kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Bigbang

Bigbang er eit norsk rockeband som starta i 1992. I førstninga omfatta gruppa medlemane Øystein Greni på gitar og vokal, Christer Engen på trommer og Erik Tresselt på bass. Sidan byrjinga har det vore fleire skifte av medlemar, og det har totalt vore 4 bassistar og 5 trommeslagarar som har vore i bandet i kortare eller lengre tid. I dag utgjer bandet medlemane Greni, Olaf Olsen på trommer og Nikolai Hængsle Eilertsen på bass.

Bandmedlemar

Medlemar i dag 
 Øystein Greni – gitar, bass, trommer, perkusjon og vokal (1992-)
 Olaf Olsen – trommer, perkusjon og backing-vokal (1999-2000, 2001-)
 Nikolai Hængsle Eilertsen – bass/keyboard (1999-2004, 2009-)

Tidlegare medlemar 
 Christer Engen – trommer (1992-1997)
 Martin Horntveth – trommer (1997-1999)
 Kristian Syvertsen – trommer (1999)
 Karim Sayed – trommer (2000-2001)
 Erik Tresselt – bass (1992-1999, 2004-2005)
 Øyvind Storli Hoel – bass og backing-vokal  (2007-2008)
 Lasse Weeden – bass (2007)

Diskografi 

Album
 1995: Waxed
 1999: Electric Psalmbook
 2000: Clouds Rolling By
 2002: Frontside Rock'n'Roll
 2003: Radio Radio TV Sleep
 2005: Poetic Terrorism
 2007: Too Much Yang
 2007: Something Special - The Best of Bigbang
 2008: From Acid to Zen
 2009: Edendale

EP-ar
 2000: Girl in Oslo
 2000: New Glow
 2001: Girl in Oslo (Europa)
 2001: Smiling for
 2005: Not A Rolling Stone

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad 

Norske musikkgrupper
Norske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1992
BigBang
Jondal-Tørvikbygd

Jondal-Tørvikbygd er eit ferjesamband på riksveg 550 over Ytre Samlafjorden mellom kommunesenteret Jondal i Jondal og Tørvikbygd i Kvam herad i Ytre Hardanger. Strekninga vert betjent av Norled med opptil 16 daglege avgangar med MF «Bømlo». Overfarten tar om lag 20 minutter.

Ferjesambandet starta opp i 1972 som ei sommarrute, før det i 1973 vart eit fast samband. Den første ferja i ruta var MF «Hatvik». Før det vart vegsamband mellom Jondal og Torsnes, gjekk ferja òg nokre gonger om dagen innom Torsnes. Sidan det ikkje var ferjelem her, så måtte ombord og ilandkøyring skje ved hjelp av slisker.

Ferjer
MF «Hatvik»: 1972 og 1973
 MF «Huglo»: 1973
 MF «Rosendal»: 1973; 1974 - ?
 MF «Strandebarm»: 1980-åra
 MF «Jondal»: 1996-2006
 MF «Bømlo»: 2008 (vinteren), januar 2011 - 
 MF «Ølen»: 2007 - desember 2010

Kjelder

 Fjordfähren

Bakgrunnsstoff
 Privat video av M/F «Herdla» på strekninga Jondal-Tørvikbygd i 2012.

Fylkesveg 49
Samferdsle i Ullensvang
Samferdsle i Kvam
Ferjesamband i Vestland
HSD-samband
Tide-samband
Norled-samband
Death of a Clown

«Death of a Clown» er ein song av Dave Davies, som var medlem av det britiske bandet The Kinks. Songen er skriven i lag med broren Ray Davies, men i staden for å gje han ut som ein Kinks-singel, vart han gjeven ut som debutsingelen til Dave Davies som soloartist i 1967. 

Songen vart seinare på året gjeven ut på Kinks-albumet Something Else by The Kinks.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Death of a Clown» frå , den 1. mai 2009.

Bakgrunnsstoff
 

The Kinks-songar
Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Debutsinglar frå 1967
Songar produserte av Shel Talmy
Songar skrivne av Ray Davies
Songar skrivne av Dave Davies
Pye Records-singlar
Waterloo Sunset

«Waterloo Sunset» er ein song av The Kinks frå 1967. Han vart gjeven ut som singel og på albumet deira Something Else by the Kinks. Songen vart skriven og produsert av frontmann og låtskrivar Ray Davies og er ein av dei mest kjende songen til bandet.

Teksten omhandlar ein einsam mann som sit på sørsida av Themsen og ser på (eller førestiller seg) eit romantisk møte mellom to personar ved Waterloo stasjon som så kryssar Waterloo-brua. I sjølvbiografien sin frå 1996, X-Ray, skriv Davie at songen var inspirert av ei hending då han vart innlagd på sjukehus som gut, og i eit intervju i 2008 sa han at det var ein fantasi om syster hans som møter kjærasten sin.

Terry og Julie, som er personane nemnde i teksten, er ofte tenkt å vere Terence Stamp og Julie Christie, to filmstjerner på denne tida. Davies avkrefta derimot dette i 2004 og sa at Terry og Julie var vanlege folk og at han ikkje kunne skrive for stjerner.

Innspelinga er den første der kona til Davies, Rasa, syng korvokal.

Singelen nådde andreplassen på den britiske singellista i midten av 1967, bak «All You Need Is Love» av the Beatles. I Noreg nådde songen 7. plass. Davies ser på songen som ein profesjonell milepåle, der han klarte å blande sin eigen personlege forteljarstil med det som skulle til for at songen skulle verte ein stor hit. Innspelinga var den første som vart produsert av Davies aleine, utan produsent Shel Talmy, som hadde produsert det meste Kinks hadde spelt inn fram til då.

I 2004 vart songen kåra til «den beste songen om London» av FM-radioen i London. Songen ligg på 42. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene. Både Paul Weller og Damon Albarn har nemnd songen som deira absolutte favorittsong gjennom tidene. Pete Townshend frå The Who har kalla songen «guddommeleg» og «eit meisterverk».

Andre utgåver 
 David Bowie spelte inn songen under innspelinga av Reality i 2003. Songen vart seinare gjeven ut som eit bonusspor. Bowie og Davies spelte songen i lag på Tibet House Benefit-konserten i Carnegie Hall i New York City i 2003.
 Damon Albarn (frå Blur) og Ray Davies spelte songen i lag på eit TV-program på Channel 4 i 1995. 
 Def Leppard spelte songen på albumet Best of Def Leppard i 2004, og seinare på albumet Yeah! i 2006.
 Songen vart spelt fleire gonger på konsertar av Elliott Smith.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Waterloo Sunset» frå , den 1. mai 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

The Kinks-songar
Singlar frå 1967
Songar frå 1967
 042
 014
Nummer-ein-singlar i Nederland
Songar om London
Songar skrivne av Ray Davies
Songar produserte av Shel Talmy
Songar produserte av Ray Davies
Pye Records-singlar
Reprise Records-singlar
Singlar frå 1997
Cathy Dennis-songar
David Bowie-songar
Def Leppard-songar
Langevåg-Buavåg

Langevåg-Buavåg er eit ferjesamband på riksveg 541 i Hordaland. Strekninga vert betjent av Fjord1 med ferja  MF «Bømlafjord». Overfarten frå Langevåg til Buavåg tar om lag 20 minutt med ein avgang i timen.

Riksveg 541 Tide
Ferjesamband i Vestland
Riksveg 541
Turia

Sjå òg Turia i Covasna.

Turia (latinsk Turium, gresk Thyrion eller Thèrios, Θηριος) er ei elv i Spania som spring ut i provinsen Teruel. Ho renn gjennom provinsen Valencia og munnar ut i Middelhavet nær byen Valencia. Det første strekket av elva vert kalla Guadalaviar.

Etter ein katastrofal flaum i 1957 som gjekk hardt utover byen Valencia, vart elva delt i to vest i byen. Vatnet er ført inn i eitt nytt elvefar utanfor byen før ho renn ut i Middelhavet. Det gamle elvefaret ligg i dag tørt gjennom byen og er omgjort til ein park der syklistar og fotgjengarar kan kome seg gjennom det meste av byen utan å nytte vegar. Parken, som heiter Turiahagen (Jardí del Túria/Jardín del Turia) har mange små tjern, stiar, fontener, blomar, fotballbanar, kafear, kunstverk, klatreveggar, ein løpebane, ein zen-hage og meir. Mange bruer fører trafikken over parken. 

Aust i parken ligg Gulliverparken (Parc Gulliver/Parque Gulliver), ein leikeplass for barn med ein stor glasfibermodell av Lemuel Gulliver knytt til bakken med tau. Modellen er konstruert slik at det er mogeleg å klatre i taua. I tillegg dannar kleda til Gulliver skiler og stigar som ein kan leike i. I aust finn ein òg Valencia musikkpalass (el Palau de la Música Valenciana).

Bakgrunnsstoff 
 Culturia - Offisiell side
 Video av flytur over Turia 
 Informasjon om Turia med kart

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Turia River» frå , den 2. mai 2009. 
 

Elvar i Spania
Det Norske Akademi for Språk og Litteratur

Det Norske Akademi for Språk og Litteratur (stava slik sidan 2013) vert ofte berre kalla Det Norske Akademi og er eit privat norsk akademi, organisert som allmennyttig organisasjon. Akademiet vart skipa 7. mai 1953 etter initiativ frå mellom andre Arnulf Øverland, Sigurd Hoel, A.H. Winsnes, C. J. Hambro, Cora Sandel og Francis Bull, for å «skape en stabiliserende faktor i sprogutviklingen og gjenreise respekten for skriftsproget» og «til vern om det norske riksmål og dets litteratur og til fremme av et fritt og allsidig åndsliv i Norge», med dei nasjonale akademia i mellom andre Frankrike (Académie française) medlemmane vert valde på livstid etter akademiske eller kulturelle merittar.

I 2016 var medlemmane: Nils August Andresen, John Ole Askedal, Bodil Aurstad, Kjetil Bang-Hansen, Trond Berg Eriksen, Liv Bliksrud, Tor Bomann-Larsen, Sjur Brækhus, Fredrik Bull-Hansen, Bentein Baardson, Lars Saabye Christensen, Arnold Eidslott, Thor Falkanger, Ivo de Figueiredo, Lise Fjeldstad, Dagfinn Føllesdal, Cathrine Grøndahl, Karin Gundersen, Tor Guttu, Erik Fosnes Hansen, Håkon Harket, Per Egil Hegge, Nils Heyerdahl, Christian Janss Anine Kierulf, Knut Kleve, Egil Kraggerud, Sissel Lange-Nielsen,  Mari Lending, Tom Lotherington, Helge Nordahl, William Nygaard, Kjell Arild Pollestad, Arthur O. Sandved, Francis Sejersted, Hilde Sejersted, Ole Michael Selberg, Rune Slagstad, Arild Stubhaug, Henrik Syse, Jan Jakob Tønseth, Helene Uri, Trond Vernegg, Finn-Erik Vinje, Egil A. Wyller, Peter Normann Waage, Vigdis Ystad, Knut Ødegård. 

Jørn Lund (Danmark) er korresponderande medlem.

Presidiet består av: Nils Heyerdahl (preses), Karin Gundersen, Helene Uri, Per Qvale og Erik Fosnes Hansen.

I 2004 markerte Akademiet 50-årsjubileet med utgjevinga av diktsamlinga 50 år – 50 dikt, og ved 60-årsjubileet kom Norsk grammatikk. Riksmål og moderat bokmål.

Det Norske Akademi var frå 1972 til 2005 representert med to representantar i Norsk språkråd.

Preses 
 1953–1959: Arnulf Øverland
 1959–1965: A. H. Winsnes
 1965–1967: Erik Krag
 1967–1982: Asbjørn Aarnes
 1982–1988: Øistein Parmann
 1988–1995: Helge Nordahl
 1995–2011: Lars Roar Langslet
 2011–2021: Nils Heyerdahl
 2021–2022: John Ole Askedal
 2022– : Carina Nilstun

Sjå òg 
 Det Norske Akademis Pris

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Norske språkorganisasjonar
Riksmål
Skipingar i 1953
The Village Green Preservation Society

«The Village Green Preservation Society» er ein song av det engelske rockebandet The Kinks. Songen er skriven av Ray Davies og er ein nostalgisk refleksjon på den kulturelle livsstilen på den engelske landsbygda og nemner fleire trekk ved dette, som Tudor-hus og fatøl. Samstundes er teksten negativ til moderne, industrielle rekk som kontorblokker og skyskraparar. 

Songen er opningsspor på The Kinks Are the Village Green Preservation Society, og set temaet for stort sett resten av albumet. I følgje AllMusic er det òg den mest kjende songen frå albumet.

Songen har vore ein del av konsertane til The Kinks. Songen inspirerte til slagordet til bandet, «God Save the Kinks».

Mottaking

«The Village Green Preservation Society» har generelt fått god omtale. Rolling Stone trekte fram vokalen i songen og skreiv at «melodien, rytmen er ein fryd på kvart vers». 

Songen var den andre singelen i Amerika frå The Kinks Are the Village Green Preservation Society (etter «Starstruck»), men gjekk ikkje inn på salslista.

Medverkande
 Ray Davies – solovokal, gitar, klaverinstrument
 Dave Davies – akustisk gitar, korvokal
 Pete Quaife – bassgitar, korvokal  
 Mick Avory – trommer

Andre versjonar
Songen er blitt spelt av visesongaren Kate Rusby og kom ut som bonusspor på albumet Awkward Annie i 2007. Versjonen vart spelt inn som kjenningsmelodi til den britiske situasjonskomedien Jam and Jerusalem.

Ray Davies sjølv spelte inn ein versjon med Crouch End Festival Chorus for albumet The Kinks Choral Collection i 2009.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Village Green Preservation Society» frå ,  den 8. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1969
The Kinks-songar
Pye Records-singlar
Reprise Records-singlar
Songar produserte av Ray Davies
Songar skrivne av Ray Davies
Folkrock-songar
Engelske patriotiske songar
Songar om nostalgi
Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)

Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) er eit konseptalbum av det engelske rockebandet The Kinks frå seint i 1969. Album kom ut etter ein tøff periode for bandet etter at det kritikarroste albumet The Kinks Are the Village Green Preservation Society frå året før og oppfølgjarsingelen «Plastic Man» selde dårleg, i tillegg til at bassisten Pete Quaife som var med å skipe bandet slutta. Låtskrivaren Ray Davies laga albumet som musikken til eit planlagt fjernsynsskodespel og hadde utarbeidd manuset til teateret i lag med Julian Mitchell. Mitchell har seinare forklart at dei hadde alt klart med skodespelarar og lokasjonar, men at produsenten av stykket møtte til produksjonsmøtet utan eit skikkeleg budsjett og stykket vart skrinlagt. 

Historia er basert på svogeren til Davies, Arthur, som flytta frå England til Australia med kona Rose. Rose var den eldre systera til Ray og Dave Davies som var emnet i songen «Rosie Won't You Please Come Home» frå albumet Face to Face. Hovudkarakteren Arthur er ein teppeleggjar og albumet skildrar familien hans i England i etterkrigstida, då moglegheitene var få. Songane skildrar det England som Arthur ein gong kjende, lovnaden om eit betre liv i Australia for ein av sønene hans, tomheita i det overflatiske, komfortable livet hans, det britiske folket under den andre verdskrigen og dødsfallet til broren i den første verdskrigen. Mange av songane, som «Victoria» og «Brainwashed», er eit musikalsk steg tilbake til rock and roll-røtene som The Kinks stort sett hadde unngått i perioden 1966-1968. 

Albumet vart kritikarrost då det kom ut, særleg i den amerikanske musikkpressa. Det vart samanlikna med den populære rockeoperaen Tommy av The Who og Hair: The American Tribal Love-Rock Musical, som kom tidlegare på året. Arthur selde moderat og den dårlege kommersielle trenden dei hadde hatt sidan 1968 såg ut til å vere snudd. Bandet la òg ut på turne att i USA seint i 1969, etter å ha vorte bannlyst frå å halde konsertar der dei siste fem åra.

Innhald

Medverkande
The Kinks
Mick Avory – trommer, perkusjon
John Dalton – bassgitar, korvokal
Dave Davies – sologitar, korvokal, solovokal på «Australia» og «Arthur», solovokal på sine eigne songar
Ray Davies – solo- og korvokal, rytmegitar, klaverinstrument (cembalo og piano), produsent
Pete Quaife – bassgitar, korvokal på bonusspora: «Plastic Man», «King Kong», «This Man He Weeps Tonight», «Lincoln County», «Hold My Hand» og «Creeping Jean»

Produksjon
Lew Warburton – blåse- og styrkearrangement
Andrew Hendriksen – lydteknikar
Brian Humphries – lydteknikar på «Drivin'»
Bob Lawrie – plateomslag
Austin Sneller – omtalt som «albumtestar»

Salslister

Album

Singlar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)» frå , den 2. mai 2009. 
  

The Kinks-album
Musikkalbum frå 1969
Konseptalbum
Rockeoperaer
Pye Records-album
Reprise Records-album
Album produserte av Ray Davies
Sawdust

Sawdust er det tredje albumet frå det amerikanske rockebandet The Killers. Plata inneheld hovudsakleg B-sider og coverversjonar.

Spor

The Killers-album
Musikkalbum frå 2007
Muswell Hillbillies

Muswell Hillbillies er eit album av det engelske rockebandet The Kinks, som kom ut i november 1971. Albumet er kalla opp etter Muswell Hill-området i London, der bandleiaren Ray Davies og gitarist Dave Davies vokste opp, og der bandet oppstod tidleg i 1960-åra. Ironisk nok vart biletet på framsida av plateomslaget teken i The Archway Tavern, ein pub meir enn 3 km frå Muswell Hill.

Albumet er ei variert samling av songar av Ray Davies med fokus på frustrasjon og stress i det moderne livet. Albumet varierer musikalsk frå rock («20th Century Man») og country («Muswell Hillbilly») til blues («Here Come the People in Grey») og teatralsk, varieté-inspirerte songar («Alcohol»).

Mange kritikarar reknar dette som det siste av dei store albuma til bandet i «gullalderen» deira frå 1966 til 1972. I 1984 kalla Rolling Stone dette albumet «kjenningsbodskapet» til lågskrivaren.

Muswell Hillbillies var det første albumet bandet gav ut på RCA Records, etter at dei hadde forlate det førre plateselskapet sitt Pye Records (Reprise Records i USA). Hillbillies vart ikkje ein kommersiell suksess (det gjekk ikkje inn på listene i Storbritannia og var berre ein moderat suksess i USA), og salstala var skuffande samanlikna med suksessen til Lola året før. Men det fekk god kritikk og vart kåra til årets album i 1972 av Stereo Review.

Etter det neste albumet til The Kinks, Everybody's in Show-Biz i 1972, tok Davies bandet inn ein fire år lang «teatralsk» periode (1973-1976) med fleire musikarar i bandet, tematiske konseptalbum og omfattande sceneshow.

Innhald

Medverkande
The Kinks
 Ray Davies - solovokal, akustisk gitar, resonatorgitar
 Dave Davies - sologitar, slidegitar, banjo, korvokal
 John Dalton - bassgitar, korvokal
 John Gosling - piano (akustisk og elektrisk), Hammondorgel, trekkspel
 Mick Avory - trommer, perkusjon
med:
 Mike Cotton - trompet
 John Beecham - trombone, tuba
 Alan Holmes - saksofon, klarinett
 Vicki Brown - korvokal på spor 4 og 9
 Ken Jones - munnspel på spor 7
 Mike Bobak; Richard Edwards - lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Muswell Hillbillies» frå ,  den 10. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Kinks-album
Musikkalbum frå 1971
RCA Records-album
Album produserte av Ray Davies
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Countryrockalbum
Engelske countryalbum
Konseptalbum
Preservation Act 1

Preservation: Act 1 er eit konseptalbum frå 1973 av engelske rockegruppa The Kinks. Det er det 11. studioalbumet deira.

Preservation fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut og selde dårleg. Det nådde 177. plassen på Billboard 200. Konsertutgvene fekk langt betre omtale. Somme av dei nyare meldingane av Preservation: Act 1 har vore langt meir sympatiske, slik som AllMusic og Stephen Thomas Erlewine, som meinte «Sweet Lady Genevieve» var ein «verkeleg kandidat til Davies sitt gløymde meisterverk».

I 1991 gav Rhino ut ei dobbel CD-utgåve som kombinerte Preservation: Act 1 og oppfølgjaren frå 1974, Preservation: Act 2, men utan bonusspor. Men «Money & Corruption/I Am Your Man» inneheld ein ekstra solo.

I 1998 vart Preservation: Act 1 gjeven ut på CD på Velvel med singelversjonane av «Preservation» og «One of the Survivors», som ikkje var på den originale vinylutgåva. Den sistnemnde nådde 108. plassen på Billboard Pop Singles.

Kulturelle referansar
Refrenget frå «Money and Corruption» vart ytta av hackergruppa Anonymous då dei gjekk til åtak på statlege nettsider under verdsmeisterskapen i fotball i 2014.

Innhald

Medverkande
The Kinks
Ray Davies - vokal, gitar, munnspel
Dave Davies - gitar, vokal
John Gosling - klaverinstrument
John Dalton - bass
Mick Avory - trommer
med:
Alan Holmes - brass
Laurie Brown - brass
John Beecham - brass
Krysia Kocjan, Lee Pavey, Lewis Rich, Pamela Travis, Sue Brown - korsong
Teknisk
Dave Davies, Roger Beale - lydteknikar
Pat Doyle - kunstnarisk leiar
Chris Hopper - fotografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Preservation: Act 1» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Kinks-album
Musikkalbum frå 1973
Musikkalbum frå 1974
Rockeoperaer
Konseptalbum
RCA Records-album
Album produserte av Ray Davies
Give the People What They Want

Give the People What They Want er det 18. studioalbumet til det engelske rockebandet The Kinks. Det kom ut i august 1981 i USA, men ikkje før januar 1982 i Europa. Dette kom av at Ray Davies ønskte å lage ein lengre video for albumet, men fekk til slutt ikkje råd til å fullføre prosjektet. Planar om å mikse albumet på nytt for den europeiske marknaden vart heller ikkje noko av. Albumet var meint å vere ei melding om media. 

Etter suksessen med Low Budget gav The Kinks ut ei anna samling av harde, drivande rockesongar, med andre ord gjorde dei akkurat som tittelen på albumet sa, «gje folket det dei vil ha». 

Singelen «Destroyer» er ei omarbeiding av «All Day and All of the Night».

Innhald

Medverkande
The Kinks
Ray Davies - gitar, klaverinstrument, vokal
Dave Davies - gitar, vokal
Jim Rodford - bass
Mick Avory - trommer
Ian Gibbons - klaverinstrument
med:
Chrissie Hynde - vokal på «Predictable», «Add It Up», «Art Lover» og «A Little Bit of Abuse» (ikkje oppført)
Teknisk
Ben Fenner - lydteknikar
Robert Ellis - fotografi

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Give the People What They Want (The Kinks album)» frå ,  den 27. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1981
The Kinks-album
Arista Records-album
Album produserte av Ray Davies
Torstein Grythe

Torstein Grythe () var ein norsk musikar og dirigent. Han er best kjend for å ha oppretta gutekoret Sølvguttene, som han òg dirigerte fram til 2004.

Biografi 

Torstein Grythe var fødd i Oslo, då kalla Kristiania, i 1918. Som niåring byrja han å læra å spela fiolin på Musikkonservatoriet i Oslo. I 1928 vart han medlem i Olavsguttene, ein gutekor som nettopp hadde vorte oppretta. I 1930 byrja han i Oslo Domkor, der han etter kvart vart visedirigent.

I 1937 vart Grythe med i Leif Rustad sitt orkester i NRK, der han spelte bratsj. Oppmoda av Rustad stifta han eit nytt gutekor, Sølvguttene, i 1940, då Noreg var under tyske okkupasjon. I 1951 fekk han stilling som dirigent for NRKs guttekor, som i 1967 vart slått saman med Sølvguttene. Grythe valde ut eit repertoar for koret som omfatta gamal og samtidig kyrkjemusikk, folkesongar, madrigalar og vanleg kormusikk. Han hadde eiga opplæring for unge koraspirantar. Han dreiv òg med fleire fellesaktivitar for kormedlemar, mellom anna ein sommarleir for gutane og båtturar med skøyta si. Arbeidet hans fekk Sølvguttene opp på eit internasjonalt nivå, med konsertar i fleire land rundt Europa og vidare. Han fortsette å driva koret heilt fram til 2004 då, 86 år gamal, han overlet koret til den nye dirigenten Fredrik Ottestad. Ifølgje Guiness rekordbok hadde han i 2004 den lengste karrieren som dirigent i heile verda. 

I tillegg til Sølvguttene dirigerte Grythe også Mannskoret i BUL (1952), jentekoret Rødhettene (1953–63), Fosskoret (1956–72) og Den Norske Studentersangforening (1973–76). Han har også hatt stilling som musikklærer ved Foss gymnas frå 1955 til 1972 og som lektor i musikk ved Oslo lærerhøgskole frå 1972 til 1987. I 2009 gav han ut ei bok under tittelen Sølvguttene - De første årene som var skriven saman med Morten Wessel Krogstad.

Han døydde 1. mai 2009 i Oslo, 90 år gamal.

Utmerkingar 
Grythe fekk fleire prisar og utmerkingar for arbeidet han hadde gjort med Sølvguttene:

 Kongens fortjenstmedalje i gull 
 St.Hallvard-medaljen, 
 Heidersprisen under Spellemannprisen 1990
 Gammleng-prisen 1996 i klassen veteran 
 Riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden

Kjelder 
 Erik Østby, «Torstein Grythe», Norsk biografisk leksikon.
 «Torstein Grythe er død », Vårt Land 1. mai 2009.
 Sølvguttene, «Sølvguttenes historie ».

Bakgrunnsstoff 

Norske dirigentar
Musikarar frå Oslo
Kongens fortenestmedalje i gull
St. Olavs Orden
Vinnarar av Spellemannprisen
St. Hallvard-medaljen
Stinky Fingers

Stinky Fingers er namnet på ein delt 10" vinyl-EP frå den norske musikkgruppa Turboneger og Flying Crap.

Spor

Turboneger

Flying Crap

Turboneger-album