kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Leangen gård

Leangen gård ligg inst i Leangenbukta i Trondheim kommune. Anlegget er eitt av tre lyststader frå 1700- og 1800-talet på Ladehalvøya. Leangen gård vart oppført  i 1821–22 av Ludvig Must. Anlegget har ein engelsk landskapshage med svanedam og paviljong. Det vart freda i 1923 og teke over i 1963 av Trondheim kommune. Det er i dag brukt av ordføraren og rådmannen i representasjon og andre kommunale arrangement.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leangen gård» frå ,  den 19. mai 2011.  

Gardar i Trondheim
François de Neufville de Villeroy

François de Neufville, 2. duc de Villeroy () var ein fransk soldat.

Biografi
Villeroy var fødd i Lyon i ein adelsfamilie som hadde stige fram under regjeringstida til Karl IX.

Faren hans, Nicolas de Neufville, marquis de Villeroy, marskalk av Frankrike (1598-1685) var statthaldar for den unge kong Ludvig XIV som seinare gjorde han til hertug. François voks opp i eit nært venskap med Ludvig og vart eit medlem av den indre kretsen hans. Villeroy var utpeikt til ein karriere i militæret. I 1693, utan å ha fått noko erfaring, vart han gjort til marskalk av Frankrike. I 1695, då François Henri de Montmorency-Bouteville de Luxembourg døydde, tok han over kommandoen av armeen i Flandern (sjå niårskrigen); VilhelmIII syns han var ein langt enklare motstandar enn «den vesle pukkelryggen» (duc de Luxembourg). Villeroy var ansvarleg for den meiningslause bombarderinga av Brussel i 1695, som førte til den regelmessige og einskaplege arkitekturen ein kan sjå i dag då han vart gjenoppbygd på 1700-talet (sjølv om han igjen vart øydelagd i begge verdskrigane).

I 1701 vart Villeroy send til Italia for å overta etter Nicolas Catinat og vart raskt slått av den langt sterkare armeen til prins Eugene av Savoie i Chieri (sjå den spanske arvefølgjekrigen). I februar 1702 vart han teken til fange under slaget ved Cremona.

Året etter dreiv han skyttargravskrig mot hertugen av Marlborough i Nederlanda. Marlborough hadde vanskar med nederlendarane og andre allierte kommandørar og ikkje så mykje med dugleiken til Villeroy, slik at han ikkje fekk slått han på fleire år, men i 1706 gjekk Marlborough til åtak og slo han grundig i Ramillies. Ludvig trøysta den gamle venen sin med orda, «når ein er på vår alder er ein ikkje lenger heldig», men let andre overta kommandoen og Villeroy levde livet som hoffmann. Sjølv om han var mistenkt for å vere involvert i komplott, vart han verande ven med Ludvig. 

Under Régence var Villeroy statthaldar for barnekongen Ludvig XV og hadde fleire høge embete mellom 1717 and 1722, då han fall i unåde etter å ha vore med i ei samansverjing mot Filip II av Orléans, regenten for Ludvig XV, og vart send som guvernør i Lyon, i røynda i eksil. Familien vart så ført skam over då to yngre familiemedlemmar, duc de Retz og marquis d'Alincourt vart sende i eksil for å ha hatt eit seksuelt forhold i hagane i Versailles.  Ludvig XV kalla Villeroy tilbake til embetsteneste då han vart gammal nok. 

Villeory døydde i Paris i 1730.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «François de Neufville de Villeroi» frå ,  den 20. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Lyon
François de Neufville
Franske marskalkar
Franskmenn i niårskrigen
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Den Heilage Ande-ordenen
Programleiarar for Eurovision Song Contest

Programleiarar for Eurovision Song Contest gjev oversyn over programleiarar for Eurovision Song Contest. 90 personar har til saman vore programleiar for dei 60. finalane. Katie Boyle har leia finalen totalt fire gonger aleine, Jacqueline Joubert og Petra Mede to aleine og dei resterande éin gong; anten aleine eller saman med éin eller to andre. Alle programleiarane har òg leia semifinalen eller semifinalane, med unntak av Alsou og Ivan Urgant. 29 personar har leia finalen aleine, 43 saman med éin annan og 18 har måtte dele scena med to andre. Natalia Vodianova og Andrey Malahov leia dei to semifinalane i 2009, men ikkje finalen, og er dimed dei einaste som har vore programleiar uten å leie ein finale. Tolv personar har vore green room-programleiar.

Programleiarar

Green room

Programleiarar som er fødd utanfor landet dei var programleiar for

Programleiarar som òg har delteke i Eurovision Song Contest

Hendingar
I 1985 designa Christer Lindarw ein kjole til Lill Lindfors, som ho tok på seg før ho skulle inn på scena etter framføringene av alle bidraga. Eit fåtal personar som jobba med tevlinga hadde planlagd eit kupp. Ho hadde festa underdelen på kjolen til overdelen, og teke på seg eit skjørt med ein snor i. Då ho gjekk inn på scena fall skjørtet av, og ho stod att i trusa.

Haddy N'ije vart den fyrste mørkhuda programleiaren då ho leia tevlinga i 2010.

Som green room-programleiar i 2013 sa Eric Saade «back to you, Petra #milf», noko som vekte reaksjonar.

Om ein ser bort frå tevlingane med berre éin kvinneleg programleiar var tevlinga i 2015 den fyrste som berre har vore leia av kvinner.

Galleri

Sjå òg 
 Programleiarar for Junior Eurovision Song Contest

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «List of Eurovision Song Contest presenters» frå ,  den 20. mai 2011.  

 
Eurovision Song Contest
Ludvig Vilhelm av Baden-Baden

Markgreve Ludvig Vilhelm av Baden () var herskaren av Baden i Tyskland og nestkommanderande av den keisarlege armeen. Han vart òg kalla Türkenlouis (Tyrkar-Ludvig). Då han døydde i 1707 fungerte kona hans Sibylle av Sachsen-Lauenburg som regent av Baden-Baden.

Familie
Ludvig var fødd i Paris og var son av prins Ferdinand Maximilian av Baden-Baden arveprinsen av Baden-Baden og den italienske kona hans prinsesse Louise av Savoie. Faren var den eldre sonen til markgreve Vilhelm av Baden-Baden, som han døydde før, og etterlet derfor Ludvig til å overta som markgreve av Baden og leie den katolske greina av huset Zähringen.

Onkelen på morsida var greven av Soissons, faren til den kjende generalen Eugene av Savoie, som Ludvig levde og kjempa i skuggen av, sjølv om syskenbarna òg var allierte i teneste for Det tysk-romerske riket mot franskmennene.

Militærkarriere
Ludvig vart kalla Türkenlouis eller skjoldet til riket. Tyrkarane kalla han den raude kongen fordi han hadde ei raud uniformsjakke som gjorde han særs synleg på slagmarka. Han forsvarte Europa mot tyrkarane, slik som Eugene av Savoie. Ludvig var kommandant i teneste for Det tysk-romerske riket. I 1689 vart han øvstkommanderande for keisararmeen i Ungarn, der han vann ein avgjerande siger mot osmanarane i Slankamen i 1691. Ludvig såg Osijek som ein stad som var særdeles strategisk viktig i krigen mot osmanarane.. Han bad instendig om å få fiksa bymurane og bygde eit nytt fort kalla Tvrđa, som følgde prinsippa til  Vauban. Kort tid etter vart han send for å leie armeen ved Rhinen i niårskrigen.

Han leia seinare keisararmeen i den spanske arvefølgjekrigen der han erobra Landau i september 1702, men måtte raskt trekkje seg attende til andre sida av Rhinen og vart slått av franskmennene under hertugen av Villars i Friedlingen. I 1704 deltok han derimot i det suksessrike tyske felttoget til Marlborough og Eugene av Savoie. Han utmerkte seg i slaget ved Schellenberg og kringsette og tok Ingolstadt og Landau, og trekte slik bayerske soldatar bort frå det avgjerande slaget ved Blenheim.

Han døydde i sitt uferdige Schloss Rastatt i 1707. Kona hans regjerte fram til sonen deira Ludvig Georg tok over styret i oktober 1727.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Louis William, Margrave of Baden-Baden» frå ,  den 20. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Huset Zähringen
Folk frå Paris
Kandidatar for den polske trona
Markgrevar av Baden-Baden
Tyskarar i den spanske arvefølgjekrigen
Ordenen av det gylne skinnet
Folk frå den store tyrkiske krigen
Tyskarar i niårskrigen
Veronikaslekta

Veronikaslekta (Veronica) er ei planteslekt i kjempefamilien. Slekta har namn etter helgenen Veronica. Artane i slekta har motsette blad, blå krone med fire flikar, ein brei øvre, to sideflikar og ein smal nedre. To mjølberarar, feste ved grunnen av den øvre kronfliken. Krona fell lett av. Somme artar vil lett svartne i ei blomsterpresse. Slekta er artsrik med kring 450 artar i verda. Eit tjuetal av desse veks i Noreg.

Norske takson 
 Storveronika (V. longifolia), livskraftig (LC)
 Aksveronika (V. spicata), sårbar (VU) i Raudlista 2021
 Bergveronika (V. fruticans), livskraftig (LC)
 Snøveronika (V. alpina), livskraftig (LC), med underartane
 Fjellveronika (V.a. ssp. alpina), livskraftig (LC)
 Høgfjellsveronika (V.a. ssp. pumila), nær truga (NT)
 Bleikveronika (V. serpyllifolia), livskraftig (LC), med underartane
 Snauveronika (V.s. ssp. serpyllifolia), livskraftig (LC)
 Lappveronika (V.s. ssp. humifusa), nær truga (NT)
 Kosakkveronika (V. gentianoides), framandart, låg risiko (LO) i Framandartslista 2018
 Lækjeveronika (V. officinalis), livskraftig (LC)
 Tviskjeggveronika (V. chamaedrys), livskraftig (LC)
 Prydveronika (V. austriaca) med underartane
 Austveronika (V.a. ssp. austriaca), framandart, ingen kjend risiko (NK)
 Firtannveronika (V.a. ssp. teucrium), framandart, låg risiko (LO)
 Flikveronika (V.a. ssp. dentata), framandart, einskildfunn, ikkje risikovurdert (NR)
 Veikveronika (V. scutellata), livskraftig (LC)
 Bekkeveronika (V. beccabunga), livskraftig (LC)
 Vassveronika (V. anagallis-aquatica), sårbar (VU)
 Vårveronika (V. verna), livskraftig (LC)
 Bakkeveronika (V. arvensis), livskraftig (LC)
 Vandreveronika (V. peregrina) med underartane
 Gartnarveronika (V.p. ssp. peregrina), framandart, låg risiko (LO)
 Mølleveronika (V.p. ssp. xalapensis), framandart, einskildfunn, ikkje risikovurdert (NR)
 Åkerveronika (V. agrestis), livskraftig (LC)
 Mørkveronika (V. opaca), sterkt truga (EN), før rekna som framandart
 Blankveronika (V. polita), framandart, ingen kjend risiko (NK)
 Orientveronika (V. persica), framandart, potensielt høg risiko (PH)
 Gravveronika (V. filiformis), framandart, låg risiko (LO)
 Bergfletteveronika (V. hederifolia), sårbar (VU), før rekna som framandart
 Ballastveronika (V. sublobata), framandart, låg risiko (LO)

Nokre artar har vore funne historisk eller med einskildfunn:
 Vrangveronika (V. anagalloides), framandart, ikkje risikovurdert (NR)
 Dikeveronika (V. catenata), framandart, ikkje risikovurdert (NR)
 Torskemunnveronika (V. cymbalaria), framandart, ikkje risikovurdert (NR)
 Matteveronika (V. prostrata), framandart, ikkje risikovurdert (NR)
 Krypveronika (V. repens), framandart, ikkje risikovurdert (NR)
 Skroteveronika (V. triloba), framandart, låg risiko (LO)

Kjelder

Plantar i Noreg
Planteslekter
 
Kjempefamilien
Ferdinand de Marsin

Ferdinand, comte de Marsin (eller Marchin) () var ein fransk general og diplomat, som var marskalk av Frankrike.

Liv og virke 
Han var fødd i Liège som son av John Gaspar Ferdinand de Marchin, Comte de Granville og Marie de Balzac d'Entragues.
 
Marsin tente i Flandern og vart skadd i slaget ved Fleurus i 1690. Han tok del i slaget ved Neerwinden og omleiringa av Charleroi. 

I 1701–1702 var han fransk ambassadør i Spania. 

I den spanske arvefølgjekrigen var han til stades ved slaget ved Luzzara. Han vart marskalk i 1703, etter slaget ved Speyerbach. I 1704 vart han slått i slaget ved Blenheim, i lag med Tallard, og vart dødeleg skadd under slaget ved Torino. Han vart sett i fengsel i same by og døydde nokre få dagar seinare.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ferdinand de Marsin» frå ,  den 22. mai 2011. 
  oppgav desse kjeldene:
 Biography of Ferdinand comte de Marchin

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Liège
Franske marskalkar
Franskmenn i niårskrigen
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Johan Lauritz Rasch

Johan Lauritz Rasch () var ein sakførar, embetsmann og stortingsmann frå Kristiania.

Liv og virke

Bakgrunn
Rasch var son til ein hamnefut. Han vart student i 1848 og cand. jur. i 1852. Deretter var han i fire år fullmektig hos sakførar i heimbyen. Frå 1856 arbeidde han i Fredrikshald (Halden), fram til 1876 som overrettssakførar, sidan som byfut 1876–1881. Åra 1881–1890 var han amtmann i Smaalenene.

Karriere
Han var ordførar i Fredrikshald frå 1865 til 1881. Elles var han styremedlem av Fredrikshalds bankkontor 1881–1887 og ei tid styreformann i Dalslandsbanen.

Rasch var Fredrikshald sin representant på Stortinget 1871–1873, 1880–1882 og på omframstortinget 1882. I den fyrste perioden var han sekretær i Stortinget og medlem av justiskomite nr 2, i den andre var han medlem av justiskomiteen.

Rasch døydde i Kristiania i 1901.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar for Fredrikshald
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Østfold
Ordførarar i Halden
Folk frå Oslo
Folk frå Halden
Filip av Orléans

Filip av Orléans () var ein fransk prins som var son av Filip av Frankrike, hertug av Orléans, Monsieur og nevø av Ludvig XIV. Han virka som regent for Ludvig XV i tida då Ludvig var mindreårig frå 1715 til 1723.

Filip gifta seg med kusina si Françoise Marie de Bourbon, Mademoiselle de Blois 9. januar 1692. Ho var dotter av Ludvig XIV og Madame de Montespan og den yngste legitime dottera (légitimée de France) til Ludvig. Filip og Françoise-Marie fekk åtte barn.

Han vart ofte historisk omtalt som le Régent.

Barn 
Ektefødde
Marie Isabella d'Orléans (17. desember 1693-17. oktober 1694), døydde som barn
Marie Louise Élisabeth d'Orléans (20. august 1695-21. juli 1719). Gift med Charles av Frankrike, hertug av Berry, hadde ingen barn som vaks opp.
Louise Adélaïde d'Orléans (13. august 1698-10. februar 1743). Døydde ugift som abedisse av Chelles.
Charlotte Aglaé d'Orléans (20. oktober 1700-19. januar 1761). Gift med Francesco III d'Este, hertug av Modena, hadde barn som vaks opp.
Louis d'Orléans, hertug av Orléans (4. august 1703-4. februar 1752). Gift med markgrevinne Johanna av Baden-Baden, hadde barn som vaks opp.
Louise Élisabeth d'Orléans (11. desember 1709-16. juni 1742). Gift med Ludvig I av Spania, hadde ingen barn som vaks opp.
Philippine Élisabeth d'Orléans (18. desember 1714-21. mai 1734). Trulova med infante Carlos av Spania, hadde ingen barn som vaks opp.
Louise Diane d'Orléans (27. juni 1716-26. september 1736). Gift med  Louis François de Bourbon, hadde barn som vaks opp.

Uektefødde
Philippe fekk fleire barn utanfor ekteskap. Han vedkjende seg fire av dei:

Med Léonore N, portier ved Palais-Royal:
N, bâtarde d'Orléans (fødd ca. 1688), gift med Henri de Charency
Med Florence Pellegrin, kalla la Florence, dansar ved Operaen:
Charles de Saint-Albin, kalla l'Abbé d'Orléans, erkebiskop av Cambrai, legitimert i 1706 (1698-1764)
Med Marie-Louise Madeleine Victorine Le Bel de La Bussière, kalla comtesse d'Argenton, madame d'Argenton eller mademoiselle de Séry (1684–1748), adelskvinne som var hoffdame for hertugmpora av Orléans, dotter av Daniel Le Bel de La Bussière og kona Anne de Masparant:
Jean Philippe, kalla le Chevalier d'Orléans (28. august 1702-16. juni 1748)
Med Christine Antoinette Charlotte Desmares]] (1682–1753), skodespelar (tragedienne) ved Théâtre-Français som blei måla av  Jean-Baptiste Santerre, dotter av skodespelarane Nicolas Desmares og Anne d'Ennebault:
Philippe Angélique de Froissy (1702–15. oktober 1785)

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Philippe II, Duke of Orléans» frå ,  den 14. november 2016.

Bakgrunnsstoff 

Huset Orléans
Folk frå Saint-Cloud
Orleans, Philip II, duc d'
Franske fyrstar
Hertugar av Valois
Hertugar av Chartres
Hertugar av Orléans
Hertugar av Nemours
Hertugar av Montpensier
Ordenen av det gylne skinnet
Den Heilage Ande-ordenen
António Luís de Sousa

António Luís de Sousa, 4. greve av Prado og 2. marki av Minas () var ein portugisisk general og generalguvernør i Portugal.

Han var son av Dom Francisco, den første Marquês das Minas og den andre kona hans, D. Eufrásia Filipa de Lima.

Frå ung alder var han meint for ein militærkarriere. 14 år gammal var han til stades i lag med faren i slaget ved Elvas-linjene. Året etter kjempa han mot spanjolane nord i Minho, og vart ein general i 1665 etter erobringa av Guarda.

Etter freden i Lisboa vart han militær guvernør i Minho i fråvær av faren, som vart send som ambassadør til Roma. Han tok tittelen Marquês das Minas då faren døydde i 1674.

Mellom 1684 og 1687 var han generalguvernør i Brasil. Han måtte gjenopprette freden etter vanstyret til føregangarane hans, og vart konfrontert med ein alvorleg epidemi i provinsen Bahia.

I 1687 vendte han attende til Portugal og vart utpeikt som krigsrådgjevar.

Den spanske arvefølgjekrigen
Då den spanske arvefølgjekrigen (1702–1715) braut ut, støtta kong Peter II av Portugal først Frankrike, men den 16. mai 1703 signerte Portugal og Storbritannia Methuen-traktaten, som gjorde portugisarane og engelskmennene til allierte. De Sousa vart send til grensa for å førebu den portugisiske armeen for krig, men i 1704 var det den fransk-spanske styrken som gjekk til åtak først. Invasjonen vart stoppa på grunn av mangel frå støtte frå Madrid, og dei allierte invasjonane av Barcelona og Gibraltar, i tillegg til motstanden organisert av Sousa (som vann eit mindre slag nær Monsanto).

I oktober 1704 vart den første invasjonen av Spania sett i gang under Henri de Massue, 1. jarl av Galway og markien av Minas. Målet var å erobre Badajoz og slik opne ein andre front for å støtte Peterborough i Catalonia.  Forholdet mellom dei to allierte kommandantane var derimot dårleg, og det same vart samhandlinga. Det var derfor ikkje vanskeleg for den erfarne franske kommandanten de Tessé å drive attende invasjonen.

I 1706 vart de Tessé slått nær Barcelona og det vart tydeleg at grensa til Portugal var uverna. Minas nytta høvet og marsjerte heile vegen til Madrid, og gjekk forbi Badajoz. Den tøffaste motstanden møtte han i Alcántara, der garnisonen på 4200 stod imot i fem dagar før dei kapitulerte. Armeen til hertugen av Berwick var i nærleiken, men var ikkje sterk nok til å risikere eit slag.

Den 28. juni 1706 gjekk den portugisiske armeen inn i Madrid og erkehertug Karl vart erklært konge av Spania. Det vart derimot snart klart at dei allierte i Madrid var særs isolert. Folkesetnaden var fiendtleg innstilt og hertugen av Berwick avskjerte kommunikasjonslinjene til Portugal og Aragon. Dei valde derfor å forlate Madrid og slå seg saman med dei allierte styrkane i Valencia. Hertugen av Berwick venta på dei og påførte dei eit knusande nederlag i slaget ved Almansa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «António Luís de Sousa, 2nd Marquis of Minas» frå ,  den 25. mai 2011.  

Portugisiske generalar
Grevar av Prado
Markgrevar av Minas
Portugisarar i den spanske arvefølgjekrigen
Sprova

Sprova er ei bygd i Steinkjer, ca. 21 km nordvest for bysentrum i Steinkjer. Sprova strekker seg frå Hjellbotn, ein arm av Beitstadfjorden, nordvestover langs eit dalføre og endar på grensa mot Namdalseid ved Brustun. Bygda grensar til Namdalseid i nordvest og Verran i vest. Sprova Idrettslag er kjend for sitt miljø for skihopping, med Hroar Stjernen som den fremste representanten. Politikaren Gunnar Vada er og frå Sprova.

Kjelde 
 Norsk Allkunnebok. 1965

Steinkjer kommune
Kent Johanssen

Kent Johanssen () er ein tidlegare norsk skihoppar. Han vann VM-sølv i 1991 og kom elles to gongar på pallen i verdscupen. Frå NM-tevlingar fekk han med seg tre sølv- og to bronsemedaljar. Johanssen tevla for Bækkelagets Sportsklub.

Karriere
Johanssen debuterte i verdscupen den 5. mars 1989 med å bli nr 3 i Holmenkollen, bak den suverene vinnaren Jens Weissflog frå DDR og landsmannen Jon Inge Kjørum. Ei dryg veke etter vart Johanssen verdsmeister for juniorar, på heimebane på Vang i Hedmark. Helga deretter deltok han i verdscupen Planica, der han enda på andreplassen.

Før verdsmeisterskapen i Val di Fiemme i 1991 var det små forventingar til Johanssen. Rett nok tok han sølv i begge NM-tevlingane, bak Espen Bredesen, men ein 20. plass i Oberstdorf var den beste plasseringa i verdscupen. Han overraska stort under rennet i normalbakken, berre slått av austerrikaren Heinz Kuttin. Resten av verdsmeisterskapen og verdcupsesongen hamna han svært langt ned på resultatlistene.

Sesongane 1993-95 var Johanssen ute av landslaget. Han kom med att i 1995, og presterte eit par gode tevlingar. Ein fjerdeplass i Oberhof på forsesongen 1995/96 var hans beste plassering. Seinare same sesongen vekte han stor åtgaum då han ved landinga på 110 meter under NM i Kløvsteinbakken i Meldal miste eine skia. Med eit lite stykke kunst makta Johanssen å halde seg ståande på den gjenverande skia til over fallgrensa, og vart nummer fire.

Han la opp i 1997.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1989: Nr 2 i Planica og nr 3 Holmenkollen (debut)
1990: Nr 8 i Örnsköldsvik
1990/91: Sølvmedalje i normalbakken under ski-VM i Val di Fiemme
1995: Nr 12 i Holmenkollen
1995/96: Nr 4 i Oberhof
1996/97: Nr 7 på Lillehammer

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1988: Nr 10 i storbakken på Rena
Ski-NM 1989: Bronsemedalje i storbakken på Odnes
Ski-NM 1990: Sølvmedalje i storbakken i Meldal
Ski-NM 1991: Sølvmedalje i både normalbakken på Rognan og i storbakken i Bærum
Ski-NM 1994: Bronsemedalje i normalbakken i Vegårshei
Ski-NM 1995: Nr 4 i normalbakken i Rælingen
Ski-NM 1996: Nr 4 i storbakken i Meldal
Ski-NM 1997: Nr 5 i storbakken på Lillehammer

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 

Norske skihopparar
Deltakarar under Ski-VM 1991
Idrettsutøvarar frå Oslo
Skvallerkålslekta

Skvallerkålslekta er ei planteslekt med sju artar som veks i Europa og Asia. Ein av artane, skvallerkål, er kjend som eit ugras i Noreg.

Kjelder 

 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

 Dansk Wikipedia.

Bakgrunnsstoff
 

Planteslekter
Skjermplantefamilien
Pierre Le Moyne d'Iberville

Pierre Le Moyne d'Iberville (), var ein fransk soldat, skipskaptein, utforskar, koloniadministrator, riddar av Saint-Louis-ordenen, eventyrar, sjørøvar, kjøpmann og grunnleggjar av den franske kolonien Louisiana i Ny-Frankrike. Han er truleg den mest kjende personen frå Ny-Frankrike og den første store kanadiske eventyraren som var fødd i Nord-Amerika.

Han var den tredje sonen til Charles Le Moyne, som kom frå Dieppe i Frankrike og var lord i Longueuil i Canada. Mora heitte Catherine Primot. Han var den eldre broren til vitskapsmannen Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville. Han vart òg kalla Sieur d'Iberville

Pierre Le Moyne d'Iberville var med å grunnleggje fleire byar i dagens USA, som Biloxi i Mississippi (1699) og Mobile i Alabama (1702). Iberville leia eit felttog på Newfoundland 1696-1697 og deltok i slaget i Hudsonbukta mot ein britisk skvadron.

Iberville leia i 1706 ei rekkje suksessfulle åtak mot den britiske øya Nevis under den spanske arvefølgjekrigen. Han reiste så til Havanna på Cuba for å få forsterkingar frå Castilla for eit åtak på Carolina. Han døydde derimot i Havanna av gul feber.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pierre Le Moyne d'Iberville» frå , og «Pierre Le Moyne d'Iberville» frå  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 "Le Moyne d'Iberville", Dictionary of Canadian Biography Online, Univ. of Toronto, Canada, 2009, webpage: bio-ca-940.
 Guy Frégault, Iberville le conquerérant (Montréal, 1944)

Bakgrunnsstoff 

Franske oppdagarar
Franske marineoffiserar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Folk frå Ny-Frankrike
Kanadisk adel
Saint Louis-ordenen