kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Who Do You Love? av Bo Diddley

«Who Do You Love?» er ein song skriven av den amerikanske rock and roll-pioneren Bo Diddley. Songen vart spelt inn i 1956 med ein tekst som kombinerer hoodoo-aktige bilete og skryt. Det er ein livleg rockelåt, men originalversjonen hadde ikkje den vanlege Bo Diddley-rytmen hans.

«Who Do You Love?» var ein del av repertoaret til Bo Diddley gjennom heile karrieren hans. Songen er blitt tolka av mange andre musikarar opp gjennom åra, ofte med Bo Diddley-rytme. Populære versjonar vart spelt inn av Ronnie Hawkins og George Thorogood, The Woolies, Tom Rush, Quicksilver Messenger Service, og Juicy Lucy.

Utgjeving og mottaking
I 1956 vart songen gjeven ut på singel av Checker Records, men nådde ikkje singellistene. Han nådde eit større publikum då han vart med på det første albumet hans, Bo Diddley, som kom ut i 1958.  «Who Do You Love?» kom òg ut på mange seinare samleplater, som His Best.

I 1967 spelte Bo Diddley inn ein oppdatert versjon av songen med Muddy Waters og Little Walter for albumet Super Blues. Han spelte igjen inn songen i 1987 for filmmusikken til La Bamba. Willie Dixon produserte songen og Los Lobos akkompagnerte.

I 2004 rangerte magasinet Rolling Stone Bo Diddley sin originalversjon på 133. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.  I 2010 la National Academy of Recording Arts and Sciences songen til Grammy Hall of Fame Award.

«Who Do You Love?» er blitt tolka av mange andre musikarar. Visesongaren Tom Rush spelte inn songen i 1966 for albumet Take a Little Walk with Me.

Ein psykedelisk rockeversjon av The Misunderstood vart spelt inn i 1966 og gjeven ut som B-sida til «I Can Take You to the Sun» på Fontana Records. Misunderstood-gitaristen Glenn Ross Campbell omarbeidde «Who Do You Love» med det seinare bandet sitt, Juicy Lucy, og denne nådde 14. plassen på UK Singles Chart i 1970.

The Woolies spelte inn «Who Do You Love» i ein tidleg amerikansk garageband-stil og denne nådde 97. plassen på Billboard Hot 100 i 1967. Andre versjonar er spelte inn av The Blues Project, The Doors, Carlos Santana og Jesus and Mary Chain.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Who Do You Love? (Bo Diddley song)» frå ,  den 10. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Songar frå 1956
Bluessongar
Singlar frå 1957
Songar skrivne av Bo Diddley
Capitol Records-singlar
Checker Records-singlar
Bo Diddley-songar
George Thorogood-songar
Tom Rush-songar
Quicksilver Messenger Service-songar
The Doors-songar
UFO-songar
The Band-songar
Townes van Zandt-songar
Carols Santana-songar
The Jesus and Mary Chain-songar
Golden Earring-songar
Johnny Winter-songar
Grateful Dead-songar
 133
Lindeslørsopp

Lindeslørsopp (Cortinarius tiliae) er ein truga soppart frå Noreg. Han høyrer til slekta slørsoppar (Cortinarius).
Soppen er endemisk for oslofjordområdet,
det vil seia at han berre finst der.
Soppen er rekna som sterkt truga i Noreg.

Soppen veks typisk i kalklindeskog, som er ein verna habitattype i Noreg. Han dannar ein sopprotsymbiose med lind.

Ein reknar med at dagens førekomst er ein rest (relikt) etter eit større utbreiingsområde frå varmetida kjend som subboreal tid, då det vaks mykje meir lind i Skandinavia.
Ein kjenner til 8 stader der arten veks, og reknar med at det finst rundt 500 individ av denne soppen.

Raudlistevurdering 
Lindeslørsopp er vurdert som sterkt trua EN, fordi arten har ein (særs) liten populasjonsstorleik, kombinert med små og isolerte, kraftig fragmenterte delpopulasjonar, og pågåande tilbakegang.

Fotnotar 

Slørsoppar
Sopp i Noreg
Arthur Wint

Arthur Stanley Wint () var ein jamaicansk friidrettsutøvar som vann to OL-gull og like mange OL-sølv, fordelt på sommarleikane 1948 og 1952.

Liv og idrett
Wint deltok frå 1942 i treningsleirar til det britiske flyvåpenet. Frå 1944 til -47 var han flypilot i Royal Air Force. Der etter studerte han medisin i London.

Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London sprang Wint inn til sølvmedalje på 800 meter, tre tidels sekund bakom Mal Whitfield frå USA og like langt framom bronsemedaljøren, franske Marcel Hansenne. Tre dagar seinare, den 5. august 1948, vart Wint olympisk meister på 400 meter framom landsmannen Herb McKenley. «Jamiacas to negrer... dro hverandre frem til seieren på [Bill] Carrs berømte olympiske rekord fra 1932» på 46,2 sekundar, McKenley fekk sluttida 46,4. «McKenley stakk sin hånd inn i Wints der de sto sammen på seierspallen og slapp den ikke før den internasjonale olympiske komités visepresident, Brundage, kom frem med medaljene. Det var to lykkelige store barn fra solens øy. Nå hadde Jamaica vunnet og deres flagg gått til topps.»

Resultatlista etter den olympiske 800-meteren i Helsinki 1952 var nær identisk med slik ho var i OL 1948. USA-amerikanaren Whitfield forsvarte OL-tittelen med nøyaktig same tid, 1.49,2, medan Wint som sist tok sølvmedaljen tre tidels sekund føre bronsevinnaren, men med eitt tidels sekund betre tid, 1.49,4. På 400 meter enda Wint på femteplassen, men som sist vart det dobbeltsiger til Jamaica, no ved George Rhoden og Herb McKenley. Alle desse tre jamaicanarane sprang på laget som den 27. juli 1952 sette verdsrekord med tida 3.03,9 og vann OL-finalen i 4 x 400 m stafett. 

Wint deltok i si siste friidrettstevling på Wembley stadion i London i 1953. To år seinare flytta han heim til Jamaica og var åleine dokter i eit stort distrikt vest på øya.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
OL 1948 i London: Gull på 400 m – 46,2, sølv på 800 m – 1.49,5
OL 1952 i Helsinki: Sølv på 800 m – 1.49,4, gull i 4 x 400 m stafett (3.03,9), nr 5 på 400 m – 47,0

Notar

Kjelder
P.Chr. Andersen: Den nye olympiaboken. Oslo 1957.
Denne artikkelen bygger på «Arthur Wint» frå ,  den 13. juli 2017.  
 

Jamaicanske sprintarar
Olympiske meistrar for Jamaica
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Jamaica
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Kerron Clement

Kerron Stephon Clement () er ein trinidadisk-amerikansk friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk i 2007 og 2009 og olympisk meister i 2016, alle gongane som representant for USA.

Aktiv
Clement vart USA-amerikansk statsborgar i 2004. Same året vann han 400 m hekk ved junior-VM i friidrett. Den  26. juni 2005 sette han personleg rekord i øvinga med tida 47,24 sekundar, oppnådd i Carson i California. Han levde ikkje opp til favorittstempelet under verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki og enda på fjerdeplass i finalen.

Sommaren 2007 forbetra Clement den personlege rekorden på 400 meter til 44,48 sekundar under eit stemne i Stockholm den 7. august. Han beheldt forma og vann ein klar siger i spesialøvinga 400 meter hekk då friidretts-VM fann stad i Osaka tre veker seinare. Året etter fekk Clement OL-sølv på langhekken under Sommar-OL i Beijing, der lagkamerat Angelo Taylor var heilt suveren i finalen.

Clement forsvarte verdsmeistertittelen på 400 meter hekk då VM i friidrett 2009 fann stad i Berlin. Han vann elles gullmedalje nummer to i meisterskapen då han sprang den andre etappen for USA i 4 x 400 meter stafett, dei andre på laget var Angelo Taylor, Jeremy Wariner og LaShawn Merritt. 

Etter nokre svakare sesongar kom Clement tilbake i verdseliten i 2015, men var eitt hundredels sekund for seint ute til å kapre bronsemedaljen på langhekken ved VM i friidrett i Beijing. Derimot lukkast han overmåte godt då han stilte til start i dei olympiske leikane 2016. I ein jamn hekkefinale braut Clement målsnora på tida 47,73 sekundar, fem hundredels sekund framom kenyanaren Boniface M. Tumuti.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18
VM 2007 i Osaka: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,61, framom Félix Sánchez (48,01)
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje i 400 m hekk – 47,98, bakom Angelo Taylor (47,25)
VM 2009 i Berlin: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,91, framom Javier Culson (48,09) + gull i 4 x 400 m stafett
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (52,11 =nr 24)
VM 2015 i Beijing: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18, bakom Jeffrey Gibson (48,17)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,73, framom Boniface M. Tumuti (47,78)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kerron Clement» frå ,  den 15. juli 2017.  
 
 

Hekkeløparar frå USA
Trinidadiske hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett for USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Trinidadiske-amerikanarar
Folk frå Port of Spain
Shawn Crawford

Shawn Crawford () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Van Wyck i Sør-Carolina. Han vart olympisk meister på 200 meter i 2004 og vann to OL-sølv og ein VM-bronse i sprintøvingar i tida 2001-08.

Karriere
Frå 2001-sesongen var Crawford i verdstoppen i sprint, særleg imponerte han på 200 meter. Under verdsmeisterskapen 2001 i kanadiske Edmonton fekk han ein bronsemedalje på 200 meter, delt med Kim Collins og på same tid, 20,20 sekundar, som sølvvinnar Christopher Williams.

I juni 2004 gjorde Crawford 100-meteren unna på 9,88 sekundar ved eit stemne i Eugene i delstaten Oregon, hans aller raskaste løp nokon gong. To månader etter, under dei olympiske leikane 2004 i Aten kom han i mål på sterke 9,89, men vart likevel berre fjerdemann, slått med høvesvis fire, tre og to hundredels sekund av dei tre medaljevinnarane; Justin Gatlin, Francis Obikwelu og Maurice Greene. Langt betre lukkast Crawford på 200 m fire dagar seinare, med tida 19,79 sekundar presterte han sitt livs beste løp på distansen og vann  tevlinga med over 0,2 sekunds margin til dei andre to medaljevinnarane. Til sist i leikane sprang han startetappen for USA sitt mannskap i 4 x 100 meter stafett, ei tevling som enda med britisk siger og USA-amerikansk sølv, 38,07 sekundar mot 38,08.

Under sommarleikane 2008 i Beijing kneip Crawford sølvmedaljen på 200 m med tida 19,96, men vart stilt heilt i skuggen av Usain Bolt frå Jamaica som sette verdsrekord med sine 19,30 sekundar. Eitt år seinare forbetra Bolt verdsrekorden til fabelaktige 19,19 sekundar då friidretts-VM 2009 fann stad i Berlin, i eit finalefelt der Crawfords tid 19,89 ikkje heldt til meir enn fjerdeplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje på 200 m – 20,20, delt med Kim Collins
OL 2004 i Aten: Gull på 200 m – 19,79, sølv i 4 x 100 m stafett og nr 4 på 100 m – 9,89
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 100 m – 10,28
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje på 200 m – 19,96, bakom Usain Bolt (19,30)
VM 2009 i Berlin: Nr 4 på 200 m – 19,89

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shawn Crawford» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Maren Mjelde

Maren Nævdal Mjelde () er ein norsk fotballspelar frå Espeland i Bergen. Ho er lagkaptein på landslaget og spelar på Chelsea L.F.C..

Ho hadde per 10. mars 2020 spelt 148 landskampar for Noreg og skåra 19 mål. Mjelde spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1. Erik Mjelde er hennar eldre bror.

Aktiv
Mjelde debuterte på Arna-Bjørnar i 2005 og spelte på laget til 2012. Frå 2013 var ho i halvtanna år aktiv i tyske Turbine Potsdam, før ho sommaren 2014 melde overgang til svenske Kopparberg. Der etter var ho Avaldsnes-spelar i sesongane 2015-16. Frå 2017 til -18 har Mjelde kontrakt med engelske Chelsea FC.

Landslagsdebuten fekk Mjelde 27. oktober 2007. Det neste året var ho kaptein på det norske laget som tok seg heilt til finalen i europameisterskapen for juniorar (J-19). Frå mars 2009 var ho tilbake på Noregs landslag og deltok både i Fotball-EM 2009 og VM 2011, oftast plassert på høgrebacken, men òg som midstoppar. Under EM i fotball 2013 i Sverige var Mjelde ein av dei beste norske spelarane i ein meisterskap som enda med finaletap 0-1 mot Tyskland. To år seinare utmerkte ho seg med eit frisparkmål i ein kamp mot Tyskland under Fotball-VM 2015, der Noreg seinare rauk ut allereie i åttedelsfinalane.

Sidan hausten 2015 har Mjelde vore kaptein for Noreg. Dei siste åra har ho på landslaget vekselvis vore midtstoppar og midtbanespelar.

Merittar
EM-sølv: 2013
EM-semifinalist: 2009

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maren Mjelde» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Bergen
Ada Hegerberg

Ada Martine Stolsmo Hegerberg () er ein norsk fotballspelar frå Sunndalsøra som speler for Olympique lyonnais i den franske eliteserien for kvinner. 

Hegerberg har vunne norsk cupgull, gull i Toppserien, gull i UEFA Champions League, gull i tysk serie, gull i tysk cup, og sølv frå EM med det norske kvinnelandslaget. Ho har vunne Gullballen (Kniksenprisen) (2015 og 2016), blei kåra til UEFA Årets kvinnelege spelar i Europa for innsatsen i sesongen 2015/16 og er tildelt Aftenpostens gullmedalje, Sportsjournalistenes statuett og BBC-prisen for årets kvinnelege fotballspelar for 2017.

Midtspissen hadde per 15.7.2017 spelt 63 landskampar og skåra 38 mål. Ho spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Aktiv
Hegerberg debuterte på Kolbotn IL i 2010. Sesongen 2012 spelte ho på Stabæk IF. Der etter var ho aktiv i Turbine Potsdam i halvtanna år. I juli 2014 gjekk ho over til franske Olympique Lyon, ein klubb ho har vunne meisterligafinale med både i 2016 og 2017.

Landslagdebuten til Hegerberg kom 19. november 2011. Med Isabell Herlovsen ute med skade, var Hegerberg det opplagde valet på midtspissplass under EM i fotball 2013.

Merittar
EM-sølv: 2013
Meisterligaen: 2016 og 2017 med Olympique Lyon
Noregsmeister: 2012 med Stabæk IF
Fransk seriemeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon
Fransk cupmeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon

Hegerberg vart kåra til Årets fotballspelar 2016 i Europa for kvinner.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ada Hegerberg» frå ,  den 16. juli 2017.

Referansar 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Sunndal
Elise Thorsnes

Elise Hove Thorsnes () er ein norsk fotballspelar frå Leikanger i Sogn. Ho spelar på Avaldsnes idrettslag (2020).

Ho har pr 15.7.2017 spelt 105 landskampar for Noreg og skåra 16 mål. Thorsnes var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Thorsnes spelte på Kaupanger IL i 2004-05. Ho melde seg så inn i Arna-Bjørnar og var aktiv der åra 2006-08. Sidan vart det fire sesongar i Røa IL og to sesongar hos Stabæk IF. Frå 2015 har ho spelt på Avaldsnes IL. Både i 2006, 2011 og 2013 vart ho toppskårar i Toppserien. 

Thorsnes fekk sin landslagdebut 10. mai 2006, men kom ikkje med i VM-troppa 2007. Derimot var ho med i Sommar-OL 2008, EM 2009, VM 2011. Ho var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der ho ikkje var langt unna å utlikne den tyske 1-0-leiinga, noko som elles vart sluttresultatet. Etter Fotball-EM 2013 har landslagsleiinga ofte vald å nytte angrepsspelaren Thorsnes på venstrebacken. Ho spelte i alle dei fire norske kampane under VM i fotball 2015.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2009 og 2010 med Røa IL
Seriemeister: 2009 med Røa IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elise Thorsnes» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Leikanger
Mehdi Baala

Mehdi Baala () er ein fransk tidlegare mellomdistanseløpar frå Strasbourg som vart europameister på 1500 meter i 2002 og forsvarte EM-tittelen i 2006. Han sikra seg elles VM-sølv i 2003 og OL-bronse i 2008 på same distansen. Den personlege rekorden på 3.28,9 fekk han notert 5. september i 2003 i Brussel. Baala var også ein framifrå 800-meterløpar med ei bestetid på 1.43,15.

Aktiv

Baala vart fjerdemann på 1500 m under Sommar-OL 2000, langt bak dei tre medaljevinnarane. To år seinare vann han ved europameisterskapen i München gullmedaljen på spesialdistansen med minst mogleg margin, han og sølvvinnar Reyes Estévez fekk nøyaktig same tid, 3.45,25, i ein finale som gjekk i lusetempo til det var mindre enn ei runde att. Ei heilt anna fart hadde Baala då han fire veker seinare, 8. september 2002 i Rieti, sette fransk rekord på 800 meter med tida 1.43,15.

Baala var i si livs beste form i 2003-sesongen. Han imponerte stort då han som den einaste truga verdsrekordhaldaren, Hicham El Guerrouj, i oppløpet på 1500 m under friidretts-VM i Paris. Knapt to veker seinare vart han klokka inn 3.28,9 og fransk rekord på distansen i eit stemne i Brussel.

Gjennom sin spurtstyrke lukkast Baala i 2006 å forsvare EM-tittelen på 1500 m. Nett som under sommar-OL åtte år tidlegare, passerte Baala målstreken som fjerdemann då dei olympiske sommarleikane 2008 vart avvikla i Beijing. Men då vinnaren av løpet vart diska for bruk av dopingmidlar, rykte Baala opp til bronseplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 4 på 1500 m – 3.34,1
VM 2001 i Edmonton: Nr 12 på 1500 m– 3.55,3
EM 2002 i München: Gullmedalje på 1500 meter – 3.45,25, framom Reyes Estévez (3.45,25)
VM 2003 i Paris: Sølvmedalje på 1500 meter – 3.32,3, bakom Hicham El Guerrouj (3.31,7)
OL 2004 i Aten: Utslått i forsøket på 1500 m (3.46,0 =nr 30)
VM 2005 i Helsinki: Nr 6 på 800 m – 1.45,32. Utslått i semifinalane på 1500 m (3.41,3 =nr 19)
EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje på 1500 meter – 3.39,0, framom Ivan Hesjko (3.39,5) 
VM 2007 i Osaka: Diskvalifisert i semifinalane på 1500 m (=nr 24)
OL 2008 i Beijing: Bronsemedalje på 1500 meter – 3.34,21, bakom Nicolas Willis (3.34,16)
VM 2009 i Berlin: Nr 7 på 1500 m – 3.36,9
VM 2011 i Daegu: Nr 9 på 1500 m – 3.37,4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mehdi Baala» frå ,  den 17. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Franske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Frankrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Franske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Franske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Martin Mølster

Martin Bjørneson Mølster () var ein norsk friidrettsutøvar og lærar, fødd og død på Voss, som i ei tiårs tid på 1920-30-talet var den beste kulestøytaren i Noreg.

Mølster var son til ein smed og jarnbanearbeidar frå Voss. Sjølv gjekk han skule i Bergen og trena mangekamp i fleire år. OL-året 1924 vart han norsk meister både i femkamp og tikamp. I sjølve Sommar-OL i Paris enda han på 11. plass i femkampen. Også i 1926 vart han noregsmeister i femkamp.

Allereie i 1923 gjekk Mølster til topps NM-tevlinga i kulestøyt, øvinga som vart spesialgreina hans. 
Gjennom perioden 1923-33 tok han seks NM-gull og to -sølv i kuleøvinga. Han forbetra den norske kulerekorden fem gongar, frå 14,03 m i 1926 til sist til 14,83 meter på Møhlenpris i Bergen den 29. mai 1932. Same året presterte han 15,06 m under eit stemne i Tromsø, men kula viste seg ved kontrollveging å vere for lett.

Mølster var medlem i IL Bjart på Voss til 1924. Sesongane 1925 og 1926 representerte han IL i BUL i Oslo, frå 1927 var han medlem i Voss Idrottslag.

Medaljar i norske meisterskap
1923: Gullmedalje i kulestøyt – 24,55 m, framom Erling Waage (24,08 m)
1924: Gull i både femkamp og tikamp
1926: Gullmedalje i kulestøyt – 26,11 m, framom Halfdan Johnsen (25,70 m), og i femkamp
1927: Gullmedalje i kulestøyt – 14,21 m, framom Johan Trandem (13,52 m)
1928: Gullmedalje i kulestøyt – 13,99 m, framom Ivar Sandberg (13,75 m)
1929: Gullmedalje i kulestøyt – 13,91 m, framom Henry Rosen (13,78 m)
1931: Gullmedalje i kulestøyt – 14,20 m, framom Helge Sivertsen (14,01 m)
1932: Sølvmedalje i kulestøyt – 14,37 m, bakom Helge Nilsen (14,39 m)
1933: Sølvmedalje i kulestøyt – 14,53 m, bakom Helge Nilsen (14,69 m)

Kjelder
 friidrett.no

Bakgrunnsstoff 
 

Norske kulestøytarar
Norske mangekjemparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske skulefolk
Norske deltakarar under sommar-OL 1924
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1924
Folk frå Voss
Mohammed Gammoudi

Mohammed Gammoudi () er ein tunisisk tidlegare langdistanseløpar i friidrett som vart olympisk meister på 5000 meter i 1968 og vann to OL-sølv og ein OL-bronse i tida 1964-72.

Aktiv
Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1964 i Tokyo tok til med 10 000-meterfinalen den 14. oktober. Favoritten Ron Clarke frå Australia drog det meste av løpet i stort tempo, og berre to løparar heldt fylgje då klokka ringde 400 meter før målstreken. Ut på oppløpssida sprang Gammoudi forbi Clarke, men med ein sterk sluttspurt fauk Billy Mills frå USA forbi og sikra seg ein overraskande gullmedalje framfor Gammoudi. Gammoudi forbetra den personlege rekorden med 47,2 sekundar, Mills nesten like mykje. Gammoudi kvalifiserte seg lett til OL-finalen på 5 000 m, men stilte ikkje til start finaledagen.

Sommaren 1968 viste Gammoudi at han måtte reknast med på langdistansane ved OL i Mexico same hausten. Under eit stemne i Stockholm vart han nummer tre på 5 000 m med ny tunisisk rekord, 13.30,8, sekundet bak vinnaren Lajos Mecser frå Ungarn og verdsrekordhaldar Ron Clarke. I dei olympiske leikane 1968 i oktober tok han i tynnlufta bronsemedaljen på mila, vel seks sekundar bakom dei to andre medaljevinnarane. På 5 000-meteren lukkast han derimot slå den kenyanske 1500-meterspesialisten Kipchoge Keino med to tidels sekund, og vart dermed Tunis fyrste olympiske gullmedaljør.

Under Sommar-OL 1972 sette Gammoudi forbetra sin eigen åtte år gamle tunisiske rekord på mila med nøyaktig eit halvt minutt då han vann sitt kvalifiseringsheat på 10 000 m, men braut finalen etter han ramla då finske Lasse Virén fall i den tolvte runda av løpet. Også på 5 000 m vann Gammoudi sitt kvalifiseringsheat. I finalen kneip han sølvmedaljen framom Ian Stewart frå Storbritannia, eit lite sekund bak Lasse Virèn som sikra seg OL-gull nummer to. Også her sette Gammoudi tunisisk rekord.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1964 i Tokyo: Sølvmedalje på 10 000 m – 28.24,8, bakom Billy Mills (28.24,4) 
OL 1968 i Mexico by: Gull på 5 000 m – 14.05,0, framom Kipchoge Keino (14.15,1), og bronse på 10 000 m – 29.34,2
OL 1972 i München: Sølv på 5 000 m – 13.27,3, bakom Lasse Virén (13.26,4). Braut finalen på 10 000 m (=nr 15)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mohammed Gammoudi» frå ,  den 18. juli 2017.  
 

Tunisiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Tunisia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tunisia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tunisia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Tunisiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Tunisiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Tunisiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972