kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ronnie Lane

Ronald Frederick «Ronnie» Lane () var ein engelsk musikar, låtskrivar og produsent som er mest kjend som bassgitarist og var grunnleggjande medlem i to kjende engelske rockeband: Small Faces (1965–69) og det påfølgjande Faces (1969–73). 

Seinare samarbeidde Lane med andre musikarar, og leia sine eigne band, medan han heldt tett kontakt med dei tidlegare bandkollegaene. Seint i 1970-åra fekk han diagnosen multippel sklerose og fekk hjelp av fleire støttekonsertar og økonomiske bidrag frå vener, tidlegare bandkollegaer og fans. Etter å ha hatt sjukdommen i 21 år døydde han, 51 år gammal.

For arbeidet sitt i Small Faces og Faces, vart Lane posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2012.

Diskografi

Small Faces

Studioalbum
Small Faces (1966)
Small Faces (1967)
Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

Faces

Studioalbum
 First Step (1970)
 Long Player (1971)
 A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971)
 Ooh La La (1973)

Solodiskografi

Studioalbum
Anymore for Anymore (1974) UK No. 48
Ronnie Lane's Slim Chance (1974)
One for the Road (1976)
See Me (1979)

Konsertalbm
You Never Can Tell (The BBC Sessions) (1997)
Live in Austin (2000)
Rocket 69 (konsert på tysk TV) (2001)

Samleplater
Kuschty Rye (The Singles 1973–1980) (1997)
Tin and Tambourine (1999)
April Fool (1999)
How Come (2001)
Ain't No One Like (2003)
Just For a Moment (2006)
Ooh La La: An Island Harvest (2014)

Samarbeid
 Happy Birthday (med Pete Townshend) (1970)
 I Am (med Pete Townshend) (1972)
 Mahoney's Last Stand (med Ronnie Wood) (September 1976) Atlantic
 With Love (med Pete Townshend) (1976)
 Rough Mix (med Pete Townshend) (1977) US nr. 45 UK nr. 44
 The Legendary Majik Mijits (med Steve Marriott) (1980)
 Victory Gardens (1991) (med folkeduoen John & Mary)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ronnie Lane» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 "Can You Show Me A Dream av John Hellier og Paolo Hewitt 
 
 Slim-chance.co.uk
 

Engelske songarar
Engelske visesongarar
Engelske rockesongarar
Engelske rhythm and blues-songarar
Engelske rockebassistar
Engelske banjoistar
Engelske låtskrivarar
Britiske folkrockmusikarar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Folk frå Plaistow i Newham
Musikarar frå London
Folk med multippel sklerose
Small Faces-medlemmar
Faces-medlemmar
Døde av lungebetennselse
Rock and Roll Hall of Fame
Willi Wülbeck

Willi Wülbeck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Oberhausen som tevla for Vest-Tyskland. Han vart verdsmeister på 800 meter i 1983.

Aktiv
Wülbeck tok seg til finalen på 800 m ved europameisterskapen 1974, der han vart åttande- og sistemann i feltet på ny personleg rekord. To år etter vart han nummer fire i Sommar-OL 1976, over sekundet bak bronsemedaljøren. Fire år seinare glapp dei olympiske sommarleikane då Vest-Tyskland fylgde USA og boikotta Sommar-OL 1980 i Moskva, grunna Sovjetunionen sin invasjon i Afghanistan.
 
Wülbecks gjorde sitt livs løp då han i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki den 9. august 1983, vann ein klar siger på 800 meter på tida 1.43,65, tysk rekord også i 2018. Sommaren 1984 var Wülbeck skadd, så OL i Los Angeles gjekk fløyten og han la bort piggskoa.

Frå 1974 til 1983 vann Wülbeck ti strake vesttyske meisterskap på 800 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 8 på 800 m – 1.46,3
OL 1976 i Montreal: Nr 4 på 800 m – 1.45,26
EM 1982 i Aten: Nr 8 på 800 m – 1.48,90
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 800 m – 1.43,65, framom Rob Druppers (1.44,20)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willi Wülbeck» frå ,  den 29. mai 2018.  
 

Tyske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Sogndal idrettsråd

Sogndal Idrettsråd (SIR) er ein organisasjon laga for å vera det sentrale organet for all idrett i Sogndal kommune for Noregs idrettsforbund.

Rådet skal koordinera alle saker av felles interesser mellom lag, grupper, idrett og kommune.

Dette inneber:

 Styrke idretten si rolle og rammevilkår i kommunen.
 Gjere prioriteringar på vegner av våre idrettslag.
 Vera ein møteplass og utviklingsarena mellom offentleg og frivillig arbeid.
 Dokumentera og synliggjera det lokale omfanget til idretten.

Idrettslag i SIR 
SIR har 14 tilknytte idrettslag:

 Fjærland Idrettslag
 Syril idrettslag
 Sogn Motorsportklubb
 Fjøra Fotballklubb
 Sogndal Idrettslag
 Kaupanger Idrettslag
 Sogndal idrettslag fotball
 Norane Idrettslag
 Sogndal Køyre og Rideklubb
 Sjøspretten
 Sogndal Pistolklubb
 Sogn Fartsfykarlaug
 Studentspretten Sogndal
 Sogn fridykkarklubb
 Fjørland Idrettslag

Dei største idrettslaga er Sogndal idrettslag med 1260 medlemmar, Syril idrettslag (900), Kaupanger idrettslag (750) og Sogndal idrettslag fotball (900). Dei minste idrettslaga er Sogndal pistolklubb (11) og Sogn fartsfykarlaug (20). Tal er pr. 31.12.2017

Samla tal medlemmar i dei 13 idrettslaga er 4193, av desse er det 1875 kvinner og 2318 menn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sogndal idrettsråd» frå ,  den 29. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

Møtereferat og sakspapir ved sogndal.kommune.no
Sogn Motorsportklubb

Syril idrettslag
Fjøra Fotballklubb

Sogndal Idrettslag

Kaupanger Idrettslag

Sogndal idrettslag fotball

Norane Idrettslag

Sogndal Køyre og Rideklubb 

Sjøspretten

Sogndal Pistolklubb

Sogn Fartsfykarlaug

Studentspretten Sogndal

Sogn fridykkarklubb

Idrett i Sogndal
First Step av Faces

First Step var debutalbumet til den britiske gruppa Faces, gjeve ut tidleg i 1970. Albumet kom ut berre nokre få månader etter Faces hadde oppstått frå oska av Small Faces (der Ronnie Lane, Kenney Jones og Ian McLagan kom frå) og The Jeff Beck Group (der Rod Stewart og Ronnie Wood kom frå). I Nord-Amerika vart albumet utgjeve som Small Faces. På plateomslaget kan ein sjå Ronnie Wood halde eit eksemplar av gitarlæreboka til Geoffrey Sisley, First Step: How to Play the Guitar Plectrum Style.

Den 28. august 2015 kom albumet ut på ny med ny digital lyd og bonusspor, inkludert to songar som ikkje var gjevne ut før, spelt inn kort tid etter albumet kom ut, «Behind the Sun» og «Mona the Blues».

Albumet vart spelt inn i De Lane Lea Studios i London kort tid etter gruppa offisielt var skipa (sjølv om bandmedlemmene hadde spelt i lag i forskjellige kombinasjonar sidan april 1969). Albumet nådde 119. plassen på Billboard-lista i USA då det kom.

Innhald

All solovokal av Rod Stewart, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Rod Stewart - solo- og korvokal, munnspel, banjo (spor 4)
Ronnie Lane - bass-, rytme- og akustisk gitar, korvokal, solovokal (spor 4), co-solovokal (spor 2,3 & 8)
Ronnie Wood - solo-, rytme- og akustisk gitar, andre bassgitar (spor 10), korvokal
Ian McLagan - Hammondorgel, Wurlitzer elektrisk og akustisk piano, korvokal
Kenney Jones - trommer og perkusjon
Martin Birch - lydteknikar
Faces - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «First Step (album)» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Debutalbum frå 1970
Faces-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Kenney Jones
Album produserte av Ronnie Lane
Album produserte av Ian McLagan
Album produserte av Ronnie Wood
Album produserte av Rod Stewart
Micky Waller

Michael Waller () var ein engelsk trommeslagar, som spelte med mange kjende britiske rocke- og bluesartistar etter han vart profesjonell musikar i 1960.

Biografi
Waller vart fødd i Hammersmith i London. Det første bandet hans, The Flee-Rekkers, fekk ein hit med «Green Jeans» i 1960 då denne nådde 23. plassen på UK Singles Chart. Han slutta kort tid etter og vart medlem av Joe Brown and the Bruvvers.

I juli 1963 vart han med i Cyril Davies R&B All Stars med Cyril Davis og Long John Baldry. Waller slutta då Davies døydde i januar 1964 og Baldry tok over og bandet vart Hoochie Coochie Men. Waller byrja så å spele med Marty Wilde som medlem av The Wildecats. Waller spelte òg på to konsertturnear med Little Richard i Storbritannia.

Etter ein kort periode med Georgie Fame and The Blue Flames, vart han med Brian Auger i The Trinity, og kort tid etter byrja Long John Baldry. I april 1965 vart gruppa utvida med Rod Stewart og Julie Driscoll og utvikla seg til å bli The Steampacket. I 1967 spelte Waller eit par konsertar med John Mayall's Bluesbreakers men vart kort tid seinare erstatta av Keef Hartley.

I august 1967 byrja Waller å spele med Jeff Beck Group, i lag med den tidlegare bandkollegaen Rod Stewart. I 1969 drog Waller til Venice Beach i Los Angeles for å skipe bandet Silver Metre med gitaristen Leigh Stephens frå Blue Cheer, Pete Sears på bass og klaverinstrument og Jack Reynolds som songar. Dei spelte inn eitt album. I 1969 spelte Waller òg på debutalbumet til Rod Stewart, An Old Raincoat Won't Ever Let You Down, og spelte òg på seinare album av Stewart, inkludert hitsingelen «Maggie May».

I 1971 byrja Waller å spele med bluesbandet til Long John Baldry. Tidleg i 1980-åra var Waller medlem av Terry Smith Blues Band. Waller har òg spelt med The Walker Brothers, Cat Stevens, Eric Clapton, Bo Diddley, Dusty Springfield og Paul McCartney.

Waller døydde av leversvikt i London den 29. april 2008, 66 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mick Waller» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Minneord i The Guardian

Engelske bluesmusikarar
Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Hammersmith
Musikarar frå London
Engelske studiomusikarar
Døde av nyresvikt
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
The Jeff Beck Group-medlemmar
All-Stars-medlemmar
Salah Hissou

Salah Hissou () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 5 000 meter under VM 1999 i Sevilla. Han vann elles bronse på 10 000 m både ved Sommar-OL 1996 og Friidretts-VM 1997.

Aktiv
Hissou deltok i yngre år mest i terrengløp. I 1995 debuterte han på bane i eit internasjonalt meisterskap og vart fjerdemann i milløpet under VM i Göteborg, nesten fem sekundar bak bronsevinnar Paul Tergat frå Kenya. Den 5. juni 1996 sette Hissou personleg rekord på 5 000 meter med 12.50,8 i eit stemne i Roma. I slutten av juli månad vann han bronsemedaljen på 10 000 m under dei olympiske sommarleikane i Atlanta, slått med i 16-17 sekundar av vinnaren Haile Gebrselassie frå Etiopia og Paul Tergat. Vel tre veker seinare, den 23.august 1996, flytta Hissou verdsrekorden på 10 000 m til 26.38,0 ved eit stemne i Brussel, ein rekord som stod seg i nesten eitt år. Innspurten på milløpet under verdsmeisterskapen 1997 i Aten var jamn, men enda med same tre på sigerspallen som i Atlanta året før; 1) Grebselassie, 2) Tergat, 3) Hissou.

Då Friidretts-VM 1999 fann stad i Sevilla, satsa Hissou på 5000 meter. På oppløpssida kjempa Hissou om sigeren mot tre andre løparar og viste seg som den klart sterkaste spurtaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 10 000 m – 27,19,3
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje på 10 000 m – 27.24,6
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 10 000 m – 27.28,6
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje på 5 000 m – 12.58,1, framom Benjamin Limo (12.58,7)
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (13.44,2 =nr 18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salah Hissou» frå ,  den 30. mai 2018.  
 

Marokkanske langdistanseløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Marokko
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Marokkanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Nouria Mérah-Benida

Nouria Merah-Benida () er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar frå Alger som vart olympisk meister på 1500 meter i 2000.

Aktiv
I 1999 tok Merah-Benida sølvmedaljane på 800 m og 1500 m då afrikaleikane fann stad i Johannesburg. OL-sesongen 2000 vart ho nummer ein på 1500 m og to på 800 m ved afrikameisterskapen heime i Alger. Få veker seinare sette ho personleg rekord på 1500 m med tida 3.59,1 i eit stemne i Monaco. Likevel var det ei overrasking at ho under sommarleikane 2000 i Sydney skulle gå avstad å vinne gullmedaljen på 1500 m, hårfint framom rumenarane Violeta Szekely på sølvplass og Gabriela Szabo. Etter 2001 tevla ho lite, men kom tilbake i 2006 og vart på Mauritius afrikameister på 1500 meter for andre gong, 35 år gammal.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 800 m (2.02,44 =nr 23)
VM 1997 i Aten:  Utslått i forsøka på 1500 m (4.12,2 =nr 29)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (4.08,9 =nr 19)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 1500 m – 4.05,10, framom Violeta Szekely (4.05,15)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i forsøka på 1500 m (4.15,0 =nr 24)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nouria Merah-Benida» frå ,  den 30. mai 2018.  
 

Algeriske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Algerie
Algeriske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Sing It Again Rod

Sing It Again Rod er det første samlealbumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1973. Albumet er kjend for det Peter Corriston-designa utstansa plateomslaget (forma som eit whiskeyglas som ein kan sjå ein smilande Stewart gjennom).

Innhald
 «Reason to Believe» (Tim Hardin)
 «You Wear It Well» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
 «Mandolin Wind» (Rod Stewart)
 «Country Comfort» (Elton John, Bernie Taupin)
 «Maggie May» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
 «Handbags and Gladrags» (Mike D'Abo)
 «Street Fighting Man» (Mick Jagger, Keith Richards)
 «Twistin' the Night Away» (Sam Cooke)
 «Lost Paraguayos» (Rod Stewart, Ron Wood)
 «(I Know) I'm Losing You» (Norman Whitfield, Eddie Holland, Cornelius Grant)
 «Pinball Wizard» (from the rock opera Tommy, 1914–1984) (Pete Townshend)
 «Gasoline Alley» (Rod Stewart, Ron Wood)

Salsliter

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sing It Again Rod» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1973
Rod Stewart-album
Mercury Records-album
Plateomslag av Peter Corriston
Nummer-ein-album i Storbritannia
Torri Edwards

Torri Edwards () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå California som i 2004 vart kåra til verdsmeister på 100 meter for 2003, og vann VM-gull i 4 x 100 m stafett i 2007.

Aktiv
Edwards deltok i tre øvingar under Sommar-OL 2000. Ho makta ikkje å kvalifisere seg til finalane på 100 m og 200 m, derimot var ho med på det USA-amerikanske laget som fekk bronse på den korte stafetten.

Den 11. juli 2003 sprang Edwards sitt livs fortaste 200 meter i eit stemne i Roma, klokka inn på 22,28 sekundar. Under verdsmeisterskapen i Paris nokre veker etter vart Edwards tildelt sølvmedalje på 100 m og bronsemedalje på 200 m, begge tevlingane vart vunne av landskvinna Kelli White. Då White året etter vart dømd for bruk av dopingmidlar, vart Edwards tilkjend VM-sigeren på 100-meteren og sølvplassen på 200 m. Under sjølve meisterskapen i Paris sprang Edwards USA inn til sølvmedalje i 4 x 100 m stafett, fem hundredels sekund bakom laget frå Russland.

Etter å ha vore utestengd frå friidretten i 2004-05 kom Edwards sterkt tilbake. Under VM 2007 i Aten måtte ho ta til takke med fjerdeplassen på 100 m så vel som på 200 meter. I 4 x 100 m stafett lukkast ho som ankerkvinne å springe USA sitt lag, som elles bestod av Lauryn Williams, Allyson Felix og Mikele Barber, inn til gull, 0,03 sekund framom Jamaicas Veronica Campbell.

I 2008 flytta Edwards den personlege rekorden på 100 meter til 10,78 sekundar i semifinaleløpet då USA heldt OL-uttak, der ho i finalen vart nummer to. Under sommarleikane i Beijing enda ho på åttandeplassen i 100-metersfinalen.

Doping
Edwards vart i juli 2004 dømd for doping og utestengt i to år. I november 2005 vart utestenginga korta ned til 15 månader, etter at det forbodne stoffet Nikethamide vart nedgradert av WADA.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Bronse i 4 x 100 m stafett. Utslått i semifinalane på 200 m (23,06 =nr 10) og i kvartfinalane på 100 m  (11,32 =nr 17)
VM 2003 i Paris: Gull på 100 m – 10,93, sølv på 200 m – 22,47, og i 4 x 100 m stafett 
VM 2007 i Osaka: Gull i 4 x 100 m stafett. Nr 4 på 100 m – 11,05, og på 200 m – 22,65
OL 2008 i Beijing: Nr 8 på 100 m – 11,20. Utslått i forsøket på 4 x 100 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Torri Edwards» frå ,  den 31. mai 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Dopingsaker i friidrett
Madeline Manning

Madeline Manning () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Cleveland som vart olympisk meister på 800 meter i 1968.

Aktiv
Manning slo gjennom i 1967-sesongen, 19 år gammal, då ho vann 800 meter både under dei panamerikanske leikane i Winnipeg og universiaden i Tokyo. Hausten 1968 deltok ho i dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen og vann ein suveren siger på 800-meteren. 

Under Sommar-OL 1972 i München vart Manning slått ut or 800-tevlinga i semfinalane, seinare i leikane sprang ho den andre etappen for USA sitt stafettlag i 4 x 400 m stafett, eit lag som fekk sølvmedalje, slått med over to sekundar av Aust-Tyskland.

I 1976 sette Manning personleg rekord på 800 meter med den sterke tida 1.57,90. Ho tok seg greitt til semifinalane på distansen i OL i Montreal, men gav opp å kome vidare frå semifinaleløpet.
 
Manning var aktiv i friidrett til 1981 og vann i alt 10 nasjonale meisterskapsgull.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1968 i Mexico-byen: Gullmedalje på 800 m – 2.00,9, framom Ileana Silai (2.02,5)
OL 1972 i München: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,39 =nr 10). Sølv i 4 x 400 m stafett
OL 1976 i Montreal:  Utslått i semifinalane på 800 m (2.07,25 =nr 16)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Madeline Manning» frå ,  den 31. mai 2018.  
 

Mellomdistanseløparar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Ginka Zagortsjeva

Ginka Zagortsjeva-Bojtsjeva (bulgarsk: Гинка Загорчева-Бойчева) () er ein bulgarsk tidlegare friidrettsutøvar frå Rakovski, som vart verdsmeister på 100 meter hekk i 1987, etter tidlegare å ha vunne bronsemedalje i VM 1983 og EM 1986.

Aktiv
Zagortsjeva tok seg til finalen på 100 m hekk då Friidretts-EM 1982 fann stad i Aten, der ho enda sist etter fleire dårlege hekkepasseringar. Året etter sikra ho seg bronsemedaljen i øvinga under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, langt bak dei austtyske utøvarane som vann gull og sølv.  Tre år seinare vann ho i europameisterskapen 1986 ein ny bronsemedalje på korthekken, i eit løp der landskvinna Jordanka Donkova tok ein suveren fyrsteplass.

Den 8. august 1987 sette Zagortsjeva verdsrekord på 100 meter hekk i Dráma i Hellas med tida 12,25 sekundar. Dermed seglde ho opp som den største favoritten i øvinga i Roma-VM ein månad etter. Med eit løp på 12,34 sekundar innfridde ho og tok gullmedaljen, eitt tidels sekund framom to austtyske utøvarar.

Verdsrekorden til Zagortsjeva gjaldt til Jordanka Donkova forbetra rekorden sommaren 1988. Zagortsjeva la opp etter ho vart nummer seks i korthekktevlinga under 1990-EM i Split.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 8 på 100 m hekk – 13,14
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,62
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,70. Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett
VM 1987 i Roma: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,34, framom Gloria Siebert (12,44)
OL 1988 i Seoul: Braut forsøksløpet
EM 1990 i Split: Nr 6 på 100 m hekk – 13,02

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ginka Sagortschewa» frå ,  den 31. mai 2018.  

Bulgarske hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Bulgarske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Vera Komisova

Vera Jakovlevna Komisova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Leningrad som tevla for Sovjetunionen og vart olympisk meister på 100 meter hekk i 1980.

Komisova vart sovjet-meister på 100 m hekk i 1979. Året etter vann ho den olympiske gullmedaljen i øvinga då dei olympiske sommarleikane 1980 fann stad i Moskva, framfor europameisteren Johanna Klier. Fire dagar etter gulløpet på hekken sprang Komisova den fyrste etappen for Sovjetunionen i 4 x 100 m stafett, ei tevling som enda med sølvmedalje for Komisova og lagveninnene, eit halvt sekund bak Aust-Tyskland. Den 5. august, berre åtte dagar etter OL-sigeren, sette Komisova personleg rekord på korthekken med tida 12,39 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,56, framom Johanna Klier (12,63). Sølv i 4 x 100 m stafett
EM 1982 i Aten: Nr 6 – 12,92

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wera Jakowlewna Komissowa» frå ,  den 1. juni 2018.  
 
 

Sovjetiske hekkeløparar
Sovjetiske sprintarar
Russiske hekkeløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Amy Mbacké Thiam

Amy Mbacké Thiam () er ein senegalesisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 400 meter i 2001 og fekk bronsen på same distansen i 2003.

Aktiv
Thiam forbetra den nasjonale rekorden på 400 m til 50,21 sekundar då ho vann semifinalen under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton. I finalen gjorde ho sitt livs løp og tok gullmedaljen med tida 49,86, to hundredels sekund framom Lorraine Fenton frå Jamaica og ni hundredelar framom meksikanske Ana Guevara. To år seinare presterte Thiam eit nytt toppløp ved VM i Paris og kneip med tida 49,95 bronsemedaljen, klart slått av verdsmeister Guevara og av sølvvinnar Fenton. 

Etter 2003 var Thiam ikkje i stand til å nå finalen i dei største internasjonale meisterskapane. I 2006 vart ho afrikameister på 400 meter etter eit løp på 52,22 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane (50,77 =nr 13)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane (51,60 =nr 12)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje på 400 m – 49,86, framom Lorraine Fenton (49,88)
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 400 m – 49,95
OL 2004 i Aten: Utslått i forsøka (52,44 =nr 29)
VM 2005 i Helsinki: Nr 8 – 52,22
VM 2007 i Osaka: Utslått i forsøka (54,31 =nr 38)
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (51,70 =nr 14)
OL 2012 i London: Utslått i forsøka (53,23 =nr 21)
VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (52,37 =nr 20)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Amy Mbacké Thiam» frå ,  den 1. juni 2018.  
 
 

Senegalesiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Senegalesiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Senegalesiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Senegalesiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012