kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Alnestunnelen

Alnestunnelen er namnet på to tunnelar på Godøya i Giske kommune i Møre og Romsdal. Den nye Alnestunnelen er 1493 meter lang og går gjennom Sloktinden mellom Støbakk og Alnes. Han har gangfelt og eitt køyrefelt med møteplassar for kvar 250–300 meter. Total vegbreidde er 4,0 meter. Planlegginga av tunnelen gjekk raskt. Etter fleire stein- og jordras og mislykka forsøk på rassikring av vegen på nordsida av øya i 2004, vedtok Møre og Romsdal fylkesting hausten 2004 at tunnelen skulle byggast. Tunnelarbeidet starta 18. august 2005, gjennomslaget kom 28. april 2006, og tunnelen blei opna 14. desember 2006. Tunnelen er ein del av Fylkesveg 127 i Møre og Romsdal.

Tunnel- og vegprosjektet kosta 97 millionar kroner. 

Den gamle Alnestunnelen er 205 meter lang og er ein del av den gamle, no nedlagde fylkesvegen på nordsida av øya, under Valkveegga vest for Valkveet.

Sjå også 
 Ellingsøytunnelen
 Valderøytunnelen
 Giskebrua
 Vegtunnelar i Noreg

Bakgrunnsstoff 
 Øy-Blikk: Full feiring i tunnelfjellet  (20. desember 2006)
 The World's Longest Tunnel Page

Tunnelar i Møre og Romsdal
Samferdsle i Giske
Filmen Land og fridom

Land og fridom (Land and Freedom, Tierra y libertad) er ein britisk/spansk samproduksjon frå 1995, regissert av den namngjetne britiske regissøren Ken Loach, og med screenplay av Jim Allen.

Filmen byggjer delvis på George Orwell si dokumentarbok frå den spanske borgarkrigen, Homage to Catalonia (Hyllest til Catalonia), som òg er utgjeven på norsk.

Filmen byrjar med at karakteren David Carr, spelt av Ian Hart, døyr som gamal mann. Barnebarnet hans finn blant dei etterlatne tinga hans avisutklipp, brev og fotografi frå da David var med som frivillig på den anti-fascistiske sida i den spanske borgarkrigen. Ho finn òg eit raudt halstørkle med ein neve jord i. Mesteparten av handlinga i filmen er da det ho les ut av desse kjeldene.

Vi følgjer den unge kommunisten David frå arbeidsløysa i Liverpool til POUM-militsen i Catalonia, der han ved eit tilfelle hamnar. Kommunistane, det venstresosialistiske POUM og anarkistane er allierte i kampen mot Franco, men etter kvart dominerer kommunistane meir og meir på grunn av at berre Sovjetunionen gir den spanske regjeringa våpen til å forsvare seg med. Vestmaktene driv med «ikkje-innblanding», samtidig som Hitler og Mussolini støttar Franco.

Stalin vil ikkje at den spanske revolusjonen skal utvikle seg, og brukar innverknaden sin til å undertrykkje POUM. David tenkte å slutte seg til den kommunistleidde Folkehæren, men går tilbake til POUM etter kampane i Barcelona mellom kommunistar og politi på den eine sida, og anarkistar og POUM på den andre.

Filmen er ein sterk kritikk av rolla til kommunistane under borgarkrigen, og inneheld òg ei kjærleikssoge mellom David og den spanske milits-kvinna Blanca, spelt av Rosana Pastor. Filmen sluttar med at gamle David blir gravlagd, medan dotterdotter hans les nokre liner frå eit dikt av William Morris. Poenget er at kampen for fridom og sosialisme ikkje er fånyttes, og skal halde fram.

Filmen vart «Film of the Year» under European Film Awards i 1995, og fekk under filmfestivalen i Cannes prisane «International Critics' Prize» og «Ecumenical Prize».

Kjelder

Omslaget til DVD-versjonen av filmen.

Britiske filmar
Spanske filmar
Filmar frå 1995
Raudøya landskapsvernområde

Raudøya landskapsvernområde er eit landskapsvernområde med plantelivsfreding. Området omfattar mesteparten av Raudøya i Ørsta kommune i Møre og Romsdal. Området blei oppretta ved kongeleg resolusjon 13. oktober 2000. Landskapsvernområdet omfattar 371 daa og er oppretta for å verne eit kultur- og naturlandskap med kristtorn. Området har ein stor og vital førekomst av kristtorn. 

Resten av Raudøya vart same dag verna som Raudøya naturreservat.

Bakgrunnsstoff 
 Verneforskrifta for Raudøya landskapsvernområde hos Lovdata

Verneområde i Møre og Romsdal
Geografi i Ørsta
Landskapsvernområde i Noreg
Optimalitetsteori

Optimalitetsteori (OT) er ein generativ lingvistisk teori som postulerer at observerbare språklege einingar oppstår gjennom ein interaksjon mellom motstridande avgrensingar (engelsk constraints). Teorien blei opphavleg føreslegen i 1993 av dei amerikanske lingvistane Alan Prince (1946–) og Paul Smolensky (1955–) og John J. McCarthy (1953–).

Teorien har tre grunnleggjande komponentar, som knyter i hop ein djupstruktur (DS) / underliggjande representasjon (UR) og ein overflatestruktur (OS) / fonetisk representasjon (FR): 
 GEN (generator) genererer ei uendeleg mengd med alternative utdata, eller kandidatar
 CON (constraints eller innskrenkingar) er ei ordna liste med avgensingar som blir nytta til å velje mellom kandidatane
 EVAL (evaluator) vel den optimale kandidaten

Fotnotar 

Lingvistikk
Dagmar Blix

Dagmar Blix () var ein nordnorsk forfattar og lyrikar. Ho var fødd i Hol utanfor Leknes i Lofoten og var busett i Storfjord ved Stamsund, der ho arbeidde som forfattar og lærar.

Hennar engasjement for målsaka var mellom anna grunna i argumentet om at nynorsk ligg nærare mange norske dialektar enn bokmål. Ho skreiv sjølv på eit nordnorskprega nynorsk, og fleire av segnene og forteljingane ho samla frå Nord-Noreg er skrivne på ei blanding av dialekt og nynorsk.

Forfattarskapen 
Forfattarskapen består i hovudsak av barne- og ungdomsbøker, men ho har gjort eit viktig arbeid for å samle og publisere historier og segner frå Lofoten. Engasjementet hennar gav seg utslag i ei rekkje radiokåseri. I tillegg var ho aktiv medarbeider i Norsk Målførearkiv , og ho skreiv kulturhistoriske artiklar i mellom anna Håløygminne. Ho skreiv og las ofte eigne prologar og festtalar til forskjellige høve.

Blix var i 1977 den første som blei tildelt Vestvågøy kommunes kulturpris. I 1979 fekk ho Blixprisen.

Bibliografi 

 1948: Prinsesse Gullhjarte og andre eventyrspel, 1, Samling for born. Bøstad : Marius Evjebergs forlag
 1954: Skomakar-Jonas : eventyrspel i 5 akter : for vaksne og born. Bøstad : Marius Evjebergs forlag
 1957: Dei tre mostrene og andre eventyrspel. Bøstad : Marius Evjebergs forlag
 1959: Sylvelin og andre eventyrspel. Bøstad : Marius Evjebergs forlag
 1961: Vargtid : dikt frå krigsåra. Bøstad : Marius Evjebergs forlag
 1965: Draugen skreik : tradisjon frå Lofoten. Oslo : Universitetsforlaget 
 1966: I fjell og fjære. Trondheim : Rune forlag
 1971: Ante frå vidda. Trondheim : Rune forlag
 1974: Marit. Trondheim : Rune forlag
 1975: Gamle Lofoten. Orkanger : Rune forlag
 1975: Skatten i Bjønnhaugen. Trondheim : Rune forlag
 1976: Eg elskar livet : dikt. Trondheim : Rune forlag
 1976: Hanen og reven og andre eventyrspel. Dramatisert av Dagmar Blix. Halsøy i Vefsn : Bladet Midnattsol.
 1976: Turid og Bjørg. Trondheim : Rune forlag
 1977: Dyra på Harteigen. Trondheim : Rune forlag
1978: Henning på Holmen Trondheim : Rune forlag (ny utgåve 2018, ved Vestvågøy historielag)
 1978: Vanja. Trondheim : Rune forlag
 1979: Landgluntar teikningar av Anders Moe-Rognhaug. Trondheim : Rune forlag
 1980: Heim til Fagertun ; teikningar av Anders Moe-Rognhaug. Trondheim: Rune forlag
 1981: Prins Dyregod og prinsesse Rosalind : eventyrforteljing. Teikningar av Aashild Havåg Bergseth. Larvik : Norsk barneblads forlag
 1983: Heksedansen. Larvik: Norsk Barneblads forlag

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Dagmar Blix digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Blixprisen

Norske lyrikarar
Norske dramatikarar
Norske forfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Folk frå Vestvågøy
Forfattarar frå Nordland
Nynorskforfattarar
Nynorsk i Nord-Noreg
Jakob Kjersem

Jakob Kjersem () var ein norsk langdistanseløpar frå Tresfjord som sprang for Hjelvik IL.

Han tok i alt 7 norske meisterskap i høvesvis terrengløp, landevegsløp og skogsløp. Han deltok i OL i London i 1948 og OL i Helsingfors i 1952, og fekk totalt 37 landskampar for Noreg i friidrett. Jakob Kjersem skipa Den norske maratonklubb (no KONDIS). Som yrkesaktiv livnærte han seg mellom anna som journalist, bonde og tømmerhoggar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langdistanseløparar
Norske journalistar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Norske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Folk frå Vestnes
Eldfuglen

Eldfuglen (eigentleg russisk Zhar-pitsa eller fransk L'Oiseau du feu) er ein ballett i ei akt med to scener. Librettoen og koreografien er av Michel Fokine til musikk av Igor Stravinskij. Han vart urframført ved operaen i Paris 25. juni 1910, med dekorasjonar av Golovine (kostymar for eldfuglen og tsarevna forma av Leon Bakst), dirigert av Gabriel Pierné. På scena dansa Sergej Djagilevs kompani, med Tamara Karsavina, Fokine, Fokina og Bulgakov.

Handling 
Basert på ulike russiske folkeeventyr fortel balletten om prins Ivan som fangar ein merkeleg eldfugl. For å få tilbake fridomen gir fuglen Ivan ei fjør han kan påkalle eldfuglen med i farlege stunder. Dette skjer når Ivan forelskar seg i den skjønne Tsarevna, som er fanga av uhyret Kaschei. Med hjelp frå eldfuglen drep Ivan Kastchei og feirar deretter bryllaup med Tsarevna med stor pomp og prakt.

Oppsetjingar 
Eldfuglen er ein av dei meir suksessfylte moderne ballettane i det 20. hundreåret. Han er ofte blitt oppført på ny, f.eks av Djagilev i 1926, med nye kostyme av Natalija Gontsjarova, og for 'Saddler Wells Ballet' i 1954. Denne versjonen er ein del av The Royal Ballet (film 1959 - òg ein BBC-produksjon 1965). Individuelle versjonar ved Bolm for Ballet Theatre, dekorasjonar av Marc Chagall 1945), Balanchine, New York City Ballet med Chagall-dekorasjonane 1949, og seinare versjon av Robbins, Lifar (operaen i Paris 1954), Cranko (Stuttgart 1964), Skibine (Harkness Ballet, New York 1965), Brian MacDonald (Harkness Ballet, New York. 1967), Béjart (berre ei suite, Paris og Brüssel 1970, tysk tv2-produksjon 1973), Holm (København 1972, dansk TV-produksjon 1974).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Eldfuglen» frå , den 16. juni 2009. 

Ballettar
Ballettar av Igor Stravinskij
Kultur i 1910
Forsnes kapell

Forsnes kapell står ved Forsnes i Hitra kommune i Trøndelag fylke, og er ei langkyrkje reist i 1935.

Kapellet heitte opphavleg Kvenvær kyrkje og stod på Hakkbuan ved Kvenvær.

Inventar 
Altartavla er ei gåve som vart gjeven som takk for berginga av mannskapet på ein utanlandsk båt. Etter den munnlege tradisjonen skal ho vere russisk.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sør-Trøndelag» på nettstaden til Arkivverket

Kyrkjer i Hitra
Kyrkjer i Orkdal prosti
Langkyrkjer i Nidaros bispedømme
Norske kyrkjer frå 1935
Kulturminne i Hitra
Harpe

Harpe eller harpa er eit strengeinstrument som noko forenkla kan skildrast som ei ramma med strenger inni. Harper i ulike storleikar og fasongar har vore brukt frå oldtida av og til i dag. Ho kan brukast både som knipse- og strykeinstrument.

Den eldste kjennskapen ein har til harper er frå det gamle Mesopotamia for 5000 år sidan. Dei er også kjende frå det gamle Egypt, og har spreidd seg til heile Europa, delar av Afrika og Asia. 

Harper av det meir moderne slaget er i allefall kjende sidan mellomalderen. Dei tidlege harpene hadde berre durtonar. Om det var nødvendig med halvtonar, kunne ein stemma om ei streng eller fleire. Frå 1500-talet blei harper med to strengerader vanleg. Dei blei derimot rekna som meir vanskelege å spela på. Men så fann ein på å kopla klaffane til pedalar, slik at ein skiftar tonehøgde på strengene med føtene, og på den måten forandrar ei streng frå for eksempel g til giss eller gess. Det er slik moderne konsertharper er bygde.

Harpe i norsk folkemusikk 

I Noreg har harper vore i bruk sidan mellomalderen. På portalen på Uvdal stavkyrkje, frå 1100-talet, er «Gunnar med harpa» portrettert, og det finst i dag ni gamle norske harper, ved ulike museum. Den norske harpa gjekk under ymse namn, som «bondeharpe», «krokharpe» og «trekantharpe». Tradisjonen døyde etter kvart ut, og i fylgje Tone Hulbækmo levde han lengst i Østerdalen.

Sjå òg
Keltisk harpe

Referansar

Kjelder 
 

 Denne artikkelen bygger på «Harpe» frå , den 17. juni 2009. 
 

Strengeinstrument
Filmen Elling

Elling er ein norsk, Oscar-nominert film frå 2001 regissert av Petter Næss og basert på den tredje romanen om «Elling», Brødre i blodet, av Ingvar Ambjørnsen. 

Elling er den første filmen i trilogien om Elling. Filmen vart Oscar-nominert for beste utanlandske film i 2002. Han kom derimot ikkje med på lista då Dagbladet i 2007 kåra dei 15 viktigaste filmane sidan 1982.

Handlinga 
Elling skildrar korleis to tidlegare pasientar ved «Brøynes behandlingshjem» skal klare seg åleine i ei trygdeleilegheit på Majorstua i Oslo, med noko hjelp frå sosialarbeidaren Frank. Medan eine av dei, Elling, slit med angst og fikse idear, er den andre, Kjell-Bjarne, nokså enkel og sexfiksert. Etter kvart lærer dei seg til å takle verda og møter andre menneske.

Rolleliste

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Elling i Norsk filmografi (Nasjonalbiblioteket)

Filmar frå 2001
Norske filmar
Norske Oscar-kandidatar
Petter Næss
Mohammad Mossadegh

Mohammad Mossadegh eller Mosaddeq () var demokratisk vald statsminister i Iran frå 1951 til 1953, da han vart fjerna frå makta ved eit statskupp støtta av USA og Storbritannia. Etter dette vart Iran eit diktatur under sjahen. 

Mossadegh var forfattar, administrator, advokat og politikar, kjend for sin motstand mot utanlandsk dominans over Iran. Han var arkitekten attom nasjonaliseringa av det utanlandsk-kontrollerte Anglo-Iranian Oil Company (seinare BP), noko som førte til statskuppet mot han. 

Mossadegh vart fengsla i tre år, og sat så i husarrest for resten av livet. 

Ei sterk kraft attom kravet om nasjonalisering var òg Tudehpartiet, som vart forbode etter kuppet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mohammad Mosaddeq» frå , den 21. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Iranske statsministrar
Avsette ved statskupp
Muhammed Reza Pahlavi

Muhammed Reza sjah Pahlavi () var den siste sjahen av Iran, frå 1941 til 1979. Han hadde titlane Sjâhansjâh, 'kongane sin konge', og Aryamehr 'ariarane sitt lys'. Muhammed Reza heldt fast på ein pro-vestleg utanrikspolitikk og fremja økonomisk utvikling i Iran.

Maktkamp
På slutten av krigen var Iran prega av politisk uro. I 1953 tvinga den venstrenasjonalistiske statsministeren Mossadegh sjahen til å fare frå landet. Det utanlandsk-kontrollerte oljeselskapet blei nasjonalisert. Sjahen kom tilbake, og var med og avsette Mossadegh gjennom eit statskupp, leidd av general Fazlollah Zahedi med støtte frå CIA.

Muhammed Reza blei på grunn av dei store oljerikdomane ein av dei fremste leiarene i Midtausten. Han avvikla fleirpartisystemet slik at han kunne styre gjennom eit eittpartiregime som han hevda var nødvendig som svar på den kommunistiske trusselen frå det venstreorienterte Tudehpartiet. 

Sjahen godkjende skipinga av den hemmelege politistyrken, SAVAK, illgjeten for omsynslaus forfølging av politisk opposisjon.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Muhammed Reza Pahlavi» frå , den 21. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Iranske leiarar
Avsette ved statskupp
Elefantordenen
Maskinpistolen PPD

Maskinpistolen PPD vart utvikla i Sovjetunionen av Vasilij Degtyarjov. Han var i stor grad ei etterlikning av den tyske Bergmann MP28, men skulle bruke den nye sovjetiske pistolpatronen 7.62x25mm Tokarev.

PPD bruka eit stort trommemagasin kopiert frå den finske M31 Suomi, men kunne òg bruke eit vanleg boksmagasin. 

PPD vart teken i bruk av Den raude armeen i 1935 som PPD-34. I 1938 og 1940 vart han litt endra, slik at vi får type-nemningane PPD-34/38 og PPD-40. Men PPD var for komplisert og dyr å produsere i store tal, og vart under krigen erstatta av PPSh-41, som var både betre og billegare.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «PPD-41» frå ,  den 22. juni 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Basic notes on PPD-34 and PPD-40 - in Russian language 
 ППД-1934\38\40 - PPD-34, PPD-38 and PPD-40 - in Russian language
 Finnish Army Submachine Guns

Militære våpen
Andre verdskrigen
Sovjetunionen
Maskinpistolar
Arkhip Kuindzji

Arkhip Ivanovitsj Kuindzji () var ein landskapsmålar fødd i Ukraina i Det russiske imperiet. Han var ei tid tilknytt Peredvizjnikij-gruppa.

Læreår

Kuindzji vart fødd i 1842 i Mariupol (dagens Ukraina), men budde sine barneår i byen Taganrog. Han voks opp i ein fattig familie, faren var ein greskætta skomakar. Arkhip var seks år då foreldra døydde, frå då måtte han sjølv skaffe seg eit levebrød. Han arbeidde på ein byggeplass der ei kyrkje vart reist, han gjette husdyr, og han arbeidde i butikken til ein maiskjøpmann.

Over ein periode på fem år, frå 1860 til 1865, arbeidde Kuindzji som retusjerar i Isakovitsj sitt fotoatelier i Taganrog. Kuindzji opna sitt eige fotoatelier, utan å lukkast med drifta. Etter det forlet Kuindzji Taganrog og for til St. Petersburg.

I stor grad lærte Kuindzji seg å teikne og måle ved sjølvstudium. For å perfeksjonere seg studerte han måling ved Det keisarlege kunstakademiet frå 1868. I sine tidlege år var han påverka av Ivan Ajvazovskij sine bilete. Han slutta på kunstakademiet i 1872 og arbeidde som frilansar. Måleriet Na ostrove Valaam (På Valaam-øya) var det første kunstverket som Pavel Tretjakov kjøpte til kunstgalleriet sitt. I 1873 stilte Kuindzji ut biletet Snøen, som han året etter fekk bronsemedalje for ved ei internasjonal kunstutstilling i London.

Modne år
Kuindzji var aktiv medlem  av Peredvizjnikij-gruppa frå 1875 til –80. Peredvizjnikij arrangerte vandreutstillingar av bilete måla i realistisk stil. Midt i 1870-åra laga han, i Peredvizjnikij-rørslas ånd, fleire måleri der landskaps-motivet vart gitt ei form som skulle understøtte konkrete, sosiale assosiasjonar (Gløymd landsby, 1874; og Tsjumatskij-stien, 1875; begge i Tretjakovgalleriet). Etter 1880 stilte han seinare aldri ut sine verk.

I si modne periode higa Kuindzji etter å overføre dei mest ekspressive og lyssterke tilhøva i naturen til lerretet. Han nytta seg av samansette biletkomposisjonar (td. høg horisont), og konstruerte panorama-utsikter. Ved bruk av lyseffektar og intense fargar haldne i reine fargetonar, skapte han forestillingar av illuminasjon, opplysing. Mellom dei mest kjente måleria frå denne tida er Den ukrainske natta (1876), Bjørkhol (1879), Etter eit torever (1879), alle tre i Tretjakovgalleriet, og Natt på Dnepr (1880) i Det russiske museet i St. Petersburg. Hans seinare verk er minneverdige gjennom sine dekorative effektar bygt på distinkt fargelegging.

Kuindzji underviste ved St. Petersburg kunstakademi. Han var professor der frå 1892, leiande professor i landskaps-verkstaden etter 1894. Han vart oppsagt i 1897 for å ha gitt støtte til ein student-protest. Mellom elevane hans var kunstnarar som Arkadij Rylov, Nicholas Roerich og Konstantin Bogajevskij. Kuindzji tok initiativet til danninga av Kunstnarforbundet (1909; seinare fekk selskapet namn etter A.I. Kuindzji).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arkhip Kuindzhi» frå ,  den 23. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Landskapsmålarar
Russiske målarar
Ukrainske målarar
Målarar frå 1800-talet
Målarar frå 1900-talet
Folk frå Mariupol
Peredvizjniki
Stine Kufaas

Stine Kufaas () er ein tidlegare norsk friidrettsutøvar frå Buvika i Skaun kommune. Ho vart norsk meister i høgdehopp i 2006 og 2008-10. I 2008 var ho i tillegg med på Trondheim sitt vinnarlag på 1000 m stafett. Dei personlege rekordane i høgdehopp og i høgdehopp utan tilløp er høvesvis 1,93 meter og 1,53 m. Kufaas var medlem av Trondheim friidrett fram til 2008, sidan 2009 var ho med i IL BUL i Oslo.

Aktiv 
Kufaas erobra sin fyrste NM-medalje då ho med eit hopp på 1,76 meter vann bronsen under NM i friidrett 2003 i Fredrikstad, jamt med sølvvinnaren, men heile 14 centimeter bak noregsmeisteren Anne Gerd Eieland. Same sesongen sette ho personleg rekord med 1,78 m. 

To år seinare forbetra Kufaas sin personlege rekord til 1,81 m under noregsmeisterskapen og ho fekk sitt fyrste NM-sølv, bak gullvinnar Eieland. Året deretter, 2006, vart ho noregsmeister med eit hopp på 1,83 m og slo sølvmedaljevinnar Eieland med to centimeter. Tidlegare i sesongen hadde ho persa til 1,85 m. I juni 2007 forbetra ho den personlege rekorden til 1,86 m under eit stemne i Stjørdalshalsen. Seinare i sesongen bytta Kufaas og Eieland atter ein gong plass på pallen under noregsmeisterskapen i friidrett; Eieland vann NM-gullet med 1,84 m, medan Kufaas stoppa på 1,81 m.

Åra 2008-10 vann Kufaas alle dei tre påfølgjande noregsmeisterskapane. Ho sette personleg rekord med 1,87 m då ho vann NM-gullet i 2008. Under same meisterskapen var ho på Trondheim friidrett sitt vinnarlag på 1000 meter stafett. I 2009 forbetra Kufaas den personlege rekorden til 1,91 m og ho vann høgdetevlinga under B-ligaen for europeiske friiidrettslandslag på Fana stadion. Under NM i friidrett 2009 vann ho gullet med same sluttresultatet som året før; 1,87 m. Ho deltok i VM i friidrett 2009 i Berlin, men likte ikkje underlaget på olympiastadion og stoppa på 1,85 m i kvalifiseringa. I 2010 gjekk ho over 1,93 på Lillehammer og kvalifiserte seg til EM i friidrett 2010 i Barcelona. Ho klarte 1,90 m i kvalfiseringa under europameisterskapen, to centimeter for lågt til å få plass i finalegruppa. Seinare i sesongen vann ho NM 2010 med 1,89 m, same høgda som også sølvvinnaren Øyunn Grindem klarte.

I 2011 var Kufaas plaga med nakkeskade og lukkast ikkje å kome over 1,90 m i noko stemne. Under noregsmeisterskapen i Breim tok ho sølvmedaljen med 1,86 m, same høgda som noregsmeisteren Tonje Angelsen. Ho opna 2012-sesongen med 1,85 m under eit stemne i Los Angeles i USA. Skadeplagene melde seg deretter for fullt og ho valde seint i 2012 å slutte med friidrett.

Medaljar i norske meisterskap 
 Høgdehopp
 Gull: 2006, 2008-10
 Sølv: 2005, 2007 og 2011
 Bronse: 2003
 1000 m stafett
 Gull: 2008

Personlege rekordar og årsbeste i høgdehopp

Bakgrunnsstoff 
 Kufaas klarte VM-kravet , Adresseavisen, 6. februar 2010
 Trønderjente klar for VM , Adresseavisen, 21. juni 2009
 Rekordhøyt av Stine, Norges Fri-idrettsforbund, 28. februar 2009
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske høgdehopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Skaun
Anton Sauflokkli

Anton Sauflokkli er eit pseudonym og ein revyfigur skapt av læraren Oddvar Steinrud (). Han vart lansert under revyen «Noill» på scena i Mosjøen kino mars 1980, og styrkte posisjonen sin etter revyen «Petre» året etter. Figuren er inspirert av oppvoksteren hans Oddvar Steinrud i Vikdalen i Vefsn. Figuren parodierer heimstaddiktaren, og sidan Steinrud under pseudonymet Anton Sauflokkli var produktiv ved skrivebordet, har dikta hans kasta glans over mange tilstelningar, spesielt i Vefsn og på Helgeland.

Diktsamlinga Husfauel'n min kom ut i eit opplag på 1000 eksemplar hausten 1981, og vart snart utseld. Samlinga har sidan kome i nytt opplag.

Bibliografi: 
 Anton Sauflokkli: Husfauel'n min : Utvalde dikt Joh. Petersens Bokhandels Forlag ISBN 82-90349-02-5

Bakgrunnsstoff: 
 Dikt publiserte digitalt: på Drevja.com

Sauflokkli, Anton
Sauflokkli, Anton
Sauflokkli, Anton
Nynorsk i Nord-Noreg