kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Rudolf Steiner

Rudolf Joseph Lorenz Steiner () var ein austerrkisk tenkjar, pedagogisk teoretikar, forfattar og føredragshaldar, vidgjeten for å ha utvikla ei lære, antroposofien, om menneskets individuelle åndelege kosmiske tilknyting og stegvise åndelege utvikling i sitt jordiske liv. På grunnlag av dette menneskesynet etablerte han den pedagogikken som går under nemninga steinerpedagogikk eller waldorfpedagogikk.

Bakgrunn
Rudolf Steiner kom til verda i den vesle byen Donji Kraljevec i regionen Međimurje i det området som no er nordaustre Kroatia, men som då var ein part av Austerrike-Ungarn; han hadde austerrikske foreldre og var tyskspråkleg.  Han døydde i Dornach i nærleiken av Basel i Sveits, der han hadde skipa eit sentrum for den antroposofiske rørsla. Dette senteret hadde han kalla Goetheanum etter Johann Wolfgang von Goethe, som var og framleis er særs viktig i antropologisk og steinerpedagogisk samanheng.

Sjå òg
Antroposofi
Steinerskular

Merknader

Kjelder

Antroposofi
Austerrikske filosofar
Pedagogar
Filmen Harry Potter og De vises stein

Harry Potter og De vises stein er filmatiseringa av boka Harry Potter og De vises stein med same namnet, og er regissert av Chris Columbus. Filmen hadde premiere 16. november 2001.

Handling 

Harry Potter, ein helt vanleg elleveårig gut, er eigentleg trollmann og overlevande etter freistnaden til Fyrst Voldemort på å skaffe seg makt. Harry vert redda frå gompe-slektningane sine, Herr og Fru Dumling, og send til Galtvort høyere skole for hekseri og trolldom. Her vert han vener med Ronny og Hermine.

Rolleliste

Norske stemmer

Kjelder

Denne artikkelen byggjer på «Harry Potter og de vises stein (film)» frå ,  den 1. juni 2012. 

Filmar frå 2001
Britiske filmar
Harry Potter-filmar
Filmar av Warner Bros.
H
Fantasy-film

ja:ハリー・ポッターと賢者の石#映画
Maduresisk

Maduresisk er språket til maduresarane på øya Madura og aust på øya Java i Indonesia; språket vert også tala på dei små øygruppene Kangean-øyane og Sapudi-øyane, så vel som av migrantar til andre delar av Indonesia. Desse omfattar Pasuruan, Surabaja, Malang til Banyuwangi, Masalembu-øyane, til og med av nokre på Kalimantan. Kangean-språket kan vere eit eige språk, men kan og klassifiserast som ein dialekt av maduresisk. Maduresisk er eit austronesisk språk.

Tradisjonelt har maduresisk vore skrive med javanesiske språkteikn, men i dag er det vanlegast å bruke det latinske alfabetet. Talemålet vert brukt av kringom 12-14 millionar menneske. Talet på brukarar er svakt minkande.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Madurese language» frå ,  den 2. juni 2012.  

Einskildspråk
Malayopolynesiske språk
Språk i Indonesia
Black Night

«Black Night» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple, først gjeven ut som singel i juni 1970. Seinare vart songen gjeven ut som bonusspor på 25-årsjubileumsutgåva av albumet In Rock. Songen vart ein hit og nådde andreplassen i Storbritannia, den høgaste plasseringa bandet nokon gong klarte i heimlandet. Det var òg den første singelen deira som vart skriven av bandet.

Skriveprosess og innspeling
Då In Rock var ferdig bad EMI om ein singel som dei kunne marknadsføre albumet med. Sjølv om Roger Glover hevdar at Ricky Nelson sit rockearrangement av George Gershwin-klassikaren «Summertime» frå 1962 var grunnlaget for «Black Night», har han òg likskap med Blues Magoos sin psykedeliske hitsong «(We Ain't Got) Nothin' Yet» frå 1966. I BBC-dokumentaren «Heavy Metal Britannia» støttar organisten Jon Lord Glover på dette og sa at «Black Night vart stolen frå basslinja i Ricky Nelsons Summertime» som så spelte basslinja på klaveret sitt.

Konsertversjonar
«Black Night» hamna raskt på setlista til bandet, hovudsakleg som første ekstranummer. Songen vart ikkje spelt i sin heilskap etter at Ian Gillan og Roger Glover forlet bandet i 1973, men delar av han vart ofte spelt av Ritchie Blackmore som ein del av improvisasjonane hans. Under gjenforeininga av Deep Purple i 1984 kom «Black Night» attende til setlista. Det finst mange konsertopptak av songen på forskjellige konsertalbum.

Medverkande
Ian Gillan - vokal
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommer

Andre versjonar
I 1982 spelte post-punkgruppa The Fall songen som ein del av medley med sin eigen song «Cash 'n' Carry", som finst på 2002-utgåva av Fall in a Hole. 
Metallica spelte introen under ekstranummera til konsertane sine i 1989.
Bruce Dickinson - B-sida til singelen: «Dive, Dive, Dive», spelt inn i 1990. 
I 1991 spelte Vic Reeves inn songen for I Will Cure You. 
Bad Manners gjorde ein ska-versjon av songen på albumet Heavy Petting i 1997.
CJ Crew spelte inn songen for samleplateserien Dancemania. 
Ein versjon finst på konsert-DVDen, Castles and Dreams av Blackmore's Night frå 2005.
Pat Travers har spelt inn ein versjon av albumet P.T. Power Trio 2 i 2006. 
Songen vart spelt av det amerikanske death metal-bandet Deicide på albumet The Stench of Redemption, men med omskriven tekst. 
I 2007 spelte det finske power metal-bandet Twilight Guardians songen for det fjerde og siste albumet deira, Ghost Reborn, som eit bonusspor for den japanske versjonen av plata.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Black Night» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Singlar frå 1970
Deep Purple-songar
Nummer-ein-singlar i Sveits
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Britiske heavy metal-songar
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Songar om netter
Nummer-ein-singlar i Sveits
Songen Fireball

«Fireball» er opningssongen på albumet med same namn av det engelske rockebandet Deep Purple. Det var den andre singelen til Deep Purple i 1971. 

Songen byrjar med ein suselyd (som er lyden av luftavkjølinga i studioet som stoppar opp) før trommene byrjar i andre takt i eit tempo på 240 bpm. 

«Fireball» er ein av få Deep Purple-songar frå denne tida utan gitarsolo. I staden har han ein bassgitarsolo i fiss-moll som så modulerer inn i ein orgelsolo i h-moll. Songen vert tona ut i slutten. 

«Fireball» (take 1 - instrumental) er eit bonusspor på den nymastra utgåva av Fireball og denne har ein gitarsolo i slutten, ved 3:30, etter at den originale versjonen har tona ut. 

Det er ein av få Deep Purple-songar der Ian Paice nyttar doble basstrommer. Når songen vart spelt på konsertar, tok ein scenearbeidar inn ei ekstra basstromme for songen, og fjerna han etter songen var over.

Medverkande
Ian Gillan - vokal, tamburin
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - Orgel
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fireball (song)» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Strange Kind of Woman

«Strange Kind of Woman» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple som vart gjeven ut som oppfølgjarsingelen til «Black Night» tidleg i 1971.  Songen vart òg ein hit og nådde åttandeplassen på den britiske singellista, og vart sidan gjeven ut på den amerikanske og japanske versjonen av albumet Fireball same året. I Europa vart songen erstatta med «Demon's Eye». 

B-sida til singelen, «I'm Alone», vart sidan gjeven ut på The Deep Purple Singles A's and B's og på 25-årsjubileumsutgåva av Fireball.

Historie 
Songen vart opphavleg kalla «Prostitute». Vokalist Ian Gillan introduserte songen på Deep Purple in Concert: «Han handlar om ein ven av oss som hamna i trøbbel med ei særs vond kvinne og det var ei trist soge. Dei gifta seg til slutt. Og nokre dagar seinare, døydde kvinna.» I Wordography skildrar Gillan det heile litt annleis: 

Då Deep Purple framførte songen på konsertar spelte Gillan og gitarist Ritchie Blackmore ein gitar-vokal-duell i midten. Denne enda alltid med eit særs langt skrik i høgt toneleie frå Gillan før bandet gjekk attende til den originale songen. Eit døme på dette kan ein høyre på konsertalbumet Made in Japan i 1972. 

Under songen «You Don't Remember, I'll Never Forget», på Yngwie Malmsteen's Rising Force-albumet Trial by Fire, gjer Yngwie Malmsteen og Joe Lynn Turner, som erstatta Gillan i Deep Purple på denne tida då dette albumet kom ut, ei hyllest til Gillan og Blackmore ved å nytte ein liknande gitar-vokal-duell i songen etter gitarsoloen.

Andre versjonar 
Songen vart spelt inn av det serbiske hardrockbandet Cactus Jack på albumet deira Deep Purple Tribute. Songen er òg spelt av psychobillybandet The Lucky Devils på det første albumet deira, Time passes by i 2000.

Medverkande
 Ian Gillan - vokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Roger Glover - bass
 Jon Lord - orgel
 Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Strange Kind of Woman» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Warner Records-singlar
Harvest Records-singlar
Singlar frå 1971
Songar om prostituerte
Highway Star

«Highway Star» er ein song frå albumet Machine Head frå 1972 av det engelske rockebandet Deep Purple. Songen har ein lang klassisk-inspirert gitar- og orgelsolo. Ritchie Blackmore hevdar at han ønskte at songen skulle ha ein «Bach sound.»

Historie 
Songen kom til på turnébussen på veg til Portsmouth i 1971 då ein journalist spurte bandet om korleis dei skreiv songar. For å vise dette tok gitarist Ritchie Blackmore ein akustisk gitar og byrja å spele eit riff som bestod av ein enkel «G» om att og om att, medan vokalist Ian Gillan improviserte teksten over. Songen vart utbetra og framført same kveld. Songen kom første gong ut på albumet Machine Head i 1972. Songen er framleis ein av dei faste songane på konsertane deira og var opningssongen i mange år. I dag vert songen stort sett spelt som ekstranummer. 

Albumet Made In Japan har ein konsertversjona v songen og to andre konsertopptak finst på Deep Purple-Extended Versions Live Compilation.

Struktur 
Songen opnar med ein 35 sekund lang bass- og gitarintroduksjon, før bandet går inn i opningsriffet, og det første verset (0:55). Etter dei første to versa starta Jon Lord orgelsoloen sin (2:14). Orgelsoloen varer kring eitt minutt, før Ian Gillan syng det tredje verset av songen (3:24). Etter tredjeverset starta gitarsoloen (4:04), og varer like under eitt minutt og tjue sekund. Det fjerde og siste verset, som er ei gjentaking av det første verset, og songen endar etter kring 6:10. 

Gitarsoloen i songen vart av lesarane av Guitar World kåra til den 15. beste gjennom tidene.

Andre versjonar
På grunn av det raske tempoet har «Highway Star» vorte spelt inn av mange band innan speed metal-sjangeren. Av artistar og band som har spelt songen finn ein , Night Ranger, Faith No More, X-Cops, , Metal Church, Cactus Jack, Alter Bridge, Les Fradkin, Type O Negative, Dream Theater, Bugotak, Do As Infinity, Chickenfoot, Buckcherry, Puhdys og Stryper.

I popkulturen
Songen er nytta i videospela Rock Band (2007), Rock Revolution (2008), Elite Beat Agents (2006), Rock n' Roll Racing (1993), Guitar Freaks, Grand Theft Auto IV, samt filmane Dazed and Confused og The Stöned Age, samt komiserien That '70s Show.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Highway Star» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Songar om bilar
Never Before

«Never Before» er ein song av det britiske rockebandet Deep Purple, som kom ut i 1972 på albumet deira Machine Head. Han vart òg gitt ut som singel og nådde 35. plassen i Storbritannia.

Det vart laga ein promovideo til songen i 1972. Singelversjonen av songen er ei redigering av albumversjonen og varer 3:30.

Konsertversjonar
«Never Before» har sjeldan vorte framført live. Det einaste liveopptaket av låten finst på Deep Purple in Concert, som vart spelt inn samtidig med singelutgivinga, vel ei veke før Machine Head vart gitt ut.

Deep Purple framførte «Never Before» på turné i 2004, då dei spelte heile Machine Head-albumet.

Medverkande
Ian Gillan – vokal
Ritchie Blackmore – gitar
Roger Glover – bassgitar
Jon Lord – klaverinstrument
Ian Paice – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Never Before (song)» frå ,  den 9. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Deep Purple-songar
Singlar frå 1972
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Lazy

«Lazy» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple frå albumet Machine Head som kom ut i 1972. Ein konsertversjon av songen finst på albumet Made in Japan, som kom ut seinare på året. 

Songen startar som ein instrumental der Jon Lord spelar forvrengd hammondorgel, etterfølgd av hovudriffet og solobytte mellom han og gitarist Ritchie Blackmore. Vokalist Ian Gillan kjem inn med vokalen seinare i songen. Han nyttar òg munnspel både på studio- og konsertversjonen. Songen er over sju minuttar lang og den lengste songen på albumet. Konsertversjonar av songen strekkjer seg ofte over ti minuttar. 

På konsertversjonen på Made in Japan nyttar Blackmore eit tema frå Hugo Alfvén sin «Swedish Rhapsody #1» i soloen sin. Blackmore nytta stundom hovudriffet frå «Lazy» i konsertutgåver av songen «Man on the Silver Mountain» av Rainbow. Gillan definerte songen som rhythm and blues.

Seinare konsertutgåver av songen etter gjenforeininga til bandet i 1984 var som regel mykje kortare, der dei kutta ut introen og eit av versa. Nyare utgåver med Steve Morse har gått attende til det originale arrangementet. 

Lesarane av Guitar World stemde «Lazy» til den 74. beste gitarsoloen gjennom tidene.

Medverkande
Ian Gillan - vokal, munnspel
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lazy (Deep Purple song)» frå ,  den 3. juni 2012.  
 

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Space Truckin'

«Space Truckin'» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple. Det er den sjuande og siste songen på Machine Head frå 1972. Teksten omhandlar romreiser og syner dugleiken til Ian Gillan som vokalist og den kraftfulle trommestilen til Ian Paice. I følgje Ritchie Blackmore er hovudriffet basert på Batman Theme.

Konsertutgåver
Då songen vart først spelt på konsertar, nytta bandet ein instrumental som opphavleg hadde vore ein del av songen «Mandrake Root» frå det første albumet deira, men gradvis utvikla han seg slik at Jon Lord på hammondorgel og Ritchie Blackmore på gitar fekk vise seg fram på instrumenta sine. Dette gjorde at songen vanlegvis vart opp i over 20 minuttar lang, og vart alltid framført som den siste songen i hovudsettet. Eit godt døme på dette arrangementet finn ein på konsertalbumet Made in Japan der Blackmore òg spelar delar av «cello»-soloen på «Fools» frå Fireball.

Jon Lord spelte soloen gjennom ein ringmodulator eller spelte noko av soloen på ein ARP-synthesizer. Samstundes delte Ritchie Blackmore vanlegvis gitarsoloen i to, ein roleg del utan trommer, og ein del med heile bandet. Under den andre delen knuste Blackmore ofte gitaren sin, spelte på han med foten eller kasta han opp i lufta. På ein konsert i California Jam festival i 1974, kasta han gitaren over scenekanten, knuste ein annan mot eit fjernsynskamera og sette forsterkaren i brann, som så eksploderte. 

Då Deep Purple vart gjenforeint i 1984, vart dette utvida arrangement omarbeidd og seinare inneheldt utdrag frå andre songar. 

Introen til songen vart nytta i ein episode av fjernsynsserien WKRP in Cincinnati. Songen finst som ein nedlastbar spor for videospelet Rock Band.

Songen vart òg nytta i filmen Lords of Dogtown.

På den nymastra versjonen av albumet Live in London frå 1982 er det ein 31 minuttar lang versjon av songen. Denne inneheld mykje improvisasjon frå bandet og ein del av han inneheld hovudriffet frå «Child in Time».

Andre versjonar
 Dream Theater spelte denne og heile Made in Japan-albumet. 
 Arjen Anthony Lucassen sitt Star One spelte songen på konsertar i 2002. 
 Det amerikanske thrash metal-bandet Overkill spelte songen på albumet Coverkill i 1999.
 Det serbiske hardrockbandet Cactus Jack spelte songen i 2003 for eit hyllestalbum for Deep Purple. 
 Det amerikanske industrial metal-bandet Ministry har ein versjon av songen på albumet deira Cover Up.
 Tesla sin versjon av songen finst på albumet Real to Reel.
 Det amerikanske thrash metal-bandet Vengeance Rising spelte songen på albumet deira Once Dead i 1990.
 William Shatner spelte songen på albumet hans Seeking Major Tom.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Space Truckin'» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Songar om romfart
When a Blind Man Cries

«When a Blind Man Cries» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple, opphavleg gjeven ut som ei B-side til singelen «Never Before» i 1972. Han vart spelt inn under innspelinga av albumet Machine Head i desember 1971, men kom ikkje med på dette albumet.

Konsertutgåver
Sidan gitarist Ritchie Blackmore mislikte «When a Blind Man Cries» spelte aldri bandet songen live medan han var med i bandet, utanom ein gong, den 6. april 1972 i Quebec i Canada, då Blackmore var sjuk og Randy California frå Spirit tok over. Ian Gillan spelte songen på konsertar med Ian Gillan Band i 1970- og 1980-åra. 

Då Joe Satriani erstatta Blackmore i november 1993, vart «When a Blind Man Cries» teken inn på setlista att. Songen har vore ein fast song på konsertane deira sidan, og er med på dei fleste konsertalbuma gjeven ut med Steve Morse.

Etter at Steve Morse kom inn i bandet, vart mykje av songen skriven om, og han varer i dag kring sju minuttar med ein lang gitarsolo av Morse. Originale er berre kring tre minuttar. 

I tillegg har songen vorte gjeven ut på Gillan's Inn av Ian Gillan med den gitarist Jeff Healey.

Medverkande
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Gillan – vokal
Roger Glover – bassgitar
Jon Lord – tangentinstrument
Ian Paice – trommer

Andre versjonar 
I 1999 spelte Richie Sambora frå Bon Jovi som gjestemusikar på eit Stuart Smith-album «Stuart Smith’s Heaven and Earth» på denne songen. 

Gary Barden spelte songen for albumet Rock 'n' Roll My Soul i 2011.

Songen vart òg spelt inn av Axel Rudi Pell for albumet Nasty Reputation. 

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Roger Glover
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Rockeballadar
Warner Bros. Records-singlar
Burn av Deep Purple

Burn er det åttande studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut i februar 1974. Det var det første albumet deira med Mark III-besetninga ed den då ukjende David Coverdale på vokal og Glenn Hughes, frå Trapeze, på bass og vokal.

Innspeling
Albumet vart spelt inn i Montreux i Sveits, i november 1973 med Rolling Stones Mobile Studio. Med tilsetninga av David Coverdale og Glenn Hughes vart hardrockstilen til Purple meir boogie-orientert, med innslag av soul og funk, noko som skulle bli mykje meir framståande på oppfølgjaralbumet Stormbringer.

Hughes deltok i låtskrivinga, men vart ikkje kreditert på grunn av utgåtte kontraktsforpliktingar. 30-årsjubileumsutgåva av albumet inkluderte likevel Hughes i krediteringane for alle spora bortsett frå «Sail Away», «Mistreated», «'A' 200» og bonussporet «Coronarias Redig».

Utgjeving og mottaking

Burn nådde tredjeplassen på UK Albums Chart, niandeplassen på den amerikanske [[Billboard 200|Billboard 200]] og det gjekk til topps i fire europeiske land.

I 2004 vart Burn ommastra og gitt ut med bonusspor. «Coronarias Redig» vart spelt inn under innspelinga av Burn, men vart berre brukt som B-side på singelen «Might Just Take Your Life» i 1974. Han dukka opp som bonusspor (i remixa form) på jubileumsutgåva. Remix-versjonen av «Burn» frå 2004 vart seinare brukt i Guitar Hero: Warriors of Rock..

I 2005 vart det produsert ein uautorisert dokumentar om albumet som ein del av serien «The Ultimate Critical Review». Den inneheldt eit heilt nytt intervju med Glenn Hughes.

Førstesingelen «Might Just Take Your Life», gitt ut 4. mars, var den første britiske singelen til Deep Purple på to år.

Ettermæle
I ei retrospektiv melding for AllMusic uttalte Eduardo Rivadavia følgjande: 

 Innhald 

MedverkandeDeep Purple Ritchie Blackmore – sologitar
 David Coverdale – vokal
 Glenn Hughes – bassgitar, vokal
 Jon Lord – klaverinstrument, synthesizer
 Ian Paice – trommerProduction'''
 Deep Purple – produsent, miksing
 Martin Birch – lydteknikar, miksing
 Tapani Tapanainen – assisterande lydteknikar
 Nesbit, Phipps and Froome – omslag
 Fin Costello – fotografi
 Candle Makers Supplies – stearinlys
 Tony Edwards – leiande produsent (2004-utgåva)
 Matthew Tait – miksing i Metropolis Studios, London (bonusspor)
 Peter Mew – mastering i Abbey Road Studios, London (2004-versjon)

Salslister
Vekeslister

Årslister

Salstrofé

 Utmerkingar 

KjelderDenne artikkelen bygger på «Burn (Deep Purple album)» frå ,  den 12. juli 2023.  oppgav desse kjeldene:''

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1974
Warner Bros. Records-album
Purple Records-album
Nummer-ein-album i Austerrike
Nummer-ein-album i Danmark
Nummer-ein-album i Tyskland
Songen Burn

«Burn» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple. Han vart gjeven ut på albumet med same namn i 1974, og var den første songen av Mark III-besetninga av bandet. Songen er basert på eit riff lånt frå George Gershwin sin «Fascinating Rhythm».

Songen vart nytta som opningssong på konsertane deira dei neste to åra og tok over for «Highway Star». 

Etter at Deep Purple vart gjenforeint i 1984 vart ikkje songen spelt lenger, sidan Ian Gillan, som David Coverdale hadde erstatta, igjen var vokalist og ikkje ville synge songar frå Coverdale-tida. Bandet spelte «Burn» frå 1989 til 1991, då Gillan ei kort stund var erstatta av Joe Lynn Turner. Då Gillan igjen kom inn i bandet i 1992, nekta han igjen å spele songar frå Coverdale-tida. 

Etter at Deep Purple vart oppløyst danna Coverdale sitt eige band, Whitesnake, som i løpet av åra har hatt med Deep Purple-medlemmar som Jon Lord, Ian Paice og Don Airey. Whitesnake spelte Deep Purple-songar frå Coverdale-tida som «Burn», «Lady Double Dealer», «Lady Luck», «Mistreated», «Might Just Take Your Life», «Soldier of Fortune» og «Stormbringer». Glenn Hughes spelar òg songen ein del på solokonsertane sine, samt med det noverande prosjektet sitt, supergruppa Black Country Communion.

I andre media
Songen er nytta i videospelet Guitar Hero: Warriors of Rock.
Songen er med i filmen Almost Famous.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Riot, Mr. Big, Demon Drive, Cactus Jack, Michael Angelo Batio, Soilwork, Jorn Lande, W.A.S.P., Animetal og Yngwie Malmsteen.

Medverkande
David Coverdale - vokal
Glenn Hughes - bass, vokal
Jon Lord - Hammondorgel
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Burn (Deep Purple song)» frå ,  den 3. juni 2012.  
 

Songar frå 1974
Deep Purple-songar
EMI Records-singlar
Songar skrivne av David Coverdale
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ian Paice
Warner Bros. Records-singlar