kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
How Do You Do It?

«How Do You Do It?» var debutsingelen til Liverpool-bandet Gerry and the Pacemakers. Songen gjekk til topps på UK Singles Chart den 11. april 1963, og låg der i tre veker.

Historie
Songen var skriven av Mitch Murray, som tilbaud han til Adam Faith og Brian Poole, men vart avvist. George Martin frå EMI valde å plukke songen opp for eit nytt band han var produsent for, The Beatles, som A-sida for den første singelen deira. The Beatles spelte inn songen, men ville ikkje gje han ut, sidan dei følte han ikkje passa med stilen deira, men gjorde endringar frå demoinnspelinga til Murray. Desse omfatta ein ny introduksjon, vokalharmoni, ein solo, nokre småendringar i teksten og fjerna ein modulasjon for siste verset.  Dei spelte inn songen i september 1962, og sjølv om Murray mislikte endringane deira, var det ikkje dette som gjorde at dei ikkje gav han ut. «Love Me Do» vart den første singelen deira i staden. Innspelinga deira kom offisielt ut i november 1995 på Anthology 1 album.
 
Gerry and the Pacemakers sin versjon, som òg vart produsert av Martin, vart ein stor hit i Storbritannia og erstatta «From Me to You» (den tredje singelen til The Beatles) på toppen av singellista. Det var tittelsongen på ei EP-plate i lag med «Away From You», «I Like It» og «It's Happened to Me» (Columbia SEG8257, gjeven ut i juli 1963). Singelen gjekk inn på den amerikanske singellista 5. juli 1964, og nådde til slutt niandeplassen.

Andre versjonar
Dick and Dee Dee gav ut ein versjon av songen i 1966 på albumet deira, Songs We've Sung on Shindig.
The Supremes-versjonen finst på albumet The Supremes - A Bit Of Liverpool for Motown 1964  (Motown Record Corp. #623)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «How Do You Do It?» frå ,  den 18. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Gerry Marsden-side
Classic Bands

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Songar skrivne av Mitch Murray
Gerry and the Pacemakers-songar
The Beatles-songar
Dick and Dee Dee-songar
Debutsinglar frå 1963
Songar produserte av George Martin
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Columbia Graphophone Company-singlar
Kappsjagra

Kappsjagra (Tchagra tchagra) er ein insektetande sporvefugl i buskvarslarfamilien. Han er 
nær endemisk for Sør-Afrika, men kan òg treffast i Swaziland og kan moglegvis sjåast lengst sør i Mosambik.

Skildring 
Kappsjagra er 20-22 centimeter i kroppslengd og massen er ca. 40 til 50 gram. Han har ei brun krone og svart augestripe skilt av eit breitt, kvitt supercilium. Undersida er bleikgrå og oversida bleikbrun. Når vengene er samanfolda synast dei kastanjefarga, og halen er mørk med kvit tupp. Det lange nebbet er svart. Kjønna er like, men unge fuglar er mindre fargerike og stripa gjennom auget er brungult. Denne arten liknar  svartkronesjagra, men den arten er større, og som namnet ymtar om har svartkronesjagra ei svart krone i staden for ei brun.

Juvenile svartkronesjagraer har ei brun krone, men kan skiljast frå kappsjagra ved litt større kroppsstorleik, relativt kortare nebb og bleikare underside.

Det er skildra tre ganske like underartar av kappsjagra. Nominatforma T. t. tchagra i Western Cape har den mørkaste undersida og lengste nebbet. T. t. caffrariae har bleikare underside og det kortaste nebbet, og T. t. natalensis i austlege Sør-Afrika og Swaziland har lysaste underside av alle, og har ei raudbrun krone.

Hannfuglar av kappsjagra har ein lang, avtakande plystrande song, oftast gjeve under flyging. Hoa reagerer med ei trille.

Reiret er konstruert av kvister og plantefiber i ein greingaffel i ein busk, sjeldan meir enn ein meter over bakken. Kullet er vanlegvis på to egg, men tre egg førekjem. Rugetida er ca. 16 dagar, med ytterlegare 14 dagar til ungane flyktar reiret.

Dette er ein territorial art, mindre iaugefallande enn til døme slektningane varslarar i Laniidae, spesielt i hekketida. Habitatet er skildra å vere ei mellomform mellom graskledde stepper og meir høgtliggande skog nær elver og kystar kor dei lever i utkantar og opningar av krattskog. Han beitar på bakken etter insekt og anna små byttedyr.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere aukande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Southern tchagra» frå ,  den 18. mars 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Buskvarslarfamilien
Solveig Pedersen

Solveig Pedersen, fødd Solveig Pettersen, () er ein norsk tidlegare langrennar, fødd i Oslo og oppvaksen der og i Kristiansand. Ho var med dei norske stafettlaga som tok høvesvis bronse i Ski-VM 1991 og sølv under Vinter-OL 1992. Pedersen var medlem i Oddersjaa SSK.

Langrenn
Pettersen gjekk seg opp i noregseliten i 1986-sesongen, då ho vann bronsemedaljen både på 5 km og 10 km under noregsmeisterskapen på Vang. Etter nokre år med svakare prestasjonar kom ho tilbake på høgt nivå i 1990. Under ski-NM på Gjøvik sikra ho seg bronsen på 5 km og kneip sølvet på tremila, slått einast av Trude Dybendahl. Året etter vann Solveig Pedersen alle tre sølvmedaljane i NM-renna, som fann stad i Bodø og Misvær, bak Dybendahl på 5 km og 30 km og bak Inger Lise Hegge på 10 km. Under Ski-VM 1991 i Val di Fiemme enda Pedersen på fjerdeplassen i 15 km klassisk stil og ho gjekk startetappen for det norske bronselaget i 4 x 5 km stafett. Tidlegare i 1991-sesongen oppnådde ho sin einaste individuelle pallplass i verdscupen då ho vart nummer tre i ei tevling i Tyskland.

OL-sesongen 1992 enda Pedersen i noregsmeisterskapen som best på ein fjerdeplass. Under vinterleikane i Albertville vart ho nummer 8 på 5-kilometeren og ho gjekk den fyrste ettapen for det norske mannskapet som vann sølv i 4 x 5 km stafett; Inger Helene Nybråten, Trude Dybendahl og Elin Nilsen tok seg av dei seinare etappane for eit lag som enda 21,6 sekundar bakom Russland i mål.

Solveig Pedersen la opp i 1993.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 1986: Bronsemedalje både på 5 km og 20 km på Vang
Ski-NM 1987: Nr 8 på 15 km i Steinkjer
Ski-NM 1988: Nr 7 på 10 km på Vang
Ski-NM 1989: 
Ski-NM 1990: Sølvmedalje på 30 km og bronse 5 km på Gjøvik
Ski-NM 1991: Sølvmedalje både på 5 km, 10 km og 30 km
Ski-NM 1992: Nr 4 på 5 km i Trondheim
Ski-NM 1993: Nr 8 på 15 km på Lillehammer

Friidrett
I 2004 deltok Pedersen på 10 000 meter i NM i friidrett i Florø og vart nummer tre, over tre minuttar bak dei andre medaljørane på distansen.

Kjelder
skisport365.com

Norske langrennsløparar
Folk frå Kristiansand
Walk Hand in Hand

«Walk Hand in Hand» er ein popsong av Johnny Cowell, publisert i 1956. 

Den bestseljande versjonen av songen vart sungen av Tony Martin og nådde andreplassen på den britiske singellista og 10. plassen på den amerikanske Billboard-lista i 1956.. Same året vart han spelt inn av Andy Williams, som nådde 54. plassen på lista, og av Ronnie Carroll, som nådde 13. plassen på UK Singles Chart. Ei seinare innspeling av Gerry & The Pacemakers nådde 29. plassen i Storbritannia, 10. plassen i Canada og 103. plassen på Billboard-lista mot slutten av 1965.

Innspelingar
Tony Martin (1956)
Andy Williams (1956)
Ronnie Carroll (1956)
Gerry & The Pacemakers (1965)
Engelbert Humperdinck (1967)
Twin Cities Gay Men's Chorus (1995)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walk Hand in Hand» frå ,  den 18. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Gerry and the Pacemakers-songar
Andy Williams-songar
Songar produserte av George Martin
RCA Records-singlar
Dharmahjulet

Dharmahjulet (sanskrit IAST dharmacakra, pali dhammacakka) er eitt av åtte lukkebringande symbol (asjtamangala) i fleire indiske religionar som buddhismen, djainismen og hinduismen. Det har vore eit symbol på dharma ('loven' eller 'vegen'), læra til Gautama Buddha om vegen til nirvana, sidan tidleg buddhisme.

Hjulet er også ein del av det indiske flagget og det mongolske og srilankiske riksvåpenet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dharmachakra» frå ,  den 19. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Buddhistiske symbol
Symbol i hinduismen
Djainsymbol
Bassisten Tony Jackson

Anthony Paul Jackson () var ein engelsk bassgitarist og songar som var ein av dei opphavlege medlemmane i The Searchers.

Biografi
Jackson var fødd i Dingle i Liverpool i Lancashire. Jackson var inspirert av skifflestilen til Lonnie Donegan, og så av Buddy Holly og andre amerikanske rock and roll-artistar. Han skipa skifflegruppa The Martinis. I 1959 vart han med John McNally og Mike Pender i The Searchers. Jackson bygde seg ein eigen bassgitar og lærte seg å spele, men det var vanskeleg for han å syngje samstundes. Bandet fekk derfor inn ein ny songar, Johnny Sandon, i 1960. Dei spelte på nattklubbar i Liverpool og pubar i Hamburg i Tyskland. Brian Epstein vurderte å bli manager for dei, men han mista interessa då han såg ein full Jackson falle av scenen på Cavern Club. Sandon slutta i bandet i februar 1962 og bandet fekk kontrakt med Pye Records i midten av 1963 med Jackson attende som songar. Han song og spelte bass på dei to første hittane deira, «Sweets for My Sweet» og «Sugar and Spice», men var ikkje vokalist på den største hitten til bandet, «Needles and Pins». Han song på både «Don't Throw Your Love Away» og «Love Potion No. 9». Jackson slutta i bandet i 1964 då ha ikkje likte retninga bandet tok, bort frå rock and roll, mot ein mildare, meir melodisk stil.

Han byrja så i bandet The Vibrations, som turnerte i Storbritannia med The Hollies, Marianne Faithfull og andre artistar. Dei gav ut fire singlar for Pye Records, men berre den første vart ein suksess. I 1965 endra dei namn til Tony Jackson Group, men den fjerde singelen selde òg dårleg og dei vart droppa av Pye. Etter ein periode på CBS utan betre resultat, gav Jackson seg heilt med musikkarrieren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bassisten Tony Jackson» frå ,  den 19. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 'Paul Francis, Drummer of the Vibrations, story of being on the road and in the studio with Tony Jackson and the Vibrations'
Associated Press, 'Tony Jackson, Bass Player of the Searchers', (22. august 2003) Henta 22. mai 2005

Allen, Frank. 'Tony Jackson', jacobsladder.org.uk (August 2003) Henta 22. mai 2005
Eder, Bruce. Allmusic

Engelske bassistar
Engelske songarar
Musikarar frå Liverpool
Engelske rockebassistar
Engelske rockesongarar
Freddie Garrity

Frederick Garrity () var ein enelsk songar og skodesspelar som var frontmann og komisk element i 60-talsbandet Freddie and The Dreamers.

Biografi
Garrity var fødd i Crumpsall i Manchester, som den eldste sonen til Frederick Garrity og Elsie Clynes. Garrity arbeidde som mjølkemann medan han spelte i lokale skifflegrupper som The Red Sox, The John Norman Four og til slutt The Kingfishers, som vart til Freddie and the Dreamers i 1959.

I den første tida med bandet vart det sagt at Garrity var fødd 14. november 1940 for at han skulle verke yngre og dermed appellere til ungdomen, som kjøpte dei fleste platene i Storbritannia på denne tida..

Varemerket til Garrity var den komiske dansinga hans (kalla «The Freddie») og den livlege hoppinga under konsertane deira. Dette kombinert med at han var særs liten og tynn og hadde tjukke briller, gjorde at han vart ein eksentrisk person i det britiske popmiljøet tidleg i 1960-åra.

Freddie and the Dreamers vart oppløyst seint i 1960-åra, og mellom 1971 og 1973 var Garrity og den tidlegare bandkollegaen Peter Birrell med i barne-TV-showet Little Big Time. Garrity dukka òg opp i situasjonskomedien Dear John i 1987 og i den amerikanske versjonen av serien i 1989. I 1993 vart han med i ein episode av Med hjartet på rette staden som ein DJ som spelte ein Freddie and the Dreamers-song, «I'm Telling You Now».

Garrity skipa ein ny utgåve av Freddie and the Dreamers og turnerte med dette bandet i nesten tjue år, men spelte ikkje inn musikk i studio. Han fortsette å spele fram til 2001, då han fekk diagnosen emfysem etter å ha kollapsa på ein flytur. Han måtte då trekkje seg attende frå musikken.

Garrity fekk stadig dårlegare helse og døydde i Bangor i Wales, 60 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Freddie Garrity» frå ,  den 19. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

[ Freddie Garrity] på Allmusic.com
Freddie and the Dreamers Tribute på Confessions of a Pop Culture Addict

Musikarar frå Manchester
Engelske songarar
Engelske skodespelarar
I'm into Something Good

«I'm into Something Good» er ein song skriven av Gerry Goffin (tekst) og Carole King (musikk) og gjort kjend av Herman's Hermits. Songen vart opphavleg spelt inn av Cookies-medlemmet Earl-Jean på Colpix Records i 1964 og nådde 38. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Kort tid etter spelte Herman's Hermits inn songen som debutsingelen deira, og han gjekk til topps på UK Singles Chart den 14. september 1964, og låg der i to veker. Songen nådde 13. plassen i USA det året og sjuandeplassen i Canada. 

Herman's Hermits-singelen kom ut på høgda av den britiske bølgja, då låtskrivarane i Brill Building, i dette tilfellet Goffin og King, var i ferd med å gå av moten, sidan dei fleste britiske gruppene skreiv sine eigne songar. Songen har sidan blitt brukt i filmar som The Naked Gun: From the Files of Police Squad!, The Brave Little Toaster to the Rescue og Ouija: Origin of Evil. Songen er òg blitt nytta i episoden Road to Rupert av Family Guy.

Carole King har sagt ho skreiv songen medan ho var inspirert av Brian Wilson.

Herman's Hermits
 Peter Noone – vokal
 Derek Leckenby – sologitar
 Keith Hopwood – rytmegitar
 Karl Green – bass
 Barry Whitwam – trommer

Andre versjonar

Peter Noone spelte inn ein soloversjon av songen for filmen The Naked Gun: From the Files of Police Squad! i 1988.

Brian Wilson spelte inn songen i lag med Carole King for albumet That Lucky Old Sun.

The Bird and the Bee spelte inn songen og gav han ut på singel i mars 2010. Versjonen deira var med i filmen [[filmen Valentine's Day (2010)Valentine's Day. 

David Cassidy song ein versjon av songen i 1973 for situasjonekomedien The Partridge Family. 

Med tittelen «Something Good» spelte Marianne Faithfull inn songen i 2002 på albumet hennar Kissin Time. Her var Billy Corgan med som gjestemusikar. Kids Incorporated spelte «I'm Into Something Good» i 1989 .

Songen vart spelt inn av Janis Siegel i 1982 på albumet Experiment In White''.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm into Something Good» frå ,  den 20. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
Herman's Hermits-songar
Songar med tekst av Gerry Goffin
Songar skrivne av Carole King
Songar produserte av Mickie Most
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
Debutsinglar frå 1964
Pye Records-singlar
MGM Records-singlar
Donny Osmond-songar
Peter Noone-songar
Marianne Faithfull-songar
Brian Wilson-songar
Carole King-songar
Ali Maaloul

Ali Maaloul () er ein tunisisk fotballspelar som i 2018 spela for Al Ahly i Egypt og for det tunisiske landslaget. Han vart seriemeister i Tunisia med Sfaxien i 2013 og i Egypt med Al Ahly i 2017 og 2018.

Tunisiske fotballspelarar
Lada Vesta

Lada Vesta er ein personbil laga av den russiske verksemda AvtoVAZ frå 2015. 

Bilen blei utforma av den britiske designaren Steve Mattin og presentert i august 2014 ved Moscow International Automobile Salon. 
Masseproduksjon starta september 2015 i Izjevsk.

Få dagar etter at ein byrja selja den nye ladaen i november blei han ein av dei bestseljande bilane på den russiske marknaden.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lada Vesta» frå ,  den 21. april 2018.  

Vesta
Bilar frå 2010-åra
Skipingar i 2014
Lada
The Angry Young Them

The Angry Young Them er debutalbumet til den nordirske rhythm and blues-gruppa Them. Albumet kom ut i Storbritannia i juni 1965. Songaren og låtskrivaren i bandet var Van Morrison. I USA vart albumet gjeve ut som Them med eit litt anna innhald.

Plateomslag 
Som med fleire Decca-utgjevingar i denne tida var ikkje namnet på gruppa på framsida og på baksida av albumet vart dei introdusert som The Angry Young Them med eit essay som sa: «Desse fem unge rebellane er skandaløst oppriktige med seg sjølv. Trassig! Sinte! Triste! Dei er så ærlege dei er på grensa til fornærmande!»

Utjgeving
Seks av songane på på albumet var skrivne av Morrison, inkludert den kjende garasjeband-hymnen «Gloria». Ein annan song på albumet, «Mystic Eyes» kom til spontant då bandet «spelte kring på gata» i følgje Morrison sjølv, og etter sju minuttar med berre musikk kasta han impulsivt inn teksten til ein song han hadde arbeidd på. Dei lange versjonane av «Gloria» som bandet framførte på Maritime og den ti minuttar lange versjonen av «Mystic Eyes» har aldri blitt gjevne ut. Alt som er attende av framføringa av «Mystic Eyes» er litt over to og eit halvt minutt på albumet. «You Just Can't Win» var ein Dylan-inspirert song om ein gullgravar, sett spesifikke stader i London som Camden Town. «Little Girl» handla om ein gut som var besett av ei fjorten år gammal skulejente. «If You And I Could Be As Two» byrjar med ein talt introduksjon av Morrison med ein aggressiv irsk aksen. Tre songar av Bert Berns kom med i tillegg til ein versjon av John Lee Hooker sin «Don't Look Back», som vert rekna som den beste vokalprestasjonen til Morrison.

Songar

Britisk versjon

Nordamerikansk versjon

Medverkande
Them
 Van Morrison – vokal, munnspel, tenorsaksofon
 Peter Bardens – klaverinstrument, orgel
 Billy Harrison - gitar
 Alan Henderson  – bass
 John McAuley - trommer, piano, munnspel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Angry Young Them» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Rogan, Johnny (2006). Van Morrison: No Surrender, London: Vintage Books 

Them-album
Debutalbum frå 1965
Decca Records-album
Parrot Records-album
Musikkalbum produserte av Bert Berns
Musikkalbum produserte av Dick Rowe
Them Again

Them Again er det andre studioalbumet til det nordirske bandet Them og frontmannen Van Morrison. Albumet kom ut på Decca Records i Storbritanni den 21. januar 1966, men selde dårleg. I USA kom albumet ut i april 1966 og nådde 138. plassen på Billboard-lista.

Songar
To songar skrivne av Van Morrison er med på albumet, «My Lonely Sad Eyes» og «Hey Girl». Versjonen deira av Bob Dylan sin «It's All Over Now, Baby Blue» vart av forfattaren Clinton Heylin rekna som «ein sjeldanheit, ein Dylan-song som matchar originalen.» 

Som med «Gloria» frå den første plata, så vart «I Can Only Give You Everything» ein song som vart mykje spelt av amerikanske garasjerockeband, som The Liverpool Five, The Little Boy Blues, The MC5, Bram Rigg Set, The Ambertones og The Heros. Songen vart òg spelt av The Troggs og på fransk av Les Sultans (som «Tu es impossible») og Ronnie Bird (som «Chante»).

Innhald

Amerikansk versjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Them Again» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Heylin, Clinton (2003). Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography, Chicago Review Press 

Them-album
Musikkalbum frå 1966
Decca Records-album
That's How Strong My Love Is

«That's How Strong My Love Is» er ein song skriven av Roosevelt Jamison og først spelt inn i 1964 av deep soul-songaren O.V. Wright. Songen er ein sjelfull kjærleiksballade som er blitt spelt av mange andre artistar, mellom anna av Otis Redding i 1965. Versjonen til Redding nådde 18. plassen på Billboard si R&B-liste og 75. plassen på den amerikanske poplista. Teksten nyttar naturfenomen som sola, månen og havet til å skildre kjærleiken til låtskrivaren.

Andre versjonar
Otis Redding sin versjon kom ut på albumet The Great Otis Redding Sings Soul Ballads. Tre andre versjonar vart spelte inn i 1965, ein av The Rolling Stones på albumet deira Out of Our Heads, ein annan av The In Crowd, som kom ut på singel, og den tredje av The Hollies som kom ut i 1966 på albumet deira Would You Believe?.

Andre versjonar
 The Rolling Stones spelte han inn i 1965 for albumet deira Out of Our Heads and also for their live album Live Licks, released in 2004.  
 The Hollies spelte han inn i 1966 for albumet deira Would You Believe?.
 Percy Sledge gav ut sin versjon i 1966 på Atlantic-albumet Warm and Tender Soul
 The Sweet Inspirations spelte inn songen som den tredje singelen deira for Atlantic i 1968
 Steve Young i 1969 på albumet hans Rock Salt & Nails
 Candi Staton i 1970 på albumet hennar I'm Just a Prisoner
 The Youngbloods i 1971 på albumet deira Good and Dusty
 Humble Pie i 1973 på albumet deira Eat It
 Little Milton i 1973 på albumet hans Waiting for Little Milton
 Bryan Ferry i 1978 på soloalbumet The Bride Stripped Bare
 Taj Mahal i 1993 på albumet hans Dancing the Blues
 Roland Gift frå Fine Young Cannibals spelte inn songen i 1996 for filmmusikkalbumet Beautiful Girls.
 Buddy Miller spelte inn songen på «Poison Love» i 1997. 
 ? and the Mysterians spelte inn ein versjon i 1999 på albumet deira More Action.
 The Doughboys i 2008 på albumet deira Is It Now
 Seven Mary Three i 2010 på konsertalbumet Backbooth
 I 2011, Battlefield Band på albumet deira, Line Up
 I 2011, Jon Stevens på albumet sitt, Testify!
 Chris Robinson Brotherhood på B-sida til singelen Older Guys i 2012
 Mick Hucknall i 2012 på albumet hans American Soul
 Billie Ray Martin i 2016 på albumet hennar The Soul Tapes

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «That's How Strong My Love Is» frå ,  den 26. mars 2018.

Bakgrunnsstoff
Song Facts: «That's How Strong My Love Is»

Songar frå 1964
Singlar frå 1964 
Debutsinglar frå 1964
Soul-songar
Otis Redding-songar
The Youngbloods-songar
Rolling Stones-songar
The Hollies-songar
Percy Sledge-songar
The Sweet Inspirations-songar
Humble Pie-songar
Little Milton-songar
Bryan Ferry-songar
Taj Mahal-songar
? and the Mysterians-songar
Georgie Fame-songar
Frankie Miller-songar
Iggy Pop-songar
Keith Relf

William Keith Relf () var ein engelsk musikar, mest kjend som solovokalist og munnspelspelar i The Yardbirds.

Karriere
Relf byrja å spele i band kring sommaren 1956 som songar, gitarist og munnspelspelar. Bluesmunnspelet hans var ein viktig del av stilen og suksessen til The Yardbids og vokalen hans var eit viktig bidrag til bandet.

Relf var medlåtskrivar på mange av dei originale Yardbirds-songane («Shapes of Things», «I Ain't Done Wrong», «Over Under Sideways Down», «Happenings Ten Years Time Ago»), og dreiv sidan mot meir akustisk musikk og visesong («Only the Black Rose»). Han song òg på ein tidleg versjon av «Dazed and Confused» på konsertane til Yardbirds, ein song som seinare vart spelt inn av arvtakarane til Yardbird, Led Zeppelin.

Den første solosingelen hans, «Mr. Zero», nådde 50. plassen på UK Singles Chart i mai 1966.

Etter The Yardbirds vart oppløyst i juli 1968, skipa Relf ein akustisk duo i lag med Yarbird-medlemmet Jim McCarty. Dei kalla seg Together. Kort tid etterpå danna han bandet Renaissance (med systera Jane Relf). Etter han forlet Renaissance i 1970 byrja han å produserte andre artistar: Steamhammer, folkrockbandet Hunter Muskett, den akustiske verdsmusikkgruppa Amber, det psykedeliske bandet Saturnalia, og bluesrockbanet Medicine Head (der han òg spelte bassgitar). I 1974 skipa han den progressive rockegruppa Armageddon. Debutplata deira Armageddon, vart spelt inn i England og kom ut i USA på A&M Records. Teksten i plateomslaget kalla gruppa ei supergruppe. Besetninga bestod av trommeslagaren Bobby Caldwell (tidlegare medlem i Captain Beyond og bandet til Johnny Winter), gitaristen Martin Pugh (frå Steamhammer, The Rod Stewart Album og seinare 7th Order), og bassisten Louis Cennamo (tidlegare i Renaissance og Steamhammer).

Relf døydde 33 år gammal då gitaren hans ikkje var skikkeleg jorda og han fekk kraftig støyt.

Selv om de fleste kilder feilaktig oppførte 14. mai som Keiths dødsdato (den dagen mange aviser kjørte historien), ble han på det offisielle dødsattesten erklært død 12. mai på West Middlesex Hospital.

Relf vart posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1992 i lag med resten av The Yardbirds.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Keith Relf» frå ,  den 31. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Keith Relf si nettside
 
 

Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Engelske bluessongarar
Engelske låtskrivarar
Elektriske blues-musikarar
Bluesrock-musikarar
Britiske bluesmusikarar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Britiske munnspelspelarar
Musikarar frå London
The Yardbirds-medlemmar
Ulukkesdødsfall som følgje av elektrosjokk
Rock and Roll Hall of Fame