kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Gáisi valkrins

Gáisi valkrins (nordsamisk Gáiseguovllu válgabiire, bokmål Gáisi valgkrets) er ein valkrins ved Sametingsvala i Noreg frå og med valet i 2009. Krinsen vert også kalla valkrins 4. Stemmerett i krinsen har dei som er busette der og er innførte i manntalet til Sametingsvalet. I 2017 var det 2547 personar som var registrerte i manntalet i området.

Krinsen femner kommunane Kåfjord, Storfjord, Lyngen, Karlsøy, Tromsø, Balsfjord, Målselv, Bardu, Lenvik, Berg, Torsken, Tranøy og Sørreisa i Troms fylke.

I 2009 vart det vald inn fem sametingsrepresentantar frå krinsen. Sametinget skal til saman ha 39 representantar.

Krinsordninga ved Sametingsvala vart endra framfor valet i 2009. I staden for dei 13 krinsane ein nytta ved Sametingsvala i 1989, 1993, 1997, 2001 og 2005, er det frå 2009 sju krinsar. Gáisi valkrins tilsvarar dei tidlegare krinsane Midt-Troms valkrins og Nord-Troms valkrins, utom kommunane Skjervøy, Nordreisa og Kvænangen som no høyrer til Nordre valkrins, med tillegg av Sørreisa kommune som tidlegare høyrde til Sør-Troms valkrins.

Parti og vallister som stilte til Sametingsvalet i 2017 i Gáisi valkrins 
Desse partia og vallistene stilte til Sametingsvalet i 2017 i krinsen.

 Árja
 Arbeidarpartiet
 Framstegspartiet
Jiehkkevárri
 Høgre
Nordkalottfolket
 Norske Samers Riksforbund
Samenes Folkeforbund
 Senterpartiet
Šiella

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 FOR 2008-12-19 nr 1480: Forskrift om valg til Sametinget på nettstaden lovdata.no
 Sametingsvalget 2009 – Rundskriv om endringer i valgbestemmelsene i sameloven og forskrift om valg til Sametinget på nettstaden til Den norske regjeringa

Sametingsval
Troms fylke
Valkrinsar i Noreg
Tan Son Nhat internasjonale lufthamn

Tan Son Nhat internasjonale lufthamn (offisielt: Cảng Hàng không Quốc tế Tân Sơn Nhất, IATA: SGN, ICAO: VVTS) er den største flyplassen i Vietnam både i flatevidd og passasjertal. Han tener som flyplass for Ho Chi Minh-byen og Dong Nam Bo. Flyplassen ligg i Tan Binh, ein del av Ho Chi Minh-byen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tan Son Nhat International Airport» frå , den 27. august 2010. 

Ho Chi Minh-byen
Flyplassar i Vietnam
The Real Me

{{Infoboks musikkalbum
| tittel           = «The Real Me»
| gruppe         = The Who
| album     = Quadrophenia
| B-side         = «Doctor Jimmy»
| utgjeve       = 12. januar 1974
| format         = Singel
| innspeling       = Mai 1972
| sjanger      = Hardrock
| lengd         = 3:20 (albumutgåve)3:30 (singelutgåve)
| selskap          = Track Records/MCA
| låtskrivar         = Pete Townshend
| produsent       = The Who
| førre =  «Love, Reign o'er Me»
| førre år  = 1973
| neste = «Postcard»
| neste år  = 1974
}}
«The Real Me» er ein song skriven av Pete Townshend for The Who. Songen er gjeven ut på den andre rockeoperaen deira, Quadrophenia i 1973. Songen er den andre songen på albumet og omhandlar guten Jimmy, ein ung engelsk Mod med fire forskjellige personlegheiter. Songen skildrar korleis han prøver å takle dei forskjellige personlegheitane og finne «den verkelege seg» («the real me»).

John Entwistle spelar imponerande bass på songen. I følgje eit intervju frå 1996 vart bassen spelt inn på første forsøk. Entwistle hevdar at han «berre tulla litt» på bassen under den første innspelinga, men dei andre i bandet likte det så godt at dei nytta denne innspelinga i den endelege utgåva av songen.

«The Real Me» var òg i filmutgåva av Quadrophenia frå 1979, og i filmmusikkalbumet som følgde. Denne utgåva hadde eit nytt basspor og ein ny slutt.

Townshend har alltid kalla songen «Can You See the Real Me», i staden for den kortare tittelen.

Bandet spelte ikkje songen på fleire år etter at John Entwistle døydde i 2002, men starta å spele han igjen i 2007 med Pino Palladino på bass, dog med ein mindre utprega bassgang enn i originalen.

Medverkande

 Roger Daltrey – solovokal
 Pete Townshend – gitar
 John Entwistle – bass, blåseinstrument
 Keith Moon – trommer

Andre versjonar

Songen er òg spelt av W.A.S.P. i 1989, som laga ein eigen musikkvideo til han, samt Pearl Jam under ein konserthyllest til The Who på VH1 i 2008.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Real Me (The Who song)» frå , den 4. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1974
The Who-songar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
Track Records-singlar
MCA Records-singlar
Songar frå 1972
John Entwistle
Songar produserte av Pete Townshend
It's Hard

It's Hard er det tiande studioalbumet til det engelske rockebandet The Who. Det er det siste Who-albumet med bassisten John Entwistle og trommeslagar Kenney Jones, samt det siste Who-albumet på Warner Bros. Records i USA. Det kom ut i 1982 på Polydor i Storbritannia og nådde 11. plass her. I USA nådde det åttande plass.

Historie 
Det finst to ulike syn på It's Hard. Enkelte meiner at albumet var inspirert av det harde politiske klimaet tidleg i 1980-åra, medan andre berre ser på albumet som eitt The Who måtte gje ut for å oppfylle kontrakten sin med det amerikanske plateselskapet. Albumet fekk òg delt mottaking i musikkpressa, enkelte gav det dårleg kritikk, medan det fekk fem av fem stjerner i musikkmagasinet Rolling Stone.

Den første songen «Athena» er ein av dei få songane som vart godt motteken på albumet. Denne songen vart gjeven ut som singel og nådde 28. plass på den amerikanske singellista. I seinare år har songen «Eminence Front» vorte trekt fram som ein av dei mest kritikarroste i songkatalogen til bandet.

Albumomslaget vart utforma av Graham Hughes, og syner ein ung gut som speler eit arkadespel, ein referanse til rockeoperaen Tommy, der hovudkarakteren spelar flipparspel. Townshend kritiserte albumet kort tid etter det kom ut.

I 1997 gav MCA ut ei nymastra utgåve av albumet med nye miksar av «Athena» og «Eminence Front».

Innhald 

Bonusspor på 1997-utgåva av albumet var fire konsertopptak frå Toronto den 17. desember 1982.

Medverkande

The Who
Roger Daltrey – solovokal, rytmegitar, korvokal på «Eminence Front» og «One at a Time»
Pete Townshend – sologitar, korvokal, solovokal på «Eminence Front», felles solovokal på «Athena» og «Cooks County»
John Entwistle – bass, korvokal, solovokal på «One at a Time»
Kenney Jones – trommer

Andre medverkande
Andy Fairweather Low – rytmegitar på «It's Your Turn»
Tim Gorman – klaverinstrument

Produksjon
Jon Astley – leiande produsent
Chris Charlesworth – leiande produsent
Bill Curbishley – leiande produsent
Greg Fulginiti – mastering
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
Doug Sax – mastering
Bob Ludwig – ommastering
Robert Rosenberg – leiande produsent
Richard Evans – design
Graham Hughes – fotografi

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «It's Hard» frå , den 4. juli 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 www.thewho.net. It's Hard Liner Notes . Accessed on February 18, 2005.
 www.allmusic.com. It's Hard album Credits. Accessed on February 18, 2005.

Musikkalbum frå 1982
The Who-album
Album produserte av Glyn Johns
MCA Records-album
Polydor Records-album
Warner Bros. Records-album
Keisarpingvin

Keisarpingvin (Aptenodytes forsteri) er den største og tyngste av alle nolevande pingvinartar og er endemisk for Antarktis. Kjønna er mykje like i fjørdrakt og storleik, ca. 122 cm i høgd og med vekt frå 22 til 37 kg. Ryggsida er svart og med klår overgang til den kvite buksida. Brystet er bleikgult og han har lysegule øyreflekker. Han er ein straumlinjeforma kropp utan flygeevne, men vengene er forma som flate, stive luffar vel egna for symjing og marint levevis.

Fisk gjer ut for storparten av dietten, som òg kan inkludere krepsdyr som kril og blekksprutar. Det er observert at keisarpingvinar gjer dukk ned til djupner på over 500 meter og kan vere under vatn i opptil 18 minutt. Dei har mange tilpassingar for å meistre dette, inkludert eit uvanleg strukturert hemoglobin som gjev dei god funksjonsevne med lågt oksygennivå, solid skjelett som avgrensar trykkskilnadsskadar, barotrauma, og evna til å redusere stoffskiftet og stenge av uvesentlege organfunksjonar.

Keisarpingvinar er kanskje mest kjente for det årlege vandringsmønsteret vaksne fuglar gjer for å skaffe føde til avkommet. Dette er einaste pingvinarten som hekkar i den antarktiske vinteren, dei vandrar 50-120 km over isen og samlar seg i hekkekoloniar som kan innehalde tusenvis av individ. Hofuglen legg eitt egg og vandrar deretter til havet for å beite. I mellomtida rugar hannfuglen. Seinare vekslar foreldra mellom omsorg for ungen i kolonien og matauke til havs. Levetida er typisk 20 år i naturen, men observasjonar tyder på at enkelte individ kan oppnå 50 år i levealder.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Emperor Penguin» frå ,  den 5. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 

Pingvinar
Aga på Bømlo

Aga er ei øy i Bømlo kommune som fram til 1995 høyrte til Fitjar kommune. På øya ligg garden Aga, som òg omfattar ei samling øyar som ligg vest for Nyleio, mellom Ålforo, Bømlalandet og Vedøy i sør og Brendøyosen i nord. 

Garden er ikkje særleg gammal og var opphavleg ein husmannsplass under Fitjargarden. Garden vart sjølvstendig då Ole Michelsen Tosche selde Fitjargarden i 1755. 

Det er funne ei krossforma steinhakke frå steinalderen på Aga.

Namn 
Ein er ikkje sikker på opphavet til namnet. Ein teori er at namnet kan kome av «agg», som tyder noko «kvasst». Det er fleire nes som stikk fram på Aga, så denne tydinga kan passe. Ein anna teori er at namnet kan kome av «agi», som tyder «beite», og at Fitjargarden såleis har nytta øya som beite i gammal tid. 

Gardsnamnet har vore skrive mykje likt opp gjennom åra. Variantar er Age i 1756 og Agøen i 1801. Namnet vert i dag skrive Aga og er likt med daglegnamnet.

Historie 
Aga låg under Fitjargarden, som var eigd av Ole Michelsen Tosche fram til 1755. Han selde til gjestgjevaren i Folderøyhamn. Øyana Aga, Vedøyo og Øsparøyo kom då under Føyen skipreide i 1784, men høyrde framleis til Fitjar kyrkjesokn. Seinare gjekk garden tilbake til Jonas Tosche, son til Ole Michelsen Tosche, som igjen selde tilbake til gjestgjevaren i Folderøyhamn. Utover 1800-talet har bruka på garden stort sett vore i sjølveige. I 1867 kom garden tilbake til Fitjar herad i lag med Vedøyo, medan Øsparøyo vart verande under Bømlo. 

Folketalsutvikling

Andre øyar 
Agasystra er ei lita øy som ligg nordom Aga og som høyrer til garden Aga. Namnet har vore særs lite brukt i Noreg og må tyde «syster til Aga». Opphavleg var Agasystra eit plass under Aga. 

Orrøya, Brennholmen, Ospøya med Farholmen og Jørgensholmen, Klakksøyane og Grunnasundsholmen har òg bruk som ligg under Aga.

Kjelder 

 

Gardar på Bømlo
Øyar i Bømlo
Fitjarøyane
Bukkholmen

Bukkholmen er ei lita øy i Fitjar kommune. Ho ligg mellom Engesund i søraust, Ivarsøy i sør, Siglo i vest og holmane ut mot Selbjørnsfjorden i nord. 

Garden er ikkje gammal og var opphavleg ein husmannsplass under Siglo som eigarane av Fitjargarden bygsla bort. Den første brukaren her dukka opp mot slutten av 1700-talet. I 1838 vart Bukkholmen eigen gard. Den første sjølveigaren var Mikkel Sørensen som kjøpte garden på auksjon i 1825. Han var brukar her og garden har seinare vore eigd av brukarane. 

Garden har fått namn etter holmen han ligg, som vart nytta som beite for bukkar. Namnet har alltid vore skrive på same måten og daglegnamnet er lik skrivemåten

Folketalsutvikling

Geografi 
Bukkholmen har eit areal på 14 hektar. Ho er kring 600 meter lang og kring 400 meter brei.

Kjelder 

 

Gardar på Fitjar
Fitjarøyane
øyar i Fitjar
Det konservative partiet i Storbritannia

Det konservative partiet (engelsk tittel The Conservative and Unionist Party) er det største partiet på høgresida i britisk politikk. Det konservative partiet har røter i det historiske Tory-partiet, som blei grunnlagt i 1678. På grunn av dette kallar ein framleis ofte partiet for Tory Party, medan medlemmene kan kallast Tories. Det konservative partiet var i regjering i Storbritannia i to tredjedelar av 1900-talet, men var i opposisjon til Labour i 13 år frå 1997 til 2010. Frå 2010 regjerte det i koalisjon med Liberaldemokratane. I 2015 danna det ei fleirtalsregjering.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
Britiske politiske parti
Konservative parti
Rally Japan

Rally Japan er eit rallyløp som første gong vart arrangert i 2004. Det har heile tida vore ein del av verdsmeisterskapen i Rally.

Tidlegare vinnarar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Motorsport i Japan
WRC
Skipingar i 2004
Lyr

Lyr (Pollachius pollachius) er ein fiskeart i torskefamilien.

Skildring 

Lyren kan verte inntil 130 cm lang og 10 kg. Han manglar skjeggtråd og er underbitt. Sidelinja er mørk og tydeleg. Ho bogar markant nedover under første ryggfinnen, og dette kan nyttast til å skilje lyren frå seien, som har ei rett og lys sidelinje.

Utbreiing og habitat 

Lyren finst nordaust i Atlanterhavet, frå nord i Marokko til Island og til Finnmark i Noreg. Han er mest talrik rundt Dei britiske øyane. Lyren er òg registrert sør i Austersjøen. I Noreg finst han langs heile kysten, men er mest vanleg langs vestlege og sørlege delar.

Lyren finst frå overflata og ned mot 200 meters djupne og er bentopelagisk. Han likar seg best over hard botn — gjerne i nærleiken av land.

Levesett 

Lyren lever hovudsakleg av andre fiskar. Han kan òg ta krabbar og reker. Lyren samlast i stimar i gytetida. Gytinga skjer om våren eller tidleg på sommaren.

Litteratur 
 Moen, Frank Emil: Dyreliv i havet - Nordeuropeisk marin fauna ISBN 82-90823-54-1
 Pethon, Per: Aschehougs store fiskebok ISBN 82-03-23247-7
 Torsvik, Mortensen, Nedreaas (red.) Fiskeribiologi ISBN 82-529-1720-8

Bakgrunnsstoff 
 Fishbase.org om Pollachius pollachius - Besøkt 1. januar 2008.
 Uwphoto.no  - Om forskjellane og likheitene mellom Sei og Lyr.
 Lyr - Pollachius pollachius 

Torskefisk
Matfisk
Reker

Reker høyrer til tifotkrepsane. Dei er vanlegvis ganske små dyr som opptrer i store tal. Forskjellige slags reker held til på forskjellige djupner. 

Dei er særleg kjent som matnyttige og kan nyttast på mange forskjellige måtar, til dømes kokt, bakt eller frityrkokt. Ein finn dei til dømes i rekesalat, spansk paella de marisco, ulike asiatiske karrirettar og jambalaya.

Mange artar vert òg haldne i akvarium.

Grupper 
 Atyidae
 Caridina
 Kloreker
 Viftereker

Artar 
 Amanoreke
 Blomsterreke
 Gabonreke
 Halocaridina rubra
 Kirsebærreke
 Matreke
 Molukk-viftereke
 Raud krystallreke

Litteratur 
 Torsvik, Mortensen, Nedreaas (red.) Fiskeribiologi ISBN 82-529-1720-8

Bakgrunnsstoff 
 
 

 
Akvaristikk
Sven Nyhus

Sven Kristoffer Nyhus () var ein norsk folkemusikar (fele, hardingfele og bratsj), komponist og tidlegare professor i folkemusikk ved Norges Musikkhøgskole i Oslo.

Liv og virke
Sven Nyhus var fødd på Røros og byrja spele fele som ni-åring, og var fram til 1952 aktiv som spelemann i heimetraktene. Han starta Glåmos Spellemannslag og transkriberte noter for lokal folkemusikk. Deretter flytta han til Oslo og tok i 1956 eksamen som orkestermusikar ved musikkonservatoriet. Han var solobratsjist i orkestret ved Nationaltheatret, Den norske Operas orkester og Kringkastingsorkesteret og spelte som alternerande solobratsjist i Oslo-Filharmonien frå 1961 til 1971.

I 1969 starta han folkemusikkorkesteret Sven Nyhus kvartett (seinare også kvintett og sekstett) saman med trekkspelaren Tore Løvgreen. Dei to er framleis med i orkesteret som ellers har hatt ei rekkje andre medlem innom. Svens dotter, Åshild Breie Nyhus, spelar fele i sekstett-utgåva av orkesteret i dag. Orkesteret har gitt ut 12 album, og vunne to Spelemannpriser. I tillegg gav Sven Nyhus ut et soloalbum i 1977. 

Frå 1971 var han medredaktør av sjubandsverket Norsk folkemusikk (saman med Jan Petter Blom og Reidar Sevåg), der han var med å transkribere notar for norske slåttar og folkemusikk. Verket blei avslutta i 1981. Han gav dessutan ut ei rekkje større og mindre slåttesamlingar. 

Frå 1978 og ti år framover var Nyhus sjef for Folkemusikkavdelinga i NRK og frå 1990 til 2002 var han professor i folkemusikk ved Norges Musikkhøgskole i Oslo. Han komponerte rundt 75 slåttar.

Sven Nyhus var far til felespelaren Åshild Breie Nyhus og pianisten Ingfrid Breie Nyhus.

Prisar og utmerkingar 
 Spellemannprisen 1974 i klassen folkemusikk/gammaldans med Sven Nyhus' kvartett og sekstett
 Spellemannprisen 1978 i klassen folkemusikk/gammaldans for Dovregubben danser
 Statsstipendiat (1989)
 Rff-prisen (1996)
 Hilmar Alexandersens musikkpris 1999
 Juryens heiderspris under Spellemannprisen 1999
 Kommandør av St. Olavs Orden 2002

Diskografi 
 Rørosslåtter (PLAY, 1970) Sven Nyhus kvartett 
 Gammeldans frå Rørostraktom (Polydo, 1972) Sven Nyhus kvartett
 Med hopp og hiv (Polydo, 1973) Sven Nyhus kvartett
 Sven Nyhus kvartett og kvintett spiller opp til gammeldans (Polydo, 1974) Sven Nyhus kvartett og kvintett
 Trollsteget (Talent, 1976) Sven Nyhus kvartett
 Trollsving og kast (Talent, 1976) Sven Nyhus kvartett
 Felklang frå Rørosvidden (Talent, 1977) Sven Nyhus solo
 Norskt livtag (Sonet, 1977) Sven Nyhus kvartett - berre gitt ut i Sverige
 Dovregubben danser (Talent, 1978) SvenNyhus kvartett
 På dansefot (EMI, 1981) Sven Nyhus kvartett
 Bergrosa (Mariann Records, 1984) Sven Nyhus kvartett og kvintett
 Skuddårslek (Callisto, 1988) Sven Nyhus kvartett og Åshild Breie Nyhus (fele)
 GRIMEN (Heilo, 1997) Sven Nyhus sekstett

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sven Nyhus» frå , den 10. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi
 Artikkel frå Nationen i høve 70-års dagen 
 Gitt ut på Musikk-Husets Forlag A/S 

Norske folkemusikarar
Norske musikkforskarar
St. Olavs Orden
Statsstipendiatar
Vinnarar av Spellemannprisen
Folk frå Røros
GAZ

Gorkovskij avtomobilnyj zavod (GAZ) er ein russisk bilprodusent med hovudkontor i Nizjnij Novgorod. Føretaket var tidlegare kalla AvtoGAZ (ru: АвтоГАЗ). Føretaket fekk namnet sitt i sovjettida medan Nizjnij Novgorod heite Gorki.

GAZ er den nest største bilprodusenten i Russland, etter AvtoVAZ. På verdsbasis er GAZ på 29. plass (2005). GAZ produserer personbilar, varebilar, lastebilar, bussar og terrengbilar. Føretaket har nytta merkenamna GAZ og Volga (russisk Волга). På 1960-talet var Volga i sal i Noreg.

Kjelder

Russiske bilprodusentar
Skipingar i 1932
Şalom

Şalom (hebraisk שלום, 'fred') er ei tyrkisk jødisk vekeavis på tyrkisk og ladino. Avisa vart etablert 29. oktober 1947 av den tyrkisk-jødiske journalisten Avram Leyon og er Tyrkias eldste vekeavis. I 2005 hadde avisa eit opplag på 5 000. Avisa kan lesast på internett både på tyrkisk og på ladino. Şalom kjem ut i Istanbul kvar onsdag. Redaktør er Yakup Barokas.

Bakgrunnsstoff 

Tyrkiske aviser
Jødespansk språk
Skipingar i 1947
Søle

Søle eller søyle er ei flytande blanding av vatn med jord og/eller leire. Gjørme kan visa til ei mindre flytande form for søle. 

Søle kan oppstå når det regner, gjerne i form av sølepyttar, små dammar med sølevatn. Ordet «søle» er avleidd frå å søle. Søle kan brukast til leik, som å laga sølekaker eller ha sølekrig, medan gjørmebryting kan vera ei form for underhalding. Ho blir også brukt til å kjøla seg ned av fleire dyr, som elefant og gris. Nokre former kan brukast til hudbehandling av menneske.

Sjå òg 
 Dy, innsjøsediment
 Mudder, finkorna søle

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Jord
Vassformer
Fédération Aéronautique Internationale

Fédération Aéronautique Internationale (Det internasjonale aeronautiske forbundet, avstytta FAI) er eit verdsfemnande forbund som organiserer nasjonale luftsportforbund. Forbundet var skipa i Paris i Frankrike 14. oktober 1905, men har frå 1999 hatt tilhald i Lausanne i Sveits. Det er ein ikkje-statleg internasjonal organisasjon utan kommersielle føremål.

Fédération Aéronautique Internationale fungerer som det internasjonale organet som definerer standardar innanfor luft- og romfart, held styr på luft-/romfartsrelaterte rekordar, og organiserer og koordinerer aktivitetar på dei felta som har med luftfart og romfart å gjere. Forbundet har mellom anna definert at verdsrommet byrjar ved 100 kilometers høgde. Over denne høgda er det ikkje lenger mogleg å ha aerodynamisk kontroll over eit luftfartøy. Luftmotstanden er dessutan så liten at ein kan gjennomføre minst ei mindre mengd krinsløp rundt jorda, utan motorframdrift. Denne definisjonen er tufta på Theodore von Kármán sin analyse av aerodyamiske forhold. Personar som har vore høgare oppe enn 100 kilometer, over den såkalla kármánlinja, kan kalle seg sjølve romfararar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Internasjonale organisasjonar
Luftfart
Romfartsorganisasjonar
Skipingar i 1905
Tabarca

Tabarca er ei spansk småøy i Middelhavet nær byen Santa Pola i provinsen Alicante. Tabarca er den minste permanent busette øya i Spania og er kjend for det marine reservatet sitt.

Geografi 
Sjølv om han er samfunnsmessig og økonomisk mykje nærare knytt til fiskebyen Santa Pola, høyrer den vesle øya til byen Alicante. I 2004 hadde øya 98 innbyggjarar. 

Øya er 1750 meter lang, opp mot 300 meter brei og heilt flat. Like ved øya ligg holmane la Nao, la Galera og la Cantera. Ho ligg om lag 8 nautiske mil sør-søraust for Alicante og 5 nautiske mil aust-søraust for Santa Pola. Turisme er hovudnæringa på øya, særleg om sommaren. Det er fleire båtruter frå Tabarca til Alicante, Santa Pola og Torrevieja. Desse går oftare om sommaren. 

Den vesle øya er ein populær destinasjon for dagsturar frå Alicante eller Santa Pola, med ein roleg fiskelandsby, eit gammalt fort, fleire sjømatrestaurantar, ei steinete strand, fleire grotter og tidvassbasseng som er fine å bade i.

Historie 
Før 1700 vart øya kalla Isla de Sant Pau ('St. Paulus-øya') eller Illa Plana ('Flatøya'). Ei segn fortel at apostelen Paulus steig i land på øya. Mot slutten av 1700-talet var ho skjulestad for berber-piratar.

Den tunisiske øya Tabarka -som den spanske er kalla opp etter- var ein del av Republikken Genova fram til 1741 då han vart underlagt beyen i Tunis og seinare kongen av Algerie. I 1760 gav Karl III av Spania ordre om å byggje ei festning og folkesette den spanske øya. Ei gruppe genuesiske flyktninga frå kysten av Tunisia, som hovudsakleg kom frå den tunisiske øya Tabarka, slo seg ned her. Namnet Nova Tabarca (Nye Tabarca) vart gjeven av kong Karl III i 1768. 

I 1850 vart guvernøren og garnisonen på øya flytta. Mot slutten av 1800-talet hadde øya rundt 1000 innbyggjarar, som hovudsakleg levde av fiske. I dag er øya den minste folkesette øya i Spania, men innbyggjartalet vert tidobla i turistsesongen om sommaren.

Økologi 
Tabarca er eit verna marint reservat, Reserva marina de la Isla de Tabarca, med eit variert marint dyreliv. Farvatnet rundt øya er klårt og reint. Øya var den siste staden i det spanske Middelhavet der det fanst munkeselar. Reservatet vart oppretta i 1986 og var det første i sitt slag i Spania

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tabarca» frå , den 16. juli 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Tabarca på Google Maps
 Offisiell side for reservatet (spansk) .
 Offisiell side for Alicante (spansk) .

 

Alicante
Øyar i Spania
Busetnader grunnlagde i 1760
Verneområde i Spania
Birds of the World: Recommended English Names

Birds of the World: Recommended English Names er ei bok som freistar å gje standardiserte engelske namn på fugleartane i verda, ho er eit resultat av eit prosjekt som vart sett i gang av International Ornithologists' Union i 1990. Forfattarane er Frank Gill og Minturn Wright på vegne av International Ornithological Congress. Det finst òg ei nettside, IOC World Bird List, med oppdateringar til materialet som er publisert i boka.

Ein introduksjon på elleve sider i boka handlar om ei rekkje problem kring det å fastsetje namn på fuglar. Frå side 12 til side 211 finst den systematiske lista. Familierekkjefølgja i tredje utgåva følgjer Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World.

Framsida av boka viser bilete av ein stornebbvanga, endemisk for Madagaskar.

Bakgrunnsstoff 
 IOC Word Bird List

Vitskaplege oppslagsverk
USA-amerikanske bøker
Systematisk biologi