kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Egretta


Egretta er ei biologisk slekt av fuglar og medlem av hegrefamilien, Ardeidae. Dette er mellomstore fuglar, dei fleste hekkar i varmare klimasoner. Medlemmer av denne slekta finst over nesten heile verda. Til dømes er silkehegren utbreidd i heile «den gamle verda», og spreier seg no i aukande grad frå Karibia til både Nord-Amerika og Sør-Amerika.

Egretta-artar har lange halsar og lange bein. På grunn av sitt lange og spisse nebb har hdei òg ei kroppsform rekna som typisk for hegrar. Fargene på fjørdrakta varierer. Nokre artar har ei rein kvit fjørdrakt, slik som silkehegren. Men kvithalshegren har berre kvitt på bryst og hals, resten av fjørdrakta er i gråskiferfarge. Dansehegren har to morfar, ein fargevariant har raudbrunt hovud og nakke, medan resten av drakta er skifergrå. Men ho har òg ein rein kvit morf. Heile fjørdrakta til skuggehegre er i mørk, gråskiferfarge.

Egretta-artar hekkar vanlegvis i koloniar, ofte med andre artar. Reiret blir bygd i tre eller buskar. Dei lever av insekt, fisk og amfibium. Dei fleste artane i slekta står urørlege i vatnet inntil eit byttedyr kjem i nærleiken. Dei kan òg vasse sakte gjennom vatnet. Skuggehegren har utvikla ein spesiell jaktteknikk med å spreie vengene sine som ein paraply over hovudet når han søkjer etter mat.

Artslista

Egretta i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler: 
 Kvithalshegre, Egretta picata, Pied Heron, (Gould, 1845), (LC)
 Kvitmaskehegre, Egretta novaehollandiae, White-faced Heron, (Latham, 1790), (LC)
 Dansehegre, Egretta rufescens, Reddish Egret, (Gmelin, JF, 1789), (NT)
 Skuggehegre, Egretta ardesiaca, Black Heron, (Wagler, 1827), (LC)
 Ruststrupehegre, Egretta vinaceigula, Slaty Egret, (Sharpe, 1895), (VU)
 Prakthegre, Egretta tricolor, Tricolored Heron, (Müller, PLS, 1776), (LC)
 Blåhegre, Egretta caerulea, Little Blue Heron, (Linnaeus, 1758), (LC)
 Snøhegre, Egretta thula, Snowy Egret, (Molina, 1782), (LC)
 Silkehegre, Egretta garzetta, Little Egret, (Linnaeus, 1766), (LC)
 Strandhegre, Egretta gularis, Western Reef Heron, (Bosc, 1792), (LC)
 Madagaskarsilkehegre, Egretta dimorpha, Dimorphic Egret, Hartert, E, 1914
 Sothegre, Egretta sacra, Pacific Reef Heron, (Gmelin, JF, 1789), (LC)
 Krithegre, Egretta eulophotes, Chinese Egret, (Swinhoe, 1860), (VU)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Egretta» frå ,  den 20. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
 James A. Kushlan & James A. Hancock: Herons. Oxford University Press, 2005, ISBN 0-19-854981-4

Referansar

Bakgrunnsstoff 

hegrefamilien
Fugleslekter
Knut A. Aaning

Knut Andreasson Aaning () var ein norsk fotograf frå Stryn. Han fekk opplæring i Bergen og frå rundt år 1900 arbeidde han som fotograf i Oppstryn. 

Etter at Aaning døydde vart negativsamlinga hans lagra i kjellaren i huset han hadde budd i og så vart den flytta ut i revefarmen. På 1970-talet enda han på søppelfyllinga. Av ei negativsamling som sannsynlegvis har innehalde mange tusen glasplater er berre 23 bevarte. Dei tilhøyrer Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane.

Fotografia syner mellom anna fleire gruppebilete med bryllaupsgjester og nokre med familiar utanfor garden sin i Stryn.

Han døydde ugift av «Influensa» på Fosnes i Oppstryn.

Referansar

Norske fotografar
Folk frå Stryn
Koinsidens i fysikk

Koinsidens er i fysikken noko som skjer samstundes, tids-koinsidens. Nemninga vert særleg nytta innan partikkelfysikk og kjernefysikk, der ein har interesse av å vite om fleire partiklar vert danna samstundes eller passerer ein stad samstundes, og derfor må reknast å vere ei følgje av same primære hending. For å måle koinsidens blir det nytta fleire teljarar som sender ut korte pulsar. Pulsane blir ført til same elektroniske krets, som berre sender signal vidare når det kjem inn signal frå to eller fleire på førehand valde teljarar samstundes. Ved å gjere signala frå teljarane korte kan ein i mange tilfelle praktisk talt utelukke høvet for at dette skuldast slump, og i alle tilfelle kan ein rekne ut kor mange tilfeldige koinsidensar ein skulle forvente innan eit visst tidsrom. Ein kan forseinke den eine pulsen og på den måten avgjere den verkelege tidsskilnaden mellom to pulsar som viser forseinka koinsidens. Ein kan òg konstruere kretsen slik at signalet berre blir sendt vidare når bestemde teljarar produserer signal og andre ikkje gjer det til same tid. Dette blir kalla antikoinsidens.

Kjelder

Eksperimentell partikkelfysikk
Blechnum Peaks

Blechnum Peaks er tre fjelltoppar, den høgaste på 640 moh., som ligg mellom Gulbrandsen Lake og Olsen Valley på nordkysten av Sør-Georgia. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee, etter det biologiske arbeidet til British Antarctic Survey i området. Namnet er inspirert av den sjeldne bregnen Blechnum penna-marina, som på Sør-Georgia berre finst på nord- og austsida av denne toppen og i den nærliggande Olsen Valley.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Blechnum Peaks» frå ,  den 20. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Fjell og åsar på Sør-Georgia
Mount Fagerli

Mount Fagerli er eit fjell på 1880 moh. i Allardyce Range på Sør-Georgia, som ligg 1 nautisk mil (19 km) sørvest for Marikoppa på nordsida av Kjerulfbreen. Det vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Søren Fagerli, bestyraren på stasjonen til Compania de Pesca i Grytviken, 1938-48.

Kjelder

Fagerli, Mount
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Anne Nymark Andersen

Anne Nymark Andersen () er ein norsk, tidlegare  fotballspelar. Ho vart europameister med Noreg i 1993 og verdsmeister i 1995. Dessutan vart ho cupmeister med IL Sandviken i 1995. Anne Nymark Andersen er tvillingsøster til Nina Nymark Andersen, ei tid spela dei to i lag både på Sandviken og på landslaget.

Aktiv

Klubbspel
Andersen spela sin første kamp i den norske toppserien med Bergens-laget Sandviken i 1991, og skåra sitt første mål heime mot Klepp Idrettslag på straffe. Ho var med på oppturen med Sandviken då klubben i 1995 kom på tredjeplass i serien og vann cupmeisterskapen, året etter vart det sølvmedaljar i seriespelet. Ho skåra i samtlege sesongar for klubben, med unnatak for den siste, 1998-sesongen.

Sesongane 1999-2000 spela ho for Arna-klubben Bjørnar, klubben ho hadde spela for som junior. Bjørnar spela frå 1997-sesongen i den norske toppserien, og var med i medaljekampen i 2000, men enda på fjerdeplassen i serien. Andersen la deretter fotbalsskoa på hylla.

Landslagsspel
Andersen debuterte på landslaget 17 år gammal, som innbytar, den 13. juni 1990 i ein EM-kvalifiseringskamp mot Finland. Sidan spela ho ikkje på landslaget att før enn i 1992. Under EM 1993 vart Andersen matchvinnar då ho skåra det einaste målet i semifinalen mot Danmark, og var på bana då Noreg slo Italia og vart europameister. Midtbanespelaren Andersen vart etter kvart fast på landslaget, og spela alle kampane då Noreg vart verdsmeister i 1995. Ho vann også bronse med landslaget under sommar-OL 1996. I 1999 spela ho sin 65. og siste landskamp, ni goongar fekk ho nettkjeninng som landslagsspelar.

Merittar
EM-gull 1993 for Noreg
VM-gull 1995 for Noreg
OL-bronse 1996 for Noreg

Cupgull 1995 med IL Sandviken
Seriesølv 1996 med IL Sandviken
Seriebronse 1995 med IL Sandviken

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Anne Nymark Andersen» frå ,  den 20. april 2013.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Fotballspelarar under sommar-OL 1996
Idrettsutøvarar frå Bergen
Nina Nymark Andersen

Nina Nymark Andersen, gift Jakobsen, ()
er ein norsk, tidlegare fotballspelar som vart europameister med Noreg i 1993 og verdsmeister i 1995. Ho vart dessutan cupmeister med IL Sandviken i 1995.

Klubbspel
Andersen vart inspirert av tvillingsystera Anne til å spele fotball. Fram til 1994 spela ho, som systera, for Sandviken. Ho melde då overgang til Idrettsforeningen Fløya, ettersom ho flytta til Tromsø. Då Fløya rykte ned ved sesongslutt pendla Andersen til spel for moderklubben Sandviken fram til og med 1996, då ho la opp som spelar, 24 år gammal. Ho opplevde såleis cuptriumfen for Sandviken i 1995.

Landslagsspel
Andersen var med landslaget i dei fire sesongane frå 1993 til 1996: Gjennom dei få sesongane fekk ho med seg EM-gull, VM-gull og OL-bronse.

Merittar
EM-gull 1993 for Noreg
VM-gull 1995 for Noreg
OL-bronse 1996 for Noreg

Cupgull 1995 med Sandviken

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Nina Nymark Andersen» frå ,  den 20. april 2013.

Notar

Norske landslagsspelarar i fotball
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Fotballspelarar under sommar-OL 1996
Idrettsutøvarar frå Bergen
Detlef Michel

Detlef Michel () er ein tysk, tidlegare friidrettsutøvar frå Berlin, som tevla i spydkast for DDR og Berlin SC. Han vart verdsmeister i øvinga i 1983, og tok to EM-medaljar; ein sølvmedaljen i 1986 og ein bronsemedalje i 1982. Michel er 184 cm høg og hadde ei tevlingsvekt på kring 93 kg.

Aktiv
Michel vart austtysk meister i spydkast sju gongar: 1975, 1979, 1980, 1982, 1983, 1986 og 1987. Han deltok i friidretts-VM 1978 og vart nummer fire. To år seinare mislukkast han å kvalifisere seg til spydkastfinalen under OL i Moskva. Under europameisterskapen i 1982 vann han si fyrste EM-medalje, sjølv fekk han bronse då landsmannen Uwe Hohn vart europameister. Året etter vart Michel verdsmeister i Helsingfors, med eit kast på 89,48 meter var han nærare fire meter føre dei andre medaljevinnarane.

Grunna boikott deltok ikkje Aust-Tyskland i sommar-OL 1984, derimot tok Michel sølvmedaljen under EM i friidrett 1986. Han deltok i sommar-OL 1988, men kom ikkje til finalen. Michel la opp som spydkastar i 1990.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Nr 4 – 85,46 m
EM 1982 i Aten: Bronsemedalje – 89,32 m, bakom Uwe Hohn (91,34 m) og Heino Puuste (89,56 m)
VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje – 89,48 m, framom Tom Petranoff (85,60 m) og Dainis Kūla (85,58 m)
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje – 81,90 m, bakom Klaus Tafelmeier (84,76 m)

Tyske spydkastarar
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Sergej A. Makarov

Sergej Aleksandrovitsj Makarov () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Podolsk som tevla i spydkast. Han vart verdsmeister i øvinga i 2003, og har dessutan eitt EM-sølv, to OL-bronsar og ein VM-bronse i premiesamlinga si. Hans personlege rekord er på 92,61 m. Aleksandr Makarov, som fekk OL-sølv i spydkast i 1980, er far hans.

Aktiv
Makarov fekk sin internasjonale meisterskapsdebut under sommar-OL 1996, der han vart nummer seks. Året etter kleiv han ein plass opp på premiestigen i VM i friidrett, for så å klive endå eit steg opp i EM i friidrett den påfylgjande sesongen. I 2000 vann han OL-bronsen i spydkast, ein prestasjon han gjentok fire år seinare, under sommar-OL 2004 i Athen. Øvinga vart då vunnen av nordmannen Andreas Thorkildsen. I tida mellom dei to olympiadane hadde Makarov vunne EM-sølv i 2002, og vorte verdsmeister i spydkast 2003. Han vann si siste store meisterskapsmedalje då han fekk bronsen under friidretts-VM 2005 i Helsingfors. 

Med ein personleg rekord på 92,61 ligg Makarov på tredjeplass på verdsstatistikken i spydkasting. Rekordkastet oppnådde han i Sheffield i 2002.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 – 85,30 m
VM 1997 i Aten: Nr 5 – 86,32 m
EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 86,45 m
VM 1999 i Sevilla:Nr 9 – 83,20 m
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 88,67 m, bakom Jan Zelezny (90,17 m) og Steve Backley (89,85 m)
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 – 83,64 m
EM 2002 i München: Sølvmedalje – 88,05 m, bakom Steve Backley (88,54 m)
VM i 2003 i Paris: Gullmedalje – 85,44 m, framom Andrus Värnik (85,17 m)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 84,84 m, bakom Andreas Thorkildsen (86,50 m) og Vadims Vasilevskis (84,95 m)
VM i 2005 i Helsingfors: Bronsemedalje – 83,54 m, bakom Andrus Värnik (87,17 m) og Andreas Thorkildsen (86,18 m)
VM i 2007 i Osaka:  Utslått i kvalifiseringa (78,22 m)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (72,47 m)
EM 2010 i Barcelona: Nr 7 – 80,86 m
VM 2011 i Daegu: Nr 12 – 78,76 m

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sergei Alexandrowitsch Makarow» frå ,  den 21. april 2013.  
 

Russiske spydkastarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Russland
Russiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Precious Peaks

Precious Peaks er ei rekkje av tre mørke fjell på nordaustsida av Martelfjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, 1908-10. Fjellrekkja vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Alan Precious frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), vêrobservatør ved Hope Bay i 1954 og 1955, og leiar for Admiralty Bay-stasjonen i 1957.

Kjelder

Fjell på King George Island
Mount Reina Sofía

Mount Reina Sofía (spansk Monte Reina Sofía) er eit stort sett isfritt fjell med ei høgd opp mot 275 moh. på Hurd Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og oppom Johnsonsbreen i aust og nordaust. Den spanske antarktisbasen Juan Carlos Primero ligg i nord-nordvest.

Fjellet er kalla opp etter dronning Sofía av Spania.

Fjellet ligg 1,3 km vest for Ballester Point, 2,24 km sørvest for Charrúein rygg, 2,5 km vest for Napier Peak, 2,8 km nordvest for Moores Peak og 800 m sør-søraust for den spanske basen.

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Fjell på Livingston Island
Stader i Antarktis kalla opp etter spanjolar
Luminans

Luminans er den lysstyrken som eit lite flateelement av overflata til ei lyskjelde har når ein ser flateelementet frå ei viss retning, dividert med den tilsynelatande storleiken av flateelementet når det vert sett frå den same retninga. For ein lekam som stråler i samsvar med Lamberts cosinuslov, er luminansen den same i alle retningar. 

Luminans vert òg kalla lystettleik.

Definisjon
Luminans er definert av derivasjonen

der
 er luminans (cd/m2),
 er lysstraum eller lysfluks (lm),
 er vinkelen mellom flatenormalen og den spesifiserte retninga
 er arealet til flata (m2), og
 er romvinkelen (sr).

Uttrykket er skriven med Leibniz-notasjon.

Einingar
SI-eininga for luminans er candela/m² (cd/m²), som òg har vorte kalla nit. Andre eininga som har vore nytta er stilb (a) = cd/cm², ²apostilb (asb) = 1/π cd/m², lambert = 1/π cd/cm² og foot-lambert = 1/π cd/ft² = 3,426 cd/m2.

Luminans i fjernsyn
Ved ei analog fjernsynssending vert alle detaljar i fjernsynsbiletet overført ved hjelp av luminanssignalet, som inneheld svart/kvit-informasjonen. Eventuelle fargar vert overført ved hjelp av eit tilleggssignal, krominanssignalet.

Sjå òg 
 Lysmåling
 Analoge fjernsynssystem
 Fjernsyn

Kjelder

Fysiske storleikar
Fotometri
Waiting Outside the Lines

«Waiting Outside the Lines» er debutsingelen til den amerikanske songaren Greyson Chance. Songen er skriven av Aaron Michael Cox og produsert av Da Internz og Ron Fair. Singelen vart gjeven ut ekslusivt på iTunes 26. oktober 2010. Cd-singelen vart gjeven ut 14. desember 2010 under eleveneleven, Maverick Records og Geffen Records. Cden inneheld òg ein studioversjon av coverhits frå Lady Gaga og Augustana. Den offisielle remiksen inneheld vokalar frå den filippinske songaren Charice. Musikkvideoen til songen er laga av Sanaa Hamri.

Listeplasseringar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Waiting Outside the Lines» frå ,  den 22. april 2013.

Fotnotar

Greyson Chance-songar
Singlar frå 2010
USA-amerikanske songar
Engelskspråklege songar
Debutsinglar frå 2010
Chapin Peak

Chapin Peak er eit markant fjell i Antarktis på 2170 moh. Det ligg på vestsida av Reedybreen, som ligg 2 nautiske mil søraust for Stich Peak i Quartz Hills. Fjellet vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Howard Chapin, ein pilot i United States Marine Corps i U.S. Navy-skvadron VX-6 ved McMurdo-basen, 1962–63.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Marie Byrd Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Chaoyang

Chaoyang (kinesisk skrift 朝阳, pinyin Cháoyáng) er eit kinesisk byprefektur lengst vest i provinsen Liaoning i det nordaustlege Kina. Byprefekturet, som i vest grensar mot provinsen Hebei og i nord mot Indre Mongolia, har eit areal på 19 698 km² og hadde vel 3 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Chaoyang omfattar to distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì), to fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke (自治县 zìzhìxiàn).

Næring
Landbruk utgjer ryggrada i næringslivet i Chaoyang. Åkervekstar som kveite, mais, bønner og poteter står i sentrum for avlen, i tillegg er Chaoyang ein viktig produsent av bomull og frukt. Chaoyang har meir enn 1600 industribedrifter, som lagar stålprodukt, maskinar, tekstilar og dieselmotorar, bilar og papir. Jarn- og stålverket Lingyuan og ein dekkfabrikk er mellom dei aller største verksemdene.

Samferdsle
Kinas riksveg 101 går gjennom området. Han tek ut frå Beijing og fører via mellom anna Chengde til Shenyang.

Arkeologi
Det er gjort mange viktige paleontologiske funn i Chaoyang, der Harqin-regionen kan vise til dei hittil aller eldste forhistoriske funn i det nordlege Kina. Funn av to fuglar frå Tidleg krit-tid er mest oppsiktsvekkande, dei vart gravne ut i nærleiken av fjellformasjonen Jiufotang.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chaoyang, Liaoning» frå ,  den 22. april 2013.

Bakgrunnsstoff

Byprefektur i Liaoning
Ernesto Pass

Ernesto Pass er eit fjellpass mellom Morsa Bay og Right Whale Bay nordvest på Sør-Georgia. Namnet «Don Ernestobreen», etter kvalbåten «Don Ernesto», eigd av Compañía Argentina de Pesca, vart nytta om ein isbre i området på eit kart frå Admiralitetet i 1931. South Georgia Survey rapporterte i 1955–56 at breen no hadde endra seg og ikkje lenger nådde sjøen, men at passet framleis trong eit namn. Namnet Ernesto Pass vart tilrådd av UK Antarctic Place-Names Committee i 1957.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjellovergangar på Sør-Georgia
Stader kalla opp etter skip
Fielding Col

Fielding Col er eit fjellpass som går aust-vest mellom Baudin Peaks og Hag Pike sør i Graham Land i Antarktis. Det er den beste kjende ruta som fører innover i landet til Morgan Upland mellom Nenyfjorden og Wordieisen. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Harold M. Fielding, ein landmålar i British Antarctic Survey på Stonington Island, 1967–69.

Kjelder 

Fjellovergangar i Graham Land
Fallières Coast
Byrådsleiar

Byrådsleiaren er leiaren for byrådet i kommunar som praktiserer byparlamentarisme. Byrådsleiaren koordinerer byrådet sitt arbeid, har ansvar for sektorovergripande politikk og har stabskoordinerande ansvar. Byrådsleiaren har også ansvaret for samansetnaden av byrådet, og kan skifte ut medlemmene utan å konferere med bystyret.

Byrådsleiarar i Noreg
I Noreg har Oslo hatt byparlamentarisme, og dermed byråd og byrådsleiar, sidan 1986, Bergen sidan 2000 og Tromsø sidan 2011. Tromsø valte likevel i 2016 å avvikla modellen, og gjekk dermed tilbake til formannskapsmodellen.

Oslo
 1986–1989: Hans Svelland (H)
 1989–1992: Michael Tetzschner (H)
 1992–1997: Rune Gerhardsen (Ap)
 1997–2000: Fritz Huitfeldt (H)
 2000–2009: Erling Lae (H)
 2009–d.d.: Stian Berger Røsland (H)

Bergen
 2000–2003: Anne-Grete Strøm-Erichsen (Ap)
 2003–2006: Monica Mæland (H)
 2006–2007: Henning Warloe (H) (fung.)
 2007–d.d.: Monica Mæland (H)

Tromsø
 2011–2015: Øyvind Hilmarsen (H)

 
Lokalpolitikarar i Oslo
Lokalpolitikarar i Tromsø
Byparlamentarisme

Byparlamentarisme er ei ordning for organisering av lokalpolitikken i bykommunar der fleirtalet i bystyret vel eit byråd som skal ha den utøvande makta. Ordninga erstattar systemet med formannskap, der den daglege drifta av kommunen i større grad blir utøvd etter eit prinsipp om forholdstal, og ho overfører også makt frå rådmannen til byrådsleiaren. I Noreg blei byparlamentarisme innført i Oslo kommune i 1986, Bergen kommune i 2000 og Tromsø kommune i 2011. Fleire andre byar har også vurdert å innføre ordninga.

Som i andre parlamentariske system, er byrådet ansvarleg overfor bystyret, og kan risikere å bli utsett for mistillitsframlegg eller gå av som følgje av eit kabinettspørsmål. I Bergen treng eit bystyre positivt fleirtal for å bli innsett. Oslo praktiserte også opphavleg denne ordninga, men har no gått over til ei ordning med negativt fleirtal, der ordføraren, som sjølv er vald med positivt fleirtal, spør den han oppfattar som leiaren for den mest styringsdyktige koalisjonen om å danne byråd, etter same mønster som ved regjeringsdanningar i Noreg.

Byparlamentarisme er også ei stadig meir utbreidd form for styring av større byar utanfor Noreg.

Parlamentarisme
Norsk lokalpolitikk
Pialía

Pialía (gresk Πιάλεια) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Pialía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Pýli.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Pialía 3 395 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 755 innbyggjarar.

Referansar 

Pialia
Pialia
Pialia
Polarstern Knoll

Polarstern Knoll er ein undersjøisk ås kalla opp etter det tyske forskingsfartøyet «Polarstern», som tok del i 22 ekspedisjonar til Arktis og Antarktis (1982–1995). Namnet vart føreslått av dr. Heinrich Hinze frå Alfred Wegener Institute for polar- og marineundersøkingar i Bremerhaven i Tyskland. Namnet vart godkjent i 1997.

Kjelder

Åsar i Coats Land
Stader i Antarktis kalla opp etter skip
Ingrid Qvarnström

Ingrid Qvarnström () var ein finlandssvensk forfattar fødd i Helsingfors. Ho gifta seg i 1913 med legen Einar Fabian Qvarnström (1873–1960). Nokre av bøkene hennar vart omsette til norsk og kom mellom anna ut på Blix forlag under andre verdskrigen. Ho skreiv både under eige namn, men ho nytta òg pseudonyma «Stina Stålfelt» og «Paul Nylander».

Bibliografi 
Eige namn:
 Bergsrådets sextioårsdag. 1925
 Flemings på Tavastila. Schildt, Helsingfors 1926
 En gedigen flicka'. Schildt, Helsingfors 1930
 Ett legendomspunnet liv : Aurore Karamsin och hennes samtid. Schildt, Helsingfors 1937 (finsk Tarunhohteinen elämä : Aurora Karamzin ja hänen aikakautensa, Otava 1939, 3. painos 1948) 
 Ett liv i glans : en nordisk kvinnas sällsamma öde : (Aurore Karamsin). Medén, Stockholm 1938
 Den romantiska leken : en berättelse från 1840-talets Helsingfors. Schildt, Helsingfors 1939 (finsk Romanttinen leikki : kertomus 1840-luvun Helsingistä, Otava 1940)
 I Kumlinge prästgård : en krönika från 1700-talets Åland. Schildt, Helsingfors 1943 (finsk Kumlingen pappilassa : sukutarina 1700-luvun Ahvenanmaalta, Otava 1944)
 Svensk teater i Finland 1 : Rikssvensk teater. Schildt, Helsingfors 1946
 Svensk teater i Finland 2 : Finlands-svensk teater. Schildt, Helsingfors 1947
Pseudonym Stina Stålfelt:
 Fallet Finlay : roman. Schildt, Helsingfors 1942
Pseudonym Paul Nylander:
 Professorn från Uppsala. 1918

 KjelderDenne artikkelen bygger på «Ingrid Qvarnström» frå ,  den 28. april 2013.  oppgav desse kjeldene:''
Ingrid Qvarnström  ved Suomen kirjailijat (finlit.fi)

Finlandssvenske forfattarar
Finske forfattarar