kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Hogland

Hogland (russisk Гогланд, Gogland finsk Suursaari) er ei øy i Finskebukta i Austersjøen, om lag 180 km vest for St. Petersburg og 35 km frå kysten av Finland (nær Kotka). Øya er ein del av Leningrad oblast i Russland. Hogland har eit areal på om lag 21 km² og det høgaste punktet er 173 meter over havet.

Historie 

Hogland har vore busett av finnar så lenge det har vore kjende busetnader her, minst sidan 1500-talet. Under den store nordiske krigen fann eit sjøslag stad nær øya 22. juli 1713, og i 1788 fann slaget ved Hogland stad mellom den russiske og svenske marinen. 

Etter den finske krigen vart Hogland ein del av Det russiske riket og ein del av det nyoppretta Storthertugdømet Finland som fekk sjølvstende frå Russland i 1917. Dei fleste innbyggjarane levde i to fiskelandsbyar administrert frå Viborg.

Under vinterkrigen vart innbyggjarane evakuert og øya kom inn under Sovjetunionen. Sidan den gong har trelandsbyen Suurkylä (russisk Суркюля, Surkjulja) vorte jamna med jorda og erstatta av moderne bygnigar, kanskje for ein fiske-kolkhoz, samt nokre militære fasilitetar. I dag lever om lag 50 innbyggjarar på øya.

Mot slutten av krigen etter Finland gjorde fred med Sovjetunionen, prøvde tyskarane å invadere øya i Operasjon Tanne Ost. Finske troppar hindra tysk invasjon og halvparten av dei tyske soldatane vart tekne som krigsfangar. Like etter kom øya igjen under Sovjetunionen.

Landemerke 

Øya er kjend for det kuperte terrenget med fem innsjøar. Sidan 1826 har åsen Mäkiinpäällys hatt to av dei geodetiske punkta langs struvemeridianen. Like utanfor øya ligg to kjende skipsvrak. Mannskapet på den tremasta klipperen «Amerika», som forliste nær kysten i oktober 1856 ligg gravlagd på ein gammal finsk gravplass. Det første fyret på øya vart bygd i 1807, men det eldste som framleis er i drift er frå 1904. Hogland har ein aukande turistindustri med turistar hovudsakleg frå St. Petersburg, men og noko frå Finland. 

I 2006 erklærte russiske styresmakter Hogland for «grenseområde», som tyder at utanlandske personar ikkje kan reise til øya utan spesiell løyve. Dette avgrener turismen til små grupper, berre ei gruppe om gongen, samt mykje byråkratiske førebuingar. 

Ein av dei aller første radiokontaktane fann stad på Hogland den 6. februar 1900 under leiing av Aleksander Popov.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 13. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Turistattraksjonar på Hogland
 Reise til Hogland med bilete
 Gamle bilete og kart frå finsketida

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Turisme på Hogland

Øyar i Austersjøen
Øyar i Russland
Leningrad oblast
Banansmett

Banansmett (Coereba flaveola) er ein liten sporvefugl med ei gjennomsnittleg lengd på 11  cm. Han er monotypisk i slekta Coereba. 

Han har mørk grå overside, ei svart krone på hovudet, iaugefallande, kvite augestriper og gul underside og gump. Kjønna er like. Banansmetten har eit slankt bendt nebb som passar til å ta nektar frå blomar. Nokre gongar borar han seg inn frå sida utan å pollinere planten. Han kan ikkje stille i lufta som kolibriar og må alltid ha fotfeste når han tar maten. Frukt og insekt står òg på etesetelen, ofte vitjar desse fuglane hagar og kan bli mykje tamme. Kallenamnet sukkerfugl kjem av at dei har tilhug til å ete sukkerkorn frå fuglebrett og fat, ein metode for å trekke til seg desse fuglane på kjeint frå Dei amerikanske Jomfruøyane. 

Utbreiingsområdet for denne arten er frå tropiske Sør-Amerika i sør og nord til det sørlege Mexico og Karibia. Han er ein sjeldan  gjest i Florida, USA. 

På Grenada og Saint Vincent har dei fleste banansmettar mørk fjørdrakt som skil dei frå andre populasjonar i Vestindia. 

Banansmetten byggjer kuleforma reir med sideinngang, hoa legg opp til tre egg i kullet.

Klassifisering 
Banansmetten vart første gong skildra av Linné i hans Systema naturae i 1758 med namnet Certhia flaveola. 

I 1809 omklassifiserte Louis Jean Pierre Vieillot arten  som den einaste medlemmen i slekta Coereba.  Familien Coerebidæ samla tidlegare fleire artar av fuglar som et nektar i tropisk Amerika, men dei andre artane er sidan flytta ut frå familien.  Ornitologar klassifiserte arten som incertae sedis (usikker klassifisering) i 2008.

Banansmetten er trudd å vere ein del av ei gruppe som inkluderer darwinfinkar, Tiaris, Loxigilla, med fleire, dei fleste tidlegare plassert i busksporvfamilien Emberizidae, men er no kjente for å vere ein del av tanagarfamilien Thraupidae. Slik sett vil nokre autoritetar plassere arten førebels i Thraupidae fram til ein studie antyder meir nøyaktig plassering. Dette er òg reflektert i Clementslista frå 2012.

Det var skildra 41 underartar av banansmett per 2012.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bananaquit» frå ,  den 14. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Coereba flaveola . Henta frå http://www.birdlife.org den 21. oktober 2012.
 Bananaquit videos on the Internet Bird Collection
 Photo-Medium Res ; Article  chandra.as.utexas.edu
 Bananaquit photo gallery VIREO
 Bananaquit sounds on xeno-canto.org

Tanagarfamilien
Eva Jensen

Eva Jensen () var ein norsk forfattar fødd i Salangen kommune i Troms. 

Eva Jensen hadde tatt Forfattarstudiet ved Høgskolen i Telemark.
Ho debuterte i 1984. 
Forfattarskapen hennar femne om lyrikk, romanar, ungdomsromanar, barnebøker og biletbøker. Ho mottok ei rekke litterære prisar.

Utgjevingar 
 Dikt og tekstar – (1984)
 Slik er det her – barnebok (1986) (illustrert av Sara Tunheim)
 Denne guten har brune kne – (1987)
 Teori nok for eit kort liv – roman (1987)
 Eg, Kristin – ungdomsbok (1988) (illustrert av Wenche Øyen)
 Ingen smertebutikk – «humoristisk folkeviseroman» (1991)
 Den rolege gule hunden med brillene – roman (1994)
 Alle i Alta kan – barnedikt (2000)
 Tre høns på plenen og fire egg – barnebok (2002) (illustrert av Gry Moursund)
 Gullkunde – roman (2003)
 Alt kan begynne med kvitt – barnebok (2004) (illustrert av Gry Moursund)
 Djupt inne i sommaren og andre essay – (2005)
 Mens lyset endrar flatene – diktsamling (2008)
 Om drittsekkar på tre måtar – novellesamling (2008)
 Skog, eller noko som har med skog å gjere – (2009)
 Noen roper navnet mitt – ungdomsbok (2012)
 Vidareutdanning i lys og skugge – dikt og prosa (2014)
Kom si, kom sa – dikt for barn, Samlaget (2017) (illustrert av Iben Sandemose)

Prisar 
 Kyrkje- og kulturdepartementet sin pris for barne- og ungdomslitteratur 1986, for Slik er det her
 Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond 1994
 Sigmund Skard-stipendet 1995
 Blixprisen 1995
 Samlagsprisen 2004
 Kulturdepartementets pris for barne- og ungdomslitteratur 2013, omsettarprisen, for omsettinga frå amerikansk engelsk av Carl Sandburg: Små heimar, Nordsjøforlaget.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Eva Jensen» frå , den 14. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Eva Jensen hjå Nasjonalbiblioteket
 Eva Jensen i NRK Forfatter
 Store Norske Leksikon om Eva Jensen.
 Utgjevingar av Eva Jensen i BIBSYS Ask

Folk frå Salangen
Forfattarar frå Troms
Bokmålsforfattarar
Nynorskforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1984
Norske ungdomsbokforfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Vinnarar av Samlagsprisen
Nynorsk i Nord-Noreg
Terje Pedersen

Terje Pedersen () er ein norsk
tidlegare friidrettsutøvar. Han forbetra i 1964 verdsrekorden i spydkast to gongar. Han representerte Sportsklubben Vidar i Oslo. Pedersen er praktiserande tannlege.

Allereie som 17-åring var han på nasjonalt toppnivå. Han vann då (i 1960) sitt første noregsmeisterskap med eit kast på 74,18 m, og sette personleg rekord med 76,76 m. Han deltok i Sommar-OL 1960 i Roma. I kvalifiseringa kasta han 74,67 m og var ein av tretten finaleklare. Grunna skade kasta han ikkje i finalen. Både i 1962, -63 og -64 vart han norsk meister med kast på høvesvis 74,09 m, 76,45 m og 78,95 m. 

I OL-sesongen 1964 sette han 1. juli i Oslo ny verdsrekord i landskampen mellom Noreg og Be-Ne-Lux-landa med eit kast på 87,12 m. Han kasta langt i fleire tevlingar utover sommaren, men stoppa inn i mellom på lengder ned mot 75 m. 2. september 1964 vann han i Oslo spydkast-tevlinga i landskampen mellom Noreg og Tsjekkoslovakia. Her smelte han i 2. omgangen til med eit kast på 91,72 m, ei forbetring av hans eigen verdsrekord med over fire og ein halv meter. Han kom såleis til Sommar-OL som ein av dei største gullfavorittane. Med eit lengstekast på 72,10 m i kvalifiseringa kom han ikkje inn mellom dei tolv som fekk kaste i finalen. Som i OL 1960 hamna han på trettande-plassen. I 1964 vart han tildelt Morgenbladets Gullmedalje, men skadar og overtrening førte til at han la opp i 1965.

Terje Pedersen var trenar for spydkastaren Pål Arne Fagernes frå 1996.

Kjelder 
 Artikkelen «Terje Pedersen» frå Wikipedia på bokmål
 Friidrott -65. Hälsingborg 1964.

Norske spydkastarar
Vinnarar av Bislett-medaljen
Noregsmeistrar i friidrett
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Norske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Idrettsutøvarar frå Oslo
Norske tannlegar
Usjkanøyane

Usjkanøyane (russisk Ушканьи острова; Usjkani Ostrova) er ei lita øygruppe i Bajkalsjøen i Russland. Øygruppa består av ei stor øy (Store Usjkan på 9,5 km²) og tre småøyar.

Usjkanøyane er ein del av Transbajkal nasjonalpark og har vorte ein populær turistdestinasjon.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ushkan Islands» frå , den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Usjkanøyane

Øyar i innsjøar
Øyar i Russland
Ensomheden

Ensomheden eller Ujedinenija (russisk Oстров Уединения) er ei øy i Russland i Karahavet. Ho ligg om lag midt mellom Novaja Zemlja og Severnaja Zemlja ved 77° 29' N og 82° 30' E.

Øya er aude og islagd, men om sommaren er det noko tundravegetasjon. Ho har ei lengd på 18,5 km og eit areal på 202 km². Samanlikna med andre arktiske øyar er ho flat og lågtliggande med nokre myrer og små innsjøar. Det høgaste punktet på øya er berre 30 meter over havet. Nordaust på øya ligg ei lang landtunge. 

Sidan ho ligg så langt nord er vêret hardt og forblåst og havet omkring er fylt av pakkis om vinteren. Det er òg mykje isflak i havet omkring om sommaren. 

Det er isbjørn, kvalross, sel og mange forskjellig fugleartar på øya. 

Den næraste landområdet er Izvestij TSIK-øyane, som ligg om lag 150 km mot søraust. 

Ensomheden høyrer til Krasnojarsk kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
Den norske oppdagaren kaptein Edvard Holm Johannesen frå Tromsø gav øya det poetiske namnet på grunn av den avsidesliggande plasseringa då han oppdaga ho 26. august 1878.

Den sovjetiske polfararen professor V. Yu. Vize meinte at det var eit stort grunt område og kanskje fleire uoppdaga øyar nær Ensomheden basert på andre observasjonar frå andre polfararar. Under sin eigen ekspedisjon til Frans Josefs land med isbrytaren «Malygin» i 1931 håpte han å utføre oseanografiske undersøkingar nord i Karahavet, men professor Vize kom ikkje så langt på grunn av store mengder havis. Seinare ekspedisjonar og satellittbilete viste at det ikkje var andre øyar i nærleiken av Ensomheden.

Ein halsvirvel av ein plesiosaur (Plesiosaurus latispinus) vart oppdaga på øya under ein ekspedisjon i 1930-åra. Han vart studert av den sovjetiske paleontologen A. N. Rjabinin.

Under den andre verdskrigen var det ein liten polarstasjon på Ensomheden bygd av Sovjetunionen. 8. september 1942 kom den tyske ubåten U-251 (kapteinløytnant Timm) til overflata nær øya og øydela den vesle bygningen til vêrstsajonen og garnisonen om bord avfyrte granatar mot øya. Dette var ein av dei siste handlingane til Kriegsmarine under Operasjon Wunderland. Polarstasjonen vart bygd opp att under den kalde krigen, men vart forlaten i 1996.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Uyedineniya Island» frå , den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 R. Samoilovitsj, Exploration of the Polar Part of U.S.S.R. in 1934 and the Sedov expedition.
 Albert Hastings Markham. Arctic Exploration, 1895.
 A.N. Rjabinin, On new discoveries of Plesiosauria in the Soviet Arctic and of a centrum of a cervical vertebra of Plesiosaurus latispinus Owen from the Lonely island in the Karahavet (Russland); Problems of the Arctic AARI, Leningrad; 1939
 L. Peillard, Geschichte des U-Bootkrieges 1939−1945. 1970.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av vêrstasjonen
 http://www.hamradio.ru/rrc/ARTICLES/li_e.htm 
 Sverdrupekspedisjonen på Ensomheden

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Russland
Øyar i Arktis
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Valaam

Valaam (finsk Valamo) er ei øygruppe nord i innsjøen Ladoga i Republikken Karelen i Russland. Det totale arealet til dei meir enn 50 øyane er 36 km². Den største av desse heiter òg Valaam. Øyane er mest kjend for Valaam kloster og den vakre naturen.

På 1100-talet vart øyane ein del av Republikken Novgorod. På 1600-talet vart dei erobra av Sverige under den store urotida, men Russland gjenerobra dei mindre enn hundre år seinare. Då Storhertugdømet Finland vart oppretta tidleg på 1800-talet som ein sjølvstyrt del av Det russiske riket gjorde Aleksander I av Russland Valaam til ein del av Finland. I 1917 vart Valaam ein del av det sjølvstendige Finland, men kom inn under Sovjetunionen etter vinterkrigen og framhaldskrigen.

Namnet p øyane kjem frå det finsk-ugriske ordet 'валамо' (valamo), som tyder høgt fjell eller overflate. Klimaet og naturhistoria til øya er unik på grunn av plasseringa i Ladoga. 
 
Våren byrjar i slutten av mars og ein typisk sommar på Valaam består av 30-35 solrike dagar, som er meir enn på fastlandet omkring. Normaltemperaturen i juli er 17 °C. Vinteren og snøen kjem tidleg i desember. I midten av februar går det an å køyre bil over isen til den næraste byen Sortavala (42 km). Normaltemperaturen i februar er -8 °C.

Det veks meir enn 480 planteartar på øya og mange av desse har vorte dyrka av munkar. Skogen er dekt av barskog og om lag 65 % av skogen er furu. Øya vart ofte vitja av tsarane Aleksander I og Aleksander II og andre medlemmer av keisarfamilien. Andre kjende gjester var Pjotr Tsjajkovskij og Dmitrij Mendelejev.

Øya er permanent busett. Det finst ein barnehage, eit galleri, eit stadion, ein skule og ei sjukestove.

Samfunnet på Valaam har i dag ikkje noko offisiell administrativ status. Innbyggjarane ønskjer å få offisiell status som landsbusetnad slik at dei kan delta i kommunale val. Leiarane av klosteret er derimot imot dette.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Valaam» frå ,  den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 http://nordictravel.ru/page/valaam.html

Øyar i Russland
Øyar i innsjøar
Karelia
Vilkitskijøya i Karahavet

Vilkitskijøya (russisk Остров Вильки́цкого; Ostrov Vilkitskogo) er ei øy i Karahavet. Ho ligg 40 km nordaust for Sjokalskogoøya, utanfor Gydanhalvøya nord i Sibir i Russland. Øya er forblåst og dekt av tundra. Vilkitskijøya er halvmåneforma go er delt i to av eit smalt sund. Ho er 42 km lang, men berre 12 km på det breiaste. 

Havet omkring øya er dekt av pakkis om vinteren og det er mykje isflak sjølv om sommaren. Det er eit grunt område mellom Vilkitskijøya og naboøya i sør, Neupokojevaøya (Остров Неупокоева).

Vilkitskijøya høyrer til Tjumen oblast og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya må ikkje forvekslast med dei vesle Vilkitskijøyane, som i dag stort sett vert kalla Dzjekmanøyane på dei fleste kart og som er ein del av Nordenskiöldøyane, Vilkitskijøyaane i Laptevhavet utanfor austkysten av Tajmyrhalvøya, og Vilkitskijøya i Aust-Sibir-havet.

Alle desse øyane er kalla opp etter den russiske hydrografen Andrej Vilkitskij.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:Vilkitsky Island (Kara Sea)» frå , den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservat 
 Istilhøve

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Tjumen oblast
Voroninøya

Voroninøya eller Voronina (russisk Oстрова Воронина, Ostrova Voronina eller Oстров Воронина, Ostrov Voronina) er ei isolert øygruppe i Karahavet i Russland. Ho omfattar to øyar, ei stor og ei smal lenger nord. Mellom dei to øyane ligg eit 3 km breitt sund. 

Voroninøya er om lag 9 km lang og 6 km brei og er dekt av tundravegetasjon og is. Den nordlege øya er smal, om lag 5 km lang og berre litt meir enn 500 meter brei. Desse øyane ligg nordaust i Karahavet, om lag 130 km vest for Severnaja Zemlja og 72 km nordaust for Kirovaøya i Kirovøyane. 

Havet omkring desse to øyane er dekt av pakkis om vinteren og det er mykje isflak sjølv om sommaren, som berre varer opp mot to månader. Klimaet er så hardt at det kan gå år mellom kvar gong farvatnet rundt øyane er ope.

Øyane høyrer til Krasnojarsk kraj og er ein yngleplass for isbjørn. Øyane er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Voroninøya er kalla opp etter kaptein Vladimir Voronin frå den sovjetiske marinen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Geografisk data
 Naturrreservat 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Jānis Lūsis

Jānis Lūsis () var ein latvisk  friidrettsutøvar som representerte Sovjetunionen. Han fekk medalje i spydkast-tevlinga i kvart einaste internasjonale meisterskap frå 1962 til 1972.

Aktiv 
Lūsis vann i 1969-sesongen alle tevlingane han stilte i, den 19. september i Athen tok han sin tredje EM-tittel i spyd. I det neste friidretts-EM (Helsingfors 1971) vart han den første mannlege friidrettsutøvar som tok fire EM-titler i same øving. Vinnarkastet på 90,68 m var meir enn fem meter lengre enn det næraste konkurrent presterte.

Lūsis mista verdsrekorden sin til finske Jorma Kinnunen i 1969, men tok den tilbake i Stockholm den 6. juli 1972, med eit kast som målte 93,80 m. Han såg dermed ut til å vere i storform og klar til å forsvare OL-gullet frå 1968. I spydfinalen i München i 1972 leia Lūsis etter første omgang, og auka i tredje omgang med eit kast på 89,54 m. I femte omgang kasta vesttyskaren Klaus Wolfermann, heia fram av eit entusiastisk heimepublikum på olympiastadion, heile 90,48, ny olympisk rekord. Lūsis heldt hovudet kaldt, slik han hadde for vane, og i sjette og siste omgang klemte han til med sitt lengste kast i tevlinga. Det vart målt til 90,46 m, berre to centimeter kortare enn Wolfermann sitt kast. Dermed måtte Lūsis ta til takke med sølvet.

Lūsis heldt fram å tevle i endå fleire år, men måtte innsjå at han hadde sine beste år bak seg. I Roma-EM i 1974 forsøkte han å ta sin femte EM-tittel, han vart nummer 6. To år seinare i Montreal, deltok han 37 år gammal i sitt fjerde OL og vart nummer 8.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
 EM 1962 i Beograd: Gullmedalje - 82,04 m, framom Viktor Tsybulenko (77,92 m)
 Sommar-OL 1964 i Tokyo: Bronsemedalje - 80,57 m 
 EM 1966 i Budapest: Gullmwedalje - 84,48 m, framom Władysław Nikiciuk (81,76 m)
 Sommar-OL 1968 i Mexico-byen: Gull - 90,10 m, framom Jorma Kinnunen (88,58 m)
 EM 1969 i Athen: Gull - 91,52 m, framom Pauli Nevala (89,58 m)
 EM 1971 i Helsinki: Gull - 90,68 m, framom Jānis Doniņš (85,30 m)
 Sommar-OL 1972 i München: Sølvmedalje - 90,46 m, bakom Klaus Wolfermann (90,48 m)
 EM 1974 i Roma: 6. plass - 83,06 m
 Sommar-OL 1976 i Montreal: 8. plass - 80,26 m

Kjelder 
 Bokmålswikipedia

Sovjetiske spydkastarar
Latviske spydkastarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i spydkast
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Juzjnyj

Juzjnyj er òg det tidlegare namnet på den ukrainske byen Juzjne.

Juzjnyj (russisk skrift Южный) er den sørlege av dei to store øyane i Novaja Zemlja (Gåselandet) nord i Russland. Namnet tyder 'sørleg'. Ho har eit areal på  og sjølv om ho er mindre enn naboøya i nord, Severnyj, er ho ein av dei største øyane i verda (41. største).

Økologi 
Øya var opphavleg heim for nenetsfolket, men vart stort sett evakuert i 1950-åra då Sovjetunionen starta med atomprøvespreningar her.

Juzjnyj er kjend for dei store koloniane med sjøfugl. Vegetasjonen på øya består stort sett av tundra.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 14. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Location
 Nature Reserve 

Øyar i Russland
Novaja Zemlja
Karahavet
Barentshavet
BBC Lifestyle

BBC Lifestyle er ein verdsfemnande fjernsynskanal frå BBC som sender inspirasjon for heim, mat, familie og livet. Kanalen er tilgjengeleg somme stader via satellitt og IPTV, og er eigd av BBC Worldwide. I Noreg blei kanalen avvikla 7. januar 2016.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «BBC Lifestyle» frå , den 14. august 2008. 

Lifestyle
Skipingar i 2007
Sara Nordenstam

Sara Nordenstam () er ein norsk symjar fødd  i Lycksele i Sverige. 

Sara Nordenstam flytta med familien til Noreg då ho var ti år, og fekk sidan norsk statsborgarskap. I Aftenposten 16.8.08 skriv Mette Bugge at ho vart norsk statsborgar i 1994, i same artikkel står det med NTB, Olympiatoppen, som kjelde at ho vart norsk statsborgar for fire år sidan (dvs. i 2004). Ho tevlar for Lambertseter Svømmeklubb der ho òg har ein administrativ jobb. Nordenstam har studert i USA i fire år, med faga reklame og marknadsføring. Ho har to bachelorgradar. Ho er busett på Lambertseter, Oslo, og er ugift.

Sara Nordenstam tok bronsjemedalje med ny europarekord på 2.23.02 og på 200 meter bryst under Sommar-OL 2008 i Bejing.

Meisterskapsmedaljar

Merittar
Bronsje på 200 m bryst i Sommar-OL 2008
Fire fjerdeplassar fra EM
Seksten NM-gull
Tretten NM-sølv
Åtte NM-bronsar
To kongepokalar (2004, 2008)
Finale i VM i Moskva 2000
To EM-sølv som junior

Noregsrekordar

Norske symjarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Symjarar under sommar-OL 2008
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Symjarar under sommar-OL 2012
Idrettsutøvarar frå Oslo