kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Just My Imagination (Running Away with Me)

«Just My Imagination (Running Away with Me)» er ein song av soulgruppa The Temptations. Han vart gjeven ut på Gordy (Motown) på albumet deira Sky's the Limit frå 1971 og var produsert av Norman Whitfield. Han vart òg gjeven ut som singel og vart den tredje Temptations-songen som nådde førsteplassen i USA, der han låg i to veker.

I dag vert «Just My Imagination» rekna som ein av signatursongane til Temptations og har ein stil som liknar 60-talsstilen til bandet. Det var òg den siste singelen der Eddie Kendricks og Paul Williams, som begge var med å danne bandet, var med. Under innspelinga og utgjevinga av singelen, forlet Kendricks gruppa for å starte ei solokarriere, medan Williams måtte gje seg på grunn av skrantande helse. I 2004 plasserte musikkmagasinet Rolling Stone songen på 399. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Fleire grupper har sidan spelt inn «Just My Imagination», mellom andre The Rolling Stones, på albumet deira Some Girls frå 1978. Denne utgåva har eit høgare tempo, tydlegare elektriske gitarar og ein generelt røffare stil.

Medverkande 
 Solovokal av Eddie Kendricks og Paul Williams
 Korvokal av Dennis Edwards, Melvin Franklin, Paul Williams og Otis Williams
 Skriven av Norman Whitfield og Barrett Strong
 Produsert av Norman Whitfield
 Orkester arrangert og dirigert av Jerry Long
 Instrumentering av The Funk Brothers, inkludert Eddie Willis (gitar), Bob Babbitt (bass), Jack Ashford (marimba), Jack Brokensha (pauke) og Andrew Smith (trommer)
 Strykarar og blåsarar av medlemmer frå Detroit Symphony Orchestra

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Just My Imagination (Running Away with Me)» frå , den 24. mars 2009.

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Singlar frå 1978
Singlar frå 2008
Boyz II Men-songar
Rolling Stones-songar
The Temptations-songar
Songar skrivne av Barrett Strong
Songar skrivne av Norman Whitfield
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Gordy Records-singlar
Songar produserte av The Glimmer Twins
Psykedeliske soul-songar
Songar produserte av Norman Whitfield
 399
Donald Byrd-songar
Bette Midler-songar
Nikka Costa-songar
Babyface-songar
Terry Callier-songar
Rod Stewart-songar
Boyzone-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Ferrante & Teicher-songar
Connie Talbot-songar
Emotional Rescue

Emotional Rescue er eit album av The Rolling Stones frå 1980. Då det kom ut toppa det salslistene i både USA og Storbritannia.

Historie 

Albumet vart spelt inn gjennom 1979, først i Nassau på Bahamas, så i Paris, og til slutt nokre ekstra lydspor i New York City. Emotional Rescue var det første Rolling Stones-album etter Keith Richards vart frikjend frå narkotikamisbruk i Toronto som kunne ha sett han i fengsel i fleire år. Med ny giv etter det suksessrike Some Girls skreiv Richards og Mick Jagger fleire nye songar - nokre av dei kom ut på Tattoo You og berre ti vart valde ut til Emotional Rescue.

På fleire av songane spelte berre kjernen i bandet, Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts, Ronnie Wood og Bill Wyman, medan keyboardistane Nicky Hopkins og bandgrunnleggaren Ian Stewart, saksofonisten Bobby Keys og munnspelaren Sugar Blue medverka på andre songar.

Omslaget var teikna av Peter Corriston og viser eit utval av bandfoto som vart tekne med eit varmesøkjande kamera.

Albumet kom ut i juni med den disco-aktige tittelsporet som førstesingel. Albumet vart ein stor salssuksess og gjekk til topps på begge sider av Atlanteren, i heimlandet Storbritannia var det den første førsteplassen deira sidan Goats Head Soup i 1972 og han låg sju veker på toppen av den amerikanske lista. I Noreg nådde albumet fjerdeplass. Singelen gjekk til tredjeplassen i USA. Den andre singelen var «She's So Cold», som nådde Topp 30 i USA, medan «Dance Pt. 1» nådde 9. plass på danselista til Billboard.

Innhald

Medverkande
The Rolling Stones
Mick Jagger – solovokal , elektrisk gitar , korvokal , elektrisk piano , perkusjon 
Keith Richards – elektrisk gitar , korvokal , akustisk gitar , bassgitar , piano , solovokal 
Bill Wyman – bassgitar , synthesizer 
Charlie Watts – trommer 
Ronnie Wood – elektrisk gitar , bassgitar , pedalsteel , korvokal , saksofon 

Andre medverkande
Ian Stewart – elektrisk og akustisk piano, perkusjon
Nicky Hopkins – klaverinstrument
Sugar Blue – munnspel
Bobby Keys – saksofon
Michael Shrieve – perkusjon
Max Romeo – korvokal på «Dance (Pt. 1)»
Jack Nitzsche – blåsararrangement på «Indian Girl»

Teknisk
Chris Kimsey – medprodusent og lydteknikar
Snake Reynolds – assisterande lydteknikar
Sean Fullan – assisterande lydteknikar
Ted Jensen – mastering

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Emotional Rescue» frå ,  den 28. mars 2018.  

Rolling Stones-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av The Glimmer Twins
Atlantic Records-album
Rolling Stones Records-album
Virgin Records-album
Plateomslag av Peter Corriston
Nummer-ein-album i Canada
Nummer-ein-album i Nederland
Nummer-ein-album i Frankrike
Nummer-ein-album i Sverige
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i USA
Umyndiggjort

Umyndiggjort kan ein myndig person, ein person over 18 år, bli etter reglane i Lov om Umyndiggjørelse av 28. november 1898. Dette kan berre skje viss dei ikkje lenger er i stand til å vareta sine eigne interesser.

Dei sentrale vilkåra for umyndigjering framgår av lova § 1: 

§ 1. De som har fylt 18 år, kan settes under vergemål (umyndiggjøres):

1) naar de paa Grund af Aandssvaghed eller Sindssygdom eller, fordi de er forfaldne til Drukkenskab eller ødelæggende Brug af Morfin eller andre Beruselses- eller Bedøvelsesmidler, mangler Evnen til at drage Omsorg for sig eller sit Gods, eller 

2) naar de paa Grund af Blindhed, manglende Taleevne eller anden legemlig Mangel eller Skrøbelighed mangler Evnen til at drage Omsorg for sig eller sit Gods, og de derhos selv samtykker i Værgemaalet, eller dette maa ansees nødvendigt for at beskytte dem mod paaviselig Fare for egennyttige Efterstræbelser fra andres Side, eller 
 
3) naar de ved Drik, Spil eller Udsvævelser eller iøvrigt ved aabenbart uvittig Adfærd forøder eller spilder sit Gods, saa at Trang opstaar for dem eller deres Familie eller maa forudsees at ville indtræde, om de ei sættes under Værgemaal, eller
  
4) - - - 

Det er no heilt uvanleg at nokon blir umyndiggjort. I staden blir det som regel oppnemnt ein hjelpeverje med heimel i Verjemålslova.

Viss nokon blir umyndiggjort, så blir det oppnemnast verje. Umyndige har ikkje rettsleg handleevne. Den rettslege handleevna ligg hos av verjen. Verje varetar ein umyndig sine interesser og handlar på den umyndige sine vegne i formuessaker, og er også rettsleg representant for den umyndige i alle samanhengar. 

Overformynderiet har tilsynet med verja i ein kommune.

Verjemålslova har ei omfattande regulering av dei umyndige sine rettsforhold.

Bakgrunnsstoff 
 Lov om Umyndiggjørelse
 Verjemålslova av 1927

Rettsvitskap
Juridisk terminologi
Privatrett
Naruto

Naruto er ein anime- og mangaserie skriven og teikna av Masashi Kishimoto. Han handlar om Naruto Uzumaki, ein ung ninja som drøymer om å bli hokage, hovudninja i landsbyen.

Anime
Manga
Japanske teikneseriar
Arne Bendiksen

Arne Joachim Bendiksen () var ein norsk songar, låtskrivar og plateprodusent.

Han hadde på 1950- og 1960-talet stor påverknad innan norsk populærmusikk. Først var han kjend som medlem av gruppa The Monn Keys, og seinare som solist og låtskrivar for andre artistar.

I tillegg til å skrive eigne songar, omsette Arne Bendiksen mange utanlandske slagerar til norsk. Han har og delteke i Melodi Grand Prix ei rekkje gonger, både som artist, komponist og dirigent. I Eurovision Song Contest 1964 framførte han Noreg sitt bidrag; «Spiral». Då avstemminga var over, hadde han fått seks poeng og hamna på ein åttande plass av seksten deltakarar. 

I 1995 mottok han juryen sin heiderspris under Spelemannprisen og vann Gammleng-prisen i klassen veteran i 1992.

Han stod for lanseringa av kjende artistar som Wenche Myhre og Kirsti Sparboe.

I 1996 vart han tildelt Kongens fortenestmedalje i gull.

Kjende songar 

 «I dag har jeg brent mine kjærlighetsbrev»
 «Davy Crockett»
 «Intet er nytt under solen» (Åse Kleveland)
 «Jeg vil ha en blå ballong»
 «La meg være ung» (Wenche Myhre)
 «Oj, oj, oj så glad jeg skal bli» (Kirsti Sparboe)
 «Lykken er» (Hanne Krogh)

Filmografi 
 1968 Festival i Venedig (TV) Alex Bryan, Virginia sin manager
 1964 Operasjon Sjøsprøyt Amandus, maskinmann
 1962 Operasjon Løvsprett Kenny, umilitært individ

Kjelder

Bakgrunnstoff

 
Norske songarar
Norske låtskrivarar
Musikarar frå Bergen
Kongens fortenestmedalje i gull
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Melodi Grand Prix 1964-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarlåtskrivarar
Melodi Grand Prix 1966-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1969-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1971-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1973-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1964-deltakarar
Norske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1966-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1969-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1971-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1973-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1964-låtskrivarar
People for the Ethical Treatment of Animals

People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) er ein internasjonal dyrevernsorganisasjon. Han blei grunnlagd i 1980 i Norfolk i den amerikanske delstaten Virginia av Ingrid Newkirk, som framleis er leiar, og Alex Pacheco.

Laget arbeider etter slagordet «dyra er ikkje til for at me skal å eta, ha dei på oss, eller bruka dei til underhaldning». Dei kjemper mot fire hovudsaker: Industrilandbruk, pelsoppdrett, dyreforsøk og dyr som underhaldning. Dei engasjerer seg og mot mishandling av kjæledyr, hjelp for lausdyr og drap av det som blir rekna som skadedyr. PETA driv kennelar for herrelause husdyr og føretek undersøkingar rundt behandling av dyr som dei så gjev ut, gjerne som reklame, oppfordrer til veganisme og utfører demonstrasjonar og markeringar. Nokre handlingar frå PETA-medlemmer har vore svært ekstreme, som trakassering av folk dei meiner står bak dyreplageri.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «People for the Ethical Treatment of Animals» frå , og «People for the Ethical Treatment of Animals» frå  den 27. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 

 

Dyrevern
Skipingar i 1980
Internasjonale organisasjonar
Harlem Shuffle

«Harlem Shuffle» er ein R&B-song som opphavleg vart skriven og spelt inn av duoen Bob & Earl i 1963, og som seinare vart spelt av Booker T and the MG's, Vigon (1967), Johnny og Edgar Winter (1976) og The Rolling Stones i 1986. House of Pain sampla seinare blåsarane i introen på singelen deira «Jump Around».

Bob & Earl 
Den opphavlege singelen vart arrangert i lag med Barry White og Gene Page og nådde 44. plass på Billboard Hot 100. I 1969 nådde singelen Topp 40 i Storbritannia.

I 2003 vart songen rangert på 23. plass av musikkritikarane i The Daily Telegraph på lista deira over dei 50 beste duettane nokon gong.

Salslister

The Rolling Stones 

The Rolling Stones si utgåve, med Bobby Womack på korvokal, kom ut på albumet Dirty Work og nådde femteplassen på Billboard Hot 100 og 13. plass i Storbritannia. Keith Richards hadde sett etter songar han kunne ha med på albumet og arbeidde i lag med Ronnie Wood og Womack, medan dei venta på at Jagger skulle kome tilbake til studioet i Paris etter ein soloturne. Richards vart overraska over at Jagger likte songen, og spelte inn vokalen like etter. Det vart den første coversongen the Stones gav ut på singel frå eit nytt studioalbum sidan 1964. Songen opnar med: 
 

The Rolling Stones spelte inn ein musikkvideo til songen, som kombinerte levande bilete og animasjon.

Salslister

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 27. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1963
Songar frå 1963
Singlar frå 1986
Dancerock-songar
Hansa Records-singlar
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Songar produserte av Steve Lillywhite
Songar produserte av The Glimmer Twins
Musikkvideoar regisserte av John Kricfalusi
Songar om dansing
Songar om New York
Næringsliv

Næringsliv er offentleg eller privat økonomisk verksemd som skapar arbeidsplassar og gjev inntekt til dei tilsette, slik at dei livnærer seg. Primærnæringar som jakt og fiske er den eldste typen næringsliv. Seinare kom jordbruk til og i nyare tid har vi fått enda ei ny primærnæring: fiskeoppdrett. Industri er ei anna form for næringsliv, der utøvarane livnærer seg av produsera varer som andre ynskjer å kjøpa eller ved å arbeida for andre mot betaling. Det var den industrielle revolusjonen som la grunnlaget for industriell produksjon. Omgrepa næringsliv og industri vert i mange samanhengar nytta om kvarandre. I dei siste tiåra har transport og tenesteytande næringar auka sterkt. Andre viktige næringar for Noreg er skipsfart og oljeindustri. Underhaldningsindustrien har òg vokse mykje etter 2. verdskrig.

Næringsliv
Framfylkingen

Framfylkingen er barne- og familieorganisasjonen til arbeidarrørsla. Tidlegare var Framfylkingen knytt både til Arbeidarpartiet og LO. No er ho berre knytt til LO. Ordet «fylking» betyr samling og finn vi att i ungdomsrørsla Arbeidaranes ungdomsfylking (AUF) 

Arbeidarrørsla starta Framfylkingen som eit fritidstilbod som skulle skilje seg frå dei ulike borgarlege og kristne tilboda, som til dømes speidarane. Ungane skal oppleve samarbeid og samhald framfor konkurranse. Dei ulike laga har vaksne lagleiarar. Framfylkingen er ein plass der barna kan vere med aleine, men der også foreldra gjerne kan vere med. Laga driv med alle slags fritidsaktivitetar, alt etter kva dei barna og dei vaksne vil: Song, teater, friluftsliv, handverk - og politikk. Framfylkingen har ein sterk leirkultur og songkultur. Mellom mange eigne "framsongar" er "Broderringen" hovudsongen: "Kom brødre la oss alle gå hånd i hånd, fra pol til pol. Høyt skal vårt feltrop gjalle: Gi alle brød! Gi alle sol! Hvert menneske er vår bror og venn. Gjør dagens bør hans skuldre tunge, vi springer til og deler den som framkamerater unge!" 

Framfylkingen var den første barneorganisasjonen som innførte eit medlemsdemokrati der barna var inkluderte. Medlemane vel representantar til Barnas landsmøte, som vedtar kva ungane i Framfylkingen meiner i dei politiske sakene dei er opptekne av. Viktige saker har vore internasjonalt arbeid, kamp mot krig og for barns rettar.

Litteratur 
Paul Engstad Fram i freidig, munter skare : Framfylkingen 50 år  Framfylkingens venner : Tiden , 1984 

LO
Organisasjonar skipa i 1934
1934 i Noreg
Mario Roberto Martínez

Mario Roberto Martínez () er ein fotballspelar frå Honduras. Han har spela på midtbanen for Vålerenga, på ein låneavtale frå 30. mars til 30. november 2009.

Martínez har spela landskampar på aldersavgrensa lag.

Kjelder 
 
 

Honduranske fotballspelarar
Vålerenga-spelarar
Anderlecht-spelarar
Honduranske deltakarar under sommar-OL 2012
Fotballspelarar under sommar-OL 2012
Spelarar i Fotball-VM 2014
Rock Island Line

«Rock Island Line» er ein amerikansk blues/folkesong som først vart spelt og spelt inn av Lead Belly i 1930-åra. Songen har sidan vorte spelt av mange andre artistar. Songen omhandlar hovudsakleg Chicago, Rock Island og Pacific-jernbanen.

Refrenget er som følgjer:

The Rock Island Line is a mighty good road 
The Rock Island Line is the road to ride 
The Rock Island Line is a mighty good road 
If you want to ride you gotta ride it like you find it 
Get your ticket at the station for the Rock Island Line

Historie 
Lead Belly og John og Alan Lomax høyrde visstnok songen første gong frå ein straffangar i eit fengsel då dei var på ei reise i 1934-1935. Han vart sungen a cappella. Lead Belly omarrangerte songen.}} 

 Lonnie Donegan si innspeling vart gjeven ut i 1955 og markerte starten på den britiske skiffle-perioden. Donegan tilskreiv ikkje Lead Belly som låtskrivar, sjølv om arrangementet var det same. 
 Pete Seeger spelte ein a cappella-versjon av songen, medan han hogde ved, for å syne opphavet til songen som arbeidssong.

Versjonar 
«Rock Island Line» har vorte spelt av:

1930-åra 
 Lead Belly spelte inn songen i Washington, D.C. den 22. juni 1937, den første av mange innspelingar han gjorde gjennom karrieren.

1950-åra 
 Odetta som ein del av duoen Odetta and Larry på The Tin Angel 1954

 Lonnie Donegan - singel (1955)
I juli 1954 spelte Donegan inn denne raske versjonen av «Rock Island Line» med Chris Barber's Jazz Band. Han vart den første debutsingelen som selde til gull i Storbritannia og nådde Topp 10 i USA. 

 Bobby Darin - singel (1956)
Bobby Darin sin debutsingel var ei innspeling av «Rock Island Line» i 1956 med rytmeakkompagnement av Jack Pleis.

 The Weavers - The Weavers' Greatest Hits (1957)

 Johnny Cash - Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar (1957)

 Milt Okun - America's Best Loved Folk Songs - Baton BL1203 (1957)

 Johnny Horton - 1956-1960 (1957)

1960-åra 
 The Brothers Four - The Brothers Four Song Book CS8497 (1961) 

 Stan Freberg - The Best of Stan Freberg (1963) 

 Ramblin Jack Elliot - «Young Brigham» (1968)

1970-åra 
 Harry Belafonte 
 Johnny Cash - singel på albumet Rock Island Line (1970) 
Denne singelen nådde 93. plass i USA og 35. plass på Country-lista).
 John Lennon - akustisk på The Lost Lennon Tapes.

1980-åra 
 The Knitters - Poor Little Critter on the Road (1985)
 Mano Negra - Patchanka (1988)
 Little Richard & Fishbone - Folkways: A Vision Shared -- A Tribute To Woody Guthrie og Leadbelly (1988)

Bakgrunnsstoff 
 «Rock Island Line» on Allmusic
 Oldielyrics.com, Lonnie Donegan si utgåve av «Rock Island Line»
 A Mighty Good Road: Minnesota Public Radio

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rock Island Line (song)» frå , den 30. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bluessongar
Rockabilly-songar
USA-amerikanske folkeviser
Leadbelly-songar
Johnny Cash-songar
Hingst

Ein hingst er eit hanndyr i hestefamilien. Ordet blir brukt for hest, esel, muldyr og mulesel. Ein hannhest kan òg kallast berre hest. Hodyret er ei hoppe. Ein hingst som har blitt kastrert blir kalla vallak. 

Hingstar har ein meir muskuløs fysikk og er meir temperamentsfulle enn hopper og vallakar.

Hestar
Elna Matland

Elna Matland (), pgså kjend som Elna Nielsen og  Elna Rekve,  var ein norsk barneskulelærar og kommunepolitikar. Ho var aktiv i kultur- og samfunnslivet i Noreg sidan krigsåra og fram til ho døydde i 2011.

Elna Nielsen vart fødd i Bergen i 1921. Foreldra var Johan Kristoffer og Ingeborg (f. Monssen) Nielsen. Familien skifta etternamn til Rekve før Elna kom i skulealder. Frå 1942 til 1944 gjekk Elna Rekve på Lærarhøgskulen på Stord. Som nyutdanna lærar vart ho under den andre verdskrigen tilsett som guvernante på Fefor Høifjellshotell, der ho underviste både dei tre borna til direktør Walter og eit barn frå Bergen som var evakuert dit.

Etter dette arbeidde ho i barneskulen i Bergen og seinare i Sauda, der mannen hennar, Johan Matland, vart personaldirektør for Union Carbide Norge.
 1945 Rothaugen skole, Bergen
 1946–48 Møhlenpris skole, Bergen
 1949–55 heimeverande med eigne born (fødde 3 born på 4 år)
 1956–60 Landås skole, Bergen
 1960–81 Fløgstad skule, Sauda

Etter at ho vart enkje, flytta Elna Matland attende til Bergen i 1981 og pensjonerte seg. Men ho heldt fram som ein aktiv, kulturorientert samfunnsdebattant og ein populær kåsør, heilt til det siste året ho levde.

Prisar og utmerkingar 

 Æresmedlem av Universala Esperanto-Asocio sidan 1992

Under den 77. esperanto-verdskongressen i Wien i 1992 vart Elna Matland utnemnd til æresmedlem i Universala Esperanto-Asocio (UEA). Den dag i dag er ho den einaste nordmannen med slik medlemskap. I notisen om utnemninga i UEAs tidsskrift Esperanto for oktober 1992 heiter det (i norsk omsetjing):
Elna Matland (Noreg) vart fødd i Bergen 28. april 1921, og etter å ha tent som lærar annanstads i mange år, bur ho no i byen igjen. Etter å ha lært esperanto i 1939, vart ho fort aktiv, var sekretær eller leiar for dei lokale klubbane i Bergen og Sauda, styremedlem i ein regional esperantoorganisasjon og i Norsk Esperanto-Forbund – der ho også har vore president (1985–91). Ho har vore leiar for lærarseksjonen og til pressetenesta til Norsk Esperanto-Forbund, medlem i eksamenskommisjonen og jubileumskomiteen, (fak)delegito, rådsmedlem i UEA etc. Matland var leiar for den lokale arrangementskomiteen til den 76. verdskongressen, og har hovudfortenesta for suksessen til dette store arrangementet.

 Æresmedlem av Bergen esperantoklubb sidan 1992
 Æresmedlem av Norsk esperantoforbund sidan 2001
 Tildelt Kongens fortenestmedalje i sølv i 2009

Kjelder

Venstrepolitikarar i Hordaland
Kongens fortenestmedalje i sølv
Folk frå Bergen
Dory

Ein dory er ein mindre båt som under fiske vert brukt saman med eit moderfartøy. I norsk fiskeri har ein brukt to ulike dorytypar. 

Den doryen som vart brukt til linefiske kom frå austkysten av Nord-Amerika. I Noreg vart han teken i bruk på 1890-talet. I 1890 deltok eit fiskefartøy frå Gloucester i Massachusetts i bankfiske på Sunnmørskysten. Ein dory vart selt frå dette fartøyet - truleg til Nordland Fiskeriforening. Tidlegare brukte norske lineskøyer ein større og tyngre småbåt til å sette og dra liner. Det var den såkalla svenskerullen. Doryen var mykje lettare og enklare å handtere. Han hadde flat botn og var utan faste tofter. Dette gjorde at fleire doryar kunne stablast i kvarandre. Fiskefartøya kunne då ta fleire, gjerne dobbelt sa mange doryar som svenskerullar. Sjølv om fiskarane i byrjinga var skeptisk til denne flatbotna båten, vart han snøgt vanleg. Det vart etter kvart gjort endringar på linedoryane. Medan den typen som kom frå Amerika var spiss bak, gav nordmennene han spegel, slik at han vart breiare. På den måten vart det betre plass når lina skulle kastast. Båtar med denne endringa vart kalla doris. Dei var gjerne 14-16 fot.

Doryen som vart brukt under snurpefiske var ein større og kraftigare båt. Han vart og kalla notbåt eller posebåt. Snurpenota vart teken i bruk til sildefiske tidleg på 1900-talet. For å sette ut nota og snurpe ho saman, vart det brukt to båtar. I starten vart desse båtane framdrivne av roarar. Etter kvart som nøtene vart større, vart og doryane større. Då det kom brukbare motorar vart dei innsette i notbåtane. Det minka på slitet til fiskarane, og større fart i setting av nota gjorde det lettare å fange silda. Fiskefartøyet kunne heise notdoryane opp etter davitar slik at dei hang ein på kvar side. Dei viktigaste distrikta for bygging av slike båtar var Hardanger og Tresfjord i Møre og Romsdal. Då kraftblokka kom i bruk til snurpefiske, var det ikkje bruk for snurpedoryane lenger. Mange vart selde til bruk som fritidsbåtar.

Kjelder 
 Fotnotar

 Odd Vollan: Ein skipper og hans samtid. Aalesunds Museums skrift nr. 23. 1993
 Arne. R. Hole: Båter og Kystfolk, Aschehoug, 2007.
 Åsmund Kristiansen: Dory - forsøk på en oppklaring. Kysten nr 2 2009.
 Brynjar Stautland: Frå Klondyke til katastrofe. Vestlandsk sildefiske på Island. Det Norske Samlaget 2002

Norske båttypar
Klinkbygde båtar