kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Matheuskyrkja i Borgund

Matheuskyrkja eller Mathiaskyrkja eller Matteskyrkja var moglegvis ei kyrkje i Borgundkaupangen i mellomalderen, men ho er ikkje eintydig påvist arkeologisk, og ho kan ha vorte forveksla med Kristkyrkja. Mattes kirckia er i Aslak Bolts jordebok (1432) omtala som tidlegare eigar av Dimna i Ulstein, men det går fram at godset er lagt under erkebispesetet, og kyrkja er for øyde å rekne.

Skildringa hos Brendalsmo er svært lik den for Kristkyrkja: ei langkyrkje i stein med rektangulært skip og kvadratisk kor, utvendig kledd med marmorkvader. Øystein Ekroll opererer da òg med berre tre kyrkjer i kaupangen, der ei er i nærleiken av prestegarden. I ein slik kontekst må ein gå ut frå at Mathiaskyrkja og Kristkyrkja viser til same bygget.

Kjelder 
 St. Matthis kirke — Borgund  på nettstaden «Middelalder på Sunnmøre»
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Møre og Romsdal fylke (Riksantikvaren, 2016), s. 19

Denne artikkelen bygger på «Matheuskirken (Borgund)» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Mathiaskirken kirkested i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren
 Borgund-kaupangen ved Kata-vågen i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Ålesund
Kulturminne i Ålesund
Kunqu

Kunqu (kinesisk skrift 昆曲, pinyin kūnqǔ; Wade-Giles: k'un-ch'ü, «Kun-melodiar») er den eldste kinesisk opera-forma  som framleis blir framført. Ho har ei historie som går attende til 1400-talet til regionen Wu, og blir sagt å ha røter i byen Kunshan, mellom Suzhou og Shanghai. Lengjer tilbake i historia er hi inspirert av songdramaforma nanxi.

Frå 1500-talet og inn på 1700-talet var kunqu heilt dominerande innan den kinesiske operaverda. Forma blir sett på som forløparen til ei rekkje nyare operaformer, som Pekingopera.

Kunqu mista raskt populariteten sin mot slutten av Qing-dynastiet, og rundt 1930 var forma så godt som forsvunnen. I dei følgjande åra blei ho likevel gjennoppliva av enkelte intellektuelle og pekingoperautøvarar. Ho blir framleis framført ei rekkje stadar i Kina.

I nyare tid har kunqu blitt framført profesjonelt i sju byar i Fastlands-Kina: Beijing,  Shanghai, Suzhou, Nanjing, Chenzhou, Yongjia/Wenzhou og Hangzhou, og dessutan i Taipei på Taiwan. Ikkje-profesjonelle operaselskap som praktiserer kunqu finst ei rekkje andre stadar.

I 2001 blei kunqu utsett av UNESCO som den første immaterielle verdsarv frå Kina, då ho blei skriven inn på UNESCO si liste over Meisterverk i munnleg og immateriell kulturarv.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kunqu» frå ,  den 21. september 2020.

Bakgrunnsstoff 

 China.org.cn: Die Kunqu-Oper
 Kunqu in ihrem Ursprungsort Kunshan
 The Development of Kunqu Opera
 The Innovation of Kunshanqiang by Wei Liangfu and others
 Kunqu, or Kunshanqiang
 UNESCO online: Neueinträge auf der UNESCO-Liste des immateriellen Kulturerbes 

Immateriell kulturarv
Verdsarv i Kina
Kinesisk opera
Matthew Birir

Matthew Kiprotich Birir () er ein kenyansk tidlegare hekkeløpar som i 1992 vart olympisk meister i 3000 meter hinder.

Birir sette juniorverdsrekord i 3000 m hinder i 1991. Under Sommar-OL 1992 stod medaljestriden på hinderløpet til sist mellom tre kenyanarar, Birir vann etter å ført løpet dei siste par rundane. 
I verdsmeisterskapen 1993 hamna Birir på fjerdeplassen då to landsmenn og italienaren Alessandro Lambruschini slo han i spurten. Tre år seinare vart Biri på ny fjerdemann i hinderløpet då dei olympiske sommarleikane 1996 fann stad i Atlanta. Atter måtte han sjå to landsmenn og Lambruschini føre seg på resultatlista, men då utan å vere på høgde før oppløpet.

Birir sin personlege rekord på 8.08,1 kom ved eit GP-stemne i Roma 8. juli 1995, der han vart nummer tre bakom to landsmenn.

Medalje og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 8.08,5, framom Patrick Sang (8.09,5)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 – 8.09,4
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 – 8.17,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matthew Birir» frå ,  den 22. september 2020.  
 

Kenyanske hinderløparar
Olympiske meistrar for Kenya
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Pat Rizzo

Pat Rizzo () var ein amerikansk saksofonist og fløytist som er mest kjend for arbeidet sitt i funkbandet Sly and the Family Stone.

Rizzo byrja å spele i 1960-åra med The Cufflinks, før han byrja å spele saksofon og fløyte i Sly and the Family Stone. Han skulle opphavleg erstatte det opphavlege medlemmet Jerry Martini, som hamna i ein krangel med Sly Stone, men både Martini og Rizzo vart verande i bandet og vart gode vener. Han erstatta seinare Charles Miller i War. I denne tida spelte han òg med Tito Puente og Frank Sinatra.

Rizzo spelte på Ry Cooder-albumet Chicken Skin Music i 1976, konsertalbumet Show Time i 1977 og albumet Jazz i 1978 og han akkompagnerte Cooder på europaturneen hans i 1977.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pat Rizzo» frå ,  den 23. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske funksaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske soulmusikarar
Sly and the Family Stone-medlemmar
War-medlemmar
Anne Brit Skjæveland Sandberg

Anne Brit Skjæveland Sandberg () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Sandnes. Ho var ein allsidig utøvar som tevla i mangekamp, hekkeløp, høgdehopp og lengdehopp. Skjæveland Sandberg vart noregsmeister 11 gongar: 5 gongar i sjukamp og 3 gongar kvar i 100 meter hekk og lengdehopp. Ho var medlem i Sandnes IL, GSK Sandnes og IF Minerva.

Aktiv

Enkeltøvingar
Skjæveland fekk si fyrste medalje i hovudmeisterskapen i 1981 då ho vart nummer tre i høgdehopp. To år seinare tok ho ein ny NM-bronse, då i 100 m hekk. Så skulle det gå fire år før ho sanka fleire medaljar, i NM i friidrett 1986 vann ho sølv i både 100 m hekk og i høgdehopp. Det same gjorde ho i  noregsmeisterskapen 1987, der ho i tillegg vann gullmedaljen lengdehopp. I NM i friidrett 1988 kneip Skjæveland gullmedaljen på korthekken, i høgdehopp enda ho på tredjeplass, jamhøgt med vinnarane av gull- og sølvmedalje. Året etter vart det gull og sølv i dei same to øvingane ved NM i Stjørdal.

7. juli 1990 presterte Skjæveland sitt livs høgste hopp på 1,85 meter i Handen i Sverige. Under noregsmeisterskapen 1990 i Moss i august månad vann ho fire medaljar: gull i 100 meter hekk, sølv i høgdehopp og sølv i lengdehopp, samt bronse på 400 m hekk. Sidan tok ho i 1991 NM-gull i lengde og sølv på korthekken, medan det i NM 1992 vart sølv i høgde- og bronse i lengdehopp. 

Skjæveland var i sitt livs form sommaren 1992. Etter å ha sett norsk rekord i sjukamp på tampen av mai månad, gjorde ho 9. juni personbeste i lengdehopp med 6,30 meter i Oslo og 20. juni personbeste i 100 meter hekk med 13,43 sekund i Tønsberg. Etter ho gifta seg til etternamnet Sandberg vann ho i 1993 NM-gull i lengdehopp og sølv i 100 m hekk.

Mangekamp
Skjæveland sette norsk rekord i sjukamp i 1980 med 5 025 poeng, ei tevlingsform som frå 1982 erstatta femkamp på meisterskapsprogramma. Ho vart norsk meister i sjukamp åra 1983, 1985, 1986, 1987 og 1990. Den 5. juli 1987 slo Skjæveland den tre år gamle noregsrekorden til Heidi Benserud i sjukamp. Ho sanka då 5 525 poeng i eit stemne i Madrid, fire veker seinare flytta ho rekorden til 5 540 poeng i Byrkjelo. Over seks veker i mai, juni, juli 1988 forbetra Skjæveland noregsrekorden til 5 568 poeng i Øyestad, 5 588 poeng i austerrikske Götzis og med eit jafs til 5 815 i danske Frederiksberg. Ho heva så rekorden til 5 902 poeng i Götzis-stemnet 1990. Same staden 30. og 31. mai 1992 presterte Skjæveland til 6 085 poeng. Den noregsrekorden vart ståande til Ida Marcussen sletta den med sine 6 226 poeng frå VM i friidrett 2007.

Skjæveland kom på 11. plass i sjukampen ved EM i friidrett 1990 med 5 853 poeng og på 22. plass under Sommar-OL 1992 i Barcelona, då med 5 869 poeng.

Kjelder
friidrett.no
friidrett.no

Bakgrunnsstoff 
 

Norske hekkeløparar
Norske høgdehopparar
Norske lengdehopparar
Norske mangekjemparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Folk frå Sandnes
Bop till You Drop

Bop Till You Drop er det sjuande studioalbumet til Ry Cooder, gjeve ut i 1979. Albumet var det første albumet på eit større plateselskap som vart spelt inn digitalt. Bop Till You Drop vart spelt inn på ein digital 32-spors maskin bygt av 3M.

Albumet består nesten berre av coverversjonar av tidlegare rhythm and blues- og rock and roll-klassikarar, inkludert Elvis Presley sin «Little Sister» og Fontella Bass-Bobby McClure-hitten «Don't Mess Up a Good Thing» frå 1965, der Cooder syng ein duett med soulstjerna Chaka Khan. Khan song òg på den einaste originale songen på albumet, «Down in Hollywood».

Innhald

Medverkande

Musikarar 

 Jimmy Adams – vokal, korvokal
 Ronnie Barron – orgel, gitar, klaverinstrument
 Ry Cooder – gitar, mandolin, vokal, korvokal, produsent
 Tim Drummond – bassgitar
 Cliff Givens – vokal, korvokal
 Rev. Patrick Henderson – orgel, klaverinstrument
 Milt Holland – perkusjon, trommer
 Bill Johnson – korvokal
 Herman E. Johnson – vokal, korvokal
 Jim Keltner – trommer
 Chaka Khan – vokal
 Bobby King – vokal, korvokal
 David Lindley – gitar, mandolin
 Randy Lorenzo – vokal, korvokal
 George «Biggie» McFadden – vokal, korvokal
 Simon Pico Payne – vokal
 Greg Prestopino – vokal, korvokal

Teknisk 

 Loyd Clifft – assisterande lydteknikar
 David Alexander – fotografi
 Vicki Fortson – produksjonskoordinasjon
 Lee Herschberg – lydteknikar
 David Kraai - teknisk støtte
 Penny Ringwood – produksjonskoordinasjon
 Mike Salisbury – design

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bop till You Drop» frå ,  den 24. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Ry Cooder-album
Coveralbum
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Ry Cooder
Kåre Sagedal

Kåre Sagedal () var ein norsk friidrettsutøvar frå Froland i Aust-Agder. Han vann i tida 1985-95 fem gullmedaljar i sleggjekasting under noregsmeisterskap. I alt sanka han perioden 1981-2001 17 NM-medaljar i sleggekast og kulestøyt. Sagedal var etter tur medlem i Froland IL, Sørild FIK og IK Tjalve. Jan Sagedal var tvillingbror hans.

Aktiv
Sagedal vart tredjemann i sleggjekast ved NM i friidrett 1981. Tre år seinare fekk han NM-sølv i øvinga med eit kast på 64,04 m, halvmeteren bak vinnaren. Åra 1985, 1986, 1987 henta han heim gullmedaljen i sleggjekast under noregsmeisterskapen, vinnarkasta målte høvesvis 68,26 m, 67,72 m og 68,90 m. Meistertittelen i 1987 kom etter han og tre andre norske utøvarar vart frikjende for doping, etter fyrst å ha testa positivt på eit vassdrivande middel.

Åra 1990 og 1991 vann Sagedal NM-gull nummer 4 og 5, etter bestekast på 64,32 m og 64,02 m. Under NM i friidrett 1992 tok han sølvmedaljen i både sleggjekast og kulestøyt, medan det i 1993 så vel som i 1994 vart NM-sølv i sleggjekast og NM-bronse i kulestøyt. Sidan kom han på bronseplass i sleggjekast i noregsmeisterskapen 1997, 1999 og 2001, til avveksling kneip han sølvmedaljen i NM i friidrett 2000 med eit kast på 60 meter jamnt. 
 
Sagedal sette sin personlege rekord i sleggjekasting på 70,66 meter 4. august 1986 heime i Froland. I kulestøyting nådde han 18,38 meter, også det i Froland sommaren 1986, medan han i diskoskasting presterte 55,66 meter i Sandnes den 28. mai, atter i 1986.   

Sagedal tevla også litt i vektløfting og styrkeløft.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kåre Sagedal» frå ,  den 25. september 2020.  
 

Norske diskoskastarar
Norske kulestøytarar
Norske sleggekastarar
Noregsmeistrar i friidrett
Dopingsaker i friidrett
Norske tvillingar
Folk frå Froland
Siri Blichfeldt Dyrland

Siri Blichfeldt Dyrland () er ein norsk jurist og politikar for Sp. Ho blei den fyrste ordføraren i Midt-Telemark kommune frå kommuneopprettinga 1. januar 2020.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Siri Blichfeldt Dyrland» frå , den 25. september 2020.  

Ordførarar i Midt-Telemark
Sp-ordførarar i Vestfold og Telemark
Norske juristar
The Slide Area

The Slide Area er det niande studioalbumet Ry Cooder. Det kom ut i 1982 og nådde 105. plassen på Billboard-lista i USA.

Allmusic skreiv om albumet: «Ja, det er rhythm & blues, på grensa til funk, og rap er ein retning R&B-tok, men dei to juvelane på denne er fenomenale versjonar av både «Blue Suede Shoes» og Bob Dylan sin «I Need a Woman». To songar som er så forskjellige i sine originale former som grisar og ørkenrotter vert omgjort til flotte R&B-songar. Begge har minneverdig slidegitar, men er ikkje det me ventar av denne meisteren av gitarfamilien. Albumet er særs bra, men dei to songane er juvelar.»

Innhald
	

Medverkande
 Ry Cooder – gitar, vokal
 Jim Keltner – trommer
 Jim Dickinson – klaverinstrument (A1 – A3, B2, B4)
 William D. Smith – klaverinstrument (A1 – A3, B2, B4)
 Miguel Cruz – perkusjon
 Bobby King – korvokal (A1 – B1, B3, B4)
 Willie Greene – korvokal (A1 – B1, B3, B4)
 Herman Johnson – korvokal (A1 – B1, B3, B4)
 John Hiatt – korvokal (A1 – B1, B3, B4)

Teknisk
 Mark Ettel – teknisk assistent
 Mark Linett – lydteknikar (Santa Monica) (A1, A2, A4, B1, B3)
 Bernie Grundman – mastering
 Allen Sides – miksing (A3, B2, B4)
 Masuru Mera – fotografi
 Ry Cooder – produsent
 Leslie Morris – assisterande produsent

KjelderDenne artikkelen bygger på «The Slide Area» frå ,  den 25. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Ry Cooder-album
Musikkalbum frå 1982
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Ry Cooder
Grete Bjørdalsbakke

Grete Bjørdalsbakke () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Ørsta. Hennar beste øving var høgdehopp, men ho hevda seg òg i lengdehopp. I norske friidrettsmeisterskap vann ho mellom 1977 og -84 seks medaljar i høgdehopp, tre av dei gullmedaljar. Bjørdalsbakke sitt bestehopp på 1,85 meter gjorde ho i Steinkjer 17. september 1983. Ho tevla i alle år som medlem av Ørsta Idrettslag. Ho bur i Ørsta og har sidan 1996 arbeidd i ambulansetenesta ved sjukehuset i Volda.

Aktiv
Bjørdalsbakke viste fyrste gongen ho var eit spensttalent utom det vanlege då ho vann lengde-tevlinga under Donald Duck-leikane. Dei neste åra markerte ho seg særleg i høgde og lengde utan tilløp. 16 år gammal byrja ho å nærme seg norsktoppen også i høgde og lengde med tilløp.

Sommaren 1977 vart Bjørdalsbakke juniormeister i høgdehopp med 1,76 meter, fire veker seinare vann ho NM-sølv i øvinga med 1,73 m. I mellomtida gjorde ho personbeste med 1,77 m då ho sigra i ein juniorlandskamp i København. Under noregsmeisterskapen 1978 i Steinkjer tok ho sølv både i høgde- og lengdehopp, med sterk medvind i lengdetevlinga landa ho på 5,92 meter, 4 cm kortare enn vinnaren Heidi Benserud. To veker seinare svinga Bjørdalsbakke seg over 1,80 meter i høgdehopp ved eit stemne på Gjøvik. 27. juli 1979 sette ho personleg rekord med 1,81 m då ho vart juniormeister på Fana stadion, ein prestasjon ho fekk bestemannspremie for.

Bjørdalsbakke vart i 1980 norsk meister i høgdehopp med 1,79 m og norsk årsbeste. Etter ein kneoperasjon sette ho personleg rekord i lengdehopp med 6,03 m i Ålesund den 23. august 1981, i høgdehopp måtte ho nøye seg med 1,74 m og årsbeste i september. Sommaren 1982 tangerte ho sitt personbeste på 1,81 m i Byrkjelo.

I august 1983 forbetra Bjørdalsbakke seg til 1,82 m, før ho vann høgdetevlinga i NM med 1,78 m framom noregsrekordhaldar Astrid Tveit. Ved eit stemne i Steinkjer 17- september flytta Bjørdalsbakke den personlege rekorden til 1,85 m, norsk årsbeste. I 1984-sesongen hoppa ho over 1,81 m i mai månad, like høgt hoppa då ho ved NM i august kneip fyrsteplassen ved å gå over høgda føre Marianne Vikne, som like før meisterskapen hadde persa seg med 1,85 m.

Bjørdalsbakke la opp etter 1984-sesongen.

Medaljar i norske hovudmeisterskap
1977: Sølvmedalje i høgdehopp – 1,73 m, bakom Astrid Tveit (1,80 m)
1978: Sølvmedalje i høgdehopp – 1,76 m, bakom Astrid Tveit (1,85 m), og i lengdehopp - 5,92 m, bakom Heidi Benserud (5,96 m)
1979: Bronsemedalje i høgdehopp – 1,76 m
1980: Gullmedalje i høgdehopp – 1,79 m, framom Tone Harby (1,76 m)
1983: Gullmedalje i høgdehopp – 1,78 m, framom Astrid Tveit (1,78 m)
1984: Gullmedalje i høgdehopp – 1,81 m, framom Marianne Vikne (1,81 m)

Kjelder
friidrett.no

Norske høgdehopparar
Norske lengdehopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Ørsta
Eric Kaz

Eric Justin Kaz ()
er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar frå Brooklyn i New York. Utanom soloarbeidet sitt var Kaz medlem av Blues Magoos på det fjerde og femte albumet deira, Never Goin' Back to Georgia og Gulf Coast Bound.

Songar
Sjølv om Eric Kaz aldri har hatt stor kommersiell suksess som artist, har han hatt stor suksess som låtskrivar. Blant dei mest populære komposisjonane hans finn ein: 
 «Love Has No Pride» (med Libby Titus), ein hit for Linda Ronstadt, òg framført av Johnny Cash, Daryl Braithwaite, Bonnie Raitt, Susan Jacks, Tracy Nelson, Rita Coolidge, Lynn Anderson, Paul Young, Michelle Wright, Jane Monheit, Rod Stewart og Lana Wolf
 «Winter Light» (med Zbigniew Preisner og Linda Ronstadt), framført av Linda Ronstadt og Sarah Brightman
 «Cry Like A Rainstorm» framført av Bonnie Raitt og Linda Ronstadt
 «I Won't Be Hangin Round» framført av Linda Ronstadt
 «Gotta Get Away» framført av Randy Meisner
 «Angel» framført av Bonnie Raitt
 «River of Tears» framført av Bonnie Raitt
 «Sorrow Lives Here» framført av Linda Ronstadt
 «Still Hold On» framført av Kim Carnes, Tanya Tucker og Suzy Bogguss
 «There's a Need» (with Kiki Dee) framført av Kiki Dee
 «I Cross My Heart» framført av George Strait
 «The Vows Go Unbroken (Always True to You)» framført av Kenny Rogers
 «I'm Gone» framført av Alison Krauss & Union Station
 «Hypnotize the Moon» av Clay Walker
 «All I Have» framført av Beth Nielsen Chapman
 [I am] Blowing Away" framført av Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, Cher og Joan Baez
 «Heartbeat» (with Wendy Waldman) framført av Don Johnson

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eric Kaz» frå ,  den 28. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New York City
Folk frå Brooklyn
American Flyer-medlemmar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Ragnhild Kvarberg

Ragnhild Kvarberg () er ein norsk tidlegare mellomdistanseløpar frå Vang i Hedmark. Ho vann i tida 2001-10 sju norske meisterskapsgull på bane og to i terrengløp. Kvarberg var etter tur medlem i FIK Orion, FIK Ren-Eng og SK Vidar.

Aktiv
Kvarberg vart i 2001 noregsmeister på 1500 meter framom Gunhild Halle Haugen. Same sesongen prøvde ho seg i 3 000 meter hinder, ei øving ho persa med 10.15,3. I 2002 vann ho 2 km i noregsmeisterskapen i terrengløp, ein prestasjon ho gjentok i 2004. Under noregsmeisterskapen 2004 i Florø fekk sølv på 800 meter, før ho slo Ingvill Måkestad i spurten på 1500 m og tok gull på distansen.

Både i 2005 og 2006 vart Kvarberg dobbelt gullvinnar i noregsmeisterskapen, sterkast konkurranse hadde ho frå Susanne Wigene på 1500-meteren i 2006. Sommaren 2006 var Kvarberg i sitt livs form, men makta ikkje kvalifisere seg til finalen på 1500 m under EM i friidrett 2006, tida 4.12,8 heldt til 19. plass. To veker etter europameisterskapen, 27. august i ]Rieti, presterte ho personbeste med 4.07,1. Allereie fem dagar seinare sette ho personleg rekord på 800 meter med 2.03,83 ved eit stemne i Tyskland. Trass i ein heller svak 1500 meter og bronse i NM 2007, fekk Kvarberg delta i VM i friidrett 2007. Prestasjonen i noregsmeisterskapen var symptomatisk, i verdsmeisterskapen vart ho slått ut i kvalifiseringa med 30. beste tid, 4.21,2.

Sesongane 2008 og 2009 var Kvarberg skadeplaga. Ho kom tilbake på friidrettsbana i 2010 og vart norsk meister på 1500 m for femte gong. Etter å sprunge 5 000 meter på 15.46,9 i svenske Sollentuna 1. juli, valde ho å delta på halvmila i EM i friidrett 2010. Ved meisterskapen i Barcelona enda ho på 15. plass med tida 15.59,8. Etter 2010 deltok Kvarberg berre i turløp.

Kjelder
friidrett.no

Norske mellomdistanseløparar
Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Hamar
Ulrikke Brandstorp

Ulrikke Brandstorp () er ein norsk songar og musikalartist. Ho deltok i Idol  i 2013 og vart nummer to i Stjernekamp i 2018. Ho har òg delteke i Melodi Grand Prix 2017 med songen «Places» og deltok på nytt i 2020 og vann med låten «Attention». Brandstorp skulle ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronavirusutbrotet i 2020. I desember same år vann ho den fyrste sesongen av NRK-tevlinga Maskorama. Der deltok ho som figuren «Trollet».

Bakgrunn 
Brandstorp har drive med song og musikk sidan ho var barn. Ho spelte i fleire lokale oppsetjingar av Pippi Langstrømpe og Reisa til Julestjernen. I 2011–2013 var ho òg på noregsturné med showa The Show Must Go On II» og The Thrill of Michael Jackson.

Talenttevlingar og musikalar 
Brandstorp deltok i Idol i 2013, og sidan i The Voice i 2015, med Hanne Sørvaag som mentor. Der vart ho slått ut i semifinalen. Brandstorp deltok sidan i Stjernekamp hausten 2018. Der enda ho på andreplass, berre slått av Ella Marie Hætta Isaksen.

I 2019 spela ho rolla som Liesl, den eldste dottera i Von Trapp-familien, i Sound of Music på Folketeateret i Oslo. Same sommar fekk ho viss merksemd i Noreg då ho song «Shallow» saman med Ben Adams på Allsang på Grensa.

Melodi Grand Prix 
Brandstorp har delteke i Meldodi Grand Prix to gongar.  I 2017 deltok ho med songen «Places» og enda på fjerdeplass. I 2020 deltok ho med låten «Attention» og vann. Gjennom sigeren i Melodi Grand Prix skulle Brandstorp ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19.

Maskorama 
Hausten 2020 sendte NRK sin fyrste sesong av underhaldningsprogrammet Maskorama. I programmet syng kjende personar, mens dei er ikledd kostyme og masker. Ingen veit kva for ein kjendis som gløymer seg bak maska, og eit kjendispanel skal saman med sjåarane gjette seg fram til kva for nokre kjendisar som deltek. Tevlinga fekk stor merksemd, og Brandstorp vart hyppig trekt fram som ein mogleg deltakar. Etter seks veker gjekk finalen av stabelen 12. desember. Vinnaren vart «Trollet», som viste seg å vere Ulrikke Brandstorp. Dette var andre gongen på under eitt år at Brandstorp vann ei NRK-tevling.

Diskografi

Singlar 

 «Play With» (2017)
 «Places» (2017)
 «Sick of Love» (2017)
 «Careless» (2018)
 «Time is Precious» (2018)
 «Cry» (2019)
 «Shallow» (2019) (med Ben Adams)
 «Attention» (2020)
 «What Would You Do for Love» (2020)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ulrikke Brandstorp» frå ,  den 1. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 

 

Folk frå Sarpsborg
Melodi Grand Prix-deltakarar
Melodi Grand Prix 2017-deltakarar
Melodi Grand Prix 2020-deltakarar
Melodi Grand Prix 2023-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Norske Idol-deltakarar
Norske songarar
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-artistar