kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Hurdal Glassverk

Hurdal Glassverk var eit norsk føretak som vart oppretta i 1755 med det føremål å produsere glas. Verket var i drift til 1895.

Glasverket var frå oppstarten til det blei lagt ned spesialisert i å produsere kronglas til vindauge.
I 1779 fekk det overført privilegiet til å produsere krystall og kvitt glas frå Nøstetangen Glassverk.
I 1809 var denne produksjonen flytt til Gjøvik Glassverk.

Det produserte òg drikkeglas og var frå 1842 ein del av Interessentskapet for Hurdal, Biri og Hadeland Glasværker, selskapet som seinare vart Christiania Glasmagasin.

Arbeidarar
 Hans Nilsen Hetty (1784-1831), glassblåsar

Referansar

Litteratur
 Ada Polak: Gamle glass fra Hurdal og Gjøvik, C. Huitfeldt forlag

Bakgrunnsstoff 
 Hurdal Glassverk 
 Glass frå Hurdal 

Norske glasverk
Skipingar i 1755
Nedleggingar i 1895
Institusjonen Fritt Ord

Institusjonen Fritt Ord er ei norsk privat stifting som vart skipa 7. juni 1974 av dei to direktørane Jens Henrik Nordlie og Finn Skedsmo i Narvesen Kioskkompani saman med høgsterettsadvokat Jens Christian Hauge. Stiftinga skulle tryggje ytringsfridomen og syte for ein open distribusjon av publikasjonar. Aksjar i Narvesen vart overdregne til stiftinga 1. januar 1975 som grunnkapital.

Alle aksjane institusjonen hadde i Narvesen vart selde i november 2001. Institusjonen Fritt Ord vart dermed gjort ubunden av kommersielle interesser for å fungere som ei ideell stifting for til fremje av fri meinings- og kunnskapsutveksling. Føremålet er å stille midlar til disposisjon for å verne om og styrke ytringsfridomen  i Noreg, særleg ved å stimulere den levande debatten og den uredde bruken av det frie ordet. Institusjonen kan òg løyve midlar til andre sider ved norsk kultur, fyrst og fremst til det som har med bruken av det frie ordet å gjere. I særlege høve kan institusjonen dessutan bidra til å fremje ytringsfridom i andre land.

Ein rad små og store bokprosjekt har vorte realiserte med stipend eller stønad frå stiftinga. Kunnskapsforlaget fekk til dømes 10 millionar i stønad for å gje ut fjerde utgåve av Store norske leksikon og 29 millionar for å gje ut Norsk biografisk leksikon,  og investeringar er gjorde  i vekeavisen Morgenbladet og i A-pressen for å tryggje drifta. Det vert òg gjeve stønad til internasjonale aktivitetar, som til dømes Index of Censorship og Junge Presse Osteuropas.

Sidan 1976 har institusjonen kvart år delt ut Fritt Ord-prisen som si høgste utmerking, og sidan 1979 prisen Fritt Ords honnør «...når noen fortjener den, uten begrensninger i antall».

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Mottakarar av Fritt Ords pris 

Skipingar i 1974
Norske organisasjonar
Norske stiftingar
Ytringsfridom
Maiblom

Maiblom (Maianthemum bifolium) er ei urt i maiblomslekta i aspargesfamilien. Arten er utbreidd i Europa og Asia.

Planta er 10 cm høg, har hjarteforma blad frå jordstengelen og to på stengelen. Ho har ein allsid klase med små kvite 4-talsblomstrar og små raude søte bær. Blomane har fire mjølberarar. Maiblom blømer kring mai i lauv- og barskog. Planta veks over heile Noreg, men sjeldan lengst i nord. Ho er funnen opp til 1265 m i Setesdal. Planta er giftig..

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ekorrbär» frå ,  den 7. mars 2023.

Bakgrunnsstoff

Plantar i Noreg
Giftige plantar
Maiblomslekta
Bastianprisen

Bastianprisen eller Bastian-prisen er ei utmerking som Norsk Oversetterforening årleg gjev til ein omsetjar for framifrå omsetjing til norsk av eit skjønnlitterært verk. Prisen vart skipa i 1951, og er ein statuett som vart gjeve av bilethoggaren Ørnulf Bast. Namnet «Bastian» er knytt til denne statuetten. 

Sidan 1984 har det òg vorte delt ut ein pris for framifrå omsetjing av barne- og ungdomslitteratur til norsk.

Vinnarar av Bastianprisen

Vinnarar av Bastianprisen for barne- og ungdomslitteratur

Kjelder 

 Nettstaden til Norsk Oversetterforening: «Bastianprisen» 
 Artikkelen er oppdatert frå prisvinnarlistene frå nettsida til Oversetterforeningen, 16.11.21 

Litteratur
Norske litteraturprisar
Skipingar i 1951
Murgab

Murgab (tadsjikisk Мурғоб, russisk Мургаб, frå det persiske مرغاب som tyder 'fugleelva') er hovudstaden i Murgab-distriktet i Pamir-fjella i den autonome Gorno-Badaksjan-regionen i Tadsjikistan. 

Landsbyen vart grunnlagt av russarane som Pamirskij Post i 1893. Den moderne byen voks opp under Sovjetunionen. Befolkninga er no om lag halvt om halvt pamirsk og kirgisisk. Med sine 4000 innbyggjarar er Murgab omtrent den einaste større landsbyen i den austlege halvdelen av Gorno-Badaksjan. Byen ligg der Pamir Highway kryssar Murgab-elva. På 3650 meter over havet er Murgab er den høgstliggande større busetnaden i Tadsjikistan (og det tidlegare Sovjetsamveldet).

Pamir Highway går nordover til Sary-Tasj og vidare til Osj i Kirgisistan, og sørvest til regionhovudstaden Khorog (300 kilometer). Ein nyare veg går austover til Kulma-passet og Karakoram Highway i Kina, som går vidare til Tasjkurgan i sør og Kasjgar i nord. Når den nye vegen opna i mai 2004 var det berre reisande med kinesiske  eller tadsjikiske pass som kunne krysse grensa her. Per 2010 er denne grenseposten open for dei fleste nasjonalitetar. På grunn av denne geografiske plasseringa er Murgab ein naturleg møteplass for både reisande og handlande av både lovlege og ulovlege produkt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Murghob» frå ,  den 5. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 "Gorno-Badakhshan, Tajikistan: Trekking Routes" (map). www.pamirs.org. Henta 25. august 2005.  www.pamirs.org. 
 Jennings, David. (18 – 25 July 2004) "Sixty One Degrees: An Occasional Journal of an Asia-overland adventure".

Bakgrunnsstoff

Tadsjikisk geografi
Bleikmyrklegg

Bleikmyrklegg (Pedicularis lapponica) er ei plante i snylterotfamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.

Planta vert kring 15 cm høg og har stiv stengel med snaue blad. Øvre delen av stengelen er dunhåra. Ho har kort aks med bleike lysgule blomstrar som står rett ut. Bleikmyrklegg blømer kring juli på turre og litt fuktige stader i fjelltrakter over heile Noreg, i Jotunheimen opp til 1750 m.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lappspira» frå , den 5. juli 2010.

Plantar i Noreg
Myrkleggslekta
RS «Christiania»

RS 10 «Christiania» er ei tidlegare redningsskøyte om vart bygd for Redningsselskapet av Carl Arnold ved Christiania Baatbyggeri i 1896. Ho vart bygd etter Colin Archer sin teikningar til Colin Archer-typen. Ho var bygd i furu og eik og er 14,10 meter lang. Skøyta vart finansiert vart finansiert gjennom pengar innsamla på tivolimarknad på Akershus festning i Christiania. Ho kosta kroner 9314,37.

Medan ho var i drift for Redningsselskapet var skøyta stort sett stasjonert i Finnmark. Ho redda 257 menneske frå ein sikker daude. 2901 fartøy vart berga eller fekk assistanse. Mannskapet på RS «Christiania» vart heidra med Emile Robins belønning for kryssingssesongen 1903–1904.

I 1932 vart «Christiania» seld til los Wollan i Kristiansund. Under krigen vart ho rekvirert av tyske styresmakter. Ho vart ombygd til fraktefartøy og fekk nytt namn. Frå 1977 har ho vore eigd av familien Petersen i Asker.

9. september 1997 sokk «Christiania» utanfor Mandal. Dei som var ombord vart redda. Skøyta vart attfunnen ved hjelp av fjernstyrt miniubåt (ROV). Ho låg då på 497 meters djupn i Norskerenna. I mai 1998 vart ho heva og transportert til Brevik for reparasjon. Årsaka til havariet var at botnstokken under masta hadde vorte skøytt under bygging, og ikkje laga av heilvaksen stokk slik Colin Archer sine byggespesifikasjonar gjekk ut på. «Christiania» vart sjøsett etter reparasjonen i mai 2000.

Kjelder 
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002

Christiania
Skip frå 1896
Forlis i 1997
Forlis i Agder
Kalking

Kalking er tilførsel av kalk (basiske kalsium- eller magnesiumsambindingar) til jord eller vatn, primært for å minske surleiken. Kalking av vassdrag vert gjort for å motverke forsuring frå sur nedbør.

Kalking av vassdrag og vatn
Kalking av innsjøar og elver vert gjort for å redusere dei negative verknadene på fisk og andre organismer av at vatnet i vassdraget er for surt, særleg på grunn av sur nedbør. Ved å tilsetje kalk til vatnet, vert syra i vatnet nøytralisert.

Det er til vanleg ikkje syra som er den primære årsaka til at fisk og andre organismar i ferskvatn døyr. Dei aller fleste sure vassdraga i Noreg har  pH-verde mellom 5 og 6, og det er fyrst når vatnet vert så surt at det har  pH-verde under 5,0 at det vert drepande. Det som skader fisken i surt vatn, er den aukande konsentrasjonen av aluminium (Al3+) i vatnet når det vert surare. Dersom konsentrasjonen av aluminium i vatnet er høg, har det synt seg at fisk døyr jamvel om vatnet ikkje er særleg surt. Dei ulike fiskeartane toler aluminium og syre ulikt. Laks forsvinn fyrst ved forsuring av vatnet, og toler truleg aluminium særs dårleg.

Kalking av jord
Det meste av jorda i Noreg er sur. Udyrka jord har ofte pH-verdiar mellom 4 og 5, dyrka jord har pH mellom 5 og 7. Dersom jorda er særs sur, vert fosfor bunde til jarn og aluminium. I sterkt sur jord kan det verte så sterk konsentrasjon av aluminium- og manganioner at det kan gje giftvirking. Kalking gjev vanlegvis auka avlingar dersom pH-verdet er under 5,5. Er pH-verdet over 6,5 vert ei rekkje av næringsstoffa i jorda mindre tilgjengelege for plantene dersom jorda vert kalka. 

I mineralfattig jord (torvjord) er det totalt så lite innehald av jern, aluminium og mangan at vekstane toler lågare pH-verde (surare jord) enn når det gjeld mineraljord.

Kjelder
Miljøverndirektoratet: Kalking av vann og vassdrag 
snl.no: kalking av vassdrag
snl.no: Kalking av jord

Kalk
Landbruk
Fiske
Amanuensis

Amanuensis er i Noreg ei vitskapleg mellomstilling ved universitet og høgskular. Det latinske opphavet til ordet er «(servus) a manu», som i romarriket var namn på ein tenar eller slave som var skrivar og førte rekneskap.

Personar tilsett i amanuensisstillingar har hovudfag, embetseksamen eller tilsvarande. Med doktorgrad eller tilsvarande kompetanse (dvs. førstestillingskompetanse) er ein kvalifisert for opprykk til førsteamanuensis. Ved vidare kvalifisering kan ein deretter bli professor.

Amanuensis er ei stilling på same nivå som universitetslektor og høgskulelektor. Personar blir ikkje lengre  tilsett med stillingstittelen amanuensis, men det finst framleis nokre som har denne tittelen. Nytilsette på dette nivået blir tilsette som universitetslektorar eller høgskulelektorar.

Bakgrunnsstoff  
 Utdanning.no si yrkesbeskriving av amanuensis 

Akademiske stillingar
Utdanningsyrke
Akademiske titlar
Gnistan

Gnistan eller M–L-Gnistan var ei svensk venstreside-avis som kom ut frå 1967 til 1989, i dei fleste åra som vekeavis. Ho vart utgjeven av Kommunistiska förbundet marxist-leninisterna (KFML), ein organisasjon som sidan bytte namn til Sveriges Kommunistiska Parti (SKP) – og endå seinare til Solidaritetspartiet.

Gnistan tente som eit svensk forbilete då den norske avisa Klassekampen vart etablert i 1969.

Historie 
Gnistan vart starta i 1967 blant folk i opposisjon i det gamle SKP, seinare kalla Vänsterpartiet Kommunisterna (VPK). Initiativet vart teke av ei gruppe rundt Nils Holmberg. I 1965 hadde Holmberg starta det meir teoretiske tidsskriftet Marxistisk Forum. No ville dei lage noko avisprega, eit nytt «regelbundet - helst en gång i veckan - utkommande informations- och propagandaorgan, som kompletterar MF».

Første nummer av Gnistan kom i april 1967, og var ein enkel stensilert trykksak i folioformat. Opplaget var 500 eksemplar. Då KFML vart danna midtsommars same år vart Gnistan det nye forbundet sitt sentrale organ. Ho vart snart ei offsettrykt avis, og opplaget auka raskt.

I 1970 vart KFML splitta, då ei gruppe med tyngdepunkt i Gøteborg forlét organisasjonen, danna KFML(r) og starta si eiga avis Proletären. Dette ramma Gnistan hardt, sidan trykkeriet og heile apparatet rundt avisa låg i Gøteborg. Splittinga førte òg til eit kort opphald i utgjevinga av Gnistan.

På første delen av 1970-talet voks likevel avisa. Ved årsskiftet 1971-72 flytta ho frå Gøteborg til Stockholm. Gnistan vart etter kvart vekeavis i tabloidformat. Avisa la vekt på å mobilisere lesarar og medlemmar i utgjevarorganisasjonen til å skrive, og midt på 70-talet hadde Gnistan lokale korrespondentar på 34 ulike plassar i Sverige, einskilde stader organisert som små lokale redaksjonar. I 1976 nådde Gnistan eit opplag på 17 000. Avisa hadde meir enn 6000 faste abonnentar, vart selt på gater og torg og distribuert i svenske Pressbyrån (a la norske Narvesen). Då vart ho òg gjeven ut i finskspråkleg versjon, Kipinä, tolv gonger i året. På denne tida hadde SKP ambisjonar om å gjere Gnistan til dagsavis.

Fire år seinare måtte SKP oppsummere splid og motgang for organisasjonen og avisa: I 1980 hadde mengda abonnentar falle til om lag 4000, og laussalet til om lag 3000. Kampanjen for å gjere Gnistan til dagsavis vart no karakterisert som ønskjetenking; basert på «ett stort mått av subjektivism». I 1984 var mengda abonnentar falle til 2000. Fallet i laussalet var endå meir dramatisk.

I 1986 skifta SKP namn til Solidaritetspartiet, og vedtok eit partiprogram utan bindingar til nokon kommunistisk tradisjon: «M-L» vart kutta frå namnet til avisa, som vart omdøypt til Solidaritets-Gnistan. Dei siste åra ho kom ut vart ho publisert berre kvar tredje veke, og då avisa til slutt vart lagt ned ved utgangen av 1989 vart abonnentane tilbode å få tilbake uteståande pengane sine.

Redaktørar
 1967–1971: Nils Holmberg
 1971–1975: Per Axelson
 1975–1976: Gunnar Ohrlander
 1976–1980: Stefan Lindgren
 1980–1986: Peppe Engberg
 1986–1989: Sanna Vestin

Kjelder 

Svenske aviser
Svensk politikk
Sosialistiske tidsskrift
Skipingar i 1967
Nedleggingar i 1989
Johann Adolf Hasse

Johann Adolf Hasse () var ein tysk komponist under barokken.

Liv og virke
Hasse var fødd i Bergedorf ved Hamburg. Han starta som operasongar, tenor, i Hamburg i 1718 og Braunschweig i 1721, og debuterte i 1721 i operaen Antiochus. Frå 1722 studerte han komposisjon hos Nicola Porpora og Alessandro Scarlatti i Napoli. Operaen hans Sesostrate hadde premiere i 1726 og vart ein så stor suksess at han vart ein kjend komponist i heile Italia. Året etter, i 1727, vart han kapellmeister ved konservatoriet i Venezia. I 1730 gifta han seg med songarinna Faustina Bordoni, og han skreiv sidan alltid primadonnapartia i operaene sine for ho. 

I 1731 vart paret tilsett ved hoffoperaen i Dresden, han som kapellmeister og ho som songar. Før 1740 var han mest i Italia der han skreiv fleire operaer og dominerte scenen. I 1733 kom han til London for å sette opp operaen sin Artaserse og konkurrere med Georg Friedrich Händel, men gav ganske snart opp konkurransen. Av økonomiske årsaker vart han og hustrua avsette frå tenestene deira i Dresden i 1763. Han reiste då først til Wien der han komponerte for hoffoperaen, og til slutt til Venezia, der han levde livet ut.

Hasse skreiv over 70 operaer, 14 oratorium, 5 Te Deum, fleire messer, eit rekviem, diverse misererer, litanier, motettar, salmar, kantatar, klaverkonserter og sonatar, fløytekonserter med meir. Han sette opp nesten alle librettoane til Pietro Metastasio, fleire av dei meir enn ein gong. 

Få komponistar som var så kjende i levetida si har vorte så grundig gløymd som Hasse. Årsaka er nok at han for det meste skriv for smaken som rådde på denne tida, den han kjente og kunne tilfredsstille. Paret Hasse danna ein spydspiss for den italienske operaen både kompositorisk og når det gjaldt utføring. Operakomponisten Christoph Willibald Gluck avviste seinare denne smaksretninga som han meinte bestod av endelause ariar komponert etter same mal for å vise dugleiken til songarinna, med einsformige moduleringar og slett orkestrering, men på den andre sidan òg med elegant flytande melodiar som viste songstemma sine mogelegheiter.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Johann Adolf Hasse» frå , den 16. juli 2010.

Bakgrunnsstoff

Operakomponistar
Barokkomponistar
Tyske komponistar
Folk frå Hamburg
Armida al campo d'Egitto

Armida al campo d'Egitto er ein opera i tre akter av Antonio Vivaldi til ein libretto av Giovanni Palazzo. Han vart først framført under karnevalet i 1718 ved Teatro San Moisè i Venezia. Utgåva til Vivaldi er ein av meir enn 50 operaer basert på eit tema frå soga om Rinaldo og Armida i det episke diktet til Torquato Tasso, La Gerusalemme liberata (Det frigjorde Jerusalem). Armida vart framført på ny under karnevalet i 1738, med mykje av musikken omskriven og ariar av Leonardo Leo lagt til. Akt II av den originale versjonen av operaen er i dag tapt.

Roller
Namna på songarane gjeven i libretooen for den første framsyninga står i parentes.
Armida, ei kongeleg prinsesse - kontraalt (Antonia Merighi) 
Califfo, Kongen av Egypt - bass (Annibale Imperatori)
Tisaferno - kontralt castrato (Francesco Braganti) 
Adrasto - kontraalt (Costanza Maccari) 
Emireno, ein general - kontraalt castrato (Francesco Natali) 
Erminia, ei kongeleg prinsesse - sopran (Chiara Orlandi) 
Osmira, niesa til Califfo - sopran (Rosa Venturini)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Armida al campo d'Egitto» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Booth, John (1989) Vivaldi, Omnibus Press, p. 71. ISBN 0711917272
Jellinek, George (1994) History Through the Opera Glass: From the Rise of Caesar to the Fall of Napoleon,  Pro/Am Music Resources, p. 354. ISBN 0912483903

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1718
Operaer frå 1700-talet
Opusnummer

Opus er eit uttrykk nytta i musikk og arkitektur. Ordet tyder verk på latin, i tydinga noko som er vorte utført, gjort.

I musikk vert ofte utrykket nytta med eit nummer bak. Nummeret viser då til rekkefølgja musikkstykka til ein komponist er vorte publisert i. 

Dei aller fleste verka til komponistane er opusnummerert. Unntak finst: Johann Sebastian Bach har fått eigen katalogisering: «Bach-Werk-Verteichnis» BWV og Mozart har ei tilsvarande lang lang liste oppkalla etter katalogmakaren Köchel. I begge tilfelle har det dukka opp til no ukjente verk, som har gjeve ugreie med den opphavlege nummereringa.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Opus» frå , den 21. juli 2010. 

Musikkterminologi
Identifikatorar
Latinske ord og uttrykk
Carlos Marchena

Carlos Marchena López () er ein spansk fotballspelar, som spelar for Villarreal i spansk Primera Division og for det spanske landslaget. Marchena spelte i ni sesongar, frå 2001 til 2010, for Valencia, og vart seriemeister i Spania med Valencia i 2002 og 2004. Han  vann òg UEFA-cupen med dei i 2004. Han debuterte for A-landslaget 21. august 2002. Han spelte to kampar for Spania i fotball-EM i 2004 og éin i fotball-VM i 2006. Under fotball-EM i 2008 var han fast på laget i forsvar då Spania vart europameistrar. Under fotball-VM i 2010, då Spania vart verdsmeistrar, kom han inn som innbytar i tre kampar og spelte til saman i åtte minutt.

Spanske fotballspelarar
Sevilla-spelarar
Benfica-spelarar
Valencia-spelarar
Villarreal-spelarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Spania
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Carles Puyol

Carles Puyol i Saforcada () er ein spansk fotballspelar, som spelar for Barcelona i spansk Primera Division og for det spanske landslaget. Han har spelt for Barcelona i heile proffkarrieren sin, og vart seriemeister med Barcelona i 2005, 2006, 2009, 2010 og 2011. Han vann òg den europeiske meisterligaen med Barcelona i 2006 og 2009. Puyol debuterte for det spanske A-landslaget 15. november 2000, og har spelt fast for landslaget sidan då. Han var med i Spania sin tropp til alle EM og VM frå 2002 til 2010. I fotball-EM i 2008 spelte han dei fleste kampane då Spania vart europameistrar. Han spelte i alle sju kampane då Spania vart verdsmeistrar i fotball-VM i 2010, og vart matchvinnar i semifinalen mot Tyskland, der han skåra det einaste målet i kampen.

Spanske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Spania
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Agnar Skeidsvoll

Agnar Skeidsvoll () var ein norsk redaktør, forfattar og disponent.

Han voks opp på garden Skeidsvoll i Tresfjord i Romsdalen. Skeidsvoll gjekk på Jærens folkehøgskule og handelsskule. Frå 1916 til 1920 arbeidde han i bank. I 1922 vart han journalist i Gula Tidend, eit arbeid han hadde fram til 1928, då han vart redaktør i Firda Folkeblad. Han hadde denne stillinga fram til 1934. I 1934 vende han attende til Gula Tidend som redaktør. Han arbeidde som redaktør fram til 10. april 1940, då drifta vart stansa grunna den andre verdskrigen. Etter krigen arbeidde han i to år, frå 1946 til 1948, som disponent i Gula Tidend, og deretter vart han på nytt redaktør i avisa. Han måtte gå av i 1953 på grunn av dårleg helse.

Etter krigen innførte han ein ny type stoff som avisredaktør – preikekritikk. Han var med på gudstenestene i dei ulike trussamfunna og vurderte preikene som talar. Preikekritikkane hans vart samla i éi bok i 1951.

Skeidsvoll var leiar for Norsk Bladmannalag frå 1936 til 1941, var lærar ved Bladmannaskulen i nokre år og var medredaktør for jubileumsskriftet til laget i 1938. Elles gav han mellom anna ut ei nynorsk reklamelære og ei namnebok. Skeidsvoll var også aktiv i fråhaldsrørsla, i kyrkjelege organ og i Bondeungdomslaget i Bergen, og han sat i styret for Vestmannalaget i åra 1946–1956.

Bibliografi 
1929 – Naturlækjaren O. Olvik (Bergen: Lunde. 2. utgåve saman med Severin Eskeland i 1957).
1935 – Norsk reklamelære for handel, yrke og skular (Bergen).
1938  Norske bladmenn og norske blad : 25 års skrift for Norsk bladmannalag og ei 80 års norsk bladsoga (Bergen: Lunde. Medredaktør).
1938 – Keilhau’ske fantasiverk um norske bønder (Bergen).
1943 – Norske manns- og kvinnenamn (Oslo: Norli. Utvida utgåve i 1961).
1945 – Humør på heimefronten, V (Bergen: Varde. Illustrert av Magnus Hardeland).
1945 – Heimland, du frie (Bergen: Varde. Diktsamling).
1951 – Kyrkja og sektene i søkjeljoset (Bergen: Varde. Preikekritikk).
1959 – Bygdebok for Tresfjord (Tresfjord).

Kjelder 
«Agnar Skeidsvoll» i Allkunne, innhenta 24. juli 2010.

Norske redaktørar
Norske journalistar
Norske forfattarar
Folk frå Vestnes
Målfolk
Xavi

Xavier Hernández Creus, kjend som Xavi () er ein spansk fotballspelar, som spelar for Barcelona i spansk Primera Division og for det spanske landslaget. Han har spelt for Barcelona i heile proffkarrieren sin, og vart seriemeister med Barcelona i 1999, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011 og 2013. Han vann òg den europeiske meisterligaen med Barcelona i 2006, 2009 og 2011 og VM for klubblag i 2009 og 2011. Han vart kåra til årets  spanske spelar i 2005.

Xavi debuterte for det spanske A-landslaget 15. november 2000 i ein kamp mot Nederland. Han var med i Spania sin tropp til alle EM og VM frå 2002 til 2010. Han vart kåra til beste spelar i turneringa då Spania vart europameistrar i 2008. I 2010 spelte han alle kampane i VM då Spania vart verdsmeistrar. Han vart igjen europameister med Spania i 2012 og spelte alle kampane også i den turneringa.

Spanske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Spania
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-EM 2012
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Salongmusikk

Salongmusikk var ein populær musikksjanger i Europa på 1800-talet. Han vart vanlegvis skriven for solospel på piano i romantisk stil, og vart ofte framført som underhaldningsmusikk i musikksalongar. Salongstykke er vanlegvis relativt korte og ofte utan eit djupare innhald, men kan til gjengjeld seiast å vere svært elegante og virtuose.

Klassisk musikk
Musikksjangrar frå 1800-talet