kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Dave Mattacks

Dave Mattacks, fødd David James Mattacks (), er ein engelsk rock- og folk-trommeslagar. Han starta ei utdanning som pianostemmar før han starta å spele trommer. Han spelte i fleire jazzband før han vart med i folkrockbandet Fairport Convention i august 1969. Han erstatta Martin Lamble, som døydde i ei bilulukke den 12. mai 1969. Mattacks forlet Fairport Convention tidleg i 1972 og vart med i The Albion Country Band. Mattacks har òg arbeidd som studiomusikar.

Han har turnert og spelt med: 

Fairport Convention
Kate and Anna McGarrigle
Chris Rea
Ralph McTell
The Chills
Mickey Jupp
Everything But the Girl
Richard Thompson
Georgie Fame
Jethro Tull
Ashley Hutchings
Steeleye Span
Feast of Feles
Jimmy Page (Death Wish II)
Judith Owen

Han har turnert med

Nick Heyward
Andy Fairweather-Low
Grey DeLisle
Rosanne Cash

Han har spelt med

Mike Heron
Incredible String Band
Elton John
XTC
Paul McCartney
George Harrison
Cat Stevens
Loudon Wainwright III
Mary Chapin Carpenter
Brian Eno
Alison Moyet
Martin Phillipps
Joan Armatrading
Jimmy Page
The Proclaimers
Gary Brooker
Elkie Brooks
Nick Drake
Liane Carroll
Sandy Denny
Super Genius
Four Piece Suit
Barbara Dickson
The Happy Kenneths
Sebastian Santa Maria
Shelagh McDonald
Shirley Collins
Kajagoogoo
Spirogyra
Bill Nelson
Brooks Williams
Debra Cowan
Michael Wang
Elaine O'Rourke
The Dream Academy

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dave Mattacks» frå ,  den 28. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Engelske trommeslagarar
Jethro Tull-medlemmar
Fairport Convention-medlemmar
Elektrisk folk-musikarar
Gulflankeplystrar

Gulflankeplystrar (Hylocitrea bonensis), er ein sporvefugl som er endemisk for høgtliggande skogar på den indonesiske øya Sulawesi. Han er monotypisk i slekta Hylocitrea, og har tradisjonelt vore rekna som ein medlem av familien Pachycephalidae, men nyare genetiske bevis peikar mot ein eigen familie Hylocitreidae.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Yellow-flanked Whistler» frå , den 28. januar 2011

Referansar 

Sporvefuglar
Gladiolusslekta

Gladiolus er ei planteslekt i sverdliljefamilien. I alt finst kring 180 artar viltveksande i Afrika, det sørlege og sentrale Europa, og vestre og sentrale Asia. Dei fleste artane finst i det sørlege Afrika.

I Noreg er ulike artar dyrka i hagar. Medlemane i slekta er fleirårige urter som visnar mot slutten av vekstsesongen.

Artar
I Noreg har desse artane vore registrerte i naturen:
Hagegladiolus (G. ×hortulanus), framandart, einskildfunn, ikkje risikovurdert
Russegladiolus (G. imbricatus), framandart, einskildfunn, ingen kjend risiko (NK) i Framandartslista 2018
Sumpgladiolus (G. palustris), framandart, einskildfunn, ikkje risikovurdert

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gladiolsläktet» frå ,  den 28. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

Hageplantar
Sverdliljefamilien
Klippehopparar


Klippehopparar er ei biologisk slekt Chaetops av mellomstore insektetande eller altetande fuglar i sørlege Afrika. Slekta utgjer sin eigen familie Chaetopidae.

Skildring 
Kappklippehoppar, Chaetops frenatus, og drakensbergklippehoppar, Chaetops aurantius, er begge endemiske for Sør-Afrika. Kappklippehoppar er heimehøyrande i Western Cape og sørvestre del av Eastern Cape, og drakensbergklippehoppar er distribuert i høglandet i Lesotho og områda rundt Lesotho i Sør-Afrika. Desse to klippehopparar har vorte handsama som ein art, men varierer i storleik og fjørdrakt. Utbreiingsområda overlappar ikkje, men dei ligg i nærleiken av å gjere det.

Desse to artane er små fuglar med stort sett brune og raude fjørdrakter. Begge har lange, kvittippa svart hale, svarte struper, breie kvite mustasjestriper, raudbrun eller oransje buk, grå gump og svartmønstra rygg og venger. Irisen er raud, nebb og beina er svarte. Vengene er svært små og dei flyg ikkje ofte. Dei brukar mykje tid på insektjakt med springing og hopping blant steinar og gras. Ei rekkje insekt blir tatt, blant anna sommarfugllarver, møll, grashopper, biller og fluger. I tillegg til insekt kan dei ta øgler og gekkoar, amfibium, skorpionar, leddormar og edderkoppar.

Dei er monogame, og para etablerer territorium som blir forsvart året rundt. Kappklippehoppar har territorium som varierer i storleik frå 4 til 11 hektar. Hekkande par av begge artane har hjelparar, vanlegvis ungar frå tidlegare kull, for å hjelpe med omsut for ungar. Reiret er bygd av gras og ligg på bakken, i motsetnad til grottefuglar, som byggjer gjørmereir i koloniar. Kappklippehoppar legg to egg og drakensbergklippehoppar to til tre egg . Begge kjønn deltar i ruging gjennom 19-21 dagar. Ungane blir fora av foreldra og hjelparar i tretti dagar, men dei forlèt reiret tidlegare enn det.

Artslista 
Opphavleg vart desse fuglane plassert i trastefamilien, og dei har òg vore medlemmer av songarfamilien, Sylviidae, og i timalfamilien, men nyare DNA-studium viser at desse fuglane faktisk er primitive sporvefuglar nærast knytt til grottefuglar, Picathartes.

Klippehopparar etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

 Kappklippehoppar, Chaetops frenatus
 Drakensbergklippehoppar, Chaetops aurantius

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Rock-jumper» frå , den 28. januar 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av kappklippehoppar hos Internet Bird Collection 
 Videoar, bilete og lydopptak av drakensbergklippehoppar hos Internet Bird Collection 
 Bilete av steinhoppar hos Mangoverde World Bird Guide

 
Sporvefuglar
Fugleslekter
Noora Noor

Noora Mohammed Noor () er ein norsk musikar, komponist og songar. Ho er av somalisk avstamning og fødd i Dubai, men kom til Noreg frå Dei sameinte arabiske emirata då ho var 8 år.

Karriere 

Allereie som 15-åring vart ho signert til Warner. Noora vart kjend i Noreg etter utgjevinga av albumet Curious i 1999, spesielt med låten «Need You», skriven av Noora og Tor Erik Hermansen. Videoen til låten vart hyppig send på MTV i heile Europa i programmet The Lick. Produsenten av albumet var Stargate. For plata vann ho årets «Hit Award 2000» som beste kvinnelege artist.

Sommaren 2001 song Noora rolla som Maria Magdalena i Bentein Baardsons oppsetjing av musikalen Jesus Christ Superstar. Stykket, med Erik Røe i rolla som Jesus og Heine Totland som Judas, fekk gode kritikkar.

Oppfølgjaren til Curious let vente på seg. Hausten 2002 kollapsa Noora Noor, og på sjukehuset konstaterte legane tuberkulose. Etter fleire månadar i sjukesenga og isolat vart Noora erklært frisk. Hennar andre plate kom i 2004; All I Am. Albumet vart produsert delvis i England og delvis i USA.

Ho er velkjend på konsert-scenar landet rundt, og omtalast gjerne som «Noregs souldronning». Hennar nye materiale er i landskapet southern soul-rythm & blues. Ho skriv no alle songane sine sjølv.

Noora har eit sterkt engasjement for humanitært arbeid og har mellom anna vore ambassadør for Norsk Folkehjelp, arbeidd for kvinner i u-land for CARE Norge og gjort arbeid for Plan Norge. Ho har vore med i fredsprosjektet One People og deltok i samband med det på ein One People-singel saman med Mike Scott frå The Waterboys. Ho deltok òg på Nobels Fredspris-konsert med Morten Harket. Hausten 2009 var ho ambassadør for CARE Norge i samband med TV-aksjonen.

I november 2008 reiste ho til USA for å spele inn plate med bluesvirtuos Kid Andersen. Kid og Noora Noor spelte inn heile albumet med amerikanske musikarar frå Little Charlie & the Nightcats på tolv dagar. Albumet med tittelen Soul Deep er klart eit retrosprang for Noora Noor, men der Amy Winehouse og Duffy går lett bakover i Motown stilen, dykkar Noora djupare ned i Southern Soul og albumet gjev til tider meir assosiasjonar til Stax enn Motown. Albumet vart sleppt 16. mars 2009 på Blue Mood Records / Grappa, og har hausta rosande kritikkar i norsk presse. For albumet vann ho klassen kvinneleg artist under Spellemannprisen 2009.

Live-showet hennar har fått 6 stjerner i Dagbladet, Dagsavisen og Aftenposten.

Melodi Grand Prix 2011

Ho deltok i den tredje delfinalen i Melodi Grand Prix 2011 i Skien, men kom ikkje vidare til finalen.

Kjelder 

Norske songarar
Melodi Grand Prix 2011-deltakarar
Vinnarar av Spellemannprisen
Angel Delight

Angel Delight er det sjette albumet til det britiske folkrockbandet Fairport Convention. Dette var det første Fairport Convention-albumet utan gitarist Richard Thompson og besetninga bestod av Simon Nicol (gitar, vokal) (det einaste originale gruppemedlemmet), Dave Swarbrick (fiolin, vokal), Dave Pegg (bass, vokal) og Dave Mattacks (trommer).

Tittelen kjem frå «The Angel» i Little Hadham i Hertfordshire, ein tidlegare pub der bandet budde på denne tida, og tittelsporet er ein sjølvbiografisk song som omtalar «John the Wood» (medprodusent), «Dave the Drum» (Mattacks) og detaljar som «peer through the haze watching Top Of The Pops». Bandet flytte ut av The Angel kort tid etter albumet kom ut, delvis fordi ein lastebil hadde kome ut av kontroll og kræsja inn i soverommet til Dave Swarbrick.

Musikalsk utvikla Angel Delight seg lite frå forgjengarane, sjølv om ei framføring på Top of the Pops gav dei suksess på listene. Albumet nådde åttandeplass på den britiske albumlista, den høgaste plasseringa dei nokon gong klarte å nå i heimlandet.

Innhald

Medverkande
 Dave Swarbrick – solovokal (1,4,5,10,11), mandolin (2,6,8,9,10), vokal (2,6,7,9), fele (1,5,7,8,11), bratsj (9), koko (8)
 Dave Pegg – bassgitar (1-2,4-8,10,11), vokal (1,2,4-7,9,10,11), sologitar (10), bratsj (9), fiolin (3)
 Dave Mattacks – trommer (1,2,4-11), perkusjon (8,10), vokal (1,4-7,10-11), harmonium (4), tamburin (6), bassgitar (3), piano (4)
 Simon Nicol – solovokal (2,5), vokal (1,4-7,9,10,11), gitar (1,2,4-8,10,11), bassgitar (9), elektrisk dulcimer (1,9), fiolin (3)

på 11:
 Richard Thompson – vokal, elektrisk gitar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Angel Delight (album)» frå ,  den 30. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Fairport Convention-album
Album produserte av John Wood
Island Records-album
Album produserte av Dave Mattacks
Album produserte av Dave Pegg
Album produserte av Dave Swarbrick
Album produserte av Simon Nicol
Flamenco

Flamenco er ein spansk folkekunstart uttrykt gjennom song, dans og akkompagnement, typisk gitarspel og rytmisk klapping og knipsing. Genren er knytt til Sør-Spania, særleg Andalucia, meno også andre stader som Extremadura og Murcia. Spanske sigøynarar (gitanos), maurarar og sefardiske jødar har òg vore med på å påverka forma, og seinare har også kulturutveksling med Latin-Amerika, særleg Cuba, vore med på å vidareutvikla henne. Flamenco er rekna som immateriell verdsarv av UNESCO.

Dans 
Flamencodans finst i mange versjonar, frå ein turistifisert og lett tilgjengeleg versjon, til den ballettaktige fastlagde forma, og ei meir «opphavleg», folkeleg form ein kan finna på såkalla peñas og ved ulike festar, høgtider og festivalar.

Flamencodans blir tradisjonelt utført etter tur av éin og éin dansar. Tradisjonelt er det stor skilnad på kvinne- og mannsdans. Mannen dansar med stram stil, medan kvinna uttrykkjer seg med mjuke arm- og handrørsler, hofterørsler og bøyeleg overkropp. Begge dansar med stolt kroppshaldning. Det blir også gjerne brukt særs raske dansesteg.

Dansen er sterkt påverka av dansen til spanske sigøynarar (gitanos), og viser òg påverknad frå arabisk dans.

Musikk 

Ulike flamencomusikkstilar blir kalla palo, og skil seg frå kvarandre gjennom rytmemønster, toneart, motiv og verseforma brukt i songen. Det finst over femti ulike paloar, men ikkje alle blir framført like ofte. Nokre typar blir sunge utan akkompagnement, andre kan ha gitar- eller anna akkompagnement. Nokre blir tradisjonelt framført av menn, andre av kvinner, medan andre paloformer igjen ikkje er kjønnsdelte. Nokre blir dansa til og andre ikkje.

Flamenco i verda 
Frå 1970-talet har flamenco spreidd seg over hele verden, og er blitt brukt av mange artistar, som songaren Carmen Linares eller gitaristen Paco de Lucia og av Ojos de Brujo i såkalla «crossover»-stil. Carlos Saura sine kjende filmar som Blodbryllypet, Carmen og Flamenco har gjort kunstforma kjend for publikum i ei rekkje land. I den seinare filmen Volver av Pedro Almodovar framførte songaren Estrella Morente ein flamencosong med same namn som også nådde ut til eit stort publikum.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Flamenco» frå , og «Flamenco» frå  den 31. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Centro de flamenco
 Flamenco Trondheim

Spanske dansar
Andalucia
Extremadura
Murcia
Latinamerikansk kultur
Cubansk kultur
Immateriell kulturarv
Spansk musikk
Håvard Solbakken

Håvard Solbakken () er ein tidlegare norsk langrennsløpar. Under VM 2001 i Lahti tok Solbakken bronsemedaljen på sprinten, bak verdsmeisteren Tor Arne Hetland og Cristian Zorzi. I sesongen føreåt, 2000, kom han på tredjeplass i samandraget i sprintdelen av verdscupen.

Karriere
Solbakken debuterte i verdscupen i 1997 med ein 62. plass på femmila i Holmenkollen. Han kom aldri høgt på resultatlistene i vanleg langrenn internasjonalt, beste plasseringa han var 20. plassen på 15 km i Sappada i desember 1999. To gonger vann han bronsemedalje under noregsmeisterskap, på 10 km i 2000 og 50 km 2004. Han tevla for Tromsdalen Ungdoms- og Idrettslag.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn (berre sprint)
1997/98: Nr 24 i Milano
1998/99: Nr 8 i Garmisch-Partenkirchen 
1999/2000: To andreplassar, Garmisch-Partenkirchen og Kitzbühel, samt ein tredjeplass
2000/2001: VM-bronse i Lahti og 3. plass i Engelberg
2001/02: Nr 12 i Garmisch-Partenkirchen 
2003: Nr 15 i Oslo
2004. To 19. plassar (Val di Fiemme og Nove Mesto)

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1997: Nr 9 på 30 km i Mo i Rana
Ski-NM 1998: Nr 10 på 50 km i Alta
Ski-NM 1999: Nr 5 på 50 km i Høylandet
Ski-NM 2000:: Bronsemedalje på 10 km i Vang
2001: 
Ski-NM 2002:: Nr 7 på 30 km i Høydalsmo
2003:
Ski-NM 2004:: Bronsemedalje på 50 km på Bardufoss
Ski-NM 2005:: Nr 7 på 30 km på Lillehammer

Solbakken la opp i 2006.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
Håvard Solbakken i fis-ski.com

Norske langrennsløparar
Remi Andersen

Remi Andersen () er ein tidlegare langrennsløpar. Han var svært lovande som junior med sølvmedalje og fjerdeplass under junior-VM 1993. På 30 km vart han då berre slegen av landsmannen Kjetil Juul Pedersen, men kom klart føre bronsemannen Mathias Fredriksson frå Sverige.

Karriere
Andersen vann som senior to sølvmedaljar under noregsmeisterskap. I 1996 vart han berre slegen av Thomas Alsgaard på tremila, og i 2000 var det einast Tore Olsen som gjekk fortare på NM-femmila i Vang i Hedmark. Han debuterte i verdscupen i 1995 med femmila i Holmenkollen og vart nummer 57. Den beste plasseringa hans i verdscupen vart ein niandeplass i Nove Mesto i 2002. Andersen tevla for Bækkelagets Sportsklubb.

Besteplasseringar i verdscuprenn
1996: Nr 16 på 10 km i Falun
1999: Nr 12 på 50 km i Holmenkollen
2000: Nr 21 på 72 km i Lamoura Mouthe 
2002: Nr 9 på 15 km i Nové Město
2005: Nr 12 på 15 km i Nové Město

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1994: Nr 12 på 30 km i Vegårshei
Ski-NM 1995: Nr 8 på jaktstarten i Oslo
Ski-NM 1996: Sølvmedalje på 30 km i Stryn
Ski-NM 1997: Nr 11 på 30 km i Mo i Rana
Ski-NM 1998: Nr 5 på både 30 km i Berkåk og på 50 km i Alta
Ski-NM 1999: Nr 4 på 50 km i Høylandet
Ski-NM 2000: Sølvmedalje på 50 km i Vang
Ski-NM 2001: Nr 8 på 50 km i Steinkjer
Ski-NM 2002: Nr 6 på 10 km på Høydalsmo
Ski-NM 2005 Nr 6 på 15 km på Lillehammer
Ski-NM 2008 Nr 11 på 15 km i Trondheim

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 

Norske langrennsløparar
Kunsthøgskolen i Oslo

Kunsthøgskolen i Oslo, forkorta KHiO, er den største kunsthøgskulen i Noreg med om lag 500 studentar og 200 tilsette. Skulen tilbyr treårig bachelorstudium, toårig masterstudium og årsstudium. Ein kan få undervisning i emna biletkunst, kunst og handverk (tidlegare kalla kunstfag), design, teater, dans, opera og scenografi. Rektor er Cecilie Broch Knudsen.

Kunsthøgskolen i Oslo er ein av dei to sjølvstendige nasjonale institusjonane som tilbyd høgare utdanning innan visuell kunst og design. Den andre er Kunsthøgskolen i Bergen. Kunsthøgskolen i Oslo tilbyr også høgare utdanning innan scenekunst.

KHiO vart samla ved opninga av siste byggetrinn på den gamle Seglduksfabrikken på Grünerløkka, ved semesterstart 30. august 2010.

Einingar
 Fakultet for visuell kunst (Kunstakademiet og kunstfag)
 Fakultet for design (visuell kommunikasjon, interiørarkitektur og møbeldesign, klede- og kostymedesign) dekan: Stein Rokseth
 Fakultet for scenekunst (teater, opera, dans og scenografi), dekan: Einar Solbu

Historie
Kunsthøgskolen i Oslo vart skipa 1. august 1996 gjennom samanslåinga av fem sjølvstendige høgskular:
Statens håndverks- og kunstindustriskole (skipa 1818)
Statens kunstakademi (skipa 1909)
Statens teaterhøgskole (skipa 1952)
Statens operahøgskole (skipa 1964)
Statens balletthøgskole (skipa 1979)

I 2003 vart dei tre scenekunstavdelingane samla i eitt fakultet, Fakultet for scenekunst. Same året vart avdelinga Statens håndverks- og kunstindustriskole (SHKS) delt i to avdelingar, Avdeling Design og Avdeling Kunstfag.
I 2005 vart Statens kunstakademi og SHKS samanslegne til Fakultet for visuell kunst, og avdeling for design blei til Fakultet for design.

Stortinget fatta vedtak om full samlokalisering. I 2003 flytta scenekunstutdanningane dans, teater, opera og scenografi inn i nye lokale på Grünerløkka. Resten av utdanningane innan visuell kunst og design flytta inn i andre byggetrinn 30. august 2010 på same campus ved tidlegare Christiania Seildugsfabrik ved Akerselva, der Galleri Seilduken også er oppretta. Arkitekten bak byggetrinn 1 er Samark AS, medan Lund Hagem Arkitekter AS og Søyland Arkitekter AS står bak byggetrinn 2. Det totale arealet er på 40 000 kvadratmeter brutto.

Peter Butenschøn var rektor ved Kunsthøgskolen fram til 1. august 2007, då tidlegare rektor ved Einar Granums kunstfagskole, Cecilie Broch Knudsen overtok som rektor.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kunsthøgskolen i Oslo» frå ,  den 1. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 

Statens Kunstakademi 
Inspisientane på KHiO 

Kunsthøgskolen i Oslo
Grünerløkka
Skipingar i 1996
Trollbryggeriet

Trollbryggeriet er eit mikrobryggeri i Liabygda i Stranda kommune på Sunnmøre. 
Bryggeriet starta opp i 2009. Det blir drive av eigarane Kjartan Lied og Jørund Ringset. 
Bryggeriet produserer overgjæra ale med varemerket Slogen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Stranda kommune
Skipingar i 2009
Norske bryggjeri
Næringsliv i Møre og Romsdal
Like an Old Fashioned Waltz

Like an Old Fashioned Waltz er det tredje soloalbumet til den engelske folkrockartisten Sandy Denny og kom ut i juni 1974. Det var det første albumet hennar utan påverknaden frå folkemusikken ein hadde sett på alle albuma hennar så langt. Dette delte tilhengjarane hennar frå dei som føretrekte det tradisjonelle elementet på dei tidlegare albuma og dei som følgde utviklinga hennar som låtskrivar og songar. Etter at det førre albumet hennar, Sandy ikkje hadde vorte den store suksessen ein håpa på, bestemde ho seg for å satse på eit nytt publikum. Albumet var det mest personlege frå Denny så langt med songar om tap, einsemd, mørkeredsle, tida som går og årstidene. Albumet var i følgje kritikarane berre skjemd av to coverversjonar av jazzstandardar ho hugsa frå samlinga til faren, «Whispering Grass» og «Until The Real Thing Comes Along». Opningssporet på albumet, «Solo» vert generelt rekna som ein av dei finaste songane i karrieren hennar. Harry Robinson lagde strykearrangement til alle soloalbuma til Denny, men var meir framme i lydbiletet på Like an Old Fashioned Waltz.

Ho byrja å arbeide på dette albumet, medan ho framleis turnerte med det førre albumet, Sandy. Denny la ut på ein månad lang turn i USA i april 1973 og stoppa i det kjende studioet til A&M Records for å spele inn fire songar.

Sandy Denny gifta seg med Trevor Lucas den 20. september 1973 på Fulham Registry Office, kort tid etter ho hadde sett i saman eit band som bestod av Pat Donaldson, Hughie Burns og Willie Murray for å turnere med albumet etter at det kom ut. Bandet heldt derimot berre fire konsertar sidan utgjevinga av albumet vart utsett frå hausten 1973 til juni 1974, då Denny igjen var attende i Fairport Convention.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - solovokal, piano (1/2/4), akustisk gitar (5/6), el. piano (9)
Richard Thompson - elektrisk gitar (1/10)
Trevor Lucas - akustisk gitar (1/7)
Diz Disley - akustisk gitar (3/8)
Jerry Donahue - elektrisk gitar (4/7), akustisk gitar (5)
Jean Roussel - orgel (1)
Ian Armit - piano (3/8)
John (Rabbit) Bundrick - piano (5/9), elektrisk piano (6), clavinet (6)
Dave Pegg - bass (1-2/4-5/9)
Danny Thompson - kontrabass (3/8)
Pat Donaldson - bass (6/7)
Dave Mattacks - trommer (1-5/8-9)
Gerry Conway - trommer (6/7)
Alan Skidmore - saksofon (8)
Harry Robinson - strykearrangement (1/2/4-7/9)
Bob Leaper - blåsearrangement (3/8)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Like an Old Fashioned Waltz» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Sandy Denny: Like an Old Fashioned Waltz Information 

Sandy Denny-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av John Wood
Island Records-album
Album spelte inn i A&M Studios
Shetlandsponni

Shetlandsponnien er den minste av ponnirasane frå dei britiske øyane, og har opphavet sitt på Shetlandsøyane.

Raseskildring
Shetlandsponnien er svært liten, og eit vakse dyr skal ikkje vere meir enn 107 cm i mankehøgd. Sjølv om dei er små, er dei svært sterke, og kan utan vanskar bere ein liten ryttar.

Historie
I minst 2000 år har det funnest små hestar på Shetlandsøyane. Det er kjent frå andre dyrepopulasjonar at dyr som lever på øyar kan utvikle mindre storleik på grunn av sparsam næringstilgang. Truleg er det slik shetlandsponnien har sett dagens lys. Shetlandsponniane er robuste, små dyr som gjennom tidene har vorte brukt mellom anna som kløvhestar til å frakte torv. Dei har også vore mykje brukt som gruveponniar på dei britiske øyane.

Førekomst
I dag finst shetlandsponnien over heile verda. I Noreg vert det fødd godt over hundre registrerte føl i året.

Bruk
Dei fleste shetlandsponniane blir brukte som ride- eller køyreponniar for barn eller som selskapsdyr.

Bakgrunnsstoff

Frå stamboka på engelsk 
Dyreweb om shetlandsponni

HesterasarSkottland
Britiske husdyr
Bert Jansch av Bert Jansch

Bert Jansch er debutalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Albumet vart spelt inn på lydband heime hos lydteknikaren Bill Leader og seld til Transatlantic Records for £100. Transatlantic gav ut albumet, som selde 150 000 eksemplar. Det er nemnd i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Plata inneheld ein av dei mest kjende songane til Jansch, «Needle of Death», som var inspirert av dødsfallet til visesongaren og venen Buck Polly.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bert Jansch (album)» frå ,  den 5. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bert Jansch-album
Debutalbum frå 1965
Transatlantic Records-album
Album produserte av Bill Leader