kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
The Kingsmen in Person

The Kingsmen in Person er det første studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Kingsmen, gjeve ut i 1963. Albumet inneheld «Louie Louie», den største hitten til bandet. Jack Ely, songaren på «Louie Louie», deltek ikkje på andre songar på albumet, fordi han slutta før innspelinga starta.

Utgjeving og mottaking

The Kingsmen spelte inn «Louie Louie» i Northwestern Inc. platestudio den 6. april 1963. Etter å ha blitt gjeve ut på Wand, «Louie Louie» gjekk inn på Billboard Hot 100 på ein 83. plass den 9. november og klatra raskt oppover lista. Kingsmen prøvde å utnytte suksessen til songen og valde å gje ut eit heilt album, og det vart reservert konsertar ved nattklubben Chase den 15. og 16. november for å spele inn det som vart «The Kingsmen in Person». Jack Ely, songaren på «Louie Louie», er ikkje med på nokre av dei andre songane på albumet, fordi han slutta før desse vart innspelt. Wand ønskte å få albumet ut raskt for å få med seg julesalet..

Albumet gjekk først inn på Billboard Top LPs den 18. januar 1964, og nådde til slutt 20. plassen. Det låg inne på lista i litt over to år, 131 veker totalt, fram til 1966.

Albumet kom ut både i mono og stereo. I 1993 gav Sundazed Records og Bear Family ut albumet på CD med bonusspora «Haunted Castle», «The Krunch» og «(You Got) The Gamma Goochee».

Innhald

Salslister

Medvrkande
Lynn Easton: vokal, saksofon, trommer
Mike Mitchell: gitar
Don Gallucci: klaverinstrument
Norm Sundholm: bass
Gary Abbott: trommer
Jack Ely: vokal, gitar (berre på «Louie Louie»)
Bob Nordby: bass (berre på «Louie Louie»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Kingsmen in Person» frå ,  den 1. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1963
The Kingsmen-album
Wand Records-album
NM i friidrett 1959

Noregsmeisterskapen i friidrett 1959, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Hamar stadion dagane 14.-16. august 1969. Arrangørar var Hamar Idrettslag og Hedmark Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner, for sistnemnde ei øving meir enn tidlegare då 400 meter var NM-øving for fyrste gong. 

Reidun Buer fekk kongepokal for å ha forbetra den norske rekorden på 200-meter med heile 0,7 sekund, medan Oddvar Krogh sikra seg kongepokal i aller siste omgangen av sleggjekastinga.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 15.8.1959
Arbeiderbladet 17.8.1959

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1959
Idrett i Hamar
Wayne Kramer

Wayne Kramer () er ein amerikansk gitarist, songar, låtskrivar, produsent og filmmusikkomponist.

Kramer vart kjend som tenåring i 1967 då han var med å starte rockegruppa MC5 (Motor City 5) i Detroit. Gruppa var kjende for dei kraftfulle konsertane sine og eit venstreorientert politisk syn. MC5 vart oppløyst i 1972 på grunn av krangling, dopmisbruk og personlege problem. For Kramer førte dette til at han i fleire år sleit med dopmisbruk før han klarte å kvitte seg med problem og kome attende til musikken i 1990-åra.

Rolling Stone har rangert han på 92. plassen på lista si over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Utvald diskografi

Med MC5
 Kick Out the Jams (1969)
 Back in the USA (1970)
 High Time (1971)

Solo
 Death Tongue (1991) Progressive
 The Hard Stuff (1995) Epitaph Records
 Dangerous Madness (1996) Epitaph Records
 Dodge Main (1996) Alive
 Gang War (1996) Sonic
 Citizen Wayne (1997) Epitaph Records
 LLMF (Live Like a Mutherfucker) (1998) Epitaph Records
 Mad for the Racket (2001) MuscleTone
 The Return of Citizen Wayne (2002) MuscleTone
 Adult World (2002) MuscleTone
 More Dangerous Madness (2004) Diesel Motor

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wayne Kramer (guitarist)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad 

Protopunk-artistar
USA-amerikanske punkrockgitaristar
Mudhoney-medlemmar
MC5-medlemmar
Sologitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Detroit
Michael Davis

Michael Davis () var ein USA-amerikansk bassist, songar, låtskrivar og produsent. Han var mest kjend som medlem av MC5 frå 1964 til 1972.

Han spelte bass på dei tre originale albuma til MC5, inkludert debutplata Kick Out the Jams. I 1975-1976 sat Davis fengsel i Kentucky for dopmisbruk.

Då han kom ut av fengsel spelte Davis i det Ann Arbor-baserte kunststøybandet Destroy All Monsters. Sidan spelte han i Blood Orange.

Davis døydde av leversvikt 17. februar 2012, 68 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michael Davis (bassist)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske plateprodusentar
MC5-medlemmar
Protopunk-artistar
USA-amerikanske punkrock-bassistar
Musikarar frå Detroit
Bokbål

Eit bokbål er ein seremoni eller aksjon der bøker vert brente, ofte som ein politisk eller religiøs handling eller ytring. Bokbål kan òg vera uttrykk for meiningssensur i diktatur eller gjennomførast som eit anslag mot «moralsk forfall», «vestleg ytringsfridom» eller andre ikkje-ønskelege tendensar og meiningar. Brenning av bøker gjev i vår tid særleg assosiasjonar til nasjonalsosialistiske bokbål i Hitler-Tyskland.

Offentleg brenning av bøker vert òg kalla autodafé, oppkalla etter den spanske og portugisiske inkvisisjonen sin seremonielle «troshandlinger» , offentlege domsavseiingar og avrettingar av kjettarar, som vart gjort fram til 1700-talet.

Bokbål i historia (utval) 

 212 f.Kr.: Keisar Qin Shi Huangdi av Kina brann historie- og filosofibøker
 10. mai 1933: Nasjonalsosialistenes bokbrenning på Opernplatz i Berlin då blant andre bøkar av Heinrich Mann, Erich Maria Remarque, Karl Marx, Heinrich Heine, Ernst Bloch, Erich Kästner, Hans Bötticher og Sigmund Freud vart brunne.
 Januar 2002: Amerikanske kristne oppfordrar til bokbål av barnebøkene om Harry Pottar.
 I 2010 fekk den amerikanske pastoren og islam-kritikaren Terry Jones stor mediemerksemd då han truga med å brenna 200 eksemplar av Koranen i ei markering av terroråtaka 11. september 2001. Planane vakte internasjonale protestar og opptøyar med fleire dødsfall. 20. mars 2011 og 28. april 2012 gjennomførte han Koran-brenningar, og fleire titals personar vart drepne i dei valdelege protestane som oppstod i visse muslimske grupper etterpå.
 22. februar 2012 brann amerikanske soldatar ved Bagram Air Base i Afghanistan fleire islamske skrifter, mellom dei eksemplar av Koranen, som del av ein opprydding. Hendinga førte til internasjonale protestar og over 40 dødsfall.

Bokbål i Noreg 
I 1997 brann Olav Torheims humoristiske mediastunt «Volda Militante Målungdom» skolebøker på bokmål i protest mot bokmålsdominansen i samfunnet. 

I 2005 brann den unge Høgre-politikaren Harald Victor Hove ein nynorskordliste i protest mot obligatorisk opplæring i sidemål på skulen. Brenninga vart filma for bruk i ein reklamefilm på internett, men vart ikkje publisert på grunn av mykje negativ medieoppslag.

I mars 2006 brann komikeren Otto Jespersen fleire bøker i Ålesund for eit innslag i fjernsynsprogrammet Rikets røst. Innslaget var blant anna ein protest mot Jantelovens sterke stilling i Ålesund. Han brann blant anna Aksel Sandemose si bok En flyktning krysser sitt spor, bøker av Ari Behn og Märtha Louise, falske tusenlappar og Bibelen. Ordføraren i Ålesund, Arve Tonnig, var òg med på bokbålet, men reagerte då Bibelen skulle brennast. Jespersen reiv då ut Det gamle testamentet og heiv det på bålet. Jespersen har òg uttrykt at han hadde lyst til å brenna Koranen, men hadde problem med å få tak i ei utgåve.

Sjå òg 
 Inkvisisjonen
 Fahrenheit 451

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bokbål» frå ,  den 8. mai 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Autodafe omtalt i Nordisk familjebok utgjeve 1876-1899.
 https://www.ba.no/politikk/nazi-valgkamp/s/1-41-1696068

Litteratur
Sensur
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
NM i friidrett 1958

Noregsmeisterskapen i friidrett 1958, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Trondheim stadion dagane 1.-3. august 1958. Arrangørar var Friidrettskrinsane i Sør-Trøndelag. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.

Eilif Fredriksen vart tildelt kongepokal for vinnarhoppet i tresteggropa og Unn Thorvaldsen for norsk rekord i spjutkasting.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 2. august 1958
Arbeiderbladet 4. august 1958

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1958
Idrett i Trondheim
NM i friidrett 1957

Noregsmeisterskapen i friidrett 1957, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Krohnsminde idrettsplas i Bergen dagane 16.-18. august 1957. Arrangørar var friidrettskrinsane i Bergen og Hordaland. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.

Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 100-meterløp og Ernst Larsen for sitt løp på 3000 meter hinder.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 meter

200 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 17.8.1957
Arbeiderbldet 19.8.1957

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1957
Idrett i Bergen
Francis Lee

Francis Henry Lee () var ein britisk-engelsk fotballspelar og forretningsmann frå Westhoughton i Lancashire. Han vart ligameister 1968, FA-cupvinnar 1969 og vinnar av cupvinnarcupen 1970 med Manchester City, samt ligameister 1975 med Derby County. I tida 1968-72 spelte han 27 landskampar for England.

Fotball
Etter nokre sesongar med Bolton Wanderers i 2. divisjon vart Lee i 1967 overført til Manchester City. I sin fyrste sesong med laget frå Manchester vart han ligameister og året etter den 26. april 1969 sigra laget hans 1-0 over Leicester City i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London. Våren 1970 sikra Manchester City seg ligacupokalen med finalesiger 2-1 over West Bromwich etter ekstraomgangar, og den 29. april, på 26-årsdagen til Lee, sende han med eit straffespark laget sitt opp i leiing 2-0 i finalen i cupvinnarcupen mot Górnik Zabrze, ein kamp som enda 2-1. Sommaren 1974 signerte Lee for Derby County. Også med Derby vart han ligameister i sin fyrste sesong, og att på til toppskårar i ligaen. Han la opp i 1976.

Lee fekk sin debut på Englands landslag i desember 1968. Han deltok i tre kampar under VM i fotball 1970 i Mexico, utan å kom på skåringslista. Lee spelte sin 27. og siste landskamp på 28-årsdagen i 1972. Han skåra då Englands mål i EM-kvartfinalen mot Vest-Tyskland som enda med vesttysk triumf 3-1. I alt skåra Lee 10 landslagsmål.

Forretning
Etter han la opp som idrettsutøvar bygde Francis Lee opp F.H. Lee Ltd, eit firma innafor toalettrull-næringa som gjorde han til mangemillionær.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Francis Lee» frå ,  den 16. mai 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester City-spelarar
Bolton-spelarar
Derby-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Påfuglfasan

Påfuglfasan (Polyplectron napoleonis, tidlegare også Polyplectron emphanum) er ein fasan som lever på øya Palawan på Filippinane.

Fuglen er endemisk for Palawan, det vil seia at han berre finst her. Han er rekna som ein sårbar art av IUCN.
Ein rekner med at det finst under 50 000 individ av arten, og at talet er synkande.

Fuglen har kjønnsdimorfisme der hannar har sterkare fargar enn hoer og er større, med ei typisk lengd på 50 cm mot hoene si lengd på 40 cm.
Hannen har ein opprett fjørkam som er mørk på fargen, kvit augebrynsstrek og elles svarte på hovud, underside og rygg. Fjørdrakta på kroppen elles er blågrøn, og halen er spetta og har to rekkjer blågrøne augemerke. Hoa er meir brunleg på farge med svakare merke.

Hoa kan likna på mjaueomnhøne Megapodius cumingii eller jungelhøne (Gallus gallus), men har jamnare brunfarge, lengre hale og kortare føter.

Fuglen er avbilda på seglet til byen Puerto Princesa.

Påfuglfasan er truga av habitattap på grunn av tømmerhogst og anna skogrydding, mellom anna på grunn av gruvedrift, i låglandet på Palawan. Han blir også framleis jakta på nokre stader, sjølv om jakt er ulovleg på heile øya.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 Namn og læte ved Avibase

Fasanfamilien
Dyr på Filippinane
Fuglar i den orientalske regionen
Sus ahoenobarbus

Sus ahoenobarbus (lokalt pagil, babuy og babuy-ramu, engelsk Palawan bearded pig) er ein svineart i slekta Sus som er endemisk for øyane Balabac, Palawan og Calamianøyane på Filippinane.
Dei er 1-1,6 meter lange og rundt 1 meter høge, og veg opptil 150 kg.

Svinet var lenge rekna som ein underart av Borneo-arten Sus barbatus, men under moderne fylogenetikk må han reknast som ein eigen art.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Palawan bearded pig» frå ,  den 16. mai 2018.  
 

Svin
Dyr på Filippinane
Palawan
NM i friidrett 1956

Noregsmeisterskapen i friidrett 1956, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Stavanger stadion i Stavanger dagane 17.-19. august 1956. Rogaland Friidrettskrins var arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.

Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 200-meterløp og Sverre Strandli for sitt bestekast i sleggjetevlinga.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 18. august 1956
Arbiederbladet 20. august 1956

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1956
Idrett i Stavanger
Another Day av Paul McCartney

«Another Day» er ein song spelt inn av Paul McCartney i New York i 1970 under innspelinga for albumet Ram. Sjølv om det var den første singelen Paul McCartney gav ut som soloartist, vart «Another Day» skriven og prøvespelt under innspelinga av Let It Be med The Beatles i 1969. Singelen kom ut 19. februar 1971 i Storbritannia med «Oh Woman, Oh Why» som B-side. Begge desse kom ut i 2012 som bonusspor til Ram.

Historie
«Another Day» er skriven i ein observasjonsstil liknande «Eleanor Rigby». Denny Seiwell, som spelte trommer på Ram, kalla songen «'Eleanor Rigby' i New York City.» Teksten skildrar det triste livet til ei kvinne.

Kona til Paul, Linda McCartney, syng vokalharmoni på songen. McCartney valde å føre opp Linda som medlåtskrivar på meir enn halvparten av songane på Ram, og gjorde dette på «Another Day» òg. Trass i at ho mangla musikalsk erfaring, insisterte han på at Linda hadde vore ein aktiv bidragsytar, og kome med verdifulle forslag til tekst og melodi. Dette vart sidan rekna som forretningsmanøvrar i samband med rettshandlinga etter oppløysinga av The Beatles. I juli 1971 saksøkte Northern Songs and Maclen Music Paul og Linda McCartney for brot på eksklusive rettar om samarbeid på «Another Day». I juni 1972 annonserte ATV at «alle skilnadene mellom dei var løyst venskapleg» og Paul og Linda signerte ein ny sjuårig forlagssavtale mellom ATV og McCartney Music.

McCartney har spelt songen på konsertar fleire gonger i løpet av åra. Første gongen var på verdsturneen hans i 1993 og så for første gong på 20 år i 2013 på Out There Tour.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, korvokal, bassgitar, akustisk gitar, shaker
Linda McCartney – korvokal
David Spinozza – elektrisk gitar
Denny Seiwell – trommer

Salslister
Songen vart ein hit i USA og Storbritannia og nådde femteplassen i USA og andreplassen i Storbritannia i mars 1971. I Australia låg songen ei veke på toppen av singellista I Frankrike gjekk songen òg til topps på singellista.

Vekeslister

Årslister

Salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Another Day (Paul McCartney song)» frå ,  den 18. mai 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1971
Paul McCartney-songar
Debutsinglar frå 1971
Apple Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Frankrike
Nummer-ein-singlar i Japan
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Give Ireland Back to the Irish

«Give Ireland Back to the Irish» er ein song av Wings som kom ut som debutsingelen deira i februar 1972. Songen vart skriven av Paul McCartney og kona Linda som svar til Bloody Sunday den 30. januar det året, då britiske soldatar i Nord-Irland skaut og drap tretten irske republikanske demonstrantar. Wings spelte inn songen bere to dagar seinare i Abbey Road Studios i London. Det var den første songen til bandet med den irske gitaristen Henry McCullough.

«Give Ireland Back to the Irish» vart bannlyst av BBC og andre organisasjonar i Storbitannia og vart heller ikkje spelt på radio i USA. Singelen nådde 16. plassen på UK Singles Chart og 21. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100, men toppa den nasjonale singellista i Irland. McCartney, som ikkje hadde gjeve ut ein så politisk song før, vart fordømt i britiske media for å vere tilsynelatande pro-IRA i Nord-Irland. Som med det første albumet til Wings, Wild Life, vart songen kritiserte av mange musikkritikarar. Dei meinte tekstane til McCartney var for enkle og såg på singelen som eit forsøk på å få krediilitet for det nye bandet sitt med å støtte ei pågåande politisk sak. 

Wings framførte «Give Ireland Back to the Irish» på turneen sin i England og Wales i februar 1972. Songen kom først ut på albumet i 1993, då han var bonusspor på CD-utgåva av Wild Life. Etter eit terroriståtak i London i 2001, gjekk McCartney med på å fjerne songen frå plateboksen Wingspan.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, bassgitar
Linda McCartney – korvokal, RMI Electra Piano
Denny Laine – korvokal, elektrisk gitar
Henry McCullough – elektrisk gitar
Denny Seiwell – trommer
 ikkje oppført – klapping

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Give Ireland Back to the Irish» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Singlar frå 1972
Apple Records-singlar
Debutsinglar frå 1972
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Spania
Paul McCartney-songar
Protestsongar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar om Irland
Songar om The Troubles
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Palawanflugesnappar

Palawanflugesnappar (Ficedula platenae) er ein sky, lite synleg liten fugl i flugesnapparfamilien, og er endemisk for øya Palawan på Filippinane.

Skildring 
Denne flugesnappararten har storleik typisk for slekta Ficedula,  ca. 11,5 centimeter, men fjørdrakta er meir avdempa i fargene enn hos fleire andre Ficadula-artar. Oversida inkludert hovudet og gumpen er brunt til raudbrunt, halen er lysare oransje-raudbrun. Eit breitt område over brystet er òg oransje til raudbrunt. Elles er undersida lys brungul til kvit. Til forskjell frå det vanlege hos andre artar i slekta, er kjønna nokså like med berre små skilnader i farge på framhovudet.

Palawanflugesnapparar lever lågt i skogshabitat, opptil 1000 moh. Dei beitar insekt i klatrepalmar og bambus, opptil 10 meter over bakkenivå.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 6000 og 15 000 individ og er trudd å vere minkande. Arten er derfor klassifisert som sårbar.

Kjelder 
Clement, P. (2018)  Palawan Flycatcher (Ficedula platenae) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. mai 2018 
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Flugesnapparfamilien
NM i friidrett 1955

Noregsmeisterskapen i friidrett 1955, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Bislett stadion i Oslo dagane 12.-14. august 1955. Norges Friidrettsforbund og Oslo Friidrettskrins var arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 200-meterløp og Bjørn Thorkildsen for vinnarhoppet i høgdehopptevlinga.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 meter hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 13.8.1955
Arbeiderbladet 15.8.1955

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1955
Idrettstilskipingar i Oslo
Red Rose Speedway

Red Rose Speedway er det andre studioalbumet til Paul McCartney and Wings. Albumet kom ut i 1973 etter at debutalbumet deira, Wild Life, hadde seld forholdsvis svakt. Red Rose Speedway gjekk til topps på Billboard 200 i USA og singelen «My Love» gjorde det same på singellista og er den mest populære songen frå albumet.

Bakgrunn
Tidleg i 1972 fann McCartney ut han skulle utvide bandet til fem medlemmar og henta inn gitaristen Henry McCullough. Det kom ikkje noko nytt album i 1972, men tre singlar vart gjeven ut i mellom tida. «Give Ireland Back To The Irish» var McCartney sitt respons på Bloody Sunday og vart boikotta av BBC for dei politiske meiningane i songen. Det same vart rockelåten «Hi Hi Hi» på grunn av dei påståtte narkotika- og sexreferansane i songen. Eit svar på dette var at bandet gav ut barnesongen «Mary Had a Little Lamb». I tillegg til å gje ut singlar turnerte bandet i Europa sommaren 1972, og heldt mellom anna ein konsert i Oslo.

Innspeling
Red Rose Speedway vart spelt inn perioden mars-oktober 1972, men kom ikkje ut før i mai 1973. Albumet var opphavleg tenkt som eit dobbeltalbum, men enda opp som eit enkeltalbum.

Den einaste singelen frå albumet var songen «My Love». Det var ei kjærleikserklæring til kona hans, Linda McCartney. Songen omtalte han sjølv som den nye «Yesterday» og han vart raskt ein stor suksess. Sangen gjekk rett til topps på singellista i USA og vart den første store hitten til bandet.

Populariteten til «My Love» førte til at forventningane til albumet auka, og då albumet kom ut gjekk det heilt til førsteplassen på albumlista i USA. Trass i at albumet selde godt, vart det meir lunken motteke av kritikarane, men McCartney hadde i alle fall klart å etablere Wings som eit band.

Albumet vart nymastra og gjeve ut på CD i 1993 som ein del av The Paul McCartney Collection. Albumet kom då med fire bonusspor.

Innhald

Medverkande
Wings
Paul McCartney – vokal, bass, piano, gitar, elektrisk piano, mellotron, celesta, Moog synthesizer
Linda McCartney – vokal, piano, orgel, elektrisk piano, elektrisk cembalo, perkusjon
Denny Laine – vokal, gitar, bass, munnspel
Henry McCullough – gitar, korvokal, perkusjon
Denny Seiwell – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Hugh McCracken – elektrisk gitar (spor 5)
 David Spinozza – elektrisk gitar (spor 3)
 Alan Parsons – lydteknikar
 Dixon Van Winkle – lydteknikar (spor 3 & 5)

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé 

|}

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Red Rose Speedway» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Musikkalbum frå 1973
Apple Records-album
Wings-album
Musikkalbum produserte av Paul McCartney
Album produserte av Linda McCartney
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Album spelte inn i Trident Studios