kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Holiday av America

Holiday er det fjerde studioalbumet til det amerikanske folkrockbandet America, utgjeve på Warner Bros. Records i juni 1974. Albumet vart produsert i London av den mangeårige Beatles-produsenten George Martin, det første av sju album på rad han produserte for America. 

Albumet vart ein stor hit i USA, og nådde tredjeplassen på Billboard-lista og vart gullsertifisert av RIAA. Det produserte to hitsinglar: «Tin Man» nådde fjerdeplassen på Billboard-lista og gjekk til topps på adult contemporary-lista; og «Lonely People» som nådde femteplassen på Billboard-lista og som òg gjekk til topps på adult contemporary-lista. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «Baby It's Up To You» og «Another Try».

Albumet vart òg gitt ut på kvadrofonisk lydband for 4-kanalsentusiastar.

Historie
Bandmedlem Dewey Bunnell var begeistra over høvet til å jobba med Martin som produsent. Han vart sitert på at det «var flott å jobba med George. Det var som om me kjende kvarandre. Me var kjende med Beatles, sjølvsagt, og me hadde den britiske sansen for humor.» I eit eige intervju hugsa Dan Peek til magasinet Circus: «Gerry (Beckley) hadde vore i England, og me hadde snakka om å bruka George Martin som produsent. Han er ein fantastisk arrangør, når eg tenkjer på alt han har gjort. Det var fleire andre folk me ønskte å bruka, men den ideen dukka opp og George var tilgjengeleg.»

Det var innspelingsdebuten til den mangeårige trommeslagaren til America, Willie Leacox, som sit i bilen på biletet på plateomslaget.

Mottaking

I Allmusic-melding si noterte musikkritikaren Mike DeGagne effekten av produksjonen til George Martin på albumet så vel som tilbakekomsten frå fiaskoen med Hat Trick, og skreiv «dette albumet slo samla sett fast at gruppa definitivt viste det sanne potensialet sitt igjen.»

Innhald

Medverkande
America
 Dewey Bunnell - vokal, gitar
 Gerry Beckley - vokal, gitar, klaverinstrument, bass
 Dan Peek - vokal, bass, gitar, klaverinstrument
med:
 Willie Leacox - trommer, perkusjon
Teknisk
 George Martin - produsent, arrangør, klaverinstrument
 Geoff Emerick - lydteknikar
 Peter Henderson - lydbandoperatør
 Gary Burden - kunstnarisk leiar

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Holiday (America album)» frå ,  den 18. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1974
America-album
Musikkalbum produserte av George Martin
Warner Bros. Records-album
Tin Man av America

«Tin Man» er ein song frå 1974 av poprockbandet America. Han vart skriven av bandmedlemmen Dewey Bunnell og produsert av George Martin, som også speler piano på den innspelte versjonen. Songen vart inkludert på albumet til bandet Holiday, også frå 1974.

Bakgrunn
Songtittelen og noko av teksten refererer til Tin Woodman frå The Wizard of Oz. Låtskrivaren Bunnell vart sitert på å skildra parallellen: «Favorittfilmen min, trur eg. Eg elska han alltid som barn. Veldig obskure tekstar. Flott grammatikk – 'Oz gav aldri noko til blikkmannen'. Det er ein slags poetisk lisens.»

Dan Peek - som skildra «Tin Man» som «kvintessensen av Dewey, enkel medvitsstraum med ei septim-akustisk seng» – uttaler at Bunnell «bønfall oss om å ikkje spele inn songen. Slik eg kjenner Dewey var det truleg omvendt psykologi; viss det var det, fall Gerry Beckley og eg for han og insisterte på at han var perfekt for albumet.»

«Tin Man» vart gitt ut som den første singelen frå Holiday, og vart den fjerde topp ti-hitten til bandet i USA, og var tre veker som nummer fire på Billboard Hot 100 i november 1974. Songen nådde førsteplassen på Adult Contemporary-lista i oktober same år. I Storbritannia vart songen vist til B-sida av eit anna albumspor, «Mad Dog», som kom ut i juli, men ingen av sidene nådde hitlistene.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Coverversjoner
Ein finsk versjon av «Tin Man» med tittelen «Toisin käy» vart spelt inn av det finske bandet Cascade i 1974. Funk-bandet Chocolate Milk spelte òg inn songen på 1975-debuten sin Action Speaks Louder Than Words.

Den brasilianske songaren Ivo Meirelles spelte inn ein portugisisk versjon av «Tin Man» med tittelen «Swing Man» på albumet Samba Soul frå 2004. Gruppa Incognito spelte inn songen på albumet Bees + Things + Flowers (2006) der songaren Carleen Anderson er med.

Evan Olson gav ut ein versjon av songen på albumet One Room frå 1999

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tin Man (America song)» frå ,  den 18. april 2023.  

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Dewey Bunnell
America-songar
Songar produserte av George Martin
Warner Bros. Records-singlar
Lonely People

«Lonely People» er ein song skriven av det dåverande ekteparet Dan Peek og Catherine Peek og spelt inn av America i 1974.

Bakgrunn
«Lonely People» var den andre singelutgivinga frå America-albumet album Holiday frå 1974.  «Lonely People» nådde femteplass på Billboard Hot 100, den einaste krediterte songen til Peek som nådde topp 10 på den lista, og var den andre songen til America som gjekk til topps på Easy Listening-lista, der han låg i éi veke i februar 1975.

«Lonely People» var ikkje automatisk øyremerkt for Holiday-albumet: Dan Peek sende utan hell inn ein demo av songen til John Sebastian for å vurdera ei innspeling.

«Lonely People» vart skrive som eit optimistisk svar på The Beatles-songen «Eleanor Rigby». Dan Peek vurderte «Eleanor Rigby» som eit «overveldande» «bilete ... av massane av fortapt menneskeslekt, som druknar i grå gløymsle» og hugsar at han vart «sønderriven» då han først høyrde refrenget «All the lonely people: where do they all come from ... where do they all belong». «Lonely People» vart skriven i løpet av nokre få veker etter at Dan Peek gifta seg med Catherine Maberry i 1973. Peek sa «Eg har alltid kjent meg som ein melankolsk, einsam person. Og no [då eg gifta meg] kjende eg at eg hadde vunne.» Teksten til «Lonely People» gir råd til «alle einsame menneske»: «Don't give up until you drink from the silver cup», ein metafor som Dan Peek forklarer slik: «Det er mogleg å drikka frå ein annan sin erfaringsbrønn ... og bli forfriska.»

Record World skildra songen som å handla «om einsemd og frelsa.»

Dan Peek-utgiving
Etter at Dan Peek forlét Amerika i 1977, framførte han «Lonely People» for å avslutta konsertane sine, og introduserte songen «med ord om» «at Jesus er svaret på einsemd». Etter råd frå ein fan skreiv Peek om teksten for å formidla ein pro-kristen bodskap, og han spelte inn ein revidert versjon av «Lonely People» for albumet Electro-Voice frå 1986. Denne versjonen endra den opphavlege teksten «And ride that highway in the sky» og «You never know until you try» til «And give your heart to Jesus Christ.» Peek-versjonen vart gitt ut som singel i 1986 og vart ein hit på moderne kristenmusikk-stasjonar.

Salslister

America version

Dan Peek version

Andre versjonar
Jars of Clay spelte inn «Lonely People» på albumet Who We Are Instead frå 2003. Versjonen deira vart nytta i TV-serien Everwood og var med på soundtrack-albumet Everwood frå 2004.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lonely People» frå ,  den 18. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Dan Peek
America-songar
Songar produserte av George Martin
Warner Bros. Records-singlar
Songar om einsemd
Hearts av America

Hearts er det femte studioalbumet til den amerikanske folkrocktrioen America, gjeve ut av Warner Bros. Records i 1975. Albumet vart produsert av den mangeårige Beatles-produsenten George Martin, som det andre av sju etterfølgjande album han produserte med America.

Dette albumet vart ein stor hit i USA, og nådde fjerdeplassen på Billboard-lista og vart sertifisert gull av RIAA. Det produserte tre hitsinglar: «Sister Golden Hair», som gjekk til topps på Billboard-lista og nådde femteplassen på adult contemporary-lista; «Daisy Jane», som nådde 20. plassen på Billboard-lista og fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista; og den funky «Woman Tonight», som nådde 44. plassen på Billboard-lista og 41. plassen på Adult Contemporary-lista. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «Company», «Old Virginia», «Bell Tree» og «Midnight». Albumet vart òg gitt ut på kvadrofonisk lydband for 4-kanals entusiastar.

Plateomslaget vart designa av Phil Hartman, som etter kvart forlét grafisk design for å satsa på skodespel.

Cash Box sa om singelen «Woman Tonight» at «i staden for den forventa balladen, slengjer gutane av garde nokre gode nymotens endringar.» Record World sa at i staden for «den mjuke lyden til America» er «Woman Tonight» ein «hjarteleg rockande leik med reggae-smak».

Innhald

Medverkande
America
Gerry Beckley – vokal, gitar, klaverinstrument
Dewey Bunnell – vokal, gitar
Dan Peek – vokal, gitar, klaverinstrument
med:
David Dickey – bass
Willie Leacox – trommer, perkusjon
George Martin – klaverinstrument
Uncredited - cello (på «Daisy Jane»)
Clydie King, Venetta Fields - korvokal på «Story of a Teenager»

Teknisk
George Martin – produsent, arrangør
Geoff Emerick – lydteknikar
Mark Guercio – assisterande lydteknikar
Henry Diltz – fotografi på Golden Gate Bridge i San Francisco i California
Phil Hartman – kunstnarisk leiar, design

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hearts (America album)» frå ,  den 18. april 2023.  

Musikkalbum frå 1975
America-album
Musikkalbum produserte av George Martin
Warner Bros. Records-album
Daisy Jane

«Daisy Jane» er ein song skriven av Gerry Beckley frå gruppa America, og gjeven ut i 1975 på albumet deira Hearts. Han kom ut som den andre singelen frå albumet – ein oppfølgjar til den store hitten «Sister Golden Hair» - men nådde berre 20. plassen på Billboard Hot 100, og vart den siste topp 20-hitten til det originale tre mann store America. På Easy Listening-lista nådde songen fjerdeplassen. I Canada nådde «Daisy Jane» 16. plassen på poplista og andreplassen på Adult Contemporary-lista.

Forteljaren i songen indikerer at han flyg tilbake til Memphis i håp om å få kontakt med jenta han forlét «for å streifa rundt i byen». Beckley, som skreiv songen på hytta si i East Sussex, har uttalt: «Det var ingen slik person som Daisy Jane, og eg hadde aldri eingong vore i Memphis»: Beckley meiner at han truleg henta ideen om å skriva ein song med tittelen «Daisy Jane» frå Nick Drake-songen «Hazey Jane». 

Cash Box kalla songen «ein øm rockeballade med George Martin sitt briljante piano- og strykarspel i overflod.» Record World sa at «trioen har aldri vore heitare – eller jamnare, for den saks skuld.»

Songen inneheld ein cello-solo. Produsenten George Martin spelte piano på songen.

Ei finsk attgjeving som beheld tittelen «Daisy Jane» vart spelt inn av Reijo Karvonen for albumet hans Tulossa frå 1975.

Janet Jackson-sporet «Let's Wait Awhile» frå 1986-albumet hennar Control har vorte skildra som «å ha slåande likskapar» med «Daisy Jane».  Etter det som blir sagt, etter å ha høyrt «Let's Wait Awhile» på ein bilradio i 1987, då han var ein aktuell singel, stoppa turnemanageren for gruppa America ved ein telefonkiosk for å varsla Gerry Beckley om den openberre likskapen mellom sporet til Jackson og songen til Beckley. Til slutt nådde Beckley eit utanrettsleg forlik med Jackson og medlåtskrivarane hennar Jimmy Jam og Terry Lewis og unngjekk dermed ei rettssak for plagiat. (Janet Jackson-albumet All for You frå 2001 inneheldt songen «Someone to Call My Lover» som openlyst sampla America-hiten «Ventura Highway» og der komponisten Dewey Bunnell fekk medforfattarkreditt for songen til Jackson).

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daisy Jane» frå ,  den 18. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
America-songar
Songar skrivne av Gerry Beckley
Warner Bros. Records-singlar
Songar om Memphis i Tennessee
Songar produserte av George Martin
Sister Golden Hair

«Sister Golden Hair» er ein song av bandet America frå det femte studioalbumet deira Hearts (1975), skriven av Gerry Beckley. Det var deira andre singel som nådde førsteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, og heldt på topplasseringa i ei veke.

Bakgrunn
Beckley seier: «Det fanst eigentleg ingen Sister Gold Hair.» Teksten var i stor grad inspirert av verka til Jackson Browne. Beckley sa: «Jackson Browne har ei evne til å setja ord til musikk, som er mykje meir lik L.A.-tilnærminga til berre ekte observasjon i motsetning til å forenkla det ned til det essensielle ... Eg synest Jackson kan deprimera meg litt, men berre gjennom ærlegdommen sin; og det var den stilen hans som førte til ein song av meg, 'Sister Golden Hair', som truleg er den mest L.A.-aktige av tekstane mine.» Beckley la til at «Sister Golden Hair» «var ein av dei første gongane eg nytta 'ain't' i ein song, men det var ikkje noko eg med vilje prøvde å gjere. Eg berre sette meg sjølv i den sinnsstemninga og fekk den slags tekstar ut av det.»

Record World sa at det er «historia om ein fyr som endeleg har funne kjærleiken, men som ikkje nødvendigvis vil gifta seg med henne.»

Instrumentering
Gerry Beckley sa at han spelte 12-strengs gitar, og overdubba den framståande slidegitaren. «Eg hadde ein nydeleg lap steel som David Lindley hadde plukka ut.»

Musikkvideo
Musikkvideoen til songen viser bandet framføra songen på The Midnight Special, eit populært musikkshow på TV. Dette er likevel ikkje ein offisiell video, berre studiosporet overdubba over framføringa.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sister Golden Hair» frå ,  den 18. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Songar skrivne av Gerry Beckley
America-songar
Songar produserte av George Martin
Songar på toppen av Billboard-lista
Warner Bros. Records-singlar
The Dandy Warhols-songar
Lesbiini

Lesbiini er ein av to biologiske tribusar (stammar) som utgjer underfamilien Lesbiinae i kolibrifamilien Trochilidae. Den andre stammen i underfamilien er Heliantheini («briljantar»).
Det uformelle engelske namnet coquettes er foreslått for denne gruppa, her omsett til «koketter». Den største slekta i stammen, Lophornis, er òg nemnt koketter etter fellesnemninga i dei norske artsnamna. Per 2023 samlar denne stammen totalt 67 artar fordelte på 18 slekter. Leveområdet er avgrensa til Sør-Amerika med unnatak av tre koketter som lever avgrensa til Mellom-Amerika.

Fylogeni 

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte to av dei ni kladane i underfamilien Lesbiinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Lesbiini («koketter») og Heliantheini («briljantar»). 

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

Artsliste 
Stamme Lesbiini, «kokettar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

Kjelder 

Artikkelen bygger på «Lesbiini» frå , den 18. april 2023

Referansar

Kolibrifamilien
Phil Hartman

Philip Edward Hartman () var ein kanadisk-amerikansk skodespelar, komikar, manusforfattar og grafisk designer. Hartman vart fødd i Brantford i Ontario i Canada, og familien flytta til USA då han var ti år gammal. Etter å ha utdanna seg ved California State University, Northridge med ei grad i grafisk kunst, designa han plateomslag for band som Poco og America. I 1975 vart han med i komediegruppa The Groundlings, der han hjelpte Paul Reubens med å utvikla karakteren Pee-wee Herman. Hartman var med på å skriva filmen Pee-wee's Big Adventure og hadde gjentekne opptredenar som Captain Carl i Reubens-showet Pee-wee's Playhouse.

I 1986 vart Hartman med i komedieshowet Saturday Night Live (SNL) som medverkande, og vart der i åtte sesongar fram til 1994. Han fekk kallenamnet «Glue» for evna si til å halda showet saman og hjelpa andre skodespelarar, og vann ein Primetime Emmy Award for arbeidet sitt med SNL i 1989. Han spelte òg Bill McNeal i komiserien NewsRadio, gav stemme til Lionel Hutz og Troy McClure i The Simpsons, og hadde biroller i filmane Houseguest, Jingle All the Way og Small Soldiers.

Etter to skilsmisser gifta Hartman seg i 1987 med Brynn Omdahl, som han fekk to barn med. Ekteskapet deira var uroleg på grunn av narkotika- og alkoholmisbruket til Brynn. I 1998, medan Phil sov i senga si, skaut og drap Brynn han, og gjorde seinare sjølvmord. I vekene etter drapet vart Hartman hylla i ei bølgje av hyllester. Dan Snierson frå Entertainment Weekly skreiv at Hartman var «den siste personen du ville forventa å lesa om i grelle overskrifter i morgonavisa di ... ein heilt vanleg fyr, elska av alle han jobba med». Han vart posthumt innlemma i Canada og Hollywood Walk of Fame i 2012 og 2014

Filmar

Film

Fjernsyn

Videospel

Attraksjoner i temaparker

Diskografi
1974
Poco, Seven
1975
America, History: America's Greatest Hits
1977
America, Harbor
Poco, Legend
1979
America, Silent Letter
1980
Firesign Theatre, Fighting Clowns

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phil Hartman» frå ,  den 18. april 2023.

Bokkjelder

Bakgrunnsstoff

 

Designarar av plateomslag
USA-amerikanske komikarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske grafiske designarar
USA-amerikanske manusforfattarar
Kanadiske komikarar
Kanadiske stemmeskodepelarar
Kanadiske drapsoffer
USA-amerikanske drapsoffer
Folk myrda med skytevåpen
Folk drepne i Los Angeles
Primetime Emmy Award-vinnarar
Heliantheini

Heliantheini er ein av to biologiske tribusar (stammar) som utgjer underfamilien Lesbiinae i kolibrifamilien Trochilidae. Den andre stammen i underfamilien er Lesbiini («koketter»).
Det uformelle engelske namnet brilliants er foreslått for denne gruppa, her omsett til «briljantar». 

Den største slekta i stammen er Lophornis som òg er koketter etter fellesnemninga i dei norske artsnamna. Per 2023 samlar denne stammen totalt 57 artar fordelte på 13 slekter. 

Leveområdet er generelt avgrensa til Sør-Amerika for dei 57 artane med unnatak av blåsmykkebriljant (Heliodoxa jacula) som lever frå Costa Rica til Ecuador.

Fylogeni 

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte to av dei ni kladane i underfamilien Lesbiinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Lesbiini («koketter») og Heliantheini («briljantar»). 

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

Artsliste 
Stamme Heliantheini, «briljantar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

Kjelder 

Artikkelen bygger på «Lesbiini» frå , den 18. april 2023

Referansar

Kolibrifamilien
Immenstadt im Allgäu

Immenstadt er ein by og ein kommune sørvest i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 81,4 km² og hyser 14 315 ibuarar. Byen Immenstadt, som ligg 729 meter over havet i Landkreis Oberallgäu, fekk byrettar i 1360.

Fram til 1804 var byen sete for Königsegg-Rothenfels-grevskapet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Immenstadt im Allgäu» frå , den 19. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Bayern
Sonthofen

Sonthofen er ein by og ein kommune sørvest i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 46,6 km² og hyser 21 589 ibuarar. Sonthofen, som ligg 741 meter over havet i Landkreis Oberallgäu, er den byen i Tyskland som ligg lengst mot sør.

Sonthofen er eit kjent turistmål, vide kjend i Tyskland for sine mjølk- og ostevarer.

Skirennaren Frank Wörndl er frå Sonthofen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sonthofen» frå ,  den 19. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Bayern
Ofterschwang

Ofterschwang er ein kommune i Oberallgäu i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 19,6 km² og hyste 2 082 ibuarar i 2021. Landsbyen Ofterschwang ligg 864 meter over havet.

I perioden mellom 1999 og 2013 vart det i Ofterschwang avvikla 15 tevlingar i verdscupen i alpine greiner, dei aller fleste for kvinner. 28. februar 1999 vann Finn Christian Jagge slalåmrennet, med Thomas Stangassinger og Kjetil Andre Aamodt på dei neste plassane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ofterschwang» frå , den 19. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Bayern
Royal Ontario Museum

Royal Ontario Museum er eit museum for kunst, naturhistorie og verdskultur i Toronto i Ontario i Canada. Det er eit av dei største musea i Nord-Amerika og er det mest besøkte museet i Canada med over ein million besøkande kvart år.

I samlingane finst det over 13 millionar gjenstandar. Utstillingsytene i museet er på 23 500 kvadratmeter.

Bakgrunn 
Museet blei skipa i 1912 gjennom ei avgjerd i den lovgjevande forsamlinga i Ontario. Det blei innvigd 19. mars 1914 av generalguvernøren av Canada, prins Arthur, hertug av Connaught og Strathearn. Fram till 1955 var det fem separate museum for arkeologi, geologi, mineralogi, paleontologi og zoologi under same tak, som så blei slått saman til ein institusjon. Museet ligg i nærleiken av hovudcampusen til University of Toronto, og var fram til 1968 delvis ein del av lærestaden. Det blei så eit eige organ under provinsstyret i Ontario.

I 2007 blei museet nyinnvigd av generalguvernør Michaëlle Jean med ein ny inngang, Michael Lee-Chin Crystal, teikna av Daniel Libeskind.

Samlingar 
Royal Ontario Museum har over 13 millionar gjenstandar frå ei rekkje ulike emneområde. Den naturhistoriske samlinga har milliontals gjenstandar. Museet har mellom anna verdas største samling av fossil frå Burgesskifferen i British Columbia med oppimot 150 000 gjenstandar berre i denne samlinga. Verdskultursamlinga har over ein million gjenstandar frå heile verda.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Royal Ontario Museum» frå ,  den 19. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Museum skipa i 1914
Toronto
Museum i Canada
Royal Scottish National Orchestra

Royal Scottish National Orchestra (RSNO) er det nasjonale symfoniorkesteret i Skottland. Det 89 medlemmer store profesjonelle orkesteret har base i Glasgow, men gir òg konsertar i Edinburgh, Aberdeen og Dundee og utanlands. Det blei danna i 1891 som Scottish Orchestra og har spelt på fulltid siden 1950, då det tok namnet Scottish National Orchestra. Det fekk kongeleg vern i 1977, og byrja kort tid etter utnemninga å bruka tittelen Royal Scottish Orchestra før det noverande namnet blei fastsett i 1991.

Under den fyrste skotskfødde og lengst tenande dirigenten sin, sir Alexander Gibson, byrja orkesteret å utvikla ein internasjonal profil. Gjennom spesialitetane til Gibson blei orkesteret kjent for tolkingar av skandinaviske komponistar, mellom anna Jean Sibelius og Carl Nielsen. Dette fortsette i dirigenttida til Neeme Järvi, som òg spesialiserer seg i Skandinavia. Han leia òg orkestret gjennom den fyrste komplette Gustav Mahler-syklusen sin. Den andre skotten som leia orkesteret, Bryden Thomson, førte vidare den nordiske relasjonen med oppføringa av Nielsensymfoniar.

Sjefsdirigentar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Royal Scottish National Orchestra» frå ,  den 19. april 2023.

Bakgrunnsstoff 
 
 RSNO på MySpace
 RSNO på Facebook
Skipingar i 1891
Glasgow
Skotsk musikk
Blodpropp

Blodpropp, også kalla trombe og embolus, er ei tilstopping av blod i eit blodkar som skjer gjennom koagulasjon. Dersom proppen blir sitjande fast der han blei danna, blir han kalla trombe. Dersom han vandrar i blodstraumen blir han kalla embolus. Avhengig av storleik og kvar proppen er danna kan han medføra smerte, hevingar, sår og i nokre tilfelle død.

Kjelder 

Sjukdommar i sirkulasjonssystemet