kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Lewis

Steven Earl Lewis () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles i California som i 1988-92 vann tre olympiske gullmedaljar på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.

Aktiv
I USA si kvalifisering til Sommar-OL 1988 i Seoul sette Lewis juniorverdsrekord i kvartfinalane på 400 meter med sine 44,61 sekundar, ein rekord han i semifinalane forbetra til sterke 44,11. I finalen i kvalifiseringa vart han slått av Butch Reynolds og Danny Everett, men tredjeplassen på 44,37 sikra han OL-plass på distansen. Verdsrekordhaldar Reynolds var favoritt til å vinne 400-meteren då finaleløpet i OL fann stad i Seoul 28. september. Her opna Lewis hardt og makta halde unna for Reynolds som avslutta sterkt og tok sølv. Lewis fekk notert fabelaktige 43,87 sekundar, Reynolds 43,93 og Everett tok bronsen på 44,09. Tre dagar seinare vann Lewis si andre gullmedalje då han i 4 x 400 m stafett sprang den andre etappen for USA sitt lag, som med tida 2.56,16 tangerte den 20 år gamle verdsrekorden i øvinga. Dei andre på vinnarlaget var Danny Everett, Kevin Robinzine og ankermann Butch Reynolds.

I 1990 vart Lewis både nordamerikansk collegemeister (NCAA) og han vann US-meisterskapen på 400 m. To år etter kneip han sølvmedaljen på 400 meter under dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona, landsmannen Quincy Watts var suverent best og sette olympisk rekord på 43,50 sekundar, Lewis si sluttid vart 44,21. I 4 x 400 meter stafett sprang Lewis USA inn til olympisk gull på ny verdsrekord 2.55,74, etter at Andrew Valmon, Quincy Watts og Michael Johnson hadde ført USA opp i ei suveren leiing på dei tre fyrste etappane.

Lewis var mykje plaga med skadar og deltok aldri sidan i internasjonale meisterskap.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Lewis» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Folk frå Los Angeles
Kim Batten

Kim Batten () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå McRae i delstaten Georgia, som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1995 og fekk OL-sølv 1996 og VM-bronse i 1997 i same øvinga.

Aktiv
Batten vart USA-meister på 400 m hekk fyrste gongen i 1991, ein prestasjon ho i perioden 1994-98 gjentok kvart einaste år. Ho tok seg til finale på langhekken både under VM 1991 og VM 1993 og enda opp som høvesvis nummer fem og fire. Våren 1995 vann ho 400 m hekk i dei panamerikanske leikane i Mar del Plata framom landskvinna Tonja Buford. Den 11. august same året gjorde begge desse utøvarane sine livs løp under VM-finalen 1995 i Göteborg. Ved målpasseringa skilde det dei to løparane 0,01 sekund, Batten tok gullmedaljen og sette samstundes ny verdsrekord med sine 52,61 sekundar.

Under Sommar-OL 1996 i Atlanta sprang Batten eit nytt godt hekkeløp og tok sølvmedaljen med tida 53,08, eit kvart sekund bak vinnaren Deon Hemmings frå Jamaica. I verdsmeisterskapen 1997 sprang Batten i mål på 53,52 sekund, nok til å sikre seg bronsemedaljen i tevlinga. To dagar etter bronseløpet på langhekken tok ho seg av den tredje etappen i 4 x 400 m stafett for USA sitt lag, eit lag som måtte ta til takke med sølv, slått med 0,11 sekund av Tyskland.

I 2001 valde Batten å legge bort friidrettsskoa, etter å ha vore skadeplaga i 2-3 år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på langhekken – 53,98 
VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 på langhekken – 53,84
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje på langhekken – 52,61, framom Tonja Buford (52,62)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på langhekken – 53,08, bakom Deon Hemmings (52,82) 
VM 1997 i Aten: Bronse på langhekken – 53,52. Sølv i 4 x 400 m stafett 
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane på langhekken (55,73 =nr 12)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kim Batten» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Hekkeløparar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Jehue Gordon

Jehue Gordon () er ein friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk under verdsmeisterskapen 2013 i Moskva, der han sette nasjonal rekord med eit finaleløp på 47,69 sekundar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jehue Gordon» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Trinidadiske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Trinidadiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Trinidadiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Folk frå Port of Spain
Robert Johnson

Robert Leroy Johnson () var ein USA-amerikansk bluesmusikar frå Mississippi. Innspelingane hans frå 1936 og 1937, som står som milepålar i musikkhistoria, syner ein kombinasjon av synging, gitardugleik og talent for låtskriving som har påverka seinare generasjonar av musikarar. Det skuggelagte og dårleg dokumenterte livet til Johnson, som døydde berre 27 år gammal, har gjeve liv til legendestatusen hans. Ei Faust-aktig segn skal ha det til at han selde sjela si til djevelen ved eit lokalt vegkryss i Mississippi for å få suksess. Som ein omreisande artist som hovudsakleg spelte på gatehjørne, på juke joints og til dans på laurdagskveldar, fekk Johnson lite kommersiell suksess eller offentleg respekt medan han levde. 

Etter at innspelingane hans kom ut på ny i 1961 på LP-plata King of the Delta Blues Singers, nådde musikken hans ut til eit større publikum. Johnson vert i dag rekna som ein meister innan blues, særleg Mississippi Delta blues-stilen. Han er omtalt av mange rockemusikarar som ei viktig inspirasjonskjlde. Blues- og rockemusikaren Eric Clapton har kalla Johnson «den viktigaste bluessongaren som nokon gong har levd.»

Johnson vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame under den første seremonien i 1986, som ei tidleg inspirasjonskjelde for rock and roll. I 2003 vart Johnson rangert på femteplassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Diskografi

Det vart gjeve ut elleve 78-plater av Johnson på  Vocalion Records medan han levde. Ei tolvte plate kom ut etter han var død. 

The Complete Recordings kom ut 28. august 1990 og inneheld nesten alt Johnson spelte inn, 29 innspelingar i alt og 12 alterantive opptak.

For å feire 100-årsdagen til Johnson gav Sony Legacy den 8. mai 2011 ut Robert Johnson: The Centennial Collection, med alle dei 42 innspelingane hans og to korte fragment.

Rock and Roll Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame tok med fire songar av Johnson på lista ssi over «500 songar som forma rock and roll».

Hyllestalbum
Blant hyllestalbuma til Robert Johnson finn ein:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Johnson» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Komara, Edward (2007). The Road to Robert Johnson: The Genesis and Evolution of Blues in the Delta from the Late 1800s Through 1938. Hal Leonard.

Bakgrunnsstoff

 
 Robert Johnson dødsattest . State of Mississippi.
 

 
Folk frå Hazlehurst i Mississippi
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Afroamerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Delta blues-musikarar
Country blues-musikarar
Country blues-songarar
Slidegitaristar
Bluesmusikarar frå Mississippi
Blues Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame
Myrda musikarar
Uløyste dødsfall
Militärischer Abschirmdienst

Militärischer Abschirmdienst (MAD), eigentleg Amt für den militärischen Abschirmdienst, er den militære etterretningstenesta i Tyskland og ei av dei tre føderale etterretningstenestene i landet. Dei andre er Bundesnachrichtendienst og Bundesamt für Verfassungsschutz. MAD er underlagt Forsvarsministeriet og har vel 1 300 militært og sivilt tilsette. Organisasjonen har hovudkvarter i Köln.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Militärischer Abschirmdienst» frå ,  den 11. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 

Tyske styresmakter
Det tyske forsvaret
Etterretningstenester
Bare Wires

Bare Wires er eit studioalbum av John Mayall's Bluesbreakers med Mick Taylor på gitar, gjeve ut i 1968 på Decca Records. Albumet var det siste studioalbumet John Mayall gav ut med namnet «Bluesbreakers». Det var det første albumet av Mayall som fekk sukess i USA med ein 59. plass på den amerikanske Billboard 200.

På det førre Bluesbreakers-albumet, Crusade, vart gitaristen Peter Green, som hadde slutta for å skipe Fleetwood Mac, erstatta av Mick Taylor. I tillegg til Taylor, spelte bassisten Tony Reeves og trommeslagaren Jon Hiseman.

Songane «No Reply» og «She's Too Young» vart gjevne ut på singel av Decca. Den første sida av albumet var ein medley kalla «Bare Wires Suite» med dei individuelle songane «Bare Wires», «Where Did I Belong», «I Started Walking», «Open Up A New Door», «Fire», «I Know Now» og «Look In The Mirror».

Innhald

Medverkande
John Mayall's Bluesbreakers
 John Mayall – vokal, munnspel, piano, cembalo, orgel, harmonium, gitar på spor 1 - 7 og 10 - 13:
 Mick Taylor – sologitar, Hawaii-gitar
 Chris Mercer – tenor- og barytonsaksofon
 Dick Heckstall-Smith – tenor- og sopransaksofon
 Jon Hiseman – trommer, perkusjon
 Henry Lowther – kornett, fiolin
 Tony Reeves – kontrabass, bassgitar
 Peter Green – gitar på «Picture on the Wall» og «Jenny»
 Keef Hartley – trommer på «Picture on the Wall»

Produksjon
 Mike Vernon, John Mayall – produsentar
 Derek Varnals – lydteknikar
 Pete Smith, Jan Persson – fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bare Wires» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
John Mayall-album
Decca Records-album
London Records-album
Album produserte av Mike Vernon
John Mayall & the Bluesbreakers-album
Album produserte av John Mayall
Ryan Brathwaite

Ryan Brathwaite () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bridgetown i Barbados som vart verdsmeister på 110 meter hekk i 2009.

Aktiv
Brathwaite tok seg til semifinalane på 110 meter hekk både i Friidretts-VM 2007 i Osaka og under Sommar-OL 2008 i Beijing, i begge høva var han sjanselaus på å ta seg til finale.

Dayron Robles, storfavoritten på korthekken under VM 2009 i Berlin, skada seg i semifinaleløpet. Dermed gjekk største favorittstemelet over på Terrence Tremmell, men i finalen sprang Brathwaite sitt livs beste hekkeløp og vann på tida 13,14, barbadisk rekord i øvinga: Han var ein liten hundredel av eit sekund framom sølvvinnar Terrence Trammell og bronsevinnar David Payne, begge dei to amerikanarane fekk 13,15 i sluttid. Ein månad etter verdsmeisterskapen vann Brathwaite korthekken i IAAF-finalen i Thessaloniki på 13,16 sekundar.

Brathwaite vart femtemann på 110 meter hekk i VM 2013. Sidan var han plaga av skadar og la opp i 2016.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (13,87 =nr 24)
OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane (13,59 =nr 12)
VM 2009 i Berlin: Gullmedalje – 13,14, framom Terence Trammell (13,15)
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (13,57 =nr 18)
OL 2012 i London: Nr 5 – 13,40
VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (13,64 =nr 14)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ryan Brathwaite» frå ,  den 12. juni 2018.  
 

Barbadiske hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Barbadiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Barbadiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Troy Kemp

Troy Kemp () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Nassau i Bahamas som vart verdsmeister i høgdehopp 1995 i Göteborg med eit hopp på 2,37 m.

Aktiv
Kemp vart med eit hopp på 2,28 m andremann i dei panamerikanske leikane 1987 i Indianapolis, vinnaren Javier Sotomayor frå Cuba tok seg over 2,32 m. Fire år seinare auka Kemp til 2,32 då dei neste panamerikanske leikane fann stad i Habana, men også her hoppa Sotomayor høgre og med sine 2,35 m tok han sigeren framfor Kemp på andreplass. Tre veker etter, under VM 1991 i Tokyo, kom Kemp på delt femteplass med eit hopp på 2,34 m. I den neste verdsmeisterskapen, i Stuttgart 1993, hoppa han nøyaktig like høgt og vart på ny nummer fem.

Den 12. juli 1995 svinga Kemp seg over 2,38 m under eit stemne i Nice, framleis gjeldande (2018) bahamansk rekord i høgdehopp. Fire veker seinare var han ein av fem utøvarar som smaug seg over 2,35 m i finalen under friidretts-VM i Göteborg. På 2,37 m gjekk Kemp som den einaste over lista i andre forsøk. Regjerande verdsmeister og verdsrekordhaldar Javier Sotomayor klarte same høgda i tredje og siste forsøk, men då både Kemp og Sotomayor reiv alle forsøk på 2,39 m kunne Kemp gjere seg klar til å take imot gullmedaljen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (2,24 m =nr 17-21)
OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (2,19 m =nr 17-21)
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 – 2,34 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 2,31 m
VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 – 2,34 m
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 2,37 m, framom Javier Sotomayor (2,37 m)
OL 1996 i Atlanta: Nr 13 – 2,25 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Troy Kemp» frå ,  den 13. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Bahamanske høgdehopparar
Verdsmeistrar i friidrett
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Julija Nesjtsjarenka

Julija Viktorovna Nesjtsjarenka, fødd Bartsevitsj () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Brest som vart olympisk meister på 100 meter i 2004.

Aktiv

Nesjtsjarenka hadde lite å vise til før ho kom til dei olympiske sommarleikane 2004 i Aten. Her imponerte ho frå fyrste stund ved å vinne sine heat i både forsøket, kvartfinalen og semifinalen på tider under 11 sekundar. I semifinalen gjorde ho sitt livs løp og sette kviterussisk rekord med sine 10,92 sekundar. Også i finalen gjekk det unna, med tida 10,93 vann ho gullmedaljen, høvesvis tre og fire hundredels sekund framom Lauryn Williams frå USA og Veronica Campbell frå Jamaica, dei to andre medaljevinnarane.

Under VM 2005 i Helsinki enda Nesjtsjarenka med tida 11,13 på sisteplassen i 100-meterfinalen. Derimot vann ho ein bronsemedalje i 4 × 100 meter stafett, saman med Natallja Solohub, Alena Neumiarzjitskaja og Aksana Drahun. Året etter vann Nesjtsjarenka og Kviterussland nok ein bronsemedalje på stafetten i EM, då med Natallja Safronnikova på den andre etappen i staden for Solohub.

Etter 2006 lukkast ikkje Nesjtsjarenka å kvalifisere seg til finaleløp i dei store meisterskapane og ho la opp i 2012.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2002 i München: Utslått i semifinalane på 100 m (11,44 =nr 9)
OL 2004 i Aten: Gullmedaljepå 100 m – 10,93, framom Lauryn Williams (10,96). Nr 5 i 4 x 100 m stafett
VM 2005 i Helsinki: Bronse i 4 x 100 m stafett. Nr 8 på 100 m – 11,13
EM 2006 i Göteborg: Bronse i 4 x 100 m stafett. Nr 6 på 100 m – 11,34
OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane på 100 m (11,26 =nr 10)
VM 2009 i Berlin: Utslått i 4 x 100 m stafett (44,12 =nr 13)
EM 2010 i Barcelona: Utslått i forsøka på 100 m (11,58 =nr 18). Nr 5 i stafett
EM 2012 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 100 m (=nr 16)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Belarusiske sprintarar
Olympiske meistrar for Belarus
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Alfred Yego

Alfred Kirwa Yego () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar frå Eldoret som i 2007 vart verdsmeister på 800 meter og vann OL-bronse 2008 og VM-sølv 2009 på same distansen.

Aktiv
Yego vart nummer tre på 800 m i afrikameisterskapen 2006 på Mauritius. Året etter vann han distansen under verdsmeisterskapen i Osaka, der han etter eit regelrett «lureløp» sikra seg gullmedaljen 0,01 sekund framom Gary Reed frå Storbritannia, med alle dei andre finalistane innafor eit halvt sekund bak. I dei olympiske sommarleikane 2008 tok Yego bronsemedaljen på 800 m, 0,12 og 0,17 sekund bak gull- og sølvvinnarane. Nokre veker etter OL spurta han inn til siger i IAAF-finalen på svake 1.49,05.

Nett som i forrige VM vart 800-meteren i Berlin 2009 avslutta med ein forrykande spurt der det stod om hundredelar, ja tusendelar i medaljestriden. Sørafrikanaren Mbulaeni Mulaudzi sikra seg gullmedaljen med 1.45,29, medan Yego og Yusuf Saad Kamel, kenyanar som representerte Bahrain, fekk same tid 1.45,35, men der Yego vart tildelt sølvmedaljen og Kamel bronsen. To veker etter Berlin-VM, den 6. september i Rieti i Italia, sette Yegos landsmann David Rudisha afrikansk rekord på 800 m med 1.42,01, Yego på andreplassen gjorde sjølv sitt livs beste 800-meterløp då han fekk notert 1.42,67.  

Ved afrikameisterskapen 2010 i Nairobi kom Yego på andreplass, heile to sekundar bak suverene David Rudisha.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2005 i Helsinki: Utslått i forsøka (1.48,72 =nr 30)
VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 1.47,09, framom Gary Reed (1.47,10)
OL 2008 i Beijing: Bronsemedalje – 1.44,82
VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 1.45,35, bakom Mbulaeni Mulaudzi (1.45,29)
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 1.45,83

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alfred Kirwa Yego» frå ,  den 13. juni 2018.  
 

Kenyanske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Kenya
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kenya
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Torsten Voss

Torsten Voss () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar og bobkøyrar frå Güstrow i Mecklenburg-Frampommern. Han vart verdsmeister i tikamp i 1987 og tok OL-sølv i same øvinga i 1988. I bobsleigh vart han europameister i firarbob 1998 og 2001 og han vann tre VM-medaljar i øvinga perioden 1995-97. Voss tevla for Aust-Tyskland i friidrett og for det samla Tyskland i bobsleigh.

Friidrett
Voss tok sølv i tikamp i junior-VM 1981. Året etter sette han med 8 387 poeng ny juniorverdsrekord, ein rekord som stod i i 34 år. I 1985 vann han europacupen i tikamp i Krefeld. Etter å ha vorte nummer fire i friidretts-EM 1986, langt unna tettaste medaljestriden, presterte han under verdsmeisterskapen 1987 i Roma sitt livs beste tikamp, med 8 680 poeng slo han nestemann, vesttyskaren Siegfried Wentz med over 200 poeng. I Sommar-OL 1988 tok Voss sølvmedaljen etter å ha oppnådd 8 399 poeng, landsmannen Christian Schenk vann med ein margin på 89 poeng.

Voss var austtysk meister i tikamp 1982, 1983, 1987 og 1990.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Braut etter seks øvingar
VM 1983 i Helsinki: Nr 7 – 8 167 poeng
EM 1986 i Stuttgart: Nr 4 – 8 450 poeng
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 8 680 poeng, framom Siegfried Wentz (8 461)
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje – 8 399 poeng, bakom Christian Schenk (8 480)

Bobslede
Frå 1994 tevla Voss i bobsleigh. Både i 1995 og 1996 var han med å vinne VM-bronse i firarbob, høvesvis i Winterberg og i Calgary. I 1996 vann han EM-sølv i øvinga i St. Moritz. Vinteren 1997 tok han og lagkameratane Dirk Wiese, Christoph Bartsch og Michael Liekmeier sølvmedaljen i firarbob ved VM i St. Moritz og på bronsen i EM i Königssee. I 1998 vart Voss og lagkameratane Harald Czudaj, Steffen Görmer og Alexander Szelig europameistrar, medan laget hans enda på åttandeplassen under Vinter-OL i Nagano. Der etter vann Voss i firarbob bronse i EM 1999 i St. Moritz, gull i EM 2001 i Königssee saman med Matthias Benesch, Udo Lehmann og Alexander Szelig. Voss la opp etter han og laget tok bronsen i EM 2002 i Cortina d'Ampezzo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Torsten Voss» frå ,  den 14. juni 2018.  
 
 

Tyske mangekjemparar
Tyske bobkøyrarar
Verdsmeistrar i friidrett
Deltakarar i både vinter-OL og sommar-OL
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Tyske deltakarar under vinter-OL 1998
Bobkøyrarar under vinter-OL 1998
Bettine Jahn

Bettine Jahn, fødd Gärtz, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Magdeburg som representerte Aust-Tyskland. Ho vart i 1983 verdsmeister på 100 meter hekk.

Aktiv
Som Bettine Gärtz deltok ho i dei olympiske sommarleikane 1980 i Moskva der ho vart nummer sju på korthekken. To år seinare kom ho på fjerdeplassen i europameisterskapen i Aten, eitt hundredels sekund bak landskvinna Kerstin Knabe på bronseplass.

Den 8. juni 1983 sette Jahn i Berlin austtysk rekord på 100 m hekk med eit løp på 12,42 sekundar, ei tid som 35 år seinare er gjeldande tysk rekord i øvinga. To månader seinare vann ho gullmedaljen på 100 meter hekk, i 2,4 sekundmeter medvind fekk ho notert ei vinnartid på 12,35 sekundar.

Etter som Aust-Tyskland boikotta Sommar-OL 1984, deltok ikkje Jahn i Los Angeles. Etter å ha vorte mor i 1985 prøvde ho fåfengt å nå sitt tidlegare nivå og ho la opp i 1988.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Nr 7 på 100 m hekk – 12,93
EM 1982 i Aten: Nr 4 på 100 m hekk – 12,55
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,35, framom Kerstin Knabe (12,42)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bettine Jahn» frå ,  den 14. juni 2018.  
 

Tyske hekkeløparar
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980