kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Nir David

Nir David (hebraisk נִיר דָּוִד, tyder 'Davidsenga') er ein kibbutz i Beit She'an-dalen nord i Israel. Han vart grunnlagd 10. desember 1936 som Tel Amal, den andre av tårn og palisade-busetjingane, og er i dag ein del av Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune.

Historie

Nir David-pionerane oppstod i byen Ramat Gan i 1932. Dei første medlemmane var grunnleggjarane av sionistungdsomsrørsla Hashomer Hatzair i Israel. I 1933 slo gruppa seg saman med kibbutzen «Massad» frå Polen (ingen samanheng med Massad fellesbusetnad i Nedre Galilea, eller «Massad»-gruppa som grunnla den nærliggande kibbutzen Kfar Ruppin). I 1934 sende samfunnet ei gruppe til Beit She'an-dalen for å dyrke land der som Jewish National Fund hadde kjøpt for framtidige busetjingar i regionen. Medlemmane i kibbutzen byrja å drive jordbruk kring Tel Shuk, der kibbutzen seinare vart grunnlagd. Då arabararopprøret byrja natt til 20. april 1936 vart den første kveiteavlingane til kibbutzen sett i brann og plantene og frøplantene vart rivne opp med rota.

Pionerande vendte trass i farande attende. Med fare for arabisk terror og motstand frå britane, la dei ein plan om å bygje festningsverk i busetnaden for å kunne stå i mot åtak. Den 10. desember 1936 vart Tel Amal grunnlagd som den første tårn og palisade-busetjinga (og den første kibbutzen) i Beit She'an-dalen, og den andre i heile Palestinamandatet etter Kfar Hittin. Dei neste tre åra, under arabararopprøret, vart 52 slike busetjingar bygd i raskt tempo.

I 1940-åra vart kibbutzen kalla Nir David til ære for David Wolfsohn, den andre leiaren i World Zionist Organization.

Kibbutzen har i dag over 650 vaksne medlemmar og barn.

Sjå òg
Turisme i Israel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nir David» frå ,  den 14. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Kibbutzar
Busetnader grunnlagde i 1936
1936 i Palestinamandatet
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Sde Nahum

Sde Nahum (hebraisk שְׂדֵה נַחוּם, lit. Nahumsletta) er ein kibbutz i Beit She'an-dalen nord i Israel. Han ligg kring 4 km nordvest for Beit She'an og høyrer til Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune. I 2005 hadde kibbutzen eit folketal på kring 550 innbyggjarar fordelt på 50 familiar.

Historie
Kibbutzen vart grunnlagd 5. januar 1937 av medlemmar frå Sadeh-gruppa frå Mikveh Israel jordbruksskule, i tillegg til emigrantar frå Austerrike,  Tyskland og Polen. Det var den tredje kibbutzen som vart oppretta som ei tårn og palisade-busetjing. Opphavleg vart han kalla kibbutz HaSadeh, men vart seinare kalla opp etter Nahum Sokolov, ein sionist-forfattar.

Ein har funne ruinar av ei bysantinsk kyrkje frå 400- til 500-talet i kibbutzen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sde Nahum» frå ,  den 14. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kibbutzar
Busetnader grunnlagde i 1937
Arkeologiske stader i Israel
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Rehov

Rehov, òg kalla Rehob, var ein viktig by i bronse- og jernalderen i Tel Rehov (hebraisk תל רחוב) og ein arkeologisk stad i Jordandalen i Israel, kring 5 km sør for Beit She'an og 3 km vest for Jordanelva. Ein av dei største by-haugane frå antikken i Israel ligg her, med eit areal på 120 000 m² og delt inn i ein «Øvre by» (40 000 m²) og ein «Nedre by» (80 000 m²). Det eldste kjende funnet av biavl i verda er funne i Rehov. Rehov var ein felles israelittisk-kanaanittisk by, og det er estimert at folketalet var 2 000.

Arkeologiske utgravingar
Ein har utført arkeologiske utgravingar i Rehov nesten kvart år sidan 1997, leia av Amihai Mazar, som er professor ved arkeologisk institutt ved Hebraisk universitet i Jerusalem, og hovudsakleg betalt av John Camp.

Rehov har vist å vere eit viktig arkeologisk funn. Nivåa frå jernalderen II har særleg vist å vere ein viktig del i den pågåande debatten om tidsavgjersla Det samla kongedømet Israel av Israel. Det er gjort viktige funn frå tidleg bronsealder, sein bronsealderen og mellomalderbusetjinga på staden.

Eldgamle bikubar
I september 2007 vart det rapportert om eit funn av 30 intakte bikubar og restar av 100-200 fleire frå midten av 900-talet fvt. og tidleg på 800-talet fvt. i ruinane av Rehov. Bikubane var bevis for ein avansert honningproduserande biavlsindustri (jordbruk) for 3000 år sidan. Bikubane, som var laga av strå og leire, vart funnen i metodiske rekkjer på 100 bikubar. Tidlegare har referansar til honning i gamle tekstar frå regionen (som uttrykket «landet av mjølk og honning» i Det gamle testamentet) trudd å berre ha synt til honning frå dadlar og fiken. Oppdaginga har bevist kommersiell produksjon av bihonning og bivoks.

I tillegg til bikubar vart det funne restar av bier og bilarver og pupper. Ved hjelp av DNA frå restane av bier på staden, fann forskarar i 2010 at biene var underartar som likna på anatolisk bier, som ein no berre finn i dagens Tyrkia. Det kan hende at beitelandet til biene har endra seg, men meir truleg er det at innbyggjarane i Tel Rehov importerte bier fordi dei var mindre aggressive enn dei lokale bien og høvde betre for honningutbytte (tre ti låtte gonger meir enn naturlege israelske bier).

Arkeologiske funn syner òg omfattande handel mellom Israel og det austlege Middelhavet og teknikkar for overføring av bier i store keramikkvasar eller berbare bikubar. Eit assyrisk stempel frå 700-talet fvt. syner at biene vart frakte 400 km sørover frå Tyrenfjella sør i Tyrkia.

Bikubane vart daterte ved hjelp av karbon-14-metoden ved Universitetet i Groningen i Nederland, ved hjelp av organisk stoff (kveite funnen nær bikubane).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rehov» frå ,  den 14. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Utgravingane i Tel Rehov  
«The Beehives of Tel Rehov» (SourceFlix Productions)  - eit to minuttar langt videoklipp om oppdaginga av biavlindustrien i Tel Rehov, produsert av eit sjølvstendig dokumentarfilmgruppe, og inneheld eit kort intervju med dr. Amihai Mazar, som leiar utgravingane i Tel Rehov.

Arkeologiske stader i Israel
Stader i Bibelen
Moshavar
Birøkt
2007 i Israel
Geografi i Nord-distriktet i Israel
Holagjelet

Holagjelet er eit juv i Holaelva på nordsida av Gullfjellet i Arna aust i Bergen. Juvet går frå Gullfjellet og ned til Herland i Arna der elva renn ut i Sørfjorden Herlandsvegen og E16 Hardangervegen krysser juvet på høvesvis gamle og nye Holagjel bru.

I juvet stod inntil 2010 eit kvernhus frå 1781 og i tillegg restar frå eit anna kvernhus. Arna sogelag har restaurert kvernhuset og sett det opp i Ådnatun museum i Indre Arna. 
   
Namnet vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

Fotnotar

Kløfter i Noreg
Geografi i Bergen
Arna
Daman

Daman er hovudstaden i det indiske unionsterritoriet Dadra og Nagar Haveli og Daman og Diu, og administrasjonsby for Daman-distriktet. Folketalet i byen var 44 282 ved folketeljinga i 2011. 

Byen ligg ved kysten ved munningen av Damanganga-elva. Elva delar byen i to, Nani-daman ('vesle Daman') og Moti-daman ('store Daman'). Ironisk nok er Nani-daman den største delen med store bustadområde, supermarknader og sjukehus. Moti-daman utgjer gamlebyen.

Historie
Portuguisiske utforskarar leia av Diogo de Melo kom tilfeldigvis til området i 1523, etter at ein storm hadde blese dei av kurs medan dei sigla mot Ormuz. Staden blei folkesett som ein portugisisk koloni, og blei verande slik i over 400 år. På 1500-talet blei det reist ein større festning i  Motidaman til vern mot Mogulriket. Mykje av festninga står framleis, og huser mykje av dei lokale styresmaktene.

I 1961 blei Daman teke med i India saman med dei andre portugisiske områda etter eit slag mellom indiske og portugisiske styrkar. Under kampane blei 4 indarar og 10 portugisarar drepne. Daman blei ikkje del av den nye delstaten Goa, men danna eit nytt forbundsterritorium med kringliggjande landsbyar og Diu.

Turisme 

Daman er eit populært turistmål, mellom anna fordi området tillèt sal av alkohol medan nabostaten Gujarat er tørrlagd. Dei fleste besøkande kjem frå område i nærleiken som Vapi, Bhilad, Valsad, Surat og Baroda. Staden har to kjende strender, Devka i Nani-daman og Jampore i Moti-daman.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daman» frå , og «Daman, Daman and Diu» frå  den 15. februar 2015.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Daman og Diu
Indiske delstatshovudstader
Portugisisk India
Eilif Gundersen

Eilif Gundersen () er ein norsk musikar busett i Ål i Hallingdal. Han har henta fram igjen musikken og tradisjonen på lur og bukkehorn i Hallingdal. I tillegg nyttar han instrumenta sine i nye omgivnader. Eilif Gundersen skriv og musikk og har delteke på ei rekke plateinnspelingar. Han vann klassen for eldre folkemusikkinstrument på Landskappleiken i 2004.  I 2014 mottok han Egil Storbekkens musikkpris. Sidan 2014 har han vore fast live-medlem av bandet Wardruna.

Diskografi
 Trolltakter Buskmål (1994)
 Hyrdestund Heilo (1996)
 I Hallingdal, i Hallingdal Heilo/Hol Mållag (1996)
 Vil du vera venen min Buskmål (1996)
 Kvint og kvart BUSKFOLK (1996)
 Hallingroser i kraftfelt Oslo Energi (1997)
 Det tilla og det let Landskappleiken (1997)
 Masterpieces from Norway: Traditional folk music Grappa og Heilo (1997)
 Meisterspel Norild (1999)
 Norsk folkemusikk og folkedans Grappa (2001)
 Huldra med håret Kulturstreif Hallingdal(2003)
 Gjenklang - folkemusikk gjennom 100 år Grappa (2006)  
 Buskerudtonar med tradisjonar vol 3, Folkemusikksenteret i Buskerud (2006)
 Hallingtimen Talik Records (2007) 
 Sådagen (Etnisk musikklubb, 2008) Solo
 Hibernation All Ice Records (2009)
 Baba toulenga Talik Records (2010)
 Salen var av silkety, pika bor i neste by Etnisk musikklubb (2010)
 Sol av Isfolket Studio Stabbur (2010)
 Det måtte vera her Boksmia forlag (2012) Solo
 Til himmels med gangar og pols Kvarts (2012)
 Skuggsja Season of Mist (2016)
 Runaljod - Ragnarok By Norse (2016)
Seafarer  Ván Records (2019)
Kvitravn Columbia Records (2021)
Heimdal Nuclear Blast Records (2023)

Komposisjonar
 alu sar, bestillingsverk til Veien kulturminnepark 2000
 Beowulf-kvadet, 2001 
 galdr, bestillingsverk til Veien kulturminnepark 2003
 Huldra med håret, 2003
 Kulturlandskapet, musikk til videoer, Landbruksforlaget, 2003
 5 om dagen, fanfare til BAMA (senere Bendit) alpinfestival, 2004  
 Graset utanfor gjerdet, NRK1 2005
 Fragment av eit liv til dokumentarfilmen Sugata – han som går den lykkelege vegen TV2 2006 
 Hallingforsk-fanfare, fanfare til off. opning av Undervisningssjukeheim og Hallingforsk, Ål, 2008
 Lur-(k)lokkar, fanfare for 5 lurer til grunnsteinsnedlegging Geilo kulturkyrkje, 2009
 Jubelihonn, bestillingsverk til Hornindal spelemannslag 50 år, 2010
 Landskappleikfanfare-2014, fanfare for 3 lurer til Landskappleiken 2014

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Sådagen, Gondwanasound 

Norske folkemusikarar
Folk frå Ål
Folk frå Klæbu
Discovery av Electric Light Orchestra

Discovery er det åttande studioalbumet til det britiske symfoniske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO). Det kom ut i 1979.

Historie
Discovery var det første albumet deira som gjekk til topps på albumlista i Storbritannia. Det gjekk rett inn på toppen av lista og låg der i fem veker. Albumet inneheld fem hitsongar med «Shine a Little Love», «Don't Bring Me Down», «Last Train to London», «Confusion» og «The Diary of Horace Wimp», dei fleste av dei kraftig påverka av disco (Richard Tandy kom opp med namnet på albumet, Disco Very). «Don't Bring Me Down» var ein av berre to singlar som nådde topp tre på den britiske singellista (den andre var «Xanadu» i 1980), og singelen deira som nådde høgast på den amerikanske singellista med ein fjerdeplass. «The Diary of Horace Wimp» vart òg ein hit i Storbritannia, men var ikkje i disco-stil. Han var meir Beatles-liknande slik den tidlegare hitten deira «Mr. Blue Sky» hadde vore. Sjølve albumet var det første som skapte fire topp ti-singlar i Storbritannia (ein av dei var ei dobbel A-side) og selde etter kvart til dobbel platinaplate i USA (1997).

Discovery var det første ELO-albumet som ikkje hadde med ein fast stryketrio, som dei siste åra hadde vore Mik Kaminski, Hugh McDowell og Melvyn Gale. Dei er med på musikkvideoane til songane frå albumet, som vart laga erstatning for at det ikkje vart ein konsertturne etter albumet. Kort tid etter valde leiaren Jeff Lynne å sparke dei, sjølv om Kaminski spelte på Time-turneen i 1981-82, albumet Secret Messages i 1983 og Balance of Power-turneen i 1986.

Discovery vart mastra på ny som ein del av Epic/Legacy-serien i 2001. Av bonusspora var ein coverversjon av Del Shannon-klassikaren «Little Town Flirt», som vart påbyrjra under innspelinga av albumet, men ikkje gjort ferdig før det året albumet kom ut på ny i 2001.

Innhald

Medverkande
Jeff Lynne – vokal, elektrisk & akustisk gitarar, piano, Yamaha CS80 synthesizer, produsent
Bev Bevan – trommer, perkusjon, Rototoms, pauker
Richard Tandy – piano, Yamaha CS80 synthesizer, Wurlitzer elektrisk piano, clavinet
Kelly Groucutt – vokal, bass, korvokal
 Orkester dirigert av Louis Clark

Andre medverkande
Mack – lydteknikar
Jeff Lynne, Richard Tandy og Louis Clark – Orkester- og korarrangement
Al Quaglieri – Produsent på nyutgjeving (2001)

Medverkande i musikkvideoane
Jeff Lynne	– vokal, gitar
Bev Bevan – trommer
Richard Tandy – klaverinstrument
Kelly Groucutt – bassgitar, vokal
Mik Kaminski – fiolin
Hugh McDowell – cello
Melvyn Gale – cello

Lister

Albumet vart særs populært i Noreg der det låg heile 12 veker på toppen av VG-lista og 34 veker i alt på Topp 40.

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Discovery (Electric Light Orchestra album)» frå ,  den 16. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Album produserte av Jeff Lynne
Electric Light Orchestra-album
Epic Records-album
Jet Records-album
VM i alpine greiner 2015

Den 43. verdsmeisterskapen i alpine greiner vart avvikla i tida 3. til 15. februar 2015 i Vail og Beaver Creek i delstaten Colorado i USA. Ti av dei elleve øvingane fann stad i Beaver Creek, einast lagtevlinga vart arrangert i Vail. Øvingane i Beaver Creek vart avvikla i høgder mellom 3 483 meter over havet og 2 721 moh.

Slalåm 

Dato: 15. februar 2015
Løypelengd: 690 m, høgdeskilnad: 214 m

Storslalåm 

Dato: 13. februar 2015
Løypelengd: 1490 m, høgdeskilnad: 400 m

Super-G 

Dato: 5. februar 2015 
Løypelengd: 1879 m, høgdeskilnad: 607 m

Utfor 

Dato: 7. februar 2015
Løypelengd: 2623 m, høgdeskilnad: 753 m

Kombinasjon 

Dato: 8. februar 2015
Utfor: løypelengd: 2623 m, høgdeskilnad: 753 m
Slalåm: høgdeskilnad: 200 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 14. februar 2015
Løypelengd: 640 m, høgdeskilnad: 187 m

Storslalåm 

Dato: 12. februar 2015
Løypelengd: 1305 m, høgdeskilnad: 324 m

Super-G 

Dato: 3. februar 2015
Løypelengd: 1840 m, høgdeskilnad: 590 m

Utfor 

Dato: 6. februar 2015
Løypelengd: 2460 m, høgdeskilnad: 710 m

Kombinasjon 

Dato: 9. februar 2015
Utfor: løypelengd: 2530 m, høgdeskilnad: 710 m
Slalåm: høgdeskilnad: 185 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpine Skiweltmeisterschaft 2015» frå ,  den 16. februar 2015.  
 

Verdsmeisterskap i alpine greiner
Alpint i 2015
Internasjonale meisterskap i USA
2015 i USA
Time av Electric Light Orchestra

Time er eit konseptalbum av Electric Light Orchestra (ELO) gjeve ut i 1981 via Jet Records. Albumet fortel ei historie om ein mann frå 1980-åra som har hamna i år 2095 og prøver å tilpasse seg dei nye omgivnadene sine.

I 2001 vart albumet mastra på ny og gjeve ut på CD med tre bonusspor. To av dei («Julie Don't Live Here» og «When Time Stood Still») hadde alt vorte gjeve ut som B-sider til singlar frå originalalbumet, medan den siste («The Bouncer») først vart gjeven ut som B-sida til singelen «Four Little Diamonds» frå det neste albumet, Secret Messages.

Musikalsk stil
Dei to føregåande ELO-albuma, Discovery og Xanadu, var kraftig påverka av pop og disco, medan Time var nærare dei progressive rockerøtene til ELO. Songar som «Ticket to the Moon», «The Way Life's Meant to Be», «Rain Is Falling» og «21st Century Man» minnar om songar frå perioden frå A New World Record til Out of the Blue, medan andre songar er meir i retning mot new wave («Twilight», «Yours Truly, 2095», «Another Heart Breaks», «From the End of the World» og «Here Is the News»), reggae («The Lights Go Down») og rockabilly («Hold on Tight»). Albumet nådde toppen av UK Album Chart. Hitsingelen «Hold on Tight» vart den siste singelen deira som nådde topp 10 i både USA og Storbritannia, medan sjølve albumet selde til platinaplate i Storbritannia og gullplate i USA.

Rainer Pietsch tok over dirigeringa av orkesteret, sjølv om Louis Clark var med (for førsge gongen) på klaverinstrument i konsertbandet på Time-turneen.

Innhald

Medverkande
Jeff Lynne – solo- og korvokal, elektrisk og akustisk gitar, piano, synthesizerar, vocoder, produksjon
Bev Bevan – trommer, perkusjon
Richard Tandy – piano og elektrisk piano, synthesizerar, vocoder, gitarar
Kelly Groucutt – bassgitar, korvokal

Andre medverkande
Bill Bottrell – lydteknikar
Mack – lydteknikar
Dirigent: Rainer Pietsch
Al Quaglieri – produsent på nyutgjeving (2001)

Turnébesetning
Jeff Lynne	– solovokal, gitar
Bev Bevan – trommer
Richard Tandy – klaverinstrument
Kelly Groucutt – vokal, bassgitar
Mik Kaminski – fiolin, synthesizer
Louis Clark – synthesizer
Dave Morgan – korvokal, vocoder, akustisk gitar

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Time (Electric Light Orchestra album)» frå ,  den 17. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Electric Light Orchestra-album
Album produserte av Jeff Lynne
Musikkalbum frå 1981
Epic Records-album
Konseptalbum
Jet Records-album
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i Tyskland
Nummer-ein-album i Sverige
Trude Gimle

Trude Charlotte Gimle () er ein tidlegare alpinist frå Aurskog som vann to NM-gull i 1997 og vart nummer fem i kombinasjonen under VM i alpine greiner 1999. Ho var medlem av Aurskog/Høland Alpinklubb.

Karriere
Tre veker før dei olympiske vinterleikane 1994 tok til på Lillehammer overraska dei norske alpinkvinnene Marianne Kjørstad og Trude Gimle med å verte nummer fire og fem i eit verdscuprenn i slalåm i Maribor. Dermed fekk dei delta på Lillehammer, der Gimle kom på 15. plass i slalåm-tevlinga.

Gimle vann si fyrste NM-medalje då ho tok sølv i slalåm under NM i alpine greiner 1994 i Narvik, einast Trine Bakke rann fortare. Året etter kopierte Gimle slalåmsølvet i NM på Bjorli, og tok same sesongen bronsemedaljen i utfortevlinga i Melhus.

Under NM i alpint 1997 i Hemsedal vann Gimle både utforrennet og den alpine kombinasjon. Ho deltok i Vinter-OL 1998 i Nagano, med ein 16. plass i utfor som beste resultat. Seint i OL-sesongen vart toppen av resultatlista i NM-slalåm den same som i 1994, Bakke tok gullet og Gimle sølvet. 

Gimle opnnådde tre tredjeplassar i verdscuprenn, fyrst i slalåm i Maribor i 1995 og så i 1998/99-sesongen i to kombinasjonstevlingar. I VM i alpine greiner 1999 i Vail imponerte ho med å verte nummer fem i kombinasjonen.

Ho la opp i 2003, etter fleire magre sesongar.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff

Trude Gimle i olympedia.org

Norske alpinistar
Norske deltakarar under vinter-OL 1994
Norske deltakarar under vinter-OL 1998
Folk frå Aurskog-Høland
Lotte Sejersted

Lotte Smiseth Sejersted () er ein norsk tidlegare alpin skirennar frå Bærum. Ho vann 16 gullmedaljar i norske meisterskap i alpine greiner i tida mellom 2007 og 2014. Sejersted er medlem i Stabæk Idrettsforening. Adrian Sejersted er bror hennar.

Karriere
Nett fylt 16 år vart Sejersted noregsmeister i utfor under NM 2007 på Bjorli, samt sølvvinnar i super-G. Året etter, i 2008, vart det sølvmedalje i utfor i NM i Hafjell. Ved NM i alpine greiner 2009 på Oppdal vann ho super-G framom Kristina Riis-Johannessen, og tok bronsen i utfor. Også i superkombinasjonen fekk ho ein gullmedalje. I 2010 sikra ho seg gullmedaljane i utfor og i superkombinasjonen.

Den 1. februar 2011 rann Sjersted ned til gullmedalje under junior-VM i alpint i Crans-Montana i Sveits. Dermed vart ho den tredje norske kvinnelege alpinisten som vart juniorverdsmeister. Julie Lunde Hansen i 1991 og Mona Løseth i 2009 var dei to føregåande.

I NM i alpine greiner 2011, som vart arrangert i Oppdal og Trysil, vann ho alle dei fem gullmedaljane; utfor, super-G, superkombinasjon, storslalåm og slalåm. Prestasjonen sakna sidestykke på kvinnesida, ingen kvinne-alpinist har klart å vinne fem gull i eitt og same noregsmeisterskapen. Under noregsmeisterskapen 2012 vann ho utfor, super-G og superkomibinasjonen, medan ho i 2013 vann super-G og i 2014 utfor.

Sejersted kom på tiandeplassen i utfortevlinga i VM i alpine greiner 2011 i Garmisch-Partenkirchen. To år seinare vart ho nummer 13 i super-G i alpin-VM 2013, hennar beste plassering i meisterskapen. Under Vinter-OL 2014 i Sotsji gjorde ho sitt beste internasjonale meisterskapsrenn og vart nummer seks i utfor. Sejersteds beste plasseringar i verdscuprenn er to femteplasser i utfor, den fyrste i Lenzerheide i mars 2011 og den andre i Val-d'Isère straks føre jul i 2013.

Etter ho den 9. januar 2016 pådrog seg ein alvorleg krossbandskade i Zauchensee, kom Sejersted aldri tilbake i alpinløypa.

Kjelder

Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske alpinistar
Noregsmeistrar i alpine greiner
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Folk frå Bærum