kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
If Only Yesterday Could Be Today, Greatest Hits

If Only Yesterday Could Be Today, Greatest Hits er eit samlealbum av Prudence som består av tidlegare songar frå perioden 1972 til 1974. Albumet kom ut i 1976.

Innhald 
Side ein
 «What Man Has Made of Man» (Aleksandersen)
 «Drunk and Happy» (Tysland)
 «Sailor Song» (Wallum)
 «Elsie Olivia» (Wallum)
 «North in the Country» (Wallum)
 «14 Pages» (Aleksandersen)
Side to
 «Delbert» (Aleksandersen)
 «Lost in the Forest» (Aleksandersen)
 «Sawmill» (Aleksandersen)
 «Freezing» (Wallum)
 «Sitting Bull» (Aleksandersen)

Medverkande
Prudence
Åge Aleksandersen – gitar, vokalist
Per Erik Wallum – fløyte, vokalist
Terje Tysland – gitar, trekkspel , vokalist
Kaare Skevik jr. – trommer
Johan Tangen – mandolin, congas
Kjell Ove Riseth – bass

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «If Only Yesterday Could Be Today, Greatest Hits» frå ,  den 15. august 2013.

Bakgrunnsstoff
 Prudence Progrock.no 

Samlealbum frå 1976
Prudence-album
The Legendary Prudence Tapes, vol.1

The Legendary Prudence Tapes, vol. 1 er eit musikkalbum av Prudence som kom ut i 1992, eitt og eitt halvt år etter Per Erik Wallum gjekk bort. Albumet inneheld innspelingar som ikkje tidlegare var gjeve ut, innspelt i studioet Experience i Mosjøen. Plata syner Prudence slik bandet var før det første albumet kom ut. «Vol. 1» referer til eit planlagt vol. 2, som skulle inneheld dei tre første singlane til bandet og songar frå ein demo som aldri kom ut med fem låtar som enda opp på debutalbum. Desse songane vart òg spelte inn i Experience, men denne plata kom aldri ut.

Innhald 

Side ein
 «Travelin' Band» (John Fogerty) 
 «Can't Fail Blues» (Adrian Henry)
 «Rollin' Man» (Peter Green)
 «Community» (Aleksandersen)
 «North in the Country» (Wallum)
Side to
 «Forever Free» (Wallum)
 «Searching» (Aleksandersen/Hakkvåg)
 «Jet Set Member» (Aleksandersen)
 «My New Day» (Aleksandersen)
 «What Man Has Made of Man» (Aleksandersen)
 «Studio Jam» (Prudence)

Medverkande 
Prudence
Åge Aleksandersen – gitar, vokalist
Per Erik Wallum – fløyte, vokalist
Terje Tysland – gitar, trekkspel , vokalist
Kaare Skevik jr. – trommer
Johan Tangen – mandolin, congas
Kjell Ove Riseth – bass
Per Formo – gitar
William Hakkvåg – gitar, vokalist

Bakgrunnsstoff
 Prudence Progrock.no 

Samlealbum frå 1992
Prudence-album
Det det va

Det det va er eit samlealbum av Prudence med songar spelte inn i perioden 1972 til 1975. Albumet kom ut i 2005.

Innhald 

 «Mild Grey Fog»
 «Tomorrow May Be Vanished»
 «14 Pages»
 «What Man Has Made of Man»
 «Oh, Grandpa»
 «Elsie Olivia»
 «Poor Annabelle»
 «Drunk and Happy»
 «Sawmill»
 «I Hope We Never Get Too Serious About the Music So This Is a Joke»
 «Sailor Song»
 «Freezing»
 «Bells Ringing»
 «Bilbo and Frodo»
 «Kom igjæn kara»
 «På botne e vi ganske lik»
 «Æ e trønder æ»
 «Takk te dokk»

Medverkande 
Prudence
Åge Aleksandersen – gitar, vokalist
Per Erik Wallum – fløyte, vokalist
Terje Tysland – gitar, trekkspel , vokalist
Kaare Skevik jr. – trommer
Johan Tangen – mandolin, congas
Kjell Ove Riseth – bass
Jan Devik – bass, gitar, vokalist

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Det det va» frå ,  den 15. august 2013.

Bakgrunnsstoff
 Prudence Progrock.no 

Samlealbum frå 2005
Norske samlealbum
Prudence-album
Musikkalbum produserte av Johnny Sareussen
Dagfiol

Dagfiol eller fruefiol (Hesperis matronalis) er ein blomsterplante i krossblomfamilien. Han kan nå ei høgd på 40-100 cm og er kjenneteikna av klasar av lilla, rosa eller kvite blomar som har ei god, fiolaktig lukt. Dagfiol kan vera to- eller fleirårig. Planten er brukt som medisin, mat og prydplante. Han veks vilt eller forvilla i store delar av Eurasia og Nord-Amerika. Planten har ei blomstringstid frå juni til august i Norden.

Ein reknar med at dagfiol blei innført til Noreg etter 1800. Planten kom til Nord-Amerika på 1600-talet. Han er rekna som invasiv art eller ugras i Canada og i dei amerikanske delstatane Colorado, Connecticut og Massachusetts, som har reglar mot planting og spreiing.

Dagfiol er mellom anna kjend som nattviol på svensk. Dette og det vitskaplege namnet Hesperis (frå gresk for 'kveld') viser til at angen av blomen særleg er sterk om kvelden og natta. Matronalis kjem frå latinsk matrona som tyder 'husfrue'. I tillegg til norsk fruefiol er planten også kjend som mellom anna dame’s violet, dames-wort, dame’s gilliflower og mother-of-the-evening  på engelsk og julienne des dames eller giroflée des dames på fransk.

Kjelder 

Dagfiol, Urtekildens planteleksikon
Hesperis matronalis L., Den virtuella floran
Dagfiol (Hesperis matronalis), gaia.cxr.no
Julienne des dames, plantesenvahissantes.org

Bakgrunnsstoff 
 

Krossblomfamilien
Hageplantar
Invasive artar
Viltveksande plantar i Noreg
Dzjamolidin Abduzjaparov

Dzjamolidin Abduzjaparov () er ein usbekisk tidlegare landevegssyklist som har vunne poengtevlinga i alle dei tre store etapperitta. Han var illgjeten for villmannspurting, noko som gav han kallenamnet The Tashkent Terror og fleire bisnelege koltsyklingar.

Kjelder 
 Oppføringa på Djamolidine Abduzhaparov i Cyclingarchives.com
 

Usbekiske idrettsutøvarar
Syklistar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Syklistar under sommar-OL 1988
Usbekiske deltakarar under sommar-OL 1996
Syklistar under sommar-OL 1996
Born on the Bayou

«Born on the Bayou» er opningssporet på det andre albumet til Creedence Clearwater Revival, Bayou Country. Han vart gjeven ut som B-sida til singelen «Proud Mary», som nådde andreplassen på Billboard-lista i USA. 

Som låtskrivar sa John Fogerty: 

«Born on the Bayou» er eit døme på 'swamp-rock',  ein sjanger som er assosiert med John Fogerty, Little Feat/Lowell George, The Band, Canned Heat, J.J. Cale, The Doobie Brothers og Tony Joe White. Gitaren i introen er stilt inn på overdrive med ein langsam vibrato frå forsterkaren. Fogerty nytta ein halvakustisk gitar med humbucker (som vart stolen frå bilen hans kort tid etter innspelinga av dette sporet). E7-akkorden gjev songen ein sterk sørstatsblues-kjensle. For mange har vokalprestasjonen på dette sporet vore noko av det beste John Fogerty har gjort, medan heile songen er rekna som ein av dei beste av Creedence.
«Born on the Bayou» vart nytta som opningsspor på dei fleste av konsertane til CCR og var ein signaturlåtane deira.

Andre versjonar
Tina Britt spelte ein versjon av songen kalla «Born on a Bayou» i 1969.

«Born on the Bayou» vart spelt av Bad Habits, Little Richard i 1971 på albumet King of Rock and Roll, og av Francis Cabrel i 2008 på albumet Des roses et des orties, som «Né dans le Bayou». Ein annan fransk versjon («Dans Le Bayou») skriven av Jean Fauque vart sungen av Johnny Hallyday i 1996 på albumet Destination Vegas. Han er òg vorte spelt av Foo Fighters og gjeve ut i lag med «Resolve» i 2006. Ein versjon av The Broken Homes vart nytta i filmen Born on the Fourth of July (1989).

Songen er nytta i The Return of Swamp Thing, John Woo-filmen Hard Target og Adam Sandler-filmen The Waterboy. Det finst òg eit kort klipp av songen i filmen Stop-Loss.

Roger Daltrey frå The Who har fortalt korleis han har elska songen sidan han høyrte han på Woodstockfestivalen, og spelar han ofte på solokonsertane sine. Han vart stundom spelt av The Who på turneen deira i 1989 òg. 

Ratt spelte ein versjon av songen på albumet deira med same namn. 

Daughtry, Slash og Chad Kroeger spelte songen i 2008

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Born on the Bayou» frå ,  den 16. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Creedence Clearwater Revival-songar
Songar frå 1969
Songar skrivne av John Fogerty
Songar produserte av John Fogerty
Fantasy Records-singlar
Songar om Sørstatane
Etta James-songar
Foo Fighters-songar
Little Richard-songar
Bad Moon Rising

«Bad Moon Rising» er ein song skriven av John Fogerty og framført av Creedence Clearwater Revival. Han var den første singelen frå det tredje albumet deira, Green River, og kom ut i april 1969, fire månader før albumet. Songen nådde andreplassen på Billboard Hot 100 og toppen av UK Singles Chart, der han låg i tre veker i september 1969. Han var den andre singelen til CCR som selde til gullplate i USA.

Songen har vorte spelt inn av minst 20 andre artistar, i stilar som varierer frå folk til reggae til psykedelisk rock.

I 2011 rangerte Rolling Stone songen på 364. plass på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Komposisjon 
Fogerty skreiv visstnok «Bad Moon Rising» etter å ha sett The Devil and Daniel Webster. Inspirert av ein scene i filmen med ein tropisk orkan hevdar Fogerty songen omhandlar «apokalypsen som skulle kome til å råke oss»

Mondegreen

Refrenget «there's a bad moon on the rise» har ofte vorte mistydd som «there's a bathroom on the right». Fogerty har parodiert denne mistydinga på konsertversjonar av songen.

Andre versjonar
Jerry Lee Lewis spelte inn ein versjon av songen i 1973 for albumet The Session. Fogerty og Lewis spelte inn ein versjon i lag i 2010 på albumet Mean Old Man. Emmylou Harris spelte ein versjon av songen i 1981 på albumet Evangeline. I 1986 nådde ein versjon av det australske bandet the Reels 11. plass på den australske lista. Den skotske tradisjonelle gruppa Battlefield Band spelte inn ein versjon i 1987 for albumet After Hours: Forward to Scotland's Past. Ein versjon av The Blue Aeroplanes frå 1995 finst på EP-en Sugared Almond.

Filmmusikk
Songen er blitt nytta i mange filmar, som An American Werewolf in London, My Fellow Americans, Twilight Zone: The Movie, Blade, Sweet Home Alabama,  My Girl, Man of the House, Mr. Woodcock og The Big Chill. 

Han er òg nytta i mange fjernsynsprogram, som Supernatural, Cold Case, Northern Exposure og Alvin and the Chipmunks.

Ein remiks av songen finst i videospelet Crackdown 2.

Songen er spelbar i videospelet Guitar Hero 5 og Rock Band 3.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bad Moon Rising (song)» frå ,  den 17. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Songar skrivne av John Fogerty
Creedence Clearwater Revival-songar
Jerry Lee Lewis-songar
John Fogerty-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Sør-Afrika
 364
Songar produserte av John Fogerty
Fantasy Records-singlar
Songar om død
Emmylou Harris-songar
The Everly Brothers

The Everly Brothers er ei amerikansk country-inspirert rockegruppe sett saman av brørne Isaac Donald «Don» Everly (f. 1937) og Philip «Phil» Everly (f. 1939).
Duoen slo gjennom i 1957 med sine fine vokalharmoniar og akustiske westerngitarspel. Dei blei kjent for hittar som «Bye Bye Love», «Wake Up Little Susie», «All I Have to Do Is Dream» og «Crying in the Rain». Songane dei framførte og harmonisynginga deira inspirerte grupper som The Beatles, The Beach Boys, Simon & Garfunkel og a-ha. Med sin pene, harmoniske stil var gruppa mindre kontroversielle enn andre tidlege rockmusikarar som Little Richard og Elvis Presley, men dei fekk stor tyding for utviklinga av sjangeren. Dei blei plasserte i Rockens æresgalleri (Rock and Roll Hall of Fame) i 1986.

Everly Brothers hadde sterke musikalske røter i countrymusikken, ettersom foreldra deira var countrymusikarar frå Kentucky. Dei opptredde på foreldra sitt musikkprogram på radio i Iowa frå 7-8-årsalderen, og programmet blei etterkvart kjend som The Everly Family Show. Everly Brothers var ei av fleire syngande syskengrupper innan countrymusikk på 1950-talet, som The Delmore Brothers, The Louvin Brothers, Jim & Jesse (McReynolds) og The Osborne Brothers. Synginga deira hadde tett harmoni, merka seg ut ved mykje bruk av parallelle tersar. Desse skilde seg ut frå klassiske harmoniar, og gjorde at kvar melodilinje kunne stå på eigne bein. Som regel song Don den nedre melodilinja (baryton) og Phil den øvre (tenor). I «"Devoted To You» bytta dei stadig kven som song den øvre og kven som song den nedre. Don song dei fleste sololinjene åleine, som i versa i «Bye Bye Love», men Phil song solo i til dømes «It's All Over».

Duoen hadde ei stordomstid i åra rundt 1960. Populariteten deira begynte å dala ei tid før den britiske bølgja, og dei klarte aldri å gjenvinna populariteten sin. Ei tid fortsette dei å gje ut plater, men skilte lag i 1973 som bitre uvennar. Everly-brønre begynte å opptre saman igjen i 1983, og Paul McCartney skreiv songen «On The Wings Of A Nightingale» til dei, som blei ein liten hit. Everley Brothers har sidan opptredd ein del saman, mellom anna på Simon & Garfunkel sin gjenforeningsturne i 2003–2004. Dei har også vore solomusikarar. Phil Everly hadde mellom anna noko suksess saman med Cliff Richard.

I Noreg hadde duoen særleg stor suksess med singelen «Crying in the Rain» på byrjinga av 1960-talet. Den norske gruppa a-ha spelte inn ein versjon av denne i 1990 på sitt fjerde album, East of the Sun, West of the Moon.

The Everly Brothers var blant dei første ti namna som blei tekne opp i Rockens æresgalleri (Rock and Roll Hall of Fame) i 1986. Sidan er dei også blitt tatt opp i Hall of Fame for både country og rockabilly.

Kjelder

The Everly Brothers Songs  - Top Songs / Chart Singles Discograph, MusicCVF.com
History, everlybrotahers.net

Denne artikkelen bygger på «The Everly Brothers» frå , og «The Everly Brothers» frå  den 17. august 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad  

USA-amerikanske rockegrupper
USA-amerikanske musikkgrupper
Rock and Roll Hall of Fame
Skipingar i 1957
Familiegrupper
Syskenduoar
Pendulum av Creedence Clearwater Revival

Pendulum er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet Creedence Clearwater Revival, gjeve ut av Fantasy Records den 15. desember 1970 — det andre albumet deira det året. Ein singel frå albumet, «Have You Ever Seen the Rain?» i lag med «Hey Tonight», kom ut i januar 1971.

Oversyn
Pendulum var det einaste albumet av gruppa som ikkje inneheldt coverversjonar. Alle songane vart skrivne av John Fogerty. Det vart det siste albumet bandet gjorde med Tom Fogerty, som slutta for å satse på ein solokarriere. Det var òg det siste albumet med John Fogerty som einaste produsent.

Creedence nytta fleire instrument enn dei tidlegare hadde gjort på dette albumet, mellom anna med blåseinstrument og klaverinstrument, i motsetnad til tidlegare album som var dominert av gitar. Blant fleire mindre kjende Fogerty-songar («Pagan Baby», «Sailor's Lament», «It's Just a Thought», «Born to Move») inneheldt albumet to Topp 10-hittar, «Hey Tonight» og «Have You Ever Seen the Rain?». Begge songane nådde åttandeplassen i 1971. Han inneheld òg det avantgarde, psykedeliske musikkstykket «Rude Awakening #2».

Produksjon
Albumet vart spelt inn i Wally Heider Studios i San Francisco, og tok ein månad å fullføre—ei uvanleg lang tid for bandet. På tidlegare album, øvde gruppa på songane før dei gjekk i studio. Men på Pendulum lærte bandet seg songane medan dei var i studio. Det første opptaket av ein song vart framført av heile bandet, før dei forskjellige medlemmane la til forskjellige instrument og ekstra song-spor, som saksofonar, som vart spelt av John Fogerty sjølv, i tillegg til mykje bruk av klaverinstrument, spelt av Fogerty og Cook.

Albumet nådde toppen av salslistene i Australia og Noreg.

Innhald

Medverkande
John Fogerty – vokal, sologitar, blåseinstrument, klaverinstrument, produsent, arrangør
Doug Clifford – Trommer, perkusjon
Stu Cook – bass
Tom Fogerty – rytmegitar, utanom spor 13

Andre medverkande
Ed Caraeff – fotografi og plateomslag
Russ Gary – lydteknikar, miksing
Kevin L. Gary – lydteknikar
Steve Hoffman – lydteknikar

Lister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pendulum (Creedence Clearwater Revival album)» frå ,  den 17. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Creedence Clearwater Revival-album
Fantasy Records-album
Album produserte av John Fogerty
Album spelte inn i Wally Heider Studios
Chronicle, Vol. 1

Chronicle, Vol. 1, òg kjend som Chronicle: The 20 Greatest Hits, er eit samlealbum av det amerikanske rockebandet Creedence Clearwater Revival. Det kom ut i januar 1976 på Fantasy Records, samstundes med singelutgjevinga av «I Heard It Through the Grapevine».

Chronicle, Vol. 1 er ein singelsamling med 13 a-sideer og 7 b-sider. I motsetnad til dei to førre utgjevingane Creedence Gold inneheld Chronicle Vol. 1 alle hittane til bandet.

Det er ein bestseljar i katalogen til bandet, og selde 8x platina i USA. Samlinga ligg på 59. plass på den oppdaterte versjonen av lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det har selt ca. 6,5 millionar eksemplar i USA sidan 1991, då Nielsen SoundScan byrja å registrere salstal for Billboard.

Innhald

Medverkande 
I følgje plateomslaget
 John Fogerty – vokal, sologitar, produksjon, arrangement
 Stu Cook – bass
 Doug Clifford – Trommer
 Tom Fogerty – rytmegitar (utanom 19 og 20)

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chronicle, Vol. 1» frå ,  den 17. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Creedence Clearwater Revival-album
Samlealbum frå 1976
Fantasy Records-album
 059
David Storl

David Storl () er ein tysk friidrettsutøvar frå Rochlitz i delstaten Sachsen. Han vart verdsmeister i kulestøyt i 2011 og forsvarte VM-tittelen to år seinare. I mellomtida vart han i 2012 europameister og tok OL-sølv.

Aktiv
Storl kom på bronseplassen i kulestøyt i den tyske friidretts-meisterskapen 2009. Han fekk bokført  20,43 meter og var dermed kvalifisert til VM i friidrett 2009 i Berlin. I VM landa kula på 19,19 i kvalifiseringa, langt unna finaleplass. I 2010-sesongen forbetra Storl den personlege rekorden til 20,77 m, Han fekk sølvmedaljen i kule-tevlinga i den tyske meisterskapen, under friidrets-VM  i Barcelona kom han på femteplass.

Storl fekk sitt store gjennombrot i 2011, då han vann gullmedaljen i kulestøyt under verdsmeisterskapen i Daegu i Sør-Korea. Han sette ny personleg rekord i kvalifiseringa med 21,50 m. I finalen forbetra han rekorden to gongar, fyrst til 21,60 m, og i siste støyt nådde han 21,78 m. Det siste måtte til, då kanadiaren Dylan Armstrong hadde støytt 21,64 m.

Under EM i friidrett 2012 i Helsingfors støytte Storl kula 21,58 m i finalen, hans beste resultat så langt i sesongen. Sigeren var suveren, andremann Rutger Smith frå Nederland vart slått med over ein meter. Vel ein månad seinare sette Storl ny personleg rekord under kulestøyt-finalen i OL i London. 21,86 m heldt til sølvmedalje, ettersom Tomasz Majewski frå Polen støytte kula tre centimeter lenger.

Før friidretts-VM i Moskva 2013 hadde Storl eit bestestøyt på litt over 21 meter. Atter ein gong viste han seg som ein stor konkurransemann. Han hadde fleire gode støyt i finalen, det lengste målte 21,73 m, nok til at han forsvarte VM-tittelen i øvinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (19,19 m)
EM 2010 i Barcelona: Nr 5 – 20,57 m
VM 2011 i Daegu: Gullmedalje – 21,78 m, framom Dylan Armstrong (21,64 m)
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 21,58 m, framom Rutger Smith (20,55 m)
OL 2012 i London: Sølvmedalje – bakom Tomasz Majewski (21,89 m)
VM 2013 i Moskva: Gullmedalje – 21,73 m, framom Ryan Whiting (21,57 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Storl» frå ,  den 18. august 2013.  
 

Tyske kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
VM i friidrett 2013

Verdsmeisterskapen i friidrett 2013, den 14. i rekka, vart avvikla på Luzjniki-stadion i Moskva i Russland mellom 10. og 18. august 2013. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 23 for kvinner. Frå 206 deltakarland vart påmeldt 1 974 utøvarar.

I meisterskapen vart sett tre meisterskapsrekordar. Bohdan Bondarenko frå Ukraina hoppa over 2,41 meter i høgdehopp, Jamaica sitt kvinnelag på 4x100 meter stafett kom i mål 41,29 sekundar, og Tatjana Lysenko frå arrangørnasjonen oppnådde 78,80 metter i sleggjekast.

Spydkastaren Andreas Thorkildsen fekk beste plasseringa av dei norske deltakarane, då han vart nummer sju i spydtevlinga. Jaysuma Saidy Ndure vart nummer åtte på 200 meter, det same vart Henrik Ingebrigtsen på 1500 meter. Femtusenmeter-løparane Sindre Buraas og Karoline Grøvdal kom begge på 13. plassen i respektive tevlingar.

Menn

100 meter 

Dato: 11. august

200 m 

Dato: 17. august

400 m 

Dato: 13. august

800 m 

Dato: 13. august

1500 m 

Dato: 18. august

5 000 m 

Dato: 16. august

10 000 m 

Dato: 10. august

Maraton 

Dato: 17. august

110 meter hekk 

Dato: 12. august

400 m hekk

3000 m hinder

4 × 100 meter stafett 

Dato: 18. august

4 × 400 m stafett 

Dato: 16. august

20 km kappgang 

11. august.

Ivanov sitt resultat vart annullert i 2019.

50 km kappgang 

14. august.

Ryzjov sitt resultat vart annullert i 2015.

Høgdehopp

Stavhopp 

Dato: 12. august

Lengdehopp

Tresteghopp 

Dato: 18. august

Kulestøyt 

Dato: 16. august

Diskoskast 

Dato: 13. august

Sleggjekast 

Finale: 12. august.

Nazarov sitt resultat vart annullert i 2021.

Spydkast 

Dato: 17. august

Tikamp 

Dato: 11. august

Kvinner

100 meter 

Dato: 12. august

200 m 

Dato: 16. august

400 m 

Finale: 12. august.

Krivosjapka sitt resultat vart annullert i 2017.

800 m 

Finale: 19. august.

Savinova sitt resultat vart annullert i 2017.

1500 m 

Finale: 15. august.

Sjirma sitt resultat vart underkjent i 2016.

5 000 meter

10 000 m 

Dato: 10. august

Maraton 

Dato: 10. august

100 meter hekk

400 m hekk

3000 m hinder 

Dato: 13. august

4 × 100 meter stafett

Dato: 18. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 17. august.

Russland sitt resultat vart underkjent i 2017.

20 km kappgang 

13. august.

Kirdjapkina sitt resultat vart annullert i 2019, Losjmanova sitt i 2022.

Høgdehopp 

Finale: 17. august.

Sjkolina sitt resultat vart annullert i 2019.

Stavhopp 

Dato: 13. august

Lengdehopp 

Finale: 11. august.

Kutsjerenko sitt resultat vart annullert i 2017.

Tresteghopp 

Finale: 14. august.

Kulestøyt 

Finale: 12. august.

Diskoskast 

Finale: 11. august.

Sleggjekast 

Finale: 14. august.

Lysenko sitt resultat vart annullert i 2017, Bulgakova sitt i 2019.

Spydkast 

Finale: 18. august.

Sjukamp 

Dato: 12./13. august.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2013» frå ,  den 19. august 2013.  

2013
Sport i 2013
Moskva