kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Mama Can't Buy You Love

«Mama Can't Buy You Love» er ein song av Elton John frå EPen The Thom Bell Sessions.  Songen vart skriven av LeRoy Bell og Casey James (frå Bell & James) og var den første Topp 10-hitten til John i USA på nesten tre år, då han nådde niandeplass der i august 1979.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mama Can't Buy You Love» frå ,  den 23. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elton John-songar
Singlar frå 1979
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar skrivne av LeRoy Bell
MCA Records-singlar
Are You Ready for Love

«Are You Ready for Love» er ein song av Elton John i 1977, og vart først gjeven ut i Storbritannia i 1979 på EPen The Thom Bell Sessions.  Songen var skriven av Leroy Bell, Thom Bell og Casey James, og vart produsert i Philadelphia av Thom Bell. Medan songen «Mama Can't Buy You Love» frå den same EPen nådde listene i 1979, selde denne singelen berre middels.

I 2003 vart songen remiksa av Ashley Beedle og gjeven ut som ein 12" vinylsingel og gjekk til topps i Storbritannia då han kom ut etter at songen vart nytta i reklamen for Premier League-sesongen på Sky Sports det året. Singelen vart dermed den femte førsteplassen i Storbritannia.

Salslister

Andre versjonar
Songen vart spelt av The Kooks i lag med Buena Vista Social Club i 2007 på albumet Rhythms del Mundo Classics.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Are You Ready for Love» frå ,  den 23. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1977
Singlar frå 2003
Elton John-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar på toppen av Billboard Dance Club Songs-lista
Songar skrivne av Thom Bell
Songar skrivne av LeRoy Bell
The Spinners-songar
The Kooks-songar
Buena Vista Social Club-songar
Ibn Saud av Saudi-Arabia

Abdulaziz Ibn Saud (), best kjend som Ibn Saud, var grunnleggjaren og den første kongen av Saudi-Arabia. Han samla riket som omfattar størsteparten av Den arabiske halvøya gjennom å erobra Nedsjd, Hedsjas og Asir frå 1900 til 1934. Ibn Saud hadde fleire titals barn, mellom dei alle etterfølgjande kongar av Saudi-Arabia.

Liv og virke
Ibn Saud vart truleg fødd i 1876 i Riyadh. Han var son av leiaren av Saud-dynastiet, Abdul-Rahman. I 1890 erobra Al Rashid-dynastiet Riyadh, og Saud-familien flykta først til Rub al Khali-ørkenen og så til Bahrain før dei slo seg ned i Kuwait.

Ibn Saud grunnla Ikhwan, ein muslimsk brorskap av beduinarstammar som hjelpte han til makta. Som forfedrene sine kjende Ibn Saud seg til wahhabismen, ei form av islam som har prega det saudiarabiske samfunnet. Som konge var han ein tilhengjar av panarabisme.

Det blei funne petroleum i Saudi-Arabia i 1939, og Ibn Saud gav amerikanske oljeslelskap løyve til å utnytta store felt i 1944. Dette danna grunnlaget for den seinare store rikdommen i Saudi-Arabia. For Storbritannia var valet uvelkomen, ettersom dei hadde støtta Ibn Saud gjennom mange år.

Under første verdskrigen gav Ibn Saud støtte til britane, men blei nedkjempa av den osmanske emiren Jabal Shammar i 1912. Også under andre verdskrigen støtta han vestmaktene. Ibn Saud motsette seg jødisk innvandring til Palestina etter verdskrigen, og deltok med lite hell i Den arabisk-israelske krigen i 1948.

Kjelder 

 «Abdulaziz Ibn Saud» i Store norske leksikon. Henta 24. november 2011.

Denne artikkelen bygger på «Ibn Saud of Saudi Arabia» frå , og «Ibn Saud» frå  den 24. november 2011.

Bakgrunnsstoff 

Saudiarabiske kongelege
Kongar av Saudi-Arabia
Sleeping with the Past

Sleeping with the Past er det tjueandre studioalbumet av den britiske songaren Elton John, utgjeve i 1989. Det er det bestseljande albumet hans i Danmark, og er tilskriven den mangeårige låtskrivaren hans, Bernie Taupin. Dette albumet inneheldt «Sacrifice», den første singelen hans som nådde førsteplassen på singellista i heimlandet Storbritannia. Det vart òg det første albumet hans som selde til platinaplate i Storbritannia sidan Too Low for Zero (1983).

Guy Babylon spelte for første gong på dette albumet og heldt fram med å spele tangentinstrument for John dei neste 20 åra. Fred Mandel forlet bandet kort tid etter. John la seg inn til rehabilitering i 1990.

I tillegg til «Sacrifice» og «Healing Hands», som begge vart gjevne ut som singlar i Storbritannia og USA, vart songane «Whispers» og «Blue Avenue» gjevne ut som singlar i delar av Europa. «Whispers» nådde 11. plass i Frankrike, medan «Blue Avenue» gjekk inn på singellista i Nederland.

Innhald

Medverkande

 Elton John – klaverinstrument, solo- og harmonivokal, korvokal (1)
 Guy Babylon – klaverinstrument
 Davey Johnstone – gitar, korvokal (spor 1, 2, 4, 5, 6, 8, 9, 10)
 Fred Mandel – klaverinstrument (1, 2, 3, 5, 7, 9, 10), gitar (1, 4, 8), orgel (4), gitarsolo (6)
 Romeo Williams – bassgitar
 Jonathan Moffett – trommer
 Vince Denham – saksofon på «Club at the End of the Street»
 Marlena Jeter – korvokal (spor 2, 5, 6, 8, 9)
 Natalie Jackson – korvokal  (spor 2, 5, 6, 8, 9)
 Mortonette Jenkins – korvokal  (spor 2, 5, 6, 8, 9)
 Peter Iversen – Fairlight and Audiofile-programmering

Teknisk
Produsent: Chris Thomas
Lydteknikar: John «Puk» Quist og David Nicholas
Assisterande lydteknikar: Karl Lever
Miksa i Air Studios (London) og Puk Studios.
Mastering av Greg Fulginiti i Artisan Sound Recorders (Hollywood).
Albumkoordinering: Steve Brown
Studiokoordinering: Adrian Collee og Dee Whelan
Teknikarar: Tom Pearce (klaverinstrument), Rick Salazar (gitar) og Terry Wade (trommer).
Design av Wherefore Art?
Fotografi av Herb Ritts
Management: John Reid, Birte Quist og John «Puk» Quist.
Personleg assistent for Elton John: Bob Halley

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}

}

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sleeping with the Past» frå ,  den 24. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Sleeping with the Past på Allmusic

Musikkalbum frå 1989
Elton John-album
Album produserte av Chris Thomas
The Rocket Record Company-album
Branta

Branta er ei biologisk slekt av seks artar «svarte gjæser», vassfuglar i andefamilien Anatidae. Dei lever i dei nordlege kystregionene av den palearktiske regionen og over heile Nord-Amerika og  Grønland. Om vinteren migrerer dei til meir sørlege kystar. Hawaiigås er standfugl på Hawaii. Det finst òg forvilla fuglar av innførte kanadagjæser på New Zealand.

Artar innanfor slekta Branta kan skiljast frå alle andre gjæser på dei svarte mørk gråfarga bein. I tillegg svart nebb og store svarte område på hovud og nakke, med kvite, eller i éit tilfelle, oker, detaljar som kan brukast til å skilje dei ulike artene frå kvarandre. Hawaiigås, som på mange måtar skil seg frå dei andre, har ingen kvite detaljar på hovudet og svært lite svart, men som hos dei fleste gjæser er øvre og nedre stjertdekkarane kvite. Mange Branta-artar er mindre i storleik enn gjæser i andre slekter.

Dei eurasiske artane av Branta har ein meir kystnær utbreiing enn dei «grå gjæsene» i Anser. Jamvel om vinteren held dei seg nær havet.

Artslista 
Branta i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.10 frå august 2015  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.  

Utbreiing i Noreg
Ringgås og kvitkinngås hekkar på Svalbard og trekker langs norskekysten, polargås og raudhalsgås er svært sjeldne gjester under trekk eller streif.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Branta» frå , den 24. november 2011

Bakgrunnsstoff

Andefamilien
Fugleslekter
Kanadagås

Kanadagås (Branta canadensis) er ein fugl i andefamilien.

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av kanadagjæser hos Internet Bird Collection.

Andefamilien
Hawaiigås

Hawaiigås (Branta sandvicensis) er ein fugl i andefamilien.

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av hawaiigjæser hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Raudhalsgås

Raudhalsgås (Branta ruficollis) er ein fugl i andefamilien.

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av raudhalsgjæser hos Internet Bird Collection.

Andefamilien
Streiffuglar i Noreg
Den søramerikanske unionen

Den søramerikanske unionen (nederlandsk Unie van Zuid-Amerikaanse Naties, forkorta UZAN, portugisisk União de Nações Sul-Americanas, forkorta UNASUL, spansk Unión de Naciones Suramericanas, forkorta UNASUR, engelsk Union of South American Nations) er eit frihandelsområde, bygd etter modell av Den europeiske unionen (EU), som dekkjer heile Sør-Amerika med unntak av Fransk Guyana, Falklandsøyane og Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane. 23. mai 2008 vart traktaten som skipa Den søramerikanske unionen signert. Han trådte i kraft 11. mars 2011.

Medlemsland

Observatørar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «De søramerikanske lands union» frå ,  den 26. november 2011.

Bakgrunnsstoff

Sør-Amerika
SOCAR

SOCAR eller State Oil Company of Azerbaijan Republic () er eit aserbajdsjansk statleg olje- og naturgasselskap, rekna som ei av dei største petroleumsverksemdene i verda. I 2007 var det rangert som det 68. største selskapet i verda.

SOCAR vinn ut petroleum, driv dei to oljeraffineria i landet, har tilsyn med  olje- og gassrøyr i heile Aserbajdsjan og har kontroll med utanlandske føretak som utviklar ny olje- og gassutvinning i landet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «SOCAR» frå ,  den 28. november 2011.  

Aserbajdsjanske statlege føretak
Oljeselskap
Skipingar i 1992 i Aserbajdsjan
Skipingar i 1992
John Wallis

John Wallis () var ein engelsk matematikar og teolog. Han var ein av grunnleggarane av the Royal Society.

Liv og virke

Wallis var professor i matematikk i Oxford frå 1649 og seinare hoffprest hos Karl II av England. Dei matematiske arbeida hans medverka til å skape grunnlaget for differensialrekninga. I hans Arithmetica infinitorum frå 1655, studerer han uendelege rekkjer og gjev her sitt kjende uttrykk for talet π som eit uendeleg produkt. Av dei andre matematiske arbeida hans finn ein Mathesis universalis frå 1657 og Treatise on Algebra frå 1685, der han utvida det algebraiske teiknspråket, innførte negative eksponentar og introduserte det særskilte teiknet ∞ for uendeleg.

Asteoriden 31982 Johnwallis er kalla opp etter han.

Kjelder

«John Wallis» (30. november 2011) i Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Engelske matematikarar
Medlemmar av Royal Society
Folk frå Kent
Engelske musikkteoretikarar
Matematikarar på 1600-talet
Monique van der Vorst

Monique van der Vorst () er ein nederlandsk syklist. Ho har to sølvmedaljar frå Dei paralympiske leikane i 2008.

Då ho var 13 år vart ho lam i det venstre beinet etter ein operasjon. I 2008 vart ho påkøyrd av ein bil og fekk store skadar i ryggmergen. To år seinare, i mars 2010, då ho var 25 år, vart ho påkøyrd av ein annan syklist. Ei stund etter hendinga fekk ho kjensla attende i beina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monique van der Vorst» frå ,  den 30. november 2011.

Bakgrunnsstoff
 Her er mirakelkvinnen som imponerer idrettsverdenen
 

Nederlandske syklistar
Nederlandske handikappidrettsutøvarar
Paralympiske sølvmedaljevinnarar for Nederland
Nederlandske deltakarar under Paralympiske sommarleikar 2008
Syklistar under Paralympiske sommarleikar 2008
Folk frå Gouda
Artemis

Artemis var ei gudinne frå gresk mytologi, dotter til Zevs og Leto. I romersk mytologi vart ho kalla Diana. Artemis vart fødd saman med tvillingbroren Apollon på øya Dílos, dit Leto hadde flykta frå den vreide Hera, kona til Zevs.

Artemis bar pil og boge og var gudinna for jakt, læking, kyskleik og barnefødsel. Ho kunne også bera ein fakkel i handa, og vart då tenkt på som månegudinne. Ho verna om alle villdyr og villmarka. Artemis vart tilbeden som fruktbarheitsgudinne mange stader gjennom historia, særleg på Peloponnes. Ifylgje nokre mytar skal ho ha hjelpt mor si då hennar eigen tvillingbror, Apollon, skulle bli fødd.

På Sparta vart Artemis kalla Orthia, og ved hennar altar vart dei spartanske gutane piska. Eit anna alternativt namn på henne var Hekate. 

Ei historie om Artemis fortel om Niobe, dronninga av Theben og kona til Amphion. Niobe var hånleg overfor Leto fordi ho hadde fjorten born, sju gutar og sju jenter, medan Leto berre hadde to. Som hemn drap Apollon sønene hennar medan dei trente friidrett, og Artemis drap døtrene med pil og boge.

Artemistempelet i Efesos vart rekna som eitt av dei sju underverka. Her vart Artemis identifisert med ei orientalsk fruktbarheitsgudinne og framstilt med mange bryst som ein nærande guddom.

Kjelder 
 , henta inn 1. desember 2011.
 Denne artikkelen byggjer på «Artemis» frå ,  den 1. desember 2011.

Bakgrunnsstoff

Greske gudinner
Romerske gudar
Empty Garden (Hey Hey Johnny)

«Empty Garden (Hey Hey Johnny)» er ein ballade av den britiske artisten Elton John på albumet Jump Up! frå 1982. Singelen nådde 13. plass i USA. Han tilskriven songen til minne av den avdøde venen John Lennon, som vart myrda litt over eit år tidlegare. Lennon og John var gode vener og hadde sunge hitten til Lennon frå 1974, «Whatever Gets You Thru the Night», i lag, samt spelt i lag på somme konsertar. John spelte songen på nokre få konsertar like etter singelen kom ut, men har sidan sjeldan spelt songen live.

«Empty Garden», «den tomme hagen», som er omtalt i songen er Madison Square Garden, der Lennon song ein duett med John i 1974. John har sidan spelt songen fleire gonger i Madison Square Garden. I musikkvideoen til songen ser ein John ved eit piano ved ei etterlikning av inngangspartiet til Dakota-bygningen der Lennon vart myrda.

John skreiv og spelte inn ei tidlegare instrumental hyllest til Lennon, «The Man Who Never Died».

Medverkande
 Elton John - Yamaha elektrisk piano, cembalo, vokal
 Richie Zito - gitarar
 Dee Murray - bass
 James Newton-Howard - synthesizer
 Jeff Porcaro - trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Empty Garden (Hey Hey Johnny)» frå ,  den 6. desember 2011.

Bakgrunnsstoff
 Teksten til Empty Garden  på Letras.Mus.Br
 

Elton John-songar
Songar frå 1982
Singlar frå 1982
Rockeballadar
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar til minne om John Lennon
Songar produserte av Chris Thomas
Songar inspirerte av dødsfall
Geffen Records-singlar
The Rocket Record Company-singlar
I Guess That's Why They Call It the Blues

«I Guess That's Why They Call It the Blues» er ein song av den britiske songaren Elton John med tekst av Bernie Taupin. Stevie Wonder spelar munnspel på songen. Songen fekk stort sett positiv omtale og Bill Janovitz frå Allmusic skreiv at songen «truleg med tida vil stå att som ein standard» Songen er ein av dei mest spelte songane hans på radio gjennom 1980-åra.

Singelen nådde femteplass i Storbritannia og fjerdeplass i USA. Songen vart òg nytta i filmen Peter's Friends frå 1992.

Musikkvideoen syner to unge kjærastar som vart skilde då han må inn i militæret, før dei får kvar andre att mot slutten av songen.

Songen vart framført på konsert av Mary J. Blige og Elton John, og vart gjeven ut på Mary J. Blige & Friends og John sitt One Night Only – The Greatest Hits. Ei anna konsertframføring vart gjort i Verona i 1996 med Luciano Pavarotti.

Lister

Medverkande
Elton John: piano, tangentinstrument, vokal
Davey Johnstone: gitar, korvokal
Dee Murray: bass, korvokal
Nigel Olsson: trommer, korvokal
Stevie Wonder: munnspel

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «I Guess That's Why They Call It the Blues» frå ,  den 6. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  Video  på AOL
 Teksten til songen på Bernietaupin.com

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Elton John-songar
Geffen Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Russell Mulcahy
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar produserte av Chris Thomas
The Rocket Record Company-singlar
Frank Hansen

Frank Hansen () er ein norsk tidlegare roar og olympisk meister frå Tøyen i Oslo. Han rodde ofte saman med veslebroren Alf Hansen.

Karriere 
Frank Hansen var innom både ski og bryting før han enda opp med roing som "sin" idrett i 1962. Han dreiv mykje med einarroing fram til 1970-talet, og deltok i internasjonale roarregattaar i Ratzeburg og Luzern. På denne tida hadde ikkje nordmenn delteke i desse tevlingane tidlegare. Under sommar-OL 1972 i München rodde Hansen dobbeltsculler saman med Svein Thøgersen, og dei tok olympisk sylv. Etter dette vart det veslebroren Alf Hansen som vart Frank sin faste makker. 

I 1975 vart brørne Hansen for fyrste gong verdsmeistrar i dobbeltsculler, og vann for dette Morgenbladets gullmedalje. Brørne deltok i Sommar-OL 1976 i Montreal og tok gull i dobbeltsculler; den einaste gullmedaljen Noreg fekk i leikane dette året. For denne sigeren vann dei Fearnleys olympiske ærespris same året. Også i åra 1978 og 1979 vart brørne verdsmeistrar.

Då Noreg i 1980 boikotta Sommar-OL 1980 i Moskva, la Frank Hansen opp som profesjonell roar. Då hadde han vunne olympisk gull og sylv, tre VM-gull, samt fleire andre medaljar. Etter at han la opp, vart Frank Hansen norsk landslagstrenar i roing.

Prisar 

 1975: Morgenbladets gullmedalje
 1976: Fearnleys olympiske ærespris
 1976: Æresmedlem i Ormsund Roklub.

Kjelder 
 NBL-artikkel om Frank Hansen, skriven av Matti Goksøyr.

Norske roarar
Verdsmeistrar i roing
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Norske deltakarar under sommar-OL 1972
Roarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Norske deltakarar under sommar-OL 1976
Roarar under sommar-OL 1976
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Vinnarar av Fearnleys olympiske ærespris
Folk frå Oslo
Kjegleflate

Ei kjegleflate er på ei kjegle ei flate i rommet som ein får ved at ei rett linje dreier seg om eit punkt på linja, og samstundes støttar seg til ei kurve kalla direktrisa eller styrelinja. Den rette linja blir kalla generatrisa eller den skildrande linja, og det faste punktet er toppunktet for kjegleflata. Når styrelinja er ein sirkel, vert kjegleflata kalla sirkulær, og linja frå toppunktet til sentrum av sirkelen vert kalla aksen. Når aksen står vinkelrett på planet til styresirkelen er kjegleflata ei omdreiingskjegleflate, og han kan òg skildrast av det eine beinet til ein vinkel når vinkelen dreier seg om det andre. Kjegleflata vert då sagt å vere rett. I motsett fall vert han sagt å vere skeiv. Kvar ei fullstendig kjegleflate består av to delar (kapper), éin på kvar side av toppunktet.

Kjelder
 

Euklidsk romgeometri
Flater
Algebraiske flater
Andregradsflater
The Very Best of Elton John

The Very Best of Elton John er eit samlealbum av Elton John, som kom ut i oktober 1990. Det var det første samlealbumet hans som spende over heile karrieren hans og det fjerde offisielle samlealbumet hans totalt. Det vart gjeve ut i mange andre land, men ikkje i USA.

Albumet inneheld songar frå det andre albumet hans, Elton John i 1970 til det nyaste albumet Sleeping with the Past i 1989. Etter den store hitten som «Sacrifice»/«Healing Hands» vart, vart albumet det tredje mest selde i Storbritannia i 1990 og vart ein stor hit i landet. Det låg to veker på førsteplassen på albumlista, og så ni veker på andreplassen. I alt låg albumet 145 veker inne på Topp 200 i Storbritannia og selde til platinaplate der i mars 1995. I Noreg låg albumet på toppen av VG-lista i heile 15 veker og totalt 32 veker inne på Topp 40.

Det inneheldt totalt 28 hitsinglar og dei nye songane «Easier to Walk Away» og «You Gotta Love Someone», som òg gjekk inn på listene mellom 1990 og 1991.

Det vart òg gjeve ut ei musikkvideosamling, som opphavleg vart gjeven ut på både laserdisc og VHS, og sidan på DVD.

Innhald

Musikkvideosamling
 "Your Song" (Top of the Pops 1971 konsertopptak)
 "Daniel" (tysk konsertopptak 1973)
 "Goodbye Yellow Brick Road" (Top of the Pops 1973)
 "Don't Go Breaking My Heart" (med Kiki Dee)
 "Sorry Seems to Be the Hardest Word" (BBC Live Christmas Show)
 "Rocket Man (I Think It's Going to Be a Long Long Time)" (konsertopptak Wembley 1977)
 "Blue Eyes"
 "I Guess That's Why They Call It the Blues"
 "I'm Still Standing"
 "Kiss the Bride"
 "Sad Songs (Say So Much)"
 "Passengers"
 "Nikita"
 "Wrap Her Up"
 "Candle in the Wind" (konsertopptak Australia 1986)
 "Saturday Night's Alright for Fighting"  (Prince's Trust 1987)
 "I Don't Wanna Go on with You Like That"
 "Philadelphia Freedom" (konsertopptak Verona 1989)
 "Sacrifice"
 "You Gotta Love Someone"

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Very Best of Elton John» frå ,  den 9. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1990
Elton John-album
The One av Elton John

The One er det tjuetredje studioalbumet til den britiske musikaren Elton John. Det kom ut i 1992 og vart spelt inn i Studio Guillame Tell i Paris, produsert av Chris Thomas. Albumet var tilskriven Vance Buck. Plateomslaget vart designa av Gianni Versace.

The One låg tre veker på andreplassen i Storbritannia, utan å nå toppen. Det vart det mestseljande albumet til John i USA sidan 1975. I Noreg nådde albumet tredjeplassen på albumlista.

Olle Romo samarbeidde med John og tekstforfattar Bernie Taupin på ein song, «Runaway Train», der Eric Clapton syng duett med John. David Gilmour frå Pink Floyd spelar gitar på «Understanding Women». Den tidlegare trommeslagaren til John, Nigel Olsson, og korjenta Kiki Dee (som song duett med Elton John på songen «Don't Go Breaking My Heart») og gitarist Davey Johnstone song korvokal på nokre songar.

Dette var det første albumet til John etter at han var innlagt for rehabilitering frå narkotika- og alkoholmisbruk og bulimi i 1991.

Albumet selde til gullplate i USA i august 1992, platinaplate månaden etter og dobbelplatina i mai 1993.

Innhald

Medverkande
Elton John – klaverinstrument, vokal
Davey Johnstone – gitar (2-5, 7-9), korvokal (7, 9)
David Gilmour – gitar på «Understanding Women»
Olle Romo – trommer, perkusjon, trommeprogrammering
Pino Palladino – bassgitar (1-8, 10)
Mark Taylor – klaverinstrument (1-3, 6, 7)
Guy Babylon – klaverinstrument og programmering (2-5, 7-11)
Adam Seymour – gitar (1, 2, 6, 7)
Eric Clapton – gitar og vokal på «Runaway Train»
Nigel Olsson – korvokal (7, 9)
Kiki Dee – korvokal (7, 9, 10)
Jonice Jamison – korvokal (4)
Carole Fredericks – korvokal (4)
Beckie Bell – korvokal (4)

Produksjon
Produsert av Chris Thomas
Lydteknikar: David Nicholas
Assisterande lydteknikar – Alex Firla og Andy Strange
Assisterande lydteknikar på «Runaway Train» – Andy Bradfield
Spor #1-3, 5-9 & 11 spelt inn i Studio Guillaume Tell (Paris i Frankrike).
«Runaway Train» spelt inn i Studio Guillaume Tell og The Town House (London i England).
«Understanding Women» spelt inn i Air Studios (London).
Miksa i Air Studios
Redigert i The Hit Factory London
Albumkoordinering – Steve Brown
Studiokoordinering – Adrian Collee og Sam Stell
Teknikar for Eric Clapton – Lee Dixon
Teknikar for Mark Taylor – Vince Barker
Fotografi – Patrick Dermarchelier
Designkonsept – Gianni Versace
Management – John Reid

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The One (Elton John album)» frå ,  den 9. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Elton John-album
Musikkalbum frå 1992
Album produserte av Chris Thomas
The Rocket Record Company-album
Songen The One av Elton John

«The One» er den første singelen frå Elton John-albumet The One frå 1992. Songen kom eit år etter konsertsamarbeidet «Don't Let the Sun Go Down on Me» i lag med George Michael, som toppa listene i Storbritannia, USA, Canada og Noreg. Denne singelen gjorde det òg godt, og nådde 10. plass i Storbritannia, 9. plass i USA og 3. plass i Noreg. I Canada gjekk singelen heilt til topps.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The One (Elton John song)» frå ,  den 9. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1992
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Elton John-songar
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar med musikk av Elton John
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Chris Thomas
The Rocket Record Company-singlar
MCA Records-singlar
See You Again

«See You Again» er ein song av Miley Cyrus, tilskriven Destiny Hope Cyrus, frå albuma Meet Miley Cyrus og Breakout. Han vart utgjeven 19. desember 2007 av Hollywood Records.

Listeplasseringar

Sertifiseringar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «See You Again» frå ,  den 9. desember 2011.  
 

Miley Cyrus-songar
Singlar frå 2007