kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ole Sverre

Ole Andreas Sverre (), opphavleg etternamn Olsen, var ein norsk arkitekt frå Fredrikstad. Han teikna ei rekkje signalbygg i heimbyen men framfor alt i Oslo, og meistra meir enn dei fleste arkitektar å ta del i den omfattande tekniske og stilmessige utvikling frå historismen og fram til funksjonalismen som spelte ut seg under hans lange yrkesaktive periode.

Liv og virke

Bakgrunn 
Ole Andreas Olsen var son av byggmeister Erik Olsen (1831–1918) og Josefine Andrea Nicolaysen (1839–99). Han tok eksamen ved Trondhjems Tekniske Læreanstalt i 1886 og ved den tekniske høgskulen i Charlottenburg i Berlin i 1890. Mellom dette var han ssistent hos professor Hans Grisebach i Berlin 1887–88. Namneendringa av etternamnet til Sverre vart gjord i 1896.

Virke som arkitekt 
Sverre praktiserte i Oslo. Han hadde i mange år ein fremskutt plass blant arkitektane i hovudstaden, og har levert teikningar til ei lang rekkje kjende bygningar. Av verka hans kan nemnast Holmenkollens turisthotell, turnhallen i Fredrikstad, Norges landbrukshøgskule-bygg på Ås, Keisar Wilhelms jaktslott og stavkyrkje i Rominten i Aust-Preussen, det første Skimuseet på Frognerseteren, om- og nybygginga av Grand Hotel og mange større villaer og andre bygningar, blant anna skipsreiar Fred. Olsen sin villa ved Drammensveien og Halléngården på Grünerløkka. Han teikna òg storparten av det katolske Vor Frue Hospital i Oslo.
Han teikna òg varehuset Steen & Strøm

Etter krigen vart Sverre fråteken retten til medlemskap i Norske arkitekters landsforbund i to år, fram til 1. januar 1948. Tilsvarande straff vart gjeven til arkitektar som var medlem i det nazifiserte arkitektforbundet eller som hadde utført særleg graverande tilfelle av arbeid for okkupasjonsmakta.

Ole Sverre var sportsleg interessert. I 15 år var han president i Noregs Roforbund og vart etterkvart forbundet sitt æresmedlem. Han var òg æresmedlem i Christiania Roklub og Fredrikstad Turnforening.

Prisar og utmerkingar 
Sverre vart tildelt Kongen sin fortjenstmedalje i gull og var innehavar av Dannebrogordenen og Nordstjerneordenen.

Han mottok Sundts premie to gonger, første gong i 1908 for Villa Fredly i Drammensveien 41, andre gong i 1912 for Drammensveien 89.

Galleri

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ole Sverre» frå ,  den 29. september 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Arc! Ole Sverre
 Ole Sverre i Norsk biografisk leksikon, 2. utg.
 

Norske arkitektar
Dannebrogordenen
Kongens fortenestmedalje i gull
Nordstjerneordenen
Deltakarar i olympisk kunstkonkurranse
Norske deltakarar under sommar-OL 1928
Gravlagde på Vestre gravlund
Folk frå Fredrikstad
Vallø Oljeraffineri

Vallø Oljeraffineri var eit oljeraffineri på halvøya Valløy 5 km aust for Tønsberg i Vestfold. Her produserte Esso Noreg, og forgjengarane til selskapet, smøreoljer, asfalt og anna i perioden frå 1905 til 2001. Mot slutten av andre verdskrigen våren 1945 vart anlegget bomba av allierte fly. 53 nordmenn omkom saman med eit ukjent tal tyske soldatar.

Historikk 

Petroleumsverksemda i Noreg på industristaden Vallø starta då A/S Petroleums- & Maskinoljeraffineriet vart grunnlagt i 1899. 

Dette selskapet gjekk konkurs, men A/S Vallø Oljeraffineri vart sett i gang same stad i 1905. Dette var det første anlegget i Noreg for raffinering av råolje til ferdigprodukt som bensin og smøreoljer. Produkta vart distribuerte av Østlandske og Vestlandske Petroleumscompagnier som frå 1919 samarbeidde med Amerikansk Petroleumscompagni og frå 1953 vart samla i eitt selskap under namnet A/S Norske Esso (frå 1999 underlagt Exxon Mobil).

I mellomkrigstida nådde verksemda eit høgdepunkt med over 100 tilsette og arbeidarbustader i landsbyen på Vallø. På det meste budde det omkring 500 personar på staden. 

Den 25. april 1945, knappe to veker før freden, vart raffineret, som var kontrollert av tyske okkupasjonsstyresmakter under krigen, angripe av britiske bombefly. Føremålet kan ha vore å ramme oljeforsyningane til tyske ubåtar. Lagertankane ved raffineriet skal likevel nesten ha vore tomme. Bombardementet øydela anlegget, mange av husa omkring, og tapetfabrikken på Vallø. 53 nordmenn og eit ukjent tal tyske soldatar vart drepne. Raffineriet vart gjenreist og heldt fram produksjonen frå 1950.

Etter at Esso-raffineriet på Slagentangen 9 km lenger nord kom i drift i 1961, la raffineriet på Vallø gradvis om, til hovudsakleg å produsera asfalt. Denne produksjonen opphøyrde i 1993. Sidan var staden importterminal for kjemiske produkt og sentrallager for smøreoljer til alle Esso sine bensinstasjonar i Noreg. All verksemd opphøyrde i 2001.

I 2015 byrja arbeidet med å fjerna store mengd miljøfarleg avfall frå den tidlegare smøreoljeproduksjonen ved raffineriet. Fram til 1964 vart det sloppe ut 30 000 tonn giftig syrebek og blekejord (fullerjord), og dei gamle avfallsdeponia omfattar cirka 120 mål. Omkring 200&nbso;000 m³ masse, eller bortimot 2 000 lastebillass,  skulle fjernast og reinsast.

Galleri

Sjå òg 

 Bombinga av Valløy 1945

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vallø Oljeraffineri» frå ,  den 28. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Søkbar digitalkopi av Vidar Zakariassen: Valløy - et industristed med tradisjoner og mangfold : 1999 - 100 år med petroleumsvirksomhet (utgitt av Esso Norge  i 1999)
 Om Vallø Oljeraffineri side 25–27 i Ulf Erichsen: Vallø, verket og menneskene : en historisk oversikt over Vallø (1995)
 Vallø og omegn historilag om Vallø oljeraffineri
 Søkbar digitalkopi av Esso-raffineriene Slagen-Valløy (presentasjonshefte fra Esso 1974)

Føretak skipa i 1905
Norsk industri
Næringsliv i Tønsberg
Nedleggingar i 2001
Petroleumsverksemd i Noreg
Helse Sør-Øst

Helse Sør-Øst RHF (der RHF står for regionalt helseføretak) er eit av dei fire regionale helseføretaka i Noreg, og er eigar av dei offentlege sjukehusa og andre offentlege helseføretak i  fylka Østfold, Akershus, Oslo, Hedmark, Oppland, Buskerud, Vestfold, Telemark, Aust-Agder og Vest-Agder. Dessutan samarbeider Helse Sør-Øst RHF med private sjukehus og institusjonar. Til saman 2,9 millionar personar er busette i den luten av Noreg som Helse Sør-Øst RHF skal tene.

Helse Sør-Øst RHF vart skipa 1. juni 2007 ved at dei tidlegare regionale helseføretaka Helse Sør og Helse Øst var slege saman, og har hovudkontor i Hamar, kontorstad i Skien og møtesenter i Oslo. Føretaket har om lag 160 tilsette i administrasjonen.

Sjukehus og andre føretak under Helse Sør-Øst RHF
Sjukehusa og andre verksemder under Helse Sør-Øst RHF er organisert som såkalla helseføretak, HF: 

 Akershus universitetssykehus HF, vanlegvis omtalt som Ahus.
 Oslo universitetssykehus HF, med sjukehusa Aker sykehus, Gaustad sykehus, Radiumhospitalet, Rikshospitalet, Spesialsykehuset for epilepsi (SSE), Ullevål sykehus
 Sunnaas sykehus HF, det største spesialsjukehuset i Noreg for rehabilitering og fysikalsk medisin.
 Sykehuset i Vestfold HF
 Sykehuset Innlandet HF med verksemd på 42 stader i Hedmark og Oppland, mellom anna seks somatiske sjukehus, to psykiatriske sjukehus, fleire distriktspsykiatriske sentra (DPS), barne- og ungdomspsykiatriske poliklinikkar (BUP) og habiliterings- og rehabiliteringseinigar, 29 ambulansestasjonar.
 Sykehuset Telemark HF 
 Sykehuset Østfold HF
 Sørlandet sykehus HF
 Vestre Viken HF med Bærum sykehus, Drammen sykehus, Kongsberg sykehus, Ringerike sykehus og Hallingdal sjukestugu, psykiatriske sjukehusavdelingar ved Blakstad og Lier, fem distriktpsykiatriske sentre (DPS-er), tilbod innanfor barne- og ungdomspsykiatri og rusproblematikk.
 Sykehusapotekene HF
 Sykehuspartner HF, som har det overordna ansvaret for IKT-, HR- og innkjøpstenester til alle sjukehusa i regionen.

Kjelder

Internettsidene til Helse Sør-Øst RHF

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 2007
Regionale helseføretak
Norsk Luftfartsmuseum

Norsk Luftfartsmuseum er nasjonalt museum for luftfart i Noreg. Museet omfattar militær og sivil luftfartshistorie fordelt på rundt 12 000 m², og utstillinga er den største i Norden innan luftfart. Museet ligg i Bodø og er forma som ein gigantisk propell. Bygningen er teikna av det lokale arkitektfirmaet Boarch arkitekter.

Museet vart opna av kong Harald V den 15. mai 1994.

Utstillingane 

Utstillingane til Norsk Luftfartsmuseum fortel historia om luftfart, med fokus på den norske historia frå byrjinga og fram til i dag.

I utstillinga finst blant anna fly som Supermarine Spitfire, F-5 Freedom Fighter, CF-104 Starfighter, Junkers Ju 88, spionflyet U-2, Junkers Ju 52, Twin Otter og Fokker F28 Fellowship.

Museet har eigen verkstad for restaurering av fly, og mange av flya i utstillinga er restaurerte her. Om ein er spesielt interessert er det mogleg å kontakta museet på førehand og be om å få vitja restaureringsverkstaden. I tillegg har museet, i samarbeid med Bodø Luftfartshistoriske Forening og andre samarbeidspartnarar, berga og samla inn fleire gamle flyvrak, og vrakdelar frå både fjell og under vatn.

Strid om plassering 
Det var lenge strid om kvar museet skulle liggja. Miljøet rundt Forsvarets flysamling på Gardermoen ynskte å byggja museet der, medan miljøet i Bodø ynskte å ha museet i Bodø kommune. 31. mars 1992 vedtok Stortinget at det skulle byggjast eit felles museum for sivil og militær luftfart i Bodø.

Plassering 
Norsk Luftfartsmuseum ligg i Bodø i Nordland fylke, omtrent halvannan kilometer frå Bodø sentrum. Bodø vidaregåande skule avd. flyfag har lokale i same bygg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norsk Luftfartsmuseum» frå ,  den 29. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

Byggverk i Bodø
Kultur i Bodø
Museum i Nordland
Norsk samferdselshistorie
Skipingar i 1994
Transportmuseum i Noreg
Antioquiasmett

Antioquiasmett (Thryophilus sernai) er ein sporvefugl i gjerdesmettfamilien som vart oppdaga i 2010 og skildra første gong i 2012. Han er endemisk for Antioquia-departementet i Colombia, og er klassifisert som sterkt truga.

Taksonomi 
Denne nyleg skilda gjerdesmettarten blei sett inn i slekta Thryophilus i familien Troglodytidae ut frå resultat av analysar av morfologi, læte og genetisk variasjon. Dei næraste slektningane er trudd å vere rustryggsmett, T. rufalbus og santandersmett, T. nicefori, som begge er mykje like i utsjånad.

Skildring 

Antioquiasmetten er ein mellomstor medlem i familien, ca. 14 centimeter i kroppslengd og masse på rundt 22-23 gram. Fjørdrakta til denne arten skil seg frå slektningane med lysare og meir rein kanelbrunfarga overside, der rustryggsmetten er prega av raudtone, og santandersmett har kaldare brun overside. Dei svarte tverrstripene på venger og hale er finare og den kvite augebrunstripa er ein aning tynnare. Kjønna er like. Antioquiasmetten har ein eintydig song av fløyteliknande tonar, som for andre smettar høglydt og variert. Begge kjønn syng, og dei kan synge duett.

Utbreiingsområdet er estimert til å gjere ut for ca. 1700 km2, arten er funnen langs begge sider av elva Cauca, maksimalt 7 km ut frå elvebreidda, og i ei utstrekkning på ca. 150 km frå byen Ituango i nord opp til Salgar-Concordia, ca, 25 km sørvest for Medellín. Antioquiasmetten lever her av insekt som han beitar på bakken eller opp mot undersida av trekroner i tørre habitat.

Trugsmål og vern 
Populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som kritisk truga. Då manuskriptet for holotypen vart skildra i 2012, var det sterkaste trugsmålet trekt fram den pågåande utviklinga av eit vasskraftprosjekt ved byen Ituango. Ein dam vil overflaume habitat til antioquiasmetten. Planlagt oppstart av elkraftproduksjon er 2019, men delar av demninga er bygd og eit jordskred førte til ei overflauming i april og mai 2018.

Kjelder  
Lara, C. E., A. M. Cuervo, S. V. Valderrama, D. Calderón-F. & C. D. Cadena. (2012). «A new species of wren (Troglodytidae: Thryophilus) from the dry Cauca River Canyon, northwestern Colombia». The Auk 129 (3): 537–550.
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Gjerdesmettfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Kotagiri

Kotagiri er ein landsby i Nilgiris-distrikrtet i Tamil Nadu i India. Kotagiri Ligg på 1 793 moh. og  er ein av tre populære hill stations i Nilgiris.

Geografi 
Kotagiri ligg på 11,43° N. og 76,88° Ø. Gjennomsnittshøgda der er 1 793 meter.

Regionen er kjend for den eviggrøne vegetasjonen. Det viktigaste som vert dyrka er eukalyptus og 
vintergrønne trær som veks her.  Klimaet er òg velegnet for frukt og grønnsaker, men mange lokale  bønder dyrkar no rosenkål, kål, gulrøter og sopp blant mange andre vekstar. 

Kotagiri er òg ein stad der ein ofte kan sjå bøffel og ville bjørnar.

Folkesetnad
Etter folketeljinga i India 2011 hadde Kotagiri 29 184 innbyggjarar.  Menn utgjorde 49 % og kvinner 51 %. Lesekunneraten var 86,79 %, 93,55 % blant menn og 80,57 % blant kvinner.

Badagafolk er dei opphavlege innbyggjarane i Kotagiri, og eig det meste av jorda.

Skular 
Kotagiri kan tilby både fastbuande og utanbys elevar følgjande skular:

 St. Jude's Public School & Junior College
 St. Marys Home Matriculation School
 NPA Centenary Polytechnic College:
 Då santalmisjonen kunne gjenoppta verksemda etter andre verdskrigen etablerte misjonen skule i Kotagiri. I tillegg til barna til misjonærane hadde skulen elevar frå Fiskeriprosjektet i Kerala. Skulen vart nedlagd på 1970-talet, då arbeidsforholdet til misjonselskapa etterkvart vart vanskelege vart skulen flytta til Nepal.

Vegsamband
Frå Kotagiri går veg til Mettupalayam. Vegen held fram til Ooty. Det er 27 km frå Kotagiri til Ooty og vegen, Nilgiri Ghat Roads, er ein av fem hovudvegar i distriktet. Coonoor ligg 23 km frå Kotagiri og er forbunde med ein veg som greiner ut frå vegen til Ooty.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kotagiri» frå ,  den 30. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Nilgiri Documentation Centre inaugurated at Sullivan Memorial 
 Camp in the Nilgiris 
 Hill potato
 The Niligiris 
Tamil Nadu
El Loco

El Loco er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top, gjeve ut i 1981. Tittelen tyder «Den galne» på spansk. Gitaristen og songaren i bandet, Billy Gibbons, har sagt at innspelinga av dette albumet var første gongen dei tre medlemmane i bandet var isolerte frå kvarandre i studio, i staden for at dei spelte inn musikken samstundes i same rommet. Det synte òg framover mot den meir synthesizer-baserte retninga seinare i tiåret, og dei eksperimenterte noko med synthesizer på enkelte spor.

Bakgrunn
El Loco vart produsert av Bill Ham og spelt inn og opphavleg miksa av Terry Manning. I motsetnad til fleire av dei tidlegare albuma til ZZ Top, vart ikkje dette albumet miksa på nytt då det kom ut på CD i 1987. Den originale miksen har derfor alltid vore tilgjengeleg.

Innhald

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, vokal 
Dusty Hill – bassgitar, korvokal, solovokal på «Party on the Patio», andre solovokal på «Don't Tease Me»
Frank Beard – trommer, perkusjon

Produksjon
Produsent – Bill Ham
Lydteknikar – Terry Manning
Før-produksjon - Linden Hudson
Mastering – Bob Ludwig
Design – Bob Alford
Fotografi – Bob Alford

Salslister
Album – Billboard (USA)

Singles – Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «El Loco» frå ,  den 30. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Bill Ham
Warner Bros. Records-album
Bob Seagren

Robert Seagren, kjend som Bob Seagren, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Pomona i California som vart olympisk meister i stavhopp i 1968 og tok sølv i same øvinga fire år seinare.

Aktiv
Seagren sette sin fyrste verdsrekord i stavhopp då han den 14. mai 1966 i Fresno i California gjekk over 5,32 meter, ein månad før han vart USA-meister for fyrste gong med 5,18 meter. Landsmannen John Pennel tok over verdsrekorden i juli 1966 med eit hopp på 5.34 m. Den 10. juni 1967 forbetra så Seagren verdsrekorden med to nye centimeter til 5,36 meter i San Diego, ein rekord som heldt seg berre få veker til dess Paul Wilson tok seg over 5,38 m. Seagren vann stavtevlinga under panamerika-leikane 1967 i Winnipeg i Canada med moderate 4,90 m.

I dei amerikanske OL-uttaka 1968 i South Lake Tahoe tok Seagren tilbake verdsrekorden då han, etter å ha gått over 5,28 m som einaste utøvaren, forlangte lista opp på 5,41 meter og sette verdsrekord i første forsøk. Under den spanande OL-finalen i Mexico by i oktober var Seagren ein av tre utøvarar som klarte å gå over vinnarhøgda 5,40 meter, dei andre var 
Claus Schiprowski frå Vest-Tyskland og Wolfgang Nordwig frå Aust-Tyskland. Seagren vann den olympiske gullmedaljen då han var den fyrste som tok høgda.

Sesongane 1970-71 høyrde ikkje Seagren heime i verdstoppen i stav. OL-året 1972 var han derimot tilbake på nye høgder. Under eit stemne i El Paso i slutten av mai 1972 forbetra han sin eigen personlege rekord då han gjekk over 5,49 m i fyrste forsøk, før han sette verdsrekord ved å svinge seg over 5,59 m, likevel vart han ikkje betre enn nummer to i tevlinga, ettersom verdsrekordhaldaren, svensken Kjell Isaksson også klarte 5,59 m i andre forsøk og tok 5,49 i fyrste forsøk. Den 2. juli forbetra Seagren verdsrekorden til 5,63 m då han vann det US-amerikanske OL-uttaket i Eugene i delstaten Oregon. Til rekordhoppa hadde Seagren nytta ein ny stavtype kalla Cata-Pole, ein type som ikkje var godkjend under Sommar-OL 1972. I stavfinalen i München stoppa Seagren på same høgda som i Mexico-OL og vart dermed andremann, austtyske Wolfgang Nordwig sette personleg rekord og vann med 5,50 m.

Seagren la opp i 1975.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bob Seagren» frå ,  den 1. oktober 2018.  
 
 

Stavhopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Jimmy Greaves

Jimmy Greaves, fullt namn James Peter Greaves, () var ein engelsk fotballspelar frå London som med sine 357 nettkjenningar har skåra flest mål i toppserien i engelsk fotball. Han er også tidenes toppskårar i Tottenham Hotspur med 266 mål. I seks sesongar vart han toppskårar i engelsk 1. divisjon.

Karriere

Klubbspel
  
Greaves debuterte for Chelsea FC i august 1957. Over fire sesongar skåra han 124 ligamål før han i april 1961 vart overført til den italienske klubben AC Milan mot £80 000. Han treivst ikkje i Italia og returnerte til England og Tottenham Hotspur mot £99 999 allereie i desember same året. Med Tottenham vann han FA-cupen 1962, Cupvinnarcupen 1963 og FA-cupen 1967. Han skåra eitt mål i cupfinalen 1962 og to då Atlético Madrid tapte 1-5 i cupvinnarcupfinalen i Rotterdam. I mars 1970 gjekk han over til West Ham United då Tottenham samstundes syrgde for å få Martin Peters den motsette vegen. Våren 1971 la Greaves opp, allereie på veg inn i alkoholisme.

Landslagsspel
Greaves skåra 44 landslagsmål på 57 kampar for England i tida 1959-67. Han deltok i VM i fotball 1962 og VM i fotball 1966. Under verdsmeisterskapen på heimebane i 1966 førte ein lettare skade til at Geoff Hurst med stor suksess tok over senterløpar-plassen og Greaves etter gruppespelet vart sitjande på reservebenken resten av meisterskapen. Straks føre VM-triumfen skåra Greaves fire mål i landskampen mot Noreg 29. juni på Ullevaal stadion i Oslo som enda med tap 1-6 for heimelaget.

Merittar
Verdsmeister: 1966 for England
Vinnar av cupvinnarcupen: 1963 med Tottenham
Vinnar av FA-cupen: 1962 og 1967 med Tottenham

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmy Greaves» frå ,  den 1. oktober 2018.  
Jimmy Greaves, international football player ved eu-football.info

Engelske fotballspelarar
Tottenham-spelarar
Chelsea-spelarar
West Ham-spelarar
Milan-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Pat Travers

Patrick Henry Travers () er ein kanadisk rockegitarist og songar som byrja karrieren sin på Polydor Records i midten av 1970-åra. Pat Thrall, Nicko McBrain, Clive Edwards, Mick Dyche, Tommy Aldridge, Peter «Mars» Cowling, Barry Dunaway, Jerry Riggs, Gunter Nezhoda, Carmine Appice, Michael Shrieve, Rodney O'Quinn er somme av musikarane som har vore medlemmar i Pat Travers Band gjennom åra. Kirk Hammett i Metallica har ofte omtalt han som ein av favorittgitaristane sine.

Diskografi
  1976 Pat Travers
  1977 Makin' Magic
  1977 Putting It Straight
  1978 Heat in the Street
  1978 The Pat Travers You Missed Mini-Album (EP)
  1979 Live! Go for What You Know (Live at Opry House 1979)
  1980 Crash and Burn
  1981 Radio Active
  1982 Black Pearl
  1984 Hot Shot
  1990 School of Hard Knocks
  1991 Boom Boom (live 1990)
  1992 BBC Radio 1 Live in Concert (live 1977 & 1980) (rereleased in 2000)
  1992 Blues Tracks
  1993 Just a Touch
  1994 Blues Magnet
  1995 Halfway to Somewhere
  1996 Lookin' Up
  1997 King Biscuit Flower Hour (live 1984)
  1998 Blues Tracks 2
  2000 Don't Feed the Alligators
  2000 Boom Boom – Live at the Diamond Club 1990 (CD & DVD)
  2003 Etched in Stone (2-CD live 2002)
  2003 P.T. Power Trio (also called Power Trio)
  2003 From the Front... Live! (DVD-Audio live 1984)
  2005 PT=MC2
  2006 P.T. Power Trio 2
  2007 Boom Boom (Out Go the Lights) (live)
  2008 Stick with What You Know – Live in Europe (live 2007)
  2009 Travelin' Blues
  2010 Fidelis
  2012 Blues on Fire
  2013 Live at the Bamboo Room (live CD & DVD)
  2013 Can Do
  2015 Live at the Iridium NYC
  2015 Retro Rocket
  2015 Feelin' Right (The Polydor Albums 1975-1984 Remastered)

Travers & Appice-album
  2004 It Takes a Lot of Balls
  2005 Live at the House of Blues
  2005 Bazooka
  2016 The Balls Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pat Travers» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kanadiske rockesongarar
Kanadiske hardrockgrupper
Kanadiske heavy metal-songarar
Kanadiske rockegitarstar
Kanadiske gitaristar
Kanadiske songarar
Musikarar frå Toronto