kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Benediktinarordenen

Benediktinarordenen er ein katolsk klosterorden som reknar den heilage Benedikt frå Nursia (som skal ha levd frå 480 til 547) som sin grunnleggar. Sjølv om den heilage Benedikt frå Nursia nok aldri skipa ein munkeorden, skal det ha vore han som skreiv Benedikts regel, sjølve grunnlaget for læra og praksisen til benediktinarordenen. Benediktinarmunkane vart også kalla svartmunkar på grunn av den svarte munkehabitten.

Benedikts regel 
Benedikts regel, som er skriven på latin, byr munkane og nonnene å leve i teneste til Gud og nesten sin. Dei skal vere kyske og lyde leiaren sin. Dei kan ikkje eige noko, men skal ha nok mat, søvn og drikke, også vin der det er tilgjengeleg.

Historie 
Benedikts regel skal fyrst ha vore innført ved den heilage Benedikt sitt eige kloster, Monte Cassino. Derifrå skal regelen ha spreidd seg til andre kloster. Dei ulike benediktinarklostera var i stor grad sjølvstyrte eininger. På 800-talet var benediktinerordenen den vanlegaste klosterordenen i Vest-Europa. Etter reformasjonen og den franske revolusjonen var benediktinarordenen nesten heilt borte. I dag er ordenen igjen på frammarsj over store delar av verda.

Norske bendiktinarkloster 
Kjende norske benediktinarkloster i mellomalderen var mellom andre Selje kloster på øya Selja ved Stad og Munkeliv kloster på Nordnes i Bergen.

Bakgrunnsstoff 
 Introduksjon til benediktinarordenen av abbed Jerome Theisen (eng) 
 Om den heilage Benedikt av Nursia på www.catholic.org (eng)
 Tabell over norske kloster i mellomalderen, www.fagsider.no

Klosterordenar
Mellomalderen
Den katolske kyrkja
Oskarshamn

Oskarshamn er ein svensk by og centralort i Oskarshamn kommun i Kalmar län i landskapet Småland ved Kalmarsund, kring 65 km nord for Kalmar. I 2020 hadde byen  innbyggjarar.

Byen har skipsverft, mekanisk og kjemisk industri og produksjon av transportmiddel og -utstyr (Scania). Byen har ei god hamn med ferjesamband til Visby på Gotland og om sommaren til Byxelkrok på Öland. Her er òg sjøfartsmuseum, teater og anna. Kring 20 km nord for byen, ved halvøya Simpevarp, ligg det første kjernekraftverket i Sverige, Oskarshamnsverket, som har vore i drift frå 1971. 

Oskarshamn, som tidlegare heitte Döderhultvik, fekk bystatus i 1856 og er oppkalla etter kong Oscar I. Den kjende treskjeraren Döderhultaren budde og arbeidde  her. Verkstaden hans er framleis å finne i byen og det er ope for omvisning. Ca. 200 av figurane han skar er i eit eige museum. Når figurane hans kjem for sal på den opne marknaden, noko som sjeldan skjer, oppnår dei særs høge priser.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Oskarshamn kommun

Oskarshamns kommun
Tettstader i Kalmar län
Byar i Sverige
Borgholm

Borgholm er ein svensk by på Öland og centralort i Borgholms kommun i Kalmar län i landskapet Öland. I 2020 hadde byen  innbyggjarar.  Byen blei grunnlagt i 1816. Her ligg mellom anna Borgholms slott som brann ned i 1806 og ikkje er gjenoppbygd.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Borgholm kommun

Borgholms kommun
tettstader i Kalmar län
Byar i Sverige
Öland
Gary Moore

Robert William Gary Moore () var ein blues-gitarist og songar frå Belfast i Nord-Irland.

Karriere 

Moore fekk sin fyrste gitar som åtteåring. Sjølv om han var venstrehendt, lærte han å spela på den «normale» måten med høgrehanda mest i bruk. I 1969 flytte han sørover til Dublin og vart med i bandet Skid Row der. Det var her samarbeidet hans med Phil Lynott tok til. Skid Row gav mellom anna ut albuma Skid i 1970, og 34 Hours i 1971.

I 1973 gav Moore ut sitt fyrste soloalbum, Grinding Stone, med hjelp frå Lynott. Om lag på same tida overtok han som gitarist etter Eric Bell i bandet Thin Lizzy, som var stifta av Phil Lynott. Han var med i Thin Lizzy gjennom heile syttitalet før han valde å fylgja solokarrieren sin. Han gav ut ei heil rekkje med soloalbum frå 1973 til 2008, og er i dag mellom anna kjend for hitsa Parisienne Walkways, Still Got the Blues og Over the Hills and Far Away.

I løpet av karrieren sin har han samarbeidd med svært mange artistar, til dømes B.B. King, George Harrison, The Beach Boys, Ozzy Osbourne, og komponisten Andrew Lloyd Webber. Han har også delteke på Notodden Bluesfestival, der han også etter planen skulle ha spelt sommaren 2011.

Moore vart funnen død på eit hotellrom i Estepona i Spania i februar 2011. Han døydde truleg medan han sov.

Diskografi 

Studioalbum
    
 Grinding Stone (1973)
 Back on the Streets (1979)
 G-Force (1980)
 Gary Moore (1982)
 Corridors of Power (1982)
 Victims of the Future (1984)
 Dirty Fingers (1984)
 Run for Cover (1985)
 Wild Frontier (1987)
 After the War (1989)
 Still Got the Blues (1990)
 After Hours (1992)
 Blues for Greeny (1995)
 Dark Days in Paradise (1997)
 A Different Beat (1999)
 Back to the Blues (2001)
 Power of the Blues (2004)
 Old New Ballads Blues (2006)
 Close As You Get (2007)
 Bad for You Baby (2008)

Live-album

 Live at the Marquee (1983)
 We Want Moore! (1984)
 Rockin' Every Night - Live in Japan (1986)
 We Want Moore Jagger - Live at the British National Music Day, 28 June, 1992 - Hammersmith Odeon, London, UK
 Blues Alive (1993)
 Live At Monsters Of Rock (2003)
 Live At Montreux DVD [The Definitive Montreux Collection] (2007)

Sjå òg kategorien Gary Moore-songar.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia og Bokmålswikipedia om Gary Moore, henta inn 7. februar 2011.

Referansar 

Musikarar frå Belfast
Nordirske gitaristar
Nordirske bluesgitaristar
Colosseum II-medlemmar
Pearl

Pearl er det fjerde og siste albumet til Janis Joplin. Det kom ut 11. januar 1971, tre månader etter at ho døydde av ein heroinoverdose. Det var det første albumet hennar med Full Tilt Boogie Band.

Historie
Albumet har ein langt meir polert stil enn albuma ho spelte inn med Big Brother and the Holding Company og Kozmic Blues Band på grunn av produsenten Paul A. Rothchild og det nye bandet som akkompagnerte ho. Rothchild vart mest kjend som produsenten til The Doors, og arbeidde godt med Joplin. I lag klarte dei å lage eit album som synte det uvanleg store songtalentet hennar. Full Tilt Boogie var musikarane som hadde spelt med ho på den kjende Festival Express sommaren 1970, og mange songane på albumet vart introduserte på scenen i Canada.

Pearl inneheld hittar som «Me and Bobby McGee» skriven av Kris Kristofferson og Fred Foster og «Move Over», som ho skreiv sjølv. Joplin syng på alle songane bortsett frå «Buried Alive in the Blues», som vart teken med som ein instrumental fordi Joplin døydde dagen før ho skulle legge vokal på songen. Innspelinga, som starta tidleg i september, enda brått då Joplin døydde den 4. oktober 1970. Det ikoniske plateomslaget syner Joplin som lener seg tilbake i den victorianske stolen hennar med ein drink i handa.

I 2003 vart albumet rangert på 122. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
Janis Joplin - vokal
Clark Pierson - trommer, korvokal
Bobbye Hall - conga, perkusjon
Phil Badella - korvokal
Brad Campbell - bass
Ken Pearson - orgel
Bobby Womack - akustisk gitar
Richard Bell - piano
Sandra Crouch - tamburin
John Till - gitar

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pearl (album)» frå ,  den 7. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Paul A. Rothchild
Janis Joplin-album
Columbia Records-album
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
 125
 259
Bygland kyrkje

Bygland kyrkje er ei krosskyrkje frå 1838 som står i Bygland kyrkjebygd i Bygland kommune.

Byggverket er i tre og kyrkja har 250 plassar. Ho vart vigsla 18. november 1838 av prost Ole Berg frå Evje. Altertavla er laga av Lars Olav Stedjan frå Bjelland. Alterbileta er måla av Lars Osa. I 1925 fekk kyrkja orgel, som var det gamle frå Tolga kyrkje.

Kjelder 
Denne artikkelen byggjer på «Bygland kyrkje» frå , den 8. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Om Bygland kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 
 Setesdalswiki om kyrkja 
 

Kyrkjer i Bygland
Kyrkjer i Otredal prosti
Norske kyrkjer frå 1838
Kulturminne i Bygland
Bygningar teikna av Hans Linstow
Krosskyrkjer i Noreg
Årdal kyrkje i Bygland

Årdal kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1828 i Bygland kommune i Agder fylke. Kyrkja står mellom riksveg 9 og Byglandsfjorden i tettstaden Grendi. Ho er knytt til Den norske kyrkja i Otredal prosti.

Byggverket er i tre og har 200 plassar. Kyrkja vart oppført etter same planteikningar som Hornnes kyrkje. Preikestolen er plassert over altaret (preikestolsaltar) i tråd med rasjonalismens ideal der kyrkjerommet skulle vere ein foredragssal med preikestolen i sentrum.

Rundt kyrkja er det ein liten kyrkjegard som har blitt utvida til austsida av riksveg 9. På kyrkjegarden er det eit monument over eidsvollsmannen Even Torkildsson Lande. Der er òg eit monument over folkeminnegranskaren Johannes Skar. På 1200-tallet vart det sett opp ein runestein med tekst som er tyda til «Gud signe ondo», dette er eldste spor av kyrkjeleg aktivitet på staden.

Tidlegare kyrkjer 
I mellomalderen sto det truleg ei stavkyrkje på staden, og denne var truleg oppført før år 1300. Kyrkja i Årdal er nemnt første gong i 1327. Det vart reist ny kyrkje i 1604, og allereie i 1662 var det trong om omfattande reparasjonar. Kyrkja vart seld til bøndene i 1723. I 1812 vart den av biskopen skildra som i god stand. Det var truleg sterk folkevekst som gjorde at kyrkjelyden ville ha ny kyrkje: I 1625 var det berre åtte bønder og seks husmenn i soknet, i 1812 hadde dette auka til 39 gardar med i alt 267 personar.

Litteratur

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Setesdalswiki om kyrkja 
 Lokalhistoriewiki om kyrkja
 
 


Kyrkjer i Bygland
Kyrkjer i Otredal prosti
Norske kyrkjer frå 1828
Kulturminne i Bygland
Åttekanta kyrkjer i Noreg
MS «Fjordtroll»

MS «Fjordtroll» er ein snøggbåt som er ått og drifta av reiarlaget Fjord1 Fylkesbaatane og som trafikkerer strekningane Bergen–Selje og Bergen–Sogndal.

Kjelder
Denne artikkelen byggjer på Skip-siden.com,  den 8. februar 2011.  

Fjord1-eigde fartøy
Båtar frå Aust-Agder
«Queen Mary 2»

«Queen Mary 2» er eit cruiseskip som er ått og drifta av reiarlaget Cunard og som trafikkerer verda rundt. Det vart bygd av Chantiers de l'Atlantique i Saint-Nazaire i Frankrike i 2003.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på Skip-siden.com , den 9. februar 2011. 

Passasjerdamparar
Cunard Line-skip
Skip frå 2003
Oppkallingar etter Mary av Teck
Triumfbogen i Paris

Triumfbogen (eigentleg Arc de triomphe de l'Étoile) er eit monument i empirestil på Place Charles-de-Gaulle i Paris, ved den vestlege enden av paradegata Champs-Élysées. Plassen er sirkulær og heitte tidlegare «Place de l'Étoile» (Stjerneplassen), då dei store avenyane i Paris strålar ut frå plassen som ljosstrålane frå ei stjerne.

Bygginga av Triumfbogen tok til i 1806 etter ordre frå keisar Napoléon Bonaparte for å heidre keiseran sjølv og den franske hæren etter «Bataille d’Austerlitz», slaget ved Austerlitz, tirsdag 2. desember 1805. (Austerlitz heiter no Slavkov u Brna og ligg i Tsjekkia). Arkitekt for monumentet var den franske Jean-François-Thérèse Chalgrin (1739-1811). Monumentet vart ikkje ferdig før under Louis-Philippe i 1836.

Høgda på byggverket er 50 meter, langsidene er 45 meter og tverrsidene er 22 meter. Den store bogen er 29,19 meter høg og 14,62 meter brei, medan den vesle bogen er 18,68 meter høg og 8,44 meter brei. Bogen har innvendig inngravert namna på franske generalar og stader der det har stått store og ærerike slag. Dekoren utvendig er dominert av relieffet La Marseillaise av François Rude.

Under Triumfbogen ligg grava til den ukjente soldaten, ein soldat frå fyrste verdskrigen som vart jordfesta her i 1920 som representant for alle som fall for Frankrike i denne krigen, slik det går fram av inskripsjonen på grava. På grava brenn det alltid ein eld.

Dei viktigaste relieffa

Bakgrunnsstoff

Byggverk i Paris
Byggverk ferdigstilt på 1800-talet
Monument og minnesmerke i Frankrike
Skipingar i 1836
Empirestil
Skulpturar i Frankrike
Jefferson Airplane Takes Off

Jefferson Airplane Takes Off er debutalbumet til det amerikanske rockebandet Jefferson Airplane, utgjeve på RCA Victor i august 1966. Bandet hadde ei noko anna besetning enn den seinare «klassiske» besetninga, og musikken er meir prega av folkrock enn den hardare psykedeliske stilen som bandet seinare vart kjende for. Signe Toly Anderson var den kvinnelege vokalisten, medan Skip Spence spelte trommer. Begge forlet gruppa kort tid etter at albumet kom ut og vart erstatta av høvesvis Grace Slick og Spencer Dryden.

Innspeling

Sjefane i RCA meinte at noko av teksten var for seksuelt ladd. Bandet måtte endra teksten i «Let Me In» frå «I gotta get in, you know where» til «You shut your door, now it ain't fair», og  «Don't tell me you want money» til «Don't tell me it's so funny». På «Run Around» måtte dei endra slutten av linja «Blinded by colors come flashing from flowers that sway as you lay under me» til «...that sway as you stay here by me». Med «Runnin' 'Round This World» insisterte sjefane at «trips» i linja «The nights I've spent with you have been fantastic trips» refererte til å ta LSD, sjølv om bandet insisterte på at det var vanleg slang. Sjølv om dei erstatta ordet med ein gitararpeggio, var ikkje RCA nøgd med dei seksulle konnotasjonane og nekta å ta med songen på albumet. Innspelinga kom ikkje ut før etter åtte år.

Utgjeving og mottaking

Albumet fekk lite merksemd i pressa då det kom, sidan vanlege aviser vanlegvis ikkje dekte rockeutgjevingar, og rockepressa enno var i startfasen. Crawdaddy! omtalte albumet på framsida av utgåva som kom i januar 1967, med ei tre sider lang melding i magasinet av redaktøren Tim Jurgens. Han meinte albumet hadde «manglar» men likevel var «det viktigaste albumet i amerikansk rock» i 1966.

Innhald

Fotnotar

Medverkande
Marty Balin – vokal, rytmegitar
Signe Toly Anderson – vokal, perkusjon
Jorma Kaukonen – sologitar
Paul Kantner – rytmegitar, vokal
Jack Casady – bass
Skip Spence – trommer
Spencer Dryden – trommer på «Go to Her», og dei alternative versjonane av «And I Like It» og «Chauffeur Blues».

Produksjon
Tommy Oliver – produsent
Matthew Katz – manager, produsent
Dave Hassinger – lydteknikar

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jefferson Airplane Takes Off» frå ,  den 9. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Debutalbum frå 1966
Jefferson Airplane-album
RCA Victor-album
Album produserte av Matthew Katz
Musikaren Frode Jacobsen

Frode Jacobsen () er en norsk bassist, låtskrivar og produsent frå Stokmarknes.

Madrugada 

Jacobsen var ein av dei som var med på oppstarten av bandet Øx på byrjinga av 90-talet. Seinare skifta bandet både namn og medlemer og blei til Madrugada. Saman med Sivert Høyem var han ein av de to gjenverande medlemene då gruppa vart oppløyst i 2008 etter at gitarist Robert Burås døydde. Til saman spelte Jacobsen bassgitar for Madrugada i om lag 16 år. I denne perioden gav Madrugada ut 5 studioplater, fleire EP-ar og singlar og vann 5 spellemannprisar m.m.

Jacobsen har skrive fleire av songane til Madrugada, m.a. suksessduetten «Lift me» med Ane Brun , som vart kåra til årets hit under Spellemannprisen 2005.

Andre prosjekt 

Utanom Madrugada har han produsert fleire album, som Savoy  (2004) med musikkgruppa Savoy, Win Love Win (2007) med Charlotte & the Co-Stars, Higher Class of Lush (2007) med Howl og Juliet's Wishes (2008) med Ingrid Olava.

I 2009 gjekk Jacobsen inn i eit nytt band som heiter Kitchie Kitchie Ki-Me-O. Namnet har dei teke frå ein song av Robert Burås sitt bandprosjekt, My Midnight Creeps. Dei andre bandmedlemene er Alex Kloster-Jensen, Dag Stiberg, Anders Møller og Behzad Farazollahi.  Dei spelte m.a. på Øyafestivalen i 2009 og på Andersbakkenfestivalen og By:larm i 2010.  Bandet består av erfarne musikarar frå My Midnight Creeps, og Ricochets. Difor knyter det seg store forhåpningar til dei i tida framover, sjølv om dei per februar 2011 enno ikkje har gjeve ut noko.

Referansar  

Norske bassistar
Norske låtskrivarar
Folk frå Hadsel
Norske plateprodusentar
Crown of Creation

Crown of Creation er det fjerde albumet til rockebandet Jefferson Airplane frå San Francisco, utgjeve i september 1968 på RCA Victor. Bandet fortsette her på utviklinga si innan psykedelisk musikk som på det førre albumet, After Bathing at Baxter's.

Sjølv om det ikkje var like populært som Surrealistic Pillow (1967) salsmessig sett, vart albumet ein stor suksess samanlikna med føregangaren, og nådde sjetteplassen på Billboard Pop Charts og selde til gullplate i USA. Dei to singlane frå albumet («Greasy Heart», utjeve i april 1968 etterfølgd av tittelsporet i november) vart mindre hittar på Hot 100-lista.

David Crosby-songen «Triad» er den einaste songen som ikkje er skriven av Jefferson Airplane. Han vart tidlegare forkasta av bandet til Crosby, The Byrds, sidan han vart rekna for å vere for vågal, då han handlar om ein seksuell trekant.

Innhald

Medverkande
Marty Balin – vokal, rytmegitar
Grace Slick – vokal, piano, orgel
Paul Kantner – rytmegitar, vokal
Jorma Kaukonen – sologitar, elektrisk kylling, vokal
Spencer Dryden – trommer, piano, orgel, stålkuler, vokal
Jack Casady – Yggdrasil bass
∞ – Perkusjon

Andre medverkande
Gary Blackman – støysolo
Charles Cockey – gitar, vokal
David Crosby – gitar
Tim Davis – congatrommer
Bill Goodwin – talking drum
Dan Woody – bongotrommer
Gene Twombly – lydeffektar

Teknisk 
Al Schmitt – produsent
Richie Schmitt – lydteknikar
Pat Ieraci – 8-spor
Hiro – fotografi
USAF – bombefoto, stundom omtalt som Hiroshimabombinga, men er i røynda frå ei prøvebombing
J. Van Hamersveld – albumdesign, kunstnarisk leiar
Bill Laudner – turnémanager
Chick Casady – utstyrsmanager
Bill Thompson – manager

Salslister 
Album

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Crown of Creation» frå ,  den 10. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Jefferson Airplane-album
Musikkalbum frå 1968
RCA Victor-album
Album produserte av Al Schmitt
Plateomslag av John Van Hamersveld
Acidrock-album
Bless Its Pointed Little Head

Bless Its Pointed Little Head er eit konsertalbum av Jefferson Airplane spelt inn på både Fillmore East og West hausten 1968 og gjeven ut i 1969. Fem songar på albumet hadde ikkje kome ut på nokre av dei tidlegare studioplatene til bandet. Songane som fanst på tidlegare album er her omgjort til langt tyngre versjonar. Høgdepunkt på albumet er mellom anna vandrebassen til Jack Casady som dominerer heile settet og bluessongen «Rock Me Baby» som er ein forsmak på det seinare bandet til Casady og Kaukonen, Hot Tuna.

Av særleg interesse er grupperinga på Donovan-songen «Fat Angel», som syner kor allsidige bandet var. Marty Balin spelar bass, Casady er rytmegitarist, medan Kaukonen og Kantner spelar sologitar. Albumet vert avslutta med den elleve minuttar lange improviserte «Bear Melt».

Fred Neil-songen «The Other Side of this Life» var ein favoritt for bandet, og dei hadde spelt songen på mange konsertar alt.

Innhald

Medverkande
Marty Balin – vokal, bass på «Fat Angel»
Jack Casady – bass, rytmegitar på «Fat Angel»
Spencer Dryden – trommer, perkusjon
Paul Kantner – vokal, rytmegitar
Jorma Kaukonen – sologitar, vokal
Grace Slick – vokal

Teknisk
Al Schmitt – produsent
Rich Schmitt – lydteknikar
Pat Ieraci – beret
Jim Smircich – fotografi
Bill Thompson – plakat
Gary Blackman – kunstnarisk leiar

Salslister
Album

Singel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bless Its Pointed Little Head» frå ,  den 10. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 

Konsertalbum frå 1969
Album produserte av Al Schmitt
Jefferson Airplane-album
Konsertalbum frå The Fillmore
Konsertalbum frå Fillmore East
RCA Victor-album
Acidrock-album
Alex Kloster-Jensen

Alexander Kloster-Jensen () er ein norsk gitarist, låtskrivar og plateprodusent frå Fredrikstad. Han har erfaring frå fleire ulike band.

Karriere 

Han var med på oppstarten av bandet Ricochets i 1998, og spelte gitar der. Han har også produsert tre av albuma til bandet. Frå 2001 til 2004 spelte han for det svensk-norske bandet Hello Goodbye. I 2003 gjekk han saman med Robert Burås frå Madrugada og starta bandet My Midnight Creeps. Bandet fekk gode kritikkar og gav ut to cd-ar (produsert av Kloster-Jensen), men vart oppløyst då Burås døydde i juli 2007.

Kloster-Jensen har også spelt gitar på to av cd-ane til Madrugada, The Deep End frå 2005 og Madrugada frå 2008. Då Madrugada la ut på avslutningsturné hausten 2008, var Kloster-Jensen igjen med som gitarist i staden for Burås. 

Kloster-Jensen og bassisten frå Madrugada, Frode Jacobsen har arbeidt mykje saman. I 2009 produserte dei to saman eit album for Ingrid Olava, og same året starta dei bandet Kitchie-Kitchie-Ki-Me-O saman med Bezhad Farrazollahi og Dag Stiberg (begge frå My Midnight Creeps) og Anders Møller. Debutalbumet til Kitchie Kitchie Ki Me O blei gitt ut på EMI i juni 2011 til gode kritikkar. Bandet avslutta ØYA 2011 og spelte på Roskilde-festivalen same året. I 2016 gav gruppa ut albumet Land or Water på det londonbaserte selskapet House of Mythologhy.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alex Kloster-Jensen» frå ,  den 11. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 

 Fredrikstad Blad, 26.07.08: Spesielt å stå på Roberts plass.
 Aftenposten, 22.04.08: Det føles veldig riktig.

Norske gitaristar
Norske plateprodusentar
Folk frå Fredrikstad
Julius Hammer

Julius Christopher Hammer () var ein norsk prest og stortingsmann frå Bergen. Han var gift med ei dotter av Jacob Neumann.

Hammer var son av Christopher Johannes Hammer (1759-1823), generalvegmeister i Søndre Bergenhus amt. Sjølv vart han student frå Bergens skole i 1815, og cand. theol. i 1824. Året etter vart han utnemnd til sokneprest i Kinn, frå 1830 hadde han same embete i Strandebarm. Den lange perioden 1834 til 1866 var han sokneprest i Haus.

Hammer var 3. representant frå Søndre Bergenhus amt på Stortinget i 1842, medlem av justiskomiteen. Til dei neste fire stortinga var han vekselvis 2. og 3. varamann.

Han døydde 1877 i fødebyen Bergen.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1842-1844
Folk frå Bergen
Kloakk i zoologi

Kloakk sikter innan anatomi til ein felles opning for alle fordøyingsprodukt og forplantningsprodukt. Kloakkopning finst mellom anna hjå fuglar, amfibiar, haiar, lungefisk og nokre få pattedyr, som kloakkdyra. Pattedyr med morkake har derimot ikkje kloakk. 

Dei fleste virvellause dyr har også ein felles opning for fordøyingsprodukt og forplantningsprodukt, men vanlegvis vert ikkje denne omtala som kloakk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kloakk (zoologi)» frå , den 12. februar 2011. 

Dyreanatomi