kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Sarytsj

Sarytsj (ukrainsk Са́рич; russisk Са́рыч; krimtatarisk Sarıç) er eit nes (russisk Мыс, mys) ved kysten av Svartehavet på Krimhalvøya i Ukraina. 

Kring 5 km frå Sarytsj ligg feriebyen Foros. Byen i Sevastopol ligg kring 30 km frå neset og Jalta er kring 40 km. Lengda frå Sarytsj til neset Kerempe på kysten av Tyrkia er 227 km, det smalaste punktet i Svartehavet. 

Det ligg eit fyr på neset som sidan 2005 har vore eit ømt punkt i forholdet mellom Ukraina og Russland. Sidan 3. august 2005 har fyret vore okkupert av russiske styrkar trass i store protestar frå ukrainske aktivistar.

Slaget ved Sarytsj

Den 18. november 1914 møttest russiske og tyrkiske styrkar til slag utanfor Sarytsj. Tyrkarane hadde med seg den tyske slagkryssaren SMS «Goeben» og den lette kryssaren SMS «Breslau». Begge skipa vart formelt kjøpt av Det osmanske riket og gjeve namna Yavuz og Midilli, sjølv om dei framleis hadde tysk mannskap. Russarane hadde fem slagskip. Under slaget vart det berre utveksla fem salvar. Den tyske admiralen Wilhelm Souchon avslutta kampan etter at Goeben vart treft. Det osmanske riket hadde ikkje anlegg til å reparere eit moderne skip som Goeben, så han måtte sikre at skipet var i stridsdyktig stand.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sarych» frå ,  den 6. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bilete av Sarytsj  

Geografi på Krimhalvøya
Nes i Ukraina
Omstridde område i Ukraina
Omstridde område i Russland
Den russisk-ukrainske grensa
Maoriflugeskvett

Maoriflugeskvett, Petroica macrocephala, er ein liten sporvefugl i flugeskvettfamilien, Petroicidae. Han er endemisk for New Zealand, utbreiinga strekkjer seg over dei to hovudøyane og dessutan over fleire av dei omkringliggande øyane. Det er fleire underarter som viser stor variasjon i fjørdrakt og storleik. Der er òg stor skilnad i fjørdrakt mellom kjønna. Arten er ikkje truga, og har tilpassa seg endringane i New Zealand sitt biologiske mangfald.

Skildring 

Maoriflugeskvetten er ein liten fugl, 13 centimeter og 11 gram på hovudøyane, med eit stort hovud og eit kort nebb. Hannar på Nordøya har svart hovud og rygg, svarte venger med kvitt vengeband, og ein kvit buk. Underartar på Sørøya, Chatham-øyane og Auckland-øyane er like, men har eit gult område over brystet under den svarte halsen. Hoene er brune i staden for svart. Begge kjønna av underarten på Snares-øyane er heilt svart, og er kjent som 'Black Tit'.

Underartar av maoriflugeskvetten utanfor hovudøyane viser ein slåande variasjon i kroppsstorleik, er òg monaleg større enn sine fastlandsslektningar, ein tendens kjent som Foster sin regel. Fuglar frå hovudøyane veg rundt 11 g, medan fuglar på Snares-øya veg opp mot 20 gram.

Maoriflugeskvettar er hovudsakleg insektetarar, beitar på små virvellause dyr som biller, larver, edderkoppar, møll, wetaer, meitemark og fluger. Om vinteren og hausten kan dei ete av frukt. Dei fleste underartane beitar i vegetasjon, ventar på ei grein og ser etter byttedyr. Dei plukkar òg insekt frå greiner og blad. Underarten på Snares-øyane beitar òg på bakken, på ein liknande måte som stripeflugeskvett.

Taksonomi og evolusjon 

Maoriflugeskvett er ein av fire arter i slekta Petroica funne på New Zealand, slekta er truleg kolonisert frå Australia. Arten vart tidlegare trudd å ha vorte nedstamma frå skarlaksflugeskvett, men nyare forsking set spørsmålstegn ved dette. Det er fem underarter av maoriflugeskvett, kvar underart er avgrensa til kvar av dei følgjande øyar eller øygrupper, Nordøya, Sørøya, Snares-øyane, Chatham-øyane og Auckland-øyane. Maori-namnet på Nordøya er 'Miromiro', medan han på Sørøya er kjent som 'Ngirungiru'.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Petroica macrocephala toitoi, Nordøya og nærliggjande øyar
 Petroica macrocephala macrocephala, Sørøya og Stewart Island/Rakiura
 Petroica macrocephala marrineri, Auckland-øyane
 Petroica macrocephala chathamensis, Chatham-øyane
 Petroica macrocephala dannefaerdi, Snares-øyane

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tomtit» frå , den 6. september 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av maoriflugeskvettar hos Internet Bird Collection 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Petroica macrocephala. Henta frå http://www.birdlife.org den 6. september 2012

Flugeskvettfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Maoriterne

Maoriterne (Chlidonias albostriatus) er ein medlem av  ternefamilien, endemisk for New Zealand. Dette er ei lita terne som lever hovudsakleg av insekt ved ferskvatn, både elvar innsjøar og våtmark på Sørøya, ho er òg ein trekkfugl som trekkjer ut til kysten.

Det meste av fjørdrakta er i lys blågrått, vengene litt mørkare enn kroppen. I flukt, sett frå oversida, står den heilt kvite overgumpen i kontrast til venger og ein kløfta hale i gråblått. Nedre delen av kinna er kvite og frå undersida er halefjørene òg kvite. Utanom hekketida er panna kvit, hetta og område bak auga er i grått.
I hekkedrakt får dei ei svart hette, som raudnebbterna. Nebbet og føtene får ei klårare oransje farge. Maoriterne måler 29 centimeter og veg 90 gram i gjennomsnitt.

Maoriterner hekkar på austlege delen av Sørøya, frå Marlborough sørover til Southland. Dessutan innover landet langs elvane Buller og øvre Motueka sør for Nelson. Ho er ein trekkfugl som trekkjer ut til kysten om hausten, dels til Cooksundet mellom hovudøyane, òg til austkysten av Sørøya så langt sør som til Stewart Island/Rakiura og Nordøya, så langt nord som til Bay of Plenty.

Hekkebiotopa er elvebreidder med småstein inn i landet, men òg nær kysten. Reiret er ei enkel grop i singelen, kor dei legg frå eit til fire, mest vanleg to egg. Paret rugar på skift i ca. 23 dagar og ungane flygedyktige etter ein månad. Dei hekkar i koloniar på under 50 par. Maoriterner er aggressive når dei forsvarer reirområdet og kan sette beina i hovudet på inntrengjarar.

Føda består hovudsakleg av insekt lågt over ferskvatn, dei beitar i flokkar i faste ruter oppover og nedover elvar. Dei kan òg ta småfisk. På marker plukkar dei mark og larver. Utanom hekketida lever dei fleste fuglane av små, pelagiske krepsdyr i sjøen.

Populasjonen er grovt estimert til 2 500-10 000 kjønnsmodne individ,  og  minkande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Chlidonias albostriatus . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av maoriterner hos Internet Bird Collection

Ternefamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Maorifalk

Maorifalk (Falco novaeseelandiae) er ein medlem av falkefamilien og endemisk for New Zealand. Dette er ein rask rovfugl med kjappe vengeslag som òg kan glidefyge.

Maorifalkar viser kjønnsdimorfisme i storleik, hofuglar er størst, 47 centimeter og veg om lag 500 gram. Hannar er 43 cm og 300 g. Eit vaksent individ har overside i mørkbrunt til blåleg svart med svake brungule tverrstriper, strupe og brystet har kvite flekker. Buken går over i raudbrunt over tarsen og undergumpen er raudbrun. Dei har ein tydeleg, mørk mustajeflekk frå nebbrota og ned mot en elles lys hals. Nebbet er svart, men grått mot basen, cere (vokshud på overnebbet), tarsen og beina er gule. I flukt viser dei lys underside av vengene med mørke striper og mørk vengetupp. Ungfuglar er langt mørkare, flekker og striper manglar eller er utydelege.

Maorifalk har ikkje underartar, men det finst tre variantar innanfor populasjonen, med skilnadar både i storleik, farger og føretrekt habitat.

Maorifalkar er utbreidde over store delar av New Zealand, men falken er ikkje vanleg hekkefugl i nordlegaste halvdel av Nordøya. Han finst òg på Stewart Island/Rakiura og på Auckland-øyane.

Reiret er ei enkel skrape i bakken på ei fjellhylle, eller under ein stein i ei bratt skråning, eller i eit tre med Astelia. Reiret kan jamvel ligge på bakken skjult under eit nedfalle tre. Hoa legg typisk tre egg i september til desember. Paret rugar på skift i periodar på ein til fire timar, total rugetid er ca. 30 dagar. Etter ytterlegare 32 til 35 dagar er ungane flygedyktige. Maorifalkar er aggressive når dei forsvarer reirområdet.

Føda består hovudsakleg av småfuglar og små pattedyr, men dei kan òg fange større fuglar som taremåse som kan ha ei vekt på eit kilogram.

IUCN reknar denne arten som nær trua. Populasjonen er estimert til 3 500-15 000 individ og er truleg minkande. Rydding og hogst av Podocarpus-skog har redusert hekkebiotopar og antatt ulovleg jakt har medverka til å true bestanden.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Falco novaeseelandiae. Henta frå http://www.birdlife.org den 6. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av maorifalkar hos Internet Bird Collection

Falkefamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Rybalskyjhalvøya

Rybalskyjhalvøya (ukrainsk Рибальський острів,Rybalskyj ostriv, tyder ‘Fiskarøya’) er ei halvøy i Dnepr på høgrebreidda av Podilskyj rajon i byen i Kyiv. Sjølv om ho vert kalla ei øy er ho i røynda ei halvøy og ei tidlegare landtunge tener som venstrebreidda til den tidlegare elva Potsjaina som etter kvart vart ein kroksjø i Obolon. Halvøya er i dag hovudsakleg eit industriområde.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rybalskyi Peninsula» frå ,  den 7. september 2012.  

Bydelar i Kiev
Halvøyar i Ukraina
Heike Drechsler

Heike Gabriela Drechsler () i Gera i Thüringen i det dåverande Aust-Tyskland er ein tidlegare friidrettsutøvar som tevla i lengdehopp og sprint. Drechsler representerte Aust-Tyskland fyrst i karrieren sin, deretter Tyskland etter at muren fall. Hennar personlege rekord i lengdehopp er på 7,48 meter. (Neubrandenburg, 1988) Dette er gjeldande tysk rekord og 4 cm kortare enn verdsrekorden til Galina Tsjistjakova.

Karriere 

Heike Daute vart verdsmeister i lengdehopp fyrste gongen i 1983 i Helsingfors, 18 år gamal. Vinnarhoppet hennar vart målt til 7,27 m. I VM i friidrett 1987 tok Heike Drechsler sølv på 100 meter sprint; gullvinnaren vart her Silke Gladisch, også frå DDR. Drechsler tok også bronse i lengdehopp. Frå 1986 til 1998 vart Drechsler europameister i lengdehopp kvar einaste gong EM i friidrett vart arrangert. I tillegg tok ho to EM-medaljar i 200 meter sprint i denne perioden: gull i Stuttgart i 1986 og sølv i Split under EM i friidrett 1990. I Split blei ho slått av landsmannen Katrin Krabbe. 

Heike Drechsler debuterte i OL under sommar-OL 1988 i Seoul. Her tok ho bronsemedalje i både 100 meter og 200 meter sprint, (begge finalane vunne av verdsrekordhaldaren Florence Griffith-Joyner), og sølv på lengdehopp. Det vart lengdehopparen Jackie Joyner-Kersee frå USA som vann med å setja ny olympisk rekord på 7,40 m.

Frå og med VM i friidrett 1991 i Tokyo tevla Drechsler for det sameinte Tyskland. Ho tok igjen sølv i lengdehopp bak Jackie Joyner-Kersee. Ho var også med på å ta bronsemedalje i 4 x 100 meter stafett for Tyskland, bak Sovjetunionen og Jamaica. Neste år deltok Drechsler i sommar-OL 1992 i Barcelona, der ho for fyrste gong vart olympisk meister i lengdehopp. Ho hoppa 7,14 og kom framom Inessa Kravets og Jackie Joyner-Kersee. Året etter vart ho verdsmeister under VM i friidrett med eit hopp på 7,11.

Drechsler deltok også under sommar-OL 1996 i Atlanta, men greidde ingen medaljar her. OL-karrieren hennar vart avslutta med sommar-OL 2000 i Sydney, der ho for andre gong vart olympisk meister i lengdehopp.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Heike Drechsler» frå ,  den 7. september 2012.  
 
 

Tyske lengdehopparar
Tyske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Tyske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Tyske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Vinnarar av Bislett-medaljen
Svart september

Svart september var ein palestinsk terroristorganisasjon, skipa i 1970. Gruppa var ansvarleg for kidnapping og drap på elleve israelske idrettsutøvarar, trenarar og dommarar og ein vesttysk politioffiser under sommar-OL 1972 i München.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Black September (group)» frå ,  den 7. september 2012.  

 
Palestinske organisasjonar
Terroristgrupper
München-massakren
Skipingar i 1970
Kirovohrad oblast

Kirovohrad oblast (ukrainsk: Кіровоградська область) er ein provins (oblast) i Ukraina. Provinsen har eit areal på 24 588 km². I 2006 hadde Kirovohrad oblast 1 057 951 innbyggjarar og administrasjonssenteret ligg i byen Kropyvnytskyj.

Dei største byane er Kropyvnytskyj, Oleksandria, Znamjanka og Svitlovodsk.

Provinsen ligg i dei sentrale delane av Ukraina og grensar til Tsjerkasy oblast i nord, Poltava oblast i nordaust, Dnipropetrovsk oblast i aust, Mykolajiv oblast i sør og til Odessa oblast i sørvest

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kirovohrad Oblast» frå , og «Kirovohrad oblast» frå  den 7. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 

 
Oblast i Ukraina
Skipingar i 1939
Volyn oblast

Volyn oblast (ukrainsk Волинська область) er ein provins (oblast) i Ukraina. Provinsen har eit areal på 20 200 km². I 2006 hadde Volyn oblast 1 036 891 innbyggjarar og administrasjonssenteret ligg i byen Lutsk.

Provinsen ligg nordvest i Ukraina og grensar til Kviterussland i nord og til Polen i vest og Rivne oblast i aust og til Lviv oblast i sør.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volyn Oblast» frå , og «Volyn oblast» frå  den 8. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Oblast i Ukraina
Skipingar i 1939
Zjytomyr oblast

Zjytomyr oblast (ukrainsk skrift Житомирська область) er ein provins (oblast) i Ukraina. Provinsen har eit areal på 29 832 km². I 2006 hadde Zjytomyr oblast 1 328 158 innbyggjarar og administrasjonssenteret ligg i byen Zjytomyr.

Provinsen ligg nordvest i Ukraina og grensar til Kviterussland i nord og til Kiev oblast i aust, Vinnytsia- og Khmelnytskyj oblast i sør og Rivne oblast i vest.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Zhytomyr Oblast» frå ,  den 8. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Oblast i Ukraina
Skipingar i 1937
Filmen München

München (originaltittel Munich) er ein amerikansk-kanadisk-fransk film frå 2005, regissert av Steven Spielberg. Filmen er basert på den sanne historia om gisseltakinga av elleve personar frå den israelske OL-troppen under sommar-OL 1972. Alle dei elleve israelarane vart drepne av medlemmar frå den palestinske terroristgruppa Svart september. Det er ukjend i kva for grad filmen presenterer historiske eller oppdikta fakta. 

Filmen vart spelt inn sommaren 2005 på Malta, i Tyskland, Israel og USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «München (film)» frå ,  den 8. september 2012.  
 

M
M
M
M
Historiske filmar
Dramafilmar
M
M
Sørsalrygg

Sørsalrygg, tidlegare salflikfugl, Philesturnus carunculatus, (maori tieke), er ein sjeldan og trua trastestor sporvefugl som er endemisk for New Zealand. Arten levde tidlegare i skogshabitat over store delar av begge hovudøyane, men kom bort på grunn av innførte pattedyr. I dag lever arten på ei rekkje små øyar som resultat av innsats for reetablering av arten. Sørsalrygger finst ikkje på hovudøyane.

Skildring 

Sørsalrygger er 25 centimeter og veg 70-80 gram, hannfuglar er tyngst. Heile fuglen har svart glinsande fjørdrakt, med raudbrun framdel av ryggen ('sâl') og raudbrun gump og haledekkarar. Nebb og føter er òg svarte. Ein hudfold som heng ned frå nebbrota er i klår oransje til raud farge. Hos den sørlege underarten har ungfuglar ein gjennomgåande sjokoladebrun til raudbrun fjørdrakt. Hudflikane er små og bleike. Ungfuglar hos den nordlege underarten liknar meir på vaksne, men manglar ei smal gulbrun stripe i fremre skiljet mellom svart og raudbrun sal som vaksne har. Desse fuglane beitar på bakken i skog, hoppar heller enn å flyge, og flyg sjeldan meir enn ca. 50 meter i kvart strekk.

Dette er fuglar som levde i skog og krattskog over begge hovudøyane. Då europeisk kolonisering tok til, starta ein rask tilbakegang av populasjonen grunna åtak frå innførte rotter, villkattar og mårdyr, slik at arten vart utrydda på Nordøya ca. innan år 1910 og på Sørøya litt seinare. Underarten frå Nordøya overlevde på Hen Island. Underarten frå Sørøya overlevde på småøyar i sør, ved Stewart Island/Rakiura. Populasjonen av begge underartar er i dag livskraftig grunna reetablering av arten på ei rekkje øyar utanom hovudøyane, men mange freistnader på å setje ut fuglar har mislukkast.

Sørsalryggparet vernar territorium gjennom heile året, dei markerer med song, eit kraftig 'tsjiit te-te-te-te', ofte i duett. Dei byggjer reiret i hole trestammar, bergsprekker eller i tette epifyttar, oftast lågt over bakken. Egglegging kan skje i perioden frå august til mai, og dei legg opp til fire kull i sesongen, kvart på 1-4 egg, oftast 2 eller 3. Forventa levealder er ikkje kjent, men ein kjenner eit individ som blei over 17 år.

Føda består hovudsakleg av virvellause dyr, supplert med frukt når tilgjengeleg.

Arten har status som endemisk verna og trua, bestanden estimert til ca. 6000 og 1200 individ for underartane rufusater og carunculatus høvesvis, og er aukande, men avhengig av vernearbeid.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Philesturnus carunculatus rufusater, opphavleg på Nordøya og nærliggjande øyar
 Philesturnus carunculatus carunculatus, opphavleg på Sørøya

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Philesturnus carunculatus. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av sørsalrygger hos Internet Bird Collection

Kokakofamilien
Nordkokako

Nordkokako, Callaeas wilsoni (maori kōkako), er ein sjeldan og trua sporvefugl med storleik som ein liten kråkefugl som er endemisk for New Zealand. Han levde tidlegare i habitat med blanda skog over store delar av begge hovudøyane og over Stewart Island/Rakiura i sør. I dag truleg utdøydd på Sørøya, gjenlevande populasjon lever på få, spreidde stader på Nordøya og på nokre små, nærliggjande øyar.

Skildring 
Nordkokakoar er store sporvefuglar, 38 centimeter og veg 230 gram, har mørk, gråblå fjørdrakt, ei svart maske frå auga og framover. Halen er lang. Nebbet er svart, kraftig og nedbøygd. Beina er òg svarte. Ein hudfold som heng ned frå nebbrota er i klår blå farge på underarten på Nordøya. Underarten på Sørøya hadde oransje hudflik. Kjønna er like og ungfuglane har avdempa farger med svakt lyseraude hudflikar. Desse fuglane spring rundt på bakken heller enn å flyge, og flyg sjeldan over lange distansar.

Dette er fuglar som lever i skogsområde i lågland med høg blanda barskog som inkluderer hardvedsortar av slekta Podocarpus og andre i gultrefamilien, og elles inneheld stort utval av planteartar. Då europeisk kolonisering tok til, var arten utbreidd i skogshabitat på heile Nordøya, vestlege Sørøya og på Stewart Island. I dag reknar ein dei som utdøydde på Sørøya og på Nordøya er han avgrensa til små skogshabitat, dei sterkaste populasjonane i Urewera Range, Bay of Plenty og King Country. Dessutan finst fuglen i små mengder i Northland, åsane Hunua Ranges søraust for Auckland, i sørlege Waikato og nordlege Taranaki. Det finst små bestandar på Little Barrier Island, Tiritiri Matangi Island og Kapitiøya.

Kokakoparet vernar territorium heile året, hannar vernar det over fleire år. Hoa byggjer reiret høgt, men under trekrona. Egglegging kan skje i perioden frå oktober til desember, og dei legg eitt kull i sesongen, på 2-3 egg. Hofuglane startar hekking når dei er ca. eit år gamle, forventa levealder er ikkje kjent, men ein kjenner eit individ som blei 11 år, truleg kan somme leve i over 20 år. Paret kan synge duett med strofer av orgel eller fløyteliknande tonar. Eit typisk rop er eit langsamt, klårt 'ko-ka-ko-o-o-o' som òg er opphavet til artsnamnet på maori.

Føda består hovudsakleg av blad og frukt med tilskot av virvellause dyr, men dei kan òg ete insekt og mate ungar med insekt.

Arten har status som endemisk verna og trua, bestanden estimert til ca. 1500 individ og er aukande, men avhengig av vernetiltak. Trugsmål er habitatstap ved hogst og fragmentering av skog, samt av innførte predatorar som rotter og røyskattar.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Callaeas cinereus wilsoni, Nordøya og nærliggjande øyar
 Callaeas cinereus cinereus, Sørøya, truleg utdøydd

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Callaeas wilsoni. Henta frå http://www.birdlife.org den 17. september 2019

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Presentasjon av kokako ved Department of Conservation, New Zealand

Kokakofamilien
Fuglar endemiske for New Zealand