kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Vilhjálmur Einarsson

Vilhjálmur Einarsson () var ein islandsk friidrettsutøvar og skulemann frå Reyðarfjörður som vann sølvmedaljen i tresteghopp under Sommar-OL 1956 og bronsen ved EM i friidrett 1958.

Under dei olympiske sommarleikane 1956 i Melbourne sette Vilhjálmur ny olympisk rekord med 16,26 m i den andre finaleomgangen, ein rekord brasilianaren Adhemar da Silva forbetra til 16,35 m i fjerde omgang. Sølvmedaljen var den aller fyrste OL-medaljen til Island. To år seinare stod Vilhjálmur på bronseplassen då trestegøvinga var avvikla ved friidretts-EM i Stockholm. Den 7. august 1960 sette han personleg rekord med 16,70 meter heime på Laugardalsvöllur, framleis landsrekord i 2018. Ein månad etter rekordhoppet vart han femtemann i øvinga under Sommar-OL i Roma, seks centimeter bak bronsevinnaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Utslått i kvalifiseringa (14,10 m=nr 17)
OL 1956 i Melbourne: Sølvmedalje - 16,26 m, bakom Adhemar da Silva (16,35)
EM 1958 i Stockholm: Bronsemedalje - 16,00 m
OL 1960 i Roma: Nr 5 - 16,37 m
EM 1962 i Beograd: Nr 6 - 15,62 m

Sonen Einar Vilhjálmsson hevda seg mellom verdseliten i spjutkasting i 1980-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vilhjálmur Einarsson» frå ,  den 19. august 2018.  
 

Islandske idrettsutøvarar
Tresteghopparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Island
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Islandske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Islandske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Strandkjempe

Strandkjempe (Plantago maritima) er ein fleirårig planteart i kjempeslekta. Han er ein sirkumpolar art som veks på havstrand.

Han blir 5–30 cm høg og har linjeforma, kjøtfulle blad. Blomane sit i aks på toppen av ein rund stengel.

I Noreg finst han langs heile kysten. Arten har to underartar:
 Nominatunderarten stor strandkjempe (P.m. ssp. maritima) er utbreidd langs kysten til nordre Nordland. Denne underarten finst òg noko opp i fjellet på Vestlandet og i Nordland og er no i rask spreiing i innlandet langs salta vegar.
 Ishavskjempe (P.m. ssp. subpolaris) er vanleg på kysten frå nordlege Nordland og nordover. Desse plantene var tidlegare ofte rekna til ssp. borealis, som er kjend frå Grønland, men er helst nærare i slekt med plantar på Kolahalvøya og austover i Russland.

Kjelder

Kjempeslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Flikkjempe

Flikkjempe (Plantago coronopus) er ein plante i kjempeslekta.

Han er ein urteaktig plante med ein rosett av blad ved bakken. Han kan vera eittårig, toårig eller fleirårig.
Planten veks hovudsakleg på sand- eller grushaldig jord nær havet. Han kan også veksa nær saltbehandla vegar.

Flikkjempe stammar frå Europa, Vest-og Sentral-Asia og Nord-Afrika. Han finst også som innført art i USA, Australia og New Zealand. Nokre av desse stadene kan han bli eit problem.
Han er observert nokre få gonger i Noreg, hovudsakleg på slutten av 1800-talet. Arten var tidlegare rekna som ein framandart som var komen inn her og der med ballastjord, men ein lokal førekomst ved Larvik, som vart funnen i 1993, gjer at arten truleg må reknast som heimleg. Arten er derfor teken med på raudlista frå 2021 som sterkt truga (EN).

Blada er smale og lanseforma med tenner eller takkar, og kan bli opptil 25 centimeter lange. 

Blomestanden veks opprett og kan bli rundt 4-7 cm høg. Dei spisse blomane sit tett og bøyer seg av og til. Kvar blom har fire kvitlege flikar som er rundt ein millimeter lange. 

Planten blir dyrka som ein grønsak kjend som erba stella som hovudsakleg blir brukt i salat.

Galleri

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Plantago coronopus» frå ,  den 19. august 2018.

Bakgrunnsstoff

Jepson Manual Treatment
Plants for a Future
Photo gallery

Kjempeslekta
Matplantar
Greinkjempe

Greinkjempe (Plantago indica, tidlegare P. arenaria) er ein eittårig plante i kjempeslekta.

Planten finst på opne vekstsader med sandhaldig grunn. Han er mellom annan funnen på avfallsplassar.

Greinkjempe blir som regel 20-30 cm høg.
Stenglane er dekte med korte hår og kan greina seg. Blada er motsette.

Planten veks opphavleg i Nord-Afrika, Europa og Sørvest-Asia aust til Iran og Tian Shan.
Han er også funnen fleire stader forvilla eller spreidd som ugras. I Noreg er han ein framandart som er komen inn med ballast. Han er funne spreidde stader på Austlandet.

Frøa er blitt brukt i urtemedisin.
Det kan brukast som loppefrø både som helsekost og i hestefôr. Planten er også brukt til fuglemat.

Kjelder

Kjempeslekta
Medisinplantar
Matplantar
Fôrplantar
NM i friidrett 2012

Noregsmeisterskapen i friidrett 2012, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Kristiansand stadion dagane 24.-26. august 2012 og vart arrangert av Kristiansands Idrettsforening.

Kongepokalane vart tildelt Jaysuma Saidy Ndure for sigeren på 200 meter og høgdehopparen Tonje Angelsen.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

100 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kjelder
Dagsavisen 27. august 2012

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 2012
Idrettstilskipingar i Agder
Idrett i Kristiansand
EM i friidrett 2018

Europameisterskapen i friidrett 2018, den 24. i rekka, fann stad på Olympiastadion i Berlin i Tyskland frå måndag 6. til sundag 12. august 2018. 1572 deltakarar frå 50 land var påmeld til meisterskapen, der det vart tevla i 48 øvingar; jamt fordelt på menn og kvinner. Dei russiske utøvarane deltok formelt som representantar for Det europeiske friidrettsforbundet, etter som Russlands Friidrettsforbund var utestengd frå idretten av Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF). Det var tredje gongen europameisterskapen vart avvikla i Tyskland, sist i München i 2002.

Storbritannia toppa medaljetabellen med sju gullmedaljar, også Polen vann sju gull. Flest medaljar fekk arrangørlandet Tyskland med 19 (6-7-6). Sprintaren Dina Asher-Smith frå Storbritannia og mellomdistanseløparen Jakob Ingebrigtsen frå Noreg vart meisterskapets største profilar; Asher-Smith med to individuelle gull og eitt stafettgull, Ingebrigtsen med triumfar både på 1500 meter og 5 000 meter.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

Maraton

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

4 × 100 meter stafett

4 × 400 m stafett

20 km kappgang

50 km kappgang

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Tikamp

Kvinner

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

Maraton

100 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

4 × 100 meter stafett

4 × 400 m stafett

20 km kappgang

50 km kappgang

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Sjukamp

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 2018» frå ,  den 14. september 2019.  

2018
Sport i 2018
Berlin
Viktor Röthlin

Viktor Röthlin () er ein sveitsisk tidlegare langdistanseløpar frå Kerns som i 2010 vart europameister i maratonløping, tidlegare vann han EM-sølv i 2006 og VM-bronse i 2007 på same distansen. Han sette sin endelege personlege rekord då han i 2008 vann Tokyo maraton på tida 2.07.23.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Nr 19 på 10000 m – 29.37,5
OL 2000 i Sydney: Nr 36 i maraton – 2.20.06
EM 2002 i München: Nr 16 i maraton – 2.16.16
VM 2003 i Paris: Nr 14 i maraton – 2.11.14
OL 2004 i Aten: Braut maratonløpet
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje i maraton – 2.11.50, bakom Stefano Baldini (2.11.32)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje i maraton – 2.17.25
OL 2008 i Beijing: Nr 6 i maraton – 2.10.35
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje i maraton – 2.15.31, framom José Manuel Martínez (2.17.50)
OL 2012 i London: Nr 11 i maraton – 2.12.48
EM 2014 i Zürich: Nr 5 – 2.13.07

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viktor Röthlin» frå ,  den 20. august 2018.  
 

Sveitsiske friidrettsutøvarar
Maratonløparar
Europameistrar i friidrett
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Alonzo Babers

Alonzo Carl Babers () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Montgomery i delstaten Alabama som i 1984 vart olympisk meister på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.
 
Babers sprang den fyrste etappen for USA i 4 x 400 m stafett under verdsmeisterskapen 1983 i Helsinki, der laget hans vart nummer seks. Året etter kvalifiserte han seg til Sommar-OL ved å sette personleg rekord på 400 meter i OL-uttakinga med tida 44,75 sekundar. I OL-finalen i Los Angeles forbetra han den personlege rekorden til 44,27 og vann ein klar siger framom Gabriel Tiacoh frå Elfenbeinskysten som kom i mål på 44,54. Sidan i leikane tok Babers seg av den tredje etappen då han og lagkameratane Sunder Nix, Ray Armstead og ankermann Antonio McKay vann stafettgull på tida 2.57,9, vel sekundet føre Storbritannia på sølvplass.

Ein månad etter Sommar-OL 1984 var over, byrja Babers å utdanne seg til flygar i USA sitt flyvåpen. Frå 1991 var han flygar i sivil luftfart.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alonzo Babers» frå ,  den 21. august 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Montgomery
Daniel Ståhl

Daniel Ståhl () er ein svensk friidrettsutøvar frå¨Järfälla kommun som vart verdsmeister 2019 og olympisk meister 2021 i diskoskasting. Tidlegare vann han sølvmedaljen i VM 2017 og EM 2018. Ståhl har eit personbeste på 71,86 meter.

Aktiv
Ståhl vart femtemann i så vel Beijing-VM 2015 og Amsterdam-EM 2016. 28. august 2016 sette han personleg rekord med 68,72 då han vart svensk meister. I juni 2017 i Sollentuna forbetra han den 33 år gamle landsrekorden til Ricky Bruch med 3 cm til 71,29 meter. Under VM i friidrett 2017 fekk han sølvmedaljen, med 69,19 meter og personbeste enda han fattige 2 cm attom vinnaren, Andrius Gudžius frå Litauen. Også året etter vart det sølv og gull på dei same to karane ved europameisterskapen i Berlin, då skilde det 23 cm i favør Gudžius. 

29. juni 2019 forbetra Ståhl den svenske rekorden i diskoskasting til 71,86 meter i Bottnaryd. Tre månader seinare vann han gullmedaljen då verdsmeisterskapen vart avvikla i Doha. Både i 2020- og 2021-sesongen hadde han bestekast over 71 meter. 31 juli 2021 vann han den olympiske gullmedaljen i øvinga, og fekk med seg landsmannen Simon Pettersson på sigerspallen i Tokyo.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa (59,01 m=nr 24)
VM 2015 i Beijing: Nr 5 – 64,73 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 5 – 64,77 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (62,26 m=nr 14)
VM 2017 i London: Sølvmedalje – 69,19 m, bakom Andrius Gudžius (69,21 m)
EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 68,23 m, bakom Andrius Gudžius (68,46 m)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 67,59 m, framom Fedrick Dacres (66,94 m)
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 68,90 m, framom Simon Pettersson (67,39 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daniel Ståhl» frå ,  den 21. august 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Svenske diskoskastarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sverige
Svenske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Svenske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Liu Hong

Liu Hong () er ein kinesisk kappgjengar frå Anfu i Jiangxi-provinsen som i 2015 vart verdsmeister og i 2016 olympisk meister i 20 kilometer kappgang. Tidlegare har ho vunne distansen to gongar i asialeikane og teke VM-sølv og to VM-bronsar i same.

Aktiv
Liu vann 20 km ved asialeikane 2006 i Doha, ein prestasjon ho gjentok i Guangzhou i 2010. Under sommarleikane 2008 på kinesisk heimebane vart nummer fire, fem sekundar bak bronsevinnaren. Året etter vann ho sjølv bronsen då verdsmeisterskapen fann stad i Berlin. I 2011 gjekk Liu i mål på tida 1.30.00 ved VM i Doha, 18 sekundar bakom Olga Kaniskina frå Russland, ein utøvar som fire år seinare vart frådømd gullmedaljen. I London-OL 2012 kopierte Liu fjerdeplassen frå førre sommar-OL, medan det vart bronse på henne i friidretts-VM 2013 i Moskva.

Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing vann Liu gullmedaljen på same tid som landskvinna Lü Xiuzhi, som vart dømd til sølvmedaljør. Liu si gullmedalje var den einaste som gjekk til arrangørlandet. Også under dei olympiske leikane 2016 gjekk Liu inn til gullmedalje, med eit forsprang på to sekundar til María Guadalupe González frå Mexico.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Nr 19 – 1.36.40
OL 2008 i Beijing: Nr 4 – 1.27.17
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 1.29.10
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 1.30.00
OL 2012 i London: Nr 4 – 1.26.00
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 1.28.10
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 1.27.45, framom Lü Xiuzhi (1.27.45) 
OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje – 1.28.35, framom María Guadalupe González (1.28.37)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liu Hong (racewalker)» frå ,  den 22. august 2018.  
 
 

Kinesiske kappgjengarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Kina
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kina
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Kinesiske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Folk frå Jiangxi
Maurren Maggi

Maurren Higa Maggi () er ein brasiliansk tidlegare friidrettsutøvar frå São Carlos som i 2008 vart olympisk meister i lengdehopp.

Aktiv
Maggi sette personleg rekord med 7,26 meter i Bogotá sommaren 1999, eit rekordhopp som vart ståande som hennar lengste. To månader etter vart ho nummer åtte i lengdetevlinga under verdsmeisterskapen i Sevilla i 1999, før ho to år seinare vart ho nummer sju i Edmonton. I mars 2003 tok Maggi bronsen i lengde ved innandørs-VM i Birmingham. Tre månader seinare vart ho hekta i ei dopingprøve som viste bruk av eit anabolt steroid, noko som førte til at ho vart stengd ute frå friidrett i to år.

I 2006 vann Maggi lengdehopp i den søramerikanske meisterskapen, året etter kom ho på sjetteplassen i  øvinga ved VM i Osaka. Tidleg våren 2008 tok ho sølv i innandørs-VM, bakom Naide Gomes. I OL-finalen 22. august 2008 i Beijing smelte Maggi til med 7,04 meter i den fyrste omgangen, eit hopp ingen makta overgå, sjølv om Tatjana Lebedeva var svært nær med sine 7,03 m, den same Lebedeva som åtte år seinare fekk annullert sølvmedaljen. Maggi vann lengdehopp under panamerika-leikane 2011 i Guadalajara.

Maggi var også ein framifrå hekkeløpar og tresteghoppar, øvingar der ho som best presterte 12,71 sekundar og 14,53 meter.

Doping
Maggi vart dopingdømd sommaren 2003 og fekk ikkje delta i Friidretts-VM 2003 og Sommar-OL 2004.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Nr 8 i lengdehopp – 6,68 m
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (6,35  m=nr 28)
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 i lengdehopp – 6,73 m
VM 2007 i Osaka: Nr 6 i lengdehopp – 6,80 m
OL 2008 i Beijing:  Gullmedalje i lengdehopp – 7,04 m
VM 2009 i Berlin: Nr 7 i lengdehopp – 6,68 m
VM 2011 i Daegu: Nr 10 i lengdehopp – 6,17 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maurren Higa Maggi» frå ,  den 22. august 2018.  
 

Brasilianske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Hekkeløparar
Tresteghopparar
Olympiske meistrar for Brasil
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Keep on Moving av The Butterfield Blues Band

Keep on Moving er det femte studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1969. Det fortsette i same R&B/soul-stilen som dei to førre albuma. Keep On Moving nådde 102. plassen på Billboard Top LPs-lista.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield - munnspel, vokal, fløyte på 1
 Fred Beckmeier - bass på 8 og 11
 Gene Dinwiddie - gitar, klaverinstrument, tenorsaksofon, fløyte, vokal på 1, korvokal
 Howard «Buzz» Feiten - orgel, gitar, valthorn på 1, vokal på 9 og 11, korvokal
 Ted Harris - piano
 Rod Hicks - bass, cello, vokal på 11, korvokal
 Keith Johnson - trompet
 Trevor Lawrence - barytonsaksofon
 Steve Madaio - trompet
 Jerry Ragovoy - piano på 8
 David Sanborn - altsaksofon
 Phillip Wilson - trommer, vokal på 1, korvokal

Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Keep on Moving (The Butterfield Blues Band album)» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album
Album produserte av Jerry Ragovoy
Manifest senter for samfunnsanalyse

Manifest Tankesmie, òg kalla Manifest senter for samfunnsanalyse, er ei norsk venstreorientert tankesmie som vart starta i 2009. Senteret vart initiert av Stiftelsen Manifest og rapporterer til eit styre leia av Roar Eilertsen.

Føremål, finansiering og organisering 
Ifølgje føremålsparagrafen skal senteret setja dagsorden i norsk politikk gjennom eit kunnskapsbasert, folkeleg opplysningsarbeid. Manifest Tankesmie skal dokumentera samfunnsproblem, analysera årsaker og lansera løysingar som fremjar deltaking, demokrati og rettferd.

Senteret er finansiert gjennom ei abonnementsordning. Klubbar, fagforeiningar, sentrale forbund og sammenslutningene LO og UNIO er abonnentar. I tillegg gav Fagforbundet 500 000 kroner i oppstartsstøtte i 2009.

Tankesmia støttar seg til eit fagligpolitisk råd som er valt av abonnentane.

Verksemd 
Tankesmia publiserer rapportar, notat, pamflettar, driv omfattande foredragsverksemd og deltek i samfunnsdebatten gjennom massemedia. Manifest Tankesmie arrangerer opne møte, debattar og Manifest Årskonferanse, som årleg samlar rundt 900 deltakarar på Sentrum Scene i Oslo.

Nettidsskriftet Manifest Tidsskrift er ein frittståande del av verksemda til tankesmia. Redaktør er Ellen Engelstad, som driv etter redaktørplakaten.

Leiing 
I oktober 2014 vart Cathrine Sandnes leiar av tankesmia og Forlaget Manifest. Ho overtok sidan tidlegare leiar Ali Esbati vart vald inn i Riksdagen for Vänsterpartiet. Frå august 2017 er Magnus Marsdal tilsett som dagleg leiar.

Daglege leiarar:

 Ingrid Wergeland (2009-2010)
 Julie Lødrup (2010-2012)
 Magnus Marsdal (2012-2013)
 Ali Esbati (2013-2014)
 Cathrine Sandnes (2014-2017)
 Magnus Marsdal (2017- )

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Manifest senter for samfunnsanalyse» frå ,  den 22. august 2018.

Bakgrunnsstoff

 Manifest Tankesmie
 Manifest Tidsskrift

Skipingar i 2009
Norske politiske organisasjonar
Tankesmier
Vince Matthews

Vincent Edward Matthews () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar som i 1972 vart olympisk meister på 400-meter, fire år etter han også vann OL-gull med USA i 4 x 400 meter stafett.

Aktiv
Matthews høyrde til toppen i verdseliten på 400 meter allereie i 1967-sesongen. Både i AAU-meisterskapen og panamerika-leikane vart han nummer to på spesialdistansen, like bak verdseinaren Lee Evans.

Ved OL-uttaka sommaren 1968 vart Matthews fjerdemann på 400 meter, noko som gav han plass på stafettlaget til USA. I Mexico-byen gjorde landsmennene Lee Evans, Larry James og Ron Freeman storeslem og vann samtlege medaljar i den individuelle tevlinga over 400 meter under sommarleikane i oktober 1968. Saman med desse tre vann Matthews OL-gull i 4 x 400 m stafett, vinnartida 2.56,1 var verdsrekord i heile 24 år.

Dei neste åra var ikkje Matthews aktiv i friidrett før han i 1972 kom tilbake og kvalifiserte seg til sommarleikane som tredjemann på 400 m i det nasjonale uttaket. I leikane i München på 400 m pådrog storfavoritten John Smith seg ein skade 80 meter før mål, noko som førte til at Matthews tok over leiinga i løpet og vann gullmedaljen på distansen framom landsmannen Wayne Collett og kenyanaren Julius Sang. Under sigersseremonien etter løpet stod Matthews og Collett saman på sigerspallen og snakka med kvarandre då nasjonalsongen til USA vart spelt. Den internasjonale olympiske komiteen svarte med å stenge dei ute frå Sommar-OL. Matthews la opp.

Matthews sette personleg rekord med 44,66 sekundar då han vann OL-gull i München, med stoppeklokke fekk han 44,4 i sluttid under OL-uttaka fire år tidlegare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vince Matthews» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Walter Davis

Walter L. Davis () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Lafayette i delstaten Louisiana som i 2005 vart verdsmeister i tresteghopp. Han var også ein framifrå lengdehoppar, nummer sju i øvinga i VM 2003.

Aktiv
Davis vart nummer elleve i tresteghopp ved Sommar-OL 2000 i Sydney, året etter vart han femtemann i same øvinga ved verdsmeisterskapen i Edmonton med eit bestehopp på 17,20 m. I 2002 vart han US-amerikansk tresteg-meister med 17,59 m, og i 2003 landsmeister i lengdehopp med 8,24 m. Under Friidretts-VM 2003 i Paris deltok han i både lengdehopp og tresteg, men lukkast berre å nå finalen i lengde der han kom på sjuandeplassen med sine 8,02 m.

I 2004 vart Davis andremann i det US-amerikanske OL-uttaket i tresteg med 17,63 m, ein prestasjon han ikkje var i nærleiken av under sommarleikane i Aten der han vart nummer elleve i trestegfinalen. Han deltok også i lengde, men var langt unna å ta seg til finalen.

Sommaren 2005 vart Davis USA-meister i tresteg for andre gong. Under VM i Helsinki august månad lukkast han vinne gullmedaljen med 17,57 meter som best. Grunna skade deltok ikkje olympiameisteren Christian Olsson, medan utøvaren med 17,81 m og årsbeste i verda, Marian Oprea frå Romania, ikkje hadde fullklaff og måtte nøye seg med bronsemedaljen.

I 2006-sesongen gjorde Davis sitt livs lengste hopp både i lengde og tresteg. Mot slutten av april landa han på 8,36 meter på Martinique og åtte veker seinare nådde han 17,71 meter i Indianapolis. Året etter kneip Davis, med eit hopp på 17,33 meter, bronsemedaljen i tresteghopp under VM i Osaka, ein centimeter framom fjerdemann og to cm framom nummer fem i tevlinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 11 i tresteghopp – 16,61 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 5 i tresteghopp – 17,20 m
VM 2003 i Paris: Nr 7 i lengdehopp – 8,02 m. Utslått i kvalifiseringa i tresteghopp (16,60 m=nr 15)
OL 2004 i Aten: Nr 11 i tresteg – 16,78 m. Utslått i kvalifiseringa i lengde (7,80 m=nr 23)
VM 2005 i Helsinki: Gullmedalje i tresteg – 17,57 m. Utslått i kvalifiseringa i lengde (7,42 m=nr 19)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje i tresteghopp – 17,33 m 
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa i tresteghopp (16,33 m=nr 15)
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa i tresteghopp (16,12 m=nr 23)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walter Davis (triple jumper)» frå ,  den 25. august 2018.  
 

Lengdehopparar frå USA
Tresteghopparar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett for USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004