kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kardinalmaurtanagar

Kardinalmaurtanagar (Habia cristata) er ein fugl i kardinalfamilien. Denne fargerike arten lever på vestskråninga av den vestre fjellkjeda av Andes i Colombia. Utbreiinga dekker ei stripe frå omtrent ved byen Argelia lengst sør i Cauca-departementet i sør nordover til området ved Dabeida i Antioquia-departementet. Jamvel om maurtanagarar deler dette fellesnamnet er dei ikkje tanagarar etter dagens taksonomi, men kardinalar.

Skildring 
Dette er ein mykje fargerik kardinal, hannen har raudt hovud og hals, og ein markert raud fjørtopp som reisast opp. Fjørdrakta er elles er gråleg med djup raudfarge, reinare grå på undersida og sidene. Hoa har kortare fjørtopp og er noko meir avdempa i fargene. Kardinalmaurtanagarar lever lågt i underskog, fuktig skog og helst ved rennande vatn i bratte skråningar, frå 700 til 2000 moh. Dei jager etter insekt, beitar nokre gonger litt frukt, i små grupper på 2 til 5 individ eller i fleirartsflokkar.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som livskraftig.

Kjelder 
 Hilty, S. (2011).  Crested Ant-Tanager (Habia cristata) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 24. oktober 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Habia cristata. Henta frå http://www.birdlife.org den 24. oktober 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
Bilete av kardinalmaurtanagar tatt ved elva Felidia, Valle del Cauca. Foto: Juan José Arango/Flickr

Kardinalfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Gustav Sveen

Gustav Sveen () var ein norsk lokalpolitikar. Sveen var varaordførar i Ålesund kommune frå 1. januar 1937, og den 20. februar 1940 blei han sett inn som ordførar av Nasjonal Samling. Han blei sittande i vervet fram til 8. mai 1945.

Referansar

Ordførarar i Ålesund
NS-ordførarar i Møre og Romsdal
Norske lærarar
Folk frå Ålesund
Folk frå Haugesund
Hafar Al-Batin

Hafar Al-Batin (arabisk حفر الباطن, Ḥafar al-Bāṭin) er ein by i Saudi-Arabia i Austprovinsen. Han ligg 430 km nord for Riyadh, 94,2 km frå grensa til Kuwait, og kring 74,3 km frå Irak.  Byen ligg i den tørre dalen Wadi al-Batin, som er ein del av den lengre dalen til elva Wadi Al-Rummah (no tørr), som fører innover mot Medina og som tidlegare munnar ut i Persiabukta.

I 2010 hadde Hafar Al-Batin meir enn 35 landsbyar i forstadane med i alt 389 993 til 600 000 innbyggjarar. Sjølve Hafar Al-Batin hadde kring 270 000 innbyggjarar.

Historie
Frå 638 evt. låg Hafar Al-Batin på ruta i ørkenen som pilegrimane passerte på veg til Mekka for hajj. På den tida var det ikkje noko vatn i dette området, så pilegrimar som reiste frå Irak til Mekka fekk ei langt strekke utan vatn. Under regjeringstida til Uthman (644–656) klaga mange pilegrimar på vassmangelen og Abu-Musa al-Asha'ari, ein av følgjesveinane til Muhammed svarte med å grave nye brunnar langs ruta i Al-Batin-dalen. Namnet Hafar Al-Batin (arabisk حفر الباطن, «holet i Al-Batin-dalen») kjem av dette.

Klima
Tempepraturane i Hafar Al-Batin varierer frå 4-8 °C på vinterkveldar til 40-45 °C på sommardagar. Klimaet er generelt varmt og tørt, og det regnar berre spreidd om vinteren. 

I Köppen-Geiger sitt klimasystem er klimaet klassifisert som varmt ørkenklima (BWh).

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hafar Al-Batin» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
 Central Department of Statistics and Informations  
 Saudiarabiske informasjonskjelder
 Otaishan assigned governor of Hafr albatin 2011

Bakgrunnsstoff

Busetnader i Austprovinsen i Saudi-Arabia
Byar i Saudi-Arabia
Busetnader grunnlagde på 600-talet
Greatest Hits, Volume II av Chicago

Greatest Hits, Volume II er eit samlealbum til det amerikanske rockebandet Chicago, og det femtande i alt, gjeve ut i 1981.

Bakgrunn
Etter Chicago XIV i 1980, droppa Columbia Records Chicago frå avtalen sin og avslutta den lukrative kontrakten bandet nyleg hadde signert. Bandet hadde byrja å arbeide med David Foster og var i prosessen med å byggje ein ny identitet, men Columbia måtte i følgje kontrakten gje ut eit album til. Selskapet ønskte derfor å følgje opp den særs suksessrike første samleplata frå 1975, Chicago IX - Chicago's Greatest Hits.

Det kom ut i november 1981 og inneheldt i hovudsak songar frå Chicago VIII til Hot Streets i 1978. Etter den tid slutta hittane å kome. Det kom ut like før Chicago uventa fekk liv att i karrieren sin med Chicago 16, og nådde berre 171. plassen i USA.

Som føregangaren har Greatest Hits, Volume II sidan blitt overteken av The Very Best of: Only the Beginning frå 2002 og er ikkje lenger i sal.

Innhald

Medverkande
Peter Cetera - elektrisk bass, akustisk gitar, solo- & korvokal
Terry Kath - akustisk gitar, elektrisk gitar, solo- & korvokal
Robert Lamm - piano, klaverinstrument, perkusjon, solo- & korvokal
Lee Loughnane - trompet, flygelhorn, kornett, gitar, perkusjon, korvokal
James Pankow - trombone, perkusjon, korvokal
Walter Parazaider - saksofon, fløyte, klarinett
Danny Seraphine - trommer, perkusjon
Laudir DeOliveira - perkusjon
Donnie Dacus - akustisk gitar, elektrisk gitar, korvokal

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits, Volume II (Chicago album)» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1981
Album produserte av James William Guercio
Album produserte av Phil Ramone
Chicago-album
Columbia Records-album
Richard Marx

Richard Noel Marx () er ein USA-amerikansk adult contemporary- og pop/rock-songar, låtskrivar, musikar og plateprodusent som har selt over 30 millionar plater. Han hadde ei rekkje hitsinglar i 1980- og 1990-åra som «Endless Summer Nights», «Right Here Waiting», «Now and Forever» og «Hazard». Sjølv om nokre av dei store hittane hans var balladar, er mange av songane hans rockelåtar, som «Don't Mean Nothing», «Should've Known Better», «Satisfied» og «Too Late to Say Goodbye».

Marx hamna i rekordbøkene som den første soloartisten som fekk dei sju første singlane sine inn på topp 5 på Billboard Hot 100-lista i USA. Utanom songar han har skrive og framført sjølv, han har han skrive og produsert songar for andre artistar, som «This I Promise You» av NSYNC og «Dance With My Father» av Luther Vandross. Den 14. og så langt siste listetoppen hans var «Long Hot Summer» med Keith Urban.

Diskografi

 Richard Marx (1987)
 Repeat Offender (1989)
 Rush Street (1991)
 Paid Vacation (1994)
 Flesh and Bone (1997)
 Days in Avalon (2000)
 My Own Best Enemy (2004)
 Emotional Remains (2008)
 Sundown (2008)
 Christmas Spirit (2012)
 Beautiful Goodbye (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard Marx» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
RichardMarx.com (Offisiell nettstad)

USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå Chicago
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Hard Habit to Break

«Hard Habit to Break» er ein song skriven av Steve Kipner og John Lewis Parker, produsert og arrangert av David Foster og spelt inn av gruppa Chicago i 1984 for albumet Chicago 17, med Bill Champlin og Peter Cetera på solovokal. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100.  «Hard Habit to Break» nådde òg tredjeplassen på Adult Contemporary-lista. I Storbritannia nådde han åttandeplass på UK Singles Chart. Singelen vart nominert til årets singel i USA og vann Grammy-prisen for beste instrumentale arrangement med vokal.

Den puertoricanske songaren Glenn Monroig spelte inn ein spanskspråkleg versjon av songen kalla «El Vicio Que No Puedo Romper» for albumet Apasionado (1986).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hard Habit to Break» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1984
Balladar frå 1980-åra
Chicago-songar
Songar skrivne av Steve Kipner
Rockeballadar
Softrocksongar
Songar produserte av David Foster
Songar frå 1984
Warner Bros. Records-singlar
Full Moon Records-singlar
You're the Inspiration

«You're the Inspiration» er ein song skriven av Peter Cetera og David Foster for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago 17 (1984), med Cetera på solovokal. Det var den tredje singelen frå albumet deira og nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista i januar 1985 og klatra til topps på adult contemporary-lista same månaden. Peter Cetera spelte inn songen på ny i 1997 for soloalbumet You're the Inspiration: A Collection.

Historie
Peter Cetera sa i 2004 at «You're the Inspiration» starta som ein song for Kenny Rogers. «David Foster ringde meg og sa ‘Eg er i studio med Kenny Rogers, og han spør om du kan skrive ein song til han. Og eg sa ‘Flott!. Eg er på veg til Italia no. Eg ringer deg om to veker når eg kjem att.’ Og han seier, ‘Nei, nei, nein han meiner, akkurat no.’ Og eg sa ‘Greit, kom over her no og så ser me kva me kan finne på.’ Så midt i pakkinga kom David heim til meg og i løpet av tre timar kom me opp med akkordstrukturen for “You’re the Inspiration,” som ikkje hadde fått namn enno. Då eg var i Italia fekk eg inspirasjon til å skrive teksten og då eg kom attende arbeidde eg med melodien og presenterte songen for Kenny. Han ønskte ikkje eller hadde ikkje tid til songen. Bra for meg!» Han endra så noko av teksten og spelte inn songen med Chicago for Chicago 17.

Musikkvideo
I videoen kan ein sjå bandet som spelar innimellom par i forskjellige aldrar som klemmer kvarandre.

Lister

Peter Cetera med Az Yet

Lister

Andre innspelingar
Elkie Brooks i 1989 på albumet Inspiration.
David Foster som ein instrumental pianoversjon i 1991 på Rechordings.
Stevie Brock i 2003.
Julian Miranda i 2006 for Nintendo DS-spelet Elite Beat Agents.
CC & Lee i 2009 på albumet Gåva till dig.
 L.U.S.T. i 2009
 Jon Alkalay i 2014

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You're the Inspiration» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1984
Singlar frå 1984
Singlar frå 1997
Chicago-songar
Songar skrivne av David Foster
Songar skrivne av Peter Cetera
Balladar frå 1980-åra
Rockeballadar
Softrocksongar
Songar produserte av David Foster
Warner Bros. Records-singlar
Full Moon Records-singlar
Will You Still Love Me

«Will You Still Love Me?» er ein song skriven av David Foster, Tom Keane og Richard Baskin for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago 18 (1986). Det var den andre singelen frå albumet og nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista tidleg i 1987 og andreplassen på Adult Contemporary-lista.

Songen var den første hitten til Chicago på topp 10 i USA etter Peter Cetera slutta i bandet og vart sungen av den nye songaren og bassisten Jason Scheff. Ein av låtskrivarane, Tom Keane, hadde tidlegare vore frontmann i 80-talsbandet Keane, der Jason Scheff spelte bass.

I 2003 spelte jazzgruppa Urban Knights, leia av pianisten Ramsey Lewis, songen med vokal av Michelle Williams (Destiny's Child).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Will You Still Love Me? (song)» frå ,  den 30. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1986
Chicago-songar
Songar skrivne av David Foster
Rockeballadar
Balladar frå 1980-åra
Songar produserte av David Foster
Songar skrivne av Richard Baskin
Songar skrivne av Tom Keane
Buzz Feiten

Howard «Buzz» Feiten () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, gitarist og studiomusikar. Feiten produserer òg sine eigne elektriske gitarar.

Biografi
Feiten spelte mellom anna bass for Jimi Hendrix og B.B. King i 1968-1969, og dette skaffa han ein jobb i Paul Butterfield Blues Band.

Han gav ut sitt eige album i 1971, Full Moon, eit jazzfusionalbum med musikarar som Neil Larsen, Randy Brecker, Airto Moreira, Ray Barretto, Dave Holland og vokalistane Robin Clark og Tasha Thomas.

Feiten har spelt med mange artistar, som Paul Butterfield Blues Band, The Rascals, Bob Dylan, Aretha Franklin, Etta James, The Brecker Brothers, Bruce Willis, Gregg Allman, James Taylor, Wilson Pickett, Chaka Khan, Olivia Newton-John, Neil Larsen, Rickie Lee Jones, Stevie Wonder, Bette Midler, David Sanborn, Dave Weckl, Kenny Loggins, Art Porter Jr., Michael Franks, Dave Koz, Felix Cavaliere, Jeff Lorber, Commander Cody, Stuart Hamm, Jason Miles, Claus Ogerman, Boz Scaggs, Mr. Mister, Richard Pelkoff, Bill Quateman og mange andre.

Diskografi

Som leiar 

 Buzz Feiten
 Buzz Feiten Whirlies (2000)
 Buzz Feiten & The Whirlies, Live at the Baked Potato, Hollywood, 6-4-99 (2002)
 Buzz Feiten, Buzz Feiten & the new Full Moon (2002)
 Full Moon, Full Moon (1972)
 Full Moon, Full Moon Live (2002)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Buzz Feiten» frå ,  den 30. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Buzz Feiten tuning system home page

Folk frå New York
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Rascals-medlemmar
We Can Last Forever

«We Can Last Forever» er ein song av den amerikanske gruppa Chicago frå albumet Chicago 19 i 1988. Songen vart gjeven ut som singel i april 1989. 

Songen vart sungen av Jason Scheff og var skriven av Scheff og John Dexter. Songen gjorde det relativt bra og nådde 55. plassen på Hot 100-lista og 12. plassen på adult contemporary-lista i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «We Can Last Forever» frå ,  den 30. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1988
Singlar frå 1989
Chicago-songar
Songar produserte av Ron Nevison
Full Moon Records-singlar
Songar skrivne av Jason Scheff
Rockeballadar
Balladar frå 1980-åra
Look Away

«Look Away» er ein song frå 1988 av det amerikanske rockebandet Chicago. Han er skriven av Diane Warren og produsert av Ron Nevison. Det var den andre singelen frå albumet Chicago 19. Songen er sungen av Bill Champlin og toppa Billboard Hot 100 i to veker i desember 1988 og vart den tredje singelen deira som klarte dette, etter «If You Leave Me Now» (1976) og «Hard to Say I'm Sorry» (1982). «Look Away» var den sjuande Chicago-songen som nådde toppen av Adult Contemporary-lista Powerballaden vart rangert på toppen av årslista til Billboard Hot 100 i 1989.

I motsetnad til dei tidlegare hittane til Chicago, er ikkje songen dominert av blåsarar. Det var òg den første songen til bandet som nådde toppen av lista etter Peter Cetera slutta i gruppa i 1985.

Innhald
7" vinyl; kassett

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Look Away» frå ,  den 30. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1988
Singlar frå 1988
Chicago-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar skrivne av Diane Warren
Rockeballadar
Balladar frå 1980-åra
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Ron Nevison
Full Moon Records-singlar
Greatest Hits 1982–1989

Greatest Hits 1982–1989 er det tredje greatest hits-albumet og det 20. albumet totalt, av det amerikanske bandet Chicago, gjeve ut av Full Moon/Reprise Records den 21. november 1989. Det dekkte tida frå Chicago 16 i 1982 til Chicago 19 i 1988.

Ei liknande samling kalla The Heart of... Chicago vart gjeve ut i land utafor Nord-Amerika, med eit anna innhald og fire songar som opphavleg vart gjeve ut på Columbia.

Innhald (USA)

Internasjonal versjon (The Heart of... Chicago)

Lister

Album
Greatest Hits 1982–1989

The Heart of... Chicago

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits 1982–1989» frå ,  den 30. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1989
Album produserte av David Foster
Album produserte av Ron Nevison
Chicago-album
Joe Perry

Anthony Joseph «Joe» Perry () er sologitarist og korvokalist og stundom solovokalist, og låtskrivar for rockebandet Aerosmith. Han vart av Rolling Stone rangert på 84. plassen på lista deira over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. I 2001 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som ein del av Aerosmith, og i 2013 fekk Perry og låtskrivarpartnaren Steven Tyler ASCAP Founders Award og vart innlemma i Songwriters Hall of Fame.

Diskografi

Med The Joe Perry Project 
Let the Music Do the Talking (1980)
I've Got the Rock'n'Rolls Again (1981)
Once a Rocker, Always a Rocker (1983)
The Best of The Joe Perry Project (1999)

Solo 
Joe Perry (2005)
Have Guitar, Will Travel (2009)
Joe Perry's Merry Christmas (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe Perry (musician)» frå ,  den 31. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Aerosmith sin offisielle nettstad
Joe Perry's Rock Your World - Perry's hot sauce-merke

Aerosmith-medlemmar
USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
USA-amerikanske rockeartistar
Sologitaristar
Musikarar frå Boston
Slidegitaristar
Rock and Roll Hall of Fame
Songwriters Hall of Fame
Chocooropendola

Chocooropendola (Psarocolius cassini) er ein fugl i trupialfamilien.
Han lever i eit avgrensa område i nordlege Stillehavsregionen i Colombia.
Arten har naturleg habitat i subtropiske eller tropiske fuktige låglandsskogar, som er truga av øydelegging.

Skildring 
Hannfuglen er ca. 46,5 cm  i kroppslengd, hoa er litt mindre, ca. 40 cm. Denne fuglen liknar mykje svartoropendola (Psarocolius guatimozinus) i utsjånad, begge er i stor grad svarte med kastanjebrune oversider, men flekkene av berr hud på kinna er rosa hos chocooropendola, skuldrene og vengene er meir raudbrune og kroppssidene er heller meir kastanjefarga. Begge har sitrongul hale med smalare svarte sentralfjører.

Denne arten er endemisk for eit område ved foten av fjellkjeda Serranía del Baudó i Chocó-departementet og litt inn i nordvestre Antioquia-departementet i Colombia. Arealet av utbreiingsområdet er berekna til 4 570 km2.

Den internasjonale naturvernorganisasjonen (IUCN) har vurdert vernestatusen for Chocooropendola som sterkt truga. Grunngjevinga er både den litle bestanden som er kjent, og degradering av habitatet som som følgje av avskoging, etablering av palmeoljeplantasjar, jordbruksverksemd og vegbygging. Det finst eit grovt estimat på den totale populasjonen på mellom 1000 og 2500 individ, og bestanden vil venteleg minke.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Baudo Oropendola» frå ,  den 1. november 2015.  
  
BirdLife International (2015) Species factsheet: Psarocolius cassini. Henta frå http://www.birdlife.org den 1. november 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Fraga, R. (2011). Baudo Oropendola (Psarocolius cassini) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 1. november 2015 
Baudó Oropendola (Psarocolius cassini), foto: Edwar H Guarín/Flickr Henta den 1. november 2015

Trupialfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Turkisdaknis

Turkisdaknis (Dacnis hartlaubi) er ein fugl i tanagarfamilien og er 
endemisk for Colombia. Han lever i små oppstykka habitat i alle tre fjellkjeder av Andes, totalt utbreiingsareal er ca. 140 km2.

Skildring 
Turkisdaknisen er ein liten tanagar med ei kroppslengd på 11 cm, der kjønna har stor skilnad i utsjånaden. Hannfuglen er lys turkisblå med ei svart maske, svart strupe, svart skulder og hale. Vengene er òg svarte, men med somme blåfrynsete fjører. Hofuglar er lite iaugefallande: brun overside, grå underside som går over til gulkvitt på midten av buken og brystet. Begge har kort og kraftig nebb og gul iris.

Lætet hos denne arten er ein uvanleg høg, monoton metallisk knirkelyd.

Han lever for det meste i fuktige habitat, mellom 1350 og 2200 moh.  Dette er fruktetarar som òg tar insekt og andre leddyr.

Storleiken på populasjonen er estimert til å ligge i området 3 750-15 000, og trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som sårbar. Trugsmåla er avskoging for jordbruksføremål, kaffiplantasjar og urbanisering der arten har hatt naturleg habitat.

Kjelder 
 Hilty, S. (2011). 9 Turquoise Dacnis (Dacnis hartlaubi) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 1. november 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Dacnis hartlaubi. Henta frå http://www.birdlife.org den 1. november 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av hannfugl frå Reinita Azul ProAves reserve, foto: Fabrice Schmitt /Flickr.com

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Tjuvholmen i Oslo

Tjuvholmen er eit nyutvikla bustads-, kontor- og forretningsstrok i det indre hamnebassenget i Oslo, bygd på tidlegare kaiområde. Området er på 51 dekar, og ligg rett sør for Aker Brygge, mellom Pipervika og Filipstad, og vart bygd ut mellom 2005 og 2014 som part av det som vart kalla Fjordbyen i Oslo. På Tjuvholmen ligg òg Astrup Fearnley Museet og andre kunstgalleri, hotell, park, strand, badebrygge, restaurantar og butikkar. Området er tettbygd, men arkitekturen er variert, og mange arkitektar har vore engasjert i planlegging og bygging. 

Tidlegare var det hamne- og skipsbyggingverksemder her. Det gamle kaiområdet her er både utvida, til dels ved at bygningar og gater er plassert på søyler i vatnet, og oppdelt ved at det er grove ut kanalar tvers gjennom. Slik er det laga til tre skilde område, Odden, som er nærast Aker Brygge, Holmen i sør og Skjæret mot aust.

Tjuvholmen var opphavleg ei om lag fem dekar stor og kupert øy, og har ei soge attende til 1600-talet som avrettingsstad. Seinare har her vore sommarhus, hamnehage for kyr, pottemakari og dessutan offentlege sjøbadinnretningar for kvinner på austsida og menn på vestsida. Dei fyrste samankoma for sosialistar vart òg halde på Tjuvholmen i 1874, i friluft. I 1919 tok hamnevesenet i Oslo til å byggje kaier her og auka arealet med utfyllingar til 33 dekar, og det vart etter kvart sett opp store lagerbygg og ei stor hamnekantine for dei mange hamnearbeidarane her. Frå 1982 og fram til byrjinga av 2000-talet vart bygningane på Tjuvholmen nytta som lager, godsterminal, kontor og dessutan som lokale for Statens balletthøgskole og Statens operahøgskole. Alle dei tidlegare bygningane er rivne.

Bakgrunnsstoff

Strøk i Oslo
Ohma Electra

Ohma Electra er eit vekselstraumslokomotiv som står på campus Gløshaugen ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet i Trondheim. Lokomotivet tilhøyrer Sanctus Omega Broderskab.  

Originalt vart lokomotivet kalla nummer 3, og var eit av dei tre fyrste lokomotiva i drift på Thamshavnbanen i 1908. Lokomotivet vert rekna som eit av verdas første, vellukka vekselstrausslokomotiv. Lokomotivet er 7,67 meter langt. Det kom til Gløshaugen 15. september 1972, og står på ein 20 meter lang skinnegang. Lokomotivet kan framleis køyre.

Ohma Electra er i dag, i lag med systerlokomotivet nr 2, verdas eldste vekselstraumslokomotiv i bruk.

Kjelder

Norske elektriske lokomotiv
Katta målungdom

Katta målungdom er eit lokallag i Norsk Målungdom. Forkortinga «Katta» står for Oslo katedralskole, som er ein videregåande skule i Oslo.

Noregs Mållag
Norsk Målungdom
Sukkertopp

Sukkertopp er ein avrunda kjegle av samanpressa raffinert sukker.

Frå rundt 1500 og fram til slutten av 1800-talet var sukkertoppar den vanlegaste måten å omsetja sukker på. Då sukkerfabrikantane byrja å produsera sukkerbitar og strøsukker, forsvann sukkertoppane stort sett frå marknaden. Dei vert framleis selde i einskilde land, blant anna i Tyskland, der dei vert brukt i julepunsjen Feuerzangenbowle. Sukkertoppar vart kutta i mindre stykke med ei spesiell tong for å få meir handterbare stykke. Dei varierte tradisjonelt i storleik frå 1,8 til 14 kg. På grunn av raffineringsprosessen vart kvaliteten på sukkertoppane dårlegare jo større dei var.

«Sukkertoppen» er namnet på fleire toppar: Sukkertoppen i Ålesund i Noreg, Sukkertoppen i Horsens og Sukkertoppen i Brønderslev i Danmark, Sukkertoppen i Rio de Janeiro i Brasil og Sukkertoppen i Dronning Maud Land i Antarktis.

Kjelder
«Sukkertop» i Den Danske Ordbog. Henta 3. november 2015.
Denne artikkelen bygger på «Sukkertopp» frå ,  den 3. november 2015.

Bakgrunnsstoff

Sukker