kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Wipe Out

«Wipe Out» er ein surferock-instrumental skriven av Bob Berryhill, Pat Connolly, Jim Fuller og Ron Wilson. Han er ein 12-taktsblues først framført og spelt inn av The Surfaris, som var internasjonale stjerner med denne singelen og «Surfer Joe» i 1963.

Singelen kom først ut på det vesle selskapet DFS i januar 1963 og kom ut at på ny på det vesle Princess i februar 1963, før det vart distribuert nasjonalt på Dot i april 1963.  Dot gav ut singelen nok ein gong i april 1965. 

Både Surfaris sin versjon og fleire coverversjonar er blitt nytta i over 20 filmar og TV-seriar sidan 1964.

Omgrepet «wipe out» syner til eit fall frå surfebrettet, særleg eit som ser smertefullt ut.

Bakgrunn
Bob Berryhill, Pat Connolly, Jim Fuller og Ron Wilson skreiv melodien nesten på sparket, då dei trengde ei B-side til singelen «Surfer Joe». Seint i 1962, medan bandet var i Cucamonga's Pal Recording Studio for å spele inn singelen, føreslo eit av bandmedlemmane at dei i introduksjonen før musikken byrjar tok med eit høgt smell, som skulle etterlikne lyden av eit surfebrett som bryt i to. Etter smellet kan ein høyre ei manisk stemme sei «ha ha ha ha ha, wipe out». Stemma i byrjinga av songen er manageren til bandet på den tida, Dale Smallin.

Mottaking
Singelen låg fire månader på den nasjonale Billboard-lista hausten 1963 og nådde andreplassen på lista, bak Stevie Wonder sin «Fingertips». «Wipe Out» gjekk inn att på Hot 100 i 1966 og nådde då 16. plassen på Billboard- og niandeplassen på Cash Box-lista.

Medverkande
 Bob Berryhill – rytmegitar
 Jim Fuller – sologitar 
 Pat Connolly – bass 
 Ron Wilson – trommer

Salslister

The Fat Boys feat. The Beach Boys-versjonen 

Sommaren 1987 laga The Fat Boys & The Beach Boys ein ny versjon av «Wipe Out» som nådde 12. plassen på den amerikanske singellista og andreplassen på den britiske.

Innhald 
7" Single		
 Wipeout! 3:50	
 Fat Boys - Crushin' 3:40	
 		 	 
12" Maxi	
 Wipeout! (Wave I) 6:05	
 Wipeout! (Wave II) 5:43	
 Fat Boys - Crushin' (12") 5:38

Salslister

Andre versjonar
The Ventures spelte «Wipe Out» på albumet deira Let's Go (1963) og The Ventures On Stage (1965).
Det engelske punkrockbandet Toy Dolls spelte inn ein særs kjapp versjon på det andre studioalbumet deira, A Far Out Disc, i 1985.
I 1993 spelte Animal frå The Muppets inn songen for albumet Muppet Beach Party. Han kom ut på singel i 1994 og nådde då 38. plassen på UK Singles Chart. Det vart laga ein musikkvideo til songen. 
Jan & Dean sin konsertversjon av «Wipe Out» frå eit tidlegare fjernsynsprogram kom i 2001 på albumet deira Live In Concert: Surf City.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wipe Out (instrumental)» frå ,  den 4. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
The Surfaris-songar
Jan & Dean-songar
The Beach Boys-songar
Surfeinstrumentalar
Debutsinglar frå 1963
Dot Records-singlar
Singlar frå 1987
The Fat Boys-songar
The Ventures-songar
The Lively Ones-songar
The Challengers-songar
Incredible Bongo Band-songar
The Toy Dolls-songar
Harald Natvig

Harald Natvig () var ein norsk lege og konkurranseskyttar, fødd i Stavanger. Han vann to olympiske gullmedaljar i skyting i 1920 og éin i 1924.

Natvig var son til ein skipper og skipsreiar. Han voks opp i Kristiansand og utdanna seg til cand.med. i 1898 og dr.med. i 1906. Natvig busette seg i Oslo og arbeidde mellom anna ved Rikshospitalet og ved fødselsstiftelsen i hovudstaden, overlækjar frå 1930.

Natvig var ein av dei beste skyttarane i Noreg på 1920-talet. Under Sommar-OL 1920 var han med på det norske firemannslaget som vann hjorteskytinga både i enkeltskot og dobbeltskot, dessutan fekk han bronsemedaljen individuelt i enkeltskot. Fire år seinare var han med å forsvare den norske OL-tittelen i enkeltskot lag.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958.

Norske legar
Norske skyttarar
Olympiske meistrar for Noreg
Folk frå Kristiansand
Cumhuriyet

Cumhuriyet er ei tyrkisk avis som vart stifta i 1924.

I 2018 skreiv NRK at «I dag er Cumhuriyet en av svært få frie stemmer i et Tyrkia, der de fleste medier kontrolleres av myndighetene», og avisa hadde ingen inntekter frå annonsar; tidlegare annonsørar har fått åtvaringar frå frå styresmaktene.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Tyrkiske aviser
Skipingar i 1924
The Four Freshmen

The Four Freshmen er ein amerikansk mannleg vokalkvartett. Han blandar open-harmoniske jazzarrangement i storbandstilen til vokalgrupper som The Modernaires (Glenn Miller), The Pied Pipers (Tommy Dorsey) og The Mel-Tones (Mel Torme). Bandet vart skipa som ei barbershopgruppe. The Four Freshmen vert rekna som ei vokalgruppe fordi songarane akkompagnerer seg sjølv på gitar, blåsarar, bass og trommer.

Gruppa vart skipa i 1948 og var på sitt mest populære i midten av 1950-åra. Det siste originale medlemmet gav seg i 1993, men gruppa turnerer framleis internasjonalt og har spelt inn jazzharmoniar sidan slutten av 1940-åra i salane i Jordan School of Music på Butler University (Indianapolis).

Diskografi

Album
Voices in Modern, (1955) Capitol T-522
Four Freshmen and 5 Trombones, (1955) Capitol T-683
Freshmen Favorites, (1956) Capitol T-743
4 Freshmen and 5 Trumpets, (1957) Capitol T-763
4 Freshmen and 5 Saxes, (1957) Capitol T-844
Voices In Latin, (1958)  Capitol T-922
In Person, (1958) Capitol ST-1008
Voices in Love, (1958)  Capitol  ST-1074
Freshmen Favorites Vol.2, (1959) Capitol T-1103
Love Lost,  (1959)  Capitol ST-1189
4 Freshmen and 5 Guitars, (1959) Capitol ST-1255
Voices And Brass, (1960)  Capitol ST-1295
Road Show, (1960)  Capitol STBO-1327 (med Stan Kenton & June Christy)
First Affair, (1960)  Capitol ST-1378
The Freshman Year, (1961)  Capitol  ST-1485
Voices in Fun,  (1961) Capitol ST-1543  (med Billy May)
Stars in Our Eyes, (1962) Capitol ST-1682
The Swingers, (1962) Capitol ST-1753
In Person  Vol.2,  (1963)  Capitol ST-1860
Got That Feelin''', (1963) Capitol ST-1950Funny How Time Slips Away,  (1964)  Capitol ST-2067More 4 Freshmen and 5 Trombones, (1964) Capitol ST-2168That's My Desire, (1967) Coronet CXS279 (med The University Four)A Today Kind of Thing, (1968) Liberty LST-7542Today is Tomorrow, (1968) Liberty LST-7563In A Class By Themselves,  (1968) Liberty LST-7590Different Strokes, (1969)  Liberty LST-7630Four Freshmen in Tokyo '68, (1969) Liberty-Japan  LP8540 (Import)Return to Romance, (1971) Stylist SA-1900Live At Butler U. with S. Kenton Orchestra, (1972)  Creative World  STD1059Mount Freshmore, (1976) Kahoots MRS-8030Alive & Well in Nashville, (1977) Phonorama PR-5563Fresh!, (1986) Pausa PR7193

KjelderDenne artikkelen bygger på «The Four Freshmen» frå ,  den 9. mars 2018.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff 
Offisiell heimeside
The Four Freshmen
The Four Freshman i Vocal Hall of Fame.
The Four Freshmen Society 

USA-amerikanske jazzgrupper
USA-amerikanske vokalgrupper
Musikkgrupper skipa i 1948
Vokalkvartettar
Barbershop
Surf City

«Surf City» er ein song skriven av Brian Wilson og Jan Berry om ein oppdikta surfestad der det finst «to jenter til kvar gut.» Han vart først spelt inn og gjort populær av den amerikanske duoen Jan and Dean i 1963, og singelen deira vart den førsste surfesongen som nådde toppen av singellista i USA.

I 1991, etter å ha flytta til Huntington Beach i California, var Dean Torrence med å overtyde styresmaktene i byen om å offisielt gje byen kallenamnet Surf City.

Jan and Dean-versjonen
Det første utkastet til songen hadde arbeidstittelen «Goody Connie Won't You Come Back Home» og var skriven av Brian Wilson i The Beach Boys. På ei fest med Jan Berry og Dean Torrence, spelte Wilson «Surfin' U.S.A.» for dei på piano. Berry og Torrence føreslo at dei kunne gje ut songen på singel, men Wilson ville ikkje, sidan «Surfin' U.S.A.» var meint for The Beach Boys. Wilson føreslo så at duoen kunne spele inn «Surf City» i staden for og laga ein demo med opninga, verset og refrenget. Wilson hadde mista interessa i songen og trudde ikkje han var i stand til å gjere han ferdig. Berry skreiv seinare songen ferdig,

Hal Blaine, Glen Campbell, Earl Palmer, Bill Pitman, Ray Pohlman og Billy Strange spelte på singelen.

Singelen kom ut i mai 1963 og to månader seinare vart han den første surfesongen som nådde toppen av den nasjonael singelista. Han låg på toppen av Billboard Hot 100 i to veker. Singelen kryssa over til Billboard R&B-lista der han nådde tredjeplassen. Singelen gjekk òg inn på den britiske singellista, der han nådde 26. plassen. Før denne singelen hadde Jan and Dean hovudsakleg laga musikk som var inspirert av svart vokalmusikk frå Austkysten. Suksessen med «Surf City» gav dei ein unik stil og identitet som gjorde at dei følgde opp med fem singlar til som nådde Topp 10, inspirert av surfe- og hotrod-livet i Los Angeles.

Manageren til The Beach Boys og faren til Wilson, Murry vart rasande då han meinte at Brian hadde kasta bort ein hit som kunne gått til The Beach Boys. Brian sa seinare i Teen Beat at han var stolt over at ei anna gruppe fekk ein stor hit med ein song han hadde skrive.»

Andre versjonar
 1963 – The Delltones, singel
 1964 - The Rip Chords, Three Window Coupe
 1986 – The Meteors, Surf City
 1989 – Sonic Surf City, Let's Go Surfin
 1993 – Ramones, Acid Eaters
 2001 - The Go-Go's, An All-Star Tribute to Brian Wilson (DVD)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Surf City (song)» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Jan and Dean-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Ramones-songar
Songar skrivne av Jan Berry
Songar skrivne av Brian Wilson
Liberty Records-singlar
Songar om stader
California Sound
The Lively Ones-songar
The Rip Chords-songar
Britisk rhythm and blues

Britisk rhythm and blues var ei musikalsk rørsle som utvikla seg i Storbritannia mellom slutten av 1950-åra og tidleg i 1960-åra, og nådde ein topp i midten av 1960-åra. Perioden overlappa med det breiare britisk beatmiljøet og det meir puristiske britiske bluesmiljøet, men skilde seg musikalsk frå desse med å prøve å etterlikne musikken til afroamerikanske blues- og rock and roll-pionerar som Muddy Waters, Howlin' Wolf, Chuck Berry og Bo Diddley. Miljet la ofte større vekt på gitarar og vart ofte smelt med høgare energi.

Opphavet til rørsla kom frå britisk jazz, skiffle og folk i 1950-åra. I 1958 vitja Muddy Waters Storbritannia og inspirerte nøkkelpersonane Cyril Davies og Alexis Korner til å byrje å spele elektrisk blues og skipe bandet Blues Incorporated, som vart ein slags garanti-institusjon for britiske rhythm and blues-musikarar. Eit blømande miljø med klubbar og grupper oppstod seint i 1950- og tidleg i 1960-åra og fleire band slo etter kvart gjennom kommersielt. Større band innan stil er The Rolling Stones, Manfred Mann, The Animals, The Yardbirds, Them og The Spencer Davis Group, som dominerte britiske og amerikanske salslister frå 1964 etter Merseybeat slo gjennom, og vart sentral i mod-kulturen i Storbritannia og ei ny bølgje av artistar under den britiske bølgja i USA.

FLeire av banda og medlemmane deira vart leiande rockeartistar seint i 1960- og tidleg i 1970-åra og var med å skape psykedelisk rock, progressiv rock og hardrock og gjorde rhythm and blues til ein viktig komponent i denne musikken. I midten og slutten av 1970-åra vart britisk R&B igjen populært gjennom britisk soul og disco, pubrock-miljøet, new wave og mod revival, og har hatt fleire populære periodar sidan slutten av 1980-åra. I 2000-åra vart ein britisk verjson av moderne R&B populært, og sidan seint i 2000-åra har fleire britiske kvinnelege songarar innan soul og R&B ført til snakk om ei ny «britisk R&B-bølgje».

Britiske R&B-hittar
Denne tabellen inneheld innspelingar som gjekk inn på UK Singles Chart tidleg i 1960-åra med britisk grupper. Mange av songane var tidlegare spelt av amerikanske rhythm and blues-musikarar:

Sjå òg
 Bluesrock
 Britisk blues
 Britisk soul
 :Kategori:Britiske rhythm and blues-musikarar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «British rhythm and blues» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  The Mod Generation: The Rhythm and Blues Scene , essay av Robert Nicholls.

 
Musikksjangrar innan rhythm and blues
Musikk i 1960-åra
Britiske musikkstilar
Den britiske bølgja
Ingrid Hadler

Ingrid Hadler, fødd Thoresen, () er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå
Trondheim som vart verdsmeister i orientering i 1970. Ho vart elles nordisk meister i 1965 og vann VM-gull i stafett i 1968 og stafettgull i nordisk meisterskap i 1965 og 1971. Frå 1964 til 1972 sanka 15 NM-gull i orientering og fekk fem kongepokalar. Ho var opphavleg medlem i Freidig, seinare representerte ho BUL i Oslo. I yngre år var ho aktiv også i friidrett og langrenn. Sommaren 1968 gifta ho seg med Åge Hadler.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Norske orienteringsløparar
Norske langrennsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Noregsmeistrar i orientering
Kongepokalvinnarar i orientering
Folk frå Trondheim
There's a Place

«There's a Place» er ein song skriven av John Lennon og Paul McCartney og først gjeven ut på debutalbumet til The Beatles, Please Please Me i 1963. Lennon og McCartney syng begge solovokal på songen, og George Harrison syng korvokal. I USA vart songen gjeven ut på Introducing... The Beatles (Vee-Jay Records) og som B-sida til «Twist and Shout».

Opphav
Tittelen var inspirert av Leonard Bernstein og Stephen Sondheim sin «Somewhere» frå West Side Story, som inneheld linja: «There's a place for us». McCartney innrømde at han eigde albumet med musikken frå filmen då han skreiv «There's a Place» og at han var inspirert av denne. Songen vart skriven heime hos McCartney i Forthlin Road og vart spelt på konsertane til bandet i 1963. Songen vart spelt inn 11. februar 1963 i løpet av ti forsøk under den første av tre innspelingsdagar for Please Please Me. Seinare vart det lagt munnspel på innspelinga.

Medverkande
John Lennon – vokal, rytmegitar, munnspel 
Paul McCartney – vokal, bass
George Harrison – sologitar, korvokal 
Ringo Starr – trommer

Lydteknikar var Norman Smith
Personell perIan MacDonald

Andre versjonar
Ein coverversjon vart gjeven ut av Flamin' Groovies.
The Smithereens gav ut ein versjon av songen i 2008 på albumet deira, B-Sides The Beatles.
 Charly García spelte inn ein versjon for konsertalbumet Estaba en llamas Cuando Me Acosté (1995).
 Ein versjon vart gjeven ut av det amerikanske punkebandet The Dickies i 1998 på albumet deira, Dogs From the Hare that Bit Us.
 Gabrielle Aplin song ein verrsjon for BBC.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «There's a Place» frå ,  den 10. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Beatles Ultimate Experience Database: Please Please Me

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar frå 1963
Tollie Records-singlar
Capitol Records-singlar
Flamin' Groovies-songar
Ski-NM 1961

Noregsmeisterskapen på ski 1961 i nordiske greiner vart avvikla i tida frå 23. februar til 9. mars 1961. Mennene tevla i fire langrennsøvingar, spesielt hopprenn og kombinertrenn, kvinnene i 10 km langrenn. Meisterskapen tok til på Røros og heldt fram i Trondheim. Sterk vind i Gråkallen i Trondheim førte til avlysing av hopprenna, som vart flytta til Marikollen i Rælingen.

Langrenn

15 km 

Dato: 25. februar
Stad: Røros

30 km 

Dato: 23. februar
Stad: Røros

50 km 

Stad: Trondheim

Kombinert 

Dato: 25. februar og 9. mars
Stader: Røros og Rælingen

Spesielt hopprenn 

Dato: 9. mars
Stad: Rælingen

Kvinner

10 km 

Dato: 21. februar
Stad: Rena

Kjelder
Arbeiderbladet 10.3.1961

Noregsmeisterskap i 1961
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Rælingen
Røros kommune
Idrett i Trondheim
Vitne

Eit vitne er ein person som har opplevd eller vurdert noko og som kan forklara seg om dette. Ordet «vitne» kjem frå norrønt vitni, og har samband med det å vite.

I etterforskings- og rettsakssamanheng vil dette ofte vera nokon som har sett, høyrt, tenkt, meint, følt eller sagt i samband med ei viss sak eller ei hending. Eit augevitne er nokon som har direkte erfaring frå saka. Eit sakkunnig vitne kan dela ekspertise knytt til saka.

Ein kan også vere vitne i samband med dokument og prosedyrar for å sikre at alt går rett føre seg. Rettsvitne er til dømes vitne til saksgangen i rettssaker der ein berre har den tiltalte og ein dommar. Vitne til kontraktar og andre dokument kan skriva under på at dokumentet er utforma slik det står. 

I religiøs samanheng kan ein vere vitne til noko ein sjølv har opplevd, til dømes å ha sett eller høyrt noko guddommeleg.

Noreg
I Noreg pliktar kvar å møte og forklare seg som vitne for retten. Ein pliktar også å møte for politiet, men er ikkje pliktig til å forklare seg for politiet. Eit unntak gjeld for offentlege tenestemenn, som pliktar å forklare seg om det de har blitt kjent med gjennom si stilling, i forhold der dei ikkje er underlagt teieplikt.

Sjå òg
indisium, kjend som teiande vitne 
sakkunnig vitne
vitnestein

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 «Vitne i retten» i Domstol.no

Rettsprosess
Ord frå norrønt
Varanger mållag

Varanger mållag er er eit lokallag i Noregs Mållag og eit av laga i Troms og Finnmark mållag.

Laget blei skipa søndag 31. oktober 1976. Første formann var Lydolf Lind Meløy.

Einar Niemi helste laget velkommen og meinte at også «Varanger-området har en interessant og sammensatt språkhistorie der dialekter har eksistert og vært livskraftige, dialekter også med innslag av landsmål.»

Lydolf Lind Meløy på si side framheva at «Nordnorsk dialekt soknar til nynorsk». Han løfta også fram Karl Akre, ein språkreformator ved Varanger kalla han Akre.

Lagsarbeid

Dei første ti åra stod Varanger mållag  for ei rekke arrangement med tema som:
 stadnamn i Finnmark,
 Vadsø på 1600-talet,
 Vadsø-dialekten,
 første lese- og skriveopplæring på dialekt,
 hekserier,
 seminar om sidemålsopplæring, språkhistorie og dialektar,
 samisk språk og kultur,
 det trespråklege samfunnet.

I 1981 gav Varanger mållag ut heftet Vadsø-dialekten med glimt fra dialektene i Kiby og Ekkerøy av Hildur Hatlebrekke.

Seinare har laget følgt opp med tema som bl.a.
 nynorsk i den nordnorske skolen, 
 barn, språk og kultur,
 Ivar Aasen-seminar,
 finske slektsnamn i Noreg,
 kvensk.

Varanger mållag har også deltatt på kulturdagane i Vadsø i fleire år.

Varanger mållag har arrangert fleire bokkveldar, og hatt besøk av fleire skjønnlitterære og faglitterærer forfattarar og journalistar: Lydolf Lind Meløy, Kjartan Fløgstad, Laila Stien, Hans Kristian Eriksen, Edvard Hoem, Ingvar Moe, Laila og Tor Thorsen, Steinar Bryn, Tor Obrestad, Eva Jensen, Liv Helene Willumsen (foredrag om Regine Normann), Torvald Sund, Randi Brenden (foredragsturne om Åsta Holth), Erling Lægreid (Unionsoppløysinga i 1905 sett i lys av EU-spørsmålet i 2005), Kristin Sørsdal (foredragsturne om Elena Ferrantes forfattarskap), Frode Grytten, Lars O. Haugen, Ragnar Hovland, Sigrun Slapgard og Solveig Aareskjold.

Laget har arrangert både julefestar, solfestar og feitetysdagar.

19. oktober 2019 arrangerte Varanger mållag i samarbeid med Noregs Lærarmållag nynorsk inspirasjonsdag i Vadsø. Om lag 30 norsklærarar frå Finnmark deltok.

I 2016 markerte laget 40-årsjubileet sitt.

Varanger mållag hadde 37 medlemmar i 2020, og Rønnaug Ryssdal er leiar i 2023.

Leiarar
 1976-1977: Lydolf Lind Meløy
 1978-: Marta Østerås Falch
 1982-: Knut Johansen
 1985-1988: Knut O. Dale
 1989-1991: Sigrid Skarstein
 1992-1993: Gunn Utkvitne
 1994-: Rønnaug Ryssdal

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Aviser, tidsskrift og bøker på Nasjonalbibioteket, søkeord Varanger mållag 
Hildur Hatlebrekk: Vadsø-dialekten med glimt fra dialektene i Kiby og Ekkerøy. Varanger mållag, Vadsø 1981. 
"Det føles godt å fylle 40", iFinnmark, 30. oktober 2016

Noregs Mållag
Nordnorske mållag
Nynorsk i Nord-Noreg
Vadsø kommune
Skipingar i 1976
Kriminologi

Kriminologi eller kriminalvitenskap er ein tverrfagleg vitskap som tek for seg kriminalitet og straff. 

I akademisk samanheng vert «kriminologi» brukt om den forskingstradisjonen som søkjer å analysere dei sosiale prosessane knytte til brotsverk, og reaksjonane slike handlingar ofte inneber. Eit hovudpoeng for den kriminologiske forskinga er i så måte å «vise at kriminalitet og straff ikke er naturgitte kategorier, men en av mange måter å kategorisere og reagere på handlinger på».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kriminologi» frå ,  den 14. mars 2018.

Bakgrunnsstoff
Ski-NM 1962

Noregsmeisterskapen på ski 1962 i nordiske greiner vart avvikla i tida frå 28. januar til 5. februar 1962. Mennene tevla i fire langrennsøvingar, spesielt hopprenn og kombinertrenn, kvinnene i 10 km langrenn. Meisterskapen tok til med 50 km i Molde, resten av meisterskapen fann stad i Skien. Det spesielle hopprennet i Oddbakken vart utsett ein dag grunna vindtilhøva.

Langrenn

15 km 

Dato: 3. februar
Stad: Skien

30 km 

Dato: 1. februar
Stad: Skien

50 km 

Dato: 28. januar
Stad: Molde

3 x 10 km stafett 

Dato: 26. januar
Stad: Molde

Kombinert 

Dato: 2.-3. februar
Stader: Skien

Spesielt hopprenn 

Dato: 5. februar
Stad: Skien

Kvinner

10 km 

Dato: 27. januar
Stad: Molde

Kjelder
Arbeiderbladet 27.1.1962
Arbeiderbladet 29.1.1962

Noregsmeisterskap i 1962
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Møre og Romsdal
Idrettstilskipingar i Vestfold og Telemark
Idrett i Molde
Idrett i Skien
Gerry Marsden

Gerard Marsden () var ein engelsk musikar og TV-personlegdom, mest kjend som leiar i det britiske Merseybeat-bandet Gerry and the Pacemakers.

Biografi
Marsden vart fødd i Toxteth i Liverpool og fekk tidleg interesse for musikk. Han var med å starte opp Gerry and the Pacemakers i lag med broren og vart det andre bandet som Brian Epstein vart manager for. Den første singelen deira var «How Do You Do It», som vart tilrådd av George Martin etter at songen opphavleg var tilbode The Beatles. Songen gjekk rett til topps på singellista i Storbritannia. Songen vart spelt inn i Abbey Road Studios og kom ut på EMI sitt Columbia. Marsden sa at innspelinga tok fire eller fem forsøk. Dei to neste singlane til gruppa, «I Like It» og «You'll Never Walk Alone» toppa òg singellista. Andre singlar dei gav ut var «It's Gonna Be Alright», «I'm the One»,  «Don't Let the Sun Catch You Crying» og «Ferry Cross the Mersey».

I 1965 gifta Gerry seg med Pauline Behan og dei har to døtrer i lag, Yvette og Victoria.

Etter han slutta i The Pacemakers, heldt han ein låg profil på fjernsyn, og deltok i West End-musikalen Charlie Girl i lag med Derek Nimmo og Anna Neagle.

Marsden klarta å nå toppen av salslistene to gonger igjen i 1980-åra med nyinnspelingar av gamle hittar. Begge gongane var innspelingane til veldedige føremål. I 1985 etter stadiontragedien til Bradford City A.F.C. der 56 personar mista livet, danna han gruppa The Crowd, som spelte inn ein ny versjon av «You'll Never Walk Alone». Tre dagar etter Hillsborough-katastrofen der 96 Liverpool F.C.-fans mista livet, kom han saman med Paul McCartney, The Christians, Holly Johnson og produksjonstrioen Stock, Aitken & Waterman for å lage ein ny versjon av «Ferry Cross the Mersey».

I 1993 publiserte Marsden sjølvbiografien sin, I'll Never Walk Alone, som vart skriven i lag me den tidlegare Melody Maker-redaktøren Ray Coleman.

Diskografi
Please Let Them Be/I'm Not Blue (CBS, Mars 1967)
Gilbert Green/What Makes Me Love You (CBS, August 1967)
Liverpool/Charlie Girl (gjeven ut som Gerry Marsden & Derek Nimmo, CBS, April 1968)
In The Year of April/Every Day (NEMS, Nov. 1968)
Every Little Minute/In Days of Old (NEMS, May 1969)
I've Got My Ukulele/What a Day (Decca, May 1971)
Amo Credo / Come Break Bread (Phoenix, April 1972)
They Don't Make Days Like That Any More / Can't You Hear the Song? (DJM, August 1974)
Your Song / Days I Spent With You (DJM, April 1975)
My Home Town / Lovely Lady (DJM, September 1976)
The Rose med You Are My Everything (PACE 100, September 1988)
Ferry Cross the Mersey (with Paul McCartney, the Christians, Holly Johnson, & Stock Aitken Waterman, 1989)
He Ain't Heavy, He's My Brother (som ein del av Justice Collective, 2012)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gerry Marsden» frå ,  den 18. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettside

Engelske gitaristar
Engelske songarar
Engelske skodespelarar
Musikarar frå Liverpool
Engelske rockesongarar
Engelske rockegitaristar
Sologitaristar
Order of the British Empire
Engelske låtskrivarar