kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Stopford Peak

Stopford Peak er eit fjell på 495 moh. på austsida av Hoseason Island og er det høgaste punktet på øya i Antarktiske Arkipel. Det vart først grovt kartlagt og gjeve namnet «Cape Stopford» av Henry Foster i 1829 etter admiral sir Robert Stopford (1768–1847), øvstkommanderande ved Portsmouth, 1827–30, der skipet til Foster, «Chanticleer», vart utrusta for reisa. Det mest dominerande innslaget på austsida av Hoseason Island er dette fjellet som stig bratt opp frå sjøen.

Kjelder

Fjell i Antarktiske Arkipel
Stader i Antarktis kalla etter britar
Nikita Krjukov

Nikita Valerjevitsj Krjukov () er ein russisk langrennsløpar som har spesialisert seg på dei korte øvingane. Han vart olympisk meister i sprint i 2010 og verdsmeister i same i 2013, i 2013 vann han også VM-gullet i lag-sprinten saman med Aleksej Petukhov.

Karriere 
Krjukov debuterte i verdscupen i langrenn 25. november 2006, og hans beste individuelle verdscup-plasseringar er seks tredjeplassar i sprintlangrenn i tida desember 2009 til desember 2012.

Saman med Andrej Parfjonov gjekk Krjukov Russland inn til fjerdeplass i lag-sprinten i ski-VM 2009 i Liberec. 17. februar 2010 vann Krjukov langrennssprinten under vinterleikane i Vancouver, landsmannen Aleksandr Panzjinskij sikra russisk dobbeltsiger føre norske Petter Northug på bronseplass. I 2011 gjekk Panzjinskij og Krjukov inn til bronsemedalje på lag-sprinten under verdsmeisterskapen på ski i Holmenkollen og Oslo.
 
Under VM i Val di Fiemme 2013 vann Krjukov VM-gull både på den individuelle sprinten og på lag-sprinten/sprintstafetten. I sprinten spurtslo han Petter Northug som fekk sølv, medan han på lag-sprinten delte VM-tittelen med Aleksej Petukhov. Krjukov var ankermann på Russlands lag, slik han var i ski-VM 20111.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nikita Krjukov» frå , den 5. mars 2013. 
 

Russiske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Russland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Russiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Russiske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Lobosh Peak

Lobosh Peak er eit isdekt fjell med ei høgd opp mot 1000 moh. søraust i forberga av Detroit Plateau sør på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis, aust for den øvre delen av Boydellbreen. Fjellet har ei isfri, stupbratt vestside og ligg oppom Boydellbreen i vest og sør.

Fjellet er kalla opp etter busetnaden Lobosj vest i Bulgaria.

Lobosh Peak ligg 15,5 km sørvest for Povien Peak, 7,11 km sør for Petkov Nunatak, 3,12 km nordvest for toppen av Kopito Ridge, 5,18 km nord-nordaust for Mureno Peak og 8,34 km aust-nordaust for Seydol Crag.

Kjelder

 Lobosh Peak. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Fjell på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Mount Dewey

Mount Dewey er eit fjell i Antarktkis på 1830 moh. som ligg 8 nautiske mil søraust for Mount Cheops på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagt av British Graham Land Expedition i 1934–37 under Rymill, og vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Melvil Dewey, amerkanaren som var opphavet til deweydesimalsystemet.

Kjelder 

Fjell i Graham Land
Graham Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Future Days

Future Days er det femte studioalbumet til den tyske rockegruppa Can. Dette var det siste albumet deira med den japanske vokalisten Damo Suzuki. På dette albumet nyttar bandet ein meir ambient stil enn på dei tidlegare albuma, særleg på tittelsporet og på den tjue minuttar lange «Bel Air».

Musikk
På Future Days nyttar bandet element av ambient, som dei hadde utforska på tidlegare plate, og «unngår stort sett meir tradisjonelle rockesongstrukturar og i staden skapar disige, vide lydlandskap dominert av sivande rytmar og stemningsfulle lag av klaver». PopMatters skreiv at «Det kjennest som om Future Days er drive av ein kystbris, og utstråler ein meir behageleg, avslappa stemning enn noko bandet hadde spelt inn før.»

Ettermæle

Albumet vart rangert på åttandeplassen på Rolling Stone si liste over dei 50 beste progrockalbuma gjennom tidene. Pitchfork kåra det til det 56. beste albumet i 1970-åra. I 1995 kåra Mojo albumet til det 62. beste gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
Holger Czukay – bass, kontrabass
Michael Karoli – gitar, fiolin
Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon
Irmin Schmidt – klaverinstrument, synthesizerar
Damo Suzuki – vokal, perkusjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Future Days» frå ,  den 7. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Progarchives info & reviews on Future Days

Musikkalbum frå 1973
Can-album
United Artists Records-album
Johan Gunder Adler

Johan Gunder Adler () var ein dansk statsmann. Han er særleg kjend for si rolle i Noreg i 1814 da han og Christian Magnus Falsen utforma det fyrste utkastet til den norske grunnlova.

Adler hadde vore ven med Georg Sverdrup og Falsen medan dei studerte i København. I 1812 kom han som lærar til Fredrikshald.

I februar 1814 utforma han og Falsen det fyrste utkastet til Grunnlova, Udkast til en Konstitution for Kongeriget Norge. Det blei trykt i Niels Wulfsbergs Journal for Lovgivning, Rigsforsamling og Politik og var tileigna prinsregent Kristian Fredrik. Han las det og skreiv på kritiske merknadar. Forfatningsframlegget var inspirert av den franske grunnlova frå 1791 og den amerikanske sjølvstendeerklæringa av 1776.

Etter at Kristian Fredrik var vald til norsk konge blei Adler formelt utnemnd til kabinettsekretæren hans. Da kongen sa frå seg  
trona og reiste att til Danmark seint på hausten same år følgde Adler med. I 1815 utnemnde Fredrik VI Kristian Fredrik til guvernør over Fyn og Adler var hans næraste medarbeidar i denne perioden. Etter at Fredrik VI døyde i 1839 og Kristian Fredrik tok over som konge under namnet Christian VIII vart Adeler utnemnd til kabinettsekretær, eit embete han hadde til kongen døyde i 1848.

I 1842 fekk Adler storkorset av Æreslegionen og året etter blei han dekorert med Dannebrogsordenens storkors.

Adler døydde under eit kuropphald i Hof i Bayern og vart gravlagd same sted.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Danske embets- og tenestefolk
Dannebrogordenen
Æreslegionen
Folk frå København
Saw Delight

Saw Delight er det niande studioalbumet til den tyske rockegruppa Can og det første etter at bandet hadde fått to nye bandmedlemmar som tidlegare hadde spelt i Traffic. Can-bassisten Holger Czukay slutta dermed å spele bass til fordel for eksperimentelle effektar.

Sjølve musikken er eit forsøk på verdsmusikk med ekstra perkusjon. Dette var før verdsmusikk vart verkeleg populært i midten av 1980-åra med artistar som Paul Simon og Peter Gabriel.

Innhald

Medverkande
Holger Czukay – radiomottakar, lydeffektar og vokal på A-1
Michael Karoli – gitar, elektrisk fiolin & vokal på A-1, B-2
Jaki Liebezeit – trommer & vokal på A-1
Irmin Schmidt – klaver, Alpha 77 & vokal på A-1
Rosko Gee – bass & vokal på A-1, A-3
Rebop Kwaku Baah – perkusjon & vokal på A-1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Saw Delight» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1977
Can-album
Mute Records-album
Unlimited Edition av Can

Unlimited Edition er eit samlealbum av det tyske rockebandet Can. Det kom ut i 1976 som eit dobbeltalbum og var ein utvida versjon av samleplata frå 1974 kalla Limited Edition på United Artists Records, som var som namnet indikerer, avgrensa til 15 000 eksemplar. Spor 14 til 19 var nye på denne utgåva. Albumet inneheld songar som ikkje tidlegare var gjevne ut frå 1968 til 1976, og begge vokalistane i bandet (Damo Suzuki og Malcolm Mooney) er med.

Innhald

Medverkande
Holger Czukay – bassgitar
Michael Karoli – gitar, shehnai på spor 3
Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon, blåseinstrument på spor 4, 9, 11, 16
Irmin Schmidt – klaverinstrument, synthesizer, schizophone på spor 10
Damo Suzuki – vokal på spor 2, 4, 6, 7, 8
Malcolm Mooney – vokal på spor 10, 12, 15, 16

Bakgrunnsstoff
 'Unlimited Edition' at the ProgArchives.com. Accessed 30 April 2008.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Unlimited Edition (album)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1976
Can-album
Anthology av Can

Anthology, òg kalla Anthology 1968–1993, er eit dobbelt samlealbum av krautrockbandet Can som kom ut i 1994. Fleire av songane på albumet er forkorta. Den første plata i samlinga har same innhald som den tidlegare samleplata Cannibalism.

Innhald

CD 1
 «Father Cannot Yell»  – 7:05
 «Soup»  – 3:03
 «Mother Sky»  – 6:41
 «She Brings the Rain»  – 4:07
 «Mushroom»  – 4:31
 «One More Night»  – 5:37
 «Outside My Door»  – 4:11
 «Spoon»  – 3:09
 «Halleluwah»  – 5:39
 «Aumgn»  – 7:18
 «Dizzy Dizzy»  – 3:30
 «Yoo Doo Right»  – 20:20

CD 2
 «Uphill»  – 6:25
 «Mother Upduff»  – 4:30
 «Doko E»  – 2:27
 «Musette»  – 2:15
 «Blue Bag»  – 1:15
 «T.V.»  – 3:04
 «Half Past One»  – 4:37
 «Moonshake»  – 3:02
 «Future Days»  – 9:28
 «Cascade Waltz»  – 5:38
 «I Want More»  – 3:30
 «Animal Waves»  – 8:09
 «Don't Say No»  – 6:35
 «Aspectacle»  – 3:06
 «Below This Level»  – 3:13
 «Hoolah Hoolah»  – 3:31
 «Last Night Sleep»  – 3:35

Bakgrunnsstoff
 Anthology på den offisielle Can/Spoon Records-sida .

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anthology (Can album)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1994
Can-album
Can Live Music (Live 1971–1977)

Can Live Music (Live 1971–1977) er eit dobbelt konsertalbum av bandet Can. Det kom ut i 1999 og var spelt inn i Storbritannia og Vest-Tyskland mellom 1972 og 1977 (trass i at tittelen refererer til 1971). Det vart opphavleg gjeve ut som ein del av plateboksen Can, som no ikkje er i sal lenger.

Albumet inneheld fleire spor skapt gjennom fri improvisasjon («Jynx», «Fizz», «Colchester Finale» og «Kata Kong») som ikkje finst på nokre av studioalbuma til Can.

Innhald

Disk ein
 "Jynx" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 16:06  14. okt. 1975, Giessen, Universität 
 "Dizzy Dizzy" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:02 19. nov. 1975, Brighton, Sussex University 
 "Vernal Equinox" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 12:4419. nov.  1975, Brighton, Sussex University 
 "Fizz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Rosko Gee) – 6:272. mars 1977, Keele, University of Keele 
 "Yoo Doo Right" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Mooney) – 14:264. mai 1975, Croydon, Greyhound 
 "Cascade Waltz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 4:4823. mars 1977, London, Sound Circus

Disk to
 "Colchester Finale" inkludert "Halleluhwah" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 37:24 8. mai 1972, Colchester, University of Essex 
 "Kata Kong" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:2821. nov. 1975, Hatfield, Hatfield Polytechnic 
 "Spoon" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 14:233. feb. 1972, Köln, Sporthalle

Medverkande
Holger Czukay – bass (1972–1975); kortbølgjeradio, sampler & elektronisk handsaming (1977)
Michael Karoli – gitar, vokal
Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon
Irmin Schmidt – klaverinstrument
Damo Suzuki – vokal (berre 1972)
Rosko Gee – bass (berre 1977)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Can Live Music (Live 1971–1977)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Can-album
Konsertalbum frå 1999
Gorsabrua

Gorsabrua er ei fagverksbru som ligg i Kåfjord kommune i Troms og Finnmark. Gorsabrua blei bygd i 2011 over eit fossejuv i Sabetjohka, som er eit av dei djupaste juva i Nord-Europa. Fossejuvet strekkjer seg 4-5 kilometer langs elva Guolášjohka i Kåfjorddalen, og er 153 meter djupt der brua strekkjer seg over juvet. 
Brua er laga av aluminium og veg 10, 5 tonn. Ho er 1,5 meter brei og det er mogeleg å gå over. Brua har eit spenn på 53 meter. Området ved brua er blitt eit populært turområde på grunn av den spektakulære plasseringa.

Byggjeprosessen
Kåfjord kommune brukte Rintala-Eggertson Arkitektkontor i tidleg planleggingsfase for å få teikna skisse. Vidare sette dei prosjektet ut på anbud og då var det Bitschnau GmbH, Dipl.-Ing. Florian Kosche AS og Gilhardi+Hellsten Arkitekter som vann anbudsrunda. I tett samarbeid mellom produsent, ingeniør og arkitekt, blei brua utforma. Fagverksbrua blei bygd i aluminium for å løyse utfordringar knytte til oppføring, vekt for innløft og estetisk utforming. Gorsabrua blei produsert i Austerrike av Bitschnau GmbH, og den blei frakta med lastebil til Kåfjorddalen. Monteringa blei gjennomført på ein parkeringsplass i nærleiken av kor brua skulle stå. For å få frakta brua opp til juvet brukte ein helikopter, og 30.06.2011. blei brua flydd inn over juvet. I dagane etterpå blei sluttmonteringa gjennomført, og brua blei opna for ferdsel 20. august 2011.

Strikkhopp
Gorsabrua er blitt eit populært område for strikkhopparar. Gorsabrua er ei av tre bruer i Noreg som ein kan hoppe strikk frå. Lyngenfjord Bungee reklamerer med at det er Europas trongaste strikkhopp.

Korleis besøke Gorsabrua
Gorsabrua ligg i Kåfjord i Nord-Troms, som er om lag to timar køyreavstand frå Tromsø. For å komme til Gorsabrua køyrer ein til Birtavarre og vidare opp Kåfjorddalen. Kåfjorddalen er om lag 7-8 kilometer lang, og ein vil etter kvart komme til ein grusveg. Ein køyrer då vidare etter grusvegen til ein parkeringsplass, som ligg på høgre side av vegen, nesten øvst oppe i dalen. Derfrå kan ein velje om ein vil gå ein 15 kilometer turveg frå ein parkeringsplass øvst oppe i Kåfjorddalen, ein tur som er ein favoritt for dei som bur i Kåfjord. Eller ein kan køyre vidare opp grusvegen i Kåfjorddalen og til stien som går til brua, derfrå tek det ca. 20 minutt å gå før ein er ved Gorsabrua. Vegen til brua er skilta på begge desse turvegane.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Gorsabrua - Europas Trangeste Strikkhopp!  ved bungee.no

Bruer i Troms og Finnmark
Vegar i Kåfjord
Bruer opna i 2011
2011 i Noreg
Hengebruer i Noreg
Kristian Bjørn

Kristian Bjørn () var ein norsk langrennsløpar og gardbrukar, som var fødd og døydde i Alvdal og som representerte Alvdal Idrettslag. Han vann to sølvmedaljar i noregsmeisterskap på ski, og fekk i 1950 VM-bronse i stafett for Noreg.

Karriere
Bjørn deltok for Noreg i vinterleikane i St. Moritz i 1948 og kom på niandeplass 50-kilometeren. Seinare i OL-sesongen gjekk han inn til sølvmedalje på 18 km i NM på ski, med tida 1.02.49 var han 47 sekundar bakom vinnaren, Thorleif Vangen. Året etter vart det eit nytt NM-sølv på same distansen, klubbkameraten Ottar Gjermundshaug hadde då 36 sekundar betre tid.

Bjørn gjekk tredjeetappen for Noregs lag som tok bronse på 4x10 km stafett i VM på ski i 1950 i Lake Placid. Martin Stokken, Eilert Dahl og Henry Hermansen var dei andre norske medaljevinnarane.

Kristian Bjørn var sidan gardbrukar på Bjørnsplass i Alvdal.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1946: Nr 10 på 50 km i Drammen
Ski-NM 1947: Nr 4 på 30 km
Ski-NM 1948: Sølvmedalje på 18 km på Lillehammer
Ski-NM 1949: Sølvmedalje på 18 km på Steinkjer

Bakgrunnsstoff 
Kristian Bjørn i olympedia.org

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Folk frå Alvdal
Santos Peak

Santos Peak er ein fjelltopp  i Antarktis som ligg sør for Murray Island, på vestkysten av Graham Land. Han vart kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Alberto Santos-Dumont (1873–1932), ein brasilisk oppfinnar som budde i Frankrike, og som designa og flaug 14 små luftskip og i 1906 vart den første i Europa som gjennomførte ein motorisert flytur.

Kjelder

Fjell i Graham Land
Danco Coast
Stader kalla opp etter brasilianarar
Tournachon Peak

Tournachon Peak er ein fjelltopp i Antarktis på 860 moh. som ligg sør for Spring Point på vestkysten av Graham Land. Han vart fotografert av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i 1956-57, og kartlagd frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Fjelelt vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Gaspard F. Tournachon (1820–1910), profesjonelt kalla Nadar, ein fransk portrettfotograf og aeronaut som tok dei første luftfotoa frå ein fortøyd ballong i 1858 og forslo å nytte bileta i kartmaking.

Kjelder

Fjell i Graham Land
Danco Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter franskmenn
Mawson Peak

Mawson Peak er eit fjell på Heardøya, eit australsk område i sør i Indiahavet. Fjelltoppen har ei høgd på 2745 moh. og er det nest høgaste fjellet i Australia, berre overgått av Mount McClintock på 3490 moh. i Britannia Range i Australsk Antarktis. Mawson Peak er ein aktiv kompleks vulkan (det siste utbrotet skjedde i 1993) og er toppen av fjellmassivet på Big Ben.

Oppdaging og namngjeving
Mawson Peak vart namngjeven av ANARE i 1948 etter sir Douglas Mawson, leiaren for BANZARE 1929-31, som vitja øya i november-desember 1929.

Sjå òg
 Vulkanar i Antarktis
 Vulkanar i Australia

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:Mawson Peak» frå ,  den 9. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
 http://aadc-maps.aad.gov.au/aadc/gaz/display_name.cfm?gaz_id=2026
 http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0304-01= 

Fjell i Australia
Komplekse vulkanar
Vulkanar på Heard- og McDonaldøyane
Stader kalla opp etter australiarar
Kamil Stoch

Kamil Wiktor Stoch () er ein polsk skihoppar frå Zakopane. Han vart verdsmester i skihopp i storbakken under ski-VM 2013 i Val di Fiemme.

Aktiv
Stoch debuterte i verdscupen 17. januar 2004 i heimbyen Zakopane, men kom ikkje til finaleomgangen. Den 11. februar 2005 fekk han sine første verdscupoeng då han vart nummer sju i Pragelato. Stoch deltok i sitt fyrste store ski-meisterskap i VM 2005 i Oberstdorf, der han var med på det polske hopplaget som vart nummer seks i lagkonkurransen.

Under vinter-OL 2006 i Torino vart han nummer 16 i normalbakken og nummer 26 i storbakken. Tre år seinare, i Ski-VM 2009 i Liberec hoppa Stoch seg til ein fjerdeplass i normalbakken, og var dessutan med på det polske laget som kom på fjerdeplass i lagtevlinga.

Stoch lyktest lite i 2010-sesongen, under Vinter-OL 2010 i Vancouver vart han som best nummer 14 i storbakken. Han var elles med på det polske laget som kom på sjetteplass i lagkonkurransen. Same sesongen vart Stoch nummer 16 i VM i skiflyging i Planica.

Vinteren 2011 fekk Stoch sitt store gjennombrot. Han vann verdscuprennet i Zakopane 23. januar, i eit renn den fremste poslke skihopparen, Adam Małysz, vart skadd. Seinare i sesongen vann han også eit renn i Klingenthal. Under Ski-VM 2011 i Holmenkollen vart han nummer 6 i normalbakken og var med på Polens lag som høvesvis vart nummer fire i lagtevlinga i normalbakken og nummer fem i storbakken. Stoch vann i Planica det siste verdscuprennet for sesongen, og kom samanlagt på tiandeplass i verdscupen.

I 2012-sesongen befesta Stoch sin posisjon i verdseliten i skihopping. Totalt gjennom sesongen kom han på femteplass i kampen FIS-pokalen i skihopping, etter mellom anna to sigrar, den fyrste i heimbyen Zakopane og den andre i Val di Fiemme, den eine av dei to hoppbakkane der det året etter vart arrangert verdsmeisterskap på ski.

Etter ein svak start start på 2013-sesongen, kom Stoch tilbake og vart verdsmeister i storbakken under Ski-VM 2013 i Val di Fiemme. Til sist i same meisterskapen var han sterkt delaktig då Polen fekk bronsemedaljen i lagtevlinga, den fyrste medaljen for Polen i ein lagkonkurranse.

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff
 

Polske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Polske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Polske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Polske deltakarar under vinter-OL 2014
Skihopparar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Polske deltakarar under vinter-OL 2018
Skihopparar under vinter-OL 2018
Polske deltakarar under vinter-OL 2022
Skihopparar under vinter-OL 2022
Deltakarar under Ski-VM 2005
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Deltakarar under Ski-VM 2019
Deltakarar under Ski-VM 2021
Mount Afflick

Mount Afflick er ein fjellrygg i Antarktis som ligg kring 4,5 km vest for Mount Bunt i Aramis Range i Prince Charles Mountains. Han vart kartlagd frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions tekne i 1960. Fjellet vart namngjeve av ANCA etter G.M. Afflick, ein vêrobservatør ved Mawson-stasjonen i 1965.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Gaston

Mount Gaston er eit fjell som ligg 0,5 nautiske mil søraust for Mount Tarr i Porthos Range i Prince Charles Mountains i Antarktis. Det vart kartlagt frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1965, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Joseph Gaston, ein flymekanikar med gruppa som kartla Prince Charles Mountains i 1969.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Moonie

Mount Moonie er eit fjell like sør for Mount Dart og 1 nautisk mil (1,9 km) vest for Mount Cardell i Athos Range i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagt frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) tekne i 1965. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter P.J. Moonie, som var radiotelegrafist ved Mawson-stasjonen i 1967 og 1969. Moonie var eit medlem av gruppa som kartla Prince Charles Mountains i 1969.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land