kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Holmengrå fyrstasjon

Holmengrå fyrstasjon (lokalt berre kalla Grånen) er eit kystfyr som ligg på den vesle øya Holmengrå, 7-8 km nordvest for Fedje i Nordhordland, ytst i Fedjefjorden og Fensfjorden, ved innløpet til Mongstad. 

Fyret vart oppretta i 1892 og er eit av dei mest vêrutsette fyra langs kysten. Landgang er derfor berre mogeleg i fint vêr. I dag vert det drive utleige av fyrbustaden, men ein kan risikere å verte sitjande vêrfast om vêret skulle verte verre.

Historie 

Då fyrkommisjonen av 1828 vurderte nytt innseglingsfyr til Bergen kom dei først med framlegg om å byggje det på Holmengrå. Etter ei synfaring i 1851 valde dei i staden Hellisøy fyr og fyret her stod ferdig i 1855. I 1876 vart det sett opp ein varde på holmen. Holmengrå fyr stod ferdig i august 1892. På grunn av dei særs vanskelege landingstilhøva var det store problem å få frakta i land materiale til bygginga, og dette kunne berre gjerast i godt vêr. Bygginga vart derfor kraftig fordyra som følgje av dette. Fyrlyset stod opphavleg i taket på fyrvaktarbustaden. 

Huset var opphavleg plassert slik at sjøen vaska heilt opp til huset i tung sjø. Det vart bygt ein høg støypekant for hindre dette, men då dette ikkje hjelpte vart heile huset flytta til den høgaste staden på holmen. Det vert sagt at røynde folk på Fedje hadde åtvara fyrvesenet om denne faren, men at dei ikkje hadde teke omsyn til dette.

I 1940 og 1941 vart fyret utsett for eld frå allierte fly og fekk ein del skadar. 

Fyret vart radiofyr i 1947 og i 1948 vart det gjort framlegg å avbemmane fyret, sidan fyrvaktaren og kona hans kunne vere vêrfaste i lange periodar om vinteren, utan høve til å kome seg i land. Fyret fekk tåkelur, ein diafon, i 1954 og vart elektrifisert i 1955. Det vart då bygt eit maskinhus med dieselaggregat og eit 16 meter høgt mursteinstårn, og fyrlykta vart flytta frå fyrvaktarbustaden til dette tårnet. Samstundes vart fyret fråflytta og bustaden ominnreidd med hyblar for vaktmannskapet. Då oljeraffineriet på Mongstad kom i drift vart det ein sterk auke i skipstrafikken rundt fyret, og i 1975 vart det derfor montert racon. Fyret vart automatisert og fråflytta i 1986.

Skipsforlis ved fyret 
 
Det har vore ei rekkje skipsforlis ved Holmengrå fyr i nyare tid:

 20. september 1982: Lasteskipet «Hico» frå Stavanger sprang lekk og sokk ved Holmengrå fyr. Ingen omkom. 

 9. januar 1983: Kornskipet «Bebko» havarerte nord for Holmengrå fyr. Dei sju sjøfolka vart berga i full storm. 

 4. februar 1989: Fraktebåten «Coast Trader» gjekk ned ved Holmengrå. Mannskapet på fire vart redda i siste liten. 

 25. september 1989: Smågasstankaren «Melrose» havarerte i storm sørvest for Holmengrå fyr. Alle vart berga.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder

Referansar 



Fyr i Vestland
Byggverk i Fedje
Samferdsle i Fedje
Øyar i Fedje
Geita fyrstasjon

Geita fyrstasjon er eit fyr som ligg på øya Geita i Buefjorden i Askvoll kommune i Vestland. 

Fyrbygningen er i tre og har eit lyktehus med ein høg, spiss kuppel i det søraustlege hjørnet. Sjølve linsa står på eit smijernsfundament. Geita har vanskelege landingsforhold og eit naust som ligg nokre hundre meter frå resten av stasjonen, som òg har maskinhus og uthus, bustad og fjøs. 

I dag driv Nordisk Kunstnersenter Dalsåsen med utleige av fyret for overnatting. 

Den spesielle plasseringa på toppen av øya og det særeigne lyktehus gjer fyrstasjonen ein særeigen karakter og fyrstasjonen er verna etter lov om kulturminne.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder 
 
 

Fyr i Vestland
Byggverk i Askvoll
Samferdsle i Askvoll
Kulturminne i Askvoll
Freda bygg i Vestland
øyar i Askvoll
Skipingar i 1897
1897 i Noreg
Ytterøyane fyrstasjon

Ytterøyane fyrstasjon er eit kystfyr som ligg på ei øy i øygruppa Ytterøyane, nordvest i Kinn kommune i Vestland.

Fyrstasjonen har eit 20 meter høgt støypejernstårn som står på ein høg, åttekanta betongsokkel. Med sokkelen er tårnet 31 meter høgt. Det opphavlege 1. ordens linseapparatet er bygd om, men framleis i drift. Tett ved fyret står maskinhus, bustad og uthus. Ved vegen ned til naust og landing ligg tuftene etter ei smie. Området har rik flora og fugleliv og er verna som naturreservat etter lov om naturvern. 

Sjølve fyrstasjonen er freda etter lov om kulturminne.

Klima 
Meteorologisk institutt har hatt ein vêrstasjon på Ytterøyane fyr sidan september 1984. Stasjonen ligg 26 meter over havet og har synopnummer 01304.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fyr i Kinn
Freda bygg i Vestland
Vêrstasjonar i Noreg
Skipingar i 1881
Kulturminne i Kinn
Øyar i Kinn
Stabben fyrstasjon

Stabben fyrstasjon er eit leifyr som ligg på holmen Stabben ved innseglinga til Florø i Kinn kommune i Vestland.

Fyret vart sett i drift i 1867. Fyrbygningen er lafta og står på ein høg gråsteinsmur og har eit lågt taktårn. Tårnet vart bygd høgare i 1905 og det vart då sett inn eit 4. ordens linseapparat som framleis er i bruk. Fyrstasjonen består av sjølve fyrbygningen, eit naust og ein landing som ligg tett samla på den vesle holmen. I 1975 vart fyret automatisert og avbemanna. 

Stabben fyrstasjon er eit av dei mest særprega fyrstasjonen i landet og bygningane dekkjer nesten heile holmen. På grunn av dette er fyrstasjonen freda etter lov om kulturminne.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder 
 
 

Fyr i Kinn
Freda bygg i Vestland
Kulturminne i Kinn
Skipingar i 1867
1867 i Noreg
Øyar i Kinn
Eight Days a Week

«Eight Days a Week» er ein song skrive av John Lennon og Paul McCartney, og spelt inn av The Beatles for albumet deira Beatles for Sale frå 1964.

Songen vart planlagt gjeve ut på singel, men til slutt vart han berre gjeve ut i USA den 15. februar 1965 der han gjekk til førsteplass. B-sida var «I Don't Want to Spoil the Party». Singelen vart gjeve ut i USA etter at radiokanalr spelte songen frå importerte eksemplar av Beatles for Sale, som ikkje vart gjeve ut i USA. Songen var heller ikkje på den amerikanske versjonen av Beatles for Sale kalla Beatles '65. Seinare vart han gjeve ut på det amerikanske albumet Beatles VI.

Paul McCartney har fortalt to historier om korleis tittelen på songen kom til. Den eine var at det var ein sjåfør som sa at han hadde jobba «eight days a week» då han køyrte McCartney til studio ein gong. Den andre forklaringa var at Ringo Starr ein gon sa dette feil.

Eight Days a Week var ein av dei første songane der bandet verkeleg eksperimenterte i studio. I løpet av to innspelingar på totalt nesten sju timar den 6. oktober brukte dei berre tid på denne songen. Dei første seks forsøka var med heilt forskjellige byrjingar og den noverande byrjinga var frå ei anna innspeling enn resten av songen. Den endelege versjonen inneheld òg ein annan raritet, han vert tona inn i motsetnad til mange popsongar som vert tona ut på slutten.

Medverkande
John Lennon – double-tracked solovokal, acoustic rytmegitar, klapping
Paul McCartney – harmonivokal, bassgitar, klapping
George Harrison – korvokal, sologitars, klapping
Ringo Starr – trommer, klapping
Personell per Ian MacDonald

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Andre versjonar 
Songern har vorte spelt av 
 Alma Cogan i 1965 
 The Supremes i 1965
 Procol Harum i 1975
 Billy Preston i 1976
 The Runaways i 1978
 Joan Jett i 1982
 Lorrie Morgan i 1987
 The Libertines i 2003
 The Punkles 
 B.E. Taylor i 2006

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Eight Days a Week» frå , den 9. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Alan W. Pollack sin omtale av songen

Songar frå 1964
Singlar frå 1965
The Beatles-songar
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar på toppen av Billboard-lista
Capitol Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av George Martin
Procol Harum-songar
The Dandy Warhols-songar
Billy Preston-songar
Nummer-ein-singlar i Belgia (Flandern)
Nummer-ein-singlar i Nederland
The Supremes-songar
Joan Jett-songar
The Libertines-songar
Aleksej Prokurorov

Aleksej Aleksejevitsj Prokurorov () var ein russisk langrennsløpar frå landsbyen Misjino i Vladimir oblast. Han vann mellom anna OL-gull på 30 km klassisk i 1988, gull på 30 km fri under VM i 1997 og femmila i Holmenkollen i 1993 framfor Gudmund Skjeldal. I 1998 vart han tildelt Holmenkollmedaljen saman med Fred Børre Lundberg, Harri Kirvesniemi og Larisa Lazutina. Han la opp etter 2001/2002-sesongen.

Prokurorov døydde 10. oktober 2008 då han vart påkøyrd av ein bil nær jernbanestasjonen i Vladimir i Russland.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
 

Sovjetiske langrennsløparar
Russiske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Deltakarar for SUS under vinter-OL 1992
Langrennsløparar under vinter-OL 1992
Russiske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
Russiske deltakarar under vinter-OL 1998
Langrennsløparar under vinter-OL 1998
Russiske deltakarar under vinter-OL 2002
Langrennsløparar under vinter-OL 2002
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2001
Trenarar
Døde i trafikkulukker
Hestskjæret fyrstasjon

Hestskjæret fyrstasjon er eit fyr som ligg på Hestskjer på nordsida av Averøy på Nordmøre. 

Fyrtårnet er om lag 20 meter høgt og lyshøgda er 24,5 moh. Hestskjæret fyr har Racon med ei utstrekking på 1,13 nautiske mil og morseteiknet «K».

Historie 

Hestskjæret fyr vart første gong tent 1. november 1879. Ein storm i 1883 påførte fyret så store skader at det tok 3 veker før det var i drift att. Søndag 13. februar 1944 vart hurtigruteskipet DS «Irma» og lasteskipet «Henry» senka av norske torpedobåtar utanfor Hestskjæret fyr. I 1960 vart fyret elektrifisert, og i 1986 vart det automatisert og avbemanna.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Hestskjær fyr» frå , den 11. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Kulturnett Møre og Romsdal - Hestskjær fyr Vitja 11. oktober 2008

Andre kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Fyr i Møre og Romsdal
Samferdsle i Averøy
Kulturminne i Averøy‎
Byggverk i Averøy
Skoltesamisk fonologi

Skoltesamisk fonologi, eller skoltesamisk lydlære, er grammatikken til språklydane i skoltesamisk.

Vokalar 

Skoltesamisk har eit rikt vokalsystem, med 10 vokalar fordelt over 4 ulike opningsgradar. Alle vokalane kan i tillegg vere korte eller lange. 

Vokalane kan danne 12 ulike diftongar. Alle diftongane er fallande. Dei har enten i, u eller e som initial vokal. Åtte av diftongane dannar to parallelle system, der dei høge vokalane i og u har dei fremre og midtre halvtronge og halvopne vokalane e, ɛ, ɘ, ɐ som andre komponent.

Vokalane kan også vere korte eller lange, sjølv om det ikkje kjem fram av skriftspråket.

Konsonantar 

Konsonantane i skoltesamisk går fram av denne tabellen. Skriftspråket sin versjon av lydane står i parantes.

¹Ustemde klusilar og affrikatar blir uttala aspirert etter vokalar og sonorante konsonantar.
²Stemde klusilar og affrikatar blir uttalt svakt stemd.
³Lyden / x / har også allofonen [ h ] initialt.

Konsonantane kan vere både korte og lange (geminatar) ordmedialt og -finalt, begge er vanlege. Konsonantlengd er det mogleg å skilje også i konsonantrekkjer, ikkje berre mellom vokalar: kuõskkâd ’røre’ : kuõskâm ’eg rører’.

Suprasegmental fonologi 

Ein suprasegmental fonologisk prosess er ein prosess som involverer meir enn eitt segment, dvs. meir enn ein lyd.

Skoltesamisk stavingsstruktur 

Den sentrale suprasegmentale prosessen i skoltesamisk er palatalisering. Stavingar kan vere palataliserte eller upalataliserte. Viss dei er palatalisert er dei markert med palataliseringsteiknet ´ mellom kjerne (vokal) og koda (utlyd) i stavinga.

Litteratur 
Feist, Tim: A grammar of Skolt Saami. Manchester, 2010.

Skoltesamisk språk
Fonologi etter språk
Samisk grammatikk
Drive My Car

«Drive My Car» er ein song skrive av Paul McCartney og John Lennon, gjeve ut av The Beatles på albumet Rubber Soul i 1965. Den livlege og muntre songen er opningssporet på dette albumet.

Tekst
Forteljaren i songen vert fortald av ei kvinne at ho kjem til å bli ei kjend filmstjerne og ho tilbyr han å verte sjåføren hennar, og legg til «and maybe I’ll love you.» Då han svarar med at «prospects are good», så svarar ho at «working for peanuts is all very fine/but I can show you a better time». Han godtar forslaget hennar, men ho innrømmer at ho ikkje har bil, men «found a driver and that’s a start».

I følgje McCartney var «Drive my car» ein gammal eufemisme i blues for sex.

Komposisjon
McCartney og Lennon skreiv songen heime hos Lennon etter at McCartney kom til Lennon med delar av melodien. Det opphavlege refrenget starta med «You can buy me diamond rings», ein setning som hadde vorte nytta i liknande form to gonger før i «Can’t Buy Me Love» og «I Feel Fine». Lennon likte ikkje teksten. Dei valde å skrive teksten på ny og etter ei lang stund kom dei fram til «drive my car»-temaet.

Innspeling
«Drive My Car» vart spelt inn ved Abbey Road Studios den 13. oktober 1965 i det som vart den første innspelingsdagen til the Beatles som strekte seg over midnatt. McCartney arbeida tett med George Harrison og la ned det grunnleggande rytmesporet og dei spelte dei same linjene på bass og gitar, etter forslag frå Harrison. Harrison hadde lytta til Otis Redding sin «Respect» på denne tida og som følgje av dette hadde meir «Drive My Car» botn enn tidlegare Beatles-songar med ein tung bass liknande Memphis-stilen.

McCartney spelte òg gitarsoloen, sjølv om Harrison komponerte riffet som underbygger versa.

Medverkande

Paul McCartney: solovokal, piano, sologitar og bass
John Lennon: solovokal og kubjølle.
George Harrison: rytmegitar og støttevokal
Ringo Starr: trommer og tamburin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Drive My Car» frå ,  den 12. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
Turner, Steve. A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles' Song, Harper, New York: 1994, ISBN 0-06-095065-X

Bakgrunnsstoff
The Beatles Bible: Drive My Car

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1965
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om bilar
The McCoys-songar
Humble Pie-songar
Bobby McFerrin-songar
The Real Group-songar
Paul McCartney-songar
Nowhere Man

«Nowhere Man» er ein song av The Beatles frå albumet Rubber Soul i 1965. Songen er tilskriven Lennon/McCartney men vart nesten utelukkande skrive av John Lennon. Han vart spelt inn 21.-22. oktober 1965. Han var ein av dei første Beatles-songane som ikkje handla om romantikk eller kjærleik og markerer ei meir filosofisk-retta låtskriving hos Lennon. Han varte gjeve ut på singel 15. februar og nådde førsteplassen i Canada og tredjeplassen på Billboard Hot 100 i USA.

Songen er nytta i animasjonsfilmen Yellow Submarine (1968) med The Beatles.

Medverkande
John Lennon – vokal, akustisk rytmegitar, sologitar (solo)
Paul McCartney – bassgitar, harmonivokal
George Harrison – sologitar, harmonivokal
Ringo Starr – trommer
Personell per Ian MacDonald

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:Nowhere Man (song)» frå , den 12. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 Turner, Steve. A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles' Song, Harper, New York: 1994, ISBN 0-06-095065-X

Bakgrunnsstoff 
 The Beatles Bible: Nowhere Man

Balladar frå 1960-åra
The Beatles-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1966
Parlophone-singlar
Rockeballadar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om einsemd
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Australia
Capitol Records-singlar
Carpenters-songar
Jeff Lynne-songar
Peter Frampton-songar
The Bee Gees-songar
Randy Travis-songar
Dokken-songar
Valderhaugen

Valderhaugen også kalla Kongshaugen ligg på Jangarden på Valderøya.
Kongshaugen er ei stor røys med tverrmål på heile 42 meter og er 3 meter høg.
Haugen er bygd av fjørestein på ei myr. I dag er det lite igjen av haugen.

Funn i Kongshaugen:
 Restane etter ein båt, kjend som Valderøybåten. 
 Bronsekjel og lokkjel
 Brende bein
 Gullring, 165 g.
 Delar av ein beinkam
 Terningsspel
 Bronsestang
 Firkanta spenne
 Bjørneklør
 Leirkarskår

Kjelder 
 Møre og Romsdal Kulturnett

Giske kommune
Arkeologiske stader i Noreg
Millennium Bridge i London

Millennium Bridge i London (iblant kalla Millennium Footbridge) er ei gangbru over Themsen i London mellom Bankside og City of London. Den sørlege enden av brua ligg nær Globe Theatre, Bankside Gallery og Tate Modern, medan nordenden ligg ved St. Pauls katedral.

Brua blei opna den 10. juni 2000 som Londons den første nye brua over Themsen sidan Tower Bridge i 1894. 
Brua er 325 meter lang og blei uforma av Ove Arup og Foster Associates etter eit konsept av Anthony Caro. Legatet Bridge House Estates og Millennium Commission finansierte bygginga, medan  London Borough of Southwark leia prosjektet.

Oppover Themsen er den neste brua Blackfriars Railway Bridge, mens den neste nedover er Southwark Bridge.

Kjelder 
[www.citybridgetrust.org.uk/NR/rdonlyres/8FAD45F2-70BC-429D-AB8C-9CCA85158173/0/BHEAnnualReportFINAL.pdf Bridge House Estates - the trustee’s annual report and financial statements for the year ended 31 march 2012] (PDF)
Millennium Bridge ved BBC.co.uk

 Denne artikkelen bygger på «London Millennium Bridge» frå ,  den 14. oktober 2008.

Bakgrunnsstoff 

 Presentasjon ved arup.com 
 Millennium Bridge, presentasjon ved galinsky.com
 Satellittkart som viser brua på Google Maps

Bruer i London
Themsen
City of London
Southwark
Kall

Ein kall, av norrønt karl, mann, er ein gift eller ein gammal mann. Av same opphavet har vi ordet kar. Mange skil mellom kall, gammal mann, og kar, vaksen mann eller moden gut. Slik har ordet «kall» fått ein negativ biklang, medan «kar» oftast er eit honnørord.

Ordet finst i mange indoeuopeiske språk med grunntydinga 'gammal eller moden mann'. Ei hokjønnsavleiing av ordet finn vi att i kjerring.

Kjelder 
 Falk og Torp 1903: Etymologisk ordbog over det norske og det danske sprog Faksimileutg. Bjørn Ringstrøms antikvariat 1992 ISBN 82-90520-16-6

Menn
Volosjka

Volosjka (russisk Волошка) er ei elv i Arkhangelsk oblast i Russland og ei av sideelvane til Onega frå høgre. Ho er 260 km lang og har eit nedslagfelt på 7100 km².

Elva har ei middelvassføring på 71,7 m³/s. Ho frys til i midten av november og er islagd til slutten av april.

I den øvre delen av elva ligg landsbyen Volosjka langs eit sidespor av jernbanelinja mellom Njandoma og Konosja.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Волошка (река)» frå , den 16. oktober 2008. 
 

Elvar i Russland
Elvar i Arkhangelsk oblast
Jegosjikha

Jegosjika (russisk Егошиха) er ei elv i Perm i Russland og ei av sideelvane til Kama frå venstre i nedslagsfeltet til Volga.

Trass i at ho berre er 9 km lang er ho historisk viktig. Ho renn hovudsakleg gjennom sjølve byen Perm og spring ut frå eit skogområde nær bydelane Lipovaja Gora og Vladimirskiij. Elva renn langs Jegosjikha-ravinen, som deler Perm i to på venstrebreidda av Kama. To demningar og ei bru kryssar elva. Langs Jegosjika ligg mange små hus, Den sørlege gravplassen og Jegosjika gravplass. Jegosjika renn ut i Kama nær elvehamna Perm I.

Historie 
Den første busetnaden ved Perm oppstod rundt Jegosjika og vart først skildra av Prokopij Jelizarov i 1647. Denne busetnaden vart seinare kalla landsbyen Jegosjika. I 1723 vart det oppdaga kopar her og Jegosjika koparfabrikk vart grunnlagd av Vasilij Tatisjtsjev ved breidda av elva. Han var leiar for Uralfabrikkane. Arbeidarne sine busetnader utvikla seg etter kvart til byen Perm.

Økologi 
Jegosjikha renn gjennom dei ytre delane av Perm, nær fleire industriområde og er forureina av industrielt avfall.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yegoshikha River» frå , den 17. oktober 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 С. А. Торопов. Пермь: путеводитель. — Пермь, Кн. изд-во, 1986.

Elvar i Russland
Elvar i Perm
Sideelvar til Kama
Juzjnaja Keltma

Juzjnaja Keltma eller Søndre Keltma (russisk Южная Кельтма) er ei elv i Perm kraj i Russland og ei av sideelvane til Kama frå venstre i nedslagsfeltet til Volga. Ho startar nord i Perm, nær grensa til Republikken Komi og har ei lengd på 172 km. Ho munnar ut i Kama om lag 1060 km frå munningen hennar. Elvemunningen er delt inn i fleire greiner. Juzjnaja Keltma dannar eit nedslagsfelt på 5270 km².

Dei største sideelvane hennar er Dzjuritsj, Olkhovka, Verkhnij Mal og Nizjnij Mal frå venstre, og Timsjer frå høgre.

Elva frys til tidleg i november og er islagsd til slutten av april. I den øvre delen er elva smal og svingete, medan den nedre delen er brei og roleg med sanddekte breidder.

I åra 1785-1822 vart Nordre Jekaterinskij-kanalen med ei leng dpå 20 km bygd mellom Søndre Keltma og Nordlege Keltma. Kanalen var i drift i 16 år før han vart nedlagd i 1836.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Южная Кельтма» frå , den 17. oktober 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvar i Russland
Elvar i Perm
Sideelvar til Kama
Finansavisen

Finansavisen er ei næringslivsavis som kjem ut i Oslo. Finansavisen blei etablert i 1992 av Trygve Hegnar, som også er ansvarleg redaktør og administrerande direktør.

Avisa blir gjeven ut av Hegnar Media.

Opplagstal

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Norske aviser etter namn
Aviser i Oslo
Norske riksdekkjande aviser
Skipingar i 1992
Eike

Eike er eit gammalt namn på ein liten klinkbygd robåt. Han har flat og bratt akterspegel. Uttrykket eike brukast i Vestfold, på Nordmøre, i Sør-Trøndelag og Telemark om ein liten pram eller liten robåt lik ein pram. Vidare vert brukt det om ein bestemd lokal båttype i Østfold, Solør, Råbyggelag, Mandal, Setesdal, Sunnhordland og fleire andre stadar som nemning på ein flatbotna båt.

Eike som båttype 
Det finst ei rekkje variantar av denne båttypen, som er fullstendig flatbotna. Han vert nytta til fiske og transport på småvatn, innsjøar og elver. Eiker vart ofte bygd av vrakbord og var difor ofte billege i innkjøp. Den vart difor ein båt for allmugen.

Eika har typisk kasseform, men det er variantar med underliggande senterbord og ein mindre spegel forut eller overliggande senterbord. Ein variant på Randsfjorden er noko ulik, med eit flatt kjølbord og rund fasong som likna mykje på dei rundbotna åfløyene i Valdres. Båtar med kasseliknande fasong vart kalla flatbotningar, medan dei runde vart kalla rundbotningar.

Den vanlege eika 
Eika liknar ein avskoren robåt, med flat og bratt akterspegel. Den finst både med rund og flat botn. Tollegangen kunne skiftast ut med åregaflar, og det var berre plass til ein roar. Eika eigna seg best i smult farvatn og var vanlegvis lettrodd.

Modellmessig var han nær opp til jolla som kunne seglast og var utstyrt med feste for ror, men eikekjølen var ikkje stor nok til å hindra sideavdrift. Begge desse typane kunne utstyrast med ein nedsenking i akterstamnen der ein kunne leggja ei åre og hamla seg fram. For segljoller i vindstille var dette beste måten å koma seg heim på utan hjelp.

Dory 
Ein «slektning» frå den andre sida av Atlanterhavet er dory. Haner flatbotna og sidene var bygd slik at den ikkje trong spant for å halda fasongen. Denne båttypen var mykje brukt i det rike torskefisket på fiskebankane rundt Newfoundland. 

Moderskipet var ein skarpseglende skonnert som hadde med seg ein stabel av doryar på dekk. Desse vart sloppe ut med ein fiskar i kvar, medan moderskipet låg i nokoleis same posisjon for å ta dei opp etter endt økt.

Sjå òg 
 Pram
 Øygardenbåten

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Eike» frå ,  den 20. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Espen Skjærbakken: Indre Østlandets trebåter 2005 ISBN 82-90660-24-3
 A.W. Brøgger og Haakon Shetelig: Vikingeskipene - Deres forgjengere og etterfølgere Oslo 1950
 Svein Molaug: Vår Gamle Kystkultur Bind 1 1985 ISBN 82-09-10214-1
 

Norske båttypar
Robåtar
Klinkbygde båtar