kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Norwood Scarp

Norwood Scarp er ein skrent som er 17,5 km lang og 1525 meter over havet mellom Weyerhaeuser Glacier i aust og Earnshaw Glacier i vest ved Bowman Coast på Den antarktiske halvøya. Han vart fotografert frå lufta av USAS den 28. september 1940 og av FIDS den 14. august 1947. Ho vart grovt kartlagd av FIDS i desember 1958 og november 1960 og namngjeven av UK-APC  etter Richard Norwood (1590-1675), ein engelsk matematikar.

Kjelder

Skrentar i Antarktis
Geografi i Graham Land
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Musikaren James Blake

James Blake () er ein engelsk songar, låtskrivar og produsent av elektronisk musikk frå London. Han gav ut det sjølvtitulerte debutalbumet sitt i 2011.

Diskografi 
Studioalbum

 2011 James Blake
 2013 Overgrown
 2016 The Colour in Anything
 2019 Assume Form
 2021 Friends That Break Your Heart
 2023 Playing Robots into Heaven

EP-ar

 2009 Air & Lack Thereof
 2010 The Bells Sketch
 2010 CMYK
 2010 Klavierwerke
 2011 Enough Thunder
 2011 Love What Happened Here

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «James Blake (musician)» frå ,  den 24. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Engelske elektroniske musikarar
Merete Myklebust

Merete Myklebust () er ein tidlegare fotballspelar frå Ellingsøya i Ålesund. Ho vann VM-gull for Noreg i 1995 og OL-bronse i 1996. I alt spela ho 60 landskampar og skåra to mål for Noreg. Myklebust spela for klubbane Spjelkavik Idrettslag og Trondheims-Ørn. Med Ørn vann ho seks seriegull og seks noregsmeisterskap i perioden mellom 1994 og 2001.

Aktiv
Fram til 1993 spela Myklebust på den beste fotballklubben for kvinner i Møre og Romsdal; Spjelkavik. Klubben spela i andredivisjon. Her var ho lagkamerat med mellom andre Anita Waage og Ann Kristin Aarønes. Alle desse tre hamna etter kvart i trønderklubben Trondheims-Ørn, Myklebust frå 1994-sesongen.

På klubbnivå var Myklebust med å vinne seks seriemeisterskap for Trondheims-Ørn; 1994, 1996, 1997, 1998, 1999 og 2001, og seks noregsmeisterskap; 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001. Størstedelen av tida hos Ørn spela ho venstreback.

Myklebust landslagsdebuterte for Noreg i 1993. Ho spela sideback på Noregs lag som vart verdsmeister under Fotball-VM 1995 i Sverige. Året etter spela ho i same posisjonen for laget som tok bronse under sommar-OL 1996 i Atlanta. Myklebust spela på landslaget ut 1997-sesongen.

Merittar
VM-gull 1995 for Noreg
OL-bronse 1996 for Noreg
Seriemeister 1994, 1995, 1996, 1997, 2000 og 2001 med Trondheims-Ørn
Sølvmedalje i serien 1998 og 1999 med Trondheims-Ørn
NM-gull 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001 med Trondheims-Ørn
NM-sølv 1995 med Trondheims-Ørn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Merete Myklebust» frå ,  den 24. oktober 2012.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Fotballspelarar under sommar-OL 1996
Folk frå Ålesund
Stylteløparar

Stylteløparar, er ei samnemning for nokre av vadefuglane i avosettfamilien, Recurvirostridae, som har langt, rettpeikande nebb og særs lange bein. Stylteløparar er spreidde på alle kontinent unntatt Antarktis. Habitatet deira er våtmarker med brakkvatn eller saltvatn i varmt eller særs varmt klima. Dei beitar vanlegvis på vasslevande insekt og andre smådyr og hekkar på bakken i lause koloniar. Desse fuglane har fjørdrakt i ein kombinasjon av svart og kvitt med svart overside. Eit unntak er den utdryddingstrua svartstylteløpar på New Zealand som er heilt svart. Svartstylteløpar skil seg òg frå dei andre artane ved at han ikkje er kolonihekkar.

Artslista 
Stylteløparar er assosiert med slekta Himantopus, men beltestylteløpar er i si eiga slekt Cladorhynchus.

Stylteløparar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Slekt Himantopus
 Stylteløpar, Himantopus himantopus
 Australstylteløpar, Himantopus leucocephalus
 Svartstylteløpar, Himantopus novaezelandiae
 Svartkronestylteløpar, Himantopus mexicanus

Slekt Cladorhynchus
 Beltestylteløpar, Cladorhynchus leucocephalus

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Stilt» frå , den 24. oktober 2012.

Referansar 

Avosettfamilien
Fugleslekter
Ane Stangeland Horpestad

Ane Stangeland Horpestad () er ein tidlegare fotballspelar frå Orre i Rogaland. Ho spela for Klepp Idrettslag frå 1997 til 2008, med unnatak for år 2000, då ho var student i USA og spela på eit universitetslag, og i 2006-sesongen, då ho var med i Kolbotn IL sitt mannskap som vart seriemeistrar og spela seg fram til semifinalen i UEFA-cupen. Stangeland spela 105 landskampar for Noreg frå 1999 til ho la opp i 2008.

Ho er frå 2006 gift og busett i Sandnes.

Aktiv
Stangeland debuterte for Klepp i 1997, klubben kom på bronseplass i serien og spela cupfinale mot Trondheims-Ørn på Ullevaal stadion det same året. Også i 1999 vart det seriebronse for Klepp.

Ho debuterte for Noreg i 1999, men fekk ikkje plass i meisterskapstroppane til sommar-OL 2000 og EM 2001. Si fyrste internasjonale meisterskapturnering fekk ho som høgreback i 2003. Under verdsmeisterskapen det året vart det norsk fjerdeplass, etter tap i bronsekampen mot Kina.

Frå 2005 var Stangeland kaptein for det norske kvinnelandslaget, då hadde ho fått fast plass i laget som midtstoppar. Ho leia laget fram til finalen under fotball-EM 2005, der det vart finaletap 3-1 mot heimefavorittane Tyskland. 

Stangeland spela for Kolbotn IL i 2006, då klubben sikra seg sin andre seriemeistertittel etter siger over Trondheims-Ørn i siste serierunde. Same året spela seg fram til semifinalen i UEFA-cupen, der  Kolbotn-kvinnene vart slått ut av svenske Umeå IK.

Ho var med også til fotball-VM 2007 og avslutta si landslagstid med sommar-OL 2008. Ved sesongslutt i 2008 la ho opp.

Merittar
EM-sølv 2005 for Noreg
Seriemeister 2006 med Kolbotn
NM-sølv 1997 med Klepp
Bronsemedalje i serien 1997 og 1999 med Klepp

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ane Stangeland Horpestad» frå ,  den 24. oktober 2012.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Folk frå Klepp
Umber Island

Umber Island er ei klipperik øy som ligg 10 km nordvest for Dint Island som ligg i Lazarev Bay, utanfor vestsida av Aleksanderøya i Antarktis. Øya vart kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, av Searle i Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Ho fekk dette namnet av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee fordi øya på RARE-bilete ligg i skuggen kasta av Havre Mountains i nord.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Dorsey Island
 Merger Island
 Stoltz Island

Kjelder

Øyar ved Aleksanderøya
USNS «Eltanin»

USNS «Eltanin» (T-AK-270/T-AGOR-8) var eit lasteskip i Eltanin-klassen og ein isbrytar som tente for U.S. Navy frå 1957. I 1962 vart skipet omklassifisert til forskingsfartøy og opererte då i farvatna kring Antarktis.

I 1974 vart skipet selt til den argentinske marinen og kalla ARA «Islas Orcadas». Ho vart seinare opphogd i 1979.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «USNS Eltanin (T-AK-270)» frå ,  den 25. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 NavSource Online: Service Ship Photo Archive - T-AK-270 / T-AGOR-8 Eltanin
 Lamont-Doherty Earth Observatory history

USA-amerikanske lastefartøy
Skip frå 1957
USA-amerikanske isbrytarar
USA-amerikanske forksingsfartøy
Argentinske marinefartøy
Skip sluttsegla i 1979
Tim Cappello

Tim Cappello (), òg kalla Timmy Cappello, er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, komponist og vokalist. Han er hovudsakleg kjend som saksofonist for Tina Turner i 1980- og 1990-åra, og for framføringa i vampyrfilmen The Lost Boys frå 1987.

Han er kjend for den muskulæse kroppen, dei utfordrande rørslene når hans pelar og tendensen til å spele utan skjorte, med huden olja inn og håret i ein hestehale.

Karriere

Cappello starta karrieren med å turnere for artistar som musikaren Eric Carmen og komikaren Billy Crystal. Han spelte saksofon for Peter Gabriel på albuma Peter Gabriel [1] (1977) og Peter Gabriel [2] (1978) i tillegg til at han turnerte med Gabriel. Cappello turnerte òg med Garland Jeffreys i 1978, og spelte både saksofon og klaverinstrument.  Etter å ha kjempa mot heroinmisbruk, kvitta Capello seg med problemet og byrja med kroppsbygging i 1980. 
Cappello turnerte med Carly Simon seinare same året, og spelte ein gong på scenen i ein g-streng i lær, i tillegg til kjetting og hundeband.

Frå 1981 til 1982 fronta Cappello sitt eige popband i New York City kalla The Ken Dolls Cappello hadde ein seksuell sceneframtreden som vart vidare dyrka med The Ken Dolls - ein stil som vart kalla «porn pop», Cappello var kjend for å spele i g-streng.

I 1984 vart Cappello hyrt av Tina Turner som klaverspelar og saksofonist. Han spelte i studio og på turné med ho i mange år, og han er å høyre på Turner-songar som «We Don't Need Another Hero» og «One of the Living» frå Mad Max Beyond Thunderdome (1985) og var med i musikkvideoane til begge desse. Cappello spelte på filmmusikkalbumet What's Love Got to Do with It i 1993, og spelte saksofon og song Ike Turner-sine vokalparti i ein oppdatert versjon av songen «Proud Mary».  Cappello turnerte med Ringo Starr i 1992 og 1999 som medlem av hans All-Starr Band.

Utsjånaden til Cappello skaffa han roller på fjernsyn og filmar. I 1987 hadde han eit musikalsk innslag i filmen filmen The Lost Boys der han song og spelte saksofon på ein coverversjon av songen «I Still Believe» av The Call. Som skodespelar har han vore med i fjernsynsshowa The Equalizer og Miami Vice i 1987, og i filmane Hearts of Fire med Bob Dylan i 1987 og Tap med Gregory Hines i 1989.

Cappello har skrive musikk for film og fjernsyn, mellom anna for Radium City i 1987.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tim Cappello» frå ,  den 23. april 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Timmy Cappello offisiell nettstad
 

USA-amerikanske saksofonistar
Folk frå White Plains i New York
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Brunhovudavosett

Brunhovudavosett (Recurvirostra novaehollandiae) er ein vadefugl i avosettfamilien, endemisk for Australia der han er vanleg unntatt i nordlege og nordaustlege kystområde.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Recurvirostra novaehollandiae . Henta frå http://www.birdlife.org den 25. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Avosettfamilien
John Giblin

John Giblin () var ein skotsk bassgitarist og ein internasjonalt anerkjend studiomusikar.

Giblin var kjend for å vere allsidig, og spelte i mange forskjellige stilar. Han spelte òg kontrabass.

Sjølv om han var mest kjend som studiomusikar var Giblin òg nært knytt til enkelte band og artistar. Han vart først kjend som den andre bassgitaristen for jazzrockgruppa Brand X, og spelte på dei to siste albuma deira, Product i 1979 og Do They Hurt? i 1980 (i lag med Percy Jones). Han samarbeidd òg mykje med John Martyn, Simple Minds, Kate Bush og Peter Gabriel (og var medlem av konsertbandet til Gabriel kring 1980).

Samarbeid
John Giblin arbeidde mellom anna med:
 Brand X (Product og Do They Hurt?)
 Eric Clapton, Sting, Mark Knopfler, Phil Collins (Concert for Montserrat)
 Peter Gabriel (Birdy og Peter Gabriel III)
 David Sylvian
 Masami Tsuchiya (Mod' Fish, Forest People)
 Kate Bush (50 Words for Snow, Aerial, Babooshka, Never For Ever, The Sensual World, The Red Shoes)
 Phil Collins-songar som «In the Air Tonight» og «Can't Hurry Love» (Face Value, Hello, I Must Be Going!)
 Alan Parsons (On Air)
 Scott Walker (Tilt)
 Al Green
 Duncan Browne
 Joan Armatrading
 John Lennon (Grow Old with Me)
 Annie Lennox (Kontrabass på MTV Unplugged, inkludert «Why»)
 Roberta Flack
 Paul McCartney (konsert i Royal Albert Hall i London)
 The Everly Brothers
 George Martin
 Gerry Rafferty
 Mavis Staples
 Simple Minds (Once Upon a Time; Live in the City of Light; Street Fighting Years)
 Jon Anderson (Animation)
 Manfred Mann's Earth Band
 John Martyn (Grace and Danger, On the Cobbles)
 Elkie Brooks (Pearls og Shangri-La)
 Richard Ashcroft
 Chris de Burgh
 Franco Battiato
 Eros Ramazzotti
 Claudio Baglioni
 Manolo García
 Fish (Vigil in a Wilderness of Mirrors)
 Jakko Jakszyk: (The Bruised Romantic Glee Club)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «John Giblin» frå ,  den 26. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Skotske bassistar
Skotske studiomusikarar
Simple Minds-medlemmar
Brand X-medlemmar
Bølingen

Bølingen er ei gruppe småøyar i Antarktis som strekkjer seg over 8 nautiske mil og som ligg like utanfor nordsida av Publications isbrem søraust i Prydzbukta. Dei vart oppdaga og grovt kartlagde av kaptein Klarius Mikkelsen i februar 1935, og kartlagde i større detalj av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37). Det var også denne ekspedisjonen som gav øyane namn.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Princess Elizabeth Land
All In Your Head

«All In Your Head» er ein song av Lys Assia og New Jack.

Die grosse Entscheidungsshow 2013
I 2012 vart songen vald ut til å delta i ei internettrøysting der ein kunne røyste han vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Songen gjekk ikkje vidare til finalen og fekk heller ikkje representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013.

Assia har tidlegare vunne Eurovision Song Contest 1956 og delteke i Eurovision Song Contest 1957 og 1958 for Sveits. Ho har òg delteke i den nasjonale finalen til Vest-Tyskland i 1956 og den nasjonale finalen til Sveits i 2012.

Kjelder

 
 

Songar frå 2012
Sveitsiske songar
Lys Assia-songar
Songar skrivne av Ralph Siegel
Odd Harrong

Odd Harrong () var ein norsk kunstnar og teikneserieteiknar. 

Harrong starta i 1937 studiar ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo, etter å ha mottatt stipend frå AS Sydvaranger. Han studerte under mellom andre Finn Fåborg og Carl von Hanno, og fann snart sin teknikk i tresnittet. I 1939 debuterte Harrong med ei tresnittutstilling i Oslo Kunstforening, og vart same år medlem av Unge Kunstneres Samfunn.

Odd Harrong heldt ei rekke separatutstillingar med grafikk. Ein stor del av den grafiske produksjonen hans er knytt tematisk til samisk liv og kultur. Bilda syner gjerne kvardagssituasjonar, der folkedrakter, gammer, reindrift, hundehald og natur presenterer den tradisjonelle samiske kulturen.

I 1952 begynte Harrong å utgi fire forskjellige humoristiske teikneseriehefte, mellom dei Harrongs Cowboy Komikk. Seriane vart òg trykte i ulike aviser og magasin, og vart gjerne omtala som «Harrongkomikk». 

Harrong var òg kabaretartist og visesongar. Trass i at kapasitetar som Lalla Carlsen og Bokken Lasson ønskte han til Chat Noir, valde Harrong karrieren som kunstnar.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Odd Harrong» frå , den 28. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Haroongs komikk 

Norske kunstnarar
Norske teikneserieskaparar
Folk frå Sør-Varanger
Constantin Hansen

Carl Christian Constantin Hansen (), kjend som Constantin Hansen, var ein dansk kunstmålar og ein av personane i den danske gullalderen.

Hansen var ein del av gruppa med kunstnarar gjerne omtala som «C.W. Eckersbergs elevar».

Bakgrunn
Han var son av målaren Hans Hansen og kona Henriette, fødd Lie. Familien budde i Roma, men flytta snart til Wien. Der blei enkja etter Wolfgang Amadeus Mozart,  Constanze Mozart, fadder ved dåpen hans, og han blei kalla opp etter henne. Før han var blitt eitt år gammal flytta familien vidare til København, der han voks opp.

Galleri

Referansar

Litteratur
 Hanne Jönsson mfl.: C.W. Eckersberg og hans elever - Udstilling i anledning af 200 året for kunstnerens fødsel 2. januar-10. april 1983, udstillingskatalog fra Statens Museum for Kunst. ISBN 87-7551-021-9

Bakgrunnsstoff

Danske målarar
Den danske gullalderen
Tilsette ved Det Kongelige Danske Kunstakademi
Medlemmar av Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster
Carlo Janka

Carlo Janka () er ein sveitsisk skirennar frå Obersaxen i kantonen Graubünden.

Aktiv
Janka debuterte i verdscupen i alpint i desember 2005, og tok sine fyrste poeng i desember 2006 med ein 20. plass i storslalåm i Alta Badia.

I utforrennet i Lake Louise i Canada 29. november 2008 suste Janka, frå startnummer 65, inn til ein overraskande andreplass. To veker seinare, 13. desember 2008, tok han steget heilt til topps i storslalåmrennet i Val-d’Isère og sikra seg dermed sin fyrste siger i verdscupen. Under alpin-VM i Val-d’Isère i februar 2009 vart han verdsmeister i storslalåm og fekk bronse i utfor. I 2008/09-sesongen vann han også pokalen som bestemann i den alpine kominasjonen av verdscupen.

Janka var i 2010-sesongen den beste skialpinisten i verda. Under vinter-OL i Vancouver vann han gull i storslalåm, kom på fjerdeplass i den alpine kombinasjonen, åttandeplass i super-G og på ellevteplass i utfor. Han vann verdscupen samanlagt og vart nummer to både i storslalåmcupen, utforcupen og kombinasjonscupen.

I 2011 vart han nummer tre i den totale verdscupen, bakom Ivica Kostelić frå Kroatia og sin eigen landsmann, Didier Cuche. Seks gongar kom han på pallen i verdscuprenn, hans einaste siger kom i storslalåm i Kranjska Gora i mars månad. 2012-sesongen vart heller mislukka for Janka, med ei einaste pallplassering.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carlo Janka» frå ,  den 27. oktober 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Carlo Janka» frå ,  den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2010
Alpinistar under vinter-OL 2010
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Beat Feuz

Beat Feuz () er ein sveitsisk skirennar frå Schangnau i kantonen Bern. Han vart nummer to i verdscupen i alpint 2012.

Aktiv
Feuz debuterte i verdscupen i desember 2006 i Reiteralm, utan å utmerke seg. Sesongane 2008 og 2009 gjekk han skadd. Hans beste plassering i verdscupen 2010 var ein 12. plass i den alpine kombinasjonen i Wengen.

Under sitt fyrste store meisterskap, alpin-VM 2011 i Garmisch-Partenkirchen, vart han nummer ni i utfor. Han fekk sitt gjennombrot som skirennar i utforløypa på Kvitfjell 11. mars 2011. Den dagen vann Feuz utforrennet med fem hundreddels margin til Erik Guay frå Canada. Dagen etter kom Feuz på tredjeplassen i den same løypa.

Gjennom heile 2012-sesongen var Feuz med i tetkampen om verdscuptroféet. Ved sesongslutt stod han med 1 330 poeng, og kom dermed 25 poeng bak verdscupvinnaren Marcel Hirscher frå Austerrike, men var nesten 200 poeng føre tredjemann, nordmannen Aksel Lund Svindal. Feuz vann fire av verdscuprenna, og stod i alt 13 gongar på pallen.

Verdscupsigrar

*Delt med Klaus Kröll

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beat Feuz» frå ,  den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske meistrar for Sveits
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2022
Alpinistar under vinter-OL 2022
Hjartøy

Sjå òg Hjartøya og Hjartøyna

Hjartøy er ei øy som ligg 2 nautiske mil vest for Skallen i den austlege delen av Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og fekk dette namnet fordi ho var forma som eit hjarte.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SAE eller SovAE, russisk Советская антарктическая экспедиция, САЭ, Sovjetskaja antarktitsjeskaja ekspeditzija) var ein del av Arktisk og Antarktisk Forskingsinstitutt i Den sovjetiske komiteen for antarktiskforsking hos Det sovjetiske vitskapsakademiet.

Sjøfartsdepartementet i Sovjetunionen var ansvarleg for leiinga, logistikken og forsyninga til ekspedisjonane. 

Den første sovjetiske kontakten med Antarktis var i januar 1947 då kvalbåtflåten Slava byrja med kvalfangst i Sørishavet.

Stasjonar
Den første sovjetiske stasjonen i Antarktis, Mirny, vart oppretta nær kysten den 13. februar 1956. I desember 1957 vart ein ny stasjon, Vostok bygt i dei indre områda nær den sørlege geomagnetiske polen.

Årskontinuerlege stasjonar
 Mirny (oppretta 13. februar 1956)
 Vostok (oppretta 16. desember 1957)
 Novolazarevskaya (oppretta 18. januar 1961)
 Molodyozhnaya (oppretta 14. januar 1963)
 Bellingshausen (oppretta 22. februar 1968)
 Leningradskaya (oppretta 25. februar 1971)
 Russkaya (oppretta 9. mars 1980)
 Progress (oppretta 1. april 1988)

Sommarstasjonar
Komsomolskaja (oppretta 6. november 1957)
Pionerskaya (established May 27, 1956)
Druzjnaja I (på Filchnerisen i Weddellhavet)
Druzjnaja II (ved Weddellhavet)

IGY-stasjonar
Stasjonar i bruk under Det internasjonale geofysiske året.
Sovetskaja
Den utilgjengelege pol-stasjonen

Ekspedisjonar

Sovjetunionen dreiv ekspedisjonar til Antarktis frå 1955 til oppløysinga. Etter dette vart dei sovjetiske stasjonane i Antarktis teken over av Russland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Soviet Antarctic Expedition» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Boczek, B. A. (October 1984) "The Soviet Union and the Antarctic Regime" in The American Journal of International Law, 78(4):834–58
 Voronin, V. I. (1948) "The first Antarctic whaling expedition of the Slava flotilla" in Proceedings of the Soviet Geographical Society, 80(3):213–222

Sovjet
Sovjetunionen og Antarktis
Stavne–Leangenbanen

Stavne–Leangenbanen er ei 5,8 km lang jernbanestrekning i Trondheim kommune. Banen tar av frå Dovrebanen ved Stavne på vestsida av Nidelva, kryssar elva og deretter E6 før han kjem til Lerkendal haldeplass, som i dag er den einaste haldeplassen på strekninga. Vidare går jernbanen gjennom den 2,7 km lange Tyholttunnelen før han kjem ut ved Leangen stasjon, og kjem inn på Meråkerbanen mot Hell. I 2013 vart det nybygde sørlege sporet frå Dovrebanen gjenopna etter at dei omfattande vegarbeida i området var ferdige. Banen vil bli elektrifisert som den første delen i samband med elektrifiseringa av Meråker- og Nordlandsbanen som er planlagt ferdig i 2024.

Historikk 
Stavnebanen vart påstarta under 2. verdskrigen etter ønske frå Wehrmacht for å få ein alternativ jernbane utanfor Trondheim sentrum ved ein eventuell sabotasjeaksjon. Fordi det tok lang tid å bygge tunnelen, begynte ein òg å bygge ei parallellstrekning frå Skansen stasjon og gjennom Sandgata. Då krigen var slutt var likevel ingen av dei to strekningane ferdige. Sporet frå Sandgata og vidare gjennom Olav Tryggvasons gate hadde berre nådd Søndre gate. Vidare bygging av Stavne–Leangenbanen vart utsett, og han vart offisielt opna først 2. juni 1957. Til å begynne med vart han berre nytta til godstrafikk, men sidan 1988 er strekninga mellom Marienborg og Lerkendal trafikkert på kvardagar av lokaltog frå Steinkjer. Gjennom Tyholttunnelen går det framleis berre godstrafikk.

Linjekart

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Samferdsle i Trondheim
Jarnbanestrekningar i Noreg med persontrafikk
Jarnbanestrekningar i Trøndelag
Jarnbanestrekningar opna i 1957
1957 i Noreg