kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Ida Alstad

Ida Alstad () er ein norsk handballspelar frå Trondheim, som i alle sine år som aktiv har spela for Byåsen Idrettslag. Ho har i perioden 2009-12 vunne VM-gull og -bronse, EM-gull og i 2012 OL-gull. Alstad er vanlegvis venstre rykkrom-spelar.

Aktiv
Alstad var med på Byåsen sitt lag som i 2007 tapte finalane i den europeiske cupvinnarcupen mot Oltchim Valcea frå Romania, etter 24-30 heime og 29-29 borte. Her spela ho på lag med Tonje Nøstvold, Gøril Snorroeggen, Marit Malm Frafjord, Vigdis Hårsaker, Camilla Herrem og Kari Aalvik Grimsbø.

Alstad debuterte på Noregs landslag 23. september 2009 mot Ungarn. Ho var med i alle meisterskapstroppene til Noreg i perioden 2009-12. I sin meisterskapsdebut i 2009 vann ho bronsemedalje i VM etter norsk siger 31-24 over Spania, medan ho i 2010 vart europameister og 2011 verdsmeister, etter sigrar over høvesvis Sverige og Frankrike.

Under OL 2012 i London spela ho ein god kamp i finalen då Noreg vart olympisk meister etter siger 26-23 over Montenegro.

Til august 2012 har Alstad spela 76 landskampar og skåra 183 mål for Noreg.

Merittar
 VM 2009:  Bronsemedalje etter 26–21 mot Spania
EM 2010: Gullmedalje etter 25–20 mot Sverige
 VM 2011: Gullmedalje etter 32–24 mot Frankrike
OL 2012: Gullmedalje etter 26–23 over Montenegro
EM 2012: Sølvmedalje etter 31–34 mot Montenegro
 VM 2013: Nr 5 med Noreg
EM 2014: Gullmedalje etter 28–25 mot Spania
 VM 2015: Gullmedalje etter 31–23 mot Nederland
OL 2016: Bronsemedalje etter 36–26 mot Nederland

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ida Alstad» frå ,  den 28. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
Ida Alstad - Biografi hos Norges Håndballforbund
Ida Alstad – Biografi hos European Handball Federation

Norske handballspelarar
Olympiske medaljevinnarar i handball
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Verdsmeistrar i handball
Europameistrar i handball
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Handballspelarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Norske deltakarar under sommar-OL 2016
Handballspelarar under sommar-OL 2016
Spelarar i Handball-EM 2010 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2012 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2014 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2011 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2013 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2015 for kvinner
Folk frå Trondheim
The Yes Album

The Yes Album er det tredje albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes. Dette er det første albumet der gitaristen Steve Howe medverkar. Albumet vart gjeven ut i februar 1971 i Europa og i mars same år i USA. Dette albumet vart det store gjennombrotet til bandet, og vart hylla av platekjøparar så vel som kritikarar. Dette er òg det siste albumet Tony Kaye medverkar på, før kom attende til bandet 12 år seinare på albumet 90125.

Albumet kom på 40. plass på Billboard 200 i USA, og på fjerdeplass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
The Yes Album vart nettopp det albumet plateselskapet ynskte seg etter den labre interessa for bandet sine to første album. Innspelingane vart gjort i studioet Langley Studios i Devon i England, og Steve Howe likte seg så godt der at han seinare kjøpte huset med tilliggande landområde, og han bur framleis der.

Òg på dette albumet er førenamnet til Jon Anderson stava «John» men for siste gongen sidan alle dei påfølgjande albuma brukar staveforma «Jon». På coveret er det eit bilete av bandet, og ein kan sjå Tony Kaye med gips på det eine beinet. Dette på grunn av at han kort tid før fotografiet vart teke var innblanda i ei mindre bilulykke.

Under den påfølgjande turneen var bandet Strawbs med som oppvarmingsband. Klaverspelaren i Strawbs var den unge og særs lovande Rick Wakeman, som med sitt virtuose spel på alle sine ulike tangentinstrument trekte til seg merksemd frå alle, Yes-medlemmane inkludert.

Etter turneen fekk Kaye sparken fordi han berre motvillig gjekk med på å spele på Moog-synthesizer og generelt nekta å ta i bruk moderne synthesizer og Mellotron, og ynskte berre å spele piano og Hammondorgel. Dermed tok Yes kontakt med Wakeman, som under tvil godtok å møte på ei øving. Få dagar seinare vart han presentert som den nye klaverspelaren i Yes.

Utgjeving
I 2000 plasserte magasinet Q albumet på 86. plass på lista si over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande 
 Jon Anderson (skriven «John Anderson» på originalutgjevinga) – vokal
 Chris Squire – bass, vokal
 Steve Howe – elektrisk og akustisk gitar, vihuela, vokal
 Tony Kaye – piano, Hammondorgel, Moog synthesizer
 Bill Bruford – trommer, perkusjon
 Colin Goldring – blokkfløyter på «I've Seen All Good People»

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Yes Album» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 The Yes Album, CD-notater fra innercover av Bill Martin, 2003
 AllMusicGuide.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 Yes Lyrics: The Yes Album
 Prog Archives: The Yes Album

Yes-album
Musikkalbum frå 1971
Atlantic Records-album
Album produserte av Eddie Offord
Fragile av Yes

Fragile er det fjerde studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1971 i Europa og i januar 1972 i USA. Det er det første albumet til bandet med klaverspelaren Rick Wakeman, etter at Tony Kaye forlet bandet sommaren 1971. Dette er òg det første Yes-albumet som Roger Dean laga coveret til, og kunstverka hans skulle nærast bli synonymt med Yes og progressiv musikk generelt på 1970-talet.

Albumet kom på fjerdeplass plass på Billboard 200 i USA, og på sjuande plass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
For første gongen nyttar bandet aktivt diverse lydeffektar, og lydbiletet blir prega av Eddie Offord sine «magiske» fingrar. Albumet består av fem individuelle låtar, der kvart enkelt bandmedlem presenterer talenta sine samt fire gruppelåtar. Rick Wakeman var av kontraktmessige årsaker hindra til å bidra som låtskrivar, men har heilt klart sett preget sitt på musikken. Utgjevinga vart utsett i to månader i USA på grunn av det gode salet av det førre albumet The Yes Album.

Albumet presenterer òg den episke komposisjonsstilen som Yes skulle bli så kjent for. Låtane «South Side of the Sky» og «Heart of the Sunrise» er gode døme på dette.

Innhald

Medverkande
 Jon Anderson – vokal
 Steve Howe – elektrisk gitar, akustisk gitar og vokal
 Rick Wakeman – Hammondorgel, piano, cembalo, Mellotron og Moog synthesizer
 Chris Squire – bass og vokal
 Bill Bruford – trommer, perkusjon

Produksjon
Yes – produsent
Eddy Offord – lydteknikar, produsent
Gary Martin – assisterande lydteknikar
Roger Dean – kunst, fotografi
David Wright – fargefoto av Bruford på trommer

Salslister

Salstrofé

Ny-utgjevingar
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fragile (album)» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Fragile, CD-notat i innercover av Bill Martin, 2003
 AllMusicGuide.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002

Yes-album
Plateomslag av Roger Dean
Musikkalbum frå 1971
Atlantic Records-album
Album produserte av Eddie Offord
Album produserte av Jon Anderson
Album produserte av Bill Bruford
Album produserte av Steve Howe
Album produserte av Chris Squire
Album produserte av Rick Wakeman
Tales from Topographic Oceans

Tales from Topographic Oceans er det sjette studioalbumet frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i desember 1973 i Europa og i januar 1974 i USA. Det er eit konseptalbum basert på fotnotane frå dei shastriske skriftene i Paramahansa Yogananda-boka Autobiography of a Yogi. Det er hovudsakleg Jon Anderson og Steve Howe som står for tekstane, som dei skreiv i løpet av Close to the Edge-turneen.

Albumet kom på sjetteplass på Billboard 200 i USA, toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på åttandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
Dette er det mest omdiskuterte albumet til Yes, då både kritikarar og publikum var særs delte i synspunkta på det. Det verkar som dei fleste meiner det har sine lyspunkt, men er for overdrive og pompøst. Atter andre meiner det er eit komplett meisterverk. Trass i hovudsakleg negativ omtale i pressen, selde albumet til gull på rekordtid i både Storbritannia og i USA.

Rick Wakeman var av dei som ikkje likte retninga bandet hadde teke, og slutta etter den påfølgjande turneen. Han var av den oppfatninga at det var mykje god musikk, men alt for mykje «dødtid» og musikalske «flisespikkeri». Sjølv om albumet vart varierande og ofte negativt omtalt, har bandet gjennom åra stadig vekk funne plass til minst ein komposisjon frå dette albumet på konsertane sine.

Utgjevinga frå 2003 har ei lengd på 83:42 minutt, mot 81:15 på originalutgjevinga. På originalutgjevinga klipte ein ned introen til «The Revealing Science of God», men denne vart lagt inn att på 2003-utgjevinga slik at låten no framstår i si heile og fulle lengd.

Innhald

2003-utgåva

Medverkande 
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass, vokal
Steve Howe – gitarer, vokal
Rick Wakeman – keyboard
Alan White – trommer, perkusjon

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tales from Topographic Oceans» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Tales from Topographic Oceans, CD notater fra innercover av Mike Tiano, 2003
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, c.2002
 Tekstene fra Tales From Topographic Oceans
 Jon Anderson-intervju i The Guardian om Topographic Oceans

Yes-album
Musikkalbum frå 1973
Konseptalbum
Plateomslag av Roger Dean
Album produserte av Eddie Offord
Atlantic Records-album
Going for the One

Going for the One er det åttende studioalbumet fra det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve sommaren 1977. Etter eit lengre opphald frå bandet grunna solo-prosjekt, presenterte bandet eit friskt og moderne album. Rick Wakeman kom tilbake til bandet etter at Patrick Moraz forlet Yes hausten 1976. Moraz var med på et tidleg stadium av låtskrivinga og innspelinga, men er ikkje kreditert for innsatsen sin, anna enn ein spesiell takk på innercoveret.

Albumet kom på åttandeplass på Billboard 200 i USA, nådde toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på sjuandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
På hausten 1976 møttest Yes i Sveits for å skrive låtar og spele inn eit nytt album. Etter kort tid fekk Patrick Moraz melding om at tenestene hans ikkje var ynskt meir, og Rick Wakeman vart kontakta for å medverke på albumet som studiomusikar.

Ikkje lenge etter at Wakeman var på plass, vart han av Chris Squire bede om å kome tilbake til bandet som fulltidsmedlem, noko Wakeman takka ja til fordi han likte musikken. Seinare den kvelden sat Wakeman og las den siste utgåva av musikkavisa Sounds, der han kunne lese at han var tilbake i Yes. Han syntest dette var vel kjapt levert, og spurde manager Brian Lane om dette. Wakeman hadde jo sagt ja berre få timar før. «Kvalifisert gjetting. Av og til er det slik ein manager må jobbe», var svaret frå Lane.

Musikken er denne gongen meir rock-inspirert enn nokre av dei tidlegare albuma, og tittellåten «Going for the One» og «Parallels» kan nesten klassifiserast som reine rockelåtar. Her er òg to reine balladar, «Turn of the Century» og singelhitten «Wondrous Stories». Stavinga av «Wondrous» er tilsikta og ingen skrivefeil av «Wonderous». Til slutt på albumet finn vi «Awaken», som er rekna som den siste episke komposisjonen til Yes. Dette er ein komposisjon som av Jon Anderson blir nemnt som favorittensongen hans av Yes.

Dette er òg det første av to plateomslag som er laga av Hipgnosis, som er mest kjent for plateomslaga for Pink Floyd.

Sporliste

Medverkande 
 Jon Anderson: vokal, perkusjon og harpe
 Chris Squire: bass og vokal
 Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, portugisisk 12-strengers gitar, pedal steelgitar, vokal
 Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog synthesizere, kirkeorgel
 Alan White: trommer, perkusjon

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Going for the One» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Going for the One, CD notater på innercover av Tim Jones, 2003
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002

Yes-album
Musikkalbum frå 1977
Atlantic Records-album
Plateomslag av Hipgnosis
Album produserte av Jon Anderson
Album produserte av Steve Howe
Album produserte av Chris Squire
Album produserte av Rick Wakeman
Alexander Kristoff

Alexander Kristoff () er ein norsk syklist. Han vart profesjonell i 2010-sesongen for det amerikanske sykkellaget BMC Racing Team. Frå 2012-sesongen sykla han for det russiske laget Team Katusha.

Det var stefaren som gjorde Kristoff interessert i sykling. Som 9-åring flytta han frå Oslo til Stavanger og valde sykkel framfor fotball. Han starta karrieren med å sykle for Stavanger SK og det danske laget Glud & Marstrand Horsens (2006) før han gjekk over til Team Joker Bianchi.

Som 16-åring vann han ungdoms-NM og tok 4. plass i ungdoms-OL.

I 2007 vart han som 19-åring noregsmeister i landevegsritt ved å slå Thor Hushovd i spurten. Kristoff har tre gull i NM for junior.

I 2012 vann Kristoff sin første siger som profesjonell syklist, då han vann etappe 3a i De Panne-Koksijde. Han tok også bronse under landevegsrittet i sommar-OL 2012.

Merittar 

2007
 Noregsmeister på landeveg
2008
Noregsmeister gateritt
Etappeseier Ringerike Grand Prix
2009
Noregsmeister på landeveg (U23)
Noregsmeister gateritt
Etappeseier Ringerike Grand Prix
2. plass 2. etappe i Tour of Britain
2010
3. plass Philadelphia International Championship
3. plass 1. etappe Tour of California
4. plass Vattenfall Cyclassics
2011
 Noregsmeister på landeveg
2012
1. plass, etappe 3a De Panne-Koksijde, sykla i leiartrøya på to etappar
3. plass, bronse, landevegsrittet i sommar-OL.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alexander Kristoff» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Yngstemann ble bestemann bt.no – 1. juli 2007

Norske syklistar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Noregsmeistrar i fellesstart
Noregsmeistrar i gateritt
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Syklistar under sommar-OL 2012
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar i Giro d'Italia
Folk frå Stavanger
Fabian Cancellara

Fabian Cancellara () er ein sveitsisk syklist som har vore aktiv sidan seint på 1990-talet. 

Cancellara tok gull i temporitt under sommar-OL 2008 i Beijing og tok bronse i landevegsrittet. Bronsa vart omgjort til sølv etter at sølvvinnaren Davide Rebellin vart diskvalifisert for doping.

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Fabian Cancellara» frå ,  den 28. juli 2012.  
 
 

Sveitsiske syklistar
Olympiske meistrar for Sveits
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2004
Syklistar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2008
Syklistar under sommar-OL 2008
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2012
Syklistar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2016
Syklistar under sommar-OL 2016
Kōhei Uchimura

Kōhei Uchimura () er ein japansk turnar. Han er den fyrste mannlege turnaren som har vorte verdsmeister i turn tre år på rad (2009, 2010 og 2011). Han tok sylv under sommar-OL 2008 i Beijing, og gull under sommar-OL 2012 i London, og i 2016 tok han nok ein gong gull i mangekamp, og gull i lagkamp.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kōhei Uchimura» frå ,  den 28. juli 2012.  
 
 

Japanske turnarar
Olympiske meistrar for Japan
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Japan
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Japanske deltakarar under sommar-OL 2008
Gymnastar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Japanske deltakarar under sommar-OL 2012
Gymnastar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Japanske deltakarar under sommar-OL 2016
Gymnastar under sommar-OL 2016
Japanske deltakarar under sommar-OL 2020
Gymnastar under sommar-OL 2020
Folk frå Nagasaki
Ben Ainslie

Charles Benedict Ainslie () er ein engelsk seglar og fire gonger olympisk meister for Storbritannia; sommar-OL 2000 i Sydney, sommar-OL 2004 i Aten, sommar-OL 2008 i Beijing og sommar-OL 2012 i London. I tillegg har han sølvmedalje frå sommar-OL 1996 i Atlanta.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ben Ainslie» frå ,  den 28. juli 2012.  
 
 

Britiske seglarar
Olympiske meistrar for Storbritannia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Britiske deltakarar under sommar-OL 1996
Seglarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Britiske deltakarar under sommar-OL 2000
Seglarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Britiske deltakarar under sommar-OL 2004
Seglarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Britiske deltakarar under sommar-OL 2008
Seglarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Britiske deltakarar under sommar-OL 2012
Seglarar under sommar-OL 2012
Yohan Blake

Yohan Blake () er ein jamaicansk sprintar. Blake tevlar på distansane 100 meter og 200 meter og under sommar-OL 2012 er han ein av dei sterkaste konkurrentane til den regjerande verdsmeisteren, Usain Bolt.  

Yohan Blake har mange gullmedaljar frå friidrettstevlingar i ungdommen. I 2007 deltok Blake på Carifta Games på Turks- og Caicosøyane, der han sette ny jamaicansk juniorrekord på 100 meter med 10,11 sekund. 

I 2009 deltok Blake på sin fyrste verdsmeisterskap i friidrett i Berlin. Der vart han teken for doping saman med to andre jamaicanske sprinterar; Marvin Anderson og Sheri-Ann Brooks. Blake kom sterkare tilbake til VM i friidrett 2011 i Daegu, der han tok han gull både på 100 meter og 100 meter stafett.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Yohan Blake» frå ,  den 28. juli 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Jamaicanske sprintarar
Jamaica
Olympiske meistrar for Jamaica
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Jamaica
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Tormato

Tormato er det niande studioalbumet til det engelske progressiv rock-banda Yes, utgjeve i september 1978. I motsetnad til forgjengeren Going for the One, fekk ikkje dette albumet nokre god mottaking av korkje kritikarar eller publikum. Albumet selde godt, men ein var misnøgd med den minimalistiske og til tider spinkle produksjonen og miksinga. Trass i dette er det fleire låtar som blir rekna som «klassisk» Yes her, blant andre «On the Silent Wings of Freedom» og «Onward». 

Albumet kom på 10. plass på Billboard 200 i USA, på åttandeplass på UK Albums Chart i Storbritannia og på niandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
Albumet vart skrive og innspelt i ein periode der alle i bandet var usikre på kva musikalsk retning bandet skulle ta. Dette var under den store punk-revolusjonen, og band som var symbol på «dei etablerte», blant andre Yes, Genesis og Led Zeppelin, vart kalla «dinosaurar».

Dette er det andre og siste albumet der Hipgnosis laga coveret. Albumet skulle opphavlege heitte Yes Tor etter ein geologisk formasjon i det sørlege England, men blei endra av Hipgnosis då Rick Wakeman kasta ein tomat på utkastet deira  til platecover. Utkastet, med tomat-sølet på, blei det ferdige platecoveret.

Etter dette albumet prøvde Yes å spele inn eit nytt album i 1979, som i etterkant er blitt kalla «Golden Age-innspelingane»/«Paris-innspelingane», men gav til slutt opp. Rick Wakeman og Jon Anderson forlet bandet, medan Chris Squire, Steve Howe og Alan White ville fortsette som trio, men mogelegeins under eit nytt namn.

Innhald

Medverkande
 Jon Anderson: vokal, perkusjon
 Chris Squire: bass, piano (på «Don't Kill the Whale»), bass-pedal og vokal
 Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, mandolin, vokal
 Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog, synthesizere, Birotron
 Alan White: trommer, perkusjon, vokal

Ny-utgjevingar 
1991 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2004 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tormato» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Tormato, CD notater på innercover av Tim Jones, 2004
 Allmusic.com 
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 Yes-diskografisiden Yescography

Yes-album
Musikkalbum frå 1978
Plateomslag av Hipgnosis
Atlantic Records-album
Album spelte inn i RAK Studios
Ryan Lochte

Ryan Steven Lochte () er ein USA-amerikansk symjar. Han deltok under sommar-OL 2004 i Athen der han var med på å ta gull på 4×200 m fri stafett. Under sommar-OL 2008 i Beijing var han med på å vinna gull på same øvinga, samt eitt individuelt gull på 200 m rygg. Under VM i symjing 2011 tok han heile fem gullmedaljar.

Lochte deltek også under sommar-OL 2012 i London. Her tok han sitt fjerde OL-gull på 400 meter medley den 28. juli 2012. Landsmannen Michael Phelps enda på fjerdeplass.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ryan Lochte» frå ,  den 28. juli 2012.

Fotnotar 

Symjarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2004
Symjarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2008
Symjarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2012
Symjarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2016
Symjarar under sommar-OL 2016
White Diamond

White Diamond: A Personal Portrait of Kylie Minogue er ein dokumentarfilm frå 2007 regissert og produsert av William Baker. Han skildrar livet av australske songaren Kylie Minogue under konsertturneen Showgirl: The Homecoming Tour. White Diamond vart filma frå august 2006 til mars 2007 i Australia og Storbritannia.

Hovudrollar 
Kylie Minogue
William Baker – Regissør, fotograf og beste ven av Minogue
Dannii Minogue – Syster av Kylie, dukka opp i filmen for duetten «Kids»
Bono – Vokalist av bandet U2, dukka opp i filmen for duetten «Kids»
Olivier Martinez – tidlegare kjærast av Kylie, dukka opp i ei kort scene av filmen

Musikk

DVD-utgjeving

White Diamond / Showgirl: Homecoming 
White Diamond vart utgjeve på DVD den 10. desember 2007 i Storbritannia med konserten Showgirl: The Homecoming Tour filma i Melbourne den 11. desember 2006. DVD-en inneheldt òg ekstramaterial med Kylie og Dannii opptrede songen «Kids» i Melbourne, og fem ekstrasongar filma i London den 6. mai 2005 under den opphavlege turne Showgirl: The Greatest Hits Tour.

Sporliste 
 "Overture"
 "Better the Devil You Know"
 "In Your Eyes"
 "White Diamond"
 "On a Night Like This"
 "Shocked" / "What Do I Have to Do?"
 "Spinning Around"
 "Confide in Me"
 "Cowboy Style" / "Finer Feelings"
 "Too Far"
 "Butterfly" (Remix Interlude)
 "Red Blooded Woman" / "Where the Wild Roses Grow"
 "Slow"
 "Kids"
 "Over the Rainbow"
 "Come into My World"
 "Chocolate"
 "I Believe in You"
 "Dreams"
 "Burning Up" / "Vogue"
 "The Loco-Motion"
 "I Should Be So Lucky"
 "Hand on Your Heart"
 "Can't Get You Out of My Head"
 "Light Years" / "Turn It into Love"
 "Especially for You"
 "Love at First Sight"

Ekstranummer 
 "In Denial"
 "Je Ne Sais Pas Pourquoi"
 "Confide in Me"
 "Please Stay"
 "Your Disco Needs You"

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kylie Minogue offisiell nettside
 
 White Diamond / Showgirl: Homecoming på Allmusic

Musikkvideoar og DVD-ar av Kylie Minogue
Filmar frå 2007
Dokumentarfilmar om musikk