kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Mawson-stasjonen

Mawson-stasjonen er ein av tre permanente australske basar i Australsk Antarktis i Aust-Antarktis. Han er kalla opp etter polfarararen sir Douglas Mawson og vert driven av Australian Antarctic Division (AAD). Han vart opna i 1954 og er den eldste australske stasjonen i Antarktis og den eldste permanent busette staden i Antarktis stasjon sør for Den antarktiske polarsirkelen.

Føremål
Mawson-stasjonen er ein base for forskingsprosjekt som omfattar underjordiske detektorar for kosmisk stråling, forskjellige langvarige studiar innan meteorologi, aeronomi og jordmagnetisme, i tillegg til pågåande studiar i bevaringsbiologi, særleg på dei nærliggande hekkestadane for keisarpingvinar og adeliepingvinar.

Mawson-stasjonen husar kring 20 personar om vinteren og opp til 60 om sommaren. Han er den einaste stasjonen i Antarktis som nytta vindturbinar til over 70 % av energibehovet, og sparar slik over 600 000 liter diesel i året. Området er tilgjengeleg til sjøs i ein kort periode om sommaren, mellom februar og mars.

Historie
I 1946 gav utanriksminister H.V. Evatt støtte til Douglas Mawson om å opprette ein permanent australsk base i Antarktis. Det gjekk sju år før eit høvande skip, «Kista Dan», kunne leigast inn til å setje opp anlegget sør på kontinentet.

Staden vart vald ut i 1953 av Phillip Law, den første direktøren i AAD, som baserte seg på flyfoto tekne under den amerikanske Operasjon Highjump (OpHjp) i 1946-1947. Han valde ei stor naturleg hamn (Horseshoe Harbour) og dei isfrie klippene for å bygje bygningane. Stasjonen vart bygd i løpet av 1954. Somme små prefabrikkerte hyttar vart nytta dei første åra, men desse vart etter kvart erstatta av modulbaserte bygg med stålramer under ei stor ombygging i 1970-åra.

Geografi
Mawson-stasjonen ligg  i Holmevika i Mac. Robertson Land i Aust-Antarktis. Han ligg eit område som Mawson gjorde krav på som britisk territorium og som seinare vart Australsk Antarktis.

I nærleiken ligg Framnesfjella, som dannar eit dramatisk bakteppe ved Mawson-stasjonen. Framnesfjella vart namngjeven i 1930-åra av den norske skipsreiaren Lars Christensen.

Lenger i nordvest ligg Napier Mountains, som først vart vitja av eit landmålingslag frå ANARE frå Mawson-stasjonen i 1960.

Klima
Mawson-stasjonen har eit arktisk klima:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mawson Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Australian Antarctic Division
 Australian Antarctic Division om Mawson-stasjonen
 Webkamera i Mawson-stasjonen
 Resstaurering av Biscoe Hut, ein av dei originale bygningane frå 1954
 COMNAP 

Australsk Antarktis
Utpostar i Mac. Robertson Land
Busetnader grunnlagde i 1954
1954 i Antarktis
Stader i Antarktis kalla opp etter australiarar
Svetlana Davidova

Svetlana Vladimirovna Davidova  (), gift Svetlana Petsjorskaja, er ein russisk tidlegare skiskyttar. Ho vann sju gullmedaljar i ulike VM i skiskyting, og sigra i 1991 i kampen om verdscup-pokalen.

Aktiv
Davidova fekk i 1989 bronsemedaljen på 15 km i sitt fyrste verdsmeisterskap i skiskyting, og gjekk så andreetappen på Sovjetunionen sitt vinnarlag i 3x7,5 km stafett. Året etter var ho nær ved vinne gull i alle fire øvingane under VM 1990 i Minsk. Ho vart suveren verdsmeister på 15 km og deltok for Sovjets vinnarlag i både stafett og lagtevlinga. På sprintdistansen, som vart flytta til Oslo og avvikla der, skaut ho på seg to strafferundar og måtte sjå seg slått av norske Anne Elvebakk med 3,3 sekundar. I 1991 kopierte Davidova plasseringane i VM med gullmedaljar i stafett i lagtevling, og sølvmedalje på sprinten. Under vinter-OL i 1992 fekk ho OL-sølv på 15 km bakom tyske Antje Misersky. Sidan deltok Davidova i skiskytings-VM 1995, men utan å merke seg ut.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Gull på stafetten og lagkonkurransen, bronse på 15 km
VM i skiskyting 1990 i Minsk og i Oslo: Gull på 15 km, stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
VM i skiskyting 1991 i Lahti: Gull på stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
Skiskyting under Vinter-OL 1992 i Albertville: Sølvmedalje på 15 km
VM i skiskyting 1995 i Antholz: Nr 14 på 15 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Sovjetiske skiskyttarar
Russiske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske sølvmedaljevinnarar for SUS
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Deltakarar for SUS under vinter-OL 1992
Skiskyttarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under VM i skiskyting 1989
Deltakarar under VM i skiskyting 1990
Deltakarar under VM i skiskyting 1991
Deltakarar under VM i skiskyting 1992
Deltakarar under VM i skiskyting 1995
Dag Fornæss

Dag Fornæss () er ein norsk tidlegare skeiseløpar og fotballspelar frå Hamar. I 1969 vart han både norsk, europeisk og verds-meister på skeiser. Han forsvarte noregsmeistertittelen i 1970 og 1971 og tok sitt andre europeiske meisterskap i 1971. Fornæss representerte Hamar Idrettslag på skeisebanen og Skeid på fotballbanen. Matematikaren John Erik Fornæss er ein eldre bror.

Aktiv

Skøyter
Fornæss slo gjennom under NM 1969 på Lillehammer. Utan å vinne ein einaste av dei fire distansane tok han ein suveren siger, over eitt tidspoeng framom Magne Thomassen. Eit par veker seinare vart han europameister i tyske Inzell, heller ikkje der vann han nokon enkeltdistanse. Han fullenda sesongen med å verte verdsmeister i Deventer, også då utan å vinne ein distanse.

I 1970 vart Fornæss norsk meister på ny, då etter å ha vunne begge dei lengste distansane. Under EM 1970 kjempa han ein drabeleg kamp om EM-tittelen mot nederlendaren Ard Schenk, og trass i at han gjekk ein framifrå 10 000 m som han vann på tida 15.42,9, mangla han 1,8 sekundar på å innhente Schenk sitt forsprang frå dei tre tidlegare distansane. I VM 1970 på Bislett stadion i Oslo enda Fornæss på femteplassen. År 1970 vart elles den aller fyrste noregsmeisterskapen i skeise-sprint avvikla. Magne Thomassen frå Trondheim vann på heimebane, føre nettopp Dag Fornæss som sigra på den fyrste 500-meteren.

Fornæss tok sin tredje strake NM-tittel i 1971 på Melløs stadion i Moss. Her vann han ein klar siger, som året før vart Roar Grønvold nummer to. Også under europameisterskapen i Heerenveen imponerte Fornæss, med klare sigrar på både 5 000 m og 1500 m slo han toaren Ard Schenk med godt over eitt tidspoeng. Distansiger på 500 m under VM i Göteborg borga for at Fornæss skulle ta tilbake VM-tittelen, men svakare løp i resten av meisterskapen gjorde at han enda på fjerdeplass, over fire tidspeong bak den suveren vinnaren, Ard Schenk.

I 1972 vart Fornæss nummer to i NM, slått av Roar Grønvold. Grønvold vart også beste nordmann under EM med sin andreplass, Fornæss vart nummer fem. Under sprint-NM slo Fornæss opp ein gammal lyskestrekk og fekk resten av sesongen nærast spolert. Han satsa mykje på å kome i form til OL i Sapporo, men vart berre nummer 13 på både 1500 m og 10 000 m. Det vart hans avskjed med skeiseidretten.

Ymse
Fornæss var aktiv fotballspelar på toppnivå for Skeid i 1970-72.

Fornæss vart tildelt Morgenbladets Gullmedalje, Oscarstatuetten og Sportsjournalistenes statuett som «Årets idrettsnavn» i 1969.

Kjelder

 Alt om skøyter, aktuelle årgangar.
 Sportsboken, aktuelle årgangar.
 

Norske skeiseløparar
Norske fotballspelarar
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Europameistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Noregsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Skeiseløparar under vinter-OL 1972
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Vinnarar av Oscarstatuetten 
Skeid-spelarar
Folk frå Hamar
St. Ivan Rilski-kapellet

St. Ivan Rilski-kapellet er eit kapell ved den bulgarske basen St. Kliment Ohridski på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane og er den første ortodokse bygningen i Antarktis og den sørlegaste ortodokse bygningen i verda. Dei tre grunnsteinane på 3,5 x 3,5 m vart lagt den 9. desember 2001 av protodiakon Ljubomir Bratojev, og kapellet vart vigsla den 9. februar 2003.

Bjølla til kapellet vart donert av Nikola Vasilev, tidlegare visestatsminister i Bulgaria som arbeidde som lege på den bulgarske basen i 1993/94, medan krossen på taket vart donert av den bulgarske kunstnaren Ditsjo Kapusjev.

Sjå òg
 St. Kliment Ohridski-basen
 Religion i Antarktis
 Treeiningskyrkja i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Ivan Rilski Chapel» frå ,  den 18. mars 2014.  
 
 Ivanov, L. and N. Ivanova. Livingston Island. In: Antarctic: Nature, History, Utilization, Geographic Names and Bulgarian Participation.  Sofia: Manfred Wörner Foundation, 2014. pp. 16–20. (in Bulgarian) ISBN 978-619-90008-1-6 (Second revised and updated edition, 2014. 411 pp. ISBN 978-619-90008-2-3)
 Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7

Kyrkjer ferdigstilt i 2003
Kyrkjer i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Bulgaria og Antarktis
Livingston Island
Treeiningskyrkja i Antarktis

Treeiningskyrkja (russisk Церковь Святой Троицы, Tserkov Svjatov Troits) er ei lita russisk-ortodoks kyrkje på King George Island nær den russiske Bellingshausen-stasjonen i Antarktis. Ho er den sørlegaste austleg-ortodokse kyrkja i verda.

Prosjektet starta i 1990-åra. Ved hjelp av donasjonar frå heile Russland vart det oppretta ein organisasjon som utlyste ein arkitektkonkurranse vart utlyst. Kyrkja er ein 15 meter høg trebygning bygt i tradisjonell russisk stil. Han kan ta imot opp til 30 personar. Bygningen vart bygd av sibirfuru av snekkarar frå Altaj, så skrudd frå kvarandre, frakta til Kaliningrad og så med båt til King George Island av det russisk forsyningsskipet «Academician Vavilov». Kyrkja vart så sett opp på ein ås oppom Bellingshausen-stasjonen. Ikonostasen i kyrkja vart laga av målarar frå Palekh. Kyrkja vart vigsla den 15. februar 2004.

Ein eller to ortodokse prestar held til i kyrkja året rundt. Prestane er munkar frå Troitse-Sergijeva Lavra.

Sjå òg
Chapel of Snows i Antarktis
St. Ivan Rilski-kapellet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trinity Church (Antartica)» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Historia til kyrkja 
 Bilete

Kyrkjer ferdigstilt i 2004
2004 i Antarktis
Kyrkjer i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Russland og Antarktis
Treeiningskyrkjer
Dopplerradar

Dopplerradar er ein type radar som nyttar dopplereffekten til å finna farten til objekt som rører seg lengre unna. Dette gjer han ved å senda bølgjesignal mot eit mål og ta imot dei reflekterte bølgjene (ekkoet) for så å analysera korleis frekvensen til signalet er blitt endra av rørsla til objektet. Ein bruker dopplerradar mellom anna til radarkontroll av bilfart, luftfart, medisinsk ultralyd og meteorologi.

Sjå òg 

 Vêrradar

Kjelder

 Holtebekk, Trygve. Dopplereffekt (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 16. mars 2014.
Radarkontroll (17. februar 2012), Store norske leksikon. Henta 16. mars 2014.

Denne artikkelen bygger på «Doppler radar» frå ,  den 19. mars 2014.  
 

Radar
Navigasjon
Ambelákia på Salamína

Ambelákia (gresk Αμπελάκια) er ein tidlegare kommune på øya Salamína  i Saroniabukta i Hellas. I dag er han ein del av kommunen Salamína i periferieininga Øyane i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ambelákia 7 507 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4 860 innbyggjarar.

Referansar 

Ambelakia
Ambelakia
Ambelakia
Toril Førland

Toril Marit Førland () er ein norsk tidlegare alpinist frå Bærum. Ho fekk bronsemedaljen i kombinasjonen i verdsmeisterskapen i alpint 1972, og vann fem NM-gull i perioden frå 1971 til 1974. Førland var medlem av Bærums Skiklub.

Karriere
Førland tok sine fyrste verdenscuppoeng i mars 1970, knapt 16 år gammal. To år seinare vann ho gull i storslalåm og sølv i slalåm under junior-VM i Madonna di Campiglio. Ho deltok så i Vinter-OL 1972 i Sapporo. Der tok ho bronsen i kombinasjonsøvinga, som den gongen var ei VM-tevling beståande av resultata frå dei olympiske tevlingane i høvesvis slalåm og utfor.

I dei to fylgjande sesongane plasserte Førland seg seks gongar mellom de ti fremste i verdscuprenn. Hennar beste resultat var ein fjerdeplass i slalåm i Chamonix i januar 1973. Under VM i alpine greiner 1974 vart ho nummer åtte i både slalåm og utfor, noko som gav ein femteplass i kombinasjonen.

Førland vart norsk meister i slalåm tre år på rad, 1971–1973. I 1973 vart ho norsk meister også i storslalåm, medan ho i 1974 sikra seg gullmedaljen i utfor under noregsmeisterskapen i alpine greiner på Oppdal. Mellom 1971 og 1975 tok Førland 11 NM-medaljar i alpint (5-2-4). Ho la opp i 1975.

Førland vart i 1972 tildelt Porsgrunds Porselænsfabriks Ærespris.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff

Toril Førland i olympedia.org

Norske alpinistar
Folk frå Bærum
Torill Fjeldstad

Torill Fjeldstad () er ein norsk tidlegare alpinist frå Bærum, som i byrjinga av 1980-åra var ein av dei beste kvinnelege utforrennarane i verda. Frå 1975 til 1984 vann ho 14 norske meisterskapstitlar, fordelt på tre i både slalåm og storslalåm, og åtte i utfor. Fem gongar stod ho på sigerspallen etter renn i verdscupen i alpine greiner, men aldri på toppen. Fjerdeplassen i utfor under VM 1982 var hennar beste i internasjonale meisterskap. Fjeldstad var medlem av Haslum Idrettslag.

Karriere
Fjeldstad overraska stort då ho 4. januar 1975 i Garmisch-Partenkirchen kom på tredjeplassen i ei slalåmtevling i verdscupen i alpine greiner. Både i 1975 og 1976 vart ho junior-europameister i utfor. 

Ho deltok i VM i alpine greiner 1978, der ho som best vart nummer 14 i storslalåm. Under Vinter-OL 1980 i Lake Placid kom ho på sjuandeplassen i utforrennet. I VM 1982 kom Fjeldstad på fjerdeplass, 0,21 sekund bak bronsevinnaren Laurie Graham frå Canada. 

Frå 1980 konsentrerte Fjeldstad seg i fyrste rekke om utfor-øvinga. Ho lukkast då å kome på pallen i fire verdscuprenn; i desember 1980 vart ho nummer to i Piancavallo og enda på tredjeplassen i Altenmarkt-Zauchensee, medan ho i januar 1981 vart nummer tre i Megève. Hennar siste pallplass oppnådde ho vinteren 1982, då ho kom på tredjeplass i utforrennet i Aspen.

Fjeldstad vann alle tre NM-øvingane i alpine greiner i 1975. På Bjorli sikra ho seg gullmedaljane i både slalåm og storslalåm, utforgullet tok ho på Oppdal. Fem år seinare skule ho gjenta prestasjonen, då vart alle tre NM-øvingane avvikla på Oppdal. I mellomtida hadde ho vunne NM-slalåmen i 1976, og utfor i både 1976 og 1977. Fjeldstad vart så suveren vinnar av storslalåm under NM 1979. Dei fire siste NM-gullmedaljane tok ho i utfor i perioden frå 1981 til 1984. I 1985 vart ho nummer tre i storslalåm under NM i Klæbu, einast 0,08 sekund bak vinnaren Tordis Jonsdottir. Det vart Fjeldstads 21. og siste NM-medalje (14-4-3).

Ho la opp i 1985.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff

Torill Fjeldstad i olympedia.org

Norske alpinistar
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Norske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Norske deltakarar under vinter-OL 1980
Alpinistar under vinter-OL 1980
Folk frå Bærum
Max Reinhardt

Max Reinhardt, som opphavleg heitte Maximilian Goldmann () var ein austerriksk-amerikansk teater- og filmregissør, teaterleiar, teaterskipar og teatereigar. 

Max Reinhardt var fødd i Baden bei Wien i Austerrike og avliden i byen New York i USA. Foreldra hans var Wilhelm og Rosa (fødd Wengraf), som opphavleg hadde etternamnet Goldmann, men i 1904 vart etternamnet på heile familen endra frå Goldmann til Reinhardt. Max Reinhardt var gift med skodespelarinna Helen Thimig, og er faren til regissøren Gottfried Reinhardt.

Max Reinhardt var ein av si tids fremste teaterregissørar i Tyskland og Austerrike, og hadde stor påverknad på fleire europeiske regissørar og skodespelarar. Han var eigar og leiar av fleire teater, som alle vart konfiskert av Reichskulturkammer etter at nazistane hadde fått makta i 1933. Etter dette flytta Reinhardt til USA der han kunne halde fram med teaterverksemda si.

Max Reinhardt la grunnlaget for dei seinare vidgjetne Salzburger Festspiele, festspela i Salzburg, med Jedermann-oppsetjinga si  22. august 1920. Han var fyrst og fremst teatermann, og regisserte berre nokre stumfilmar, og elles ein film, Ein midtsommarnattsdraum, frå 1935.

Kjelder

Austerrikske filmregissørar
USA-amerikanske regissørar
Via Maris

Via Maris er det moderne namnet på ei handelsrute tidleg i bronsealderen og antikken, mellom Egypt og dei nordlege rika i Syria, Anatolia og Mesopotamia — dagens Iran, Irak, Israel, Tyrkia og Syria. Det tidlegare namnet var Filistinarvegen som synte til at vegen gjekk over Filistinarsletta (som i dag består av den sørlege israelske kystsletta og Gazastripa). Frå Filistinarsletta går vegen vidare nordover gjennom Sharon. Ved Dor (nær dagens Hadera) går vegen i to greiner - eine langs kysten av Middelhavet og den andre følgjer innlandsruta gjennom Megiddo, Jezreeldalen, Galileasjøen og Dan.

«Via Maris» er latinsk og tyder Sjøvegen. Namnet kjem frå eit vers i Det nye testamentet, Matteus 4:15: 

Sebulons og Naftalis land, ved vegen til havet, bortanfor Jordan, heidningars Galilea.

I lag med Kongevegen var Via Maris ein av dei store handelsrutene mellom Egypt og Levanten, Anatolia og Mesopotamia. Via Maris var kryssa av andre handelsruter, slik at ein kunne reise frå Afrika til Europa, eller frå Asia til Afrika. Han byrja ved al-Qantara og gjekk austover til Pelusium, følgde nordkysten av Sinai gjennom el-Arish og Rafah. Frå der følgde han kysten av Kanaan gjennom Gaza, Ashkelon, Ashdod, Joppa og Dor før han gjekk austover igjen gjennom Megiddo og Jezreeldalen før han nådde Tiberias ved Galileasjøen. Igjen svinga han nordover langs breidda og gjennom Migdal, Capernaum og Hazor. Frå Hazor kryssa han den nordlege Jordanelva ved Jacobs døtrer-brua før han gjekk bratt opp over Golanhøgdene og så nordaust til Damaskus. Her kunne reisande halde fram på Kongevegen så langt som til Eufrat eller halde fram nordover til Anatolia.

Sjå òg
Røykjelsesruta
Salah al-Din-vegen
Patriarkarvegen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Via Maris» frå ,  den 25. mars 2014. 

Handelsruter
Vegar i antikken
Det nære austen i antikken
Israel og Judea i antikken
Egyptisk geografi
Israelsk geografi
Palestinsk geografi
Syrisk geografi
jødisk historie
Awaj

Awaj (arabisk نهر الأعوج Nahr al-A'waj) er ei elv i Syria. Ho spring ut frå austsida av Hermon, som flyt austover i 70 km sør for Damaskus og endar i Buhairat al-Hijanah.

Elva er vanlegvis identifisert som Parpar i Bibelen, som er nemnd i Kongebøkene.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Awaj» frå ,  den 26. mars 2014. 

Elvar i Syria
Aslaug Dahl

Aslaug Magna Dahl () er ein norsk tidlegare langrennsløpar frå Nesseby. Ho var med å vinne bronsemedaljen for Noreg i 3x5 km stafett under vinter-OL 1972 i Sapporo. Dahl vart noregsmeister på 5 km i 1970 og 1976, og tok elles seks NM-sølv i tida mellom 1970 og 1976.

Karriere
Dahl deltok i sin fyrste noregsmeisterskap på ski i 1969 og vart nummer seks på 10 km. Året etter overraska ho og vart norsk meister på 5 km i Meldal. I 1971 fekk ho med seg dei individuelle sølvmedaljane frå NM, i begge tevlingane vart ho slått av Berit Mørdre. Nye sølvmedaljar fekk ho på 5 km i 1972, 10 km 1973 og 5 km i 1974. I 1972 fann ho si overkvinne i Katharina Mo, sidan i Berit Mørdre.

Under vinterleikane 1972 i Sapporo vart ho nummer seks og beste norske på opningsdistansen 10 km, for så å verte nummer åtte på 5-kilometeren. I stafetten over 3x5 km gjekk Dahl andreettappen etter Inger Aufles, ei tevling som enda med at Berit Mørdre gjekk dei norske kvinnene inn til bronsemedaljar.

Dahl vann sin andre NM-tittel då ho sigra i ein tett 5 kilometer under NM 1975 i Flatebygd, 1,6 sekundar føre Marit Myrmæl og 3,1 sekundar framom Berit Mørdre. I 1976 tok ho si tiande og siste NM-medalje (2-6-2) då ho kom på sølvplassen etter Berit Johannessen på den alle fyrste 20 km i NM-samanheng, eit renn som vart avvikla i Surnadal.

Dahl la opp etter 1977-sesongen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Ski-VM 1970 i Strbske Pleso: Nr 14 på 10 km, nr 4 på stafetten
 Vinter-OL 1972 i Sapporo: Nr 6 på 10 km. Bronsemedalje på stafetten.
 Ski-VM 1974 i Falun: Nr 16 på 10 km

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 1969: Nr 6 på 10 km i Alvdal
Ski-NM 1970: Gullmedalje på 5 km i Meldal
Ski-NM 1971: Sølvmedalje på både 5 km og 10 km på Fåberg
Ski-NM 1972: Sølvmedalje på 5 km i Tydal
Ski-NM 1973: Sølvmedalje på 10 km og bronsemedalje på 5 km
Ski-NM 1974: Sølvmedalje på 5 km og bronsemedalje på 10 km i Selbu
Ski-NM 1975: Gullmedalje på 5 km i Flatebygd
Ski-NM 1976: Sølvmedalje på 20 km i Surnadal
Ski-NM 1977: Nr 9 på så vel 10 km som 20 km på Røros

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Norske langrennsløparar
Folk frå Nesseby
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Svartbjørk

Svartbjørk (Betula nigra) er ei bjørk som er naturleg viltveksande aust i USA, frå New Hampshire vest til sørlege delar av Minnesota og sør til nordlege Florida og Aust-Texas. Ho er vanleg på flaumbankar og sumper. 

Svartbjørka er eit løvfellande tre som blir 25 meter høgt, sjeldant 30 meter. Stammen har typisk diameter på opptil 50 cm (svært sjeldan opp i 150 cm), ofte med fleire stammar. Borken er svært variabel, vanlegvis mørk grå-brun til rosaaktig brun og skjella, men hjå enkelte individ glatt og kremete rosakvit, mens den lause neveren er som oppkrølla papirark. Bjørka har blanke, mørkegrøne blad som blir gule om hausten.

Treet er brukt i landskapsarkitektur på grunn av den særmerkte borken og ettersom det toler å veksa både i våte og sumpaktige og høgaregliggjande område. Det er utvikla fleire kultivarar med mykje kvitare bork enn opphavsforma, som  'Heritage' og 'Dura Heat'. Dette er dei einaste lysfarga bjørketrea som er motstandsdyktige mot amerikansk bjørkepraktbille som finst i varme område i søraustlege USA.

Urfolk i USA brukte den kokte sevja som eit søtingsmiddel lik lønnesirup. Innsida av borken blei brukt som hungermat. Bjørka er vanlegevis for vridd og kvistete til å ha verdi som tømmertre.

Kjelder

Betula nigra, rhs.org.uk
Denne artikkelen bygger på «Svartbjørk» frå , og «Betula nigra» frå  den 29. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Bjørkeslekta
Plantar i USA