kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Patriz Ilg

Patriz Ilg () er ein tysk tidlegare hinderløpar frå Oberalfingen som representerte Vest-Tyskland. Han vart europameister 1982 og verdsmeister 1983 i 3000 meter hinder. Sin personlege rekord på 8.15,0 sette han då han vann VM-gullet.

Aktiv
Ilg var Vest-Tysklands beste hinderløpar i tiåret 1978-87 og vann øvinga i den nasjonale meisterskapen i 1978, 1980-82 og 1985-88. Under europameisterskapen 1978 tok han sølvmedaljen på ny vesttysk rekord, 8.16,9, borti to sekundar etter verdseinaren i hinderløping, polske Bronisław Malinowski, men klart framom bronsevinnaren. Ilg deltok ikkje i Sommar-OL 1980, ettersom Vest-Tyskland boikotta leikane.

I 1981-sesongen stod Ilg for årsbeste i verda i 3000 m hinder. Ved friidretts-EM 1982 spurta han på oppløpssida forbi dei to andre medaljevinnarane etter siste hinderet og vann gullmedaljen i tevlinga. Året etter gjorde han i Helsinki sitt livs snøggaste hinderløp under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, og vann ein klar siger. Under europameisterskapen 1986 på vesttysk heimebane i Stuttgart kjempa han drabeleg om sigeren med austtyske Hagen Melzer og italienaren Francesco Panetta, men måtte sjå seg slått av dei to med høvesvis 0,27 og 0,07 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Sølvmedalje – 8.16,9, bakom Bronisław Malinowski (8.15,0)
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 8.18,5, framom Bogusław Mamiński (8.19,2)
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje – 8.15,0, framom Bogusław Mamiński (8.17,0)
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje – 8.16,9
VM 1987 i Roma: Nr 12 – 8.38,4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Patriz Ilg» frå ,  den 25. juni 2017.  
 

Tyske hinderløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett for Vest-Tyskland
Valentin K. Ivanov

Valentin Kozmitsj Ivanov () var ein russisk fotballspelar, fødd og død i Moskva. Angrepsspelaren vart europameister med Sovjetunionen i 1960 og toppskårar i turneringa. Med si store fart og ein vel utvikla teknikk var Ivanov ein flink driblar som skapte mange målsjansar, både til seg sjølv og lagkameratar.

Aktiv

Klubbspel
I 1952 byrja Ivanov spele på det sovjetiske topplaget Torpedo frå heimbyen Moskva. År 1960 vann han med Torpedo både den sovjetiske cupmeisterskapen og seriemeisterskapen. Fem år seinare vann Torpedo og Ivanov eit nytt seriegull. Gjennom fjorten år til 1966 spelte han 286 seriekampar og skåra 124 mål.

Landslagsspel
Ivanov fekk sin landslagsdebut sommaren 1955 og spelte sin 59. og siste landskamp ti år og ei veke seinare. Han spelte tre av Sovjets kampar under Sommar-OL 1956 i Melbourne, med var ikkje med om finalesigeren mot Jugoslavia. Under fotball-VM 1958 deltok han i alle kampane til Sovjetunionen, ein meisterskap som enda med at laget vart slått i kvartfinalane av vertslandet Sverige.

I 1960 skåra Ivanov to av dei tre måla då Sovjetunionen vann 3-0 over Tsjekkoslovakia i semifinalane i EM og bidrog mykje til at laget hans vann den fyrste europameisterskapen  fotball. Finalemøtet i Paris mellom Jugoslavia og Sovjetunionen enda 1-2. Både i EM 1960 og med sine fire nettkjenningar ved VM 1962 var Ivanov ein av toppskårarane i turneringane. I 1964 tok Sovjetunionen, med Ivanov på laget, seg til ein ny EM-finale, men lukkast ikkje å forsvare EM-tittelen mot Spania.

Totalt skåra Ivanov 26 landslagsmål, utan at han kom på skåringslista då eit briljant sovjetisk lag i VM-kvalifiseringskampar sommaren 1961 feia Noregs landslag av bana med 5-2 på heimebane og 3-0 på bortebane. Einast Oleh Blokhin og Oleh Protasov har skåra fleire landslagsmål for Sovjetunionen/Russland.

Merittar
Olympisk meister: 1956 med Sovjetunionen
Europameister: 1960 med Sovjetunionen
EM-sølv: 1964 med Sovjetunionen
Sovjetisk seriemeister: 1960 og 1965 med Torpedo Moskva
Sovjetisk cupmeister: 1960 med Torpedo Moskva

Ymse
Valentin K. Ivanov var gift med turnaren Lidija Ivanova. Dei to var foreldre til fotballdommaren Valentin Valentinovitsj Ivanov, som mellom anna dømde kampar under VM i fotball 2006.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walentin Kosmitsch Iwanow» frå ,  den 25. juni 2017.  
 

Russiske fotballspelarar
Sovjetiske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Fotballspelarar under sommar-OL 1956
Spelarar i Fotball-VM 1958
Spelarar i Fotball-VM 1962
Torpedo Moskva-spelarar
EM i fotball 1984 for kvinner

Europameisterskapen i fotball 1984 for kvinner var den fyrste europameisterskapen i fotball for kvinner. Sverige vart europameister etter straffesparktevling.

Etter eit kvalifiseringsspel med 16 deltakarland à fire grupper, møttest dei fire gruppevinnarane til sjølve europameisterskapen. Meisterskapen vart avvikla i tida 8. april–27. mai 1984 med heime- og bortekampar, i semifinalane så vel som i finalen. Sverige tok seg til finale gjennom to eittmålssigrar (3-2 og 2-1) mot Italia, til saman 5-3, medan England vann med 3-1 mot Danmark, også det etter to eittmålssigrar (2-1 og 1-0).

Dei to finalekampane mellom Sverige og England enda begge med heimesiger 1-0. Dermed vart turneringa avgjort med ei straffesparktevling. Framfor 2 567 tilskodarar på Kenilworth Road i Luton mislukkast to av dei fem engelske eksekutørane og den tredje av dei svenske straffeskytarane. Så då toppskåraren i meisterskapen, Pia Sundhage, som den femte og siste av dei oppsette eksekutørane fann nettet med sitt skot, ja, då kunne dei svenske «tjejorna» juble som europameistrar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «EM i fotball for kvinner 1984» frå ,  den 25. juni 2017.  
 

1984
Fotball i 1984
Kvinnefotball
Fotball-EM 1987

Europameisterskapen i fotball 1987 var den andre europameisterskapen i fotball for kvinner. Noregs lag vart europameister på heimebane.

Meisterskapen vart avvikla dagane 11.-14. juni 1987 i Oslo, Moss og Drammen. Dei fire deltakarlanda Noreg, tittelforsvarar Sverige, England og Italia var kvalifiserte som gruppevinnarar gjennom EM-kvalifiseringa 1984-86. I semifinalane vann Noreg 2-0 over Italia på Ullevaal stadion etter mål av Trude Stendal og Heidi Støre, medan Sverige i Moss sikra finalebillett med siger 3-2 over England etter ekstraomgangar. To dagar seinare tok Italia bronsemedalje ved å vinne 2-1 mot England i Drammen.  

Finalen mellom Noreg og Sverige fann stad på Ullevaal stadion i Oslo den 14. juni framfor 8 470 tilskodarar. Dei såg at midtspiss Trude Stendal gav Noreg leiinga i det 28. minutt og at ho la på til 2-0 i det 72. minutt. Sverige reduserte omgåande til 1-2 ved Lena Videkull, men meir nettsus vart det ikkje.

Noregs meisterlag bestod av: Janne Andreassen, Toril Hoch-Nielsen, Liv Strædet, Bjørg Storhaug, Mariann Mortensen, Ellen Scheel, Tone Haugen, Heidi Støre, Trude Stendal, Gunn Nyborg og Kari Nielsen. Hege Ludvigsen tok plassen til Nielsen frå det 78. minutt. Erling Hokstad var norsk landslagssjef.

Dommar var Eero Aho frå Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1987» frå ,  den 26. juni 2017.  
 
Denne artikkelen bygger på «1987 European Competition for Women's Football» frå ,  den 26. juni 2017.  
 

1987
Fotball i 1987
Kvinnefotball
Had a Dream (For the Heart)

«Had a Dream (For the Heart)» er ein song skriven av Dennis Linde. Han vart først spelt inn av Elvis Presley som «For the Heart» i 1976 på albumet From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee. Presley sin versjon vart gjeven ut som B-sida til singelen «Hurt», og denne klatra til 45. plassen på Hot Country Songs-lista det året.

The Judds spelte inn songen og gav han ut som debutsingelen sin i desember 1983, frå albumet Wynonna & Naomi. Songen nådde 17. plassen på same liste.

Lister

Elvis Presley

The Judds

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Had a Dream (For the Heart)» frå ,  den 26. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1984
Debutsinglar frå 1983
The Judds-songar
Songar skrivne av Dennis Linde
RCA Records-singlar
Curb Records-singlar
Songar produserte av Brent Maher
Elvis Presley-songar
Songar frå 1976
Fotball-EM 1989

Europameisterskapen i fotball 1989 var den tredje europameisterskapen i fotball for kvinner. Vertslandet Vest-Tyskland vart europameister etter å ha vunne 4-1 over tittelforsvarar Noreg i finalen.

Turneringsformatet var det same som i 1987, med fire deltakarland og semifinalar/finalar i eitt av dei fire meisterskapskvalifiserte landa; Noreg, Sverige, Vest-Tyskland og Italia. Meisterskapen vart avvikla dagane 28. juni til 2. juli 1989 i vesttyske Siegen, Lüdenscheid og Osnabrück. I semifinalane tok Vest-Tyskland seg vidare til finalen gjennom straffesparktevling, etter at sjølve kampen enda 1-1, medan Noreg vann 2-1 over Sverige med mål av Linda Medalen og Sissel Grude. Sverige kapra sidan bronse gjennom siger 2-1 mot Italia etter ekstraomgangar i bronsefinalen.

Finalen
Finalen mellom tittelforsvarar Noreg og Vest-Tyskland fann stad på eit fullsett Stadion an der Bremer Brücke i Osnabrück den 2. juli. Dei 22 000 tilskodarane såg at Ursula Lohn skåra to gongar før Heidi Mohr la på til 3-0 straks før pausesignalet let. I det niande minutt av andre omgang reduserte Sissel Grude for Noreg, atten minuttar seinare fastsette Angelika Fehrmann sluttresultatet til 4-1.

Vest-Tyskland mønstra: Marion Isbert, Frauke Kuhlmann, Jutta Nardenbach, Sissy Raith, Andrea Haberlaß, Doris Fitschen, Silvia Neid, Petra Damm, Martina Voss, Heidi Mohr og Ursula Lohn. Roswitha Bindl vart bytta inn midtvegs i fyrste omgang og Angelika Fehrmann kom innpå då kampen var ein time gammal. Ut gjekk høvesvis Haberlaß og Fitschen.

Noreg stilte med: Hege Ludvigsen, Agnete Carlsen, Liv Strædet, Cathrine Zaborowski, Gunn Nyborg, Toril Hoch-Nielsen, Tone Haugen, Heidi Støre (kaptein), Linda Medalen, Sissel Grude og Birthe Hegstad. I løpet av kampen tok Turid Storhaug og Trude Haugland over for Hoch-Nielsen og Hegstad. Erling Hokstad var norsk landslagssjef.

Dommar var Carlos Silva Valente frå Portugal.

Kjelder
Sportsboken 1989-90.
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1989» frå ,  den 27. juni 2017.  
 

1989
Fotball i 1989
Kvinnefotball
Fotball-EM 1991

Europameisterskapen i fotball 1991 var den fjerde europameisterskapen i fotball for kvinner. Tittelforsvarar Vest-Tyskland vart europameister med siger 3-1 etter ekstraomgangar mot Noreg i finalen i Ålborg 14. juli 1991.

Turneringsformatet var det same som ved dei to føregåande meisterskapane. Dei fire deltakarlanda møttest til semifinalar/finalar i eitt av dei fire meisterskapskvalifiserte landa; Noreg, Vest-Tyskland, Italia og Danmark. Meisterskapen vart avvikla dagane 10.-14. juli 1991 i dei danske byane Hjørring, Frederikshavn og Ålborg. I semifinalane spelte vertslandet Danmark og Noreg i Hjørring uavgjort 1-1, fyrst etter ei langvarig straffesparktevling sikra Noreg seg finaleplass. Tittelforsvarar Vest-Tyskland vann 3-0 mot Italia i den andre semifinalen. Danmark fekk bronse etter ekstraomgangar mot Italia og 2-1 i målprotokollen.

Finalen
Finalen mellom tittelforsvarar Vest-Tyskland og Noreg fann stad 14. juli på Aalborg stadion framfor 3 100 tilskodarar. Dei fekk sjå at Birthe Hegstad gav Noreg leiinga i det 54. minutt og at Heidi Mohr utikna åtte minuttar seinare. Fleire mål kom ikkje før enn i fyrste ekstraomgang, då  Mohr og Silvia Neid fann nettmauskane tre og fem minuttar ut i omgangen. Dermed forsvarte Vest-Tyskland EM-tittelen frå 1989.

Vest-Tyskland mønstra: Marion Isbert, Frauke Kuhlmann, Doris Fitschen, Jutta Nardenbach, Britta Unsleber, Silvia Neid, Petra Damm,  Sissy Raith, Martina Voss, Heidi Mohr og Bettina Wiegmann. Gudrun Gottschlich tok plassen til Unsleber ganske tidleg i andre omgang og Katja Bornschein spelte siste ti minuttane av kampen i staden for Voss.

Noreg stilte med: Reidun Seth, Agnete Carlsen, Liv Strædet, Cathrine Zaborowski, Tina Svensson, Gunn Nyborg, Gro Espeseth, Heidi Støre (kaptein), Hege Riise, Linda Medalen og Birthe Hegstad. Strædet vart bytta ut med Ann Kristin Aarønes i det 70. minutt og Støre med Margunn Humlestøl straks Vest-Tyskland gjekk opp i leiing 2-1. Even Pellerud var norsk landslagssjef.

Dommar var James McCluskey frå Skottland.

Kjelder
Sportsboken 91-92.
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1991» frå ,  den 29. juni 2017.  
 

1991
Fotball i 1991
Kvinnefotball
Fotball-EM 1993

Europameisterskapen i fotball 1993 var den femte europameisterskapen i fotball for kvinner. Noreg vart europameister etter finalesiger 1-0 over vertslandet Italia i Cesena 4. juli 1993.

Turneringsformatet var det same som ved dei tre føregåande meisterskapane. Dei fire deltakarlanda møttest til semifinalar/finalar i eitt av dei fire meisterskapskvalifiserte landa; Noreg, Tyskland, Italia og Danmark, nett dei same fire som i EM 1991. Meisterskapen vart avvikla dagane 29. juni-4. juli 1993 i dei italienske byane Santa Sofia, Rimini, Cesenatico og Cesena, alle saman i provinsen Emilia-Romagna.

I semifinalane spelte vann Noreg 1-0 mot Danmark i Santa Sofia, medan Italia tok seg til finalen etter straffesparktevling mot Tyskland, sjølve kampen enda 1-1. Som ved førre EM vann Danmark bronsefinalen, her med 3-1 over Tyskland.

Finalen

Finalen mellom vertslandet Italia og Noreg fann stad 4. juli på Dino Manuzzi-stadion i Cesena framfor 7 000 tilskodarar. Den norske innbytaren Birthe Hegstad vart matchvinnar då ho i det 75. minutt skåra kampens einaste mål. Det var andre gongen Noreg vann fotball-EM for kvinner.

Noregs vinnarlag bestod av: Reidun Seth, Katrine Nysveen, Nina Nymark Andersen, Cathrine Zaborowski, Gro Espeseth,  Agnete Carlsen, Heidi Støre (kaptein), Hege Riise, Anne Nymark Andersen, Linda Medalen og Ann Kristin Aarønes. Birthe Hegstad tok frå pausa plassen til Aarønes, medan Kristin Sandberg kom inn like før slutt då Medalen gjekk ut. Even Pellerud var norsk landslagssjef.

Dommar var Alfred Wieser frå Austerrike.

Kjelder
Sportsboken 93-94
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1993» frå ,  den 29. juni 2017.  
 

1993
Fotball i 1993
Kvinnefotball
Viburnum edule

Viburnum edule er ein plante i krossvedslekta. Han er ein liten busk som kjem frå Canada, nordlege delar av USA, St. Pierre et Miquelon og Russisk fjerne austen.

På engelsk er han mellom anna kjend som squashberry og mooseberry.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Edule
Plantar i Canada
Plantar i USA
Fotball-EM 1995

Europameisterskapen i fotball 1995 var den sjette europameisterskapen i fotball for kvinner. Tyskland vart europameister etter finalesiger 3-2 mot Sverige 26. mars 1995 i Kaiserslautern.

Åtte land deltok i meisterskapen som vart avvikla med cupspel i tida oktober 1994 til mars 1995. Kvartfinalane med heime- og bortekamp vart unnagjort frå 9. til 30. oktober 1994. Tyskland slo ut Russland, Noreg vann over Italia og Sverige over Danmark, før England eliminerte Island. I semifinalane slo Tyskland ut England, medan Sverige på seinvinteren 1995 vann over Noreg etter tap 3-4 i bortekampen i Kristiansand og siger 4-1 heime i Jönköping.

Finalen
Finalen vart etter loddtrekning spelt i Tyskland og lagt til Fritz Walter-stadion i Kaiserslautern den 26. mars. Og for fyrste gong vart det spelt 2 x 45 minuttar i ein kvinnefinale. 8 500 tilskodarar såg Malin Andersson sende Sverige i føringa i det sjette minutt og Maren Meinert utlikne i det 32. minutt. Så gav innbytar Birgit Prinz Tyskland leiinga 2-1 i det 64. minutt. Nitten minuttar seinare la Bettina Wiegmann på til 3-1, det hjelpte lite at Anneli Andelén reduserte til 2-3 fem minuttar etter. Det var tredje gongen Tyskland/Vest-Tyskland vann fotball-EM for kvinner.

Tysklands vinnarlag bestod av: Manuela Goller, Anouschka Bernhard, Ursula Lohn, Birgitt Austermühl, Bettina Wiegmann, Maren Meinert, Silvia Neid, Martina Voss, Dagmar Pohlmann, Heidi Mohr, Patricia Brocker. Birgit Prinz tok plassen til Brocker i det 62. minutt og Pia Wunderlich kom inn i sluttsekundane.

Dommar var Ilkka Koho frå Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1995» frå ,  den 30. juni 2017.  
 

1995
Fotball i 1995
Kvinnefotball
Fotball-EM 1997

Europameisterskapen i fotball 1997 var den sjuande europameisterskapen i fotball for kvinner. Tyskland vart europameister etter finalesiger 2-0 mot Italia 12. juli 1997 i Oslo.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Noreg og Sverige i tida 29. juni til 12. juli 1997. Dei åtte deltakarlanda var delt i to grupper; gruppe A med Sverige spelte kampane i Karlstad og Karlskoga, medan gruppe B med Noreg spelte kampane i Moss og på Lillestrøm. Sverige vart gruppevinnar med tre strake sigrar, Spania kneip den andre semifinaleplassen i gruppa framfor Frankrike og Russland vart desidert sist. Italia vann gruppe B framfor Tyskland, med Noreg på tredje- og Danmark fjerdeplass. Noreg vann etter tur 5-0 mot Danmark, spelte uavgjort 0-0 mot Tyskland og tapte 0-2 mot Italia. I semifinalane vann Tyskland 1-0 over Sverige og Italia 2-1 over Spania.

Finalen
Finalen vart spelt på Ullevaal stadion i Oslo om kvelden 12. juli 1997 framfor 2 221 tilskodarar. Sandra Minnert skåra for Tyskland i det 23. minutt og Birgit Prinz la på til 2-0 i det 50. minutt, utan at Italia klarte å kvittere i målprotokollen. Det var fjerde gongen Tyskland vann fotball-EM for kvinner.

For fyrste gong dømde ei kvinne EM-finalen, Gitte Lyngo Nielsen frå Danmark.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1997» frå ,  den 1. juli 2017.  
 

1997
Fotball i 1997
Internasjonale meisterskap i Noreg
Internasjonale meisterskap i Sverige
Kvinnefotball
Ria Stalman

Ria Stalman, fullt namn Maria Geertruida Stalman, () er ein nederlandsk tidlegare friidrettsutøvar frå Delft i Zuid-Holland som vart olympisk meister i diskoskasting i 1984.

Aktiv

Stalman tevla både i diskoskasting og kulestøyt, den siste øvinga oftast berre i nasjonale stemne. I tida 1973-83 vann ti nederlandske meisterskap i diskoskast og sikra seg åra 1976-83 fem nasjonale meistertitlar i kulestøyt. I 1978 vann ho diskostevlinga under den nordamerikanske studentmeisterskapen (NCAA).

Frå våren 1981 til våren 1983 forbetra Stalman den nederlandske rekorden i diskoskast ei rekke gongar, og med til saman i kring ni meter, alle gongane i anten Tempe eller Walnut i USA.  Sist til 67,20 m i Walnut 24. april 1983. I OL-sesongen 1984 pynta ho på rekorden med få dagars mellomrom i juni, ho fekk målt 67,58 m i San Jose. Dagen etter sette ho også nederlandsk rekord i kule med eit støyt på 18,02 m. Men den store smellen kom 15. juli i Walnut, der ho under gunstige forhold smelte diskosen 71,22 meter. Fire veker seinare sikra ho seg gullmedaljen under sommarleikane 1984 i Los Angeles med eit bestekast på 65,36 m. Ho la opp etter 1984-sesongen,

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 12 – 58,48 m
VM 1983 i Helsinki: Nr 7 – 63,76 m
OL 1984 i Los Angeles: Gull i diskos – 65,36 m, framfor Leslie Deniz (64,86 m)

Doping
Vinteren 2016 fortalde Stalman at ho hadde brukt anabole steroidar i tida før OL 1984.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ria Stalman» frå ,  den 1. juli 2017.  
Denne artikkelen bygger på «Ria Stalman» frå ,  den 1. juli 2017.  
 

Diskoskastarar
Nederlandske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Nederland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Delft
Dopingsaker i friidrett
Fotball-EM 2001

Europameisterskapen i fotball 2001 var den åttande europameisterskapen i fotball for kvinner. Vertsland og tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter å vunne over Sverige på «golden goal» 7. juli 2001 i Ulm.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Tyskland i tida 23. juni til 7. juli 2001. Kampane vart avvikla i Erfurt, Jena, Aalen, Reutlingen og Ulm. Dei åtte kvalifiserte deltakarlanda var delt i to grupper à fire lag. Vertslandet Tyskland vann gruppe A og fekk med seg Sverige til semifinalane, England og Russland vart slått ut. Danmark toppa gruppe B, der Noreg fekk den siste semifinaleplassen med betre målskilnad enn Italia, Frankrike enda sist i gruppa.

I semifinalane vann Tyskland mot Noreg og Sverige mot Danmark. Begge kampane vart avgjort med eitt mål mot null.

Finalen
Finalen mellom Tyskland og Sverige vart spelt på Donaustadion i Ulm 7. juli 2001 framfor 18 000 tilskodarar. Etter nitti mållause minuttar gjekk kampen vidare til såkalla «golden goal», det er fyrste målet vinn. I det 8. minutt av ekstraomgangane vart tyske Claudia Müller matchvinnar. Det var tredje gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Dommar var Nicole Petignat frå Sveits.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001» frå ,  den 2. juli 2017.  
 

2001
Fotball i 2001
Kvinnefotball
Calvin Smith

Calvin Smith () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bolton i delstaten Mississippi i USA. Han var to gongar verdsmeister på 200 meter og ei tid verdsrekordhaldar på 100 meter, og gullmedaljør i 4 x 100 m stafett både ved VM 1983 og OL 1984.

Aktiv
Den 3. juli 1983 forbetra Smith den 15 år gamle verdsrekorden til Jim Hines på 100 meter med to hundredels sekund til 9,93 sekundar i Colorado Springs. Fem veker seinare, under den aller fyrste verdsmeisterskapen i friidrett vann Smith i Helsinki gullmedaljen på 200 meter og tok sølvmedaljen bak landsmannen Carl Lewis på 100 meter. Smith fekk VM-gull nummer to då han saman Emmit King, Willie Gault og nettopp Lewis sprang USA inn til verdsrekord på tida 37,86 sekundar i finalen på 4 x 100 meter stafett. Eit par veker seinare vart Smith i Zürich den fyrste sprintaren som ein og same kvelden sprang under 10 sekunder på 100 meter og under 20 sekunder på 200 meter; høvesvis 9,97 og 19,99 sekundar.

Ved Sommar-OL 1984 i Los Angeles forbetra USA verdsrekorden i 4 x 100 meter stafett til 37,83 sekundar. Vinnarlaget bestod av Sam Graddy, Ron Brown, Calvin Smith og Carl Lewis. I VM 1987 i Roma forsvarte Smith VM-tittelen på 200 meter med minst mogleg margin. Han fekk same tid, 20,16 sekundar, som franske Gilles Quénéhervé, men vart dømd framom franskmannen.

Under sommarleikane 1988 i Seoul tok Smith seg til finalen på den i ettertid berykta 100-meteren. Ben Johnson frå Canada braut målsnøret framom Carl Lewis. Linford Christie frå Storbritannia vart nummer tre og Smith nummer fire. Etter Johnson testa positivt på det forbodne stoffet stanozolol vart han diskvalifisert og Smith rykte samstundes opp på tredjeplassen. Smith var elles med på det USA-amerikanske stafettlaget som vart diskvalifisert.

Smith var aktiv til 1992.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Gull på 200 m – 20,14, sølv på 100 m – 10,21 – gull og verdsrekord i 4 x 100 m stafett – 37,86
OL 1984 i Los Angeles: Gull og  verdsrekord i 4 x 100 m stafett – 37,83
VM 1987 i Roma: Gull på 200 m – 20,16, framom Gilles Quénéhervé (20,16)
OL 1988 i Seoul: Bronse på 100 m – 9,99

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Calvin Smith» frå ,  den 2. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988