kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Audun Boysen

Audun Boysen () var ein norsk mellomdistanseløpar. Han vart fødd i Bjarkøy i Troms, men voks opp i Rissa i Sør-Trøndelag. Boysen tevla for idrettslaga Rissa Idrettslag, Sportsklubben Freidig, Idrettsforeningen Torodd og Idrettsklubben Tjalve. Sistnemnde klubb er frå Oslo.

Karriere 

Boysen fekk sitt gjennombrot på Bislett stadion i 1948, då han sprang 800-meter på 1.53.3 inkludert ein fyrsterunde på 53 sekund. To år etter hadde Tjalve internasjonalt jubileumsstemne på Bislett. Boysen deltok i 800-meteren, leidde mesteparten av løpet, men vart til slått av USA-amerikanaren Mal Whitfield. Boysen sin andreplass med 1.50.6 vart likevel ny noregsrekord.

I Gøteborg i august same året sprang Boysen 800 meter på 1.48.7, med fyrsterunde på 51.8. Dette vart endå ein ny noregsrekord for Boysen, ny nordisk rekord og det femte beste løpet i verda på 800 m.

Boysen deltok i EM i Brussel i 1950, der han enda på femteplass i 800-metersfinalen. Same året vann han likevel i både 400 og 800 meter i NM. Han deltok også i Sommar-OL 1952 i Helsingfors, men fekk ingen medaljar herifrå. Men i 1953 var Boysen i skotet att då han sette ny verdsrekord på 1000 meter på Bislett med 2.20.4. For denne prestasjonen vart Boysen tildelt Aftenpostens Gullmedalje i 1953. Dei to åra etterpå betra han sin eigen rekord to gonger, og Boysen sin rekord blei til slutt 2.19.5. Under EM 1954 enda Boysen på tredjeplass på 800 meter, og tok dermed sin fyrste internasjonale medalje.

Audun Boysen sette sin mest vidgjetne rekord i eit løp han ikkje vann. Dette hende på 800-meter på Bislett i 1955 då han kom på andreplass, bak Roger Moens frå Belgia. Moens sette ny verdskord med med 1.45.7, og Boysen sin andreplass på 1.45.9 slo hans eigen gamle noregsrekord. Boysen vann Sportsjournalistenes statuett for dette i 1955. Den nye noregsrekorden skulle bli ståande heilt fram til 1992, då han blei slått av Atle Douglas. 

I 1956 deltok Boysen i Sommar-OL 1956 i Melbourne, Australia. På 800 meter tok han bronsemedalje. Dette vart hans fyrste olympiske medalje, og Noreg sin fyrste olympiske løpsmedalje. Under EM i 1958 i Stockholm hamna Boysen på andreplass bak briten Mike Rawson. Då Rawson vart diskvalifisert etter løpet fordi han hadde sprunge innanfor lista fyrste sving, vart Boysen tildelt gullmedaljen i seremonien. Seinare protesterte Storbritannia mot avgjerda, og Rawson fekk sigeren likevel. 

Etter å ha delteke i Holmenkollstaffetten i 1959, la Boysen opp som friidrettsutøvar.

Prisar 

 1953: Aftenpostens gullmedalje
 1954: Kongepokalen i friidrett
 1955: Sportsjournalistenes statuett
 1990: Bislett-medaljen

Kjelder 
 NBL-artikkel om Boysen, skriven av Espen Andersen.

Norske mellomdistanseløparar
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Vinnarar av Bislett-medaljen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Norske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Folk frå Rissa
Folk frå Bjarkøy
Arne Larsen

Arne Larsen () var ein norsk langrennar og friidrettsmann kjend som  Koppang-Larsen. Han var busett på Hamar og jernbanemann av yrke.

Arne Larsen deltok saman med Ragnar Ringstad, Olav Økern og Lars Bergendahl på det norske stafettlaget på 4 x 10 km som tok sylv under VM i 1938 i Lahtis.

Individuelt vann Larsen NM-sylv på 5 000 m og 10 000 m løp i 1938 og 1939, og han tok NM-bronse i terrengløp i 1937 og 1938. Som friidrettsutøvar representerte Larsen idrettslaga Hamar IL i 1937 og Ottestad IL frå 1938. I 1939 blei han tildelt Egebergs Ærespris for innsatsen sin innan skisport og friidrett.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Arne Larsen (langrennsløper)» frå ,  den 9. desember 2011.  
 

 Referansar 

Vinnarar av Egebergs Ærespris
Norske langrennsløparar
Norske langdistanseløparar
Folk frå Hamar
Folk frå Stor-Elvdal
Arne Bakker

Arne «Bakker'n» Bakker () var ein norsk fotball- bandy- og ishockeyspelar frå Bærum.

Karriere 

I åtte år spelte Bakker forsvar for Asker Skiklubb i eliteserien, der han spelte i 99 kampar og skåra 10 mål. Han spelte også svært lenge for det norske herrelandslaget i fotball, med heile 54 kampar.

Som bandyspelar spelte Bakker først for Asker, og deretter for Stabæk Bandy, der han vann kongepokalen i 1952. Under vinter-OL 1952 i Oslo, der bandy var demonstrasjonsgrein, spelte Bakker på det norske OL-landslaget. Med tre deltakande lag kom Noreg her på andreplass, bakom Sverige og framom Finland. Bakker spelte i NM i bandy i 1952, 1953 og 1955. 

I ishockey spelte han også på norsk proffnivå, der han spelte for Stabæk og Jar. Etter at han gav seg som idrettsutøvar, vart han fotballtrenar; fyrst for Asker sitt A-lag, seinare for Stabæk Fotball.

I 1961 vart han tildelt Egebergs Ærespris. Han er så langt den einaste som har vunne prisen for både bandy og fotball.

Kjelder 
 Arne Bakker i Budstikkas store Asker- og Bærumleksikon

Denne artikkelen bygger på «Arne Bakker» frå ,  den 9. desember 2011.  

Folk frå Bærum
Norske landslagsspelarar i fotball
Norske ishockeyspelarar
Norske bandyspelarar
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Norske fotballtrenarar
Made in England av Elton John

Made in England er det 25. studioalbumet til den engelske musikaren Elton John. Det kom ut i 1995 og var produsert av Elton John og Greg Penny, det første sidan Leather Jackets utan Chris Thomas. Det var tileigna kjærasten og den framtidige partnaren til John, David Furnish. Det var òg til minne om Denis Gauthier og Peter Williams. Det var det siste albumet til John til no med den faste perkusjonisten hans Ray Cooper. Bob Birch vart på denne tida den faste bassisten til John.

Singelen «Believe» nådde 15. plass i Storbritannia og 13. plass i USA, og var den einaste store hitten frå albumet.

Innhald

Medverkande

Musikarar
Elton John – piano, klaverinstrument, harmonium, solo- og korvokal, strykearrangement (9)
Guy Babylon – klaverinstrument, programmering, korvokal (8), strykearrangement (9)
Bob Birch – bassgitar, korvokal (8)
Teddy Borowiecki – trekkspel (6)
Paul Brennan – Sekkepipe og fløyte (6)
Paul Buckmaster – orkesterarrangement og dirigent (spor: 1, 3, 4, 6)
Paul Carrack – Hammondorgel (9)
Ray Cooper – perkusjon
Dermont Crehan – fiolinsolo (6)
Davey Johnstone – gitar, mandolin, banjo, korvokal (8)
George Martin – stryke- og valthornarrangement (7), dirigent (7)
Charlie Morgan – trommer
Gavyn Wright – orkesterleiar (6), dirigent (9)
The London Session Orchestra – orkester (spor: 1, 3, 4, 6, 7, 9)

Produksjon
Elton John – produsent
Greg Penny – produsent, miksing
Jon Ingoldsby – lydteknikar, miksing
Andy Strange – assisterande lydteknikar
Chris Bellman – mastering
Adrian Collee – studiokoordinering
Steve Brown – albumkoordinering
 Pete Mills – trommer og gitarteknikar
Bill Harrison – perkusjonsteknikar
 Greg Gorman – fotografi
Wherefore Art? – design
John Reid – management

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Made in England (Elton John album)» frå ,  den 9. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1995
Elton John-album
Album produserte av Greg Penny
Album produserte av Elton John
Island Records-album
The Rocket Record Company-album
Nummer-ein-album i Sveits
Nummer-ein-album i Austerrike
Believe av Elton John

«Believe» er ein song av Elton John og den første singelen frå albumet Made in England som kom ut i februar 1995. Singelen gjekk til topps på singellista i Canada. I USA vart singelen den femtande førsteplassen hans på Adult Contemporary-lista og nådde 13. plass på Billboard Hot 100 I Europa vart songen ein hitt i Sveits, Storbritannia, Frankrike og Belgia, og vart òg ein moderat suksess i fleire andre land. Konsertopptaka på B-sida vart spelte inn i Greek Theatre i Los Angeles.

Musikkvideoen var filma i svartkvitt og regissert av Marcus Nispel.

Medverkande
 Elton John – vokal, piano, klaverinstrument
 Guy Babylon – klaverinstrument, programmering
 Bob Birch – bass
 Paul Buckmaster - orkesterarrangement, dirigent
 Ray Cooper – perkusjon
 Davey Johnstone – gitar
 Charlie Morgan – trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Believe (Elton John song)» frå ,  den 9. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Songar frå 1994
Singlar frå 1995
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Elton John-songar
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar med musikk av Elton John
Nummer-ein-singlar i Canada
Musikkvideoar regisserte av Marcus Nispel
Love Songs av Elton John

Love Songs er eit samlealbum av den britiske musikaren Elton John. Albumet kom ut i november 1995 på Rocket Records og Mercury Records. Albumet vart gjeven ut i Nord-Amerika av MCA Records nesten eitt år etter det kom ut i Europa, i september 1996. Det selde til gullplate i USA i desember same året og hadde i august 2000 seld til trippel platinaplate.

Albumet vart ein stor suksess då det kom ut og toppa albumlistene i tre land, selde til platinaplater i 10 land og multi-platina i seks.

Plata kom òg i lag med ei musikkvideosamling, som opphavleg vart gjeven ut på laserdisc, VHS og VCD.

Innhald 
Alle songar skrivne av Elton John og Bernie Taupin, bortsett frå der andre er nemnde.

Europeisk versjon 
 "Sacrifice"
 "Candle in the Wind"
 "I Guess That's Why They Call It the Blues"
 "Don't Let the Sun Go Down on Me" [live duett med George Michael]
 "Sorry Seems to Be the Hardest Word"
 "Blue Eyes" (John, Osborne)
 "Daniel"
 "Nikita"
 "Your Song"
 "The One"
 "Someone Saved My Life Tonight"
 "True Love" [duett med Kiki Dee] (Cole Porter)
 "Can You Feel the Love Tonight" (John, Rice)
 "Circle of Life" (John, Rice)
 "Blessed"
 "Please"
 "Song for Guy" (John)

Nordamerikansk versjon 
 "Can You Feel the Love Tonight" (John, Tim Rice) – 4:02
 "The One" – 5:55
 "Sacrifice" – 5:09
 "Daniel" – 3:55
 "Someone Saved My Life Tonight" – 6:47
 "Your Song" – 4:03
 "Don't Let the Sun Go Down on Me" [live duett med George Michael] – 5:50
 "Believe" – 4:44
 "Blue Eyes" (John, Gary Osborne) – 3:29
 "Sorry Seems to Be the Hardest Word" – 3:50
 "Blessed" – 5:03
 "Candle in the Wind" [live] – 4:02
 "You Can Make History (Young Again)" – 4:56
 "No Valentines" – 4:11
 "Circle of Life" (John, Rice) – 4:50

Musikkvideosamling 
 "Sacrifice"
 "Candle in the Wind"
 "I Guess That's Why They Call It the Blues"
 "Don't Let the Sun Go Down on Me" [live med George Michael]
 "Sorry Seems to Be the Hardest Word"
 "Blue Eyes"
 "Daniel"
 "Nikita"
 "Your Song"
 "The One"
 "Someone Saved My Life Tonight" (berre Laserdisc og VHS)
 "True Love" (berre Laserdisc og VHS)
 "Can You Feel the Love Tonight"
 "Circle of Life"
 "Blessed"
 "Please" (berre Laserdisc og VHS)
 "Song for Guy"
 "Believe"

Charts

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love Songs (Elton John album)» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Tekstane til Love Songs på BernieTaupin.com

Samlealbum frå 1995
Album produserte av Gus Dudgeon
Album produserte av Chris Thomas
Elton John-album
Stuttvenger

Stuttvenger, Pnoepyga, er ei biologisk slekt av fem artar sporvefuglar endemisk for sørlege og søraustlege Asia. Slekta har lenge vore plassert i timalfamilien Timaliidae. Ein DNA-studie i 2009 av fuglar frå familiane Timaliidae og Sylviidae fann inga støtte for plasseringa av Pnoepyga-slekta i nokon familie, og forfattarar gav derfor framlegg om å oppføre slekta i ein ny monogenerisk familie, Pnoepygidae. Familien har fått det norske namnet stuttvengfamilien, bokmål stuttvingefamilien.

Denne litle slekta har ei vid utbreiing i høgtliggjande delar av Sør- og Søraust-Asia. Skjelstuttveng er funnen i fjellområda i Nord-India austover til sørlege Kina og det nordlege Vietnam. Taiwanstuttveng er endemisk for Taiwan, og tilsvarande har nepalstuttveng ei utbreiing avgrensa til hovudsakleg Nepal og litt inn i India. Den mest utbreidde arten er dvergstuttveng, som lever frå Kina og India sørover gjennom Søraust-Asia ut mot Den malaysiske halvøya og Indonesia så langt som til Flores og Timor.

Artslista 
Pnoepyga i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

 Skjelstuttveng, Pnoepyga albiventer, Scaly-breasted Cupwing, Hodgson, 1837, (LC)
 Sichuanstuttveng, Pnoepyga mutica, Chinese CupwingThayer & Bangs, 1912
 Taiwanstuttveng, Pnoepyga formosana, Taiwan Cupwing, Ingram, 1909, (LC)
 Nepalstuttveng, Pnoepyga immaculata, Immaculate Cupwing, Martens & Eck, 1991, (LC)
 Dvergstuttveng, Pnoepyga pusilla, Pygmy Cupwing, Hodgson, 1845, (LC)

Kjelder 
 Første versjon av denne artikkelen byggjer på «Pnoepyga» frå , den 10. desember 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
Sporvefuglar
Fugleslekter
The Big Picture

The Big Picture er det 26. studioalbumet til den britiske musikaren Elton John. Albumet kom ut i 1997 og inneheld fire singlar: «Live Like Horses» (ein duett med Luciano Pavarotti), «Something About the Way You Look Tonight» (gjeven ut seinare som ei dobbel A-side med «Candle in the Wind 1997»), «Recover Your Soul» og «If the River Can Bend». Albumet heller tungt mot orkester med strykearrangement skriven av Anne Dudley og klaverspelaren Guy Babylon. I 2006 fortalte John at Bernie Taupin, den gode venen og tekstforfattaren hans, at Taupin reknar dette albumet som det dårlegaste dei skreiv i lag, medan John sjølv meiner dette er Leather Jackets frå 1986.

Albumet var tileigna venen til Elton John, den populære motedesignaren Gianni Versace, som vart myrda nokre månader før albumet kom ut. Dette var det siste albumet hans som vart produsert av Chris Thomas, som hadde arbeidd med John nesten kontinuerleg sidan The Fox i 1981.

Innhald

Medverkande
Elton John – piano, orgel, vokal
Guy Babylon – klaverinstrument
Bob Birch – bassgitar
Paul Carrack – orgel på «Something About the Way You Look Tonight»
Davey Johnstone – gitar
John Jorgenson – gitar
Charlie Morgan – trommer, perkusjon
Matthew Vaughan – klaverinstrument og perkusjon på «I Can't Steer My Heart Clear of You»
Paul Clarvis – tabla på «Recover Your Soul»
Carol Kenyon – korvokal på «Long Way from Happiness», «Something About the Way You Look Tonight» og «Recover Your Soul»
Jackie Rowe – korvokal på «Something About the Way You Look Tonight» og «Recover Your Soul»
Angel Voices Choir – kor på «Live Like Horses»
East London Gospel Choir – kor på «If the River Can Bend»

Produksjon
Produsert av Chris Thomas
Orkesterarrangement av Guy Babylon og Anne Dudley
Innspelt i The Townhouse, London, UK; Air Lyndhurst, London, UK
Lydteknikar - Pete Lewis
Assisterande lydteknikarar – Andy Green og Jay Reynolds
Management – John Reid
Måleri og fotografi – Julian Schnabel 
Portrett – Mario Testino

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Big Picture (Elton John album)» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Elton John-album
Musikkalbum frå 1997
Album produserte av Chris Thomas
The Rocket Record Company-album
Nummer-ein-album i Sveits
Nummer-ein-album i Danmark
Nummer-ein-album i Italia
Songs from the West Coast

Songs from the West Coast er det 27. studioalbumet av den britiske songaren Elton John og kom ut 1. oktober 2001. Mange kritikarar meinte at John med dette albumet gjekk attende til dei pianobaserte røtene sine. Han samarbeidde igjen med ein av dei faste tekstforfattarane sine, Bernie Taupin. Trommeslagar Nigel Olsson var òg attende i bandet. Ingen av singlane frå albumet gjekk inn på Billboard Hot 100 i USA, som gjorde at 2001 vart det første året for John på 31 år utan ein song på Billboard Hot 100 (30 med minst ein song inne på Topp 40). George Strait tangerte denne rekorden på countrylista i 2011.

Stevie Wonder, som tidlegare hadde arbeidd med Elton John på songane «I Guess That's Why They Call It the Blues» og «That's What Friends Are For», spelte munnspel og clavinet på «Dark Diamond».Patrick Leonard produserte albumet og spelte òg klaverinstrument på fleire songar. Rufus Wainwright syng korvokal på songen «American Triangle», som handlar om Matthew Shepard, ein homofil student som vart brutalt drepen i 1998.

Songs from the West Coast fekk god kritikk av kritikarane. Stephen Thomas Erlewine i Allmusic meinte at John hadde laga eit album som høyrdest ut som dei klassiske albuma hans frå byrjinga av 1970-åra.

Innhald

Medverkande 
Rusty Anderson: Gitarar, elektrisk gitar, bozouki
Gary Barlow: Korvokal
Jay Bellerose: Perkusjon
Paul Buckmaster: Horn- og strykearrangement, dirigent
Paul Bushnell: Bass, korvokal
Matt Chamberlain: Trommer, perkusjon
David Channing: Akustisk gitar, dobro
Bruce Gaitsch: Akustisk gitar
Elton John: Piano, harmonium, vokal
Davey Johnstone: Akustisk og elektrisk gitarar, mandolin, korvokal
Kudisan Kai: Korvokal
Patrick Leonard: Hammond B-3 orgel, mellotron, klaverinstrument
Nigel Olsson: Trommer, korvokal
Billy Preston: Elektrisk orgel og Hammond B-3 orgel
Tata Vega: Korvokal
Rufus Wainwright: Harmonivokal
Stevie Wonder: Clavinet, munnspel

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Songs from the West Coast» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Elton John-album
Musikkalbum frå 2001
Album produserte av Patrick Leonard
The Rocket Record Company-album
Rock and Roll av Gary Glitter

«Rock and Roll», òg kjend som «The Hey Song», er ein song av den britiske glamrockartisten Gary Glitter som kom ut i 1972 som singel og på albumet Glitter. Han vart skriven av Glitter og Mike Leander og er delt i to delar: Part 1 er ein vokal versjon som omhandlar historia til rock and roll, medan Part 2 hovudsakleg er ein instrumental. Begge delane vart populære i Storbritannia og songen gjekk til andreplassen på den britiske singellista. På konsertane sine brukte Glitter å slå dei to delane saman. 

I USA var det den instrumentale delen (Part 2) som vart mest populær og nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100.  Part 2 av songen er ofte nytta på forskjellige sportshendingar i Canada og USA, særleg når heimelager scorar (eller vinn). 

Kallenamnet «The Hey Song» kjem av det einaste ordet i Part 2 er «hey». 

I 2005-2006 vart Glitter dømd for utukt mot mindreårige jenter i Vietnam. NFL bad då laga om å stoppe å spele songen, sjølv om Glitter alt hadde vorte dømd og fengsla for eige av barnepornografi i Storbritannia i 1997. NFL har gjeve løyve til ein coverversjon av songen av Tube Tops 2000 som no vert nytta i staden.

Populærkultur
Part 2 av songen er nytta i mange filmar, som 

 The Sandlot (1993)
 Reality Bites (1994)
 D2: The Mighty Ducks (1994)
 Happy Gilmore (1996)
 Eddie (1996)
 The Full Monty (1997)
 Small Soldiers (1998)
 Any Given Sunday (1999)
 The Beautiful Game (1999)
 Bedazzled (2000)
 The Replacements (2000)
 Sugar & Spice (2001)
 Moonlight Mile (2002)
 Like Mike (2002)
 Meet the Fockers (2004)
 The Longest Yard (2005)
 Ice Princess (2005)
 Semi-Pro (2008)
 Four Christmases (2008)
 South Park episode «Elementary School Musical» (2008)
 "Causa y Efecto" (2009)

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er D.I., Phish, The Human League, DNA (med Rick Derringer og Carmine Appice) og Doctorin' the Tardis (i røynda The KLF). 

The Black Keys bygde songen «Howlin' For You» kring den særeigne trommerytmen i «Rock and Roll». Songen har òg eit liknande gitarriff som Gary Glitter-songen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rock and Roll (Gary Glitter song)» frå ,  den 11. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Gary Glitter-songar
Debutsinglar frå 1972
Glamrock-songar
Rockeinstrumentalar
Irene Larsen

Irene Karin Kristin Larsen () er ein norsk lyrikar med sjøsamisk bakgrunn. Ho debuterte som forfattar i 2005 med diktsamlinga Anemonepust.

Larsen er busett i Ersfjordbotn i Tromsø kommune og har arbeidd som lærar. Ho er ein av arrangørane av litteraturfestivalen Ordkalotten i Tromsø.
I 2019 vart ho den første styreleiaren for Foreninga samiske forfattere.

For debutboka vart ho i 2006 tildelt Blixprisen. Ho mottok Havmannprisen 2021 for boka Der det bor skierri.

Bøker 
 2005 – Anemonepust, Nordnorsk forlag (dikt, nynorsk)
 2008 – Framtida er ein stad til høgre for tavlekanten, Aschehoug (dikt, nynorsk)
 2013 – Sortsolsafari, Margbok forlag (dikt, bokmål)
 2020 – Der det gror skierri, Orkana (roman, nynorsk)
 2022 – Nesten en hest : og noen altfor store krangler, CalliidLagadus (barnebok, bokmål)
 2022 – Measta heasta : ja muhtin menddo stuorra riidaleamit (nordsamisk utgåve)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Irene Larsen på nettstaden til Aschehoug
 Utgjevingar av Irene Larsen i BIBSYS Ask

Norske lyrikarar
Samiske forfattarar
Folk frå Skjervøy
Forfattarar frå Troms
Norske skjønnlitterære debutantar i 2005
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Nynorsk i Nord-Noreg
Tove Myhre

Tove Myhre () er ein norsk forfattar og journalist. Ho debuterte med diktsamlinga Strupesong i 2004 som ho fekk Blixprisen for (2005).
I 2008 gav ho ut romanen Tivolireise. Myhre nyttar nynorsk i sitt skjønnlitterære forfattarskap.

Myhre er frå Tromsdalen i Tromsø og arbeider som kulturjournalist i avisa Nordlys.

Bøker 
 2004 – Strupesong – diktsamling
 2008 – Tivolireise – roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Intervju i Nordlys: «Myhres mørke tivoli», 27. august 2008
 Utgjevingar av Tove Myhre i BIBSYS Ask

Folk frå Tromsø
Forfattarar frå Troms
Norske lyrikarar
Norske romanforfattarar
Norske journalistar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2004
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Nynorsk i Nord-Noreg
Alejandro Fuentes

Alejandro Javiero Fuentes (), kjend som Alejandro Fuentes, er ein norsk-chilensk musikar og låtskrivar frå Kristiansand. Han deltok i TV 2 sin talentkonkurranse Idol i 2005, der han ende på ein tredjeplass bak Tone Damli og vinnaren Jorun Stiansen. Etter Idol gav han ut albumet Diamonds or Pearls som låg 17 veker på VG-lista i 2005 og 2006. Oppfølgjaralbumet Tomorrow Only Knows låg 12 uker på VG-lista i 2007.

Karriere 
Fuentes vart fødd i Chile, men er oppvaksen og busett i Kristiansand.

Alejandro Fuentes var ukjent for dei fleste nordmenn før 2005, då han deltok i Idol. Her framførte han mellom anna ein versjon av Sail Away av David Gray. Jorun Stiansen vann Idol dette året, men Alejandro hamna på ein tredjeplass og fekk skaffa platekontrakt. Allereie same året debuterte han med albumet Diamonds or Pearls og det selde over 60.000 eksemplar. Med på plata var også Sail Away. Denne, og songen Stars var gjeve ut på singel.

I 2006 vart Fuentes kjend saman med Kurt Nilsen, Askil Holm og Espen Lind, og dei vart kalla «dei nye gitarkameratane», sjølv om gruppa ikkje kalla seg dette sjølve. Dei gav ut cd-en Hallelujah Live, der dei framførte coverversjonar av kjende songar. Mest kjende vart dei for singelen Hallelujah, opphavleg skriven av Leonard Cohen. Denne vart kåra til Årets hit under Spellemannprisen 2006. I 2009 gav kvartetten ut oppfylgjaren Hallelujah Live 2

I 2007 gav han ut si neste soloplate, Tomorrow Only Knows, som selde over 25.000 eksemplar. Songen Tomorrow Only Knows var også gjeve ut på singel. I 2010 gav Fuentes ut singelen Stop Beggin' Me. Eit tredje soloalbum var venta av Fuentes hausten 2011, men det er ikkje utgjeve enno, og tittelen er heller ikkje offentleggjort.

Diskografi 

 2005: Diamonds or Pearls
 2006: Hallelujah Live (med Nilsen, Holm og Lind)
 2007: Tomorrow Only Knows
 2009: Hallelujah Live 2 (med Nilsen, Holm og Lind)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Alejandro Fuentes» frå ,  den 12. desember 2011 og 12. februar 2019.  

Norske Idol-deltakarar
Folk frå Kristiansand
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske songarar
Melodi Grand Prix 2018-deltakarar
Melodi Grand Prix 2023-deltakarar
Melodi Grand Prix 2023-låtskrivarar
Norske Skal vi danse-deltakarar