kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Alex Taylor

Alexander Robert Taylor () var ein USA-amerikansk songar.

Liv og virke
Alexander Taylor var det eldste barnet til Gertrude og Isaac M. Taylor. Han var medlem av ein familie som produserte ei rekkje musikarar, og den mest kjende er James Taylor, og dessutan Livingston, Hugh og Kate Taylor.

Alex Taylor hadde to søner, Edward og James. Den eldste sonen, Edward, vart adoptert, og bur i Nord-Carolina; hans andre son James, som bur på Martha's Vineyard, er namnebror til bror til Alex, James, og inspirerte hitten til onkelen frå 1970 «Sweet Baby James». Alex Taylor reiste rundt i Florida og spelte inn sitt beste arbeid i eit lite studio i Tampa kalla Progressive Music. Taylor fekk eit hjarteinfarkt den 7. mars 1993, i Sanford i Florida, medan han spelte inn eit tredje album i King Snake Records Studio. Han døydde 12. mars 1993 (James sin fødselsdag), 46 år gammal.  Han etterlét seg kona Brent B. Taylor, då 46 år gammal, frå West Tisbury, to søner og barnebarna Caroline, Anna Kate, Paige og Claudia.

Ifølgje den offisielle Rolling Stone-biografien til James Taylor var Alex Taylor ein konsekvens av alkoholisme. Livingston Taylor har sagt i eit intervju at Taylor plutseleg slutta å pusta medan han sov i eit Kingsnake Records-studio, og at dette skjedde kort tid etter at Taylor hadde drukke nesten ei heil flaske vodka. James Taylor skreiv songen «Enough To Be On Your Way» med Alex si gravferd i tankane og endra deretter nokre av detaljane for å minnast ei fiktiv «Alice».

Livingston Taylor kalla han «sjenerøs heilt inn i sjela» og «den beste storebroren nokosinne». Livingston sa òg at Alex støtta og verna han under den vanskelege barndomen hans.

Diskografi
 With Friends and Neighbors (1971)
 Dinnertime (1972)
 Third for Music (1974)
 Live at the Horseshoe Tavern (1984) med Dan Aykroyd & the East Coast Funkbusters starring Barbara Holliday, Buck Taylor, Bird Taylor, Paul Shafer and the entire Blues Brothers Band.
 Voodoo in Me (1989)
 Dancing with the Devil (1991)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alex Taylor (singer)» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Massachusetts
James Taylor
USA-amerikanske songarar
Walking Man

Walking Man er det femte studioalbumet til den USA-amerikanske visesongaren James Taylor. Det kom ut i juni 1974 og var ikkje like vellykka som dei tidlegare utgjevingane hans, og nådde berre nr. 13 på albumlista til Billboard og selde 300 000 eksemplar i USA. Inntil Covers frå 2008 var dette det einaste studioalbumet til Taylor som ikkje fekk gull- eller platinasertifisering frå RIAA.

Singelen «Walking Man» nådde 26. plassen på Easy Listening-lista i oktober 1974. Cash Box sa om singelen «Let It All Fall Down» at det er ein «øm, svært lyrisk melodi, som minner mykje om den kraftfulle byrjinga til artisten...»

Innhald
Alle spor er skrivne av James Taylor utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, korvokal (1-4, 6), akustisk gitar (1-8, 10), arrangement
 David Spinozza – elektrisk gitar (1, 4, 6, 7, 9, 10), akustisk elektrisk gitar (1), elektrisk piano (2), akustisk gitar (4), orgel (8), arrangement
 Hugh McCracken – elektrisk gitar (2, 3, 6, 9, 10), munnspel (4), akustisk gitar (8)
 Kenny Ascher – elektrisk piano (1, 3, 6), akustisk piano (2, 7, 8, 10), orgel (9)
 Don Grolnick – akustisk piano (4, 9), orgel (4, 10), Vox humana (5, 8)
 Ralph Schuckett – clavinet (6), elektrisk piano (7)
 Andy Muson– bassgitar (1-4, 6-10)
 Rick Marotta – trommer (1-4, 6-10), korvokal (2)
 Ralph MacDonald – perkusjon (1, 3, 4, 6, 8)
 Gene Orloff – strykarar (1, 4, 7), konsertmeister (1, 4, 7)
 George Young – altsaksofon (2, 6, 7, 9)
 Kenny Berger – barytonsaksofon (2, 6, 9)
 Michael Brecker – tenorsaksofon (2, 6, 9)
 Barry Rogers – trombone (2, 6, 9)
 Randy Brecker – trompet (2, 7)
 Alan Rubin – trompet (2, 4, 6, 7, 9)
 Howard Johnson – tuba (2, 6, 9)
 Peter Gordon – valthorn (4, 7)
 George Marge – obo (4, 7)
 Linda McCartney – korvokal (2, 3)
 Paul McCartney – korvokal (2, 3)
 Carly Simon – korvokal (2-6)
 Peter Asher – korvokal (4, 6)

Produksjon 
 Produsent – David Spinozza
 Lydteknikar og miksing av Harry Maslin 
 Assisterande lydteknikar – Blaise Castellano og David Henson
 Design – Rod Dyer
 Fotografi – Richard Avedon

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walking Man» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Album produserte av David Spinozza
James Taylor-album
Warner Bros. Records-album
Peter Gordon

Peter Gordon () er ein amerikansk eksperimentell komponist og musikar, viss musikk har så ulike innverknader som jazz, opera, rock og verdsmusikk. Han har gitt ut fleire album, og har òg komponert film- og teatermusikk.

Gordon tok ein BA i komposisjon ved University of California i San Diego, der han studerte med Kenneth Gaburo og Roger Reynolds. Han tok ein MFA ved Mills College Center for Contemporary Music, der han studerte med Robert Ashley og Terry Riley.

I tillegg til sitt eige arbeid, og det med sitt Love of Life Orchestra, har han medverka på eller komponert musikk til album av Laurie Anderson, Suzanne Vega, David Johansen, Elliott Murphy, The Flying Lizards, David Van Tieghem, Lawrence Weiner og Arthur Russell.

I 2007 brukte James Murphy og Pat Mahoney frå LCD Soundsystem Gordon sine klassiske Downtown-låtar «Beginning of the Heartbreak» og «Don't Don't» til å opna og avslutta sin svært anerkjende dansemiks FabricLive.36.

I 2008 vart eit utdrag av operaen hans (med artisten Lawrence Weiner) «The Society Architect Ponders the Golden Gate Bridge» gitt ut på samlealbumet Crosstalk: American Speech Music (Bridge Records) produsert av Mendi + Keith Obadike. Gordon skreiv musikken til det serielle mysteriedramaet The Necklace, presentert av The Talking Band. Han jobba òg med musikken til Desperate Housewives.

I 2010 gav DFA Records ut remiksar av Gordon av «Beginning of the Heartbreak/Don't Don't» og «That Hat», skrive saman med Arthur Russell.

Peter Gordon er for tida busett i New York City, og er professor i musikkteknologi ved Bloomfield College.

Diskografi
 Eighteen (Foom, 2018)
 Trust In Rock (med «Blue» Gene Tyranny, Unseen Worlds, 2019)
 Same Language, Different Worlds (med Tim Burgess, O Genesis, 2016)
 Symphony 5 (Foom, 2015)
 The Yellow Box (med David Cunningham, Piano, 1996)
 Quartet (New Tone Records, 1995)
 Still Life and the Deadman (med The Balanescu String Quartet, Newtone, 1994)
 Geneva and Extended Niceties, med The Love of Life Orchestra (Newtone, 1992)
 Perfect Lives (med Robert Ashley et al., Lovely Music, 1991)
 Leningrad Xpress (Newtone, 1990)
 Brooklyn (CBS Masterworks, 1987)
 Otello (ROIR, 1987)
 Innocent (CBS Masterworks, 1986)
 Secret Pastures (Artservices, 1984)
 Westmusik, med Thomas Fehlmann (Zickzack Records, 1983)
 Deutsche Angst, med Lawrence Weiner (Les Disques du Crépuscule, 1982)
 Star Jaws (Lovely Music, 1978)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Gordon (composer)» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 

Musikarar frå New York City
USA-amerikanske jazzkomponistar
USA-amerikanske filmmusikk-komponistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske klarinettistar
USA-amerikanske eksperimentelle musikarar
Bessie Award-vinnarar
Gorilla av James Taylor

Gorilla er det sjette studioalbumet til den USA-amerikanske songaren og låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i mai 1975 og vart meir vellykka enn Walking Man, hans førre utgiving. To albumspor kom ut som singlar, «Mexico» og «How Sweet It Is (To Be Loved By You)», som nådde topp fem på Billboard-lista. Dette skulle bli det nest siste album til Taylor med nytt materiale for Warner Bros. Records, hans siste var In the Pocket. På mange måtar viste Gorilla Taylor si elektriske, lettare side som kom fram på Walking Man. Songen «Sarah Maria» handlar om dotter hans Sally (fødd Sarah Maria Taylor 7. januar 1974). Hans dåverande kone Carly Simon var med på «How Sweet It Is (To Be Loved By You)», opphavleg spelt inn av Marvin Gaye. Jimmy Buffett spelte inn «Mexico» i 1995 på albumet hans Barometer Soup og framførte «Lighthouse» under sin Salty Piece of Land-turné i 2005.

Innhald
Alle songar av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, akustisk gitar (1, 2, 4, 5, 7-11), elektrisk gitar (1), harmonivokal (2, 4, 5, 10, 11), arrangement (4), ukulele (5)
 Clarence McDonald – Fender Rhodes (2, 3, 6, 7), akustisk piano (3, 6)
 Nick DeCaro – trekkspel (4, 7, 11), strykearrangement 
 Randy Newman – orgel (8)
 Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1, 3, 6)
 Al Perkins – pedalsteelgitar (2, 10)
 David Grisman – mandolin (5, 11)
 Arthur Adams – elektrisk gitar (7)
 Lowell George – elektrisk gitar (9), harmonivokal (9)
 Leland Sklar – bass (1, 3, 7, 8, 11)
 Willie Weeks – bass (2, 5, 6, 9)
 Russ Kunkel – trommer (1, 3, 7, 8, 10), shaker (1), tamburin (3), perkusjon (7), conga (10)
 Andy Newmark – trommer (2, 5, 6, 9)
 Jim Keltner – trommer (3)
 Milt Holland – perkusjon (1, 2, 9), vindklokke (10)
 Victor Feldman – perkusjon (9, 10), marimba (11)
 Gayle Levant – harp (1, 2, 10)
 David Sanborn – saksofon (3, 6)
 Jules Jacob – klarinett (5, 10), obo (10)
 George Bohanon – trombone (7)
 Chuck Findley – trompet (7)
 David Crosby – harmonivokal (1, 8)
 Graham Nash – harmonivokal (1, 8)
 Carly Simon – harmonivokal (3)
 Valerie Carter – harmonivokal (9)

Produksjon 
 Produsentar – Russ Titelman og Lenny Waronker
 Lydteknikar, miksing og mastering av Lee Herschberg
 Ekstra lydteknikar – Donn Landee
 Assisternade lydteknikar – Loyd Clifft
 Cover og design – Mike Salisbury 
 Fotografi – Norman Seeff

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gorilla (James Taylor album)» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
James Taylor-album
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Russ Titelman
Warner Bros. Records-album
Suppiluliuma I

Suppiluliuma I var konge av Hettittriket kring 1350–1322 f.Kr. Son og etterfylgjar Mursili II er ei viktig kjelde til kunnskap om Suppiluliuma I.

Suppiluliuma I døydde av pest som mogelegvis kom med egyptiske krigsfangar etter krigen Suppiluliuma byrja som hemn for drapet på son sin Zannanza. Suppiluliuma fekk bod frå dronninga av Egypt om at ho ynskte å gifta seg med ein av sønene hans, og Suppiluliuma valde Zannanza. Zannanza vart drepen på veg til Egypt og Suppiluliuma var overtydd om at egyptarane stod bak. Det er ikkje kjent kven som stod bak drapet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Hettittane
Folk frå 1300-talet fvt.
Shower the People

«Shower the People» er ein song av James Taylor og opningssporet på albumet hans In the Pocket frå 1976.

Mottaking
Cash Box sa at songen er «ein meiningsfull ballade som vil bli mykje spelt på FM-radio» og sa vidare at han har «ein måte med melodi og frasering» som liknar på andre Taylor-songar.

Medverkande
James Taylor – solovokal, harmonivokal, akustisk gitar
Carly Simon – harmonivokal
Danny Kortchmar – elektrisk gitar
Leland Sklar – bassgitar
Russ Kunkel – trommer, perkusjon
Victor Feldman – klokkespel, vibrafon
Clarence McDonald – Fender Rhodes, orgel
Nick DeCaro – orgel

Salslister
«Shower the People» nådde 22. plassen på Billboard Hot 100-lista i USA den hausten, og heldt seg på topp 40 i åtte veker. Han toppa òg Easy Listening-lista i ei veke, for tredje gong for Taylor, etter «You've Got a Friend» frå 1971 og «How Sweet It Is (To Be Loved by You)» frå 1975.

I Canada nådde ikkje songen opp på topp 40 på poplista, men han nådde førsteplassen på Adult Contemporary-hitlista.

Andre versjonar
Den kristne rockesongaren Mylon LeFevre spelte inn songen med bandet sitt Broken Heart i 1990 på albumet Crank It Up. Dei gav han ut på singel og versjonen deira nådde fjerdeplassen på CCM Magazine sine Christian AC og Christian CHR-hitlister.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shower the People» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
James Taylor-songar
Glen Campbell-songar
Songar skrivne av James Taylor
Songar produserte av Lenny Waronker
Songar produserte av Russ Titelman
Warner Bros. Records-singlar
Woman's Gotta Have It av Bobby Womack

«Woman's Gotta Have It» er ein song skriven av Darryl Carter, Bobby Womack og Linda Womack. Songen vart spelt inn i American Sound Studio i Memphis i Tennessee.

Bakgrunnen til songen
Ideen til songen kom frå ein ekteskapeleg situasjon som Darryl Carter kjende til der kona var i ferd med å «tippa ut» på ein ukjenslevar ektemann. Carter og Linda Womack (dotter av Sam Cooke og tidlegare stedotter av Bobby Womack som seinare gifta seg med broren hans, Cecil) skreiv opphavleg songen med Jackie Wilson i tankane.

Salsliste
Singelen kom frå albumet til Bobby Womack Understanding frå 1972, og han gjekk til topps på R&B-lista og nådde ein 60. plass på poplista i USA.

Wendy Matthews-utgåva

Den australske artisten Wendy Matthews gav ut ein versjon av songen i januar 1991 som den andre singelen frå det første soloalbumet sitt, Émigré. Songen nådde ein 34. plass på ARIA Charts.

Innhald
CD/7"-singel 
 «Woman's Gotta Have It» - 4:21
 «Acid Rain» - 3:27

12"-singel
 «Woman's Gotta Have It» (Club Mix) 
 «Acid Rain» 
 «Woman's Gotta Have It» (Club Dub) 
 «Token Angels»

Salslister

Andre versjonar
Songen vart seinare spelt inn av James Taylor og inkludert på albumet hans In the Pocket. Rolling Stone-kritikaren Kit Rachlis skildra denne versjonen som «sløv».  
Songen er òg vorte spelt av Nona Gaye for samleplata 1-800-New FUNK.
The Neville Brothers på Live At Tipitina's, 24th September 1982. 
K-Ci spelte han i 2006 på albumet My Book.
Taylor Hicks i 2009 på albumet The Distance, og Calvin Richardson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Woman's Gotta Have It (song)» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Singlar frå 1991
Singlar frå 1977
Bobby Womack-songar
James Taylor-songar
Wendy Matthews-songar
Songar skrivne av Bobby Womack
Songar skrivne av Linda Womack
Songar produserte av Bobby Womack
United Artists Records-singlar
JT av James Taylor

JT er det åttande studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det vart gitt ut 22. juni 1977 via Columbia Records, og var dermed hans første album for plateselskapet. Innspelinga fann stad frå 15. mars til 24. april 1977 i The Sound Factory i Los Angeles med Val Garay. Produksjonen vart handtert av Peter Asher.

Albumet nådde 4. plassen på Billboard 200 i USA og var det høgast plasserte album hans sidan Mud Slide Slim and the Blue Horizon. Den 31. januar 1997 vart det sertifisert til tre gonger platina av Recording Industry Association of America. Det vart òg nominert til Grammyprisen for årets album, men tapte mot Rumours av Fleetwood Mac.

Albumet gav opphav til fire singlar: «Bartender's Blues», «Handy Man» (den siste topp 10-hitten til Taylor), «Your Smiling Face» og «Honey Don't Leave L.A.». «Handy Man», ein song av Jimmy Jones, nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 og toppa Adult Contemporary og vann Grammyprisen for beste mannlege popsong. «Your Smiling Face», den andre store hitten, nådde 20. plassen på Billboard Hot 100 og sjetteplassen på Adult Contemporary-lista. Plata inneheld òg andre Taylor-klassikarar som «Secret O' Life» og «Terra Nova», spelt inn i lag med den dåverande kona til Taylor, Carly Simon.

Innhald

Medverkande
 James Taylor – solo- og korvokal, akustisk gitar
 Danny Kortchmar – gitar
 Dan Dugmore – steelgitar (spor: 2, 5)
 Dr. Clarence McDonald – klaverinstrument
 Leland Sklar – bassgitar
 Russ Kunkel – trommer, kastanjettar (spor 7), treblokker (spor 9), tamburin og klapping (spor 10)
 Peter Asher – kubjølle (spor 3), kastanjettar (spor 7), cabasa (spor: 7, 9), treblokker (spor 9), tamburin og klapping (spor 10), produsent
 David Sanborn – saksofon (spor 3)
 Red Callender – tuba (spor 10)
 David Campbell – strykearrangement og dirigent (spor: 1, 5), bratsj (spor 2)
 Linda Ronstadt – harmonivokal (spor 5)
 Leah Kunkel – korvokal (spor 7)
 Carly Simon – harmonivokal (spor 10)
Teknisk
 Val Garay – innspeling, miksing
 Doug Sax – mastering
 John Kosh – kunstnarisk leiar, design
 David Alexander – framside, fotografi på utsida
 Jim Shea – bakside, fotografi på innside

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «JT av James Taylor» frå ,  den 7. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1977
James Taylor-album
Columbia Records-album
Album produserte av Peter Asher
Albums arranged by David Campbell
Ski-NM 2023

Noregsmeisterskapen på ski 2023 i nordiske greiner vart avvikla med hopprenn i stor bakke på Lillehammer 5. desember 2022 og på Rena den 8. januar, langrennstevlingar på Gjøvik i tida 19.–22. januar og på Tolga 29.–31. mars, der også kombinertrenna fann stad 29.–30. mars.

Langrenn, menn

10 km klassisk stil 

Dato: 30. mars
Stad: Tolga

15 km fristil 

Dato: 20. januar
Stad: Gjøvik

50 km

Dato: 31. mars
Stad: Tolga

Sprint klassisk 

Dato: 19. januar
Stad: Gjøvik

3 x 10 km stafett 

Dato: 21. januar
Stad: Gjøvik

Langrenn, kvinner

5 km fristil

Dato: 30. mars
Stad: Tolga

10 km fristil 

Dato: 20. januar
Stad: Gjøvik

30 km klassisk 

Dato: 31. mars
Stad: Tolga

Sprint fristil 

Dato: 19. januar
Stad: Gjøvik

3 x 5 km stafett 

Dato: 21. januar
Stad: Gjøvik

Kombinert, menn

Normalbakke/10 km  

Dato: 29. mars
Stad: Tolga

Normalbakke/5 km  

Dato: 30. mars
Stad: Tolga

Kombinert, kvinner

Normalbakke/5 km  

Dato: 29. mars
Stad: Tolga

Normalbakke/2,5 km  

Dato: 30. mars
Stad: Tolga

Skihopping, menn

Storbakke

Dato: 8. januar
Stad: Rena

Skihopping, kvinner

Storbakke

Dato: 5. desember 2022
Stad: Lillehammer

Kjelder

Noregsmeisterskap i 2023
Noregsmeisterskap på ski
Your Smiling Face

«Your Smiling Face» er ein song av James Taylor, først gjeven ut på albumet JT, og så gjeven ut på singel i september 1977. «Your Smiling Face» nådde 11. plassen på Cash Box-lista og 20. plassen på Billboard Hot 100 mot slutten av året. Han nådde 11. plassen på RPM Top Singles-lista i Canada. På Billboard si Adult Contemporary-liste nådde han 6. plassen.

Bakgrunn
Linjer som «Isn't it amazing a man like me can feel this way?» speglar Taylor si overrasking over den nyvunne lykka si i forholdet til Carly Simon. Rolling Stone-kritikaren Peter Herbst skildra han som «skamlaust lukkeleg». Ifølgje Taylor-biografen Timothy White vart likevel songen skriven til Taylor og Simon si då tre år gamle dotter Sally. White skildra songen som ein «pop -sonette». Billboard Magazine skildra songen som ein «sterk oppfølgjar» til «Handy Man» og meinte melodien var «livleg» og «smittsam». Taylor skildra songen som ein «god, letthjarta popkjærleikssong». Cash Box sa at «litt finurleg stemmegymnastikk som tilfører det avgjerande personlege preget». Herbst rosar vokalen til Taylor for å vera «ein ganske overbevisande rocksongar» på songen.

«Your Smiling Face» var eit fast innslag på konsertane til Taylor, men han måtte forlata songen ei stund då han gjekk gjennom ein periode der han hadde problem med å nå falsetttonane.

Medverkande
James Taylor – solovokal, akustisk gitar
Danny Kortchmar – elektrisk gitar
Leland Sklar – bassgitar
Dr. Clarence McDonald – piano
Russell Kunkel – trommer
David Campbell – strykearrangement, dirigent

Salslister

Vekeslister

Årslister

Populærkultur
 Songen vart brukt i filmen FM frå 1978, med Michael Brandon og Eileen Brennan i hovudrollene.  
Han vart parodiert i South Park-episoden «Fat Camp» som «The Prostitute Song».
 I Sesame Street song Taylor ein parodi av songen til Oscar the Grouch med tittelen «Whenever I See your Grouchy Face».
 Traileren til Adult Swim-programmet Smiling Friends bruker songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Your Smiling Face» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1977
James Taylor-songar
Songar skrivne av James Taylor
Songar produserte av Peter Asher
Columbia Records-singlar
Songar frå 1977
Songar om smil
Flag av James Taylor

Flag er det niande studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut 1. mai 1979 med songar («Millworker», «Brother Trucker») frå musikken Taylor skreiv for Stephen Schwartz-musikalen Working for Broadway, basert på boka til Studs Terkel.

Albumet vart ikkje godt motteke, men det gav ein hit i Taylor sin coverversjon av Gerry Goffin-Carole King-komposisjonen «Up on the Roof», som var siste topp 40-hitten Taylor oppnådde som soloartist. 

«Rainy Day Man», som opphavleg var med på det sjølvtitulerte debutalbumet til Taylor, vart spelt inn på nytt for albumet.

Signalflagget som utgjer coveret på albumet er «O (Oscar)», som står for mann over bord.

I episoden 12. mai 1979 av Saturday Night Live var Taylor den musikalske gjesten, og framførte tre songar frå albumet, «Up on the Roof», «Millworker» og «Johnnie Comes Back».

Innhald
Alle songane av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, akustisk gitar, korvokal (1, 3-6)
 Don Grolnick – clavinet (1-3, 5), elektrisk piano (1, 5, 7, 8, 11, 12), orgel (4, 7, 8, 12), ARP String Ensemble (5), akustisk piano (9), harmonium (9), sko (9)
 Ralph Schuckett – orgel (2)
 Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1-5, 7, 8, 10, 12)
 Waddy Wachtel – elektrisk gitar (2, 10), akustisk gitar (4)
 Dan Dugmore – pedalsteelgitar (5)
 Leland Sklar – bass (1-8, 10-12)
 Russ Kunkel – trommer (1-8, 10-12), kubjølle (3), timbales (3), conga (11)
 Steve Forman – tamburin (2), timbales (2), Mazda phone (5), kubjølle (7), conga (8), waterphone (8)
 Peter Asher – timbales (4), shaker (5), korvokal (7)
 David Sanborn – saksofon (4)
 Jesse Levy – cello (9)
 Louise Schulmann – bratsj (9)
 David Spinozza – strykearrangement og dirigent (3)
 Arif Mardin – strykearrangement og dirigent (10)
 Larry Touquet – celledøreffektar (12)
 Graham Nash – korvokal (1)
 Alex Taylor – korvokal (5)
 Carly Simon – korvokal (7)
 David Lasley – korvokal (8)
 Arnold McCuller – korvokal (8)

Produksjon 
 Produsent – Peter Asher
 Lydteknikar – Val Garay
 Assisterande lydteknikar – Lincoln Clapp og George Ybarra
 Mastering av Doug Sax i The Mastering Lab (Hollywood, California).
 Kunstnarisk leiar og design – John Kosh
 Fotografi – Mark Hanauer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Flag (James Taylor album)» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
James Taylor-album
Album produserte av Peter Asher
Columbia Records-album
Gerhard Stöck

Gerhard Stöck  () var ein tysk friidrettsutøvar som tevla i spyd og kulestøyt.

Under Sommar-OL 1936 i Berlin vann han gull i spydkast med eit kast på 71,84 meter. Han deltok òg i kulestøyt, og her tok han bronsemedaljen med eit støyt på 15,66.

Kjelder 
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Gerhard Stöck» frå , den 8. april 2023. 

Tyske spydkastarar
Tyske kulestøytarar
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1936
Tyske deltakarar under sommar-OL 1936
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1936