kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Errera Channel

Errera Channel er eit sund mellom Rongé Island og vestkysten av Graham Land. Det vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen i 1897–1899, under Adrien de Gerlache, som namngav sundet etter Leo Errera, ein professor ved Universitetet i Brussel som var medlem av Belgica-rådet.

Kjelder 

Sund i Graham Land
Danco Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter belgiarar
Ihor Pavljuk

Ihor Zynovijovytsj Pavljuk () er ein ukrainsk forfattar og forskar. Han er vinnar av Folkets Taras Sjevtsjenko-pris, Hryhorij Skovoroda-prisen, den internasjonale litterære Nikolaj Gogol-prisen «Triumph», den engelske PEN-klubben sin pris i 2013, og den sveitsiske kritikarprisen 2021.

Pavljuk har ein doktorsgrad i sosial kommunikasjon.

Utvalde publikasjonar (bøker)

Poesi 
Ungdomsøyer (1990) Острови юності
Vinden ikke fra her (1993) Нетутешній вітер
Stemme av dagens mån (1994) Голос денного Місяця
Glasstaverna (1995) Скляна корчма
Allergi mot evigheten (Babylonia) (1999) Алергія на вічність
Elementet (2002) Стихія
Maskulin fortunetelling (2002) Чоловіче ворожіння
Engelen (eller) engelsk språk? (Dikt av Ihor Pavlyuk på engelsk) (2004)
Magma (2005) Магма
Opprøret (2006) Бунт
Stemmegaffelen (2007) Камертон
Lyrik (2008) Лірика
Ukraina i røyken (2009) Україна в диму
Stratosfæren (2010) Стратосфера
Fangende høstens spindelvev (2011) Ловлячи осінні павутинки
En flytur over Svartehavet: utvalgte dikt (2019) A Flight over the Black Sea: Selected Poems

Prosa 
Biografi av poetstammens tre (2003) Біографія дерева племені поетів
Den forbudte blomst (2007) Заборонений цвіт

Monografiar 
Kunstner – Makt – Media: historisk og typologisk analyse (1997) Митець – Влада – Преса: історико-типологічний аналіз
Diagnostikk og prognose for løgn: digresjoner i teorien om kommunikasjon (2003) Діагностика і прогностика брехні: екскурси в теорію комунікації
Forfattere i presse (2010) Письменники у пресі

Barnebøker 
Den flyende kjelen (2003) Літаючий казан

Merknadar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 AMAZON.COM. Catching Gossamers: Catching Gossamers~A Double Hat Trick in Poetry
 European forfatter Innledning

Ukrainske forfattarar
Kaino-hama

Kaino-hama er ei lita strand som ligg 400 m sør for Nordvendfjøra, på sørsida av Aust-Ongul. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62, og namngjeven Kaino-hama ('Skjelstranda').

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Max Bolkart

Max Bolkart () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Oberstdorf. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka i 1960, og vart nummer fire i det spesielle hopprennet under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo.

Aktiv 
Bolkart vart nummer tre i hopprennet i Innsbruck på nyåret 1955, bak Torbjørn Ruste frå Noreg og Hemmo Silvennoinen frå Finland. Same plasseringa fekk han i same bakken nøyaktig eitt år seinare, då Koba Tsakadze frå Sovjetunionen vann føre Harry Glaß frå Aust-Tyskland. Seinare i 1956-sesongen vart Bolkart nummer fire i det olympiske hopprennet i Cortina d'Ampezzo. I 1957 vart han nummer tre i Innsbruck for tredje året på rad, han vart også nummer tre samanlagt i hoppveka, bak finnane Pentti Uotinen og Eino Kirjonen.

Under den tysk-austerrikske hoppveka 1959/60 vann Bolkart dei tre fyrste renna og sigra samanlagt med 878,0 poeng, mot austerrikaren Albin Plank sine 874,7 poeng. Hoppveka den sesongen var prega av få sterke utanlandske deltakarar, til dømes deltok ingen norske hopparar, medan Finland berre sende hopparar som ikkje var uaktuelle for den lange reisa til vinterolympiaden i Squaw Valley i California. Bolkart deltok i Squaw Valley og vart nummer seks i det spesielle hopprennet.

Bolkart kom på sjuandeplass i storbakken under verdsmeisterskapen på ski i Zakopane i 1962. Han vart så nummer to i Oberstdorf og nummer tre i Garmisch-Partenkirchen under hoppveka 1962/63, norske Toralf Engan var suveren vinnar i begge renna. Engan vart ein overlegen vinnar av hoppveka, medan Bolkart vart nummer tre, vel tre poeng bakom toaren Torbjørn Yggeseth frå Noreg.

Ved sidan av Helmut Recknagel og den norske verdsmeisteren i kombinert, Arne Larsen, var Bolkart ein av svært få som etter 1960 hoppa med armane strekt framover. På den tid var finnestilen den heilt dominerande, der skihopparane strekte seg aerodynamisk ut med samla, parallelle ski, og armane lagt bakover langs kroppen.

Bolkart vart vesttysk meister i åra 1956-58 og 1964. Han la opp i 1965.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Max Bolkart» frå , den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske skihopparar
Tyske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Tyske deltakarar under vinter-OL 1960
Skihopparar under vinter-OL 1960
Tyske deltakarar under vinter-OL 1964
Skihopparar under vinter-OL 1964
Rainer Schmidt

Rainer Schmidt () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Langewiesen i Thüringen, som tevla for Aust-Tyskland. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1972/73, og fekk sølvmedaljen under VM i skiflyging 1975, samt ein bronsemedalje under vinter-OL 1972 i Sapporo.

Aktiv 
Schmidt vart i januar 1970 nummer to i hoppvekerennet i Bischofshofen bakom Jiří Raška, samanlagt i hoppveka vart han nummer fem. Han vart også nummer to i Oberstdorf i romjula 1971. Under OL 1972 i Sapporo tok han bronsemedaljen i storbakken, 0,6 poeng bakom Wojciech Fortuna frå Polen som vann ein sensasjonell siger, og 0,5 poeng bak sølvvinnaren Walter Steiner frå Sveits.

Vinteren 1972/73 sigra Schmidt i opningsrennet i hoppveka i Oberstdorf, framom to landsmenn. Schmidt vann også det neste rennet i hoppveka, nyårsrennet i Garmisch-Partenkirchen. Deretter vart han nummer to i Innsbruck, før han sikra sigeren i hoppveka med kontrollert hopping i Bischofshofen. Der vart han nummer tolv og vann dermed med ein rimeleg klar margin den tysk-austerrikske hoppveka, 16,4 poeng føre landsmannen Hans-Georg Aschenbach.

Etter hoppveketriumfen klarte Schmidt sjeldnare enn før å hoppe seg til pallplassar. Men i 1975 kom han noko overraskande på andreplassen i VM i skiflyging i Bad Mitterndorf, berre slått av Karel Kodejška frå Tsjekkoslovakia.

Schmidt la vekk skihoppinga i 1976.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Rainer Schmidt» frå , den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Christof Duffner

Christof Duffner () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Triberg im Schwarzwald, ein kommune i delstaten Baden-Württemberg. Han vann OL-gull i 1994 og VM-gull i 1999 med Tysklands hopplandslag, samt VM-bronse i 1997. Mellom 1988 og 2004 deltok han i til saman 221 verdscuprenn. Fem gongar kunne han klive opp på sigerspallen, sin einaste siger i verdscupen fekk han i Oberstdorf 30. desember 1992.

Aktiv
Duffner debuterte på heimebane i 1988 i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Nøyaktig to år seinare fekk han sine fyrste verdscuppoeng i same bakken. Nye to år skulle før han fekk sin fyrste pallplass i verdscupen. Det rennet fann også stad i same bakken, og mykje overraskande kunne han stige heilt til topps. I dei komande åra fylgde to andre- og tredjeplassar.

Duffner var med på det tyske firemannslaget som vart olympiske meistrar i laghopping i Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Hansjörg Jäkle, Dieter Thoma og Jens Weißflog var dei andre på laget. I 1997 vart det bronse for det tyske laget under ski-VM i Trondheim, då var Weißflog bytta ut med Martin Schmitt, resten var dei same som vann OL-gullet. To år seinare tok Duffner, Thoma og Schmitt eit VM-gull i skihopping i Ramsau, då med Sven Hannawald på laget.

Duffner sleit med å hevde seg i dei individuelle renna i skimeisterskapane, ein tiandeplass i storbakken i Falun under ski-VM 1993 vart hans beste plassering. Derimot gjorde han det mykje betre i verdsmeisterskapane i skiflyging, med ei rad gode plasseringar. Han vart nummer fem både i 1992 og 1996, men hans beste prestasjonen var fjerdeplassen i den mellomliggjande meisterskapen i 1994 i Planica.

Frå 1991 til 2001 vann Duffner fire sølv- og to bronsemedaljar i dei tyske meisterskapane.
 
Han slutta som skihoppar i 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christof Duffner» frå ,  den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
Duffners profil på Sports-reference.com 
 
 

Tyske skihopparar
Olympiske meistrar for Tyskland
Tyske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Tyske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Tyske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Deltakarar under Ski-VM 1991
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2003
Maorimåse

Maorimåse (Chroicocephalus bulleri) er ein liten måse, endemisk for New Zealand og kan treffast i innlandet på Sørøya på kysten av begge hovudøyane.

Skildring 
Maorimåsen er ein liten, ternestor, lys måse, ca. 37 centimeter, hannar med gjennomsnittleg kroppsvekt på 300 gram, hofuglar 50 gram mindre vekt. Rygg og venger er lys sølvgrå, berre ytst på vengetuppane har dei ei smal, mørk stripe. Nebbet er langt og svart, beina er svarte, kan ha innslag av raudt.

Om vinteren kan ein finne maorimåsane langs store delar av kysten, inkludert hamnar og parkområde i kystbyar. Somme lever ved innsjøar på Nordøya, nokre fuglar kan trekke mot estuar om vinteren. Hekkeområdet er elvebreidder og innsjøar på Sørøya, mellom Marlborough og Southland. På Nordøya hekkar dei meir fåtalige ved Lake Rotorua og i kystområde som til dømes ved Manukau Harbour og Bay of Plenty.

Dietten er variert og består av marine virvellause dyr, insekt, skaldyr og fisk om vinteren. Når dei beitar i innlandet om sommaren tar dei fiskeyngel, små flyndrer, meitemakk, larver og andre virvellause dyr som dei finn i vassoverflata.

Maorimåsar er kolonihekkarar og kan danne tette, store koloniar på opp til 1000 par. Koloniane i innlandet kan ligge på grusbankar, ved kysten kan dei hekke ved sanddyner eller steinete område. Reira er små tuer bygd av gras eller tang med ei senking i midten, dei kan ligge i avstand på ca. 50 centimeter til naboreira. Kullet er på 1-4, vanlegvis 2 egg. Klekkinga skjer etter 20-24 dagar og ungane kan gå bort frå reirplassen etter ein dag. Etter 2 veker sym dei, og om lag 26 dagar gamle er dei flygedyktige. Dei kan bli hekkefuglar etter tidlegast 2 år, og kan ha levealder på over 18 år.

Arten har status som sterkt trua, og bestanden er estimert til ca. 96 000 kjønnsmodne individ (1998), og er minkande. Populasjonen på Nordøya aukar og dei utvidar utbreiingsområdet der.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
 BirdLife International (2013) Species factsheet: Chroicocephalus bulleri. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. januar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Måsefamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Takaka på New Zealand

Takaka er ein liten by som ligg i den søraustlege enden av Golden Bay, i nordenden av Sørøya på New Zealand, ved den nedste delen av Takaka-elva. Han ligg ved byrjinga av den svingete vegen som følgjer elvedalen før han klatrar over Takaka Hill, og bind Golden Bay saman med den tettare busette kyststripa i Tasman Bay i søraust.

Jordbruk, skogbruk, muslingoppdrett, kalksteinsbrot og turisme er dei viktigaste lokale næringsvegane. Området kring Takaka er mineralrikt, og gull, jarnmalm, kopar, sølv og asbest finst alle i lokalområdet, men ingen i kommersielt utvinnbare mengder. Området kring Takaka Hill er også kjent for grottesystema som ligg der, med den djupaste vertikale sjakta på New Zealand, Harwood's Hole, i nærleiken. Der er også eit stort Fonterra meierianlegg i Takaka. Dei siste seksti åra har området trekt til seg mange fargerike menneske frå heile verda, som livnærere seg av kunst, kunsthandverk og andre kreative syslar, og som freister skape seg eit godt liv i kontrakt til storsamfunnets ideal om konkurranse og profitt.

Byen er også kjend for Te Waikoropupu Springs (eller Pupu Springs), kjeldene som har det klåraste ferskvatnet i verda.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Takaka, New Zealand» frå ,  den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff

Byar på New Zealand
Tasman på New Zealand
Jones Mountains

Jones Mountains er ei isolert fjellgruppe som går 43 km frå aust til vest ved Eights Coast i Ellsworth Land, kring 80 km sør for Dustin Island i Antarktis. Karta laga av USA 1939-41 synte den omtrentlege posisjonen til fjella i høve til Dustin og Thurston Island, noko som indikerer at dei først vart sett på ein flytur frå skipet «Bear», 27. februar 1940. Fjella finst i det fjerne på flyfoto tekne av US Navy under Operasjon Highjump, 30. desember 1946, og vart observerte frå lufta av Edward Thiel og J. Campbell Craddock, 22. januar 1960.

Namnet vart foreslått av Thiel og Craddock etter dr. Thomas O. Jones (1908-93), ein amerikansk kjemikar som hadde ansvaret for det amerikanske forskingsprogrammet i Antarktis 1958-78.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jones Mountains» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 

Fjellkjeder i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Tula Mountains

Tula Mountains er ei fjellkjede som ligg like aust for Amundsen Bay i Enderby Land i Antarktis. Ho vart oppdaga den 14. januar 1930 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson og gjeven namnet «Tula Range» av han etter briggen til John Biscoe, Tula, som Biscoe segla med då han oppdaga Enderby Land i 1831. Namnet vart endra til «mountains» etter ein sledetur under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1958 av G.A. Knuckey.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tula Mountains» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Enderby Land
Roberto Cecon

Roberto Cecon () er ein italiensk tidlegare skihoppar frå Gemona del Friuli i Udine. Han deltok i internasjonal hoppsport i heile seksten sesongar, 1988–2003. Cecon vann bronsemedaljen i VM i skiflyging både i 1992 og 1994. Seks gongar gjekk han til topps i verdscuprenn i skihopping i perioden 1990-95, og kom på andreplass i verdscupen 1994/95. Han er Italias fremste skihoppar gjennom alle tider.

Aktiv
Cecon debuterte i verdscupen 30. desember 1987, to dagar etter at han fylte 16 år, i opningsrennet i hoppveka i Oberstdorf. Han enda på 54. plass. Eitt år seinare fekk han i Chamonix si fyrste pallplassering, mykje takk vere at han var ein av dei fyrste skihopparane som la om til den såkalla V-stilen. Den 16. februar 1990 kleiv han heilt til topps etter eit verdscuprenn i Predazzo i Val di Fiemme.

Den beste perioden hadde Cecon i fyrste halvdel av 1990-åra, særleg sesongane 1994 og 1995. Han vann bronsemedaljen i VM i skiflyging i 1992 i Harrachov, ein prestasjon han kopierte i den neste skiflygingsmeisterskapen i 1994 i Planica.  Hoppsesongen 1993/94 kom han på femteplass i verdscupen i skihopping. Sesongen etter, 1994/95, kom han på andreplass i verdscupen, milevidt bak den suverene einaren Andreas Goldberger frå Austerrike, men mod god klaring til tredjemann, Janne Ahonen frå Finland. 

Etter 1995 lukkast Cecon sjeldan med å prege resultatlistene i internasjonale renn. To gongar var han mellom dei seks beste i verdscuprenn perioden 1996-2003, begge gongane på tredjeplassen; i Trondheim i mars 1998 og i Kuopio i november 1999. Gjennom si tid som aktiv vann Cecon seks verdscuprenn og stod atten gongar på sigerspallen i same.

Frå 1988 til 2001 vann han det italienske meisterskapen i skihopping ni gongar. Åttandeplassen i storbakken i ski-VM 1995 i Thunder Bay var han beste plassering i noko ski-VM eller vinter-OL.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roberto Cecon» frå ,  den 12. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
 
 

Italienske skihopparar
Italienske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Italienske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Italienske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Italienske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Deltakarar under Ski-VM 1989
Deltakarar under Ski-VM 1991
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2001
Deltakarar under Ski-VM 2003
Trenarar
Utdøydd språk

Eit utdøydd språk er eit språk som ikkje lenger har levande morsmålstalarar. Prosessen der eit språk blir dødt blir kalla språkdød. Nokre gonger skil ein mellom eit utdøydd og eit dødt språk, der sistnemnde framleis blir brukt i visse samanhengar, men ikkje i spontan daglegtale og dermed ikkje lenger går gjennom den naturlege språkutviklinga ein finn i levande språk.

Språk kan døy ut når språktalarane døyr eller går over til andre språk. Dette kan skje når språksamfunnet blir utsett for stor påverknad fra andre språksamfunn. Talarane kan då gå over til eit heilt anna språk, eller språket kan gå gjennom så store endringar at det blir tale om eit nytt språk. Eit døme på eit nyleg utdøydd språk er akkalasamisk, der den siste talaren døydde i 2003. Eit eldre døme er norrønt, som er utdøydd fordi talarane har gått over til nyare språkformer.

Stundom gjer ein forsøk på å vekka utdøydde språk til live igjen ved å innføra det som daglegspråk for nye talarar, noko ein til dømes har gjort med hebraisk i Israel og kornisk i Cornwall.

Sjå òg
 Truga språk

Kjelder

døde språk i Store norske leksikon.

Denne artikkelen bygger på «Extinct language» frå ,  den 12. januar 2013.  

 
Sosiolingvistikk
Martin Koch

Martin Koch () er ein austerriksk skihoppar frå Villach. Frå 2006 til og med 2012 har han vunne sju gullmedaljar i laghopping for Austerrike i olympiske tevlingar og ymse verdsmeisterskap. Individuelt har han ein sølvmedalje frå VM i skiflyging 2008 og ein bronsemedalje frå VM i skiflyging 2012. Han er kjend som ein krafthoppar som gjer det særleg godt i dei store hoppbakkane. Faren Fritz Koch deltok i si tid internasjonalt for Austerrike i både kombinert-renn og i skihopping.

Karriere
Koch slo gjennom i internasjonal hoppsport i 2002-sesongen, der han vart nummer åtte i storbakken under vinter-OL i Salt Lake City og fekk same plassering i verdscupen samanlagt. Dei neste tre sesongane klarte han ikkje å fylgje opp, fyrst i OL-sesongen 2006 kunne han atter måle seg mot dei beste skihopparane i verda. I januar månad vart han nummer fire i VM i skiflyging i Bad Mitterndorf. Månaden etter var han med på å vinne gull i laghopp under OL 2006 i Torino, dei andre på laget var Andreas Widhölzl, Andreas Kofler og Thomas Morgenstern.

Koch vann sølvmedaljen i den individuelle konkurransen under skiflygings-VM i Oberstdorf i 2008, vel ti poeng bakom landsmannen Gregor Schlierenzauer. I lagtevlinga syrgde dei same to austerrikarane for gullmedalje til Austerrike, saman med Andreas Kofler og Thomas Morgenstern. Austerrike med Koch på laget forsvara VM-tittelen i skiflyging for lag både i 2010 og 2012. I 2012-meisterskapen tok han elles bronsemedaljen i den individuelle tevlinga, berre overgått av verdsmeisteren Robert Kranjec frå Slovenia og Rune Velta frå Noreg.

Koch var også med på dei austerrikske firemannslaga som vann gullmedalje i lagtevlinga under ski-VM 2009 i Liberec, i tillegg til begge gullmedaljane då det under ski-VM 2011 i Oslo vart arrangert lagkonkurransar både i normalbakken og storbakken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Koch» frå ,  den 13. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
 
 

Austerrikske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Verdsmeistrar i skiflyging
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Otto Leodolter

Otto Leodolter () er ein austerriksk, tidlegare skihoppar. Han vann den olympiske bronsemedaljen under vinterleikane i Squaw Valley i 1960. Både i 1961 og 1962 gjekk han til topps i hopprennet i Lahti.

Aktiv 
Leodolters var aktiv skihoppar i ti sesongar, frå 1955 til 1964. Før 1958 vart han lite lagt merke til. På nyåret 1958 vart han derimot nummer fire i renn både i Innsbruck og i Bischofshofen, og vart samanlagt det året nummer seks i den tysk-austerrikske hoppveka. Same sluttplasseringa fekk han også i hoppveka 1958/59. Leodolter kom på så tredjeplass i hoppveka 1959/1960, året etter kom han på andreplassen, slått med 7,7 poeng av Helmut Recknagel frå Aust-Tyskland. Leodolter vann aldri noko hoppvekerenn, men var nummer to tre gongar; Innsbruck 1960, Bischofshofen 1960 og 1961.

Leodolter deltok i alle dei internasjonale skimeisterskapane frå 1956 til 1964. Han vart nummer 12 i Lahti 1958, og opplevde høgdepunktet då han fekk bronsemedaljen i det spesielle hopprennet under OL 1960 i Squaw Valley i California. Han vart dermed den fyrste austerrikaren som vann ein OL-medalje i øvinga. I ski-VM 1962 i Zakopane vart han nummer 15 og 16, medan han i Innsbruck i 1964 kom på 17. plassen i storbakken.

I 1961 delte Leodolter sigeren i Lahti-rennet med finske Veikko Kankkonen og Sovjets Koba Tsakadze. Året etter vann Leodolter på ny i Lahti, vel to poeng føre Antero Immonen frå Finland.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Otto Leodolter» frå , den 13. januar 2013. 
 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Austerrikske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1960
Skihopparar under vinter-OL 1960
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1964
Skihopparar under vinter-OL 1964
Nordiske greiner under vinter-OL 1968

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1968 i Grenoble bestod av ti øvingar. Tre av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.

Medaljestatistikk

Kombinert

Menn

Normalbakkerenn og 15 km 

Dato: 10. og 12. februar

Langrenn

Kvinner

5 km 

Dato: 13. februar

10 km 

Dato: 9. februar

3x5 km stafett 

Dato: 16. februar

Menn

15 km 

Dato: 10. februar

30 km 

Dato: 7. februar

50 km 

Dato: 17. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: 14. februar

Skihopping

Menn

Normalbakken

Dato: 11. februar 
Le Claret-bakken (K-punkt 70 m) i Autrans

Storbakken

Dato: 18. februar 
Dauphine-bakken (K-punkt 90 m) i Saint-Nizier-du-Moucherotte

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1968/Ski Nordisch» frå ,  den 13. januar 2013.  
 

Øvingar under vinter-OL 1968
Nordiske greiner under vinter-OL