Rocks av Aerosmith

Rocks er det fjerde studioalbumet av det amerikanske rockebandet Aerosmith, gitt ut 3. mai 1976. AllMusic skildra Rocks som å ha «fanga Aerosmith på sitt mest rå og rocka». Rocks vart rangert på 366. plassen på den oppdaterte lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene i 2020. Det har hatt stor innverknad på mange hardrock- og heavy metal-artistar, inkludert Guns N' Roses, Metallica og Nirvana. Albumet vart ein kommersiell suksess, med tre singlar på Billboard Hot 100, og to som nådde Topp 40 («Back in the Saddle» og «Last Child»). Albumet var eit av dei første som fekk platinaplate då det vart gitt ut, og har sidan oppnådd firedobbelt platina.

Bakgrunn
Tidlegare hadde Aerosmith spelt inn tre album: Aerosmith (1973), Get Your Wings (1974), og gjennombrotsplata Toys in the Attic (1975), som gav topp ti-hiten «Walk This Way» og den populære «Sweet Emotion». Sjølv om bandet ofte vart latterleggjort av kritikarar, hadde det opparbeidd seg ein lojal fanskare gjennom iherdig turnéverksemd og heftige konsertar. Medlemmane byrja òg å leva rock-and-roll-livsstilen til det ytste, og henga seg til sin allereie store appetitt for narkotika. Den hedonistiske livsstilen deira såg likevel ikkje ut til å hemma dei kreativt; Rocks vart av mange fans, kritikarar og andre musikarar rekna som eit av høgdepunkta i karrieren deira. Gitarist Joe Perry hugsa seinare: «Det er ingen tvil om at me tok mykje dop på den tida, men same kva me gjorde, fungerte det framleis for oss.»

Innspeling og komposisjon
I memoarane til bandet Walk This Way frå 1997 fortel gitaristen Brad Whitford at bandet byrja arbeidet med albumet ved å rygga den mobile innspelingsbilen til Record Plant inn i øvingslokalet sitt, kalla Wherehouse, og «let det fly.. Me levde livet og brydde oss ikkje om noko anna enn å laga denne plata. Eg hadde byrjinga på 'Last Child' og 'Nobody's Fault'. Tom [Hamilton, bassist] hadde 'Uncle Tom's Cabin' som vart til 'Sick as a Dog'. Me hadde 'Tit for Tat'.. som vart til 'Rats in the Cellar'. Me spelte inn alle grunnspora bortsett frå to der.» Produsenten Jack Douglas insisterte seinare:

Opningssporet på albumet, «Back in the Saddle», minna om Gene Autry-songen «Back in the Saddle Again» (vokalist Steven Tyler jodlar på uttoninga) og har lyden av ein pisk som dei fekk til ved å snurra ein tretti fots leidning i midten av seks Neumann-mikrofonar og leggja til ein kapselpistol for den sprekkande lydeffekten. Ein ekte oksepisk skulle brukast til piskeeffektane, og det vart brukt mange timar på å få han til å knekka. Bandmedlemmene enda opp oppkutta og skadde utan å gjera noko framgang. Det første verset inneheld lyden av klirrande sporar, som faktisk vart produserte ved hjelp av bjøller og tamburinar festa til cowboystøvlane til Tyler av Perry og New York Dolls-songaren David Johansen. Songen er òg kjend for den langsame oppbygginga av trommebeat og gitarriff i byrjinga av songen, og dessutan lydeffektar av ein galopperande hest. I 1997 forklarte Perry til Alan di Perna i Guitar World at han vart inspirert av Peter Green til å skriva riffet på ein Fender Bass VI og innrømde at han var «veldig høg på heroin då eg skreiv 'Back in the Saddle'. Det riffet berre flaut rett gjennom meg.» Brad Whitford speler sologitar. «Back in the Saddle» har òg ein av dei tyngste og mest merkbare basslinjene av Tom Hamilton. Når songen blir framført på konsert, gjer Steven Tyler ofte meir merkbare lyriske og synlege referansar til sex. Sjølv om teksten, komponert av Tyler, vart skriven med den enkle ideen om cowboyar og sex, fekk denne songen ny tyding etter at Aerosmith vart gjenforeina i 1984 og byrja på Back in the Saddle-turneen. I dag er songen framleis eit fast innslag på klassisk rockradio og på konsertar. Det er utan tvil ein av dei tyngste songane av Topp 40-singlane til Aerosmith, og er sitert av rockemusikarane Slash og James Hetfield blant favorittrockesongane deira. Hamilton, som hadde skrive «Sweet Emotion» saman med Tyler, samarbeidde med songaren igjen på «Sick as a Dog». I 1997 forklarte bassisten til Guitar World: «Eg trur eg kom opp med versdelen først. Og så gjorde eg delane for introen, B til E delen, og så kom eg opp med denne vesle, klirrande arpeggio-greia.... Eg er ein stor Byrds-fan; det kjem derfrå.» I det same intervjuet la Perry til:

I sine memoarar uttalte Tyler at han skreiv «Rats in the Cellar» som ein «honnør, eller eit svar på 'Toys in the Attic'... I mellomtida, i det verkelege livet, var 'Rats' meir som det som faktisk gjekk føre seg. Ting fall frå kvarandre, fornufta forsvann sørover, varsemd vart kasta for vinden, og litt etter litt rykte kaoset permanent inn.» Sjølv om det aldri var eit populært Aerosmith-nummer, held «Nobody's Fault» fram med å vere ein av favorittane til bandet, og Tyler kalla han «eit av høgdepunkta i den kreative karrieren min» og Kramer insisterer på at «det er noko av det beste trommespelet eg har gjort.» Tyler hevdar teksten har å gjera med frykta til bandet for jordskjelv og flyging, medan «Lick and a Promise» handlar om viljen til bandet til å levera eit rocka liveshow. «Combination» viser Perry dela solovokal med Tyler for første gong, og gitaristen innrømde i 1997 at songen var «om heroin, kokain og meg». I sine memoarar kallar Tyler linja «Walkin' on Gucci wearing Yves St. Laurent/Barely stay on 'cause I'm so goddamn gaunt» den beste teksten Perry nokosinne har skrive: «Det var sanninga, det var smart, og det skildra oss til punkt og prikke.» Når det gjeld vokalen hans på songen, kommenterte Perry seinare: «Dette var ømtåleg fordi song var Stevens sitt nidkjært vakta territorium... Utover det, kvar gong rampelyset skein på meg, oppdaga eg litt sjalusi frå dei andre gutane. Etter ei stund fekk eg derimot støtte frå bandet, så lenge eg song songen som ein semi-duett med Steven.» «Home Tonight» har Tyler på piano, Perry på ein lap steel-gitar som sologitar og hans Les Paul som rytmegitar, og har trommeslagaren Joey Kramer, Tom Hamilton og produsent/arrangør Jack Douglas på korvokal. Om songen mintest Perry: «Steven kunne alltid reknast med å komma opp med eit lite pianoriff som ville vera balladen vår for plata. Og det var det.»

Mottaking og ettermæle

Meldingane då albumet kom ut var blanda. John Milward i Rolling Stone skreiv at «materialet er den største svakheita på Rocks, for det meste bleike nyinnspelingar av dei tidlegare hittane deira»; og konkluderte med at tilbakevendinga til «øreboksinga» frå Get Your Wings og vokalprestasjonen til Tyler ikkje kan redde albumet frå det middelmåtige. I The Village Voice skreiv Robert Christgau at Aerosmith gjorde ein god jobb med å imitera Led Zeppelin, og at bandet etter dette albumet byrja å mista pusten.

Moderne meldingar er svært positive. Greg Prato frå AllMusic skildra Rocks som «ein suveren oppfølgjar til meisterverket Toys in the Attic» som fangar «Aerosmith på sitt mest rå og rocka». Han skriv at «Back in the Saddle» og «Last Child» er blant deira mest kjende songar, men alle «spora viser seg å vera essensielle for samansetninga av albumet». Ben Mitchell frå Blender sa at narkotikabruken til medlemmene faktisk hjelpte Rocks. Han kalla òg albumet «rått.» I ei melding av Los Angeles Times av Rocks i november 1994 meinte Jon Matsumoto at plata «utan tvil er det beste heavy metal-verket nokosinne». Den kanadiske journalisten Martin Popoff skildra albumet som «ein skrikande kvikksølvknusande rockefestival, live, overdrive, dekadent og veldig amerikansk», og konkluderte med at «på Rocks er talenta i bandet alt anna enn bortkasta.»

Mange musikarar har nemnt Rocks som ein favoritt:
 Rocks var eit av favorittalbuma til Kurt Cobain, som han lista opp i sine Journals. 
 I 2003 vart albumet rangert som nummer 176 på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene, ei plassering det heldt på ei revidert liste frå 2012, før det fall til 366. plassen på ei revidert liste frå 2020.  
 Mötley Crüe-låtskrivar og bassisten Nikki Sixx refererer ofte til Aerosmith i boka si The Heroin Diaries. 
Metallica-frontmannen James Hetfield har identifisert Rocks, så vel som Aerosmith, som viktige innverknader i musikken sin, og uttalt at bandet var grunnen til at han ville læra seg gitar.
 Slash seier Rocks var albumet som inspirerte han til å læra seg gitar, og at albumet forandra livet hans:

I sjølvbiografien sin Rocks seier Joe Perry at den drivande intensjonen med Rocks «var å reidentifisere oss som det ultimate garasjebandet i Amerika, med forrykande gitarar, forrykande vokal, ballene mot veggen, knus-trommehinna-produksjon... Coveret viste fem diamantar, éin for kvar av oss. Me såg på den plata som ein juvel, kulminasjonen av all vår angst og sinne og spenning og glede som rock and rollarar.»

Innhald

Medverkande
Henta frå platenotata. Spornummera referer til CD og digitale utgåver av albumet.

Aerosmith
 Steven Tylersolovokal, klaverinstrument, munnspel, bassgitar på «Sick as a Dog»
 Joe Perrysologitar på spor 3,4,7,8; 6-strengsbass på «Back in the Saddle», bassgitar på «Sick as a Dog», pedalsteelgitar på «Home Tonight», perkusjon og siste solo på «Sick as a Dog», korvokal, harmonivokal på «Combination»
 Brad Whitfordsologitar på spor 1,2,5,6,9 og rytmegitar (3,4,7,8)
 Tom Hamiltonbassgitar, rytmegitar på «Sick as a Dog»
 Joey Kramertrommer, perkusjon, korvokal på «Home Tonight»

Andre musikarar
 Paul Prestopinobanjo på «Last Child»

Produksjon
 Jack Douglas – plateprodusent, arrangement med Aerosmith, korvokal på «Home Tonight»
 Jay Messina – lydteknikar
 David Hewitt – kontroll i lastebilen
 Rod O'Brien – assisterande lydteknikar
 Sam Ginsburg – assisterande lydteknikar
 David Krebs & Steve Leber (for Leber-Krebs, Inc.) – management
 Pacific Eye & Ear – albumdesign

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rocks (Aerosmith album)» frå ,  den 9. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-album
Musikkalbum frå 1976
Album produserte av Jack Douglas
Album spelte inn i Record Plant
Columbia Records-album
 176
 366