kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Barmstedt

Barmstedt er ein by og ein kommune  i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 10 542 i 2021 og kommunen omfattar 17,2 km². Byen ligg 11 meter over havet, om lag 8 kilometer nordaust om Elmshorn og ei 30 kilometer nord om Hamburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barmstedt» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Bad Bramstedt

Bad Bramstedt er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 15 149 i 2021 og kommunen omfattar 24,1 km². Byen ligg 9 meter over havet, om lag 40 kilometer nord om Hamburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bad Bramstedt» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Ahrensburg

Ahrensburg er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 34 201 i 2021 og kommunen omfattar 35,3 km². Byen ligg 43 meter over havet, om lag 15 kilometer frå sentrum av Hamburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ahrensburg» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Bargteheide

Bargteheide er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 15 987 i 2020 og kommunen omfattar 15,8 km². Byen ligg 48 meter over havet, om lag 15 kilometer nordaust om sentrum av Hamburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bargteheide» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Bad Oldesloe

Bad Oldesloe er ein by og ein kommune  i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 24 841 i 2021 og kommunen omfattar 52,6 km². Byen ligg 30 kilometer sørvest om Lübeck.

24. april vart Bad Oldesloe bomba av allierte flystyrkar og 706 menneske vart drepne.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bad Oldesloe» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Rendsburg

Rendsburg er ein by og ein kommune sentralt i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 28 977 i 2021 og kommunen omfattar 23,7 km². Byen ligg ved elva Eider, ei 30 kilometer vest om Kiel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rendsburg» frå ,  den 10. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Nitrogenfiksering

Nitrogenfiksering er ein biologisk prosess som konverterer uorganisk nitrogen i atmosfæren til ammoniakk (NH3) eller andre organiske sambindingar som kan nyttast av levande organismar. Visse typar bakteriar har evna til å fiksere nitrogen ved hjelp av enzym som nitrogenase. Nitrogen er ein vektig komponent av livsnødvendige stoff hos alle levande organismar, og danning av den biologiske nitrogenbindinga er ein like viktig prosess for livet på jorda som fotosyntesen. Nitrogen kan også fikserast kunstig og industrielt, til dømes i kunstgjødselproduksjon.

Nitrogen er ein naudsynt ingrediens i aminosyrer og nukleinsyrer. Men dei fleste organismar kan ikkje nytte den atmosfæriske nitrogenen direkte, og må i staden få tilgang til den gjennom opptak av organiske sambindingar eller gjennom ein annan type symbiose med nitrogenfiksande organismar.
Nitrogenfikserande bakteriar kan leve i samspel med plantar, og i nokre tilfelle kan dette forholdet føre til danning av knollar på planterøtene. Desse knollane gjev eit beskytta miljø for bakteriane, og i retur får plantane tilgang til ammoniakk og andre nitrogensambindingar som blir produserte av bakteriane.
Nitrogenfiksering spelar ein viktig rolle i økosystem over heile verda, og bidrar til å oppretthalde balansen i nitrogen-karbon-syklusen. Prosessen spelar også ei viktig rolle i jordbruket, der nitrogenfikserande plantar som alfalfa og soya blir nytta til å forbetre nitrogeninnhaldet i jordsmonnet og auke avlingane.

Biologisk nitrogenfiksering vart oppdaga av Jean-Baptiste Boussingault i 1838. Oppdaginga av det som gjer prosessen mogleg skjedde i 1880, og prosessen vart fullt ut skildra av den nederlandske mikrobiologen Martinus Beijerinck i 1901.

Kjelder 

 Sirevåg, Reidun,¨nitrogenfiksering i Store norske leksikon på snl.no. Henta 10. april 2023 frå https://snl.no/nitrogenfiksering lisens:  CC-BY-SA-3.0

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nitrogenfiksering, Universitetet i Oslo, Institutt for biovitenskap, 4. februar 2011. Henta 10. april 2023
 

Stoffskiftet
Plantefysiologi
Jordkjemi
Landbruk
New Masters

New Masters er det andre studioalbum til songar-låtskrivaren Cat Stevens, gjeve ut i desember 1967 på Deram Records som ein oppfølgjar til det særs suksessrike debutalbumet, Matthew and Son.

Oversikt
Plateselskapet var skuffa over det dårlege salet av det andre albumet til Cat Stevens, sidan det førre albumet nådde topp ti i Storbritannia og produserte fleire hitsinglar.  New Masters genererte lita interesse, og nådde verken hitlistene i Storbritannia eller USA. Singelen «Kitty»/«Blackness of the Night» vart liggjande på 47. plass, og vart den første singelen til Stevens som ikkje nådde topp 40. Dette var ein brå og bratt kommersiell nedgang frå den store suksessen Stevens hadde hatt med dei tidlegare innspelingane sine.

«The First Cut Is the Deepest» har vorte spelt inn med suksess av fleire artistar. Før utgivinga av New Masters hadde Stevens selt songen for 30 pund til P.P. Arnold (tidlegare i Ike and Tina Turner Revue) og gav den tidlegare Ikette-en sin første britiske hit. I tiåra som kom skulle han òg bli ein hit for Rod Stewart, Sheryl Crow, James Morrison og Keith Hampshire. Hampshire-versjonen nådde førsteplassen på dei kanadiske hitlistene i 1973. Andre versjonar er gjort av songaren Barbara Jones, Colm Wilkinson frå Les Misérables og Jesus Christ Superstar, Duffy og Jools Holland Rhythm & Blues Orchestra.

Innhald

Medverkande
 Cat Stevens – vokal, gitar, klaverinstrument
 Chris Hunt – trommer 
 Herbie Flowers – bass
 Arthur Greenslade, Lew Warburton, Ivor Raymonde – musikalsk leiar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «New Masters» frå ,  den 10. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Cat Stevens-album
Musikkalbum frå 1967
Deram Records-album
Arthur Greenslade

Arthur Greenslade () var ein britisk dirigent og arrangør for film og fjernsyn, og ei rekkje artistar. Musikalsk var han mest aktiv i 1960- og 1970-åra.

Greenslade vart fødd i Northfleet i Kent. I 1950-åra var han pianist og arrangør med Oscar Rabin Band. Han arrangerte for Jack Jones, Chris Farlowe, Serge Gainsbourg, Genesis, Cat Stevens, Diana Ross, Dusty Springfield, The Bachelors og Kinderjazz. For Shirley Bassey arrangerte han «Goldfinger» og «Send In the Clowns». Han har dirigert orkester i Hollywood Bowl og Carnegie Hall, og var Bassey sin musikalske leiar. Han var arrangør og dirigent på Shirley Bassey-albuma And I Love You So, Never Never Never, Good, Bad But Beautiful, Love, Life and Feelings, og You Take My Heart Away. Han spelte òg piano på den første hitten til The Kinks, «You Really Got Me».

Saman med Andrew Oldham skreiv han «Headlines», B-sida på «Ride on Baby» (IM 038) av Chris Farlowe, som vart gitt ut i 1966.

Greenslade dirigerte òg nokre easy listeining-innspelingar. Han dirigerte orkesteret for Rod McKuen sin første TV-spesial, som vart send på NBC i mai 1969. Han arrangerte òg bidrag til Irland til Eurovision Song Contest i 1973, «Do I Dream», sungen av Maxi. Han arrangerte hitsingelen «Je t'aime... moi non-plus» av Serge Gainsbourg og Jane Birkin frå 1969.

Greenslade døydde i 2003, 80 år gammal, i Sydney i Australia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arthur Greenslade» frå ,  den 10. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Britiske dirigentar
Britiske komponistar
Britiske jazzpianistar
Easy listening-musikarar
Folk frå Northfleet
Britiske jazzmusikarar
Oscar Rabin Band-medlemmar
Ivor Raymonde

Ivor Raymonde (), fødd Ivor Pomerance, var ein britisk musikar, låtskrivar, arrangør og skodespelar, mest kjend for sine særeigne orkesterarrangement for Dusty Springfield og andre i 1960-åra.

Liv og karriere
Han studerte ved Trinity College of Music, og tenestegjorde som Bevin Boy under andre verdskrigen. Han kom først inn i profesjonell musikk som jazz- og klassisk pianist. Han spelte i ulike storband og byrja å leia sitt eige band tidleg på 1950-talet. Deretter vart han musikksjef i BBC saman med Wally Stott. Han arbeidde tidvis som studiomusikar, og spelte på og arrangerte den britiske hitten til Johnny Duncan, «Last Train To San Fernando».  Han arbeidde òg som skodespelar og støtta komikaren Tony Hancock i alle dei første TV-seriane til komikaren i 1956.

Han gjekk vidare til Philips Records, der han arbeidde som produsent med Frankie Vaughan – som han arrangerte hittane «Tower of Strength» og «Loop de Loop» for – Marty Wilde og The Springfields. Då Dusty Springfield gjekk solo i 1963, spelte han ein låt han hadde skrive for henne, som vart hennar første store hit, «I Only Want To Be With You», produsert av Johnny Franz. Denne nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart, og han og tekstforfattaren Mike Hawker følgde han opp med den andre hitten til Dusty, «Stay Awhile». Raymonde heldt fram med å jobba som arrangør for Springfield gjennom 1960-åra, i tillegg til å arrangera og produsera hittar for Helen Shapiro, Billy Fury, The Walker Brothers, Susan Maughan, Ken Dodd, Alan Price, Honeybus, Eternal Triangle, Los Bravos, The Flies og mange andre.  På 1970-talet arbeidde han som arrangør og produsent hos DJM Records på albuma til skodespelaren Edward Woodward, og seinare arbeidde han med Ian Dury, Julio Iglesias og Richard Anthony.

Han hadde fire barn: Gail, Linda og Nicholas, og Simon Raymonde frå Cocteau Twins, medgrunnleggjar og manager for det uavhengige plateselskapet Bella Union.

Ei samling av Ivor Raymondes innspelingar, 'Paradise: The Sound Of Ivor Raymonde, vart gitt ut på plateselskapet Bella Union i 2018

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ivor Raymonde» frå ,  den 10. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske låtskrivarar
Britiske plateprodusentar
Britiske musikkarrangørar
Britiske studiomusikarar
Tidlegare studentar ved Trinity College of Music
Ålesundsulykkene

Ålesundsulykkene var to katastrofer som svenske bankskøyter vart utsett for på veg til, og under, fiske på Storegga i 1868.

14. februar starta 10 bankskøyter frå Sotenäset i Bohuslän reisa mot Ålesund, som dei skulle ha til stasjon under bankfiske på Storegga. Den 19. februar var dei ved Stad. Det var då storm frå sør-sørvest. Det skøyteførarane som hadde vore i Ålesund før viste at dei måtte søkje under land når dei kom seg rundt Stad. Dei ukjende held fram eit stykke frå kysten. Dei meistra ikkje den sterke frålandsvinden. I alt vart 6 skøyter førte til havs. Ei av skøytene fekk kontakt med eit lokalkjent fartøy og kom seg til land i Trøndelag ni dagar etter stormen. Dei andre fem dukka ikkje opp. Alle dei 52 som var om bord miste livet. To av fartøya vart seinare funne som vrak utanfor Finnmarkskysten.

Den 15. juni same året forliste to andre av dei svenske bankskøytene i storm under fiske på Storegga. Ei av dei var DOGGERN, som saman med JEDDERN, var dei første svenskeskøytene som fiska på Storegga i 1861. Båe mannskapa, til saman 20 fiskarar, miste livet.

Dei omkomne i desse ulykkene kom frå eit lite område rundt Kungshamn på Bohuslänkysten. Mange av dei var slektningar.  Dei som omkom i første ulykka let etter seg 17 enkjer, 49 farlause born og 21 eldre som miste forsørgjarane. Det vart sett i gang innsamlingsaksjonar som hjelpte dei etterlatne.

Fartøya, fiskereiskapar og anna utstyr var ikkje forsikra. Det var ein av grunnane til at det vart skipa  assuranseselskap for fiskebåtar på vestkysten av Sverige året etter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ålesundsolyckorna» frå ,  den 10. april 2023.  

 Strandpilten. Medlemsblad for Kunghamns Hembygdsförening. Nr 12. Februar 2008

Bakgrunnstoff
 Bo Antonsson: Ålesundsolyckan – stor katastrof för små fiskelägen, Kungshamn 2013, 

Fiskeri i Noreg
Forlis i Noreg
Hendingar i 1860-åra
Forlis i Møre og Romsdal
Løvås

Løvås er ein stad i Sokndal kommune som grensar til Årstad.

Kjelder

Sokndal kommune
Barrakundastryka

Barrakundastryka eller Barra Kunda-stryka er ei gruppe stryk i Gambiaelva i Tambacounda-regionen i Senegal. Dei ligg kring 480 km oppstraums frå elvemunningen.

Stryka gjer elva mindre farbar i tørketida, og var derfor eit viktig hinder og merke for europeiske utforskarar som Richard Jobson og Richard Graves MacDonnell, som prøvde å utforska innlandet. Landsbyen Barrakunda, som var del av Wuliriket, husa tidvis europeiske handelspostar frå 1651 av.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barrakunda Falls» frå ,  den 11. april 2023.  

Senegalesisk geografi
Handball-NM 2022/23 for kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 2022/23 for kvinner vart vunnen av Vipers frå Kristiansand som sigra i finalen med 30–23 over Sola Håndball. Dermed sikra klubben seg sin sjette strake kongepokal.

Kvartfinalane
Fana IL – Sola 27–30
Fredrikstad BK – Vipers 24–40
Byåsen IL – Molde HK 31–26
Aker – Storhamar IL 23–39

Semifinalane
Sola –  Storhamar IL 29–26
Vipers – Byåsen IL 32–29

Finalen
Finalen vart avvikla på Sør Amfi i Arendal laurdag 26. februar 2023 framfor 2 000 tilskodarar. Kampen var jamn til vel halvvegs i fyrste omgang og stillinga 7–7. Mot slutten av omgangen gjekk laget frå Kristiansand opp i firemålsleiing, til pause reduserte Sola til 12–14. Frå stillinga 14–14 rykte Vipers til og gjekk opp 20–15. Sidan styrte laget inn til siger 30–23.

For Vipers skåra Anna Vjakhireva 7 mål, Markéta Jeřábková 5, Ragnhild Valle Dahl 4, Sunniva Andersen, Jana Knedlíková og Océane Sercien-Ugolin, 3 alle, Katarina Ježić og Jamina Roberts, 2 begge, Tuva Høve 1. Silje Waade bidrog mykje i forsvar. Sofie Börjesson og Katrine Lunde var målvakter. 

Sola sine mål kom frå Maja Magnusen og Live Deila, 5 begge, Lene Tveiten 4, Merlinda Qorraj, Frøydis Seierstad og Martine Wolff, 3 alle. Rinka Duijndam vakta målet.

Dommarane Magnus Nygren og Andreas Borge straffa Vipers med tre og Sola med to 2-minuttsutvisingar.

Kjelder
handball.no
handball.no

2022
Handball i 2022
Handball i 2023
Handball
Handball
Idrettstilskipingar i Agder
Idrett i Arendal
Anna Vjakhireva

Anna Viktorovna Vjakhireva () er ein russisk handballspelar frå Volgograd som sidan 2022 er aktiv i Vipers. Ho vart olympisk meister 2016 for Russland og vann EHF-cupen 2017 med Rostov-Don. Vjakhireva er no vanlegvis høgre rykkromspelar, i sine tidlege år vart ho oftast nytta på høgrekanten. Ho er ein fintesterk og oppfinnsam spelar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anna Wiktorowna Wjachirewa» frå ,  den 11. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Russiske handballspelarar
Olympiske meistrar for Russland
Folk frå Volgograd
Juffure

Jufureh, Juffureh eller Juffure er ein by i Gambia, 30 kilometer nord for Gambiaelva. 
I byen ligg eit museum og festninga Jillifree. 

Byen er kjend for å vera staden der Alex Haley sin stamfar Kunta Kinte blei røva bort frå av slavejegerar på 1700-talet, som skildra i boka Roots.
Etter utgjevinga av Roots blei Jufure eit turistmål. Dette førte til økonomisk utvikling for byen, som omfatta bygginga av ein barneskule, ein ny marknad retta mot turistar, og betre vegar.

Juffure hadde 635 innbyggarar ved folketeljinga i 2013, og er samanvaksen med nabobyen Albreda.

I Juffure ligg museet Maurel Frères Building, som er vigd til slaverihistorie. Sidan 2003 har museet vore ein del av UNESCO-verdsarva Kunta Kinteh Island and Related Sites, saman med mellom anna Kunta Kinteh-øya.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Juffure» frå ,  den 11. april 2023.  

Byar i Gambia
Albreda

Albreda eller Albadarr er ein by i Gambia som er samanvaksen med Juffure. Han ligg i regionen North Bank, i den vestre delen av landet, 24 km søraust for hovudstaden Banjul. Albreda hadde 1 356 innbyggar ved folketeljinga 2013. Fleire stader i Albreda og Juffure er del av verdsarvstaden Kunta Kinteh Island and related sites, som vitnar om den transatlantiske slavehandelen og annan internasjonal handel. Albreda var ein fransk koloni mellom 1681 og 1857, då staden var blitt heilt omgjeven av brittiskkontrollerte område og blei overlaten til Storbritannia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Albreda» frå ,  den 11. april 2023.  

Tidlegare franske koloniar
Byar i Gambia
Hor

Hor er ei nemning for seksuell omgang mellom ein mann og kvinne som ikkje er gifte med kvarandre. Det har tidlegare vore brukt om brotsverk, men blir i moderne tid mest brukt i religiøse samanhengar, oftast om seksuell umoral generelt. Ein finn det også som skjellsord i forma «hore», og om forhold der ei kvinne sel kroppen sin (prostitusjon). Utruskap er ein eufemisme som blir brukt i staden for hor, og blir i dag vanlegvis brukt om personar som held eit kjenslemessig nært eller seksuelt forhold skjult for ein annan som ein lever med.

Historie i Noreg
Hor var opphavleg ei nemning på samleie mellom ein mann og ei kvinne som ikkje var gifte med kvarandre. Frå 1600-talet blei visse former for hor kriminalisert, i tillegg til at det sjølvsagt òg var i strid med kyrkja sine bod. På denne tida var ikkje omgrepet «hor» knytt til prostitusjon. 

Tre nemningar som blei brukte om ulike former for hor i Noreg, Danmark og Sverige på 1600- og 1700-talet var:

 Leiermål, der ingen av partane var gifte.
 Enkelthor, der den eine parten var gift.
 Dobbelthor, der begge partane var gifte på kvart sitt hald.

I 1617 blei «leiermål» kriminalisert for fyrste gong i Noreg, og både ugifte kvinner og menn skulle betale høge bøter for slike brotsverk. Lovbestemmingane om hor som blei innførte saman med reformasjonen i Noreg i 1537 slo fast at slike handlingar skulle straffast med døden for begge. Desse bestemmingane blei endra allereie i 1539, og sidan vidareført i same form i Christian Vs Norske Lov av 1687. I denne perioden var dobbelthor belagt med dødsstraff. Beviskrava var likevel særs høge, og det blei berre gjeve dødsstraff i sjeldne fall. I fyrste tilfelle, hor mellom ugifte, skjedde rettsforfølging som oftast berre når forholdet førte til svangerskap eller barn, og blei vanlegvis løyst med løfte om ekteskap.

Etter 1814 har Den norske høgsteretten stadfesta seksten dødsdommar for hor. Den siste gjaldt Torkild Larsen frå Kristiansand, som ble dødsdømt i 1835 for «fjerde gangs hor». Han blei gjeven nåde, men døydde allereie i 1836 i Kristiansand tukthus av «Betændelse i Underlivet».

I prinsippet var hor straffbart i norsk lov (straffeloven § 379) fram til 1972, men lovføresegna var sovande dei siste tiåra ho eksisterte.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hor» frå ,  den 11. april 2023.  

Seksualitet
Brotsverk
Dongeri

Dongeri, olastoff eller denim er eit sterkt, indigoblått bomullstøy. Det vert nytta i slitesterke fritids- og arbeidsklede, særleg bukser. Ordet dongeri kan òg visa til olabukser eller jeans.

Etymologi 
Ordet dongeri kjem frå engelsk dungaree som er lånt frå hindi etter staden i India der stoffet vart vove, eventuelt etter nemninga på hindi for denne typen vove, kraftig bomullsstoff. Stoffet vert òg kalla denim etter den franske nemninga serge de Nîmes, som tyder «stoffar frå (byen) Nîmes».

På norsk vart ordet tidlegare òg skrive «dongery».

Soge 
Dongeri er opphavleg frå India, der det vart nytta til segl og til klede for dei fattige. I Vesten vart det utbreidd mellom anna via kledehandlaren Levi Strauss som selde bukser av dongeri til gruvearbeidarar under gullrushet i California i 1850. Dette la grunnlaget for det kjente olabuksemerket Levi's.

Dongeritøy 
Dongeri kan brukast som stoff til mange typar plagg: bukser,  jakker, skjorter og skjørt er vanleg, men òg kjolar, barnetøy og vesker vert laga. Originalfargen er beige, men i dag vert dongeritøy léta hovudsakleg i blått, men førekjem òg i andre leter.

Sjå òg 
 Dongeribukse

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dongeri» frå ,  den 11. april 2023.

Bakgrunnsstoff 

Tekstilar
Alun Davies

Alun Davies () er ein walisisk gitarist, studiomusikar, plateartist og komponist som vart kjend som gitarist for den engelske musikaren Cat Stevens, frå 1970 til 1977. 

Før samarbeidet med Stevens var Davies med på å skriva, syngja og spela på to album: i 1963, med Jon Mark, (då kjent som John Michael Burchell) og i 1968, som medlem av bandet Sweet Thursday med Mark, klaverspelaren Nicky Hopkins, Harvey Burns og Brian Odgers, då folkrockmusikken framleis var i den spede byrjinga si. Då plateselskapet deira gjekk konkurs, vart Davies invitert til å bli med Cat Stevens som studiomusikar, som prøvde å endra stilen sin og avansera i musikkverda.

Davies si erfaring, liknande smak i den framveksande folkrock-sjangeren og evnar med gitar og stemme plasserte han i ei sentral rolle i karrieren til Stevens, noko som resulterte i hitlåtar og ei rekkje RIAA-sertifiserte gjennombrotsalbum. To slike album, Tea for the Tillerman og Teaser and the Firecat, dreiv Stevens til stjernestatus og ein fantastisk musikalsk karriere, og styrkte vennskapen mellom dei to mennene. Davies, som spelte inn eit soloalbum etter nokre år som musikar for Stevens, fann relativt liten kommersiell suksess på eiga hand, spesielt etter fleire år i den karismatiske skuggen til Stevens. Han heldt fram med å turnera med han og spelte inn på alle albuma hans bortsett frå eitt, inntil Stevens konverterte til islam og trekte seg tilbake frå popscena i 1977. Sidan den gong har mange plateboksar og samlealbum kome ut med Davies sitt gitararbeid og vokal på kvart album.

I slutten av 2005, då Stevens (no kjent som Yusuf Islam) kom tilbake igjen for å skriva og opptre, gjorde han det med vennskapeleg støtte frå venen og den mangeårige høgrehanda Davies, sjølv om det var gått nesten tre tiår, og dei to mennene hadde følgt ekstremt ulike vegar i mellomtida. Davies held fram med å opptre med Yusuf den dag i dag, i tillegg til å forfølgja andre musikalske prosjekt. Sjølv om han spelte på Yusuf si første comebackplate (An Other Cup, 2005), dukka han ikkje opp på Yusuf-plata Roadsinger (2009).

Diskografi

Med Cat Stevens

1970 Mona Bone Jakon
1970 Tea for the Tillerman
1971 Teaser and the Firecat
1972 Catch Bull at Four
1974 Buddha and the Chocolate Box
1974 Saturnight
1975 Numbers (1975)
1976 Majikat - utgjeve i 2004
1977 Izitso
1978 Back to Earth

Med Paul Williams & Friends
 Paul Williams & Friends: In Memory of Robert Johnson (1973) (tilknytte artistar) «Terraplane Blues».

Med Mark-Almond
1973 73

Med Stevens som Yusuf Islam

2006 An Other Cup
2007 Yusuf's Cafe Sessions
2017 The Laughing Apple
2020 Tea for the Tillerman 2

Andre samarbeid

1977 Say It Ain't So –  Murray Head – akustisk gitar på «Say It Ain't So», «Boats Away» og «Never Even Thought».  
 1979 See Me med Ronnie Lane
 2004 Entre La jeunesse et la sagesse  som gitarist med Kate and Anna McGarrigle

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alun Davies» frå ,  den 11. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Sologitaristar
Walisiske rockesongarar
Walisiske studiomusikarar
Skiffle-musikarar
Walisiske rockegitaristar