kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Early Steppenwolf

Early Steppenwolf er ei samling av konsertopptak av Steppenwolf medan dei framleis var kjende som «The Sparrows». Det kom ut i juli 1969 på ABC Dunhill Records.

Før danninga av Steppenwolf-partnarskapet i 1968, endra plateprodusenten Gabriel Mekler, namnet på bandet basert på ei bok han las av Hermann Hesse. Nick St. Nicholas var ei av dei musikalske drivkreftene i motkulturrørsla til hippiane, Summer of Love, etter å ha booka bandet på klubben The Matrix i San Francisco Bay Area. Den 14. mai 1967 spelte manageren på Matrix-klubben inn to konsertar, inkludert ein 20-minutts versjon av «The Pusher». Dette er konsertopptaka som vart gitt ut av ABC Dunhill Records som Early Steppenwolf.

Innhald

Medverkande

Musikars
 John Kay – gitar, vokal, platenotat
 Mars Bonfire – gitar
 Goldy McJohn – piano, orgel
 Nick St. Nicholas –bass, korvokal
 Jerry Edmonton – trommer

Teknisk
 Peter Abram – produsent
 David Travis – lydteknikar
 Gary Burden – kunstnarisk leiar, design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Early Steppenwolf» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1969
Steppenwolf-album
MCA Records-album
Mars Bonfire

Dennis Edmonton (), òg kjend under artistnamnet Mars Bonfire, er ein kanadisk rockemusikar og låtskrivar, mest kjend som låtskrivar på hitten «Born to Be Wild» for Steppenwolf.

Karriere
Han vart fødd som Dennis Eugene McCrohan, og han og broren Jerry skifta etternamn til Edmonton tidleg på 1960-talet. Brørne var ein del av bandet The Sparrows, som seinare utvikla seg til Steppenwolf. Ein annan medlem av The Sparrows var Bruce Palmer, som seinare vart medlem av Buffalo Springfield.

Bonfire starta ein solokarriere, medan broren Jerry vart trommeslagaren i Steppenwolf. Etter at han forlét bandet, samarbeidde han ofte med Kim Fowley, og skreiv og spelte inn på platene til Fowley og artistar knytt til Fowley.

Den 22. juni 2015 vart Bonfire tildelt Cultural Impact Award av SOCAN på 2015 SOCAN Awards i Toronto for songen «Born to be Wild».

Personleg liv
Bonfire var ein flittig turgåar i Sør-California i mange år. Han har fullført Hundred Peaks Section-lista 25 gonger. Han vart lagt merke til av Los Angeles Times for «vennlegheita og fleksibiliteten sin» som turleiar.

Diskografi
Songar av Mars Bonfire som vart spelte inn av Steppenwolf omfattar:
«Born to Be Wild» (Steppenwolf, 1968)
«Faster Than The Speed of Life» (The Second, 1968)
«Ride with Me» (For Ladies Only, 1971)
«Tenderness» (For Ladies Only, 1971)
«The Night Time's for You» (i lag med Morgan Cavett, For Ladies Only, 1971)
«Caroline (Are You Ready for the Outlaw World)» (Hour of the Wolf, 1975)

Album:
 Mars Bonfire (1968)
 Faster Than the Speed of Life (1969)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mars Bonfire» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Kanadiske låtskrivarar
Kanadiske rockegitaristar
Kanadiske gitaristar
Musikarar frå Oshawa
Steppenwolf
Monster av Steppenwolf

Monster er det fjerde studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet kom ut i november 1969 på ABC Dunhill Records. Det var det første albumet deira med den nye gitaristen Larry Byrom i staden for Michael Monarch. Albumet var det mest politiske albumet til Steppenwolf, med referansar til viktige tema på den tida, som Vietnamkrigen.

Albumet var det første Steppenwolf-albumet som ikkje hadde ein amerikansk topp ti-hit, sjølv om to singlar frå albumet kom inn på topp 40: «Move Over» og «Monster».

Mottaking
Kritikken av Monster har generelt vore negativ. Rolling Stone kommenterte at spelinga til dei enkelte utøvarane er «av øvste hylle», men at «arrangementa deira har vorte slurvete og rått, og dei tidlege Zappa-tekstane kolliderer kontinuerleg med musikken.»

AllMusic kritiserte albumet i den retrospektive meldinga si og noterte at «desse klumpete hardrocklåtane ikkje var eit effektivt middel til å ta opp viktige politiske tema, verken politisk eller musikalsk.»

På den andre sida hylla Village Voice-kritikaren Robert Christgau albumet. Christgau gav albumet terningkast B+ og kalla det «eit utmerkt comeback», sjølv om han meinte at dei forkynnande tekstane skjemde sluttresultatet noko.

Record World kalla tittelsporet ein «rocka smash» der «gruppa aldri har høyrdest betre ut». Record World sa om singelen «Move Over» at «Steppenwolf er attende på det beste sporet.»

Innhald

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – vokal, munnspel, gitar
 Larry Byrom – sologitar
 Nick St. Nicholas – bassgitar
 Goldy McJohn – Hammondorgel, piano
 Jerry Edmonton – trommer og solovokal på «What Would You Do (If I Did That To You)»

Technical
 Gabriel Mekler – produsent
 Bill Cooper – lydteknikar
 Richard Podolor – lydteknikar

Salslister

Album

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Monster (Steppenwolf album)» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1969
Steppenwolf-album
ABC Records-album
Album produserte av Gabriel Mekler
Dunhill Records-album
Steppenwolf Live

Steppenwolf Live er først og fremst ei samling opptak frå ein enkelt konsert tidleg i 1970 i Santa Monica Civic Auditorium av Steppenwolf som vart arrangert som støtte for albumet deira Monster frå 1969. Albumet vart gitt ut i april 1970 av Dunhill Records og inneheld velkjende hittar av Steppenwolf: «Born to Be Wild», «Magic Carpet Ride» og «The Pusher», og dessutan dei fleste av songane frå Monster, inkludert tre tidlegare topp 40-hittar, og dessutan topp 40-hiten «Hey Lawdy Mama» frå dette albumet.

Bakgrunn
Låten «Hey Lawdy Mama» vart spelt inn i studio, men redigert slik at han gjekk direkte over i «Magic Carpet Ride» og dermed beheldt «live»-preget til albumet. På originale LP-kopiar av Steppenwolf Live er «Hey Lawdy Mama» og «Magic Carpet Ride» slått saman til eitt spor, med ei total speletid på 7:13. Ein annleis redigert versjon av «Hey Lawdy Mama», med uttoning i staden for ein overgang, vart gitt ut som singel.

Låtene «Twisted» og «Corrina, Corrina» er òg studioversjonar som vart fiksa på med effektar slik at dei høyrdest ut som dei faktiske liveopptaka og overdubba med publikumslydar i byrjinga og slutten av låtane.

Studiokutta vart lagt til av plateselskapet (Dunhill) mot ønsket til bandet for å gje albumet nok spor til å kvalifisera som eit dobbeltalbum.

«Hey Lawdy Mama» vart spelt inn av The Minutemen på Project Mersh.

Innhald

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – vokal, gitar
 Larry Byrom – gitar
 Nick St. Nicholas – bassgitar, korvokal
 Goldy McJohn – Hammondorgel, piano, korvokal 
 Jerry Edmonton – trommer

Teknisk
 Gabriel Mekler – produsent
 Ray Thompson – lydteknikar
 Tom Gundelfinger – fotografi, design

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steppenwolf Live» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Album produserte av Gabriel Mekler
Konsertalbum frå 1970
Steppenwolf-album
MCA Records-album
ABC Records-album
Dunhill Records-album
Steppenwolf 7

Steppenwolf 7 er det femte studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet km ut i november 1970 på Dunhill Records. Det er det første Steppenwolf-albumet med den nye bassisten George Biondo. Den numeriske tittelen til albumet speglar det faktumet at det var den sjuande albumutgivinga til bandet for ABC/Dunhill records (inkludert dei fire tidlegare studio-LP-ane, og to konsertalbum).

Sjølv om albumet inneheldt den karakteristiske rock and roll-stilen til Steppenwolf, var det ingen av låtane som nådde topp 40-lista. Albumet inneheldt ein coverversjon av Hoyt Axton-songen «Snowblind Friend». Det var den andre antidop-songen av han dei spelte inn (den første var «The Pusher»). Saman med «Who Needs Ya» var han ein av to singlar frå albumet som nådde hitlistene, men ikkje topp 40. Albumsporet «Renegade» er sjølvbiografisk for solovokalisten John Kay, og fortel om flukta med mora frå den sovjetiske okkupasjonssona i Europa til Vesten i 1948. I introen til «Earschplittenloudenboomer» snakkar Kay delvis på tysk.

Innhald
Alle songar av John Kay og Larry Byrom; utanom der andre er nemnde.

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – solovokal, rytmegitar, munnspel
 Larry Byrom – sologitar, korvokal
 Goldy McJohn – Hammondorgel, piano
 George Biondo – bass, korvokal, solovokal på «Fat Jack» og delt solovokal på «Foggy Mental Breakdown» og «Who Needs Ya'»
 Jerry Edmonton – trommer

Teknisk
 Richard Podolor – produsent, lydteknikar
 Bill Cooper – lydteknikar
 Tom Gundelfinger – fotografi
 Gary Burden – kunstnarisk leiar, design og kunst

Salslister

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steppenwolf 7» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1970
Steppenwolf-album
Album produserte av Richard Podolor
Dunhill Records-album
Forty Days and Forty Nights

«Forty Days and Forty Nights» er ein bluessong spelt inn av Muddy Waters i 1956. Singelen vart kalla «ei stor, dristig plate», og låg seks veker på Billboard R&B-lista, der han nådde sjuandeplass. «Forty Days and Forty Nights» har vorte tolka og spelt inn av ei rekkje artistar.

Komposisjon og innspeling
«Forty Days and Forty Nights» er ein blueslåt i middels tempo med eit uregelmessig tal taktar skrive av Bernard Roth (som òg skreiv Muddy Waters-songen «Just to Be with You»). Ei tidleg melding i Billboard skildra songen som «eit dramatisk stykke materiale med effektiv tekst».

Songen vart spelt inn i januar 1956 for Chess Records i Chicago under gitaristen Pat Hare si første innspeling med Waters. Biografen Robert Gordon skreiv: «Hare sine knasande power-akkorder krusa av forvrenging passa godt til blues i rock and roll-eksplosjonen». I tillegg til Muddy Waters på vokal og Hare på gitar medverkar Little Walter på munnspel, Willie Dixon på bass, kanskje Fred Below eller Francis Clay på trommer, og Jimmy Rogers eller Hubert Sumlin på andregitar.

Utgivingar
Songen var ein av dei siste singlane til Waters på hitlistene og finst på fleire av samlealbuma hans, mellom anna albumet The Real Folk Blues frå 1965. Seinare spelte han inn «Forty Days and Forty Nights» til albumet Fathers and Sons i 1969 og Authorized Bootleg: Live at the Fillmore Auditorium November 4–6, 1966, som kom ut i 2009.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Forty Days and Forty Nights» frå ,  den 2. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bluessongar
Singlar frå 1956
Chess Records-singlar
Muddy Waters-songar
Songar frå 1956
Buddy Guy-songar
Steppenwolf-songar
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1976/Menn

Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1976 for menn vart avvikla på Bislett stadion i Oslo 25. og 26. august 1976. Sverige vann landskampen med 115 poeng mot Noregs 97. Begge landa deltok med to utøvarar i kvar av enkeltøvingane.

Onsdag 25. august

100 m

400 m

1500 m

10 000 m

110 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Diskoskast

Spjutkast

4 × 100 m stafett

Torsdag 26. august

200 m

800 m

5 000 m

400 m hekk

3 000 m hinder

Stavhopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Sleggjekast

4 × 400 m stafett

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Friidrettslandskampar
Idrettstilskipingar i Oslo
Sport i Noreg i 1976
Friidrett i Noreg
Andrej Khramov

Andrej Mikhajlovitsj Khramov () er ein russisk tidlegare orienteringsløper frå Basjkortostan som vann verdscupen i orientering 2005. Han vart verdsmeister på normaldistansen i 2005, og kort-distansen både i Olomouc i 2008 og i Miskolc i 2009.

Frå 2005 til 2010 tok Khramov årleg eit VM-gull. Han vann den klassiske distansen i Japan 2005, dei to neste åra sigra han og lagkameratane Roman Efimov og Valentin Novikov i VM-stafetten. Sjølv åleine kom han på individuell bronseplass ved VM 2006 og på sølvplassen i 2007. I 2008 vart han verdsmeister på kort-distansen og europameister i stafett med Russland. I 2009 forsvarte han VM-tittelen på kort-distansen. Året etter vann Khramov i Trondheim sitt tredje VM-gull i stafett, på lag med Dmitrij Tsvetkov og Valentin Novikov. I 2015 la Russland og Khramov beslag på bronsemedaljane i VM-stafetten i Inverness. Eitt år seinare, i tsjekkiske Jeseník, syrgde Khramov, Natalia Vinogradova, Gleb Tikhonov og Galina Vinogradova for at det aller fyrste EM-gullet i øvinga gjekk til Russland.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2004: Sølvmedalje i stafett
VM 2005: Gullmedalje i klassisk løype
VM 2006: Bronse i klassisk løype, gull i stafett
VM 2007: Sølv i klassisk løype, gull stafett
VM 2008: Gull på kort-distansen, sølv i stafett
VM 2009: Gull på kort-distansen, sølv i stafett
VM 2010: Gullmedalje i stafett
VM 2012: Nr 5 på kort-distansen
VM 2015: Bronsemedalje i mix-stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrej Khramov» frå ,  den 3. juli 2023.  

Russiske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Europameistrar i orientering
Folk frå Basjkortostan
Dana Brožková

Dana Safka Brožková () er ein tsjekkisk tidlegare orienteringsløpar frå Turnov. Ho vart verdsmeister 2008 i klassisk løype og 2009 i mellomlang løype.

Brožková høyrde til verdseliten frå 2004 til 2011. Si fyrste VM-medalje vann ho då vart nummer 3 på normal-distansen under VM 2006 i Århus. To år seinare sprang ho inn til gull på den same distansen då verdsmeisterskapen fann stad i heimlandet. Sitt andre og siste VM-gull tok ho på mellomdistansen då VM 2009 vart avvikla i Ungarn. I 2010 la Brožková beslag på sølvmedaljen på normal-distansen ved europameisterskapen Primorsko i Bulgaria. Også under verdsmeisterskapen 2011 i Frankrike kom ho på sølvplassen på normal-distansen, før ho som ankerkvinne på stafetten sikra sølvmedalje til seg og lagkameratane Martina Zvěřinová og Eva Juřeníková.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2004: Nr 4 på kort-distansen
VM 2005: Nr 6 på kort-distansen
VM 2006: Bronse i klassisk løype
VM 2008: Gullmedalje i klassisk løype
VM 2009: Gullmedalje på mellomdistansen
VM 2011: Sølv i klassisk løype og i stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dana Brožková» frå ,  den 3. juli 2023.  

Orienteringsløparar
Tsjekkiske idrettsutøvarar
For Ladies Only

For Ladies Only er det sjette studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet kom ut i november 1971 på Dunhill Records. Det er eit politisk konseptalbum som hovudsakleg handlar om feminisme, men som òg inneheld fleire meir konvensjonelle songar om romantikk, begge uvanlege tema for Steppenwolf. Nokre kritikarar meinte at albumet var sexistisk, med tilvising til songtekstane og eit bilete av ein bil forma som ein penis ved sida av Hollywood Walk of Fame på innsida av omslaget. På albumet hinta bandet til progrock-rørsla som var populær på den tida, med meir komplekse arrangement og sofistikert klaverspel, spesielt på tittelsporet. Til liks med det førre albumet vart det akkompagnert av to mindre hitsinglar som akkurat ikkje nådde topp 40.

Sologitaristen Kent Henry frå Blues Image erstatta Larry Byrom før innspelinga av dette albumet. Albumet var det siste med nytt materiale for Steppenwolf før bandet vart oppløyst i februar 1972.

Mottaking
Albumet låg på 54. plassen på Billboard 200. Albumet vart ikkje godt motteke av meldarane, og Robert Christgau skreiv «Desse karane har sanneleg mista den hippe auraen sin.» AllMusic-skribenten Joe Viglione skreiv: «I ettertid er For Ladies Only ein fin artefakt av eit band som kanskje vart bede om å skapa for mykje for tidleg.»

Record World skreiv at tittelsporet «er solid i den hardkøyrande, hardrockande tradisjonen til Steppenwolf».

Innhald

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – vokal, gitar
 Kent Henry – sologitar
 George Biondo – vokal, bassgitar
 Goldy McJohn – Hammondorgel, piano
 Jerry Edmonton – trommer

Technical
 Richard Podolor – produsent
 Bill Cooper – lydteknikar
 Tom Gundelfinger – fotografi, design

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singles - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «For Ladies Only» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1971
Steppenwolf-album
Album produserte av Richard Podolor
MCA Records-album
Konseptalbum
Ride with Me av Steppenwolf

«Ride With Me» er ein song av rockebandet Steppenwolf frå albumet deira For Ladies Only frå 1971. Han vart opphavleg framført av Mars Bonfire på det sjølvoppkalla albumet hans med ei lengd på over seks minutt og tittelen «Ride With Me, Baby». Steppenwolf gav songen ut på singel og han nådde 52. plassen på Billboard Hot 100.

Andre versjonar
Songen vart spelt av The Alice Cooper Band og vart nytta i filmen Diary of a Mad Housewife.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ride with Me (Steppenwolf song)» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Steppenwolf-songar
Singlar frå 1971
Songar frå 1971
MCA Records-singlar
Kent Henry

Kent Henry Plischke (), kjend som Kent Henry, var ein USA-amerikansk gitarist og låtskrivar, mest kjend for bidraga sine til Steppenwolf og Blues Image.

Diskografi

Studioalbum
Genesis - In the Beginning (1968)
Charity - Now (1969)
Blues Image - Red White & Blues Image (1970)
Steppenwolf - For Ladies Only (1971)

Gjesteartist
Screaming Lord Sutch - Lord Sutch and Heavy Friends (1970)
Blues Image - Open (1970)
John Kay - Forgotten Songs and Unsung Heroes (1972)
John Kay - My Sportin' Life (1973)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kent Henry» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Hollywood
Blues Image-medlemmar
Steppenwolf-medlemmar
Slow Flux

Slow Flux er det sjuande studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet kom ut i august 1974 på Epic Records. I USA vart det gitt ut på Mums Records, eit kortliva dotterselskap av CBS Records. Det var det første av tre album som bandet laga etter at det danna seg på nytt i 1974, før det vart oppløyste igjen i 1976. «Straight Shootin' Woman» var den siste Steppenwolf-låten som hamna på Billboard Top 40. I songen «Children of the Night» blir det mellom anna hevda at hippierørsla på denne tida var død, og president Richard Nixon blir omtalt som «the fool who believed that wrong is right».

Gitaristen og komponisten Bobby Cochran erstatta Kent Henry på sologitar i denne reformerte besetninga fram til oppløysinga i 1976. Cochran er nevøen til avdøde Eddie Cochran.

Dette var det siste Steppenwolf-albumet som Goldy McJohn spelte på. Han vart sparka frå bandet av bandleiar John Kay i 1975. Det vart nytta ei blåserekkje på albumet.

Innhald

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – gitar, vokal
 Goldy McJohn – klaverinstrument
 Bobby Cochran – guitar
 George Biondo – bassgitar, korvokal
 Jerry Edmonton – trommer

Andre medverkande
 Charles Black, Don Ellis, Gil Rathel, John Rosenberg, Sam Falzone – blåsarar
 Skip Konte – Chamberlin (spor 10)

Teknisk
 Steppenwolf – produsent
 Ed Bannon – lydteknikar
 Arnie Acosta – mastering
 Jerry Edmonton – kunstnarisk leiar, design
 Tom Gundelfinger – fotografi (framside)
 Ed Caraeff – fotografi (bakside og omslag)

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Slow Flux» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1974
Steppenwolf-album
Bobby Cochran

Bobby Cochran () er ein amerikansk gitarist, songar, låtskrivar og plateprodusent. Han har jobba med mange band, mellom anna Steppenwolf, The Flying Burrito Brothers, Leon Russell og Bob Weir-bandet Bobby and the Midnites. Han vart innlemma i The International Rockabilly Hall of Fame saman med onkelen sin, Eddie Cochran, 1. juli 2017.

Cochran har skrive boka Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story saman med Susan Van Hecke.

Han er nevø av musikaren Eddie Cochran.

Diskografi 
Slow Flux – Steppenwolf – 1974
Hour of the Wolf – Steppenwolf – 1975
Skullduggery – Steppenwolf – 1975
Bobby and the Midnites – Bobby and the Midnites – 1981
Where the Beat Meets the Street – Bobby and the Midnights – 1984
Private Edition – Bobby Cochran – 1998

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bobby Cochran» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Bobby Cochran Interview – NAMM Oral History Library (2009/2019)

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Steppenwolf-medlemmar
The Flying Burrito Brothers-medlemmar
Bobby and the Midnites-medlemmar
Skip Konte

Frank «Skip» Konte () er ein USA-amerikansk klaverspelar. Han vart med i The Blues Image i 1967, og vart hos dei til dei vart splitta i 1971. Saman med bandkollega Mike Pinera skreiv han deira einaste hit, «Ride Captain Ride». Konta vart deretter med i Three Dog Night som andre klaverspelar i 1973, og slutta i 1976. Han har sidan vorte plateprodusent. Han har i seinare år arbeidd med ein sci-fi-film med tittelen Meridian. Han blir nokre gonger omtalt som «Wizard of all Northern Realms».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skip Konte» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockeklaverspelarar
Folk frå Fremont County i Colorado
Three Dog Night-medlemmar
Blues Image-medlemmar
Hour of the Wolf av Steppenwolf

Hour of the Wolf er det åttande studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet kom ut i september 1975 på Epic Records. Andy Chapin erstatta den mangeårige klaverspelaren Goldy McJohn på dette albumet.

Mottaking

AllMusic gav albumet ei negativ retrospektiv melding, og sa at alle låtane var kompetente, men at dei låg for tett opp til Steppenwolf-formlar som allereie var utprøvde.

Innhald

Medverkande

Steppenwolf
 John Kay – gitar, vokal
 Jerry Edmonton  trommer, kunstnarisk leiar,
 George Biondo – bassgitar, vokal
 Bobby Cochran – guitar
 Andy Chapin – klaverinstrument

Andre medverkande
 Tom Scott – horn (spor 1, 5)

Teknisk
 Steppenwolf – produsent
 Ed Bannon – lydteknikar
 Roy Halee – miksing
 Lorrie Sullivan – design, fotografi

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hour of the Wolf (album)» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1975
Steppenwolf-album
Epic Records-album
Andy Chapin

Andrew Chapin () var ein amerikansk klaverspelar som er mest kjent for sin korte periode med Ricky Nelson Band, som tok slutt i 1985 då Nelson og bandkameratane omkom etter at Nelson sitt personlege DC-3-fly styrta på nyårsaftan i De Kalb i Texas på veg til ein opptreden i Dallas.  Før han slutta seg til Ricky Nelson, hadde Chapin vore medlem av The Association og før det av Steppenwolf, som han spelte inn Hour of the Wolf med i 1975, det første albumet til bandet spelt inn utan klaverspelaren Goldy McJohn. Den offisielle forklaringa på avgangen til Chapin frå Steppenwolf var at han mislikte å turnera. Han vart seinare erstatta av Wayne Cook.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andy Chapin» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Steppenwolf-medlemmar
USA-amerikanske klaverspelarar
The Association-medlemmar
Omkomne i luftfartsulukker
Roy Halee

Roy Decker Halee () er ein USA-amerikansk plateprodusent og lydteknikar, best kjend for arbeidet sitt med Simon & Garfunkel, både som ei gruppe og soloprosjekta deira. 

Han arbeidde òg med Bob Dylan, inkludert innspelinga av «Like a Rolling Stone», The Lovin' Spoonful, The Dave Clark Five, The Yardbirds, Barbra Streisand, The Byrds, Journey (på det første albumet deira Journey), Willie Nile, Laura Nyro, Blood, Sweat & Tears, Mark-Almond Band og Blue Angel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roy Halee» frå ,  den 3. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske stemmeskodespelar
USA-amerikanske plateprodusentar
Paul Simon
Simon & Garfunkel