kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Monika Zehrt

Monika Zehrt () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Riesa i Sachsen, som vart olympisk meister på 400 m i 1972 for Aust-Tyskland.

Aktiv
Zehrt vart junioreuropameister på 400 meter i 1970. Året etter sprang ho siste etappen då Aust-Tyskland vann 4x400 meter stafett under europameisterskapen 1971 i Helsingfors på ny verdsrekord 3.29,3. 

I OL-sesongen 1972 tangerte Zehrt i juli månad verdsrekorden på 51,0. Under sommarleikane i München i september 1972 vann ho gullmedaljen på 400 meter på tida 51,08, framom Rita Wilden frå Vest-Tyskland som fekk noterte 51,21. Saman med Dagmar Käsling, Rita Kühne og Helga Seidler vann Zehrt gull også på den lange stafetten. Ho spurta inn til verdsrekord både i forsøksløpet og i finalen, i finaleløpet vart ho og Aust-Tyskland klokka inn på tida 3.23,0.

Zehrt la opp etter 1974-sesongen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monika Zehrt» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Margitta Gummel

Margitta Gummel, fødd Margitta Helmbold () var ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Magdeburg som tevla internasjonalt i kulestøyt for Aust-Tyskland. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1968, og tok tre sølvmedaljar i same øvinga i ulike europameisterskap og sommar-OL i tida 1966-72.

Aktiv
Gummel deltok i dei olympiske leikane i Tokyo i 1964 og vart nummer fem med eit støyt på 16,91 m. To år seinare tok ho sølvmedaljen i kuletevlinga i friidrets-EM 1966 i Budapest, slått av Nadesjda Tsjisjova frå Sovjetunionen. I 1967 sette Gummel austtysk rekord i Havanna med 17,69 m.

I OL-sesongen 1968 gjorde Gummel veldige framgangar frå kuleringen. Ho forbetra i september den nasjonale rekorden til 18,43 m, og kort etter sette ho verdsrekord med 18,87 m. I oktober vann ho gullmedaljen under dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen. To gongar i OL-tevlinga forbetra ho verdsrekorden, fyrst til 19,07 m og så til 19,61 meter. Landskvinna Marita Lange fekk sølv og Nadesjda Tsjisjova bronse.

Den 11. september 1969 passerte Gummel 20-metersstreken med verdsrekordstøyte 20,11 m. Under EM i friidrett 1969 i Aten mista ho rekorden då Tsjisjova forsvarte EM-tittelen frå 1966 med ein støyt på heile 20,43 m, Gummel fekk sølv med 19,58 m i sluttprotokollen. To år seinare var Tsjisjova atter i ei klasse for seg og vann EM-gull i Helsingfors, medan Gummel hamna på bronseplassen med 19,22 m, tre cm bakom landskvinna Marita Lange.

I sin siste sesong, 1972, tok Gummel OL-sølv, den tredje ho fekk etter å ha vorte overgått av sin fremste konkurrent, Nadesjda Tsjisjova. Under sommar-OL 1972 i München braut Tsjisjova ei ny grense då ho sette verdsrekord med 21,03 meter og vart olympisk meister.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Margitta Gummel» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Tyske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Tyske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Folk frå Magdeburg
Tamara Tysjkevitsj

Tamara Andrejevna Tysjkevitsj (russisk: Тамара Андреевна Тышкевич) () var ein russisk friidrettsutøvar frå Vitebsk som tevla for Sovjetunionen. Ho vann OL-gull i 1956 då ho gjorde sitt livs beste støyt med 16,59 m.

Aktiv
Dei sovjetiske utøvarane dominerte kulestøyt-tevlinga for kvinner då Sovjetunionen for fyrste gong var med i dei olympiske leikane i Helsingfors i 1952. Galina Zybina vann med ny verdsrekord på 15,28 m, medan Klavdija Totsjonova tok bronse med 14,50 m og Tysjkevitsj vart nummer fire med 14,42 m. Sølvmedaljen gjekk til Marianne Werner frå Tyskland med 14,57 m.

Under europameisterskapen 1954 i Bern vann Zybina på ny (15,65 m), føre Marija Kuznetsova (14,99 m). Tysjkevitsj fullenda den sovjetiske storeslemmen med 14,78 m og bronsemedalje.

Før dei olympiske leikane 1956 i Melbourne heldt Galina Zybina verdsrekorden med 16,76 m. I finalen, som fann stad 30. november, støytte Zybina 16,53 m og forebtra den olympiske rekorden for tredje gong i tevlinga. Men Tamara Tysjkevitsj støytte ho 16,59 m i siste forsøk og vann gullmedaljen framom Zybina og Marianne Werner (15,61). 

I europameisterskapen 1958 vann Marianne Werner frå Vest-Tyskland med 15,74 m. Tysjkevitsj tok sølvmedaljen med 15,54 m, ein centimeter føre Tamara Press på bronseplass.

Tyskjevitsj vart sovjetisk meister i kulestøyt i 1956 og 1957.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tamara Andrejewna Tyschkewitsch» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Sovjetiske kulestøytarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Folk frå Vitebsk
Mark Rivera

Mark Rivera () er ein amerikansk saksofonist, multi-instrumentalist, musikar og musikalsk leiar, mest kjend for arbeidet sitt med Billy Joel. I tillegg til å spele saksofon, syng Riviera og spelar gitar, fløyte, perkusjon og klaverinstrument.

Biografi
Rivera spelte i bandet Tycoon i midten av 1970-åra, og via dette bandet møtte han den legendariske produsenten Robert John «Mutt» Lange. Lange, var knytt til Mick Jones og Lou Gramm frå Foreigner.

I løpet av åra har Rivera arbeidd med Hall & Oates, Tycoon, Peter Gabriel på det banebrytande albumet So - der Rivera speler og arrangerer blåsarar for «Sledgehammer» og «Big Time», Simon & Garfunkel, John Lennon, Billy Ocean og Eagles-gitaristen Joe Walsh.

Rivera har spelt med Billy Joel og bandet hans sidan 1982, då han erstatta Richie Cannata.

I 1995 vart Rivera med Ringo Starr & His All-Starr Band på fleire turnear.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Folk frå Brooklyn
Musikarar frå New York
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske perkusjonistar
USA-amerikanske fløytistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske songarar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
Mihaela Peneș

Mihaela Peneș () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå București som vart olympisk meister i spydkast i 1964 i Tokyo.

Aktiv
Storvaksne Peneș var berre 17 år gammal då ho under sommarleikane i Tokyo i 1964 vann gullmedaljen i spydkast-tevlinga for kvinner. I fyrste finaleomgang slengde ho spydet 60,54 meter, og vann framom Márta Antal frå Ungarn og Jelena Gortsjakova frå Sovjetunionen, sistnemnde hadde sett ny verdsrekord i forsøket med 62,40 meter. Året etter vann Peneș spydkast-tevlinga i universiaden i Budapest.

Peneș var tilbake i Budapest i 1966, der ho deltok i europameisterskapen. Her oppnådde ho 56,94 m og tok sølvmedaljen, gullet gjekk til Marion Lüttge frå Aust-Tyskland med 58,74 m.

21 år gamle Peneș opna OL-finalen i Mexico-byen i 1968 med å ta leiinga ved å kaste 59,92 i sitt fyrste forsøk. I andre omgang presterte Angéla Németh frå Ungarn 60,36 m, ein prestasjon som gjorde at ho vann gullmedaljen, med Mihaela Peneș og austerrikske Eva Janko på dei andre medaljeplassane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mihaela Peneș» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Rumenske spydkastarar
Olympiske meistrar for Romania
Olympiske meistrar i spydkast
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Romania
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Angéla Németh

Angéla Németh, gift Ránky, () var ein ungarsk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i spydkast i 1968 og europeisk meister i same øvinga i 1969.

Aktiv
Under sommarleikane 1968 i Mexico by byrja finalen i spydkast nett som fire åre tidlegare; rumenske Mihaela Peneș tok leiinga etter forsøka i fyrste omgang. I andre omgang kasta Angéla Németh 60,36 meter, noko som vart det einaste 60-meterskastet i heile tevlinga. Németh vann då gullmedaljen framom Mihaela Peneș og Eva Janko frå Austerrike.

Etter å ha gifta seg til namnet Angéla Ránky gjorde ho sommaren 1969 sitt lengste spydkast noko gong, kastet mælte 60,58 m. Seinare i sesongen deltok ho i EM i Aten. Her nådde ho 59,76 m i sitt lengste kast og tok EM-gullet framfor landskvinna Magdolna Vidos. I den neste europameisterskapen i Helsingfors i 1971 vart Ránky nummer fire med 57,44 m. Ho lukkast ikkje i kvalifiseringa til OL-finalen 1972, med 53,48 m var ho 14 cm ifrå å sikre seg finaleplass.

Ho vart ungarsk meister i spydkast i 1968, 1969 og 1971.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Angéla Németh» frå ,  den 31. august 2014.  

Ungarske spydkastarar
Europameistrar i friidrett for Ungarn
Olympiske meistrar for Ungarn
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Viorica Viscopoleanu

Viorica Viscopoleanu, fødd Belmega () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar. Ho vart olympisk meister i lengdehopp i 1968.

Aktiv
Viscopoleanu vart nummer fem i lengdehopp under sommar-OL 1964 i Tokyo, med resultatet 6,35 m. Nummer fem vart ho også i friidretts-EM 1966 i Budapest, då etter eit lengstehopp på 6,33 m. 

Under dei olympiske leikane i Mexico-byen gjorde Viscopoleanu sitt livs hopp då ho i fyrste omgang smelte til med 6,82 m og ny verdsrekord. Ingen annan utøvar klarde å nærme seg prestajsonen, Sheila Sherwood frå Storbritannia tok sølv med 6,68 m. Året etter tok Viscopoleanu sølvmedaljen i EM i friidrett 1969 i Aten med 6,45 m, slått med fire cm av vinnaren Mirosława Sarna frå Polen.

Viscopoleanu deltok i sin tredje europameisterskap i 1971 og vart nummer seks i lengdetevlinga. Året etter deltok ho i München i sitt tredje OL og vart nummer sju. Ho la opp i 1974.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viorica Viscopoleanu» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Rumenske lengdehopparar
Olympiske meistrar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Elvīra Ozoliņa

Elvīra Anatoljevna Ozoliņa (russisk: Эльвира Анатольевна Озолина) () er ein tidlegare sovjetisk-latvisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister i spydkast i 1960 og europameister i same øvinga i 1962. Ozoliņa er gift med spydkastaren Jānis Lūsis.

Aktiv
I 1960-sesongen sette Ozoliņa to verdsrekordar i spydkasting med 57,92 meter og så med 59,55 m. Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma vann ho gullmedaljen med 55,98 m, framom Dana Zátopková (53,78 m) frå Tsjekkoslovakia.

To år seinare tok Ozoliņa sin andre store tittel då ho vann spydkast i EM 1962 i Beograd. Med sine 54,93 m slo ho sølvvinnaren Maria Diaconescu frå Romania med bortimot tre meter. Etter Ozoliņa i 1963 hadde forbetra verdsrekorden ytterlegare til 59,78 m, slengde ho den 27. august 1964 i Kiev spydet 61,38 m. Dermed vart ho den fyrste kvinnelege spydkastaren som passerte 60-metersgrensa, samstundes som ho vart sovjetmeister i øvinga.

Før sommarleikane i Tokyo i 1964 var Ozoliņa favoritt til OL-gullet. Men i kvalifiseringa sette landslagkollegaen Jelena Gortsjakova ny verdsrekord med eit kast på 62,40 meter. Finalen starta med at 17 år gamle Mihaela Peneș frå Romania i sitt fyrste forsøk oppnådde 60,54 m, eit kast som gav henne gullmedaljen. Ozoliņa vart nummer fem med 54,81 m. Under europameisterskapen 1966 i Budapest kom ho nok ein gong på femteplass, med 55,52 m.

I tillegg til 1964 vart Ozoliņa sovjetisk meister i 1961, 1962 og 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvīra Ozoliņa» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Sovjetiske spydkastarar
Latviske spydkastarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Storm Front

Storm Front er det 11. studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut den 17. oktober 1989. Det inneheld store hittar av Joel, «We Didn't Start the Fire», og «Leningrad». Begge desse nådde toppen av singellista i USA.

«I Go to Extremes» nådde sjetteplassen, medan «And So It Goes» (#37), «The Downeaster 'Alexa'» (#57) og «That's Not Her Style» (#77) alle gjekk inn på salslista.

Innhald

Medverkande
Storm Front vart spelt inn med store endringar i bandet til Joe. Sidan det førre studioalbumet (The Bridge), vart både Russell Javors og Doug Stegmeyer, som lenge hadde spelt med Joel, sagt opp som høvesvis rytmegitarist og bassgitarist. Javors vart erstatta av Joey Hunting for plata og Tommy Byrnes på turné, medan Stegmeyer vart erstatta av Schuyler Deale. Andre faste i bandet, Liberty DeVitto, David Brown og Mark Rivera, vart verande. Joel henta òg inn perkusjonisten og multi-instrumentalisten Crystal Taliefero frå og med dette albumet.

Billy Joel: vokal, piano, clavinet, trekkspel, hammondorgel, cembalo, orgel, synthesizer, perkusjon
Liberty DeVitto: trommer, perkusjon
David Brown: sologitar, midigitarsolo på «Storm Front»
Joey Hunting: rytmegitar
Mick Jones: gitar på «Storm Front», gitarsolo på «State of Grace»
Schuyler Deale: bass
Jeff Jacobs: synthesizer, blåsearrangement
Don Brooks: munnspel
John Mahoney: klaverinstrument, Keyboard Programming
Crystal Taliefero: perkusjon
Sammy Merendino: elektronisk perkusjon
Kevin Jones: keyboardprogrammering
Doug Kleeger: lydeffektar
Dominic Cortese: trekkspel
World Famous Incognito Violinist: fele  truleg Itzhak Perlman på «The Downeaster Alexa»
Lenny Pickett: saksofon
Andrew Love, Wayne Jackson: The Memphis Horns
Bill Zampino: korarrangement
Chuck Arnold: korleiar
Arif Mardin: orkesterarrangement
Korvokal: Billy Joel, Mick Jones, Richard Marx på «Storm Front» og «That's Not Her Style», Crystal Taliefero, Jeff Jacobs, Patricia Darcy-Jones, Frank Floyd, Brian Ruggles, Joe Lynn Turner, Ian Lloyd, Brenda White King, Curtis King

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Storm Front» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1989
Album produserte av Mick Jones
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
We Didn't Start the Fire

«We Didn't Start the Fire» er ein song av Billy Joel frå albumet Storm Front i 1989. Songen vart gjeve ut som den første singelen frå albumet og nådde toppen av singellista i USA. Teksten består av korte, allusjonar til meir enn 100 store hendingar mellom januar 1949 (fødeåret til Joel) og 1989.

Historie 
Joel fekk ideen til songen då han akkurat hadde runda 40 år. Han var i platestudio og møtte venen Sean Lennon, som nettopp hadde blitt 21 og sa «Det er ei frykteleg tid å bli 21 på!» Joel svarte «Ja, eg hugsar då eg var 21 -- eg tenkte det var ei frykteleg tid og me hadde Vietnam, narkotikaproblem og borgarrettsproblem og alt verka fælt.» Lennon svarte «Ja, ja, ja, men det var annleis for deg. Du var eit barn av 50-åra og alle veit at ingenting skjedde i 50-åra.» Joel svarte, «Vent no litt, har du ikkje høyrt om Koreakrigen eller Suezkrisa?»  Joel sa seinare at desse overskriftene danna grunnlaget for songen.

Joel har sagt: «Eg er galen etter historie. Eg sluker bøker. Ein gong ønskte eg å bli historielærar». I følgje mora var han ein bokorm frå han var sju år gammal. I motsetnad til dei fleste songane av Joel, vart teksten skriven før melodien, noko som er opphavet til den noko uvanlege stilen til songen. Songen vart ein enorm salssuksess og den tredje singelen hans som nådde toppen av Billboard-lista. Han vart nominert til Grammyprisen for årets innspeling.

Joel har blanda kjensler for songen. «Han er eit mareritt å spele live, for om eg bommar på eitt ord, så sporar det av». Han har òg kalla han ein «novelty song» som ikkje «eigentleg definerer meg så godt som songane på albumet, som truleg ikkje blir spelt».

Blender rangerte «We Didn't Start the Fire» på 41. plass på lista deira over dei 50 verste songane nokon gong, ei liste som òg inneheld songar av Paul McCartney og Simon & Garfunkel. Dei rekna produksjonen for bombastisk og sa at songen «minnar om ein tentamensstil skriven kvelden før han måtte leverast inn.»

Musikkvideo
Ein musikkvideo for singelen vart regissert av Chris Blum, og syner eit mellomklasse-ektepar som har den amerikanske draumen som mål med ein heim, karrièrar og barn. Dette syner seg som stadig oppussing av kjøkenet, frå 40-talsstil og kvart tiår opp til 80-åra. Samstundes ser ein symbol på den urolege tida i samfunnet på 1900-talet (t.d. brenning av BHar og innkallingsordre til militærteneste). Songaren fungerer som ein usynleg observatør.

Andre versjonar
Det er laga mange parodiar på songen som The Simpsons sin «They'll Never Stop the Simpsons» og acappellagruppa The Richter Scale sin «Here Comes Another Bubble.»

Lister

Plassering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «We Didn't Start the Fire» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  / BillyJoelVEVO channel
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar baserte på faktiske hendingar
Songar om nostalgi
Bengt Nilsson

Nils Bengt Nilsson () var ein svensk friidrettsutøvar frå Härnösand. Han vart europameister i høgdehopp i 1954, i ein sesong der han var verdas beste høgdehoppar.

Aktiv
181 cm høge Nilsson vann den svenske meistertittelen for 1953 med sterke 2,01 m.

Den 15. juni 1954 tangerte Bengt Nilsson den svenske rekorden med eit hopp på 2,02 m i Södertälje. 2. juli forbetra han rekorden til 2,03 m i Göteborg. Ei veke seinare oppnådde han 2,05 m i eit stemne i Halmstad, og hadde dermed sletta finske Kalevi Kotkas sin 18 år gamle europarekord. 15. juli hoppa han så heile 2,10 m i Göteborg. I midten av august vart han svensk meister med resultatet 2,09 m.

Høgdefinalen under europameisterskapen i Bern vart avvikla 29. august 1954. Nilsson byrja å hoppe på 1,90 m, og gjekk over alle høgder opp til 2,03 i fyrste forsøk. Dermed hadde han vunne EM-gullet framom tsjekkoslovaken Jiri Lansky. Han prøvde seg så på 2,06 m, men reiv tre gongar. 19. september forbetra Nilsson europarekorden enno ein gong, då til 2,11 m, berre ein centimeter under verdsrekorden til Walter Davis frå USA.

Gjennom 1954 deltok Nilsson i 47 tevlingar, og hoppa over to meter ved 37 høve. For denne framifrå sesongen vart han tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for 1954.

I 1955 vart han svensk meister for tredje og siste gong med gode 2,05 m. I forkant av sommarleikane 1956 i Melbourne pådrog han seg ein skade som førte til at han ikkje kunne prestere opp mot sitt beste og han vart slått ut i kvalifiseringa.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 2,03 m, framom Jiri Lansky (1,98 m)
OL 1956 i Melbourne: Utslått i kvalifiseringa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bengt Nilsson» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Svenske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett for Sverige
Svenske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Jesper Tørring

Jesper Tørring () er ein dansk tidlegare friidrettsutøvar frå Randers som vart europameister i høgdehopp i 1974. I tillegg til høgdehopp tevla han jamt i øvingar som lengdehopp og 110 meter hekk.

Aktiv
Tørring deltok i lengdehopp under friidretts-EM 1969 i Aten, og vart nummer tolv med 7,41 m. I 1971 sette han dansk rekord i lengde med 7,80 m, men stoppa på 7,52 m i kvalfiseringa i EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Han stilte også i 110 m hekk i meisterskapen, og vart slått ut i forsøksløpet. Betre gjekk det ikkje i München under sommar-OL 1972, også då rauk han ut innleiingsvis både på korthekken og i lengdehopp. I OL-året vann han elles sin fyrste nasjonale tittel i høgdehopp.

Under europameisterskapen i Roma i 1974 klarde fem utøvarar å kome over 2,19 m, men berre to av desse, Kęstutis Šapka frå Sovjetunionen og Tørring lukkast å ta seg over 2,21 m. Begge klarde høgda i første forsøk, det same gjentok seg på 2,23 m. På 2,25 m svinga begge seg over i andre forsøk. Ettersom ingen av dei klarde 2,27 m, vart det avgjerande for gullkampen at Šapka måtte ha to forsøk på 2,19 m. Tørring fekk dermed gullmedaljen sidan han tok 2,19 m i fyrste forsøk.

I 1976 deltok Tørring i høgdetevlinga under olympiaden i Montreal, og vart nummer åtte på 2,18 m.

Tørring var dansk meister i lengdehopp kvart år frå 1967 til 1977 og i høgdehopp 1972-73 og 1975-80, samt meister på 110 meter hekk i 1971 og 1973-77.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Nr 12 i lengdehopp – 7,41 m
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa i lengde (7,52 m) og 110 m hekk (14,7)
OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa i lengde (dødt) og 110 m hekk (14,5)
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 2,25 m, framom Kestutis Sapka (2,25 m)
OL 1976 i Montreal: Nr 8 – 2,18 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jesper Tørring» frå ,  den 1. september 2014.

Bakgrunnsstoff 
 

Danske hekkeløparar
Høgdehopparar
Danske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Danmark
Danske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Danske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Randers
Guy Drut

Guy Drut () er ein fransk politikar og tidlegare friidrettsutøvar frå Oignies i Pas-de-Calais som tevla internasjonalt i 110 meter hekk. Han vart europameister på distansen i 1974 og olympisk meister i 1976.

Idrett
Allereie som 19-åring hevda Drut seg mot dei beste i Europa på 110 m hekk. I EM i friidrett 1969 kom han på fjerdeplass med tida 14,0. Drut sprang seg så inn i verdseliten på distansen i 1970 då han presterte tida 13,3, ein tidels sekund bakom verdsrekorden. Året etter noterte han 13,5 som bestetid. Han var likevel ein av favorittane i europameisterskapen 1971 i Helsingfors, men fall i forsøksløpet. Under sommar-OL 1972 i München tok Drut sølvmedaljen på 110 meter hekk, slått av Rod Milburn frå USA.

Drut var den beste korthekkløparen i Europa i åra fram til OL-sesongen 1976. I 1974 tangerte han to gongar europarekorden på 13,2 sekundar, fyrste gongen i Paris den 3. juni. Tre månader etter vann han gullmedaljen i friidretts-EM 1974 med stor margin til Wodzyński-brørne frå Polen som fekk dei andre medaljane. To år seinare toppa Drut EM-prestasjonen då han vann OL-gull i Montreal i 1976 framom  Alejandro Casañas frå Cuba og Willie Davenport frå USA.

Politikk
Ei tid etter han la opp som idrettsutøvar engasjerte Drut seg i politikk. Han var såleis ungdoms- og idrettsminister frå 1995 til -97, i ei høgre-konservativ regjering leia av statsminister Alain Juppé.

I 2005 vart Drut dømd til 15 månaders betinga fengsel for korrupsjon, benåda av president Jacques Chirac i 2006.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Nr 4 - 14,0
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
OL 1972 i München: Sølvmedalje – 13,34, bakom Rod Milburn (13,24)
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 13,40, framom Mirosław Wodzyński (13,67)
OL 1976 i Montreal: Gullmedalje – 13,30, framom Alejandro Casanas (13,33)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guy Drut» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Franske politikarar
Franske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Frankrike
Olympiske meistrar for Frankrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Frankrike
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Franske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Franske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976