kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Rod Evans

Rod Evans () er ein engelsk songar, mest kjend som den første vokalisten i Deep Purple frå 1968. Han syng på dei første tre albuma, inkludert hitsinglane «Hush» og «Kentucky Woman». Han vart erstatta av Ian Gillan i 1969.

Karriere

Tidleg karriere og Deep Purple
Før han vart medlem av Deep Purple, var Evans saman med Ian Paice i bandet MI5 som skifta namn til The Maze. Han var òg med i bandet The Horizons på midten av 1960-talet. Evans var ein av originalmedlemmene i Deep Purple, og den mest kjende Deep Purple-låten med Evans som vokalist er singel-hitten «Hush».

Etter å ha spelt inn tre album med Deep Purple, fekk han i 1969 regelrett sparken på grunn av at han ynskte at bandet skulle spele meir pop-orientert musikk, medan Ritchie Blackmore, Ian Paice og Jon Lord ville spele hardrock.

Etter Deep Purple
Etter at han måtte slutte i Deep Purple, gav han ut ein singel som soloartist på Capitol Records før han starta bandet Captain Beyond saman med Johnny Winter sin tidlegare trommeslagar Bobby Caldwell, den tidlegare Iron Butterfly-bassisten Lee Dorman og gitaristen Larry «Rhino» Reinhardt, som òg hadde ei fortid i Iron Butterfly.

Dette var eit band som vart rekna som ein musikalsk suksess, men som aldri tok heilt av salsmessig. Evans spelte inn to album med bandet, og på grunn av manglande kommersiell suksess vart bandet oppløyst etter det tredje albumet. Evans forlét deretter musikken for å konsentrere seg om ein karriere innan medisin

Rettssak om namnet «Deep Purple»
I 1980 var han involvert i ei rettssak om rettane til namnet Deep Purple. Sidan Deep Purple ikkje eksisterte som band på den tida, starta han like så godt opp sin eigen versjon av bandet, men møtte kraftig motbør av både publikum og (det eigenlege) Deep Purple-managementet. Dette «Deep Purple»-bandet bestod av Rod Evans, gitaristen Tony Flynn, bassisten Tom de Rivera, keyboardisten Geoff Emery, og Dick Jurgens III på trommar.

Etter rettssaka vart han frådømt retten til å nytte namnet Deep Purple, og dessutan måtte han betale ein skadeerstatning på 672 000 dollar. Han vart òg frådømt rettane til framtidige royaltyar frå albuma han faktisk medverka på.

Han har ikkje vist seg offentleg sidan rettssaka, og ein trur at han arbeider innan medisin i USA, truleg i San Francisco

Diskografi

Med Deep Purple
1968 Shades of Deep Purple
1968 The Book of Taliesyn
1969 Deep Purple

Med Captain Beyond
1972 Captain Beyond
1973 Sufficiently Breathless
2002 Far Beyond a Distant Sun – Live Arlington, Texas (1973)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rod Evans» frå ,  den 28. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Highway Star – Information from a Deep Purple fansite.
Additional information  – Further reading.

Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Folk frå Eton i Berkshire
Folk frå Slough
Captain Beyond-medlemmar
Deep Purple-medlemmar
Engelske låtskrivarar
Engelske mannlege modellar
Tommy Bolin

Thomas Richard «Tommy» Bolin () var ein amerikansk gitarist som spelte med Zephyr (frå 1969 til 1971), The James Gang (frå 1973 til 1974) og Deep Purple (frå 1975 til 1976).

Bolin medverka på eit Deep Purple-album, Come Taste the Band som kom ut i 1975. Samtidig hadde han jobba med sitt første soloalbum som kom i 1975. Etter at Deep Purple vart oppløyst, gav han ut eit andre soloalbum som kom i 1976. 

Tommy Bolin hadde eit narkotikaproblem som vart verre utover på 1970-talet. Den 4. desember 1976 vart han funnen død etter ein overdose heroin.

Diskografi

Solo
 Teaser (1975)
 Whips and Roses I & II (2006) : Teaser outtakes
 Private Eyes (1976)
 The Bottom Shelf (1997)
 Snapshot (1999)
 Naked (2000)
 Naked II (2002)
 After Hours: The Glen Holly Jams - Volume 1 (2004)
 Teaser Deluxe (2011)
 Fever

Konsertalbum
 Live at Ebbets Field 1974 (1997)
 Live at Ebbets Field 1976 (1997)
 Live at Northern Lights Recording Studio (1997)
 First Time Live (2000)
 Live 9/19/76 (2001)
 Live in Miami at Jai Alai: The Final Show (2002)
 Alive on Long Island (2003)
 Albany 9/20/76 (2004)
 Live at the Jet Bar (2004)

Samlealbum
 From the Archives, Vol. 1 (1996) Vol. 2 (1998) : demo archive
 The Ultimate: The Best of Tommy Bolin (1989)
 Come Taste the Man (1999)
 The Ultimate Redux (2008)

med Patch of Blue
 Patch of Blue (1999)

med Zephyr
 Zephyr (1969)
 Going Back to Colorado (1971)
 Live at Art's Bar and Grill (1996)

med Energy
 The Energy Radio Broadcasts 1972 (1998)
 Energy (1999)
 Tommy Bolin & Energy, Live in Boulder / Sioux City 1972 (2003)

med James Gang
 Bang (1973)
 Miami (1974)

med Billy Cobham
 Spectrum (1973)
 Rudiments: The Billy Cobham Anthology (2004)
 Love Child. The Spectrum Sessions (2002)

med Alphonse Mouzon
 Mind Transplant (1975)
 Tommy Bolin & Alphonse Mouzon Fusion Jam (1999)

med Moxy
 Moxy (1975)

med Deep Purple
 Come Taste the Band (1975)

Konsertalbum
 Last Concert in Japan (1977)
 King Biscuit Flower Hour Presents: Deep Purple in Concert (1995)
 On the Wings of a Russlandn Foxbat - Live in California '76 (1995)
 Days May Come and Days May Go (The California Rehearsals Volume 1) (2000)
 1420 Beachwood Drive (The California Rehearsals Volume 2) (2000)
 Deep Purple: Extended Versions (2000)
 This Time Around: Live in Tokyo (2001)

Hyllestalbum
 Mister Bolin's Late Night Revival (2010)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tommy Bolin» frå ,  den 28. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Official Tommy Bolin Archives
 

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Bluesrock-musikarar
Døde av kokainoverdose
Døde av alkoholmisbruk
Deep Purple-medlemmar
James Gang-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Sioux City i Iowa
Musikarar frå Iowa
Slidegitaristar
Krossknapp

Krossknapp  (Glechoma hederacea) er ei eviggrøn, flerårig urt i leppeblomfamilien. 
Planta har ein krypande til oppstigande vekst. Han blir 5–30 cm høg, men stengelen kan krype opptil 1 meter. Blada er runde eller nyreforma med ei svakt hårete overside. Blomane sit i mindre kvastar ved bladhjørna på opprette skot. Dei er blåfiolette på farge og har purpurfarga flekkar på underleppa.

Pollenknappen dannar to kvite krossar i blomen, noko som har gjeve planten det norske namnet sitt. Han har ei sterk aromatisk lukt.

Leveområde og utbreiing
Krossknapp føretrekk fuktig jordsmonn i mellom anna buskas, kulturmark eller lauvskog. Krossknapp veks i skogkantar, ved gjerde og langs vegkantar. I Noreg er han vanlegast på Austlandet.
Han veks nord til Finnmark, men er sjeldan i innlandet og i Nord-Noreg. Truleg er arten ein framandart innført som medisinplante i vikingtida eller i mellomalderen.

Krossknapp veks over store delar av Europa og nord og vest i Asia. Han er også innført i Nord-Amerika og på New Zealand. Han formerer seg og spreier seg raskt og blir sett på av mange som ein invasiv art. Planten vert nytta som staude i hagar, men er invaderande og blir av mange sett på som eit ugras.

Bruk
Blome og blad kan brukast til vinlaging. Før han blei erstatta av humleplanten blei krossknapp også brukt til ølbrygging, for å gjera brygget beiskare, klarare og meir haldbart.

Planten er svakt giftig og var tidlegare mykje nytta som feber- og hostemiddel. Han er blitt spreidd i Finland som hageplante, og teken med av europeiske utvandrarar til koloniane.

Variantar
Den tidlege, meir djupblå varianten blir ofte kalla vårkrossknapp, og er mindre enn krossknapp.
 Glechoma hederacea subsp. glabriuscula (Neilr.) Gams
 Glechoma hederacea var. micrantha (Rchb.) Nyman 	
 Glechoma hederacea var. micrantha P.Fourn.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Krossknappslekta
Hygieia

Hygieia eller Hygeía (gresk:Ὑγίεια eller Ὑγεία - 'God helse')  var den greske gudinna for god helse for dei levande, både menneske og dyr. Ordet hygiene er danna av namnet hennar.

Hygieia var dottar av Asklepios (Æskulap),  som var gud for legevitskapen.

Sjå òg
Asklepios

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Greske gudar
Helsegudar
Birger Martinussen

Birger Martinussen () var ein norsk student, skribent og dialektgranskar.

Liv og virke
Foreldra til Birger Martinussen var William Andreas Joakim Martinussen (1856-1945) og Anne Marie Olsen (1855-1940).  Birger hadde tre søsken, Anny Pauline (1883-1954), Pauline Sofie (1886-1964), og Magna Johanne (1895-1989). Anny og Magna var ikkje gift, Pauline var gift med Karl Fjærvoll.

Birger Martinussen tok middelskoleeksamen i Trondheim på eitt år etter å ha lese middelskolepensum heime i Bø over to år saman med seks andre sambygdingar.

Etter middelskoleeksamen reiste Birger til Kristiania og begynte på eit privat gymnas, Hauges Minde, som blei drive av Kristiania Indremisjonsforeining, og i 1905 tok han examen artium ved Det kongelige Fredriks universitet som privatist. Same året begynte han å studere juss. I Kristiania kom han med i Bondeungdomslaget og Studentmållaget. Frå no av skreiv han berre landsmål, og han var også republikanar.

Studietida i Kristiania blei kort. Vinteren 1906 blei han sjuk, han fekk nyretuberkulose. No reiste han heim til Bø og fordreiv tida med lesing, felespel, treskjering og skriving. Han var også med i ungdomslaget på Straume. På denne tida begynte han også å samle stoff og skrive Maalet i Bø i Vesteraalen, der han blant anna la vinn på å syne samanhengen mellom bømål og landsmål. I ungdomslaget Fram heldt han i 1907 innleiing til ordskifte om målsaka der han tok utgangspunkt i sine eigne erfaringar frå Kristiania.

Birger Martinussen sleit med helsa heime i Bø. Hausten 1909 reiste han til ein morbror i Bergen som hadde kurbad. Han syntest kuren gjorde godt, og han søkte derfor ei redaktørstilling i avisa Nordmør i Kristiansund, som han fekk. På vegen dit over jul blei han sjuk, men han greidde å få ut eit par nummer av avisa. Han var dødssjuk, men ville reise heim, og saman med ei sjukesøster reiste han nordover. Søstera hans, Anny, møtte han i Svolvær, og han døydde på lokalbåten ved kaia i Skagen 17. januar 1910.

Utgjevingar

Maalet i Bø i Vesteraalen. Student-maallaget, Oslo. 32 sider. 1907.

Ingeborg Hoff seier dette om dette vesle skriftet: «Da ‘Målet i Bø i Vesterålen’ kom ut i 1907, var det eitt av dei fyrste arbeid i sitt slag: ein grammatikk over bygdemålet i jamføring med normalmål, som skulle visa at dette nordnorske målføret var eit mål med grammatiske reglar og lover på line med andre målføre, og ein lekk i det norske talemålet, som i sine skiftande målføre-utformingar vert nytta av vanlege folk over heile landet.»

Målet i Bø. Auka utgåve ved Finn Myrvang. 48 sider. Bø i Vesterålen. 1973.

Kjelder
Finn Myrvang: "Birger Martinussen". Bøfjerding 1980. Bø bygdelag: Bø i Vesterålen. (Utgitt 1979).

Fotnotar 

Forfattarar frå Nordland
Folk frå Bø i Nordland
Nordnorske målfolk
Nynorsk i Nord-Noreg
JW Marriott Absheron Baku Hotel

JW Marriott Absheron Baku Hotel er eit skyskraparhotell i Baku i Aserbajdsjan. Hotellet vart opna i 1985. Det opphavlege hotellet hadde 343 rom fordelt på 16 etasjar. Hotellet vart kjøpt og restaurert av JW Marriott i 2009 med 243 rom fordelt på 20 etasjar.

Mogleg terrormål
Tryggleiksdepartementet i Aserbajdsjan hevda etter finalen i Eurovision Song Contest 2012 at dei hadde avverja eit mogleg terroråtak på Bakı Kristal Zalı, arenaen der Eurovision Song Contest 2012 vart arrangert, då dei arresterte om lag 40 personar i Aserbajdsjan. Under arrestasjonen vart éin person drepen. I tillegg til arenaen var òg politibygningar, hotell som Hilton Baku og JW Marriott Absheron Baku Hotel, moskear og den aserbajdsjanske presidenten İlham Əliyev moglege terrormål.

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «JW Marriott Absheron Baku Hotel» frå ,  den 30. mai 2012.  

Hotell i Baku
Gråbukpetrell

Gråbukpetrell (Pterodroma inexpectata) er ein pelagisk sjøfugl og ein medlem av slekta Pterodroma-petrellar. Som hekkefugl er han endemisk for øyar i sørlege New Zealand. Han er ein sterk flyttfugl som migrerer til nordlege Stillehavet.

Skildring 
Fuglen er 33–35 cm i storleik, med 74–82 cm i vengespenn, og han veg ca. 325 gram. Han har kvitt andlet med grå flekker, elles grå på hovudet og heile oversida. Undersida er kvit bortsett frå eit felt frå nedre bryst og over heile buken som er grått. Undervengen er kvit med eit diagonalt mørkt band frå vengknoken mot kroppen. Nebbet er lite og svart.

Denne arten er svært pelagisk, nærmar seg sjeldan land, bortsett frå å hekke og å bringe fram føde til ungen. Gråbukpetrellar et mest fisk, med tar òg noko blekksprut og krepsdyr. Det meste av føda tar dei når dei ligg på sjøen, elles kan dei stupe frå lufta. Dette er ein transekvatorial migrant, hekkar på nokre av dei mindre sørlege øyane ved Sørøya på New Zealand og i Fiordland, trekkjer til Beringhavet, og konsentrere seg i Alaskagolfen og Aleutene.

Gråbukpetrellen hekkar i hòler og steinsprekker. Dei var tidlegare meir talrike enn i dag. Populasjonen er påverka av predasjon av introduserte pattedyr. Den største hekkekolonien finst på Codfish Island ved Stewart Island/Rakiura på 3-400 000 par. (1996) Estimat for totalpopulasjonen er 1,5 mill individ.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Mottled Petrel» frå , den 30. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Pterodroma inexpectata . Henta frå http://www.birdlife.org den 30 mai 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av gråbukpetrellar hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Americana av Neil Young & Crazy Horse

Americana er det 35. albumet til den kanadiske musikaren Neil Young, gjeve ut den 5. juni 2012. Albumet var det første samarbeidet med Crazy Horse sidan Greendale-albumet og turneen i 2003 og 2004.

Bakgrunn 
Young snakka om tonen og meininga bak albumet i American Songwriter:

Mottaking

Americana fekk særs blanda kritikk blant kritikarane. Det har ein gjennomsnittleg karakter på 68 av 100 på Metacritic, basert på 31 meldingar. Greg Kot i Chicago Tribune gav albumet tre og ei halv av fire stjerner og skreiv at «Americana avdekkjer den harde sanninga i songar som er tekne for gitt.» Dan Forte i Vintage Guitar sa «dette kan vere hans beste sidan Rust [Never Sleeps].» Johnny Dee i Classic Rock skreiv at «Young har plukka kvar song frå kvarandre, omarbeidd melodien og tekstane og gjort dei til sine eigne», og slik gjort dei betre.

I ei meir lunken melding skreiv Michael Hann i The Guardian at albumet var «umogeleg meiningslaust» og meinte at songane var «slurvete» og «unaudsynt lange». NME skreiv at albumet «stort sett bestod av under par coverversjonar av folkesongar.»

Robert Christgau kåra Americana til det beste albumet i 2012 på årslista hans for The Barnes & Noble Review.

I Noreg fekk albumet òg særs blanda kritikk. Morten Ståle Nilsen i VG gav albumet terningkast 1 og kalla det «heste-møkk» i ei melding der han mellom anna skreiv: «Det som burde vært en rockbegivenhet er blitt en sann prøvelse...sendt under dampveivalsen av et Crazy Horse som ikke en gang «groover», en Young hvis perversitet nå lett kan forveksles med varig svekkede sjelsevner og et malplassert blandakor.» Arild Rønsen i musikkmagasinet Puls reagerte kraftig på den harde meldinga til Nilsen, og oppfordra på Twitter at nokon «måtte bombe VG-lokala». Dette fall igjen i dårleg smak hos VG, som meinte Rønsen trekte inn terroråtaka 22. juli 2011. Rønsen følgde opp med si eiga melding av albumet der han mellom anna skreiv «Neil Young har lagd et tvers gjennom fabelaktig album! Helt i tråd med tittelen – Americana!»

Innhald

Medverkande
Neil Young – vokal, gitar
Crazy Horse
Billy Talbot – bass, vokal
Ralph Molina – trommer, vokal
Frank «Poncho» Sampedro – gitar, vokal
Andre medverkande
Dan Greco – orkestercymbalar, tamburin
Americana Choir – vokal
Pegi Young – vokal på «This Land is Your Land»
Stephen Stills –  vokal på «This Land is Your Land»

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Americana (Neil Young & Crazy Horse album)» frå ,  den 30. mai 2012.

Neil Young-album
Crazy Horse-album
Musikkalbum frå 2012
Reprise Records-album
Album produserte av John Hanlon
Kentucky Woman

«Kentucky Woman» er ein song frå 1967 skriven og spelt inn av Neil Diamond. Ein annan kjend versjon vart spelt inn av Deep Purple i 1968.

Diamond spelte inn «Kentucky Woman» som den siste singelen sin for Bang Records. Han kom ut i oktober 1967, og nådde 22. plass på Billboard Hot 100 i USA. Songen nådde 58. plass på lista i Australia og sjetteplass i Canada.

Salslister
Singelen kom ut i oktober 1967 og nådde 22. plassen på amerikanske Hot 100, nummer 58 på den australske lista, og sjetteplassen på den kanadiske lista.

Deep Purple-versjonen

Han vart spelt inn av Deep Purple med ei heilt anna instrumental kjensle, sjølv om vokallinja var forholdsvis lik. Songen vart gjeven ut som den andre singelen deira i 1968 og nådde 38. plass på Billboard Hot 100, #21. plass i Canada og 27. plass i Australia, der han vart gjeven ut som ei dobbel A-side i lag med «Hush».

Singelversjonen er ei kortare utgåve av albumversjonen. 

Deep Purple spelte «Kentucky Woman» på turneane sine i 1968 og 1969, sjølv etter at Ian Gillan vart med i bandet sommaren 1969. Han har ikkje vorte spelt på konsertane deira sidan.

Andre innspelingar
Waylon Jennings spelte òg inn ein versjon for albumet hans Only the Greatest i 1968. Gary Puckett & the Union Gap spelte ein versjon av songen på det første albumet deira Woman Woman.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kentucky Woman» frå ,  den 30. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1967
Singlar frå 1968
Songar skrivne av Neil Diamond
Neil Diamond-songar
Deep Purple-songar
Gary Puckett & The Union Gap-songar
Songar frå 1967
Bang Records-singlar
Harvest Records-singlar
Parlophone-singlar
Songar om Kentucky
Michel Ancel

Michel Ancel () er ein fransk videospel-designar for Ubisoft. Han er mest kjend for å ha designa karakteren Rayman frå Rayman-serien. Han er gift med Alexandra Ancel.

Spel 
 Pick 'n Pile (1990) – Historie
 Rayman (1995) – Konsept & Design
 Tonic Trouble (1999) – Konsept
 Rayman 2: The Great Escape (1999) – Konsept, spel design, kunstnerisk design & historie konsept
 Rayman Arena (2001) – Karakter design
 Beyond Good & Evil (2003) – direktør, spel design & historie
 Peter Jackson's King Kong: The Official Game of the Movie (2005) - Kreativ direktør & spel designar
 Rayman Raving Rabbids (2006) – Karakter design & basert på ei verd av
 Rayman Raving Rabbids 2 (2007) – Karakter design & basert på ei verd av
 Rayman Origins (2011) - Konsept & design
 Rayman Legends (TBA) - Konsept & design
 Beyond Good & Evil 2 (TBA) – designar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michel Ancel» frå ,  den 31. mai 2012.  

Programmerarar
Franskmenn
Child in Time

«Child in Time» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple på albumet Deep Purple in Rock frå 1970. Songen er 10 minuttar og 18 sekundar lang.

Historie
Ian Gillan har sagt at songen er basert på eit riff i ein song av det psykedeliske bandet It's a Beautiful Day, kalla «Bombay Calling». It's a Beautiful Day lånte på si side Deep Purple sin «Wring That Neck» og gjorde han om til «Don And Dewey» på det andre albumet deira Marrying Maiden (1970). 

«Child in Time» er i røynda forholdsvis enkel med ein orgelintro, tre powerakkordar og ein to minuttar lang solo. Teksten i songen er mørk og Ian Gillan nyttar heile spennvidda i stemma si frå roleg synging, til høglydt banshee-aktig skriking i høgt toneleie. Gitarist Ritchie Blackmore kjem inn med ein langsam solo, som byggjer opp med raskare og raskare speling og så endar brått, før heile songsyklusen starta igjen. Blackmore spelte vanlegvis på ein Fender Stratocaster, men på denne songen spelar han ein Gibson ES-335.

Songen vart fast på konsertane til Deep Purple frå 1970 til 1973 og seinare etter den første gjenforeininga i 1985 og 1987-1988. Songen er ikkje spelt like ofte etter 1995. Gillan har sagt det er personlege årsaker som ligg bak, men det er òg truleg at songen har vorte for vanskeleg å framføre, sidan han vokalmessig er særs krevjande. Den siste framføringa var ved operaen i Kharkov i 2002. På denne konserten vart ein gitar i høgt toneleie nytta til å dekke over den no avgrensa spennvidda i stemma til Gillan. 

Ein konsertversjon av songen finst på konsertalbumet Made in Japan frå 1972. Ein annan konsertversjon er på Scandinavian Nights / Live in Stockholm, spelt inn i september 1970.

Utmerkingar
Songen vart rangert på 16. plassen på lista til Guitarist frå 1998 over dei 100 beste gitarsoloane gjennom tidene.

Andre versjonar og referansar i popkulturen
Songen vart spelt av Yngwie Malmsteen på albumet Inspiration i 1996.
Orgelsoloen til Jon Lord frå introen vart sampla av Big Audio Dynamite og nytta som introduksjon på songen deira «Rush». 
Ein del av songen vert nytta i filmane Twister, Breaking the Waves og 23.
Songen vart nytta i dokumentaren One Day in September frå 1998 om gisselhendinga under Sommar-OL i 1972 i München. 
Songen vart spelt av Cactus Jack på albumet Deep Purple Tribute i 2003.
Ein forkorte versjon av songen er spelt inn på Village Lanterne av Blackmore's Night i 2006, kalla «Mond Tanz / Child in Time".
Ein del av songen vart nytta i filmen Der Baader Meinhof Komplex i 2008. 
Ein del av songen vart nytta i fjernsynsdokumentaren The Secret Life of the Motorway i 2007.
Songen vart spelt av Rata Blanca og Tarja i eit show i Buenos Aires i 2009.
Songen var tilgjengeleg som nedlastbart innhald for videospelet Rock Band 3.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Child in Time» frå ,  den 31. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Singlar frå 1972
Antikrigssongar
Kunstrock-songar
Deep Purple-songar
Songar skrivne av Ian Gillan
Songar skrivne av Ian Paice
Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Songar skrivne av Roger Glover
Songar om Vietnamkrigen
America's Next Top Model

America's Next Top Model er eit røyndomsprogram laga av Tyra Banks. Det handlar om kvinner som kjempar i ei tevling for å bli kåra som America's Next Top Model og for å satse på ein karriere i modellindustrien. 

Den fyrste sesongen blei syna i mai 2003.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «America's Next Top Model» frå ,  den 31. mai 2012.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske fjernsynsseriar
Røyndomsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Protea neriifolia

Protea neriifolia, på engelsk oleanderleaf protea, er ei blomsterplante som er endemisk for Sør-Afrika.

Skildring
Planten er ein stor busk som kan bli mellom 3 og 5 meter høg. Blomsterhovudet varierer i farge frå rosa til kremgrønn med ein svart kant som gradvis går over til kvitt.

Utbreiing
Protea neriifolia finn ein på jordsmonn som er danna frå sandstein i dei sørlege kystfjella i Sør-Afrika, mellom Cape Town og Port Elizabeth. Arten veks på høgder frå havnivå opp til 1300 meter.

Økologi
Arten blir pollinert av ulike insekt, mellom dei proteabiller og skarabéar, i tillegg til fuglar som er tiltrekte av insekta og nektaren i blomstrane.

Taksonomi
Sjølv om arten vart oppdaga av europearar i 1597 og vart avbilda på ein botanisk illustrasjon i 1605, var det ikkje før i 1810 at planta vart skildra som ein eigen art av botanikaren Robert Brown.

Mellom andre vanlege namn på denne arten er baardsuikerbos, baardsuikerkan og blousuikerkan.

Bakgrunnsstoff
 PlantZAfrica.com: Protea neriifolia 
Botanic Gardens Trust: Protea neriifolia

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Protea neriifolia» frå ,  den 31. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Neriifolia
Flora i Sør-Afrika