kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Milhsjøen

Milhsjøen (بحيرة ملح, Bahr al-Milh, tyder «Saltsjøen»), òg kjend som Razzazasjøen, er ein innsjø nokre kilometer vest for Karbala i Irak. 
Milhsjøen ligg i ei senking i terrenget der overskotsvatn frå Habbaniyahsjøen, som kjem frå Eufrat, vert leia gjennom ein kontrollert kanal. Insjøen er oppført som eit internasjonalt viktig våtmarksområde. Innsjøen er heller grunn og vassnivået endrar seg med årstidene. På grunn av salt og det skiftande vassnivået, har denne største ferskvassjøen i Irak mista mykje av fiske som fanst her og berre nokre få fritidsstader finst att kring innsjøen.

Geograi

Innsjøen dekkjer 156 kvadratkilometer og er omgjeve av ørkenområde, med nokre få, låge åsar langs kysten. Innjøen og området rundt ligg i ei høgd på 28 til 56 meter over havet. Vestsida av dalen som innsjøen ligg i er dekt av tjukke skogar, utanom frukthagar. I aust og sør er terrenget flatt og består av ørken. Slamflater er vanleg langs innsjøen..

Dei geologiske formasjonane i og kring innsjøen består av mergel, silstein, gips og kalkstein, men hovudsakleg silt.

Innsjøen ligg 95 km sørvest for Bagdad, og 10 km vest for Karbala i Karbala guvernement.

Historie
Innsjøen vart fylt midt på 1970-talet, nedanfor Haur Al Habbaniya for å kontrollere flaumnivået i Eufrat. Lokale innbyggjarar sa at vassdjupna i innsjøen vart redusert med kring 5 til 10 meter sidan 1993, under regimet til Saddam Hussein. Dette kom hovudsakleg av at for lite vatn vart avleidd frå Habbaniyasjøen, der hovudføremålet er vatning. Omleiinga av vatnet er blitt avgrensa til berre éin dag kva 15. dag. Dette har òg påverka fiske i innsjøen, som tidlegare kunne utnyttast året rundt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lake Milh» frå ,  den 22. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Milh
Milh
Karbala guvernement
Umm al Binni

Umm al Binni er ein hovudsakleg tørrlagd innsjø i Qurnamyrene i Maysan guvernement sør i Irak. Den 3,4 km lange innsjøen ligg kring 45 km nordvest for samløpet mellom Tigris og Eufrat. På grunn av forma, plasseringa og andre faktorar, trur ein at han kan vere eit nedslagskrater.

Spor som tyder på nedslagskrater 

Ved hjelp av satellittbilete har Sharad Master føreslått at den tørrlagde innsjøen kan vere eit nedslagskrater, sidan han er nesten sirkelform, ei lett polygonforma rand og ei form som ikkje liknar andre innsjøar i regionen. Fleire andre mogelege opphav som karsttopografi, saltdomforming, tektonisk deformering og vulkansk aktivitet, eller store bomber, er avskrive..

Master estimerer at krateret er mindre enn 5000 år gammalt, eller tidlegare enn år 3000 fvt., på grunn av avsetjingane frå Tigris og Eufrat som har ført til at kysten i denne perioden har flytta seg 130–150 km utover i Persiabukta.  At forfattarar på denne tida som Herodotos (484–425 fvt.) og Nearkhos (360–300 fvt.) eller seinare historikarar, indikerer at nedslaget kan ha skjedd tidlegare, mellom 3000 og 5000 fvt.  På denne tida var Al Amrah-regionen kring 10 meter under Persiabukta. Eit slikt nedslag ville ha skapt ein tsunami som ville ha øydelagd kystbyane til sumerarane på denne tida. Dette kan forklare det 2,6 meter djupe sedimentlaget som vart oppdaga under utgravinga av den sumeriske byen Ur av Leonard Woolley i 1922-1934.  Skildrande passasjar i Gilgamesj (kring 1600–1800 fvt.) kan ha skildra eit slikt nedslag og tsunami.

Det har vidare blitt føreslått at brå klimaendringar og katastrofale hendingar kring 2200 vt. (inkludert kollapsen til den sumeriske sivilisasjonen) kan ha vore knytt til eit komet- eller asteroidenedslag. Master har hevda at det påståtte Umm al Binni-nedslaget kan ha vore årsaka til denne katastrofen.

Sjølv om ein har funne mange indirekte prov på at Umm al Binni er eit nedslagskrater, er det ikkje blitt gjort analysar på staden, hovudsakleg på grunn av den urolege og farlege situasjonen som har vore i Irak. Det er derfor aldri blitt stadfesta at staden faktisk er eit nedslagskrater.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Umm al Binni lake» frå ,  den 22. april 2018.  

Innsjøar i Irak
Mogelege nedslagskrater på jorda
Dei mesopotamiske sumpane

Dei mesopotamiske sumpane eller Dei irakiske sumpane er eit våtmarksområde sør i Irak og delvis inn i det sørvestlege Iran og Kuwait. Historisk bestod myrlandet hovudsakleg av dei fråskilde, men tilstøytande Qurna-, Hawizeh- og Hammarmyrene, og brukte å vere det største våtmarksområdet i det vestlege Eurasia. Det er eit sjeldan akvatisk landskap i ein ørken, og er levestad for sumparabarane og viktige fuglebestandar. I 1950-åra byrja ein å drenere delar av myrområda og dette fortsette inn i 1970-åra for å bruke landområdet til jordbruk og oljeutvinning. Seint i 1980- og tidleg i 1990-åra, under styret til Saddam Hussein, vart dette arbeidet utvida for å drive bort sjiamuslimar frå myrområda. Før 2003 var myrområda redusert til 10 % av den originale storleiken.

Etter regimet til Hussein fall i 2003, har myrområda dels blitt fylt opp att, men tørke i samband med byggjinga av demninga lenger opp i elvene i Tyrkia, Syria og Iran har hindra myrområda å kome attende slik dei opphavleg var. Sidan 2016 har Dei mesopotamiske sumpane vore på verdsarvlista til UNESCO.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mesopotamian Marshes» frå ,  den 22. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Hooded Crow: Corvus cornix at iGoTerra
 U.S. National Aeronautics and Space Administration. 2008. NASA Visible Earth from 2004 satellite photography

Bakgrunnsstoff
 Dei mesopotamiske sumpane i Basra-området (VIDEO)

Mesopotamia
Myrområde i Iran
Myrområde i Irak
Shatt al-Arab-vassdraget
Majnoon

Majnoon er ei øy sør i Irak nær Al-Qurnah og er eit senter for oljeproduksjon i Majnoon-feltet. Området vart utbygd av sanddyner og slam for å skape vegar for oljerøyrleidningane.

Før Gulfkrigen passerte om lag ein sjettedel av oljeproduksjonen til Irak, kring 7 millionar fat per dag, over denne øya. Produksjonen tok seg raskt opp att etter kampar her under Iran-Irak-krigen, særleg operasjon Kheibar i 1984. Men etter sanksjonar frå Dei sameinte nasjonane og Irak-krigen i 2003, er produksjonen redusert til 46 000 fat per dag.

I desember 2009 gav dei irakiske styresmaktene ein lisens til eit prosjektsamarbeid mellom Royal Dutch Shell og Petronas om å ta over som operatør på Majnoon-feltet, og produksjonen vart auka til 13 millionar fat per dag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Majnoon Island» frå ,  den 23. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
The Longest War, by Dilip Hiro, Routledge Chapman & Hall, Inc., 1991. (pg. 103)

Øyar i Irak
Shanidargrotta

Shanidargrotta (kurdisk Şaneder eller Zewî Çemî Şaneder; arabisk كَهَف شانِدَر) er ei grotte og ein arkeologisk stad i fjellet Bradost i Erbil guvernement i Irak. Det er gjort funn av ti neandertalar der, daterte frå 35 000 til 65 000 år sidan. Grotta inneheld òg to seinare «proto-neolittiske» gravplassar ddaterte til kring 10 600 år sidan med 35 individ.

Den met kjende av neandertalane er Shanidar 1, som overlevde fleire skadar gjennom livet sitt, kanskje fordi dei andre i gruppa hans to seg av han, og Shanidar 4, som låg ved sidan av ein blome. Dette kan vere bevis for gravrituale eller noko som eit dyr kan ha gjort tilfeldig. 

Staden ligg i Zagrosfjella i Arbil guvernement nær Store Zab.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shanidar Cave» frå ,  den 23. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Smithsonian om Shanidar 

Grotter i Irak
Arbil guvernement
Geografi i Irakisk Kurdistan
Arkeologiske stader i Irak
Neandertalarstader
NM i friidrett 1964

Noregsmeisterskapen i friidrett 1964, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Gjøvik stadion i Gjøvik dagane 21.-23. august 1964. Arrangør var FIG Gjøvik og Vestoppland Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Kongepokalane vart tildelt lengdehopparane Odd Bergh og Berit Berthelsen.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 meter hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 22.8.1964
Arbeiderbladet 24.8.1964

Noregsmeisterskap i 1964
Noregsmeisterskap i friidrett
Sport i 1964
Idrett i Gjøvik
NM i friidrett 1963

Noregsmeisterskapen i friidrett 1963, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Lerkendal stadion i Trondheim dagane 16.-18. august 1963. Arrangørar var Sportsklubben Freidig og Trondheim & omland  Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Kongepokalane vart tildelt Arne Hamarsland for hans løp på 1500 meter og Berit Tøien for vinnarhoppet i lengde.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 17.8.1963
Arbeiderbladet 19.8.1963

Noregsmeisterskap i 1963
Noregsmeisterskap i friidrett
Sport i 1963
Idrett i Trondheim
Gir-e Kumar

Gir-e Kumar er eit fjell i Dahuk guvernement nord i Irak. Det har ei høgd på 1768 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gir-e Kumar» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
https://web.archive.org/web/20101027185129/http://earthsearch.net/featureIndex.php?type=int&start=2581000&end=2582000

Dohuk guvernement
Fjell i Irak
Halgurd

Halgurd (sorani ھەڵگورد) er det nest høgaste fjellet i Irak, etter Cheekha Dar. Det ligg nord i Arbil guvernement i Irakisk Kurdistan og har ei høgd på 3 607 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Halgurd» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 (ھەڵگورد), Central kurdisk Wikipedia, 19. august 2015.
 

Fjell i Irak
Fjell i Kurdistan
Kuhe Haji Ebrahim

Kuhe Haji Ebrahim er eit fjell i Qandilfjella i Zagros. Toppen ligg på grensa mellom Iran og Irak.

Haji Ebrahim har ei høgd på 3587 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kuhe Haji Ebrahim» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Zagrosfjella
Fjell i Iran
Fjell i Irak
Internasjonale fjell i Asia
Den iransk-irakiske grensa
Vest-Aserbajdsjan
Fjell i Kurdistan
Korek

Korek (kurdisk Çîyay Korek; چیای کۆڕەک) er eit fjell i Irak, 50 km frå grensa til Iran.

Observatorium
I 1973 gav president Ahmed Hassan al-Bakr ordre om å byggje Erbil observatorium, eit observatorium med tre teleskop.

Tidleg i 1980-åra arbeidde king 400 menneske på vegner av Baresel, Epple, Krupp, Liebher og Zeiss om å byggje dei tre teleskopa. Det delvis ferdige observatoriet vart øydelagt av iranske rakettar under den iransk-irakiske krigen.

Turisme

Korek er eit turistmål med ein kring fire kilometer lang kabelvogn frå Bekhal til toppen av Korek. Her finst 132 villaer, og fleire restaurantar og kafear. Om sommaren er det ein plass med behagelege temperaturar og om vinteren vert det omgjort til ein vinterspotstad.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mount Korek» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Kurdistan
Fjell i Irak
Turistmål i Irak
Preservation Act 2

Preservation Act 2 er eit konseptalbum frå 1974 av det britiske rockebandet The Kinks. Det er det 12. studioalbumet deira. Albumet fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut og selde dårleg. Det nådde 114. plassen på Billboard 200.

I 1991 gav Rhino ut albumet på ein dobbel CD i lag med føregangaren Preservation: Act 1 frå 1973, men utan bonusspor. I 1998 kom albumet ut på Velvel med songen «Slum Kids», ein populær konsertsong for The Kinks.

Innhald

Medverkande
The Kinks
Ray Davies - vokal, gitar
Dave Davies - gitar, vokal
John Dalton - bass
John Gosling - klaverinstrument
Mick Avory - trommer
med:
Maryann Price, Angi Girton, Pamela Travis, Sue Brown - vokal
Chris Timothy - «annonsør»
Chris Musk - «reporter»
Alan Holmes - barytonsaksofon, klarinett
Laurie Brown - trompet, fløyte, tenorsaksofon
John Beecham - trombone, fløyte
Teknisk
Roger Beale - lydteknikar
Pat Doyle - kunstnarisk leiar
Bob Searles - design
Jerry Preston - illustrasjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Preservation Act 2» frå ,  den 24. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Kinks-album
Musikkalbum frå 1974
Rockeoperaer
RCA Records-album
Album produserte av Ray Davies
Oppfølgjaralbum
Dobbeltalbum
NM i friidrett 1961

Noregsmeisterskapen i friidrett 1961, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Krohnsminde Idrettsplass i Bergen dagane 18.-20. august 1961, med Bergen Friidrettskrins som arrangør. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Kongepokalane vart tildelt lengdehopparen Oddrun Lange som norsk rekord i øvinga og tresteghopparen Martin Jensen. Edel Leverås flytta sin eigen ferske noregsrekord i kulestøyt frå 13,09 m til 13,11 meter, og IK Tjalve sitt firemannslag i 1000 mter stafett forbetra klubbens norske rekord på distansen frå 1.55,9 til 1.55,2.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 19. august 1961
Arbeiderbladet 21. august 1961

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1961
Idrett i Bergen
Oslomet – storbyuniversitetet

Oslomet – storbyuniversitetet (tidlegare Høgskulen i Oslo og Akershus) er eit norsk statleg universitet med studiestadar i Oslo og på Kjeller i kommunane Oslo og Lillestrøm, og med kring 1 400 akademisk tilsette, kring 20 000 studentar og kring 800 teknisk-administrativt tilsette. Høgskulen i Oslo og Akershus var tidlegare den største høgskulen i Noreg og fekk status som universitet i 2018. Språkrådet tilrår skrivemåten Oslomet – storbyuniversitetet på nynorsk og bokmål.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Oslo met
Skipingar i 2018
NM i friidrett 1960

Noregsmeisterskapen i friidrett 1960, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Sarpsborg stadion dagane 12.-14. august 1960. Arrangørar var Sarpsborg Idrettslag og Østfold Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Carl Fredrik Bunæs fekk kongepokal for sitt 200-meterløp i rikeleg medvind og Sissel Falck-Jørgensen for vinnarhoppet i lengde.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 13.8.1960
Arbeiderbladet 15.8.1960

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1960
Sport i 1960
Idrett i Sarpsborg
American Tour

American Tour er det tredje amerikanske studioalbumet til det engelske rockebandet The Dave Clark Five. Albumet inneheld hitsongen «Because» og «Whenever You're Around», som ikkje var ein singel i USA, men vart gjeven ut som B-sida av «I'm Thinking of You Baby» i Storbritannia og var med i filmen Get Yourself a College Girl. I Canada vart albumet gjeve ut som On Stage with The Dave Clark Five på Capitol Records.

Innhald

Medverkande

Dave Clark Five
Dave Clark: trommer, korvokal
Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
Lenny Davidson: gitar, korvokal
Rick Huxley: bassgitar, korvokal
Denis Payton: saksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «American Tour» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
http://www.discogs.com/Dave-Clark-Five-American-Tour/release/2905884

The Dave Clark Five-album
Musikkalbum frå 1964
Epic Records-album
Coast to Coast av The Dave Clark Five

Coast to Coast er det fjerde amerikanske studioalbumet til den engelske rockegruppa The Dave Clark Five. Det inneheld dei to hitsingane «Any Way You Want It» og «Everybody Knows (I Still Love You)». Andre songar frå dette albumet vart nytta i The Dave Clark Five-filmen Having a Wild Weekend som «I Can't Stand It» og «When». I Canada kom albumet ut som Across Canada with The Dave Clark Five på Capitol Records.

Innhald

Medverkande

Dave Clark Five
Dave Clark: trommer, korvokal
Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
Lenny Davidson: gitar, korvokal
Rick Huxley: bassgitar, korvokal
Denis Payton: saksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Coast to Coast (Dave Clark Five album)» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
http://www.discogs.com/Dave-Clark-Five-Coast-To-Coast/release/6483784

The Dave Clark Five-album
Musikkalbum frå 1964
Epic Records-album
Fynbossolfugl

Fynbossolfugl (Anthobaphes violacea) er den einaste medlemmen av fugleslekta Anthobaphes. Denne solfuglen er endemisk for fynboshabitatet i sørlege Sør-Afrika.

Skildring 

Som med andre solfuglar syner fynbossolfuglar sterk kjønnsdimorfisme. Hannar har lengre nebb, mykje lengre hale enn hoer, og har sterkt iriserande og fargerik fjørdrakt. Hannar har grønt hovud, nakke, strupe og øvre bryst. Eit fiolett brystband skil den raudoransje til gule undersida frå det grøne brystet, oversida er jamt over gulbrun. Hoene manglar iriserande parti, har mørk gulgrøn overside med olivengrønt på hovudet og noko lysare underside. Begge kjønn har svarte føter og nebb. Auga er mørk brune. Juvenilen liknar hofuglar. Kroppslengda varierer mellom 14,5-16,5 centimeter for hannar, medan hoene kan nå opp til 13,5 cm. Kroppsvekta er marginalt ulik, høvesvis rundt 10 og rundt 9 gram.

På grunn av den avgrensa utbreiinga for arten innanfor fynbosbiomet i Western Cape i Sør-Afrika, er denne solfuglen forbunde med blomar i klokkelyngslekta og slekta Protea. Hekketida er synkronisert med bloming av desse plantane, vanlegvis i mai. Hannar forsvarar territoriet sitt aggressivt, åtakar og jagar inntrengarar.

Denne tillitsfulle arten er ein vanleg hekkefugl over det avgrensa området sitt. Han gjer vertikale trekk, og flyttar seg til høgare nivå under den sørlege sommaren på jakt etter blomar. Dei er selskapelege når dei ikkje hekkar, og kan danne flokkar på opptil 100 fuglar. I tillegg til blomenektar, vil dei òg ta små insekt og edderkoppar, ofte i flukt, men òg på bakken.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande, men vanleg i utbreiingsområdet. Arten er klassifisert som globalt livskraftig. Trugsmål er påverknad frå urbanisering og innførte planteartar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Orange-breasted sunbird» frå ,  den 29. april 2018.  
 
Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Solfuglfamilien
The Seeds av The Seeds

The Seeds er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Seeds. Det kom ut i april 1966 på GNP Crescendo Records og var produsert av Marcus Tybalt og Sky Saxon. Etter dei to singlane «Can't Seem to Make You Mine» og «Pushin' Too Hard» i 1965, kom albumet ut og gjekk inn albumlista i USA, der det nådde 132. plassen på Billboard Top LPs & Tapes. I nyare tid har albumet fått positiv omtale og det vert sagt at albumet påverka punkrocken eit tiår seinare.

Stil 

Som mange garasjerockband er vokalstilen til songaren Sky Saxon inspirert av Rolling Stones-songaren Mick Jagger, men er òg blitt samanlikna med vokalen til rockabillyartistane Buddy Holly og Eddie Cochran.

Utgjeving 

The Seeds gav ut to singlar før albumet kom i 1966: «Can't Seem to Make You Mine» i juni 1965 og «Pushin' Too Hard» i november. The Seeds kom ut i april 1966. Den tredje singelen frå albumet var «Try to Understand», men denne gjekk ikkje inn på lista i USA. «Pushin' Too Hard» vart gjeven ut på ny i oktober 1966 og gjekk inn på singellista i USA i 1967, då han nådde 36. plassen i februar.

The Seeds har blitt gjeve ut på ny fleire gonger på både vinyl og CD, ofte i lag med det neste albumet deira, A Web of Sound. Somme av dei nyare utgåvene har jerna songen «Lose Your Mind» frå den originale vinylutgåva.

I 2012 gav Big Beat Records ut The Seeds i ei luksusutgåve med nymastra lyd i bonus, i tillegg til ti nye bonusspor av songar som ikkje var gjevne ut før.

Innhald

Medverkande

Musikarar

 Sky Saxon – bassgitar, munnspel, vokal, plateprodusent, konsept, plateomslag
 Rick Andridge – trommer
 Cooker – gitar, slidegitar
 Daryl Hooper – melodica, piano, klaverinstrument, vokal
 Jan Savage – gitar, rytmegitar, vokal

 Teknisk

 Chuck Britz – lydteknikar
 Mike Durrough – lydteknikar, miksing
 David Hassinger – lydteknikar
 Lanky Linstrot – lydteknikar
 Stan Ross – ny miksing
 Doc Siegel – ny miksing
 Marcus Tybalt – produsent, kommentarar
 Rafael O. Valentin – lydteknikar
 Alec Palao - leiande produsent
 Neil Norman - leiande produsent

Notes 

Denne artikkelen bygger på «The Seeds (album)» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Debutalbum frå 1966
The Seeds-album
GNP Crescendo Record Co.-album
The Remains av The Remains

The Remains er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Remains. Det kom ut på Epic Records den 26. september 1966. Sjølv om albumet i stor grad vart oversedd då det kom ut, har det med tida fått status som eit av dei betre albuma frå denne tida.

Bakgrunn

The Remains vart skipa i 1964 og etablerte seg raskt som eit populært band i New England, og heldt utselde konsertar for ein lojal fanskare. I 1965 nådde populariteten til gruppa eit klimaks og dei hadde fire regionale hittar for Epic Records og spelte på The Ed Sullivan Show. Før dei spelte inn debutalbumet hadde manageren deira John Kurland, fått arrangert ei prøvespeling på Capitol Records den 26. mai 1966. I følgje gitaristen Barry Tashian, var gruppa interesserte i å byte selskap fordi «Hos Epic var me misnøgde med at me kjende oss som dei stakkarslege syskenbarna til Bobby Vinton, Ed Ames og The Yardbirds, som var dei bestseljande artistane til Epic på den tida». Prøvespelinga førte ikkje til platekontrakt og kom sidan ut på Sundazed Records som A Session with the Remains.

Innspelinga av albumet fortsette i midten av 1966, samstundes som The Remains førebudde ein turné i lag med The Beatles. I studio utforska dei forskjellige musikalske retningar som ein gitar-raveup på opningssporet «Heart», Jagger-aktige snerring på «Lonely Weekend», og den tidlege R&B-aktige hittane «Why Do I Cry?» og «Diddy Wah Diddy». Den mest fullendte songen på The Remains vert rekna å vere «Don't Look Back». Denne kom sidan ut på Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968.

The Remains kom ut på Epic Records den 26. september 1966, men då var gruppa alt oppløyst. Som følgje av dette marknadsførte ikkje selskapet albumet, og det vart i stor grad gløymd, sjølv blant fansen til The Remains. Albumet vart gjeven ut på ny fleire gonger. Først på det sjølvstendige selskapet Spoonfed Records i 1978, og så på CD i 1991 på Epic Records med bonusspor frå singlane deira. Albumet vart òg gjeve ut på Sundazed Records i 2009.

Musikkritikaren Richie Unterberger skreiv for Allmusic at dei «hadde mykje profesjonell finesse i dei angripane og skarpe songane sine, og høyrdest stundom ut som ei blanding av The Beatles og The Zombies med sine energiske harmoniar og blanding av gitar og elektrisk piano». Mark Kemp skreiv for Paste Magazine at «Hadde desse Bosston-gutane halde ut lenger enn debuten i 1966, kunne me kanskje ha kalla dei - og ikkje The Stones - det beste rockebandet i verda i dag. Slik som det er, er The Remains heilt klart det største av dei tapte banda i Amerika».

Innhald

Medverkande
 Barry Tashian - sologitar, vokal
 Vern Miller - bassgitar
 Bill Briggs - klaverinstrument
 Chip Damiani - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Remains (album)» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1966
The Remains-album
Epic Records-album