kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Fever av Aerosmith

«Fever» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith. Songen kom ut på det særs suksessrike albumet deira Get a Grip i 1993. Han vart skriven av Steven Tyler og Joe Perry og er den einaste Tyler/Perry-songen på Get a Grip skriven utan hjelp av eksterne «song-doktorar». Sngen er det fjerde sporet på Get a Grip, og er fire minuttar og femten sekundar langt. Songen nådde femteplassen på Billboard Mainstream Rock Tracks-lista og er ein av sju spor frå Get a Grip som gjekk inn på ei salsliste.

Innhald
Songen ser ut til å handla om å ha det gøy, og korleis bandmedlemmene, spesielt Steven Tyler, har forlate narkotika til fordel for sex og andre fornøyelege ting i livet, med tekstar som «the buzz that you be gettin' from the crack don't last, I'd rather be OD'in on the crack of her ass.».

Songen har tungt gitarspel av Joe Perry og Brad Whitford, ein fartsfylt trommerytme og bassrytme av Joey Kramer og Tom Hamilton, og høg og variert song og munnspel av Tyler. Gitarsoloen blir spelt av Whitford.

Salslister (Aerosmith-versjonen)
«Fever» debuterte på 25. plassen på den amerikanske Billboard Album Rock Tracks-lista for veka som starta 4. september 1993

Garth Brooks-versjonen

Countryartisten Garth Brooks spelte inn songen in 1995, då kalla «The Fever».

Innhald
Den countryrock-genererte versjonen til Brooks hadde ein endra tekst som skildra ei rodeo-stjerne som var avhengig av yrket sitt (t.d. «He's got a split finger wrap and his rope's pulled way too tight / He's got a lunatic smile 'cause he's really drawn deep tonight.»). Songen var med på albumet Fresh Horses. Som den andre singelen frå albumet nådde han 23. plassen på den amerikanske Billboard Hot Country Singles & Tracks (no Hot Country Songs) og andreplassen på RPM Top Country Tracks-lista i Canada. Brooks inkluderte òg songen på konsertane sine og han dukka opp i 1998 på albumet hans Double Live.

Medverkande
Garth Brooks – solo- og korvokal
Mike Chapman – bassgitar
Rob Hajacos – fele
Gordon Kennedy – elektrisk gitar
Chris Leuzinger – elektrisk gitar
Milton Sledge – trommer og perkusjon

Salslister
«The Fever» debuterte på 27. plassen på den amerikanske Billboard Hot Country Singles & Tracks for veka 25. november 1995.

Årslister

Andre versjonar
Garth Brooks si utgåve av songen vart også spelt inn av den amerikanske countrymusikaren Chris LeDoux i 1998 på albumet hans One Road Man.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fever (Aerosmith song)» frå ,  den 15. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1993
Singlar frå 1995
Songar frå 1993
Aerosmith-songar
Garth Brooks-songar
Chris LeDoux-songar
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Joe Perry
Songar produserte av Allen Reynolds
Capitol Records Nashville-singlar
Songar produserte av Bruce Fairbairn
Geffen Records-singlar
Shut Up and Dance av Aerosmith

«Shut Up and Dance» er ein song av det amerikanske rockebandet Aerosmith, skriven av Steven Tyler, Joe Perry, Jack Blades og Tommy Shaw. Han kom først ut i 1993 på albumet Get a Grip. Som singel kom han berre ut i Storbritannia, der han nådde 24. plassen på UK Singles Chart. Han vart framført i filen Wayne's World 2 i 1993. Denne live-versjonen er òg med på filmmusikkalbumet.

Tekst
Noko av teksten er dobbeltyding, som «sex is like a gun: you aim, you shoot, you run» og «when you're splittin' hairs with Mr. Clean, it's like gettin' head from a guillotine, and the night has just begun.»  Refrenget er «talk is cheap, shut up and dance; don't get deep, shut up and dance.»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shut Up and Dance (Aerosmith song)» frå ,  den 15. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Songar frå 1993
Singlar frå 1994
Geffen Records-singlar
Glam metal-songar
Songar produserte av Bruce Fairbairn
Songar skrivne av Jack Blades
Songar skrivne av Joe Perry
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Tommy Shaw
Stig Johansen

Stig Johansen () er ein tidlegare fotballspelar frå Kabelvåg i Nordland. Han var i to periodar angrepsspelar på Bodø/Glimt og svensk seriemeister 1999 for Helsingborg IF.

Karriere

Klubbspel
Johansen spelte frå 1989 til 1992 på Kabelvåg IL sitt lag på nivå 4. 1993-sesongen var han aktiv for Fotballklubben Mjølner på nivå 2. Johansen treivst ikkje i Narvik, melde ved sesongslutt difor overgang til nyskipa FK Lofoten. I 1994 skåra han 38 seriemål for laget frå Vågan på nivå 4. Til 1995-sesongen skreiv han kontrakt med Bodø/Glimt. Med 19 nettkjenningar vart han toppskårar for eit mannskap som enda på tredjeplass i eliteserien 1995. Også i 1996 og 1997 var han toppskårar for Bodø-laget.

I august 1997 vart Johansen overført til engelske Southampton FC. Korkje der, eller i Bristol City FC, makta han å spele seg til plass i fyrsteellevaren. Sommaren 1998 gjekk turen til til svenske Helsingborg, der norske Åge Hareide var lagsjef. Hareide, med Johansen på laget, leia Helsingborg til triumf i Allsvenskan 1999.

Frå 2001 til og med 2009 spelte Johansen på Bodø/Glimt sitt lag i vekselvis eliteserien og på nivå 2 i seriesystemet. I 2003 var han kaptein for eit Bodø/Glimt-mannskap som kom på andreplass i eliteserien og spelte NM-finale mot Rosenborg BK. På Ullevaal stadion i Oslo sende Johansen Glimt i føringa, før Rosenborg utlikna og vann med 3–1 etter ekstraomgangar.

Landslagsspel
Johansen deltok i 3 landskampar, alle under ei turnering i Australia i januar 1997. Noreg tapte mot Sør-Korea og Australia, mot New Zealand vart det siger 3–0. Johansen kom ikkje på skåringslista.

Merittar
Vinnar av Allsvenskan: 1999 med Helsingborg IF
Tapande NM-finalist: 2003 med Bodø/Glimt
Sølv i eliteserien: 2003 med Bodø/Glimt
Bronse i eliteserien: 1995 med Bodø/Glimt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stig Johansen» frå ,  den 16. mai 2023.  
Stig Johansen i eu-football

Norske landslagsspelarar i fotball
Bodø/Glimt-spelarar
Mjølner-spelarar
Southampton-spelarar
Ceilidh Culture

Ceilidh Culture er ein årleg festival som blir halden i Edinburgh i Skottland. Han omfattar folkemusikk, song, dans og forteljing. Festivalen omfattar no eit månadlangt program som finn stad rundt påske. Det noverande formatet blei innført i 2003, sjølv om Edinburgh har hatt ein festival med tradisjonell ceilidh-musikk og tradisjonelle kunster sidan 1951.

Historie 
Hamish Henderson var instrumental i å skapa den fyrste Edinburgh People's Festival i 1951, med støtte frå British Council, det britiske kommunistpartiet og fagforeininga Scottish TUC. Her blei Ewan MacColl sitt skodespel Uranium 235 framført, medan Flora MacNeil og andre song gæliske songar. I 1952 varte festivalen i tre veker. Han hadde mista nesten alle dei økonomiske støttespelarane sine, og hadde ei redusert program med hovudfolkus på ceilidhen. I  1953 var han blitt endå mindre, men både Jeannie Robertson og Jean Ritchie hadde minneverdige opptredenar. People's Festival i 1954 var den siste.People's Festival blei gjenoppliva i 2002 av ein skotsk parlamentsmedlem frå Scottish Socialist Party, Colin Fox. 

I 1964 blei det halde ein Edinburgh Folk Festival, der grupper og musikarar som The Corries, The Dubliners, Ian Campbell Folk Group og Robin Hall og Jimmie Macgregor opptredde. Frå 1979 til 1999 var det ein årleg Edinburgh Folk Festival med alle dei større gruppene innan keltisk musikk representerte – Planxty, The Boys of the Lough, Battlefield Band og så bortetter. Økonomiske vanskar førte til at festivalen enda att i 1999, men i 2003 blei det lansert ei ny tilstelling kalla Ceilidh Culture.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ceilidh Culture» frå ,  den 16. mai 2023.  

Skipingar i 1951
Keltisk musikk
Festivalar i Skottland
Musikkfestivalar i Storbritannia
Edinburgh
Jon Alfred Mjøen

Jon Alfred Hansen Mjøen () var ein norsk kjemikar, farmasøyt og hygienikar, fødd på Oppdal i Sør-Trøndelag. Han er særleg kjend for sine studiar i rasebiologi og eugenikk. På 1910- og 1920-talet var han den fremste talsmannen for rasehygiene i Noreg. Mjøen var far til Fridtjof Mjøen, Sonja Mjøen og Jon Lennart Mjøen, og var bror til Alf Mjøen.

Liv og virke
Mjøen tok i 1894 doktorgrad i organisk kjemi i Leipzig. Deretter var han universitetsstipendiat i Kristiania. År 1906 grunnla han Vinderen biologiske laboratorium. I 1912 tok han del i stiftinga av den internasjonale eugeniske (rasehygieniske) føderasjonen. To år seinare gav han ut boka Racehygiene. Dette verket vart skarpt kritisert av sentrale folk i det norske forskningsmiljøet på arve-genetikk. Folk som Kristine Bonnevie og Otto Lous Mohr hevda Mjøens arbeid ikkje heldt vitskapleg nivå.

Mjøen hevda at eit moderne samfunn burde vernast seg mot «dårlege arveberara», til dømes mentalt handikappa, forbrytarar og prostituerte. Slike menneske skulle nektast å få barn. Liknande tankar fann gjenklang i medisinske miljø i åra kringom fyrste verdskrigen, men det var lita semje og kva åtgjerder som var legitime for å hindre  vidareført dårlege arveanlegg. Gjennom tidsskriftet Den nordiske race presenterte Mjøen frå 1920 nordeuropearar som eit rasemessig ideal. Med andre verdskrigen og nazismen kom denne rasehygieniske tenkninga i vanry.

Kjelder

Norske kjemikarar
Folk frå Oppdal
Christian Platou

Christian Emil Stoud Platou () var ein norsk jurist og jarnbanemann frå Hamar. Han var generaldirektør i Norges Statsbaner 1912–1919 og stortingsmann for partiet Høgre 1922–1923.

Karriere
Platou vart cand.jur. i 1884 og arbeidde deretter i to år som notarius i Mandal. Etterpå var han tilsett i Norges Statsbaner (NSB), fyrste åra som sekretær, sidan som assisterande trafikkdirektør. Han var trafikkdirektør frå 1907 og overstyrar for Hovedbanen mellom 1910 og 1912. Til sist fungerte han som generaldirektør for NSB i åra fram til mars 1919.

Frå 1919 var Platou president i det nydanna Norges Industriforbund til han døydde brått på Rena. Han var attåt styremedlem i O. Mustad & Søn, Schous Bryggeri og Christiania Sparebank. Hausten 1921 vart han vald til stortingsmann, på Stortinget representerte han valkrinsen Kristiania og partiet Høgre. På Tinget var han medlem i Jarnbanekomiteen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christian Emil Stoud Platou» frå ,  den 16. mai 2023.  

Stortingsrepresentantar 1922-1924
Norske juristar
Folk frå Hamar
Blærerotfamilien

Blærerotfamilien er ein plantefamilie i ordenen Lamiales som omfattar fire slekter. 

Familien har fleire artar med klistrete blad og fangar mindre dyr (insekt), som han tar til seg, som eit viktig næringstilskot.  Plantar med denne eigenskapen blir kalla kjøtetande plantar.

Bruk 

 Tettegras (Pinguicula vulgaris) har vore rekna for å kunna brukast til syrning av mjølk, men dette er omdiskutert (sjå tettemjølk).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blærerotfamilien» frå ,  den 16. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

Leppeblomordenen
Sakkunnig vitne

Eit sakkunnig vitne eller ekspertvitne er ein person som vitnar i ei rettssak som ekspert innanfor eit særskild fagfelt. Eit slikt vitne kan ha oppnådd ekspertisen sin gjennom utdanning, trening, sertifisering, særskilde evner eller erfaringar, og kan bruka denne til å gje si tolking av prov eller faktum. Sakkunnige tvitne kan også gje skriftlege ekspertprov innanfor feltet der dei har ekspertise. Vitnemåla deira kan bli forsøkt tilbakeviste av vitnemål frå andre kunnige, eller av andre prov eller fakta.

Historie 
Bruken av ekspertar i rettstvistar går tilbake til oldtida. I det gamle Babylonia kunne ein til dømes nytta jordmødrer som ekspertar innan spørsmål om svangerskap, jomfrudom og kvinneleg fruktbarheit. Romarriket nytta jordmødrer på same vis, i tillgg til handskriftekspertar og  landmålarar. Det kodifiserte regelverket kring av ekspertvitne og høvet til å bruka vitnesbyrd og vitskaplege prov frå dei har utvikla seg betydeleg i det vestlege rettssystemet dei siste 250 åra. Konseptet med å tillata eit sakkunnig vitne å vitne i ein rettssituasjon og leggja fram meiningsfulle bevis om fakta til andre vitne blei fyrst introdusert i engelsk rett av lord Mansfield i saka Folkes v. Chadd i 1782, der ein sivilingeniør, John Smeaton, fekk løyve til å gje ei vitskapleg grunna uttaling som ikkje var eit reint vitnesbyrd. Denne saka blir ofte rekna som grunnlaget for moderne reglar om ekspertvitneforklaring i Common Law-område.

Nokre typiske område der ein kan bruka ekspertisen til sakkunnig er omfanget av skader, mental tilstand, grunnen til at noko feila, tap av inntekt, pleiekostnader og liknande. I ei sak knytt til åndsrett kan ein ekspert bli gjeven to eksemplar musikk, tekstar, krinskort eller liknande og beden om å greia ut om graden av likskap mellom dei.

Den amerikanske rettsregelen kjend som Frye test stammar frå saka Frye v. United States (1923). Denne seier at vitskapen bak sakkunnige vitnesprov må vera generelt akseptert for at ein skal kunna tillata dei. Saka dreidde seg om ein kunne bruka løgndetektor og eit ekspertvitne som forklarte funna frå han for å visa uskuld. Dette blei ikkje godteke av retten.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Expert witness» frå ,  den 16. mai 2023.  

Rettsprosess
Oreadar

Oreadar er ei biologisk slekt Oreotrochilus av kolibriar med sju medlemmer som alle lever høgt i Andesfjella frå det ekstremt sørlege Colombia i nord, sørover langs Andes og inn i Santa Cruz-provinsen i Argentina, delvis òg over grensa til Chile.

Fellesnemninga «oreade» i dei norske artsnamna er frå gresk mytologi som ei nemning for fjellnymfe.

Skildring 

Oreadar er typisk mellom 13 og 15 centimeter lange med ganske lange, svakt bua svarte nebb.  Hannen har vanlegvis ein iriserande grøn strupe og hals, eller blålilla hos vulkanoreade, med matt grønaktig overside og bleike flankar. Ei sentral stripe eller ein flekk på undersida er vanlegvis svart, men er brun hos andesoreaden. Halen er vanlegvis mørk med eit kontrasterande kvitt mønster; mønsteret er kanelfarga hos brunoreade, og halen er heilt mørk hos svartbrystoreade. Hoa er mattare, med ein kvitaktig strupe tett flekka; med grøn, kvit, brun eller kanelfarga underside, og ein mørk hale med eit kvitt mønster.

Åtferd 

Desse svært territoriale kolibriane finst i tempererte og alpine grassletter, kratt og skog i høgder frå 1200 opp til 5200 meter over havet. Ein har observert hekking av vulkanoreade opp til ca. 5000 moh. i klippevegger i Cotopaxi.  
Mange oreadar lever hovudsakleg av nektar frå artar i planteslekta Chuquiraga i korgplantefamilien, og nokre artar kan vere avgrensa til dei.

Slekta har gått gjennom allopatrisk artsdanning.

Galleri

Artslista 
Oreadar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.
 Andesoreade, Oreotrochilus estella, Andean hillstar, (d'Orbigny, 1838), (LC)
13-15 cm, lever frå Sør-Peru gjennom Bolivia og litt inn i Argentina.

 Punaoreade, Oreotrochilus leucopleurus, White-sided hillstar, Gould, 1847, (LC)
13-15 cm, lever frå sørlegaste Bolivia gjennon Argentina til Santa Cruz-provinsen, delvis inn i Chile.

 Vulkanoreade, Oreotrochilus chimborazo, Ecuadorian hillstar, (Delattre & Bourcier, 1846), (LC)
13 cm, hannar har lilla strupeflekk og lilla til blått hovud. Ecuador.

 Blåstrupeoreade, Oreotrochilus cyanolaemus, Blue-throated hillstar, Sornoza-Molina, Freile, Nilsson, J, Krabbe & Bonaccorso, 2018, (CR)
11-12 cm, hovud og overside hos hannar grøn, lever i små avgrensa område totalt mindre enn 100 km² i sørlege Ecuador.

 Grønhovudoreade, Oreotrochilus stolzmanni, Green-headed hillstar, Salvin, 1895, (LC)
13-14 cm, leveområde sentralt i Peru, nord for svartbrystoreaden.

 ﻿Svartbrystoreade, Oreotrochilus melanogaster, Black-breasted hillstar, Gould, 1847, (LC)
13-14 cm, den sentrale stripa på undersida dekker hele brystet og buken med flankar hos hannar. Leveområde sentralt i Peru.

 Brunoreade, Oreotrochilus adela, Wedge-tailed hillstar, (d'Orbigny, 1838), (LC)
11-13 cm, hannar med kraftig kanelfarga flanker, brei midtstripe. Leveområde i Andes i Bolivia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hillstar» frå , den 16. mai 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
fugleslekter
Edinburgh People's Festival

Edinburgh People's Festival er ein kultur- og arbeidarrørslefestival halden i Edinburgh i Skottland. Han er meint som ei feiring av lokalt talent og kulturunderhaldningar i heile byen, ikkje minst i utkantområde, til prisar alle har råd til.

Historie 
Festivalen blei skipa i 1951 som eit alternativ til Edinburgh International Festival. Han blei halden fram til 1954, med bidrag frå Hamish Henderson, Ewan MacColl, Joan Littlewood, Norman Buchan og Joe Corrie. Tradisjonsmusikk-delen av festivalen blei vidareført som Edinburgh Folk Festival frå 1964, gjenoppliva som Ceilidh Culture frå 2003.

People's Festival blei gjenoppretta i 2002 av politikaren Colin Fox, som seinare blei skotsk parlamentsmedlem. Dette var ein reaksjon mot høge billettprisar i Edinburgh Festival Fringe og andre Edinburgh-festivalar, og mangelen på arrangement utanfor sentrum. Festivalen blei organisert av Scottish Socialist Party, fagforeiningar og lokale utøvarar.

Sidan 2002 har People's Festival hatt framsyningar i Saughton Prison, Edinburgh Royal Infirmary, Det skotske parlamentet, The Stand Comedy Club, Woodburn Miners Welfare, BMC Club i Gorgie, Artspace i Craigmillar, North Edinburgh Arts Centre og i samfunnshus i alle delar av byen.

I 2009 omfatta programmet ein Hamish Henderson Memorial lecture, lanseringa av boka What Robert Burns means to me i høve 250-årsjubileet til diktaren, ein  spasertur rundt 'Radical Edinburgh', konserten Songs of the People og ein tur rundt Rebus sitt Edinburgh støtta av Ian Rankin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Edinburgh People's Festival» frå ,  den 16. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Edinburgh People's Festival

Skipingar i 1951
Edinburgh
Festivalar i Skottland
Bjørkefamilien

Bjørkefamilien er ein plantefamilie som omfattar seks slekter med lauvfellande tre og buskar. Blada sit spreitt og er som regel dobbeltanna. Hann- og hoblomane sit kvar for seg i blomestandar kalla raklar, men alle plantar har blomar av begge kjønn (sambu). Pollineringa skjer med vinden. 

Familien er hovudsakleg utbreidd i tempererte strøk på den nordlege halvkula, men finst sørover til Andesfjellene og Sumatra. Artane er fordelte på to underfamiliar, som av og til blir rekna som sjølvstendige familiar: Betuloideae med bjørk og or, og Coryloideae med hassel, agnbøk, humlebøk og Ostryopsis.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bjørkefamilien» frå ,  den 16. mai 2023.

Bakgrunnsstoff 
 

 
 
 
 
 

Bjørkefamilien
Desmond Child

John Charles Barrett (), kjend profesjonelt som Desmond Child, er ein USA-amerikansk låtskrivar og produsent. Han vart innlemma i Songwriters Hall of Fame i 2008.

Hittar han har medverka på som låtskrivar omfattar Kiss-songen «I Was Made for Lovin' You»; Joan Jett & the Blackhearts sin «I Hate Myself for Loving You»; Bon Jovi-songane «You Give Love a Bad Name», «Livin' on a Prayer», «Bad Medicine» og «Born to Be My Baby»; Aerosmith-songane «Dude (Looks Like a Lady)», «Angel», «What It Takes» og «Crazy»; Cher-songane «We All Sleep Alone» og «Just Like Jesse James»; Alice Cooper-songen «Poison»; Michael Bolton-songen «How Can We Be Lovers?»; og Ricky Martin-songane «The Cup of Life» og «Livin' la Vida Loca».

Diskografi

Desmond Child & Rouge 
 Desmond Child & Rouge (Capitol Records) (1979)
 «Our Love Is Insane» (nr. 51, 1979)
 Runners in the Night (Capitol Records) (1979)

Solo 
 The Warriors: The Original Motion Picture Soundtrack (A&M Records) (1979)
 Song: «Last of an Ancient Breed»
 Discipline (Elektra Records) (1991)

For og med andre artistar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Desmond Child» frå ,  den 16. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Ungarsk-amerikanarar
Folk frå Gainesville i Florida
Aerosmith
Bon Jovi
Songen Nine Lives

«Nine Lives» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith. Han vart gitt ut i 1997 som førstesingel og tittelspor frå albumet Nine Lives.  Songen vart skriven av vokalist Steven Tyler, gitaristen Joe Perry og låtskrivaren Marti Frederiksen.

Songen startar med at Tyler imiterer kattejamring.

Hitlisteplassering
«Nine Lives» vart gitt ut som ein promoteringssingel til rockeradio og nådde ein 37. plass på Mainstream Rock Tracks-lista i 1997.

På konsert
På den lange Nine Lives-turneen deira frå 1997-1999 var «Nine Lives» nesten alltid opningsnummeret. Bandet framførte òg songen på nokre få TV-opptredenar, inkludert ein på Saturday Night Live.

I andre medium
«Nine Lives» er ein av dei to temasongane framførte av Aerosmith brukt i videospelet Dead or Alive 3 for Xbox laga av Team Ninja. Han blir spelt under introen.

Songen blir òg spelt på Rock 'n' Roller Coaster Starring Aerosmith i Disney's Hollywood Studios i Walt Disney World. Denne er eksklusiv for «Limousine» (karusell) med nummerskiltet «1QKLIMO».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Songen Nine Lives» frå ,  den 16. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Aerosmith-songar
Singlar frå 1997
Songar skrivne av Steven Tyler
Songar skrivne av Joe Perry
Songar skrivne av Marti Frederiksen
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Kevin Shirley
Falling in Love (Is Hard on the Knees)

«Falling in Love (Is Hard on the Knees)» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith som kom ut på det 12. studioalbumet deira, Nine Lives (1997). Songen vart skriven av Steven Tyler, Joe Perry og Glen Ballard, som hadde signert for å produsera Nine Lives. Sjølv om han vart fjerna frå rolla halvvegs i produksjonen og erstatta av Kevin Shirley, vart Ballard framleis kreditert for bidraga sine til albumet; han skreiv òg «Pink» med Tyler og Perry og «Taste of India» med Tyler og Richard Supa.

Songen vart gitt ut som singel 11. februar 1997 og toppa Den spanske singellista og nådde andreplassen i Canada i fire veker. Den toppa òg UK Rock Chart og den amerikanske Billboard. Mainstream Rock-lista. Andre stader nådde låten ein fjerdeplass i Tsjekkia, medan han nådde topp 10 i Finland og topp 30 i Island, Sverige, Sveits og Storbritannia. På den amerikanske Hot 100 nådde den 35. plassenen.

Musikkvideo
Det vart produsert ein musikkvideo for å promotera singelen. Videoen vart regissert av Michael Bay, og hadde eit surrealistisk landskap skildra som «12 Monkeys møter Brazil». Mange supermodellar, som Angie Everhart, er med som sjukepleiarar, herskerinner og prinsesser. Videoen til songen vann bandet ein MTV Video Music Award for beste rockevideo i 1997.

Innhald
Amerikansk CD- og kassettsingel
 «Falling in Love (Is Hard on the Knees)» – 3:25
 «Fall Together» – 4:38

Britisk og australsk CD-singel
 «Falling in Love (Is Hard on the Knees)» – 3:25
 «Fall Together» – 4:38
 «Sweet Emotion» – 4:34
 «Season of Wither» – 5:39

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Falling in Love (Is Hard on the Knees)» frå ,  den 16. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Aerosmith-songar
Singlar frå 1997
Columbia Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Michael Bay
Nummer-ein-singlar i Spania
Songar produserte av Kevin Shirley
Songar skrivne av Glen Ballard
Songar skrivne av Joe Perry
Songar skrivne av Steven Tyler