kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ari-Pekka Nikkola

Ari-Pekka Nikkola () er ein finsk tidlegare skihoppar som tevla internasjonalt frå 1986 til 1998. Han gjekk i 1990 heilt til topps i verdscupen.

Nikkola var to gonger med om å vinna OL-gull i laghopping, stor bakke: Fyrst i 1988-OL i Calgary, deretter i 1992-OL i Albertville. 

Endå større suksess hadde han i VM-samanheng, der han fekk med seg heile sju medaljar: 
 Fire gullmedaljar: Laghopp, stor bakke (1987, 1989, 1995 og 1997)
 To sølvmedaljar: Individuelt normalbakke: 1989, laghopp stor bakke 1991)
 Ei bronsemedalje: Individuelt normalbakke: 1991

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ari-Pekka Nikkola» frå , den 14. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Finske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Finland
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Finske deltakarar under vinter-OL 1988
Skihopparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Finske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Deltakarar under Ski-VM 1987
Deltakarar under Ski-VM 1989
Deltakarar under Ski-VM 1991
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Trenarar
Toni Nieminen

Toni Nieminen () er ein tidlegare finsk skihoppar. 

I 1992 blei hoppsesongen fullstendig dominert av Nieminen, då han berre var 16 år. Som ein av dei fyrste V-stilhopparane vann han hoppveka, tok to gullmedaljar under OL i Albertville og vann òg verdscupen samanlagt.

Seinare greidde Nieminen aldri å leva opp til slike resultat. Vektproblem på grunn av framleis vekst, og den øvrige verdseliten si overgang til V-stil er to av forklaringane.

Han skreiv idrettshistorie 17. mars 1994, då han i slovenske Planica (Letalnica-bakken) gjennomførte det fyrste, ståande skihoppet i historia på over 200 meter. Tidlegare same dag hadde Andreas Goldberger strekt seg til 202 meter, men han greidde ikkje å halda seg oppreist etter nedslaget.

Nieminen la opp som skihoppar etter 2002-OL, etter å ha oppnådd ein 16. plass.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Toni Nieminen» frå , den 14. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Finske skihopparar
Olympiske meistrar for Finland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 1992
Skihopparar under vinter-OL 1992
Finske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1995
Folk frå Lahtis
Primož Peterka

Primož Peterka () er ein slovensk skihoppar. 

Sesongen 1996/97 vann han både den samanlagte verdscupen og hoppveka. Sesongen etter forsvarte han sigeren i verdscupen. Under 2002-OL i Salt Lake City tok han bronse i laghopp, normalbakke med det slovenske laget. Per februar 2005 har han vunne 15 verdscuprenn.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Primož Peterka» frå , den 14. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Primoz Peterkas heimeside

Slovenske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Slovenia
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Slovenske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Adam Małysz

Adam Henryk Małysz () er ein tidlegare polsk skihoppar.

Karrieren starta i 1995. Han hadde moderat suksess i verdscupen (7. og 10. plass) dei to fyrste åra. Han kom tilbake i sesongen 2000/2001 då han vann hoppveka og VM i K-90 (han tok sølv i K-120). I 2002 tok Małysz sølv i storbakken og bronse i normalbakken under OL i Salt Lake City. I 2003 vann han begge dei individuelle VM-titlane og vann verdscupen for tredje gong.

Adam Malysz blei 25. mars 2007 den einaste skihopparen bortsett frå Matti Nykänen som hadde vunne verdscupen fire gonger. Under ski-VM i Sapporo 2007 fekk Małysz ein fjerde plass i storbakken og ei gullmedalje i normalbakken. Dermed blei han den einaste med så mange meisterskapsmedaljar. I 2011 vann han bronsemedalje i normalbakken under VM i Oslo.

Under OL i Vancouver vann han to individuelle sølvmedaljar.

I 2001 blei han tildelt Holmenkollmedaljen saman med Bente Skari og Thomas Alsgaard. 

Han har 39 verdscupsigrar.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Adam Małysz» frå , den 14. desember 2008. 
 

Polske skihopparar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Polske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Polske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Polske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Polske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2001
Deltakarar under Ski-VM 2003
Deltakarar under Ski-VM 2005
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Thomas Morgenstern

Thomas Morgenstern () er ein austerriksk skihoppar.

Han debuterte i internasjonal samanheng under hoppveka 2002–2003, berre 16 år gamal. Fem dagar etter det siste hoppvekerennet vann han sitt første renn i verdscupen, i Liberec i Tsjekkia.

Sesongen etter gjekk det vidare framover. Han låg lenge på andreplass bak Sigurd Pettersen i hoppveka, men enda på ein fjerdeplass i samandraget. 

Morgenstern har tre gullmedaljar i lagkonkurransane i VM. Han var med på å vinna begge lagkonkurransane (liten og stor bakke) under VM 2005, og storbakkerennet i VM 2007. Den fyrste individuelle meisterskapsmedaljen kom i normalbakken i 2007.

Under 2006-OL i Torino vann han gull i storbakken to gonger, både individuelt og i lagkonkurransen.

I 2006 kom han på tredje plass i VM i skiflyging, etter Roar Ljøkelsøy og landsmannen Andreas Widhölzl. 

I verdscupen 07/08 blei han historisk ved å vere den fyrste til å vinna dei seks fyrste individuelle renna. Frå før hadde landsmannen Andreas Felder (1984/85) og finnen Janne Ahonen (2004/05) hatt denne rekorden ved å ha vunne dei fire fyrste renna.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Thomas Morgenstern» frå , den 14. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 thomasmorgenstern.com (tysk)

Austerrikske skihopparar
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2014
Skihopparar under vinter-OL 2014
Yellow Submarine

«Yellow Submarine» er ein song frå 1966 av The Beatles, tilskriven Lennon/McCartney, men skriven av Paul McCartney. Songen vart gjeve ut på albumet Revolver og vart tittelsongen til filmen med same namn i 1968. Yellow Submarine er òg namnet på filmmusikken frå filmen, som er ein del av musikkatalogen til The Beatles.

Songen vart betre motteken i Storbritannia og Europa enn i USA. Singelen gjekk til topps både i heimlandet og i Noreg (11 veker, sju veker på førsteplassen av VG-lista) og vann ein Ivor Novello Award for høgaste salstal for singlar i Storbritannia for 1966.

Inspirasjon og innspeling 
McCartney fann inspirasjon heime hos kjærasten Jane Asher sine foreldre då han ønskte å lage ein barnesong som Ringo Starr kunne synge.

Songen vart produsert av George Martin og gjort ferdig på fem forsøk den 26. mai 1966 i Abbey Road Studios. 1. juni vart det lagt på spesialeffektar. På den andre dagen vart studioet reinska for alt som kunne nyttast til spesialeffektar, som kjeder, ei skipsklokke, fløyter og eit kasseapparat, som seinare vart nytta av Pink Floyd på deira «Money»

Medverkande

Medverkande
Ringo Starr – trommer, solovokal
Paul McCartney – bass, korvokal
John Lennon – akustisk gitar, korvokal, lydeffektar (bobler)
George Harrison – akustisk gitar, tamburin, korvokal
Mal Evans – basstromme, korvokal
George Martin – korvokal, plateprodusent
Geoff Emerick – korvokal, bandsløyfer, lydteknikar
Neil Aspinall – korvokal
Alf Bicknell – lydeffektar (raslande kjetting)
Pattie Boyd – korvokal
Marianne Faithfull – korvokal
Brian Jones – korvokal, lydeffektar (klirrande glas)
Brian Epstein – korvokal
Personell per Ian MacDonald

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Yellow Submarine (song)» frå , den 15. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Beatles.com 
 Song facts

Songar frå 1966
The Beatles-songar
Singlar frå 1966
Parlophone-singlar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar på toppen av VG-lista
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Capitol Records-singlar
Barnesongar
Ringo Starr-songar
Ray Conniff-songar
Leningrad Cowboys-songar
Ferrante & Teicher-songar
Nummer-ein-singlar i Belgia (Flandern)
Nummer-ein-singlar i Nederland
Nummer-ein-singlar i Sverige
Nummer-ein-singlar i Austerrike
Nummer-ein-singlar i Australia
Vanessa Mae-songar
Pinky and Perky-songar
Deep Sky Exploration

Deep Sky Exploration (DSE), er ei astronomiforeining med tilhaldsstad i Vestfold. Ho blei stifta 1. mai 1978. Foreininga er open for alle med interesse for astronomi og romfart.

DSE har eit breitt medlemstilbod med eige medlemsblad, Astro Rapport. I tillegg har foreininga eiget observatorium som er tilgjengeleg for medlemer og grupper som skoleklassar og liknande. Foreininga held jamlege møter med foredrag om aktuelle emne.

Bakgrunnsstoff 
Deep Sky Exploration 

Astronomi
Norske organisasjonar
Skipingar i 1978
Confederación Nacional del Trabajo

Confederación Nacional del Trabajo (CNT; Den nasjonale arbeidarkonføderasjonen) er ein spansk konføderasjon av anarkosyndikalistiske fagforeiningar. Dei høyrer til International Workers' Association. På [[spansk|kastiljansk] er namnet  AIT - Asociación Internacional de los Trabajadores. Derfor ser ein gjerne initialane CNT og AIT saman på flagg og plakatar. (Sjå bilete).
 
Historisk sett var CNT òg forbunden med Federación Anarquista Ibérica (CNT-FAI).
 
CNT har gjennom heile soga si spela ei stor rolle i den spanske arbeidarrørsla.

CNT vart skipa i 1910 i Barcelona i Catalunya. Trass i at organisasjonen i fleire tiår var ulovleg i Spania, under Franco-diktaturet, held CNT i dag fram med å delta i den spanske arbeidarrørsla, og dei fokuserer på prinsippa om arbeidarsjølvstyre, føderalisme og gjensidig hjelp. Føderalisme betyr i denne samanhengen frivillig samarbeid av sjølvstyrte arbeidarkollektiv og kommunar. 

Songen til CNT har sidan 1933 vore «A las barricadas», ein spansk versjon av «Warszawjanka». 

CNT har vorte portrettert i nyare spansk film gjennom Vicente Aranda sin film Libertarias frå 1996, ein film som fokuserer på ei gruppe kvinnelege militssoldatar frå CNT ved Aragon-fronten under den spanske borgarkrigen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Confederación Nacional del Trabajo» frå ,  den 16. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 

Anarkistiske organisasjonar
Syndikalisme
Spanske politiske parti
Skipingar i 1910
Penny Lane

}}
«Penny Lane» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles. Songen vart skrive av Paul McCartney, men tilskriven Lennon/McCartney. Songen vart spelt inn under innspelinga av albumet Sgt. Pepper, men vart ikkje ein del av dette albumet. I staden vart han gjeve ut på singel i februar 1967 som ei dobbel A-side «Strawberry Fields Forever». Produsenten George Martin har uttrykt at desse to songane i lag utgjorde den beste singelen som bandet nokon gong gav ut.

Begge songane vart seinare gjevne ut på albumet Magical Mystery Tour i november 1967. I heimlandet Storbritannia er singelen kjend for å ikkje ha nådd førsteplassen, men stoppa på plassen bak Engelbert Humperdinck sin «Please Release Me». Dette kom av at BBC talde dei to songane som to forskjellige singlar, så i røynda selde singelen nesten det dobbelte av det Humperdinck gjorde. I USA og i Noreg gjekk singelen til topps på listene. Songtittelen er namnet på ei gate i heimbyen til bandet, Liverpool. Området rundt gata vert òg ofte kalla Penny Lane.

McCartney og Lennon voks begge opp i dette området og dei møtte kvarandre ved Penny Lane då dei skulle ta bussen inn til byen. Gata er i dag ein turisattraksjon i byen, og gateskiltet vart så ofte stole at styresmaktene i byen til slutt valde å i staden måle gatenamnet på ein bygning. I 2007 var derimot skiltet tilbake på plass.

I 2010 sette musikkmagasinet Rolling Stone songen på 456. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Medverkande
I følgje Ian MacDonald:

The Beatles
Paul McCartney – vokal, piano, bass, harmonium, tamburin, effektar
John Lennon – vokal, piano, gitar, congatrommer, klapping
George Harrison – korvokal, sologitar, klapping
Ringo Starr – trommer, handbjølle

Andre musikarar
George Martin – piano, orkesterarrangement
Ray Swinfield, P. Goody, Manny Winters – fløyte, pikkolofløyte
David Mason – pikkolotrompetsolo
Leon Calvert, Freddy Clayton, Bert Courtley, Duncan Campbell – trompet, flygelhorn
Dick Morgan, Mike Winfield – obos, engelsk horn
Frank Clarke – kontrabass

I august 1987 vart pikkolotrompeten Mason brukte på «Penny Lane» og to andre Beatles-songar («All You Need Is Love» and «Magical Mystery Tour») seld på ein auksjon på Sotheby's for 10 846 amerikanske dollar.

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Penny Lane» frå , den 17. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Songen i McSweeneys.net sin serie korte essay om favorittsongar 
 Golden Oldies of Music Video
 St Barnabas Church – Penny Lane 

The Beatles-songar
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Nederland
Songar på toppen av VG-lista
 449
Parlophone-singlar
Capitol Records-singlar
Songar om Liverpool
Barokk pop-songar
Progressive popsongar
Ralph McTell-songar
Paul McCartney-songar
Judy Collins-songar
Count Basie-songar
Al Di Meola-songar
Songar om vegar
Songar om nostalgi
Peter Frampton

Peter Kenneth Frampton () er ein engelsk rockemusikar, songar, låtskrivar og gitarist. Han spelte i banda Humble Pie og The Herd. Det internasjonale gjennombrotet til Frampton kom med konsertalbumet Frampton Comes Alive!. Albumet selde meir enn seks millionar eksemplar berre i USA og gav han fleire hittar. Sidan den gongen har han gjeve ut fleire populære album. Han har òg arbeidd med David Bowie og både Matt Cameron og Mike McCready frå Pearl Jam, blant fleire.

Frampton er mest kjend for hittar som «Breaking All the Rules», «Show Me the Way», «Baby, I Love Your Way», «Do You Feel Like We Do», og «I'm in You». Han har òg spelt seg sjølv i fjernsynsshow som The Simpsons og Family Guy. Frampton er kjend for gitarspelinga si og særleg bruken av talkbox.

Diskografi
Wind of Change (1972)
Frampton's Camel (1973)
Somethin's Happening (1974)
Frampton (1975)
Frampton Comes Alive! (1976)
I'm in You (1977)
Where I Should Be (1979)
Breaking All The Rules (1981)
The Art of Control (1982)
Premonition (1986)
When All the Pieces Fit (1989)
Peter Frampton (1994)
Frampton Comes Alive II (1995)
Now (2003)
Fingerprints (2006)
Thank You Mr. Churchill (2010)
Hummingbird in a Box (2014)
Acoustic Classics (2016)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Frampton» frå ,  den 4. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
Folk frå Beckenham
Musikarar frå London
Engelske gitaristar
Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Sologitaristar
Humble Pie-medlemmar
Grammy-vinnarar
Engelske rockegitaristar
Engelske bluesgitaristar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Falangistpartiet

Falange Española de las J.O.N.S. var namnet på den opphavlege fascistrørsla i Spania. Ho vart skipa i 1933 av José Antonio Primo de Rivera, son av General Miguel Primo de Rivera, som styrte Spania på diktatorisk vis under kong Alfons XIII i 1920-åra. Falangistane ville organisere samfunnet etter det dei kalla «nasjonal-syndikalistiske» retningsliner. 

I stil og ideologi var falangismen opphavleg heilt lik tidleg italiensk fascisme, mellom anna med forakt for bolsjevisme og andre former for sosialisme, og motstand mot alt demokrati, men òg ein viss forakt for den tradisjonelle overklassen. Etter partiet vart overtatt av Franco og samanslått med monarkistane («carlistane»), fekk det mindre av ein revolusjonær karakter, som fascismen delvis hadde opphavleg, og det vart meir konservativt, sjølv om det heldt fast på mange eksterne trekk ved fascismen og hatet mot sosialisme og demokrati. 

Under den spanske borgarkrigen vart Falangen bruka av General Franco, som tok over ideologien deira, mens grunnleggjaren av partiet vart avretta av den lovlege republikanske regjeringa som deltakar i statskuppet. Partiet vart samanslått ved dekret med carlistpartiet, og under Franco si suverene leiing vart det kjernen i den einaste lovlege politiske organisasjonen i Spania under Franco-diktaturet, med det lange namnet Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista. Denne organisasjonen vart òg kalla Movimiento Nacional, og fungerte som statsberande parti til Franco døydde i 1975. Sidan da har dei vorte splitta opp i ulike grupper. 

Medlemmer av partiet vart kalla Falangistas, falangistar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Falange» frå ,  den 20. desember 2008.  

Fascisme
Høgreekstreme politiske parti
Spansk historie
Politiske parti skipa i 1933
Politiske parti nedlagde i 1975
Spanske politiske parti
1933 i Spania
1975 i Spania
Slaget ved Velletri i 1744

Slaget ved Velletri fann stad 12. august 1744 under den austerrikske arvefølgjekrigen mellom Austerrike og ein allianse mellom Spania og Kongedømet Napoli. Etter å ha erobra Velletri eit åtak om natta og teke til fange det meste av følgjet til Karl III av Spania, møtte den austerrikske armeen den spanske armeen til Karl utanfor byen. 

Austerrikarane vart raskt støytt tilbake av spanjolane og trekte seg nordover til Roma med Karl i hælane. 

Akt 3 av operaen La forza del destino av Giuseppe Verdi er sett til slaget ved Velletri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Battle of Velletri (1744)» frå ,  den 22. desember 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Konfliktar i 1744
Velletri
Velletri
Velletri
Aleutisk

Aleutisk er eit språk i den eskimoisk-aleutiske språkfamilien. Det er språket til aleutane (unangax̂), som bur på Aleutane og Pribilof-øyane i Alaska i USA og Kommandørøyane i Russland. I 1995 var det 305 aleutisktalarar.

Den mest respekterte eksperten på aleutisk var den norske lingvisten Knut Bergsland.

Bakgrunnsstoff 
Nettstader
 List of Unangan language resources - døme på aleutisk ved uaf.edu
 Aleutiske tekstar  for den ortodokse kyrkja ved asna.ca

Litteratur
 Berge, Anna; & Moses Dirks (2006). Niiĝuĝis Mataliin Tunuxtazangis: How the Atkans Talk (A Conversational Grammar). Fairbanks, AK: Alaska Native Language Center, University of Alaska. [Forthcoming, Fall 2006]. 

 Bergsland, Knut (1994). Aleut Dictionary = Unangam Tunudgusii: an unabridged lexicon of the Aleutian, Pribilof, and Commander Islands Aleut language. Fairbanks, AK: Alaska Native Language Center, University of Alaska. ISBN 1-55500-047-9. 

 Bergsland, Knut (1997). Aleut Grammar = Unangam Tunuganaan Achixaasix̂. Fairbanks, AK: Alaska Native Language Center, University of Alaska. ISBN 1-55500-064-9. 

 Sadock, Jerrold M. (2000). "Aleut Number Agreement". Presented at Berkeley Linguistic Society 26th Annual Meeting.

 Taff, Alice; Lorna Rozelle; Taehong Cho; Peter Ladefoged; Moses Dirks; & Jacob Wegelin (2001). "Phonetic structures of Aleut". Journal of Phonetics 29: 231–271. doi:10.006/jpho.2001.0142 (inactive 20 June 2008). ISSN 0095-4470.

Kjelder 

Aleutisk språk
Eskimoisk-aleutiske språk
Aleutane
Språk i USA
Einskildspråk
Lakselus

Lakselus er ein art i gruppa hoppekreps.
Ho lever som parasitt på laks. Ho lever av slimet, huda og blodet til fisken.

Hovudbryststykket er breitt og skjoldforma, og brukast som sugekopp. Bakkroppen er smalare, og hos hoene fylt med egg. Hoenes bakkropp har òg to lange eggsekker. Lakselusa nyttar føtene til å flytte seg rundt på verten eller symje.

Livssyklusen består av ti trinn, med hudskifte imellom. I det frittsvømmande nauplius-stadiet har ho ei lengde på 0,54 til 0,85 mm. I copepodit-stadiet er ho ca. 0,7 mm lang og angrip fisken. I chalimus-stadiet er ho 1,2 til 2,8 mm lang. 

Lakselusa sug næring hjå fisken og veks til 5 mm lengde for hannane og 10 mm for hoene. 
Kvar generasjon tek ca. 6 veker ved ein temperatur på 10–12 °C

Det har vorte forska på arten i samanheng med problema den skapar i akvakulturen, men me veit lite om livet til lakselusa i naturen. Det har vorte synt at lakselus-infeksjonar i oppdrettsanlegg kan skape epizootiar hos ville fisk.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Lakselus – årsaker til økte forekomster og mulige konsekvenser på villfisk - regjeringen.no
 Ecological Genetics of Parasitic Sea Lice - st-andrews.ac.uk
 

Krepsdyr
Parasittar
Festninga Louisbourg

Festninga Louisbourg (fransk Forteresse de Louisbourg, engelsk Fortress of Louisbourg) er ein nasjonalhistorisk stad i Canada og ei delvis rekonstruert fransk festning ved Louisbourg på Nova Scotia frå 1700-talet. 

Den franske busetnaden på Île Royale (i dag Cape Breton Island) kan sporast tilbake til tidleg på 1600-talet. Franskmennene oppretta ein marinebase her, heilt søraust på øya, tidleg på 1700-talet. Dette var ein av dei få stadane på øya som var isfrie om vinteren. I 1719 starta Frankrike å byggje ein festningsby ved denne hamna, og festninga stod ferdig i 1745, akkurat i tide for den første britiske omleiringa. Britane klarte å ta festninga 16. juni 1745, og ein stor fransk styrke leia av Jean-Batiste De Roye de la Rochefoucauld Duc d'Enville vart send året etter for å ta ho tilbake, men vart øydelagd av stormar, sjukdom og åtak frå den britiske marinen før dei i det heile teke kom fram. 

Etter Aix-la-Chapelle-traktaten i 1748, som enda den austerrikske arvefølgjekrigen, vart festninga gjeve tilbake til Frankrike i byte for Madras i India, som Frankrike hadde kapra frå Storbritannia. 

Under sjuårskrigen, i 1758, vart det franske fortet igjen angripe av britane og 26. juli 1758 måtte franskmennene igjen gje frå seg festninga. Britiske ingeniørar øydela festninga i 1760 for å hindre at franskmennene tok ho i bruk ved seinare høve, og staden vart forlaten etter sjuårskrigen var over. 

I dag er festninga ein nasjonalhistorisk stad i Canada.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Fortress of Louisbourg» frå , den 28. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Louisbourg: From its Foundation to is Fall J.S. McLennan (1918)
 Endgame A.J.B. Johnson (2008)
 The Great Fortress : A chronicle of Louisbourg 1720-1760 William Wood
 Tekstutgåve frå Project Gutenberg
 Lydbok frå LibriVox
 The Taking of Louisburg 1745 av Samuel Adams Drake, Lee og Shepard Publishers Boston Mass. USA 1891 (trykt om at av Kessinger Publishing ISBN 978-0-548-62234-6)

Bakgrunnsstoff 

 Fortress of Louisbourg National Historic Site - Parks Canada 
 Louisbourg Institute 

Kanadiske slag
Sjuårskrigen
Kanadiske festningar
Museum i Nova Scotia
Skipingar i 1745