kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Olivennålkolibri

Olivennålkolibri (Chalcostigma olivaceum) er ein kolibriart av «koketter» i stammen Lesbiini av underfamilien Lesbiinae. Olivennålkolibriar lever i den høgtliggande vestsida av Andesfjella i Bolivia og Peru.

Denne arten er ein av fem nålkolibriar, den biologiske slekta Chalcostigma. Olivennålkolibrien har to underartar.

Skildring 
Olivennålkolibrien er 14 til 15 cm i kroppslengd, inkludert eit nebb på 1,4 cm. Kroppsmassen er lite kjent, ein har data frå eit hannleg individ som vog 8,2 gram og ei hoe på 6,6 gram. Begge kjønn har ein kort svart nebb. Vaksne hannar av den nominerte underarten er for det meste lite iaugefallande, mørk brunleg til olivengrøn, inkludert halen. Ansiktet og halsen er mørk sotgrå. Han har ein smal, smekkeliknande, iriserande flekk i strupeområdet og på øvre bryst i glitrande grønt øvst og varierer gjennom gult, rosa og lilla til blått nedst. Vaksne hoer har i hovudsak same fjørdrakt, men strupeflekken er mykje mindre eller kan vere fråverande. Underarten C. o. pallens liknar  nominatforma, men er marginalt mindre og generelt litt bleikare.

Utbreiing og habitat 
Nominatunderarten av olivennålkolibrien finst frå Apurímac i det søraustlege Peru til La Paz-departementet i Bolivia. Underarten C. o. pallens finst i den vestlege skråninga av peruansk Andes mellom regionane Ancash og Junín. Distribusjonen er usamanhengande, med funn berre på spreidde stader. Høgdenivåa for arten varierer mellom 3500 og 4700 moh. i Peru og frå 3100 til 4500 moh. i Bolivia. Arten finst oftast over tregrensa i fuktig grasland i puna økoregion, men kan også treffast lågare i krattskog og i utkantane av tett Polylepis og Gynoxys-skogar. Olivennålkolibrien held seg ofte på bakken før å søke føde. Han er ein standfugl gjennom heile utbreiingsområdet.

Olivennålkolibrien lever av både nektar og insekt. Detaljar om kosthaldet manglar, men det er nokre kjelder på at insekt dominerer. Han fangar små insekt ved å springe opp frå bakken, han kan òg plukke insekt på bakken. Olivennålkolibrien opptrer einslege, hannane forsvarer sitt eige beiteområde.

Hekking 
Hekkefenologien for olivennålkolibri er ikkje godt forstått. Hekkesesongen ser ut til å inkludere januar, men spennvidda er ikkje kjend. Han hekkar kanskje i Polylepis/Gynoxys-skogen. Som typisk for kolibriar, rugar hoa åleine på to egg.

Status 
IUCN har kategorisert olivennålkolibri som livskraftig, LC. Han har eit vidt utbreiingsområde, men populasjonsstorleiken er ukjent. Han er skildra som sjeldan til uvanleg i ulike delar av området. «Menneskeleg aktivitet har liten kortsiktig direkte effekt på olivennålkolibri.»

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Olivaceous thornbill» frå , den 13. mai 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
Villportulakkslekta

Villportulakkslekta (Claytonia) er ei slekt av dekkfrøplantar frå Asia, Nord-Amerika og Sentral-Amerika. Lauvet er rikt på vitaminar, og kan brukast som mat i rå eller varmebehandla form. Rotknollane kan brukast som poteter.

Namn 

Det botaniske namnet på slekta er etter John Clayton, som samla døme på ulike planteartar i Nord-Amerika og delte dei ut til botanikarar i Europa.

Skildring 
Plantane er nokre få centimeter høge og litt kjøtaktige. Blomane er kring 2,5 cm i diameter.

Utbreiing og leveområde 
Slekta er særleg kjend frå fjellrekkjer i Asia og Nord-Amerika. I den gamle verda finst ho nordvest til Kasakhstan, Mongolia og austlege Russland. Ho finst i mesteparten av det nordlege USA, og nokre artar finst i Guatemala.

Claytonia perfoliata, ein art som er blitt kjend som miner's lettuce på engelsk, finst i fjellområde vest i Nord-Amerika. Han veks i fuktig jordsmonn, og føretrekk område som nyleg er blitt forstyrra.

Bruk 
Lauvet til plantane er rikt på vitaminar, og kan brukast som mat i rå eller varmebehandla form. Rotknollane kan kokast og etast som poteter.

Taksonomi 
Slekta var tidlegare rekna som del av portulakkfamilien (Portulacaceae), men med innføringa av det taksonomiske APG IV-systemet i 2009 blei ho flytta til familien Montiaceae. Fleire artar i slekta var tidlegare rekna til slekta Montia. I 2006 blei det gjeve ut eit inngåande studium av Claytonia.

Artar 
I januar 2019 hadde Kew si Plants of the World Online-liste 33 godtekne artar:

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Claytonia» frå , den 14. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 

 CalFlora Database: Claytonia
 Illinois Wildflowers. Flower-Visiting Insects of Spring Beauty
 

Takson namngjevne av Carl von Linné
Birger Malling

Birger Malling () var ein norsk augelækjar frå Bergen. Han var professor 1939-54 ved Universitetet i Oslo.

Liv og gjerning
Malling var son til ein kriminaldommar. Sjølv vart han i 1910 cand.med. med augesjukdomar som spesialfelt. Etter tre år med studiar i Austerrike, Tyskland og Danmark, etablerte han i 1913 praksis i Tromsø. Her gjennomførte han sin fyrste operasjon på eit levande menneske, til dess hadde berre øvd på kadaver.

I Tromsø arbeidde Malling på ei doktoravhandling om fargesansen. Med ein heimelaga «spaltelampe så og beskrev han, som den første, det fine belegg i form av en sentral skive på linseforflaten», noko han sette i samband med grøn stær. Her gjennomførte han også «en serie plastiske operasjoner av øyelokkene, nesen, leppene» på ei kvinne, Anna Lusine, med eit sterkt vansira ansikt. Sjølv sette han denne gjerninga høgst i sitt yrkesliv. Frå 1921 var Malling augelækjar i fødebyen Bergen.

I 1939 vart Malling utnemnd til professor i medisin og samstundes overlege ved Rikshospitalet i Oslo. Denne posisjonen hadde han til 1954. Sidan dreiv han privatpraksis til han over 90 år gammal.

Kjelder
Øyelegekunstens historie i Norge

Norske medisinprofessorar
Folk frå Bergen
First Lord of the Admiralty

First Lord of the Admiralty, formelt Office of the First Lord of the Admiralty, var den politiske leiaren for den engelske og seinare britiske marinen, Royal Navy. Han var seniorrådgjevaren til regjeringa for alle marinesaker, og var ansvarleg for leiinga og kontroll med Admiralitetet, og for administrasjonen av den britiske marinetenesta generelt. Stillinga First Lord of the Admiralty eksisterte frå 1628 til ho blei avvikla då Admiralitetet, Air Ministry, Ministry of Defence og War Office blei slått saman til Det britiske forsvarsdepartementet (Ministry of Defence) i 1964. Stillinga tilsvarar britisk forsvarsminister i dag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «First Lord of the Admiralty» frå ,  den 14. mai 2023.  

Royal Navy
Skipingar i 1628
Nedleggingar i 1964
Odd Inge Olsen

Odd Inge Olsen () er ein tidlegare fotballspelar frå Hitra i Sør-Trøndelag. Han var 1996–2001 aktiv i Molde Fotballklubb og 2001–2004 i Rosenborg Ballklub. I de fleste år ein innsatsfylt midtbanemann, til sist forsvarsspelar.

Karriere

Klubbspel
Olsen spelte i 1987 og 1988 på Kolstad i femtedivisjon. Åra mellom 1989 og 1994 var han aktiv for Melhus IL, bortsett frå vårsesongen 1991, då han var Strindheim-spelar. Etter å ha spelt på Nardo sitt lag i 1995-sesongen, vart han overført til Molde FK mot 140 000 kroner. Frå 1996 til august 2001 var Olsen ein iherdig midtbanespelar på Molde sitt lag i eliteserien. Gjennom aggressiv innsats og mange skåringar bidrog han til at laget kom på andreplass i eliteserien i så vel 1998 som 1999. Etter over 200 kamper i MFK-trøya, vart han i august 2001 overført til Rosenborg BK mot 2,5 millionar kroner. I RBK måtte Olsen oftast starte som innbytar, men fekk nok kampar til å verte seriemeister kvart år 2001–2004. I 2005 og 2006 var han sideback i Stabæk IF til han vart skadd og la opp.

Landslagsspel
4. september 1997 fekk Olsen 7 minutt som innbytar mot Aserbajdsjan i Baku. Vel ein månad seinare spelte han andreomgangen i ein mållaus kamp mot Colombia på Ullevaal stadion.

Merittar
Seriemeister: 2001, 2002, 2003, 2004 med Rosenborg BK
Sølvmedalje i serien: 1998 og 1999 med Molde FK

Kjelder
 Odd Inge Olsen i eu-football

Bakgrunnsstoff
Odd Inge Olsen i Norges Fotballforbund

Norske landslagsspelarar i fotball
Molde-spelarar
Rosenborg-spelarar
Filmfestival

Ein filmfestival er ei oftast årleg tilstelling der det blir vist film, gjerne nye premierefilmar, og der utvalde filmar ofte konkurrerer om å vinna prisar. Nokre festivalar fokuserer på ein viss sjanger (t.d. dokumentarfilm) eller eit visst emne (t.d. homoseksualitet). 

Den fyrste større filmfestivalen i verda blei halden i Venezia i 1932, medan dei store filmfestivalane i Cannes, Berlin og Locarno) er frå 1940- og 1950-talet. Festivalane i Venezia, Cannes, Berlin og (sidan 2002) Locarno er rekna som såkalla A-festivalar. Nye filmar kan berre vera med i éin av desse festivalane.

A-festivalar 

 Cannes Filmfestival (1946)
 Berlin Filmfestival – Berlinale (1951)
 Toronto Film Festival (1976)
 Filmfestivalen i Venezia (1932)

Andre internasjonale filmfestivalar 

 BUFF International Film Festival i Malmö
 European Minority Film Festival
 Nordische Filmtak i Lübeck
 San Sebastian Filmfestival (1953)
 Sundance Film Festival (1985)
 Toronto Film Festival (1976)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Filmfestival» frå ,  den 14. mai 2023.  

 
Festivalar
Festivalar
Mary Weiss

Mary Weiss () er ein USA-amerikansk popsongar, mest kjend som førstesongar i The Shangri-Las i 1960-åra. Ho forsvann så frå musikkmiljøet i fleire tiår før ho kom attende i 2007 med det første soloalbumet sitt, for Norton Records.

Bakgrunn
Weiss voks opp i Queens, den eldre søster hennar Elizabeth (kjent som Betty) og den eldre bror hennar George budde i Cambria Heights. Ho song i skuleteater og kyrkjekor. I tillegg lytta ho til broren og venene hans framføra populære songar; George var Elvis Presley-fan. Mary sette pris på artistar som Neil Sedaka og Everly Brothers; ho var til stades ved sin første Everly Brothers-konsert i 1963 på Freedomland U.S.A. i ein alder av 14 år..

Tidlege innspelingar 
Etter at Weiss og søstera Betty vart gode vener med tvillingane Mary Ann og Margie Ganser på barneskulen, song dei fire på lokale dansar og treff. Det førte dei til den lokale produsenten Artie Ripp, som seinare signerte dei til Kama Sutra Productions. Etter å ha spelt inn demoar og komme seg til Brill Building i 1964 (og signert med Red Bird Records), spelte dei inn songar: «Remember (Walking in the Sand)», som var deira første hit, og «Leader of the Pack», som gjekk til topps på Billboard Hot 100-listene i 1964..

Med den aukande populariteten sin vart Shangri-Las ei leiande jentegruppe i 1960-åra. Etter fleire år med slit, splitta dei seg i 1968 og gjekk kvar til sitt. Weiss drog til San Francisco for å prøva ein annan livsstil. Ho kom seinare tilbake til New York og gav av og til konsertar med Shangri-Las i løpet av 1970-talet, noko som førte til eit comebackforsøk med Sire Records i 1977. I 1989 vart Shangri-Las gjenforeina ein siste gong for Cousin Brucie's Palisades Park Reunion på The Meadowlands i New Jersey.

Ny karriere 
Weiss tok ein jobb som innkjøpsagent i New York City på Manhattan; som ho hugsa: «Eg byrja å jobba for eit arkitektfirma, og eg var seriøst interessert i det. Så byrja eg med kommersielt interiør, store prosjekt, bygningar.» Seinare avanserte ho til innkjøpssjef og leidde møbelforretninga. På slutten av 1980-talet dreiv ho ei møbelforretning og var interiørarkitekt. I 2001 var ho møbelkonsulent for bedrifter i New York.

Rock and roll Hall of Fame=
I 2019 heidra Rock & Roll Hall of Fame Shangri-Las sin «Leader of the Pack», der Weiss song solo, med Hall's Singles-kategorien..

Solokarriere 
I 2005 forlét Weiss sin jobb i kommersiell interiør for å gå attende til musikken. I mars 2007 gav Norton Records ut Dangerous Game, eit kritikarrost soloalbum, der ho vart akkompagnert av The Reigning Sound. Ho har opptredd andre stader i USA, og i Spania og Frankrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mary Weiss» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Mary Weiss Biography by Mark Deming

USA-amerikanske forretningsfolk
USA-amerikanske songarar
Folk frå Cambria Heights i Queens
Musikarar frå New York City
Richard Supa

Richard «Richie» Supa (fødenamn Richard Goodman) er ein USA-amerikansk låtskrivar og gitarist som er mest kjend for arbeidet sitt med Aerosmith, The Rascals og Richie Sambora.

Supa gav ut fleire album under eige namn, mellom anna Supa's Jamboree (1971, Paramount 6009), Homespun (1972, Paramount PAs 6027), Lifelines (1976, Epic PE34277) og Tal Tales (1978, Polydor PD-1-6155). Songen hans «Stone County Wanted Man», som dukka opp på albumet Supa's Jamboree, vart spelt inn av Johnny Winter for albumet hans Saints & Sinners.

Som ein mangeårig ven av Aerosmith har han gitt ei rekkje musikalske bidrag til bandet og moralsk støtte. Han erstatta mellombels Joe Perry då han forlét bandet i 1979, og bidrog med gitar til studioalbumet Night in the Ruts (1979). I tillegg skreiv eller var medlåtskrivar på fleire Aerosmith-låtar, mellom anna hitane «Chip Away the Stone» (1978), «Lightning Strikes» (1982), «Amazing» (1993) og «Pink» (1997).

Supa var med på å skriva dei fleste låtane på Bon Jovi-gitaristen Richie Sambora sitt andre soloalbum Undiscovered Soul. Han skreiv songen «Misery» til albumet Missundaztood av Pink, der Aerosmiths songaren Steven Tyler medverkar. Supa var òg med og skreiv låtane «My Interpretation», «Your Sympathy» og «Instant Martyr» frå debutalbumet til Mika, Life in Cartoon Motion. Han var òg med på å skriva «Back on Earth» for songaren Ozzy Osbourne.

Supa er no direktør for kreativ tilfriskning ved Recovery Unplugged Treatment Center, der han bruker musikk for å hjelpa rusavhengige i tilfriskning..

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Richie Supa» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 http://www.richiesupa.com/

Folk frå Massapequa Park i New York
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
Jimmy Crespo

Jimmy Crespo () er ein USA-amerikansk gitarist. Han var sologitarist i Aerosmith frå 1979 til 1984. Han skreiv «Rock in a Hard Place» saman med Steven Tyler, og har opptredd eller spelt inn med Rod Stewart, Billy Squier, Meat Loaf, Stevie Nicks, Robert Fleischman, Rough Cutt, Renegade, Flame og andre.

Utvald diskografi

med Flame
Queen of the Neighborhood LP RCA (1977)
Flame LP RCA (1978)

med Aerosmith
 Night in the Ruts (1979) (Track 5)
Rock in a Hard Place (1982)
Classics Live I (1986) (Tracks 1, 3, & 5-7)

med Adam Bomb
Fatal Attraction (1985)

med Paul Shortino's The Cutt
Sacred Place (MusicWorks, 2002, utvika frå EP-en Sneak Peek of 2000)

med JJT
JJT (spelt inn kring 2005, utgjeve 2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jimmy Crespo» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-medlemmar
Rough Cutt-medlemmar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå New York City
Folk frå Brooklyn
Bitch's Brew

«Bitch's Brew» er ein song av hardrockbandet Aerosmith frå det sjuande studioalbumet deira, Rock in a Hard Place. Det var det tredje sporet og den andre singelen frå albumet. Singelen vart gjeven ut på 12"-vinyl for marknadsføringsføremål. Det var den siste singelen deira som vart gjeven ut på Columbia Records før Nine Lives i 1997.

Innhald
12" vinyl (promo):
«Bitch's Brew» - 4:14

Medverkande
Steven Tyler - solovokal, munnspel
Tom Hamilton - bass
Joey Kramer - trommer
Jimmy Crespo - sologitar, rytmegitar, ekstra vokal på «Bitches Brew»

Andre
Jack Douglas - produsent
Steven Tyler - produsent
Tony Bongiovi - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bitch's Brew» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1982
Songar produserte av Jack Douglas
Songar skrivne av Steven Tyler
Columbia Records-singlar
Songar skrivne av Jimmy Crespo
Songar frå 1982
Songen Let the Music Do the Talking

«Let the Music Do the Talking» er ein song spelt inn av The Joe Perry Project i 1980 og sidan spelt inn av Aerosmith i 1985. Songen er skriven av Joe Perry.

Oversyn
Etter at gitaristen Joe Perry forlét Aerosmith i 1979, danna han eit nytt band, The Joe Perry Project der Ralph Morman var vokalist. Det første albumet til bandet Let the Music Do the Talking vart gitt ut i 1980.

I 1984 vart Perry og Brad Whitford med i Aerosmith igjen. Aerosmith spelte inn albumet Dona with Mirrors i 1985. Vokalisten Steven Tyler og dei andre bandmedlemmene likte Perrys «Let the Music Do the Talking» og bestemde seg for å inkludera han på det nye albumet. Songen vart spelt inn på nytt med for det meste ny tekst sungen av Tyler, og speletida vart redusert med omtrent eit minutt. Songen vart gitt ut som singel kort tid før albumutgivinga, og nådde ein 18. plassen på Mainstream Rock Tracks-lista.

Musikkvideo
Det vart laga ein musikkvideo for Aerosmith-versjonen i 1985, der bandet opptredde live på Orpheum Theatre i Boston medan dei vart filma ulovleg av nokre tenåringsfans. Tryggingsvaktene på staden i kvite skjorter som blir viste i videoen, var faktisk dørvakter som tidlegare på kvelden vart rekrutterte frå den no nedlagde nattklubben The Channel i Boston. Videoen vart regissert av Jerry Kramer.

På konsert
Songen var eit fast innslag for Aerosmith i 1987-88-turneen til støtte for Permanent Vacation, og bandet har jamleg rotert songen inn i settlista sidan den gong.

Ein versjon av «Let the Music Do the Talking» vart òg inkludert på konsertalbumet Classics Live II, gitt ut i 1987

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Let The Music Do The Talking (song)» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1985
Songar skrivne av Joe Perry
Songar produserte av Ted Templeman
Geffen Records-singlar
Songar frå 1985
Songar skrivne av Steven Tyler
USA-amerikanske heavy metal-songar
My Fist Your Face

«My Fist Your Face» er ein song av hardrockbandet Aerosmith frå det åttande albumet deira, Done with Mirrors. Det var det andre sporet på albumet. Han vart gjeven ut på ein promosingel på 12"-format i USA i 1986, som den tredje singelen frå albumet.

Innhald
12" vinyl (promo):
«My Fist Your Face» - 4:21

Medverkande
Aerosmith
Tom Hamilton - bass
Joey Kramer - trommer
Joe Perry - gitar, korvokal
Steven Tyler - solovokal, munnspel, piano
Brad Whitford - gitar

Andre
Ted Templeman - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «My Fist Your Face» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1985
Songar produserte av Ted Templeman
Geffen Records-singlar
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Joe Perry
Songar frå 1985
Shela av Aerosmith

«Shela» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith, gjeven ut på albumet Done with Mirrors i 1985. Songen står oppført som skriven av alle medlemmane i Aerosmith. Begge gitaristane Joe Perry og Brad Whitford spelte kvar sine soloar på songen, medan hovudriffet er framført av Brad Whitford.

Sjølv om «Let the Music Do the Talking» var den første songen frå albumet som vart gjeven ut i USA for radioastjonar (berre som promosingel), var «Shela» den første songen frå albumet som kom ut på ein singel for sal i USA, og nådde 20. plassen på Billboard's Mainstream Rock Tracks-lista seint i 1985.

Det vart ikkje laga musikkvideo for songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shela (song)» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1985
Songar skrivne av Joe Perry
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Tom Hamilton
Songar skrivne av Joey Kramer
Songar skrivne av Brad Whitford
Songar produserte av Ted Templeman
Geffen Records-singlar
Songar frå 1985
Darkness av Aerosmith

«Darkness» er ein song frå innspelinga av det åttande albumet til hardrockbandet Aerosmith, Done with Mirrors frå 1985.

Songen kom opphavleg ut som det siste sporet på kassett- og CD-utgåva av albumet, og var ikkje med på den vanlege vinylutgåva. I 1986 kom songen ut på på singel i USA (etter «Shela»), og var den fjerde singelen frå albumet.

Innhald
12" vinyl:
«Darkness» – 3:42
«She's on Fire (Live)» – 6:02
«The Hop (Live)» – 5:40
«My Fist Your Face (Live)» – 4:30
Alle konsertopptaka frå Worcester i Massachusetts den 12. mars 1986.

Medverkande
Aerosmith
Tom Hamilton – bass
Joey Kramer – trommer
Joe Perry – gitar, korvokal
Steven Tyler – solovokal, munnspel, piano
Brad Whitford – gitar

Andre
Ted Templeman – produsent (spor 1)
Aerosmith – produsent (spor 2–4)
Bob Demuth – lydteknikar
Sam Kopper – lydteknikar
Steve Corbiere – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Darkness (Aerosmith song)» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Songar frå 1985
Singlar frå 1986
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar produserte av Ted Templeman
Geffen Records-singlar
Rag Doll av Aerosmith

«Rag Doll» er ein song av det amerikanske rockebandet Aerosmith, frå albumet deira Permanent Vacation frå 1987. Han vart gitt ut som den siste singelen frå albumet i 1988, og vart skriven av Steven Tyler, Joe Perry, Jim Vallance og Holly Knight. Songen «filtrerer essensen av Aerosmiths mest funky augneblink gjennom boom-thwack-rytmen frå hårmetallen frå 80-talet».

Opphavet til songen
Songteksten vart primært skriven av Tyler og Vallance, Perry skreiv gitarriffet, og Vallance skreiv basslinja. Songen hadde opphavleg tittelen «Rag Time», men John Kalodner likte ikkje det, så Holly Knight vart tilkalla for å hjelpa til med å endra teksten. Ho foreslo «Rag Doll», som eigentleg var ein annan tittel Tyler og Vallance hadde vurdert.

Oppbygginga av songen
Songen er kjend for trommeslagaren Joey Kramer sin 1-2-1-2 rytme i byrjinga av songen, slidegitaren til Joe Perry, og ein hornseksjon arrangert av Tom Keenlyside. Songen er i h-moll. Melodien og teksten til det andre verset er basert på den vokale motmelodien til The Rolling Stones sin versjon av Hank Snow sin «I'm Movin' On» som finst på Got Live If You Want It! der Keith Richards syng «Yes, I'm movin'» som svar på Mick Jagger som syng «I'm movin' on». Musikken på radiosingelen skilde seg frå albumversjonen ved å ha ein meir presserande, drivande rytme, driven av bassen til Tom Hamilton, og litt andre saksofontonar. Denne versjonen hadde ein tidlegare uttoning, og utelét den klassiske klarinett- og trompetduetten bak scat-synginga til Tyler. Videoen er basert på albumversjonen av songen.

Mottaking
Cash Box sa at «det er ein spicy trommeeffekt heilt på slutten av denne rocka, hit-singelen».

Alle utgåver

 Rag Doll (4:24)
 Rag Doll (Extended Vacation) (6:59)
 Rag Doll (Rock Mix) (4:23)
 Rag Doll (Rockappella Mix) (4:07)
 Rag Doll (Dub Version) (5:33)
 Rag Doll (Extended Vacation/LP Version) (7:15)
 Rag Doll (The All Dayparts Edit) (3:05)
 Rag Doll (Remix) (2:50)
 Rag Doll (Edit) (3:05)
 Rad Doll (Wals Version)

Salslister

Andre versjonar
Ted Nugent
Tony Franklin
Vinnie Colaiuta
Derek Sherinian spelte inn songen for hyllestalbumet Not the Same Old Song and Dance (Eagle Records, 1999). Korvokal vart sungen av David Glen Eisley.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rag Doll (Aerosmith song)» frå ,  den 14. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1988
Musikkvideoar regisserte av Marty Callner
Songar skrivne av Holly Knight
Songar skrivne av Jim Vallance
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Joe Perry
Songar produserte av Bruce Fairbairn
Geffen Records-singlar
Songar frå 1987
Glam metal-songar