kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Vladimir Kisjkun

Vladimir Kisjkun () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar som deltok for Sovjetunionen. Han vart europameister i stavhopping i 1974.

Aktiv
Etter å ha sett personleg rekord med 5,20 meter i 1972 hadde Kisjkun ytterlegare framgang dei neste åra. I 1974 gjekk han for fyrste gong over 5,40 meter. Likevel var han ikkje mellom dei største favorittane under europameisterskapen i Roma hausten 1974. Men der sigra han med eit hopp på 5,35 meter, same resultatet nådde sølvmannen Władysław Kozakiewicz frå Polen.

Kijskun vart sovjet-meister i stavhopp i 1974, 1975 og 1977. Under dei olympiske sommarleikane i Montreal i 1976 kom han på 13.-plassen. Hans personlege rekord på 5,55 meter er frå 1977-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 5,35 m, framom Wladyslaw Kozakiewicz (5,35 m)
OL 1976 i Montreal: Nr 13 – 5,20 m

Kjelder
Friidrott-73.
Friidrott-75.

Sovjetiske stavhopparar
Russiske stavhopparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Ånuglo

Ånuglo er ei øy i Tysnes kommune i Sunnhordland i Vestland fylke, aust for Tysnesøy. Delar av øya er eit naturreservat oppretta for å verna om kristtorn, bergflette, barlind og kalkfureskog.

Folketalsutvikling:

Kjelder 

Øyar i Tysnes
Wolfgang Nordwig

Wolfgang Nordwig () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Chemnitz i Sachsen. Han tevla i stavhopp. Nordwig vann tre europameisterskap på rad, 1966, 1969 og 1971, før han i 1972 vart olympisk meister i øvinga. I tillegg tok han ein OL-bronse i 1968.

Aktiv
Nordwig klarte sterke 5,01 meter i 1964, men sidan Tyskland hadde den sterkaste stavhopptroppen til OL fekk han ikkje billett til Tokyo. To år seinare vart han europameister i stavhopp med 5,10 meter, fem centimeter føre Christos Papanikolaou frå Hellas.

Under OL 1968 i Mexico-byen var Nordwig ein av aktørane i ei svært jamn og spanande stavhopptevling. Han var ein av tre hopparar som stoppa på 5,40 m, ein centimeter under verdsrekorden. Nordwig måtte nøye seg med bronsemedaljen, då gullmedaljøren Bob Seagren frå USA og sølvmedaljevinnaren Claus Schiprowski frå Vest-Tyskland klarde høgda før Nordwig. Ingen av dei tre makta å svinge seg over verdsrekordhøgda 5,45 m.

Både i 1969 og 1971 vann Nordwig stavhopptevlingane under europameisterskapane, og begge gongane hadde han sterkast konkurranse frå svensken Kjell Isaksson. I 1969 gjekk Nordwig over 5,30 m og vann med 10 cm margin, to år seinare auka han vinnarresultatet med fem cm og vann med same margin over Isaksson.

Nordwig forbetra verdsrekorden i stavhopp to gongar. 17. juni 1970 i Berlin sette han sin fyrste verdensrekord med 5,45 m og same året, den 3. september i Torino, forbetra han rekorden med ein centimeter til 5,46 m.

Under OL 1972 i München hoppa han 5,50 m i stavfinalen, ny olympisk rekord. Nordwig braut dermed den USA-amerikanske sigersrekka i stavhopping, det var fyrste gongen den olympiske gullmedaljen i stavhopp ikkje vart vunnen av ein frå USA.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Gullmedalje – 5,10 m, framom Christos Papanikolau (5,05 m)
OL 1968 i Mexico by: Bronsemedalje – 5,40 m, bakom Bob Seagren (5,40 m) og Claus Schiprowski (5,40 m)
EM 1969 i Athen: Gullmedale – 5,30 m, framom Kjell Isaksson (5,20 m)
EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje – 5,35 m, framom Kjell Isaksson (5,30 m)
OL 1972 i München: Gullmedalje – 5,50 m, framom Bob Seagren (5,40 m)

Kjelder
Friidrott-65, Friidrott-69, Friidrott-72 og Friidrott-73.
Denne artikkelen bygger på «Wolfgang Nordwig» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Tyske stavhopparar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Renaud Lavillenie

Renaud Lavillenie () er ein fransk friidrettsutøvar som tevlar i stavhopp. Han har vunne tre EM-gull og eitt OL-gull, og tre internasjonale meisterskapsmedaljar utandørs. I 2014 sette han innandørs verdsrekord med 6,16 meter. Frå 2009 til -13 vann han fire gullmedaljar i internasjonale innandørsmeisterskap.

Aktiv
I 2007 forbetra Lavillenie sine personlege rekordar til 5,58 m innandørs og 5,45 utandørs. Han fekk sitt gjennombrot i 2009, då han vann gullmedaljen i innandørs-EM i Torino etter eit hopp på 5,81 m. I juni 2009 gjekk han over 5,96 i eit stemne i Clermont-Ferrand, og under EM for lag 2009 i Leiria ei veke seinare sigra han og sette ny personleg rekord med eit hopp på 6,01 meter. Det var samstundes ei forbetring av den franske rekorden til Jean Galfione med tre centimeter.

Lavillenie vart europameister i 2010 og forsvarte EM-tittelen i 2012. Ein månad etter EM 2012 vart han olympisk meister i London, begge gongane svinga han seg over 5,97 meter og klarde dermed ei høgde meir enn tyske Björn Otto, som begge gongane var hans sterkaste konkurrent. Den 27. juli 2013 forbetra Lavillenie sin personlege rekord til 6,02 m. Under VM 2013 i Moskva stoppa Lavillenie på 5,89 m og vart overraskande slått av Raphael Holzdeppe frå Tyskland, som gjekk over same høgda i eit tidlegare forsøk.

Den 15. februar 2014 sette Lavillenie innandørs verdsrekord med 6,16 m under ei tevling i Donetsk og sletta dermed Serhij Bubka sin rekord, som vart sett i same hallen 21 år tidlegare. Under EM i friidrett 2014 i Zürich vann Lavillenie sin tredje strake EM-tittel.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 5,80 m
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje – 5,85 m, framom Maksim Mazuryk (5,80 m)
VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje – 5,85 m, framom Łukasz Michalski (5,85 m)
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 5,97 m, framom Björn Otto (5,92 m)
OL 2012 i London: Gullmedalje – 5,97 m, framom Björn Otto (5,91 m)
VM 2013 i Moskva: Sølvmedalje – 5,89 m, bakom Raphael Holzdeppe (5,89 m)
EM 2014 i Zürich:  Gullmedalje – 5,90 m, framom Paweł Wojciechowski (5,70 m)
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 5,80 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 13 (5,60 m i kvalifiseringa)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 5,98 m, bakom Thiago Braz 
VM 2017 i London: Bronsemedalje – 5,89 m
EM 2018 i Berlin: Bronsemedalje – 5,95 m
VM 2019 i Doha: Utslått i kvalifiseringa (5,60 m=nr 15)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Renaud Lavillenie» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Franske stavhopparar
Verdsmeistrar i friidrett for Frankrike
Europameistrar i friidrett for Frankrike
Olympiske meistrar for Frankrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Frankrike
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Franske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Franske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Franske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Wolfgang Schmidt

Wolfgang Schmidt () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar fødd i Aust-Berlin. Han er mest kjend som diskoskastar, ei øving han vann EM-gull i 1978, OL-sølv i 1976 og EM-bronse i 1982, men deltok også i kulestøyt på høgt nivå.

Aktiv
Schmidt vart junior-europameister i diskoskast i 1973. I 1974 sette han personleg rekord med 64,10 m og deltok for DDR i europameisterskapen, der han vart nummer åtte. To år seinare tok han sølvmedaljen i diskostevlinga under sommarleikane i Montreal. I 1978 vann han gullmedaljen i diskos under friidretts-EM i Praha, der han i tillegg kom på fjerdeplass i kuletevlinga. Same sesongen sette han verdsrekord i diskoskasting med 71,16 meter.

I 1982 mislukkast Schmidt i å gjennomføre eit fluktforsøk frå Aust-Tyskland. Han sat fengsla eit års tid, men fekk i 1987 utreiseløyve. Schmidt busette seg i Vest-Tyskland og representerte landet i friidrett til 1992. Han tok ein EM-bronse i diskoskast i Split i 1990.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 8 – 59,56 m
OL 1976 i Montreal: Sølvmedalje – 66,22 m, bakom Mac Wilkins (67,50 m)
EM 1978 i Praha: Gullmedalje i diskoskast – 66,82 m, framom Markku Tuokko (64,90 m). Nr 4 i kulestøyt - 20,30 m
OL 1980 i Moskva: Nr 4 – 65,64 m
EM 1990 i Split: Bronsemedalje – 64,10 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 64,76 m

Schmidt utvandra seinare til USA og delstaten California.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wolfgang Schmidt (Leichtathlet)» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Tyske diskoskastarar
Tyske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Józef Szmidt

Józef Szmidt () er ein polsk tidlegare tresteghoppar, fødd i Miechowwice i Schlesien. Frå 1958 til 1964 vann han alle dei internasjonale meisterskapsøvingane i tresteghopp. Han vart to gongar europameister, fyrst under EM 1958 i Stockholm og så EM 1962, og to gongar olympisk meister; under OL 1960 i Roma og OL 1964 i Tokyo. Szmidt var den fyrste tresteghopparen som braut 17-metersgrensa då han sette verdsrekord med 17,03 m i 1960.

Aktiv
Han var tyskfødd, Josef Schmidt, men familien valde å verte buande då heimbyen etter andre verdskrigen vart innlemma i Polen. Szmidt vart i i 1958 den fyrste polske tresteghopparen som passerte 16-metersstreken. Same sesongen vann han ein klar siger i tresteghopp under europameisterskapen i Stockholm med sterke 16,43 m, versdrekordeigaren Oleg Rjakovskij vart nummer to.

Under den polske meisterskapen i Olsztyn den 5. august 1960 hoppa Szmidt 17,03 meter, ny verdsrekord, og vart dermed den fyrste tresteghopparen som hoppa over 17 meter. Ein månad seinare, under dei olympiske leikane i Roma, vann han gullmedaljen med olympisk rekord, 16,81 meter, framom dei sovjetiske utøvarane Vladimir Gorjajev og Vitold Kreer. Også under europameisterskapen 1962 i Beograd tok han gullmedaljen føre to hopparar frå Sovjet og likeeins under dei olympiske leikane i Tokyo i 1964.

Szmidt vart nummer fem i friidretts-EM 1966. I den tynne lufta i Mexico-byen hoppa han under Sommar-OL 1968 16,89 meter, berre 14 cm bak hans eigen gjeldande verdsrekord føre finalen. Men det heldt berre til sjuandeplass i ei fenomenal tevling der verdsrekorden vart flytta fleire gongar, til sist av Viktor Sanejev til 17,39 m. Szmidt tok avskjed med ein 11. plass i europameisterskapen 1971 i Helsingfors, 36 år gammal.

Til saman vann Szmidt ti polske meistertittlar i tresteghopp; 1958, 1960, 1962-63, 1965-67 og 1969-71. I 1961 vart han polsk meister i lengdehopp. Han deltok også i sprinttevlingar i den nasjonale meisterskapen og kapra sølvmedaljar på 200 meter; 1953 og 1958, samt på 100 meter i 1958.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje – 16,43 m, framom Oleg Rjakovskij (16,02 m)
OL 1960 i Roma: Gullmedalje – 16,81 m, framom Vladimir Gorjajaev (16,63 m)
EM 1962 i Beograd: Gullmedalje – 16,55 m, framom Vladimir Gorjajev (16,39 m)
OL 1964 i Tokyo: Gullmedalje – 16,85 m, framom Oleg Fedosejev (16,58 m)
EM 1966 i Budapest: Nr 5 – 16,45 m
OL 1968 i Mexico by: Nr 7 – 16,89 m
EM 1969 i Aten: 
EM 1971 i Helsingfors: Nr 11 – 15,62 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Józef Szmidt» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Polske tresteghopparar
Europameistrar i friidrett for Polen
Olympiske meistrar for Polen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Lynn Davies

Lynn Davies () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå landsbyen Nantypoel i Wales. Han vart olympisk meister i lengdehopp i 1964 og europameister i same øvinga i 1966.

Aktiv
Etter at amerikaneren Ralph Boston i 1960 hadde slått den 25 år gamle verdensrekorden til Jesse Owens, forbetra Boston og europameisteren Igor Ter-Ovanesjan verdsrekorden til saman fem gongar dei neste sesongane. Dei to utøvarane var difor dei største favorittane til å ta gullmedaljen under OL 1964 i Tokyo.

På finaledagen regna det i Tokyo og ingen av favorittane hoppa opp mot sine personlege rekordar. Dermed gjekk gullet til 22 år gamle Lynn Davies, som sette ny britisk rekord med gullhoppet på 8,07 m. Boston tok sølv og Ter-Ovanesjan bronse. Det var andre gongen i OL-historia at gullmedaljen i lengdehopp ikkje gjekk til ein utøvar frå USA. Førre gong det hende var under OL 1920, då svensken William Pettersson vart olympisk meister.

To år etter OL-triumfen tok Davies gullmedaljen under EM 1966 i Budapest. Seinare fekk han sølv under EM 1969 i Athen. Han vann elles Samveldeleikane både i 1966 og 1970.

I alt sette Davies seks britiske rekordar, det lengste hoppet hans, i Bern i 1968, målte 8,23 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1964 i Tokyo: Gullmedalje – 8,07 m, framom Ralph Boston (8,03 m)
EM 1966 i Budapest: Gullmedalje – 7,98 m, framom Igor Ter-Ovanesjan (7,88 m)
OL 1968 i Mexico by: Nr 9 – 7,95 m
EM 1969 i Aten: Sølvmedalje – 8,07 m, bakom Igor Ter-Ovanesjan (8,17 m)
EM 1971 i Helsingfors: Nr 4 – 7,85 m
OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa (7,64 m – nr 18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lynn Davies» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Britiske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske meistrar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Britiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Britiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Britiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Valerij Podluzjnyj

Valerij Vasiljevitsj Podluzjnyj () i Donetsk er ein ukrainsk lengdehoppar som representerte Sovjetunionen. Han vann gullmedaljen i EM 1974 i Roma og bronsemedaljen under OL 1980 i Moskva.

Aktiv
Etter at han hadde vorte junior-europameister i tresteghopp i 1970 satsa Podluzjnyj på lengdehopp. Han nærma seg europa-eliten i lengdehopp i 1972-sesongen, då han sette personleg rekord med 7,88 m. I 1973-sesongen tok han steget opp i verdseliten og vann unversiaden med eit hopp på 8,15 m. Året etter vann han lengdetevlinga i både i landskampen Sovjetunionen-USA og i landskampen Sovjet-Vesttyskland-Frankrike. Under europameisterskapen 1974 i Roma sigra han med 8,12 meter, før han seinare i sesongen flytta den personlege rekorden til 8,17 meter.

I 1979 vann Podluzjnyj lengdehopp i unversiaden for andre gong, med sterke 8,16 meter. Året etter, i finalen under sommarleikane i Moskva, gjorde han sitt livs lengste hopp med 8,18 meter, noko som heldt til bronsemedalje.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsingfors: Nr 10 – 7,68 m
OL 1972 i München: Nr 9 – 7,72 m
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 8,12 m, framom Nenad Stekic (8,05 m)
OL 1976 i Montreal: Nr 7 – 7,88 m
EM 1978 i Praha: Nr 6 – 7,89 m
OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 8,18 m, bakom Frank Paschek (8,21 m)

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waleri Podluschni» frå ,  den 17. august 2014.  
 

Sovjetiske lengdehopparar
Ukrainske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Steven Van Zandt

Steven Van Zandt () er ein amerikansk musikar, songar, plateprodusent og skodespelar. Som musikar er han kjent fra Bruce Springsteens E Street Band der han spelar gitar og mandolin. Som soloartist er han kjent under namnet Little Steven. Som skodespelar er han kjent frå rollen som Silvio Dante i den prisbelønte TV-serien The Sopranos som gjekk på TV frå 1999 til 2007.

Van Zandt, ein italiensk-amerikanar, er eigenleg fødd som Steven Lento i Winthrop i Massachusetts. Mora hans gifta seg likevel på nytt og han tok difor etternamnet til stefaren sin. Familien flytta til New Jersey då han var sju år gammal.

Van Zandt var med i fleire av Bruce Springsteens tidlege band tidleg på 1970-talet. Frå 1975 til 1984 var han medlem av Springsteens E Street Band. Etter dette vart han soloartist og gjekk under artistnamnet Little Steven. Han har sidan midten av 1990-talet tidvis opptredd saman med E Street Band.

Steven Van Zandt har sidan 2002 leidd radioprogrammet Little Steven's Underground Garage.

I 1999 fekk Van Zandt overraskande den sentrale rollen som Silvio i TV-serien The Sopranos, dette utan at han hadde noko røynsle som skodespelar. Det var skaparen til serien, David Chase, som ynskte han i rolla.

Steven Van Zandt er gift med skodespelaren Maureen Van Zandt, som òg spelar kona hans i The Sopranos. Van Zandt eig plateselskapet Wicked Cool Records som har signert fleire norske band, mellom anna The Beat Tornados og Cocktail Slippers. 

Van Zandt spelar rollen som Frank Tagliano og Giovanni «Johnny» Henriksen i Netflix-serien Lilyhammer som vart send på NRK1 vinteren 2012. Serien som har åtte episodar fekk rekordhøge seertall på premieren med over éin million sjåarar. 

I 2014 har Steven Van Zandt òg vore med i reklamefilmar for Telenor.

Little Steven-diskografi
 1982 Men Without Women    US #118
 1984 Voice of America     US # 55
 1985 Sun City
 1987 Freedom – No Compromise     US #80
 1989 Revolution
 1999 Born Again Savage
 1999 Greatest Hits
 2013 Lillyhammer sesong 1 
 2014 Lillyhammer sesong 2

Bakgrunnsstoff 
 
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske gitaristar
The E Street Band-medlemmer
USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Boston
Folk frå Monmouth County
Marit Fiane Christensen

Marit Helene Fiane Christensen () er ein norsk fotballspelar, gift Grødum i 2013. Ho har etter tur spelt for toppserieklubbane FK Larvik, Asker, Røa og sidan 2011 Amazon Grimstad. Frå 2003 har Christensen spelt 89 landskampar fram til hausten 2013. Ho spelar midtstoppar, kjend for solid defensiv organisering, god på hovudet og offensive løp.

Klubbspel
Christensen debuterte for den nyskipa fotballklubben FK Larvik i 1997. I 2000-sesongen spelte klubben for fyrste gong i toppserien, men klarte ikkje unngå nedrykk. Klubben rykkte rett opp att. Christensen spelte for Larvik til 2002, og var med å sikre vidare toppseriespel til 2003. Sjølv gjekk ho over til toppklubben Asker, der ho spelte i 2003-sesongen.

Frå 2004 var ho Røa-spelar. I hennar fyrste sesong i Røa vann laget både serien og cupen, og deretter var ho delaktig i at klubben også vart serie- og/eller cupmeistrar i fem samfulle år, med unnatak for 2005. Christensen var gravid i mesteparten av 2009-sesongen, men kom tilbake i den lite suksessrike 2010-sesongen.

Christensen flytta til Arendal i 2010, og melde seg etterkvart til teneste for Amazon Grimstad. Ho  spelte for Amazon i toppserien frå 2011 til 2013.

Landslagsspel
Christensen debuterte på landslaget den 16. mars 2003 i ein kamp mot USA. Frå 2005? var ho ein viktig aktør på midstopparplassen i landslaget, jamsides landslagskapteinen Ane Stangeland Horpestad. Den 21. oktober 2008 erklærte Christensen og fire andre Røa-spelarar; Marie Knutsen, Guro Knutsen, Lene Mykjåland og Siri Nordby seg ferdig med det norske landslaget grunna misnøye med landslagsleinga.

Etter Eli Landsem tok over som landslagssjef kom Christensen med att på det norske landslaget i 2010. I 2013 var ho med då Noreg tapte EM-finalen for Tyskland.

Merittar
EM-sølv 2005 og 2013 for Noreg.
Noregsmeister: 2004, 2006, 2008 med Røa IL
Seriemeister: 2004, 2007, 2008 med Røa IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marit Fiane Christensen» frå ,  den 20. august 2014.  
 

Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Folk frå Vestby
Adrano

Adrano er ein by og ein kommune i provinsen Catania i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har vel 35 000 ibuarar og dekker eit areal på 82,5 km². Byen Adrano ligg 560 meter over havet, 41 km nordvest for provinshovudstaden Catania.

Adrano ligg nær ved foten av Etna, ved åmotet mellom elvane Simeto og Salso. Byen er handelssenter i eit område der det vert dyrka oliven og sitrusfrukt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Adrano» frå ,  den 20. august 2014.

Bakgrunnsstoff

Byar på Sicilia
Byar i Italia
Svibel

Svibel (Hyacinthos orientalis) eller hyasint er ein fleirårig laukplante i svibelslekta som er mykje brukt som prydplante. Blomane har sterk, søt lukt, og det finst ulike varietetar med mange ulike blomefargar. Planten har namn etter den greske sogefiguren Hyakinthos.

Svibel stammar frå Sørvest-Asia, og har vore dyrka i fleire hundreår. Han kan veksa på friland eller dyrkast i potter, særskide glas og liknande. Han er knytt til feiringa av persisk nyttår (navroz), der han ofte blir brukt til å pynta haft sin-bordet. I vestlege land som Noreg er det vanleg å driva han fram innandørs slik at han blomstrar ved juletider.

Allereie i 1768 var det kjend ca. 1800 sortar av sviblar. Særleg i Nederland har ein drive storstilt dyrking av planten, og landet er kjend for å produsera gode laukar.

Sviblar er rekna som giftige, og plantesafta deira kan vera irriterande. Den sterke lukta dei gjev frå seg kan også skapa allergiske reaksjonar.

I Noreg er svibel ein framandart som er kjend frå noke få funn i norsk natur. I Framandartslista 2018 er arten rekna for å ha låg risiko (LO).

Bilete

Kjelder

Sissel Alvestad, «Hyasinter« , vea-fs.no
«Hyasint» (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 21. august 2014.
«Jamshed Navroz Traditions», festivals.iloveindia.com
«Navroz Mubarak! Nourouz Norouz Nawroz - Eid Mubarak!», amaana.org

Bakgrunnsstoff

Juleplantar
Svibelslekta
Laukplantar
Giftige plantar
Svibelslekta

Svibelslekta (Hyacinthus), også kjend som hyasintslekta, er ei planteslekt i aspargesfamilien, som igjen høyrer til aspargesordenen. Plantane i familien er laukvekstar med klokkeforma blomar som sit i ein klase i enden av stilken. Slekta har namn etter den greske sogefiguren Hyakinthos.

Det finst rundt 3 svibelartar som veks vilt i Eurasia, særleg middelhavslanda, og Afrika. Sviblar er mykje brukte som hageplantar, der arten H. orientalis, vanleg svibel, er best kjend og finst i ei rekkje varietetar med ulike blomefargar og former.

Alle sviblar inneheld oksalsyre, som er giftig for folk og dyr. Plantesafta kan verka irriterande på huda.

Artar 
Svibelslekta omfattar desse artane, der berre ein finst i naturen i Noreg:
 H. litwinovii ()
 H. orientalis () – svibel, framandart med låg risiko (LO) i Framandartslista 2018
 H. orientalis ssp. orientalis
 H. orientalis ssp. chionophilus ()
 H. transcaspicus ()

Sjå òg
Planteslekta Hyacinthoides
Førenamnet Hyacinth, Hyazinth eller Hyacinthe

Kjelder

«Hyasint» (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 21. august 2014.

Bakgrunnsstoff

 

 
Aspargesfamilien
Giftige plantar
Bechamoun

Bchamoun er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon. Han ligg frå 40 til 580 meter over havet, 12 km frå flyplassen og Beirut. Bechamoun har kring 15 000 innbyggjarar.

Han var den første landsbyen som heiste det libanesiske flagget etter sjølvstendet til Libanon.

Arkeologi
Det vart oppdaga ein arkeologisk funnstad 6 km aust for Khalde av V. Hankey i 1963. Det vart funne fleire potteskår attende til tidleg bronsealder av Maurice Dunand. Av keramikk vart det funne eit skår av ein sylinder med mønster av marsjering, geiter og løver som minna om figurar sett Byblos, Megiddo og andre palestinske og syriske stader frå tidleg bronsealder. Liknande funn vart oppdaga ved Jaita I, Kaffer Jarra Roueisse, Nahr Damour, Aramoun og Khallet-el-Khazen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bechamoun» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Arkeologiske stader i Libanon
Den fruktbare halvmånen
Byar i antikken
Bronsealderen