kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
François Louis de Rousselet-Châteaurenault

François Louis de Rousselet, marquis de Châteaurenault () var ein fransk viseadmiral, marskalk av Frankrike og adelsmann. 

I ungdomen kjempa han i slaget ved the Dunes i 1658 mot spanjolane. I 1661 gjekk hann i den franske marinen og utmerkte seg i erobringa av Jijel under François de Vendôme de Beaufort (23. juli 1664).

I 1672 vart han kaptein på sitt eige skip og kjempa i Middelhavet mot sjørøvarar frå Salé. I 1673 leia han ein skvadron i Nordsjøen og kjempa mot Michiel de Ruyter i 1675. I 1677 segla han langs spanskekysten med berre seks skip og klarte å stå imot eit åtak frå ein flåte av 25 nederlandske skip under Cornelis Evertsen den yngre.

Under niårskrigen gjekk han i land med ein fransk arme i Irland etter å ha slått admiral Herbert i slaget ved Bantry Bay. Eit år seinare, etter ekspedisjonen mislukkast, evakuerte han den franske armeen i tillegg til 18 000 irar. 

Han kjempa så i slaget ved Beachy Head i 1690 og slaget ved Lagos i 1693.

De Châteaurenault vart viseadmiral i 1701 og kommanderte den franske flåten under slaget ved Vigobukta (1702). Flaggskipet hans «La Forte» vart sett i brann under slaget. 

Han vart guvernør i Bretagne i 1704.

Merknadar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «François Louis de Rousselet, Marquis de Châteaurenault» frå ,  den 28. mai 2011.

Bakgrunnsstoff 

Franske admiralar
Fransk adel
Chateaurenault
Chateaurenault
Den Heilage Ande-ordenen
Jean du Casse

Jean Baptiste du Casse () var ein fransk sjørøvar og admiral.

I ungdommen fekk han ikkje lov til å gå inn i den franske marinen fordi foreldra var hugenottar. Han gjekk då inn i slavehandelen med Compagnie de Sénégal, og segla mellom Afrika og Karibia. Med pengane han tente på slavehandelen kjøpte han eit skip i Saint-Domingue og kapra eit fullasta nederlandsk skip. Han segla til Frankrike og tilbaud halve byttet til krona. For dette vart han utpeikt til løytnatn i den franske marinen av Ludvig XIV.

I 1687 prøvde han å erobre Elmina; i juni 1689 gjekk han til åtak på Berbice og Fort Zeelandia i Surinam.

I 1691 vart han utpeikt som guvernør på Saint Domingue, og fekk respekt hos sjørøvarane på øya. Dei neste månadane plyndra han engelske koloniar i nærleiken, mellom anna Port Royal som nettopp hadde vorte råka av eit kraftig jordskjelv.

I 1697, under Baron de Pointis plyndra han Cartagena, men fekk ikkje femtedelen av byttet som han vart lova. Han segla så til Frankrike og kravde sin del frå kong Ludvig XIV personleg. Han og mennene hans fekk 1,4 millionar franc i kompensasjon. I tillegg vart han forfremma til admiral og slått til riddar i Saint Louis-ordenen.

I 1702 slo han John Benbow nær Santa Marta i det som er vorte kjend som kamphandlina i august 1702.

I 1704 kjempa han i avantgarden på «Intrépide» i slaget ved Vélez-Málaga.

I 1708, under spansk teneste, kommanderte han den spanske sølvflåten under den årlege reisa og tapte få mann. For dette fekk han ordenen av det gylne skinnet, den høgaste utmerkinga ein kan få i Spania. 
I 1714 kommanderte han den franske flåten under omleiringa av Barcelona.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jean du Casse» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Bayonne
Franske admiralar
Franske sjørøvarar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Saint Louis-ordenen
Ordenen av det gylne skinnet
Franske slavehandlarar
Jacques Cassard

Jacques Cassard () var ein fransk marineoffiser og sjørøvar.

Liv og virke 
Cassard byrja karrieren som sjømann 14 år gammal på eit handelsskip som familien eigde. I januar 1697 gjekk han inn i den franske marinen på bombeskipet «Éclatante».

I 1700 var Cassard kaptein på eit handelsskip. Året etter braut den spanske arvefølgjekrigen ut og Cassard starta som sjørøvar. I 1705 var han kaptein på sjørøvarskipet «Saint Guillaume» og kapra 12 handelsskip og raida Cork. To år seinare kapra han 13 handelsskip med «Duchesse Anne» og fekk ein grad i marinen. 

I 1709 vart Cassard forfremma til kommandant og fekk i oppgåve om å eskortere ein matkonvoi på 25 skip ombord på «Éclatant» med 68 kanonar. Den 29. april, med støtte frå «Sérieux», slo han fem engelske skip og konvoien kom trygt fram til Marseille.

Året etter leia Cassard ein skvadron som eskorterte ein konvoi til Smyrna som hadde vore blokkert i Siracusa av ein britisk flåte. Han kapra HMS «Pembroke» i slaget ved Siracusa. Konvoien nådde Toulon.

I desember 1711 fekk Cassard kommando over ein seks skip stor skvadron og sette i gang eit tokt der han raida engelske, nederlandske og portugisiske koloniar på Kapp Verde-øyane og i Karibia. 

Cassard pensjonerte seg i 1731. I 1736 vart han erklært sinnsjuk etter å ha fornærma kardinal de Fleury og vart halden innesperra i Ham, der han døydde fire år seinare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacques Cassard» frå ,  den 28. mai 2011.

Bakgrunnsstoff 

Franske sjørøvarar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Folk frå Nantes
Saint Louis-ordenen
Sint Eustatius

Sint Eustatius (òg kjent som Saint Eustace og Statia) er ei øy i Karibia som høyrer til Nederland. Øya har status som nederlandsk kommune med særstatus. Sint Eustatius utgjorde til 10. oktober 2010 ein del av Dei nederlandske Antillane. Øya ligg austom Dei amerikanske Jomfruøyane, har ein folkesetnad på 2768, og er kalla opp etter den katolske helgenen Eustachius. Hovudstaden til øya er Oranjestad.

Historie 
Øya vart oppdaga av Kristoffer Columbus i 1493 og fleire land gjorde krav på øya i dei neste 150 år. I 1636 vart øya kolonisert av Det nederlandske Vestindiske kompaniet, som anla sukkerplantasjar på øya.

På 1700-talet vart øya kjent som Golden Rock då økonomien fekk eit kraftig oppsving på grunn av at øya ignorering våpen- og handelsembargoen mellom stormaktene, som på den tida var i krig mot kvarandre om blant anna herredømet i Karibia.

Sidan øya selde våpen og ammunisjon til alle som kunne betale, var øya ein av dei få stadene Dei tretten koloniane kunne få kjøpt våpen. Det gode tilhøvet mellom Sint Eustatius og USA førte til ein episode der kommandør De Graaff på øya vedtok å svare på salutt frå det amerikanske skipet USS «Andrew Doria» som vitja øya 16. november 1776. USA gav denne salutten stor publisitet sidan øya de facto hadde anerkjent sjølvstendet til USA.

Storbritannia tok ikkje denne hendinga alvorleg, men fortsette protesten sin mot handelen mellom øya og USA. Handelen mellom desse to var hovudårsaken til han den fjerde engelsk-nederlandske krigen, som vart katastrofal for nederlandsk handel.

Storbritannia okkuperte Sint Eustatius den 3. februar 1781. Kommandør de Graaff som på det tidspunktet ikkje var klår over krigserklæringa, såg raskt at han ikkje kunne kjempe imot angrepsmakta og overgav øya til den britiske admiralen George Brydges Rodney. Ti månader etterpå vart øya erobra av Frankrike, som var i allianse med nederlendarane. Nederland fekk kontroll over øya i 1784.

I sine velmaktsdagar hadde Sint Eustatius ein folkesetnad på opptil 20 000. I tida etter har folketalet gradvis falle ned til 3600.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sint Eustatius» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
"Kva for eit århundre er dette?" Skisse av paradoksitalitetens ethos, Sint Eustatius, Nederlandske Antiller. Stein Erik Johansen. I: Sosialantropologisk institutt, NTNU: Identitetsdannelse, identitetsforhandling og identitetsuttrykk. Trondheim: Tapir Akademiske Forlag, 2003.

Bakgrunnsstoff 
 LonelyPlanet.com - Kart og informasjon

Øyar i Dei nederlandske Antillane
Dei små Antillane
Nasjonalidrettar

Nasjonalidrettar er idrettar rekna som nasjonalsymbol ved at dei verker spesielt samlande på ein nasjon eller har ein særskild plass i kulturen deira.

Offisielle nasjonalidrettar
Fylgjande land har offisielle nasjonalidrettar. Det treng likevel ikkje tyde på at idrettane er dei mest utøvde eller populære åt dei respektive landa.

Argentina: , polo-liknande spel, nasjonalidrett sidan 1953
Bangladesh: , ein kampidrett for lag, nasjonalidrett sidan 1972
Chile: , nasjonalidrett sidan 1962
Colombia: Tejo, eit spel der ein kastar metallskiver mot mål, nasjonalidrett sidan 2000
Canada: , sommar-nasjonalidrett, ishockey, vinter-nasjonalidrett, båe sidan 1994
 India: Landhockey
Mexico: , ein rodeoaktigsport, nasjonalidrett sidan 1933
Sri Lanka: Volleyball, nasjonalidrett sidan 1991
Uruguay: Destrezas criollas, nasjonalidrett sidan 2006

Ålment godtekne nasjonalidrettar
Idrettar ålment rekna som nasjonalsymbol.

 Afghanistan: Buzkashi
 Anguilla: Yachtlaup
 Argentina: Fotball
 Antigua og Barbuda: Cricket
 Barbados: Cricket
 Bermuda: Cricket
 Bhutan: Bogeskyting
 Brasil: Fotball
 Kina (FRK): Bordtennis
 Colombia: Fotball
 Cuba: Baseball
 Den dominikanske republikken: Baseball
 England: Fotball
 Finland: Pesäpallo
 Grenada: Cricket
 Guyana: Cricket
 Island: Glíma
 India: Cricket
 Irland: Gæliske spel
 Jamaica: Cricket
 Latvia: Basketball (sommar), ishockey (vinter)
 Litauen: Basketball
 New Zealand: Rugby union
 Noreg: Langrenn
 Pakistan: Landhockey
 Papua Ny-Guinea: Rugby league
 Peru: Paleta Frontón
 Skottland: Golf
 Slovenia: Alpin skiidrett
 Sverige: Langrenn
 Thailand: Muay thai
 USA: Baseball
 Wales: Rugby union

Referansar
Delar av denne artikkelen bygger på «National sport» frå ,  den 28. mai 2011.  
Delar av denne artikkelen bygger på «Nationalsport» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Idrett
Nasjonalsymbol
Quebec-toktet

Quebec-toktet eller Walker-toktet til Quebec var eit britisk forsøk på å angripe Québec i 1711 i Dronning Anne-krigen, den nordamerikanske delen av den spanske arvefølgjekrigen. Det mislukkast etter eit skipsforlis i Saint Lawrence-elva den 22. august 1711, då sju transportskip og eit lagerskip forliste og 850 soldatar drukna. Katastrofen var på denne tida ei av dei mest alvorlege sjøulukkene i britisk historie.

Toktet var planlagt av administrasjonen til Robert Harley, og basert på planar som opphavleg var lagt fram i 1708. Harley ønskte å utføre toktet som ein del av ei større endring i britisk militærpoiltikk, der dei skulle legge vekt på styrken deira til sjøs. Kommandantane for toktet, admiral Hovenden Walker og brigadegeneral John Hill, vart valde ut frå den politiske ståstaden deira og sambanda deira til krona, og planane vart haldne hemmelege sjølv for admiralitetet. Trass i løyndomen klarte franske agentar å finne ut kva britiane planla og åtvare styresmaktene i Québec.

Toktet var venta å få alle forsyningar frå Boston, hovudstaden i provinsen Massachusetts Bay, men byen var ikkje førebudd då dei kom fram og styresmaktene måtte skrape saman forsyningar for tre månader. Admiral Walker hadde òg vanskar med å få tak i erfarne rormenn og nøyaktige sjøkart for å segle i farvatnet i nedre delen av Saint Lawrence. Toktet nådde Saint Lawrence-bukta utan vanskar, men tåke, vanskelege straumforhold og sterk vind gjorde at flåten dreiv mot nordsida av Saint Lawrence nær ein stad som i dag heiter Pointe-aux-Anglais, der skipa forliste. Etter katastrofen avbraut Walker toktet og reiste attende til England. Sjølv om toktet var mislukka, heldt Harley fram å realisere «blue water»-politikken sin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Quebec Expedition» frå ,  den 29. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjøslag i den spanske arvefølgjekrigen
Québec 1711
Québec 1711
Québec
Ny-Frankrike
Rolf Åge Berg

Rolf Åge Berg () i Stjørdal er ein tidlegare skihoppar og hopptrenar frå Vassbygda i Stjørdal kommune i Nord-Trøndelag. Han representerte Idrettslaget Stjørdals-Blink og treningsgruppa Trønderhopp.

Karriere 
Berg var med på det norske hopplandslaget frå 1983, og debuterte i verdscupen den 30. desember 1983. Han vann NM i stor bakke i 1984, og kom på 2. plass i normalbakken. Berg kom på 5. plass i normal bakke under vinter-OL 1984 i Sarajevo.

1986-sesongen vart hans beste og hans siste som skihoppar. Han kom på tredjeplass i Bischofshofen under den tysk-austerrikske hoppveka den 6. januar 1986, og vart nummer fem samanlagt i hoppveka. 19. februar vann han verdscuprennet i St. Moritz i Sveits, hans einaste verdscupsiger. Under NM i 1986 vann han sølvmedaljen i både stor bakke og normal bakke.

Under VM i skiflyging 1986 i Kulm mista Berg kontrollen over skia etter sterkt luftpress ovanfrå. Han vart frakta til sjukehus med hjerneskaking, skamslått skulder og brot på korsbandet i det venstre kneet. Etter fallet vart han erklært 12 prosent invalid, og slutta som aktiv skihoppar. Trass i at han ikkje kunne fullføre sesongen, vart han nummer åtte i den totale verdscupen. 

Berg har seinare vore trenar, jamnast i Trønderhopp, men også trenar for mellom andre Espen Bredesen og Vegard Sklett, samt landslagstrenar i midten av 1990-åra.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1983: Nr 8 i Holmenkollen
1984: Nr 5 i normalbakken i OL Sarajevo. Nr 5 i Holmenkollen
1985: Nr 4 i Örnsköldsvik
1986: Siger i St. Moritz, ein andreplass og ein tredjeplass

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1982: Nr 12 i storbakken på Rena
Ski-NM 1983: Nr 9 i normalbakken i Mo i Rana
Ski-NM 1984: Gullmedalje storbakken i Meldal, sølvmedalje i normalbakken på Kongsberg
Ski-NM 1985: Nr 6 både i normalbakken i Bardu og i storbakken i Bærum
Ski-NM 1986: Sølvmedalje både i normalbakken på Vang og i storbakken i Oslo
Ski-NM 1987: Nr 5 i normalbakken i Sprova
Ski-NM 1988: Nr 11 i storbakken på Rena

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
Rolf Åge Berg i olympedia.org

Norske skihopparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1984
Skihopparar under vinter-OL 1984
Folk frå Stjørdal
Hans Olav Sørensen

Hans Olav Sørensen () i Selbu) er ein norsk tidlegare skihoppar som var medlem av IL Mebonden.

Han slo gjennom i 1964-sesongen. I den tysk-austerrikske hoppveka 1963/64 kom han på 5. plass i Oberstdorf, og vart nummer 10 samanlagt. I Vinter-OL 1964 vart han nummer 8 i normalbakken. Seinare i sesongen vann han bronsemedaljen under noregsmeisterskapen på Voss, siste året det vart tevla i ein bakke i NM.

I NM 1966 tok han sølvmedalje i storbakken og bronsemedalje i normalbakken i 1966, begge på Rena. Bjørn Wirkola var klar vinnar i begge renna, Sørensen kom 0,1 poeng bak Toralf Engan i normalbakken. Tidlegare i sesongen kom han på sjuandeplass samanlagt i den tysk-austerrikske hoppveka. Han fekk plass i den norske troppen til ski-VM i Oslo, der han vart nummer 26 i storbakken.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1964: Nr 8 i OL Innsbruck. Nr 5 i Bischofshofen, nr 6 i Kiruna 
1966: Nr 7 i Bischofshofen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1961: Nr 9 i Trondheim
Ski-NM 1963: Nr 8 i Rælingen
Ski-NM 1964: Bronsemedalje på Voss
Ski-NM 1965: Nr 4 i storbakken i Bærum
Ski-NM 1966: Sølvmedalje i stor bakke og bronsemedalje i normal bakke, begge på Rena
Ski-NM 1967: Nr 6 i storbakken på Voss

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske skihopparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Skihopparar under vinter-OL 1964
Folk frå Selbu
Louis François de Boufflers

Louis François, Duc de Boufflers, Comte de Cagny () var ein fransk marskalk.

Liv og virke
Han gjekk inn i militærteneste i 1663 i omleiringa av Marsal, og vart oberst for ein dragonskvadron i 1669. I erobringa av Lorraine (1670) tente han under marskalk de Créqui. I Holland tente han under Henri de la Tour d'Auvergne, Vicomte de Turenne, og utmerkte seg over med dugleik og mot, go då Turenne vart drepen av ei kanonkule i 1675, kommanderte han baktroppen under tilbaketrekkinga til den franske armeen. Han var alt ein brigadegeneral og i 1677 vart han maréchal de camp.

Han tente gjennom fleire felttog på denne tida og vart stadig forfremma og i 1681 vart han generalløytnant. Han kommanderte den franske armeen ved Moselle, som opna niårkrsigen med ei rekkje sigrar. Den 15. oktober 1688 tok han den viktige festninga Mainz, Aureum caput regni,  med 20 000 soldatar, før han leia eit korps til Sambre, og forsterka François Henri de Montmorency, Duc de Luxembourg kvelden før slaget ved Fleurus (1690).

I 1691 var han generalløyntant direkte under kongen sjølv, og under omleiringa av Mons vart han skadd i eit åtak på byen. Han var til stades med kongen under omleiringa av Namur i 1692, og tok del i sigeren ved Steinkirk. for tenestene sine vart han i 1692 forfremma til fransk marskalk og i 1694 vart han hertug.

I 1694 vart han utpeikt til guvernør i Franske Flandern og i byen Lille. Han vart sjølv omleira i Namur i 1695, og overgav seg først etter å ha tapt 8 000 av 13 000 mann. Han deltok i konferansen som enda krigen med freden i Ryswick.

Under den neste krigen, den spanske arvefølgjekrigen, då Lille var truga med omleiring av John Churchill, 1. hertug av Marlborough og prins Eugène av Savoie, vart Boufflers utpeikt som kommandant, og klarte å stå imot i tre månader. 

Han vart æra og løna av kongen for forsvaret sitt av Lille, der han gjekk av som sigerherre. Sjølv fienden sette så stor pris på forsvaret hans at han fekk lov å diktere sine eigne vilkår i kapituleringa. I 1708 vart han fransk adeleg. I 1709 var truga av invasjon, tilbaud Boufflers seg å tene under hans underordna Claude-Louis-Hector de Villars, og var med han i slaget ved Malplaquet. Her synte han stor dugleik, og etter Villars vart skadd leia han tilbaketrekkinga til den franske armeen utan å tape verken kanonar eller fangar. Han døydde i Fontainebleau den 22. august 1711.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Louis François, duc de Boufflers» frå ,  den 29. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Oise
Hertugar av  Boufflers
Grevar av Cagny
Franske marskalkar
Franskmenn i den fransk-nederlandske krigen
Franskmenn i niårskrigen
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Fylkesveg 6310

Fylkesveg 6310 går mellom Roan og Utro i Åfjord kommune. Vegen er 2,4 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 11 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Roan
Kommunal veg frå Utro til Eian (1,2 km)

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Åfjord
Edmund Husserl

Edmund Husserl () var ein tsjekkisk matematikar og filosof, grunnleggjar av fenomenologien, ei av dei viktigaste filosofiske retningane i det 20. hundreåret. 

Husserl var fødd i Proßnitz i Mähren.
Han skreiv først ei doktoravhandling om matematikk der han diskuterte psykologiske forklaringar på matematikken. Han innsåg til slutt at han var på veg i feil retning og at matematikken måtte vere ein ideell vitskap. Ideell tyder at kunnskapen er tidlaus, t.d. at vi har ei førestilling om kva ein trekant er uavhengig av konkrete trekantar i kvardagen (store og små, laga av mange ulike material). Denne tankegangen overførte han på logikk og seinare på sosial- og humanvitskapane sitt grunnlag. Dette var fenomenologien, læra om korleis ting naturleg står fram for oss. Fenomenologi tyder då lære (logos) om fenomena («fainomenon» på gresk tyder «det som ovrar seg» eller syner seg for oss).  Det som viser seg for oss er alt som kjem til oss gjennom sanseapparatet og heile kroppen, og Husserl avgrensa det ikkje berre til synet, men brukte ofte synsmetaforar for å forklare filosofien sin. 

I tida frå hundreårsskiftet skriv han då sitt første store verk om desse teoriane og gav det ut i «Logiske undersøkingar» (ty. Logische Untersuchungen). Han gav seinare ikkje ut så mange bøker, men skreiv desto meir. Då han døydde vart det funne over 40 000 stenografiske ark etter han. 

Husserl var lærar på fleire tyske universitet, men vart til slutt professor i filosofi i Universitetet i Freiburg (i Breisgau). På grunn av jødeforfølgingane i Tyskland i  1930-åra vart han stroken av lista over professorar ved universitetet (han var då pensjonist), noko som førte til at han ikkje kunne bruke biblioteket, og han fekk òg publikasjonsforbod og vart tvangsflytta frå huset sitt over i eit mindre husvære. Han døydde før dei systematiske utryddinga av jødane, og familien fekk hjelp til å flykte. 

Husserl hadde fleire kjende studentar, den mest kjende er utan tvil Martin Heidegger som følgde etter Husserl i filosofiprofessoratet. Husserl og Heidegger var for det meste samde, men Heidegger utvikla fenomenologien i ei anna retning enn Husserl, det som seinare vart kalla eksistensialismen. Eksistensialismen er ei retning innan både filosofien og litteraturen. 

Manuskripta etter han vart berga av ein belgisk fransiskanarmunk og forskar, Leo van Breda, som fekk smugla dei til Berlin og vidare frå Berlin til Belgia med diplomatpost og gøymd i eit kloster i Leuven, og det vart skipa eit Husserl-arkiv og studiesenter der. Etter krigen vart dei sakte, men sikkert publisert i skriftserien Husserliana, og publiseringa vart i hovudsak gjort ferdig på 1990-talet med over 40 store bind. 

Det er (2011) ikkje skriven ein bibliografi om Husserl.

Kjelder
 Zahavi, D. (2001). Husserls fænomenologi. Ny, revideret udgave. Gyldendal, København.
 Husserliana-serien  Husserliana: Edmund Husserl Gesammelte Werke  (Kritische edition). Auf Grund des Nachlasses veröffentlicht vom Husserl-Archiv Leuven. Nijhoff, Den Haag 1950 ff., no utgjeven av: Springer, Berlin 2008: 42 bind.

Tyske filosofar
Tyske matematikarar
Skoglemen

Skoglemen, Myopus schisticolor, er eit pattedyr i hamsterfamilien. Det er det einaste dyret i slekta Myopus. Utbreiingsområdet til arten strekkjer seg frå Skandinavia austover til den russiske stillehavskysten og sør til  Mongolia og Kina. I Noreg finst skoglemenet hovudsakleg på Austlandet frå Nordmarka og nordover, dels i Trøndelag og Varanger. Det lever helst i granskog og taiga med mykje mose. Det lever ikkje over tregrensa.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

hamsterfamilien
pattedyr i Noreg
Markmus

Markmus, Microtus agrestis, er eit pattedyr i hamsterfamilien. Markmusa lever i Eurasia, frå Portugal, Storbritannia og Noreg i vest, aust til Bajkalsjøen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

pattedyr i Noreg
hamsterfamilien
Gråsidemus

Gråsidemus, Myodes rufocanus, er eit pattedyr i hamsterfamilien. Gråsidemusa lever i det nordlege Eurasia, frå Noreg i vest, aust til den russiske stillehavskysten og Japan. Ho førekjem frå kysten til nesten 1200 m.o.h. i Skandinavia.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

pattedyr i Noreg
hamsterfamilien