kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Fotball-EM 2009

Europameisterskapen i fotball 2009 var den tiande europameisterskapen i fotball for kvinner og vart for fyrste gong arrangert i Finland. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister med finalesiffera 6-2 mot England den 10. september 2009 i Helsinki. Det var femte gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa fann stad i Finland i tida 23. august til 10. september 2009. Kampane vart avvikla på fem arenaer i fire byar; Helsinki, Tampere, Lahti og Turku.

Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Finland deltok Danmark, England, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Sverige, Tyskland og Ukraina. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.

Kvartfinalar og semifinalar
Frå kvartfinalane gjekk England, Tyskland, Noreg og Nederland vidare til semifinalane, sistnemnde etter straffesparktevling mot Frankrike. Noreg slo ut Sverige med 3-1. I semifinalane vann England 2-1 over Nederland etter ekstraomgangar, medan Tyskland eliminerte Noreg med sigerssifra 3-1.

Finalen
Finalen mellom Tyskland og England vart spelt på Olympiastadion i Helsinki 10. september 2009 framfor 15 877 tilskodarar. Birgit Prinz opna målprotokollen i det 20. minutt og Melanie Behringer la på til 2-0 for Tyskland to minuttar seinare. Etter nye to minuttar reduserte Karen Carney til pausestillinga 1-2. Kim Kulig auka Tysklands leiing i det 50. minutt før Kelly Smith reduserte til 2-3 fem minuttar seinare. To mål av Inka Grings i det 62. og 73. minutt auka den tyske leiinga til tre mål, medan Birgit Prinz fastsette sluttresultatet til 6-2 i favør Tyskland i det 76. minutt.

Tysklands vinnarlag bestod av: Nadine Angerer, Babett Peter, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Linda Bresonik, Melanie Behringer, Simone Laudehr, Kim Kulig, Kerstin Garefrekes, Birgit Prinz og Inka Grings. Célia Okoyino da Mbabi og Fatmire Bajramaj vart slept ut på bana i det 60. og 83. minutt, av bana gjekk høvesvis Behringer og Garefrekes.

England stilte med: Rachel Brown, Casey Stoney, Faye White (kaptein), Anita Asante, Alex Scott, Eniola Aluko, Fara Williams, Kate Chapman, Karen Carney, Kelly Smith og Jill Scott. Etter 80 og 84 minuttars spel vart Aluko og Chapman bytta ut, inn kom Lianne Sanderson og Emily Westwood.

Dommar var Dagmar Damkova frå Tsjekkia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001» frå ,  den 3. juli 2017.  
 

2009
Fotball i 2009
Kvinnefotball
Okra

Okra (Abelmoschus esculentus) er ein planteart i kattostfamilien. Han stammar truleg frå tropisk Afrika, men blir i dag dyrka i ei rekkje tropiske, subtropiske og tempererte område.
Okra blir brukt som grønsak, til tauverk og til medisinske føremål.

Skildring

Okraplanten er ein urteaktig plante som blir opptil 3 m høg. Blada er store og breie. Kapselfruktene har femkanta eller sylindrisk tverrsnitt. Dei er gråaktig grøne med kvitt fruktkjøt og kvite frø. Okra blir brukt i salatar eller som grønsak.

Bruk

Heile planten kan etast om ein ser bort frå dei vedaktige stilkene. 
Det er vanlegvis frukta som blir brukt til mat, men også blad, blomar, spirer og frø kan brukast i matlaging. I afrikansk matlaging blir både fersk og tørka, malen okra brukt.
Okra kan kokast, steikast, forvellast eller marinerast. 

Fibrane i stengelen kan brukast til framstilling av tauverk.

Næringsinnhald

Okra inneheld ca. 21 mg vitamin C, 303 mg kalium, 3,2 g kostfiber, 90 % vatn, 0,1 g fiett og 138 kJ tilført energi per 100 g eten vare.

Namn

Ordet «okra» kjem frå igbo . 
Andre namn på okra er «grønsakhibisk».
På engelsk er han også kjend som gumbo, som også er namnet på ein cajunrett der ein bruker planten, og lady's finger. På ulike bantuspråk er namnet (ki)ngombo eller ein variant, og dette kan vera opphavet til namnet gumbo, via spansk/portugisisk quingombo.

Okra blir gjerne kalla gombo på fransk, men er kjend som cabo eller lalo på Réunion, Haiti og Mauritius og calou i Fransk Guyana.

Han er kjend som bamya i Hellas, Tyrkia og Sudan, gnawia eller ganaouia i Algerie, Tunisia og Marokko, mloukhia i Marokko, darraba på lokal arabisk i Tsjad, nkui i Kamerun, dongó dongó i Folkerepublikken Kongo, fétri på ewe i Togo og poût barang (ពោត​បារាំង) 'fransk mais' i Kambodsja.

På hindi og nærskylde språk er grønsaken kjend som bhindi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Okra» frå ,  den 3. juli 2017.  

Grønsaker
Kattostfamilien
Tropisk jordbruk
Tropiske grønsaker
Fotball-EM 2013

Europameisterskapen i fotball 2013 var den 11. europameisterskapen i fotball for kvinner. For tredje gong fann meisterskapen stad i Sverige. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter siger 1-0 over Noreg den 28. juli 2013 i Solna. Det var sjette gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Sverige i tida 10.-28. juli 2013. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Göteborg, Norrköping, Halmstad, Kalmar, Linköping, Växjö og Solna.

Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Sverige deltok Danmark, England, Finland, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Spania og Tyskland. Spania var med i sitt fyrste europameisterskap, elles var dei elleve andre deltakarlanda også med i det forrige EM i 2009. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

Finalen
Finalen mellom Tyskland og Noreg vart spelt på Friends Arena i Solna 28. juli 2013 framfor 41 301 tilskodarar. Dei fekk sjå Tysklands målvakt Nadine Angerer stoppe eit dårleg plassert straffespark frå Trine Rønning i det 29. minutt. Innbytar Anja Mittag vart matchvinnar for Tyskland i det 49. minutt, ettersom Angerer redda eit nytt norsk straffespark då kampen var ein time gammal, denne gongen eit heller svakt skot frå Solveig Gulbrandsen.

Vinnarlaget frå Tyskland mønstra: Nadine Angerer (kaptein), Leonie Maier, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Jennifer Cramer, Nadine Keßler, Lena Goeßling, Lena Lotzen, Dzsenifer Marozsán, Simone Laudehr, Célia Okoyino da Mbabi. Anja Mittag vart bytta inn frå pausen og Bianca Schmidt i det 77. minutt, høvesvis Lotzen og Laudehr var då ferdigspelte.

Noregs lag bestod av: Ingrid Hjelmseth, Maren Mjelde, Trine Rønning, Marit Fiane Christensen, Toril Akerhaugen, Ingvild Stensland (kaptein), Solveig Gulbrandsen, Cathrine Dekkerhus, Caroline Graham Hansen, Ada Hegerberg og Kristine Hegland. Elise Thorsnes, Ingvild Isaksen og Leni Kaurin tok plass i Noregs mannskap frå det 68., 76., og 85. minutt, ut gjekk etter tur Gulbrandsen, Stensland og Christensen. 

Dommar var Cristina Dorcioman frå Romania.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2013» frå ,  den 4. juli 2017.  
 
Denne artikkelen bygger på «UEFA Women's Euro 2013» frå ,  den 4. juli 2017.  
 

2013
Fotball i 2013
Kvinnefotball
Nadzeja Ostaptsjuk

Nadzeja Ostaptsjuk () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Stolin-distriktet i det sørvestlege Kviterussland. Ho tok gullmedaljen i kuletevlinga ved friidretts-VM 2005 og vart europameister i kulestøyt i 2010. I 2014 vart ho frådømd VM-gullet 2005.

Aktiv
Ostaptsjuk tok steget opp i verdseliten i kulestøyt allereie då ho var 20 år gammal. Ho tok si fyrste internasjonale medalje under VM 2003, ein sølvmedalje. Året etter vart ho nummer fire i kule då tevlinga fann stad på historisk grunn i Hellas.

Med eit bestestøyt på 20,51 m vann Ostapsjuk kuletevlinga i verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005, heile 87 m framom Olga Rjabinkina frå Russland, men resultatet altså annullert i 2014. Også ein sølvmedalje frå EM 2006, der ho hamna centimeteren bak vinnaren, vart annullert i 2014, basert på at ho skulle ha vore utestengd frå 2005. 

Under VM 2007 i Osaka landa kula til Ostapsjuk på 20,48 m, seks små cm bak gullstøytet til Valerie Vili frå New Zealand. Etter å ha teke bronse i OL 2008 (annullert i 2017) deltok Ostaptsjuk lite i store internasjonale stemne i 2009. I 2010-sesongen støytte ho 21,70 m innandørs i Mahiljow og ho vann også innnandørs-VM. Utover i sesongen vann ho alle seks kuletevlingane i Diamond League-stemna og var heilt suveren i europameisterskapen i Barcelona. Året etter kom ho på sølvplassen under VM 2011, men var over meteren bak Valerie Vili.

Ostapsjuk sette personleg rekord med 21,58 meter i eit stemne i Minsk i juli 2012. Nokre veker seinare kleiv ho til topps på sigerspallen under Sommar-OL i London, men der viste det seg straks at ho var dopa.

Doping
Urinprøva til Ostapsjuk under London-OL 2012 viste spor etter dopingmiddel, og ho vart fråteken gullmedaljen. I 2014 vart hennar medaljeprestasjonar frå 2005 og 2006 annullerte og 2017 annullerte den internasjonale olympiske komite OL-medaljen frå 2008.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (17,47 m =nr 19)
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 – 18,98 m
EM 2002 i München: Nr 5 – 19,07 m
VM 2003 i Paris: Sølv – 20,12 m, bakom Svetlana Kriveljova (20,63 m)
OL 2004 i Aten: Nr 4 – 19,01 m
VM 2005 i Helsinki: Gull – 20,51 m (annullert 2014)
EM 2006 i Göteborg: Sølv – 19,42 m  (annullert 2014)
VM 2007 i Osaka: Sølv – 20,48 m, bakom Valerie Vili (20,54 m)
OL 2008 i Beijing: Bronse – 19,86 m (annullert 2017)
EM 2010 i Barcelona: Gull – 20,48 m, framom Natallja Mikhnevitsj (19,53 m)
VM 2011 i Daegu: Sølv – 20,05 m, bakom Valerie Adams (21,24 m)
OL 2012 i London: Diskvalifisert (20,76 m = gull)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadzeya Ostapchuk» frå ,  den 5. juli 2017.  
Denne artikkelen bygger på «Nadseja Astaptschuk» frå ,  den 5. juli 2017.  
 

Belarusiske kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett for Belarus
Europameistrar i friidrett for Belarus
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Dopingsaker i friidrett
Asparges

Asparges (Asparagus officinalis) er ein planteart i aspargesfamilien. Han er ein urteaktig fleirårig plante i aspargesslekta. Dei nye skota om våren blir brukt som grønsak.

Aspargesplanten veks naturleg i det meste av Europa, nordlege Afrika og vestlege Asia.

I Noreg er asparges ein framandart som vart innført som matplante i alle fall frå 1600-talet. Han vart først funnen i norsk natur midt på 1800-talet. Asparges er no nokså vanleg langs kysten frå Østfold til Kristiansand og er der fullt naturalisert. Han finst ellers vidare langs kysten spreidd til Nord-Trøndelag og svært spreidde stader i innlandet austafjells.

Sjå òg
Aspargesert
Aspargesbønne

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Asparagus» frå ,  den 5. juli 2017.  

Grønsaker
Aspargesslekta
Concerto in «B Goode»

Concerto in B Goode er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1969 av Mercury Records. Tittelsporet er ein lang instrumental som interpolerer mange tema som Chuck Berry spelte i den klassiske perioden frå 1957 til 1962 og tar opp heile B-sida av albumet med ei lengd på kring 18 minuttar. Tittelen referer til den delvis sjølvbiografiske songen «Johnny B. Goode».

Albumet fekk særs god kritikk i Rolling Stone då albumet kom ut i 1969, og det vart skrive at Berry var tilbake i storform: «Meisteren er attende igjen og denne gongen har han kome opp med eit album som verdt ryktet hans.»

Dette var det siste albumet Berry gav ut på Mercury. Året etter var han attende hos Chess Records, der han hadde vore mykje av karrieren sin.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar,  vokal
 Kermit Eugene Cooley –  bassgitar
 Dale Gischer –  trommer
 Billy Peek –  gitar,  munnspel, klaverinstrument, tamburin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Concerto in "B Goode"» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1969
Mercury Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Chuck Berry
Robbie McIntosh

Robert Broderick James «Robbie» McIntosh () var ein skotsk trommeslagar frå Dundee. Han var med på å skipe Average White Band. 

Før han var med på å skipe AWB i 1971-72, hadde McIntosh vore medlem av banda The Senate med Alex Ligertwood og The Primitives seint i 1960-åra. 

McIntosh døydde av ein heroinoverdose, på ein fest etter ein konsert på Troubadour i Los Angeles. Dette skal ha vore eit uhell og han og bandmedlemmet Alan Gorrie skal ha trudd det var kokain. Gorrie vart redda av Cher som heldt han vaken lenge nok til at han fekk hjelp. Den 30 år gamle millionæren Kenneth Moss, som var vert for festen, vart dømd for mord av ein storjury.

Diskografi

Med Herbie Mann
London Underground - Atlantic, 1973
Med Chuck Berry
The London Chuck Berry Sessions - Chess, 1972
Med Rod Stewart
Human - Atlantic, 2001

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robbie McIntosh (drummer)» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
http://retrodundee.blogspot.com/2011/09/primitives-on-film-1969.html

Bakgrunnsstoff
The Gazetteer for Scotland

Skotske trommeslagarar
Musikarar frå Dundee
Average White Band-medlemmar
Døde av heroinoverdose
Bestumkilen

Bestumkilen er bukta nordvest for Bygdøy i Oslo, i nordaustleg lei inn frå Lysakerfjorden i Indre Oslofjord, frå øya Killingen ved Bygdøys nordvestre hjørne og inn til Skøyen. Bukta har namn etter Bestum på nordsida av bukta, som opphavleg var eit gardsnamn, no namnet på stroket. Tidlegare vart Bestumkilen og Frognerkilen kalla Ladegaardsfjordene. Inst i bukta munnar Hoffselva ut.

Det inste punktet i Bestumkilen er samtidig det nordlegaste punktet i Oslofjorden, og såleis den endelege enden på fjorden. Det låge eidet i nord mellom Frognerkilen og Bestumkilen var samanhengjande sjø fram til mellomalderen. Det blei ikkje lagt veg til Bygdøy før landhevinga hadde gjort dette til tørt land ein gong på 1600-talet. Ein har vurdert kanalsamband mellom dei to buktene både i 1928 og 1937.

På 1920-tallet blei Bestumkilen brukt som landingsplass og hamn for sjøfly.

Bestumkilen er elles i stor grad nytta til lystbåhamn. Her er også anna aktivitet knytt til sjøen, mellom dei Bestumkilen Roklubb med sitt klubbhus.

Sjølv om området ligg inst i Oslofjorden, er det frå tid til annan blitt sett ulike småkvalar her. I oktober 2006 blei det observert springerdelfin her.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bestumkilen» frå ,  den 9. juli 2017.  

Oslofjorden
Bukter i Oslo
Bydel Ullern
Songen South of the Border (1939)

«South of the Border» er ein populær amerikansk song som skildrar ein tur til Mexico, skriven av Jimmy Kennedy og Michael Carr. Songen kom ut i 1939 for filmen South of the Border med countrystjerna Gene Autry.

I teksten ser ein mann attende med anger og smerte for å ha lyge til ei kvinne han ikkje kan gløyme - «...and now as I wander, my thoughts ever stray...». Han kjem attende til ho for seint og oppdagar at ho har blitt ei nonne. Teksten er mykje meir nedtont enn musikken, som svintar av glede.

Songen vart ein hit i 1939 for Shep Fields, med vokal av Hal Derwin. Andre suksessrike innspelingar i 1939 var av Guy Lombardo, Gene Autry, Ambrose med vokal av Denny Dennis og Tony Martin.

Frank Sinatra spelte inn songen 30. april 1953 for Capitol Records og nådde 18. plassen på Billboard-lista.

Medlemmar av Western Writers of America valde songen som ein av dei 100 beste western-songane gjennom tidene.

Andre innspelingar
Al Bowlly innspelt 11. mai 1939
Acker Bilk -på albumet Clarinet Moods - 2002
Bing Crosby på albumet hans Bing Crosby's Treasury - The Songs I Love - 1965
Chuck Berry på albumet Chuck Berry (1975), med nokre endringar i teksten
Dean Martin for albumet Dino Latino - 1962
Engelbert Humperdinck for albumet The Winding Road - 2007
Fats Domino på albumet hans Here He Comes Again! - 1963
Frankie Laine - 1953
Gale Storm - på singel og på albumet Gale Storm Sings - 1957
Herb Alpert for albumet South of the Border - 1964
Keely Smith for albumet Keely Sings Sinatra - 2001
Malcolm Vaughan - på EP-en Requests for Malcolm Vaughan - 1960
Mel Tormé - på albumet ¡Olé Tormé!: Mel Tormé Goes South of the Border with Billy May - 1959
Patsy Cline - på albumet Showcase - 1961
Patti Page - innspelt for albumet Let's Get Away from It All - 1957
Perry Como innspelt for albumet We Get Letters - 1957
Russ Conway - for albumet Piano Requests - 1958
Sam Cooke - på albumet Cooke's Tour - 1960
The Shadows - for albumet Out of the Shadows - 1962
Slim Whitman - på albumet In Love the Whitman Way - 1968
Willie Nelson - for albumet Let's Face the Music and Dance - 2013

Norske versjonar 
Tola (Torleif Larssen) har skrive ein norsk tekst og Øystein Sunde har skrive ein meir humoristisk norsk tekst. Versjonen til Tolas heiter «Sollyse dager ved Mexicos strand», medan Sunde sin versjon heiter «Saus over bordet».

Innspelingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «South of the Border (1939 song)» frå ,  den 9. juli 2017.  

Songar frå 1939
Popstandardar
Songar med tekst av Jimmy Kennedy
Songar med musikk av Michael Carr
Nummer-ein-singlar i Australia
Frank Sinatra-songar
Bing Crosby-songar
Chuck Berry-songar
Dean Martin-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Fats Domino-songar
Frankie Laine-songar
Herb Alpert-songar
Keely Smith-songar
Mel Tormé-songar
Patsy Cline-songar
Patti Page-songar
Perry Como-songar
Sam Cooke-songar
The Shadows-songar
Slim Whitman-songar
Willie Nelson-songar
Gene Barge

Gene Barge () er ein USA-amerikansk tenor- og altsaksofonist og komponist i fleire band.

I 1960-åra var han med å starte The Church Street Five og arbeidde mykje med Chess Records. Barge har turnert og spelt med kjende artistar som Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones og Natalie Cole.

Barge var òg skodespelar og har hatt roller i store filmar med Gene Hackman, Chuck Norris, Harrison Ford og Steven Seagal. Han har òg turnert i nyare år under pseudonymet «Daddy G».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gene Barge» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
The History Makers

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske saksofonistar
Folk frå Norfolk i Virginia
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske bluessaksofonistar
USA-amerikanske skodespelarar
Chuck av Chuck Berry

Chuck er det siste studioalbumet til den amerikanske rock and roll-songaren og gitaristen Chuck Berry. Det var det første studioalbumet hans på 38 år og vart generelt motteke positivt. Berry døydde ei stund etter albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans og før det kom ut i 2017. Det vart den første plasseringa hans på Topp 10 på albumlista i Storbritannia sidan 1977 og debuterte på ein niandeplass.

Oversyn
Chuck var det første Berry-albumet på 38 år som hovudsakleg består av nye songar, etter Rock It i 1979. Albumet vart dedisert til kona Thelmetta «Toddy» Berry. Albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans, 18. oktober 2016, med utgjeving i 2017. Med seg på albumet hadde Berry bandet som brukte å spele med han på konsertane, i tillegg til barna sine. Før han døydde 18. mars 2017, vart det implisert at dette albumet uansett kom til å bli hans siste.

Innspeling og utgjeving
Innspelinga var ferdig før han døydde. 21. mars 2017, tre dagar etter Berry døydde, vart det annonsert at albumet skulle kome 9. juli 2017. 21. mars vart ein song frå det nye albumet gjeven ut på singel, «Big Boys». Dette var den første singelen hans på 40 år. Melodien er ein livleg rock and roll-song om ein tenåring som ønskjer å gjere alt vaksne gjer. Albumet inneheld ti nye songar, inkludert ein oppfølgjar til songen «Johnny B. Goode» frå 1958, kalla «Lady B. Goode».

Mottaking

Chuck fekk generelt positive meldingar då det kom ut. På Metacritic, som samlar saman meldingar frå mange av dei største publikasjonane og nettstadane, har albumet ein samla karakter på 72 av 100, basert på 16 meldingar. Exclaim! meinte songane høyrdes kjend ut, men likevel forskjellig frå tidlegare. Robert Christgau rekna Chuck som «ei oppsummering av Berry som han har gjeve alt han har i».

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry – elektrisk gitar, vokal, produksjon

The Blueberry Hill Band
Robert Lohr – piano
Jimmy Marsala – bassgitar
Keith Robinson – trommer

Andre musikarar
Charles Berry jr. – gitar
Charles Berry III – gitar
Ingrid Berry – munnspel
Tom Morello – gitar på «Big Boys»
Nathaniel Rateliff – gitar på «Big Boys»
Gary Clark jr. – gitar på «Wonderful Woman»

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chuck (album)» frå ,  den 9. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 2017
Posthume musikkalbum
Chuck Berry-album
Dualtone Records-album
Engelskspråklege album
Decca Records-album
Osloslørsopp

Osloslørsopp (Cortinarius osloensis) er ein truga soppart frå Noreg. Han høyrer til slekta slørsoppar (Cortinarius).
Han er ein av få soppartar som er endemiske for Noreg, altså at han ikkje er kjend utanfor landet.
Soppen er berre kjend frå nokre få stader i området indre Oslofjord-Ringerike.

Unge soppar har bleikgule stilk og skiver, medan kjøtet nesten er kvitt. Hatten er okergul på farge.

Soppen veks typisk i kalklindeskog. Han dannar ein sopprotsymbiose med lind og kanskje også hassel.

Det finst to førekomster av soppen på Bygdøy i Oslo, og to på Nes i Hole i Buskerud. Dei to på Bygdøy er på verneområde Dronningberget, og i Reinsdyrlia i nærleiken.
Ein reknar med at dagens førekomst er ein rest (relikt) etter eit større utbreiingsområde frå varmetida kjend som subboreal tid, då det voks mykje meir lind i Skandinavia.
Soppen var tidlegare rekna som kritisk truga i Noreg. Denne vurderinga blei endra til den noko mildare sterkt truga i 2015, ettersom habitatet kalklindeskog har fått større vern.
Ein reknar med at det finst rundt 260 individ av arten.

Fotnotar 

Slørsoppar
Sopp i Noreg