kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Sunshine Day

«Sunshine Day» er ein song av det britiske progrockbandet Jethro Tull. Songen vart gjeven ut som debutsingelen deira, produsert av Derek Lawrence, og gjeven ut i 1968 av MGM Records. På singelen står namnet på bandet som Jethro Toe. Dette kom av at nokon i plateselskapet ringte for å høyre kva bandet heitte og høyrte feil.

Songen er skriven av Mick Abrahams.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sunshine Day» frå ,  den 17. september 2012.  
 

Debutsinglar frå 1968
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
Jethro Tull-songar
EM i friidrett 1982

Europameisterskapen i friidrett 1982 vart avvikla frå 6. til 12. september 1982 på olympiastadion i Athen.   

Under meisterskapen vart det sett fire nye verdsrekordar. Briten Daley Thompson oppnådde 8 744 poeng i tikamp. Marita Koch frå Aust-Tyskland sprang 400 m på 48,16 sekundar. Ho var også med på det austtyske laget i 4 x 400 m stafett som forbetra verdsrekordtida til 3.19,05. Ulrike Meyfarth frå Vest-Tyskland hoppa 2,02 meter i høgdehopp. 

Vesttyskaren Harald Schmid vann 400 meter hekk på ny europarekord; 47,48 sekundar.

Noreg fekk ein bronsemedalje i maraton ved Ingrid Kristiansen. Ho kom i mål på tida 2.36.39, 35 sekundar bak europameisteren Rosa Mota frå Portugal. Kristiansen vart dessutan nummer åtte på 3 000 m.

Menn

100 meter 

Dato: 7. september

200 m 

Dato: 9. september

400 m 

Dato: 9. september

800 m 

Dato: 8. september

1500 m 

Dato: 11. september

5 000 m 

Dato: 11. september

10 000 m 

Dato: 6. september

Maraton 

Dato: 12. september

110 meter hekk 

Dato: 11. september

400 m hekk 

Dato: 8. september

3000 m hinder 

Dato: 10. september

4 × 100 meter stafett 

Dato: 11. september

4 × 400 m stafett 

Dato: 11. september

20 km kappgang 

Dato: 7. september

50 km kappgang 

Dato: 10. september

Høgdehopp 

Dato: 11. september

Stavhopp 

Dato: 9. september

Lengdehopp 

Dato: 9. september

Tresteghopp 

Dato: 10. september

Kulestøyt 

Dato: 9. september

Diskoskast 

Dato: 11. september

Sleggjekast 

Dato: 10. september

Spydkast 

Dato: 7. september

Tikamp 

Dato: 7./8. september
Poengverdi frå 1964

Kvinner

100 meter 

Dato: 7. september

200 m 

Dato: 9. september

400 m 

Dato: 8. september

800 m 

Dato: 8. september

1500 m 

Dato: 11. september

3000 m 

Dato: 9. september

Maraton 

Dato: 12. september

100 meter hekk 

Dato: 9. september

400 m hekk 

Dato: 10. september

4 × 100 meter stafett 

Dato: 11. september

4 × 400 m stafett 

Dato: 11. september

Høgdehopp 

Dato: 8. september

Lengdehopp 

Dato: 7. september

Kulestøyt 

Dato: 6. september

Diskoskast 

Dato: 8. september

Spydkast 

Dato: 9. september

Sjukamp 

Dato: 9./10. september
Poengverdi frå 1980

Medaltabell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1982/Medaillenspiegel» frå ,  den 3. august 2013.  
 

Idrett i Aten
1982
Sport i 1982
1982 i Hellas
Smila

Smila (ukrainsk Смiла, russisk Смела, Smela) er ein by ved elva Tjasmyn i Tsjerkasy oblast sentralt i Ukraina. Byen er eit eige rajon (distrikt) i oblastet, samt det administrative senteret i Smila rajon. Han ligg 23 km frå Tsjerkasy. Smila har kring 70 000 innbyggjarar (2011).

Historie
I følgje ei segn hjelpte ei lokal jente hæren til Kiev-riket til baktroppen til Den gylne horden. Fienden vart slått, men jenta vart drepen av ei av pilene deira. Ingen kjende namnet hennar, så kolonien som seinare vart grunlagd på staden fekk namnet Smila, som på ukrainsk tyder modig jente, til minne om jenta.

Busetnaden vart først nemnd på 1500-talet som ein del av Det polsk-litauiske samveldet. I 1648–54 var Smila ein skvadronby i Tsjyhyryn regiment hos kosakkane. I 1773 fekk byen Magdeburgrettar og i 1795 vart han ein del av Det russiske imperiet.

Smila utvikla seg raskt då jernbanen kom hit i 1876, men på 1900-talet vart han hard råka fleire gonger: først under første verdskrigen, den ukrainske svolten i 1932–33 (Holodomor) og under andre verdskrigen. Økonomiske nedgangstider etter oppløysinga av Sovjetunionen i 1990-åra gjorde at den industrielle produkskjonen i Smila fall med over 70 % og meir enn 10 % av innbyggjarane flytta.

Økonomi
Hovudnæringa i byen er maskinbygging og matindustri.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Smila, Ukraine» frå ,  den 18. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
(1972) Історіа мicт i ciл Укpaїнcькoї CCP - Черкаськa область (History of Towns and Landsbyar of the Ukrainske SSR - Tsjerkasy oblast), Kiev. (ukrainsk)

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Byar i Tsjerkasy oblast
Busetnader grunnlagd i 1542
Aqualung Live

Aqualung Live er eit konsertalbum frå 2005 av Jethro Tull. Albumet er ei konsertframføring av albumet Aqualung føre eit publikum på 40 inviterte gjester ved XM Studios i Washington, D.C..

Albumet vart gjeven vekk til dei som hadde billettar til nesten alle konsertane i USA i oktober og november 2005. Inntektene frå albumet gjekk til forskjellige veldedige føremål for heimlause folk.

Innhald

Spor 12-17 er bandet som snakkar til publikum mellom sonane og er merkt på CDen som «Patter, banter and bunkum».

Medverkande
Ian Anderson – fløyte, vokal, akustisk gitar
Martin Barre – elektrisk gitar
Doane Perry – Trommer, perkusjon
Andrew Giddings – piano, orgel, tangentinstrument
Jonathan Noyce – bassgitar

Sjå òg
 Aqualung (1971)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aqualung Live» frå ,  den 19. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Prog-Nose review

Konsertalbum av Jethro Tull
Konsertalbum frå 2005
Tuihonningetar

Tuihonningetar (Prosthemadera novaeseelandiae) er ein sporvefugl som er  endemisk for New Zealand. Han er ein av dei største medlemmene i den mangfaldige honningetarfamilien.

Namnet på maori er tūī, og tui har òg blitt det vanlege trivialnamnet på engelsk.

Skildring 
Denne fuglen ser tilsynelatande heilt svart ut, bortsett frå to små kvite fjørduskar på strupen og ei lite, kvitt vengeband. Ved nærare ettersyn kan ein observere at tuihonningetaren har falma, brunare flekker på ryggen og flankane, ein fleirfarga iriserande glans som varierer med lysvinkelen i farger som grønt, blåfiolett, og bronse. Små, kvitskafta fjører på nakken og sidene av halsen dannar ein bleika krage. Nebbet er svart og svakt nedkurva. Kroppslengda er 30 centimeter, hannar er tyngst ca. 120 gram og hoer 90 g, elles er kjønna like.

Tuihonningetarar blir rekna å vere svært intelligente. Nett som papegøyar har dei evna til å imitere menneskeleg tale tydeleg, og vart tidlegare trena av maoriar til å etterlikne kompleks tale. Tuihonningetarar er òg kjente for sin støyande, uvanlege og individuelle læte, som kombinerer maorihonningetar-liknande tonar med klikk, latter, knaking, stønn og peselydar. Delar av songen er høgfrekvent og berre delvis hørbar for menneske. I tillegg til individuelle variasjonar finst det regionale variasjonar i lætet.

Nektar er den normale dietten, men dei supplerer ofte med frukt og insekt, meir sporadisk med pollen og frø. Spesielt populær er dei to newzealandske plantane i slekta Phormium, der nektaren nokre gonger gjærar. Dei er dei viktigaste pollinatorane av Phormium, kowhai, Clianthus (kaka-nebb) og nokre andre plantar. Blomane av dei nemnte treslaga har form som  svarar til tuihonningetaren sitt kurva nebb, eit døme på mutualisme.

Hannar kan vere svært aggressive, jagar alle andre fuglar, store og små, frå territoriet deira med støyande læte. Dette gjeld spesielt for andre tuihonningetar når ein har funne eit tre med god føde. Hoa byggjer reiret og legg typisk 3 egg i november til desember. Ho rugar aleine og matar ungane aleine den første tida, etter det bidreg òg hannfuglen med føde.

Tuihonningetarar lever over det meste av hovudøyane på New Zealand, på Stewart Island/Rakiura og Chatham-øyane. Andre populasjonar har spreidd seg nord til på Raoul Island i Kermadec-øyane, og sør til Auckland-øyane. Dei er sjeldne på Sørøya aust for Søralpane og på Chatham-øyane. Populasjonen har falle monaleg sidan den europeiske busetjinga tok til, hovudsakleg som eit resultat av omfattande øydelegging av habitat og predasjon frå pattedyrartar.

Likevel er ikkje arten rekna som trua og han har truleg gjort framgang på nokre område, planting både i byar og rurale område kan ha gjeve tilgang på føde året rundt. Populasjonen er estimert til 3 500-15 000 individ, og er minkande.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tui (bird)» frå ,  den 20. september 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Honningetarfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Takson namngjevne av Johann Friedrich Gmelin
Sufisme

Sufisme er ein mystisk tradisjon innan islam.

Litteratur
 al-Kubaisi, Walid. «Sufismen som første skritt i den norsk-arabiske kulturdialogen». I: Materialisten, nr 2/3 – 1998
 Farid ud din Attar. Fuglenes forsamling; omsett av Arne Ruste ; innleiande essay av Kari Vogt. bokklubben, 2002. ISBN 82-525-4361-8
 Eggen, Nora S. «Islamsk mystikk og sufisme» I: Religion og livssyn, nr 2 – 2004
 Rumi. Sivfløytens sang : og andre dikt fra Mathnawi; utval og innleiande essay av Kari Vogt ; attdikta av Arne Ruste. Bokklubben, 2003. ISBN 82-525-5194-7
 Sufismen : hjertets alkymi. Cappelen, 1994. ISBN 82-02-14806-5
  Vikør, Knut S. «Mystikk og politikk – eit problemfelt for historisk forskning» I: Historisk tidsskrift, nr 1 – 1984
 Abo Mahi. «Åndelig fullkommenhet», Noor 92 Publications, 2011. ISBN 978-82-998540-5-4

Bakgrunnsstoff

Islam
Sufisme
Landskapet Land

Land er eit landskap i Innlandet fylke og er fellesnamn på dei store jordbruks- og skogtraktene omkring nordre del av Randsfjorden og oppover mot Valdres og Vestre Gausdal. Administrativt er området delt inn i kommunane Nordre-Land og Søndre Land. Det gamle Land herad vart delt i Nordre og Søndre Land 1. januar 1848. 

Riksveg 35 fører gjennom distriktet. Det meste av busetnaden finst langs Randsfjorden og i dei to hovuddalane som munnar ut i nordenden. Der dei to dalane møtest, ligg den største tettstaden, Dokka, administrasjonssenter i Nordre Land kommune, med betydeleg industri. Også Hov, administrasjonssenter i Søndre Land kommune har atskilleg industri. Land utgjer saman med Hadeland eit tingrettsdistrikt og eit prosti.

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Land (landskap)» frå ,  den 22. september 2012.  
 

Landskap i Noreg
Oppland fylke
Gerard Butler

Gerard James Butler () er ein skotsk skodespelar som har dukka opp i filmar, teater og fjernsyn. Han er kjend for å vere med i filmar som P.S. I Love You (2007), Nim's Island (2008), RocknRolla (2008), The Ugly Truth (2009), Gamer (2009), Law Abiding Citize (2009), The Bounty Hunter (2010) og stemme til ein karakter i How to Train Your Dragon (2010). Butler har i fleire interjuv sagt at han har slite med alkohol-problem.

Filmografi

Kjelder

 Gerard Butler på IMDB.
Denne artikkelen bygger på «Gerard Butler» frå ,  den 23. september 2012.  

Skotske skodespelarar
The Silent Sun

«The Silent Sun» (kalla berre «Silent Sun» på albumet frå 1968) er den første singelen til det engelske rockebandet Genesis. Han vart skriven av Tony Banks og Peter Gabriel på ei tid då den potensielle produsenten deira, Jonathan King, var i ferd med å miste interessa. Dei viste at King var tilhengjar av Bee Gees, og Banks og Gabriel skreiv songen spesifikt for å fange merksemda hans igjen. Bandet fekk kontrakt og songen vart gjeven ut som singel 22. februar 1968. Dei byrja like etter å arbeide på debutalbumet sitt, From Genesis to Revelation.

«The Silent Sun» er ei blanding av folkrock og poprock. Strykarane og den lette, romantiske teksten gjer at songen ligg langt unna den progressive musikken på det andre albumet til Genesis, Trespass. Songen har som det meste av songane frå From Genesis to Revelation ikkje vore gjeve ut på samlealbum eller konsertalbum av Genesis. 

Singelen vart gjeven ut på ny i juli 2006 med tittelen «The Silent Sun 2006», utan B-side.

Medverkande
Peter Gabriel – vokal
Mike Rutherford – bassgitar, vokal
Tony Banks – piano, vokal
Anthony Phillips – akustisk gitar, vokal
Chris Stewart – perkusjon

Andre medverkande
Arthur Greenslade – orkesterarrangement

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Silent Sun» frå ,  den 24. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Debutsinglar frå 1968
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
Singlar frå 2006
Genesis-songar
Folkrock-songar
Songar skrivne av Peter Gabriel
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar skrivne av Anthony Phillips
Barokkpop-songar
Psykedeliske popsongar
Watcher of the Skies

«Watcher of the Skies» er den første songen på albumet Foxtrot av Genesis frå 1972. Tittelen er lånt frå John Keats-diktet «On First Looking into Chapman's Homer» frå 1817:
Then felt I like some watcher of the skies
When a new planet swims into his ken;

Songen opna ofte konsertane til bandet og eit konsertopptak finst på albumet Genesis Live frå 1973. Songen opnar med ein introduksjon spelt på Mellotron. I følgje Tony Banks var introduksjonen meint å ta nytte av dei tonale styrkane til Mellotron-modellen han nytta på denne tida:

«Det var gjort melodramatisk med vilje for å mane fram eit inntrykk av utruleg storleik. Det var ein usedvanleg lyd. På den gamle Mellotron Mark 2 var det desse to akkordane som høyrdest verkeleg bra ut på det instrumentet. Det var somme akkordar du aldri kunne spele på det instrumentet fordi dei ville vere så ustemte. Desse akkordane skapte ein utruleg atmosfære. Det er derfor det er eit særs bra introduksjonsnummer. Han høyrdest aldri så bra ut på den seinare Mellotronen».

Dei to akkordane det er snakk om er Hmaj7/F# og C#/F#. Den lange klaverintroduksjonen glir over i hovuddelen, der ein staccato enkel note vert repetert i 6/4-takt (liknande rytmen i 5/4-takt frå «Mars» i Gustav Holst sin Planetane) spelt over eit mønster med vedvarande orgelakkordar. Etter versa kjem det ein uvanleg polyrytme-del, der staccatoriffet vert endra til 8/4-takt, spelt mot ein Mellotron/orgeldel i 6/4-takt.

Teksten vart skriven av Banks og Mike Rutherford under ein lydsjekk for ein konsert i Napoli. Medan dei såg over det aude landskapet ved flyplassen der dei øvde, lurte dei på korleis ei folketom jord ville sjå ut for eit romvesen som vitja jorda.

Han opna konsertane til bandet i 1972-1974 og vart spelt fast på konsertane deira til inn i 1980-åra. I nyare år har han vorte spelt som ein medley i lag med songen «It» (frå The Lamb Lies Down on Broadway), som ein kan høyre på Three Sides Live. Songen vart aldri framført med tekst etter at Gabriel slutta i bandet.

Under konsertane hadde Peter Gabriel på seg store flaggermusvengjer på sida av hovudet, UV-sminke krig augo som lyste i ultrafiolett lys og ei mangefarga kappe.

Songen vart spelt inn på ny i 1972 i ein heilt annleis og forkorta singelversjon. Denne versjonen vart gjeven ut på ny i 1998 på plateboksen Genesis Archive 1967-75.

Songen vart framført av Phish under seremonien for Rock & Roll Hall of Fame i 2010, då Genesis vart innlemma i æresgalleriet.

Medverkande
Peter Gabriel: vokal, tamburin, basstromme
Steve Hackett: elektrisk gitar
Mike Rutherford: bass, korvokal
Phil Collins: trommer, korvokal
Tony Banks: Hammondorgel, Mellotron, korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Watcher of the Skies» frå ,  den 24. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Genesis-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Peter Gabriel
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Steve Hackett
Songar skrivne av Mike Rutherford
Norsk Folkehjelp

Norsk Folkehjelp vart skipa i 1939 som den humanitære og partipolitisk uavhengige solidaritetsorganisasjonen til den norske fagrørsla, og har som oppgåve å syne internasjonal solidaritet i praksis ved å støtte utsette grupper som til dømes urfolk, fattige bønder, kvinner og ungdom, slik at dei sjølv vert i stand til å fremje interessene sine. Organisasjonen legg difor stor vekt på å finne dei rette samarbeidspartnarane i landa dei er engasjerte i, og gjere det mogleg for dei å drive arbeidet vidare sjølve.  

Organisasjonen er engasjert i meir enn 30 land. og arbeider for rettferdig fordeling av makt og ressursar og vern om liv og helse ved å arbeide internasjonalt med langsiktig utviklingsarbeid, med rydding av eksplosiv og miner etter krig og konflikt, og med hjelpearbeid der det er akutt naud. Norsk Folkehjelp har arbeidd seg opp til å verte ein av dei fremste organisasjonane i verda på sivil, humanitær rydding av landminer, og har arbeidd aktivt både i Noreg og internasjonalt for å få til internasjonale forbod mot å lage og nytte landminer og klasevåpen. Norsk folkehjelp er soleis ingen politisk nøytral organisasjon, men tek standpunkt i viktige samfunnsdebattar, og kan velje lokale samarbeidspartnarar som kan stå i opposisjon til, eller vere i konflikt med makthavarane i landet sitt.

I Noreg driv Norsk Folkehjelp sanitets- og redningsteneste, og flyktninge-, asyl- og intergreringsarbeid.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Charisma Records

Charisma Records var eit britisk plateselskap grunnlagt i 1969 av den tidlegare journalisten Tony Stratton-Smith, som då òg var manager for banda The Nice, Bonzo Dog Band og Van der Graaf Generator. Han kunne ikkje finne nokre plateselskap som ville gje desse banda platekontrakt, så han starta sitt eige plateselskap og gav ut Van der Graaf Generator-albumet The Least We Can Do is Wave to Each Other på eigahand. 

Charisma Records vart distribuert av Phonogram Records i Europa og av Buddah Records i USA frå 1971. Før 1971 hadde Charisma nytta fleire ulike distributørar i USA, som til dømes ABC Records, Dunhill Records, Impulse Records og Elektra Records. I tillegg stod Atlantic Records for fleire USA-utgjevingar for Charisma i åra frå 1973 til 1992.

Dei mest suksessrike artistane deira var Genesis, Peter Gabriel, Julian Lennon og Monty Python. Dei gav òg ut musikk av Van der Graaf Generator, The Nice, Lindisfarne og Alan Hull, Hawkwind, The Alan Parsons Project, Clifford T. Ward, String Driven Thing, Jack The Lad, Audience, Vivian Stanshall, Brand X, Sir John Betjeman og Malcolm McLaren. Soloalbuma til Peter Hammill, Tony Banks og Steve Hackett i 1970-åra kom òg ut på Charisma Records.

I 1983 vart Charisma Records kjøpt opp av Virgin Records, men fortsette å operere aktivt fram til 1992 då Virgin kjøpte opp EMI og la verksemda til Charisma inn under houedselskapet Virgin. Einskilde ny-utgjevingar som opphavleg vart utgjeve på Charisma, er i den seinare tida vorte utgjeve på EMI.

Charisma Records har no gjennoppstått via EMI sin Angel Music Group.

Sjå òg 
 Genesis
 Peter Gabriel
 Van der Graaf Generator
 Monty Python

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charisma Records» frå , og «Charisma Records» frå  den 27. september 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Samlar-nettstad med diskografi
 Tony Stratton-Smith og The Marquee Club 
 Charisma Label – plateomslag og kunstnarane på www.collectable-records.ru
 The Famous Charisma Label 1969 – 1986. Ei bok om Charisma Records 
 Det noverande Charisma på AngelMusicGroup.net 

Britiske plateselskap
Zvjahel

Zvjahel (, , polsk ) er ein by i Zjytomyr oblast (provins) nord i Ukraina. Han er det administrative senteret i Zviahel rajon (distrikt), medan sjølve byen er eit eige rajon i oblastet. 
Byen har i dag kring 55 086 innbyggjarar (2022).

Byen har også vore kjend som Vozvjahel (Возвягель), Zvjahol (Звяголь), Zviahel, Zviahal (Звягаль), Dzwihel og Novohrad-Volynskyj.

Byen er mest kjend som fødestaden til Lesia Ukrajnka, ein kjend ukrainsk diktar.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Tidlegare offisiell nettstad 

Byar i Zjytomyr oblast
Shtetlar
Klåstadskipet

Klåstadskipet blir omtalt som Noregs fjerde vikingskip. Skipet vart funne allereie i 1893, men ikkje grave ut før i 1969, og er no utstilt på Slottsfjellsmuseet (det tidlegare Vestfold Fylkesmuseum) i Tønsberg. 
Skipet er truleg eit lasteskip, og treverket i det er årringsdatert til om lag år 990, slik at det truleg vart bygd på slutten på 900-talet. Det var lasta med brynesteinemne frå brynesteinsbrota i Eidsborg i Telemark då det forliste. Sidan det vart funne svært lite av styrbord side, er det berre babord side som er oppbygd og utstilt.

Klåstadskipet vart funne på eit jorde inst i Viksfjord i Larvik kommune, ganske nær staden der kaupangen Skiringssal låg i vikingtida. Ein tenker seg at skipet har forlist ute på Vikskilen og har hamna søkkferdig inst i Klåstadkilen. Når skipet vart funne eit stykke inne på land, skuldast det at landet her har stege ca. 2 meter sidan vikingtida. Skipet er noko øydelagt av arbeid med å drenere jorda der det vart funne. 

Klåstadskipet skil seg frå dei meir kjente vikingskipa Oseberg, Gokstad og Tune ved at det er sokke i sjøen og funne att på tidlegare havbotn, medan dei tre andre skipa er gravgods funne i gravhaugar på land. Funn av skip i sjøen frå vikingtida er òg gjort i Danmark, i Roskildefjorden ved Skuldelev, stilte ut på museum i Roskilde.

Som andre vikingskip, er Klåstadskipet klinkbygd. Det hadde keipar til årane. Kjølen er 16,15 meter lang, og skipet dermed litt mindre enn Gokstadskipet. Total lengd med stamnane var om lag 20 meter. Dei to øvste bordgangane er av furu, medan resten er av eik. Bordgangane er nagla til spanta, i motsetnad til Oseberg- og Gokstadskipa, der dei var surra.

Ein kopi av Klåstadskipet, «Saga Farmann», vart sjøsett i Tønsberg i 2018.

Litteratur
 Arne Emil Christensen jr. og Gunnar Leiro; Klåstadskipet. Vestfoldminne, 1976.

Bakgrunnsstoff

Arkeologiske funn i Noreg
Museum i Vestfold og Telemark
Historie i Larvik
Vikingtida
Båtar frå Vestfold og Telemark
Klinkbygde skip
Gjenstandar frå 900-talet
Skip frå norrøn tid
Bregnesongar

Bregnesongar, Megalurus punctatus, er ein sporvefugl og medlem av sumpsongarfamilien, Locustellidae, fuglar som tidlegare var plassert i songarfamilien, Sylviidae. Artsnamnet på maori er Kōtātā eller Mātātā. Denne arten er endemisk for New Zealand og lever på begge hovudøyane, på Stewart Island/Rakiura og på øyar nær sistnemnde, slik som Snares-øyane og Codfish Island. Det typiske levemiljøet deira er i kratt, blant bregnar eller i takrøyrbelte ved våtmark eller ved tidevassona.

Skildring 
Bregnesongaren har fjørdrakt med varmbrun overside, lys strupe, bryst og underside med tette, brune striper og mørke flekker. Krona og framhovudet er nøttebrune og dei har ei karakteritisk, lang, lys augebrynstripe. Halefjørene er lange, tynne og bustete. Dette er ein sporvefugl med lengd på 18 centimeter der halen gjer ut for halvparten, og vekta er ca. 35 gram.

Bregnesongarar er standfugl og paret vernar eit territorium vår og sommar, dei flyg dårleg, helst berre over korte avstandar inne i skjul av vegetasjon. Om dei må flyge meir opent, skjer det lågt med halen hengande ned. Lætet er typisk eit dobbelt lågt og kort metallisk 'uu-tikk', gjerne i duett med hoa. Anna læte kan vere klikking i serie og jamvel meir melodisk song.

Paret vev eit fint koppforma reir av tørr vegetasjon og er fôra med fjører, reiret er skjult i vegetasjon lågt over bakken eller vassflata. Hoa legg 2-4 egg som paret rugar i ca. 13-16 dagar. Ungane kan flyge etter 15-21 dagar og kan formeire seg etter 9 månader.

Leveområdet er over det meste av Nordøya, unntatt i søraust, vidare langs vestkysten av Sørøya sør til Hollyford Valley lengs nord i Fiordland, så langs austsida av fjella i Fiordland til sørlege Southland District, aust og nord til Dunedin. Han lever òg på Stewart Island/Rakiura og småøyar. Han kan gå opp til 1000 moh.

Bregnesongarar beitar i låg vegetasjon eller nede på bakken og dietten er ulike insekt, på Snaresøyane har dei lært å sitte på sjøpattedyr som ligg på stranda og fangar insekt derfrå.

Populasjonen forsvann på søraustre Nordøya og austlege Sørøya på 1800-talet etter øydelegging av habitat og innføring av predatorar. Storleiken av bestanden er ikkje kjent, men arten er vanleg mange stader på Nordøya, men spreidd, han reknast ikkje som trua og populasjonen er aukande.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av bregnesongarer hos Induet Bird Collection 
 Christina Troup. Wetland birds - Kingfishers and fernbirds – wetland margins, Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, updated 1-Mar-09, henta 29.. september 2012

Sumpsongarfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand