kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kappklippehoppar

Kappklippehoppar (Chaetops frenatus) er ein nær gråtraststor insektetande sporvefugl som er endemisk for fjellområde med fynbos-vegetasjon i sørlegaste Sør-Afrika.

Skildring 

Kappklippehopparen er 23-25 ​​cm i kroppslengd, inkludert ein lang svart hale, og han har kraftige bein. Hannar har svart og gråstripa overside av hovud, nakke og rygg, vengene er i hovudsak svarte, og heile undersida og overgumpen er kastanjefarga. Dei har ei tynn, uklår,  kvit augebrynstripe, supercilium, og ein brei kvit mustasje mot eit svart strupeområde. Iris er oransje til raud. Hofuglar er totalt sett bleikare i fargene, dei manglar svart strupe, og vengene er meir brunlege.

Dette er ein bakkelevande art som beitar på steina grunn og i steinur. Dei sit ofte oppe på ein stein.

Hekkebiologien er kjent som særeigen ved at paret lever monogamt i store territorium på 40-110 dekar, men i tillegg bidreg òg eit eller to individ som hjelparar under hekkinga. Bidraga inkluderer vanlegvis alarmering og vern av territorium, og fôring av ungar. Hoene hjelper òg med å byggje reir og å ruge. Kullet er på to egg, rugetida er ca. 20 dagar, og ungane har i tillegg ein reirperiode på ca. 20 dagar. Etter det kan ungar flyge etter 5 til 10 dagar.

Den nært nærskylde drakensbergklippehoppar, Chaetops aurantius, overlappar ikkje i utbreiingsområde. Hannar av den arten har oransje underside. Dei to artane utgjer tilsaman sin eigen biologiske familie Chaetopidae.

Populasjonen er estimert til ca. 33-60 000 individ, og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt nær truga.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Rockjumper» frå ,  den 28. januar 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Klippehopparfamilien
SVR

Sluzjba vnesjnej razvedki  (SVR, russisk Служба внешней разведки, 'Utanriksetterretningstenesta') er namnet til den primære eksterne etterretningsorganisasjonen til Russland. 

SVR utvikla seg etter at KGB vart reorganisert etter at Sovjetunionen braut saman. I oktober 1991 overtok  Tsentralnaja Sluzjba Razvedki (TsSR, 'sentral etterretningsteneste') etterretningsinnhentinga og analysen som før hadde sortert under det første hovuddirektoratet til KGB. I desember same året vart den tidlegare sjefen for dette direktoratet,  Jevgenij Primakov, utnemnd til leiar for organisasjonen, som samstundes fekk det nye namnet SVR. SVR vart offisielt oppretta den 18. desember 1991.

Samansetjing 
 Sjefen for SVR
 Sjefens kanseli
 Konsultgruppe
 Kollegium
 Første NK
 Statssekretær
 Presse og mediebyrå
 NK personell
 NK med ansvar for vitskapleg og teknisk etterretning
 NK med ansvar for materiel-teknisk støtte
 NK for etterretningsoperasjoner
 Operasjonsleiing
 Operativ avdeling
 Avdeling for operativ støtte
 Informatikkavdeling
 Høgskulen i SVR
 Analyse- og informasjonsavdeling
 Avdeling for framande tryggingstenestar
 Avdeling for økonomisk etterretning

Personell
Personellet er ikkje ein del av dei væpna styrkene, men er likevel militært oppsette med militære grader og sivile tenesteklasser.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «SVR» frå ,  den 28. januar 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Skipingar i 1991
Etterretningstenester
Sovjetunionen
Rettferd

Rettferd eller rettvise er eit omgrep som står sentralt i all moral, rettsorden og religion, så vel som dagleglivet.  Det finst ikkje nokon allmenngyldig definisjon av omgrepet, og det finst eit mangfald av teoriar og definisjonar av kva som er rettferdig innan skjønnlitteratur, filosofi, politikk, teologi og antropologi.

Historie 
Rettferd er ein av dei fire klassiske kardinaldydane, og John Rawls hevdar at «Rettferd er den viktigaste dyden for sosiale institusjonar, slik sanning er det for system og tankar».

I antikken vart rettferd alltid logisk, eller etymologisk, sett opp mot urettvise. Etter andre verdskrigen utfordra fleire denne dualismen, sidan rettferd skil frå seg gjevmilde, nestekjærleik, nåde, sjenerøsitet eller medkjensle – sjølv om desse ofte vert sett i samanheng med rettferd.

Forståing 
Forståinga av rettferd vert påverka av kulturen, historie, mytologi og/eller religion. Etikken til kvar kultur utformar verde som påverkar oppfatninga av rettferd. Forsking viser at at oppfatninga til barn av rettferd vert endra med alderen.

Rettsfilosofi
Den danske rettsfilosofen Alf Ross seier at dersom rettferd vert sett på som synonymt med likskap, og «dei like skal verta likt handsama», så kan rettferd sest på som ein subjektiv kjensle.

Politisk filosofi
Klassisk liberalisme ser på likskap for lova som eit viktig prinsipp for å oppnå rettferd. John Locke meinte at rettferd har utgangspunkt i naturretten, og at rettferd er at individ eller grupper skal få som fortent. Rettferdig fordeling, og sosial rettferd er syn på rettferd som pregar delar av politikken. Karl Marx såg på det å «yta etter evne, motta etter behov» som rettferd, medan meritokratar meiner at å motta i samsvar med arbeid og evne er meir rettferdig. Andre ser på rettferd som gudgjeve, som eit harmonisk tilhøve, eller som ein sosial kontrakt. Utilitaristar som John Stuart Mill ser på det valet som gjev best resultat – er mest rettferdig, og at rettferd slik er underordna resultatet.

Sjå òg
Politisk filosofi

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rettferdighet» frå ,  den 28. januar 2018.

Litteratur 
 Lars Fr. H. Svendsen Rettferd. Civita. 2014.
 John Rawls Rettferdighet som rimelighet: en reformulering. Innleiing ved Andreas Føllesdal, redigert av Erin Kelly, omsett av Kai Swensen Pax. 2003. ISBN 82-530-2432-0
 Richard Wilkinson og Kate Pickett Ulikhetens pris: hvorfor likere fordeling er bedre for alle. Omsett av Poul Henrik Poulsson Vert reitt Publica. 2011. ISBN 978-82-8226-029-9
 Beatrice Halsaa og Anne Hellum [red.] Rettferd. Universitetsforlaget. 2010. ISBN 978-82-15-01556-9

Etikk
Rettsfilosofi
Politisk filosofi
Smørsongar

Smørsongar eller crooner er eit omgrep som oppstod i USA om mannlege songarar som song jazzstandardar, hovudsakleg frå Great American Songbook, som regel akkompagnrt av fullt orkester, eit storband eller piano. Opphavleg var det eit ironisk omgrep som synte til ein sentimental syngestil som oppstod etter mikrofonane vart funne opp. Somme artistar, som Russ Columbo, aksepterte ikkje omgrepet. Frank Sinatra sa ein gong at han ikkje rekna seg sjølv eller Bing Crosby som «smørsongarar».

Kjende smørsongarar
Croonerstilen byrja for alvor med Bing Crosby, som snart fekk følgje av populærartistar som Frank Sinatra og Dean Martin. Mange smørsongarar vart verdskjende, som Mel Tormé, Tony Bennett, Pat Boone, Sammy Davis jr., Nat King Cole, Neil Sedaka, Engelbert Humperdinck og Jim Reeves.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Crooner» frå ,  den 28. januar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Songarar etter sjanger
Den faste skilsdomstolen

Den faste skilsdomstolen (fransk Cour permanente d'arbitrage, engelsk Permanent Court of Arbitration) er ein internasjonal domstol for frivillig løysing av konfliktar mellom statar.

Soge
Domstolen vart oppretta ved konvensjon i 1899 etter den første fredskonferansen i Haag. Traktaten vart revidert i 1907 etter den andre fredskonferansen i Haag.
Domstolen handsamar no òg saker som har mellomstatlege organisasjonar og private som partar.
I alt 115 statar er medlem av domstolen.  Domstolen held til i Fredspalasset i Haag i Nederland.

Etter skipinga i 1899 vart nordmannen Gregers Gram utnemnd til skilsdommer.   Sidan ein norsk-svensk grensekommisjon i 1897 ikkje vart samde om sjøgrensa ved Grisbådarna, der det var eit rikt hummerfiske, vart saka løyst ved skilsdom av Den faste skilsdomstolen, som fatta vedtaket sitt i 1909.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Den faste voldgiftsdomstolen» frå ,  den 11. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

 

Internasjonal rett
Internasjonale domstolar
Permanente observatørar i SN
Monika Pflug

Monika Pflug () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå München som representerte Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister på 1000 meter i 1972 og sprint-verdsmeister same sesongen.

Pflug vann gullmedaljen på 1000 meter under dei olympiske vinterleikane 1972 i Sapporo, framom Atje Keulen-Deelstra frå Nederland. Vel to veker seinare, enno ikkje fylt 18 år, vart ho verdsmeister i sprint etter fire gode distanseløp i svenske Eskilstuna. Både i 1973 og 1974 enda ho på tredjeplassen i sprint-VM. Åtte år seinare vart ho på ny nummer tre under Sprint-VM 1982 i Alkmaar.

Pflug la opp etter OL-sesongen 1988.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monika Pflug» frå ,  den 2. februar 2018.  
 

Tyske skeiseløparar
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Sprint
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1972
Skeiseløparar under vinter-OL 1972
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1976
Skeiseløparar under vinter-OL 1976
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1980
Skeiseløparar under vinter-OL 1980
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1984
Skeiseløparar under vinter-OL 1984
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1988
Skeiseløparar under vinter-OL 1988
Andrea Ehrig-Mitscherlich

Andrea Ehrig-Mitscherlich () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå Dresden som representerte Aust-Tyskland. Ho vart verdsmeister i firkamp 1983 og 1985, olympisk meister på 3000 meter i 1984 og femfaldig europameister: 1983 og 1985-88.

15 år gamle Andrea Mitscherlich tok OL-sølv på 3 000 meter under Vinter-OL 1976 i Innsbruck, eitt hundredels sekund framom Lisbeth Korsmo på bronseplass og fire hundredels sekund bakom gullvinnar Tatjana Averina. I 1982 vart ho nummer to i firkamp-VM, klart slått av landskvinna Karin Enke. Året etter var rollene omsnudd og Mitscherlich vann både EM- og VM-tittel framom Enke. I OL-sesongen 1984 vart Enke verdsmeister att og Mitscherlich toar. Under vinterleikane 1984 i Sarajevo tok Mitscherlich sølvmedaljane på 1000 og 1500 meter, på begge distansane slått av Enke, før ho til sist vann olympisk gull på 3 000 meter, med halvt anna sekund betre tid enn sølvmedaljør Enke. Vinteren 1985 vart Mitscherlich europameister i Heerenveen og verdsmeister i Sarajevo, i Sarajevo var ho nesten tre tidspoeng framom nummer to i meisterskapen. Også under EM 1986 på Geithus vart Mitscherlich ein suveren vinnar. I verdsmeisterskapen 1986 i Haag måtte ho nøye seg med ein andreplass, atter slått av Karin Kania-Enke, eit utfall som gjentok seg i VM 1987 i West Allis i USA. Derimot tok Ehrig-Mitscherlich sin fjerde EM-tittel i Groningen i 1987 og sin femte på Kongsberg i 1988. I sitt fjerde og siste OL, Vinter-OL i Calgary, sanka ho to nye sølvmedaljar på høvesvis 3000 m og 5000 m og ein bronsemedalje på 1500 meter. Ho la deretter opp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrea Ehrig-Mitscherlich» frå ,  den 3. februar 2018.  
 
 

Tyske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske sølvmedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Skeiseløparar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Skeiseløparar under vinter-OL 1980
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1984
Skeiseløparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1988
Skeiseløparar under vinter-OL 1988
Sheila Young

Sheila Grace Young () er ein USA-amerikansk tidlegare skeiseløpar og syklist, fødd i Birmingham i delstaten Michigan. Ho vart trefaldig sprint-verdsmeister på skeiser i tida 1973-76 og like eins i sykkelsprint i tida 1973-81. Under Vinter-OL 1976 i Innsbruck vart ho olympisk meister på 500 meter.

Aktiv
Vinteren 1973 vann Young ein suveren siger under sprint-VM på skeiser på Valle-Hovin i Oslo og ho sette i Davos verdsrekord på 500 m med 41,8 sekundar. Vel seks månader seinare tok ho ein ny VM-tittel, då i sprint-sykling på bane i spanske San Sebastian. I februar 1975 sikra Young seg i Göteborg VM-tittel nummer to i sprint-VM, ei veke før ho enda på tredjeplass i firkamp-VM i Assen i Nederland. Under Vinter-OL 1976 i Innsbruck vann ho i løpet av tre dagar sølv på 1500 m, gull på 500 m og bronse på 1000 meter. Sidan i OL-sesongen vart ho nummer tre i firkamp-VM på Gjøvik og der etter sikra ho seg VM-tittel nummer tre på skeiser då sprint-VM fann stad i Vest-Berlin. Gjennom OL-sesongen forbetra ho verdsrekorden på 500 m til fyrst 40,91 sekundar i Davos og så 40,68 i vesttyske Inzell.

Young satsa frå sommaren 1976 mest på sykling. Hausten 1976 vann ho VM i sprint-sykling i Monteroni di Lecce i Puglia-provinsen i Italia. Fem år etter tok ho VM-tittel nummer tre i sykling på bane i Brno, medan ho i 1982 vart ho slått i finalen av landskvinna Connie Paraskevin då sykkel-VM vart avvikla i Leicester.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sheila Young» frå ,  den 3. februar 2018.  
 

Skeiseløparar frå USA
Syklistar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske sølvmedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1972
Skeiseløparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1976
Skeiseløparar under vinter-OL 1976
Kappbatis

Kappbatis (Batis capensis) er ein liten, tettbygd, insektetande sporvefugl i pløsaugefamilien. Han er endemisk for afromontane skogar i Sør-Afrika og Zimbabwe.

Skildring 
Kappbatisane er ein av dei største artane i slekta Batis, ca. 12-13 centimeter i kroppslengd og masse på 10 til 15 gram. Fjørdrakta har eit slåande mønster, kjønna er ulike og det finst òg noko variasjon med underartar. Vaksne hannar har ei grå krone, svart augemaske og kvit hals. Oversida er brun, med svart gump og hale og raudbrune venger. Undersida til og med undergumpen er kvit med eit breitt svart brystband og raudbrune flankar. Hofuglar og ungfuglar er ulike ved at brystbandet er smalare og raudbrunt, ikkje svart, og dei har ein raudbrun lapp på det elles kvite strupeområdet. Beina og nebbet er svart. Dei skil seg frå andre batisartar i regionen med raudbrune farger på venger og kroppssider.

Begge kjønna vernar territoriet sitt aggressivt. Når større rovfuglar, dyr eller menneske nærmar seg, kjem fuglen ofte til å sette seg i nærleiken av inntrengjaren og protesterer sint og høyrleg. Kappbatisane jaktar med å fange insekt i lufta, plukke dei frå bladverk, eller ved å ta bytet frå bakken som ein varslar. Dei kan ta del i fleirartsflokkar. Songen er vanlegvis ein monoton trippel fløytetone 'cherra-warra-warra' eller 'foo-foo-foo'. Reiret er lite, fint koppforma, og ligg lågt i eit tre eller ein busk. Dei har kull på 1-3 egg og hekkar om sommaren.

Kappbatis har leveområde i kystskogar, fuktige eviggrøne fjellskogar og skogkledde kløftar i Sør-Afrika, Lesotho, Swaziland og Det austafrikanske høglandet i Zimbabwe.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Batis» frå ,  den 4. februar 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Pløsaugefamilien
Sylvia Burka

Sylvia Burka () er ein kanadisk tidlegare skeiseløpar og syklist frå Winnipeg i Manitoba som vart verdsmeister på skeiser i firkamp i 1976 og i sprint i 1977.

Karriere

Skeiser
Burka debuterte i skeise-VM så tidleg som i 1970, knappe 16 år gammal. I 1973 gjekk ho til topps i verdsmeisterskapen for juniorar. OL-sesongen 1976 skreid ho inn til fjerdeplass på 1000 m under vinterleikane i Innsbruck. Vel ei veke seinare overraska ho med å vinne Skeise-VM 1976 på Gjøvik stadion, før ho så tok bronsen i Sprint-VM i Vest-Berlin. Året etter vann Burka ein suveren siger då Sprint-VM 1977 fann stad i Assen i Nederland. I 1979 sikra seg ho seg bronseplassen ved skeise-VM i Haag. Då OL-sesongen 1980 var over, la ho opp.

Sykling
Burka vann 12 nasjonale meistertitlar i ulike sykkeløvingar, mellom anna vart ho kanadisk meister landevegssykling i 1977, 1978 og 1980.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sylvia Burka» frå ,  den 5. februar 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Canadiske skeiseløparar
Canadiske syklistar
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1972
Skeiseløparar under vinter-OL 1972
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1976
Skeiseløparar under vinter-OL 1976
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1980
Skeiseløparar under vinter-OL 1980
Folk frå Winnipeg
Niki Sullivan

Niki Sullivan () var ein USA-amerikansk rock and roll-gitarist. Han var ein av dei fire originale medlemmane i bandet til Buddy Holly, The Crickets. Han mista interessa etter eit par år i bandet, men gitarspelinga hans vert likevel rekna som ein viktig del av den tidlege suksessen til Holly. Han spelte på 27 av 32 songar som Holly spelte inn i løpet av den korte karriere sin, og var medlåtskrivar på fleire av songane. I 2012 vart Sullivan innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Crickets av ein spesialkomité som retta opp mistaket ved å ikkje innlemme The Crickets då Buddy Holly kom inn i æresgalleriet i 1986.

Biografi
Sullivan hadde aldri planlagt ein musikkarriere, men møtte tilfeldigvis Buddy Holly under ein jam i 1957 og Holly bad han om å bli med i bandet. Sullivan var med på versjonen av «That'll Be the Day» som sette Holly og bandet hans, The Crickets, på kartet, og spelte med gruppa på det første albumet, The Chirping Crickets, med klassiske songar som «Oh, Boy! av The Crickets», «Not Fade Away» og «Maybe Baby». Etter fleire kranglar med Holly slutta Sullivan i bandet seint i 1957, like etter dei først hadde spelt på The Ed Sullivan Show.

Medan han spelte i The Crickets, vart han stundom beden av Norman Petty, produsenten til Holly, om å spele eller syngje kor for andre artistar som spelte inn musikk med Petty. Sullivan spelte sidan inn musikk for Dot Records, men innan 1960-åra kom hadde han gjeve opp musikarkarrieren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Niki Sullivan» frå ,  den 8. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Obituary, obitsforlife.com; accessed March 26, 2015.
 Buddy Holly Lives - A tribute to Niki Sullivan 

USA-amerikanske rockegitaristar
The Crickets-medlemmar
Folk frå South Gate i California
Rytmegitaristar
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske songarar
Korvokalistar
Gitaristar frå California
Den norske ambassaden i Moskva

Den norske ambassaden i Moskva ligg i Povarskaja-gata 7 i Moskva sentrum. Robert Kvile er norsk ambassadør til Russland.

Kvart år er 30 000 russarar innom ambassaden for å søkja om visum. Dette gjer ambassaden til den norske utanriksstasjonen som handterer flest visumsøknader.

Bakgrunn 
Noreg etablerte ein legasjon i Sovjetunionen i 1924, og  Andreas Tostrup Urbye var den første ministeren der. Frå 1927 til 1929 jobba òg den russisktalande Vidkun Quisling her, då legasjonen hadde fått meirarbeidet med å representera britiske interesser. Under andre verdskrigen oppgraderte dei allierte stormaktene statusen til den diplomatiske representasjonane i mindre land og i 1942 vart den norske legasjonen omgjort til ambassade.

Ambassadebygningen 
Noreg overtok ambassadebygningen i Moskva tidleg på 1940-talet, og disponerer bygarden mot at Russland får disponera Drammensveien 74 i Oslo. I 2009 stod ambassadebygningen klar igjen etter tre og eit halvt år med oppussing. I prosessen vart blant anna fasaden ut mot Povarskaja totalrenovert.

Sendemenn og ambassadørar 
1906–1918: Nikolai Prebensen stasjonert i St. Petersburg fram til den russiske revolusjonen
1924–1939: Andreas Tostrup Urbye, blei første norske sendemann til den nye Sovjetunionen
1939–1941: Einar Maseng, sendemann/ambassadør
1942–1946: Rolf Andvord, ambassadør, også sendemann til Teheran
1946–1949: Hans Christian Berg, også sendemann til Teheran
1949–1951: Carsten Jacob Helgeby (døydde sent i 1951, Lars Jorstad var stadfortredar)
1951–1953: Jens Schive
1954–1958: Erik Braadland
1958–1961: Oscar Christian Gundersen
1961–1965: Frithjof Halvdan Jacobsen
1966–1970: Ivar Lunde
1970–1974: Frithjof Halvdan Jacobsen
1975–1979: Petter Graver
1979–1985: Dagfinn Stenseth
1985–1990: Olav Bucher-Johannessen
1990–1994: Dagfinn Stenseth
1994–1999: Per Tresselt
2000–2008: Øyvind Nordsletten
2008–2013: Knut Hauge
2013–2018: Leidulv Namtvedt
2018–2022 : Rune Resaland
2022– : Robert Kvile

Kjelder 

 
Denne artikkelen bygger på «Noregs ambassade i Moskva» frå ,  den 9. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

Russland
Moskva
Karin Enke

Karin Enke () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå  Dresden i Sachsen som representerte Aust-Tyskland. I tida 1980-88 vart ho olympisk meister tre gongar, sprintverdsmeister seks gongar og femfaldig verdsmeister i firkamp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karin Enke» frå ,  den 9. februar 2018.  
 
 

Tyske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske sølvmedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Skeiseløparar under vinter-OL 1980
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1984
Skeiseløparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1988
Skeiseløparar under vinter-OL 1988
Folk frå Dresden
Snarøya

Snarøya (tidlegare Snarøen) er ei halvøy i indre Oslofjord i Bærum kommune i Akershus. Til Snarøya reknar ein no også Halden og Langodden, og grensa går mellom nye Fornebu og det som tidlegare heitte Rolfsøya. Namnet kan koma frå snar ('kratt, småskog') eller at ho var ein snarveg over isen og inn til  Oslo i mellomalderen.

Historie 
På 1500-talet var Snarøya ei øy, avgrensa av det som i dag er Snarøykilen og Hundsundet. Dette var det opphavlege sundet mellom Snarøya og fastlandet, som seinare er vorte fylt igjen. 

På 1600-talet vert «Snarøen gård» omtalt i skriftlege kjelder som ein gard som tilhøyrde krona, med Jon Snarøen som brukar av garden frå 1612 til 1640. Teologen Christian Kølle åtte garden mellom 1770 og 1803. Ved sidan av gardsdrifta dreiv han òg pensjonatskole for gutar frå høgare sosiale lag. 

Valentin Fürst kjøpte garden i 1867 og skipa Snarøen Høvleri (Snarøen Bruk). Dette sagbruket var verksamt til 1907, og tomtene vart deretter utparsellerte til særleg hyttetomter. I 1923 vart garden kjøpt av visekonsulen, målaren og seinare møbelsnikkaren Mario Caprino, og han har vore tilhøyrt denne familien sidan. Filmstudiet til sonen Ivo Caprino vart oppført i to byggetrinn, i 1952 og 1962.

I dag 
Snarøya er etter kvart vorte eit tett utbygd strøk, i hovudsak av bustader og rekkehus, med innslag av bustadsblokker på Rolfstangen frå tidleg på 1950-talet, og dessutan nyare blokkbusetnad. Snarøya har mange populære badeplassar, blant anna Rolfstangen og Halden Brygge. Like utanfor fastlandet på Snarøya ligg Vassholmene. Ytre Vassholmen har naturreservat på sørspissen, og friområde med utleigehytte knytt til seg Kystleden og brygger for allmugen. Indre Vassholmen er bustadsområde med om lag 20 fastbuande, og har ingen offentlege brygger.
Snarøya er òg endehaldeplass for bussrutene 31 (Snarøya – Grorud) og 733 (Snarøya – Rykkinn).   

Snarøya har i dag to skular, ein barneskule og ein ungdomsskule. Barneskulen, Snarøya skule, skulle stå ferdig i 1956, men på grunn av ulike vanskar kunne ein ikkje ta han i bruk før 1958. Skulen har i dag ca. 400 elevar. Ungdomsskulen, Hundsund grendesenter, vart teken i bruk i 2008 og har ca. 230 elevar.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Snarøya» frå ,  den 10. februar 2018.  
Halvøyar i Noreg
Strøk i Bærum