kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Tuja

Austamerikansk tuja  eller berre tuja er eit mellomstort eviggrønt tre med ei slank og kjegleaktig vekstform. Stomnen er rak og gjennomgåande til toppen. Hovudgreinene er vassrette og litt hengande. Borken er først lysegrøn, så vert han raudbrun, og til sist sprekk han opp i lange smale furer med avskalande strimlar i mellom. Knoppane er ikkje så synlege, og «lauvet» består av flate skotsystem med skjelforma nåler. Skjella er gulgrøne på begge sider, mest lyse under. Kvart av dei midte skjella har på undersida ein oppusta, gyllen, klar kjertel på den ytste tredjedelen. Hann- og hoblomstrar sit kvar for seg på spissen av ettårsskota. Konglane har form som bittesmå tulipanblomstrar. Dei er først lysegrøne, men vert raskt lysebrune. Frøa mognar godt og spirer villig i temperert klima.

Utbreiing
Tujaen er pionértre på fuktig mark overalt i det midt-austlege USA og Canada. Treet finst vanleg på leirjord over kalkstein og dannar ofte reine bestandar på oppgjevne markar og enger på fuktige men veldrenerte jorder. Treet finst elles saman med eit titals andre treslag.

Variantar
 Thuja occidentalis 'Brabant'
 Thuja occidentalis 'Colombia'
 Thuja occidentalis 'Danica'
 Thuja occidentalis 'Elegantissima'
 Thuja occidentalis 'Falke'
 Thuja occidentalis 'Fastigiata'
 Thuja occidentalis 'Globosa'
 Thuja occidentalis 'Golden Globe'
 Thuja occidentalis 'Holmstrup'
 Thuja occidentalis 'Holmstropii'
 Thuja occidentalis 'Little Champion'
 Thuja occidentalis 'Little Giant'
 Thuja occidentalis 'Pyramidalis Aurea'
 Thuja occidentalis 'Recurva Nana'
 Thuja occidentalis 'Rheingold'
 Thuja occidentalis 'Smaragd'
 Thuja occidentalis 'Smaragd Variegata'
 Thuja occidentalis 'Sunkist'
 Thuja occidentalis 'Tiny Tim'
 Thuja occidentalis 'Woodwardii'
 Thuja occidentalis 'Yellow Ribbon'

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Østamerikansk tuja» frå ,  den 31. oktober 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Almindelig thuja» frå ,  den 31. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Tujaslekta
Hageplantar
Hekkplantar
Murray Islands

Murray Islands er ei gruppe småøyar som ligg 1,2 nautiske mil (2,2 km) søraust for Cape Whitson, utanfor sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga i 1823 av Matthew Brisbane, som utforska sørkysten av Laurie Island under rettleiing frå James Weddell. Namnet dukkar først opp på karta til Weddell,m en er truleg namngjevne etter James Murray frå London, som lagde kronometera som vart nytta på reisa til Weddell. 

Booya Stones vert sagt å vere tre heilage steinar på Murray Islands, vakta av prestar. Steinane skal lyse med eit blått lys. Den australske forfattaren Ion Idriess skreiv at lyset vert fokusert til ei stråle og retta mot eit menneske og dette skapar ein røntgenteffekt som nesten alltid medfører død. Då europearane kom til Murray Islands skal prestane ha gøymd steinane og ingen veit i dag kvar dei er.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Murray Islands» frå ,  den 2. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Sør-Orknøyane
Nigg Rock

Nigg Rock er ei 165 meter høg klippe som ligg 0,5 nautiske mil (0,9 km) nordvest for Route Point, nordvesttuppen på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Klippa står i sjøen mellom Mackenzie Peninsula (kalla opp etter familien til Jessie Mackenzie), og Eillium Island (kalla opp etter sonen deira, fødd i 1902).

Ho vart oppdaga og grovt kartlagd av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer då dei segla i lag i 1821. kartlagd på ny i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under William S. Bruce, som namngav ho etter fødestaden til kona, Nigg Bay i Cromarty i Skottland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nigg Rock» frå ,  den 2. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 Voyage av Scotia 1902-04 The Antarctic; Nigg Rock

Klippeformasjonar i Sør-Orknøyane
Øyar i Sør-Orknøyane
Vår- og haustannaltida

Vår- og haustannaltida (forenkla kinesisk 春秋时代, tradisjonell kinesisk 春秋時代, pinyin Chūnqiū Shídài) er ein tidsalder i kinesisk historie. Han varte i om lag 240 år, frå 722 f.Kr. til 481 f.Kr. 

Namnet på epoken er etter Vår- og haustannalane, ei krønike for perioden som etter tradisjonen vart fortfatta av Konfutse. 

Under vår- og haustannaltida vart det fleire og samtidige herskarar i Zhou-riket. Tidsalderen var prega av mange større og mindre krigar, og omkring 170 mindre rike vart erobra av større rike. Adelen mista makt, noko som førte til at mange fleire menneske lærde seg lese. I kjølvatnet av veksten i boklærde kom viktige tekniske landevinningar. 

Tidsalderen som kom etter vår- og haustannaltida vert kalla krigarrika-tida.

Kjelder

Bibliografi
 

Kinesisk historie
1. tusenåret fvt. i Asia
Dei sameinte nasjonanes økonomiske kommisjon for Europa

Dei sameinte nasjonanes økonomisk kommisjon for Europa (UNECE: United Nations Economic Commission for Europe) er Dei sameinte nasjonanes organ for å betre det økonomiske samarbeidet mellom kommisjonens medlemsland, som i tillegg til landa i Europa er USA, Canada, Tyrkia, Israel og land i Sentral-Asia, til saman 56 land.

Kommisjonen har hovudkontor i Genève i Sveits, og er ein av dei fem regionale kommisjonane under Dei sameinte nasjonanes økonomiske og sosiale råd. Oppgåvene for kommisjonen er å gjere økonomiske analysar, lage statistikk, vurdere spørsmål knytte til miljø, berekraftig energibruk, handel, industri- og næringsutvikling og transport, og dessutan administrere ordninga med europavegar.

Bakgrunnsstoff

Dei sameinte nasjonane
Genève
Normert nynorsk talemål

Normert nynorsk talemål er talemål der ordval og bøyngsformer følgjer den vedtatte norma for nynorsk rettskriving. Målet er òg kalla nynorsk normaltalemål, men denne nemninga er noko misvisande, sidan dialekt vil vere det normale for dei fleste nynorskbrukarane, medan det normerte talemålet blir brukt i meir formelle samanhengar.

Normert nynorsk talemål blir brukt i NRK, av liturgar, i teateret, først og fremst i Det Norske Teatret og av somme lærarar. Fokuset på dialektar har gjort at normert nynorsk talemål har låg status, jamført med «den dannede dagligtale» som er basis for det normerte bokmålet.  Auka bruk av dialektar, mellom anna i NRK, gjer at det nynorske normaltalemålet er ytterlegare svekt i nyare tid. 

Bruk av normert nynorsk talemål har vore eit vanskeleg tema i norsk målreising. Målrørsla har brukt slagordet «Tal dialekt, skriv nynorsk». På den andre sida er det ei utfordring for nynorsken å ikkje bli eit reint «bokmål» i tydinga at språket utelukkande blir brukt i skrift. Auka bruk av dialektprega skriftspråk i uformelle samanhengar viser at det er avgjerande for det nynorske skriftspråket at også det normerte nynorske talemålet blir styrkt. Samtidig vil auka bruk av normert nynorsk talemål vere ei stø mot utvatning av dialektane, som er utgangspunktet for det nynorske skriftspråket.

Kjelder
Juristållaget, høyringsfråsegn til NRK
Vestad: Utfordringar for nynorsk normaltalemål 

Nynorsk
Førde kammerkor

Førde kammerkor er eit blanda songkor i Førde i Sunnfjord. Det vart skipa i 1983 av den dåverande organisten i Førde, Knut Tønsberg. 

Koret har som føremål: 

a)       å gje medlemene musikalsk opplæring og utvikling av songstemma.

b)      å styrkje det lokale musikklivet med eit vidt spekter av variert korlitteratur.

c)      å skape eit kreativt og stimulerande sosialt miljø for medlemene.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Førde kammerkor

Musikkliv i Sogn og Fjordane
Kultur i Sunnfjord
Norske kammerkor
Sunnfjord Museum

Sunnfjord Museum er distriktsmuseum for dei indre kommunane i Sunnfjord: Jølster, Førde, Gaular, Fjaler og Naustdal. Vertskommune er Førde. Museet ligg i Movika, 9 km aust for sentrum.

Sunnfjord Museum har sidan 2009 vore ei avdeling under det konsoliderte museet Musea i Sogn og Fjordane.

Historikk 
Sunnfjord Museum vart som mange andre av dei norske folkemusea skipa på byrjinga av 1900-talet. Nasjonsbygginga etter unionstida var nok ei viktig drivkraft i dette arbeidet. Sunnfjord Sogelag som eig museet vart skipa i 1910, med det som mål at dei skulle skipa eit museum for sunnfjordbygdene, men museet vart ikkje opna før i 1926.
Første museumsstaden var  i Førde sentrum. Museet vart flytta til Movika i1950, der det sidan har vore. Dåverande formann i Museumsforbundet, Robert Kloster, som held tale på nyopninga sa: 
«…jeg har sett mange museumsområder gjennom årene, men sjelden har jeg sett noe så vakkert og selvfølgelig som Movika».

Dei kommande åra vart ein evig kamp om pengar til å sikre seg hus som anten stod i fare for å bli fjerna eller som museum andre plassar var ute etter. Ideen bak oppbygginga av friluftsmuseet var å få eit meir eller mindre komplett gardstun (klyngetun) for to brukarar slik det kunne sjå ut midt på 1800-talet.
 
I 1975 blei det innført ei statleg tilskotsordning for museum av ein viss storleik, og Sunnfjord Museum var eitt av dei. Det var ikkje mykje pengar i starten, men nok til at det byrja å skje noko. Under leiing av styreformann Leiv Erdal frå Naustdal kom det fart i arbeidet med nytt administrasjons- og utstillingsbygg, og i 1977 fekk museet sin første faste tilsette, Ludvig Søgnen frå Sande.

Nytt administrasjonsbygg opna i 1980 og midt på 1980-talet kom det eige verkstadbygg, realisert ved hjelp av sysselsettingsmidlar. 

Etter at museet etter kvart fekk faste stillingar auka aktiviteten og fleire hus kom til i friluftsmuseet. I byrjinga av 2000-talet vart det planlagt og bygd støl til museumstunet med tilhøyrande kulturlandskap i eit område som tidlegare var tett skog. I dag (2012) har museet seks stillingar.

I 2009 gjekk Sunnfjord Museum saman med dei fire andre musea i fylket til ei ny og stor driftseining kalla Stiftinga Musea i Sogn og Fjordane. Det er framleis det lokale sogelaget som eig hus og samlingar.

Kjelder 
  Fylkesleksikon for Sogn og Fjordane
 Otto Huseklepp: Sunnfjordtunet. Førde 1958
 Asbjørn Tyssen: Museet i Movika. Jul i Sunnfjord 1994
 Gunnhild Systad: Vi skyggjer med handa over augo og prøver å sjå langt, - langt tilbake og langt fram. Sunnfjord Museum 2011

Bakgrunnsstoff 
  Søk etter gjenstandar på museet på Digitalt Museum
 Heimeside for Sunnfjord Museum 
  Følg Sunnfjord Museum på Facebook

Kulturhistoriske museum i Noreg
Museum i Vestland
Sunnfjord
Kultur i Sunnfjord
Skipingar i 1910
Byggverk i Sunnfjord
Musea i Sogn og Fjordane

Musea i Sogn og Fjordane vart stifta 14. januar 2009 og er ei konsolidering av følgjande museum: Kystmuseet, Sogn og Fjordane Kunstmuseum, Sunnfjord Museum, Nordfjord Folkemuseum, De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum og Norsk Kvernsteinsenter (frå 1.1.2013). Musea held fram som likeverdige avdelingar med eigne namn i den konsoliderte museumseininga. Dei tidlegare eigarane av musea har overdratt det faglege, administrative og økonomiske ansvaret til det nye museet. Fellesadministrasjonen held til på Sandane. Direktør for museet er Guri Våge Mossige.

Samlingane til Musea i Sogn og Fjordane er delvis digitalisert. Det betyr at ein kan hente opplysningar om kring 11500 gjenstandar på nettsida til DigitaltMuseum.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Musea i Sogn og Fjordane ved DigitaltMuseum

Museum i Vestland
Skipingar i 2009
Steve Locher

Steve Locher () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Salins. Han kom på bronseplass i den alpine kombinasjonen under vinter-OL 1992 og i storslalåm-tevlinga under alpin-VM 1999. Locher var ein teknisk dyktig alpinist, som også beherska stor fart, dermed passa storslalåm og den alpine kombinasjonen han best.

Aktiv
Locher kom med på det sveitsiske alpinlandslaget i 1985. Fyrst i slutten av januar månad 1990 vart han lagt merke til, men då gjekk han overraskande heilt til topps i eit verdscuprenn i Val-d'Isère. Med tre hundredels margin til andremann vann han sin fyrste og einaste siger i super-G-øvinga. Beste prestasjonen i 1991 var femteplassen i kombinasjonsøvinga under alpin-VM i Saalbach-Hinterglemm. Året etter erobra han bronsemedaljen i same øvinga under vinter-OL i Albertville.

Frå 1993/94-sesongen var Locher ein av dei beste storslalåm-rennarane i verda. 19. desember 1993 vann han sin fyrste siger i øvinga i verdscupen, då han i Alta Badia slo toaren Alberto Tomba frå Italia med over eitt sekund. Sin andre verdscupsiger i øvinga, og hans tredje og siste i verdscupen, kom i opningsrennet for verdscupen 1996/97. Rennet gjekk av stabelen i Sölden i Austerrike i slutten av oktober 1996: Her viste Locher landsmannen Michael von Grünigen og nordmannen Kjetil Andre Aamodt til andre- og tredjeplass på pallen.

1999-sesongen vart Locher sin siste sesong i verdseliten. Han fekk bronsemedaljen i storslalåm under verdsmeisterskapen i Vail, men var langt bak verdsmeisteren Lasse Kjus frå Noreg og sølvmannen Marco Büchel frå Liechtenstein. På tampen av sesongen kleiv han opp på pallen i verdscupen for siste gong, etter han vart nummer to i eit storslalåmrenn i spanske Sierra Nevada, sju hundredels sekund bak landsmanen Grünigen.

Locher la opp i 2002.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
1991: Nr 5 i kombinasjonen og nr 6 i super-G under VM i alpint i Saalbach-Hinterglemm
1992: Bronsemedalje i den alpine kombinasjonen under vinter-OL i Albertville
1993: Nr 5 i kombinasjonen og nr 8 i storslalåm under VM i alpint i Morioka
1996: Nr 5 i storslalåm under VM i alpint i Sierra Nevada
1997: Nr 4 i storslalåm under VM i alpint i Sestriere
1998: Nr 6 i storslalåm og nr 14 i super-G under vinter-OL i Nagano
1999: Bronsemedalje i storslalåm og nr 7 i super-G under VM i alpint i Vail

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Locher» frå ,  den 7. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Itzehoe

Itzehoe er ein by i den tyske delstaten Schleswig-Holstein i det nordlege Tyskland. Byen har vel 32 000 innbyggjarar (2011) og er hovudstad i Steinburg-krinsen.

Itzehoe ligg ved elva Stör, ei farbar sideelv til Elben. Byen ligg 51 km nordvest for Hamburg og 24 km nord for Glückstadt.

Mellom bygningane finn ein St. Laurentii-kyrkja frå 1100-talet, rådhuset, der delar av bygningen er frå 1695, samt Klosterhof, restane av eit cisterciensarkloster som vart grunnlagt i 1256.

Soge
Itzehoe er den eldste byen i Holstein og voks fram rundt ei borg som vart bygt frå 809. Byggearbeida var sett i sving under greiven Egbert, ein vasall under Karl den store, og skulle forsvare maktområdet hans mot danskar.

Byen vart lagt øyde i 1201, og gjenoppbygd frå 1224. Både under trettiårskrigen, i 1644, og den fyrste nordiske krig, 1657, vart byen øydelagd. Itzehoe vart lagt under Prøyssen i 1867, som ein del av hertugdømmet Schleswig-Holstein. 

Tysklands lågaste punkt, 3,54 meter under havet, ligg i Wilstermarch like ved byen.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Lana Del Rey

Elizabeth Woolridge Grant (), betre kjend under scenenamnet Lana Del Rey, er ein amerikansk songar og låtskrivar. Del Rey byrja opphavleg å synge i klubbar i New York City då ho var 18 år og signerte den første platekontrakten sin då ho var 20 med 5 Points Records. Ho gav ut det det første digitale albumet sitt, Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant i januar 2010. Del Rey kjøpte seg sjølv ut av kontrakten med 5 Points Records i april 2010 og signerte ein felles kontrakt med Interscope, Polydor og Stranger Records i oktober 2011. Debutsingelen hennar, «Video Games» kom ut i juni 2011 og ein musikkvideo laga av Del Rey sjølv for songen vart lagt ut på YouTube i august 2011. Etter at songen spreidde seg som eit virus på nettet med over 20 millionar visingar, vart det andre studioalbumet hennar, Born to Die, gjeve ut i januar 2012. Albumet selde opp mot 3 millionar eksemplar verda over og vart eit av dei bestseljande albuma i 2012. Albumet gjekk inn på listene mange stader i Europa og gav fleire store hittar som «Blue Jeans», «National Anthem», «Born to Die» og «Summertime Sadness». Den tredje EPen hennar, Paradise, kom ut i november 2012  både for seg sjølv og som eit dobbeltalbum i lag med Born to Die. Songane hennar og musikkvodeoane har vorte nominerte til feire prisar. Ho har vunne Q Award for Beste nykommar, ein BRIT Award for bsste internasjonale gjennomb rot og ein GQ Award for årets kvinne. 

Musikken til Del Rey er kjend for den filmaktige stilen og referer til forskjellige sider ved popkulturen, særleg americana frå 1950- og 1960-åra. Ho har seg sjølv skildra seg som ein «sjølvdesigna Nancy Sinatra i gangsta-stil». Før ho signerte for eit større plateselska, laga ho musikkvideoane sine sjølv, og var inspirert av dei ho sjølv meinte var meistrar innan sjangeren, som Elvis Presley, Janis Joplin, Eminem og Britney Spears. Andre former for media som har inspirert musikken og videoane hennar er dikt og film noir. Ho signerte ein kontrakt med NEXT Model Management og var hausten og vinteren 2012 modell for H&M og har fronta ein reklame for luksusbilen Jaguar F-Type.

Diskografi
 Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant (2010)
 Born to Die (2012)
 Paradise (2012)
 Ultraviolence (2014)
 Honeymoon (2015)
 Lust for Life (2017)
 Norman Fucking Rockwell! (2019)
 Violet Bent Backwards Over the Grass (2020)
 Chemtrails over the Country Club (2021)
 Blue Banisters (2021)
 Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd (2023)

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Lana Del Rey» frå ,  den 9. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

 
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Triphop-artistar
Blue-eyed soul-artistar
Brit Award-vinnarar
Ivor Novello-prisvinnarar
Musikarar frå New York City
Speleautomat

Speleautomat eller einarma banditt er ein maskin som ein brukar kan spele på etter å ha lagt på ein innsats.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 Yngre spilleavhengige etter automatforbud ved forskning.no

Hasard
Automatar
August Macke

August Macke () var ein tysk målar, ein av dei leiande medlemene i den ekspresjonistiske målargruppa Der Blaue Reiter. Han utvikla seg som målar i ei særleg nyskapande tid for tysk kunst, mellom anna for den breie ekspresjonist-rørsla, samt framveksten av ulike avantgarde-rørsler som vart danna over det meste av Europa. Til liks med andre store kunstnarar i samtida, viste han å ta opp i seg dei avantgardistiske elementa som han fann særleg interessante.

Liv og gjerning

Macke var fødd i Meschede i Westfalen, der faren var byggmeister. I 1900 flytta familien til Bonn, der Macke jamnast budde resten av livet. Han fekk si kunstutdanning ved Kunstakademie Düsseldorf i 1904-06. I 1907 reiste han til Paris fyrste gongen, og såg impresjonist-bilete. Særleg beundra han verk av Georges Seurat og Henri Matisse og deira bruka av fargar. Kort etter fór han til Berlin og gjekk i lære hos Lovis Corinth nokre få månader i 1907/08. Stilen hans var i den tid prega av fransk impresjonisme og postimpresjonisme, med ei kort periode med fauvisme. Han gifta seg i 1910 med Elisabeth Gerhardt.

Gjennom vennskapen med Franz Marc vart han kjend med Vasilij Kandinskij. Desse tre målarane skipa gruppa Der Blaue Reiter i München i 1911. Ei tid framover fylgde Macke dei nonfigurative, estetiske og mystiske og symbolistiske målsettingane til Blaue Reiter.

I 1912 besøkte Macke og Marc den franske målaren Robert Delaunay i Paris. Delaunay sin kromatiske kubisme, kalla orfisme av Guillaume Apollinaire, vart som ei openberring for Macke. Mackes verk Butikkvindauge kan reknast som ei personleg tolking av biletet Vindauge  av Delaunay, med impulsar også frå italiensk futurisme.

Våren 1914 reiste Macke saman med Paul Klee og Louis Moilliet til Tunis. Den eksotiske atmosfæren i Tunisia var avgjerande for å skape den tilnærminga til lys han viste i si siste tid, då han laga ei rad verk som no vert rekna for meisterverk. Hans siste måleri er prega av det same lyset som Klee snakka om.

Macke vart innkalla til krigsteneste i fyrste verdskrigen. Han fall på slagmark i Champagne, få veker etter krigshandlingane braut ut. Det siste måleriet hans, Farvel, skildrar det tungsinnet som breidde seg etter krigen var eit faktum.

August Mackes samla verk kan reknast som ekspresjonisme og dels som ein del av fauvismen. Måleria er særleg opptekne av å uttrykke kjensler og stemningar, meir enn å gjengi den faktiske røyndomen, oftast vrengjer dei på former og fargar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «August Macke» frå ,  den 10. november 2012.  
 

Tyske målarar
Ekspresjonistiske målarar
Video Games av Lana Del Rey

«Video Games» er debutsingelen til den amerikanske songaren Lana Del Rey. Han er ein kammerpop-ballade med element av indiepop og triphop og vart produsert av Robopop. Teksten og musikken er skriven av Del Rey og Justin Parker. Han vart først gjeven ut på Internett den 29. juni 2011 og vart seinare gjeven ut på EPen Lana Del Rey, før han kom ut som første singelen frå studioalbumet Born to Die den 10. oktober 2011, på Interscope Records. Songen fekk stort sett gode meldingar frå kritikarane, som hylla den unike stemma hennar. 

«Video Games» selde særs godt og nådde førsteplassen i Tyskland og Topp 10 på singellistene i Austerrike, Belgia, Tsjekkia, Nederland, Frankrike, Irland, Polen, Skottland, Sveits og Storbritannia. Musikkvideoen til songen vart regissert og klypt av Del Rey sjølv der ho syng songen filma med eit webkamera blanda med arkivklipp. 

Singelen selde til platinaplate i minst ni land og vann ein Ivor Novello-pris for «Best Contemporary Song» i 2012 i tillegg til at han vart nominert til fleire andre prisar.

Innhald

CD-singel
"Video Games" (Radio Edit) – 4:01
"Blue Jeans" – 3:31

Digital EP
"Video Games" – 4:46
"Blue Jeans" – 3:34
"Video Games" (Mr Fingers Remix) – 9:00
"Video Games" (Omid 16B Remix) – 5:14

The Remix EP
"Video Games" – 4:03
"Blue Jeans" – 3:33
"Video Games" (Club Clique for The Bad Girls Remix) – 4:59
"Video Games" (White Lies C-mix) – 7:33
"Video Games" (Larry "Mr. Finger" Heard Remix) – 9:00
"Video Games" (Helium Robots Remix) – 4:51
Digital Remix EP
"Video Games" (Club Clique for The Bad Girls Remix) – 4:57
"Video Games" (Jakwob and Etherwood Remix) – 3:42
"Video Games" (White Lies C-Mix) – 7:32
"Video Games" (Jamie Woon Remix) – 5:14
"Video Games" (We Don't Belong In Pacha Remix) – 5:19

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 10. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 2011
Singlar frå 2011
Debutsinglar frå 2011
Lana Del Rey-songar
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Pop-balladar
Indie pop-songar
Lesulaape

Lesulaapa (Cercopithecus lomamiensis) er ein apeart i gruppa av dyreapar og tilhøyrer marekattslekta. Den lever i Lomami Basin i Kongo.  Sjølv om den har vore kjent lokalt, var den ukjent for vitskapen fram til 2007. Oppdaginga vart vitskapleg stadfesta i 2012. Lesulaapa er den andre nye apearten som har blitt oppdaga sidan 1984.

Lesulapa lever i regnskogen i Den demokratiske republikken Kongo. Individet som vart sett i 2007 levde i fangenskap i landsbyen Opala. Sidan har den blitt observert i sitt naturlege leveområde. Ein finn arten mellom elvene Lomami og Tshuapa i den sentrale delen av landet.

Kjelder

Bibliografi

Bakgrunnsstoff 
 

Cercopithecine-aper
dyreapar
marekattslekta
Primatar
Dyr i Kongo