kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Francisco Javier Fernández

Francisco Javier Fernández Peláez () er ein spansk friidrettsutøvar frå Guadix i Granda-provinsen som vart europameister 2002 og 2006 i 20 kilometer kappgang. Han vann elles to VM-sølv, OL-sølv og EM-bronse i same øvinga.

Aktiv
Fernández vann i 1996 10 km kappgang ved juniorverdsmeisterskapen i Sydney. To år seinare sikra han seg europapokalen 1998 på 20 km i Dudince i Slovakia, før han vart tredjemann på distansen under europameisterskapen i Budapest. I Sommar-OL 2000 var Fernández tilbake i Sydney, der han kom kom på sjuandeplassen på 20 km.

I august 2002 vann Fernández gullmedaljen på 20 km i EM i München. Tidlegare på sommaren på sette han i Åbo verdsrekord på 20 km med tida 1.17.22. Under verdsmeisterskapen 2003 i Paris tok han sølv bak meksikanaren Jefferson Pérez, som samstundes forbetra verdsrekorden til Fernández med eitt sekund. Også under Sommar-OL 2004 i Aten kom Fernández inn sølvmedalje, slått med fem sekund av Ivano Brugnetti frå Italia. Fernández tok så ved VM 2005 i Helsinki si tredje strake sølvmedalje, ettersom Jefferson Pérez forsvarte VM-tittelen på 20 km. Året etter forsvarte også Fernández sin meistertittel då han i Göteborg vann sitt andre EM-gull.

Under VM 2007 i Osaka sigra Perez på 20 km for tredje gong i rad, medan Fernández vart andremann for tredje gong. Ved sommarleikane 2008 i Beijing enda Fernández derimot på sjuandeplassen, for fyrste gong på sju år reiste han tomhendt heim frå ein stor internasjonal meisterskap.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 1.21.39
VM 1999 i Sevilla: Nr 15 – 1.27.23
OL 2000 i Sydney: Nr 7 – 1.21.01
VM 2001 i Edmonton: Braut
EM 2002 i München: Gullmedalje – 1.18.37, framom Vladimir Andrejev (1.19.56)
VM 2003 i Paris: Sølvmedalje – 1.18.00, bakom Jefferson Pérez (1.17.21)
OL 2004 i Aten: Sølvmedalje – 1.19.45, bakom Ivano Brugnetti (1.19.40)
VM 2005 i Helsinki: Sølvmedalje – 1.19.36, bakom Jefferson Pérez (1.18.35)
EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje – 1.19.09, framom Valerij Bortsjin (1.20.00)
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 1.22.40, bakom Jefferson Pérez (1.22.20)
OL 2008 i Beijing: Nr 7 – 1.20.32
VM 2009 i Berlin: Braut 
VM 2011 i Daegu: Braut

Bakgrunnsstoff 
 

Spanske kappgjengarar
Europameistrar i friidrett for Spania
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Spania
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Spanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Spanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Mikhail Sjtsjennikov

Mikhail Anatoljevitsj Sjtsjennikov () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Sverdlovsk som i 1994 vart europameister i 20 km kappgang. Han vann elles VM-sølv 1991 og 1997 på same distansen og OL-sølv 1996 på 50 km. Innandørs tok han fire VM-gull og tre EM-gull i 5 km kappgang. Han tevla for Sovjetunionen til 1991, sidan for Russland.

Aktiv
Sjtsjennikov utmerkte seg som kappgjengar særleg på 5 km innandørs. Han vann øvinga i alle dei fire fyrste verdsmeisterskapane innandørs, frå Indianapolis i 1987 til Toronto i 1993. I dei store internasjonale meisterskapane utandørs lukkast han vinne si fyrste medalje då han vart andremann på 20 km under Friidrett-VM 1991 i Tokyo. Tre år seinare vann Sjtsjennikov gullmedaljen på same distansen ved EM 1994 i Helsinki. Under dei olympiske leikane i Atlanta i 1996 deltok han både på 20 km og 50 km. Her overraska han stort på 50 km ved å fylgje vinnaren i tevlinga, polske Robert Korzeniowski, så å seie til målstreken, i mål skilde det seks sekundar mellom den olympiske meisteren og Sjtsjennikov på sølvplass. Året etter tok Sjtsjennikov ein ny sølvmedalje, ved VM 1997 i Aten kom han i mål ti sekundar etter verdsmeisteren frå Mexico.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 6 på 20 km – 1.20.47
EM 1990 i Split: Braut 20 km
VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje på 20 km – 1.19.46, bakom Maurizio Damilano (1.19.37)
OL 1992 i Barcelona: Nr 12 på 20 km – 1.27.17
VM 1993 i Stuttgart: Diskvalifisert på 20 km
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje på 20 km – 1.18.45, framom Jauhen Misjulja (1.19.22)
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 på 20 km – 1.22.16
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på 50 km – 3.43.46. Nr 7 på 20 km – 1.21.09
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje på 20 km – 1.21.53, bakom Daniel García (1.21.43)
EM 1998 i Budapest: Braut 20 km

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michail Anatoljewitsch Schtschennikow» frå ,  den 8. august 2018.  
 
Denne artikkelen bygger på «Mikhail Shchennikov» frå ,  den 8. august 2018.  
 

Russiske kappgjengarar
Europameistrar i friidrett for Russland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Russiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Nikolaj Smaga

Nikolaj Javkovlevitsj Smaga, ukrainsk Mykola Smaha, () var ein friidrettsutøvar frå Bobrovo i Sumy oblast som i 1971 vart europameister i 20 km kappgang og elles vann to EM-bronsar og i 1968 OL-bronse på same distansen. Han tevla for Sovjetunionen.

Smaga vart tredjemann i 20 kilometer kappgang i tre store meisterskap på rad. Ved EM 1966 måtte han sjå seg frågått av austtyskaren Dieter Lindner og sin eigen landsmann Volodimir Holubnitsjij. To år seinare rykte Holubnitsjij til topps då same distansen fann stad under sommarleikane i Mexico, knapt to sekundar framom arrangørlandets José Pedraza, medan Smaga tok bronsen, berre fem sekundar bak Holubnitsjij. Også i EM 1969 gjekk Smaga inn til bronsemedalje, britiske Paul Nihill vann tevlinga og Leonida Caraiosifoglu frå Romania vart nummer to, 14 sekund føre Smaga.

Den 10. august 1971 gjekk Smaga inn til gull på spesialdistansen under europameisterskapen i Helsinki, 9 sekund framom Gerhard Sperling frå  Aust-Tyskland og 14 framom førnemnde Paul Nihill. Året etter vart Smaga femtemann på 20 km ved Sommar-OL i München, nøyaktig minuttet bak bronsevinnaren i mål.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Bronsemedalje – 1.30.18
OL 1968 i Mexico by: Bronsemedalje – 1.34.03
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje – 1.31.20
EM 1971 i Helsinki: Gullmedalje – 1.27.20, framom Gerhard Sperling (1.27.29)
OL 1972 i München: Nr 5 – 1.28.16

Smaga døydde i Kiev, 42 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mykola Smaha» frå ,  den 9. august 2018.  
 

Ukrainske kappgjengarar
Sovjetiske kappgjengarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Venjamin Soldatenko

Venjamin Vasiljevitsj Soldatenko () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Sjkurovka i Kasakhstan som vart europameister 1971 og verdsmeister 1976 i 50 km kappgang. Han vann elles OL-sølv 1972, EM-sølv 1978 og EM-bronse 1969 på same distansen. Soldatenko tevla for Sovjetunionen.

Aktiv
Soldatenko vart tredjemann då han fekk sin internasjonale meisterskapsdebut ved EM 1969 i Aten, åtte og eit halvt minutt bak vinnaren, Christoph Höhne frå Aust-Tyskland. To år seinare vann Soldatenko den same distansen då EM 1971 fann stad i Helsinki, over to minuttar framom Höhne på sølvplassen. Under dei olympiske sommarleikane 1972 i München kom Soldatenko i mål til sølvmedalje, vel to minuttar bak vinnaren.

I 1976 fjerna Den internasjonale olympiske komiteen 50-kilometeren frå OL-programmet. Det internasjonale friidrettsforbundet valde då å arrangere eit eige verdsmeisterskap for øvinga, avvikla i Malmö i Sverige 18. september 1976. Soldatenko vann ein klar siger i tevlinga, 37 år gammal. Under europameisterskapen 1978 kompletterte han samlinga med EM-medaljar ved å vinne sølv, dermed hadde han EM-medaljar i alle valørar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje – 4.23.04
EM 1971 i Helsinki: Gullmedalje – 4.02.22, framom Christoph Höhne (4.04.45)
OL 1972 i München: Sølvmedalje – 3.58.24, bakom Bernd Kannenberg (3.56.11)
EM 1974 i Roma: Nr 5 – 4.09.31
VM 1976 i Malmö:  Gullmedalje – 3.54.40, framom Enrique Vera (3.58.14)
EM 1978 i Praha:  Sølvmedalje – 3.55.12, bakom Jorge Llopart (3.53.29)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Weniamin Wassiljewitsch Soldatenko» frå ,  den 9. august 2018.  
 

Kasakhstanske friidrettsutøvarar
Sovjetiske kappgjengarar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Rosa Mota

Rosa Maria Correia dos Santos Mota () er ein portugisisk tidlegare langdistanseløpar frå Porto som i 1987 vart verdsmeister og 1988 olympisk meister i maratonløping. Ho vann elles dei tre fyrste maratonløpa for kvinner i europameisterskap; 1982. 1986 og 1990.

Aktiv
Under EM 1982 i Aten sprang kvinner maraton i ein internasjonalt meisterskap for aller fyrste gong. På dei siste kilometerane av løpet stod medaljekampen mellom italienske Laura Fogli, norske Ingrid Kristiansen og Rosa Mota. Mota drog til sist ifrå og vann med ein margin på 25 og 35 sekundar til Fogli og til Kristiansen. Året etter måtte Mota nøye seg med fjerdeplassen på maraton ved VM i Helsinki, litt over halvminuttet bakom sølv- og bronsemedaljørane. Under sommarleikane 1984 i Los Angeles sprang ho inn til bronse, 39 sekundar bak sølvvinnar Grete Waitz og 37 sekundar framom Ingrid Kristiansen på fjerdeplass. I 1985 sprang Mota sitt livs kjappaste maraton då ho i Chicago Marathon kom i mål på tida 2.23.29, ho vart likevel slått av Joan Benoit frå USA og Ingrid Kristiansen.

Både i EM 1986 i Stuttgart og i VM 1987 i Roma var Mota i ei eiga klasse i kvinnene sitt maratonløp, i Stuttgart kom ho i mål fire minuttar før nummer to og i Roma passerte ho målstreken meir ein sju minuttar føre sølvmedaljøren. Derimot vart det tette oppgjer då ho vann den olympisk gullmedaljen i Seoul hausten 1988 og då ho i 1990 for andre gong forsvarte EM-tittelen i maraton.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 2.36.03, framom Laura Fogli (2.36.28)
VM 1983 i Helsinki: Nr 4 – 2.31.50
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 2.26.57
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 2.28.38, framom Laura Fogli (2.32.52)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 2.25.17, framom Zoja Ivnova (2.32.38)
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje – 2.25.40, framom Lisa Martin (2.25.53)
EM 1990 i Split: Gullmedalje – 2.31.27, framom Valentin Jegorova (2.31.32)
VM 1991 i Tokyo: Braut maratonløpet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rosa Mota» frå ,  den 10. august 2018.  
 

Portugisiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Portugal
Europameistrar i friidrett for Portugal
Olympiske meistrar for Portugal
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Portugal‎
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Lidia Şimon

Lidia Elena Șimon () er ein rumensk tidlegare langdistanseløpar som  i 1998 vart europameister 1998 og verdsmeister 2001 i maratonløping. Ho vann elles OL-sølv 2000 og to VM-bronsar på same distansen, samt ein EM-bronse på 10 000 meter.

Aktiv
Șimon vann si fyrste internasjonale medalje då ho i 1997 vart nummer tre i maratonløpet under verdsmeisterskapen i Aten, vel to minuttar bak vinnaren Hiromi Suzuki frå Japan. Året etter vann Șimon ein ny bronsemedalje, då på 10 000 m i europameisterskapen i Budapest. Sonia O’Sullivan frå Irland vann milløpet etter ein sterk sisterunde, medan portugisiske Fernanda Ribeiro kneip sølvmedaljen framom Șimon. Under VM 1999 tok Șimon endå ein bronsemedalje då ho atter satsa på maratonløpet, der ho enda 42 og 39 sekundar bak medaljevinnarane i mål.

Under Sommar-OL 2000 i Sydney tok Șimon eitt steg opp på sigerspallen til sølvmedalje, slått med åtte sekundar japanske Naoko Takahashi. Året etter kjempa Șimon om sigeren ved VM i Edmonton mot ein annan japansk maratonløpar, Reiko Tosa, og vann gullmedaljen med ein margin på seks sekundar. Sidan deltok Șimon i internasjonale meisterskapløp til 2012, utan ho makte sanke fleire medaljar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Nr 10 i maraton – 2.36.14
VM 1995 i Göteborg: Nr 10 i maraton – 2.33.18
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 i maraton – 2.31.04
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje i maraton – 2.31.55
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje på 10 000 m – 31.32.6
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje i maraton – 2.27.41
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje i maraton – 2.23.22, bakom Naoko Takahashi (2.23.14)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje i maraton – 2.26.01, framom Reiko Tosa (2.26.06)
OL 2004 i Aten: Braut maraton
VM 2007 i Osaka: Nr 5 i maraton – 2.31.26
OL 2008 i Beijing: Nr 8 i maraton – 2.27.51
VM 2009 i Berlin: Nr 21 i maraton – 2.32.03
EM 2010 i Barcelona: Nr 10 i maraton – 2.36.52
OL 2012 i London: Nr 45 i maraton – 2.32.46

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lidia Şimon» frå ,  den 10. august 2018.  
 
 

Maratonløparar
Rumenske friidrettsutøvarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Rumenske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Rumenske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Rumenske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Rumenske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Al-Faw-halvøya

Faw-halvøya (arabisk شبه جزيرة الفاو, og transkribert som Fao eller Fawr) er eit myrlendt område ved Persiabukta heilt søraust i Irak, mellom dei søraustlege byane Basra (Irak) og Abadan (Iran).

Her ligg fleire viktige oljeinstallasjonar, mellom anna dei to største oljeterminalane i Irak: Khor al-Amaya og Mina al-Bakr. Her kontrollerer dei innløpet til vassvegen Shatt al-Arab (og dermed tilkomsten til hamna i Basra).

Den einaste større busetnaden på halvøya er Al-Faw, ein liten fiskeby, der den viktigaste marinebasen i Irak låg under regimet til Saddam Hussein. Halvøya er elles utbygd med nokre få sivile bygg anna enn fiskarhytter.

Iran-Irak-krigen
På grunn av den strategiske plasseringa, føregjekk det harde kampar på al-Faw under den iransk-irakiske krigen i 1980-åra. Den 11. februar 1986 utnytta iranarane ei svak stilling i det irakiske forsvaret lengst sør på halvøya og utførte eit overraskande åtak mot dei irakiske soldatane som forsvarte al-Faw. Dei irakiske soldatane som hadde ansvaret for forsvaret bestod hovudsakleg dårleg trente soldatar frå den irakiske folkehæren, som kollapsa då den iranske Pasdaran (revolusjonsgarden) brått gjekk til åtak.

Dette var første gongen iranarane hadde klart å invadere og okkupere irakisk territorium. Iranarane slo attende fleire irakiske motåtak frå den republikanske garden og klarte å halde fotfeste. 

Okkupasjonen av al-Faw gjorde at Basra stod i fare for å bli angripen. Iranarane brukte òg halvøya til å skyte ut silkeormmissil mot skips- og oljeterminalar i Persiabukta, mellom anna mot Kuwait, som støtta Irak gjennom denne krigen. 

Den 17. april 1988 sette den irakiske hæren i gang ein storoperasjon kalla Ramadan Mubarak for å få iranarane bort frå halvøya. Irakarane bestod av godt over 100 000 soldatar, medan iranarane då hadde 15 000 Basij-soldatar på staden.

Ved hjelp av nervegassen sarin, artilleri- og luftåtak, klarte irakarane til slutt å drive iranarane bort frå halvøya etter 35 timar, og med mykje av det iranske utstyret framleis intakt. Hendinga vart markert som ein offisiell nasjonaldag under regimet til Saddam Hussein.

Britisk og amerikansk okkupasjon
Gulfkrigen i 1991 vart utkjempa sør og vest for al-Faw, men militærinstallasjonane på øya vart utsett for kraftig bombardement av dei allierte styrkane under konflikten. Dei allierte styrkane klarte å stoppe all skipsaktiviteten til Irak og gjorde dermed tilkomsten til Shatt al-Arab og Persiabukta unyttig.

Halvøya var eit av hovudmåla til koalisjonsstyrkane under invasjonen av Irak i 2003, som involverte britiske, amerikanske og polske soldatar. Styrrkar frå Royal Marines, U.S. Marines og polske GROMgjekk til eit amfibisk åtak frå sjøen på halvøya. Målet var å sikre hamnebyen Umm Qasr slik at ein kunne få inn humanitære varer og sikre viktige oljeinstallasjonar i området før dei vart saboterte av tilbaketrekkande irakiske styrkar. Mina al-Bakr oljeterminal vart erobra amerikanske styrkar. Khor al-Amaya oljeterminal vart kapra av polske GROM-soldatar. Halvøya falt raskt med minimal irakisk motstand.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Faw Peninsula» frå ,  den 10. august 2018.  
 

Halvøyar i Irak
Manuela Machado

Maria Manuela Castro Machado () er ein portugisisk tidlegare langdistanseløpar frå Viana do Castelo som i 1995 vart verdsmeister 1995 i maratonløping og attpå tofaldig europameister, 1994 og 1998, i same øvinga.

Machado var gjennom 1990-åra i mange sesongar den beste maratonløparen i Europa på kvinnesida. Ho sikra seg sølvmedaljen i maraton under Friidretts-VM 1993, sju sekundar framom japanske Tomoe Abe, ein annan japansk løpar, Junko Asari, vart verdsmeister. I 1994 vann Machado gullmedaljen i maraton ved EM 1994, medan ho året etter også sprang inn til gullmedalje då VM 1995 fann stad i Göteborg. To år etter var ho sjanselaus mot japanske Hiromi Suzuki i maratonløpet under verdsmeisterskapen 1997 i Aten, men tok elles ein klar sølvmedalje. Ved EM 1998 i Budapest forsvarte Machado meistertittelen i maraton frå 1994.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 10 – 2.39.49
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 2.32.33
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 2.38.32
VM 1993 i Stuttgart: Sølvmedalje – 2.30.54, bakom Junko Asari (2.30.03)
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje – 2.29.54, framom Maria Curatolo (2.30.33)
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 2.25.39, framom Anuța Cătună (2.26.25)
OL 1996 i Atlanta: Nr 7 – 2.31.11
VM 1997 i Aten:  Sølvmedalje – 2.31.12, bakom Hiromi Suzuki (2.29.48)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 2.27.10, framom Madina Biktagirova (2.28.01) 
VM 1999 i Sevilla: Nr 7 – 2.29.11
OL 2000 i Sydney: Nr 21 – 2.32.29

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manuela Machado» frå ,  den 10. august 2018.  
 

Portugisiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Portugal
Europameistrar i friidrett for Portugal
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Jakob Ingebrigtsen

Jakob Ingebrigtsen () er ein norsk friidrettsutøvar frå Sandnes som i 2018 vart europameister både på 1500 meter og 5 000 meter. Han er ein yngre bror av Henrik og Filip Ingebrigtsen, og som dei medlem i Sandnes Idrettslag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jakob Ingebrigtsen» frå ,  den 10. august 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langdistanseløparar
Norske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Noreg
Europameistrar i friidrett for Noreg
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Norske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Folk frå Sandnes
Annarita Sidoti

Annarita Sidoti () var ein italiensk friidrettsutøvar frå Gioiosa Marea på Sicilia som i 1990 og 1998 vart europameister og 1997 verdsmeister i 10 km kappgang.

Sidoti vann gullmedaljen i kappgang under europameisterskapen 1990 i Split. Fire år seinare kneip ho sølvmedaljen i den neste europameisterskapen, ho fekk same tid som bronsevinnar Jelena Nikolajeva, begge kom i mål seks sekundar bakom den finske gullmedaljøren, Sari Essayah. I 1997 nådde Sidoti toppen i si tid som aktiv då ho vann kappganggullet ved VM i Aten, heile 36 sekundar framom nummer to i tevlinga. Året etter vart ho i Budapest europameister for andre gong, der landskvinna Erica Alfridi syrgde for italiensk dobbeltsiger.

Frå 1999 tevla kvinnelege kappgjengarar på 20 kilometer i staden for 10 km i dei store internasjonale meisterskapane. Sidoti deltok internasjonalt til 2002, utan å kunne blande seg i medaljekampen i korkje VM, OL eller EM.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split:  Gullmedalje på 10 km – 44.00, framom Olga Kardopoltseva (44.06)
VM 1991 i Tokyo: Nr 9 på 10 km – 44.18
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 på 10 km – 45.23
VM 1993 i Stuttgart: Nr 9 på 10 km – 44.13
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje på 10 km – 42.43, bakom Sari Essayah (42.37)
VM 1995 i Göteborg: Nr 13 på 10 km – 44.06
OL 1996 i Atlanta: Nr 11 på 10 km – 43.57
VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 10 km – 42.55, framom Olga Kardopoltseva (43.30)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje på 10 km – 42.49, framom Erica Alfridi (42.54)
VM 1999 i Sevilla: Braut 20 km
OL 2000 i Sydney: Braut 20 km
VM 2001 i Edmonton: Nr 8 på 20 km – 1.31.40
EM 2002 i München: Nr 8 på 20 km – 1.31.19

Sidoti døydde i 2015 i heimbyen, nærare 46 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Annarita Sidoti» frå ,  den 11. august 2018.  
 

Italienske kappgjengarar
Europameistrar i friidrett for Italia
Verdsmeistrar i friidrett
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Italienske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Italienske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000