kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Urraomaurpitta

Urraomaurpitta (Grallaria urraoensis eller Grallaria fenwickorum) er ein fugl i maurpittafamilien som første gongen vart skildra i 2010. Han er ein kritisk truga fugleart som finst i underskogen av tåkeskog på eit lite areal i Andesfjella i Antioquia-departementet i Colombia. Skildringa av arten forårsaka betydeleg usemje om vitskapleg namn, og artsnamnet både på engelsk og norsk må reknast som førebelse.

Skildring 
Dette er ein mellomstor maurpitta, frå 16 til 17 centimeter, fjørdrakta til vaksne fuglar er olivenbrun på hovudet og oversida, mørkare brun på den stutte halen, og undersida er lys grå.

Songen består av tre tonar av aukande lengd og frekvens. Kontaktlætet er ein enkel tone, som stig, fell, og stig igjen, med høgare tonehøgd enn songen. I feltet vil denne pittaen ofte svare på høge lydar og på avspeling av songopptak.

Åtferd 
Som andre medlemmer av slekta Grallaria er urraomaurpittaen er ein skjerr, bakkelevande fugl som beitar på insekt, spesielt biller blant nedfallsblad i undervegetasjon. Han flyttar seg høgare, og opp til 1,5 m over bakken for å synge, og er mest aktiv og vokal i timane etter soloppgang og før solnedgang.

Dei opptrer vanlegvis i par, sjeldnare einskildvise, grupper på tre individ har òg vore observerte.

Distribusjon og habitat 
Arten er berre kjent frå Urrao-kommunen. Det kartlagte leveområdet er 28,5 kvadratkilometer på den søraustlege skråninga av Páramo del Sol-massivet, på nordenden av den vestre fjellkjeda av Anes Colombia. Dette er ca. 55 kilometer vest for Medellín, nest største byen i Colombia. Leveområdet ligg i tåkeskog dominert av eik, Quercus humboldtii, i høgder mellom 2500 og 3300 moh.

Populasjonen er estimert til å ligge på under 400 individ totalt og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som kritisk truga.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger dels på «Urrao Antpitta» frå ,  den 25. september 2015.  
  
 Fjeldså, J. & Sharpe, C.J. (2015). Urrao Antpitta (Grallaria fenwickorum) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 22. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Grallaria fenwickorum . Henta frå http://www.birdlife.org den 22. september 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Maurpittafamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Jernmaurpitta

Jernmaurpitta (Grallaria rufocinerea) er ein fugl i maurpittafamilien. Han er nær endemisk for Colombia, men ein underart, Grallaria r. romeroana kan treffast lengst nordvest i Sucumbíosprovinsen i Ecuador, i tillegg til i vestre Putumayo-departementet i Colombia. Nominatforma lever i sentrale fjellkjeda av Andes frå vestre Huila-departementet i sør nordover til sørlege Antioquia-departementet.

Skildring 
Med ei kroppslengd på 15,5 til 16 centimeter, typisk for slekta Grallaria, er jernmaurpittaen ein mellomstor maurpitta. Hovudet med hals, og heile oversida er mørk raudbrun, undersida har ei kontrastrik gråfarge. Strupeområdet er mørkt. Denne arten lever i underskog, fuktig skog og gjenreist skog, frå 2000 til 3660 moh., men nokre gonger ned til 1950 moh.

Den totale populasjonen er estimert til å ligge i området frå 2 500 til 10 000 individ. Arten er klassifisert som sårbar.

Kjelder 
 Krabbe, N.K. & Schulenberg, T.S. (2003).   Bicolored Antpitta (Grallaria rufocinerea) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. september 2015 
 Ridgeley, Robert S. Paul J. Greenfield, The Birds of Ecuador vol II, Christopher Helm London (2001) ISBN 0-7136-6117-8 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Grallaria rufocinerea . Henta frå http://www.birdlife.org den 25. september 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Maurpittafamilien
Cundinamarcamaurpitta

Cundinamarcamaurpitta (Grallaria kaestneri) er ein fugl i maurpittafamilien. Arten er endemisk for Colombia med kjente leveområder på tre mindre areal, totalt 450 km2, i den austlegee skråninga av den austlege fjellkjeda av Andes. Området er i Cundinamarca-departementet, rett aust for Bogotá.

Skildring 
Dette er ein mellomstor maurpitta, 15,5 centimeter i kroppslengd, og kroppsvekt rundt 48 gram. Fjørdrakta til vaksne fuglar er mørk olivenbrun på oversida, lysare underside, strupe-bryst er skildra som skittenkvit med mørke strekar over brystet. Cundinamarcamaurpittaer lever i våt tåkeskog, frå 1800 til 2300 moh. Her lever dei av insekt, edderkoppar og meitemark.

Populasjonen er estimert til i området  500-1 200 individ, og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som sterkt truga, EN.

Kjelder 
 Krabbe, N.K. & Schulenberg, T.S. (2003).  Cundinamarca Antpitta (Grallaria kaestneri) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Grallaria kaestneri . Henta frå http://www.birdlife.org den 25. september 2015
Referansar

Maurpittafamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Magdalenaeufonia

Magdalenaeufonia (Euphonia concinna) er ein eufonia, ein fugl i ei biologisk slekt som normalt er klassifisert i finkefamilien. Arten er endemisk for Colombia med leveområde i Magdalenadalen.

Skildring 
Dette er ein liten eufonia, ca. 9 centimeter og kroppsvekt på rundt 10 gram. Fjørdrakta er typisk for slekta, og viser sterk kjønnsdimorfisme: hannen har mørkblå overside med lilla skjer, djupgul underside og panneflekk. Hannen hos denne arten har dessutan blå strupe og øvre del av brystet og eit karakteristisk svart band rett over nebbrota. Hofuglen er lys olivengrøn på oversida og har skittengul underside. Magdalenaeufoniaer lever i område med open eller halvopen skog, gjerne nær rennande vatn og på dyrka område med trevekst, frå 200 til 1800 moh. Her lever dei av frukt og bær, ofte frå misteltein.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande, men er klassifisert som livskraftig.

Kjelder 
 Hilty, S. (2011).   Velvet-fronted Euphonia (Euphonia concinna) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Euphonia concinna. Henta frå http://www.birdlife.org den 25. september 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Finkefamilien
Fuglar endemiske for Magdalenadalen i Colombia
Umm ar-Rihan

Umm ar-Rehan (arabisk أم الريحان, òg skrive Umm Rihan eller Um al-Rehan) er ein palestinsk landsby med 370 innbyggjarar høgt i dei nordvestlege åsane i Jenin guvernement, 14 km frå Jenin. Han er ein av fleire palestinsk landsbyar som no er ein enklave i Separasjonssonen

Umm al-Rehan er ein av sju landsbyar som er ein del av Barta'a-enklaven,  som er kalla opp etter den største byen i enklaven: den austlege Barta'a (3 500 innb.).

Historie
I romersk tid bestod Umm ar-Rehan av kring hundre hus, eit vegsystem og hadde eit romersk bad. Ein har òg funne lekamar daterte til bysantinsk tid.

I 1882 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine landsbyen som ein stad med «spor av ruinar. Vest for han i dalen ligg ruinane av eit vakttårn».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Umm ar-Rihan» frå ,  den 25. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Velkomen til Kh. Umm al-Rihan 

Jenin guvernement
Landsbyar på Vestbreidda
Arraba i Jenin

Arraba (arabisk عرّابة, ʻArrābah), òg skrive Arrabah, Arrabeh eller Arrabet Jenin, er ein palestinsk by nord på Vestbreidda 13 kilometer sørvest for Jenin. Det har ei høgd på 350 meter over havet og ligg nær Sahl Arrabah, ei slette om ligg mellom Karmelberget og Nablus. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS) hadde Arraba eit folketal på 9 920 i 2007.

Historie
Landområdet til Arraba omfattar  Khirbet al-Hamam og Tel el-Muhafer, og ein trur begge desse kan ha vore den kanaanittiske byen Arubboth frå Kongebøkene (Rubutu i egyptiske dokument) og byen Narbata i romartida. 

I 1596 stod landsbyen oppført i osmanske skattelister i Jabal Sami nahiya i Nablus liwa. Han hadde eit folketal på 81 hushaldningar og 31 ungkarar, alle muslimar. Skattar vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, oliventre, tilfeldige inntekter, geiter og bikubar, og ei presse for oliven eller druer.

Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja landsbyen i 1870, og skildra han: «Denne byen ligg på eit platå ... Han er delt inn i tre delar, ein omgjeve av ein mur med små tårn på kvar side. Denne muren er i dag i stor grad øydelagd, og har velta i ei kringsetjing nokre år sidan under eit opprør mot kaymakamen i Nablus». I 1882 skildra «Survey of Western Palestina» Arrabeh som «ein svært stor landsby på sørsida av ein rygg, med dei nordlege husa i høgt lende. Det ligg ein liten moské i sentrum, og ein eller to store bygningar, inkludert huset til sjeiken. Vassforsyninga kjem frå brunnar inne i landsbyen, og på vegen mot nord. Det ligg ein rygg med særs nakne klipper mellom landsbyen i sør og sletta (Merj 'Arrabeh) i nord. Spreidde oliven veks kring landsbyen, men området like nær er særs berr. Landsbybuarane er turbulente og rike, og eige særs fint land på dei nordlege slettene.»

I 1913-14 bygde osmanarane ein del av Jezreeldalen-banen (som i sjølv var ei grein av den no nedlagde Hejaz-banen) gjennom Arraba og enda opp i Nablus.

I folketeljinga i 1922, utført av Dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Arrabeh eit folketal på 2 196, alle muslimar.  I folketeljinga i 1931 hadde innbyggjartalet auka til 2 500, framleis alle muslimar, i 554 busette hus.  I 1945 var folketalet 3 810 arabarar med 39 901 mål land, i følgje ei offisiell landmåling.  5 mål vart nytta for sitrus eller bananar, 3 568 mål vart nytta for plantasjar og irrigert land, 23 357 mål for korn, medan 315 mål var utbygd (urbant) land.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arraba, Jenin» frå ,  den 25. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 
Tronelandsbyar 

Byar på Vestbreidda
Jenin guvernement
Ya'bad

Ya'bad (arabisk يعبد, hebraisk skrift יעבד) er ein palestinsk by nord på Vestbreidda, 20 kilometer vest for Jenin i Jenin guvernement. Han er ein stor jordbruksby og det mest av landområdet er dekt av olivenlundar og kornåkrar. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på 13 640 i 2007.

Historie
I 1596 stod Ya'bad oppført i osmanske skattelister som ein del av Jabal Sami nahiya i Nablus liwa. Han hadde eit folketal på 62 hushaldningar, alle muslimar. Skattar vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, tilfeldige inntekter, geiter og bikubar, og ei presse for oliven eller druer. Ein waqf var tileigna Halil ar-Rahman. På 1600- og 1700-talet var Ya'bad kjend for å produsere den beste osten i Samaria. 

I 1870 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin Ya'bad og skreiv at han låg  «på ei høgd», medan i The Survey of Western Palestine (1882) vart Yabid skildra som «ein ganske stor steinlandsby, med somme kristne familiar og to muslimske fraksjonar, kalla 'Abd el Hady og Beni Tokan, som bur i forskjellige delar. Landsbyen ligg på ein rygg, med ein brunn i sør og ein liten, frå skild bydel i aust, der det ligg ein liten Mukam.»

I folketeljinga i 1922, utført av Dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Yabid eit folketal på 1 733, alle muslimar, dette auka i folketeljinga i 1931 til eit folketal på 2383, framleis alle muslimar, i 418  busette hus.

I 1935 vart den arabiske motstandsleiaren Izz ad-Din al-Qassam og nokre få av mennene hans drepne i ei grotte nær Ya'bad av britiske styrkar.

I 1945 var folketalet i Ya'bad (inkludert Khirbat el Khuljan, Khirbat et Tarim, Khirbat Tura esh Sharqiya, Nazlat Sheik Zeid og Khirbat Umm Rihan) på 3 480 arabarar, med 37 805 mål land, i følgje ei offisiell landmåling. 6 035 mål vart nytta for plantasjar og irrigert land, 9 955 mål for korn, medan 92 mål var utbygd (urbant) land.

Nyare tid
Etter den arabisk-israelske krigen i 1948 kom Ya'bad under Jordan sitt styre, før han vart okkupert av Israel i lag med resten av Vestbreidda.

Ei stor trekolgruve i Fahma al-Jadida, ligg nær Ya'bad og dei fleste arbeidarane kjem frå denne byen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ya'bad» frå ,  den 25. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Ya'bad

Jenin guvernement
Byar på Vestbreidda
Rummanah

Rummanah (arabisk رمّانه) er ein palestinsk landsby som ligg 17 km nordvest for byen Jenin nord på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS) hadde byen eit folketal på 3 372 innbyggjarar i 2006.

Historie
I 1596 stod Rumana oppført i osmanske skattelister som ein del av Sara nahiya i Lajjun liwa. Han hadde eit folketal på 12 hushaldningar, alle muslimar. Landsbybuarane betalte skatt for kveite, bygg, sommaravlingar, oliventre, tilfeldige inntekter, geiter og bikubar.

Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja landsbyen i 1863, og skildra han som redusert til «tjue falleferdige bygningar». Han såg ikkje spor etter noko gammalt, utanom nokre få cisterner i klippene og ein fungerande brunn.

I 1882 i «Survey of Western Palestina» vart landsbyen (kalla Rummaneh) skildra som: Ein liten landsby i leire og stein, nær foten av åsane, med brunnar i vest og oliven nedanfør. Denne landsbyen verkar å marker staden Maximianopolis, ein by 20 romerske mil frå Cæsarea og 10 mil frå Jezreel (Zer'in), oldtidsnamnet på Maximianopolis var, i følgje Jerome, «Hadad Rimmon».

I ei folketeljing i 1922 utført av Dei britiske mandatstyresmaktene hadde Rumaneh eit folketal på 548, alle muslimar, medan han i folketeljinga i 1931 hadde 151 busette hus og 644 innbyggjarar, framleis alle muslimar. I 1945 var folketalet i Rummana (inkludert Khirbat Salim) 880 medan det samla landarealet var 21 676 mål, i følgje ei offisiell landmåling.  Av dette var 2 876 mål for plantasjar og irrigert land, 10 507 for korn, medan 27 mål var klassifisert som utbygde område.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rummanah» frå ,  den 25. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Velde van de, Carel Willem Meredith (1854): Narrative of a journey through Syria and Palestina in 1851 and 1852, transl (1854)  VOL I.

Bakgrunnsstoff
 Velkomen til Rummana

Landsbyar på Vestbreidda
Brunkronepiha

Brunkronepiha (Lipaugus weberi) er ein sterkt truga fugleart i kotingafamilien som er endemisk for Colombia. Det kjente hekkeområdet er avgrensa til 42 km2 på nordsida av den sentrale fjellkjeda av Andes. Dette er aust for Nechí-dalen, sentralt i Antioquia-departementet.

Skildring 
Denne pihaen er 24 centimeter i kroppslengd og har kroppsvekt på ca. 72 gram. Fjørdrakta er skifergrå med nøttebrun krone. Brunkronepihaer lever helst i våt skog, gjerne tåkeskog frå 1400 til 1925 moh. Frukt og ved høve òg store virvellause dyr gjer ut for dietten.

Populasjonen er estimert til å ligge i området 1000 til 2500 individ totalt, og er trudd å vere minkande.

Kjelder 
 Snow, D. & Sharpe, C.J. (2015). Chestnut-capped Piha (Lipaugus weberi) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 26. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Lipaugus weberi. Henta frå http://www.birdlife.org den 26. september 2015
Referansar

Kotingafamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Colombiatyrann

Colombiatyrann (Myiarchus apicalis) er ein fugl i tyrannfamilien som lever i eit stort utbreiingsområde i Magdalendalen (departementa Santander, Boyacá og Huila), i indre Valle del Cauca-departementet og i Cauca-departementet.

Skildring 
Arten har ein tyisk tyrann-utsjånad, han er mellomstor, ca. 17 centimeter med kroppsvekt på rundt 30 gram. Fjørdrakta til vaksne fuglar har mørk olivenbrun overside og gul underside. Strupen og brystet er i lys grå farge. Han skil seg frå andre artar i denne slekta ved at han har lys haletipp. Habitatet til colombiatyrannar kan variere, det kan vere i tørr krattvegetajon og i meir opne område med nokre tre. Føretrekt høgd er under 1700 moh., men total strekk ho seg frå 400 til 2500 moh.

Dei sit på greiner i låg eller middels høgd, der dei ventar på insekt. Små frukt kan òg gå inn i dietten.

Kjelder 
 Joseph, L. (2004). Apical Flycatcher (Myiarchus apicalis) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 26. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Myiarchus apicalis . Henta frå http://www.birdlife.org den 26. september 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tyrannfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Antioquiabørstetyrann

Antioquiabørstetyrann (Phylloscartes lanyoni) er ein fugl i tyrannfamilien som er endemisk for Colombia. Dei kjente leveområda for arten ligg på små areal sentralt i Magdalenadalen og opp mot sidene av Andes, i departementa Antioquia, Caldas, Cundinamarca og Boyacá.

Skildring 
Fjørdrakta til denne tyrannen er i olivengrønt med gul underside. Krona er grå, kinnet er lyst med små svarte flekker, og dei har kvit augering. Kroppslengda med hale er 11 centimter og dei veg ca. 8 gram. Antioquiabørstetyrannar lever i lauvskog, frå 450 til 900 moh.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 1000 og 2500 individ og minkar. Arten er klassifisert som sterkt truga.

Kjelder 
 Fitzpatrick, J. (2004). Antioquia Bristle-Tyrant (Phylloscartes lanyoni) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 26. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Phylloscartes lanyoni . Henta frå http://www.birdlife.org den 26. september 2015
Referansar

Tyrannfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Birger Halvorsen

Birger Halvorsen () var ein norsk friidrettsutøvar frå Horten, son til ein skomakarmeister. I 1934 vann han sølvmedaljen i høgdehopp då den aller fyrste europameisterskapen i friidrett gjekk av stabelen i Torino i Italia. Åra 1931-34 vann han fire strake NM-titlar i høgdehopp. Halvorsen var medlem av Horten FIK.

Aktiv
Halvorsen vann gullmedaljen i høgdehopp fire år på rad, 1931 til 1934. I 1935 var han ute etter sitt femte NM-gull, men trong fleire hopp på vinnarhøgda 1,93 m enn Leif Pettersen. Alle desse meisterskapane fann stad på Bislett stadion i Oslo.   

Ved EM i friidrett 1934 i Torino tok Halvorsen seg over 1,97 meter,  norsk rekord med ein centimeter. Finske Kalevi Kotkas saksa seg over 2 meter og vart europameister. På 1930-talet nytta alle utøvarane nytta seg av saksestilen, også Halvorsen. 

I tillegg til høgdehopp dreiv han også med stavhopping og deltok på 110 meter hekk.

Medaljar i norske meisterskap
1931: Gullmedalje 1,93 m, framom Birger Haug (1,90 m)
1932: Gullmedalje 1,91 m, framom Gunnar Hagen (1,85 m)
1932: Gullmedalje 1,88 m, framom Birger Haug (1,88 m)
1934: Gullmedalje 1,96 m, framom Johannes Eik (1,88 m)
1935: Sølvmedalje 1,93 m, bakom Leif Pettersen (1,93 m)

Kjelder
friidrett.no

Norske høgdehopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Horten
Sumpsmett

Sumpsmett (Cistothorus apolinari) er ein fugl i gjerdesmettfamilien som er endemisk for Colombia.

Skildring 
Han er ein liten smett på 12 centimeter med brun fjørdrakt, har mørke flekker på ryggen og mørke tverrstriper på halen. Ein underart har lys, nesten kvit underside.

Songen består hovudsakleg av låge tonar, med ein karakteristisk lyd av tvii og territorielle rop høyrast ut som tjorr. Fuglen lever av edderkoppar og små insekt. Vanlegvis gøymer dei seg i sumpar og i sivfelt med nærvere av espadana-plantar i dunkjevlefamilien og 'juncales' i storrfamilien. Hekkesesongen er i mars til august.

Utbreiingsområdet er i sumpområdet sør for Bogotá, og i Andes, Cundinamarca-departementet og Boyacá-departementet, total høgdutbreiing er mellom 2500 og 3900 moh.

Populasjonen er estimert til å ligge i området 1000 til 2500 individ er trudd å minke sterkt. Arten er klassifisert som sterkt truga, EN.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Apolinar's Wren» frå ,  den 26. september 2015.  
  
 Kroodsma, D. & Brewer, D. (2005). Apolinar's Wren (Cistothorus apolinari) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 26. september 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Cistothorus apolinari. Henta frå http://www.birdlife.org den 26. september 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Gjerdesmettfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Ad-Dhahiriya

ad-Dhahiriya (òg kalla az-Zahiriya) (arabisk الظاهرية) er ein palestinsk by i Hebron guvernement, 23 km sørvest for byen Hebron sør på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde ad-Dhahiriya eit folketal på 28 776 i 2007.

Historie
I følgje Conder, Claude Reignier og H.H. Kitchener var Ad-Dhahiriya truleg den eldgamle, bibelske byen Debir.

I følgje Survey of Western Palestina hadde landsbyen eit folketal på 300-400 i 1874.

Den første landsbykommunen vart grunnlagd i 1963.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ad-Dhahiriya» frå ,  den 27. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
 s. 406, (+special papers s.36)
Rajab, Jehan S. (1989). Palestinian Costume, London: Kegan Paul International. ISBN 0-7103-0283-5 contains several striking costumes from Ad-Dhahiriya reproduced from the Rajab Collection, Kuwait.

Bakgrunnsstoff
SWP map 25
Velkomen til The City of al-Dhahiriya
Adh Dhahiriya Town (Fact Sheet)
 Dhahiriya Town Profile

Byar på Vestbreidda
Hebron guvernement
Beit Ummar

Beit Ummar (arabisk بيت اُمّر) er ein arabisk by, 11 km nordvest for Hebron i Hebron guvernement. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen i 2007 eit folketal på 13 348 innbyggjarar. Sidan den andre Intifada har arbeidsløysa vore mellom 60 til 80 %, hovudsakleg fordi mange innbyggjarar tidlegare arbeidde i Israel.

Historie
Ein trur at Beit Ummar er den bibelske landsbyen Maarath. I følgje somme segner vart byen kalla opp etter den islamske kalifen Umar ibn al-Khattab fordi han visstnok ofte vitja byen. Mange av dei hovudsakleg muslimske innbyggjarane er etterkomarar etter arabiske kristne familiar og i gamlebyen er det fleire kristne ruinar.

Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja landsbyen i 1863 og estimerte at han hadde kring  450 innbyggjarar.
I 1883 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine (SWP) Beit Ummar som «ein liten landsby som er lett synleg frå langt mot nord. Det går ein eldgammal veg gjennom han. Kring 1 km nordaust for landsbyen ligg ei god kjelde, ' Ain Kufin. Moskeen har eit lite tårn ved sidan av. Det kringliggande nabolaget er dekt med kratt.»

I folketeljinga i 1922, utført av Dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Bait Ummar eit folketal på 829, alle muslimar, og dette auka i folketeljinga i 1931 til 1 135, framleis berre muslimar, i 217 busette hus. I 1945 var folketalet i Beit Ummar 80 jødar og 1 600 arabarar, som eigde 30 129 mål land i følgje ei offisiell landmåling. 2 912 mål var plantasjar og irrigert land, 12 879 for korn, medan 55 mål var utbygd (urbant) land.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beit Ummar» frå ,  den 28. september 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Clermont-Ganneau, Charles Simon  (1896):   Archaeological Researches in Palestina 1873-1874, [ARP], omsett frå fransk av J. McFarlane, Palestine Exploration Fund, London. Volume 1.

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Bayt Ummar

Byar på Vestbreidda