kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Det store arktiske statlege naturreservatet

Det store arktiske statlege naturreservatet (russisk Большой Арктический государственный природный заповедник; Bolsjoj Arktitsjeskij posudarstvennyj prirodnyj zapovednik) er eit naturreservat i Krasnojarsk kraj i Russland. Med eit areal på  er reservatet det største i Russland og Eurasia, og eit av dei største i verda. 

Det vart grunnlagd 11. mai 1993 av Resolusjon nr. 431 frå dei russiske styresmaktene. Naturreservat i Russland vert kalla zapovednik.

Øyane i Karahavet som høyrer til Det store arktiske statlege naturreservatet har ei overflate på . Av øyane her finn ein Kirovøyane, Voroninaøya, Izvestij TSIK-øyane, Arktitsjeskij Institut-øyane, Sverdrupøya, Ujedinenijaøya og fleire andre mindre øyar. Denne delen representerer om lag heile det naturlege og biologiske mangfaldet på øyane i den austlege delen av Karahavet i Nordishavet.

Mange dyr og planter held til i naturreservatet utan å verte forstyrra av menneske. Av dyr i reservatet finn ein isbjørn, fjellrev, snøugle, reinsdyr og kvitkval.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Great Arctic State Nature Reserve» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservat 
 Bilete på bigartic.ru
 unep-wcmc.org

Bakgrunnsstoff 
 Wild Russia:  & 

Naturreservat i Russland
Krasnojarsk kraj
Melicytus ramiflorus

Melicytus ramiflorus ( māhoe eller whitey-wood) er eit tre i fiolfamilien som er endemisk (stadeige) på New Zealand.

Skildring

Tret kan veksa seg opp til ti m høgt med ein stamme på opptil 60 cm i diameter. Treet har glatt bork og skjøre kvistar. Dei mørkegrøne blada er 5–15 cm lange og 3–5 cm breie, kantane har fine taggar (dette er ikkje så synleg hjå unge plantar). Plantane er tvikjønna, og dei små blomane er gullege på farge, mellom tre og fire mm i diameter, og står i buntar rett ut frå nakne greiner. Blomane har ein sterk og behageleg lukt. Bæra har iaugefallande fiolett farge når dei er mogne, fasongen er meir eller mindre sfærisk, og diameteren mellom tre og fire mm. Bløminga finn stad seint på våren (på den sørlege halvkula)- og held fram innpå sommaren inntil bæra kjem seint på sommaren eller også om hausten.

Bæra på dette treet vert etne av ei rekkje fuglar, mellom desse maoridue, (kererū) (Hemiphaga novaeseelandiae), spurvefuglane tuihonningetar (Prosthemadera novaeseelandiae) og kvithovudmohua (Mohoua albicilla), medan gekkoar av slekta Naultinus også har vorte observerte å supplera insektdietten sin med desse bæra.
Māhoe finst over alt i skogar i låglandet på New Zealand, og er ofte å sjå i regenererande skogområde.

Undergrupper 
I tidlegare granskingar er det vorte påvist fire undergrupper av M. ramiflorus: subsp. ramiflorus på New Zealand, subsp. oblongifolius på Norfolk Island, subsp. fastigiata på Fiji og subsp. samoensis på Samoa og Tonga. Seinare studiar, særleg ved Art Whistler, har indikert at alle desse undergruppene skulle danna eigne artar.

Litteratur 
 L. Cockyane and E. Phillips Turner, 1943, The Trees of New Zealand. Government Printer.
 John Dawson and Rob Lucas, 2000, Nature Guide to the New Zealand Forest. Godwit.
 Donald R. Drake, Walter A. Whistler, Timothy J. Motley, og Clyde T. Imada, 1996, Rain Forest Vegetation of 'Eua Island', Kingdom of Tonga. New Zealand Journal of Botany, 1996, Vol. 34: 65-77.
 A.L. Poole and N.M. Adams, 1963, Trees and Shrubs of New Zealand. Government Printer.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Melicytus ramiflorus» frå , den 3. august 2008.

Bakgrunnsstoff 

Planteliv på New Zealand
Melicytus
Kolosovykhøyane

Kolosovykhøyane (russisk остров Колосовых, Ostrov Kolosovykh) er ei øygruppe i Karahavet utanfor kysten av Sibir. Dei fleste øyane i øygruppa er berre nokre få kilometer frå Tajmyrhalvøya. Den største øya i øygruppa er Kolosovykhøya. 

Øygruppa ligg nær kysten, like nord for den vesle Kolosovykhhalvøya, som nesten er ei øy i seg sjølv. Øyane ligg mellom 74° 45' og 75° N og mellom 85° og 87° 30'E. Geologisk høyrer Kolosovykhøyane til Mininaskjera, som inkluderer Plavnikovyjeøyane lenger sør. 

Havet omkring Kolosovykhøyane er islagt om vinteren og klimaet er hardt med lange vintrar. Sjølv om sommaren er det pakkis i området rundt øyane. 

Øyane høyrer til Krasnojarsk kraj i Russland og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
I 1937 organiserte Det arktiske og antarktiske forskingsinstituttet i Sovjetunionen ein ekspedisjon for å utforske Nordaustpassasjen i Karahavet. Dei fann leivningane etter Vladimir Rusanov sin mislukka ekspedisjon i 1912-1913 på «Gerkules» på «Popova-Tsjuktsjina-øya» vest for Kolosovykhøya ved 74° 56'N og 86° 18'E.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kolosovykh Islands» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservat 
 Albert Hastings Markham. Arctic Exploration, 1895
 Armstrong, T., The Russisks in the Arctic, London, 1958.
 Tidlege sovjetiske ekspedisjonar
 Russiske ekspedisjonar i Arktis

Sjå òg 
 Karahavet
 Tajmyrhalvøya 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Øygrupper i Nordishavet
Lisij

Lisij (russisk Лисий остров, tyder ‘Reveøya’) er ei lita øy nær Nakhodka i Nakhodkabukta i Japanhavet i Russland.

Lisij vernar bukta, særleg den vestlege delen av bukta, frå det opne havet. 

Lisij ligg om lag ein kilometer frå oljehamna Nakhodka.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lisy Island» frå , den 4. august 2008. 

Primorskij kraj
Øyar i Russland
Japanhavet
Marstein fyrstasjon

Marstein fyr i Austevoll kommune i Vestland er eit kystfyr som vart bygd i 1887. 

Marsteinen er ein holme som ligg ved inngangen til Korsfjorden og dermed innseglinga til både Bergen og Hardangerfjorden. Fyret består av eit kvitt betonghus med tårn. Den franske linsa som vart montert då fyret vart oppført er framleis i bruk, sjølv om han har skår frå skot under den andre verdskrigen. Det finst òg eit bifyr i same tårn med raudt lyst. 

Fram til 1916 hadde fyret ein nautofon som vart nytta som tåkelur, medan radiofyr, som hadde ei rekkjevidd på 50 natuiske mil var i drift til 1923. 

Fyret vart automatisert i 1987 og avfolka i 2002. Etter avfolkinga overtok Austevoll kommune Marsteinen samt fyret i august 2006.

Både næringslivet, Austevoll kommune og regjeringa har sett av midlar til å gjere Marsteinen til ein turistattraksjon. Utfordringa er den vêrharde plasseringa ytst i havgapet og dårleg tilkomst. 

Fyret er eit av dei mest vêrutsette fyra langs norskekysten, noko dei mange forlisa i nærleiken er bevis på. I januar 2005 vart delar av bygningane på Marsteinen sterkt skadde av ekstremvêret Inga.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Heimesida til Marstein fyr
 Heimside frå radioamatøraktivitet frå Marstein fyr, i august 2000 (engelsk) 

Fyr i Vestland
Byggverk i Austevoll
Samferdsle i Austevoll
Byggverk ferdigstilt i 1877
Øyar i Austevoll
Malyj Begitsjev

Malyj Begitsjev (russisk Малый Бегичев) er ei øy i Laptevhavet i Russland. Ho har eit areal på 15 km². Øya er 5,4 km lang og ligg i Khatangabukta (russisk Хатангский залив).

Berre 8,5 km lenger aust ligg den større Bolsjoj Begitsjev. Ho er mykje større og har eit areal på 1764 km². Grensa mellom Krasnojarsk kraj og republikken Sakha går mellom dei to øyane og Malyj Begitsjev høyrer til førstnemnde.

Begge øyane er kalla opp etter den russiske polarutforskaren Nikifor Begitsjev.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 William Barr, The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena.
 http://www.erlib.com/Владлен_Троицкий/Записки_Харитона_Лаптева 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Krasnojarsk kraj
Laptevhavet
Markgama

Markgama eller Markhamøya (russisk Остров Маркгама) er ei lita, isolert øy sør i Karahavet utanfor Sorevnovanijabukta i Krasnojarsk kraj i Russland. Øya har berre spreidd tundravegetasjon og er dekt av snø det meste av året. Kysten av Tajmyrhalvøya ligg 15 km mot søraust. 

Øya er berre 2 km lang og 1,5 km brei. Havet omkring er dekt av pakkis med noko poljnia gjennom den lange vinteren og det er isflak i havet sjølv om sommaren. 

Markgama er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
Området rundt Markgama vart utforska av Otto Sverdrup på skipet «Eklips» i 1914, medan han leita etter Brusilov og Rusanov. Øya vart kalla opp etter den britiske polarforskaren Albert Hastings Markham, men er stort sett kjend under den russiske stavinga av namnet Markham, Markgama.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Markgama» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 http://pubs.aina.ucalgary.ca/arctic/Arctic27-1-2.pdf
 Naturreservat

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Matua

Matua (russisk Матуа) eller Matsuwa er ei øy sentralt i Kurilane i Sakhalin oblast i Russland. Ho ligg ved  og har eit areal på 52 km².

Nordvest på øya står Sarytsjev med ei høgd på 1496 meter over havet. Han er ein av dei mest aktive vulkanane i Kurilane og har regelmessige utbrot. Toppen har hatt minst 14 utbrot sidan 1765. Det største av desse skjedde i 1924 og det siste store utbrotet kom i 1960.

Historie 
Under den andre verdskrigen hadde japanarane hadde ei flybase på øya. I 1944 vart dei japanske installasjonane på øya bombardert av amerikanske styrkar. Fleire japanske transportskip vart søkt nær øya og ved hamna. 1. juni 1944 skaut eit batteri på land USS «Herring» (SS-233) i senk.

Bakgrunnsstoff 
 Matua — Oceandots.
 Dei sentrale Kurilane — Volcano World.
 Sarytsjev
 Sakhalin oblast

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Matua Island» frå , den 4. august 2008. 
 

Kurilane
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Mezjdusjarskij

Mezjdusjarskij (russisk остров Междушарский) er den tredje største øya i øygruppa Novaja Zemlja nord i Russland. Ho ligg i Barentshavet vest for den mykje større Juzjnyjøya. Mezjdusjarskij har eit areal på 742 km²..

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mezhdusharskiy Island» frå , den 4. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Novaja Zemlja
Barentshavet
Øyar i Russland
Mininaskjera

Mininaskjera (russisk Шхеры Минина; Sjkhery Minina) ligg i Karahavet på nordvestkysten av Sibir i Kranojarsk kraj i Russland. Dei strekkjer seg frå Mikhailovhalvøya til munningen av elva Pjasina. Dei ligg mellom 74° og 75° N og mellom 84° og 87° 30' E.

Desse skjera er eit innvikla system av øyar, kanalar og små halvøyar langs den forblåste tundrakysten på Tajmyrhalvøya. Vintrane er lange og bitre, så kysten og øyane er knytt saman av isen det meste av året. Smeltinga på sommaren varerer vanlegvis berre to månader i snitt. 

Mininaskjera inkluderer Kolosovykhøyane, Kolosovykhhalvøya og Plavnikovijeøyane, i tillegg til mange mindre øyar og bukter. 

Mininaskjera har eit variert dyreliv og heile området er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
Dette kalde området vart først utforska av Fridtjof Nansen og så i meir detalj av Baron Eduard von Toll på den siste reisa han under den russiske polarekspedisjonen i 1900-1903 på skipet «Zarja». Eduard Toll og kapteinen på «Zarja», Nikolaj Nikolajevitsj Kolomeitsev vart frustrert av å segle gjennom dette innvikla øysystemet og Toll skildra heile området seinare som ein labyrint. 

«Zarja» brukta ei veke på å seglje gjennom øygruppa og gjekk tre gonger på grunn. Trass i unøyaktige posisjonsmålingar og identifisering av øyane, gjekk Toll og enkelte vitskapsfolk frå ekspedisjonen i land på mange av øyane og nesa, gav dei namn og medverka med vitskaplege daga frå dette relativt ukjende området av Arktis. Namnet på heile Mininaskjera vart først gjeve av Toll og ekspedisjonsmedlemmene hans. Dei vart kalla opp etter den russiske polarforskaren Fjodor Minin.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Minina Skerries» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 William Barr, The Last Journey of Peter Tessem og Paul Knutsen, 1919.
 William Barr, Baron Eduard von Toll’s Last Expedition.
 Naturreservatet 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Øygrupper i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Taraire

Taraire, Beilschmiedia tarairi, er eit tre i laurbærfamilien som er endemisk på Nordøya på New Zealand. Det er eit vanleg tre i låglandsskogar nord for Auckland, og veks ofte saman med kauri (Agathis australis), pōhutukawa (Metrosideros excelsa), tawapou (Pouteria costata), og puriri (Vitex lucens) på basaltklipper og -jordsmonn. Beilschmiedia er ein familie på om lag 40 hovudsakleg tropiske treslag og buskar med alternerande eller motståande lauv.

Vekstområde 
Taraire veks berre på Nordøya nord for 38° sørleg breidde. Det er mest vanleg nord for Auckland og Thames på om lag 37°S. Ein ser likevel spreidde førekomstar av treet på vestkysten mellom Port Waikato og Kawhia Harbour, og innover i landet til Pukemokemoke. I aust finst det spreidd til East Cape.

Utsjånad 
Taraire veks seg opp til 22 m høgt, og har ei svært vid krone. Stammen kan verta opp til ein meter i diameter. Borken er glatt og mørk brun. Greinene er kraftige og breier seg gjerne vidt utover. Kvistane, unge lauv og unge blomeknoppar er tett dekte av fine raudbrune hår. Dei mørke, grøne lauva måler for det meste mellom 50 og 72 mm i lengda og 34 til 48 mm i breidda, er alternerande, lêraktige, enkle med nedpressa bladnervar. Lauvstilkane er 8 til 12 mm lange. Bløminga finn stad mellom september og desember, med ein topp i november. Dei grønaktige blomane er 3-5 mm i diameter og ofte dekte av tette, raudbrune hår. Frukta er utståande, elliptisk til eggforma, og 16 til 30 mm lang, mørk purpur når ho er mogen og dekt av ei voksaktig hinne. Ho inneheld eit frø. Fruktene mognar mellom mars og november, og er favorittføda til maoridue eller kererū (Hemiphaga novaeseelandiae).

Taraire er eit særeige tre med tropisk utsjånad, der både bladverket og fruktene skil det ut frå alle andre stadeigne tre og buskar på New Zealand. Taraire er ei av dei tre endemiske Beilschmiediaartene på New Zealand. Dei andre er tawa-treet, (B. tawa), og tawaroa (B. tawaroa) som liknar tawa, men har breiare blad.

Formeiring 
Formeiring er lett frå friske frø, og ein får betre spiring om fruktkjøtet kring kjernen vert fjerna. Treet vert ikkje sett på som trua, men spreiinga av frø kan verta vanskelegare i framtida, ettersom den stadig sjeldnare New Zealand pigeon (kererū) er den einaste arten som kan spreia dei store frøa frå taraire, som går upåverka gjennom tarmen til fuglen.

Bruk 
Veden til taraire er rettvaksen, men skjør, og har lett for å sprekka, og varer ikkje lenge om han vert påverka av vêr og vind. Han har vore brukt til golvmaterial, lettare vogner, innbu, biletrammer, skipstaljer og brensel.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Taraire» frå , den 4. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 W. Mary McEwen, 1978.

Bakgrunnsstoff 
 

Planteliv på New Zealand
Beilschmiedia
Monaøyane

Monaøyane (russisk Острова Мона eller Островов Мона) er ei øygruppe med få spreidde øyar i Karahavet i Krasnojarsk kraj i Russland. Dei er dekte av tundravegetasjon og ligg 30 km nord for vestkysten av Tajmyrhalvøya i Sibir. 

Havet omkring Monaøyane er dekt med pakkis om vinteren, som er lang og bitter. Det er mykje isflak i havet sjølv om sommaren. Kravkovøya (Остров Кравкова) er ei av dei større øyane, men er framleis berre om lag 3 km² stor. 

Vesle Gerkulesøya (Остров Геркулес) ligg midt i gruppa og er kalla opp etter den fortapte utforskaren Vladimir Rusanov sitt skip «Gerkules». 

Ringnesøya (Остров Рингнес) ligg vest i gruppa og er kalla opp etter det norske bryggeriet Ringnes som finansierte Otto Sverdrup sin arktiske ekspedisjon. Dei andre øyane heiter Granitnyj (Остров Гранитный) og Krajnij (Остров Крайний).

Monaøyane vart namngjeve av Fridtjof Nansen etter Henrik Mohn, ein norsk meteorolog. Mohn fann og gav ut meteorologiske observasjonar under forskjellige polekspedisjonar, inkluder Framekspedisjonen 1893-1896. «Mona» er ei genitiv form på russisk som tyder «øyane til Mon» og dette namnet har halde ved, særleg etter at tyskarane nytta Mona Inseln, etter det russiske namnet, under felttoga sine her under den andre verdskrigen. Sidan då har Monaøyane vorte nytta som namn på øyane. «Mohnøyane» ville vore det grammatisk rette namnet på øyane. 

Øyane er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 

Ein meiner at Vladimir Rusanov og ekspedisjonen hans forsvann ein stad i området rundt Monaøyane. Det vart funne enkelte gjenstandar i 1934 på Gerkulesøya, mellom anna ein trepåle med inskripsjonen «Gerkules 1913», øydelagde sledar og delar av ein ammunisjonskasse. Andre restar vart funne på Popova Tsjuktsjina, ei øy i anna øygruppe ikkje langt unna (Kolosovykhøyane) under ein ekspedisjon i 1937 organisert av Det arktiske og antarktiske forskingsinstituttet i Sovjetunionen. 

Under den andre verdskrigen var det mykje aktivitet nær desse einsame øyane. Den tyske kryssaren «Admiral Scheer» under kommandør Wilhelm Meendsen-Bohlken, destroyerane «Friedrich Eckoldt», «Erich Steinbrinck» og «Richard Beitzen» segla inn i Karahavet i lag med ubåtane «U 601» (Kaptein Grau) og «U 251» (kapt.lt. Timm) i august 1942 for å ta sovjetiske krigsskip. 

Tyskarane viste at mange skip frå den sovjetiske flåten hadde søkt tilflukt i Karahavet på grunn av vernet som pakkisen gav ti månader av året. Den storeskala marineoperasjonen inn i Karahavet for å øydeleggje så mange russiske fartøy som mogeleg vart kalla Operasjon Wunderland.

Sjå òg 
 Karahavet
 Kolosovykhøyane

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mona Islands» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Krigføring nær Monaøyane
 Naturreservat 
 Øyar i øygruppa

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Felttog og krigsskodeplassar under andre verdskrigen
Moneron

Moneron er ei øy i Tatarsundet sørvest for Sakhalin nordaust i Japanhavet i Russland. Øya er ein populær stad for dykking og det finst mange fuglar her. Øya er ein del av den første marine naturparken i Russland. Eit koreansk fly styrta i havet om lag 55 km frå Moneron i 1983 etter å ha vorte skote ned då det passerte rett over Moneron. 

Øya er omgjeve av bratte klipper og skjer og er ein populær hekkestad for fuglar. Den varme Tsushimastraumen fører med seg mykje dyreliv i havet omkring som ein vanlegvis finn mykje lenger sør. 

Ho vart kalla Totomoshiri av dei opphavlege ainu-innbyggjarane. Ho kom under Matsumae på 1700-talet og fekk det noverande europeiske namnet då den franske sjøfararen La Pérouse gav ho namnet Moneron etter ein av ingeniørane sine. Seinare gav japanarane ho namnet Kaibato, men ho fekk tilbake det europeiske namnet etter Japan tapte i den andre verdskrigen og Sovjetunionen tok over øya. 

Øya er 30 km² stor og det høgaste punktet ligg 429 meter over havet. Øya har ingen permanent busetnad.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Sakhalin dykkesenter 

Øyar i Russland
Japanhavet
Morzjovets

Morzjovets er ei øy heilt sør i Barentshavet i Arkhangelsk oblast i Russland. Ho ligg i Mezenbukta ved inngangen til Kvitsjøen. 

Morzjovets ligg berre eit par kilometer nord for Polarsirkelen. Øya har eit areal på 110 km².

Øya er flat og graskledd og har mange innsjøar. Det er ein busetnad på Morzjovets.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:Morzhovets Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Naturreservat 

Øyar i Russland
Kohekohe

Kohekohe (Dysoxylum spectabile) er eit middels stort tre som er endemisk på New Zealand. Det veks i låglandet og i skogar ved kysten over det meste av Nordøya og finst også i Marlborough Sounds nord på Sørøya. Utvaksne tre veks seg opptil 15 m høge, og kan ha ein stamme på inntil ein meter i diameter. Kohekoheskogar var vanlege i dei fuktige kyst- og låglandsdistrikta på Nordøya, men desse skogane er no for det meste borte fordi landområda vart rydda og oppdyrka eller brukt til busetjing. Trea har også vorte utsette for stor skade frå possum (revekusu).

Kohekohe har kjenneteikn ein normalt tillegg treslag som veks i tropane. Trea dannar til dømes kvite, duftande blomar direkte frå stammen eller greinene, og har store, lange og blanke blad, opp til 40 mm lange. Kohekohe vert stundom kalla New Zealand sin mahogni, fordi veden er lett, sterk, og kan polerast til ein vakker raudfarge.

Maoriane kokte borken i vatn og drakk det som ein styrkedrikk. Veden vart brukt til kanobygging, men han er mjuk og ikkje så haldbar som hardved, og rotnar snøgt. Han egnar seg derimot godt til treskjering. Kohekohe dominerte truleg vegetasjonen på Kapiti Island før skogen vart rydda tidleg på 1900-talet for å gje rom til dyrkbart jordbruksland. Kohekoheskogen på Kapiti er i ferd med å veksa til att etter at possum vart utrydda i 1986.

Kjelder 
 
 
 

 Denne artikkelen bygger på «Kohekohe» frå , den 4. august 2008.

Bakgrunnsstoff 

 
 

Planteliv på New Zealand
Meliaceae
Nytteplantar
Ord frå maori
Nansenøya i Frans Josefs land

Nansenøya (russisk Остров Нансена; Ostrov Nansena) er ei øy i Frans Josefs land i Russland. Ho ligg ved 80° 30' N og 54° 10' E

Nansenøya er delvis dekt av is og har eit areal på 164 km². Det høgaste punktet på øya er 372 meter over havet.

Nansenøya ligg midt i ei gruppe øyar med om lag same storleik og med smale sund i mellom seg. Kanalen sørvest for denne øygruppa er Allen-Jung-sundet, i søraust ligg Sidorovasundet, kanalen i nordaust er Markamasundet og i vest ligg Britanskijkanalen.

Mys Artura er det nordlegaste neset på øya. I sørvest ligg neset Mys Usjakova, kalla opp etter den russiske polforskaren Georgij Usjakov og det sørlegaste punktet heiter Mys Tejlora (Kapp Taylor).

Nansenøya er kalla opp etter den norske polfararen Fridtjof Nansen, som utforska Frans Josefs land i 1896.

Øya må ikkje forvekslast med Nansenøya i Karahavet mellom skjera rundt Tajmyrøya.

Nærliggande øyar 
 Ostrov Ketlitsa (Остров Кетлица), Koetlitzøya er ei lang øya som ligg nordvest for Nansenøya. Ho er isdekt og har ei høgd på 158 meter over havet. Neset lengst nord heiter Mys Poljarnogo Sijanija og det sørlegaste heiter Mys Giujs. Sundet mellom desse øyane vert kalla Proliv Roberta Pilija. Koetlitzøya er kalla opp etter geologen på Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen til Frans Josefs land i 1894-1897, Dr. Reginald Koetlitz.
 Ostrov Uiltona (Остров Уильтона), Wiltonøya er ei lita øy nordaust for Nansenøya. Mellom dei ligg eit 1 km smalt sund. Ho er kalla opp etter den skotske polfararen David W. Wilton, som òg deltok på Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen. Wilton budde nokre år i Nord-Russland før han vart med på ekspedisjonen. 
 Ostrov Bromidzj (Остров Бромидж), Bromwichøya ligg aust for Nansenøya og er dekt av ein iskalott, men har nokre få isfrie område ved kysten. Ho har ei høgd på 392 meter over havet. 
 Ostrov Brajsa (Остров Брайса), Briceøya ligg sør for Bromwichøya. Det er ein isbre midt på øya, men store landområde er isfrie i nord og sørvest. På det høgaste er øya 409 meter over havet. Øya er kalla opp etter Arthur Montefiore Brice, sekretæren under Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen. 
 Ostrov Prittsjetta (Остров Притчетта), Pritchettøya ligg sør for Nansenøya. Ho er forholdsvis stor og har nokre få isfrie område. Det høgaste punktet ligg 401 meter over havet. Namnet på øya er truleg ei omforming av namnet til Karl Weyprecht. Weyprecht var ein av to leiarar under den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen i lag med Payer, som har ei øy kalla opp etter seg lenger nordaust i same øygruppe. 
 Ostrov Blissa (Остров Блисса), Blissøya ligg sør for Pritchetøya. Ho er delvis isfri. 
 Ostrov Dzjeffersona (Остров Джефферсона), Jeffersonøya er ei mykje mindre øy som ligg sørvest for Nansenøya. Øya er kalla opp etter Thomas Jefferson av Baldwin-Ziegler-ekspedisjonen i 1901.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nansen Island (Franz Josef Land)» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 http://islands.unep.ch/CEO.htm 
 Plassering
 Ekspedisjonar 
 Russiske stadnamn 
 David W. Wilton

Øyar i Frans Josefs land