kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Trude Teige

Trude Teige () er ein norsk journalist, omsetjar, forfattar, programleiar og fjernsynsreporter. Teige debuterte som forfattar med boka Havet syng i 2002. Ho har og jobba som reporter i TV 2 sidan starten. Frå 2008 var Teige programleiar for debattprogrammet Tabloid på same kanal. Ho har også hatt sitt eiget intervjuprogram kalla Trude på TV 2, og jobba som politisk journalist i TV 2 si politiske avdeling.

Trude Teige voks opp på Teigane i Herøy på Sunnmøre, men bur no i Asker. Ho er utdanna fagomsetjar frå Agder distriktshøgskule (no Universitetet i Agder) i Kristiansand og journalist frå England. Ho starta den journalistiske karrieren i Bergens Tidende før ho fortsette i Dagsnytt i NRK Møre og Romsdal. Sidan starten av TV 2 i 1992 har ho jobba som reporter der og har blant anna laga dokumentaren KameratAr.

Ho har skrive to romanar om Kristiane som lever på 1800-talet. Historia er geografisk og historisk forankra i Herøy og handlar blant anna om kor vanskeleg det var å vere einsleg kvinne på den tida. I tillegg har Trude Teige skrive ei kokebok med blant anna oppskrifter frå barndommen i Herøy.   

I 2008 vart Trude Teige tildelt Kringkastingsprisen for nynorskbruk/dialektbruk i media.

Ho har i seinare tid skrive tre krimbøker, og boka Svik blei nominert til Bokhandlerprisen 2012.

Bibliografi
 2009 - Noen vet
 2002 - Havet syng
 2003 - Matminne frå mors kjøkken
 2004 - Lene seg mot vinden
 2009 - Noen vet
 2010 - En hjelpende hånd
 2012 - Svik
 2014 - Jenta som sluttet å snakke, kriminalroman
 2015 - Mormor danset i regnet, historisk roman
 2017 - Pasienten, kriminalroman
 2019 - Aldri tilgi, kriminalroman
 2020 - På åstedet, true-crime 
 2021 - Morfar pustet med havet, historisk roman

Kjelder

Norske journalistar
Norske forfattarar
Programleiarar for TV2
Folk frå Herøy i Møre og Romsdal
Hornelen

Hornelen (860 moh.) ligg i Bremanger kommune i Vestland og er den høgaste sjøklippa i Nord-Europa. I eldre tider kalla ein gjerne fjellet Smalsarhorn. Mange segner er knytt til dette fjellet og ifylgje nokre av desse er det ein samlingsstad for hekser både jonsokaftan og julaftan. Om den norske kongen Olav Tryggvason er det sagt at han var ein dugande idrettsmann. Han skal ha klatra opp bratthenget på Hornelen.

Tidlegare var fjellet høgare, men delar av toppen raste ut i 1865.

Hornelen har lenge vore brukt som landemerke for skip som fór forbi. I fjellet er det ei stor steinblokk ein er redd skal rase ut i sjøen. Båtar som passerer skal av den grunn ikkje gje fløytesignal.

Frå Berleneset er det om lag 4 timar gangtid til toppen.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Fylkesleksikonet om Hornelen
 Fotoreportasje 1 frå tur til Hornelen
 Fotoreportasje 2 frå tur til Hornelen
 Eldre fotografi av Hornelen på nettstaden til Nasjonalabiblioteket
 Hornelen på gamle postkort 

Geografi i Bremanger
Fjell i Vestland
William Nygaard

William Martin Nygaard () var ein norsk forleggjar og politikar. Nygaard var fødd i Kristiansand som bror til Kristen Brunfeldt Nygaard og Finn Nygaard, gift med Constance Wiel, far til sju born, mellom andre Mads Wiel Nygaard og Andreas Melchior Wiel Nygaard, farfar til William Nygaard d.y.. I 1894 kjøpte han Drammensveien 99 og flytta inn med familien sin. Det er i hagen utanfor Drammensveien 99 dei velkjende hagefestane til Aschehoug no finn stad kvar seinsommar.

Liv og virke

Forleggjaren 
Han vart tilsett i H. Aschehoug & Co.s bokhandel i Kristiania i 1887. I lag med Thorstein Lambrechts kjøpte han i 1888 både bokhandelen og forlaget, og i 1900 vart han eineeigar av forlaget og det skifta namn til H. Aschehoug & co (W.Nygaard). Han var direktør for forlaget til 1940 då sonen Mads Wiel Nygaard tok over og han sjølv fortsette som formann i styret for forlaget. 

I 1895 tok William Nygaard initiativet til skipinga av Den norske Forleggerforening der han også vart formann.

Politikaren 
William Nygaard var medlem i Oslo bystyre frå 1908–1919 og i 1910 var han med og skipa partiet Frisinnede Venstre. Han var stortingsrepresentant for Frisinnede Venstre frå 1922–1924.

Bakgrunnsstoff 
 Erik Rudeng: William Nygaard : 1865-1952 (Aschehoug, Oslo, 1997) ISBN 82-03-26111-6
 Oppføringa for Drammensveien 99 i folketeljinga 1900
 Utdjupande artikkel om Nygaard i NBL, skriven av Egil Tveterås.
 

Norske forleggjarar
Stortingsrepresentantar frå Frisinnede Venstre
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 1922-1924
Lokalpolitikarar i Oslo
Folk frå Kristiansand
Lindesnes kommune

Lindesnes er ein kystkommune i Agder fylke. Kommunen grensar til Lyngdal i vest, Evje og Hornnes i nord og Vennesla og Kristiansand i aust. Kommunen har ei kystline på vel 90 km. Sjølve Lindesnes ytst på Lindesneshalvøya er det sørlegaste punktet på fastlandsnoreg (57°58'46"N).

Historikk 
Då dei tidlegare kommunane Spangereid, Vigmostad og Sør-Audnedal blei slått saman i 1964 valde dei namnet Lindesnes på den nye kommunen. Den 1. januar 2020 vart Mandal, Marnardal og Lindenes slege saman, og heldt på kommunenamnet Lindesnes.

Landskapet 

Langs kysten austover mot tidlegare Mandal kommune er det ein fin skjergard med friluftsområde av nasjonal verdi og fleire freda fuglereservat. Den meteorologiske stasjonen ved Lindesnes fyr har den høgaste årsmiddeltemperaturen i Noreg.

Landskapet i kommunen er småkupert, og stig frå havnivå til rundt 350 m.o.h. i nord. Berggrunnen er stort sett samansett av granitt og granittiske gneisar, og lausmasse-avsetjingane er hovudsakleg konsentrerte til elvedalane. Plantelivet i dei lågare delane av Lindesnes har varmekjære treslag, medan bjørk og furu dominerer høgare oppe.

Kommunen har eit hovuddalføre, Audnedalen, som strekker seg frå sør mot nord. Her renn elva Audna som var det første fullkalka vassdrag i Noreg. Takket vere kalkinga er det nå etablert ein ny og livsfrisk lakse- og sjøaurestamme i elva.

Tettstader 
 Høllen 
 Vigeland

Verdt å vitja 
Lindesnes fyr
Sjølingstad Uldvarefabrik
Svinør på Svinøy
Restauranten Under
Lindesnes Bygdemuseum
Galleri Gustav Vigeland

Folk frå Lindesnes
Bjøro Håland, songar, countrysongar (Håland)

Bakgrunnsstoff 
 Lindesnes kommune

 
Kommunar i Agder
Geografiske ytterpunkt i Noreg
Sørlegaste punkt
Tidlegare kommunar i Vest-Agder
Sandefjord kommune

Sandefjord kommune er ein kommune i Vestfold og Telemark fylke, som i vest grensar til Larvik og Lardal, i nord til Re og Tønsberg og i aust til Nøtterøy og Tjøme. Kystlinja til kommunen er om lag 160 km lang, og går frå Vestfjorden i nord til Sandefjordsfjorden i sør. Kommunen omfattar også 124 øyar. Kommunesenteret Sandefjord ligg inst i Sandefjordsfjorden.

Sandefjord kommune omfattar dei tidlegare kommunane Sandefjord, Andebu og Stokke. Samanslåinga blei vedtatt i statsråd 24. april 2015 med verknad frå 1. januar 2017. Med dette er Sandefjord den nest største kommunen i Vestfold i areal etter Larvik, men i folketal den største kommunen.

Samferdsel 

Sandefjord lufthamn, Torp har samband til nasjonale og internasjonale destinasjonar. Ferjeselskapet Color Line driv ei ferjerute til Strömstad i Sverige. Både Vestfoldbanen (med togstopp på Sandefjord stasjon og Torp stasjon) og Europaveg 18 går gjennom kommunen.

Næringsliv 
Kommunen har mykje jordbruksareal. Jordbruket er særleg konsentrert om korndyrking og hagebruk, i tillegg til storfe og hønsehald. Skogbruket er i hovudsak basert på avverking av gran.

Kystlinja langs Sandefjordsfjorden, Mefjorden og Lahellefjorden er om lag 83 kilometer lang og er eit populært friluftsområde med stor hytteutbygging. Dei to halvøyane mellom Sandefjordsfjorden og Tønsbergfjorden (Østerøya og Vesterøya, delt av Mefjorden) har små gardsbruk, samlingar av bustader og feriehus.

Kommunen har vidaregåande skolar med varierte studieretningar, Skiringssal folkehøyskole og avdeling av Handelshøyskolen BI.

Folk frå Sandefjord
Anita Hegerland (f. 1961), songar og plateartist

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Sandefjord kommune

 
Tidlegare kommunar i Vestfold
Kommunar i Vestfold og Telemark
Rennebu kommune

Rennebu er ein kommune i Trøndelag fylke. Kommunevåpenet har form som ein omvendt Y og er inspirert av den Y-forma Rennebu kyrkje som ligg på Voll ved fylkesveg 700.

Personar som kjem frå Rennebu kommune blir kalla for rennbygg.

Kjende rennbyggar
 Olav Berkaak, (1915–1980), forfattar
 Jens P. Flå, (1923–2002), stortingsrepresentant (KrF) 1973–1989
 Jostein Berntsen, (f. 1943), stortingsrepresentant (Ap)  1977–1987
 Magne Myrmo, (f. 1943), langrennsløpar, sølvmedaljist i OL, verdsmeister
 Ola T. Lånke, (f. 1948), stortingsrepresentant (KrF) 1993–2009
Vebjørn Rodal (f. 1972), friidrettsutøvar, gullmedaljist i OL
 Vegard Heggem, (f. 1975), fotballspelar
 Heidi Skjerve, (f. 1979), musikar, jazzmusikar
 Astrid Smeplass (f. 1996), musikar

Bilete

Sjå òg 
Rennebu bygdemuseum

Bakgrunnsstoff 

 

 
Kommunar i Trøndelag
Snillfjord kommune

Snillfjord er ein tidlegare norsk kommune i Trøndelag fylke. Han grensa til Agdenes i nordaust, Orkdal i søraust, Hemne i sørvest og over fjorden i nord til Hitra. Administrasjonssenteret var Krokstadøra. 

1. januar 2020 vart Snillfjord delt opp og overført til andre kommunar. Norddelen rundt Sunde vart slegen saman med Hitra til nye Hitra kommune, området rundt Ytre Snillfjord (Vennastranda) vart slege saman med Hemne og Halsa på Nordmøre til Heim kommune, medan området rundt Krokstadøra vart slege saman med Orkdal, Agdenes og Meldal til nye Orkland kommune.

Personar som kjem frå tidlegare Snillfjord kommune blir kalla for snillfjording.

Kommunevåpen 
Kommunevåpenet til Snillfjords var eit sølvgreip på grønn botn som viste til handverks-, sjø- og jordbrukstradisjonar. Bakgrunnen for dette valet var at greipet i tidlegare tider vart brukt både i tradisjonelt jordbruk og til høsting av tang og tare. Greip vart i eldre tider tilverka av trevirke.

Kommunevåpenet vart utforma etter ein idékonkurranse vunnen av Jim Bye frå Hallset ved Trondheim. Kommunevåpenet vart utarbeidd etter heraldiske kriterium av lektor Einar H. Skjervold frå Trondheim. Det vart godkjend i kommunestyret i 1990, vidare i Kommunaldepartementet 17. september 1990, og endeleg bekrefta av Fylkesmannen i Sør-Trøndelag i skriv av 19. september 1990.

Kjende snillfjordingar 
 Martin Stokken (1923–1984), skiløpar og friidrettsutøvar
 Bjørn Nilsen (f. 1934), forfattar og NRK-journalist
 Leidulf Hafsmo (f. 1934), diktar og musikar
 Oddmund Hagen (f. 1950), forfattar
 Terje Krokstad (f. 1956), skiskyttar
 Jon Reidar Øyan (f. 1981), politikar (Ap), forkjemper for homofile sine rettar
 Tore Bjørseth Berdal (f. 1988), langrennsløpar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Snillfjord» frå ,  den 14. januar 2020.

Bakgrunnsstoff 

 
Fosen
Norske kommunar skipa i 1924
Norske kommunar nedlagde i 2020
Tidlegare kommunar i Trøndelag
Akerøya

Akerøya er ei øy i Hvaler kommune i Viken med eit areal på 1,6 km². Det høgaste punktet på øya er 33 moh. Aust for Akerøya ligg ein liten holme, Festningsholmen, med Akerøy fort frå 1600-talet. I sagatida heitte øya Saltholmen etter nokre grunne pollar der det vart vunne ut havsalt.

Øya består i hovudsak av granitt og enkelte strandflater og grassletter. Karakteristiske «klover» skjer gjennom øya fleire stader der det veks godt med småbuskar og tre. Det er registrert meir enn 400 plantearter der fleire er trua og sårbare. Øya har eit rikt fugleliv og er ein rasteplass for trekkfugl. I 1978 vart det oppretta eit naturreservat for sjøfugl på aust- og vestsida av øya med ferdselsforbud delar av sommaren. Sidan 1961 har Akerøya Ornitologiske Stasjon drive registrering av fugl.

Fram til om lag 1950 var det eit gardsbruk som dreiv med storfe på øya. Dyrehaldet har vore med å halde vegetasjonen nede, men dei seinare års sauebeite har ikkje klart å halde tritt med gjengroing av spesielt einer.

På det høgaste punktet på øya er det ein redutt, ein observasjonspost for fortet på Festningsholmen. Nord for redutten er det funne fleire gravrøyser frå bronsealderen.

Den mest attraktive delen midt på øya er gjort til offentleg friområde med høve for telting. Akerøya er eigd og vert forvalta av Staten og Oslofjordens Friluftsråd, som òg har ein oppsynsmann i det einaste huset på øya i perioden 15. juni-15. august. Utanom sesongen vert huset disponert av Akerøya Ornitologiske Stasjon.

Kjelder 
<div class="references-small">
 Denne artikkelen bygger på «Akerøya» frå , den 8. april 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Viken
Geografi i Hvaler
Alvøyna i Øygarden

Alvøyna er namn på ei øy i Øygarden kommune i Vestland. Øya ligg nordvest for Bergen, ut mot havet vest av Hjeltefjorden. Tjeldstømarka, utmarka til garden Tjeldstø, ligg på Alvøyna. I 1995 vart 1061 dekar verna som våtmarksområde. På vestsida av Rotevatnet ligg eit fugleobservasjonshus. 

Folketalsutvikling:

Alvøy eller Alvøyna er òg namn på ei øy i Raunefjorden i Sund kommune i Hordaland. 

Desse to øyane ligg berre få mil frå kvarandre og frå Bergen sentrum. Det har forekomme skjebnesvangre forvekslingar i det redningsmannskap har drege til feil Alvøy på søk etter skipbrotne.

Sjå òg 
 Alvøen eller Alvøy er namn på eit område og ein gard ved Vatlestraumen i Laksevåg i Bergen kommune.

Kjelder

Øyar i Øygarden
Tsjekkoslovakia

Tsjekkoslovakia var ein stat i Europa som vart oppretta den 28. oktober 1918 av Tomáš Garrigue Masaryk som ein konsekvens av den fyrste verdskrigen. Tsjekkoslovakia vart oppretta på landområde frå det tidlegare keisarriket Austerrike-Ungarn. Det dreidde seg om dei historiske austerrikske landskapa Böhmen og Mähren, i tillegg til ein liten del av Schlesien. Frå Ungarn kom området som utgjer Slovakia etter 1993. Dei sudettyske områda av Böhmen, der det budde mest tyskarar, ynskte å vera ein del av Austerrike. Tsjekkoslovakiske styrkar marsjerte inn i området i 1918.

I 1938 vart dei sudettyske områda innlemma i Tyskland som fylgje av Münchenavtala. Mykje av det tsjekkiske forsvaret var bygd opp i området, så Tyskland kunne seinare lett ta resten av landet. Frå 1939 til slutten av den andre verdskrigen utgjorde den historisk austerrikske delen av området det tyske protektoratet Böhmen og Mähren. Slovakia vart gjort til ein eigen stat.

I 1945 vart Tsjekkoslovakia gjenoppretta under kontroll av Sovjetunionen.

I 1968 vart Tsjekkoslovakia invadert av Sovjetunionen, DDR og Folkerepublikken Polen, etter at landet hadde lagt seg på ein politisk reformkurs. 

I den såkalla fløyelsrevolusjonen frå 16. november til 29. desember 1989 vart det kommunistiske styret forkasta, og Václav Havel vart innsett som president. Tsjekkoslovakia vart seinare oppløyst, og 1. januar 1993 inndelt i den nye staten Tsjekkia og det gjenoppretta Slovakia. Delinga av Tsjekkoslovakia er ofte vorte kalla ei «fredeleg skilsmisse», på grunn av at begge partar var samde om delinga.

Hovudstaden i Tsjekkoslovakia var Praha og mynteininga var tsjekkoslovakisk koruna.

Sjå òg 
 Tidlegare land

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
Tidlegare land i Europa
Tsjekkia
Slovakia
Johan Bojer

Johan Bojer () var ein norsk forfattar fødd på Orkedalsøren (i dag Orkanger i Orkland kommune.) Johan Kristoffer fekk ved fødsla etternamnet Hansen. Mora heitte Johanna Elgåen, frå Røros (1848-1884), medan handelsfullmektig Hans Bojer (Bøier) frå Kristiania (1822-1894) påtok seg farskapet. Mora var tenestejente i Trondheim, og foreldra budde ikkje i lag. Johan vart sett bort, og voks opp som fosterson hjå Mor Randi, Randi og Elias Fætten i Stadsbygd i Rissa kommune.

Han debuterte som forfattar i 1893. Frå 1895 til 1915 budde han i Paris.

I 1899 gifte han seg med Ellen Lange (1873-1932), syster til Christian Lous Lange.

Nokre verk 
 1896 Et folketog
 1899 Den evige Krig
 1900 Moder Lea
 1902 En pilgrimsgang
 1903 Troens magt 
 1904 Brutus (skodespel)
 1913 Fangen som sang 
 1916 Den store hunger
 1916 Sigurd Braa (skodespel)
 1921 Den siste viking
 1924 Vor egen stamme
 1927 Det nye tempel
 1928 Fangen som sang
 1929 Folk ved sjøen
 1934 Huset og havet
 1938 Kongens karer
 1942 Læregutt
 1946 Svenn
 1949 Skyld

Norske forfattarar
Folk frå Orkdal
Folk frå Rissa
Forfattarar frå Sør-Trøndelag
Johan Bojer
Odveig Klyve

Odveig Klyve () er ein norsk forfattar frå Hardanger.

Ho har studert film og sosialarbeid ved Høgskolen i Stavanger, og litteratur og skapande skriving ved Skrivekunstakademiet i Hordaland. Ho har arbeidd med film i ulike kortfilmproduksjonar, hovudsakleg som manusforfattar og regissør. Klyve står bak diktsamlingar, gjendiktingar, barnebøker, kortfilmar (regi, manus) og to teaterstykke.

Klyve fekk Ordknappen 2007 for Glad i deg.

Bibliografi

Bøker

Omsetjingar

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Bøker av Odveig Klyve digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Presentasjon av Odveig Klyve  på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek
 Presentasjon av Odveig Klyve  på nettstaden til Samlaget
 Utgjevingar av Odveig Klyve i BIBSYS Ask

Folk frå Kvam
Forfattarar frå Hordaland
Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske regissørar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1993
Nynorskforfattarar
Sylvelin Vatle

Sylvelin Vatle () er ein norsk forfattar frå Osterøy. 

Vatle voks opp på Osterøy med fem søsken.  Ho utdanna seg til sosionom og har òg arbeidd som dette.
Ho debuterte i 1991 med Alle kjenner vel presten? som ho fekk Tarjei Vesaas' debutantpris for.

Ho er busett i Stavanger.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Intervju ved nettbiblioteket.no 
 Digitaliserte bøker av Sylvelin Vatle hjå Nasjonalbiblioteket

Nynorskforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Norske romanforfattarar
Forfattarar frå Hordaland
Norske skjønnlitterære debutantar i 1991
Folk frå Osterøy
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Norske kriminalforfattarar
Informatikk

Informatikk er læra om system for innsamling, strukturering, registrering, behandling, lagring og attfinning av informasjon. 

Informatikk er ein vitskap med fleire ulike retningar som:

 Utvikling av teknologi gjennom programmering og utforming
 Matematisk forståing av programmerbare fenomen
 Forståing av korleis datamaskiner og programvare påverkar menneske

Informatikk er altså dels ein teknologisk disiplin, men har også element av matematisk og sosial analyse. 
Informatikk kan vidare delast inn i spesielle greiner som er sterkt knytt til andre fagfelt som bioinformatikk og medisinsk informatikk

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

What is Informatics?  ved Indiana University
What Does Informatics Mean?  ved University of Edinburgh

Informasjonsteknologi
Ingeniørfag
Michelinguiden

Michelinguiden, òg kalla Guide Michelin eller Guide Rouge, er ein serie med bøker med raudt omslag som vert gjevne ut årleg av den franske bildekkprodusenten Michelin. Serien inneheld mellom anna tilrådingar av gode resturantar og hotell for folk på reise, framfor alt på reise med bil. Guiden vart gjeven ut første gongen i 1900 i Frankrike av brørne André og Edouard Michelin for å hjelpe bilistar å finne vegen, få service til bilen og eit hotell å sove på. Med tida er guiden utvida til fleire område og land i Europa, og deretter andre stader i verda. Noreg er ein del av den engelsksprålige delen The Michelin Guide Nordic Countries.

Guiden er best kjend for å gi fine restaurantar éin, to eller tre stjerner. Dette blir gjort ved at inspektørar vert sendt ut i løyndom for å bedømme smaken og kvaliteten på maten, utvalet og kvaliteten på vin, personalet sin kunnskap og opptreden, serveringslokalet etc. Berre maten karakteriserast med stjerner; dei andre tilhøva ved serveringsstaden markerast på anna vis i guiden. Å ha éi eller fleire stjerner vert rekna som høg status i restaurantbransjen.

Stjerneverdiar 
 éi stjerne - «Ein svært bra restaurant i sin kategori»
 to stjerner - «Usedvanleg bra matlaging, verdt ein omveg»
 tre stjerner - «Utruleg bra kjøken, verdt ei eiga reise»

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Restaurantar
Guidar
Skipingar i 1900
Matlitteratur
Rasmus Rask

Rasmus Christian Rask () var ein dansk språkvitar. Han skreiv fleire grammatikkar og forska på komparativ fonologi og morfologi. Rask arbeidde for ei uttalenær (ortofon) rettskriving.

Rask var fødd i Brandekilde på Fyn. Han vart student ved universitetet i København, og viste seg då å ha ei framståande evne til å læra seg språk. Rask fekk først ei stilling som assisterande bibliotekar ved universitetet og vart seinare professor i asiatiske språk der.

Han gav ut eit grammatisk oversyn over islandsk og andre gamle nordiske språk, samanfatta frå arbeidet til fleire tidlegare forskarar, i 1811. Mellom 1813 og 1815 budde han på Island der han lærte seg språket og kulturen og studerte den islandske litteraturen. Då han kom tilbake til København starta han det Islandske Litterære Selskab.

Vidare gav Rask ut ei angelsaksisk grammatikk, eit verk som såg på røtene til dei nordiske språka og samanlikna dei med andre, særleg gresk og latin, og ein tysk artikkel om språka og litteraturen i Noreg, Island, Sverige og Finland. Rask omsette òg begge eddaene til svensk.

I 1822 skal han ha kunna minst tjuefem språk og dialektar, og ha studert meir enn det dobbelte.

Rask utførte eit imponerande forskingsarbeid for si tid ved å reisa gjennom Russland og Persia for å studera og samanlikna språka der. Han skal ha lært seg persisk nok til å kunne føra samtalar på seks veker. Han drog deretter vidare til Bombay, der han skreiv ein artikkel om avestisk, parsarane sitt heilage språk, og fortsette så til Ceylon (Sri Lanka) der han skreiv ei skildring av dei indiske språka. I 1832 kom Rask tilbake til Danmark med fleire verdifulle dokument på mellom anna pali, avestisk og singalesisk

Seinare gav Rask ut grammatikkar om spansk, italiensk og frisisk, og ein dansk grammatikk for engelsktalande. I 1826 gav han ut eit essay om dansk rettskriving. I 1832 kom grammatikken hans over nordsamisk ut, Ræsonneret lappisk sproglære efter den sprogart, som bruges af fjældlapperne i Porsangerfjorden i Finmarken. En omarbejdelse af Prof. Knud Leems Lappiske grammatica. Grunnlaget for dei nordsamiske ortografiske grunnprinsippa byggjer framleis i dag på arbeidet lagt ned av Rask i denne grammatikken. Han døydde i København den 14. november 1832.

Rask var den første som peikte på likskapar mellom nordiske og gotiske språk på den eine sida og litauisk, slavonisk, gresk og latin på den andre. Det var òg han som fann opp den såkalla Grimms lov om korleis konsonantar endra seg frå gamle indoeuropeiske språk til nyare germanske, sjølv om han berre samanlikna dei med gresk, sidan han ikkje kjende til sanskrit.

Bibliografi (utval) 

 Rask, Rasmus 1832: Ræsonneret lappisk sproglære efter den sprogart, som bruges af fjældlapperne i Porsangerfjorden i Finmarken. En omarbejdelse af Prof. Knud Leems Lappiske grammatica
 Rask, Rasmius: Singalesisk Skriftlære

Indologar
Danske språkforskarar
Den danske gullalderen