kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
New Moon Shine

New Moon Shine er det 13. studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut 24. september 1991 og selde til platinaplate. Albumet nådde 37. plassen på Billboard 200. Albumet fekk generelt gode meldingar og New York Times-skribenten Stephen Holden meinte at New Moon Shine «finn [Taylor] nær toppform med songar som 'Slap Leather,' ein leikande skarp rock-and-roll-kritikk av sosiale og miljømessige problem, og 'Copperline', ein nostalgisk ballade som minnest røtene hans i Nord-Carolina.» Albumet var produsent/pianisten Don Grolnick sitt sjette og siste studioalbum med Taylor før han døydde i 1996.

Innhald
Alle songar skrivne av James Taylor utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, akustisk gitar (1, 2, 3, 5, 6–12), arrangement (12)
 Danny Kortchmar – akustisk gitar (3, 5)
 Michael Landau – elektrisk gitar
 Jerry Douglas – dobro
 Don Grolnick – akustisk piano, orgel, synthesizer, arrangement (12)
 Clifford Carter – synthesizer, synthesizerprogrammering
 Dan Stein – synthesizerprogrammering (3, 5)
 Jimmy Johnson – bassgitar (1–8, 10–12)
 Tony Levin – bassgitar (9)
 Carlos Vega – trommer (1, 2, 4, 6–8, 10–12)
 Steve Jordan – trommer (3, 5)
 Steve Gadd – trommer (9)
 Don Alias – perkusjon
 Mark O'Connor – fiolin
 Bob Mintzer – tenorsaksofon (3)
 Branford Marsalis – sopransaksofon (7)
 Michael Brecker – tenorsaksofon (8, 9)
 Dave Bargeron – trombone (3)
 Randy Brecker – trompet (3)
 Valerie Carter – korvokal
 David Lasley – korvokal
 Kate Markowitz – korvokal
 Arnold McCuller – korvokal
 Phillip Ballou – korvokal (10)

Produksjon 
 Produsentar – Don Grolnick (alle spor); Danny Kortchmar (spor 3 & 5).
 Produksjonskoordinator – Peter Stiglin
 Innspelt og miksa av James Farber
 Assisterande lydteknikar – John Aguto, Patrick Dillett, Rob Jazco, Nathaniel Kunkel, Matthew Lamonica and Katherine Miller.
 Mikseassistent – Katherine Miller
 Mastering av Greg Calbi i Sterling Sound (New York, NY).
 Kunstnarisk leiar – Arnold Levine
 Designassistentar – Stefanie Dash, Lisa Sparagano and Marcus Wyns.
 Fotografi – Lee Crum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «New Moon Shine» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1991
James Taylor-album
Album produserte av Danny Kortchmar
Columbia Records-album
Hawthorne-effekten

Hawthorne-effekten viser til eit fenomen der menneske som vert undersøkt, i seg sjølv kallar fram endringar i åtferda si, og at denne fordunstar igjen når undersøkinga er over. Det vert skapa eit rangt inntrykk av at ein årsaksvariabel har innverknad på effektvariabelen. Det at menneske veit at dei er forsøkspersonar i eit eksperiment har (positiv) innverknad på resultatet.

Etter taylorisme er Hawthorne-studiane dei studiane som har hatt størst tyding for utviklinga av organisasjons- og leiingsteori. Studiane belyste at produksjon/produktivitet ikkje berre var avhengig av rett fordeling av arbeid, men også psykologiske faktorar og den uformelle strukturen i organisasjonen.

Bakgrunn 
I perioden mellom 1924 til 1933 vart det gjennomført ei rekkje produktivitetsstudiar ved Hawthorne Works of the Western Electric Company i Cicero i Illinois u USA. Elton Mayo tok del i studiane frå 1927 og ynskte å sjå nærare på kva effekt forandringar i det fysiske arbeidsmiljøet/omgjevnader hadde på produktivitet. Føre kvart eksperiment endra forskarane éin variabel, til dømes ljosstyrken i arbeidsrommet, innetemperatur eller grad av overvaking. Ein opererte med ei eksperimentsgruppe og ei kontrollgruppe. Det underlege var at uansett kva for ein variabel ein endra på, så auka eksperimentsgruppa produksjonen, sameleis auka også produksjonen hjå kontrollgruppa. Ljosstyrken vart redusert, arbeidsdagen forlengd og ein gjekk ned på tal kvilepausar, likevel  heldt produksjonen fram med å auka. Arbeidarane visste at dei var under observasjon – denne tanken var nok til at dei yrkte hardare og ytte betre.

Forskarane endra dernest metode. Ein gjekk bort frå arbeidstilhøve som ein nøkkelfaktor i høve til produksjon, og retta fokuset mot haldningar, sosiale høve og leiingsstrategiar. Ein råda til å fokusera på utval og trening av leiarar. For fyrste gong samla ein opplysningar om haldningar, moral, uformelle arbeidsgrupper og sosiale høve. Produksjon var ikkje lenger ein funksjon av strukturen og designet til den formelle organisasjonen. Ein måtte også taka omsyn til haldningane, evnene og persepsjonane til arbeidaren.

Hawthorne-studiane markerte byrjinga på «Human Relations»-rørsla i industrien.

Kritikk
Seinare undersøkingar viser at Hawthorne-effekten er basert på eit tynt grunnlag. Sjølve gjennomføringa av den opphavlege undersøkinga har vorte kritisert. Ein studie gjekk igjennom dataa frå den opphavlege undersøkinga og viste at resultata faktisk var det motsette av definisjonen til Hawthorne-effekten. Ein nyare meta-analyse frå 2014 konkluderte med at Hawthorne-effekten er veik og kanskje ikkje eksisterande, og føreslo ei meir nyansert skildring av det fenomenet om at folk endrar seg berre ved å taka del i ei undersøking.

Sjå òg 
 Dunning-Kruger-effekten
 Organisasjonsteori
 Leiing

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hawthorneeffekten» frå , den 8. april 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

Organisasjonsteori
Psykologi
Yo-Yo Ma

Yo-Yo Ma () er ein amerikansk cellist. Fødd i Paris av kinesiske foreldre og utdanna i New York City, var han eit vedunderbarn og opptredde frå han var fire og eit halvt år gammal. Han vart uteksaminert frå Juilliard School og Harvard University, og har opptredd som solist med orkester over heile verda. Han har spelt inn meir enn 90 album og motteke 19 Grammyprisar.

I tillegg til innspelingar av klassisk musikk-repertoar har han spelt inn eit breitt spekter av folkemusikk, som amerikansk bluegrass, tradisjonelle kinesiske melodiar, tangoane til den argentinske komponisten Astor Piazzolla og brasiliansk musikk. Han har samarbeidd med artistar i ulike sjangrar, mellom anna songaren Bobby McFerrin, gitaristen Carlos Santana, Sérgio Assad og bror hans, Odair, og songar-låtskrivaren James Taylor. Det fremste framføringsinstrument til Ma er ein Montagnana-cello frå 1733 til ein verdi av 2,5 millionar dollar.

Han har vore United Nations Messenger of Peace sidan 2006. Han vart tildelt The Glenn Gould Prize i 1999, National Medal of Arts i 2001, Presidential Medal of Freedom i 2011, og Polarprisen i 2012.

Ma vart kåra til ein av Time sine 100 mest innverknadsrike personar i 2020.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yo-Yo Ma» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 

USA-amerikanske klassiske cellistar
Ordre des Arts et des Lettres
Emmy-vinnarar
Glenn Gould Prize-vinnarar
Grammy-vinnarar
Elevar ved Harvard College
Æresmedlemmar av Royal Academy of Music
Kennedy Center-æresprisvinnarar
Latin Grammy-vinnarar
Medlemmar av American Philosophical Society
Musikarar frå Paris
Sony Classical Records artists
Time 100
United Nations Messengers of Peace
Shawn Colvin

Shawn Colvin () er ein amerikansk låtskrivar og musikar. Sjølv om Colvin har vore soloartist i fleire tiår, er ho mest kjent for sin Grammypris-vinnande song «Sunny Came Home» frå 1998.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shawn Colvin» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske visesongarar
Grammy-vinnarar
Harry Allen

Harry Allen () er ein USA-amerikansk jazz-saksofonist. Han er ein tradisjonalist i stil med Scott Hamilton. Han er mest kjend for arbeidet sitt med John Colianni, Dori Caymmi, Keith Ingham, John Pizzarelli og Bucky Pizzarelli.

Diskografi

Som leiar og medleiar 
 How Long Has This Been Going On? (Progressive, 1989)
 The King (Nagel Heyer, 1994)
 I'll Never Be the Same (Master Mix, 1994)
 Blue Skies: Jazz Ballads from the 1930s to Today (John Marks, 1994)
 Harry Allen Meets John Pizzarelli Trio med John Pizzarelli (BMG, 1996)
 Tenors Anyone? (BMG, 1997) – spelt inn 1996
 Here's to Zoot (BMG, 1997)
 The Music of the Trumpet Kings med Randy Sandke (Nagel-Heyer, 1997)
 Eu Nao Quero Dancar (I Won't Dance) (RCA Victor/BMG/Novus, 1998)
 Harry Allen Plays Ellington Songs med The Bill Charlap Trio (RCA Victor, 2000) – spelt inn 1999
 Christmas in Swingtime (BMG, 2000)
 Dreamer (BMG, 2001)
 I Love Mancini (BMG, 2002)
 I Can See Forever (BMG, 2002)
 The Harry Allen Quartet (2003)
 If Ever You Were Mine (BMG, 2003)
 Plays The Hits of Stage & Screen med The John Pizzarelli Trio (BMG, 2004)
 Tenors Anyone? (Slider Music, 2004)
 Heavy Juice med Scott Hamilton (Concord, 2004)
 Isn't This a Lovely Day med Hank Jones Trio (BMG, 2004)
 Jazz for the Soul (McMahon Jazz Medicine, 2005)
 Barnestorming med Alan Barnes (Woodville, 2007) – spelt inn 2006
 Viva! Bossa Nova (BMG, 2008)
 New York State of Mind (Challenge, 2009)
 When Larry Met Harry med Larry Goldings (Cafe Society, 2010)
 The Harry Allen Quintet Plays Music from The Sound of Music (Arbors, 2011)
 Live at Feinstein's at Loews Regency med Rebecca Kilgore (Arbors, 2011) – live
 Blues for Pres and Teddy (Swingbros, 2011) – med Bill Charlap
 I Walk with Music: The Hoagy Carmichael Songbook med Rossano Sportiello, Joel Forbes (Gac, 2013)
 For George, Cole and Duke med Ehud Asherie, Nicki Parrott, Chuck Redd (Blue Heron, 2014)
 Something about Jobim med Joyce, Tutty Moreno, &c (Stunt, 2015)
 Live! med Scott Hamilton (Gac, 2016) – live
 The Candy Men (Arbors, 2016) – spelt inn 2015
 Can You Love Me Once More med Judy Carmichael (Gac, 2016)
 French Lullaby (Venus, 2018) – spelt inn 2017
 Three Tenors, Like The Brightest Star med Ken Peplowski, Scott Hamilton (Venus, 2019)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Harry Allen (musician)» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
Musikarar frå Washington, D.C.
Chiara Civello

Chiara Civello () er ein italiensk songar, låtskrivar, pianist og gitarist.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chiara Civello» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Roma
Italienske songarar
Elevar ved Berklee College of Music
Italian jazzsongarar
Nina Gordon

Nina Rachel Gordon Shapiro (), kjend som Nina Gordon, er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og gitarist. Ho var med å grunnleggja alternativrockbandet Veruca Salt og spelte på dei to første studioalbuma deira, American Thighs (1994) og Eight Arms to Hold You (1997). I løpet av den tida skreiv Gordon hitsinglane til bandet «Seether» og «Volcano Girls». Etter å ha forlate Veruca Salt gav ho ut to soloalbum, Tonight and the Rest of My Life (2000) og Bleeding Heart Graffiti (2006). Ho gjekk deretter tilbake til Veruca Salt for albumet Ghost Notes (2015).

Diskografi

Veruca Salt

Solo

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nina Gordon» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Power pop-musikarar
Veruca Salt-medlemmar
Sally Taylor

Sarah Maria Taylor () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar. Taylor er dotter til Carly Simon og James Taylor, og syster til musikaren Ben Taylor. I tillegg til solokarrieren sin er Taylor tidlegare medlem av indiebandet The Slip.

Taylor er òg ein filantrop, som arbeider for å løysa problemet med landminer i Søraust-Asia.

Diskografi
 Tomboy Bride (1999) Produsert av Sally Taylor og Wendy Woo
 Apt. #6S (2000), What Are Records?
 Shotgun (2001)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sally Taylor (musician)» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 The Tranquility Project

The Slip-medlemmar
James Taylor
Carly Simon
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske akustiske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Andrea Zonn

Andrea Elizabeth Zonn () er ein USA-amerikansk songar og fiolinist frå Urbana i Illinois. Ho syng og speler klassisk fiolin, og meistrar ei rekkje andre musikksjangrar.

Karriere
Ho voks opp i eit miljø omgitt av musikk. Zonn møtte Alison Krauss første gong på ein fele-konkurranse på Champaign County Fair då ho var 10 år (og Alison 8). Sjølv om dei to unge musikarane delte ein felles musikalsk arv, vart deira vegar meir ulike. Zonn byrja universitetsstudia sine som 15-åring ved University of Illinois i Urbana-Champaign, og vart deretter overførte til Vanderbilt University i 1986.

Zonn har turnert med Vince Gill, Lyle Lovett og sidan 2003 med James Taylor. Zonn har spelt inn med folk som James Taylor, Yo-Yo Ma, Vince Gill, Mickey Newbury, Randy Travis, Trisha Yearwood, Martina McBride, Bart Millard, George Strait, Amy Grant, Alison Krauss, Alison Brown, Lyle Lovett, Keb' Mo' og Neil Diamond.

Zonn var medprodusent av prosjektet Hands Across the Water, ein samarbeids-CD for å samla inn pengar til den asiatiske tsunamien i desember 2004.

I 2010 vart Zonn med på Troubadour Réunion Tour som oppvarmingsartist for James Taylor og Carole King, og turnerte med Trace Adkins i november og desember 2013 for å støtta dei keltiske julealbuma hans med tittelen The King's Gift.

I 2014 reiste Andrea Zonn med James Taylor på turné for å marknadsføre albumet hans The Essential James Taylor.  Som ein del av denne turneen var ho korsongar og fiolinist, i tillegg til å vera ein del av det overordna bandet leia av trommeslagaren Steve Gadd og bassisten Jimmy Johnson. Ho var ein del av den firestemmige korvokalgruppa med Arnold McCuller, Kate Markowitz og David Lasley, og erstatta avdøde Valerie Carter.

Diskografi
 Love Goes On 2003
 Hands Across The Water (Produsent) 2005
 Rise (Produsent) 2015

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrea Zonn» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske bluegrassartistar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarear
USA-amerikanske countryfelespelarar
James Taylor: A Christmas Album

A Christmas Album er det første albumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor med julemusikk. Det kom ut i ei avgrensa utgåve i 2004 via Hallmark-butikkar. Det var heller ikkje mogeleg å få tak i albumet i alle Hallmark Cards-butikkar.

Albumet kom opphavleg med ein nettkode som ein kunne bruke til å laste ned eit unytta opptak frå innspelingane, ein versjon av Joni Mitchell sin «River». I 2006 gav Columbia Records ut albumet under ein ny tittel (James Taylor at Christmas) og plateomslag. Denne nye versjonen hadde òg ei litt anna sporliste, der «Deck the Halls» var fjerna og to andre songar («Have Yourself a Merry Little Christmas» og den tidlegare nemnde «River») var lagt til.

Innhald

Medverkande
 James Taylor – solovokal, gitar (2, 6, 8, 11), arrangement (2, 3, 6, 8)
 John Pizzarelli – gitar (1, 5, 7, 11)
 George Doering – gitar (2, 3, 4, 6, 10)
 Michael Landau – gitar (2, 3, 4, 6, 8, 11)
 Dave Grusin – arrangement, akustisk piano (1, 4, 5, 6, 9, 10, 11), celesta (7, 10)
 Larry Goldings – melodica (2, 3, 11), harmonium (3, 8, 11), orgel (6), akustisk piano (7)
 Dave Carpenter – bass (1, 5, 7, 10, 11)
 Jimmy Johnson – bass (2, 3, 4, 6)
 Vinnie Colaiuta – trommer (1–7, 11)
 Luis Conte – perkusjon (2, 4, 6, 10)
 Michael Fisher – perkusjon (8)
 Ralph Williams – bass klarinett (1)
 Gary Gray – klarinett (1)
 Bill Liston – klarinett (1)
 Dan Higgins – fløyte (1)
 Phil Ayling – engelsk horn (1), obo (1)
 Chris Botti – trompet (1)
 Toots Thielemans – munnspel (7)
 David Lasley – korvokal (1, 2, 8, 10)
 Kate Markowitz – korvokal (1, 2, 8, 10)
 Arnold McCuller – korvokal (1, 2, 8, 10)
 Andrea Zonn – fiolin, korvokal (1, 2, 8, 10)
 Natalie Cole – solovokal (4)

Strykarar (1–5, 7, 9, 10)
 Ralph Morrison – konsertmeister
 Steve Erdody, Paula Hochhalter og Cecilia Tsan – cello
 Edward Mears – kontrabass
 Karen Elaine Bakunin, Brian Dembow, Marlow Fisher, Roland Kato and Vicki Miskolczy – bratsj
 Jackie Brand, Bruce Dukov, Julie Gigante, Alan Grunfield, Clayton Haslop, Tamara Hatwan, Natalie Leggett, Ralph Morrison, Claudia Parducci, Sara Parkins, Katia Popov, Josefina Vergara, Margaret Wooten and Kenneth Yerke – fiolin

Produksjon 
 Dave Grusin – produsent, platenotat 
 Don Murray – innspeling, miksing 
 Charlie Paakkari – assisterande lydteknikar
 Robert Vosgien – mastering i Capitol Mastering (Hollywood, California).
 Gary Borman – management 
 Barbara Rose Granatt – management
 James Taylor – platenotat

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «James Taylor: A Christmas Album» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

James Taylor-album
USA-amerikanske julemusikkalbum
Julemusikkalbum frå 2004
Album spelte inn i Capitol Studios
Dave Carpenter

Dave Carpenter () var ein USA-amerikansk bassist. I løpet av den tidlege profesjonelle karrieren sin spelte han med jazzmusikarane Buddy Rich, Maynard Ferguson og Woody Herman. På slutten av 1990-talet var han ein turnerande medlem av Allan Holdsworth Group. I studioa i Los Angeles medverka han på over to hundre innspelingar, inkludert fjernsyn og filmmusikk.

Biografi
Etter å ha studert musikk ved Ohio State University starta han den profesjonelle karrieren sin ved å flytta til New York City. Det var der han først turnerte og spelte inn med artistar som Buddy Rich, Woody Herman og Maynard Ferguson.

Carpenter dukka opp på tallause sesjonar og hadde dusinvis av fjernsynsopptredenar, filmtema og lydspor på CV-en sin. Han arbeidde med artistar som Allan Holdsworth, Steve Hass, Peter Erskine, Pino Daniele, Joel Taylor, Mike Stern, Scott Henderson, Mitchel Forman, Eric Marienthal, Lee Ritenour, Tom Scott, Rita Coolidge, Russ Freeman, Rod Stewart, Johnny Mathis, Barbra Streisand, David Benoit, Boz Scaggs, Shakira, Dick Halligan og mange fleire. Han opptredde òg som solist med Los Angeles og Berlin-filharmonikarane og dessutan Tanglewood og BBC Scottish Symphony Orchestra og var ein av grunnleggjarane av «Lounge Art Ensemble» med Erskine og Bob Sheppard.

Carpenter døydde brått av hjarteinfarkt i ein alder av 48 år.

Samarbeid 
Med Allan Holdsworth
 The Sixteen Men of Tain (Gnarly Geezer, 2000)

Med Barbra Streisand
 Christmas Memories (Columbia Records, 2001)

Med Al Jarreau
 Accentuate the Positive (GRP, 2004)

Med Johnny Rivers
 Shadows On the Moon (Soul City, 2009)

Med Eric Marienthal
 Got You Covered! (Peak Records, 2004)

Med Rita Coolidge
 And So Is Love (Paddle Wheel, 2005)

Med Rob Mullins
 Tokyo Nights (Nova, 1990)

Med Toni Childs
 Keep the Faith (Hanalei Music Company, 2009)

Med Jesse McCartney
 Right Where You Want Me (Hollywood Records, 2006)

Med Boz Scaggs
 Fade Into Light (MVP Japan, 1996)

Med Rod Stewart
 It Had to Be You: The Great American Songbook (J Records, 2002)

Med Adam Cohen
 Mélancolista (Capitol Records, 2004)

Med Bette Midler
 Bette Midler Sings the Peggy Lee Songbook (Columbia Records, 2005)
 Cool Yule (Columbia Records, 2006)

Med James Taylor
 A Christmas Album (Hallmark Cards, 2004)
 James Taylor at Christmas (Columbia Records, 2006)

Med Shakira
 Fijación Oral, Vol. 1 (Epic Records, 2005)
Med Pino Daniele
 Passi d autore (SME, 2004)

Kjelder
 
Denne artikkelen bygger på «Dave Carpenter» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

All About Jazz
Obituary
[  Diskografi]

USA-amerikanske bassistar
Natalie Cole

Natalie Maria Cole () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og skodespelarinne. Ho var dotter av den amerikanske songaren og jazzpianisten Nat King Cole. Ho fekk suksess på midten av 1970-talet som R&B-songar med hitane «This Will Be», «Inseparable» (1975) og «Our Love» (1977). Ho vende tilbake som popsongar på albumet Everlasting frå 1987 og versjonen hennar av Bruce Springsteen sin «Pink Cadillac». På 1990-talet song ho tradisjonell pop av far sin, noko som resulterte i hennar største suksess, Unforgettable... with Love, som selde over sju millionar eksemplar og gav henne sju Grammyprisar. Ho selde over 30 millionar plater på verdsbasis.

Diskografi

Studioalbum
 1975: Inseparable
 1976: Natalie
 1977: Unpredictable
 1977: Thankful
 1979: I Love You So
 1980: Don't Look Back
 1981: Happy Love
 1983: I'm Ready
 1985: Dangerous
 1987: Everlasting
 1989: Good to Be Back
 1991: Unforgettable... with Love
 1993: Take a Look
 1994: Holly & Ivy
 1996: Stardust
 1998: Christmas with You
 1999: Snowfall on the Sahara
 1999: The Magic of Christmas (med the London Symphony Orchestra)
 2002: Ask a Woman Who Knows
 2006: Leavin'
 2008: Still Unforgettable
 2008: Caroling, Caroling: Christmas with Natalie Cole
 2013: Natalie Cole en Español

Konsertalbum
 1978 : Natalie Live!
 1996: A Celebration of Christmas (med José Carreras/Plácido Domingo)
 2010: The Most Wonderful Time of the Year (eit Tabernacle Choir at Temple Square-album)

Filmar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Natalie Cole» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske skodespelarar
Musikarar frå Los Angeles
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske filmskodespelarar
USA-amerikanske pop-pianistar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske soulsongarar
USA-amerikanske popsongarar
Grammy-vinnarar
Nat King Cole
Tradisjonell pop-songarar
James Taylor at Christmas

James Taylor at Christmas er det syttande studioalbumet og det andre julemusikkalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor, gjeve ut av Columbia Records i 2006. Det var hans siste utgiving for Columbia sidan han signerte med dei i 1977.

Albumet er i hovudsak ei nyutgiving (med ny tittel og litt endra sporliste) av James Taylor: A Christmas Album, eit album som kom i avgrensa opplag distribuert av Hallmark Cards i 2004. «Have Yourself a Merry Little Christmas», opphavleg gitt ut på Taylor-albumet October Road i 2002, og «River» var ikkje med på den opphavlege Hallmark-utgivinga. I tillegg inneheldt det originale albumet ein versjon av «Deck the Halls» som ikkje er på standardutgåva av Columbia-CD-en. (Barnes & Noble-kjeda gav likevel ut ein versjon av den nye tittelen med «Deck the Halls» inkludert som bonusspor).

Albumet vart gitt ut på nytt på UMe i 2012, med to spor i tillegg. Eit av dei, «Mon Beau Sapin» (ei fransk omsetjing av «O Christmas Tree»), er ei ny innspeling og er berre tilgjengeleg på dette albumet. Det andre sporet som er nytt i samlinga er ein versjon av George Harrison sin «Here Comes the Sun» av Taylor og cellisten Yo-Yo Ma, som opphavleg dukka opp på Ma sitt julealbum, Songs of Joy & Peace frå 2008.

Albumet vart nominert til Grammyprisen for beste tradisjonelle popalbum.

Innhald

Medverkande

 James Taylor – solo- og korvokal, gitar (2, 4–7, 10, 14)
 John Pizzarelli – gitar (1, 3, 5, 8, 11, 14)
 George Doering – gitar (2, 4, 12, 13)
 Michael Landau – gitar (2, 4, 13, 14)
 Dave Grusin – akustisk piano (1–7, 9, 12, 13, 14), arrangement (1–5, 9–14), celesta (11, 12)
 Larry Goldings – melodica (2, 13), orgel (4), akustisk piano (6, 8, 10, 11), trekkspel (10), klokkespel (10), munnspel (13, 14), harmonium (14)
 Clifford Carter – synthesizer (8)
 Dave Carpenter – bass (1, 3, 5, 6, 12, 12, 14)
 Jimmy Johnson – bass (2, 4, 8, 10, 13)
 Vinnie Colaiuta – trommer (1–5, 11, 13, 14)
 Steve Gadd – trommer (8, 10)
 Luis Conte – perkusjon (2, 4, 5, 12)
 Chris Botti – trompet (1)
 Yo-Yo Ma – cello (7)
 Toots Thielemans – munnspel (11)
 David Lasley – korvokal (1, 2, 9, 12)
 Kate Markowitz – korvokal (1, 2, 9, 12)
 Arnold McCuller – korvokal (1, 2, 9, 12)
 Natalie Cole – solovokal (5)

Produksjon

 Dave Grusin – produsent (1–5, 9–14)
 Charlie Paakkari – produsent (6), assisterande lydteknikar
 James Taylor – produsent (6)
 Dave O'Donnell – produsent, innspeling og miksing (7, 10)
 Russ Titelman – produsent (8)
 Don Murray – innspeling og miksing miksing (1–6, 9, 11–14)
 Doug Sax – mastering i The Mastering Lab, Hollywood, California
 Sangwook Nam – mastering i  The Mastering Lab, Hollywood, California
 Christopher Austopchuk – kunstnarisk leiar, design
 David Bett – kunstnarisk leiar, design
 Timothy White – fotografi

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «James Taylor at Christmas» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

James Taylor-album
Julemusikkalbum frå 2006
USA-amerikanske julemusikkalbum
Album produserte av Dave Grusin
Album produserte av Russ Titelman