We Can't Dance

We Can't Dance er det fjortande studioalbumet til det engelske rockebandet Genesis, gjeve ut på 28. oktober 1991 på Atlantic Records i USA og 11. november 1991 på Virgin Records i Storbritannia. Det er det siste studioalbumet med trommeslagaren og songaren Phil Collins før han slutta i 1996 for å satse på soloprosjekta sine på fulltid. Produksjonen av albumet byrja etter ein fire år lang pause for bandet, etter salssuksessen til Invisible Touch (1986) og den påfølgjande turneen. 
 
We Can't Dance vart ein salssuksess verda over for bandet. Det vart det femte albumet deira på rad som gjekk til topps på den britiske albumlista og det nådde fjerdeplassen i USA, der det selde fire millionar eksemplar. Mellom 1991 og 1993 vart seks spor frå albumet gjeve ut på singlar, inkludert «No Son of Mine» og «I Can't Dance». Sistnemnde vart nominert til Grammyprisen for beste popsong av ein duo eller gruppe i 1993. Genesis turnerte for å marknadsføre We Can't Dance i 1992, der bandet spelte på store stadion og arenaer i Nord-Amerika og Europa.

Bakgrunn
I juli 1987 bestod Genesis av trommeslagaren og songaren Phil Collins, klaverspelaren Tony Banks og bassisten og gitaristen Mike Rutherford og dei fullførte verdsturneen sin i 1986-1987 etter det trettande studioalbumet sitt, Invisible Touch (1986). Turneen på 112 konsertar vart sett av kring 3,5 millionar menneske og var slitsam for bandet, særskild for Rutherford som mista faren sin og nesten mista sonen Harry på grunn av ein vanskeleg fødsel. Bandet tok ein tre og eit halvt år lang pause, der kvar av medlemmane fokuserte på soloprosjekta sine. Collins fekk vidare verdsomfattande suksess med plata ...But Seriously (1989), medan bandet til Rutherford, Mike and the Mechanics, òg byrja å få hittar. Banks og Rutherford venta at Collins kom til å forlate bandet på denne tida, men han vart verande for å spele inn eit nytt Genesis-album med dei. Bandet hadde planlagt å starte produksjonen i 1990, men det vart utsett til 1991 på grunn av den lange soloturneen til Collins. Tittelen på albumet kom dels av at dance-musikken var byrja å bli populær og at denne stilen dominerte listene på denne tida.

Innspeling

Genesis spelte inn We Can't Dance frå mars til september 1991 i det private studioet deira kalla The Farm i Chiddingfold i Surrey. Trioen var ivrige etter å arbeide i lag etter ein så lange pause, og etter to og ein halv månad med det Collins skildra som «å hogge laus, finjustering og kvesse på alle ideane», hadde dei fått klar femten spor. Dei tenkte opphavleg å gje ut eit dobbeltalbum, men forstod at folk flest kom til å høyre på plata på CD, noko som gav dei nok tid til å presentere alle ideane sine. Som med Genesis (1983) og Invisible Touch, var ingen av songane på We Can't Dance skrivne på førehand, og bandet valde i staden å utvikle songar gjennom lange improvisasjonar i studio. Dette var ein avgjerande faktor for at Collins skulle bli verande i bandet, trass i den store suksessen han hadde som soloartist, sidan han likte å skrive songar frå byrjinga av i lag med kompisane sine. Ein typisk dag spelte Banks og Rutherford akkordar på klaver og gitar, medan Collins laga eit trommemønster på ein trommemaskin, slik at han kunne syngje tonar og ord. Orda han song kunne så nyttast til å danne grunnlaget for ein tekst, eller hjelpe å skape ein atmosfære på songen.

Genesis gjekk med på å la somme av innspelingane bli filma for første gongen for dokumentarfilmen No Admittance, som vart sendt på nasjonalt fjernsyn. Banks sa seinare at bandet unngjekk «alt kreativt arbeid» medan filmmannskapet var der, fordi det vart for vanskeleg og la til: «Så snart dei var der, vart me slått av». Collins var samd i dette synet og peikte på at atmosfæren endra seg når nokon andre kom inn i rommet.

I motsetnad til tidlegare album, unngjekk Rutherford å spele gitarsynthesiser og spelte berre på ein Fender Stratocaster og to Steinberger-gitarar. På songen «Tell Me Why» spelte han ein Rickenbacker 12-strengs elektrisk gitar.

For innspelinga  henta dei inn den  28 år gamle Nick Davis som medprodusent og lydteknikar. Han hadde tidlegare arbeidd med Banks og Rutherford på soloprosjekta deira. Bandet sjølv tok seg òg av rolla som produsent. Dette markerte slutten på samarbeidet med Hugh Padgham som hadde byrja med Abacab (1981). Rutherford sa at gruppa valde å byte produsent for albumet, men insisterte på at dei hadde vore nøgde med bidraga til Padgham, men følte det var tid for noko nytt etter å ha laga tre album i lag med han. Davis ønskte å få gitaren 
til Rutherford lenger fram i lydbiletet enn på tidlegare Genesis-album, og meinte det var ein suksess på spor som «We Can't Dance». Banks likte at Davis hadde sterke meiningar om somme sider av innspelinga og instrumenta, som gav han ei utfordring i å finne andre måtar å gjere opptak på.

Etter ein seks veker lang sommarferie i 1991, møttest bandet att og fullførte miksinga i slutten av september. Dei valde ut 12 songar som strekte seg ut over 71 minutt. Banks sa at samanlikna med den meir direkte stilen på Invisible Touch, var stilen på We Can't Dance meir eit slags mysterium med vekt på at kvart enkelt spor skulle ha sin «eigen kvalitet», men likevel han ei stemning som gjekk gjennom heile albumet.

Songar
På liknande vis som for Invisible Touch, let bandet kvar av medlemmane stå for omkring ein tredjedel av tekstane kvar. Banks meinte det var lettare å føre ideane gjennom når ein enkelt person skreiv ein tekst for ein song. Til slutt enda Collins opp med å bidra til meir tekst til We Can't Dance enn han hadde gjort før, men rosa Rutherford tekstane hans, som han meinte var dei beste han skreiv i historia til Genesis. Collins meinte òg at teksten han sjølv skreiv på albumet var somme av dei beste i karrieren hans og sa «Det er opplagt at musikken stimulerte meg». I ei veke då Banks og Rutherford forlet studio for å gjere marknadsføring, byrja Collins å skrive tekstar. I følgje Rutherford «kunne han ikkje stoppe seg sjølv etter det. Han fann ut at han hadde dødtid til overs».

Fleire av songane omhandla alvorlege og samfunnsmessige tema. «No Son of Mine» handlar om familievald mot ein 15 år gammal gut, som byrja med at Collins repeterte linja «no son of mine» som ein prototypetekst. Denne inneheld ein lydsample som Rutherford skapte etter å ha «rota rundt med to notar» som Banks hadde spelt inn på sin E-mu Emlator, og så sampla og sakka ned. Dette gav ein lyd som høyrdest ut som ein elefantlyd. «Dreaming While You Sleep» omhandlar eit biluhell der bilføraren flyktar og skulda han kjenner på etter å ha køyrt bort. Den ti minuttar lange «Driving the Last Spike» handlar om irske rallarar på 1800-talet som var med å byggje jernbanen i Storbritannia, og dei dårlege og farlege arbeidstilhøva dei hadde. Collins skreiv om dette etter å ha lese ei bok om temaet då han var blitt spurt om å produsere ein TV-serie om dette. Banks nytta ein Hammondorgel-etterlikning på sporet, eit instrument han brukte mykje tidleg i karrieren til Genesis. Den andre lange songen her, «Fading Lights», kom til frå improvisasjonar. «Since I Lost You» var skriven av Collins for venen Eric Clapton. Den 20. mars 1991 mista Clapton den fire å gamle sonen Conor, etter han fall ut frå 53. etasje då mora vitja ein ven i New York City og landa på taket av ein fire etasjar høg bygning. Banks og Rutherford var dei einaste i studioet den dagen, og spelte musikken dei hadde laga for Collins dagen etter. Collins sa «Eg byrja berre å syngje det du høyrer på plata» og skreiv ein tekst basert på hendinga, utan å avsløre for resten av bandet kva det handla om før han var ferdig. Somme av linjene var frå ein verkeleg samtale mellom Collins og Clapton etter hendinga. «Tell Me Why» kritiserer Golfkrigen og forfatninga til kurdarane etter krigen. Collins fekk ideen til songen frå ei nyhendemelding då han hadde middag med kona og dottera. «Så eg berre blanda kjenslene mine med tidlegare tankar om Bangladesh og Etiopia».

Det seriøse materiale vart balansert av kortare og lettare songar. «I Can't Dance» var ein kritikk av modellar i jeans-reklamar på denne tida, og bygt rundt eit gitarriff av Rutherford. Banks sa at det elektriske pianoet han var noko av det mest minimale han hadde spelt i og hadde tenkt på stilen han høyrde på songen «Feelin' Alright?» av Traffic frå 1968. «Jesus He Knows Me» var ein parodi på ei televangelistrørsle i USA, som bandet hadde sett då dei turnerte i landet. «Living Forever» omhandlar eit kynisk syn på kor oppteken samfunnet er av moderne diettar og livsstilar. Den originale arbeidstittelen var «Hip-Hop Brushes» etter at Collins fekk tak i nye trommediskar for sin E-mu SP-1200 trommemaskin og laga eit hip-hop-aktig trommemønster.

To songar, «On the Shoreline» og «Hearts on Fire», vart fjerna frå albumet fordi det ikkje var plass. Desse vart i staden gjevne ut som B-sider.

Utgjeving 
We Can't Dance kom ut 28. oktober 1991 på Atlantic Records i USA og 11. november 1991 på Virgin Records i Storbritannia. Albumet vart ein suksess på listene og gjekk til topps 
på UK Albums Chart og låg der to ulike veker frå 23. november 1991 og 22. august 1992. I USA gjekk albumet inn på fjerdeplassen på Billboard 200 veka 30. november 1991. Han låg på denne lista i 72 veker. Albumet inneheldt fleire hitsinglar, som «No Son of Mine», «Hold on My Heart», «I Can't Dance» og «Jesus He Knows Me», dei siste to med humoristiske videoar.

1. desember 1991 hadde albumet oppnå dobbel platinaplate i Storbritannia for 600 000 selde eksemplar. Eit år seinare var dette nådd 4x platina for 1,2 millionar eksemplar. Albumet nådde 5x platina i mars 1997 for 1,5 millionar plater. I USA hadde We Can't Dance selt ein million eksemplar innan 27. desember 1991. Fem år seeinare hadde albumet oppnådd 4x platinaplate for fire millionar selde plater.

We Can't Dance kom ut på ny i 2007 på SACD/DVD med nye miksar i stereo og 5.1 kringlyd, som ein del av plateboksen Genesis 1983–1998.

Mottaking 

Rolling Stone kommenterte hovudsakleg tekstane på albumet. Dei kritiserte «Tell Me Why» og «Way of the World» for å vere sjellause og upersonlege samfunnskommentarar, men rekna dei fleste songane som eineståande, og oppsummerte «Sjølv om We Can't Dance ikkje heilt klarar å oppnå den sårbare ynda til Duke eller overfloda på Abacab, har Genesis likevel levert eit elegant enkelt - og til og med dristig - album.» David Browne i Entertainment Weekly gav ei matt melding og sa: «På ei tid då alt er uvisst ... må du nesten beundre ei plate som We Can't Dance. ... Du veit det vil vere eit par forbigåande augneblink når bandet bryt ut av dvaletilstanden sin - til dømes på den særs høflege, primale stamparen 'I Can't Dance' – og at slike augneblink kjapt forsvinn i den musikalske kvikksanden.»

AllMusic kritiserte òg tekstane på «Tell Me Why» og «Way of the World», og kalla dei «jubelsongar for ei verdsforståing som høyrest milevis unna realiteten». Men dei roste albumet for å ta ei mindre poporientert retning, og likte særleg dei upolerte «No Son of Mine», «Jesus He Knows Me» og «I Can't Dance». Ultimate Classic Rock rangerte We Can't Dance som det nest dårlegaste albumet av Genesis og sa «det siste albumet til Collins med Genesis er fullt av ytst ubehageleg, overprodusert popklister; dei fleste spora høyrest ut som kasserte songar frå eit av soloalbuma hans. Når den tarvelege sjarmen i songar som 'I Can't Dance' er eit høgdepunkt, då har du store problem.» Stevie Chick i The Guardian avviste albumet som «mildt».

Albumet gav Genesis ein nominasjon til beste pop/rockband under American Music Awards i 1993 og to andre nominasjonar for beste Adult Contemporary-album og beste Adult Contemporary-artist. I 1993 vart albumet òg nominert til årets britiske album under Brit Awards, medan Collins vart nominert til årets britiske artist for bidraget sitt til albumet.

Turné

Genesis la ut på We Can't Dance-turneen som bestod av 68 konsertar i USA og Europa frå 8. mai til 17. november 1992. Dei hadde med seg dei faste scenemusikarane Chester Thompson på trommer og Daryl Stuermer på bass og gitarar. Turneen markerte òg 25-årsjubileet til bandet og dei tok med ein tjue minuttar lang medley med eldre songar frå 1970-åra. For første gongen sidan 1978 spelte dei ikkje «In the Cage» frå The Lamb Lies Down on Broadway (1974). Scenen var laga særskild for stadion og var 60 meter brei, designa av Marc Brickman med 25 meter høge lydtårn og tre flyttbare Sony Jumbotron-skjermar som kosta fem millionar dollar. Alt i alt trengde dei 42 lastebilar til transporten. Collins song med monitor i øyret, som gjorde at han lettare kunne syngje reint utan å «kjempe» med lyden frå bandet. Turneen var den siste for Genesis med Collins før bandet kom saman att i 2006 for Turn It On Again: The Tour.

Innspelinga frå fleire av konsertane vart samla på konsertalbumet The Way We Walk, Volume One: The Shorts (1992) og The Way We Walk, Volume Two: The Longs (1993). Konserten i Earl's Court i London vart filma og gjeve ut som The Way We Walk - Live in Concert.

Innhald

B-sider

Medverkande
Henta frå plateomslaget.

Genesis
 Tony Banks – klaverinstrument
 Phil Collins – trommer, perkusjon, vokal, trommemaskin
 Mike Rutherford – gitarar, bassgitar

Produksjon
 Genesis – produsent
 Nick Davis – produsent, lydteknikar
 Mark Robinson – produsent og lydteknikarassistent
 Geoff Callingham – teknisk assistent
 Mike Bowen – teknisk assistent
 David Scheinmann/Icon Fotografi – plateomslag og kunstnarisk leiar
 Felicity Roma Bowers – illustrasjonar

Salslister og salstrofé

Vekesliste

Sal og salstrofé

Årsliste

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «We Can't Dance» frå ,  den 24. mars 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Genesis-album
Musikkalbum frå 1991
Atlantic Records-album
Virgin Records-album
Album produserte av Nick Davis
Album produserte av Phil Collins
Album produserte av Tony Banks
Album produserte av Mike Rutherford