kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Wilhelm Morgenstierne

Wilhelm Hermann Ludvig von Munthe af Morgenstierne () var ein norsk offiser. Bredo Morgenstierne var bror hans.

Karriere
Morgenstierne vart offiser i infanteriet i 1877 og gjorde teneste i generalstaben frå 1882 til 1907. Tida mellom 1891 og 1907 underviste han ved krigsskulen, medan han som militærstipendiat vitja den gresk-tyrkiske krigen 1897. I 1907 vart han forfremja til oberst. Frå 1912 generalmajor og sjef for 4. brigade i Bergen og samstundes kommandant på Bergenhus til 1923.

Morgenstierne var elles formann i Norsk Husflids Venner frå 1888 til 1892, og sekretær i Den Norske Turistforening frå 1889 til 1893. Han gav ut bøkene Foredrag over den tysk-franske krig 1870-71 i 1894 og Uddrag av Norges krigshistorie i 1906. Frå 1885 til 1910 var han utgjevar av den årlege Norges militærkalender.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilhelm von Munthe af Morgenstierne» frå ,  den 5. juni 2018.  

Norske offiserar
A Spanner in the Works

A Spanner in the Works  er det 17. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut den 26. mai 1995. Det var då fire år sidan det førre studioalbumet hans, den lengste pausen til då mellom to Stewart-album. Det kom ut på Warner Bros. Records (WEA 9362 45867-1/2) i USA, Storbritannia og Japan. Det vart gjeve ut fem singlar frå albumet: «You're The Star», «Leave Virginia Alone», «This», «Lady Luck» og «Purple Heather».

Innhald
Albumet innheld ein versjon av Bob Dylan sin «Sweetheart Like You» og The Blue Nile sin «The Downtown Lights». Songen «Muddy, Sam, and Otis» er ei hyllest til Muddy Waters, Sam Cooke og Otis Redding. «Purple Heather» er ei folkevise som normalt vert kalla «Wild Mountain Thyme». Han vert ofte oppført som ein tradisjonell song, men vart skriven av The McPeakes. Songen vart spelt inn med det skotske herrelaget til fotball-EM i 1996. «Leave Virginia Alone» vart skriven av Tom Petty og spelt inn for albumet Wildflowers, men kom aldri med på det ferdige albumet og gjeven til Stewart i staden for.

Innhald

Merknadar
Spor 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9 og 12 produsert av Trevor Horn
Spor 4, 6, 7, 8, 10, 11 og 12 produsert av Rod Stewart
Spor 7, 10 og 11 produsert av Bernard Edwards
Spor 3 produsert av James Newton-Howard, Michael Ostin og Lenny Waronker
Spor 10 produsert av Andy Taylor

Medverkande

Salslister
Albumet selde til gullplate i USA og Storbritannia. I desse landa nådde albumet høvesvis 35. og 4. plassen på albumlista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Spanner in the Works» frå ,  den 6. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Rod Stewart-album
Musikkalbum frå 1995
Album produserte av Trevor Horn
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Bernard Edwards
Warner Bros. Records-album
Slash

Saul Hudson (), betre kjend under artistnamnet Slash, er ein engelsk-amerikansk musikar og låtskrivar. Han er mest kjend som sologitaristen i det amerikanske hardrockbandet Guns N' Roses, som han fekk stor suksess med verda over seint i 1980- og tidleg i 1990-åra. I dei seinare åra med Guns N' Roses, skipa Slash sideprosjektet Slash's Snakepit. Etter han slutta i Guns N' Roses i 1996, var han med å starte supergruppa Velvet Revolver i midten av 2000-åra. Slash har gjeve ut tre soloalbum: Slash (2010), med ei rekkje gjestemusikarar, Apocalyptic Love (2012) og World on Fire (2014), spelt inn med bandet hans Myles Kennedy and the Conspirators. Han kom attende til Guns N' Roses i 2016.

Slash har fått mykje hyllest i musikkpressa og vert rekna som ein av dei beste rockegitaristane. Magasinet Time kåra han i 2009 til nest beste gitaristen på lista si over dei ti beste elektriske gitaristane, medan Rolling Stone sette han på 65. plassen på Topp 100-lista si over dei dei beste gitaristane gjennom tidene i 2011. Guitar World rangerte gitarsoloen hans i «November Rain» som den sjette beste gitarsoloen gjennom tidene i 2008, og Total Guitar kåra riffet hans i «Sweet Child o' Mine» til det beste gitarriffet gjennom tidene i 2004. I 2010 rangerte Gibson Guitar Corporation Slash på 34. plassen på lista si over dei 50 beste gitaristane. I 2012 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av den klassiske besetninga i Guns N' Roses.

Diskografi

Slash med Myles Kennedy & The Conspirators
 Slash (2010)
 Apocalyptic Love (2012)
 World on Fire (2014)

Med Guns N' Roses
 Appetite for Destruction (1987)
 G N' R Lies (1988)
 Use Your Illusion I (1991)
 Use Your Illusion II (1991)
 «The Spaghetti Incident?» (1993)

Med Slash's Snakepit
 It's Five O'Clock Somewhere (1995)
 Ain't Life Grand (2000)

Med Velvet Revolver
 Contraband (2004)
 Libertad (2007)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Slash» frå ,  den 6. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Litteratur 
 
Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 
 

 
USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Sologitaristar
Slidegitaristar
Guns N' Roses-medlemmar
Hollywood Rose-medlemmar
Slash's Snakepit-medlemmar
Velvet Revolver-medlemmar
Kerrang!-prisvinnarar
Rock and Roll Hall of Fame
Musikarar frå London
Folk frå Hampstead
Musikarar frå Los Angeles
Yvette Williams

Yvette Winifred Williams () var ein newzealandsk friidrettsutøvar frå Dunedin som i 1952 vart olympisk meister i lengdehopp.

Under samveldeleikane 1950 i Auckland vann Williams lengdehopp med 5,91 m. Året etter sette ho personleg rekord med 6,13 m, einast to kvinnelege lengdehopparar kunne den gongen vise til betre resultat i øvinga.

Sommaren 1952 landa ho i den fjerde omgangen av lengdetevlinga under dei olympiske leikane i Helsinki på 6,24 m, og tok over leiinga frå sovjetiske Aleksandra Tsjudina som hadde nådd 6,14 m i andre omgang. Ingen av dei to, som stod i ein klasse for seg i tevlinga, makta forbetre seg og det vart gull til Williams og sølv til Tsjudin. I sommarleikane deltok Williams også i øvingabe kulestøyt og diskoskasting, der ho vart høvesvis nummer 6 og 10.

I februar 1954 sette Williams i Gisborne verdsrekord i lengdehopp med 6,29 m, ein rekord som stod i 18 månader. Ved samveldeleikane 1954 i august i Vancouver vann Williams tre av tevlingane, både i lengdehopp, kulestøyt og diskoskast stod ho att som den klare einaren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yvette Williams» frå ,  den 6. juni 2018.  

Newzealandske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Olympiske meistrar for New Zealand
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Folk frå Dunedin
Jelena Prokhorova

Jelena Vladimirovna Prokhorova () er ein russisk tidlegare mangekjempar frå Kemerovo som vart verdsmeister i sjukamp i 2001 og tok OL-sølv i øvinga året før.

Aktiv
Den 23. juli 2000 avslutta Prokhorova sitt livs beste sjukamp i Tula, der ho sanka 6 765 poeng. Under sommarleikane i Sydney to månader seinare tok ho sølvmedalje i sjukampen, 53 poeng bak britiske Denise Lewis og 4 poeng framom Natallja Sasanovitsj frå Kviterussland.

I verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton var Prokhorova i ei klasse for seg, med 6 694 poeng var ho over 150 poeng betre enn Sasanovitsj på andreplassen. Derimot var Prokhorova sjanselaus på å forsvare VM-tittelen i sjukamp i 2003, ho enda då fjerdeplass, over 70 poeng bak bronsevinnar Sananovitsj og meir ein 500 poeng bak verdsmeister Carolina Klüft frå Sverige.

Doping
Etter å ha testa positivt på bruk av forbodne midlar, var ho av Det internasjonale friidrettsforbundet utestengd frå tevlingar i 1 år frå oktober 2005.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 6 531 poeng, bakom Denise Lewis (6 584)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 6 694 poeng, framom Natallja Sazanovitsj (6 539)
VM 2003 i Paris: Nr 4 – 6 452 poeng
OL 2004 i Aten: Nr 5 – 6 289 poeng

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jelena Wladimirowna Prochorowa» frå ,  den 8. juni 2018.  
 

Russiske mangekjemparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Dopingsaker i friidrett
Liz McColgan

Elizabeth McColgan-Nuttall, fødd Lynch, () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Dundee som vart verdsmeister på 10 000 meter i 1991 og tok OL-sølv på same distansen i 1988.

Aktiv
Sommaren 1986 vart McColgan samveldemeister på 10 000 m og nummer sju på same distansen ved europameisterskapen i Stuttgart. Året etter kom ho på andreplass ved terrengløp-VM i Warszawa og på femteplass i milløpet under VM i Roma. I dei olympiske leikane i Seoul hausten 1988 heldt leia ho milløpet til sisterunden, der ho vart forbigått av Olga Bondarenko og måtte nøye seg med sølv.
  
I 1990 forsvarte McColgan samveldetittelen på 10 000 meter i Auckland. Etter å ha vorte mor i november 1990 kom ho tilbake og vann New York maraton våren 1991 og under verdsmeisterskapen i Tokyo var ho aldri truga i kampen om gullmedaljen på 10 000 meter. Året etter var McColgan tilbake i Tokyo der ho sigra i byen sitt maratonløp. 

McColgan vann kvinneklassa i London maraton 1996 og vart nummer to i same tevlinga i 1997 og i 1998. I 1997-løpet kom ho mål på 2.26,52, hennar livs fortaste maratonløp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 på 10 000 m – 31.49,4 og nr 12 på 3 000  m – 9.02,4
VM 1987 i Roma: Nr 5 på 10 000 m - 31.19,2
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje på 10 000 m – 31.08,4, bak Olga Bondarenko (31.05,3)
VM 1991 i Tokyo:  Gullmedalje på 10 000 m – 31.14,3, framom Zhong Huandi (31.35,0)
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 på 10 000 m – 31.26,1
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 på 10 000 m – 31.40,1
OL 1996 i Atlanta: Nr 16 i maraton – 2.34.30

McColgan sine personlege rekordar er 8.38,2 (1991) på 3 000 m, 14.59,5 (1995) på 5 000 m og 30.57,0 (1991) på 10 000 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liz McColgan» frå ,  den 8. juni 2018.  
 

Britiske langdistanseløparar
Maratonløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Britiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Britiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Britiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
When All the Pieces Fit

When All the Pieces Fit er det tiande studioalbum av Peter Frampton, gjeve ut i 1989 som oppfølgjaren til Premonition frå 1986.

Innhald

Medverkande
Peter Frampton - vokal, gitar, bass, bass synthesizer, synthesizer, sequencer, trommeprogrammering
Nathan East - bass på «Holding On To You», «My Heart Goes Out To You» og «People All Over The World»
John Regan - bass på «Now and Again»
Chris Lord-Alge - synthesizer på «Holding on to You» og «Now and Again»
John Robinson, Steve Ferrone - trommer
Lenny Castro - perkusjon
Rick Wills, Jean McClain, Mark Williamson, Alfie Silas, Danny Wilde, B.A. Robertson - korvokal
Sam Riney - tenorsaksofon på «This Time Around»
Teknisk
Leo Posillico - måleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «When All the Pieces Fit» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-When-All-The-Pieces-Fit/release/891987

Musikkalbum frå 1989
Peter Frampton-album
Album produserte av Chris Lord-Alge
Atlantic Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Now av Peter Frampton

Now er det 12. studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut på 33rd Street Records i 2003

Track listings

Medverkande
 Peter Frampton - gitar, vokal, lydteknikar, miksing, produksjon
 Bob Mayo - klaverinstrument, gitar, korvokal 
 John Regan - bass
 Chad Cromwell - trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Jed Leiber - klaverinstrument på «Greens» 
 Don Fields - akustisk gitar på «While My Guitar Gently Weeps» 
 Gordon Kennedy - gitar på (1, 7, 8), korvokal på (3, 5, 7, 8, 11)
 Wayne Kirkpatrick - korvokal på «Above It All»
 Irene Revels, Lana Dallas, Reggie Calloway - korvokal på «Flying Without Wings» 
 Kimmie Rhodes - korvokal på «Mia Rose»
 Chris McHugh - tamburin på «Above It All»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Now (Peter Frampton album)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Personnel : https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-Now/release/9765453

Musikkalbum frå 2003
Peter Frampton-album
33rd Street Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Fingerprints av Peter Frampton

Fingerprints er det 13. studioalbumet til Peter Frampton og det første instrumentale albumet hans. Det kom ut i 2006 med fleire gjesteartistar. Frampton spelar stundom med signatureffekten sin, talkbox. Det var det første albumet hans for A&M Records på 24 år.

Fingerprints vann Grammyprisen i 2007 for beste pop-instrumentalalbum.

Innhald

Medverkande
 Peter Frampton - akustisk, elektrisk & rytmegitar, E-Bow
 Mike McCready - gitar
 Gordon Kennedy - akustisk & elektrisk gitar 
 Hank Marvin - elektrisk gitar 
 Warren Haynes -  elektrisk gitar 
 John Jorgenson - solo- & rytmegitar 
 Paul Franklin - pedalsteelgitar
 John Regan - bass, kontrabass
 Stanley Sheldon - bandlaus bass
 Gary Westlake - bass
 Mark Griffiths - bass 
 Bill Wyman - bass 
 Charlie Chadwick - akustisk bass
 Arthur Stead - klaverinstrument
 Blair Masters - klaverinstrument, cello-sampling
 Gustavo Ramirez - flygel 
 Chris Stainton - flygel, Hammond B-3 orgel 
 Mark Harris - Hammond B-3 orgel 
 John Burton - Pro-Tools 
 Courtney Pine - tenorsaksofon 
 Chad Cromwell - trommer
 Shawn Fichter - trommer
 Matt Cameron - trommer 
 Brian Bennett - trommer 
 Charlie Watts - trommer 
 Stephan Dudash - 5-strengs bratsj 
 Aaron Swihart - Internet Cooking Programs
 Daniel de los Reyes - perkusjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fingerprints (Peter Frampton album)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Personell : https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-Fingerprints/release/3520713

Musikkalbum frå 2006
Peter Frampton-album
A&M Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Christopher Frederik Lowzow

Christopher Frederik Peter Theodor Lowzow () var ein dansk-norsk offiser.

Far til Lowzow var generalmajor. Allereie sju år gammal fekk sonen hans sjølv rang som fenrik i faren sitt regiment, to år seinare forfremja til sekondløytnant i Falsterske Regiment.

Frå 1769 var Lowzow offiser i Noreg. 23 år gammal vart han kaptein i 1. Oplandske Nationale Regiment, og bortsett frå tida 1783-85, då han stod i Livgarden til Fods og Prins Frederiks Regiment, var han knytt til det norske regimentet i 36 år. Han vart forfremja til generaladjutant 1781, major 1785, oberstløytnant 1790 og oberst 1803.

Under felttoget i 1788 førte Lowzow ein grenaderbataljon inn i Bohuslen. I 1806 vart han sjef for sitt gamle regiment, to år seinare sjef for reservebrigaden ved Fetsund-Vormsund. Med denne avdelinga var han i april 1808 med i slaget ved Toverud. Etter råd frå prins Christian August vart han forfremja til generalmajor, grunna sitt  «militære Talent og berømmelige Forhold». Året etter utnemnd til kommandør av Dannebrogordenen.

Frå 1812 var Lowzow sjef for Bergenhusiske Regiment og kommandant på Bergenhus festning. Hausten 1814 vart han utnemnd til generalløytnant og kommanderande general i Bergens stift. Frå 1818 til 1828 var han sjef for Bergenhusiske Brigade.

Kjelder

Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Denne artikkelen bygger på «Christopher Frederik Lowzow» frå ,  den 9. juni 2018.  

Norske generalar
Nordmenn av dansk opphav
Natalja Sjikolenko

Natalja Ivanovna Sjikolenko () er ein tidlegare spydkastar, fødd i Andijon i Usbekistan, som representerte Sovjetunionen og seinare Kviterussland. Ho vart verdsmeister i 1995, etter å ha vunne OL-sølv i 1992 og VM-bronse i 1993.

Aktiv
Sjikolenko utmerkte seg fyrste gongen då ho vann spydtevlinga ved Goodwill-leikane 1990 i Seattle med eit kast på 61,62 m. To år seinare kasta ho 68,34 m og tok sølvmedaljen i spyd under sommarleikane i Barcelona, slått i siste omgangen med fattige åtte centimeter av vinnaren, tyske Silke Renk. I 1993 fekk Sjikolenko bronsemedaljen då VM 1993 fann stad i Stuttgart, med 65,64 m hamna ho 16 cm bak sølvvinnar Karen Forkel og ein knapp halvmeter framom systera Tatjana Sjikolenko på fjerdeplass, norske Trine Hattestad vann tevlinga.

Under verdsmeisterskapen i Göteborg den 8. august 1995 tok Natalja Sjikolenko leiinga i fyrste omgangen med eit kast på 66,48 m og viste seg gjennom tevlinga som den klart beste. Ho stod for dei tre lengste kasta og avslutta med vinnarkastet på 67,56 m.

Sjikolenko vart sovjetmeister i spydkast 1990-92 og kviterussisk meister 1993.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa  (60,40 m =nr 14)
EM 1990 i Split: Nr 12 – 53,98 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 11 – 58,82 m
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 68,26 m, bakom Silke Renk (68,34 m)
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 65,64 m 
EM 1994 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (55,08 m =nr 14)
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 67,56 m, framom Felicia Ţilea (65,22 m)
OL 1996 i Atlanta: Nr 12 – 58,56 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Natallja Schykalenka» frå ,  den 9. juni 2018.  
 

Sovjetiske spydkastarar
Belarusiske spydkastarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for SUS
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Jekaterina Fesenko

Jekaterina Fesenko-Grun () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Krasnodar som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1983. Ho tevla for Sovjetunionen.

Fesenko tok seg til finalen på 400 m hekk ved europameisterskapen 1982 i Aten der ho enda på sjuandeplassen. I 1983 vann ho øvinga på tida 54,97 sekundar då universiaden fann stad i Edmonton i Canada. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i august 1983, gjorde Fesenko sitt livs løp på 400 meter hekk og vann gullmedaljen på tida 54,14, eitt hundredels sekund framom landslagskollega Ana Ambrazienė. 

Sovjetiske hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Mannaask

Mannaask (Fraxinus ornus) er eit lauvfellande tre i oliventrefamilien. Arten er utbreidd frå Spania i vest til Tyrkia, Armenia og Libanon i aust og nordover til Austerrike, Tsjekkia og Polen.

Mannaask blir opptil 20 m høg og har glatt, grå bork. Blada er motsette og finna med 5–9 mørkegrøne småblad. Blomsae spring ut samtidig med blada og er kvite og duftande; dei sit i tette, kjegleforma, endestilte klasar. Pollineringa blir utført av insekt, hovudsakleg blomsterfluger og små biller, men noko pollen blir spreidd med vinden. Frukta er ei nøtt med venge (samara).

Blomen har eit fruktemne, to pollenberarar og fire smale kronblad som er 5–6 mm lange. Hjå litt over halvparten av trea er fruktemnet redusert slik at blomane fungerer som hannblomar, medan resten har tvikjønna blomar. Dette kjønnssystemet er kjend som androdiøci. Det er sjeldan blant dei fleste plantar, men finst hjå fleire artar i oliventrefamilien.

Arten veks i skog, maquis, ravinar og på steinete stader. 

Om ein skjer i borken, renn det ut saft som inneheld søtstoffet mannitol. Både sevja og borken er blitt brukt til medisin. Safta er søt og nærande, og er blitt brukt under rekonvalesens. Ho kan også brukast til å maskera dårleg smak i annan medisin. Ho er også tradisjonelt blitt brukt som eit mildt avføringsmiddel. Safta har gjeve namn til treet, fordi ein frå mellomalderen likna henne med manna frå bibelsoga. 

Mannaask blir også brukt som prydtre, planta i hagar, parkar og langs gater nord til Dei britiske øyane. Det er også blitt dyrka i Noreg, men blir då berre ein busk.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mannaask» frå ,  den 10. juni 2018.  
 

Medisinplantar
Askeslekta
The Little Mermaid

The Little Mermaid (norsk tittel: Den lille havfruen) er ein amerikansk teiknefilm frå 1989, produsert av Walt Disney Feature Animation og utgjeven av Walt Disney Pictures. Filmen er den 28. animerte langfilmen til Disney. Handlinga er laust basert på eventyret «Den lille havfrue» av Hans Christian Andersen.

Filmen er ein romantisk, humoristisk og eventyrleg barne- og familiefilm med fleire musikalske innslag. Historia handlar om Ariel, ein havfrue som ønsker eit liv på land.

Songen Under the Sea vann Oscar for beste song, og songen Kiss the Girl vart nominert i same kategori.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 1989
Filmar frå USA
Kjønnsidentitet

Kjønnsidentitet er ein person si eiga oppfatting av kva kjønn dei har. Denne identiteten kan svara til det kjønnet ein blir oppfatta å ha ved fødselen, eller kan vera noko anna.

Alle samfunn har eit sett kjønnskategoriar som kan verka som grunnlag til å utvikla ein personleg sosial  identitet i høve til andre medlemmer av dette samfunnet. Dei fleste samfunn har grunnleggjande skilnader mellom mannlege og kvinnelege kjønnskjenneteikn, ei todeling eller binær ordning som dei fleste medlemmene følgjer og som omfattar forventingar for maskulinitet og femininitet i alle aspekt knytt til kjønn: biologisk kjønn, kjønnsidentitet og kjønnsuttrykk. Nokre samfunn har kategoriar for eit tredje kjønn. Også i samfunn med todelte kjønnsordningar finst det medlemmer som ikkje identifiserer seg med delar av eller nokre av kjønnsaspekta knytt til kjønnet samfunnet knytter dei til. For desse finst omgrep som transkjønn eller intersex.

Grunnleggjande kjønnsidentiet er som regel danna ved treårsalderen. Etter denne alderen er det svært vanskeleg å endra, og forsøk på å endra kjønnsidentiteten kan føra til kjønnsidentitetsforstyrring.

Historie
«Forståelsen av kjønn og kjønnsidentitet er i endring i Norge og internasjonalt», skreiv ein leiarartikkel i Tidsskrift for Den norske legeforening i 2018.

Diagnosegruppa kjønnsidentitetsforstyrringar blei teken ut frå diagnosehandboka ICD-11 i 2018. I staden kom diagnosen kjønnsinkongruens.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gender identity» frå ,  den 11. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Boles, Jacqueline, and Tatro, Charlotte, Androgyny (subsection Gender-identity formation), in Men in Transition: Theory and Therapy, 2013, edited by Kenneth Solomon
 Marciano, Avi (2014). Living the VirtuReal: Negotiating Transgender Identity in Cyberspace. Journal of Computer-Mediated Communication, 19(4), 824-838.

Bakgrunnsstoff
 Temavoersyn ved Store Norske Leksikon

Identitet
Identitet