kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Brytingsindeks

Brytingsindeks er eit mål på eit evna eit material til å leia lys. Sagt på ein annan måte er det eit mål på kor mykje lysfarten blir redusert gjennom materialen, i tilhøve til vakuum. Brytingsindeks er ein nemningslaus verdi. Glas (som ein reknar for ganske gjennomsiktig) har ein brytingsindeks på ca 1,5. Det vil seie at farten til ljoset blir redusert med 1,5 gjennom glas.

Brytningsindeksen brukast òg til å skildre eit anna fenomen som er relatert til lys. Lys som går frå eit material til eit anna skiftar retning idet lyset passerer skiljet mellom materialane. Resultatet kan vere tre ulike retningar, avhengig av den innkomande vinkelen. Anten blir lyset brote inn i den nye materialen (derav namnet brytingsindeks), eller så blir det totalt reflektert, eller den nye retninga på lyset følgjer kanten mellom dei to materialane. Den siste varianten er særs vanskeleg å oppnå, og svært sjeldan hendande. Den vinkelen det innfallande lyset må ha for å oppnå dette kallast den kritiske vinkelen.

Brytingsindeks har fått tildelt bokstaven n i matematikken, og kan reknast ut på to ulike måtar:

Der c er lysfarten i vakuum, og vp er lysfarten gjennom mediet.

,

Der εr er den relative permittiviteten til materialen, og μr er den relative permeabiliteten til materialen.

Firma som lagar optiske instrument som kameraobjektiv, kikkertar og anna, må unngå at bryting av lys gjennom glas (no òg optisk plast) fører til uønskte farge- og formforvrengingar. Det blir difor framstelt optisk glass med ulike førehandsbestemte indeksar. Desse blir slipt til linser som blir saman sett i former og kombinasjonar som skal oppnå den ynskte verknaden.

Typiske verdiar på brytingsindeksen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brytningsindeks» frå ,  den 19. februar 2013.  
 

Optikk
Optisk mineralogi
Glasfysikk
Dimensjonslause tal
Fysiske storleikar
Planglasplate

Ei planglasplate er ei fint slipt og polert glasplate som blir til brukt å undersøkja kor jamn ei plan overflate er. Plata blir lagt på flata som skal målast. Ved belysning blir strålane reflektert dels frå undersida av glasplata, og dels frå den overflata som blir undersøkt. Det oppstår då interferens mellom lysbølgjene, og viss det tynne luftlaget er jamt, oppstår det òg regelmessige interferensfigurar. Ujamne faktorar kan ein best sjå som forstyrringar i interferensmønsteret.

Kjelder
 

Optisk utstyr
Interferens
Hansjörg Jäkle

Hansjörg Jäkle () er ein tysk tidlegare skihoppar frå Schonach i Schwarzwald. Han vart olympisk meister for Tyskland i laghopping i 1994, og vann elles to sølvmedaljar og ein bronsemedalje i internasjonale meisterskap, også desse i laghopping. Jäkle vart tysk meister i normalbakken i 1998.

Aktiv 
Jäkle fekk sitt gjennombrot då han i januar 1994 vart nummer seks i avslutningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Ein månad seinare var han med på tyske hopplaget som vann OL-gull i laghoppinga på Lillehammer, dei andre på laget var Christof Duffner, Dieter Thoma og Jens Weißflog. På tampen av OL-sesongen kom han på tiandeplassen i VM i skiflyging i Planica, hans beste plassering i noko internasjonalt meisterskap, og som han kopierte i skilygings-VM i Oberstdorf fire år seinare.

Både i verdsmeisterskapen i 1995 og i 1997 vann Tyskland medaljar i laghoppinga, fyrst ein sølvmedalje i Thunder Bay og så ein bronsemedalje i Trondheim. Som i olympiaden på Lillehammer var Jäkle og Thoma med på begge laga.

Fire år etter gjennombrotet i Bischofshofen oppnådde Jäkle i same hoppbakken si einaste individuelle pallplasering i verdscupen, då han vart nummer to etter landsmannen Sven Hannawald. Under OL 1998 i Nagano fekk Jäkle ein ny sølvmedalje i laghopping, atter ein gong i lag med Dieter Thoma, dei andre på laget var Sven Hannawald og Martin Schmitt. Jäkle enda på 14. plass i verdscupen i skihopping i 1998, hans beste plassering nokon gong.

Jäkle la opp som aktiv hoppar i 2002.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske skihopparar
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Tyske deltakarar under vinter-OL 1994
Skihopparar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Tyske deltakarar under vinter-OL 1998
Skihopparar under vinter-OL 1998
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Reflektor i fysikk

Ein reflektor er ein spegel som kastar lys eller annan elektromagnetisk stråling i ei bestemd retning, til dømes ein parabolsk holspegel i lyskastarar, eller visse former for speglar i antenner.

Kjelder

Antenner
Optisk utstyr
Hundefløyte

Hundefløyte eller galtonpipe er ei pipe eller ei fløyte som skapar både lydar med særs høg frekvens og ultralyd, det vil seie tonar med frekvensar over det høyrbare området (opptil ca 100 000 hertz). Prinsippet er at luft blir blåse gjennom ein ringforma smal spalte mot eit sylindrisk holrom. Lengda av dette kan regulerast ned til under 1 mm og avgjer tonehøgda. 

Galtonpipa vart oppfunnen av sir Francis Galton i 1876. Fløyta vert nytta til trening av hundar og kattar. Mennesket kan typisk høyre frekvensar opp til 20 kHz, medan hundar kan høyre heilt opp til 45 kHz og kattar 64 kHz.  Ein trur at hundar og kattar utvikla denne delane av høyrsla for å kunne høyre dei høgfrekvente lydane som byttedyra deira laga, små gnagarar. Dei fleste hundefløyter har ei rekkevidd mellom 23 og 54 kHz, så dei er over det mennesket kan høyre. Alt mennesket kan høyre frå fløyta er ein roleg vislelyd. Fordelen med hundefløyter er at lyden ikkje skapar forstyrrande støy og kan nyttast i nærleiken av folk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dog whistle» frå ,  den 20. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Hundeutstyr
Fløyter

cs:Galtonova píšťala
Harald Wergeland

Harald Wergeland () var ein norsk teoretisk fysikar. 

Etter examen artium på Eidsvoll blei han kjemiingeniør frå NTH i 1936, og dr. philos. frå Universitetet i Oslo 1942, visiterande hos Werner Heisenberg i Leipzig 1937-39 og under Egil Hylleraas i Oslo 1939-45. Han var professor i teoretisk fysikk ved NTH frå 1946 og blei i 1947 med i
Atomutvalet leia av Svein Rosseland. Han stilte seg tvilande til om landet
trong Haldenreaktoren i 1955 og var pådrivar for Det Nordiske Institutt for Teoretisk Atomfysikk (NORDITA) som blei oppretta i København i 1957.
Etter aldersgrensa gjekk han i 1979 over til seniorstipendium i Forskningsrådet. 

Wergeland forska på eksperimentell kjernefysikk, saman med Johan Peter Holtsmark og Roald Tangen, fysikalsk kjemi, kosmisk stråling, mangepartikkelproblem som kondensasjon av gassar til væsker, helium ved låge temperaturar, og spreiingsproblem i akustikk og i kvantemekanikk. 

Forresten grunnla han den norske greina av Pugwash-rørsla saman med Sven J. Cyvin og Tormod Førland, begge professorar i fysikalsk kjemi ved NTH. Wergeland var òg ein av leiarane i Aksjon mot Atomkraft. Wergeland var oldebarn på farfarsida av offiseren Harald Nicolai Storm Wergeland (1814-93). Han var far til Ebba Wergeland (f. 1946) og Nicolai Wergeland som begge er legar.

Verv og utmerkingar
Det Norske Videnskaps-Akademi innvalt 1943
Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab med frå 1946 (preses 1959–65)
Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning 1951
St. Olavs Orden riddar i 1. klasse 1960
Det Kongelige Danske Videnskabernes Selskab fra 1964
International Union of Pure and Applied Physics, visepresident ein periode
Gunnerusmedaljen 1970

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harald Wergeland» frå ,  den 22. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved NTH
Norske sivilingeniørar
Norske kjernefysikarar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Ringerike
St. Olavs Orden
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Eldar Rønning

Eldar Rønning () er ein norsk langrennsløpar som representerer Skogn idrettslag i Levanger. Han vann VM-sølv på 15 km i 2011 og VM-bronse i sprintøvinga i 2007, dessutan vart han verdsmeister i stafett for Noreg både i 2007, 2009 og 2011. Rønning vart noregsmeister på 15 km i 2011. I tida 2005 til 2012 har han vunne sju renn i verdscupen i langrenn.

Karriere
Rønning slo gjennom i 2005, då han kom på pallen i tre verdscuprenn i sprint, mellom desse ein siger i Reit im Winkl. Samanlagd vart han nummer to i kampen om sprintpokalen i verdscupen, berre slått av landsmannen Tor Arne Hetland. Han representerte Noreg i sprintøvinga under VM i Oberstdorf, der han enda på ellevteplassen.

Han innleia 2006/07-sesongen med siger i opningsrennet i verdscupen, sprintrennet i Düsseldorf. Dagen etter og på same staden kom Rønning på andreplass i sprintstafetten, saman med Øystein Pettersen. I november 2006 vann han sitt fyrste eigentlege langrenn i verdscupen; 15 km i  klassisk stil i finske Kuusamo. Under verdsmeisterskapen i Sapporo i 2007 spurta Rønning inn til bronsemedalje på sprinten, og gjekk opningsetappen for det norske gullaget på 4x10 km stafett. Samanlagt kom han på tredjeplassen i verdscupen i 2007-sesongen. I 2008-sesongen vann Rønning ein verdscupsiger; sprinttevlinga i Otepää. Han kom på sjuandeplass i verdscupen i sprint og på 13. plass totalt i verdscupen.

Rønning forlet det norske sprintlandslaget ved sesongslutt våren 2008. Han satsa i staden på reint langrenn. I Ski-VM 2009 i tsjekkiske Liberec opna han for det norske stafettlaget på 4x10 km, og saman med Odd-Bjørn Hjelmeset, Tore Ruud Hofstad og Petter Northug forsvara han VM-tittelen for Noreg, som vann føre Tyskland.

I 2011 gjekk Rønning inn til sin fyrste verdscupsiger på tre år då han vann 15 km i klassisk stil i Otepää. Under noregsmeisterskapen på ski i 2011 vart Rønning noregsmeister då han vann 15 km framom Martin Sundby og Thomas Alsgaard. I verdsmeisterskapen på ski i Holmenkollen tok Rønning sølvmedaljen på 15 km. Han var i mål 13,3 sekund etter den finske gullvinnaren Matti Heikkinen. Rønning tok så gull på stafetten etter å ha gått ein sterk andreetappe, der han tok inn 22 sekund på Sveriges løpar på etappen, Johan Olsson.

Rønning spurta i mars 2012 inn til siger på femmila i Holmenkollen.

Verdscupsigrar

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 2004: Nr 11 på 15 km i Bardufoss
Ski-NM 2005: Nr 6 på 30 km på Lillehammer
Ski-NM 2006: Nr 7 på 15 km på Kongsberg
Ski-NM 2007: Bronsemedalje på 50 km i Nybygda
Ski-NM 2008: Bronsemedalje på femmila/56 km, Støren/Selbu
Ski-NM 2009: Bronsemedalje på 15 km på Gjøvik
Ski-NM 2010: Nr 4 i sprint og nr 5 på 30 km
Ski-NM 2011: Gull på 15 km og sølv på 30 km i Steinkjer
Ski-NM 2012: Sølvmedalje på 50 km i Fauske
Ski-NM 2013: Nr 5 på 30 km på Vang
Ski-NM 2014: Nr 7 på 50 km på Gålå
Ski-NM 2015: Nr 8 på 50 km i Harstad

Bakgrunnsstoff

 Eldar Rønning i olympedia.org

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2006
Norske deltakarar under vinter-OL 2010
Folk frå Levanger
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Clark Mountains

Clark Mountains er ei gruppe låge fjell på opp mot 1200 moh i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Dei er kring 18 km aust for Allegheny Mountains i Antarktis. Dei vart oppdaga og fotograferte på flyturar i 1940 av US Antarctic Service og kalla opp etter Clark University i Worcester i Massachusetts.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Clark Mountains» frå ,  den 23. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Ford Ranges
Phillips Mountains

Phillips Mountains er ei fjellkjede på nordsida av Balchenbreen og Block Bay i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Ho vart oppdaga av Byrd Antarctic Expedition (1928–30) og namngjeven av Byrd etter Albanus Phillips, ein produsent frå Cambridge som støtta ekspedisjonen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phillips Mountains» frå ,  den 23. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Ford Ranges
Dronning Maudfjella

Dronning Maudfjella er ei stor fjellkjede som høyrer til Dei transantarktiske fjella, mellom Beardmorebreen og Reedybreen og omfattar området frå starten av Rossisen til polarplatået i Antarktis. Kaptein Roald Amundsen og laget hans som reiste til Sørpolen gjekk opp Axel Heiberg-breen nær midten av denne fjellgruppa i november 1911. Dei kalla desse fjella opp etter dronning Maud av Noreg.

Høgdene kring Beardmorebreen heilt vest i desse fjella vart observert av dei britiske ekspedisjonane leia av Ernest Shackleton (1907-09) og  Robert Falcon Scott (1910-13), men heile fjellkjeda vart kartlagd av fleire amerikanske ekspedisjonar leia av Richard Evelyn Byrd (1930- og 1940-åra) og United States Antarctic Program (USARP) og New Zealand Antarktis Research Program (NZARP) ekspedisjonar frå 1950-åra til 1970-åra.

Dronning Maudfjella er delt inn i følgjande fjellgrupper: 
 Bush Mountains
 Commonwealth Range
 Dominion Range
 Gothic Mountains
 Herbert Range
 Hughes Range
 Prins Olavfjella
 Supporters Range

Sjå òg
 Dronning Maud Land
 Sheridan Bluff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Queen Maud Mountains» frå ,  den 24. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Oppkallingar etter Maud av Noreg
Herbert Range

Herbert Range er ei fjellkjede i Dronning Maudfjella i Antarktis som strekkjer seg frå kanten av polarplatået til Rossisen mellom Axel Heibergbreen og Strombreen.

Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter Walter W. Herbert, leiaren for Southern Party under New Zealand GSAE (1961–62) som utforska Axel Heibergbreen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Herbert Range» frå ,  den 24. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Dronning Maudfjella
Amundsen Coast
Noregs idrettshøgskole

Noregs idrettshøgskole er ein statleg vitskapleg høgskule i Oslo for tverrfagleg og fleirfagleg forsking og høgare utdanning på det idrettsvitskaplege fagområdet. Fagfeltet femner om organisert idrett, kroppsøving, dans, friluftsliv, mosjon og trening i alle former, sett i perspektiv av naturvitskap, samfunnsvitskap, humaniora og medisin. Skulen har fem ulike bachelorgradsutdanningar, fire årsstudiar og fire mastergradsprogram. Studieprogramma utdannar til slikt arbeid som har å gjere med idrett, skuleverk, helsevesen, offentleg forvalting, forsvaret, private tiltak og anna, og dessutan innan høgare utdanning og forsking. Forskinga ved høgskulen støttar opp om studieprogramma ved skulen og skal dessuten stette dei krava samfunnet har om å få meir viten og auka kompetanse på feltet. Skulen skal difor formidle relevant kunnskap til samfunnet.

Høgskulen har fem fagseksjonar og to forskingssenter, Senter for idrettsskadeforskning og Forskningssenter for trening og prestasjon, som er integrert i verksemda. Båe sentera mottek stønad frå Kulturdepartementet.

Høgskulens bygg og idrettsanlegg ligg ikkje langt frå endestasjonen Sognsvann på T-banelinja Sognsvannsbanen, i nærleiken av Sognsvann i Oslo. Frå skulen er det såleis stutt veg til skiløypenettet, sykkelvegnettet, stigar og turvegar med meire i skogs- og friluftsområda i Nordmarka, med alle dei føremonene dette byr på for studentar i idrett.

Bakgrunnsstoff

Vitskaplege høgskular i Noreg
Utdanning i Oslo
Rouen Mountains

Rouen Mountains er ei markant fjellkjede på kring 2800 moh. nord på Aleksanderøya i Antarktis. Ho er 60 km lang frå nordvest til søraust og går frå Mount Bayonne til Care Heights og Mount Cupola. Fjellkjeda har nokre av dei høgaste fjella på Aleksanderøya, i lag med den nærliggande Douglas Range. Mount Paris er det høgaste punktet i Rouen Mountains, på kring 2800 moh. 

Fjella vart først kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen i 1908-10 under J.B. Charcot og vart namngjevne av han etter den franske byen Rouen. Charcot indikerte ein sprekk i fjella sør for Mount Paris, men flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947-48, som vart tolka av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) indikerte at fjella er kontinuerlege søraust til  Mount Cupola. Dei vart delvis kartlagde frå FIDS i 1948 og ytterlegare skissert frå amerikanske satelittbilete frå januar 1974 og februar 1975.

Sjå òg
 Havre Mountains
 Lassus Mountains
 Walton Mountains

Kjelder

Fjellkjeder på Aleksanderøya
Procyon Peaks

Procyon Peaks er to fjellkammar i Antarktis som er knytte saman av ein farbar fjellovergang på vestkysten av Palmer Land. Fjellkjeda ligg mellom øvre delar av Millett- og Bertrambreen, kring 46 km aust for Moore Point. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter stjerna Procyon i stjerneteiknet Den store hunden.

Kjelder

Fjellkjeder i Palmer Land
Sjur Røthe

Sjur Røthe () er ein norsk langrennsløpar frå Voss. Han vann bronsemedaljen på 30 km i ski-VM 2013 i Val di Fiemme. I noregsmeisterskapane har han sikra seg tre bronsemedaljar; 2010, 2012 og 2013.

Aktiv
Røthe debuterte i verdscupen i langrenn på tampen av 2009-sesongen. 7. mars 2010 gjekk han ein etappe på det norske andrelaget som vann verdscupstafetten i Lahti, framom det norske fyrstelaget. Under NM på ski 2010 tok han bronse på 15 km fristil.

I opningsrennet i verdscupen for 2010/11 vart han nummer sju på ein 15 km i Gällivare.
Han deltok i tre øvingar i Ski-VM 2011 i Oslo. På 30 km fellesstart vart han nummer 14, medan han på den avsluttande femmila var med tetgruppa inn til mål og overraska med å kome på fjerdeplass. Hans beste internasjonale prestasjon i 2012-sesongen var ein fjerdeplass i 30 km i Lahti. I NM på heimebane på Voss kom han på tredjeplassen på 30 km fellesstart.

Gjennom 2012/13-sesongen makta Røthe å kjempe mellom dei beste i verda i fleire renn. Han vart nummer fem individuelt i Gällivare opningshelga i verdscupen, og gjekk dagen etter det norske laget i mål som vinnarar av stafetten. Midt i desember 2012 kom han på andreplassen i 15 km fellesstart i Canmore i Canada, og vart dagen etter på same staden nummer tre på 30 km fellesstart duathlon. Røthe vann i januar månad si tredje NM-bronse på 15 km i fristil. I verdsmeisterskapen på ski 2013 i Val di Fiemme var Røthe mellom dei aller fremste i innspurten på 30 km fellesstart. Han enda opp med bronsemedaljen, slått på målstreken av sølvvinnaren Martin Sundby.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 2009:
Ski-NM 2010: Bronsemedalje i 15 km fristil i Stokke
Ski-NM 2011: Nr 4 på 15 km i Steinkjer
Ski-NM 2012: Bronsemedalje i 30 km på Voss
Ski-NM 2013: Bronsemedalje på 15 km på Vang
Ski-NM 2014: Sølvmedalje på 30 km på Lillehammer
Ski-NM 2015: Bronsemedalje på 15 km på Røros
Ski-NM 2016: Sølvmedalje på 30 km og 50 km
Ski-NM 2017: Nr 4 på 30 km på Gran
Ski-NM 2018: Gullmedalje på 10 km og 50 km i Alta
Ski-NM 2019: Sølvmedalje på 30 km i Meråker 
Ski-NM 2020: 
Ski-NM 2021: Gull på 15 km og bronse på 30 km i Trondheim
Ski-NM 2022: Nr 4 på 30 km på Gran
Ski-NM 2023: Nr 5 i 15 km fristil på Gjøvik

Kjelder 
 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Norske deltakarar under vinter-OL 2022
Langrennsløparar under vinter-OL 2022
Folk frå Voss
Annar Ryen

Annar Ryen () var ein norsk langrennsløpar frå Dalsbygda i Os i Østerdalen, som i 1937 vann VM-gull for Noreg på 4x10 km stafett. Han var medlem av Idrettslaget Nansen.

Aktiv
Ryen vart historisk då han i 1936 vann femmila i Lahti-spelen, noko berre finske skiløparar hadde gjort føre han. Året etter gjekk han startetappen for Noreg på 4x10 km stafett under verdsmeisterskapen på ski i Chamonix, ei tevling som enda med at Lars Bergendahl gjekk det norske laget inn til siger med tida 3.06.07, eit lite minutt føre Finland på andreplass.

Ryen vann tre sølvmedaljar i noregmeisterskap: I 1935 på 17 km, i 1939 på tremila og i 1940 på 18 km. I 1940 vart Ryen tildelt Holmenkollmedaljen, saman med Oscar Gjøslien.

Bakgrunnsstoff
 

Norske langrennsløparar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Folk frå Os
Omn

Omn (norrønt ofn) er ein reiskap med eit lukka rom av eldfast materiale for å varme opp ting eller rom/luft-massar. Ordet er seinare brukt om elektriske apparat som tener same funksjonen. 

Dei tekniske omnane dannar ei eiga mangfaldig gruppe.

Sjå òg
Panelomn
Steikeomn
Mikrobølgeomn

Kjelder 

Referansar

Bakgrunnsstoff

Husgeråd
Vedfyring
Ord frå norrønt
Bygningsdetaljar
Ski-VM 2013

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 2013, den 49. i rekka, vart arrangert i tidsrommet 20. februar til 3. mars 2013 i regionen Val di Fiemme i Italia.

Noreg vart beste nasjon i meisterskapen med i alt 19 medaljar; 8 gull, 5 sølv og 6 bronse.

Langrenn menn

Sprint  
 
Dato: 21. februar 2013

15 km fristil 
 
Dato: 27. februar 2013

30 km duathlon 
 
Dato: 23. februar 2013

50 km klassisk stil 

Dato: 3. mars 2013

Lagsprint 

Dato: 24. februar 2013

4 × 10 km stafett 

Dato: 1. mars 2013

Langrenn kvinner

Sprint 
 
Dato: 21. februar 2013

10 km fristil 
 
Dato: 26. februar 2013

15 km duathlon 
 
Dato: 23. februar 2013

30 km klassisk stil 
 
Dato: 2. mars 2013

Lagsprint 

Dato: 24. februar 2013

4 × 5 km stafett 

Dato: 28. februar 2013

Kombinert

Individuelt (normalbakke/10 km) 

Dato: 22. februar 2013

Individuelt (storbakke/10 km) 

Dato: 28. februar 2013

Tomannsstafett (storbakke/15 km á 10 etappar) 

Dato: 2. mars 2013

Lagtevling (normalbakke/4x5 km) 

Dato: 24. februar 2013

Skihopping menn

Normalbakken 

Dato: 23. februar 2013

Storbakken 
 
Dato: 28. februar 2013

Lagtevling (storbakken) 

Dato: 2. mars 2013

Skihopping kvinner

Normalbakken 

Dato: 22. februar 2013

Skihopping mixlag

Normalbakken 

Dato: 24. februar 2013

Medaljeoversyn

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordische Skiweltmeisterschaft 2013» frå ,  den 4. mars 2013.  
 

Ski-VM
Ski-VM 2013
H.U. Sverdrupfjella

H. U. Sverdrupfjella er ei fjellrekkje like vest for the Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis. Ho er kring 80 km lang og Hamartind er det høgaste fjellet i fjellkjeda på 2855 moh.

Ho vart først fotografert frå lufta og grovt kartlagd av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen 1938–1939. Ho vart kartlagd i detalj av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto tekne av Maudheimekspedisjonen (NBSAE), og igjen seinare av ein ny norsk ekspedisjon. Fjellkjeda er kalla opp etter Harald Sverdrup, styreleiar for den norske komiteen under Maudheimekspedisjonen.

Av fjell i fjellkjeda finn ein Alanpiggen, Barkleyfjella, Brattskarvet, Fuglefjellet, Gburekfjella, Hamartind, Isingen, Joungane, Jutulrøra, Kvithø, Kvithovden, Kvitkjolen, Kvitsvodene, Heddenberget, Kvitskarvet, Krügerfjellet, Roerkulten, Nupskåpa, Oppkuven, Brattskarvet, Rogstadbreen, Rømlingane, Salknappen, Snarbynuten, Sørhausane, Storjoen, Straumsvola, Tverrveggen, Tvora og Vendeholten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sverdrup Mountains» frå ,  den 26. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)

Fjellkjeder i Dronning Maud Land
Åse Lilleskare Faugstad

Åse Marie Lilleskare Faugstad () er ein norsk forfattar, omsetjar og lektor frå Dalekvam.

Faugstad er cand.mag. frå Universitetet i Bergen, med engelsk, nordisk og allmenn litteraturvitskap i fagkrinsen. Ho har arbeidd som lærar og lektor, mellom anna ved Voss gymnas og Gimle gymnas i Bergen. Ho debuterte som forfattar i 1966 med diktsamlinga Ved mitt altar og har sidan gjeve ut ei rekkje diktsamlingar, ei novellesamling og fleire gjendiktingar frå engelsk.

Bibliografi

Bøker

Gjendiktingar - eit utval

Omsetjingar - eit utval

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Åse Lilleskare Faugstad digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 
 Om Åse Lilleskare Faugstad på nettstaden til Oversetterforeningen 
 Om Åse Lilleskare Faugstad på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
 Utgjevingar av Åse Lilleskare Faugstad i Oria

Folk frå Vaksdal
Forfattarar frå Hordaland
Norske omsetjarar
Norske lyrikarar
Norske novelleforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1966
Nynorskforfattarar