kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Linda McCartney

Linda Louise McCartney, Lady McCartney () var ein amerikansk musikar, fotograf, og dyrevernsaktivist. Ho var gift med Paul McCartney frå The Beatles. McCartney var profesjoell fotograf og tok mange bilete av kjendisar og musikarar. Bileta henna vart publiserte i boka Linda McCartney's Sixties: Portrait of an Era i 1992.

Linda gifta seg med McCartney i 1969 i Marylebone festekontor i London og vart sidan velsigna i St John's Wood Church. Dottera hennar, Heather Louise, frå det første ekteskapet med Melville See, vart adoptert av Paul McCartney. I lag hadde McCartney-paret tre andre barn, mellom desse moteskaparen Stella McCartney.

Etter The Beatles vart oppløyst i 1970, skipa Paul og Linda bandet Wings i 1971. Ho fortsette å turnere med bandet til ektemannen etter Wings vart oppløyst i 1981 og fram til The New World Tour i 1993.

McCartney var oppteken av dyrerettar og publiserte fleire vegetariske kokebøker. Ho skipa òg vegetarmatføretaket Linda McCartney Foods med ektemannen.

I 1995 fekk ho diagnosen brystkreft og døydde av sjukdommen i 1998, 56 år gammal.

Diskografi

Wings

Soloalbum
 Wide Prairie (1998)

Solosinglar

Paul og Linda McCartney
 Ram (1971)

Studioarbeid
 Paul McCartney – McCartney (1970)
 Denny Laine – Holly Days (1977)
 Denny Laine – Japanese Tears (1980)
 Paul McCartney – McCartney II (1980)
 Paul McCartney – Tug of War (1982)
 Paul McCartney – Pipes of Peace (1983)
 Paul McCartney – Give My Regards to Broad Street (1984)
 Paul McCartney – Press to Play (1986)
 Paul McCartney – Flowers in the Dirt (1989)
 Paul McCartney – Off the Ground (1993)
 Paul McCartney – Flaming Pie (1997)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Linda McCartney» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Linda McCartney-biografi på Wingspan
 Linda McCartney Foods

 
USA-amerikanske kokebokforfattarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske forfattarar
Døde av brystkreft
Jødisk-amerikanske musikarar
Folk frå Scarsdale i New York
Musikarar frå New York City
Elevar ved University of Arizona
Wings-medlemmar
Harstad Innebandyklubb

Harstad Innebandyklubb er ein innebandyklubb frå Harstad. Klubben vart stifta 11. november 1992 under namnet Heggen Oilers. I 1995 bytta han namn til Harstad Innebandyklubb.  Klubben rykte i sesongen 2004-2005 opp i eliteserien for herrar som som første nordnorske lag.  

Klubben har 3 herrelag og eit damelag, eit U16-lag, eit U14-lag og eit U9-lag. Klubben rykte ned frå Eliteserien til 2.divisjon 2016/2017-sesongen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Harstad Innebandyklubb» frå ,  den 16. juni 2018.  

Idrettslag i Harstad
Skipingar i 1992
Palawanbrillefugl

Palawanbrillefugl (Zosterornis hypogrammicus)  er ein sporvefugl som er endemisk for oppstykka avgrensa høgtliggande skogsområde på øya Palawan på Filippinane. Han er medlem av den biologiske slekta Zosterornis av totalt fem liknande brillefuglartar. Heile gruppa er endemisk for Filippinane.

Skildring 
Dette er ein relativt stor brillefugl, ca. 14-15 centimeter i kroppslengd. Fjørdrakta til vaksne fuglar er generelt olivengrøn på oversida og undersida er olivengul med mørke striper i lengderetninga. Eit stort felt på sida av hovudet frå nebbet bakover og ned mot nakken er mellomgrått. Kjønna er like.

Habitatet til denne arten er eviggrøn, høgtliggande skog frå 1000 moh. til over 2000 meter på den sørlege delen av Palawan. Føda er både insekt og vegetabilsk materiale. Dei plukkar insekt frå blader i alle høgder i trea, men mest oppe i trekroner. Dei beitar parvis eller i små grupper.

Palawanbrillefuglar er rekna som vanlege i det litle utbreiingsområdet sitt. Populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere stabil. Arten var tidlegre klassifisert som sårbar, no nedgradert til globalt nær truga.

Oppdaginga 
I august 1961 kom eit dansk ekspedisjonsskip til Palawan og biologane ombord slo leir i ei høgd på 1100 moh. på fjellet Mataling. Eit eksemplar av denne fuglen vart funne og levert til den danske ornitologen Finn Salomonsen som skildra Zosterornis hypogrammicus som ein ny art for vitskapen. Den artspesifikke namnedelen hypogrammicus kjem frå gresk 'hupo' og 'grammikos' og refererer til den streka undersida.

Kjelder 

 Collar, N. & Robson, C. (2018) Palawan Striped-Babbler (Zosterornis hypogrammicus) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 20. mai 2018

Referansar 

Brillefuglfamilien
NM i friidrett 1954

Noregsmeisterskapen i friidrett 1954, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Sarpsborg stadion i Sarpsborg dagane 13.-15. august 1954. Østfold Friidrettskrins og Sarpsborg Idrettslag var arrangørar av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Audun Boysen fekk kongepokal for sitt 1500-meterløp og Anne Lise Thoresen for sitt løp på 100 meter.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 14.8.1954
Arbeiderbladet 16.8.1954

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1954
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Sarpsborg
Christine Bøe Jensen

Christine Bøe Jensen () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Hammerfest som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney.

Jensen spelte på Tromsø-laget Fløya til 1998, deretter i Grand frå Bodø i to sesongar. Åra 2001-03 var ho aktiv i Kolbotn IL. Etter den tid spelte ho på lågare serienivå med oslolaga Manglerud-Star og Vålerenga.

I OL-sesongen 2000 og i 2001 deltok Jensen i 17 landskampar for Noreg og skåra to mål. Ho var innbytar i OL-finalen i Sydney, der Noreg sigra med 3-2 over USA på såkalla «Golden Goal».

Merittar
Olympisk meister: 2000 med Noreg
Seriemeister: 2002 med Kolbotn IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christine Bøe Jensen» frå ,  den 20. mai 2018.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Kolbotn-spelarar
Vålerenga-spelarar
Folk frå Hammerfest
Zosterornis


Zosterornis er ei biologisk slekt med fem artar av sporvefuglar i brillefuglfamilien, Zosteropidae. Slekta er endemisk for Filippinane.

Skildring 
Zosterornis-brillefuglar er 13-15 centimeter i kroppslengd, har ei olivenfarga overside og kremgul til gul underside. Hos fire av artane er undersida streka. To av artane har kvit ring rundt augo, «brille». Dette er dei to artane på øya Luzon, rustmaskebrillefugl og luzonbrillefugl. Dei andre tre artane er isolerte på kvar si øy, høvesvis Panay, Negros og Palawan.

Habitat for desse artane er skog, gjerne over 1000 moh., men luzonbrillefuglane lever under 1000 moh. Føda er ei blanding av vegetabilsk og animalsk og kan inkludere insekt, edderkoppar, frø og små frukt eller bær.

Arten negrosbrillefugl er klassifisert som sterkt truga av IUCN fordi han lever på eit særs avgrensa område på øya der avskoging pågår. Populasjonen er estimert til mellom 600 og 1700 individ.

Tre av dei fem artane blei skildra første gongen i siste halvleiken av 1900-talet, panaybrillefugl så seint som i 1990.

Artslista
Zosterornis i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

 Rustmaskebrillefugl, Zosterornis whiteheadi, Chestnut-faced Babbler, Ogilvie-Grant, 1894, (LC)

 Luzonbrillefugl, Zosterornis striatus, Luzon Striped-Babbler, Ogilvie-Grant, 1894, (NT)

 Panaybrillefugl, Zosterornis latistriatus, Panay Striped-Babbler, Gonzales & Kennedy, 1990, (NT)

 Negrosbrillefugl, Zosterornis nigrorum, Negros Striped-Babbler, Rand & Rabor, 1952, (EN)

 Palawanbrillefugl, Zosterornis hypogrammicus, Palawan Striped-Babbler, Salomonsen, 1961, (NT)

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Brillefuglfamilien
Fuglar i den orientalske regionen
Fugleslekter
With a Little Luck

«With a Little Luck» er ein song av bandet Wings frå 1978 på albumet London Town.

Songen vart skriven i Skottland og vart oppfølgjaren til den store hitsingelen deira, «Mull of Kintyre» .

Songen var spelt inn i mai 1977 ombord på båten «Fair Carol» på Jomfruøyane i samband med innspelinga av albumet, som då hadde arbeidstittelen Water Wings.

Singelen kom ut i mars 1978 som den første singelen frå albumet og gjekk til topps i USA og femteplassen i Storbritannia.

B-sida til singelen var to korte songar, «Backward Traveller»/«Cuff Link», som òg er på albumet.

Musikkvideoen til songen vart regissert av Michael Lindsay-Hogg.

Medverkande
Paul McCartney — vokal, bassgitar, synthesizer, klaverinstrument
Linda McCartney — klaverinstrument, korvokal
Denny Laine — klaverinstrument, korvokal
Joe English — trommer (truleg)

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «With a Little Luck» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1978
Songar frå 1978
Songar på toppen av Billboard-lista
Capitol Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Michael Lindsay-Hogg
Parlophone-singlar
Paul McCartney-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Wings Greatest

Wings Greatest er eit samlealbum frå 1978 av Wings og det åttande albumet totalt. Det er det første samlealbumet som dekka karrieren til McCartney etter The Beatles vart oppløyst.

Hipgnosis stod for design av plateomslaget.

Innhald

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wings Greatest» frå ,  den 21. mai 2018.  
 

Samlealbum frå 1978
Wings-album
Musikkalbum produserte av Paul McCartney
Parlophone-album
Capitol Records-album
Svinehjortar

Svinehjortar (Axis) er ei biologisk slekt av hjortedyr (Cervidae) som lever i Sør- og Søraust-Asia. 

Svinehjortane har kroppslengder på mellom 1,1 og 1,75 meter og skulderhøgder på 60–100 cm. Dei veg frå 27 til 110 kg.
Halen er relativt lang, 13 til 38 cm, og buskete med ei kvit underside.
Pelsfargen til alle dyra er raudbrun. Dei har kvit strupe og underside, og i nokre høve kvite prikkar.

Hannane har gevir med opptil tre takkar. Gevira er særmerkte ved at dei bøyer seg bakover mot ryggen og deretter framover att. Dei kan ha to gaffeltakkar i enden og ein mindre takk lengre nede.

Fostertid for alle artane ligg på rundt 220–230 dagar, og dei får som regel berre ein unge.

Artar 
Slekta er delt inn i fem artar:
 aksishjort eller chital (Axis axis)
Axis porcinus-gruppa, som også blir kalla underslekta Hyelaphus (føreslått som eiga slekt av nokre biologar) 
 indokinasvinehjort  (Axis annamiticus)
 svinehjort (Axis porcinus)
 Kuhls hjort eller baweansk svinehjort (Axis kuhlii)
 calamiansvinehjort eller filippinsk svinehjort (Axis calamianensis)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Axishirsche» frå ,  den 21. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

Hjortedyr
Viktor Markin

Viktor Fjodorovitsj Markin () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Novosibirsk som representerte Sovjetunionen. Han vart olympisk meister på 400 meter i 1980 og vann også gull i 4 x 400 m stafett under dei same leikane, så vel som i VM i friidrett 1983.

Aktiv
Markin sette personleg rekord på 400 meter med tida 46,96 sekundar i Sotsji den 27. mai 1980. Vel to månader seinare, i byrjinga av juli månad, forbetra han bestetida si med over halvtanna sekund til 45,34 i eit stemne på Leinin-stadion i Moskva. Under dei olympiskesommarleikane på den same arenaen i slutten av same månaden tok han seg greitt til finalen på 400 m. I finalen den 30. juli opna han i moderat tempo og låg i byrjinga av oppløpssida ei tre meter bak mannen i tet, austtyskaren Frank Schaffer. Etter ein formidabel spurt vann Markin gullmedaljen og sette samstundes ny europarekord med tida 44,60 sekundar. Sølvmedaljen kneip australiaren Rick Mitchell, hårfint framom Frank Schaffer. To dagar etter tok Markin ein ny gullmedalje då han på ankeretappen sprang det sovjetiske laget i 4 x 400 m stafett inn til siger, knappe to tidels sekund føre Aust-Tyskland. Remigijus Valiulis, Mikhail Linge og Nikolaj Tsjernetskik tok seg av dei tidlegare etappane for Sovjetunionen. 

Etter Moskva-leikane konsentrerte Markin seg om medisinstudiar. Han deltok i 1982 i europameisterskapen i Aten og fekk med seg heim bronsemedaljar både på 400 m og på den lange stafetten, i den individuelle tevlinga kom han 0,01 sekund bakom sølvvinnaren. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, som fann stad i Helsinki i august 1983, vart Markin slått ut i semifinalane på 400 meter med minst mogleg margin. Han og USA-amerikanske Sunder Nix fekk same tid i den andre og siste semifinalen, 45,73, men Nix vart dømd framom og kapra den siste finaleplassen som fjerdemann i heatet. Derimot lukkast Markin som ankermann å springe Sovjetunionen, som elles bestod av Sergej Lovatsjov, Aljaksandr Trosjtsjila og Nikolaj Tsjernetskik, inn til eit nytt meisterskapsgull i 4 x 400 stafett.

Markin la opp etter Sovjetunionen valde å boikotte Sommar-OL 1984 i Los Angeles.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva:  Gullmedalje på 400 m – 44, 60, framom Rick Mitchell (44,84) og gull på 4 x 400 m stafett
EM 1982 i Aten: Bronsemedaljar på 400 m – 45,30, og 4 x 400 m stafett
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 4 x 400 m stafett, utslått i semifinalane på 400 m (45,73 =nr 9)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viktor Markin» frå ,  den 22. mai 2018.  
 
 

Sovjetiske sprintarar
Russiske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Say Say Say

«Say Say Say» er ein song skriven og framført av Paul McCartney og Michael Jackson, gjeven ut i 1983. Songen vart produsert av George Martin for McCartney-albumet Pipes of Peace. Han vart spelt inn under innspelinga av Tug of War, eit år før «The Girl Is Mine» kom ut, som var den første duetten til duoen frå albumet til Jackson, Thriller (1982).

Etter utgjevinga i oktober 1983, vart «Say Say Say» den sjuande Topp 10-hitten til Jackson det året. Han gjekk til topps i USA, Canada, Noreg, Sverige og fleire andre land, og nådde andreplassen i Storbritannia. I 2013 rangerte magasinet Billboard songen på 41. plassen over dei 100 største hitsinglane gjennom tidene på Billboard Hot 100.

Singlen selde til gullplate i USA i desember 1983 for ein million selde eksemplar. Singelen vart marknadsført med ein musikkvideo regissert av Bob Giraldi. Videoen vart filma i Santa Ynez-dalen i California med Linda McCartney, La Toya Jackson og Giraldi. Videoen baserer seg på to bedragarar kalla «Mac and Jack» (spelt av McCartney og Jackson).

Medverkande
Paul McCartney – gitar, klaverinstrument, perkusjon, vokal
Michael Jackson – vokal, perkusjon
Chris Hammer Smith – munnspel
David Williams – rytmegitar
Nathan Watts – bass
Bill Wolfer – klaverinstrument
Linda McCartney, Eric Stewart – korvokal
Ricky Lawson – trommer
Jerry Hey, Ernie Watts, Gary E. Grant, Gary Herbig – blåseinstrument

Innhald 
Britisk 7"
«Say Say Say» (med Michael Jackson) – 3:55
«Ode to a Koala Bear» – 3:45

Amerikansk 12"
«Say Say Say» (spesialversjon) (med Michael Jackson) – 5:40
«Say Say Say (Instrumental)» (med Michael Jackson) – 7:00
«Ode to a Koala Bear» – 3:45

Digital strøyming  
«Say Say Say» (radio edit / 2015 remix) (med Michael Jackson) – 3:41

Digital nedlasting - via paulmccartney.com
«Say Say Say» (radio edit instrumental / 2015 remix) (med Michael Jackson) - 3:41

Salslister

Vekeslister

Årslister

Tiårsliste

Tidenes liste

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Say Say Say» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
George, Nelson (2004). Michael Jackson: The Ultimate Collection booklet. Sony BMG.

Singlar frå 1983
Songar frå 1983
Songduettar
Michael Jackson-songar
Paul McCartney-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Italia
Nummer-ein-singlar i Sverige
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Michael Jackson
Songar skrivne av Paul McCartney
Musikkvideoar regisserte av Bob Giraldi
Columbia Records-singlar
Songen Off the Ground

«Off the Ground» er ein song av Paul McCartney frå albumet med same namn frå 1993. Songen kom ut på singel og nådde 27. plassen i USA på Adult Contemporary-lista. I Tyskland nådde singelen 54. plassen.

Innhald
7"-singel
 «Off the Ground»
 «Cosmically Conscious»

CD-singel
 «Off the Ground» – 3:51
 «Cosmically Conscious» – 4:39
 «Style Style» – 5:59
 «Sweet Sweet Memories» – 4:02
 «Soggy Noodle»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Off the Ground (song)» frå ,  den 23. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1993
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Songar produserte av Julian Mendelsohn
Songar frå 1993
Qu Yunxia

Qu Yunxia () er ein kinesisk tidlegare friidrettsutøvar frå Liaoning-provinsen som vart verdsmeister på 3 000 meter i 1993 og tok bronsen på 1500 m under Sommar-OL 1992.

Aktiv
Qu vart lagt til merke fyrste gongen då ho vann 1500 m under junior-VM 1990 i Plovdiv, 17 år gammal. To år seinare tok ho bronsemedaljen på 1500 meter då Sommar-OL 1992 fann stad i Barcelona, like bak russiske Ljudmila Rogatsjova, men klart slått av gullvinnar Hassiba Boulmerka frå Algerie. Året etter vann Qu 3 000-meteren under VM i friidrett 1993 i Stuttgart, to landskvinner plukka dei andre medaljane. Den 9. november 1993 sette ho med den fabelaktige tida 3.50,46 ny verdsrekord på 1500 meter under Kina-leikane i Beijing. Eit par dagar seinare i dei same leikane vart ho nummer to på 3000 m med tida 8.12,1, ti sekundar under gamle verdsrekorden til Tatjana Kazankina, men likevel seks sekundar bakom vinnaren, Wang Junxia.

Verdsrekorden på 1500 m vart ståande til etiopiske Genzebe Dibaba sletta den sommaren 2015.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Bronsemedalje på 1500 m – 3.57,0
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje på 3 000 m – 8,28,7, framom Zhang Linli (8.29,2)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qu Yunxia» frå ,  den 23. mai 2018.  
 

Kinesiske mellomdistanseløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kina
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Folk frå Lianoning
Šárka Kašpárková

Šárka Kašpárková () er ein tsjekkisk tidlegare friidrettsutøvar frå Karviná som vart verdsmeister i tresteghopp i 1997, og i tillegg vann OL-bronse i 1996 og EM-sølv i 1998.

Aktiv
Kašpárková satsa opphavleg mest på høgdehopp i og oppnådde som best 1,92 m i den øvinga. I 1992 byrja ho å trene meir på den, for kvinner, nye øvinga tresteghopp, og tok seg til VM-finalen i 1993 og EM-finalen året etter. Det store internasjonale gjennombrotet kom i 1996. Under Sommar-OL i Atlanta sette Kašpárková ny personleg rekord med eit hopp på 14,98 m, like langt som Inna Lasovskaja sitt bestehopp. Sidan Lasovskaja hadde eit betre nestlengste hopp, tok ho sølvmedaljen og Kašpárková fekk bronsen. Ingen av dei to var i nærleiken av suverene Inessa Kravets som vart olympisk meister med sterke 15,33 m.

Året etter kom den store stunda for Kašpárková. I verdsmeisterskapen 1997 tok rumenske Rodica Mateescu leiinga i fyrste finaleomgang med eit hopp på 15,16 m. Ho leia til den  femte omgangen då Kašpárková lukkast få til sitt livs lengste tresteghopp, målt til 15,20 m, nok til å sikre henne gullmedaljen. Eit år seinare var Kašpárková på ny sentral i ein tett medaljestrid ved friidretts-EM i Budapest. Her måtte ho nøye seg med sølvmedaljen, to centimeter bakom vinnaren og tre cm framom bronsemedaljøren.

Kašpárková var aktiv til 2006, men særleg etter 2000 låg prestasjonane langt unna tidlegare nivå, dels grunna skadar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa i høgdehopp (1,88 m =nr 25)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 7 i tresteghopp – 14,16 m
EM 1994 i Helsinki: Nr 6  i tresteghopp – 13,98 m
VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa  i tresteghopp (13,94 =nr 13)
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje  i tresteghopp – 14,98 m
VM 1997 i Aten: Gullmedalje  i tresteghopp – 15,20 m, framom Rodica Mateescu (15,16)
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje  i tresteghopp – 14,53 m, bakom Olga Vasdeki (14,55)
VM 1999 i Sevilla: Nr 6  i tresteghopp – 14,54 m
OL 2000 i Sydney: Nr 12 i tresteghopp
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa  i tresteghopp (13,75 =nr 24)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa  i tresteghopp (13,79 =nr 26)
VM 2005 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa  i tresteghopp (13,69 =nr 21)
EM 2006 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa  i tresteghopp (13,39 =nr 20)

Kjelder

Tsjekkiske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Høgdehopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tsjekkia
Tsjekkoslovakiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Lilija Nurutdinova

Lilija Foatovna Nurutdinova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Naberezjnyje Tsjelny som tevla for Sovjetunionen. Ho vart verdsmeister på 800 meter i 1991, og tok OL-sølv 1992 og EM-bronse 1990 på same distansen. I 1993 vart ho dømd for dopingbruk og la opp.

Aktiv
Med tida 1.57,25, oppnådd i Kiev 7. juli 1990, stega Nurutdinova inn i verdseliten på 800 meter. Ho kneip bronsemedaljen på distansen då europameisterskapen 1990 vart arrangert i Split i dåverande Jugoslavia, men var sjanselaus i å fylgje dei to utøvarane frå Aust-Tyskland, Sigrun Wodars og Christine Wachtel.

Året etter lukkast Nurutdinova snappe gullmedaljen på spesialdistansen under VM 1991 i Tokyo, eit løp der det skilte 0,13 sekund mellom Nurutdinova på fyrsteplass og Maria Mutola på fjerdeplass, Ana Fidelia Quirot vann sølvet og Ella Kovacs tok bronsen.
 
Under Sommar-OL i Barcelona sprang Nurutdinova sitt livs snøggaste 800 meter og fekk tida 1.55,99, noko som gav henne sølvmedaljen etter som også nederlandske Ellen van Langen sette personleg rekord og vann på 1.55,54.

Doping
Under verdmeisteskapen 1993 i Stuttgart testa Nurutdinova positivt på det anabole steroidet stanozolol. Ho vart utestengd frå friidretten i fire år og la opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Bronsemedalje på 800 m – 1.57,39
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje på 800 m – 1.57,50, framom Ana Fidelia Quirot (1.57,55)
OL 1992 i Barcelona: Sølv på 800 m – 1.55,99. Gull i 4 x 400 m stafett
VM 1993 i Stuttgart: Diskvalifisert frå 7. plass på 800 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lilija Foatowna Nurutdinowa» frå ,  den 24. mai 2018.  
 
 

Russiske mellomdistanseløparar
Sovjetiske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for SUS
Olympiske sølvmedaljevinnarar for SUS
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Dopingsaker i friidrett