kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Just One Night av Eric Clapton

Just One Night er eit dobbelt konsertalbum frå 1980 av Eric Clapton. Det vart spelt inn på Budokan Theatre i Tokyo i desember 1979 då Clapton turnerte med det siste albumet sitt, Backless. Albumet nådde andreplassen i USA, tredjeplassen i Storbritannia og 13. plassen i Noreg.

Innhald

Medlemmar 
Eric Clapton: Gitar og vokal.
Henry Spinetti: Trommer.
Chris Stainton: Klaverinstrument.
Albert Lee: Gitar, klaver og vokal på «Setting Me Up».
Dave Markee: Bassgitar.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Just One Night (Eric Clapton album)» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 1980
Konsertalbum frå Nippon Budokan
RSO Records-album
Album produserte av Jon Astley
Tears in Heaven

«Tears in Heaven» er ein ballade skriven av Eric Clapton og Will Jennings om smerta Clapton følte då den fire år gamle sonen hans, Conor, omkom, etter å falle ut frå eit vindauge i 53. etasje frå ei leilegheit i New York hos ein ven av mora, den 20. mars 1991. Clapton, som kom til leilegheita kort tid etter ulukka, var synleg forstyrra i fleire månader etter. Songen er ein av dei mest populære songane til Clapton og nådde andreplassen i USA.

Will Jennings, som skreiv songen i lag med Clapton, var først motvillig til å hjelpe han med ein så personleg song. Songen vart først gjeven ut på filmmusikken til filmen Rush, og så på Unplugged året etter. Clapton vann med songen Grammyprisen for årets song, årets plate og beste mannlege popvokal i 1993.  «Eric og eg skulle skrive ein song for ein film kalla Rush. Me skreiv ein song kalla 'Help Me Up' for slutetn av filmen... så såg Eric ein annan stad i filmen for ein song og han sa til meg, 'Eg vil skrive ein song om guten min.' Eric hadde første verset av songen alt, som for meg er heile songen, men han ønskte at eg skulle skrive resten av versa og mellomspelt ('Time can bring you down, time can bend your knees...'), sjølv om eg fortalde han at det var så personleg at han burde skrive han sjølv. Han fortalte meg at han beundra det eg hadde gjort med Steve Winwood og til slutt var det ikkje noko anna enn å gjere som han bad om, trass i at det var kjenslemessig. Denne songen er så personleg og så trist at han er unik med min erfaring som låtskrivar» – Will Jennings

Clapton slutta å spele songen i 2004, samt songen «My Father's Eyes».
«Eg følte ikkje det tapet lenger, som er ein så stor del av dei songane. Eg må verkeleg sette over til dei kjenslene som var der då eg skreiv dei. Dei er på ein måte borte no og eg vil verkeleg ikkje ha dei attende. Livet mitt er annleis no. Dei treng truleg berre ein pause og kanskje eg spelar dei igjen seinare.»

Kort tid etter singelen kom ut, spelte han på MTV Unplugged og spelte inn ein ny versjon av songen.

Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er Joshua Redman, Warren Hill, Paul Anka, Declan Galbraith, Coko, Aaron Hall og Jeff Berlin.

Unser Star für Baku
I det andre programmet i den tyske musikktevlinga Unser Star für Baku, som òg var den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012, framførte Andrew Fischer songen «Tears in Heaven». Han enda på sjuandeplass, gjekk ikkje vidare i tevlinga, og fekk dimed ikkje representere Tyskland i Eurovision Song Contest 2012.

Kjelder

 "Tears in Heaven" entry at Songfacts
 "Tears in Heaven"  entry at Eric Clapton

Denne artikkelen bygger på «Germany in the Eurovision Song Contest 2012» frå ,  den 11. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
 Akkordar og tekst

Songar frå 1991
Eric Clapton-songar
Årets song i USA
Rockeballadar
Will Jennings-songar
Songar inspirerte av dødsfall
Songar om gråting
 362
Reconsider Baby

«Reconsider Baby» er ein bluessong gjort i vestkyst-bluesstil som er spelt av mange bluesartistar og andre artistar. Lowell Fulson sin «Reconsider Baby» vart ein hitt på Topp 10 på R&B-lista i USA og er anerkjent av Blues Foundation Hall of Fame og Rock and Roll Hall of Fame.

Original song
I 1954 skreiv Lowell Fulson og spelte inn «Reconsider Baby» som den første singelen sin for Checker Records, eit selskap under Chess Records. Songen var ein 12-taktsblues i middels tempo med ein gitarsolo av Fulson. Songen vart ein hit og låg 15 veker på R&B-lista der han nådde tredjeplass som høgaste plassering. I 1993 vart «Reconsider Baby» innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i kategorien «Classics of Blues Recordings».  Songen er òg på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma Rock and Roll".

Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn songen, mellom andre: 
 1960 - Elvis Presley frå Elvis is Back!
 1964 - Bobby Bland frå Ain't Nothing You Can Do.
 1966 - Magic Sam som «Hate to See You Go» frå Magic Touch.
 1969 - Ike and Tina Turner frå Outta Season.
 1972 - Freddie King frå The Texas Cannonball.
 1994 - Eric Clapton frå  From the Cradle.
 2004 - Joe Bonamessea frå Had to Cry Today.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Reconsider Baby» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1954
Singlar frå 1954
Bluessongar
Elvis Presley-songar
Eric Clapton-songar
Ike & Tina Turner-songar
Bobby Bland-songar
Joe Bonamassa-songar
Pilgrim av Eric Clapton

Pilgrim er eit album frå 1998 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i Olympic Studio i London seint i 1997. Albumet nådde fjerdeplass i USA

Historie
Pilgrim var det første albumet til Clapton med nye songar sidan Journeyman i 1989. Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Allmusic skildra albumet som «mildt», medan Rolling Stone-journalist David Wild gav det fire av fem stjerner og sa «Pilgrim er verket til nokon som har lært på den hardaste måten ein kan tenke seg at sjølv om han ikkje kan endre verda, så kan han kanskje endre seg sjølv.»

Då Eric Clapton ønskte å lage eit album, ønskte han å lage det «tristaste albumet» til no, så han ringte Simon Climie og starta prosjektet. Han hadde alt skrive to songar då sonen, Conor, døydde i mars 1991. Songane enda opp å vere «My Father's Eyes» og «Circus». «Circus» omhandla siste gong han såg sonen, då han tok han med på sirkus. Conor døydde dagen etter, då han fall ut av eit vindauge i 53. etasje i New York City.

Clapton eksperimenterer med trommemaskinar og enkelte lydar som synthesizerar, gitarar, og strykarar som minnar om R&B.

Songen «Pilgrim» var òg på filmmusikken til Dødelig våpen 4.

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget.

 Eric Clapton – gitar · vokal
 Simon Climie – trommeprogrammering · klaverinstrument · Pro Tools
 Steve Gadd – trommer
 Dave Bronze – bassgitar
 Chris Stainton – Hammondorgel
 Joe Sample – piano
 Nathan East – bassgitar
 Luís Jardim – bassgitar · perkusjon

 Andy Fairweather-Low – gitar
 Paul Carrack – Hammondorgel
 Greg Phillinganes – klaverinstrument
 Paul Brady – tinnfløyte
 Pino Paladino – bassgitar
 Alan Douglas – lydteknikar · miksing
 Mick Guzauski – miksing
 Kenneth «Babyface» Edmonds – korvokal

 Nick Ingman – strykearrangement
 The London Session Orchestra – strykarar
 Chyna Whyne – korvokal
 Paul Waller – trommeprogrammering
 Adam Brown – lydteknikarassistent
 Lee Dickson – gitarteknikar
 Mike Higham – ytterlegare Pro Tools
 Bob Ludwig – mastering

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

|-
!scope="row"|India (IMI)
|4× Platina
|80,000*
|-
!scope="row"|Israel (IFPI Israel)
|Gull
|20,000^
|-

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pilgrim (Eric Clapton album)» frå ,  den 15. mars 2011.

Eric Clapton-album
Album på toppen av VG-lista
Musikkalbum frå 1998
Reprise Records-album
Foxy Lady

«Foxy Lady» (eller stundom «Foxey Lady») er ein song av The Jimi Hendrix Experience frå albumet Are you Experienced i 1967. Songen finst òg på mange av samlealbuma til Jimi Hendrix. Rolling Stone kåra songen til den 152. beste på lista si over dei 500 beste rockesongane gjennom tidene. 

Songen er kjend for gitarriffet, der Hendrix skiftar mellom to oktaver. Det er ein av dei første songane der Hendrix nyttar feedback på ei studioinnspeling. Songen nyttar den såkalla Hendrix-akkorden, den dominante 7#9.

Den amerikanske versjonen av Are You Experienced har ført opp songen på plateomslaget som «Foxey Lady», som var ein trykkfeil, og mange skriv derfor namnet slik i dag.  

Gruppa hadde vanskar med å avgjere korleis dei skulle avslutte songen. Bassisten Noel Redding hevdar den siste akkorden var forslaget hans.

Hendrix kommenterte teksten sin og sa at han ikkje pleide å snakke til damer på ein så direkte måte som teksten indikerer.

Andre utgåver
Studioopptak
 1968 • The Human Beinz • Nobody But Me
 1968 • Booker T. and the M.G.'s • Soul Limbo
 1979 • The Cure • Three Imaginary Boys
 1989 • Roger Taylor's The Cross • Mad, Bad and Dangerous to Know
 1991 • Blue Cheer • Dining With the Sharks
 1999 • ESP • Lost and Spaced 
 2002 • Harry Manx • Wise and Otherwise
 2007 • ZZ Top • Live From Texas
 Konsertopptak
 1993 • Paul Rodgers • The Hendrix Set
 1998 • Popa Chubby • The Jimi Hendrix Music Festival
 Red Hot Chili Peppers og ZZ Top, stundom spelt på konsertar
 Paul McCartney spelar stundom denne songen etter «Let Me Roll It»
 Gitarist Roy Buchanan spelar stundom songen etter «Hey Joe»
 Gitarist Buckethead
 Songen er spelt av Mick Jagger med Jeff Beck på konsertar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Foxy Lady» frå ,  den 15. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1967
Jimi Hendrix-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
The Cure-songar
ZZ Top-songar
 153
Blue Cheer-songar
Voodoo Child (Slight Return)

«Voodoo Child (Slight Return)» er det siste sporet på det tredje og siste albumet til the Jimi Hendrix Experience, Electric Ladyland frå 1968. Songen er kjend for den tunge gitarspelinga med wah-wah. Songen vart plassert på 101. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største rocke ongane gjennom tidene.

Songen vart spelt inn i 1968, og vart gjeve ut på ny som singel etter Hendrix døydde i 1970. Singelen inneheldt tre songar, og nådde førsteplassen i Storbritannia. Dei to andre songane var «Hey Joe» og «All Along the Watchtower».

Opphav og innspeling
Opphavet til songen var i all hovudsak songen «Voodoo Chile», ein lang bluesjam med Steve Winwood på orgel. Den 3. mai 1968 (dagen etter «Voodoo Chile» vart spela inn), filma eit mannskap frå ABC Jimi Hendrix Experience medan dei spela songen.

Songen vart ein av songane Hendrix spelte mykje på konsertane sine og kunne variere i lengd frå 7 til 18 minuttar. Han spelte mellom anna songen på Woodstockfestivalen og i Royal Albert Hall i 1969.

Medverkande
Gitar, vokal, perkusjon: Jimi Hendrix
Bass: Noel Redding
Trommer, perkusjon: Mitch Mitchell

Ettermæle 
Soloen til Hendrix vart kåra til den 11. beste gitarsoloen nokon gong i Guitar World nr. 46. Hendrix var på Topp 100-lista seks gonger, meir enn noko andre på lista.

Joe Satriani kommenterte songen:

«Det er berre ein av dei beste elektriske gitarverka som nokon gong er spelt inn. Faktisk kan heile songen reknast som ein heilag gral av gitaruttrykk og teknikk. Han er eit landmerke av menneskelegheit.»

Kenny Wayne Shepherd:
«Dette er meir eller mindre gitarhymnen over alle. Frå det fantastiske opningsriffet til måten han bryt det ned i midten og vert funky, det heile er heilt utruleg. Det er ting Jimi gjorde på gitar som menneske berre ikkje kna. Du kan prøve heile dagen, og sjølv om du spelar dei riktige notane, så blir det ikkje det same. Det verkar definitivt som han kom frå ein høgare stad når han spela.»

Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er mellom andre: Joe Satriani, Steve Vai og Yngwie Malmsteen, Buddy Guy, Ben Harper, Pearl Jam, Angélique Kidjo, Gabriel Ríos, Kenny Wayne Shepherd, Rob Thomas, Stevie Ray Vaughan, Top of the Poppers, John Mayer, Stevie Winwood og Eric Clapton.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Voodoo Child (Slight Return)» frå ,  den 16. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Experience Hendrix: The Best Of Jimi Hendrix (Liner notes), Experience Hendrix, 1997.

Jimi Hendrix-songar
Songar frå 1968
Singlar frå 1970
Stevie Ray Vaughan-songar
Eric Clapton-songar
Buddy Guy-songar
 102
The Cry of Love

The Cry of Love er det fjerde studioalbumet til Jimi Hendrix, det kom ut i februar 1971 og var det første Hendrix-albumet som kom ut etter han døydde. Det vart miksa og sett saman av Eddie Kramer og Mitch Mitchell.

Oversyn
The Cry of Love og Rainbow Bridge inneheld dei fleste songane Hendrix hadde tenkt å gje ut som det neste albumet sitt, eit dobbeltalbum anten kalla First Rays of the New Rising Sun eller Strate Ahead. Alle songane var skrivne av Hendrix og spelte inn frå seint i desember 1969 og gjennom sommaren 11970, bortsett frå «My Friend». At Mitchell og Kramer var involvert gav albumet truverde, og det vart godt motteke av både tilhengjarar og kritikarar. Albumet nådde tredjeplasen i USA og andreplassen i Storbritannia. Det svert rekna som den mest nøyaktige tilnærminga til det siste albumet til First Rays of the New Rising Sun kom ut i 1997. «Freedom» vart gjeven ut som singel i USA, men nådde berre 59. plass. I Storbritannia vart «Angel» gjeven ut som singel, men denne nådde ikkje ein gong lista.

Innhald

Medverkande
Jimi Hendrix – solovokal, gitarar, korvokal, piano
Billy Cox – bass
Mitch Mitchell – trommer 
Juma Sultan – Perkusjon 
Buddy Miles – trommer på song 3
Noel Redding – bass på song 5

Andre musikarar
The Ghetto Fighters – korvokal på spor 1
Buzzy Linhart – vibrafon på spor 2
Billy Armstrong – perkusjon på spor 3
Steve Winwood – korvokal på spor 3
Chris Wood – korvokal på spor 3
Kenny Pine – 12-strengsgitar på spor 5
Jimmy Mayes – trommer på spor 5
Stephen Stills – piano på spor 5
Paul Caruso – munnspel på spor 5
Emeretta Marks – korvokal på spor 9

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Cry of Love» frå ,  den 16. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Jimi Hendrix-album
Knossos

Knossos (gresk Κνωσός) er den største arkeologiske funnstaden på Kreta, og truleg det seremonielle og politiske senteret til den minoiske kulturen. Det ligg i nærleiken av den noverande byen Iráklio.

Knossos er eit populært turistmål i dag. Delar av det har vorte «oppattbygd», noko som gjer det tilgjengeleg for tilfeldige vitjande på ein måte som eit arkeologisk felt av umerka ruinar ikkje er. Denne måten å rekonstruere ruinar på har ein i arkeologien gått vekk frå. Grunnen til det er mellom anna at rekonstruksjonen er basert på ein usikker teori om korleis det ein gong har sett ut.

Bakgrunnsstoff 

 Hellenic Ministry of Culture
 British School at Athens Knossos Pages . Onteraktiv omvising gjennom palasset
 Aegean Prehistory Online at Dartmouth
 Knossos på Wikimapia
 Project on the Palace of Knossos  Collegeprosjekt om Knossos

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Knossos» frå ,  den 16. mars 2011.  
 

Gresk bronsealder
Kreta
Periferieininga Iráklio
Gresk bronsealder
Arkeologiske stader i Hellas
Grästorp

Grästorp er ein svensk tettstad og centralort i Grästorps kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden  innbyggjarar. 

Grästorp var mellom 1812 og 1896 tingplass for Åse og Viste kommune. I 1867 fekk staden jernbanestasjon då den private jernbanelinja Uddevalla-Vänersborg-Herrljunga blei opna. Rundt stasjonen voks eit samfunn med kjøpmenn og handverkarar fram.

Bakgrunnsstoff 

Grästorps kommun
tettstader i Västra Götalands län
John Densmore

John Paul Densmore () er ein amerikansk musikar og låtskrivar. Han er mest kjend som trommeslagar i rockebandet The Doors. Etter The Doors har han òg arbeidt som dansar og skodespelar, og dessutan produsert teater, danseforestillingar og film.

Då The Doors var operative, vart det avtalt at kvar av medlemmane skulle kunne leggje ned veto mot at musikken til gruppa vart brukt i reklamesamanheng. Densmore nyttar seg av denne retten og sørgjer enno for at dette ikkje skjer, blant anna vart eit tilbod frå Cadillac på 15 millionar dollar for å bruke «Break on Through (to the Other Side)» avvist. Han gav ved eit høve løyve til at Pirelli dekk skulle kunne bruke «Riders of the Storm» berre i Storbritannia, men angra etterpå og gav pengane til veldedige føremål.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «John Densmore» frå , og «John Densmore» frå  den 16. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 

USA-amerikanske trommeslagarar
Folk frå Maine
The Doors
Break on Through (To the Other Side)

«Break on Through (To the Other Side)» er ein song av The Doors frå debutalbumet deira The Doors. Det var den første singelen til bandet og selde heller dårleg samanlikna med seinare hittar, og nådde berre 126. plass i USA. Trass i dette er han ein av signaturlåtane og dei mest populære songane til bandet.

24 år etter den originale amerikanske utgjevinga, vart «Break on Through» ein liten hit i Storbritannia og nådde 64. plass på lista der.

Oversyn
Songen opnar debutalbumet deira. Elektra Records ønskte songen sensurert og linja «she gets high», som vert repetert i den midtre delen av songen (etter linja «everybody loves my baby»). På den originale albumversjonen og alle andre utgjevingar fram til 1990-åra har ordet «high» sletta og Morrison syng berre «she gets» fire gonger før det siste skriket. Konsertutgåver og nyare utgåver av albumet har heile linja slik han var meint.

Komposisjon
Songen er skriven i 4/4-takt og er ganske rask. Melodien liknar songen «Stranger Blues» av bluesgitaristen Elmore James.

Stykket startar med ein jazz-aktig trommerytme, liknande opninga på «Soy Califa» av Dexter Gordon spelt av Billy Higgins. John Densmore likte den nye (på denne tida) bossa nova-bølgja som kom frå Brasil, så han valde å nytte dette i songen.  Det kjem så inn eit orgel, liknande introduksjonen på Ray Charles sin «What'd I Say», medan basslinja er typisk basslinjer nytta i bossa nova.

Gitarriffet til Krieger kom opphavleg frå Paul Butterfield-songem «Shake Your Moneymaker». Han endra på nokre tonar, samt rytmen og kom med gitaren for songen.

Salstrofé

Medverkande
Jim Morrison – solovokal
Ray Manzarek – Vox Continental-orgel, Fender Rhodes-pianobass
Robby Krieger – elektrisk gitar
John Densmore – trommer

Andre utgåver
Stone Temple Pilots spelte songen for hyllestalbumet til The Doors Stoned Immaculate. Det meksikanske hardrockbandet La Cuca har spelt songen som eit gøymt spor på albumet La Racha.

Då The Doors var med i ein episode av VH1 Storytellers med forskjellige gjesteartistar for Jim Morrison, song vokalist i Stone Temple Pilots, Scott Weiland på «Break on Through».

Det serbiske rockebandet Night Shift spelte songen i 2002 for debutalbumet Undercovers.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Break on Through (To the Other Side)» frå ,  den 17. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

 

The Doors-songar
Debutsinglar frå 1967
Songar om narkotika
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar frå 1967
Elektra Records-singlar
Stone Temple Pilots-songar
Hollywood Vampires-songar
Vanilla Fudge-songar
Elektra Records

Elektra Records  er eit amerikansk plateselskap som var verksamt frå 1950 til 2004. Selskapet vart i 2009 gjenoppretta som eit underselskap til Atlantic Records.

Historie 

Elektra Records vart grunnlagt 10. oktober 1950 av Jac Holzman og Paul Rickholt, og konsentrerte seg opphavleg om folkemusikkartistar som Judy Collins. Midt på sekstitalet byrja Elektra òg å gje ut plater i sjangrane rock og psykedelia. Blant deira mest kjende band var The Doors, Love og Incredible String Band. Dei har òg jobba saman med det kjende Heavy Metal-bandet Metallica på blant anna albumet Master of Puppets.

I 1970 vart selskapet selt til Kinney Corporation, som slo det saman med Warner Bros. Records til WEA (Warner-Elektra-Atlantic). Dette konglomeratet vart i 2004 selt vidare til eit nytt konglomerat, og i april same år vart etiketten lagt ned. Fem år seinare vart selskapet gjenoppretta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elektra Records» frå ,  den 17. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Artistar som har gjeve ut plater på Elektra på Engelsk Wikipedia

Skipingar i 1950
USA-amerikanske plateselskap
Eurovision Song Contest 1981

Eurovision Song Contest 1981 (ESC 1981) var den 26. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Simmonscourt Pavilion of the Royal Dublin Society i Dublin i Irland. Finalen fann stad laurdag 4. april. Storbritannia vann konkurransen med songen «Making Your Mind Up», framført av Bucks Fizz på engelsk.

Kypros debuterte i konkurransen dette året. Israel kom tilbake til konkurransen etter ikkje å ha deltatt i 1980. Jugoslavia returnerte også til konkurransen etter å ikkje ha deltatt sidan 1976. Italia trekte seg frå konkurransen grunna manglande interesse i heimlandet, og Marokko avstod frå å delta i konkurransen etter å ha deltatt for fyrste gong året før.

Bidraga

Finale 
 Finalen vart halden den 4. april 1981 i Simmonscourt Pavilion of the Royal Dublin Society.
 Storbritannia vann konkurransen for fjerde gong.
 Luxembourg og Danmark kom på ein delt 11. plass.
 Tyrkia og Portugal kom på ein delt 18. plass.
 Noreg sitt bidrag, Aldri i livet av Finn Kalvik, kom på sisteplass med null poeng.
 Under poengutdelinga levde resultatlista sitt eige liv, poeng kom og forsvann, på eit tidspunkt hadde Irland heile 326 poeng.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1981» frå , «ESC 1981» frå  og VG.no, den 18. mars 2011.  
 

Musikk i 1981
Eurovision Song Contest etter år
Arne Hoel

Arne Hoel () var ein norsk skihoppar, fødd i Skoger i Buskerud. Han vert særleg hugsa for sin tre sigrar i Holmenkollen, i høvesvis 1948, 1951 og 1959. Noregsmeister vart han ein gong, i 1956. Fem år tidlegare vann han NM-sølv. Hoel representerte både Ski- og fotballklubben Lyn og Idrettslaget Varg i Oslo. Han døydde i Oslo.

Hoel vart nummer seks under vinter-OL 1952 i Oslo, og nummer 11 i vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Han kom han på 13. plass under verdsmeisterskapen 1958 i Lahti.

Hoel slo gjennom då han vann hopprennet i Svenska skidspelen i 1947. I 1954 vart hopprennet i Holmenkollen avlyst, Hoel vann ei tevling i Holmenkollbakken seinare i sesongen, eit renn som ikkje vert rekna som eit Holmenkollrenn. To år etter vart han nummer to i Holmenkollrennet, bak den ferske olympiameisteren, Antti Hyvärinen.

Etter jamn, god hopping i den tysk-austerrikske hoppveka 1958/59 enda Hoel samanlagt på tredjeplassen, bak Helmut Recknagel frå DDR og austerrikaren Walter Habersatter.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1947: Siger i Svenska skidspelen
1948: Siger i Hollmenkollrennet
1951: Siger i Hollmenkollrennet, nr 2 i Svenska skidspelen i Sundsvall
1952: Nr 6 under OL i Holmenkollen. Nr 3 i Holmenkollrennet
1955: Nr 15 i Holmenkollen
1956: Nr 2 i Hollmenkollen. Nr 11 i OL i Cortina d'Ampezzo
1957: Nr 9 i Holmenkollen
1958: Nr 5 i Holmenkollen. Nr 13 under VM i Lahti
1959: Siger i Hollmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1950: Nr 6 i NM i Skuibakken i Bærum
Ski-NM 1951: Sølvmedalje i Narvik
Ski-NM 1952: Nr 5 i Porsgrunn
Ski-NM 1956: Gullmedalje i Drammen
Ski-NM 1958: Nr 5 i Oslo
Ski-NM 1959: Nr 5 på Gjøvik

I 1956 vart Hoel tildelt Holmenkollmedaljen for sine bragder i Holmenkollen.

Bakgrunnsstoff
 
Skiforeningens prisvinnerliste over Holmenkollmedaljen i PDF-format 

Norske skihopparar
Noregsmeistrar i skihopping
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Norske deltakarar under vinter-OL 1952
Skihopparar under vinter-OL 1952
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Folk frå Drammen
Helge Brendryen

Helge Brendryen () er ein norsk, tidlegare skihoppar. Under Ski-VM 1993 i Falun tok Brendryen gull med det norske laget i lagkonkurransen. Dei andre på laget var Bjørn Myrbakken, Øyvind Berg og Espen Bredesen. Han kom på femteplassen i storbakken. OL-sesongen 1994 hamna han langt nede på resultatlistene. 1995-sesongen vart ikkje mykje betre, men han overraska og vann sølvmedaljen under noregsmeisterskapen i Holmenkollen. Men han var langt bak den suverene vinnaren, Lasse Ottesen.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1993: VM-gull for lag. Nr 5 i stor bakke under VM i Falun. Nr 8 i Tauplitz (skiflyging)
1995: Nr 20 i Vikersund (skiflyging)

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
1993: Nr 5 både i normalbakken på Lillehammer og i storbakken på Odnes
1995: Sølvmedalje i storbakken i Oslo

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 

Norske skihopparar