kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Dad Loves His Work

Dad Loves His Work er det tiande studioalbumet til James Taylor. Det kom ut i mars 1981 og inneheld ein duett med J.D. Souther, «Her Town Too», som nådde 11. plassen på Billboard Hot 100 og topp 5 på Billboard's Adult Contemporary-liste. Albumet selde til platina i USA. Det var det første albumet til Taylor utan ein coverversjon.

Innhald
Alle songar av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, akustisk gitar (3-10), bassmunnspel (9)
 Bill Cuomo – synthesizer (1, 4)
 Don Grolnick – akustisk piano (1, 3, 5, 10, 11), orgel (1-3, 7-9), Fender Rhodes (2, 5, 8, 10), klaverinstrument (4) 
 Dan Dugmore – elektrisk gitar (1-3, 6-8, 10), pedalsteelgitar (4, 5)
 Waddy Wachtel – elektrisk gitar (1, 4-8, 10), gitarsolo (1), akustisk gitar (2), slidegitar (3)
 Leland Sklar – bass (1-10)
 Rick Marotta – trommer (1-8, 10),  conga (1), perkusjon (5, 6), timbales (8)
 Peter Asher – perkusjon (6, 7), shaker (8)
 Greg «Fingers» Taylor – munnspel (6, 8, 10)
 Gene Page – strykearrangement og dirigent (2)
 David Lasley – korvokal (1, 4, 6, 7, 10)
 Arnold McCuller – korvokal (1, 4, 6, 7, 10)
 J.D. Souther – harmonivokal (2)

Kor på «That Lonesome Road»
 Peter Asher
 Jim Gilstrap
 Bernard Ighner
 David Lasley
 Arnold McCuller
 James Taylor
 Jennifer Warnes

Produksjon 
 Produsent – Peter Asher 
 Lydteknikar – Val Garay 
 Assisternade lydteknikar – Niko Bolas 
 Piano- og klaverteknikar – Edd Kolakowski 
 Mastering av Doug Sax og Mike Reese i The Mastering Lab (Hollywood, CA).
 Fotografi – Aaron Rapoport 
 Kunstnarisk leiar og design – John Kosh

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dad Loves His Work» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1981
James Taylor-album
Album produserte av Peter Asher
Columbia Records-album
Legacy Recordings-album
Her Town Too

«Her Town Too» er ein song skriven av James Taylor, J.D. Souther og Waddy Wachtel, først gjeven ut som ein duett mellom Taylor og Souther på Taylor-albumet Dad Loves His Work i 1981. «Her Town Too» vart sidan gjeven ut på samleplata Greatest Hits Volume 2 i 2002.

Bakgrunn
Temaet for «Her Town Too» er etterverknadene av eit brot i eit langvarig forhold. Taylor har kalla han «ein øm, velmeinande song om kor vanskeleg det var å vera venner» med begge partar etter brotet. Sidan ekteskapet til Taylor med Carly Simon var i oppløysing på den tida, var det spekulasjonar om at songen handla om deira forhold. Taylor har likevel uttalt at songen handla om «ekskona til ein felles venn.» Forfattaren Sheila Weller har skrive at motivet var Betsy Asher, som nyleg hadde skilt seg frå den mangeårige manageren og produsenten til Taylor, Peter Asher.

Taylor har sagt om songen at han «viste ein modnad i songstrukturen som hadde utvikla seg sidan eg skreiv 'Your Smiling Face' for JT.» «Your Smiling Face» og JT hadde vorte gitt ut fire år tidlegare, i 1977. Taylor hevda òg at songen hadde «ein miskunnlaus bolero-kvalitet». The Rolling Stone Album Guide kalla han ein «forsiktig skarp skilsmissesong» som var «blant dei finaste tekstane til Taylor». Rolling Stone-kritikaren Don Shewey noterer at trass i dei verdige ambisjonane til songen, når forteljinga aldri heilt fram til ei oppløysing, og dermed kjem songen «over som berre ei fengjande, tankelaus vise.» Montreal Gazette-kritikaren John Griffin rosa «melodiøse melodien i songen» og måten teksten som «she always figured that they were her friends but maybe they can live without her» gir gjenklang hos folk som har opplevd at vennskap med den eine eller andre partnaren går i oppløysing etter at eit forhold tek slutt.

Salslister
Han vart òg gitt ut som singel i 1981, og nådde ein 11. plass på Billboard Hot 100. Songen hadde komme inn på Hot 100-lista på 38. plassen, noko som gjorde han til ein av dei få songane som kom inn på topp 40 utan å nå topp 10. Så langt er dette den siste singelen til Taylor som nådde topp 40 på Billboard Hot 100. «Her Town Too» nådde òg femteplassen på Billboards Adult Contemporary-lista og nr. 21 på Mainstream Rock-lista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Her Town Too» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar om skilsmisse
James Taylor-songar
Songar skrivne av James Taylor
Songar skrivne av J.D. Souther
J.D. Souther-songar
Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Peter Asher
Greg «Fingers» Taylor

Greg «Fingers» Taylor () er ein USA-amerikansk munnspel-spelar, mest kjend for arbeidet sitt med Jimmy Buffett sitt Coral Reefer Band.

Karriere
Greg Taylor vart fødd i Wichita i Kansas, 3. juni 1952 der han gjekk på Wichita North High School.

Taylor og Buffett møttest i 1970 då Taylor var student ved University of Southern Mississippi. Like etter at dei to møttest, vart Taylor med i Larry Raspberry og The Highsteppers. I 1974 ringde Buffett Taylor for å be han bli med i det første offisielle Coral Reefer Band. Taylor heldt fram med å spela i bandet fram til 2000.

Taylor sitt kallenamn, «Fingers», vart gitt til han i 1969 av John «Johnny Rock» Buffaloe (så kalla av Taylor) under deira tid i The Buttermilk Blues Band i Jackson i Mississippi.  På den tida spelte Taylor klaverinstrument for bandet, derav kallenamnet «Fingers».  Taylor byrja å spela munnspel i løpet av si tid i bandet.

Taylor har gitt ut fem studioalbum: Harpoon Man (1984), Chest Pains (1991), New Fingerprints (1992), Old Rock 'n' Roller (1996) og Hin Fi Baby (2003). Han har òg gitt ut to samlealbum: Greatest Hits (1998) og Back to the Blues (2000).

I løpet av åra har Buffett spelt inn eit par av Taylor sine songar. «Big Rig» vart inkludert på Buffett-albumet Havana Daydreamin' frå 1976, og Taylor og Buffett skreiv saman «Miss You So Badly» som vart inkludert på Buffett-albumet Changes in Latitudes, Changes in Attitudes frå 1977. Buffett og Coral Reefer Band inkluderte òg «Dixie Diner», opphavleg spelt inn av Larry Raspberry and The Highsteppers, på Buffett-albumet You Had to Be There frå 1978.

Buffett og Taylor slo seg òg saman på «Some White People (Can Dance)», ein fast del av Taylor sitt repertoar. Songen vart inkludert på Taylor-albumet Chest Pains frå 1989.

Frå 2000 til 2005 turnerte og spelte Greg «Fingers» Taylor mykje med den reine troprocksangeren/låtskrivaren Don Middlebrook og bandet hans Living Soul. Saman spelte dei inn fire album: I Can't Spell Caribbean], Changing Lanes, Boat Drink Island og Traveling Music. 

Frå 2006 turnerte Taylor jamleg med songaren og låtskrivaren K.D. Moore og har gjort nokre konsertar med den Atlanta-baserte songaren og låtskrivaren Jim Asbell, og turnerte òg i 2007 med songaren og låtskrivaren Hugo Duarte frå Nord-Carolina. Taylor er med på K.D. Moore sitt konsertalbum, Live at the Tin Goose Saloon frå 2004, Moore-albumet Kickin' It Island Style frå 2006 og var gjesteartist på Asbell-albumet Tropiholics frå 2007.

Taylor er no pensjonert på grunn av Alzheimers. Han er busett i Pearl i Mississippi.

Diskografi
 Harpoon Man (1984)
 Chest Pains (1989)
 New Fingerprints (1991)
 Old Rock 'n' Roller (1996)
 Greatest Hits (1998)
 Back to the Blues (2000)
 Hi Fi Baby (2003)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greg "Fingers" Taylor» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
Bluesmusikarar frå Mississippi
Folk frå Wichita i Kansas
Folk med Alzheimers
USA-amerikanske munnspelspelarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Coral Reefer Band-medlemmar
Gene Page

Eugene Edgar Page jr. () var ein USA-amerikansk dirigent, komponist, arrangør og plateprodusent, mest aktiv frå midten av 1960-åra og til midten av 1980-åra. 

Han kan høyrast i arrangementa han gjorde for Jefferson Starship, The Righteous Brothers, The Supremes, Four Tops, Barbra Streisand, Johnny Mathis, Donna Loren, Martha and the Vandellas, Cher, Harriet Schock, Barry White, The Love Unlimited Orchestra, Dionne Warwick, Aretha Franklin, Whitney Houston, George Benson, The Jackson 5, Roberta Flack, Elton John («Philadelphia Freedom»), Leo Sayer, Marvin Gaye, The Temptations, Frankie Valli, Helen Reddy og Lionel Richie, blant fleire.

I tillegg gav han ut fire soloalbum og laga musikk til ulike filmar, som Brewster McCloud og Fun with Dick and Jane. I 1972 vart han hyra for å lage musik til blaxplotation-filmen Blacula.

Gene Page døydde etter mange års sjukdom som følgje av alvorleg alkoholisme på UCLA Medical Center i Westwood i Los Angeles den 24. august 1998, 58 år gammal.

Diskografi

Studioalbum

Med Big Joe Turner
The Real Boss of the Blues (BluesTime, 1969)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gene Page» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 
 

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske dirigentar
The Love Unlimited Orchestra-medlemmar
That's Why I'm Here

That's Why I'm Here er det ellevte studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i 1985, fire år etter det førre albumet hans, Dad Loves His Work, og inneheld ein versjon av Buddy Holly-songen «Everyday». Fleire gjesteartistar deltok på albumet, som Don Henley, Joni Mitchell, Graham Nash og Deniece Williams. «My Romance» var ikkje med på LP- eller kassett-versjonen av albumet.«Only One» nådde sjetteplassen på den amerikanske Adult Contemporary-lista og tredjeplassen i Canada.

Innhald
Alle songar vart skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

Vinyl og kassett

CD

Medverkande
 James Taylor – gitar, solovokal, korvokal (1, 2, 4-6, 9, 10)
 Clifford Carter – klaverinstrument (1, 4)
 Don Grolnick – klaverinstrument (1, 8)
 Bill Payne – klaverinstrument (1, 2, 4–10)
 Dan Dugmore – steelgitar (2, 9) guitar (6)
 Jeff Pevar – gitar (4, 7)
 Tony Levin – bass (1-3, 5, 7, 8, 10)
 Leland Sklar – bass (4, 6)
 Russ Kunkel – trommer (1-3, 5, 7–10)
 Rick Shlosser – trommer (4, 6)
 Jimmy Maelen – perkusjon (1, 2, 5, 7, 8)
 Airto Moreira – perkusjon (3)
 Starz Vanderlocket – perkusjon (4)
 Greg «Fingers» Taylor – munnspel (5, 7)
 David Sanborn – saksofon (1, 7, 10)
 Michael Brecker – saksofon (7)
 Barry Rogers – trombone (7)
 Kenny Kosek – fiolin (7, 10)
 David Lasley – korvokal (1, 4, 8)
 Deniece Williams – korvokal (1)
 Randy Brecker – korvokal (3), trompet (7)
 Eliane Elias (oppført som Elaine Eliaf) – korvokal (3)
 Kenia Gould – korvokal (3)
 Zbeto – korvokal (3)
 Peter Asher – korvokal (4)
 Rosemary Butler – korvokal (4, 6)
 Frank Filipetti – korvokal (4)
 Arnold McCuller – korvokal (4, 6)
 Rory Dodd – korvokal (5)
 Eric Troyer – korvokal (5)
 Don Henley – korvokal (8)
 Joni Mitchell – korvokal (8)
 Graham Nash – korvokal (9, 10)

Produksjon 
 Produsentar – Frank Filipetti og James Taylor
 Produksjonsassistentar – Graham Holmes og Edd Kolakowski 
 Innspelt og miksa av Frank Filipetti 
 Assisterande lydteknikar – Renatta Blauer, Moira Marquis og Billy Miranda.
 Mastering av Ted Jensen i Sterling Sound (New York, NY).
 Kunstnarisk leiar – John Berg
 Foto på framsida – Andrew Brucker
 Foto på baksida – Patricia Caulfield

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «That's Why I'm Here» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1985
James Taylor-album
Album produserte av Peter Asher
Album produserte av Frank Filipetti
Columbia Records-album
Album spelte inn i MSR Studios
Album spelte inn i AIR Studios
Clifford Carter

Clifford Carter () er ein amerikansk klaverspelar, musikalsk leiar, komponist og arrangør. Han har nokre gonger vorte kreditert som «Cliff Carter».

Carter er kjend for opptredenane sine med artistar som James Taylor,Bruce Springsteen, Paul Simon, Rosanne Cash, Michael Franks, Art Garfunkel, Cyndi Lauper, Idina Menzel, Patti Scialfa, Shunzo Ohno, Linda Ronstadt, Susana Raya, Herbie Mann og som medlem av gruppene Elements, Grace Pool og 24th Street Band.

I 1993 gav han ut eit soloalbum, Walkin' into the Sun, som inneheldt ni av hans eigne komposisjonar. Albumet er ein kombinasjon av vokal og instrumental musikk.

I 2010 var Clifford Carter pianist i Carnegie Hall, der han framførte Too Hot To Handel med Baltimore Symphony Orchestra, dirigert av Marin Alsop.

Diskografi

Soloalbum
 Walkin' into the Sun — (1993)

Utvalde arbeid med andre artistar
 Rory Block — I'm Every Woman — (2002)
 Rosanne Cash — Interiors — (1990)
 Natalie Cole: 
 Snowfall on the Sahara — (1999)
 Greatest Hits, Vol. 1 — (2000)
 Mark Egan: 
 Mosaic — (1985)
 Blown Away; (1985)
 Beyond Words — (1990)
 Freedom Town — (2001)
Bill Evans
 The Alternative Man– (1985) 
 Michael Franks: 
Skin Dive — (1985)
Camera Never Lies — (1987)
Michael Franks Anthology: The Art of Love — (2003)
 Morgana King: 
 This Is Always — (1992)
 Every Once in a While — (1997)
 Yusef Lateef:
Autophysiopsychic (CTI, 1977)
 Chuck Loeb
Magic Fingers (DMP, 1989) med Andy LaVerne
Moon, the Stars & the Setting Sun (1998)
 Michael Manring — Drastic Measures — (1991)
 Amanda McBroom — Waiting Heart — (1997)
 Patti Scialfa — 23rd Street Lullaby — (2004)
 Paul Simon — You're the One — (2000)
Jeremy Steig
Firefly (CTI, 1977)
 James Taylor: 
 That's Why I'm Here — (1985)
 Never Die Young — (1988)
 New Moon Shine — (1991)
 Live — (1993)
 Best Live — (1994)
 Hourglass — (1997)
 Greatest Hits, Vol. 2 — (2000)
 October Road — (2002)
 Kate Taylor — Beautiful Road — (2003)
 Village People — Live and Sleazy — (1979)
 Original filmmusikk: 
 A Chorus Line — (1985)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Clifford Carter» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Folk frå Briarcliff Manor i New York
Elements-medlemmar
Kenny Kosek

Kenny Kosek () er ein USA-amerikansk felespelar som speler bluegrass, country, klezmer, folkemusikk og roots-musikk. I tillegg til solokarrieren sin har han opptredd med mange andre kjende artistar og bidrege til film- og fjernsynsmusikk. Han er òg musikkpedagog. Utover musikkfeltet er han òg kjent for humoren sin. Han er utdanna ved Bronx High School of Science og City College of New York.

Diskografi 
White Cloud (Good Medicine Records, 1972)
Country Cooking (Rounder Records, 1972)
Demon in Disguise – David Bromberg – (Columbia Records, 1972)
Barrel of Fun (Rounder Records, 1973)
Breakfast Special (Rounder Records, 1976)
Welcome to Wretched Refuse (Betrayal Records, 1977)
Hasty Lonesome (Rounder Records, 1979)
That's Why I'm Here – James Taylor (Columbia Records, 1985)
Almost Acoustic – Jerry Garcia Acoustic Band (Grateful Dead Records, 1988)
Angelwood (Rounder Records, 1997)
Song of the Hills (Shanachie Records, 2000)
Margot Leverett & The Klezmer Mountain Boys (Traditional Crossroads Records, 2003)
Pure Jerry: Lunt-Fontanne, New York City, 31. oktober 1987 – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2004)
Pure Jerry: Lunt-Fontanne, New York City, The Best of the Rest, October 15–30, 1987 – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2004)
 Ragged but Right – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2010)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kenny Kosek» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
The Klezmer Mountain Boys
The Citizen Kafka Radio Show

Folk frå The Bronx
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske bluegrassfelespelarar
USA-amerikanske countryfelespelarar
USA-amerikanske folkemusikarar
USA-amerikanske komikarar
Countrymusikarar frå New York
Jerry Garcia Acoustic Band-medlemmar
Deniece Williams

Deniece Williams () er ein USA-amerikansk songar , låtskrivar og plateprodusent. Williams har vorte skildra som «ei av dei store soul-stemmene» av BBC Ho er mest kjend for songane «Free», «Silly», «It's Gonna Take a Miracle» og to songar på toppen av Billboard Hot 100, «Let's Hear It for the Boy» og «Too Much, Too Little, Too Late» (med Johnny Mathis).  Williams har vunne fire Grammyprisar med til saman tolv nominasjonar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Deniece Williams» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske dance-musikarar
USA-amerikanske gospelsongarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grammy-vinnarar
Folk frå Gary i Indiana
USA-amerikanske discosongarar
USA-amerikanske kvinnelege plateprodusentar
Eliane Elias

Eliane Elias () er ein brasiliansk jazzpianist, songar, komponist og arrangør.

Diskografi

Som leiar 
 Amanda med Randy Brecker (Passport Jazz, 1985)
 Illusions (Denon, 1987)
 Cross Currents (Denon, 1988)
 So Far So Close (Blue Note, 1989)
 Eliane Elias Plays Jobim (Blue Note, 1990)
 A Long Story (Manhattan, 1991)
 Fantasia (Blue Note, 1992)
 Paulistana (Blue Note, 1993)
 On the Classical Side (EMI Classics, 1993)
 Solos and Duets (Blue Note, 1995)
 The Three Americas (Blue Note, 1997)
 Impulsive! med Bob Brookmeyer & Danish Radio Jazz Orchestra (Stunt, 1997)
 Eliane Elias Sings Jobim (Blue Note, 1998)
 Everything I Love (Blue Note, 1999)
 Kissed by Nature (Bluebird, 2002)
 Brazilian Classics (Blue Note Records, 2003)
 Dreamer (Bluebird, 2004)
 Around the City (RCA Victor, 2006)
 Something for You: Eliane Elias Sings & Plays Bill Evans (Somethin' Else, 2007)
 Bossa Nova Stories (Blue Note, 2009)
 Eliane Elias Plays Live (Blue Note, 2010)
 Light My Fire (Concord Picante, 2011)
 Swept Away(ECM, 2012)
 I Thought About You (Concord Jazz, 2013)
 Made in Brazil (Concord Jazz, 2015)
 Dance of Time (Concord Jazz, 2017)
 Music from Man of La Mancha (Concord Jazz, 2018)
 Love Stories (Concord Jazz, 2019)
 Mirror Mirror med Chick Corea and Chucho Valdés (Candid, 2021)

Med Steps Ahead
 Steps Ahead (Elektra Musikar, 1983)
 Holding Together (NYC, 2002)

Som gjesteartist
 Brecker Brothers, Out of the Loop (GRP, 1994)
 Urszula Dudziak, Sorrow Is Not Forever...But Love Is (Keytone, 1983)
 Peter Erskine, Motion Poet (Denon, 1988)
 Michael Franks, Abandoned Garden (Warner Bros., 1995)
 Denyce Graves, The Lost Days (BMG, 2002)
 Joe Henderson, Double Rainbow: The Music of Antonio Carlos Jobim (Verve, 1995)
 Toninho Horta, Moonstone (Verve Forecast, 1989)
 Marc Johnson, Shades of Jade (ECM, 2005)
 Marc Johnson,  Swept Away (ECM, 2012)
 Ivo Perelman, Ivo (King, 1989)
 Andy Summers, World Gone Strange (Private Music, 1991)
 Toots Thielemans, The Brasil Project (Private Music, 1992)
 Toots Thielemans, The Brasil Project Vol. 2 (Private Music, 1993)
 Ornella Vanoni, Ornella &... (CGD, 1986)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eliane Elias» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 – offisiell nettstad

Eliane Elias på Piano Jazz

Brasilianske jazzsongarar
Latin jazz-pianistar
Post-bop-pianistar
Brasilianske jazzpianistar
Grammyprisvinnarar
Folk frå São Paulo
Latin Grammy Award-vinnarar
Steps Ahead-medlemmar
Frank Filipetti

Frank Filipetti er ein USA-amerikansk plateprodusent, lydteknikar og lydmiksar frå Bristol i Connecticut i USA. Filipetti vann fem Grammyprisar for arbeidet sitt med The Color Purple, The Book of Mormon, Wicked, Monty Python's Spamalot og Elton John and Tim Rice's Aida. Han var ein tidleg tilhengjar av digital innspeling.

Han har mellom anna miksa store hittar som Foreigner sin «I Want to Know What Love Is» og The Bangles sin «Eternal Flame». Filipetti var lydteknikar og produsent for Survivor-album Too Hot to Sleep frå 1988. Filipetti spelte òg inn og miksa album for Carly Simon, Barbra Streisand, Vanessa Williams, George Michael, 10.000 Maniacs, Korn, McAuley Schenker Group, Frank Zappa og James Taylor (Hourglass). Filipetti produserte, var lydteknikar og miksa, og vann to Grammy-prisar til i 1998 for beste lydtekniske album og beste popalbum for dette Taylor-albumet.

Filipetti er ein forkjempar for kringlyd og har laget ni 5.1/DVD-prosjekt, mellom anna for Billy Joel, Carly Simon, James Taylor og Meat Loaf. Han har spelt inn og miksa ei rekkje konsertalbum, inkludert Pavarotti and Friends-serien, Minnelli on Minnelli: Live at the Palace frå 1999, James Taylor sitt Live at the Beacon og seinast Elton John sitt One Night Only. Han har òg spelt inn album med originalbesetning for mellom anna A Funny Thing Happened on the Way to the Forum med Nathan Lane, den Grammy-vinnande Annie Get Your Gun og Tony Award-vinnande Aida.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frank Filipetti» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Bristol i Connecticut
USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske lydteknikarar
Never Die Young

Never Die Young er det 12. studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i 1988, tre år etter det førre albumet hans, That's Why I'm Here. Albumet nådde 25. plassen på Billboard 200 og selde til slutt til platinaplate i USA. 

Tittelsporet på albumet nådde 80. plassen på Billboard Hot 100, som den einaste singelen frå albumet som gjekk inn på lista.

Innhald
Alle songane er skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 James Taylor – solovokal, gitar
 Don Grolnick – klaverinstrument
 Clifford Carter – synthesizerprogrammering 
 Robbie Kilgore – synthesizerprogrammering 
 Bill Payne – synthesizer (2, 4)
 Bob Mann – gitar
 Jeff Mironov – ekstra gitar (2, 6)
 Dan Dugmore – banjo, pedalsteelgitar
 Leland Sklar – bassgitar (1-4, 6-10)
 Jay Leonhart – akustisk bass (5)
 Carlos Vega – trommer, perkusjon
  «Cafe» Edison A. da Silva – perkusjon (10)
 Michael Brecker – tenorsaksofon (2, 3)
 Mark O'Connor – fiolin (4, 5)
 Greg «Fingers» Taylor – munnspel (8)
 Rosemary Butler – korvokal
 Arnold McCuller – korvokal
 Lani Groves – ekstra korvokal (1, 6, 10)
 David Lasley – ekstra korvokal (1, 6, 10)

Produksjon 
 Produsent – Don Grolnick 
 Produksjonskoordinator – Peter Stiglin
 Innspelt og miksa av James Farber
 Assisternade lydteknikar – Don Rodenbach
 Gitar- og pianoteknikar – Edd Kolakowski 
 Digital redigering – Rhonda Schoen
 Mastering av Greg Calbi i Sterling Sound (New York, NY).
 Ulvebilete – Jim Brandenburg 
 Bilete av James Taylor –  Rudy Molacek 
 Kunstnarisk leiar – Marc Balet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Never Die Young» frå ,  den 8. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1988
James Taylor-album
Columbia Records-album