kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Jurij Bilonoh

Jurij Hryhorovytsj Bilonoh () er ein ukrainsk tidlegare kulestøytar frå Bilopillja i Sumy. Han vart europameister i øvinga i 2002. To år seinare vann han gullmedaljen i kulestøyt under Sommar-OL 2004 i Aten, men etter ein retest i av urinprøva frå 2004 i 2012 vart det funne spor etter det syntetiske anabole steroidet oxandrolon. Han vart dermed fråteken den olympiske meistertittelen.

Aktiv
Bilonog vann kuletevlinga under universiaden 1995. Våren 1997 sikra han seg ein EM-tittel innandørs då han i Paris vann etter kula landa på 21,02 meter, landsmannen Oleksandr Bahatsj vart nummer to med 20,94 m. Same året vart Bilonoh nummer fire då VM i friidrett fan stad i Aten. Med eit lengstestøyt på 20,92 m tok han bronsemedaljen ved EM i friidrett 1998 i Budapest, bakom Bahatsj og tyske Oliver-Sven Buder. I 1999 kom Bilonoh på femteplass med 20,60 m i VM i Sevilla, og same plasseringa fekk han ved dei olympiske leikane i Sydney i 2000.

Etter ein sjetteplass i friidretts-VM 2001 i Edmonton vann Bilonoh gullmedaljen under europameisterskapen 2002 i München, vinnarstøytet målte 21,37 meter. Året etter vann han ein bronsemedalje i innandørs-VM i Birmingham. Også under VM i friidrett 2003 i Paris/Saint-Denis fekk han ein bronsemedalje, med 21,10 m kom han bakom Andrej Mikhnevitsj og USA-amerikanske Adam Nelson på resultatlista.

Ved dei olympiske leikane 2004 i Aten vart kuletevlinga avvikla på på antikk grunn i Olympia. Både Bilonoh og Adam Nelson søytte 21,16 meter, men sidan Bilonoh også to gongar nådde 21,15 m vart han kåra til olympiameister. Under VM 2005 i Helsingfors vart han nummer fire, deretter vart han sjettemann i EM 2006 i Göteborg. Den sistnemnda plasseringa fekk hanogså under Sommar-OL 2008 i Beijing.

Doping
Etter at Den internasjonale olympiske komiteen (IOK) i 2012 testa dopingprøva frå OL 2004 med forbetra metodar, vart det funne spor av oxandrolom-metabolitt. IOK annullerte då alle Bilonoh sine resultat i tidsrommet 18. august 2004 til 17. august 2006, inkludert OL-sigeren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Nr 4 – 20,26 m
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 20,92 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 20,60 m
OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 20,84 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 20,83 m
EM 2002 i München: Gullmedalje – 21,37 m
VM i 2003 i Paris: Bronsemedalje – 21,10 m
OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 21,16 m (annullert i 2012)
VM i 2005 i Helsingfors: Nr 4 – 20,89 m (annullert i 2012)
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 – 20,32 m (annullert i 2012)
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 20,63 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jurij Bilonoh» frå ,  den 13. mai 2015.  
 

Ukrainske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett for Ukraina
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Dopingsaker i friidrett
Svartryggkolibri

Svartryggkolibri (Ramphomicron dorsale) er ein mellomstor kolibri med sterkt avgrensa utbreiing høgt i Sierra Nevada de Santa Marta, langt nord i Colombia.

Skildring 
Svartryggkolibrien er ein kolibri med stor kjønnsdimorfisme, hannen har uvanleg mørk overside og mørkst hovud, hofuglen er metallisk grasgrøn på oversida. Begge kjønn har gråleg, flekkete underside, der hannen er langt mørkare enn hoa. Hannen har iriserande strupe-bryst skjold i lyst olivengrønt. Begge kjønn har vengefjører med mørk overside, nebbet er mørkt, noko nedkurva og relativt kort. Halen er kløfta, lillasvart og nokså lang. Kroppslengde deira er ca. 9 til 10 centimeter, og vekta ca. 3,5 gram.

Leveområdet deira ligg høgt, over 2000 moh. heilt opp til 4600 moh. Habitatet er fuktig elfinskog og alpin páramo med fjellvegetasjon. Dei lever av nektar og beitar på blomar på plantar av fleire familiar mellom anna maurefamilien, lyngfamilien og klokkefamilien. Ein har funne at dei gjer sesongbaserte vertikale trekk mot lågare høgd i mai til juni månad.

Det finst ikkje kjent estimat for bestanden, han er uvanleg i utbreiingsområdet og klassifisert av IUCN som sterkt truga, EN.

Kjelder 
 Züchner, T. and P. F. D. Boesman (2020). Black-backed Thornbill (Ramphomicron dorsale), version 1.0. I Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, og E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.blbtho1.01 
BirdLife International (2023) Species factsheet: Ramphomicron dorsale. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. august 2023
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Bilete av hannfugl flickr.com, henta 14. mai 2015

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Sierra Nevada de Santa Marta
Ulrike Meyfarth

Ulrike Nasse-Meyfarth () er ein tysk tidlegare høgdehoppar frå Frankfurt am Main som tevla for Vest-Tyskland og vart olympisk meister både i 1972 og 1984, samt europameister i 1982.

Aktiv
Allereie som 15-åring hevda Meyfarth seg i landstoppen i høgdehopp i Vest-Tyskland. Både i 1971 og 1972 vart ho nummer to i den vesttyske meisterskapen. Dermed kvalifiserte ho seg som den tredje vesttyske kvinnelege høgdehopperen til Sommar-OL 1972 i München.

Meyfarth var ei av få kvinner som nytta seg av teknikken som USA-amerikanaren Dick Fosbury hadde introdusert i Mexico-leikane fire år tidlegare, den såkalla Fosbury-flop. Med eit entusiastisk heimepublikum fobetra Meyfarth i OL-finalen si eiga bestenotering på 1,85 m til både 1,87 og 1,90 m. Det heldt til gullmedalje framom Bulgarias Jordanka Blagojeva og førehandsfavoritten, austerrikske Ilona Gusenbauer. Meyfarth stoppa ikkje der, men la lista på verdsrekordhøgda 1,92 m og smaug seg over. Meyfarth er til dags dato (2015) den yngste gullmedaljøren i ei individuell friidrettsøving.

Etter OL-triumfen var Meyfarth omfatta av enorm interesse frå både media og publikum. Ho vart nummer sju i høgdetevlinga ved friidretts-EM 1974 og mislukkast i Sommar-OL 1976, der ho rauk ut i kvalifiseringa.

Etter trenar- og klubbyte framom 1978-sesongen vart Meyfarth nummer fem under EM i friidrett 1978 med ny vesttysk rekord på 1,95 m. I juli 1980 greidde ho for fyrste gong å hoppe over 2 meter, men sidan Vest-Tyskland boikotta sommarleikane i Moskva fekk ho ikkje høve til å delta.

I EM 1982 i Aten vann Meyfarth gullmedaljen og forbetra verdsrekorden til 2,02 m. Året etter tok ho i Helsingfors sølvmedaljen i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, etter ein tett duell med sovjetiske Tamara Bykova. 21. august 1983, under eit friidrettsstemne i London, hoppa både Meyfarth og Bykova den nye verdsrekordhøgda 2,03 m. Fire dagar seinare forbetra Bykova rekorden med endå ein centimeter.

Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles deltok Meyfarth for siste gong i ei stor meisterskapstevling. Ved å ta seg over 2,02 m sikra ho seg gullmedaljen framom italienske Sara Simeoni. 12 år etter München-leikane vann Meyfarth dermed sitt andre OL-gull.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1972 i München: Gullmedalje – 1,92 m, framom Jordanka Blagojeva (1,88 m)
EM 1974 i Roma: Nr 7 – 1,83 m
OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa
EM 1978 i Praha: Nr 5 – 1,91 m
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 2,02 m, framom Tamara Bykova (1,97 m)
VM 1983 i Helsingfors: Sølvmedalje – 1,99 m, bakom Tamara Bykova (2,01 m)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 2.02 m, framom Sara Simeoni (2,00 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ulrike Nasse-Meyfarth» frå ,  den 14. mai 2015.  
 

Tyske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett for Vest-Tyskland
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Iryna Jatsjanka

Iryna Jatsjanka () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Homel som tevla i diskoskasting for både Sovjetunionen og frå 1993 for Kviterussland. Ho vart verdsmeister i øvinga i 2003.

Aktiv
Gjennom 20 sesongar, 1990-2009, nådde Jatsjanka diskosfinalen i 15 internasjonale meisterskapar; europameisterskap, verdsmeisterskap og olympiske leikar. Ho vann si fyrste medalje då ho i 2000 under dei olympiske sommarleiane i Sydney slengde diskosen 65,20 m, noko som heldt til bronse.

Under VM i friidrett 2003 i Paris/Saint-Denis gjekk Jatsjanka sigrande ut av ein tett kamp om gullmedaljen, sterkt truga gjennom heile tevlinga av dei greske kvinnene Anastasia Kelesidou og Ekaterini Vongoli. Vinnarkastet målte 67,32 m, 18 cm over Kelesidou sitt bestekast, med Vongoli vel halvmeteren bakom Jatsjanka.

Den 31. juli 2004 forbetra Jatsjanka sin personlege rekord til 69,14 m i ei tevling i Minsk. Få veker seinare deltok ho i Sommar-OL 2004 i Aten. Med eit kast på 66,17 m kopierte ho plasseringa i forrige OL og vart tildelt ein ny bronsemedalje.

Jatsjanka la opp i 2010, nærare 45 år gammal.

Doping
Den 5. desember 2012 vedtok IOK, etter nye testar av urinprøvene frå Sommar-OL 2004, å stryke Jatsjanka sitt resultat frå Aten-OL. Dermed mista ho bronsemedaljen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 5 – 65,16 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 64,92 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 63,74 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 9 – 60,48 m
OL 1996 i Atlanta: Nr 12 – 60,46 m
VM 1997 i Aten: Nr 5 – 62,58 m
EM 1998 i Budapest: Nr 8 – 61,20 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 9 – 62,99 m
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 65,20 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 9 – 59,45 m
VM i 2003 i Paris: Gullmedalje – 67,32 m, framom Anastasia Kelesidou (67,14 m)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 66,17 m (annullert i 2012)
EM 2006 i Göteborg: Nr 10 – 59,65 m
VM 2007 i Osaka: Nr 10 – 62,63 m
OL 2008 i Beijing: Nr 11 – 59,27 m
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa

Merknadar

Referansar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iryna Jattschanka» frå ,  den 14. mai 2015.  
Denne artikkelen bygger på «Iryna Yatchenko» frå ,  den 14. mai 2015.  
 
 
Belarusiske diskoskastarar
Sovjetiske diskoskastarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Belarus
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Dopingsaker i friidrett
Hjelmkolibriar

Hjelmkolibriar (Oxypogon) er ei biologisk slekt i kolibrifamilien, Trochilidae. Dei fire artane i slekta lever i Colombia og Venezuela. Føretrekte, naturlege habitat er subtropiske eller tropisk høgtliggande grassletter, kjent som páramo. I år 2014 vart tre underartar anerkjente som nye artar i slekta.

Skildring 
Oxypogon-slekta vart først skildra av den franske ornitologen Auguste Boissonneau i 1840. Ein studie av mitokondriell DNA av kolibriar viser at slekta er nærast nærskyld til stolakolibri, Oreonympha nobilis, og brunkronenålkolibri,  Chalcostigma ruficeps. Den andre medlemmen av slekta Chalcostigma låg utanfor gruppa, noko som indikerer at taksonomi av Chalcostigma kanskje treng gjennomgang i framtida.

Den vanlegaste arten, kvitskjegghjelmkolibri, Oxypogon lindenii, måler 114 mm i lengd, det er ein liten kolibri med ein svært kort, 8 mm lang nebb. Vaksne hannar har ein særeigen peikande svart fjørtopp og rufsete kvitt skjegg. Andletet og kinna er gråsvarte, ramma inn av den kvite fjørtoppen, kvitt skjegg og krage. Undersida er kjedeleg grøngrå. Hoa manglar skjegget og fjørtoppen.

Hjelmkolibriar lever i nordlege Andes, ein art i høgder på 3600-4500 moh. i Venezuela, og  tre artar Colombia, 3200-5200 moh. Hovedhabitat er páramo, men dei kan trekke ned til tregrensa utanom hekkesesongen.

Alle artane kviler ofte på steinblokker og vandrar mellom lågblomstrande buskar, dei kan vitjar blomar av slektene Espeletia, Echeveria, Siphocampylus, Castilleja and Draba.

Alle fire hjelmkolibriar har hekkesesongen i regntida, og hekkar i Espeletia-plantar, eller byggjer reir i ein bratt fjellskrent.

Artslista
Oxypogon i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Okerhjelmkolibri, Oxypogon stuebelii, Buffy Helmetcrest, A. B. Meyer, 1884, (VU)

 Blåskjegghjelmkolibri, Oxypogon cyanolaemus, Blue-bearded Helmetcrest, Salvin & Godman, 1880, (CR)

 Kvitskjegghjelmkolibri, Oxypogon lindenii, White-bearded Helmetcrest, Parzudaki, 1845, (LC)

 Grønskjegghjelmkolibri, Oxypogon guerinii, Green-bearded Helmetcrest, Boissonneau, 1840, (LC)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bearded helmetcrest» frå ,  den 11. august 2023.  
  
 Collar, N.J. & Salaman, P. 2013. The taxonomic and conservation status of the Oxypogon helmetcrests.  Conservación Colombiana 19: 31-38.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Blog med bilete av tre av artane som syner variasjon i drakt og strupefarge Henta 14. mai 2015

kolibrifamilien
Fugleslekter
Grønskjegghjelmkolibri

Grønskjegghjelmkolibri (Oxypogon guerinii) er ein kolibri som er endemisk for den austlege 'cordillera' av colombiansk Andes, frå Cundinamarca nordover til området aust for Bucaramanga i Santander-departementet.

Skildring 

Grønskjegghjelmkolibrien er ein mellomstor kolibri, ca. 12 centimeter i kroppslengd. Vekta varierer mellom 4,4 og 6,2 gram der hannfuglar har størst masse. Som andre Oxypogon-kolibriar har hannfuglar av denne arten ein særmerkt, rufsete fjørkam og skjegg, men denne arten har grøn farge i det sentrale, iriserande partiet i strupeskjegget. Det mørke hovudet er omkrinsa av lys, gulbrun krage. Undersida er lys brun, oversida er mørkare olivengrøn. Det svarte nebbet er kort og rettpeikande.  Det karakteristiske for O. guerinii er den grøne farga i skjegget og at undersida er jamt farga brun utan sjatteringar. Hofuglen liknar hannen, men manglar fjørtopp på hovudet og manglar skjegget.

Utbreiingsområdet for grønskjegghjelmkolibrien ligg høgt i den austlege fjellkjeda av Andes, habitatet finst over 3000 moh. og opp til 5200 moh., der han er knytt til Espeletia-plantar. Dietten er insekt og nektar.

Hekking skjer ofte i underheng ved fossar eller i elvebankar. Storleiken på kullet er to egg som hofuglen rugar i ca. 22 dagar. Ungane er flygedyktige etter 35 til 38 dagar.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere minkande. Han vanleg i delar av utbreiingsområdet og er klassifisert som livskraftig (LC) av IUCN.

Kjelder 
Collar, N.J. & Salaman, P. 2013. The taxonomic and conservation status of the Oxypogon helmetcrests.  Conservación Colombiana 19: 31-38.
 Züchner, T., P. F. D. Boesman, C. J. Sharpe, G. M. Kirwan, og A. Bonan (2020). Green-bearded Helmetcrest (Oxypogon guerinii), version 1.0. I Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, og E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.gnbhel1.01
BirdLife International (2023) Species factsheet: Oxypogon guerinii. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. august 2023
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Blåskjegghjelmkolibri

Blåskjegghjelmkolibri, Oxypogon cyanolaemus, er ein kritisk truga kolibriart som lever høgtliggande del av i sentrale Sierra Nevada de Santa Marta langt nord i Colombia. Det var ingen kjente observasjonar av arten etter 1946 fram til i mars 2015 då tre individ av arten blei oppdaga av forskarar frå stifinga ProAves medan dei dokumenterte nedbrenning av habitat for denne arten.

Skildring 
Blåskjegghjelmkolibri har kroppslengd på rundt 12 centimeter. Dette er ein av fire Oxypogon-kolibriar, hannfuglar av alle artane har slekta sin særmerkte bakoverpeikande fjørkam og skjegg, litt varierande frå art til art. Sett fram frå, er det sentrale, iriserande partiet i strupeskjegget i fargene lilla-blått. Blåskjegghjelmkolibri har mørkt hovud som er omkrinsa av lys, nesten kvit krage, fjørtoppen er mest i kvitt, men har òg svarte fjører. Undersida er lys gulbrun med mørkare flekker, oversida er mørkare olivengrøn. Nebbet er kort og rettpeikande.  Halen, som er relativt kortare enn hos andre Oxypogon-artar, har ytre halefjører som er lys gulbrune til kvite. Saman med den blålilla farga i det iriserande strupeområdet, omkrinsa av kvite fjører, er det karakteristiske for arten den relativt lyse undersida og den kvite halen. Hofuglen liknar hannen, men manglar fjørtopp på hovudet, manglar skjegget og har elles bleikare fjørdrakt.

Heile utbreiingsområdet for denne arten ligg i sentrale del av Sierra Nevada de Santa Marta. Det finst lite informasjon om biologien for arten.

Storleiken på populasjonen er estimert til færre enn 250 modne individ. Han er kategorisert som kritisk truga, CR.

Kjelder 
Collar, N.J. & Salaman, P. 2013. The taxonomic and conservation status of the Oxypogon helmetcrests.  Conservación Colombiana 19: 31-38.
 del Hoyo, J., Collar, N., Kirwan, G.M., Sharpe, C.J. & Boesman, P. (2015). Blue-bearded Helmetcrest (Oxypogon cyanolaemus) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 16. mai 2015 
BirdLife International (2022) Species factsheet: Oxypogon cyanolaemus. Henta frå http://www.birdlife.org den 20. mai 2022
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Okerhjelmkolibri

Okerhjelmkolibri, Oxypogon stuebelii, er ein fugl i kolibrifamilien og er endemisk for eit lite område i den sentrale cordillera i Andes, i grenseområde mellom Tolima-departementet og dei små departementa Caldas, Risaralda og Quindío i Colombia.

Skildring 
Som andre Oxypogon-kolibriar har hannfuglar av denne arten særmerkt litt rufsete fjørkam og skjegg. Sett fram frå, er det sentrale, iriserande partiet i strupeskjegget i fargene grønt, brunt og lilla, sistnemnte mest framtredande og nedst. Okerhjelmkolibri har mørkt hovud som er omkrinsa av lys, gulbrun krage. Undersida er lys kanelbrun, oversida er mørkare olivengrøn til brunleg. Det svarte nebbet er kort og rettpeikande.  Hofuglen liknar hannen, men manglar fjørtopp på hovudet og manglar skjegget. Det karakteristiske for okerhjelmkolibri er at har kortare fjørtopp på hovudet enn dei andre artane i slekta, og at fjørtoppen er i brunt og svart der dei andre artane har svart og kvite parti fjører. Denne arten måler frå rundt 12 centimeter i kroppslengd, som dei andre i slekta.

Heile utbreiingsområdet for denne arten ligg i Los Nevados nasjonalpark, som er 583 km2. Habitatet ligg høgt, over 3500 moh., i fuktig páramo-vegetasjon der dei beitar på blomar på Espeletia-plantar. Dietten er insekt og nektar.

Storleiken på populasjonen er estimert til under 1000 individ, og er trudd å vere stabil trass trugsmål frå nedbrenning av vegetasjon når areal for jorddyrking blir utvida.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N., Sharpe, C.J., Kirwan, G.M. & Boesman, P. (2015). Buffy Helmetcrest (Oxypogon stuebelii) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 16.  mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Oxypogon stuebelii. Henta frå http://www.birdlife.org den 16.  mai 2015
Collar, N.J. & Salaman, P. 2013. The taxonomic and conservation status of the Oxypogon helmetcrests.  Conservación Colombiana 19: 31-38.
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av Oxypogon stubelli på Flickr.com   Henta 16.  mai 2015

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Per Oscar Andersen

Per Oscar Andersen () var ein norsk friidrettsutøvar frå Oslo, der faren dreiv eit boktrykkeri. Sjølv var han i alle sine aktive år medlem av Idrettsforeningen Ørnulf. 

Andersen vann sju individuelle noregsmeisterskap på bane og seks i stafett i åra frå 1924 til 1928. Han vart tildelt kongepokalen under noregsmeisterskapen 1927 etter dobbeltsigeren på 100 meter og 200 meter. I begge løpa tangerte han meisterskapsrekordane.

Andersen tangerte den norske rekorden på 100 meter på 10,7 to gongar før han i 1927 senka den til 10,5 sekundar. Tida, som vart oppnådd i ein triangellandskamp mellom Danmark, Noreg og Sverige i København, var samstundes ny nordisk rekord. I same landskampen vann Andersen 400 m på 49,3 sekundar. 10,5 vart ståande som norsk rekord i elleve år før Erik Sjøvall forbetra den med eitt tidels sekund i 1938.

På 200 meter vart Andersen den fyrste nordmann under 22 sekundar då han 18. september 1926 flytta rekorden frå 22,1 til 21,6 sekundar. Året etter tangerte han 200 meter-rekorden, fyrst i 1939 senka Haakon Tranberg den norske rekorden til 21,5. Grunna sjukdom trekte Andersen seg tilbake i 1928, og tevla aldri sidan.

Medaljar i norske meisterskap
1924: Bronsemedaljar på 100 m (11,8) og 200 m (23,4)
1925: Bronsemedalje på 200 m - 23,4
1926: Gulllmedaljar på 100 m (10,9) og 200 m (22,2)
1927: Gulllmedaljar på 100 m (10,8) og 200 m (22,2) - Kongepokal

To gullmedaljar i lengde utan tilløpp og eitt gull i høgde utan tilløp.

Kjelder
Raskest, høyest, lengst i 100 år. 1986
Denne artikkelen bygger på «Per Oscar Andersen» frå ,  den 16. mai 2015.  
 

Norske sprintarar
Kongepokalvinnarar i friidrett
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Oslo
Olav Sunde

Olav Sunde () var ein norsk spydkastar frå Oslo. Han vann ein OL-bronse i øvinga i 1928 og tok ni NM-titlar.

Aktiv
Sunde, som var son til innflyttarar frå Stryn, faren var lærar, melde seg inn IK Tjalve og tevla for denne klubben i alle sine aktive år. Frå 1927 til 1937 vann han ni av dei elleve norske meistertitlane i spydkasting, åra 1929 og -32 deltok han ikkje.

Sunde vann bronsemedaljen under Sommar-OL 1928 i Amsterdam med eit kast på 63,97 meter. Svenske Erik Lundquist vart olympisk meister med 66,60 m, olympisk rekord, framom Béla Szepes frå Ungarn som fekk notert 65,26 m. Sunde forbetra elles den norske spydrekorden til 65,28 m i OL-sesongen.

Sunde sette sin åttande og siste noregsrekord i spydkast under landskampen mot Sverige på Bislett stadion midt i juni 1932. Med 67,04 meter vann han ein suveren siger, noregsrekorden stod seg i 14 år. Sunde var norsk flaggberar under Sommar-OL 1932 i Los Angeles, der Noreg stilte med fem utøvarar. I OL-tevlinga enda han elles niandeplass med eit kast på 60,81 meter.

Medaljar i norske meisterskap
1925: Sølvmedalje - 100,48 m (med begge hender)
1926: Sølvmedalje - 109,71 m (med begge hender)
1927: Gullmedalje - 61,66 m (med beste hand)
1928: Gullmedalje - 62,21 m
1930: Gullmedalje - 65,11 m
1931: Gullmedalje - 63,25 m
1933: Gullmedalje - 62,98 m
1934: Gullmedalje - 63,06 m
1935: Gullmedalje - 63,09 m
1936: Gullmedalje - 64,22 m
1937: Gullmedalje - 61,20 m
1939: Sølvmedalje - 61,20 m

Kjelder
Raskest, høyest, lengst i 100 år. 1986
Denne artikkelen bygger på «Olav Sunde» frå ,  den 16. mai 2015.  
 

Norske spydkastarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1928
Norske deltakarar under sommar-OL 1928
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1928
Norske deltakarar under sommar-OL 1932
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1932
Folk frå Oslo