kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Elisabet Fidjestøl

Elisabet Odrun Fidjestøl () var ein norsk arkitekt og politikar. Ho vert også omtala som Elisabet(h) Breen Fidjestøl. Det har samanheng med at ho i 1948 vart gift med Olav Andreas Findreng Breen (d. 1949) og i 1963 med Sigurd Fidjestøl.

Arkitektvirke 
Fidjestøl (då: Øydvin) gjekk ut frå arkitektlinja på Noregs tekniske høgskole i 1947. Ho vart tilsett ved distriktsarkitektkontoret i Kirkenes i 1948 og var frå 1953 tilsett hos arkitekt Ole Bjønnes i Tønsberg, for seinare å etablere eigen arkitektpraksis. Over fleire tiår teikna ho eit drygt dusin kyrkjer, for det meste på Austlandet, som stort sett kan reknast som arbeidskyrkjer. Innanfor denne sjangeren blir ho berre overgått av Harald Hille når det gjeld produktivitet. Av anna virke på arkitekturområdet kan ein nemna ei rekkje utvidingar og restaureringar av kyrkjer.

Politikarvirke 
I tillegg til arkitektvirket var Fidjestøl aktiv i politikken, der ho representerte Kristeleg Folkeparti. Ho sat i bystyret i Tønsberg i tre periodar frå 1955. Ho møtte som vararepresentant på Stortinget i periodane 1969–1973 og 1973–1977 og var fylkesvaraordførar i Vestfold i 1975–1983. I tillegg hadde ho ei rekkje andre tillitsverv.

Utvalde verk 

 Vesterøy kyrkje, Sandefjord (1967; eg. kun 1. byggetrinn)
 Solvang kyrkje, Tønsberg (1. byggetrinn 1969, 2. byggetrinn 1988)
 Sentrumskirken, Horten (1972)
 Straumen kapell, Sørreisa (1973)
 Nanset kyrkje, Larvik (1974)
 Restaurering av Torød kyrkje, Nøtterøy (1975)
 Birom på kvar side av tårnet i Leveld kyrkje, Ål (1976)
 Teie kyrkje, Nøtterøy (1977)
 Strindheim kyrkje, Trondheim (1979)
 Søndre Skøyen kapell, Oslo (1980)
 Mjøndalen kyrkje, Nedre Eiker (1983)
 Ullerål kyrkje, Hønefoss (1. byggetrinn, 1984)
 Fjell kyrkje, Drammen (1984)
 Skrim sportskapell, Kongsberg (1985)
 Vats fjellkyrkje, Ål (1990)
 Fogn kyrkje, Finnøy (1991)

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Elisabet Fidjestøl» frå , den 13. mars 2023.

Litteratur 
 
 Laila Riksåsen Dahl: «Elisabet Breen Fidjestøl til minne», i Tønsberg Blad, 11. desember 2013, s. 10.

Bakgrunnsstoff

 

Norske arkitektar
Norske politikarar
KrF-politikarar
Fylkestingspolitikarar i Vestfold‎
Grethe Ingmann

Grethe Ingmann () var ein dansk songar og musikar innan pop og jazz. Saman med ektemannen Jørgen Ingmann vann ho Eurovision Song Contest i 1963 med songen «Dansevise», ei bragd ingen danske klarte å gjenta før Olsen Brothers vann i 2000 med «Fly on the Wings of Love».

Bakgrunn 
Ingmann vart oppdaga allereie som 17-åring, og kort etter vart ho saman med jazzgitaristen Jørgen Ingmann, som ho gifta seg med i 1956. Dei to skapte seg snart eit namn i Skandinavia. Mannen hennar vart også internasjonalt kjend for instrumentalen «Apache», medan Grethe Ingmann sjølv kom inn på dei tyske hitlistene med songen «Hello Boy» i 1963. I midten av 1960-åra deltok ho på fleire tyske songfestivalar, men utanom «King of Soho» fekk ho ikkje noko større gjennombrot i nabolandet.

Ein av songane Ingmann framførte på desse festspela var «Der Sommerwind» (tekst: Hans Bradtke, musikk: Henry Mayer), som gjorde liten suksess då ho gav han ut på tysk og dansk, men i 1966 vart han ein verdshit for Frank Sinatra med engelsk tekst av Johnny Mercer.

I midten av 1970-åra havarerte ekteskapet med Jørgen, og det enda med at dei gjekk frå kvarandre. Etter dette deltok ho fleire gongar i Dansk Melodi Grand Prix, men ho vart ikkje vald ut til å representere landet i den internasjonale finalen. I 1980-åra heldt ho fram med arbeidet innanfor underhaldningsbransjen og fann tilbake til Jørgen, før ho i slutten av 1980-åra fekk kreft, som ho også døydde av i 1990.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Grethe Ingmann» frå , den 13. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Grethe Ingmann på Internet Movie Database
 Grethe Ingmann på Danske Film
 Grethe Ingmann på Discogs
 Grethe Ingmann på Music Brainz

Danske musikarar
Dansk Melodi Grand Prix-vinnarar
Danske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1963-deltakarar
Eurovision Song Contest-vinnarar
Folk frå København
Ski-VM 2023

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 2023 vart arrangert i tida 21. februar til 5. mars 2023 i Planica i Slovenia. 24 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen. I meisterskapsprogrammet var det gjort ei endring, med di parstafetten for menn i kombinert var erstatta av ei mix-tevling i kombinert. Utøvarar frå Russland og Belarus var stengt ute frå meisterskapen. Det var fyrste gongen ein ski-verdsmeisterskap fann stad i Slovenia.

Norske utøvarar dominerte meisterskapen og vann 12 av dei 24 tevlingane. Framgrunnsfigurane i meisterskapen var Jarl Magnus Riiber med fire gullmedaljar i kombinert, langrennaren Johannes Klæbo som vann heile fem (3-2-0) medaljar, medan langrennarane Pål Golberg, svenske Ebba Andersson og den tyske skihopparen Katharina Althaus alle sanka fire medaljar, høvesvis tre, to og tre gullmedaljar.

Langrenn, menn

Sprint, klassisk stil 

Dato: 23. februar

15 km fristil 

Dato: 1. mars

30 km/stilbyte 
 
Dato: 24. februar

50 km fellesstart klassisk stil

Dato: 6. mars

Lagsprint 

Dato: 26. februar

4 × 10 km stafett 

Dato: 3. mars

Langrenn, kvinner

Sprint klassisk stil 

Dato: 23. februar

10 km fristil 

Dato: 28. februar

15 km/stilbyte 

Dato: 25. februar

30 km fellesstart klassisk stil 

Dato: 4. mars

Lagsprint 

Dato: 26. februar

4 × 5 km stafett 

Dato: 2. mars

Kombinert, menn

Normalbakke &10 km 

Dato: 25. februar

Storbakke & 10 km 

Dato: 4. mars

Lagtevling (storbakke & 4x5 km) 

Dato: 1. mars

Kombinert, kvinner

Normalbakke & 5 km 

Dato: 26. februar

Kombinert, mixlag 

Dato: 26. februar

Kombinert, mixlag 

Dato: 26. februar

Skihopping, menn

Normalbakke 

Dato: 25. februar

Storbakke 

Dato: 3. mars

Lagtevling 

Dato: 4. mars

Skihopping, kvinner

Normalbakke 

Dato: 23. februar

Storbakke 

Dato: 1. mars

Lagtevling 

Dato: 25. februar

Skihopping, mixlag 
 
Dato: 26. februar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nordische Skiweltmeisterschaften 2023» frå ,  den 14. mars 2023.  

Ski-VM
Ski-VM 2023
Inger Jacobsen

Inger Johanne Jacobsen () var ein norsk songar og skodespelar.

Familie 
Jacobsen gifta seg i 1950 med buktalaren Jackie Hein Bülow Jantzen (fødd 8. januar 1923 i Odense, død 1. oktober 1959 i Lørenskog), som brukte scenenamnet Jackie Bülow. Dei var begge engasjerte av Jens Book Jensen på fleire av hans oppsetjingar på Chat Noir og turnéar i Noreg og utlandet i 1950-åra.

Artistkarriere

Jacobsen gav ut si fyrste plate allereie i 1941. Det var «Du er alltid i mine tanker»/«To små hjerter» med Kristian Haugers Danseorkester på Telefunken. Dei var henta frå filmen Den forsvundne pølsemaker. Etter krigen vart ho ein svært populær songar. Ho var på plateselskapa Musica (1946–1953) og Columbia (1954–1970), og var lett gjenkjenneleg med den mjuke, djupe altrøysta si. Som skodespelar og artist opptredde ho i revyar, tv, radio og teater heilt fram til 1990-åra, frå 1976 som tilsett ved Riksteatret. 

Inger Jacobsen deltok i den norske Melodi Grand Prix-finalen fire gongar, og vann finalen i 1962 med songen «Kom sol, kom regn». Hennar største slagar, singelen «Frøken Johansen og jeg» frå 1959, selde i over  eksemplar. Innspelinga var meint som ein parodi på datidas mange skillingsvise-liknande slagarar og måten dei vart sungne på.

Deltakingar i Melodi Grand Prix 
 1960: «Den dag du kommer»
 1960: «Et sommereventyr»
 1960: «En drøm er alt»
 1960: «En aften igjen»
 1960: «Ny smart hatt»
 1960: «Voi Voi»
 1960: «Lille Lilli-Ann fra Lillesand»
 1962: «Våre skal dagene være»
 1962: «Kom sol, kom regn»
 1964: «Hvor?»
 1971: «India»

Diskografi 
 1958: Djupt in i skogen
 1958: Vi seiler mot lykken
 1963: Letters From Norway, med Jens Book-Jenssen
 1966: Inger Jacobsens beste 
 1967: Refrenget 1, med Thore Skogmann
 1968: Refrenget nr. 2, med Thore Skogmann
 1970: Refrenget nr. 3, med Thore Skogmann
 1971: Refrenget nr. 4, med Thore Skogmann
 1973: Vi er dus med hele landet, med Jens Book-Jenssen
 1974: Einar Schankes gledeshus
 1977: Julerefrenget, med Thore Skogmann
 1979: Jeg har mitt hjerte i Oslo
 1993: Ja, vi husker
 2006: Diamanter
 2007: Refrenget - 41 sangfavoritter, med Thore Skogmann
 2007: Presang til mor

Filmografi 
 1941: Den forsvundne pølsemaker (stemme), radiosongar
 1957: Smuglere i smoking (stemme), songar
 1966: Kontorsjef Tangen, Fru Tangen
 1975: Einar Schankes gledeshus
 1975: Skraphandlerne, Tante Liv
 1994: I de beste familier, Ruth
 1994: Mot i brøstet, Vaskedama Agnes

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Inger Jacobsen» frå , den 13. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Inger Jacobsen hos Internet Movie Database
 Inger Jacobsen hos Sceneweb
 Inger Jacobsen hos Svensk Filmdatabas
 Inger Jacobsen hos The Movie Database
 Inger Jacobsen hos Discogs
 Inger Jacobsen hos Music Brainz
 Biografi i Norsk pop- og rockleksikon frå 2005
 Diskografi (utval)
 Diskografi 78-rpm (utval)

Norske songarar
Norske visesongarar
Norske skodespelarar
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1962-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Melodi Grand Prix 1960-deltakarar
Melodi Grand Prix 1962-deltakarar
Melodi Grand Prix 1964-deltakarar
Melodi Grand Prix 1971-deltakarar
Folk frå Oslo
Debrah Scarlett

Joanna Deborah Bussinger (), kjend under artistnamnet Debrah Scarlett, er ein norsk-sveitsisk songar og musikar.

Liv og virke

Bakgrunn
Scarlett vaks opp i Sveits og Noreg. Frå ho var seks til ho var ti år gammal budde ho med familien sin i Hakadal i Nittedal. 

Etter å ha flytta tilbake til Sveits reiste Scarlett mykje fram og tilbake mellom Sveits og Noreg. I 2013 deltok ho i The Voice – Norges beste stemme på norske TV 2, der ho kom til semifinalen. Hausten 2014 flytta ho tilbake til Noreg for godt for å kunne starte ein musikkarriere der, og i 2015 vann ho saman med Kjetil Mørland Melodi Grand Prix med låten «A Monster Like Me».

Karriere 

Hausten 2013 deltok Scarlett i det norske talentprogrammet The Voice – Norges beste stemme, der ho prøvesong med låten «Make You Feel My Love». Scarlett ble med på laget til Sondre Lerche og kom til semifinalen. I løpet av sangkonkurransen covra ho Florence and the Machine, Rihanna, Sonny Bono og The Black Keys. Ho har seinare omtala deltakinga i programmet som ein «døropnar». «The Voice fikk i gang karrieren min og ble en døråpner. Etter det har jeg jobbet mye med musikken, og jeg har blitt eldre og mer selvsikker.»

Hausten 2014 flytta Scarlett tilbake til Noreg, der ho mottok ein førespurnad frå artisten Kjetil Mørland om å bidra på ein song til Melodi Grand Prix. Scarlett takka ja til tilbodet etter å ha lese songteksta. Mørland ønskte ho som partner etter å ha sett ho i The Voice. Songen heitte «A Monster Like Me» og vann Melodi Grand Prix i 2015 med  røyster. Songen vart dimed det norske bidraget til Eurovision Song Contest 2015. Songen handlar om å konfrontere noko uoppgjort frå fortida og å måtte gje slepp på den man elskar. Både Adressa og Dagbladet roste stemma hennar og samanlikna Scarlett med den britiske songerinna Adele. Songen gjekk vidare frå semifinalen 21. mai og var finalist nr. 9 i finalen 23. mai. Debrah Scarlett og Mørland enda på 8.-plass i den internasjonale finalen med 102 poeng.

5. august 2015 deltok Scarlet i NRK-programmet Sommeråpent der ho framførte «Always On My Mind» med Mørland. Ho deltok også i musikkprogrammet Beat for beat 4. desember 2015. Ho framførte «A Monster Like Me» saman med Mørland i Melodi Grand Prix 2016.

Scarlett gav ut debutsingelen som soloartist, «To Figure», 26. februar 2016. Den er komponert og skriven av Scarlett og vart gjeven ut utan platekontrakt. Låten var ei blanding av fleire stilartar, og Scarlett ville ikkje vere «sjangerbunden». Den sveitsiske nettsida Blick.ch kalla låten «ein sterk ballade med djupn og mykje hjarte». EP-en DYS(U)TOPIA vart gjeven ut 17. mars 2017 med singelen «Cynical Youth». Nico Schmied og Gregor Brändli regisserte musikkvideoen til singelen.

Diskografi

EP-ar

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Debrah Scarlett» frå , den 13. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Debrah Scarlett hos Internet Movie Database
 Debrah Scarlett hos Discogs
 Debrah Scarlett hos MusicBrainz

Norske songarar
Sveitsiske songarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Melodi Grand Prix 2015-deltakarar
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2015-deltakarar
Folk frå Nittedal
Folk frå Basel
Sotnakkepetrell

Sotnakkepetrell (Pterodroma longirostris) er ein petrell i stormfuglfamilien av ordenen stormfuglar som hekkar på ei enkelt øy i Juan Fernández-øygruppa utanfor kysten av Chile.

Skildring 

Sotnakkepetrell er ein liten, 26-31,5 cm petrel med sterkt markert «M»-teikning på den mørkegrå oversida av vengen. Han har ein karakteristisk veldig mørk kam og maske over auget, som går over til mørkegrå på øvre bryst. Også overgump og øvre haledekkfjører er mørkegrå. Strupen er kvit, det same er nedre del av brystet og buken, og dessutan undersida av vengen, likevel med svart vengspiss og ein smal svart kant både bak og framme.

Arten skil seg frå dei fleste andre petrellane ved den kvite undersida av vengene. Til liks med flaggermuspetrell og masatierrapetrell, (Pterodroma defilippiana) er hovudet og halsen bleikare og dei ytre halefjørene er bleikare. Maoripetrell har ein meir avgrensa mørk flekk rundt auget, og juanfernandezpetrellen er større med større kvitt område over nebbrota og har ein svart knokeflekk.

Sotnakkepetrellar hekkar berre på éi øy i Chile, Alejandro Selkirk-øya i Juan Fernández-øyane utanfor Chile. Utanom hekketida trekker dei over det austlege og nordlege Stillehavet til område utanfor Japan, med observasjonar søraust for Hawaii, og nokre gonger har han også vorte sett ved New Zealand og utanfor California.

Sotnakkepetrellen hekkar i hòler i skråningar med bregneskog og tilstøytande grassletter i ei høgd på mellom 700 og 1120 moh. Her hekkar dei i koloniar med juanfernandezpetrellar. Dei byrjar med egglegging seint i november eller tidleg desember, legg eit enkelt egg som blir klekt mellom slutten av januar og midten av februar. Først i mai flyg ungane.

Status og trugsmål 

Verdas naturvernunion IUCN kategoriserer arten som sårbar (VU) basert på det faktumet at arten hekkar på ei enkelt lita øy. Verdsbestanden vart i 1986 anslått til 131 000 par og meir enn 400 000 individ, men nyare studiar tyder på at han kan vere mindre og minkande, sannsynlegvis på grunn av predasjon frå kattar, brunrotter og husmus.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Stejnegerpetrell» frå , den 13. mars 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

stormfuglfamilien
Gina G

Gina Mary Gardiner  (), kjend under artistnamnet , er ein australsk songar. Ho er mest kjend for å ha representert Storbritannia i Eurovision Song Contest 1996 med låten «Ooh Aah... Just a Little Bit». Songen vart ein internasjonal suksess og toppa den offisielle singellista i Storbritannia. Songen nådde også singellistene i Australia, New Zealand, Europa og USA. Songen enda berre på ein åttandeplass i Eurovision Song Contest i Oslo.

Bakgrunn 
Gardiner vart fødd i Queensland i Australia og flytta til Melbourne mot slutten av 1980-åra. Der jobba ho som DJ før ho vart med i dance-gruppa Bass Culture, som gav ut fleire singlar tidleg på 1990-talet. 

I 1994 flytta ho til London for å jobbe vidare med artistkarrieren, og i 1996 vart ho plukka ut til å delta i den britiske Melodi Grand Prix-finalen, med songen «Ooh Aah... Just a Little Bit». Ho vann den britiske finalen klårt og fekk representere Storbritannia i Eurovision Song Contest 1996 i Oslo.

Før den internasjonale finalen gjekk «Ooh Aah... Just a Little Bit» inn på den britiske singellista, og Gina G vart tidleg ein favoritt til å vinne Eurovision Song Contest, men i konkurransen enda ho berre på ein åttandeplass. Etter Eurovision Song Contest vart «Ooh Aah... Just a Little Bit» ein stor kommersiell suksess og toppa den britiske singellista. Han gjekk også inn på amerikanske Billboard Hot 100 og hitlister i fleire europeiske land, i tillegg til heimlandet Australia. Songen vart også nominert til ein Grammy i klassen Best Dance Recording i 1998. 

I 1997 slapp Gina G debutalbumet Fresh!, som inneheldt singlar som «I Belong To You», «Fresh» og gjennombrotslåten frå Eurovision Song Contest. Gina G klarte ikkje i å halde oppe suksessen frå «Ooh Aah... Just a Little Bit». Blant anna hamna ho i ein avtalestrid med produsenten sin. Avtalen gjorde, ifølgje Gina G sjølv, at ho ikkje kunne spele inn ein einaste tone, noko som øydela for heile karrieren hennar. Fyrst i 1999 vart ho løyst frå avtalen etter fleire rundar i retten.

I 2005 prøvde Gina G seg på nytt i den britiske finalen med songen «Flashback», men ho kom sist i finalen Making Your Mind Up 5. mars 2005.

Gina G bur no i Santa Monica i USA og har to barn.

Diskografi

Album

Remix album

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gina G» frå , den 13. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Gina G hos Internet Movie Database
 Gina G hos Discogs
 Gina G hos Eurovision.tv

Australske songarar
Britiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1996-deltakarar
Folk frå Brisbane
Safiya Zaghlul

Safiya Zaghlul () var ein egyptisk politikar. Ho var gift med Saad Zaghlul, som var president av Egypt i 1924.

Liv og virke
Zaghlul kom frå ein familie med tyrkiske røter. Ho var dotter av Mustafa Fahmi Pasha, som var den sjuande statsministeren i Egypt.

Då ektemannen hennar vart forvist til Seychellane i 1919, vart Zaghlul ein leiande politisk aktivist og leiarskikkelse innan Wafd-partiet. Bustaden hennar vart eit samlingspunkt for partiet, og ho organiserte og leia ein demonstrasjon med 500 kvinner i protest mot forvisinga av ektemannen hennar. Ho vart kjend som mor til Egypt (Umm al-Misriyyin).

Zaghlul etterfølgde seinare ektemannen til den internasjonale konferansen om Egypt i Paris.

I 1924 vart ektemannen vald til statsministar. Etter at han døydde i 1927 var Zaghlul sentral då partiet skulle velje ny partileiar og fungerte som rådgjevar for denne. Etter at partiet vart splitta i 1937 avslutta ho den politiske verksemda si.

Ho var også leiar for kvinnegruppa til Wafd-partiet.

Litteratur
Fina Gued Vidal: Safia Zagloul. R. Schindler, Kairo 1946

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Safiya Zaghlul» frå , den 13. mars 2023.

Bakgrunnsstoff

Egyptiske politikarar
Folk frå Kairo
Anna Deichman

Anna Deichman () var ei norsk kansellirådinne, systera til boksamlaren Carl Deichman. 

Deichman vart fødd i Viborg på Jylland, som dotter av Bartholomæus Deichman og kona Else Carlsdatter Rosenmeyer. I 1719 gifta ho seg i Christiania med rektor ved katedralskulen, Jacob Rasch. Dei fekk fleire barn. Paret donerte døypefonten til Vår Frelsers kirke i same by.

Etter at ektemannen døydde i 1737, flytta Deichman frå Christiania mot trakta rundt Porsgrunn, som ho på fleire måtar var knytt til. Systera Margrethe var gift med kanselliråd Herman Løvenskiold på Fossum; broren Peter budde på Menstad; mora bispinne Deichmann budde hos dottera på Borgestad og brørne Carl og Wilhelm budde også i området. Borna til Anna Deichmann vart inngifta i dei beste familiane i distriktet. Etter at ektemannen døydde mottok ho ein årleg pensjon på 40 riksdalar.   

Deichman døydde i 1754, og vart bisett i Eidanger kyrkje. Ein kan sjå alliansevåpenet til henne og ektemannen i Solum og Mælum kyrkje.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anna Deichman» frå , den 14. mars 2023.  

Folk frå Viborg
Ellen Winther Lembourn

Ellen Winther Lembourn () var ein dansk operasongar (sopran) og skodespelar.

Bakgrunn 
Winther var dotter av kjøpmannen Laurits Sørensen og kona hans Esther. Systera hennar er utdanna fiolinist og har vore tilsett i Det Kongelige Kapel.

Winther vart utdanna som musikkpedagog frå Jydsk Musikakademi i 1955 og to år seinare frå Det Kongelige Teater som operasongar. Same år debuterte ho som Cherubino i Figaros Bryllup.

I perioden 1957–1987 var Winther tilsett som operasongar ved Det kongelige Teater, der ho også hadde fleire roller i skodespel. Parallelt med dette hadde ho fleire gjesteframsyningar, blant anna ved Den Jyske Opera og i 1964 ved operaen i Kiel. I dei fyrste åra av karrieren song ho ei rekkje subretteroller. Seinare fekk ho mulighet til å utfalde seg i koloraturfaget, blant anna som Adele i Flaggermusen og Violetta i La Traviata.

Med sitt allsidige song- og skodespelartalent opparbeidde Winther seg etter kvart eit stort publikum, ikkje minst gjennom sine mange framsyningar i film og på tv (oprettane Jomfruburet, Flaggermusen og Valsedrømmer), i revy (Cirkusrevyen 1974) og musikalar som Sound of Music og Skaf mig en tenor.

I 1962 vann Wither Dansk Melodi Grand Prix med songen «Vuggevise». I den internasjonale finalen i Luxembourg enda ho som nummer 10 av 16 deltakarar.

I fjernsynsserien Matador spela Winther rolla som Minna Varnæs.

I 1968 mottok Winther Elisabeth Dons Mindelegat og i 1996 Olaf Poulsens Mindelegat. 19. desember 1983 vart ho utnemnd til riddar av Dannebrogordenen.

Frå 1960 til 1966 var Ellen Winther gift med pianisten John Winther, og paret fekk to barn. Ho var gift med forfattaren og politikaren Hans Jørgen Lembourn frå 1973 til han døydde i 1997.

Filmografi

Filmar 
 1959: Tornerose, stemme
 1959: De sjove år 
 1965: Landmandsliv 
 1968: I den grønne skov 
 1975: Sønnen fra Vingården 
 1976: Kassen stemmer 
 1984: Midt om natten 
 1987: Kampen om den røde ko 
 1988: Jydekompagniet 
 1988: Min skygge, novellefilm
 1995: Kun en pige

TV-produksjonar 
 1959: Jomfruburet
 1967: Valsedrømmer 
 1968: Flaggermusen 
 1969: En nat i Venedig 
 1976: Barselstuen 
 1978: Matador 
 1986: Jul på Slottet

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ellen Winther Lembourn» frå , den 14. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Ellen Winther Lembourn hos Internet Movie Database
 Ellen Winther Lembourn hos Svensk Filmdatabas
 Ellen Winther Lembourn hos Filmdatabasen
 Ellen Winther Lembourn hos DanskeFilm.dk
 Ellen Winther Lembourn hos The Movie Database
 Ellen Winther Lembourn hos Danske Filmstemmer
 Ellen Winther Lembourn hos Discogs
 Ellen Winther hos Discogs
 Ellen Winther Lembourn hos MusicBrainz

Danske songarar
Danske operasongarar
Danske skodespelarar
Dannebrogordenen
Dansk Melodi Grand Prix-vinnarar
Danske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1962-deltakarar
Folk frå Aarhus
Amalie Snøløs

Amalie Snøløs () er ein norsk påverkar, programleiar og tidlegare fotballspelar.

Fotballkarriere
Snøløs vaks opp på Birkeland i Agder. Ho byrja å spele fotball på moderklubben Birkenes IL. Ho vart teken ut på det norske J16-landslaget, til treningskamp mot England 5. juni 2012. Snøløs var 16 år då ho vart teken opp i A-stallen til toppserielaget Amazon Grimstad FK. Snøløs spela aktivt fram til 2017, då for Porsgrunn-klubben Urædd. Posisjonen hennar på fotballbanen var midtbanespelar.

Underhaldingsbransjen
Snøløs vart kjend for ålmenta då ho deltok i den trettande sesongen av Farmen i 2017, der ho enda på ein tredjeplass. Året etter var ho ein av tolv norske kjendisar som svinga seg på Skal vi danse-parketten. Snøløs har også delteke i 4-stjerners middag, Huskestue og har hatt ei birolle i den tredje sesongen av fjernsynsserien Semester og i CLMD sin musikkvideo til låten «Trouble». Hausten 2020 vart Snøløs programleiar i TV 2-serien «Blipp vs. Snøløs», saman med Stian Blipp. Programmet gjekk ut på at dei to programleiarane var lagleiarar for kvart sitt e-sportlag, og skulle konkurrere om å løyse nye oppdrag i kvar episode.

Fotballklubbar
Under er ei oversikt over klubbar Snøløs har spela for:
 –2012: Birkenes IL
 2013–2014: Amazon Grimstad
 2014: Gimletroll
 2014–2015: Urædd 
 2016: Amazon Grimstad
 2017: Urædd 2 
 2021: Birkenes IL

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Amalie Snøløs» frå , den 14. mars 2023.

Bakgrunnsstoff 
 Amalie Snøløs hos Noregs Fotballforbund
 Amalie Snøløs hos Soccerdonna
 Amalie Snøløs hos Internet Movie Database

Norske fotballspelarar
Norske programleiarar
Norske skodespelarar
Programleiarar for TV2
Skal vi danse-deltakarar
Farmen-deltakarar
Folk frå Birkenes