kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Madaba

Madaba (arabisk مادبا) er ein by sentralt i Jordan og det administrative senteret i Madaba guvernement, med eit folketal på kring 85 000. Han er mest kjend for mosaikken frå bysantinarane og omajadane, særleg eit stort mosaikk-kart frå bysantinsk tid av Det heilage landet. Madaba ligg 30 km sørvest for hovudstaden Amman.

Historie 
Madaba har ei lang historie som strekkjer seg frå yngre steinalder. Madaba var ein gong ein grenseby i kongedømet Moab og var nemnt i Bibelen i Fjerde mosebok 21:30 og Josva 13:9. Sjølve Madaba er datert til midten av bronsealderen.

Under styret til dei romerske og bysantinske rika frå 100- til 600-talet, var byen ein del av Provincia Arabia som vart oppretta av den romerske keisaren Trajan for å erstatte det nabateiske kongedømet Petra. Under styret til det islamske Omajadekalifatet var han ein del av det sørlege Jund Filastin.

Det første spora av eit kristent samfunn i byen, med sin eigen biskop, finn ein frå Khalkedon-rådet i 451, der Konstantin, metropolitten av Bostra (provinshovudstaden) signerte på vegner av Gaiano, «biskopen av Medabeni.»

Byen vart busett på ny i mellom ruinane av oldtidsbyen av 90 arabiske kristne familiar frå Kerak i sør, leia av to italienske prestar frå det latinske patriarkatet i Jerusalem i 1880. Det var starten på den arkeologiske undersøkinga av området.

Madabakartet vart oppdaga i 1896 og trekte til seg merksemda frå forskarar verda over. Mosaikken syner eit kart over regionen, datert til 500-talet, og er bevart i golvet på den gresk-ortodokse basiliaken St. Georg. Med to millionar bitar av farga stein, syner kartet åsar og dalar, landsbyar og byar i Palestina og Nildeltaet.

Venskapsbyar
Madaba er venskapsby med: 
  Betlehem i Den palestinske sjølvstyresmakta

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Madaba» frå ,  den 7. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 visitmadaba.org 

Arkeologiske stader i Jordan
Busetnader i Madaba guvernement
Moab
Stader i Bibelen
AshShajarah

AshShajarah er ein by i Jordan nær grensa til Syria. Det bur kring 13 000 innbyggjarar i byen, som er kjend for avlingane sine og olivenolje.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «AshShajarah» frå ,  den 7. oktober 2015.  

Busetnader i Jordan
Mannen med ljåen

Mannen med ljåen er eit symbol på og ein personifikasjon av døden i europeisk og amerikanske kulturhistorie og moderne populærkultur. Skikkelsen blir gjerne framstilt som eit uhyggeleg, menneskjeskjelett i kappe med ein ljå. Ljåen skal vera eit symbol på at døden haustar inn liv og sjeler slik som ein bonde skjærer gras og korn utan å spare nokon. Skikkelsen kan òg bli skildra som ein dødsengel med store, fjørkledde venger.

Det finst ei mengde andre personifikasjonar av døden i mytologi, religion og folketru, slik som Atropos og Thanatos i gresk mytologi, Morana i slavisk mytologi, Azrael i jødedommen, islam og sikhismen, dødsguden Yama i hinduismen og japanske shinigamiar.

I populærkultur
Døden blir framstilt på mange område i populærkultur, slik som teikneseriar, tv-seriar, dataspel, film og litteratur. 

Døden er ein karakter i båe Marvel Comics og DC Comics. Når det gjeld dataspel er døden tilstede som karakter i dei fleste Castlevania-spel, og ein kan spela døden som hovudkarakter i Darksiders 2 frå 2012. I The Sims-serien kan ein snakka og ha samhandling med mannen med ljåen når han kjem for å ta med seg avdøde sims-karakterar. 

Handlinga i Harry Potter og dødstalismanene frå 2007, den siste boka i J.K. Rowling sin Harry Potter-serie, har handling rundt eit eventyr med namn «Historia om dei tre brørne», der døden møter tre trollmannsbrør og gir dei ein gåve kvar, i håp om å gjere krav på dei.

Døden er også vist i manga- og anime- serien Death Note som Shinigami (Døden i japansk mytologi).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Death (personification)» frå , den 7. oktober 2015.
Denne artikkelen bygger på «Mannen med ljåen» frå , den 7. oktober 2015.

Personifikasjonar av døden
Raphana

Raphana var ein by i det romerske bystatforbundet Dekapolis. I dag ligg staden nord i Jordan, nord for Umm Qais.

Byen var basen til dei romerske legionane Legio III Gallica og Legio XII Fulminata]].

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Raphana» frå ,  den 7. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
Dekapolis

 

Busetnader i Jordan
Dekapolis
Romerske byar i Jordan
Tidlegare busetnader i Sørvest-Asia
Bozrah

Botsra, Botzrah eller Bozrah (arabisk بصرة, hebraisk skrift בצרה) er ein bibelsk oldtidsby sør i det moderne Jordan. Dagens Bouseira ligg 20 km sør for Tafilah, mellom Tafilah (Tophel) og Shoubak.

Bozrah var hovudstaden i Edom. I følgje Gamletestamentet var byen heimlandet til tvillingbror til Jakob, Esau.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bozrah» frå ,  den 7. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Arkeologiske stader i Jordan
Edom
Stader i Det gamle testamentet
Busetnader i Tafilah guvernement
Carl Fredrik Bunæs

Carl Fredrik Bunæs () var ein norsk friidrettsutøvar frå Drammen. Fyrste halvdelen av 1960-åra var han i aller fremste rekke mellom sprintarane i Norden, han vann då fire nordiske meisterskapstitlar. I tiåret 1957-66 vart han 18 gongar norsk meister på sprintdistansane 100 meter (5), 200 meter (9) og 400 meter (4). Han var medlem av IK Tjalve.

Karriere
Bunæs vann si fyrste gullmedalje i ein noregsmeisterskap og sette sin fyrste noregsrekord allereie då ho var 18 år. Begge prestasjonane kom på det som ein må kalle spesialdistansen, 200 meter. Her fekk han notert 21,3 sekund i 1957, ein rekord som hans sterkaste konkurrent, Bjørn Nilsen tok over med fyrst 21,2 og så 21,1 i 1958. Bunæs tok tilbake rekorden i 1959, då han vart klokka inn på 21,0.

I 1960 vann Bunæs 200-meteren på tida 20,9 sekund under ein landskamp i Karlstad, både norsk og nordisk rekord. Same sesongen forbetra han den norske 400-meterrekorden til 47,3 og han vart under NM 1960 tildelt kongepokalen for sin dobbeltsiger, 100 m og 200 m, sistnemnde distanse på ny meisterskapsrekord. Han deltok også i Sommar-OL 1960 i Roma, der han vart utslått i kvartfinalane på både 200 m (21,4 =nr 17) og 100 m (10,5 =nr 15).

Tre nordiske friidtettsmeisterskap vart arrangert i tida 1961-65. Bunæs vann i 1961 både 100 meter og 200 meter, i 1963 sigra han på 100 m, medan han i 1965 vart nordisk meister på 400 meter. Som 400-meterløpar nådde han toppen i 1963-sesongen, då han på Bislett stadion flytta noregsrekorden til 47,1 og deretter til 46,6.

Bunæs var ein framifrå poengplukkar for Noreg i landskampane. I sine 41 landskampar stod han på startstreken 130 gongar, 96 gongar kom han i mål som vinnar. Med IK Tjalve sine stafettlag vann han heile 26 NM-gull.

Medaljar i norske meisterskap
1956: Bronsemedalje på 100 m – 10,7
1957: Gullmedalje på 200 m – 21,3, og bronsemedalje på 100 m – 10,8
1959: Gullmedaljar på 100 m – 10,5, og på 200 m – 21,6
1960: Gullmedaljar på 100 m – 10,6 og på 200 m – 21,2. Kongepokal.
1961: Gullmedaljar på 100 m – 10,6 og på 200 m – 21,6
1962: Gullmedaljar på 100 m – 10,8 og på 200 m – 21,6
1963: Gullmedaljar på 100 m – 10,5, 200 m – 21,2, og 400 m – 48,3
1964: Gullmedaljar på 200 m – 21,7, og 400 m – 48,3, samt sølvmedalje på 100 m – 10,7
1965: Gullmedaljar på 200 m – 21,2, og 400 m – 47,7
1966: Gullmedaljar på 200 m – 21,4, og 400 m – 47,5

Kjelder

Magnus Breili: Sport i navn & tall. 1971
friidrett.no

Norske sprintarar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Folk frå Drammen
Sagene IF

Sagene Idrettsforening er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Sagene i Oslo, stifta 9. juli 1921. Laget er aktivt med i bandy, fotball, innebandy, landhockey og sykling. Bryting og rugby kom med som aktivitetar i 2013 og -14. Sagene spelar i svart- og kvitstripete trøyer, samt svarte bukser og kvite strømper.

Klubben var medlem av Arbeidernes Idrettsforbund til Noregs Idrettsforbund vart skipa i 1940 gjennom samanslåinga av AIF og Landsforbundet for idrett. Sagene vart norsk meister i bandy i 1958 og 1966, samt noregsmeister i bandy for kvinner i 2005. Syklisten Thorleif Andresen vart norsk meister i landevegssykling tre gongar i tida 1964-71.

I 2015 er det det kvinnelege innebandylaget som spelar på eliteserienivå. Fotballaget Sagene har aldri spelt høgare enn på tredje nivå i norsk seriefotball.

Kjelder
Offisiell nettstad
Denne artikkelen bygger på «Sagene Idrettsforening» frå ,  den 15. oktober 2015.

Bakgrunnsstoff

Norske idrettslag
Timothy B. Schmit

Timothy Bruce Schmit () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som bassist og songar i Poco og Eagles. Schmit har òg lenge arbeidd som studiomusikar og soloartist. I 1998 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Eagles.

Biografi
Schmit vart fødd i Oakland i California i 1947 og voks opp i Sacramento. Det første instrumentet til Schmit var ein fiolin, før han byrja å spele trombone, ukulele og gitar. Han song heller ikkje så verst og byrja etter kvart å spele bass i ein lokal trio kalla Tim, Tom & Ron, som byta namn til the Contenders då  surfemusikk byrja å bli populært i 1962 og 1963. The Contenders utvikla seg til the New Breed og var mellom anna oppvarming for eit ungt Big Brother & the Holding Company, Herman's Hermits og Sonny & Cher. The New Breed utvikla seg til eit folkrock-band kalla Glad og fekk kontrakt med ABC Records. Samstundes vart Schmit kjend med den tidlegare Buffalo Springfield songaren og gitaristen Richie Furay, som var i ferd med å setje saman eit nytt band, som etter kvart vart Poco. Schmit vart spurt om å prøvespele på bass og vokal, men jobben gjekk til Randy Meisner. Glad-albumet Feelin' Glad, kom ut på ABC i 1968, men selde dårleg. I mellomtida slutta Meisner i Poco, og Schmit tok over jobben. 

Dei neste sju åra spelte Poco inn fleire album, men klarte aldri å slå heilt igjennom. På nokre av dei tidlege konsertane deira, spelte dei samstundes
med Longbranch Pennywhistle, der medlemmane var J.D. Souther, Ry Cooder og Glenn Frey, som seinare var med å starte Eagles. Medan Eagles selde særs godt, sleit Poco med salstala. Våren 1977 slutta Meisner i Eagles, og bandet inviterte Schmit med i bandet, og spelte på det siste offisielle albumet deira på mange år, The Long Run. Albumet kom først ut seint i 1979 og Eagles vart offisielt oppløyst i 1981. 

Schmit spelte inn songen «So Much in Love» for filmen Fast Times at Ridgemont High i 1982, i lag med tidlegare bandkolleager. Albumet selde særs godt. Schmit la så ut på ein solokarriere og gav ut fem soloalbum, frå country til pop til lett jazz. Han gjekk attende til Poco i 1984 for albumet Inamorata. Han har òg spelt for andre artistar som Steely Dan, Bob Seger, Jimmy Buffett, Julian Lennon, Ringo Starr, Warren Zevon og Spinal Tap. Han var òg songar og bassist i Ringo Starr's All-Starr Band (der òg Eagles-kollega Joe Walsh var med).

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Timothy B. Schmit» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 

USA-amerikanske rockebassistar
Musikarar frå California
Eagles-medlemmar
Poco-medlemmar
Irske musikarar
Steely Dan-medlemmar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Their Greatest Hits (1971–1975)

Their Greatest Hits (1971–1975) er eit samlealbum av Eagles, gjeve ut i 1976. Det var det mestseljande albumet i USA på 1900-talet og er i lag med Michael Jackson sitt Thriller det eianste albumet i USA som har selt til 29x platinaalbum.

Historie
Their Greatest Hits (1971–1975) består av ni singlar gjevne ut mellom 1972 og 1975, pluss albumsporet «Desperado.» Alle desse singlane, utanom «Tequila Sunrise» nådde topp 40 i USA og fem av dei nådde topp 10. Their Greatest Hits (1971–1975) debuterte på fjerdeplassen på Billboard 200 og nådde seinare toppen av lista.

Mottaking

Den 24. februar 1976 vart albumet det første som selde til platinaalbum, etter at RIAA innførte dette salstrofeet i 1976, for ein million selde plater i USA. I august 1990 hadde det selt til 12×platina og den 10. november 1999 var det det mestseljande albumet i USA med 26× platina. Så langt har albumet selt 42 millionar eksemplar.

Innhald

Medverkande
Don Felder – vokal, gitarar (finst på spor 3, 4, 6, 8)
Glenn Frey – vokal, gitarar, piano
Don Henley – vokal, trommer
Bernie Leadon – vokal, gitarar, banjo, pedalsteel, mandolin
Randy Meisner – vokal, bassgitar

Lister og salstrofé

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Their Greatest Hits (1971–1975)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1976
Eagles-album
Album produserte av Glyn Johns
Album produserte av Bill Szymczyk
Asylum Records-album
Elektra Records-album
Gullringtanagar

Gullringtanagar (Bangsia aureocincta) er ein sterkt truga fugleart i tanagarfamilien med eit særs innskenka leveområde på vestsida av Andesfjella, i grenseområdet mellom departementa Chocó, Risaralda og Valle del Cauca, samt i vestlege Antioquia-departementet i Colombia.

Skildring 
Gullringtanagaren er ein fargerik fugl i mørk grønt og blått med teikningar i kontrastrikt svart og gult på hovud og hals. Kroppslengda er ca. 16 centimeter. Fjørdrakta er i gjennomgåande grønt, vengefjørene er blåe. Hannar har svart hovud, strupe og nakke, med eit gult ringforma felt: augebryn som kurvar seg bak øyret og eit anna gult felt mellom undernebb og undersida av auge og øyre. Han har òg eit gult felt på brystet. Hofuglar liknar, men dei mørke områda på nakke og sidene av brystet er meir grøne der hannar er svarte.
  
Songen består av skarpe, høgfrekvente og gjennomtrengande plystrelydar eller tynne, triller, i seriar på 3-6 tonar.

Gullringtanagarar lever på høgdedrag i tåkeskog, frå 1600 til 2200 moh. Arten er ein fruktetar, men supplerer med noko insekt ved høve.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 1000 og 2500 individ totalt og er minkande.

Kjelder 
 Hilty, S. (2011).   Gold-ringed Tanager (Bangsia aureocincta) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 17. oktober 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Bangsia aureocincta . Henta frå http://www.birdlife.org den 17. oktober 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
Hanfugl, foto: Allan Drewitt/Flickr

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
The Long Run av Eagles

The Long Run er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet Eagles. Det kom ut i 1979 på Asylum. Det var det første Eagles-albumet utan den opphavlege medlemmen Randy Meisner, som vart erstatta av Timothy B. Schmit. Dette var det siste studioalbumet deira før Long Road Out of Eden i 2007. Det var òg det siste studioalbumet for Asylum Records.

Då det kom ut i september 1979 gjekk det rett inn på andreplassen på Billboard-lista i USA og nådde toppen av lista ei veke seinare, då dei skauv Led Zeppelin sitt In Through the Out Door ned frå toppen. Det var den siste førsteplassen deira i 1970-åra, og låg på toppen i åtte veker. The Long Run har seld meir enn sju millionar eksemplar i USA.

Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet som alle nådde topp 10 på singellista. Desse var «Heartache Tonight», som nådde toppen av lista, tittelsporet og balladen «I Can't Tell You Why». Singlane nådde høvesvis 1., 8. og 8. plassen på lista. Bandet vann òg Grammy-prisen for «Heartache Tonight». Med på albumet var òg «In the City», ein song som vart først vart spelt inn av gitaristen Joe Walsh for filmen The Warriors. «The Sad Cafe» (om bandet sine opplevingar ved The Troubadour i Los Angeles) og «Those Shoes» vart òg mykje spelt på radio.

Mottaking
AllMusic skreiv om albumet at «oppfølgjaren til det ekstremt suksessrike og kritikarroste Hotel California var særs skuffande, sjølv om det selde fleire millionar eksemplar og gav dei tre hitsinglar» og la til «utruleg nok var visstnok The Long Run planlagt som eit dobbeltalbum, før det vart korta ned til ei plate. Om dette var dei beste songane, korleis høyrtes då resten ut?»

Innhald

Medverkande
 Don Felder – vokal, gitarar, talkbox, orgel
 Glenn Frey – vokal, gitarar, synthesizer, klaverinstrument
 Don Henley – vokal, trommer, perkusjon
 Timothy B. Schmit – vokal, bassgitar
 Joe Walsh – vokal, elektrisk gitarar, slidegitar, talkbox, klaverinstrument

Andre medverkande
 Jimmy Buffett – korvokal på «The Greeks Don't Want No Freaks»
 The Monstertones – korvokal
 David Sanborn – altsaksofon på «The Sad Café»
 Bob Seger – korvokal «Heartache Tonight» (ikkje omtalt på plateomslaget)

Produksjon
Produsent: Bill Szymczyk, the Eagles
Lydteknikarar: Ed Mashal, Bill Szymczyk
Assisterande lydteknikarar: David Crowther, Mark Curry, Bob Stringer, Bob Winder
Mastering og remastering: Ted Jensen
Kunstnarisk leiing: Kosh
Design: Kosh
Fotografi: Jim Shea

Lister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Long Run (album)» frå ,  den 17. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Eagles-album
Musikkalbum frå 1979
Elektra Records-album
Asylum Records-album
Album produserte av Bill Szymczyk
Plateomslag av John Kosh
Eagles Live

Eagles Live er det første konsertalbumet til det amerikanske rockebandet Eagles, eit dobbeltalbum gjeve ut 7. november 1980. Eagles vart uoffisielt oppløyst den 31. juli 1980 etter ein konsert i Long Beach i California. Men bandet skulda framleis Elektra/Asylum eit konsertalbum frå turneen. Eagles Live vart miksa av Glenn Frey og Don Henley på kva sin kyst, då dei fann ut at dei ikkje klarte å vere i same stat, og i all fall ikkje  i same studio, og som Bill Szymczyk sa det, den perfekte trestemmars harmonien på plata vart fiksa «med hjelp av Federal Express». Rolling Stone Record Guide sa i 1983 om albumet at «det er kanskje det konsertalbumet i historia som er pynta mest på i studio i ettertid.» «Seven Bridges Road» vart gjeven ut som singel og nådde topp 40. Songen syner den harmonivokalen til bandet. På første og siste vers syng alle dei fem medlemmane i Eagles harmonivokal.

Innhald

Medverkande 
Eagles
Don Felder - gitarar, vokal
Glenn Frey - gitarar, klaverinstrument, vokal
Don Henley - trommer, perkusjon, vokal
Randy Meisner - bassgitar, vokal (1976-konsertane)
Timothy B. Schmit - bassgitar, vokal (1980-konsertane)
Joe Walsh - gitarar, klaverinstrument, vokal

Andre musikarar
Jage Jackson - rytmegitar, perkusjon
Phil Kenzie - saksofon
Vince Melamed - elektrisk piano
The Monstertones - korvokal
J.D. Souther - vokal, akustisk gitar
Joe Vitale - piano, organ, trommer, perkusjon

Teknisk
Bill Szymczyk - produksjon
Ted Jensen - mastering lydteknikar

Lister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eagles Live» frå ,  den 17. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1980
Eagles-album
Album produserte av Bill Szymczyk
Asylum Records-album
Elektra Records-album
Engelskspråklege album
Plateomslag av John Kosh
Richard Simonsen

Richard Simonsen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar som tevla på sprintdistansane. I tida 1967-71 vann han åtte norske meisterskapstevlingar, fire av dei på 400 meter. Han var medlem IL Vestar og til sist av Kristiansands IF.

Aktiv
Simonsen var eit naturtalent som med mindre trening suste inn i norsk sprintelite i 1963. Han presterte då 10,6 på 100 m, 21,4 på 200 m og 47,9 på 400 meter, særleg imponerande var tidene på 200 m og 400. Dei neste åra hadde han tidmessig lite framgang, og vart ståande litt i skuggen av Carl Fredrik Bunæs.

Våren 1967, medan han studerte til tannlege i USA, forbetra Simonsen persen på 200 m til 21,2 under eit stemne i Minneapolis. Under dem minneverdige landskampen 20.-21. juni 1967, der Noreg med 111 mot 101 poeng vann ein sjeldan siger over Sverige, vann Simonsen både 100 m, 200 m og 400 m, den siste på sterke 47,0 og sprang på ankeretappane Noreg inn til siger på 4 x 400 m og 2. etappe. Der fekk han vist sine evner i kamp mann mot mann, då det «er som stafettløper han har høstet størst berømmelse».

I åra fram til 1971 var Simonsen den klare einaren i Noreg på 200 m og 400 m. Han flytta den personlege rekorden på 400 m til 46,7 sekundar i 1970, eitt tidels sekund bakom noregsrekorden til Bunæs. Under EM i friidrett 1971 i Helsinki sprang han Noreg inn til norsk landslagsrekord på 4 x 400 m stafett i kvalifiseringa, og til åttandeplass i finalen. Laget, som bestod av Steinar Mo, Gøte Lundblad, Per Rom og Simonsen, er det einaste mannlege norske stafettlaget som har kvalifisert seg til ein stor meisterskapsfinale. Tida dei opnådde, 3.06.67. er framleis, 50 år seinare, gjeldande norsk rekord i øvinga. Simonsen la opp etter 1972-sesongen.

Medaljar i norske meisterskap
 1963: Sølvmedaljar på 100 m – 10,8, og på 200 m – 21,8
 1965: Sølvmedalje på 100 m – 10,4 og bronsemedalje på 200 m – 21,7
 1967: Gullmedaljar på 200 m – 21,4 og på 400 m – 47,7
 1968: Gullmedalje på 400 m – 48,7, framom Steinar Mo (48,8)
 1969: Gullmedalje på 400 m – 47,3, framom Hans Kristian Sætrum (48,8)
 1970: Gullmedaljar på 100 m – 10,8, 200 m – 21,7, og 400 m – 47,8
 1971: Gullmedalje på 200 m – 21,6, og sølvmedalje på 100 m – 10,7

Kjelder

 friidrett.no

Norske sprintarar
Noregsmeistrar i friidrett
The Very Best of the Eagles

The Very Best of the Eagles er det femte samlealbumet til Eagles. Det kom opphavleg ut i Europa, Australia og New Zealand den 11. juli 1994 på Elektra Records. Albumet vart mastra på ny og gjeve ut att i mai 2001 med dei same songane, men i ei anna rekkefølgje.

Samlealbumet vart ikkje gjeve ut i USA, men vart ein suksess i andre delar av landet og hamna på topp 10 i ni land, selde til gullplate i sju land og platina i tre.

Innhald

Originalutgåve

2001-utgåva

Medverkande 
Glenn Frey – gitarar, klaverinstrument, vokal
Don Henley – trommer, perkusjon, gitarar, vokal
Bernie Leadon – gitarar, banjo, vokal
Randy Meisner – bass, vokal
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
Don Felder – gitarar, vokal
Bill Szymczyk – produsent, lydteknikar
Joe Walsh – gitarar, klaverinstrument, vokal
Timothy B. Schmit – bass, vokal
Jim Ed Norman – strykearrangement, piano

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Very Best of the Eagles» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1994
Samlealbum frå 2001
Eagles-album
Elektra Records-album
Asylum Records-album
Album produserte av Glyn Johns
Album produserte av Bill Szymczyk
Old Days

«Old Days» er ein song skriven av James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VIII (1975), med solovokal av Peter Cetera. Det var den andre singelen frå dette albumet og han nådde femteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og tredjeplassen på Easy Listening-lista.

Pankow har sagt at songen er eit nostalgisk stykke om barndommen hans.

«Old Days» er nytta i filmen Starsky & Hutch (2004).

Medverkande
 Peter Cetera - solovokal, bass
 Robert Lamm - korvokal, piano, Hammondorgel, cembalo
 Terry Kath - korvokal, elektrisk gitarar
 Danny Seraphine - trommer
 Laudir de Oliveira - perkusjon
 James Pankow - trombone
 Lee Loughnane - trompet
 Walter Parazaider - tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Old Days» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Chicago-songar
Songar skrivne av James Pankow
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Snelleordenen

Snelleordenen (Equisetales) er ein orden av fleirårige plantar som høyrer til klassen sneller (Equisetopsida/Sphenopsida) eller bregnar (Polypodiopsida). Han omfattar berre ein nolevande familie, Equisetaceae, som inneheld snelleslekta (Equisetum).

Sneller har karakteristiske ledda stilkar. Blada dannar slirer ved avslutningane på ledda. Nokre artar har også kransar med sidegreiner rett under slirene.

I dag finst det 18 artar av sneller, den einaste overlevande resten av ei stor plantegruppe som dominerte skogane i perm- og karbontida. Desse tidlege snelleplantane vart opp til 30 m høge tre med 1 m stammediameter, og utgjorde eit stort bidrag til noverande steinkolførekomstar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sneller» frå , den 23. oktober 2015

Bakgrunnsstoff 
 

Karsporeplantar