kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Halsnøybåten

Halsnøybåten er namnet som vert brukt på ein båt som det i 1896 vart funne restar av på Halsnøy i Kvinnherad i Vestland. Båtrestane vart funne i ei myr. Dei låg under nokre store steinar. Av det som vart funne vart to bord, ein keip og eit band tekne vare på. Dette er no på Bergen Sjøfartsmuseum. Halsnøybåten ser ut til å hatt mykje felles med Nydambåten. Han har vorte C14-datert til 335 e. Kr. ± 65 år.

Så langt ein kan sjå av funnmaterialet har båten vore ein færing på 17-18 fot, vel fem meter. Båten har vore av furu. Han har hatt eit breitt botnbord og to bordomfar over det. Borda er tilhogne av kvartkløyvde stokkar. Ein finn klampar for å surre banda til borda. Borda er sauma saman med tæger som går gjennom to millimeter store hol. Det har og vore trekilar i hola for å tette båten og å hjelpe til i samanbindinga. 

Bernhard Færøyvik, tok i 1934 for seg restane etter funnet, som var under oppbevaring på Oldsaksamlinga ved Universitet i Bergen. Han målte opp og laga teikningar av dei resterande delane. Med grunnlag i desse teikningane starta Johannes G.Eide i 2005 opp arbeidet med å få laga ein rekonstruksjon av båten i sammarbeid med båtbyggjaren Knut Arne Sørnes, det vart bygd ein modell 1:4 (2006).

Ein fullskala kopi av Halsnøybåten blei bygd 2007-2008.
Kopien er utstilt i båthuset til Hordamuseet i Fana.

Fotnotar

Kjelder 

 Vikingskip og norske trebåter

Bakgrunnsstoff 
 Valderøybåten og Halsenøybåten - gamle funn i nytt lys 

Norsk kystkultur
Arkeologiske funn i Noreg
Kvinnherad kommune
Trebåtar
Klinkbygde båtar
Samansauma båtar
Axel Heibergs land

Axel Heibergs land er ei av Elisabetøyane i Nunavut-territoriet i Canada. Ho ligg mellom 78° og 81° nordleg breidd, og 85° og 97° vestleg lengd. Øya har ei flatevidd på  km² og er den sjuande største øya i Canada. Ho er skilt frå Ellesmereøya av Nansensundet.

Øya er folketom.

Natur 
Isbrear dekker ein tredjedel av flatevidda. I Expedition Fiord ligg botnbreen White Glacier (Kvitbreen). Han fell frå 1782 moh. til 56 moh, og er den botnbreen i verda med nest størst fall. Ein reknar med at han var på sitt største (lengst framskoten) i nyare tid ein gong mellom slutten av 1700-talet og byrjinga av 1900-talet. 2211 m høge Outlook Peak er den høgste fjelltoppen.

Historie 
Øya er kjend for forsteina skogar frå eocen-perioden, 40-50 millionar sidan. Ho har vore busett av inuittar, men var folketom då den andre Fram-ekspedisjonen utforska området i 1900. Øya er oppkalla etter den norske bryggerieigaren Axel Heiberg, som var med å finansiere den nemnde ekspedisjonen. Norske interesser gjorde krav på Axel Heibergs land frå 1902 til 1930, då den norske staten lét kravet falle.

I 1960 oppretta forskarar frå McGill-universitetet ein forskingsstasjon inst i Expedition Fiord (tidlegare Sørfjorden). Stasjonen hadde på 1960-talet eit mannskap på 20, men vert i dag brukt berre til kortvarige feltarbeid.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Axel Heibergs land» frå , den 25. juni 2009. 

Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Stader kalla opp etter nordmenn
Please, Please, Please

«Please, Please, Please» er ein R&B-song skriven av James Brown og Johnny Terry og spelt inn av Brown and The Famous Flames. Han vart gjeven ut som singel på det Cincinnati-baserte selskapet Federal Records og var den første professjonelle innspelinga og hitten til Brown. Singelen selde etter kvart over ein million eksemplar. Han vart signaturlåten til Brown og eit fast innslag på konsertane hans.

Brown hadde djupe røter i sørstats gospelmusikk, og «Please, Please, Please» syner den 23 år gamle Brown med knust hjarte som inntrengande ber jenta si om ikkje å gå frå han. The Famous Flames song glatte vokalharmoniar bak den lidenskaplege vokalen til Brown.

«Please, Please, Please» nådde sjetteplassen på R&B-lista i USA, men gjorde det ikkje særleg godt hos pop-publikummet og nådde berre 105. plass på pop-lista. Eit album kalla opp etter songen vart gjeven ut seint i 1958 etter at Brown hadde fått ein ny R&B-hit med «Try Me».

I 1964 vart singelen gjeven ut på ny på King Records med publikum på eit lydspor for å skape kjensla av ei konsertinnspeling. Denne gongen nådde singelen 95. plass på Billboard Hot 100.

I 2004 vart «Please, Please, Please» rangert på 142. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Medverkande 
 James Brown - solovokal

with The (Famous) Flames:
 Bobby Byrd - vokal
 Johnny Terry - vokal
 Sylvester Keels - vokal
 Nash Knox - vokal
 Nafloyd Scott - gitar

samt:
 Wilbert «Lee Diamond» Smith - tenorsaksofon
 Ray Felder - tenorsaksofon
 Lucas «Fats» Gonder - piano
 Clarence Mack - bass
 Edison Gore - trommer

Andre utgåver 
«Please, Please, Please» er spelt inn av mange andre artistar, mellom andre Tina Turner og den britiske rockegruppa The Who på debutalbumet deira My Generation frå 1965.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Please, Please, Please» frå , den 26. juni 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Leeds, Alan M. og Harry Weinger (1991). Star Time: Song by Song. In Star Time (s. 46-53) [CD-omslag]. London: Polydor Records.
 White, Cliff (1991). Discography. In Star Time (s. 54-59) [CD-omslag]. London: Polydor Records.

Singlar frå 1956
Songar frå 1956
Debutsinglar frå 1956
Federal Records-singlar
Grammy Hall of Fame Award
James Brown-songar
Songar skrivne av James Brown
The Famous Flames-songar
The Who-songar
Ike & Tina Turner-songar
The Isley Brothers-songar
Little Milton-songar
Stevie Wonder-songar
Delbert McClinton-songar
The Sonics-songar
Otis Rush-songar
 143
Den iranske revolusjonen

Den iranske revolusjonen i 1979 er hendingane som førte til at monarkiet under sjah Muhammed Reza Pahlavi vart styrta og erstatta av ein islamsk republikk under ayatollah Ruhollah Khomeini.

Dei første store demonstrasjonane mot sjahen byrja i januar 1978. Mellom august og desember dette året var det mange store streikar og demonstrasjonar. 

Sjahen forlét Iran midt i januar 1979, og to veker seinare kom Khomeini tilbake frå eksilet sitt. Sjah-regimet braut saman 11. februar, da opprørsstyrkar slo regimetru styrkar i gateslag.

Ei folkeavstemming gjorde landet til islamsk republikk 1. april. Iran vart eit teokrati med Khomeini som øvste leiar i desember 1979. Følgjene av revolusjonen er sterkt omstridde, ikkje minst blant iranarane sjølve.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Iranian Revolution» frå ,  den 27. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Iransk historie
Islamisme
Hendingar i 1979
Revolusjonar på 1900-talet
Batman Theme

«Batman Theme» er kjenningsmelodien til TV-serien Batman frå 1966, komponert av Neal Hefti. Songen er bygd rundt eit gitarriff i same stil som musikken i mange spionfilmar og surfemusikk. Songen har ein 12-taktsbluesprogresjon og det vert berre nytta tre akkordar fram til avsluttinga. Teksten til temaet består berre av ropa «Batman!», til saman ti rop. Etter desse ti repetisjonane kjem avsluttinga med blåsarar som høyrest ut som «Na na na na Na na na na BATMAN!»

Dei ti ropa skulle opphavleg syngast av kvinnelege songarar, men i følgje boka Back to the Batcave av Adam West er stemmene faktisk instrument og ikkje vokal. Dette strid i mot ei anna bok, TV's Biggest Hits av Jon Burlingame. Denne boka, som kom ut i 1966, fokuserer utelukkande på kjenningsmelodiar frå TV og inneheld eit intervju med Neal Hefti om skapinga av Batman Theme. I følgje Burlingame består songen av «bassgitar, låge blåsarar og perkusjon for å skape ein drivande rytme, medan åtte kvinner syng 'Batman!' i harmoni med trompetane».

Temaet var den mest innspelte songen i 1966. I tillegg til originalutgåva til Neal Hefti og fjernsynsutgåva av Nelson Riddle, vart songen spelt av The Marketts (singelen «Batman Theme» og albumet The Batman Theme by The Marketts), The Ventures (The Ventures Play the «Batman» Theme, Dolton BST8042, 3/1966), Al Hirt, The Standells og skodespelar/musikar David McCallum. Det var òg utgåver av grupper som såg ut til å eksistere berre for å spele songen, som The Sensational Batboys og Bruce and the Robin Rockers.

Den enkle melodien og songen har vorte parodiert i tiåra etter og er framleis ein viktig del av popkulturen. Temaet har vorte spelt av mange andre artistar, som Link Wray, The Kinks, Snoop Dogg, 50 Cent og Eminem, John Zorn, The Flaming Lips, Voivod, Alien Sex Fiend (som Dynamic Duo), Mucky Pup, The Jam og The Who.

I tillegg har artistar som Prince og R.E.M. nytta variantar av temaet i musikken sin, Prince med songen «Batdance» og R.E.M. med «Winged Mammal Theme», b-sida til singelen «Drive». Hovudriffet i songen «Space Truckin'» av Deep Purple er i følgje gitaristen Ritchie Blackmore òg basert på Batman Theme.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Batman Theme» frå , den 27. juni 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1966
Songar frå 1966
Kjenningsmelodiar
Link Wray-songar
The Ventures-songar
The Surfaris-songar
Taylorisme

Taylorisme, eller «vitskapleg leiing», er ein bedriftsleiingsteori med siktemål å auke arbeidsproduktiviteten mest mogleg. Ideane vart utvikla av Frederick Winslow Taylor i 1880- og 1890-åra, og vart publiserte i bøkene Shop Management (1905) og The Principles of Scientific Management (1911).

Taylor meinte at avgjerder baserte på tradisjon burde avløysast av presise prosedyrar utvikla etter nøyaktige studium av individet i arbeid. Dette inneber ein høg grad av leiarkontroll over arbeidet til dei tilsette. 

I leiingsteori i dag blir omgrepet taylorisme mest bruka som kontrast til nye og betre måtar å leie arbeid på. Taylorisme kan sjåast som arbeidsdeling i det ekstreme, med umenneskeleggjering av arbeidaren som resultat.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Scientific management» frå ,  den 28. juni 2009.  

Økonomi
Samfunn
Magic Bus

«Magic Bus» er ein song av The Who frå 1968. Han er ein av dei mest populære songane til bandet og har vore eit fast innslag på konsertane deira. Songen vart skriven av Pete Townshend rundt My Generation, men vart ikkje gjeven ut før samlealbumet Magic Bus: The Who on Tour. Songen nådde 26. plass på den britiske singellista og 25. plass i USA.

I store delar av songen vert det nytta claves.

Bakgrunn 
Songen vert vanlegvis framført som ein duett, der «passasjeren» tar bussen kvar dag for å vitje jenta si. I songen ber han «sjåføren» om han kan kjøpe bussen frå han, og sjåføren svarar først nei. Etter å ha pruta ei stund gjev til slutt sjåføren frå seg bussen og lover å køyre han heim til kjærasten kvar dag.

Konsertframføringar 
Songen vart først framført i 1968 og var eit fast innslag på konsertane til The Who frå 1971 til 1976. Frå 1979 vart songen spelt sjeldnare. Konsertutgåvene av songen er ofte ein lang improvisasjon som er mykje lenger enn originalutgåva.

Ein av dei mest kjende framføringane finst på Live at Leeds. Denne utgåva er nesten åtte minuttar lang med Roger Daltrey på munnspel, Townshend på eit funky Bo Diddley-riff og med Keith Moon på trommer. John Entwistle fortalte på DVD-en 30 Years of Maximum R&B at han alltid mislikte å spele songen, fordi han berre spelar på den same noten gjennom heile songen.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Magic Bus (song)» frå , den 28. juni 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar om bussar
Track Records-singlar
Decca Records-singlar
Songar produserte av Kit Lambert
Kirkens Nødhjelp

Kirkens Nødhjelp er ein friviljug, felleskyrkjeleg hjelpeorganisasjon. Organisasjonen jobbar med katastrofehjelp, langsiktig utviklingsarbeid og med å påverke haldningar og politiske beslutningar. Kirkens Nødhjelp er medlem av det internasjonale nettverket «Action of Churches Together» (ACT). 

Organisasjonen støttar prosjekt i rundt 70 land, og har eigne kontor i 25 av desse. Dei tematiske prioriteringane til organisasjonen er hiv/aids, vatn, kjønnsbasert vald, fred og forsoning, godt styresett og klimaendringar. Organisasjonen får økonomisk støtte frå private gjevarar, Norad og frå Utanriksdepartementet.

Kirkens Nødhjelp si ungdomsrørsle heiter Changemaker, og den jobbar for å endre dei strukturelle årsakene til urettvise og fattigdom. Kirkens Nødhjelp sitt utvekslingsprogram for ungdom heiter Communication for Change.

Generalsekretær er Lisa Sivertsen. I april 2019 tek Dagfinn Høybråten over som generalsekretær. 

Leiar av organisasjonen sitt styre er Kjetil Aano.

Historie 

I oktober 1947 vedtok Menighetspleiernes Landsforbund å samle inn pengar og forsyningar til folk som leid naud i Tyskland. Ikkje lenge etter vart organisasjonen Kirkens Nødhjelp stifta.

I 1961 vart det etablert eit arbeid i Abakaliki i Nigeria, der behovet var stort etter Biafra-krisen i regionen. Dette var det første langsiktige utviklingsprosjektet i regi av Kirkens Nødhjelp. Tidlegare hadde organisasjonen jobba med katastrofehjelp.

Bakgrunnsstoff 

Norske humanitære organisasjonar
Skipingar i 1947
Mimar Sinan

Koca Mimar Sinan Agha () var ein osmansk arkitekt, sjefsarkitekt for sultanane Selim I, Suleiman I, Selim II og Murad III. Meisterverket hans vert rekna å vere Selimiyemoskeen i Edirne, sjølv om det best kjende er Süleymaniyemoskeen i Istanbul.

Liv og virke
Etter å ha fått utdanning som arkitekt og ingeniør deltok Sinan frå 1514 som medlem av ingeniørkorpset i militære felttog mot sør og aust. Etter at dei ottomanske styrkane hadde erobra Kairo, vart Sinan utnemnd til sjefsarkitekt. Under eit felttog mot Persia bygde han skip for hæren. Skipa skulle kunne krysse sjøen Van (sjø). For denne innsatsen vart han utnemnd til Haseki'i i sultanen si livgarde.

Sinan sitt første sivile arbeide var Şehzademoskeen frå 1548. I 1550 byrja han arbeidet på det store Süleymaniye-komplekset i Konstantinopel. Han har teikna ein lang rekke moskear og bygningar i og omkring Istanbul, som Selimiyemoskeen i Edirne, Kadirga Sokullu-moskeen og Rüstem Paşa-moskeen i Istanbul. Han har også teikna Taqiyya al-Sulaimaniyya i Damaskus.

I alt er Sinan tilskriven:
 84 større moskear (çami) 
 52 mindre moskear (mescit)
 57 universitet
 41 bad (hamam)
 35 palass (saray)
 22 mausoleum (türbe)
 20 karavaneserai (kervansaray; han)
 17 offentlege kjøken (imaret)
 8 bruer
 8 lagerhus
 7 skular (medrese)
 6 akveduktar
 3 hospital (darüşşifa)

Sinan er gravlagt utanfor murane av Süleymainye i Istanbul, i gata Mimar Sinan Caddesi, som er oppkalla etter han.

Eit krater på Merkur er oppkalla etter Sinan.

Galleri

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Mimar Sinan» frå , den 29. juni 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Bilder fra Edirne, med Selimiyemoskeen
 Innvendig 360° bilde av Süleymaniye

Sinan
Osmansk arkitektur
Osmanarar
Folk frå provinsen Kayseri
Gokstadfæringen

Gokstadfæringen var ein mindre båt som var funnen saman med Gokstadskipet. Funnet som vart gjort i 1880, er datert til kring år 900. 
Det vart funne tre mindre båtar i Gokstadfunnet. Dei var i mange fragment. Då Frederik Johannessen var ferdig med å rekonstruere Gokstadskipet i 1930, bygde han opp att to av desse båtane: ein færing på 6,5 meter og ein treroing på om lag 10 meter. Båe desse båtane er klinkbygde. Det har vore brukt svært granne bord. Færingen minner mykje om færingar ein ser på Vestlandet i våre dagar. Gokstadfæringen skil seg frå til dømes Oselvaren ved at stamnane er tilhogne slik at borgangane startar som ein del av stamnen. Dette finn ein og på større skip. Gokstadfæringen er for det meste bygd av eike. Øvste bordgangen er av furu. Det er og tofter og tiljer. Bak har han styreåre på styrbord side, slik ein finn på større skip.

Det har vorte bygd fleire kopiar av Gokstadfæringen.

Kjelder 
 Vikingskip og norske trebåter 
Arne Emil Christensen: Gokstadfæringen - alle norske småbåters «urmor»? KYSTEN Nr. 3. 1982

Arkeologiske funn i Noreg
Klinkbygde båtar
Kontrafagott

Kontrafagott er det djupaste instrumentet i treblåsefamilien. Instrumentet er fyrst og fremst brukt i store symfoniorkester, og har ein svært avgrensa sololitteratur. Eit eksempel på kontrafagotten som solo-instrument i symfoniorkesteret finst i Maurice Ravels Gåsemor (Ma mere l'oye). Han har òg framståande parti i bl.a. Ravels Klaverkonsert for venstre hand, og i operaene Salome av Richard Strauss og «Wozzeck» av Alban Berg. Kontrafagotten kling éin oktav under den vanlege fagotten (Sub-kontra Bb/A - c1), og har ein djup, litt celloaktig klang.

Historie 

Dei eldste kontrafagottane stammar frå midten av 1700-talet. Joseph Haydn var den fyrste viktige komponisten som skreiv eigne stemmar for kontrafagott, f.eks. i Skapinga. Seinare har komponistar som Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Claude Debussy, Maurice Ravel, Igor Stravinskij og Dmitrij Sjostakovitsj brukt kontrafagotten mykje i orkestermusikken. På den andre sida har andre store komponistar som f.eks. Wolfgang Amadeus Mozart, Peter Tsjaikovskij og Jean Sibelius ikkje brukt instrumentet i det heile tatt.

Instrumentet har som andre treblåseinstrument gjennomgått ein kontinuerleg utvikling i både klang, intonasjon og tekniske moglegheiter. Først dei siste tiåra på 1900-talet oppstod ein viss sololitteratur for instrumentet. Susan Nigro har spelt inn fleire soloplater på kontrafagott, og i 2006 uroppførte Lewis Lipnick ein kontrafagottkonsert av Kalevi Aho med Bergen Filharmoniske Orkester. Ein komponist som har gitt tydelege bidrag til kontrafagottlitteraturen er norske Terje Bjørn Lerstad.

Materiale 
Kontrafagottar blir laga av lønnetre. Det har opp gjennom historia vore gjort eksperiment med andre tresortar, alt frå pappmasjé til messing. I Frankrike blei kontrabass-sarrusofoner i ein periode brukt i staden for kontrafagott i orkesteret, derfor er ein del av dei stemmene som i dag blir spelt på kontrafagott, f.eks. i verk av Debussy, eigentleg skrivne for kontrabass-sarrusofon. Kontrafagott er eit dyrt instrument, og dei fleste er eigd av profesjonelle orkester og musikkhøgskular og konservatorium. Det er ikkje vanleg å ha kontrafagott i korps og amatørorkester, sjølv om det finst unntak.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kontrafagott» frå , den 30. juni 2009.

Bakgrunnsstoff 
 contrabassoon.org  - Ressursar for kontrafagott

Treblåseinstrument
Behind Blue Eyes

«Behind Blue Eyes» er ein song skriven av Pete Townshend frå The Who for prosjektet Lifehouse. Prosjektet vart aldri noko av og songen kom først ut på albumet Who's Next frå 1971 i lag med fleire andre songar laga for prosjektet. Songen er ein av dei mest kjende innspelingane til The Who og har vorte spelt av mange andre bandet, mellom anna Limp Bizkit i 2003.

Oversyn 

Songen er ein av dei mest kjende songane til The Who. Han startar med akustisk gitar og vokal, etter kvart bassgitar og harmonivokal og til slutt vert han ein fullskala rockesong før songen vert like roleg i avslutninga som i starten. Songar som var delte i forskjellige seksjonar som dette var eit varemerke for Townshend på denne tida. Gitarriffet mot slutten av songen vert òg nytta etter mellomspelet i songen «Won't Get Fooled Again», og kanskje var det meint å vere ei lenkje mellom desse to då songane var meint som ein del av ein rockeopera.

Utgåva av «Behind Blue Eyes» som kom med på Who's Next var faktisk den andre innspelinga bandet gjorde av songen. Ei tidlegare utgåve kom med som bonusspor på CD-utgåva av albumet med Al Kooper på hammondorgel. Pete Townshend har òg spelt inn songen to gonger som soloartist, ein gong (den orignale demoen av songen) kom med på albumet Scoop. Demoen og ei nyare innspeling med orkesterakkompagnement finst på The Lifehouse Chronicles.

Bandet spelte òg inn ei alternativ studioutgåve som er litt forskjellig frå orignalen her og der. Denne songen er på den nymastra utgåva av Who's Next.

Medverkande
Roger Daltrey – solovokal
Pete Townshend – akustisk og elektrisk gitar, korvokal
John Entwistle – bass, korvokal
Keith Moon – trommer

Salslister

Andre utgåver

Limp Bizkit 

«Behind Blue Eyes» vart spelt av Limp Bizkit på albumet Results May Vary frå 2003. Songen vart opphavleg gjeve ut for filmen Gothika med Halle Berry i hovudrolla. Teksten til songen vart kraftig endra av Limp Bizkit.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Andre artistar 
Andre som har spelt songen er Bryan Adams, Sheryl Crow, Testudo, Ian Stuart Donaldson, Jon English, Suzanne Vega, Silvertide og The Chieftains.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Behind Blue Eyes» frå , den 30. juni 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Balladar frå 1970-åra
Singlar frå 2003
Rockeballadar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
Songar produserte av Pete Townshend
Songar om einsemd
Track Records-singlar
Decca Records-singlar
Songar produserte av Rick Rubin
Nummer-ein-singlar i Sverige
Polydor Records-singlar
MCA Records-singlar
Interscope Records-singlar
Jon English-songar
Limp Bizkit-songar
The Chieftains-songar
Sheryl Crow-songar
Suzanne Vega-songar
Pat Travers-songar
Rosenkakadu

Rosenkakadu eller rosenkakadue (Eolophus roseicapilla) er ei av dei mest vanlege og mest utbreidde kakaduene. Ein finn dei i opne landskap over store delar av fastlands-Australia.

Arten er endemisk for Australia inklusive Tasmania, der den karakteristiske rosa og grå fjørdrakta og den modige og framtredande åtferda gjer fuglen til eit kjent syn på landsbygda og aukande grad òg i urbane område. Rosenkakadu synast å ha tatt føremon av endringar i landskapet etter at den europeiske koloniseringa skjedde og kan ha tatt plassen til den sjeldne fagerkakadu, Cacatua leadbeateri i delar av området.

Rosenkakadu har ei bleik grå til medium grå overside, eit rosa andlet og bryst, og ein lys rosa fjørtopp. Kjønna skil seg generelt på eit punkt, augefarga. Hannar har ein mykje mørk brun, nesten svart iris, medan hoer har mellombrun til raud iris. Typiske er desse fuglane er ca. 35 centimeter lange, og veg mellom 300 og 400 gram.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Galah» frå ,  den 1. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 

Kakadufamilien
Valentino Rossi

Valentino Rossi () ein ein profesjonell motorsykkelførar frå Urbino i Italia. Rossi som har kallenamnet The Doctor, har vunne ni verdsmeisterskap innan roadracing, sju av dei i den mest prestisjefylte klassen (500cc og MotoGP).

Bakgrunnsstoff 

 Utøvarprofil hjå Yamaha Racing 
 Utøvarprofil hjå MotoGP.com

Italienske motorsportutøvarar
Motorsyklistar
Blokkvevar

Blokkvevar (Philetairus socius) er ein fugl i vevarfamilien. Han er monotypisk i slekta Philetairus. Blokkvevar er endemisk for det sørlege Afrika, habitatet ligg i og ved Kalahari i Namibia, i nordlege Sør-Afrika, og dessutan i sørvestlege Botswana. Fuglen har brun overside, med lysbrune fjørkantar, unntatt hovudet, svart på hake og strupe, og bleikbrun underside. Venger og hale er mørkebrune, med lysbrune fjørkantar. Lengda er 13 cm.

Blokkvevaren er insektetar. Som ein tilpassing til å leve i den tørre Kalahariørkenen, kor det er få vasskjelder, er blokkvevaren i stand til å tilfredsstille all trong til vatn frå dietten av insekt.

Blokkvevaren konstruerer permanente reir i tre og andre høge gjenstandar. Reira er store nok til å huse mange familiar av fleire generasjonar samstundes. Bygningane er særs strukturerte, og gjev fuglane betra temperaturtilhøve i forhold til utsida. Dei sentrale romma held på varmen og nyttast for nattekvilen. Dei ytre romma blir brukt som skyggeplass på dagtid. Fleire andre fuglearter, vanlegvis afrikapygméfalk, kan nytte byggverket kommensialt med blokkvevarar.

I det sørlege området av habitatet til blokkvevaren, blir hekkesesongen utløyst av nedbørsperiode. Under vanlege omstende kan arten oppnå opptil fire kull per hekkesyklus. Blokkvevaren er kjent for å ta del i omsorg for yngre søsken og ungar utanfor slekta. Det har vore observert at eit par produserer ni kull i ein sesong som eit svar på gjentatte tap av ungar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Philetairus socius» frå , og «Sociable Weaver» frå  den 2. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
 Artsskildring hos University of Cape Town
 Publikasjon frå International Wildlife 
 Nettside hos San Diego Zoo

Bakgrunnsstoff 
 

Vevarfamilien