kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Delta Dawn

«Delta Dawn» er ein song skriven av Larry Collins og Alex Harvey (må ikkje forvekslast med den skotske rockeartisten Alex Harvey), mest kjend som ein countryhit frå 1972 med Tanya Tucker og ein førsteplass for Helen Reddy i 1973.

Tekst
Hovudpersonen er ei falma Southern belle-kvinne frå Brownsville i Tennessee, som 41 år gammal no er besett av minna av ein omflakkande friar som ho møtte for lang tid sidan.

Bakgrunn og innspeling
Den første innspelinga av «Delta Dawn» vart gjort av Harvey for albumet sitt med same namn i november 1971. Sjølv om Harvey varma opp for Helen Reddy på the Troubadour i januar 1972, verkar det ikkje som om Reddy skal ha fanga opp songen då.

Dianne Davidson, som song korsong for Harvey si innspeling var den første artisten som spelte ein coverversjon av songen, og denne nådde lista i 1971-1972. Tracy Nelson, som òg song korsong på Harvey-innspelinga, spelte «Delta Dawn» på konsertane sine. Etter å ha høyrt Nelson synge «Delta Dawn» ved Bottom Line i New York City, byrja Bette Midler å spele songen i repertoaret sitt. Den  Nashville-baserte produsenten Billy Sherrill høyrte Midler synge «Delta Dawn» på The Tonight Show og ønskte å signere kontrakt med ho for Epic Records så ho kunne spele inn songen. Då han fann ut at Midler alt hadde kontrakt med Atlantic Records, spelte Sherrill inn songen med Tanya Tucker som nyleg hadde kome til Epic og Tucker-versjonen kom ut i april 1972 og nådde sjetteplassen på C&W-lista den våren.

Produsenten Tom Catalano laga akkompagnementet for «Delta Dawn», og kopierte meir eller mindre akkompagnementet frå Tucker-versjonen, og trass i at Catalano hadde arbeidd med Helen Reddy, vart songen først tilbydd Barbra Streisand, som avslo. Catalano gav dermed songen til Reddy.

I mellomtida hadde Bette Midler spelt inn «Delta Dawn» for debutalbumet hennar The Divine Miss M, der den bluesaktige versjonen var planlagt som den første singelen. I juni 1973 gav Reddy ut sin versjon på singel, to dagar før Midler, og Midler måtte dermed snu singelen, slik at den opphavlege B-sida «Boogie Woogie Bugle Boy» vart singelen som vart sendt til radiostasjonane. Reddy sin versjon nådde Topp 10 den 18. august 1973 og den 15. september 1973 låg songen på toppen av singellista i USA. I Australia, der Reddy kom frå, låg singelen fem veker på toppen av lista. Versjonen gjekk òg opp til 13. plass på lista i Sør-Afrika hausten 1973. 

The Statler Brothers spelte inn «Delta Dawn» og gav han ut i 1973 på albumet The Statler Brothers Sing Country Symphonies in E Major.

Scott Walker spelte inn songen i 1974 for albumet We Gave It All.

I komiserien Friends syng Monica ein versjon av songen i den 13. episoden i den 9. sesongen.

Lister (Tanya Tucker)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Delta Dawn» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1973
Helen Reddy-songar
Tanya Tucker-songar
Bette Midler-songar
Scott Walker-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Debutsinglar frå 1972
Songar produserte av Billy Sherrill
Geijer

Geijer var eit norsk bilmerke, produsert i rundt 25 eksemplar 1923-1930 av selskapet C. Geijer & Co.s Bilfabrik A/S. Adressa var St. Halvards gate 35-39 i Kristiania/Oslo.

A/S C. Geijer & Co vart grunnlagt av svenske Carl Axel Geijer i Kristiania i 1869 for å drive engroshandel med jarn og andre metall. Firmaet byrja etter kvart med å produsere gjerde og portar og seinare bildelar og bilar.

I 1908 grunnla Carl Axel Geijer dotterselskapet Den Norske Jernsengfabrik A/S. Firmaet produserte ståltrådgjerde, piggtråd og portar, og var blant Noregs leiande i bransjen. I tillegg til å selje gjerdematerialar gjennom forhandlarar over heile landet leverte firmaet ferdig oppsette gjerde til både offentlege og private kundar. 

I 1918 byrja firmaet òg å produsere bil- og busskarosseri og reservedelar til bilar. I 1923 bytte det namn til C. Geijer & Co.s Bilfabrik AS og starta arbeidet med å lage ein eigen bilmodell. Den første prototypen vart presentert i slutten av 1923.

Motoren var ein amerikansk, firesylindra frå firmaet Hershell-Spillmann, med 34 hestekrefter. Girkassen var frå Mechanics Machine Co., med tre gir framover og revers. Bilen hadde berre bremsar på bakhjula. Teknisk var han bygd om lag som amerikanske bilar frå den tida, men han var noko tyngre og kraftigare.

Fabrikken bygde rundt fem bilar av denne typen 1923-1926. Dei fleste vart nytta som drosjer i Kristiania/Oslo. Bilproduksjonen var liten, men produksjonen av busskarosseri var betydeleg. Mellom 1921 og 1930 skal fabrikken ha produsert om lag 300 busskarosseri.

Hausten 1926 presenterte Geijer ein ny og forbetra bilmodell på utstillinga «Noregs Varemesse» i Oslo. Bilen var utstyrt med ein sekssylindra motor frå det amerikanske selskapet Lycoming og hadde hydrauliske bremsar på alle fire hjula, noko som var uvanleg moderne i 1926. I 1928 vart òg ein modell med åttesylindra Lycoming-motor vist fram på ei bilutstilling på Frogner stadion. Det skal ha vorte produsert 25 bilar med Lycoming-motorar mellom 1926 og 1930.

Produksjonen av bilar og busskarosseri vart stansa våren 1930, då Oslo kommune eksproprierte ein del av tomta til fabrikken i St. Halvards gate 35–39. Fabrikken gjekk tilbake til produksjon av gjerde og portar, som kravde mindre plass. Bilproduksjonen vart aldri særskilt lønnsam. Det var vanskeleg å konkurrere med amerikanske bilar med høge produksjonstal og lågare prisar.

Ifølgje arkiva til Vegdirektoratet vart det registrert 24 Geijer i Noreg. Når ein legg til prototypen frå 1923, vart det dermed sannsynlegvis produsert 25 bilar i alt. Det er uvisst om det enno finst komplette Geijer-bilar, men det finst nokre delar hos veteranbilentusiastar.

Kjelder 
Industrimuseum.no
Denne artikkelen bygger på «Geijer» frå ,  den 11. mai 2014.  
 

Tidlegare norske bilprodusentar
Skipingar i 1869
Nedleggingar i 1930
Bharatiya Janata-partiet

Bharatiya Janata-partiet (engelsk Bharatiya Janata Party, BJP, 'Indias folkeparti') er eit politisk parti i India. Det blei stifta i 1980 og blei i løpet av 1990-åra blitt det andre store nasjonale partiet i indisk politikk, ved sidan av Kongresspartiet. Partiet er knytt til høgresida og hindutva, «hindunasjonalisme». Partisymbolet er ein lotusblom.

BJP blei grunnlagd i 1980 som ein etterfølgjar til Bharatiya Jana Sangh. Det voks kraftig, og blei det nest største partiet ved valet i 1991. Ved valet til Lok Sabha i 1996 gjekk BJP sterkt fram og blei det største partiet i underhuset, utan å få fleirtal åleine. Partiet danna regjering under Atal Bihari Vajpayee, men klarte ikkje å mønstra fleirtal og måtte gå av etter tretten dagar. Etter nyval i 1998 danna Vajpayee på nytt regjering i ein koalisjon kalla National Democratic Alliance. Denne tapte fleirtal i 1999, men kom styrkt tilbake etter nyval og blei sitjande heile valperioden ut, til 2004. Partiet har deretter vore i opposisjon på riksplan.

BJP under Vajpayee førte ein liberal økonomisk politikk og landet som heilskap opplevde sterk økonomisk vekst. India utførte atomprøvesprengingane Pokhran-II i 1998, men betra seinare det spente tilhøvet til Pakistan. Partiet var likevel knytt til indre strid mellom religiøse grupper som blussa opp på 1990-talet med Ayodhya-konflikten og såg fleire dødelege opptøyar. Narendra Modi, som var øvsteminister for delstaten Gujarat under opptøyane der i 2002, blei vald som statsministerkandidat for partiet ved valet i 2014.

Kjelder

Kristiansen, Knut & Filseth, Gunnar. Indias samtidshistorie (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 11. mai 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Hindutva
Indiske politiske parti
Skipingar i 1980
1980 i Asia
Zipári

Zipári (gresk Ζηπάρι) er ein landsby på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Zipári var hovudsete i den tidlegare kommunen Díkeos, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.

Referansar 

Zipari
Atlungstad Brenneri

Atlungstad Brenneri er eit spritbrenneri ved Mjøsa på Stange i Innlandet. Det vart grunnlagt i 1855 av ei gruppe gardbrukarar. Den regelmessige brenninga tok slutt i 2000, men det har seinare vore gjennomført prøveproduksjonar. Brenneriet har sidan 2012 vore oppført på Riksantikvarens liste over tekniske og industrielle kulturminne, og har fått omkring 7 millionar kroner til å settast i stand slik det ein gong var.  Atlungstad Brenneri AS som tok over eigarskapet i 2011. I oktober 2013 skreiv eigarane under på ein samarbeidsavtale med selskapet Arcus om at det igjen skal produserast akevitt regelmessig på Atlungstad Brenneri.

Historie
Atlungstad Brenneri vart etablert i 1855, då ei rekkje gardbrukarar slo seg saman i eit andelslag, og det erstatta fleire mindre brennerier i området. Fordi vatn var viktig for mange av brenneriets prosessar, vart det anlagt ved utløpet til Fjetreåa på Nedre Atlungstad ved Mjøsa. Bygningane vart oppført av raud teglstein, som er typisk for industriarkitekturen frå slutten av 1800-tallet, og dei fekk også ei smie og eit fjøs. Karakteristiske trekk ved konstruksjonen er den 15 meter høge spritkolonna og den 30 meter høge fabrikkpipa. Bygningane inneheld mellom anna potetmottak, sprit- og destillasjonsapparat og akevittlager. Brenneriet brann i 1864, men det vart bygd opp igjen to år seinare med dei samme veggane. Det vart utvida i 1911, og i 1954 vart det bygd eit nytt frørenseri.

I 1920 vart Atlungstad Finspritfabrik oppløyst, og den lagra spriten vart delt ut til aksjonærane. Det vart oppretta eit nytt selskap, Stange Brænderi, få dagar seinare. I 1925 tok Vinmonopolet over finspritdestillasjonen, og året etter fekk selskapet namnet Stange Brænderi & Frøforretning. I 1957 gjekk det saman med Tangen og Romedal brenneriet og danna Hedmark Frøforretning og Brenneri. I 1995 vart det kjøpt opp av Hoff Norske Potetindustrier.

Den regelmessige brenninga ved Atlungstad Brenneri vart avslutta i 2000, og det vart gjort om til eit såkalla reservebrenneri som var i drift berre når det var behov for det. I 2008 tok også det slutt, men i 2011 vart det kjøpt opp av Atlungstad Brenneri AS, som byrja med prøveproduksjon same haust. I 2013 signerte selskapet ein avtale med Arcus om igjen å produsere akevitt på fast basis.

Referanser

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
Atlungstad Brenneri hos Riksantikvaren

Atlungstad Brenneri  hos Akevittruten
Atlungstad Brenneri  hos Norske Akevitts Venner

Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Kulturminne i Stange
Freda bygg i Innlandet
Byggverk i Stange
Neptun sildeoljefabrikk

Neptun sildeoljefabrikk er eit anlegg som ligg på Melbu i Vesterålen. 

Fabrikken vart sett i drift i 1910 og er i dag rekna som eit kulturminne. Lenge var produksjonen basert på sild, men da det ikkje lenger var tilgang på sild som råstoff vart det satsa på lodde. I 1980-åra svikta også tilgangen på dette råstoffet, og fabrikken vart lagt ned i 1986. 

Frå 1991 er bygningane forvalta og formidla som ein del av Norsk Fiskeindustrimuseum som  vart oppretta våren 1991. Norsk fiskeindustrimuseum er landsdekkjande på sitt fagområde og har ein nasjonal funksjon. 

Neptun sildeoljefabrikk står på Riksantikvarens liste over prioriterte tekniske og industrielle kulturminne. Denne lista omfattar 14 anlegg, og er basert på eit omfattande registreringsarbeid.

Litteratur 
 Inger Anne Hovland: «Havets sølv som ble Melbus gull». Museumsnytt 2002: 5-6.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Byggverk i Hadsel
Kultur i Hadsel
Historie i Hadsel
Næringsliv i Hadsel
Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Norske fabrikkar
Atal Bihari Vajpayee

Atal Bihari Vajpayee () var ein indisk politikar frå Gwalior i Madhya Pradesh, statsminister i India i 1996 og frå 1998, 1999 til 2004 som repesentant for Bharatiya Janata-partiet.

Som ung var Atal Bihari Vajpayee medlem av den paramilitære hinduorganisasjonen Rashtriya Swayamsevak Sangh, som han seinare arbeida for på fulltid. I august 1942 blei han og broren arresterte som medlemmer av den sivile ulydnadsrørsla Quit India, sjølv om dei ikkje var direkte involverte. Vajpayee sat fengsla i 23 dagar, og blei først slept fri etter å ha underskrive ei fråsegn (på urdu) der han nekta for å ha vore med på ulydnaden.

Vajpayee tok del i grunnlegginga av hindutvapartiet Bharatiya Jana Sangh (Det indiske folkesambandet) i 1951, og blei vald inn til det indiske underhuset Lok Sabhai 1957. Under unntakstilstanden i India frå 1975 til 1977 blei han, som mange andre opposisjonsleiarar, fengsla. Då det blei skrive ut nyval i 1977 gjekk han med Jana Sangh inn i opposisjonsalliansen Janata, som vann valet. Frå 1977 til 1980 var Vajpayee indisk utanriksminister i Janata-regjeringa.

I 1980 forlét Vajpayee Janata-partiet og var i staden med på grunnlegginga av det meir hinduorienterte Bharatiya Janata-partiet.
I 1996 blei han statsminister for BJP, men fekk ikkje nok parlamentarisk støtte og blei berre sitjane i 13 dagar.
I 1998 blei han statsminister att. Vajpayee var statsminister under Kargil-krigen mot Pakistan i 1999. Han blei oppfatta som ein trygg og sigrande leiar, og BJP vann ein solid majoritet ved Lok Sabha-valet i 1999. Vajpayee gjekk av i 2004, då BJP tapte valet.

Etter eit slag i 2009 som gjorde at han mista taleevna og mykje førlegheit, opptredd ikkje Vajpayee offentleg.

Vajpayee levde ugift, men hadde adoptivdottera Namita. Han var oppteken av indisk musikk og dans og skreiv fleire diktsamlingar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atal Bihari Vajpayee» frå , og «Atal Bihari Vajpayee» frå  den 14. mai 2014.

Bakgrunnsstoff

Indiske statsministrar
Folk frå Madhya Pradesh
Bharatiya Jana Sangh
Bharatiya Janata-partiet
Ba'athisme

Ba'athisme (òg skrive Baathisme) er ein politisk ideologi som vektlegg arabisk nasjonalisme, panarabisme og arabisk sosialisme. Ideologien byggjer på idéane til Michel Aflaq, ein kristen, Salah al-Alen din-Bitar, ein sunnimuslim, og Zaki al-Arsuzi, ein alawit. Irak vart styrt av det irakiske Ba'athpartiet frå 1968 til 2003, og det syriske Ba'athpartiet har styrt Syria sidan 1963. Ba'athisme var den offisielle statsideologien til Irak under Ba'athpartiet sitt styre, men har aldri vore offisiell statsideologi i Syria. Ba'athisme er likevel den offisielle ideologien til det styrande partiet i Syria under Bashar al-Assad.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ba'athisme» frå ,  den 15. mai 2014.  

Arabisk nasjonalisme
Arabisk sosialisme
Politiske ideologiar
Umeå universitet

Umeå universitet er eit statleg universitet i Umeå i Sverige. Universitet vart oppretta i 1965 som det femte universitetet i landet. Umeå universitet kan samanliknast med Linköpings universitet i storleik, som det femte eller sjette største universitet i Sverige, målt i tal på studentar. I 2012 hadde universitetet kring 4 300 tilsette og ein omsetnad på ca 3,9 milliardar SEK. Det vert rangert som eit av verdas 200-300 beste universitet og som det 5. til 8. beste i Sverige.

Organisasjon
Universitetet i Umeå er organisert i fire fakultet med om lag 50 institutt, 20 senter og 8 høgskular. Dei fire fakulteta er:

 humanistisk
 medisinsk
 samfunnsvitskap
 teknisk-naturvitskap

Høgskular 

Ved Umeå universitet er det åtte ulike høgskular:
Arkitekthögskolan vart oppretta i 2009 som Sveriges fjerde arkitektutdanning, med om lag 60 nye studentar kvart år.

Designhögskolan har landets mest omfattande utdanning i industridesign.

Handelshögskolan (USBE) utdannar siviløkonomar i tre ulike kandidatprogram og fem ulike masterprogram. Handelshögskolan er eit av berre seks universitet i Sverige som har rett til å uteksaminera siviløkonomar.

Idrottshögskolan vid Umeå universitet vart oppretta i 2000 og driv forsking og utdanning innan idrett.

Konsthögskolan, har om lag 60 studentar som studerer fri kunst.
   
Lärarhögskolan vid Umeå universitet (før kalla Umeå School of Education) erstatta ved årsskiftet 2008/2009 det tidlegare lærarfakultetet.

Restauranghögskolan, vart oppretta i 2002 som den andre av sitt slag i Sverige.

Tekniska högskolan, har sju sivilingeniørprogramm og like mange høgskuleingeniørprogram.

Æresdoktorar i utval
Kerstin Ekman (1998) – forfattar, medlem av Svenska Akademien
Christer Fuglesang (1999) – astronaut
Tarja Halonen (2009) - Finlands president
Roger D. Kornberg (2003) – nobelpristakar i kjemi 2006
Sara Lidman (1978) – forfattar

Bakgrunnsstoff
Umeå universitet
Umeå universitetsbibliotek

Referansar

Universitet i Sverige
Umeå
Skipingar i 1965
Roy Estrada

Roy Estrada (), òg kjend som «Roy Ralph Moleman Guacamole Guadalupe Hidalgo Estrada» og «Orejón», er ein amerikansk musikar og korvokalist, mest kjend som bassgitarist med Frank Zappa og for å ha vore med å starte Little Feat, der han spelte på dei to første albuma.

Karriere
Med trommeslagaren Jimmy Carl Black og Ray Collins var Estrada det første medlemet i Frank Zappa sitt Mothers of Invention.

Tidlegare hadde Estrada fronta eit band kalla Roy Estrada and the Rocketeers. Gruppa gav ut minst ein singel på King-etiketten, «Jungle Dreams (Part 1)» med «Jungle Dreams (Part 2)» på andre sida.

I tillegg til å arbeide med Zappa var Estrada med å danne Little Feat med Lowell George i 1969, og spelte på dei to første albuma deira før han slutta i 1972 for å bli med i Captain Beefheart's Magic Band, der han fekk kallenamnet Orejón ('store øyre'). Han spelte òg bass for Zappa i 1976 i turnebandet på Zoot Allures-turneen. Og han song og var skodespelar i Zappa-filmen Baby Snakes frå 1979. Han song òg på Zappa-albuma You Are What You Is, Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch og The Man from Utopia.

Grande Mothers 
I 2002 slo Estrada seg saman med tidlegare bandkollega Don Preston og Napoleon Murphy Brock, og gitaristen Ken Rosser og trommeslagaren/perkusjonist Christopher Garcia, for å danne «The Grande Mothers», som spelte musikken til Zappa.

Fengsel
Estrada vart dømd for valdtekt av eit barn den 27. oktober 1977. Han var seks år i fengsel då han vart dømd for utukt med eit barn i Orange County i California i desember 1994. I januar 2012 vart han igjen dømd for utukt med barn med ein dom på 25 år i fengsel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roy Estrada» frå ,  den 17. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Discography at beefheart.com 

Musikarar frå California
USA-amerikanske songarar
Little Feat-medlemmar
The Mothers of Invention-medlemmar
The Magic Band-medlemmar
USA-amerikanske bassistar
Awj

Awj (arabisk عوج, òg skrive Ouj eller Uj) er ein landsby nord i Syria i Hama guvernement, i Homskløfta sørvest for Hama. Av stader i nærleiken finn ein Aqrab, og Tell Dahab i aust, Nisaf og Baarin i nord, Ayn Halaqim i nordvest, og Kafr Kamrah og Rabah i sør. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Awj eit folketal på 4 222 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Awj» frå ,  den 21. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Masyaf-distriktet
Byar i Syria
Selsøyvik handelsstad

Selsøyvik handelsstad er ein handelsstad på øya Selsøyvik i Rødøy kommune i  Nordland.

Det er ein av dei få handelsstadene langs kysten som framleis er i drift, med landhandel, båtekspedisjon og 
oppdrett av laks. Frå 1777 har det vore samanhengande drift på handelsstaden, men allereie på 1600-talet vart Selsøyvik nytta av utliggjarar frå Trondheim. Dei eldste bygningane er over 200 år gamle og den yngste frå 1980-talet.

Handelsstaden vart freda av Riksantikvaren i 1942.

I 2000 blei Selsøyvik handelsstad vald til tusenårsstad i Rødøy kommune.

Kjelder

Selsøyvik handelsstad frå Arkitektur i Nord
Denne artikkelen bygger på «Selsøyvik gamle handelssted» frå , den 26. mai 2014, revisjon

Bakgrunnsstoff

Rødøy kommune
Kulturminne i Rødøy
Handelsstader i Noreg
Tusenårsstader
Freda bygg i Nordland
Toto Cutugno

Salvatore «Toto» Cutugno () var ein italiensk popsongar og låtskrivar. Han er særleg kjend for songen «L'Italiano» frå 1983, som blei spelt over heile verda. I 1990 vann han Eurovision Song Contest med songen «Insieme: 1992», som lovprisa europeisk samarbeid.

Cutugno har også skrive songar for andre musikarar, mellom anna Joe Dassin, som «L'été indien», «Et si tu n'existais pas» og «Le Jardin du Luxembourg» (den siste saman med Vito Pallavicini). Han var også med på å skriva «Gugu L'amoroso» som blei ein salssuksess for Dalida.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Toto Cutugno» frå ,  den 27. mai 2014.  
 

Italienske songarar
Italienske låtskrivarar
Kiss Me Once

Kiss Me Once er det tolvte studioalbumet til den australske songaren Kylie Minogue. Det kom ut den 14. mars 2014 på Parlophone som det første studioalbumet hennar sidan Aphrodite (2010). Albumet var òg det første utgjeve av Warner Music Group etter at plateselskapet kjøpte Parlophone. I Nord-Amerika vart albumet gjeve ut av Warner Bros. Records.

Albuminformasjon 
Etter utgjevinga av The Abbey Road Sessions (2012) skilte Minogue lag med manageren sin Terry Blamey, og underskreiv ein ny avtale med Roc Nation. Ho byrja forarbeidet med albumet sitt i januar 2012 i London og Los Angeles. Frå mars til juli annonserte Minogue samarbeid med den norske produsentgruppa Stargate, den amerikanske produsenten Darkchild, og Brooke Candy, MNDR og will.i.am via Twitter. Like før den 45. fødselsdagen hennar vart det avslørt at Minogue nyleg hadde samarbeidd om ei innspeling med ein musikar som seinare viste seg å vera Enrique Iglesias. Same dagen gav ho ut ein spesialsingel med tittelen «Skirt».

I februar 2014 stadfesta Minogue at Sia var medprodusent av albumet. Minogue fekk hjelpe frå fleire låtskrivarar og produsentar til å skapa albumet, mellom anna Sia, Cutfather, Greg Kurstin, Pharrell Williams og MNEK. Mesteparten av albumet vart spelt inn i Los Angeles og New York, medan ekstra innspelingar og miksing blei gjort i London.

Listeplasseringar og sal 
Kiss Me Once nådde andreplassen på UK Albums Chart med sal av 29 251 eksemplar den første veka. Det var det femtande albumet til Minogue på Top 10. I Oseania nådde albumet førsteplassen i Australia med sal av 8 166 eksemplar den første veka. Albumet nådde 13. plass i New Zealand, men fall av hitlistene etter ei veke. I Japan nådde albumet nummer 40 på Oricon med sal av 3 088 eksemplar den første veka.

I USA nådde albumet nummer 31 på Billboard 200 med sal av 12 000 eksemplar den første veka. Albumet nådde òg tredjeplassen på Dance/Electronic Albums-listene.

Singlar 
Den første singelen, «Into the Blue», hadde premiere i Storbritannia på BBC Radio 2 den 27. januar 2014. Songen kom ut 28. januar i dei fleste land og musikkvideoen vart utgjeven den 3. februar 2014. Songen nådde tolvteplassen i Storbritannia på UK Singles Chart og førsteplass i USA på Billboard (Hot Dance Club Songs).

Den andre singelen, «I Was Gonna Cancel», vart skriven og produsert av Pharrell Williams. Songen vart utgjeven den 22. april 2014 og musikkvideoen hadde premiere den 16. mai 2014.

Sporliste

Topplisteplasseingar

Utgjevingshistorie

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kiss Me Once» frå , den 29. mai 2014.  
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Den offisielle nettsida til Kylie Minogue

Kylie Minogue-album
Parlophone-album
Warner Bros. Records-album
Warner Music Group-album
Musikkalbum frå 2014
Nummer-ein-album i Australia
Vitskapsteori

Vitskapsteori eller vitskapsfilosofi er den greina av filosofien som undersøkjer vitskapane og strukturen deira. Sentrale vitskapsteoretiske spørsmål er soleis: kva er vitskap, kva kjenneteiknar vitskapleg framsteg og korleis det vert oppnådd?

Ein kan dele inn vitskapsteorien i deskriptiv og normativ vitskapsteori. Alternativ kan ein setje i verk ei inndeling i forhold til faga som vert undersøkte, dvs. i naturvitskaps filosofi, samfunnsvitskaps filosofi osv., eller – enno meir «finkorna» – i biologiens filosofi, fysikkens filosofi, matematikkens filosofi, psykologiens filosofi, sosiologiens filosofi osv.

Vitskapsteori har mange vedrøringspunkter med forskingsetikk, metodologi, erkjenningsteori, vitskapshistorie og vitskapssosiologi.

Kjelder

 
Epistemologi