kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Handball under Sommar-OL 2012 – Kvinner

Handball under Sommar-OL 2012 for kvinner vart avvikla i tida 28. juli. til 11. august 2012 i London. Tolv land var kvalifisert og deltok i turneringa. Noregs mannskap forsvarte den olympiske meistertittelen frå Beijing-OL. Montenegro fekk sølv og Spania bronse.

Innleiande runde

Gruppe A

Gruppe B

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

Bronsefinalen

Finalen

Noreg tok føringa i kampen og leia 13-10 ved pause. I den andre heldt dei norske kvinnene stand og sigra til sist med 26-23.
Linn Sulland vart norsk toppskårar med heile 10 nettkjenningar. Ida Alstad fylgde opp med 5  og Linn-Kristin Riegelhuth Koren med 3 . Tonje Nøstvold og Gøril Snorroeggen signerte kvar sine 2 skåringar, medan Heidi Løke, Kari Mette Johansen, Karoline Breivang, Kristine Lunde-Borgersen alle fann vegen til nettmauskane ein gong. Kari Aalvik Grimsbø og Katrine Lunde var vakter. Også Marit Malm Frafjord, Amanda Kurtović og Camilla Herrem var med i det norske mannskapet.
Katarina Bulatović var toppskårar for Montenegro med sine 10 .

Dommarane Charlotte og Julie Bonaventura frå Frankrike straffa Noreg tre 2-minuttsutvisingar og Montenegro sju 2-minuttarar og eit raudt kort.

Sjå òg 
 Handball under Sommar-OL 2012 – Menn

Kjelder
Dagsavisen 13. august 2012

Øvingar under sommar-OL 2012
2012
Handball i 2012
Slipstream av Bonnie Raitt

Slipstream er det sekstande studioalbumet til den amerikanske songaren Bonnie Raitt, gjeve ut i april 2012.

Det kom ut to singlar frå albumet, ein versjon av Gerry Rafferty sin «Right Down the Line», og «Used to Rule the World», som begge gjekk inn på Billboard Triple A-lista. Albumet vart etterfølgd av ein suksessrik konsertturné i 2012.

Mottaking
Albumet gjekk rett inn på sjetteplassen på Billboard 200 og vart den høgaste plasseringa hennar på denne lista på 18 år. Det gjekk òg rett inn på toppen av Rock Albums og Blues Albums-listene.

Albumet vart oppført på 22. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 50 beste albuma i 2012 og sa «Medan unge stjerner som Adele og Katy Perry spelar songane hennar, held Raitt på med det ho meir eller mindre har gjort i 40 år.»

Albumet vann Grammyprisen i 2013 for beste americana-album.

Innhald

Medverkande
 Bonnie Raitt – solovokal (1-12), elektrisk slidegitar (1, 2, 3, 5, 8, 10, 11), arrangement (2), akustisk gitar (3), tamburin (10)
 Johnny Lee Schell – elektrisk gitar (1)
 George Marinelli – elektrisk gitar (1, 2, 5, 6, 7, 9), harmonivokal (2, 5), akustisk gitar (6, 9), korvokal (6), shakers (8), mandolin (9)
 Bill Frisell – elektrisk gitar (3, 4, 11)
 Greg Leisz – akustisk gitar (3, 4), pedalsteel (11)
 Al Anderson – akustisk gitar (6, 7, 8), sologitar (7), harmonivokal (10), elektrisk gitar (10)
 Mike Finnigan – Hammond B3-orgel (1, 2, 6-10), korvokal (1), clavinet (2), akustisk piano (5), orgel (5), Wurlitzer (6, 8, 9)
 Patrick Warren – akustisk piano (3, 11, 12), Wurlitzer (4), pumpeorgel (7), klaverinstrument (11, 12)
 James «Hutch» Hutchinson – bass (1, 2, 5, 6, 8, 9, 10), kontrabass (7)
 David Piltch – kontrabass (3, 4, 11)
 Ricky Fataar - trommer (1, 2, 5, 6, 8, 9, 10), timbales (2), tamburin (9, 10)
 Jay Bellerose – trommer (3, 4, 11)
 Luis Conte – perkusjon (1, 2, 6)
 Gang – klapping (5)
 Maia Sharp – korvokal (2, 6, 9), harmonivokal (7)
 Jeff Young – korvokal (6)
 Paul Brady – harmonivokal (9)

Produksjon
 Produsentar – Bonnie Raitt (Spor 1, 2 & 5-10 ); Joe Henry (Spor 3, 4, 11 & 12).
 Lydteknikar og miks av Ryan Freeland
 Andre lydteknikar – Wesley Seidman
 Ekstra lydspor på 6, 7, 9, 10 & 12 spelt inn av Scott Baggett.
 Mastering av Bob Ludwig i Gateway Mastering (Portland, ME).
 Prosjektkoordinator – Kathy Kane
 Kunstnarisk leiar og design – Norman Miller og DesignartLA.com.
 Fotografi – Matt Mindlin
 Andre foto – Norman Miller
 Assisterande fotograf – Omar Gaieck and Chris Soule
 Management – Kathy Kane, assistert av Annie Heller-Gutwillig, Chloe Monahan og Mary Skerritt.
 Hår – Gunn Espegard
 Sminke – Kate Lindsay

Salslister

Vekeslister

Singlar - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Slipstream (Bonnie Raitt album)» frå ,  den 4. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2012
Bonnie Raitt-album
Album produserte av Joe Henry
Little Feat av Little Feat

Little Feat er debutalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat. Det kom ut i 1971 på Warner Bros. Records.

Albumet vart hovudsakleg spelt inn i august og september 1970. Stilen likna på dei seinare innspelingane deira som vart meir kjende, som Dixie Chicken i 1973 og Waiting for Columbus i 1978. Plata vart spelt inn av den første besetninga til Little Feat, med Roy Estrada på bass. Det var det første av åtte album før bandet vart oppløst første gongen i 1979. Plateomslaget syner eit veggmåleri, «Venice in the Snow», måla av L. A. Fine Arts Squad i 1970 i Venice i Los Angeles. I 2007 vart albumet gjeve ut på ein gull-CD på Mobile Fidelity Sound Lab.

Innhald

Medverkande
Kjelde:
Lowell George – solo-, rytme- og slidegitar, solovokal (alle songar utanom der andre er nemnde) og korvokal, munnspel
Bill Payne – klaverinstrument, solovokal («Snakes on Everything» og «Takin' My Time») og korvokal, piano
Roy Estrada – bass, korvokal
Richard Hayward – trommer, korvokal

Andre
Russ Titelman – perkusjon, korvokal, piano på «I've Been The One»
Ry Cooder – flaskehalsgitar på «Willin'» og «Forty Four Blues / How Many More Years»
Sneaky Pete Kleinow – pedalsteel på «I've Been The One»
Kirby Johnson – strykar- og blåsearrangement

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Little Feat (album)» frå ,  den 5. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1971
Little Feat-album
Album produserte av Russ Titelman
Warner Bros. Records-album
Album spelte inn i United Western Recorders
Album spelte inn i Record Plant i Los Angeles
Sailin' Shoes

Sailin' Shoes er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1972.

Det andre albumet til Little Feat vart produsert av Ted Templeman og markerte eit stilskifte frå det første albumet, til ein stil meir lik det neste albumet, Dixie Chicken. Det var òg det første albumet deira med eit plateomslag av Neon Park, og et siste med den opphavlege bassisten Roy Estrada.

Albumet inneheld ein omarbeidd versjon av «Willin'», som kom ut på det første albumet deira, og andre spor som «A Apolitical Blues», «Easy to Slip» og tittelsporet, alle skrivne av frontmannen Lowell George, den andre i lag med Martin Kibbee. 

Sporet «Texas Rose Cafe» er ein hyllest til ein restaurant og ølhage som bandet vitja etter ein konsert i Houston. George skal ha likt staden så godt at han sa han skulle skrive ein song om det og ta han med på det neste albumet. Dette viste seg å vere sant. 

Albumet vart stemt fram til 469. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).

Innhald
Alle spor skrivne av Lowell George, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Lowell George - gitar, solovokal (på alle utanom «Cat Fever») og korvokal, munnspel, barytonsaksofon, trommemaskin
Bill Payne - Hammondorgel, korvokal, solovokal («Cat Fever»), Wurlitzer elektrisk piano, piano, trekkspel
Roy Estrada - bass, korvokal
Richie Hayward - trommer, korvokal, perkusjon

Andre
Milt Holland - perkusjon på «Easy to Slip» og «Trouble»
Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar on «Willin'» og «Texas Rose Café»
Debbie Lindsey - korvokal på «Cold Cold Cold» og «Sailin' Shoes»
Ron Elliott - rytmegitar på «A Apolitical Blues»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sailin' Shoes» frå ,  den 5. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Little Feat-album
Album produserte av Ted Templeman
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av Neon Park
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Dixie Chicken

Dixie Chicken er det tredje studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1973. Plateomslaget vart laga av Neon Park og er ein referanse til ein linje frå songen «Roll Um Easy» på albumet.

Albumet vert rekna som eit landemerke forbandet der tittelsporet er blitt signaturlåten deira som var med å definere Little Feat-stilen. Dei hadde med seg to ekstra medlemmar (gitaristen Paul Barrere og perkusjonisten Sam Clayton) som fullførte besetninga dei hadde fram til dei vart oppløyst i 1979 etter Lowell George døydde. Bassisten Kenny Gradney vart henta inn for erstatte den opphavlege bassisten Roy Estrada, som slutta etter det andre albumet deira, Sailin' Shoes,for å bli med i Captain Beefheart's Magic Band. Denne nye besetninga endra radikalt stilen til bandet og gjekk meir i retning av New Orleans-R&B og funk.

Albumet vart stemt fram til 563. plassen i Colin Larkin si 3. utgåve av boka All Time Top 1000 Albums (2000).

Innhald
Lowell George solovokal på alle spor, utanom der andre er nemde.

Medverkande
Paul Barrere – gitar, vokal 
Sam Clayton – conga 
Lowell George – vokal, gitar, kubjølle, fløyte
Kenny Gradney – bass 
Richie Hayward – trommer, vokal
Bill Payne – klaverinstrument, synthesizer, vokal

Andre medverkande
Bonnie Bramlett – korvokal
Malcolm Cecil – synthesizer
Tret Fure – korvokal
Danny Hutton – korvokal
Milt Holland – tabla
Gloria Jones – korvokal
Debbie Lindsey – korvokal
Bonnie Raitt – korvokal
Stephanie Spruill – korvokal 
Fred Tackett – gitar (var med i bandet i 1988)

Teknisk
Neon Park - plateomslag

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dixie Chicken (album)» frå ,  den 6. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Little Feat-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Lowell George
Plateomslag av Neon Park
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Feats Don't Fail Me Now

Feats Don't Fail Me Now er det fjerde studioalbumet av det amerikanske rockebandet Little Feat, utgjeve i 1974. Plateomslaget var designa av Neon Park.

I følgje Richie Hayward kom «Wait Till the Shit Hits the Fan» frå tida kring debutalbumet deira, men bandet hadde problem med å spele han inn på dei to førre albuma på grunn av den uvanlege 7/8-takten. Han vart skrinlangd fram til innspelinga av dette albumet, då han vart spelt inn live i studio som «The Fan», medan originalversjonen kom ut på Hotcakes & Outtakes: 30 Years Of Little Feat.

I 2000 vart plata stemd fram til 718. plassen i Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums.

Innhald

Salslister

Medverkande
Paul Barrère - gitar, vokal
Sam Clayton - perkusjon, vokal
Lowell George - vokal, gitar
Kenny Gradney - bass
Richie Hayward - trommer, vokal
Bill Payne - klaverinstrument, vokal

Additional
Gordon DeWitty - clavinet («Spanish Moon»)
Fred White - trommer («Spanish Moon»)
Emmylou Harris - korvokal
Bonnie Raitt - korvokal
Fran Tate - korvokal
Tower of Power - horn

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Feats Don't Fail Me Now» frå ,  den 6. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Little Feat-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Van Dyke Parks
Album produserte av Lowell George
Plateomslag av Neon Park
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Fred White

Fred E. White () var ein USA-amerikansk trommeslagar. Han var ein av dei tidlege medlemmane i Earth, Wind & Fire. Han spelte trommer i Donny Hathaway-albumet Live.

Earth, Wind & Fire vart i lag med Fred White, halvbroren Maurice White, broren Verdine White, og andre medlemmar innlemma i Rock & Roll Hall of Fame i 2000.

Diskografi
 1969: La La Time – The Salty Peppers (tamburin) 
 1969: Mama's Baby Ain't a Baby No More - Marilyn (Kitty) Hayward (trommer)
 1970: Do It Like Mama – Simtec & Wylie (trommer)
 1970: Pass It On – Pieces of Peace (trommer) 
 1971: Mama Said Thank You – Albertina Walker (trommer)
 1972: 'LIVE' – Donny Hathaway (trommer) 
 1973: Fully Exposed – Willie Hutch (trommer)
 1973: Extension of a Man – Donny Hathaway (trommer)
 1974: Howdy Moon – Howdy Moon (trommer) 
 1974: Caston & Majors (trommer)
 1974: Feats Don't Fail Me Now – Little Feat (trommer, låtskrivar) 
 1974: Heart Like A Wheel - Linda Ronstadt - trommer
 1975: That's The Way Of The World – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1975: Gratitude – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1976: Spirit – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1976: This Is Niecy – Deniece Williams (trommer)
 1976: Flowers – The Emotions (trommer)
 1977: Song Bird – Deniece Williams (trommer)
 1977: Rejoice – The Emotions (trommer)
 1977: All n' All – Earth, Wind & Fire (trommer, perkusjon, låtskrivar)
 1978 Sunbeam – The Emotions (trommer)
 1979: I AM – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1980: Faces – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1981: Raise! – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1981: Blues For the Night Owl – Ramsey Lewis (perkusjon) 
 1983: Powerlight – Earth, Wind & Fire (trommer)
 1983: Feel My Soul – Jennifer Holliday (trommer)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fred White (musician)» frå ,  den 6. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske funk-trommeslagarar
Musikarar frå Chicago
Earth, Wind & Fire-medlemmar
Soul-trommeslagarar
The Last Record Album

The Last Record Album er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1975.

I ei melding for AllMusic skreiv Stephen Thomas Erlewine: «For eit særs kort album -- berre åtte songar -- ramlar for mange av dei overende. Dei som blir ståande, særskild Paul Barrère og Bill Payne sin forsiktig framdrivande'All That You Dream,' Lowell George sin vakre 'Long Distance Love', og den strålande 'Mercenary Territory' .... Det er nok teikn av den sanne karakteren til Little Feat på The Last Record Album -- dei tre nemnde songane er essensielle for ein kvar Feat-fan -- men det er klårt at bandet byrja å gå tom for krefter.»

Plateomslaget vart illustrert av Neon Park. Ein av songane, «Hi Roller,» vart stroken ut på plateomslaget, med kommentaren, «Kanskje neste gong». Songen var meint for det neste albumet deira, Time Loves a Hero.

Albumet vart stemd fram til 555. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).

Innhald

Salslister

Medverkande

Paul Barrère - gitar, vokal
Sam Clayton - conga
Lowell George - vokal, gitar
Kenny Gradney - bass
Richard Hayward - trommer, vokal
Bill Payne - klaverinstrument, synthesizer, vokal
Valerie Carter - korvokal («Long Distance Love» og «One Love Stand»)
John Hall - gitar («All That You Dream»)
Fran Tate - korvokal («Long Distance Love» og «One Love Stand»)

Teknisk
Lowell George - produsent
George Massenburg - lydteknikar
Neon Park - plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Last Record Album» frå ,  den 6. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Little Feat-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Lowell George
Plateomslag av Neon Park
Time Loves a Hero

Time Loves a Hero er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, utgjeve i 1977.

Då Little Feat drog i studio får å spele inn Time Loves a Hero, var spaninga mellom bandmedlemmane, og særskild Lowell George og resten av bandet, på sitt verste. George var ikkje berre avhengig av forskjellige ting, men var blitt stadig meir uroleg for at gruppa stadig meir spelte lange jammar som likna meir og meir på jazzfusion. Resten av gruppa henta inn Ted Templeman, som tidlegare hadde arbeidd med debutplata deira og produserte Sailin' Shoes, for å hjelpe til å få innspelinga i hamn. George var ikkje begeistra, men det er truleg ikkje den einaste årsaka til han ikkje var like delaktig i denne plata som tidlegare utgjevinga. Han var frustrert med bandet og helsa var ikkje god, så han bidrog lite. Han skreiv ein song, «Rocket in My Pocket», og samarbeidde med Paul Barrere på «Keepin' Up with the Joneses».

Innhald

Salslister

Medverkande
Paul Barrère – gitar, vokal
Sam Clayton – conga, perkusjon, vokal
Lowell George – vokal, gitar
Kenny Gradney – bass
Richie Hayward – trommer, perkusjon, vokal
Bill Payne – klaverinstrument, synthesizer, marimba, vokal

Andre medverkande
Greg Adams – trompet
Jeff «Skunk» Baxter – dobro («Missin' You»)¹
Emilio Castillo – tenor saksofon
Mic Gillette – trombone, trompet
Stephen «Doc» Kupka – barytonsaksofon
Michael McDonald – vokal («Red Streamliner»)
Lenny Pickett – altsaksofon og tenorsaksofon
Patrick Simmons – gitar («New Delhi Freight Train»), vokal («Red Streamliner»)
Fred Tackett – mandocello og gitar («Time Loves a Hero»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Time Loves a Hero» frå ,  den 7. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene: ¹ Little Feat – Raw Tomatoes Vol.1 (2002) booklet p14: «the skunk was not on that track»

 

Musikkalbum frå 1977
Little Feat-album
Album produserte av Ted Templeman
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av Neon Park
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Album spelte inn i United Western Recorders
Down on the Farm av Little Feat

Down on the Farm er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat. Albumet vart fullført og utgjeve kort tid etter grunnleggjaren og frontmannen Lowell George døydde i 1979. Det var det siste originale albumet deira på ni år. Bandet hadde annonsert at dei kom til å gje seg i juni 1979, under innspelinga av albumet. Little Feat kom saman att i 1987.

Lowell George var berre så vidt medlem av gruppa då albumet vart spelt inn. Han hadde brukt mykje av tida si på å spele inn soloalbumet sitt, Thanks I'll Eat It Here. Medan han var på turné for å marknadsføre albumet, fekk han eit massivt hjarteinfarkt og døydde, og resten av bandet måtte fullføre albumet.

Plateomslaget vart laga av Neon Park.

Innhald

Salslister

Medverkande

Bandmedlemmar 

Paul Barrère - gitar, vokal
Sam Clayton - conga, vokal
Lowell George - gitar, vokal 
Kenny Gradney - bass
Richie Hayward - trommer, vokal
Bill Payne - klaverinstrument, synthesizer, vokal

Andre medverkande 

Rosemary Butler - korvokal
Gordon DeWitty - klaverinstrument
Robben Ford - gitar
Jerry Jumonville - saksofon
Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar
David Lindley - gitar
Earl Palmer - trommer («Feel the Groove»)
Fran Payne - korvokal
Bonnie Raitt - korvokal
Dan Smith - korvokal
Fred Tackett - gitar (solo på «Kokomo»)
Lee Thornburg - trompet, trombone
Julia Waters - korvokal
Luther Waters - korvokal
Oren Waters - korvokal
Maxine Willard Waters – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Down on the Farm av Little Feat» frå ,  den 7. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Little Feat-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Lowell George
Plateomslag av Neon Park
Album spelte inn i Wally Heider Studios
Louise Glück

Louise Elisabeth Glück (/ɡlɪk/; ) var ein amerikansk poet og essayforfattar. I 2020 mottok ho Nobelprisen i litteratur, «för hennes omisskännliga poetiska röst, som med sträng skönhet gör den enskilda människans existens universell». Ho mottok også fleire andre store litteraturprisar, inkludert Pulitzerprisen og National Book Award.

Glück vart fødd i New York by. I tillegg til karriera som forfattar arbeidde ho i akademia som poesilærar ved fleire institusjonar. Glück var også lærar og «Rosenkranz Writer in Residence» ved Yale University, og busett i Cambridge i Massachusetts.

Diktsamlinga «Averno» frå 2006 vart i 2017 omsett til norsk av Per Petterson.

Utgivingar

Diktsamlingar 

 Firstborn (The New American Library, 1968)
 The House on Marshland (The Ecco Press, 1975)
 Descending Figure (The Ecco Press, 1980)
 The Triumph of Achilles (The Ecco Press, 1985)
 Ararat (The Ecco Press, 1990)
 The Wild Iris (The Ecco Press, 1992)
 The First Four Books of Poems (The Ecco Press, 1995)
 Meadowlands (The Ecco Press, 1996)
 Vita Nova (The Ecco Press, 1999)
 The Seven Ages (The Ecco Press, 2001)
 Averno (Farrar, Strauss and Giroux, 2006) Norsk oversettelse 2017, gjendiktet av Per Petterson (Oktober forlag)
 A Village Life (Farrar, Strauss and Giroux, 2009)
 Poems: 1962-2012 (Farrar, Strauss and Giroux, 2012)
 Faithful and Virtuous Night (Farrar, Strauss and Giroux, 2014)

Andre utgivingar 

 The Garden (Antaeus Editions, 1976)
 October (Sarabande Books, 2004)
 Proofs and Theories: Essays on Poetry (The Ecco Press, 1994)
 American Originality: Essays on Poetry (Farrar, Strauss and Giroux, 2017)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

USA-amerikanske forfattarar
USA-amerikanske nobelprisvinnarar
Folk frå New York City
Forfattarar frå 1900-talet
Forfattarar frå 2000-talet
Engelskspråklege forfattarar
Kolóni

Kolóni (gresk Κολώνη) er ein tidlegare lokalstyrt busetnad på Kypros, no innlemma som ein bydel i kommunen Jeroskípou i distriktet Páfos i Republikken Kypros. Bydelen utgjer den austlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Jeroskípou
Tubaisten Tommy Johnson

John Thomas Johnson () var ein amerikansk tubaist. Han spelte på filmmusikken til meir enn 2 000 filmar, mellom andre John Williams-musikken til Haisommer, der han spelte det kjende hai-temaet på tuba. 

Han spelte òg på musikken til TV-serien The Flintstones og filmar som Gudfaren, Indiana Jones-serien, filmserien Star Trek, Løvenes konge, Titanic, The Thin Red Line (1998), The Matrix, Cats & Dogs, Forrest Gump, Air Force One, Tilbake til fremtiden, A Bug's Life og Dødelig våpen.

Verk

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tommy Johnson (tubist)» frå ,  den 9. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

USA-amerikanske tubaistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Los Angeles
Takashi Tezuka

() er ein japansk dataspeldesignar som arbeider for Nintendo. Han har hovudsakleg designa spel innan Mario- og The Legend of Zelda-seriane saman med Shigeru Miyamoto.

Biografi 
Takashi Tezuka er utdanna ved designavdelinga hjå kunstuniversitetet i Osaka (Ōsaka Geijutsu Daigaku). Han vart tilsett hjå Nintendo i april 1984 og har vore involvert i fleire av dei mest framståande dataspelseriane frå Nintendo, inkludert Mario og The Legend of Zelda. Tezuka er glad i fantasyromanar som Ringdrotten av J. R. R. Tolkien, og skreiv historia og manuset for The Legend of Zelda og Zelda II: The Adventure of Link. Tezuka var òg involvert i skapinga av figuren Yoshi, etter at Shigeru Miyamoto opphavleg ville at Mario skulle ri ein dinosaur i Super Mario Bros. 3.

Arbeid

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Takashi Tezuka» frå ,  den 15. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 

Folk tilknytte Nintendo
Japanske dataspeldesignarar
Ahtna

Ahtna eller ahtena er eit språk i na-dené-språkgrupppa som blir snakka av athnafolk i området rundt Copper River i Alaska. Språket blir også kalt Copper River eller mednovski. Av 500 athnaar snakkar rundt 80 athna. Det er arbeid i gang for å lære ahtna til unge talarar for å revitalisere det.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ahtna (Sprache)» frå ,  den 17. oktober 2020.  

Einskildspråk
Athabaskiske språk
Páno Lévkara

Páno Lévkara (gresk Πάνω Λεύκαρα, tyrkisk Yukarı Lefkara, ‘Øvre Lévkara’) er ein landsby på Kypros og ein kommune i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros. Sjølv om kommunen berre omfattar Páno (Øvre) Lévkara og ikkje nabolandsbyen Káto (Nedre) Lévkara, er det offisielle kommunenamnet berre Lévkara. 

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 762 innbyggjarar.

Páno Lévkara ligg i handverksdistriktet Lévkara, som er eit populært utfluktsmål for turistar.

Referansar 

Pano Levkara
Pano Levkara
Pano Levkara
Páno Díkomo

Páno Díkomo (gresk Πάνω Δίκωμο, tyrkisk Yukarı Dikmen, "Øvre Díkomo") er ein lokalstyrt busetnad i distriktet Kerýnia i Republikken Kypros.

Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er han administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som ein del av kommunen Dikmen (Díkomo) i distriktet Girne.

Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 416 innbyggjarar.

Referansar 

Pano Dikomo
Pano Dikomo
Pano Dikomo
Káto Díkomo

Káto Díkomo (gresk Κάτω Δίκωμο, tyrkisk Aşağı Dikmen, "Nedre Díkomo") er ein lokalstyrt busetnad i distriktet Kerýnia i Republikken Kypros.

Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er han administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som ein del av kommunen Dikmen (Díkomo) i distriktet Girne.

Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 416 innbyggjarar.

Referansar 

Kato Dikomo
Kato Dikomo
Kato Dikomo