kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Christer Majbäck

Christer Majbäck () er ein svensk tidlegare langrennsløpar frå Kiruna. Mellom 1987 og 1992 vann han seks medaljar; ein gull-, to sølv- og tre bronsemedaljar i tre ulike verdsmeisterskap og ein vinterolympiade. Gullmedaljen og eine sølvmedaljen kom på stafettar, dei fire andre medaljane i individuelle tevlingar over frå 10 til 30 km. Majbäck vann eitt verdscuprenn.

Aktiv
Majbäck debuterte i verdscupen  desember 1984, og fekk sitt gjennombrot då han i Syktyvkar i slutten av mars 1985 vart nummer tre på ein 15 km, landsmannen Gunde Svan vann føre Tor Håkon Holte frå Noreg. Majbäck vart tre gongar nummer tre i verdscupen 1987, mellom anna då vann han bronsemedaljen på tremila under ski-VM i Oberstdorf, der landsmannen Thomas Wassberg vart suveren verdsmeister på distansen.

I OL-sesongen 1988 fekk Majbäck atter ein tredjeplass som si beste plassering i verdscupen. Sesongen etter kopierte han plasseringa frå 30 km i førre verdsmeisterskapen, då han i Lahti fekk bronsen, einast 12,9 sekundar bakom verdsmeisteren, Vladimir Smirnov som representerte Sovjetunionen. Sidan i meisterskapen gjekk Majbäck fyrsteetappen i stafetten, der Torgny Mogren vann spurten for Sverige framfor Finland, Tsjekkoslovakia og Noreg.

16. desember 1989 vann Majbäck sin fyrste og einaste siger i eit verdscuprenn. Han sigra føre norske Bjørn Dæhlie og austerrikaren Markus Gandler i eit renn over 15 km i Calgary.

Majbäck vann i 1991 sølvmedaljen på 10 km i ski-VM i Val di Fiemme, med tida 25.59,7 var han 4,7 sekundar bakom nordmannen Terje Langli i mål. Sølv fekk Majbäck også i stafetten, der han gjekk den andre etappen for Sverige. Under OL året etter i Albertville gjekk han inn til bronsemedalje på 10-kilometeren og vart nummer seks på tremila.

Etter 1994 klarte ikkje Majbäck lengre å hamle opp med verdseliten i langrennsløypa. Derimot kom han i 1997 kom han på andreplassen i Vasaloppet.

Han la opp som langrennsløpar i 1999.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Bronsemedalje på 30 km
Vinter-OL 1992 i Calgary: Nr 11 på 15 km
Ski-VM 1989 i Lahti: Bronsemedalje på 30 km og gull i 4x10 km stafett
Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Sølvmedalje på 10 km og i 4x10 km stafett
Vinter-OL 1992 i Albertville: Bronsemedalje på 10 km
Ski-VM 1993 i Falun: Nr 12 på 30 km
Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Nr 6 på 50 km
Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Nr 17 på 50 km

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Svenske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Svenske deltakarar under vinter-OL 1992
Langrennsløparar under vinter-OL 1992
Svenske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
Deltakarar under Ski-VM 1989
Deltakarar under Ski-VM 1991
Deltakarar under Ski-VM 1993
Deltakarar under Ski-VM 1995
Nordiske greiner under vinter-OL 1992

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1992 i Albertville bestod av 15 øvingar. Fem av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla både i langrenn, kombinert og skihopping. Langrennsøvingane vart avvikla i landsbyen Les Saisies, 1 600 meter over havet, hopprenna i Courchevel.

Langrenn menn

10 km klassisk stil

Dato: Torsdag 13. februar 1992

15 km jaktstart fristil

30 km klassisk stil

Dato: Måndag 10. februar 1992

50 km fristil

Dato: Laurdag 22. februar 1992

4 x 10 km stafett

Dato: Tysdag 18. februar 1992

Langrenn kvinner

5 km klassisk stil

Dato: Torsdag 13. februar 1992

15 km jaktstart fristil

15 km klassisk stil

Dato: Søndag 9. februar 1992

30 km klassisk stil

Dato: Fredag 21. februar 1992

4 x 5 km stafett

Kombinert

Lag

Skihopping

Normalbakken (K90)

Storbakken (K120)

Lag

Medaljeoversyn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under vinter-OL 1992» frå ,  den 3. februar 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1992/Ski Nordisch» frå ,  den 3. februar 2013.  
 

Øvingar under vinter-OL 1992
1992
Petter Tande

Petter Laukslett Tande ( i Trondheim) er ein norsk tidlegare kombinertrennar som representerte Byåsen IL. Han var med på det norske laget som vart verdsmeistrar i lagtevlinga under VM 2005 i Oberstdorf. Både under VM 2007 i Sapporo og VM 2009 i Liberec vann han bronse i lagtevlinga. Han vart nummer to i verdscupen i kombinert i 2008-sesongen, og vann mellom desember 2005 og mars 2008 seks renn i verdscupen.

Aktiv
Tande debuterte i verdscupen i kombinert i 2002, og fekk sin fyrste pallplass i Trondheim i desember 2003. Heilt til topps i eit verdscuprenn kom han fyrste gongen 17. desember 2005, då han i Ramsau i Austerrike vann eit renn med massestart.

Under Ski-VM i 2005 i Oberstdorf gjekk Tande fyrsteetappen i langrennet for Noreg i lagtevlinga, og saman med Håvard Klemetsen, Magnus Moan og Kristian Hammer gjekk han Noreg inntil VM-gull. I dei individuelle tevlingane vart Tande nummer sju og ni. Året etter, under vinter-OL 2006 i Torino, tapte Tande kampen om bronsemedaljen i den fyrste kombinertøvinga med 0,1 sekunds margin mot landsmannen Moan.

Saman med Klemetsen, Espen Rian og Moan fekk Tande bronsemedaljar i lagtevlinga i ski-VM 2007 i Sapporo. Tande og Moan var med då det to år seinare på ny vart bronsemedalje for Noreg i verdsmeirsterskapen i Liberec, nye på laget var Mikko Kokslien og Jan Schmid.

Frå 6. januar til 9. mars 2008 deltok Tande i fire renn i verdscupen og vann alle. Sesongen samla kom han på andreplass i verdscupen, berre slått av Ronny Ackermann frå Tyskland.

Under vinter-OL 2010 i Vancouver vart Tande beste nordmann i halvprogrammet med ein sjetteplass. Vinteren 2011 gjekk han lei og la opp som kombinertrennar før sesongen var over.

Besteplasseringar i internasjonale renn
2002: Nr 29 i Trondheim - sprint
2003: Nr 4 i Lahti - sprint
2004: Nr 2 i Sapporo - sprint
2005: Nr 4 i Trondheim og Ruhpolding (begge sprint) og i Lahti (normal)
2006: Vinnar i Ramsau (massestart) og i Holmenkollen
2006/07: Nr 5 i Ramsau
2008: Vinnar i Schonach, Liberec, Lahti og Holmenkollen
2009: Nr 2 i Vikersund
2009/10: Nr 2 på Lillehammer

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
2006: Gull på Kongsberg
2008: Gull i Trondheim
2009: Gull i fellesstart på Gjøvik
2010: Sølv i Stokke

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Petter Tande» frå ,  den 3. februar 2013.  
 

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2006
Norske deltakarar under vinter-OL 2010
Folk frå Trondheim
Kvit skogfrue

Kvit skogfrue (Cephalanthera longifolia) er ein plante i skogfrueslekta Cephalanthera i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.

Utsjånad
Kvit skogfrue er, saman med den nærskylde raud skogfrue, utan tvil av dei mest elegante blomsterplantane i Noreg. Planten står stor og høg, 20-50 cm, med lange sverdforma blad i to rader nedover stengelen. Arten er kjenneteikna med ein lang klase med kvite, halvopne blomstrar med ein gul flekk på leppa, og syner godt att i terrenget. Kvit skogfrue står gjerne i små grupper.

Utbreiing
Arten finst frå det sørvestlege Europa og Skandinavia austover til Himalaya.

Arten er først og fremst knytt til kysten, og der til skog og skogkanter på kalkrik, turr og grusete grunn, og helst finn ein planten i skugge eller halvskugge. Hovudtyngda finst langs kysten frå Tvedestrand til Ørland. I tillegg går arten litt inn i landet på Austlandet, med funn i Hurum, Hjartdal og Tokke. I Kvam er kvit skogfrue kommuneblomst.

Arten er sjeldsynt her til lands, og derfor totalfreda. Han er òg på Norsk raudliste for artar (2021) som nær truga (NT).

Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn vit skogslilja), i Danmark (EN, dansk namn sværd-skovlilje) og i Finland (VU, finsk namn miekkavalkku).

Kvit skogfrue (engelsk namn sword-leaved helleborine) veks spreidde stader i England, Wales, Skottland og Irland, og er verna gjennom den britiske Handlingsplan for biodiversitet. I den britiske raudlista har arten status som sårbar (VU). Lokalt er han sterkt truga (EN) i England, sårbar (VU) i Skottland og sterkt truga (EN) i Wales. I Irland er arten verna gjennom forskrifta Flora (Protection) Order, 2015, og på den irske raudlista har han status som sårbar (VU).

I Estland (estisk namn valge tolmpea) veks kvit skogfrue først og fremst på Saaremaa og andre øyar og er rekna som sårbar (VU). I Latvia (latvisk namn garlapu cefalantēra) har arten vore rekna som regionalt utdøydd (kategori 0 – iznīkušas),, men er etter 2006 registrert tre gonger. I Litauen (litauisk namn kardalapis garbenis) finst arten berre heilt aust i landet og er rekna som sterkt truga (EN).

Hybridar 
Kvit skogfrue kan danne hybridar med stor skogfrue (Cephalanthera damasonium × longifolia eller Cephalanthera ×schulzei). I Sverige er hybriden registrert på Gotland, og på Dei britiske øyane i Hampshire og West Sussex.

I Sverige er det òg registrert ein hybrid med raud skogfrue (Cephalanthera damasonium × rubra eller Cephalanthera ×otto-hechtii) med svensk namn hybridskogslilja, berre observert på Gotland.

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger delvis på «Vit skogslilja» frå ,  den 4. februar 2013.  
Denne artikkelen bygger delvis på «Hvit skogfrue» frå ,  den 4. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Orkidear i Noreg
Orkidear i Sverige
Orkidear i Danmark
Orkidear i Finland
Orkidear i Storbritannia
Orkidear i Irland
Orkidear i Estland
Orkidear i Latvia
Orkidear i Litauen
Skogfrueslekta
Tolga kyrkje

Tolga kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1840 i Tolga kommune i Innlandet.

Kyrkja har preikestolaltar og skal vere den siste kyrkja i landet som fekk det.

Bygging
Byggmester Runar Aspaas, son av Svend Aspås som bygde Røros kyrkje, teikna Tolga kyrkja. Byggmeister John E. Berg frå Dalsbygda stod for byggearbeidet. Til bygginga gav Røros kobberverk i 1838 gratis ta ut 50 tylfter godt tømmer på rot. Tømmeret skreiv seg frå vindfall etter kraftig vind. Berg hadde frist på fem år på få kyrkja ferdig, men ho var ferdig allereie i 1840. Etter at Kobberverket hadde gjeve løyve om tømmer teikna Rasmus S. Aspås kyrkja. Stor-Elvdal kyrkje, oppført av faren Svend, var truleg utgangspunkt for kyrkja på Tolga. Ifølge Vreim var teikningane til Rasmus Aspås  «dilletantiske».

På grunn av høg pris fekk ikkje Aspås oppdraget som byggmeister. Oppdraget gjekk i staden til John Berg. Bygginga tok til 31. mars 1840 etter at gamlekyrkja var fjerna. Veggane var tømra heilt opp 30. april, tårnet vart reist 29. mai og 13. juli var taket tett. Åtte tømrarar, to snikkarar og ein smed deltok fast i arbeidet, i tillegg møtte 24 mann dagleg til pliktarbeid. John E. Berg gjorde små endringar i dei opphavlege teikningane. Kyrkja vart innvigd 15. november 1840. Med pliktarbeid og gratis tømmer fekk bygda kyrkje uten store utlegg.

Tidlegare kyrkje
Den førre kyrkja på staden vart oppført i 1688 i samband med at de i 1660-åra vart sett opp smeltehytte. Kyrkja var bygd i grovt tømmer, 18 alen lang og 12 alen breid. Ho hadde kor i tilbygg og tårn over inngangen. Materialar frå dette bygget vart brukt om att i kyrkja oppført i 1840. På byrjinga av 1800-talet var bygget nokså forfalle og restaurering ble vurdert. Rasmus Svendsen Aspås frå Røros var konsulent og han tilrådde nybygg. Folket i Tolga ønskte å utnytte vindfall i Kobberverkets skogar. Gamlekyrkje vart demontert 19-25. mars 1840. Bygningsdeler med flatskurd (treskjering) er teken vare på i Sætergaards samlingar. Spiret vart funne i ein potetåker på 1900-talet.

Galleri

Fotnotar

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 Tolga kyrkjelege fellesråd 
 

Kyrkjer i Tolga
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Tolga
Norske kyrkjer frå 1840
Kyrkjer i Nord-Østerdal prosti
Geospiza

Geospiza er ei biologisk slekt av fuglar i tanagarfamilien, Thraupidae. Alle artar i slekta er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Sjølv i det siste, var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien.

Artslista 
Geospiza darwinfinkar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Småjordsporv, Geospiza fuliginosa, Small Ground Finch, Gould, 1837, (LC)
 Spissnebbjordsporv, Geospiza difficilis, Sharp-beaked Ground Finch, Sharpe, 1888, (LC)
 Genovesajordsporv, Geospiza acutirostris, Genovesa Ground Finch, Ridgway, 1894, (VU)
 Vampyrjordsporv, Geospiza septentrionalis, Vampire Ground Finch, Rothschild & Hartert, E, 1899, (VU)
 Storkaktussporv, Geospiza conirostris, Espanola Cactus Finch, Ridgway, 1890, (VU)
 Genovesakaktussporv, Geospiza propinqua, Genovesa Cactus Finch, Ridgway, 1894, (VU)
 Storjordsporv, Geospiza magnirostris, Large Ground Finch, Gould, 1837, (LC)
 Småkaktussporv, Geospiza scandens, Common Cactus Finch, (Gould, 1837), (LC)
 Mellomjordsporv, Geospiza fortis, Medium Ground Finch, Gould, 1837, (LC)

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Geospiza» frå , den 4. februar 2013. 

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Fugleslekter
Camarhynchus

Camarhynchus er ei biologisk slekt av fem fugleartar i  tanagarfamilien, Thraupidae. Alle artar i slekta er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Fram til det siste var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien.

Artslista
Camarhynchus darwinfinkar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september  2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Spettsporv, Camarhynchus pallidus
 Stortresporv, Camarhynchus psittacula
 Floreanatresporv, Camarhynchus pauper
 Småtresporv, Camarhynchus parvulus
 Mangrovesporv, Camarhynchus heliobates

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Camarhynchus» frå ,  den 4. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

tanagarfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Takson namngjevne av John Gould
Fugleslekter
Kantorsporvar

Kantorsporvar er ei biologisk slekt Certhidea av to fugleartar i tanagarfamilien, Thraupidae. Begge er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Fram til det siste var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien. Gråkantorsporv, Certhidea fusca, blei anerkjent som ein sjølvstendig art i 2008, tidlegare var desse to rekna som konspesifikke; men dei har ulik song, føretrekk ulike habitat og lever på ulike område på Galápagosøyane. 


Artslista 
Certhidea i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Grønkantorsporv, Certhidea olivacea, Green Warbler-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Gråkantorsporv, Certhidea fusca, Gray Warbler-Finch, Sclater & Salvin, 1870, (NN)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Warbler-finch» frå , den 4. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Fugleslekter
Shaking the Tree

Shaking the Tree: Sixteen Golden Greats vart gjeve ut i 1990 som det første samlealbumet til Peter Gabriel med songar frå det første soloalbumet sitt Peter Gabriel (I eller Car) (1977) til Passion: Music for The Last Temptation of Christ (1989).

Somme songar var forskjellige frå albumversjonane. Nye delar vart spelte inn for fleire songar i Gabriel sitt Real World Studios. Dei fleste songane vart kutta ned. «Shaking the Tree»— eit spor frå Youssou N'Dour-albumet The Lion frå 1989—var ei nyinnspeling frå 1990 med ny vokal frå Gabriel. «I Have the Touch» er oppført som ein remix frå 1983, men liknar så mykje på ein remix frå 1985 at mange musikkritikarar meiner det er den same.

«Here Comes the Flood» er ei ny innspeling frå 1990. Denne versjonen har eit arrangement med piano og vokal og er langt enklare enn den produserte versjonen på Peter Gabriel (1977).

Albumet inneheld ikkje songar frå Peter Gabriel (II eller Scratch) og filmmusikken til filmen Birdy.

Innhald

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shaking the Tree: Sixteen Golden Greats» frå ,  den 5. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1990
Album produserte av Bob Ezrin
Album produserte av Daniel Lanois
Album produserte av Peter Gabriel
Album produserte av Steve Lillywhite
Geffen Records-album
Peter Gabriel-album
Virgin Records-album
Nordiske greiner under vinter-OL 1994

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1994 på Lillehammer bestod av 15 øvingar. Fem av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla både i langrenn, kombinert og skihopping. Langrenssøvingane vart avvikla kring Birkebeineren skistadion, hopprenna i Lysgårdsbakkene.

Langrenn menn

10 km klassisk stil

Dato: 17. februar 1994

10 + 15 km jaktstart

Dato: 19. februar 1994

30 km fristil

Dato: 14. februar 1994

50 km klassisk stil

Dato: 27. februar 1994

4 x 10 km stafett

Langrenn kvinner

5 km klassisk stil

Dato: 15. februar 1994

10 km jaktstart

Dato: 17. februar 1994

15 km fristil

Dato: 13. februar 1994

30 km klassisk stil

Dato: 24. februar 1994

4 x 5 km stafett 

Dato: 21. februar 1994

Kombinert

Normalprogram (Normalbakke/15 km)

Dato: 19. og 20. februar

Lagtevling

Dato: 23. og 24. februar

Skihopping

Normalbakken (K90)

Dato: 25. februar

Storbakken (K120)

Dato: 20. februar

Lag

Medaljeoversyn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under vinter-OL 1994» frå ,  den 6. februar 2013.  
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1994/Ski Nordisch» frå ,  den 6. februar 2013.  

Øvingar under vinter-OL 1994
1994
One More Night av Phil Collins

«One More Night» er ein song av Phil Collins frå det tredje albumet hans, No Jacket Required frå 1985. Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet Singelen vart òg gjeve ut på samlealbumet Hits i 1998 og Love Songs: A Compilation... Old and New i 2004. «One More Night» vart den andre singelen til Phil Collins som gjekk heilt til topps i USA, etter «Against All Odds», og var den fjerde singelen hans som nådde Topp 10 i Storbritannia med ein fjerdeplass som høgaste plassering. Det var òg den første singelen hans som nådde toppen av adult contemporary-lista i USA.

Historie
Collins leika seg med trommemaskinen sin då han starta å sei refrenget på songen. Resten av songen vart skriven raskt. B-sida til singelen i Storbritannia var «I Like the Way», medan USA fekk «The Man with the Horn».

Musikkvideoen til songen var regissert av Jim Yukich, der Collins spelar piano i ein bar. Han vart filma i ein pub eigd av Richard Branson i London (som videoen for Sussudio).

I populærkulturen
I 1990-åra nytta American Red Cross songen i ein reklame for naudsentera deira. Songen vert òg nytta i opninga av The Color of Money av Martin Scorsese frå 1986.

Innhald

7": Virgin / VS755 (UK)
"One More Night" (Edit) (4:25)
"I Like the Way"

7": Atlantic / 7-89588 (USA)
"One More Night" (Edit) (4:25)
"The Man with the Horn"

12": Virgin / VS755-12 (UK)
"One More Night" (Extended Mix) (6:24)
"I Like the Way"

CD: WEA International / WPCR 2064 (Japan)
"One More Night"
"I Like the Way"

Salslister

Medverkande
Phil Collins: vokal, Roland 808, klaverinstrument, korvokal
Daryl Stuermer: gitar
Leland Sklar: bass
Don Myrick: saksofon
Strykarar arrangerte av Arif Mardin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 7. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1984
Singlar frå 1984
Songar skrivne av Phil Collins
Phil Collins-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Hugh Padgham
Songar produserte av Phil Collins
Virgin Records-singlar
Balladar frå 1980-åra
Rockeballadar
Spettsporv

Spettsporv (Camarhynchus pallidus) er ein liten sporvefugl i gruppa nemnt som darwinfinkane i tanagarfamilien, Thraupidae. Spettsporvar lever spreidd på dei fleste av Galápagosøyane, frå havnivå opp til høgtliggande område. Dei er mest kjente for å bruke trepinnar som verktøy for å få tak i byttedyr frå holrom i trestammar.

Det engelske namnet på arten er 'Woodpecker finch'. Hakkespettfink har òg vore brukt på norsk.

Skildring 
Spettsporven er ein mellomstor tanagar med storleik som ein gråsporv, kroppssvekta er ca. 23-29 gram. Fjørdrakta er lite iaugefallande lys, gråoliven, og nebbfarga er rosa for ungfuglar, men endrast mot svart når dei blir vaksne fuglar.

Spettsporven er endemisk for Galápagosøyane og er utbreidd på øyar med vegetasjon. Han er mest vanleg i den fuktige sona med eviggrøn skog mellom 300 og 700 moh., i tillegg finn ein spettsporv i mindre mengd under dette nivået der biotopet er tørrare med kaktusar og buskar.

Dietten består av virvellause dyr slik som larver, plukka frå tre og buskar.

Mange spettesporvar dannar monogame og livslange par, men det er òg observert hekking med meir enn ein partnar. Dei vernar eit territorium i hekketida og byggjer eit lite overbygd reir med sideinngang. Kullet er vanlegvis på 3 egg. Klekkinga skjer etter ca. 12 dagar og ungane kan forlate reiret etter 2 veker.

Darwinfink 
Nebbet til spettsporven er spesialisert for habitat og kosthald, jamført med andre darwinfinkar er nebbet relativt langt og spisst for å trekkje ut byttet frå holrom.

Denne fuglearten har blitt kjent som brukar av verktøy, det vil seie små, tilpassa trepinnar eller kaktuspiggar. Spettsporvar kan lirke ut byttedyra frå hòlrom i tre med hjelp av en slik pinne. Det same verktøyet kan brukast mange gonger på mange ulike tre. Forskarar har observert at sporvane kan forkorte pinnen eller piggen for å gjere han meir handterleg. Sporvane kan òg prøve ut ulike pinnar eller piggar på ein stad før dei finn akkurat den rette som kan få ut byttedyret.

I den tørre årstida kan spettsporvar bruke verktøyet i under halvparten av tida dei brukar til å få tak i opp til 50 % av byttedyra. I den våte årstida er byttedyra lettare tilgjengelege, og spettsporven vil då oftast bruke det spesialiserte nebbet til å få tak i byttedyra.

Sittellaer, Daphoenositta er andre fuglar som har liknande evne bruk av verktøy.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Woodpecker Finch» frå , den 8. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
 BirdLife International (2013) Species factsheet: Camarhynchus pallidus. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. februar 2013.

Tanagarfamilien
Darwinfinkar
Fuglar endemiske for Galápagosøyane