Heritage Press. ISBN 0070240736.
 Günther, Linda-Marie (2009): Herodes und Jerusalem, Stuttgart: Franz Steiner Verlag.
 Günther, Linda-Marie (2007): Herodes und Rom, Stuttgart: Franz Steiner Verlag.
 Kokkinos, Nikos (1998): The Herodian Dynasty: Origins, Role in Society and Eclipse, Sheffield, Sheffield Academic.
 Marshak, Adam Kolman (2006): "The Dated Coins of Herod the Great: Towards a New Chronology" i: Journal for the Study of Judaism 37 (2), ss. 212–240.
 Netzer, Ehud (2006): The Architecture of Herod, the Great Builder, Tübingen: Mohr Siebeck.
 Perowne, Stewart (1956): The Life and Times of Herod the Great. New York: Abingdon Press.
 Richardson, P. (1999): Herod the King of the Jews and Friend of the Romans, Edinburgh.
 Roller, Duane W. (1998): The Building Program of Herod the Great, Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520919358.
 Sandmel, Samuel (1967): Herod: Profile of a Tyrant. Philadelphia: Lippincott.
 Witztum, Eliezer (2006): King Herod: A Persecuted Persecutor. A Case Study in Psychohistory and Psychobiography, Berlin and New York, Walter de Gruyter.
 Zeitlin, Solomon (1963): "Herod: A Malevolent Maniac" i: Jewish Quarterly Review 54, ss. 1–27.
 Zeitlin, Solomon (1962–1978): The Rise and Fall of the Judean State. Philadelphia: The Jewish Publication Society.

Bakgrunnsstoff 
Herodes den store i Store norske leksikon
 Halachic Status of Herod , Yakov Shafranovich 2002
 Family trees , slektstrær for Herodes' familie
 Outline of Great Books Volume I – King Herod: utdrag fra tekstene til Josefus
 Timeline 49 to 1 BCE 
 Herod surnamed the Great i Encyclopædia Britannica fra 1911
 Herod, Catholic Encyclopedia
 King Herod the Great
Herod I, Jewish Encyclopedia

Grava til Herodes
 Tomb Found, graven funnet
 Herod's Tomb, images, bilder fra graven
 King Herod's Tomb Found Biblical Archaeology Review

Herodes-slekta
Personar i det nye testamentet
Judea
Døde av nyresvikt
Aguinaldo

Aguinaldo er ein type latinamerikansk folkemusikk som byggjer på gamle spanske julesongar. Han blir tradisjonelt framført ved juletider av parrandas, uformelle grupper av familie og vener som går frå hus til hus og syng. Omgrepet kan også visa til julegåver, til dømes pengar gjevne som belønning til julebukkar.

Puerto Rico 

På Puerto Rico byggjer aguinaldo på den gamle iberiske musikkforma villancico, som i dag typisk tyder 'julesong' på spansk. Musikken blir spelt i samband med julehøgtida og heilagetrekongarsdagen 6. januar.

Ein kan framføra aguinaldo i omvandrande grupper som går julebukkaktig frå hus til hus, overraskar verten med song og får servering for framføringa. Songane blir også sungne i kyrkjer. I tillegg blir det spelt mykje aguinaldo på radio ved julehøgtidene.

Tradisjonelle instrument er klimpreinstrumenta bordonúa, tiple og cuatro, blåseinstrumentet carracho eller güiro og rytmeinstrumentet maracas. I nyare tid har gitaren ofte erstatta bassgitaren bordonúa. I dag er det også vanleg å bruka trommer kalla pandereta plenera, messingblåseinstrument og anna til musikken, som no har mykje til felles med musikkforma seis. Kjende aguinaldoar kan framførast som rein instrumentalmusikk, til dømes pa cuatro.

Ein aguinaldosong er typisk bygd opp som ein decimilla, det vil seie av ti linjer som kvar har seks stavingar. Opphavleg hadde songane djupt religiøst innhald, men etterkvart laga ein også improviserte tekstar om meir kvardagslege tema, som julefeiringa, mat og drikke og tidvis til og med triste emne. 

Døme på songar er «De la Montaña Venimos» og «A Las Arandelas», som kan brukast som inngangssongar, bøner om mat og drikke som i «Si me dan pasteles» og «Si no me dan de beber», religiøse songar som «Rosa Blanca» og «Los Tres Reyes Santos». Elles har aguinaldoar ofte namn etter staden ekker tilhøva dei kom frå, som «Aguinaldo cagueño», «Aguinaldo jíbaro» og «Aguinaldo de costa».

Venezuela 
I Venezuela er aguinaldo ein type julesong som vanlegvis har seks vers.

Trinidad
På Trinidad er aguinaldo eller serenal ein type julesong innan parang- eller parrandasjangeren, som kom til Trinidad og Tobago frå Venezuela.

Sjå òg
Julebukk
Wassailing

Kjelder
«A Puerto Rican Christmas », elboricua.com
Tijana Ilich, «Puerto Rican Music - Jibaro Music - Seis, Aguinaldo, Bomba, Plena» , about.com
Aguinaldos , musicadepuertorico.com
The Decimilla, cuatro-pr.org

Denne artikkelen bygger på «Aguinaldo» frå ,  den 11. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
Atlas de Tradiciones de Venezuela, Fundación Bigott, 1998.

Bakgrunnsstoff
La Parranda Puertorriquena: The Music, Symbolism, and Cultural Nationalism of Puerto Rico's Christmas Serenading Tradition  (PDF), sensemaya.net
Espinosa, Juan (1984). Breve Prontuario en Torno a Nuestra Tradición Navideña, marranomusic.com

Musikkdøme
Aguinaldos  ved musicadepuertorico.com. Oversyn over ulike aguinaldoar, bruksområde og MIDI-filder.
Tekst, noter og omtale  (på spansk) ved coqui.net.
«Aguinaldo Jibaro», kort døme ved Smithsonian Folkways 

Latinamerikansk musikk
Karibisk musikk
Julemusikk
Puertoricansk kultur
Venezuela
Trinidad og Tobago
Puertoricansk musikk
Strømsgodset kyrkje

Strømsgodset kyrkje er ei langkyrkje i Drammen kommune i Viken fylke. Ho vart teikna av Christian Heinrich Grosch, som på den tida arbeidde med restaurering av Strømsø kyrkje.

Kyrkjegard 
På kyrkjegarden står eit gravkapell med 140 sitjeplassar, og det finst eit krigsminnesmerke over falne under andre verdenskrigen. Diktaren Per Sivle ligg gravlagd på Strømsgodset kyrkjegard.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Sigrid Marie og Håkon Christie: Strømsgodset kirke i «Norges Kirker»
 Strømsgodset kyrkjelyd om kyrkja, kyrkjegarden og gravkapellet
 
 

Kyrkjer i Drammen
Kulturminne i Drammen
Norske kyrkjer frå 1843
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Kyrkjer i Drammen prosti
Christian H. Grosch
John Atkinson Grimshaw

John Atkinson Grimshaw () var ein britisk målar frå viktoriatida som var sterkt påverka av prerafaelittane og noko av estetisismen. Han var særleg kjend for å måla byscener på nattetid og landskap.

Liv og gjerning

Grimshaw var fødd og døydde i Leeds. Han var son til ein politimann, og fekk inga formell kunstutdanning, med lærde seg opp på eigenhand. I yngre år hadde han fast kontorstilling i jarnbanen, før han i 1861 slutta i yrket og satsa fullt ut som målar, noko som skaka opp foreldra hans. Hans tidlege verk var helst stilleben med daude småfuglar, blomar og frukt, i ein stil som minner om verk av landsmannen William Henry Hunt. Medlemer av Leeds Philosophical and Literary Society var mellom hans fyrste kundar, noko som gav han ry på heimstaden og sette han i stand til å busette seg i ein av dei rikare bydelane i Leeds.

Frå 1862 byrja Grimshaw å stille ut verka sine i London, mellom anna viste han fram fem måleri på ei av Royal Academy of Arts sine utstillingar. Gjennom åra utvikla han ein særeigen stil, noko dei mange disige by- og hamnemotiva i skumringa,  natte- og haustscenene vitnar om. Grimshaw måla gatescener frå byar og forstader og måneopplyste bilete frå hamnene i London, Leeds, Liverpool og Glasgow. Han jobba mykje med lyseffekt, og mange av scenene var lyssette av lys inne frå bygningar, dei moderne gatelysa ein hadde byrja ta i bruk, eller i nokre høve av brannar. Grimshaw måla også portrett, interiørbilete, bilete av feer og litterære bilete inspirerte av verka til Longfellow og Tennyson. Hans kommersielle suksess gjorde at han i 1870 kunne flytte inn Knostrop Old Hall, eit herskapshus nær Leeds, og leiga eit andre husvære i kystbyen Scarborough. Midt i 1880-åra arbeidde han over eit kort tidsrom i eit atelier i Chelsea i London, ikkje langt frå det til den amerikanske impresjonisten James Whistler. 

Grimshaw gifta seg med syskenbarnet sitt Frances Hubbard (1835–1917) i 1856. Dei hadde femten born; av desse voks ni opp, og fleire blei målarar: Arthur Grimshaw (1864–1913), Louis H Grimshaw (1870–1944), Wilfred Grimshaw (1871–1937) og Elaine Grimshaw (1877–1970).

John Atkinson Grimshaw døydde i 1893 av tuberkulose. Han blei gravlagd i Woodhouse Cemetery (no St George's Fields) i Leeds.

Galleri

Kjelder

http://www.atkinsongrimshaw.co.uk/  

Denne artikkelen bygger på «John Atkinson Grimshaw» frå ,  den 14. desember 2013.  
Delar av denne artikkelen bygger på «John Atkinson Grimshaw» frå ,  den 22. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Lionel Lambourne, Victorian Painting, London, Phaidon Press, 1999
Alexander Robertson, Atkinson Grimshaw, London, Phaidon Press, 1996 ISBN 0-7148-2525-5
H.J. Dyos and Michael Wolff, eds., The Victorian City: Images and Realities, 2 Volumes, London, Routledge, 1973.
Christopher Wood, Victorian Painting, Boston, Little, Brown & Co., 1999

Bakgrunnsstoff
Artiklar om bileta til Grimshaw  i Yorkshire Art Journal (yorkshireartjournal.com)
Atkinson Grimshaw (1836-93): An Overview ved The Victorian Web (victorianweb.org)
John Atkinson Grimshaw. Biletgalleri ved illusionsgallery.com

Britiske målarar
Folk frå Leeds
Folk frå viktoriatida
Åssiden kyrkje

Åssiden kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1967 i Drammen kommune i Viken fylke. Kyrkja er oppført i raud teglstein og har 350 sitjeplassar i kyrkjesalen og 250 i tilstøytande sal. Kyrkjegarden er ved Åssiden kapell, om lag 1,7 km lengre vest, nær grensa til Nedre Eiker kommune.

Litteratur
 ==

Bakgrunnsstoff 
 Sigrid Marie og Håkon Christie: Åssiden kirke i «Norges Kirker»
 Åssiden kirke på Kyrjkesøk
 Åssiden kyrkjelyd
 
 Bygg uten grenser 
 Åssiden kyrkje på YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=u3brEldVDQg

Fotnotar

Kyrkjer i Drammen
Kyrkjer i Drammen prosti
Norske kyrkjer frå 1967
Kulturminne i Drammen
Arbeidskyrkjer
Skoger kyrkje

Skoger kyrkjer eller Skoger nye kyrkje er ei langkyrkje i upussa tegl i Drammen kommune i Viken fylke. Ho avløyste Skoger gamle kyrkje, som er den eldste kyrkja i Drammen.

Kyrkjegarden er stor og vart utvida i 2011–12.

Bilete frå kyrkja

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Sigrid Marie og Håkon Christie: Skoger kirke i «Norges Kirker
 Drammen kyrkjelege fellesråd om kyrkja
 Drammen kyrkjelege fellesråd om kyrkjegarden
 
 Kirkeliv i Skoger 1885 – 1940
 

Kyrkjer i Drammen
Kulturminne i Drammen
Norske kyrkjer frå 1880-åra
Kyrkjer i Drammen prosti
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
1885 i Noreg
Tangen kyrkje i Drammen

Tangen kyrkje er ei langkyrkje frå 1854 i Drammen kommune i Viken fylke. Ho avløyste ei tømra krosskyrkje frå 1696.

Kyrkjegarden ligg om lag ein kilometer frå kyrkja.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Sigrid Marie og Håkon Christie: Tangen kirke i «Norges kirker»
 Tunsberg bispedømme
 
 Tangen kyrkjelyd om kyrkja
 Tangen kyrkjelyd om kyrkjegarden
 

Kyrkjer i Drammen
Kyrkjer i Drammen prosti
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Heinrich Ernst Schirmer
Kulturminne i Drammen
1854 i Noreg
Strømsø kyrkje

Strømsø kyrkje  (i si tid kalla Hellige Kors kirke) er ei krosskyrkje frå 1667 i Drammen by i Viken fylke. Frå 1839 til 1843 var det storvøle på kyrkja under leiing av Christian Heinrich Grosch. Mykje av interiøret og inventaret vart fornya den gongen.

På kyrkjegarden står eit gravkapell.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Sigrid Marie og Håkon Christie: Strømsø kirke i «Norges Kirker»
 Strømso kyrkjelyd om kyrkja, kyrkjegarden og gravkapellet

Fotnotar 

Kyrkjer i Drammen
Kulturminne i Drammen
Norske kyrkjer frå 1660-åra
Kyrkjer i Drammen prosti
Krosskyrkjer i Noreg
Christian H. Grosch