kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Snøveronika

Snøveronika (Veronica alpina), tidlegare og ofte framleis kalla fjellveronika, er ei fjellplante som veks på fuktig mark. Ho er å finne på enger, ved snølege og ved bekkar, og blomstrar kring juni månad. Planta har ei amfi-atlantisk utbreiing.

Dei små blomane er mørkeblå av farge. Dei er samla i ein liten klase i toppen av stengelen, som er opprett frå ein kort krypande del. Fjellveronika har ovale, heile motsette blad som oftast er glatte.

Frukta er ein kapsel. Ved mogning vert både kapselen og heile fruktstanden blå.

Snøveronika er heimleg og nokså vanleg i alle fjellstrøk i Noreg. Planta er funnen opp til over 1900 m.o.h. i Jotunheimen. Planteslekta har namn etter helgenen Veronika.

Slektskap og namn 
Arten har to underartar i Noreg:
 nominatunderarten fjellveronika (V.a. ssp. alpina)
 høgfjellsveronika (V.a. ssp. pumilla), på raudlista 2021 som nær truga (NT)

Det har vore mykje fram og attende med namngivinga av arten og underartane. Tidlegare rekna ein dei to underartane som separate artar, fjellveronika (V. alpina) og høgfjellsveronika (V. pumilla). Då ein slo dei saman til ein art, vart dei to namna knytte til underartane, medan sjølve arten ikkje fekk noko norsk namn. Etter kvart vart namnet fjellveronika knytt til arten, medan nominatunderarten vart kalla vanleg fjellveronika. Som ein konsekvens av at Artsdatabanken no prinsipielt bruker separate namn på ulike taksonomiske nivå, har ein valt å kalle arten snøveronika, eit namn som førebels er lite innarbeidd.

Kjelder 

 Ørjan Nilsson: Nordisk Fjellflora. Oslo 1995
 Leif Ryvarden (red.) Norges planter 2. Oslo 1993

Veronikaslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Vólvisjøen

Vólvisjøen (gresk Λίμνη Βόλβη, Límni Vólvi, bulgarsk/makedonsk Бешичко Езеро, Besjitsjko Ezero), tidlegare òg kalla Bolbe, er namnet på ein innsjø i Mygdonía, ikkje langt frå Egearhavet. Han er om lag 19 km lang og mellom 10 og 13 km brei. 

Vólvisjøen ligg i periferieininga Thessaloníki i Hellas. Han ligg aust for Koróniasjøen. I aust ligg den smale Rendínadalen, òg kalla Den makedonske Témbi sidan han liknar Témbidalen. Vólvisjøen er den nest største naturlege innsjøen i Hellas og har eit areal på 68 km² og eit djup på 20 meter. 

Innsjøen rann ut i Strymónasbukta via ei elv som rann gjennom eit pass ein gong kalla Aulon eller Arethusa. Namnet på elva er ikkje nemnd av Thukydides i skildringa hans, men er tydlegvis den same elva som Erekhios (romanisert som Rekhios) i Prokopios (de Aedificiis, 4.4). Av mindre elvar som munnar ut i innsjøen er det nemnd Ammites og Olynthiakos. Åboren (labrach) i innsjøen vert særleg trekt fram av den gastronomiske diktaren Arkhestratos.

Det var òg ein by kalla Bolbos nær innsjøen. I dag er det fleire byar som har Vólvi i namnet sitt, og som ligg langs innsjøen. Ein veit ikkje sikkert om nokre av desse moderne landsbyane er den same som den antikke Bolbos. 

For om lag ein million år sidan var Vólvisjøen og Koróniasjøen og heile Mygdonía ein stor innsjø.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lake Volvi» frå ,  den 21. august 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Kart over Vólvisjøen
 Artikkel om Vólvisjøen med bilete.

Volvi
Volvi
Stymfalíasjøen

Stymfalíasjøen (gresk Λίμνη Στυμφαλία, Límni Stymfalía) er ein innsjø nordaust på Peloponnes i periferieininga Korinthía i Hellas. Sjøen er ein typisk karstsjø. Han får mykje av vatnet sitt frå bekkar, medan det renn ut gjennom underjordiske bekkar og ein kanal.

Rundt sjøen ligg eit våtmarksområde, men vanlegvis er landet rundt innsjøen likevel ganske tørt. Ein finn ei blanding av krattskog og jordbruk der. Nokre år tørker sjøen inn, og blir då nytta for jordbruk.

Området er rikt på fuglar, amfibiar og planteliv. Kvitaugeand (Aythya nyroca) og dvergraudrum (Ixobrychus minutus) hekkar her.

Historikaren Strabo (ca. 64 f.Kr-23 e.Kr.) skildra sjøen som ikkje hadde synlege utløp. Han meinte vatnet rann ut nær Kefalári sørom Árgos.

Området er òg nemnd i gresk mytologi i samband med dei stymfaliske fuglane, som plaga dei arkadiske skogane nær innsjøen. Herakles si sjette arbeidsoppgåve var å få has på dei.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Stymfaliasjøen
Stymfaliasjøen
Stymfaliasjøen
Folói

Folói (gresk Φολόη), òg kalla Foloe og Pholoe, er ein landsby og ein tidlegare kommune i Hellas. Han ligg aust i periferieininga Ilía i periferien Vest-Hellas. Frå 2011 inngår Folói som ei kommunaleining i kommunen Antikke Olymbía.

Folói ligg om lag 40 km aust for Pýrgos, om lag 70 km sør for Pátra, 40 km sørvest for Lámbia, 50 km søraust for Amaliáda og 140 km vest for Trípoli.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Folói 2 969 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 208 innbyggjarar.

Folói er kalla opp etter eit fjell med same namn.

Referansar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Foloi» frå ,  den 22. august 2007.  

Foloi
Foloi
Foloi
Kyllíni

Kyllíni (gresk Κυλλήνη) eller Kyllene, stundom kalla Zíria (gresk Ζήρια), er eit fjell på Peloponneshalvøya i Hellas. Det stig til 2 374 moh og er det nest høgaste på halvøya. Det ligg nær grensa mellom dei historiske områda Arkadía og Akhaía, nordaust i Arkadía og i det som i dag er Korinthía. Fjellet ligg vest for byen Korint, nordvest for Stymfalía, nord for Trípoli og sør for Dervéni.

I gresk mytologi vart Hermes fødd i ei heilag grotte i fjellet. I antikken stod det eit tempel og ein statue tileigna han på toppen av fjellet. Kyllene var ei fjellnymfe (ein oreade), som heldt til på fjellet. 

Hyginos skriv at det var på Kyllíni at sjåaren Tiresias endra kjønn då han vart biten av to slangar som para seg. Mykje av fjellet er bert og steinete, men under 2 000 meter kan ein finne store skogområde. Det ligg eit observatorium på 908 meter. Frå toppen kan ein sjå store del ar av det nordaustlege Peloponnes, inkludert dei austlege områda av Akhaía og Aroánia (Khelmós), Korintbukta og det meste av Korinthía. Dei næraste fjellkjedene er Olíjyrtos i sør og Aroánia (Khelmós) i vest.

Næraste stader 
 Feneós
 Kastaniá 
 Kesári, søraust
 Goúra, sørvest

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mount Kyllini» frå ,  den 23. august 2007.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.pbase.com/dead_poet/ziria
 http://www.gianniskofinas.com/Vouna/ziria/z.htm 
 http://www.loizosgroup.com/Greek/M35K.htm 
 http://www.mountains.gr/geographia/ziria.html  
 http://www.oreivatein.com/page/mountains/q_z/ziria/ziria_f.htm

Kyllini
Kyllini
Levká Óri

Levká Óri (gresk Λευκά Όρη, tyder «Kvite fjell») er eit fjell vest på Kreta i Hellas. Dei kvite fjella eller Levká Óri utgjer ein god del av dei sentrale områda vest på Kreta og dominerer landskapet der. Dei består av kalkstein og vert kalla Dei kvite fjella fordi dei er dekte av snø til langt ut på våren.

Den høgaste toppen er Pakhnes på 2 453 moh og det er over 30 toppar som er høgare enn 2 000 meter. Dei kvite fjella har om lag 50 raviner, det mest kjende er Samariáravinen. Eit anna geografisk trekk med fjellet er platået Omalós, som er eit rundt platå omringa av fjell i ei høgd på om lag 1 100 meter.

Levká Óri er det nest høgaste fjellet på Kreta (etter Idi eller Psilorítis) og det tiande høgaste i Hellas.

Sentrale og sørlege delar av Levká Óri ligg i ei høgd på 1 800 meter og over dette har ein i praksis eit månelandskap, kalla ein høg ørken, som er unik for den nordlege halvkula.

Levká Óri har ei rik historie sidan opprørarar har gøymd seg under dei greske krigane mot venetianarane og tyrkarane, i tillegg til under den tyske okkupasjonen i 1941-1945.

Kjelde 

Levka Ori
Levka Ori
Levka Ori
Smólikas

Smólikas (gresk skrift Σμόλικας, arumensk Smolcu) er det nest høgaste fjellet i Hellas etter Ólymbos med ei høgd på 2 647 meter og det høgaste i fjellkjeda Píndos. Fjellet består av ofiolitt. Dei siste isbreane i området trekte seg tilbake for om lag 11 500 år sidan. (Hughes et al. 2006). 

Fjellet er om lag 15-20 km langt frå aust til vest og om lag 10 km breitt. Elva Aóos (Vjosë) renn sørvest for fjellet. Frå toppen kan ein sjå Vóiofjella i nordaust, Lýgos i sørvest, Týmfi i sør og Grámmos i nordvest.

Næraste stader 
 Ajía Paraskeví, nord
 Elévthero, sør

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Smolikas» frå ,  den 26. august 2007. 
 oppgav desse kjeldene:
 Hughes, P.D., Woodward, J.C., Gibbard, P.L. (2006) The last glaciers of Greece. Zeitschrift für Geomorphologie, vol. 50, p. 37-61.
Smolikas
Smolikas
Taýjetos

Taýjetos (gresk Ταΰγετος), òg kalla Taygetos, Taigetos eller Taygetus, er ei fjellkjede på Peloponnes sør i Hellas, som strekkjer seg 100 km nordover frå sørenden av Kapp Ténaro på Mánihalvøya. Det er 2 410 meter høgt ved Ájos Ilías. Fjellet er kalla opp etter Taygete. I tida frå Austromarriket og fram til 1800-talet vart fjellet kalla Pendedáktylos (gresk for femfingra). Fjellkjeda ligg i periferieiningane Arkadía, Lakonía og Messinía.

Den høgaste toppen i fjella er forma som ein pyramide. Enkelte forskarar meiner at denne strukturen vart hogd ut for hand av menneske i antikken, medan andre meiner at dette er ein naturleg steinformasjon. Det er derimot ingen erosjonsmekanismar (til no) som kan forklare ein slik naturleg steinformasjon. I antikken skal spartanarane ha bygd eit tempel for Apollon ved toppen. Ei kyrkje for profeten Elias (προφήτης Ηλίας) ligg på same stad. 

Dalen til elva Evrótas ligg i aust, medan Det joniske havet ligg mot sør og vest i lag med Messiníabukta og Arkadía i nord. 

Nesten heile Evrotasdalen og Párnonasfjella og halve Lakonía kan ein sjå frå austsida av fjellet. Frå vestsida kan ein sjå Kalamáta og den austlege halvdelen av Messinía. 

Dei sentrale områda av fjellkjeda vert ofte kalla Skotiní Plévra, som tyder «den mørke sida», fordi landsbyane her ikkje får mykje sol. Mykje av området er skogkledd og i høgareliggande område grassletter og blomar.

Stader i Taýjetos 
 Artemisía 
 Pijés

Nærliggande stader 
 Vest:
 Areópoli
 Neokhóri
 Kalamáta
 Pévko
 Nord:
 Loganíkos
 Neokhóri
 Péllana
 Aust:
 Sellasía
 Spárti
 Mystrás
 Magoúla
 Árna
 Jýthio
 Sør:
 Mánihalvøya

Ymse 

Spartanarane i antikken etterlet nyfødde born med sjukdom eller fysiske feil her for å døy. Spárti var ein krigarby og fysisk veikskap vart ikkje tolerert.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettside
 http://www.gianniskofinas.com/Vouna/t1/taigetos1.htm  
 http://www.papagiannakos.com/lakonia/taygetus.htm

Kjelde 

Tayjetos
Tayjetos
Tayjetos
Tayjetos
Vérno

For øya i Tysnes, sjå Vernøy
Verno (gresk Βέρνο), eldre form Vernon, er ei fjellkjede i periferieiningane Kastoriá og Flórina i Hellas. Den høgaste toppen er 2 128 moh. Ho er 25-30 km frå nordvest til søraust og om lag 20-25 km brei. Kastoriásjøen ligg sørvest for fjellet og Aliákmonas renn vest for fjellet. 

Frå toppen kan ein sjå Píndosfjella, inkludert Lýgos, Týmfi og Smólikas, Den pelagoniske sletta nordover i Republikken Makedonia, Vérmiofjella, Áskio og delar av Voúrinos i søraust og dei nordlege områda av periferieininga Grevená i sør.

Nærliggande stader 

 Polypótamo, nord
 Flórina, nord
 Ydroússa, nordaust
 Xynó Neró, aust
 Aetós, aust
 Sklíthro, søraust
 Lékhovo, sør
 Vasiliáda, sørvest
 Vyssiniá, sørvest
 Kraniónas, sørvest
 Melás, vest
 Anaktório, nordvest

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Vérno» frå , den 27. august 2007. 
 

Verno
Verno
Verno
Khalkidikí

Periferieininga Khalkidikí (gresk Περιφερειακή ενότητα Χαλκιδικής, Periferiakí enótita Khalkidikís) er ei periferieining i den søraustlege delen av Sentral-Makedonía i Hellas.

Den store halvøya Khalkidikí (gresk Χαλκιδική), òg kalla Halkidiki eller Khalkidike, nordvest i Egearhavet utgjer mesteparten av periferieininga. Halvøya ser ut som ei hand med tre «fingrar» – Kassándra (i antikken Pallene), Sithonía og «det heilage fjellet» Áthos (i antikken Akte) og klostera her. Áthos er ikkje ein del av periferieininga, men er ein autonom klosterstat. I det indre av halvøya og nord i dei sentrale område av periferieininga ligg fjellet Kholomóndas.

I antikken var Khalkidikí ein del av Thrakia. Dei første greske busetjarane kom til området frå byane Khalkída og Erétria på Évvia, rundt 700-talet fvt. og grunnla byar som Mende, Torone og Skione. Ei ny bølgje med emigrantar kom frå Ándros på 500-talet fvt.. Den antikke byen Stájira var fødestaden til den store filosofen Aristoteles.

Hovudstaden i Khalkidikí er byen Polýjyros, som ligg midt på halvøya.

Periferieininga grensar berre til periferieininga Thessaloníki i nord.

Antikke byar 
 Olynthos
 Potidaia
 Palaiokhori

Administrativ inndeling 

Tidlegare var Khalkidikí eit prefektur. Frå 2011 er periferieininga delt inn i fem kommunar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:

Kjende innbyggjarar 
 Aristoteles, filosofen
 Sokratis Malamas (f. 29. september, 1957 i Sykiá), gresk songar
 Manolis Mitsias (f. 1944 in Doumbiá), gresk songar
 Grigoris Arnaoutoglou (f. 1970), TV-vert

Bakgrunnsstoff 
 Turistguide
 Khakidikí på e-city.gr 
 Offisiell nettside
 in-chalkidiki.com

Referansar

Kjelde 

 
Khalkidiki
Khalkidiki
Khalkidiki
Khalkidiki
Vegår

Vegår er ein innsjø i Agder. Han har eit areal på 17,3 km² og ligg 189 moh. i Vegårshei kommune.

Namn på Vegår 
Vegår har mange namn. Den blir kalla anten Vegår, Vegårvann eller Fjorden. Det sist nemnte gjeld berre på Vegårshei.

Fjorden og bygda 
Fjorden har vore livsgrunnlaget for vegårsheiingane rundt i Fjordbygda. Dei fløytte tømmer ned gjennom bekkane og ned til Fjorden.

Sjøen kan skryta av ein av landets lengst samanhengande bestandar av bever, og har elles bestandar av åbor, aure, røye og ål.

Bakgrunnsstoff 
 Noregs vassdrags- og energidirektorat 
 Fleirbruksplan for vassdraget

Geografi i Vegårshei
Innsjøar i Agder
Agrafiótis

Agrafiótis (gresk Αγραφιώτης) er ei elv som renn gjennom periferieininga Evrytanía i Hellas. Elva har fått namn etter området Ágrafa. Ho har sitt utspring i fjella nord i periferieininga og renn gjennom dalar med jordbruksland og skogar av furu og gran. Ho renn vest for Ágrafa og aust for Paleokatoúnas før ho når Tripótamo. Her renn elva saman med Akhelóos i Kremastásjøen, som vart bygd i 1967 og som er det største i reservoaret i landet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Agrafiotis» frå ,  den 30. august 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Agrafiótis på gtp.gr

Agrafiotis
Agrafiotis
Árakhthos

Árakhthos (gresk Άραχθος) er ei elv aust i Ípiros i Hellas, som renn frå Píndosfjella søraust for Métsovo i periferieininga Ioánnina nær grensa til periferieininga Tríkala og gjennom fleire landsbyar som Ellinikó. Ho renn inn i periferieininga Árta og ut i Árakhthossjøen, som er eit reservoar på om lag 20 km² for å hindre flaum og som gjev vatn til det meste av Ípiros. Nær demninga ligg byen Péta. Det historiske landemerket Ártabrua, laga av stein, går over elva. Elva renn ut på ei lita slette og inn i eit område med grassletter og myrer, omringa av gardar før ho munnar ut i Ártabukta sør for Árta.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arachthos River» frå ,  den 30. august 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Árakhthos på gtp.gr
 Bilete av elva
 Bilete av Árakthossjøen

Arakthos
Arakthos
Arakthos
Vrýkhon

Vrýkhon (gresk Βρύχων, moderne form Βρύχωνας Vrýkhonas) er eller var namnet på to små elvar i Hellas. Ei av dei renn frå fjellet Pílio i Magnisía i Thessalía og ut i Pagastikósbukta. Ho har hatt dette namnet sidan antikken og ei bru over elva vert rekna som den eldste brua i Hellas av armert betong, konstruert for ei jernbanelinje i 1885. 

Den andre elva skal ha vore på Sithoníahalvøya i Khalkidikí, nær Pallene.

Ifølgje antikk mytologi var elveguden med same namn ein alliert av gigantane i krigen deira mot gudane, som i følgje enkelte kjelder fann stad ved Pallene.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Brychon» frå ,  den 30. august 2007. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Bygginga av Vrýkhonasbrua 
 Heraklides, Descriptio Graeciae, fragm. 2, sect. 7.
 Hesykhios av Alexandria, Lexicon.
 Lykofron, Alexandra, l. 1405-08.

Greske gudar
Stader i gresk mytologi
Elvar i Hellas
Erik Tysse

Erik Tysse () er ein norsk kappgjengar. Han har vunne 25 NM-gull og motteke 6 kongepokalar. I 2006- og 2007-sesongen var han mellom dei ti fremste i dei store internasjonale meisterskapane. Den beste internasjonale plasseringa hans er femteplassen på 50 km under VM i friidrett i Osaka i 2007. I 2007 sesongen vart Tysse og nummer to samanlagt i IAAF Race Walking Challenge. I 2010 vart han teken for doping og utestengt frå idretten i to år. 

Tysse er yngre bror til Kjersti Tysse Plätzer og han vert trena av svogeren sin, Stephan Plätzer. Han tevlar for Norna-Salhus og bur på Søfteland.

Dopingsak 
Den 20. juli 2010 blei det kjent at Erik Tysse hadde gjeve positiv dopingprøve på stoffet CERA, eit tredjegenerasjons EPO-stoff. Prøven var teken av Det internasjonale friidrettsforbundet under ei tevling i San Giovanni i Italia 1. mai 2010. Domsutvalet i Norges idrettsforbund fann han skuldig og gav han to års utestenging frå idretten. Sjølv hevda Erik Tysse at han ikkje hadde brukt preparatet, og anka saka til den internasjonale skiljedomstolen for idretten (CAS). Der vart alle ankepunkt Tysse og ekspertane hans hadde fullstendig attendevist og dei vann ikkje fram på noko punkt. Dommen på to års utestenging var rettskraftig. Utestengingstida tok slutt den 7. juli 2012. Dette var akkurat i tide til at kappgjengarmiljøet på Os/skyldfolka hans vann å arrangere ei uttakigstevling slik at han kunne nå å oppfylle kravet til uttak til OL i London. Fyrste dagen han hadde lov til å delta i tevlingar att, 8. juli, kvalifiserte Erik Tysse seg til OL. Olympiatoppen tok han så ut til OL i London, men denne avgjerda var omstridt. Tysse deltok her på 20 kilometer kappgang, og enda på ein 14. plass.

Plasseringar

Kjelder 
 IAAF profil for Erik Tysse
 VM-profil på nettstaden til Norges fri-idrettsforbund

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 CAS 2011/A/2353 Erik Tysse v. Norwegian Athletics Federation & International Association of Athletics Federations  - Domspapir frå CAS i dopingsaka 

Norske kappgjengarar
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Norske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Folk frå Os i Hordaland
Dopingsaker i friidrett
Attikí

Attikí (gresk Αττική), òg kalla Attika, er ein av tretten periferiar i Hellas og inneheld Aten, hovudstaden i landet. Attikí omfattar dei tidlegare prefektura Aten, Pireus, Vest-Attikí og Aust-Attikí.

Attikí ligg sør i Hellas og har eit areal på 3 808 km². I tillegg til Aten ligg byane Pireus, Elevsína, Mégara, Lávrio og Marathónas (Marathon) i Attikí. Attikí omfattar òg ein liten del av halvøya Peloponnes og øyane Salamína, Angístri, Éjina, Póros, Ýdra, Spétses, Kýthira og Andikýthira. Oppunder 4 millionar menneske bur i periferien, og meir enn 95 % av dei bur i storbyområdet til Aten.

Attikí var tidlegare ein del av periferien Sentral-Hellas, men vart skild ut som eigen periferi i 1987. Han grensar mot Sentral-Hellas i nord og mot Peloponnes i vest og sør.

Periferieiningar og kommunar 
Etter den administrative reforma i 2010 er periferien Attikí delt inn i åtte periferieiningar som omfattar 66 kommunar.

Geografi 
Attikí er ei halvøy som stikk ut i Egearhavet. Av fjell finn ein Ymittós, dei austlege delane av Jeránia, Párnitha, Egáleo og Pendéli. Dei deler halvøya inn i slettene Mesójia og Thriásio Pedío. I nord grensar Attikí til Viotíasletta og i vest til Korint. Saroniabukta ligg i sør og øya Évvia ligg utanfor nordkysten. Aten sitt eldste vassreservoar, Marathonsjøen, ligg om lag 40 km nordaust for byen, og opna i 1920-åra. Sidan den gong har reservoaret vore den største innsjøen i Attikí. Skogar dekkjer områda rundt Párnitha, Ymittós og på åsane og i fjella i nordaust og nord, bortsett frå dei høgaste toppane. Fjella i vest og sør er hovudsakleg graskledd eller berre, men ein kan òg finne noko skog her.

Kifisós er den lengste elva og Párnitha det høgaste fjellet i Attikí. Periferien har parkområde i Ymittós-, Pendéli- og Párnithafjella og i dei sørlege områda av halvøya.

I følgje Platon var Attikí i antikken avgrensa av Korinteidet i sørvest, og nordover strakk ho seg til fjella Kitherónas og Párnitha. Grensa herfrå mot sjøen hadde området Oropós til høgre og elva Asopós til venstre.

Klima 
Attikí har eit typisk middelhavsklima med varme og tørre somrar og generelt lite nedbør. Den årlege nedbørsnormalen varierer frå 370 mm til over 1 000 mm. Vintrane er generelt milde i lågtliggande område nær sjøen, men er meir kjølige i fjella. Snø kan stundom falle i Attikí og skape kaos, som i januar 2002, februar 2004 og januar 2006. Den lågaste temperaturen som er målt i området er -10,4 °C i Votanikós i Aten, medan den høgaste temperaturen som er målt vart målt ved flyplassen Tatói og var på 48,7 °C. Skogbrannar og flaum er vanleg.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferien er:

1 Til byområdet for Aten er rekna dei fire periferieiningane Sentral-Aten, Nord-Aten, Vest-Aten og Sør-Aten, i alt 35 kommunar.

2 Til byområdet for Pireus er rekna periferieininga Pireus, i alt 5 kommunar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Attica» frå ,  den 2. september 2007.  

 
Attiki
Attiki
Attiki
Imathía

Periferieininga Imathía (gresk Περιφερειακή ενότητα Ημαθίας, Periferiakí enótita Imathías) er ei periferieining i Hellas i periferien Sentral-Makedonía. Hovudstaden er Véria. Ho grensar til Kozáni i vest og sørvest, til Piería i søraust, til Pélla i nord og til Thessaloníki i aust. Deltaet til elva Aliákmonas dannar ei kort kystlinje mot Thermaikósbukta i aust.

Administrativ inndeling 

Tidlegare var Imathía eit prefektur. Frå 2011 er periferieininga delt inn i tre kommunar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:

Geografi 
Søraust i Imathía ligg Pieríafjella og i vest Vérmiofjella. Den lengste elva er Aliákmonas som renn i sør og aust. Reservoaret på elva strekkjer seg òg inn i Kozáni. Det lågaste punktet i periferieininga er ved Thermaikósbukta og det høgaste punktet er Vérmio i vest.

Historie 
Området rundt Imathía var først under makedonsk styre. I antikken omfatta Imathía Édessa og Aiges, den antikke hovudstaden i Berroia, Kitios og fleire andre.

Seinare vart Imathía annektert av Romarriket og i mellomalderen av Austromarriket og frå 1400-talet fram til balkankrigane i 1913 av Det osmanske riket. I motsetnad til dei sentrale og sørlege områda av Hellas vart periferieininga først ein del av Hellas under balkankrigane og etter traktatane frå Bucuresti og London. Folketalet eksploderte og fleire jordbruksområda vart utvida. Véria fekk elektrisitet og dei store vegane vart asfalterte. Under den gresk-tyrkiske krigen kom fleire flyktningar frå Litleasia til Imathía og bygde flyktningleirar og hus, og det vart grunnlagt fleire landsbyar.

Imathía vart hardt råka av den andre verdskrigen og den påfølgjande greske borgarkrigen. Imathía vart først eit prefektur i 1947 og Véria vart prefekturhovudstad. Fram til då hadde området høyrt til Thessaloníki prefektur. Frå 2010 er Imathía ei periferieining.

Jordbruk 
Jordbruket er i stor grad basert på fersken og jordbær. Syltetøyet Naousa er den mest kjende eksportartikkelen frå området.

Klima 
Imathía har hovudsakleg middelhavsklima med varme vintrar og kjølige vintrar. I dei sentrale og vestlege områda og i Vérmiofjella kan ein få nokså kjølige forhold om vinteren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Imathia Prefecture» frå ,  den 4. september 2007.  

Imathia
 
Imathia
Imathia
Mona Sahlin

Mona Ingeborg Sahlin ( som Andersson i Sollefteå i Västernorrlands län (Ångermanland) i Sverige) er ein svensk sosialdemokratisk politikar. 17. mars 2007 vart ho vald som leiar av Socialdemokraterna.

18. januar 2007 vart Mona Sahlin utpeikt til partileiarkandidat etter Göran Persson. Då hadde allereie Margot Wallström, Carin Jämtin og Ulrica Messing takka nei under nomineringsprosessen.

Bibliografi 
 Sahlin, Mona (1996). Med mina ord. Stockholm: Rabén Prisma. ISBN 91-518-3006-X

Bakgrunnsstoff 
 Biografi hjå Riksdagen

Sahlin, Mona
Sahlin, Mona