kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Waiting for an Alibi

«Waiting for an Alibi» er ein song av det irske rockebandet Thin Lizzy, og den første singelen frå albumet deira, Black Rose: A Rock Legend, i 1979. Black Rose var det einaste Thin Lizzy-albumet som vart spelt inn medan Gary Moore var medlem av bandet, og han forlét bandet kort tid etter. 

Songen vart gitt ut som singel og nådde 9. plassen på UK Singles Chart og sjetteplassen i Irland, og det vart filma ein tilhøyrande musikkvideo . Bandet promoterte singelen med ein opptreden på The Kenny Everett Video Show,

Ein utvida versjon av dette sporet finst på samleplata The Adventures of Thin Lizzy gitt ut i 1981, Dedication: The Very Best of Thin Lizzy gitt ut på CD i 1991, og dessutan Wild One: The Very Best of Thin Lizzy, gitt ut i 1996. Han finst òg på samlealbumet Lizzy Killers (1981) og Soldier of Fortune (1987). Denne versjonen varer 4:08 og har eit tredje vers og refreng som ikkje er med på singelen.

Historikk
Før utgivinga vart låten omarbeidd frå den opphavlege innspelinga. Ein demo av songen vart spelt inn tidleg i 1978 med Brian Robertson på sologitar saman med Scott Gorham (dette var før Gary Moore kom tilbake til bandet). Songen vart òg spelt på den store konserten til Thin Lizzy i Sydney Harbour i slutten av 1978, der versjonen som vart framført kan skildra lyrisk som ei kryssing mellom den opphavlege demoen og den endelege versjonen som vart gitt ut året etter.

Då Moore forlét Thin Lizzy i juli 1979 vart Midge Ure henta inn for å hjelpa til med å fullføra ein turné i USA, og vart den første i ei rekkje gitaristar som framførte songen med bandet. Han vart etterfølgd av Dave Flett, Snowy White og John Sykes før Thin Lizzy vart splitta i 1983. I seinare inkarnasjonar av bandet spelte òg Vivian Campbell, Richard Fortus og Damon Johnson Moore sitt parti.

Medverkande
Phil Lynott – bassgitar, solovokal
Scott Gorham – sologitar
Gary Moore – sologitar
Brian Downey – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Waiting for an Alibi» frå ,  den 25. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Thin Lizzy-songar
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Phil Lynott
Songar produserte av Tony Visconti
Vertigo Records-singlar
Songar frå 1979
Jimmy Bain

James Stewart Bain () var ein skotsk musikar, mest kjend som bassist i Rainbow og Dio. Han har òg arbeidd med Kate Bush og Thin Lizzy-frontmannen Phil Lynott, og var medlåtskrivar med Lynott på soloalbuma hans.

Diskografi

Med Rainbow
 Rising (1976)
 On Stage (1977)
 Live in Germany (1990, spelt inn september 1976)

Med Mike Montgomery
 Solo (1976)

Med David Kubinec
 Some Things Never Change (1978)

Med Thin Lizzy
 Black Rose: A Rock Legend (1979)

Med Phil Lynott
Solo in Soho (1980)
The Philip Lynott Album (1982)

Med Kate Bush
The Dreaming (1982)

Med Wild Horses
 Wild Horses (1980)
 Stand Your Ground (1981)

Med Gary Moore
 Dirty Fingers (1983)

Med Dio
 Holy Diver (1983)
 The Last in Line (1984)
 Sacred Heart (1985)
 Intermission (1986)
 Dream Evil (1987)
 Magica (2000)
 Killing the Dragon (2002)

Med World War III
 World War III (1991)

Med 3 Legged Dogg
 Frozen Summer (2006)

Med Last in Line
 Heavy Crown (2016)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jimmy Bain» frå ,  den 25. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Folk frå Badenoch og Strathspey
Skotske heavy metal-bassistar
Skotske bassistar
Rainbow-medlemmar
Wild Horses frå Storbritannia-medlemmar
Dio-medlemmar
The Gary Moore Band-medlemmar
Skotske låtskrivarar
Folk som døde til sjøs
Verdsmeisterskapen i orientering 2006

Verdsmeisterskapen i orientering 2006, den 23. i sitt slag, vart avvikla ved Aarhus i Danmark dagane frå 29. juli til 5. august. På programmet stod seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Deltakarane kom frå 40 land. Det var andre gongen orienterings-VM fann stad i Danmark.

Sveits sanka seks medaljar, høvesvis to gull, tre sølv og ein bronse. Finland tok to gull- og like mange sølvmedaljar. Dei norske deltakarane vann ein gullmedalje, ved Holger Hott Johansen, og to sølvmedaljar.

Menn

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2006» frå ,  den 26. april 2023.  

Verdsmeisterskap i orientering
Sport i 2006
Idrettstilskipingar i Danmark
Topeka

Topeka er hovudstad i delstaten Kansas i USA og har i kring 126 500 ibuarar. Byen, som ligg nordaust i delstaten ved Kansas-elva og 98 km vest om Kansas City, er eit administrasjons- og handelssenter. Topeka er fylkessete i Shawnee County. Meir enn 76 prosent av befolkninga er kvit og nær 12 prosent er afroamerikansk.

Delstaten Kansas sysselset om lag kvar femte arbeidstakar. Over 22 prosent er tilsett i undervisings-, helse- og sosialtenestene, og kringom 10 prosent i offentleg administrasjon. Kring ein tidel av dei yrkesaktive arbeider med detaljhandel og like mange er sysselsett i framstilling av industrivarer. Mange arbeider innom transport og finans-næringane.

Delstatsforsamlinga, som vart bygt i tida 1866-1903, har same form som Capitol-bygningen i Washington, D.C.

Namn
«Topeka» er eit kansa-osage-ord som tyders ‘stad der me grev opp poteter’, eller ‘ein god stad å grava opp poteter’.

Som stadnamn er «Topeka» fyrst dokumentert i 1826 som kansanamnet på elva som no vert kalla Kansas River. Grunnleggjarane av Topeka valde namnet i 1855 fordi det var nytt, av urfolksopphav og klang godt. Joseph James eller Jojim, ein lokal mann av delvis kansaopphav, har fått æra for å ha føreslått namnet.

Soge

Topeka låg på ein stad der vogntog som drog vest frå Independence i Missouri, i ei rute kjend som Oregon Trail, kunne kryssa Kansaselva med ei ferje på 1840- og 1850-talet. Trafikken auka på 1850-talet då ein ny militærveg mellom Fort Leavenworth og Fort Riley vart lagt gjennom staden.

Topeka vart grunnlagt i 1854 av slaverimotstandarar frå Lawrence i Kansas.  To år seinare vart byen hovudstad i Kansas-territoriet, og frå 1861 hovudstad i den nyoppretta delstaten Kansas. 
Byen var ein bastion for slaverimotstandarane i Kansas-territoriet, som hadde fleire konflikt mellom abolisjonistar og nybyggjarar som støtta slaveriet, og som hadde makta i den dåverande hovudstaden Lecompton. Då sørlege styrkar marsjerte mot Topeka i 1856, blei det skipa ein milits og reist barrikadar på Quincy Street. Desse blei patruljerte av militsen til minst september 1856, då omleiringa av byen enda.

Atchison, Topeka and Santa Fe Railway opna i 1859, og gjennom fleire tiår var  Topeka sentral i bygginga av jarnbaner. Det kom også dampbåtar til Topeka med kjøt, mjøl og tømmer som drog tilbake austover med poteter, mais og kveite.

I 1966 vart byen råka av ein kraftig tornado som øydela fleire historiske bygningar. Då den militære flybasen Forbes vart lagt ned i 1974, sokk folketalet med over 10 000.

Merknadar

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Topeka, Kansas» frå ,  den 27. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Kansas
Busetnader grunnlagde i 1854
Ulla Pirttijärvi-Länsman

Ulla Pirttijärvi-Länsman () er ein samisk joikar frå Angeli (nordsamisk Áŋŋel), i Finland. Ho byrja karrieren sin med gruppa Angelin Tytöt, men forlet kort tid etter for å ha ein solokarriere. Ho framfører tradisjonell joik akkompagnert av vestlege arrangement på moderne instrument.

Liv og virke 
Ulla Pirttijärvi voks opp med joik og annan song. Som ung child høyrde ho på mora og onkelen som song soger til henne, og ho song i lag med dei; då ho var ti kunne ho synga åleine. Ho byrja opptre offentleg med ei gruppe jenter som kalla seg Angelin Tytöt.

Pirttijärvi er svært engasjert i å frema samisk kultur og samisk sjølvstyre. I 1996 skreiv ho musikkboka Hoŋkoŋ dohkká, som vann ein kulturpris frå Nordisk sameråd, og skreiv og produserte eit tilhøyrande album med songar retta mot barn for å læra dei samisk språk og tradisjon.

Pirttijärvi bur i Utsjoki med dottera Hilda og sonen Nilla-Ande. I 2014  skipa Ulla og dottera Hildá Länsman musikkgruppa Solju, og i 2015 deltok dei i Uuden Musiikin Kilpailu i Finland med songen «Hold Your Colours».

Prisar og utmerkingar 
I 2007 blei Pirttijärvi-Länsman gjeven Áillohaš musikkpris, ein samisk musikkpris tildelt av Kautokeino kommune og Kautokeino sameforening for å æra viktig innsats vinnaren har gjort for samisk musikk.

Album 

 Hoŋkoŋ dohkká (1996)
 Ruošša eanan (1998)
 Máttaráhku askái (2002)
 Áibbašeabmi (2008)
 Ulda (2012)
 Roijk (2016)
 Ođđa áigodat (2018)
 Vulleš Heaika (2019) (single)
 Áššu (2019)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ulla Pirttijärvi-Länsman» frå ,  den 26. april 2023.  

Finske songarar
Samiske songarar
Killer on the Loose

«Killer on the Loose» er ein song av det irske rockebandet Thin Lizzy som vart gjeven ut på singel i september 1980. Han var skriven av Phil Lynott, og er frå albumet deira Chinatown frå 1980. Songen vart ein hit og nådde tiandeplassen på UK Singles Chart, og femteplassen på Irish Singles Chart.

Kontrovers
Songen, der Lynott tok rolla som Jack the Ripper, vart svært kontroversiell. Singelen vart gitt ut midt under Yorkshire Ripper-morda, og mange medlemmer av den britiske offentlegheita, hovudsakleg kvinner, vart opprørte over teksten til songen og referansane til Ripper. Ein musikkvideo, der Lynott er kledd i ein trenchcoat i Ripper-stil omgitt av lettkledde kvinner, skapte endå meir kontrovers då han vart gitt ut i 1980.

Medverkande 
Phil Lynott – bassgitar, vokal
Scott Gorham – sologitar
Snowy White – sologitar
Darren Wharton – klaverinstrument
Brian Downey – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Killer on the Loose» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Thin Lizzy-songar
Songar skrivne av Phil Lynott
Vertigo Records-singlar
Snowy White

Terence Charles «Snowy» White () er ein engelsk gitarist som er kjent for å ha spelt med Thin Lizzy (fast medlem frå 1980 til 1982) og med Pink Floyd (som ekstragitarist; han vart først invitert til å turnera med bandet gjennom Europa og USA i 1977, og under The Wall-konsertane i 1980), og meir nyleg for bandet til Roger Waters. Han er òg kjend for sololåten sin «Bird of Paradise» frå 1983, som vart ein topp 10-hit på UK Singles Chart.

Diskografi
1983 – White Flames
1984 – Snowy White
1987 – That Certain Thing
1988 – Change My Life (som Snowy White's Blues Agency)
1989 – Open for Business (som Snowy White's Blues Agency)
1994 – Highway to the Sun
1995 – Arthur's Club-Geneve 1995 (med Mick Taylor)
1996 – No Faith Required (som Snowy White & The White Flames)
1998 – Little Wing (som Snowy White & The White Flames)
1999 – Melting (som Snowy White & The White Flames)
1999 – Keep Out – We Are Toxic (som Snowy White & The White Flames)
2002 – Restless (som Snowy White & The White Flames)
2005 – The Way It Is (som Snowy White & The White Flames)
2007 – Live Flames (som Snowy White & The White Flames)
2009 – In Our Time of Living (som Snowy White Blues Project)
2010 – In Our Time... Live (som Snowy White Blues Project)
2011 – Realistic (som Snowy White & The White Flames)
2012 – After Paradise
2016 – Released
2017 – Reunited ... (som Snowy White & The White Flames)
2019 – The Situation (som Snowy White & The White Flames)
2020 – Something On Me (som Snowy White & The White Flames)
2022 – Driving On The 44

Thin Lizzy
 1980: Chinatown
 1981: Renegade
 1983: Life

Pink Floyd
 1977: Animals (berre eit mellomspel på 8-spors lydband-utgåva)
 2000: Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81

Rick Wright
 1978: Wet Dream av Rick Wright

Roger Waters
 1990: The Wall Live in Berlin
 2000: In the Flesh: Live
 2002: Flickering Flame: The Solo Years Vol. 1
 2015: Roger Waters: The Wall

Andre innspelingar med Snowy White
 1974: ...Waiting on You av Jonathan Kelly's Outside
 1975: New Worlds Fair av Michael Moorcock and The Deep Fix, United Artists
 1979: In the Skies av Peter Green
 1980: Solo in Soho av Philip Lynott
 1984: One Man Mission av Jim Capaldi
 1993: Rio Grande av Eddy Mitchell (Polydor); sologitar på «Je me sens mieux quand je me sens mal» og «Te perdre»
 1997: Snow Blind av Tom Newman and Friends (Snowy White på to spor, spelt inn 1983)
 1997: Looking for Somebody Rattlesnake Guitar: The Music of Peter Green
 2017: Blue Notes by Meek Mill

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Snowy White» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Barnstaple
Thin Lizzy-medlemmar
Engelske studiomusikarar
Pink Floyd
Sologitaristar
Rytmegitaristar
Darren Wharton

Darren Leigh Wharton () er ein britisk klaverspelar, songar og låtskrivar. Han har fronta sitt eige band, Dare, sidan 1985, men vart først kjent som medlem av Thin Lizzy. Son hans, Paris, er òg musikar.

Diskografi

med Thin Lizzy
Chinatown (1980)
Renegade (1981)
Thunder and Lightning (1983)
Life Live (1983)
One Night Only Live (2000)

med Philip Lynott
The Philip Lynott Album (1982)

med Dare
Out of the Silence (1988)
Blood from Stone (1991)
Calm Before the Storm (1998)
Belief (2001)
Beneath the Shining Water (2004)
The Power of Nature: Live in Munich (2005)
Arc of the Dawn (2009)
Calm Before the Storm 2 (2012)
Sacred Ground (2016)
Out of the Silence II (2018)
Road to Eden (2022)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Darren Wharton» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Dare si offisielle nettside.

Engelske radio-DJ-ar
Thin Lizzy-medlemmar
Engelske rockeklaverspelarar
Folk frå Failsworth
Angel of Death av Thin Lizzy

«Angel of Death» er ein song av rockebandet Thin Lizzy gjeven ut på albumet deira Renegade i 1982, og gjeven ut på singel i USA. Songen nådde 38. plassenen på Mainstream Rock-lista. Songen var eit samarbeid mellom bandleiar Phil Lynott og Darren Wharton, som hadde vorte med i bandet som klaverspelar i 1980.«Angel of Death» vart urframført live i august 1981 då teksten var ganske ulik frå dei seinare utgitte versjonane. Songen var opningsnummeret under Renegade-turneen i 1981/2, og starta med lyden av luftvernssirene medan bandet gjekk inn på scena. «Angel of Death» var òg ein integrert del av Thunder and Lightning-turneen i 1983.

Ulike versjonar
Det er gitt ut tre versjonar av songen framført av Thin Lizzy:

Versjon 1 var studioinnspelinga med Lynott, Downey, Gorham, White og Wharton på Renegade og singel.

Versjon 2 var eit konsertopptak frå Hammersmith Odeon, 27. november 1981 med Lynott, Downey, Gorham, White og Wharton. Denne vart gitt ut som bonusspor på Cold Sweat og på 12"- og dobbelsingel.

Versjon 3 var truleg konsertopptak frå Hammersmith Odeon, 12. mars 1983 med Lynott, Downey, Gorham, Wharton og Sykes og kom ut på albumet Life.

Gitarsoloen på alle tre versjonane er av Scott Gorham.

Bakgrunn
Sangen vart inspirert av ei bok om profetiane til Nostradamus som Phil Lynott las. «Det er ei veldig populær bok i Frankrike no. Nyleg har salet teke seg opp på grunn av depresjonen og på grunn av den kalde krigen». Han sa at ein dødsengel ville komma og skapa eit holocaust som alle reknar for å vera ein atomkrig. Eg var nettopp ferdig med å lesa profetiane til Nostradamus og tenkte det ville vera ein god idé å skriva om det. Så eg plukka ut to store katastrofar som han profeterte, og eg gav det snakkande stykket der eg spør folk om dei trur på det. Så snakkar eg om ein personleg tragedie - ein person som ser far sin døy - ein personleg katastrofe og i utgangspunktet dødsengelen som kjem ned for å øydeleggja verda eller for å ta deg til helvete. Han er ikkje full av humor og liv, er han vel?»

Trass i det lyriske innhaldet var far til Lynott, Cecil Parris, framleis i livet då songen vart spelt inn, og levde til slutt 26 år lengre enn sonen sin, før han døydde i 2012.

Reaksjon
Låten skilde seg ut på Renegade-albumet som ein hardrockar i kontrast til dei andre mjukare, meir varierte låtane. Han var likevel ikkje universelt populær, sjølv i bandet. Scott Gorham har sagt: «Eg hata 'Angel of Death', til og med tittelen. Kom igjen, blir me corny igjen? Fy f--n.» Seinare nemnde likevel gitaristen John Sykes songen som ein grunn til at han vart med i bandet: «Høyrde du Renegade-albumet? Bandet såg ut til å mista sporet av rockekjensla i alt. Bortsett frå det første sporet. 'Angel of Death' var det beste sporet.»

Andre versjonar
Songen har blitt spelt av Iron Maiden og vart innspelt under A Matter of Life and Death-albumet, men aldri gitt ut. Death metal-gruppa Vader og power metal-gruppa Gamma Ray spelte òg songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Angel of Death (song)» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Thin Lizzy-songar
Singlar frå 1982
Songar skrivne av Phil Lynott
Songar frå 1981
Thunder and Lightning av Thin Lizzy

Thunder and Lightning er det tolvte og siste studioalbumet til det irske hardrockbandet Thin Lizzy, gjeve ut 4. mars 1983. Gitaristen John Sykes vart henta inn for å erstatte Snowy White etter Renegade frå 1981, og Sykes bidrog til å gi ein tyngre lyd og gitartone enn Thin Lizzy hadde brukt på tidlegare album. Mesteparten av låtskrivinga (bortsett frå «Cold Sweat») var likevel fullført før han vart med i bandet. Klaverspelaren Darren Wharton hadde òg ein sterkare musikalsk innverknad på det siste studioalbumet til Thin Lizzy, og var med på å skriva mange av låtane, inkludert «Some Day She Is Going to Hit Back», og den siste singelen «The Sun Goes Down». Ein avskjedsturné følgde utgivinga av albumet, etterfølgd av livealbumet Life. Medgrunnleggjaren, frontmannen og bassisten i gruppa Phil Lynott døydde i 1986.

Mottaking 

AllMusic-skribenten Greg Prato proklamerte Thunder and Lightning som «ei klar forbetring» samanlikna med mykje av dei andre albuma deira på 1980-talet, men noterte at plata ikkje var den «beste utgivinga» frå bandet.

Innhald

Den avgrensa dobbelt-LP-en og kassettversjonen av albumet legg til fire spor, spelt inn live i Storbritannia medan Snowy White framleis var medlem av bandet.

Luksusutgåve frå 2013
I 2013 vart det gitt ut ei luksusutgåve av albumet. Ho bestod av to plater: plate éin inneheldt den opphavlege utgivinga, og plate to inneheldt konsertopptak frå eit Hammersmith Odeon-show i 1981 og ei rekkje demoar.

Spor 1-6 spelt inn live i 1981 på Hammersmith Odeon, London, 27. november 1981.
Spor 1-2 opphavleg gitt ut som B-sidene på singelen «Cold Sweat».
Spor 3-6 opphavleg inkludert som bonusspor på dobbelt-LP og kassettversjonar av albumet.
Spor 7-15 er originale demoversjonar av albumet.

Singler
«Cold Sweat» / «Bad Habits» - 4. februar 1983.
Ein dobbel singlepakke og 12« vart også gitt ut, dei andre spora var »Angel of Death« (live) / »Don't Believe a Word" (live).
«Thunder and Lightning» / «Still in Love with You» (live) - april 1983.
Ein 12" vart også gitt ut, med dei same to låtane og ein plakat.
«The Sun Goes Down» / «Baby Please Don't Go» - juli 1983.
B-sida i Nederland var «Bad Habits».
 «The Sun Goes Down (Remix)» / «The Sun Goes Down (Remix)» / «The Sun Goes Down (Extended)» / «Baby Please Don't Go» - 12" (1983)

Medverkande

Thin Lizzy
Phil Lynott – bassgitar, vokal
Scott Gorham – gitar, korvokal
John Sykes – gitar, korvokal
Darren Wharton – klaverinstrument, korvokal
Brian Downey – trommer, perkusjon

Produksjon
Chris Tsangarides – produsent, lydteknikar, miksing
Andrew Warwick – lydteknikar
Chris Ludwinski – lydbandoperatør, assisterande lydteknikar
Ian Cooper – mastering i Townhouse Studios, London

Salslister

Album

Singlar

Cold Sweat

Thunder and Lightning

The Sun Goes Down

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thunder and Lightning (Thin Lizzy song)» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Thin Lizzy-album
Musikkalbum frå 1983
Album produserte av Chris Tsangarides
Vertigo Records-album
Warner Bros. Records-album
The Sun Goes Down av Thin Lizzy

«The Sun Goes Down» er ein song av det irske hardrockbandet Thin Lizzy, og den siste singelen dei gav ut før dei vart oppløyste i 1983. Songen kom ut på albumet deira det året, Thunder and Lightning.

Fjernsynsopptredenar
Den 26. januar 1983 vart songen framført live for første gong under ein konsert i Hitchin, som vart sendt samtidig på TV og radio for BBC-programmet «Sight and Sound in Concert». Dette showet markerte òg debuten til gitaristen John Sykes.. To dagar seinare framførte bandet songen på det britiske TV-musikkshowet The Tube, saman med «Cold Sweat» og «The Boys Are Back in Town».

Singel
Songen vart skriven av Phil Lynott og Darren Wharton, og Lynott sa den gong: «Eg synest det er ein fin låt å gå ut med. Eg kan sjå for meg at han blir spelt på radio og har full tru på at han har stort hitlistepotensial.» Singelen kom inn på dei britiske hitlistene den 6. august 1983, og nådde 52. plassen.

Det var ingen offisiell musikkvideo for singelen då plateselskapet hadde bestemt at det var for dyrt. Bandet byrja arbeidet med å redigera videoklipp av liveopptredenar for å akkompagnera songen, men dette vart oppgitt då det vart klart at hitlisteplasseringa av singelen ikkje fortente innsatsen.

Andre versjonar
Det tyske heavy metalbandet Sinne spelte «The Sun Goes Down» i 1998 på albumet deira The Nature of Evil. Seinare spelte dei òg b-sida til singelen, «Baby Please Don't Go», på albumet Mask of Sanity i 2007.

Songen vart spelt inn i 2009 av Jørn Lande (som Jorn) på albumet sitt Spirit Black og av Night Demon i 2022

Medverkande
Phil Lynott – bassgitar, solovokal
Scott Gorham – sologitar
John Sykes – sologitar
Brian Downey – trommer
Darren Wharton – klaverinstrument

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Sun Goes Down (Thin Lizzy song)» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Thin Lizzy-songar
Singlar frå 1983
Songar skrivne av Phil Lynott
Vertigo Records-singlar
Songar frå 1983
Cold Sweat av Thin Lizzy

«Cold Sweat» er ein song av det irske rockebandet Thin Lizzy, og det femte sporet på det siste studioalbumet deira, Thunder and Lightning. Songen vart skriven av gitaristen John Sykes og Phil Lynott, og vart den største singelen frå albumet. Han nådde 27. plassen på den britiske singellista og 23. plassenen i Irland.

Songen er kjend for gitarsoloen til Sykes, som har ein tapping-spelestil som var i ferd med å bli populær då albumet vart gitt ut, men som på den tida òg vart brukt av artistar som Eddie Van Halen og Randy Rhoads.

Innspeling og promotering
«Cold Sweat» vart spelt inn som ein av dei siste låtane på albumet Thunder and Lightning. Thin Lizzy hadde allereie skrive alt det andre materialet som var nødvendig, og då Sykes vart med i bandet, stod det berre att å spela inn songane. Han hugsa: «Fordi eg ikkje hadde bidrege med noko på dette stadiet, sleppte eg berre til med ei skisse av det som skulle bli 'Cold Sweat'; alt vart laga der og då i studio.»

Produsenten Chris Tsangarides var overraska over at songen vart vald som singel: «Han var litt tung, sjølv for dei.» Thin Lizzy vart beden om å framføra songen på det britiske TV-showet Top of the Pops, men vart vald bort etter at Lynott krangla med ein scenemanager.

Den 28. januar 1983 framførte bandet songen på det britiske TV-musikkshowet The Tube, saman med «The Sun Goes Down» og «The Boys Are Back in Town».

Andre versjonar
 1990: Sodom (Better off Dead)
 1992: Re-Animator (That Was Then This Is Now)
 1994: Helloween (Perfect Gentleman)
 2001: Adam West (Hi-Balls Are Rolling!)
 2001: Dreadnaught (One Piece Missing)
 2007: Jorn (Unlocking the Past)
 2007: Dublin Death Patrol (DDP 4 Life)
 2010: Kalmah (japansk bonusspor på 12 Gauge)
 2010: The Sword (Cold Sweat/Maiden, Mother & Crone)
 2013: Megadeth (Super Collider)

Medverkande
Phil Lynott – bassgitar, solovokal
Scott Gorham – sologitar
John Sykes – sologitar
Brian Downey – trommer
Darren Wharton – klaverinstrument

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cold Sweat av Thin Lizzy» frå ,  den 26. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Thin Lizzy-songar
Songar skrivne av John Sykes
Songar skrivne av Phil Lynott
Vertigo Records-singlar