kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Tunbalderbrå

Tunbalderbrå er ei urt i korgplantefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta er kring 10 cm høg og er mørkgrøn, tettblada og med kortskafta korger. Blomane er utan kantkroner. Dei har gulgrøne midtkroner i høg innhol topp, og har sterk lukt. Tunbalderbrå blømer kring juni månad i tun og gater, og langs vegar og jernbanar. 

Planten kom opphavleg til Noreg som ballastplante. Han er spreidd over heile Noreg i ny tid. Han er vurdert som ein framand art med potensielt høg risiko for å vera invasiv av Artsdatabanken.

Galleri

Kjelder 

 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Gatkamomill» frå ,  den 22. august 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Korgplantefamilien
Skogsalat

Skogsalat er ein fleirårig art i korgplantefamilien. Arten har vore rekna til salatslekta, men er no gjerne overført til Mycelis. Han er utbreidd i Europa og Asia.

Planta er kring 60 cm høg med fylt stengel, tynne, ofte litt raudfarga blad med øyre og stor trekanta endelapp. Ho har brei blomsterstand. Frukta har ei rekkje lange og ei rekkje korte fnokkhår. Skogsalat blømer kring juli månad i ur, ber og steinete stader i skogen. Han finst i det sørlege Noreg nord til Rana, og er vanlegast på Vestlandet og i Agder.

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «sv:» frå ,  den 23. august 2010 Skogssallat.

Bakgrunnsstoff 
 

Viltveksande plantar i Noreg 
Korgplantefamilien
Vikøy stavkyrkje

Vikøy stavkyrkje var ei stavkyrkje i Vikøy i noverande Kvam herad i Hardanger, nær Norheimsund, som vart riven i 1839. Det er ikkje bevart nokon kjende bygningsrestar frå kyrkja.

Historie 
Det finst ikkje noko grunnlag for ei detaljert datering av kyrkja. Eit Vikøy kyrkjesokn er første gong nemnt i kjeldene i 1317, og det må altså ha stått ei kyrkje på Vikøy då. Då kyrkja vart riven vart det funne seks myntar og brakteatar. Den eldste var frå Håkon V si regjeringstid (1299-1319). 

I 1665 trong kyrkja nye sperrer til taket og stavar. Ho vart riven i 1839, like etter at ein bygde langkyrkja Vikøy kyrkje.

Utsjånad 
I 1665 vert det omtala ei «dør paa Svalens nordre Side». Kyrkja hadde altså svalgang. Ho hadde eit tårn seinast i 1712. På 1700-talet var ho måla («smukt malet») inni. Breidda på skipet tyder på at ho var treskipa med heva midtrom. Det seiest at ho likna på Stedje stavkyrkje. Storleiken på skipet var 48 fot gonger 28 fot (om lag 15 m x 9 m) og koret 20 fot gonger 22 fot (6 m x 7 m).

Kjelder 

 Lorentz Dietrichson, De norske stavkirker (Kristiania og Kjøbenhavn, 1892)

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Kyrkjer i Kvam
Kulturminne i Kvam
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Evald Rygh

Evald Rygh () var ein norsk embetsmann og politikar som var knytt til partiet Høgre. Peder Rygh var far hans, Per Rygh sonen hans. Oluf Rygh og Karl Rygh var brørne hans.

Liv og gjerning
Rygh var fødd i Verdal. Han vart student frå katedralskulen i Trondheim i 1858 og cand. jur. 1864. Frå 1865 til 1880 var han tilsett i Finansdepartementet, byråsjef 1869, ekspedisjonssjef i finansavdelinga 1872. I 1866 hadde han stipend til å studere statsøkonomi i Frankrike og England. Mellom 1880 og 1889 var Rygh borgarmeister i Kristiania.

Rygh var 1875-79 medlem av formannskapet i hovudstaden, ordførar 1892-93. I Emil Stangs fyrste regjering var Rygh statsråd og sjef for Finans- og tolldepartementet frå 13. juli 1889 til 6. mars 1891.

Stortingsperioden 1892-94 var Rygh 1. representant for Kristiania, Hønefoss og Kongsvinger. Han høyrde til Høgre og var medlem av tollkomiteen.

Rygh var medlem av ei rekke kommisjonar, statlege komitear samt offentlege og private styre. Mellom anna var han 1883 formann i tilsynskommisjonen for Kongsvingerbanen, og 1895 det same for Flisabanen. Han var formann 1892 i ein kongeleg kommisjon om jarnbanestasjonsordninga i Kristiania og i 1895 av ein departmentskomite om avståinga av grunn i samband med Vest- og Østbanestasjonane i hovudstaden. I 1895-96 var han formann i komiteen som forhandla med Sverige om ny mellomrikslov. År 1885 var han sentral i stiftinga av Kristiania telefonselskap, då han fekk maka til at to konkurrerande selskap slo seg saman.

Frå 1893 var Rygh administrerande direktør i Christiania Sparebank.

Ei byste av Rygh er reist ved Holmenkollen i Oslo. Saman med vegdirektør Hans Hagerup Krag tok han i 1888 initiativ til å få sikra eit areal ved Holmenkollen, ope for innbyggarane av Oslo. Han arbeidde også for at kommunen skulle kjøpe Frognerseterskogen. Rygh var den fyrste styreformannen for Nationaltheatret.

Rygh vart i 1891 av kongen utnemnd til kommandør av 1. klasse av St. Olavs Orden «for fortjenstlig embedsvirksomhed».

Han døydde 1913 i Kristiania.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Store norske leksikon

Norske statsrådar 1884-1905
Norske finansministrar
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Norske juristar
St. Olavs Orden
Folk frå Verdal
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Nobels Fredssenter

Nobels Fredssenter er ei norsk stifting som vart skipa av Stortinget i 2000. Den Norske Nobelkomite vel styret i stiftinga.

Ved utstillingar, førelesningar, konferansar og andre aktivitetar for born og vaksne skal fredssenteret informere om Alfred Nobel og fredsprisen han innstifta, om dei som har fått fredsprisen, og om aktuelle konfliktar og den internasjonal innsatsen som vert gjort for å trygge freden.

Senteret har tilhald i den verneverdige stasjonsbygningen på den nedlagde Vestbanestasjonen i Oslo, den tidlegare endestasjonen for Drammensbanen i nærleiken av Rådhuset. Det vart opna av Kong Harald V 11. juni 2005, og då opningsseremonien inngjekk i det offisielle programmet for å  markere at det var hundre år sidan unionsoppløysinga mellom Sverige og Noreg vart gjennomført, var både dei svenske og norske kongepara til stades.

Bakgrunnsstoff

Nobelprisen
Stortinget
Museum i Oslo
Kulturhistoriske museum i Noreg
Museum skipa i 2000
2000 i Noreg
Fjelltistel

Fjelltistel er ei urt i korgplantefamilien. Arten si utbreiing er avgrensa til Europa.
Planta vert kring 20 cm høg og har blad med ujamn eller småtagga kant. Desse er filtlodne på undersida. Fjelltistel har gråfiolette korgdekkblad, fiolette kroner og blå mjølknappar. Planta luktar vanilje. Ho blømer kring juli månad i enger til fjells, helst på kalkrik grunn. 

Fjelltistel veks i alle fjelltrakter i Noreg, også ned i låglandet. Planta er funnen opp til 2130 m i Jotunheimen.

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Fjällskära» frå ,  den 24. august 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg 
Korgplantefamilien
Fjelberg stavkyrkje

Fjelberg stavkyrkje var ei stavkyrkje på Fjelbergøy i Kvinnherad i Sunnhordland, som vart riven rundt 1730. Det er ikkje bevart nokon kjende bygningsrestar frå kyrkja.

Historie 
Det finst ikkje noko grunnlag for ei detaljert datering av kyrkja. Ei kyrkje på Fjelberg er første gong nemnt i kjeldene i 1360. Kyrkja er nemnt siste gong i 1722. I 1733 fekk soknet ei ny kyrkje, og stavkyrkja har då truleg vorte riven kort tid før.

Utsjånad 
Ei kjelde frå 1462 nemner ei gåve til «høgaltaret i Fjelberg kyrkje». Dette tyder på at kyrkja hadde fleire altar. I 1665 skulle det setjast inn vindauge i sørveggen på kyrkja, sidan det skal ha vore svært mørkt i kyrkja. I 1722 hadde kyrkja svalgang berre på nordsida. Same året vert kyrkja kalla ei «ældgammel og i Grund forraadnet Stavkirke». Etter storleiken på kyrkja å dømma, må ho vore treskipa med heva midtrom. Skipet var om lag 50 fot gonger 28 fot (16 m x 9 m) og koret var 16 fot gonger 20 fot (5 m x 6 m).

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Brendalsmo, Jan: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Hordaland (Riksantikvaren, 2016), s. 66–67
 

Tapte stavkyrkjer
Kyrkjer i Kvinnherad
Kulturminne i Kvinnherad
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Tangled Up in Blue

«Tangled Up in Blue» er ein song av Bob Dylan. Songe er opningssporet på Blood on the Tracks frå 1975. Rolling Stone rangerte songen på 68. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Tekst 

«Tangled Up in Blue»  er eit av dei tydlegaste døma på at Dylan prøver å skrive ein «fleirdimensjonal» song som trassar eit fast punkt i tid og rom. Dylan hadde nyleg studert måling og kubismen, som prøvde å nytte fleire perspektiv i eit enkelt synsplan, og var påverka av dette. Som Neil McCormick sa i 2003: «Ein verkeleg usedvanleg episk tekst om ei personleg og upåliteleg soge, teken ut av flakkande minner som ein fem-og-eit-halvt minuttar lang musikalsk Proust.» I eit intervju frå 1978 forklarte Dylan denne skrivemåten: «Det som er forskjellig med denne stilen er at det finst ein kode i teksten og det finst inga tidskjensle. Det er ikkje teke omsyn til tida. Du har i går, i dag og i morgon i det same rommet og det er ikkje mykje du ikkje kan førestille deg som ikkje kan skje.»

Teksten er stundom ugjennomsiktig, men songen verkar (som dei fleste songane på albumet) å vere ei soge om ein kjærleik som har enda, men ikkje frivillig. Det siste verset byrjar: 
So now I'm goin' back again, (Så no går dreg eg attende dit)
I got to get to her somehow... (Eg må no ho på eit vis)
og sluttar 
We always did feel the same, (Me følte det alltid på same vis)
We just saw it from a different point of view, (Me hadde berre forskjellig syn på det)
Tangled up in blue. (Vikla inn i blått)

Dylan skreiv stadig om teksten sjølv etter albumet kom ut. Utgåva som finst på konsertalbumet Real Live (og gjennom Europa-turneen i 1984) har ein heilt annan tekst. I den første studioutgåva (frå innspeling i New York City i desember 1974) og ofte i konsertframføringar, har han sunge somme av versa i tredje person, i staden for i første person.

Andre utgåver

Songen har vorte spelt av mange andre artistar, mellom anna Great White, Jerry Garcia, Half Japanese, Robyn Hitchcock, the Indigo Girls, Ani Difranco, the String Cheese Incident, Twin Valleys og The Whitlams.

Songen er med i spelet Rock Band 2, som den vanskelegaste songen i song-seksjonen.

Norske utgåver
Det er skrive minst tre norske versjonar av songen. Stein Erik Larsen skreiv den første, kalla «Vikla inn i blått» og vart framført Ødeland Kvartal på singelen «4 sanger av Bob Dylan» i 1996. Tom Roger Aadland skreiv ein nynorsk tekst med same tittel, «Vikla inn i blått» for albumet Blod på spora i 2009. 
Ein annan nynorsk tekst vart skriven av Oddvar Torsheim kalla «Afrika tur-retur blues» på albumet Tur-retur blues i 2000.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tangled Up in Blue» frå ,  den 25. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Teksten

Bob Dylan-songar
Songar frå 1975
 068
 067
Singlar frå 1975
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Bob Dylan
Songar skrivne av Bob Dylan
Kim Larsen-songar
Jerry Garcia-songar
Indigo Girls-songar
Robyn Hitchcock-songar
Joan Osborne-songar
Oddvar Torsheim-songar
Tom Roger Aadland-songar
Hestesko

Hestesko er eit U-forma stykkje av anten jarn, stål, aluminium, gummi, plast (eller samansettingar av desse materiala) som vert spikra eller limt til hovane på hest for å redusere slitasjen på hovane og gje føtene betre feste. Tidlegare var hestesko hovudsakleg laga av jarn, og vart festa til hoven med ein særleg type jarnspikar som vart kalla hesteskosaum, og det er nok mest vanleg framleis.

Vekta og forma på hesteskoa kan ha noko å seie for gangarten, og dette vert utnytta for konkurransehestar. Det har vorte utvikla ulike utformingar av hesteskoa og materiala i dei for ulike hestar og den verksemda dei vert nytta til. Somme spesialsko er til dømes laga av magnesium, kopar eller titan.

Hestesko har vanlegvis utståande hakar, piggar eller spikrar i kantane for gje hesteføtene best mogleg feste, til dømes på is og hard snø. På moderne hestesko er ofte slik piggar gjenga og festa til skoen i skruehol.

Dei som har fagkunnskap i å sko hest vert kalla hovslagarar.

Hestesko har fått ein plass i folketrua som ein lukkebringande og vernande gjenstand til å feste over gangdøra til huset. Best resultat får ein visstnok dersom skoen har vore nytta på ein hest på rettleg vis.

Hesteskokasting
Det vert halde konkurransar i hesteskokasting. Det vert då kasta mot jarnstikker på gruslagd bane. Ei freistar å få skoen til å legge seg nær, eller helst kring jarnstikka. To deltakarar konkurerar mot kvarandre. Det vert og konkurrert i hesteskogolf.

Kjelder 
Fotnotar

Hestar
Dyrehald
Handverk
Beauforthavet

Beauforthavet (, iñupiaq Taġiuq) er eit randhav til Nordishavet. Det ligg nord for Alaska og det nordvestlege Canada og vest for Banksøya og Patrickøya. Ein set grensa for havet med ei linje frå Point Barrow i Alaska til Prince Patrick Island i Canada. 

Havet er i kring 450 000 km² vidt og er på det djupaste 4 683 meter. Gjennomsnittleg djupne er på vel 1 000 meter. Store delar av året er havet dekt med is og dei nordlegaste delane har hittil aldri vore isfrie. 

Mackenzie-elva, den lengste elva i Canada, munnar ut i Beauforthavet vest for Tuktoyaktuk, ein av få  permanente busetnader ved kysten av havet. Fleire mindre elvar munnar også ut i Beauforthavet, som har eit rikt dyreliv med kvalar og fleire ulike sjøfuglar. Gjennom ei rekkje av  sund er havet forbunde med Baffinbukta i aust.

Under Beauforthavet finst større førekomstar av petroleum og naturgass. Desse reservoara vart oppdaga på 1960-talet og den fyrste prøveboringa vart gjort i 1986.

Grenselinja mellom Canada og USA som ligg i havet er framleis omstridd.

Havet er kalla opp etter den engelske havforskaren Francis Beaufort.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Beauforthavet» frå , den 26. august 2010.

Bakgrunnsstoff

Nordishavet
Stader kalla opp etter britar
Kennedykanalen

Kennedykanalen (engelsk Kennedy Channel) er eit sund nord for 80. breiddegrad (80°55′N, 66°30′V) mellom den canadiske Ellesmereøya og den nordvestlege grønlandske halvøya Washington Land. Sundet er mellom 26–29 km breitt og utvidar seg mot nord til 177 km. I Kennedykanalen ligg øyane Crozierøya, Franklinøya og Hans Ø. Sundet er ein del av Naressundet, som knyter Baffinbukta i hop med Lincolnsjøen. Einast nokre veker på seinsommaren kan sundet vere ope for siglas. Elles om året er sundet tilfrose.

Sundet er kalla opp etter den britiske polarforskaren William Kennedy. Han var i 1854 med på Franklinekspedisjonen.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Kennedykanalen» frå , den 26. august 2010. 

Grønlandsk geografi
Kanadisk geografi
Etnologi

Etnologi (frå gresk ethnos, folk og logia, lære), som tidlegare vart kalla folkelivsgransking, er eit akademisk fag innanfor humaniora som granskar den materielle og sosiale kulturen i dei vestlege samfunna. Etnologi må ikkje forvekslast med etnografi, som er den tidlegare nemninga på det faget som no heiter sosialantropologi.

Soga om etnologien
På siste halvdelen av 1800-talet oppstod det i Skandinavia ein reaksjon på at faget historie konsentrerte seg stort sett berre om statar, politikk og framståande personar. Nemninga kulturhistorie vart teke i bruk for det som hadde med kvardagslivet og vanlege folk å gjere, for på det viset å gje denne sida av historia tyngd. Etter kvart skjedde det ei spesialisering ved mange universitet: Dei kulturhistorikarane som hadde som sitt studieobjekt den materielle kulturen («gjenstandskulturen») og sosiale aspekt ved arbeid og næringsutøving, fekk nemninga etnologar. Dei tok seg av slike tema som byggeskikk, jordbruk, reiskapsbruk, handverk, kosthald og folkedrakter, og frå 1990-talet dessutan tema som individ - kollektiv, natur - kultur. Dei kulturhistorikarane som studerte folkloren eller den åndelege kulturen fekk nemninga folkloristar, og deira spesialfelt ble den immaterielle og munnleg kulturen i form av folkedikting, folkemusikk, folketru og folkelege ritual.

Faga etnologi og folkloristikk vart i 2002 slege saman til eitt fag i Noreg, kulturhistorie.

Sjå òg
Kategorien etnologar

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Om kulturhistoriker på nettstaden utdanning.no

Humaniora
Phu Quoc lufthamn

Phu Quoc lufthamn (, ) er ein flyplass i Phu Quoc i den vietnamesiske Kien Giang-provinsen. 

Han har flysamband med Ho Chi Minh-byen, Can Tho og Rach Gia gjennom Vietnam Airlines, og planlagde ruter til Hanoi og Ho Chi Minh-byen gjennom Air Mekong (planlagd til oktober 2010).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Phu Quoc Airport» frå ,  den 27. august 2010.  

Flyplassar i Vietnam
Kien Giang
Transport i Mekongdeltaet
Hans Nysom

Hans Hein Theodor Nysom () var ein norsk offiser, ingeniør, statsråd og stortingsmann for Venstre. Hans Hein Nysom var farfaren hans, Anton Hjorth halvbroren hans.

Nysom var fødd i Holmestrand, faren hans var skipper. Sjølv tok han eksamen frå krigsskulen i 1866 og den militære høgskulen i 1870. I 1867 vart han sekondløytnant i trondhjemske brigade, året etter i det norske jegerkorps. 1872-76 var han i artilleribrigaden. År 1874 vart han tilsett i kanalvesenet, styrar ved utbygginga av fleire kanalanlegg. Han var sekretær i vassdragskommisjonen 1877-81, studerte elveregulering utanlands, fyrst i Sverige, i 1885 i Sveits og i 1890 i Sør-Tyskland. I 1895 var han formann i den parlamentariske fossefallskommisjonen.

Nysom var formann i Polyteknisk Forening frå 1885 til 1891.

Nysom var statsråd i både i Revisjonsdepartementet  og Arbeidsdepartementet i Johannes Steens fyrste regjering frå 6. mars 1891, frå 28. november einast i sistnemnde departement til regjeringa gjekk av 2. mai 1893. Som arbeidsminister stod han for den offisielle opninga av Bandak-Norsjøkanalen i 1892.

I Johannes Steens andre regjering, som vart innsett 17. februar 1898, var Nysom fyrst medlem av statsrådsavdelinga i Stockholm til mars 1899, deretter statsråd i Arbeidsdepartementet til juni 1900, då han atter var i Stockholm fram til 6. november 1900.

Åra 1895-1900 var Nysom stortingsrepresentant frå valkrinsen Kristiania, Hønefoss og Kongsvinger. Han var medlem av jarnbanekomiteen 1895-97, valkomiteen 1896-98 og i 1898 av Lagtinget til han vart statsråd.

Etter han gjekk av som statsråd var Nysom konstituert generaldirektør i NSB, frå 1902 medlem av styret i Hovudjarnbanen.

Han vart i 1892 utnemnd til riddar av St. Olavs Orden og forfremja til kommandør av 1. klasse i 1899. Han mottok også den svenske Nordstjerneordenen.

Nysom døydde i Kristiania i 1903.

Verk
Fra Finmarken, 1877
Reductionstabeller for Hvermand: til praktisk Brug ordnede for Omsætning frå gammelt til nyt Maal og Vægt, Cammermeyer, Kristiania, 1879
Haandbog i norsk flødningsvæsen (med Axel Borchrevink og Gunnar Sætren), H. Aschehoug & Co., Kristiania, 1889-94

Kjelde

Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske statsrådar 1884-1905
Norske arbeidsministrar
Norske revisjonsministrar
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Norske ingeniørar
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Folk frå Holmestrand
Blåkoll

Blåkoll (Prunella vulgaris) er ei plante i lepeblomsterfamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.

Planta vert kring 10 cm høg og og er øvst litt håra og ofte noko brunfiolett. Krona er 10–12 mm lang. Blåkoll blømer kring juli månad i mosegrodd eng, åkerkantar og ved vegar. Arten er heim leg og veks gjennom heile Noreg, men sjeldan lengst i nord.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brunört» frå ,  den 28. august 2010.

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Blåkollslekta
Svarttopp

Svarttopp (Bartsia alpina) er ei urt i snylterotfamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. Arten vart tidlegare rekna til maskeblomsterfamilien.

Svarttopp er ein fleirårig mørkfarga 20 cm høg fjellplante med håra stengel som nedst har tjukke skjelblad. Oppover stengelen er blada motsette og mørkgrøne eller fiolette. Planta har einskilde svartfiolette blomstrar som er 2 cm lange. Frukta er ein eggforma kapsel som er 1 cm lang. Svarttopp blømer kring juni i fuktige enger til fjells. 

Planten er heimleg og finst i Noreg frå Jæren til Finnmark. Han er funnen opp til 1960 m i Jotunheimen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Svarthö» frå ,  den 28. august 2010.  

Viltveksande plantar i Noreg
Svarttoppslekta
Tuvesildre

Tuvesildre er ei plante i sildrefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.
Planta er kring 10 cm høg og kjertelhåra. Ho veks i tuver med kortskafta lysgrøne blad med tre eller fem framrette flikar. Stenglane er fåblomstra. Blomstrane har kvite eller gulkvite kronblad som er dobbelt så lange som begerblada. Tuvesildre blømer kring juli månad på berg og knausar til fjells. Ho finst i alle fjelltrakter i Noreg. Planta veks også ned i låglandet, og er funnen opp til 2280 m på Galdhøpiggen.

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Tuvbräcka» frå ,  den 30. august 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Sildrefamilien
Arktisk flora
Loch Langavat

Loch Langavat (skotsk-gælisk Langabhat) er namnet på fire innsjøar på øya Lewis og Harris i Ytre Hebridane i Skottland. Namnet er ei gælisk utgåve av det norrøne lang og vatn.

Loch Langavat er ein innsjø i Ness-området på Lewis. Han ligg midt mellom Butt of Lewis og Tolsta Head, 19 km nordaust for Stornoway. 
Loch Langabhat er over 11 km lang og ligg i enden av Grimersta-systemet med flott natur der ein ofte kan sjå kongeørn og kronhjort. I innsjøen finst laks og brunaure. Innsjøen ligg 33 meter over ahvet og har eit samla areal på 906,5 hektar. Den største djupna er 30 m.
Loch Langabhat er ein liten innsjø nord for Carlabhagh.
Loch Langabhat sentralt på Harris ligg i ein dal med bratte sider og er meir enn 4 km lang.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Loch Langavat» frå ,  den 31. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Lewis
Langavat
Loch of the Lowes

Loch of the Lowes er ein innsjø nær Dunkeld i Perth and Kinross i Skottland. Innsjøen og området rundt har status som dyrereservat, styrt av Scottish Wildlife Trust.

Innsjøen dekkjer 98 hektar og frå tidleg april til seint i august hekkar fiskeørn her. Reiret deira ligg om lag 150 meter frå ein skjult observasjonspost. Dåhjort og rådyr er òg mogeleg å sjå frå gøymestaden, og stundom til og med oter.

Tidleg på vinteren kjem kring 3000 grågjess til innsjøen. I tillegg finn ein kvinand, villands, laksand, brunnakke, krikkand, toppand og toppdykkar, som hekkar nær innsjøen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Loch of the Lowes» frå ,  den 31. august 2010.

Bakgrunnsstoff
Scottish Wildlife Trust - Loch of the Lowes 
Vitjingssenter 

Naturreservat i Skottland
Lowes
Geografi i Perth and Kinross
Loch Migdale

Loch Migdale er ein innsjø nær Bonar Bridge i Sutherland i Highland i Skottland.

Det står ein Crannog (kunstig øy) i innsjøen, datert til jernalderen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Loch Migdale» frå ,  den 31. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Migdale
Loch Morar

Loch Morar (skotsk-gælisk Loch Mhòrair) er ein innsjø i Morar i Lochaber i Highland i Skottland. Han er den femte største innsjøen i Skottland, med eit overflateareal på 26,7 km², og han er den djupaste innsjøen på Dei britiske øyane med ei største djupne på 310 m.

Loch Morar er skapt av isbrear og sidene rundt innsjøen er bratte fjellsider. Innsjøen er 19 km lang og det ligg fem større øyar i han.

Sjølv om vegen langs innsjøen ikkje strekkjer seg meir enn nokre kilometer langs nordsida, var begge sidene av innsjøen busette til ut på tidleg på 1900-talet.

Som med Loch Ness er det rapportert om uidentifiserte skapningar i innsjøen. Monsteret vart kalla Morag av dei lokale.

Loch Morar var ein gong kjend som eit godt laks- og aurevatn, men som med dei fleste andre ferskvassystem nordvest i Skottland, er fisken nesten borte på grunn av lakselus frå lakseoppdrettsanlegga i området.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Loch Morar» frå ,  den 31. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Gazetteer for Scotland Morar, Loch
Kart over Loch Morar

Morar
Innsjøar med kryptidmytar