kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Vitskapsmuseet

NTNU Vitskapsmuseet i Trondheim er eit universitetsmuseum under Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU) med natur- og kulturhistoriske samlingar og utstillingar. Museet har forskings- og forvaltningsansvar innan arkeologi og biologi i Midt-Noreg. I tillegg driv museet ei omfattende formidlingsverksemd og har utstillingar i tre bygg på Kalvskinnet.

Vitskapsmuseet er ei eiga eining i NTNU, direkte underlagt universitetsstyret på same måte som eit fakultet.

Utstilling
Dei arkeologiske ustillingane viser funn frå stein-, bronse-, jernalderen og vikingtida i Midt-Noreg. I Suhmhuset ligg Trondheims mellomaldermuseum som vart nominert til Årets museum i Europa i 1997.

Vitskapsmuseet har òg ei utstilling som syner unik kyrkjekunst og kyrkjeinventar frå mellomalderen og fram til ca. 1700.

I Gunnerushuset er det utstillingar om natur og miljø, menneske, livet i havet, biologisk mangfald, DKNVS si historie og mykje meir. Museet har ei blanding av langtids- og kortidsutstillingar som stadig blir fornya. I 2010 vart utstillinga Kunnskapslarm 2010 synt i samband med 100-årsjubileet til Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet og 250-årsjubileet til Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab.

Historie
Vitskapsmuseet kan føre si historie attende til 1767, då Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab (DKNVS) vart offisielt stifta (då hadde museumsverksemda pågått i sju år). Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab oppretta eigne samlingar, og dette vart etterkvart organisasjonen si hovudoppgåve. DKNVS Museet vart offisielt etablert i 1926 som eiga eining.

I 1968 gjekk DKNVS Museet inn som ein del av det nyetablerte Universitetet i Trondheim (UNIT), og vart seinare døpt om til Universitetet i Trondheim, Vitskapsmuseet (VM).

Sjå òg 
Gunnerusbiblioteket

Bakgrunnsstoff 

Museum i Trondheim
Kulturhistoriske museum i Noreg
Arkeologiske museum i Noreg
NTNU
Naturhistoriske museum i Noreg
Zoologiske museum
Skipingar i 1926
Johan Ameln

Johan Gerhard Theodor Ameln () var ein norsk kjøpmann og Venstre-politikar frå Bergen. Henrik Ameln var brorson hans.

Far hans var kjøpmann i Bergen. Sjølv var han elev av Bergens handelsinstitutt 1861-63 og var deretter kjøpmann og skipsreiar i fødebyen. Han var medlem av formannskapet i Bergen 1881-88, ordførar 1886-87. Ameln var med å stifte både Bergens Kreditbank, Bergens dampskipsassuranseforening og Selskabet for de norske Fiskeriers fremme.

Ameln var 2. representant på Stortinget for Bergen i perioden 1889-91. Han var sekretær i næringskomite nr. 1.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar frå Venstre
Lokalpolitikarar i Bergen
Nordmenn av tysk opphav
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1889-1891
Ordførarar i Bergen
St. Olavs Orden
Norske kjøpmenn
Folk frå Bergen
Diskografien til Neil Young

Dette er ei liste over album og filmar produsert av Neil Young.

I 2010 er det meste av verka til Young, både solo og som del av grupper, eigd av Warner Music Group. Unntaka er dei fem albuma han laga for Geffen Records i 1980-åra, som ein gong vart distribuert av Warner, men som i dag er eigd av Universal Music Group.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Neil Young har inkludert konsertopptak på mange av albuma sine. Albuma som er oppførte her er dei som heilt eller hovudsakleg består av konsertopptak. Time Fades Away består av songar som ikkje var gjevne ut før. Weld og Arc vart opphavleg gjevne ut i lag som Arc-Weld. Sjå òg Archives Series oppført under.

Samlealbum

Plateboksar

Filmmusikkalbum

Archives-serien

Hyllestalbu

Singlar

 Nådde 33. plassen på den amerikanske Hot Country Songs-lista
 Oppført som Pearl Jam med Neil Young

Gjestesinglar

IIkkje utgjevne album
 1969 – Early Daze (med Crazy Horse)
 1974 – Human Highway (Crosby, Stills, Nash & Young)
 1975 – Homegrown
 1975 – Dume (med Crazy Horse)
 1976 – Odeon Budokan (live med Crazy Horse)
 1976 – Chrome Dreams
 1977 – Oceanside-Countryside
 1978 – Boarding House (live)
 1982 – Island in the Sun
 1983 – Old Ways (originalversjonen)
 1986 – Live in a Rusted Out Garage (live med Crazy Horse)
 1989 – Times Square
 1989 – Live Freedom
 2000 – Toast (med Crazy Horse)
 2012 – Alchemy (live)

Filmar
 1972 – Journey Through the Past – regissør
 1978 – The Last Waltz («Helpless» med The Band)
 1979 – Rust Never Sleeps (konsertfilm) – regissør
 1982 – Human Highway – regissør
 1983 – Neil Young in Berlin (konsertfilm av Michael Lindsay-Hogg)
 1984 – Solo Trans
 1985 – Live Aid (solo og med Crosby, Stills & Nash)
 1988 – '68 – skodespelar som 'Westy'
 1989 – Freedom: A Live Acoustic Concert (filma i Jones Beach and The Palladium, New York, 5. til 6. september 1989)
 1990 – Neil Young & Crazy Horse: Ragged Glory (samling av musikkvideoar frå Ragged Glory)
 1991 – Weld (konsertfilm)
 1993 – Bob Dylan: 30th Anniversary Concert Celebration («Just Like Tom Thumb's Blues», «All Along the Watchtower», «My Back Pages»)
 1993 – Neil Young Unplugged
 1994 – Neil Young & Crazy Horse: The Complex Sessions (regissert av Jonathan Demme)
 1997 – Year of the Horse (dokumentar av Jim Jarmusch)
 2000 – Neil Young: Silver and Gold (solo og akustisk)
 2000 – Neil Young: Red Rocks Live
 2001 – America: A Tribute to Heroes («Imagine»)
 2003 – Greendale (musikalsk film) – regissør
 2005 – Live 8 («Four Strong Winds», «When God Made Me», «Rockin' in the Free World»)
 2006 – Neil Young: Heart of Gold (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2008 – CSNY Déjà Vu – regissør
 2009 – Neil Young: Trunk Show (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2011 – Pearl Jam Twenty (dokumentarfilm av Cameron Crowe)
 2011 – Neil Young Journeys (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2013 – Sound City (dokumentar av Dave Grohl)
 2014 – A MusiCares Tribute to Bruce Springsteen («Born in the U.S.A.»)
 2018 – Paradox

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neil Young discography and filmography» frå ,  den 2. februar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Diskografi
Diskografiar
Judas, Jesu bror

Jakob, Jesu bror er nemnd i Det nye testamentet som i lag med dei andre brørne til Jesus – Jakob, Josef og Simon.  Han er ofte rekna som forfattaren av Judas' brev, den kortaste boka i Det nye testamentet. Der kallar han seg sjølv «Judas, Jesu Kristi tenar og Jakobs bror».

Han skal vere bror til apostelen Jakob den yngre. Når han er nemnt som bror til Jesus, vil mange meine at ordet bror er bruka i tydinga nær slektning. Andre vil meine at han er ein av sønene Josef frå Nasaret fekk før han vart trulova med Maria møy.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 «The Brethren of the Lord» og «Epistle of St. Jude» i Catholic Encyclopedia

Personar i det nye testamentet
Jesus
Peder Sølling

Peder Norden Sølling () var ein dansk-norsk sjømann og båtkonstruktør. Han er kjend for å ha skaffa norske losar båtar med dekk. 

Peder Sølling var fødd i Kristiansand. I 1760 flytte faren, som var dansk, attende til København der Peder voks opp. 16 år gamal gjekk han til sjøss, og var 24 år i Det Ostindiske kompani. Som sjømann vart han fleire gonger liggande vérfast i norske hamner. Vinteren 1779 måtte han overvintre i Kleven ved Mandal. Her fekk han god kjennskap til losane sin arbeidsforhold, og kor mange av dei som miste livet på havet. Etter Sølling sitt syn var det bruken av opne båtar som var grunnen til dette. 

I 1798 mønstra han av i England. Han kjøpte ein heildekka båt som han segla til København og viste fram. Året etter segla han til Noreg med kongen si godkjenning om å bygge tre dekka losbåtar.  Den første losbåten vart, mot losane sin vilje, tvangsstasjonert på Svenner losstasjon.Losane ville ikkje ha dei, truleg mest på grunn av kostnadane det førte med seg. Det gjekk ikkje lang tid for losane såg kor mykje tryggare dekka båtar var. 

Sølling budde i Larvik i tidsrommet 1801 - 1815. Han heldt kurs for båtbyggarar i bygging av dekksbåtar. Sjølv var han med eigar i eit båtbyggeri som bygde 29 båtar i dette tidsrommet. Kvar sommar segla han langs kysten for å demonstrere dekksbåt for losane. Desse losbåtane var helst 25 - 30 fot lange. Dei hadde kutterrigg og vart rekna som dei beste seglarane i Noreg på den tid. Det er ukjent om desse båtane var bygde i klink eller kravell   Under Napoleonskrigane, særleg etter bombinga av København i 1807, var det behov for raske båtar til posttransport. Nokre av dei dekka losbåtane var rekvirerte til kaperverksemd mot engelske handelsfartøy.  

Etter 1814 måtte alle offiserar sverje truskap til kong Karl Johan. Dette godtok ikkje Peder Sølling, og flytte attende til Danmark. I 1819 starta han Stiftelsen Bombebøssen,  og som arbeidde for velferda til danske sjøfolk, og som enno er i drift.

Fotnotar

Kjelder

 Arne R. Hole: Båter og Kystfolk, Aschehoug, 2007.
 Fredrik Denneche:Lystbåter og Kappseilas. Seilsporten kommer til Norge. Oslo 1981
Hartvig W. Dannevig og Jo van der Eynden:Skagerak. Fiskerens historie Gyldendal Norsk Forlag 1986

Folk frå Kristiansand
Norske båtbyggjarar
Norske båtkonstruktørar
David Briggs

David Briggs () var ein amerikansk plateprodusent som er mest kjend for arbeidet sitt med Neil Young og bandet hans Crazy Horse.

Biografi
David Briggs var fødd i Douglas i Wyoming, men slo seg ned i California. Tidleg i 60-åra byrja han å jobbe i musikkbransjen i selskapet til Bill Cosby, Tetragrammaton Records. I mai 1966, fekk han høvet til å spele på Elvis Presley-albumet How Great Thou Art då Floyd Cramer kom for seint. Briggs fortsette å spele og turnere med Presley fram februar 1977.
Eit av dei første albuma han produserte var for komikaren Murray Roman. I følgje Briggs var dette det første albumet nokon gong med ordet «fuck» på det. Briggs arbeidde etter kvart sjølvstendig med folk som Alice Cooper, Spirit og Jerry Lynn Williams.

I 1968, etter å ha plukka opp ein haikande Neil Young, produserte Briggs det første soloalbumet hans, Neil Young (1968). Dette førte til eit livslangt venskap mellom dei to mennene, og Briggs var med å produsere mange album for Young, mellom anna Everybody Knows This is Nowhere og After the Gold Rush. Det siste albumet han produserte var Young sitt Sleeps with Angels i 1994, før Briggs døydde i 1995. Briggs har òg arbeidd på album for artistar som Spirit, Tom Rush, Nils Lofgren, Steve Young, Nick Cave and the Bad Seeds og Royal Trux.

David Briggs døydde 26. november 1995 etter lang kamp mot lungekreft, 51 år gammal.

Utvald diskografi som produsent og medprodusent

Neil Young
1968 - Neil Young 
1969 - Everybody Knows This Is Nowhere
1970 - After the Gold Rush
1974 - On the Beach
1975 - Tonight's the Night
1975 - Zuma
1977 - American Stars 'N Bars
1978 - Comes a Time
1979 - Rust Never Sleeps
1979 - Live Rust
1981 - Re-ac-tor
1982 - Trans
1985 - Old Ways
1987 - Life
1990 - Ragged Glory
1991 - Weld
1993 - Unplugged
1994 - Sleeps with Angels

Andre artistar
1969 Summerhill - Summerhill
1970 Alice Cooper - Easy Action
1970 Tom Rush - Wrong End of the Rainbow
1970 Spirit - Twelve Dreams of Dr. Sardonicus
1971 Nils Lofgren & Grin - Grin
1972 Nils Lofgren & Grin - 1+1
1972 Spirit - Feedback
1972 Steve Young - Seven Bridges Road
1975 Nils Lofgren -  Nils Lofgren
1976 Nils Lofgren - Cry Tough
1986 Bradley Ditto - Check Me Out
1992 Nick Cave and the Bad Seeds - Henry's Dream
1995 Royal Trux - Thank You

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «David Briggs» frå ,  den 24. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Wyoming
Englar alheimsins

Englar alheimsins (tittel på kinoar i Noreg: Universets engler) er ein islandsk film frå 2000 regissert av Friðrik Þór Friðriksson.

Handling
Hovudpersonen er den unge mannen Páll, som bor heime med foreldra sine. Hovudpersonen opplever omveltingar i livet sitt som fører han inn i ein nedstigande spiral. Dette ender med innlegging på mentalsjukehus. Vidare ser vi korleis han prøver å koma tilbake til den verklege verda igjen.

Produksjon

Manus
Filmen er basert på boka Englar alheimsins av Einar Már Guðmundsson. Da boka kom i 1995 fekk ho Nordisk råds litteraturpris. Figurane i boka og dermed au filmen er basert på verklege personar.

Musikk
Hilmar Örn Hilmarsson har vore filmkomponist på ei rekke av produksjonane til Friðriksson  og står hovudsakleg for musikken bak Englar alheimsins.Det berømte islandske bandet Sigur Rós står for to av spora. I tillegg finn ein fleire stader i løpet av filmen diverse amerikansk rockemusikk. Denne blandinga av spesialkomponert filmmusikk og populærmusikk er typisk for filmane til Friðrik Þór Friðrikssons.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Islandske filmar
Filmar frå 2000
Dramafilmar
Filmar basert på bøker
Filmar regissert av Friðrik Þór Friðriksson
Floks

Floks (gresk φλόξ "flamme") er ei planteslekt i fjellflokkfamilien (Polemoniaceae) med 67 artar. Artane er eitt- til fleirårige urter. Dei fleste artane finn ein i Nord-Amerika. Fleire artar blir nytta som hageplantar.

Blada er strødde oppover stengelen eller motsette. Dei er enkle, sit på skaft, med former som lansettar eller meir eggrunde. Blomstrane sit i toppstilte knipper og er frå blå til purpurraude eller kvite. Frukta er ein kapsel med tre rom.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Floxsläktet» frå ,  den 25. oktober 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Hageplantar
Fjellflokkfamilien
Woodstock av Joni Mitchell

«Woodstock» er ein song om Woodstock Music and Art Festival i 1969.

Joni Mitchell skreiv songen ut frå det ho vart fortalt av den dåverande kjærasten hennar, Graham Nash. Ho hadde ikkje vore der sjølv, sidan manageren meinte det var meir nyttig for henne å spele på The Dick Cavett Show. Ho skreiv songen på eit hotellrom i New York City,  og såg rapportar frå festivalen på fjernsyn. «Sidan eg ikkje fekk lov til å dra dit, gav deg meg ein intenst syn på Woodstock» fortalte ho i eit intervju kort tid etter. Songen vart seinare gjeven ut på albumet hennar, Ladies of the Canyon i 1970. 

Originalversjonen til Mitchell har eit nakent og uforgløymeleg arrangement med solovokal, korvokal og Wurlitzer elektrisk piano, spelt av Mitchell aleine. 

Før Mitchell gav ut songen på album framførte ho songen i 1969 på Big Sur Folk Festival, ein månad etter Woodstock. Dette kan ein sjå i konsertfilmen Celebration at Big Sur (som kom i 1971). 

Songen vart seinare ein hit for Crosby, Stills, Nash og Young og Matthews Southern Comfort. Sistnemnde fekk ein førsteplass på den britiske singellista med songen i oktober 1970, medan CSNY nådde 11. plassen i USA. David Crosby sa i eit intervju i dokumentaren Joni Mitchell: Woman of Heart and Mind at Mitchell hadde fanga kjensla og viktigheita med Woodstock-festivalen betre enn nokon som hadde vore der.

Led Zeppelin nytta delar av teksten frå «Woodstock» i konsertutgåver av «Dazed and Confused» mellom 1973 og 1975.

Salslister

Vekeslister
Crosby, Stills, Nash & Young

Assembled Multitude

Matthews Southern Comfort Band

Årslister
Crosby, Stills, Nash & Young

Matthews Southern Comfort Band

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Woodstock (song)» frå ,  den 25. oktober 2010.  
 

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Songar skrivne av Joni Mitchell
Joni Mitchell-songar
Crosby, Stills, Nash & Young-songar
Antikrigssongar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Woodstockfestivalen
Reprise Records-singlar
Atlantic Records-singlar
Uni Records-singlar
Matthews Southern Comfort-songar
Eva Cassidy-songar
Richie Havens-songar
Richard Thompson-songar
Bjørn Berge-songar
John Legend-songar
Jimi Hendrix-songar
America-songar
Nils Lofgren

Nils Hilmer Lofgren () er ein amerikansk rockeartistar og låtskrivar. Han er kjend både som soloartist og som medlem av Bruce Springsteen sitt E Street Band, samt tidlegare medlem av Crazy Horse og Grin. Han hadde svensk far og italiensk mor. 

Det første instrumentet til Lofgren var trekkspel i ein alder av fem. Lofgren vart profesjonell musikar i 1970 då han 18 år gammal vart med på innspelinga av albumet After the Gold Rush for Neil Young, der han spelar piano. Lofgren fortsette å ha nær musikalsk kontakt med Young, og deltok på albumet Tonight's the Night og var med på fleire turnear. Han var med i gruppa Grin i åra 1969-1973 som han starta med bassist Bob Gordon, og trommeslagar Bob Berberich. Seinare vart òg Tommy Lofgren med i Grin. I 1972 var han ein kort tur innom Crazy Horse før han starta solokarrieren sin i 1975.

Han byrja i E Street Band i 1984 der han først erstatta Steve Van Zandt. Ved sidan av engasjementet i E Street Band spelar han med sitt eige Nils Lofgren Band.

Diskografi med Grin 
 1971: Grin (Epic)
 1972: 1+1 (Spindizzy)
 1973: All Out (Epic)
 1973: Gone Crazy (A&M)

Diskografi som soloartist 
 1975: Nils Lofgren (A&M)
 1975: Back It Up!! (Live) (A&M)
 1976: Cry Tough (A&M)
 1977: I Came to Dance (A&M)
 1978: Night After Night (A&M)
 1979: Nils (A&M)
 1981: Night Fades Away (Backstreet/MCA)
 1981: Best of Nils Lofgren (A&M)
 1983: Wonderland (Backstreet/MCA)
 1985: Flip (CBS)
 1986: Code Of The Road, Live '85, berre Europa og Japan (A&M)
 1991: Silver Lining (Rykodisc)
 1992: Crooked Line (Rykodisc)
 1993: Every Breath, filmmusikk (Stampede)
 1993: Live On The Test, berre Storbritannia (Windsong)
 1995: Damaged Goods(Pure)
 1997: Acoustic Live (Vision)
 1998: New Lives BBC, berre Storbritannia (HUX)
 2001: Bootleg, 1975, Live (Vision)
 2001: Breakaway Angel, (Vision)
 2003: Nils Lofgren Band Live (Vision)
 2006: Sacred Weapon (Vision)
 2008: The Loner – Nils Sings Neil (Vision)
 2011: Old School

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «» frå , den 26. oktober 2010. 
 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske pianistar
Steelgitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Crazy Horse-medlemmer
The E Street Band-medlemmer
Folk frå Chicago
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Songen After the Gold Rush

«After the Gold Rush» er ein song av Neil Young frå albumet med same namn frå 1970. I tillegg til After the Gold Rush, finst songen på Decade, Greatest Hits og Live Rust.

Teksten til songen omhandlar miljøet i form av eit draumesyn. Dei tre versa er ofte kategorisert som stykke frå fortida, notida og framtida. Valthornsoloen i midten vert ofte erstatta av ein munnspelsolo frå Young når han spelar songen på konsertar. Linja «Look at Mother Nature on the run in the 1970s» er endra av Young for kvart ti år, slik at han no syng: «Look at Mother Nature on the run in the 21st century».

Songen er spelt av mange andre artistar, mellom anna Prelude i 1974, som fekk ein hit med songen over heile verda. Andre artistar er Thom Yorke, k. d. lang, The Flaming Lips, Michael Hedges og Natalie Merchant. Emmylou Harris, Dolly Parton og Linda Ronstadt spelte songen på albumet Trio II i 1999. Parton spelte òg songen solo i 1996, men ho endra linja «I felt like getting high» til «I felt like I could cry» med løyve frå Neil Young). Thom Yorke spelte stundom songen solo under Radiohead-konsertar i 2003. Songen er òg spelt på konsertar av Tori Amos, Dave Matthews og Nana Mouskouri.

Dolly Parton sa at då ho lagde hennar versjon av songen i lag med Harris og Ronstadt, så lurte dei på kva teksten betydde. Dei ringte Neil Young, men han visste ikkje: «Hm, eg veit ikkje. Eg berre skreiv han. Det kjem an på kva eg tok på den tida. Eg trur kvart vers var noko forskjellig eg hadde teke.»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «After the Gold Rush (song)» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Diskusjon om meininga til teksten på Thrasher's Wheat

Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av Neil Young
Neil Young-songar
Songar frå 1970
Songar produserte av David Briggs
Songar om verdsrommet
Miljøsongar
Dolly Parton-songar
Linda Ronstadt-songar
Emmylou Harris-songar
Nana Mouskouri-songar
The Flaming Lips-songar
k.d. lang-songar
Nena-songar
Patti Smith-songar
Songar om draumar
Bjørn Helge Riise

Bjørn Helge Riise () er ein norsk fotballspelar som har spela for Crystal Palace på andre nivå i den engelske fotballserien og for det norske fotballandslaget.

Riise reiste til Belgia som 18-åring og spelte fotball i to belgiske klubbar før han vende attende til norsk fotball sommaren 2005. Han skreiv då under på ein tre og eit halvt år lang kontrakt med Lillestrøm. 22. juli 2009 signerte Riise for Fulham for ein overgangssum som ein gjekk ut frå var rundt 2 millionar pund.

Riise debuterte for Noreg sitt A-landslag i ein EM-kvalifiseringskamp mot Malta 2. juni 2007. Han skåra det første landslagsmålet sitt mot Bosnia-Hercegovina 17. oktober 2007.

Bjørn Helge Riise er veslebroren til fotballandslagsspelaren John Arne Riise.

 
Norske fotballspelarar
Folk frå Ålesund
Aalesund-spelarar
Standard Liège-spelarar
Brussel-spelarar
Lillestrøm-spelarar
Fulham-spelarar
Crystal Palace-spelarar
Only Love Can Break Your Heart

«Only Love Can Break Your Heart» er ein song skriven av Neil Young for albumet After the Gold Rush i 1970. Songen vart visstnok skriven for Graham Nash etter at han gjekk frå Joni Mitchell, sjølv om Young i intervju har vore noko tilbakehalden om dette. Han vart gjeven ut som singel i oktober 1970, og vart den første Topp 40-hitten til Young som soloartist, då han nådde 33. plass i USA. Singelen vart gjeven ut med ein Crazy Horse-versjon av «Birds» (istaden for solopianoversjonen på albumet) som B-side. Denne forvekslinga var visstnok ikkje tilsikta.

Allmusic skriv: «'Only Love Can Break Your Heart' er den slags song som har ein uforligneleg stil og likevel har ein universell tiltrekning og stemning -- kanskje slik at han nesten verker forslitt; teksten er ein oppdatert versjon av Tin Pan Alley-songar som 'You Always Hurt the One You Love' og den lengtande melodien kjennest som han alltid har vore der, sjølv om ein må leite lenge for å finne han andre stader»

Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Peter Laughner, Juliana Hatfield, Kathleen Edwards, Elkie Brooks, Mint Juleps, Everlast, Psychic TV, The Corrs, Damien Leith, John Baldry, Gwyneth Herbert, The New Standards, The S.I.G.I.T., Butch Walker og I Blame Coco.

I 1990 spelte det engelske bandet Saint Etienne inn ei utgåve av songen for debutalbumet deira Foxbase Alpha. Andrew Weatherall miksa seinare songen og la vekt på basslinja. Denne remiksen vart gjeven ut som singel og gav bandet den første hitten deira. Vokal var av Moira Lambert. Singelen nådde 39. plass i Storbritannia og 97. plass i USA. Han nådde Topp 10 på Dance-lista i USA.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Only Love Can Break Your Heart» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Songar om einsemd
Songar skrivne av Neil Young
Neil Young-songar
Songar produserte av David Briggs
Songar produserte av Neil Young
Singlar frå 1978
Elkie Brooks-songar
Debutsinglar frå 1990
Saint Etienne-songar
Songar på toppen av Billboard Dance Club Songs-lista
Reprise Records-singlar
Jackie DeShannon-songar
Stephen Stills-songar
Everlast-songar
The Corrs-songar
Lady Antebellum-songar
Twiggy-songar
Rickie Lee Jones-songar
Natalie Imbruglia-songar
Oh Lonesome Me

«Oh Lonesome Me» er ein populær song skriven og innspelt av Don Gibson med Chet Atkins for RCA-Victor i Nashville i 1958. Songen toppa country-lista i USA i åtte veker på rad, og nådde 7. plass på Billboard-lista. B-sida var «I Can't Stop Loving You», som har vorte ein standardsong.

Andre utgåver
Det er gjort mange andre utgåver av songen.

Craig Douglas spelte inn ein versjon i Storbritannia i 1962 på (Decca-etiketten, produsert av Bunny Lewis. Denne nådde 11. plass i Storbritannia og låg på lista i 11 veker..

Neil Young spelte inn songen i lag med Crazy Horse for albumet hans After the Gold Rush i 1970. Denne versjonen er mykje langsamare enn originalversjonen, og det kan vere vanskeleg å høyre at det er same songen.

Johnny Cash nådde 13. plass på countrylista med songen i 1961 på, Stonewall Jackson 63. plass i 1970, Loggins & Messina 92. plass i 1975 og The Kentucky Headhunters 8. plass i 1990.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Oh Lonesome Me» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Rockabilly-songar
Don Gibson-songar
Johnny Cash-songar
Neil Young-songar
Songar skrivne av Don Gibson
Jerry Lee Lewis-songar
The Ventures-songar
The Beau Brummels-songar