kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
The Original Human Being

The Original Human Being er det femte studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Blue Cheer. Det kom ut i 1970 og syner Blue Cheer som utforskar ein meir psykedelisk og tilbakelent rock and roll med blåsarar på eit par av songane. Dette albumet har ein særs uvanleg og annleis song for Blue Cheer å vere: «Babaji (Twilight Raga)», med bruk av sitar og synthesizer. Desse instrumenta vart berre brukt ein annan gong på songen «I'm the Light» på albumet Oh! Pleasant Hope.

Innhald

Medverkande
Blue Cheer
Dickie Peterson – bass, gitar, solovokal (spor 2, 3, 9)
Gary Lee Yoder – gitar, munnspel, vokal, harp, solovokal (spor 1, 4–8, 10–11), produsent
Ralph Burns Kellogg – orgel, piano, synthesizer, bass
Norman Mayell – trommer, gitar, perkusjon, sitar, produsent på spor 1

Produksjon
Eric Albronda – produsent
Mark Harman, George Horn – lydteknikarar
Russ Gary – miksing og redigering i Wally Heider Studios i San Francisco i California

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Original Human Being» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1970
Blue Cheer-album
Philips Records-album
Gary Lee Yoder

Gary Lee Yoder () var ein USA-amerikansk musikar, som var med i fleire psykedeliske rockeband i San Francisco i 1960-åra, inkludert The Oxford Circle, Kak og Blue Cheer.

Yoder vart fødd i Pasadena i California. The Oxford Circle (danna i 1966) og Kak (danna i 1968) vart begge danna i heimbyen til Yoder i Davis i California, og bestod av den same kjernen av medlemmer. Sjølv om Oxford Circle ofte delte scene med kjemper som Grateful Dead, Jefferson Airplane og Janis Joplin, oppnådde dei ikkje same ry og fekk aldri platekontrakt. I 1997 vart livealbumet Live at the Avalon 1966 gitt ut. Det kom på sjetteplassen på Record Collector si liste over dei 50 beste nyutgivingane i 1997, framfor nyutgivingar av Pink Floyd, Grateful Dead og Santana, og fekk òg ei god melding i Mojo.

Kak skulle berre gi ut éi plate i 1969, Kak, som har vorte eit samlarobjekt. Ho vart gitt ut på nytt av Big Beat Records i 1999 som Kak-ola.  Denne innspelinga inneheldt i tillegg upubliserte soloverk av Yoder.

Yoder opptredde av og til før sin død, 75 år gammal den 7. august 2021.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gary Lee Yoder» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikarar frå California
USA-amerikanske rockegitaristar
Folk frå Davis i California
Blue Cheer-medlemmar
Douglas Killmer

Douglas «Doug» Killmer () var ein USA-amerikansk blues- og rockebassist, som var aktiv frå 1960-åra til seint i 1990-åra. Nokre gonger blir han kreditert som Douglas Kilmer eller Doug Kilmer. Han blir hugsa best for å ha spelt basslinja på Norman Greenbaum-hitten «Spirit in the Sky» frå 1970 (nummer 333 på Rolling Stone si liste over dei 500 beste låtane gjennom tidene). I tillegg til dette spelte han på Otis Rush-sin Grammypris-vinnande «Right Place, Wrong Time» frå 1976 og Rita Abrams sin Grammy-nominerte låt «Mill Valley». Han var aktiv på musikkscena i San Francisco Bay Area i over tre tiår.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Douglas Killmer» frå ,  den 6. juli 2023. 

USA-amerikanske rockemusikarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Døde av leverkreft
Folk frå Willits i California
Oh! Pleasant Hope

Oh! Pleasant Hope er det sjette studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Blue Cheer, og det siste albumet deira før The Beast Is Back i 1984. Det består av mindre psykedelia og hardrock og meir folkrock-element. Dette er eit uvanleg Blue Cheer-album i og med at Dickie Peterson berre syng solo på tre songar. Eit anna uvanleg aspekt er at låten «I'm the Light» har utbreidd bruk av sitar og synthesizer, sjølv om låten «Babaji (Twilight Raga)» på det førre albumet The Original Human Being òg hadde utbreidd bruk av dei nemnde instrumenta.

Innhald

Medverkande
Dickie Peterson – bass, vokal
Norman Mayell – trommer, gitar, sitar, vokal
Gary Yoder – akustisk og elektrisk gitar, harp, vokal
Ralph Burns Kellogg – orgel, piano, synthesizer, bass
med:
Bob Gurland - Munn-trompet
Kent Housman - Dobro, korvokal
Cynthia Jobse - harpe
Jim Keylor - bass
Douglas Killmer - bass
Jack May - gitar
Dehner Patten - gitar
Dr. Richard Peddicord - gitar, vokal
Ronald Stallings - saksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oh! Pleasant Hope» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1971
Blue Cheer-album
Philips Records-album
The Beast Is Back

The Beast Is Back er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1984, 13 år etter det førre albumet deira, Oh! Pleasant Hope (1971). Det inneheld nyinnspelte versjonar av nokre av dei mest populære låtane deira frå stordomstida på slutten av 1960-åra, og dessutan nytt materiale. På albumet medverkar grunnleggjarane Dickie Peterson og Paul Whaley. Originalgitaristen Leigh Stephens deltok ikkje i gjenforeininga.

The Beast Is Back har vorte gitt ut med tre ulike albumomslag.

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
Dickie Peterson – bass, solovokal
Tony Rainier – sologitar, korvokal
Paul Whaley – trommer

Produksjon
Carl Canedy, Paul Curcio - produsentar
Chris Bubacz - lydteknikar
Jack Skinner - mastering
Jon Zazula - leiande produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Beast Is Back» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1984
Blue Cheer-album
Megaforce Records-album
Jon Zazula

Jonathan Zazula (), òg kjend som Jonny Z, var ein amerikansk leiar i musikkbransjen som var eigar av platebutikken Rock'n Roll Heaven i New Jersey og grunnla plateselskapet Megaforce Records. Platebutikken til Zazula i East Brunswick i New Jersey gjorde han til ein sentral person i metalmiljøet på austkysten, og han spelte jamleg demoband som han fekk tilsendt gjennom undergrunnsnettverket sitt for bandhandel, som inkluderte folk som Brian Slagel frå Metal Blade Records, Ron Quintana (redaktør for magasinet Metal Mania) og produsenten Mark Whitaker. Han var òg mentor for radioprofilen Eddie Trunk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jon Zazula» frå ,  den 6. juli 2023.

Bakgrunnsstoff 
Megaforce Records
Nettsida til Jon Zazula
 
 

USA-amerikanske platedirektørar
Folk frå East Brunswick i New Jersey
Highlights and Lowlives

Highlights and Lowlives er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1990 og produsert av Jack Endino. Bonussporet «Blues Cadillac» er på somme utgåver av albumet og som løynd spor på somme CD-utgåver.

Innhald

Medverkande
Blue Cheer
Dickie Peterson – bassgitar, solovokal
Duck MacDonald – sologitar, korvokal
Paul Whaley – trommer

Produksjon
Jack Endino – produsent
Dave Anderson, Ivor Mladek – lydteknikarar
Rainer Kleber – mastering
Roland Hofmann – leiande produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Highlights and Lowlives» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1990
Blue Cheer-album
Album produserte av Jack Endino
Duck MacDonald

Andrew «Duck» MacDonald () er ein USA-amerikansk heavy metal/hardrock-gitarist, som har spelt med fleire band, det mest kjende Blue Cheer.

Han byrja å spela i ulike band rundt omkring i New York City. I 1980 vart han spurt om å bli med i Shakin' Street, der han erstatta gitaristen Ross the Boss. Shakin' Street turnerte i USA som oppvarmingsband for Black Sabbath og Blue Öyster Cult på Black and Blue-turneen. Etter dette og ein turné i Frankrike vart Shakin Street oppløyst.

MacDonald møtte eks-Elf/Rainbow-medlemmene Gary Driscoll og Craig Gruber, og starta bandet Bible Black. Dei spelte inn albumet Ground Zero med vokalisten Jeff Fenholt. Etter dette samarbeidde MacDonald og Driscoll med Anthrax-produsenten Carl Canedy for å setja saman albumet Thrasher, med ulike andre musikarar. Det vart gitt ut i 1985.

Dei neste tre åra jobba han med ulike artistar, som David Feinstein i bandet The Rods og Kim Simmonds i Kim Simmonds Band. I 1988 vart han kontakta av Blue Cheer-bassisten Dickie Peterson, og han vart med på konsertalbumet Blitzkrieg over Nüremberg frå 1989 og Highlights and Lowlives frå 1990, etterfølgd av ein turné i USA. I 1992 forlét han Blue Cheer og vart erstatta av Dieter Saller, der han bygde eit innspelingsstudio og starta bandet Playground. Playground gav ut fleire mislykka album før han vart med i Blue Cheer igjen i 1999. Han spelte med dei fram til Dickie Peterson døydde og Blue Cheer offisielt vart oppløyst 12. oktober 2009

Diskografi 
Med Bible Black
Bible Black (1981)
Ground Zero (1983)

Med Thrasher
Burning at the Speed of Light (1985)

Med Lone Rager
«Metal Rap» Single, (1985)

Med Blue Cheer
Highlights and Lowlives (1990)
What Doesn't Kill You (2007)
Konsertalbum
Blitzkrieg Over Nüremberg (1989; Thunderbolt/Nibelung Records)
Hello Tokyo, Bye Bye Osaka – Live in Japan 1999 (1999)
Rocks Europe CD/DVD, 2009; Rainman/Captain Trip Records)
Live at Anti WAA Festival 1989 CD/DVD, (2014; Nibelung Records)
Live Bootleg: London – Hamburg (offisiell bootleg, 2005; Rockview Records)

USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
Blue Cheer-medlemmar
USA-amerikanske gitaristar
Jack Endino

Jack Endino () er ein amerikansk produsent og musikar med base i Seattle i Washington. Endino har lenge vore knytt til Seattle-selskapet Sub Pop og grunge-rørsla, og har jobba med banebrytande album frå band som Mudhoney, Soundgarden og Nirvana. Han var òg gitarist i Seattle-bandet Skin Yard, som var aktivt mellom 1985 og 1992. Endino har sidan drive eit studio i Seattle kalla Soundhouse Recording.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jack Endino» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske rockegitaristar
Grunge-musikarar
USA-amerikanske trommeslagarar
Skin Yard-medlemmar
Dining with the Sharks

Dining With the Sharks er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1991. 

Albumet vart spelt inn som ein powertrio med dei to tidlegare medlemmane Dickie Peterson (bass/vokal) og trommeslagar Paul Whaley, i tillegg til eit nytt medlem i bandet, tyskaren 
Dieter Saller på gitar. 

Det inneheld ein coverversjon av Jimi Hendrix-klassikaren «Foxy Lady».

Innhald

Medverkande
Blue Cheer
Dickie Peterson – bass, vokal, gitar
Paul Whaley – trommer, perkusjon
Dieter Saller – gitar, perkusjon

Andre medverkande
Tony McPhee – slidegitar på spor 8
Dave Anderson, Mick Jones, Harry Love, Roland Hofmann – klapping og god stemning

Produksjon
Roland Hofmann – produsent
Harry Love, Dave Anderson – lydteknikarar
Hardy Heinlin – miksing
Hans-Jörg Mauksch – mastering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dining with the Sharks» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1991
Blue Cheer-album
Tony McPhee

Anthony Charles McPhee () var ein engelsk gitarist og songar. Han var grunnleggjar av det engelske blues- og rockebandet The Groundhogs.

Karriere 
McPhee fekk namnet «T.S.» - som står for «Tough Shit» - då han gav ut ein duettsingel med Champion Jack Dupree - med tittelen «Get Your Head Happy!» - i 1966. Produsent Mike Vernon foreslo å leggja til namnet til McPhee for å få det til å sjå meir ut som eit offisielt bluesnamn.
 
The Groundhogs varma opp for Dupree og John Lee Hooker på konsertar i Storbritannia i midten av 1960-åra. Bandet utvikla seg til ein bluesrocktrio som produserte tre britiske Top 10-album i Storbritannia tidleg på 1970-talet. Sjølv om dei har halde fram med å spela i ulike besetningar fram til i dag, trekte McPhee seg offisielt frå bandet i 2015..

I 1973 gav McPhee ut eit soloalbum med tittelen The Two Sides of Tony (T.S.) McPhee. Side A på denne plata er bluesrock, og side B er ein enkelt psykedelisk kunstrock-komposisjon i fire satsar med Arp 2600-synthesizer, elektrisk piano og trommesynthesizeren The Rhythm Ace. Den har fått tittelen The Hunt, og utforskar den sterke haldninga til McPhee til jakt på rev og hjort. McPhee gav òg ut mange andre solo akustisk bluesplater, og dessutan duettar med Jo Ann Kelly.

Forutan Groundhogs spelte McPhee med Herbal Mixture, John Dümmer Band, Hapshash and the Coloured Coat, Tony McPhee's Terraplane, Tony McPhee's Turbo, Tony McPhee's Band, og Current 93.

Biografien til McPhee, skriven av Paul Freestone, vart gitt ut i 2012.

Helseproblem og død 
I 2009 vart McPhee ramma av hjerneslag, noko som påverka talen og evna til å syngja.

McPhee døydde 6. juni 2023 av komplikasjonar etter eit fall året før. Han vart 79 år gammal.

Solodiskografi
 1966 Ain't Gonna Cry No More – Someone to Love Me
 1966 You Don't Love Me When You Gotta Good Friend
 1968 Me and the Devil – ymse artistar
 1969 I Asked for Water – ymse artistar
 1971 Same Thing on Their Minds
 1973 Two Sides of Tony McPhee
 1991 The Blues and the Beast
 1993 Foolish Pride
 1996 Slide, T.S., Slide
 1996 Herbal Mixture-Groundhogs
 1997 Bleachin' the Blues
 2000 Live in Poland at Blues Express
 2004 Blues at Ten

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tony McPhee» frå ,  den 6. juli 2023.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Tony McPhee
 
 

Folk Frå Borough of North East Lincolnshire
John Dummer Band-medlemmar
The Groundhogs-medlemmar
Avantgarde-gitaristar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Bluesrock-musikarar
Engelske bluesgitaristar
Engelske bluessongarar
Engelske gitaristar
What Doesn't Kill You... av Blue Cheer

What Doesn't Kill You... er det tiande og siste studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer. Albumet inneheld ei nyinnspeling av låten «Just a Little Bit», opphavleg frå albumet Outsideinside og ein coverversjon av den klassiske blueslåten «Born Under a Bad Sign». David Fricke har kalla albumet «et sterkt visittkort for studioet.» Albumet har med Pentagram-trommeslagaren Joe Hasselvander på halvparten av låtane, medan den andre halvparten har med den opphavlege trommeslagaren Paul Whaley. Tittelen viser til Nietzsche sin aforisme «Det som ikkje drep meg, gjer meg sterkare».

Innhald

Medverkande
Dickie Petersonbassgitar, vokal
Duck MacDonaldgitar
Paul Whaleytrommer (spor: 3, 6-9) 
Joe Hasselvandertrommer (spor: 1, 2, 4, 5, 10)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «What Doesn't Kill You...(Blue Cheer album)» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Blue Cheer-album
Musikkalbum frå 2007
Joe Hasselvander

Joe Hasselvander () er ein amerikansk musikar. Han var trommeslagaren i heavy metal-bandet Raven frå 1987 til 2017 og var medlem av det innverknadsrike doom metal-bandet Pentagram.

Diskografi

Studioalbum 
Solo / The Hounds of Hasselvander
Lady-Killer –  1985
Roadkill – 2001
The Hounds of Hasselvander –  2007
Lady-Killer/Roadkill – 2008
The Ninth Hour - 2011
Midnight Howler - 2015
Ancient Rocks - coveralbum, 2016

Med Raven
Nothing Exceeds Like Excess – 1988
Unreleased Tracks – 1990
Architect of Fear – 1991
Glow – 1994
Everything Louder – 1997
Raw Tracks – 1999
One for All – 2000
Walk Through Fire Full Length, 2009
ExtermiNation Full Length, 2015

Med Pentagram
Relentless – 1985
Day of Reckoning – 1987
Be Forewarned – 1994
Turn to Stone – Compilation, 1997
Review Your Choices – 1999
Blue Explosion/Tribute to Blue Cheer – 2000
A Tribute to Captain Beyond, Thousand Days of Yesterdays – 2000
Death Is Alive – 2000
Sub-Basement – 2001

Andre
The Boyz – Bustin' Out – EP, 1981
Devil Childe – Devil Childe – 1985
Phantom Lord – Phantom Lord – 1985
Armageddon – The Money Mask – 1989
Black Manta – Fuck Them All but Six – 2003
Jack Starr's Guardians of the Flame – Under a Savage Sky – 2003
Cathedral – The Serpent's Gold – Compilation, 2004
Blue Cheer – What Doesn't Kill You... – 2007

EP-ar 
Solo / The Hounds of Hasselvander
Further Torments of The SG - 12" EP, 2009

Med Raven
Heads Up! – EP, 1991

Med Pentagram
Living in a Ram's Head med When the Screams Come – 7", 1978

Konsertalbum 
Med Raven
Destroy All Monsters/Live in Japan – konsertalbum, 1995

Med Pentagram
A Keg Full of Dynamite – 2002

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joe Hasselvander» frå ,  den 6. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

USA-amerikanske heavy metal-trommeslagarar
Blue Cheer-medlemmar
White Lion-medlemmar
Musikarar frå Washington, D.C.
USA-amerikanske trommeslagarar
Russekål

Russekål (Bunias orientalis) er ein flerårig art i krossblomfamilien.

Planten er sterkt greina, og kan bli meterhøg med ei kraftig pålerot som kan gå 1,5 m ned i jorda. Blomane er gule og skulpen er kort og knudretet; han opnar seg ikkje. Frøproduksjonen kan variera frå 200 til  frø per plante. 

Russekål veks i grasmark, på gardsplassar, ballastplasser, vegkanter og jernbaneskråningar, der han kan vera eit uønska ugras. Arten høyrer heime i Russland og Asia. Han kom til Sverige i 1760-åra og skal ha blitt funnen på Kongsberg allereie i 1802. Siden har han spreidd seg på Austlandet og i Trøndelag, til dels også på Vestlandet og langs kysten nord til Nordland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Russekål» frå ,  den 7. juli 2023.  

Denne artikkelen bygger på «Russekål» frå ,  den 7. juli 2023.

Bakgrunnsstoff
 

Krossblomfamilien
Plantar i Noreg
Kjetil Bjørlo

Kjetil Bjørlo () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Halden. I over ti år fram til 2001 tevla han på høgste nivå. Individuelt vann han VM-bronse i 1997 og sølv i nordisk meisterskap 1999, han sikra seg to NM-gull attåt.

Aktiv
Bjørlo var med i dei norske stafett-laga som kom på andreplass i den nordiske meisterskapen i åra 1992, 1995 og 1997. Under orienterings-VM 1997 ved Grimstad tok han bronsemedaljen på klassisk-distansen, einast Petter Thoresen og svenske Jörgen Mårtensson orienterte betre. I den same meisterskapen vann han også bronse i stafett, saman med Håvard Tveite, Bjørnar Valstad og Petter Thoresen. To år seinare kneip Bjørlo sølvmedaljen på kort-distansen ved Nordisk meisterskap i orientering 1999 i Malvik.

Bjørlo vart norsk meister i kort løype i 1997 og på langdistanse i 1999.

Halden Skiklubb, med Bjørlo i mannskapet, sigra i den store orienteringsstafetten Jukola i 1989, 1998 og 2000. Han var også med på å vinne Tiomila åra 1998–2000 og 2002–04 for Halden SK.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
Nordisk 1992:	Sølv i stafett
Nordisk 1993: Nr 7 på kort-distansen
VM 1993: Nr 8 på kort-distansen
Nordisk 1995: Sølv i stafett, nr 7 individuelt
Nordisk 1997: Sølv i stafett, nr 4 på kort-distansen
VM 1997: Bronsemedalje i klassisk løype og i stafett
Nordisk 1999: Sølvmedalje på kort-distansen
VM 2001: Nr 7 på kort-distansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kjetil Bjørlo» frå ,  den 7. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Folk frå Halden
Osvald Mildh

Sven Osvald «Ossi» Mildh () var ein finsk friidrettsutøvar frå Helsinki. Han vann to bronsemedaljar ved EM i friidrett 1954, den eine på 400 meter hekk og den andre i 4 × 400 meter stafett.

Mildh deltok i Sommar-OL 1952, utan å kome vidare frå forsøket. Under europameisterskapen 1954 i Bern gjorde han sitt livs løp då han med tida 51,5 sette finsk rekord i 400 meter hekk og vann bronsemedaljen, einast dei sovjetiske utøvarane Anatolij Julin og Jurij Litujev sprang fortare.  I den same meisterskapen tok Mildh seg av den andre etappen for det finske mannskapet som kom på tredjeplass i den lange stafetten. Både under Sommar-OL 1956 og Friidretts-EM 1958 vart han slått ut i forsøket. 

Åra 1953, 1954, 1957 og 1958 vart Mildh finsk meister på 400 m hekk. I tillegg vann han den nasjonale gullmedaljen på 400 meter i 1953 og på 110 meter hekk i 1957.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ossi Mildh» frå ,  den 7. juli 2023.  

Finske hekkeløparar
Finske sprintarar
Bietigheim-Bissingen

Bietigheim-Bissingen er ein by og ein kommune i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland med 43 000 ibuarar. Byen ligg knapt 10 km nord om Ludwigsburg og 20 km sør om Heilbronn.

Kommunen omfattar 31,3 km². Bietigheim-Bissingen er gjeldfri og ein av de rikaste bykommunane i Tyskland.

Noregs lag spelte sine innleiande kampar i Handball-VM 2017 for kvinner i Bietigheim-Bissingen.

Datateknikaren Matthias Ettrich er frå Bietigheim-Bissingen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bietigheim-Bissingen» frå ,  den 7. juli 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Baden-Württemberg
Sachsenheim

Sachsenheim er ein by og ein kommune i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland med 18 600 ibuarar. Kommunen omfattar 57,9 km² og strekker seg frå byen Sachsenheim 12-15 km nordvestover i eit dalføre omgjeve av låge, skogkledde åsar.

Byen Sachsenheim ligg 11 kilometer nordvest om Ludwigsburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sachsenheim» frå ,  den 7. juli 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Baden-Württemberg
Biedermeier

Biedermeier, borgarleg empire eller seinempire, var ein stilart og ein stilperiode innan litteratur, musikk, kunst, arkitektur og interiør i Sentral-Europa frå 1815-1825 til 1840-1860. Stilperioden svarer til regency i England.

Stilen blomstra i Tyskland og Austerrike frå 1815 (Wienerkongressen) til 1848, men vann òg innpass i Skandinavia. Stilen var forma av ein viss realisme og samstundes av borgarleg idyll. I stilen låg òg ein tilbakehalden romantikk. Han var på mange måtar ein reaksjon mot opplysingstida og politiks radikalisering.

I biedermeierlitteraturen dyrka ein det heimlege og kjende. Kos, idyll og harmoni forma livet i den kjende verda. Ein unngjekk konfliktar, og hadde i staden gjerne skildringer av heimelivet, søndagsturar, skogsturar og ball. Overalt søkte ein venleik og harmoni, som ein oppfatta som ein avglans av ei høgare, ideell verd. Alt dette blir kalla biedermeierkultur.

Uttrykket biedermeier oppstod fyrst etter at perioden var over. Det stammar frå den fiktive figuren Gottlieb Biedermaier sine satiriske dikt, skrivne av Ludwig Eichrodt og Adolph Kussmaul på siste halvdel av 1850-talet. Omgrepet blei fyrst utbreidd i bruk kring år 1900.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Biedermeier» frå ,  den 7. juli 2023.

Litteratur 

 Lars Hjortsø, Biedermeier : en idéhistorisk undersøgelse, Museum Tusculanum, 1982. (Studier fra sprog- og oldtidsforskning / udgivet af Det Filologisk-Historiske Samfund, nr. 301). .
 Leksikon. Andreasen, Brian m.fl.: I: LitteraturDK. 1. udg. L&R Uddannelse, 2009. side 314-315. (Afsnit i bog). 
 Litteraturens veje, Gad 1996. .

Stilartar
Kultur på 1800-talet
Sutton Hoo-skipet

Sutton Hoo-skipet har vorte funne i ein gravhaug i Suffolk i England. 
Sjølv om så godt som alt treverk var vekkrotna, var avtrykket etter skipet tydeleg då grava vart undersøkt i  1939.  Ein har langt på veg klart å rekonstruere skipet. Det må ha vore omlag 27 m langt. Største breidde, midtskips, har vore 4,4 m. Endane har vare spisse og hatt høge stamnar. Skroget var klinkbygd med jarnsaum. Plasseringa av båtsaumane var med på å bekrefte konstruksjonen av skipet. Det har hatt ni bordgangar, avstiva med 26 par band. 

Skipet hadde ikkje nokon tydeleg kjøl. Det har vore funne spor etter reparasjonar, noko som syner at skipet har vore i bruk før det vart sett i grava. Det ser ut til å  ha funne stad kring år 630. Det er såleis eldre enn dei eldste gravfunna med skip i Noreg.

Sutton Hoo skipet har mykje til felles med Nydamskipet, som var i bruk i Danmark 250 år tidlegare. Gravfunnet syner og at det har vore ei utvikling på denne tida. Skroget er fyldigare. Og bordgangane har vorte skøytte under bygging. Det er funne restar av keipar. Det kan ha vore rodd av 40 mann. Som på Nydamskipet stod keipane oppå eit forsterka ripbord. Men her var ikkje keipane surra fast, dei var festa med solide jarnspikar. Det er spor som syner at bord og band har vorte samanføya med trenaglar. Ved eldre, og delvis yngre båtfunn, har bord og band vore surra saman.
Akter i skipet er det forsterka med tre kraftige tettliggande band. Dette vert tolka som at skipet har hatt påmontert styreåre.

Sutton Hoo-skipet er ein del av eit svært rikt gravfunn.

Kjelder

Bibliografi
 
 Arne Emil Christensen: Forfedrenes farkoster Norsk skipsbyggerkunst fra de eldste tider, PAX FORLAG A/S, OSLO 2022, ISBN 978-82-530-4310-4
 

Denne artikkelen bygger på «Sutton Hoo» frå ,  den 7. juli 2023.  

Klinkbygde skip
Arkeologiske funn i England
Gjenstandar frå 600-talet