kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Sebastian Bayer

Sebastian Bayer () er ein tysk friidrettsutøvar frå Aachen som vart europameister i lengdehopp under EM i friidrett 2012. Både i 2009 og 2011 vann han lengdetevlinga i innandørs-EM. Personlege bestenoteringar er 8,71 m innandørs, og 8,49 m utandørs.

Aktiv
Bayer vart tysk meister i lengdehopp i 2006, men lukkast ikkje å nå finalen under friidretts-EM same året. Også i 2008 vann han den tyske meistertittelen, med personleg utandørsbeste på 8,15 m, men heller ikkje under Sommar-OL 2008 var han i nærleiken av kvalifisere seg til finaletevlinga. 

Tidleg i mars 2009, fem månader før VM 2009 i Berlin, smelte Bayer til med heile 8,71 m, ny innandørs europarekord med 15 cm, då han vann EM-gullet innandørs i Torino. I den tyske friidrettsmeisterskapen i Ulm 4. juli 2009 vart han tysk lengdemeister for tredje gong, vinnarhoppet på 8,49 m er det lengste han har prestert utandørs. Ein skade i ein fot hindra Bayer i å yte sitt beste under Berlin-VM, så han makta ikkje å kvalifisere seg til lengdefinalen.

I 2011 forsvarte Bayer i Paris EM-tittelen innandørs med eit bestehopp på 8,16 m. Seinare på året vart han nummer åtte då VM fann stad i Sør-Korea. Bayer vart i 2012 tysk meister for femte gong, og i EM-tevlinga i Helsingfors vann han ei klar siger etter å ha landa på 8,34 m i sitt lengste hopp. Nokre veker seinare kom han på femteplass i lengdetevlinga under OL i London. I 2013 enda han som niandemann i lengdehopp under VM i Moskva.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

EM 2006 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (7,66 m -nr 20)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa  (7,77 m -nr 23)
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa  (7,98 m -nr 19)
VM 2011 i Daegu: Nr 8 – 8,17 m
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 8,34 m, framom Luis Felipe Méliz (8,21 m)
OL 2012 i London: Nr 5 – 8,10 m
VM 2013 i Moskva: Nr 9 – 7,98 m
EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa (7,56 m -nr 23)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sebastian Bayer» frå ,  den 27. april 2015.  
 

Tyske lengdehopparar
Tyske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Ivajlo Mladenov

Ivajlo Petkov Mladenov () er ein bulgarsk tidlegare lengdehoppar som vart europameister i lengdehopp i 1994.

Mladenov var frå Vratsa. Han vart nummer fem i lengdetevlinga under VM i friidrett 1993. På tampen av 1993-sesongen forbetra han den bulgarske lengderekorden til 8,20 m då han vart nummer to i IAAF-finalen i London. Året etter vann han gullmedaljen under friidrett-EM i Helsingfors med eit hopp på 8,09 m, Milan Gombala frå Tsjekkia vart nummer to.

Sin personlege rekord på 8,33 meter oppnådde Mladenov i juni 1995 i Sevilla, framleis gjeldande bulgarsk rekord i lengdehopp. Under verdsmeisterskapen 1995 i august kom han på åttandeplassen i øvinga. 

Mladenov vart bulgarsk  meister i lengdehopp både i 1993 og 1994. Frå 1996 var han mykje plaga av skadar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 – 8,00 m
EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 8,09 m, framom Milan Gombala (8,04 m)
VM 1995 i Göteborg: Nr 8 – 7,93 m
OL 1996 i Atlanta: Uplassert
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (7,83 m –nr 19)

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iwajlo Mladenow» frå ,  den 28. april 2015.  
 

Bulgarske lengdehopparar
Bulgarske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Gråkinndovenfugl

Gråkinndovenfugl (Bucco noanamae) er ein fugl i dovenfuglfamilien og er endemisk for Colombia med utbreiing i  vestlege delar av landet nord for Buenaventura, i nord heilt mot grensa til Panama og Det karibiske havet.

Skildring  
Dette er ein mellomstor, tjukkfallen insektetande dovenfugl med kroppslengd på 18 centimeter. I hovudtrekk har denne fuglearten brun overside, kvit strupe, svart bryst og elles lys underside med mørke flekker. 
Oversida er skildra som gråleg brun med svakt skravert mønster i farge som er nærmar seg raud, han har kvitt nedst i panna og kvit augestripe, øyredekkarane er grå. Det kvite partiet i strupen dannar ein krage ut mot sidene på halsen. Brystet er svart, buken og kroppssidene er kvite med brungule flekker. Nebbet er svart, iris raud og beina lys grå.

Desse fuglane sit ofte urørlege og stille på greiner, bøyer seg så ned og plukkar insekt fra bladverk. Songen er ein serie av mange flytetonar som startar i ei trille og blir meir strekt ut mot slutten. Det naturlege habitatet er i fuktig og våt skog, kan òg bruke gjenvekst sekundærskog og i krattskog og sit lågt i vegetasjonen.

Denne dovenfuglen lever i lågland, under 100 moh. Utbreiingsområdet er frå vestkysten av Urabá-bukta mot Det karibiske havet, i eit belte sørover gjennom Chocó-departementet i vestlege Colombia til Uramba nasjonalpark, så vidt inn i Valle del Cauca-departementet.

Ein kjenner ikkje storleiken på populasjonen, men han er trudd å vere minkande. Arten er sjeldan i utbreiingsområdet og IUCN har klassifisert han som nær truga. Trugsmåla er nye busettingar, avskoging og utviding av plantasjar og anna landbruksdrift.

Kjelder 
 Rasmussen, P.C., Collar, N. & Boesman, P. (2013). Sooty-capped Puffbird (Bucco noanamae) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 1. mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Bucco noanamae . Henta frå http://www.birdlife.org den 1. mai 2015
 Steven L. Hilty & William L. Brown, A Guide to the Birds of Colombia,  Princeton University Press 1986, ISBN 9780691083728
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av gråkinndovenfugl på Flickr.com

Dovenfuglfamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Arsi Harju

Arsi Ilari Harju () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar frå Kurikka. Han vart olympisk meister i kulestøyt i 2000 og tok VM-bronsen i same øvinga året etter.

Aktiv
Harju tok bronsemedaljen i kulestøyt under den finske friidrettsmeisterskapen i Lapua i 1995. Året etter vart det gullmedalje i den nasjonale meisterskapen, vinnarstøyten målte akkurat like langt som bronsestøyten året før; 19,46 meter. I 1997 kompletterte han premiesamlinga med ein nasjonal sølvmedalje, slått av sin sterkaste nasjonale konkurrent, Mika Halvari.

Harju fekk si fyrste internasjonale medalje i ein seniormeisterskap under innandørs-EM 1998 i Valencia, då han tok bronse med ein støyt på 20,53 m. I den finske meisterskapen i Tammerfors i byrjinga av august 1998 imponerte han stort med 21,04 m, ny personleg rekord. Men under EM i friidrett 1998 stoppa Harju på 19,54 m og niandeplass.

I OL-sesongen 2000 viste Harju god form då han vart finsk meister for tredje gong med 20,84 m. Under OL 2000 i Sydney sette han ny personleg rekord i kvalifiseringa med 21,39 m, hans lengste støyt nokon gong. I finalen nådde han 21,29 m i sitt andre forsøk, og vann framom Adam Nelson (21,21 m) og John Godina (21,20 m), begge frå USA. Det var andre gongen Finland vann OL-gull i kulestøyt, 80 år etter at Ville Pörhölä sigra i OL i Antwerpen i 1920.

I 2001 tok Harju bronse i VM. Deretter vart det fjerdeplass under EM 2002. Med 20,21 m vart han nummer to i den finske meisterskapen i 2005, slått av Ville Tiisanoja med 21 cm.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (18,79 m -nr 17)
OL 1996 i Atlanta:  Utslått i kvalifiseringa (19,01 m -nr 18)
VM 1997 i Aten:  Utslått i kvalifiseringa (19,43 m -nr 14)
EM 1998 i Budapest: Nr 9 – 19,54 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 12 (20,16 m i kvalifiseringa)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 21,29 m, framom Adam Nelson (21,21 m)
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje – 20,93 m, framom Manuel Martinez (20,91 m)
EM 2002 i München: Nr 4 – 20,47 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arsi Harju» frå ,  den 5. mai 2015.  
Denne artikkelen bygger på «Arsi Harju» frå ,  den 5. mai 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Finske kulestøytarar
Olympiske meistrar for Finland
Finske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Finske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Aase Lionæs

Aase Wind Lionæs () var ein norsk økonom og mangeårig stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet. Gjennom 31 år var ho medlem av Nobelkomiteen, der ho siste tiåret var leiar.

Liv og virke

Bakgrunn 
Lionæs var dotter av ein bokhandlar i Oslo. Ho fullførte økonomisk utdanning i 1930, sidan hadde ho eit studieår på London School of Economics. Lionæs underviste i økonomi på vaksenopplæringskurs i Oslo, heilt til ho vart vald inn på Stortinget i 1953.

Politisk karriere 
Periodane 1934-37 og 1945-47 var Lionæs medlem av Oslo bystyre. Ho var ein leiande likestillingspolitikar i Arbeidarpartiet, mellom anna som formann for kvinnesekretariatet i partiet frå 1945 til 1953 og redaktør i Arbeiderkvinnen.

Lionæs var stortingsrepresentant frå 1954 til 1977, fyrste perioden som fast møtande vararepresentant. På Stortinget arbeidde ho mellom anna for liberalisering av abortlova, og ho fremja forslag om at kvinnelege prestar skulle verte tillate i statskyrkja. Ho var den fyrste kvinna som var medlem i Finanskomiteen og leiar i same, og ho var den fyrste kvinna i Stortinget sin presidentskap.

Andre verv 
Lionæs var ho formann Redd Barna frå 1948 til 1951. Ho var òg medlem av Nobelkomiteen frå 1. januar 1948 til 31. desember 1978. Ho var leiar av  komiteen 1968–78. Som leiar var ho ein pådrivar for å tildele Nobels fredspris til Henry Kissinger og Le Duc Tho i 1973, noko som sprengde komiteen då to av dei fem komitemedlemene trekte seg i protest. Også då Menachem Begin og Anwar Sadat fekk prisen i 1978, hennar siste år i komiteen, skal ho ha spela ei viktig rolle for utfallet.

Lionæs var frå 1972 til 1976 formann i hovudstyret for Folketrygdfondet. Ho var òg den fyrste leiaren av Den Norske Helsingforskomitéen. Ho var med på å grunnlegge Venner av Israel i Norsk Arbeidarrørsle (VINA).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aase Lionæs» frå ,  den 6. mai 2015.  
 

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Leiarar av Den Norske Nobelkomite
Folk frå Oslo
Norske abortforkjemparar
Kvitryggskjeggfugl

Kvitryggskjeggfugl (Capito hypoleucus) er ein sårbar fugleart i den biologiske familien amerikaskjeggfuglar, Capitonidae. Han er endemisk for Colombia der han lever i små, fragmenterte habitat.

Skildring 
Kvitryggskjeggfuglar har kroppsform typisk for skjeggfuglar: litt rund kroppsbygging med relativt stort hovud, kraftig nebb, kort hals, relativt liten hale og ei kroppslengd på totalt ca. 18 til 19 centimeter. Dei skil seg ut frå andre skjeggfuglar i Capio-slekta ved at nebbet er bleikt, hornfarga med mørkare blåleg tupp, der andre har einsfarga nebb. Fjørdrakta åt kvitryggskjeggfuglar har grovt rekna mørk, blåsvart overside og lys underside og mørkeraud panne. Arten har namn etter det kvite feltet sentralt på hovudet og bakover sentrale nakke, skuldrer og framrygg. Andletet er svart, strupen heilt kvit og undersida elles kvitgul. Dei har eit brungult brystband som kan vere særs diffust, og ungfuglar manglar bandet heilt. Det finst små skilnader i fjørdrakta mellom dei tre underartane og mellom kjønna. Lætet er eit langt hest skrik som blir gjentatt i litt stigande tempo.

Utbreiingsområdet er i hovudsak todelt, eit i langs austre dalsida av sentrale Andes, frå Antioquia til Tolima. Det andre området er vestsida av austre Andes innanfor departementa Boyacá og Cundinamarca. I desse to områda lever dei i meir lågtliggande, fuktig skogflekker, i gjenreist skog, plantasjar og frukthagar, helst mellom 700 og 2000 moh., men dei kan gå så lågt som 200 moh. Tidlegare levde dei òg i mindre habitat lengre nord, men her er dei rekna som sannsynleg utrydda.

Føda for denne arten er som typisk for familien: Frukt, bær og insekt. Dei kan beite i små familieflokkar, somme tider i fleirartsflokkar. Dei kan flytte seg over korte distansar under beiting, elles er dei standfuglar.

Storleiken på populasjonen er estimert til ein stad mellom 2500 og 10 000 individ, og er minkande. Raudlistestatusen hos IUCN har blitt endra frå truga til sårbar.

Kjelder 
 Short, L.L. & Horne, J.F.M. (2002). White-mantled Barbet (Capito hypoleucus) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 9. mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Capito hypoleucus . Henta frå http://www.birdlife.org den 9. mai 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Skjeggfuglar
Fuglar endemiske for Colombia
Alberto Cova

Alberto Cova () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Inverigo i Como-provinsen. Han vart både europmeister (to gongar), verdsmeister og olympisk meister på 10 000 meter i tida 1982-86.

Aktiv
Langdistanseløparen Cova vart kjend for sine spurteigenskapar. Under friidretts-EM 1982 i Aten overraska han stort då han vann over Werner Schildhauer frå Aust-Tyskland. Året etter var  det klart for den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i finske Helsinki, der Cova var ein av dei fremste medaljekandidatane. 10000-meteren gjekk lenge føre seg i eit roleg tempo, og då klokka ringde for siste runde var heile 13 løparar med i tetfeltet. 30 meter før mål låg Cova på femteplass, men på dei siste meterane sprang han seg forbi alle, og atter viste han Schildhauer til andreplassen.

Milløpet under Sommar-OL 1984 i Los Angeles gjekk lenge i eit endå rolegare tempo enn løpet i Helsingfors. Fyrst etter kring 7000 meter auka finske Martti Vainio farta, og einast Cova makta å halde fylgje. Vainio greidde ikkje å halde tempo heilt til mål, så på sisterunda tok Cova seg rimeleg enkelt forbi til OL-gull. Vainio vart elles i ettertid frådømt sølvmedalja, grunna doping.

Under EM i friidrett 1986 i Stuttgart vart Cova teken att og passert på sisterunda på 10 000-meterløpet, og det av sin eigen landsmann Stefano Mei. På 5000 meteren enda Cova som nummer åtte. Han deltok på 10000 meter under sommarleikane i Seoul i 1988, der vart han slått ut i kvalfiseringsa.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Gullmedalje - 27.41,0, framom Werner Schildhauer (27.41,2)
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje - 29.01,0, framom Werner Schildhauer (28.01,1)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje - 27.47,5, framom Mike McLeod (28.06,2)
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje - 27.57,9, bakom Stefano Mei (27.56,7)
OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (28.43,8)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alberto Cova» frå ,  den 9. mai 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett for Italia
Olympiske meistrar for Italia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Alessandro Lambruschini

Alessandro Lambruschini () er ein italiensk tidlegare hinderløpar frå Fucecchio i provinsen Firenze. Han vart europameister på 3000 meter hinder i 1994 og vann elles ein sølvmedalje og tre bronsemedaljar i ulike EM, VM og olympiske leikar i tida 1990-98.

Aktiv
Lambruschini var gjennom ein tiårsperiode ein av dei aller beste europeiske hinderløparane. Han fekk sitt gjennombrot då han vann øvinga i mellomhavsleikane 1987 i Latakia i Syria, fire år seinare forsvarte han meistertittelen i Aten. I 1987 sette han elles personleg rekord på 1500 m med 3.35,2, ei tid som viste hans framifrå fartseigenskapar.

Både under sommarleikane 1988 og 1992 vart Lambruschini nummer fire på 3000 meter hinder, før han så i 1996 vann ein bronsemedalje under Sommar-OL i Atlanta. Det var tredje bronsmedaljen i ein internasjonal meisterskap. I 1990 vart han nummer tre under EM, og same plassen på sigerspallen fekk han i VM 1993 i Stuttgart. Med tida 8.08,7 sprang han i Stuttgart sitt aller snøggaste hinderløp nokon gong. I alle desse nemnde OL- og VM-tevlingane vart han slått einast av kenyanske løparar.

I 1994 vann Lambruschini gullmedaljen på 3000 n hinder då EM i friidrett fann stad i Helsingfors. Fire år seinare tok han ein ny EM-sølv, tyske Damian Kallabis vann ein greis siger.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 9 – 8.24,2
OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 8.12,1
EM 1990 i Split:  Bronsemedalje – 8.15,8
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 – 8.15,5
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 8.08,7
EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 8.28,6, framom Angelo Carosi (8.29,1)
VM 1995 i Göteborg: Nr 10 – 8.22,6
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 8.11,2
VM 1997 i Aten: Braut i semifinalen
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 8.16,7, bakom Damian Kallabis (8.13,1)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alessandro Lambruschini» frå ,  den 9. mai 2015.  
 

Italienske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Italienske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Sar

Sar eller sommarsar (Satureja hortensis) er ein eittårig plante i leppeblomfamilien som blir brukt som krydderurt.

Planten blir 10–20 cm høg. Han har greinete stengel, smale blad og små, raudlege, lilla eller kvite blomar. Blada er sterkt aromatiske. Dei blir mellom anna brukt som krydder i pølser og andre kjøtvarer.

Sar stammar fra Asia, frå aust i Middelhavsområdet og område ved Svartehavet. Han blir dyrka som mat- og medisinplante i Europa og Nord-Amerika.

I Noreg er det gjort nokre få einskildfunn med mange års mellomrom.

Sjå òg
Vintersar

Kjelder

«Sar» (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Fri artikkel henta 10. mai 2015.

Bakgrunnsstoff
 Grieves, A Modern Herbal

Urter
Fabrizio Donato

Fabrizio Donato () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar som i hovudsak tevla i tresteghopp, men også i lengdehopp. Han vart europameister i tresteghopp i 2012, og tok OL-bronse same sesongen. Donato har den italienske rekorden i tresteg både utandørs, 17,60 meter, og innandørs (17,73 m).

Aktiv
I juni 2000 sette Donato italiensk rekord med 17,60 meter under eit stemne i Milano, han forbetra dermed Paolo Camossi sin gamle landsrekord med 31 cm. Om hausten same året deltok han i sine fyrste sommarleikar i Sydney, men var langt unna ein plass i finalen. Året etter vann han trestegtevlinga under Mellomhavsleikane med eit hopp på 17,05 m.

I 2002 vart Donato nummer fire under europameisterskapen med 17,15 meter, to cm bak hans årsbeste. Korkje under friidretts-VM 2003 eller OL 2004 nådde han finalen i spesialøvinga.

Han vann tresteg-tevlinga ved Europacupen i friidrett i 2006, med 16,99 meter. Men han klarte ikkje å kome mellom dei tolv EM-finalistane i Göteborg same sesongen. Han deltok både ved Sommar-OL 2008 og VM 2009, begge gongane utan å nå finalen. I 2009 vann han EM innandørs i Torino. Her hoppa han 17,59 meter, ny meisterskapsrekord, og slo toaren Viktor Jastrebov med 34 cm. Ved innandørs-EM 2011 i Paris hoppa Donato heile 17,73 meter, ny italiensk rekord. Med det hoppet sikra han seg sølvmedaljen, franske Teddy Tamgho sette ny innandørs verdsrekord med 17,92 m.

2012-sesongen vart ein jubelsesong for 36 år gamle Donato. Han vann eit suverent EM-gull i Helsingfors med eit vinnarhopp på 17,63, og fem veker seinare tok han i London bronsen i OL-tevlinga etter å ha landa på 17,48 m. 

Donato har vunne 13 italienske mestertitlar i friidrett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (16,34 m – nr 25)
EM 2002 i München: Nr 4 – 17,15 m
VM i 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa (16,63 m -nr 13)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (16,45 m -nr 21)
EM 2006 i Göteborg:  Utslått i kvalifiseringa (16,66 m -nr 16)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (16,20 m -nr 32)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (16,70 m – nr 21)
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (15,81 m -nr 41)
EM 2010 i Barcelona: Nr 9 – 16,54 m
VM 2011 i Daegu: Nr 10 – 16,77 m
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 17,63 m, framom Sheryf El-Sheryf (17,28 m)
OL 2012 i London: Bronsemedalje – 17,48 m, bakom Will Claye (17,62 m)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (16,53 m -nr 15)
EM 2014 i Zürich: Nr 7 – 16,66 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fabrizio Donato» frå ,  den 10. mai 2015.  
 
 

Italienske lengdehopparar
Italienske tresteghopparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Italienske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Italienske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Italienske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Italienske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Asteridae

Asteridae er ein biologisk underklasse som historisk er blitt brukt for å klassifisera blomsterplantar i klassen Rosopsida. I det nyare APG III-systemet for plantetaksnomi er gruppa hovudsakleg erstatta av kladen asteridar.

Per definisjon omfatta Asteridae alltid korgplantefamilien, Asteraceae.
I det utbreidde Cronquist-systemet er underklassen teken med og inneheld desse ordenane:

 Gentianales
 Solanales
 Lamiales
 Callitrichales
 Plantaginales
 Scrophulariales
 Campanulales
 Rubiales
 Dipsacales
 Calycerales
 Asterales

Mange av desse gruppene er blitt dramatisk endra i ettertid grunna systematiske molekylærstudiar.

Bakgrunnsstoff
Asteridae  i Cronquist-systemet
Phylogeny and the evolution of flower symmetry in the Asteridae
The Phylogeny of the Asteridae sensu lato Based on Chloroplast ndhF Gene Sequences (link to abstract)
Phylogeny of the Asteridae s. str. based on rbcL sequences, with particular reference to the Dipsacales (link to abstract)

Tidlegare plantegrupper
Tofrøbladingar
Santamartaflorkrone

Santamartaflorkrone (Anthocephala floriceps) er ein sårbar kolibriart i underfamilien Lesbiinae. Saman med den nyleg anerkjente utsplitta arten tolimaflorkrone, Anthocephala berlepschi, utgjer dei slekta Anthocephala. Han er endemisk for Colombia der han har utbreiing i eit lite leveområde i Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 
Santamartaflorkrone måler 8,4 cm i kroppslengd, og har grønleg overside som slår over i oransje mot overgumpen, undersida er gråbrun og vengene mørke. Dei har ein liten, kvit panneflekk og raudleg krone, meir brun hos hofuglar. Halen er rektangulært forma, og syner ein lys tupp på halefjørene. Nebbet er svart og rettpeikande.

Habitatet er i våte og tørrare eldre gjenvekste skogar i høgder mellom 600 og 1700 moh. i Sierra Nevada de Santa Marta. Dei søkjer føde på blomar relativt lågt i undervegetasjonen.

Storleiken på populasjonen for slekta Anthocephala er estimert til ein stad mellom 2500 og 10 000 individ, og er trudd å minke langsamt grunna tap av habitat.

Systerarten tolimaflorkrone har eit større leveområdet  mellom 1200 og 2300 moh. i sentrale Andes innanfor tre departement, Quindío, Tolima og Huila.

Kjelder 
 Züchner, T., de Juana, E., Boesman, P. & Sharpe, C.J. (2015). Blossomcrown (Anthocephala floriceps) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 12. mai 2015 
BirdLife International (2023) Species factsheet: Anthocephala floriceps. Henta frå http://www.birdlife.org den 5. august 2023
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia