kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Arrochar Alps

Arrochar Alps er ei fjellgruppe kring Loch Long, Loch Fyne og Loch Goil, nær landsbyane Arrochar og Lochgoilhead i Argyll i Skottland. Fjella er populære turområde og tilgjengelege frå Glasgow. Dei er dei største fjella i Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark og ein del av dei strekkjer seg inn i Argyll Forest Park. Tronge dalar som skjer seg inn i fjella er mellom andre Glen Croe, Hells Glen og Glen Kinglass.   

 Munros:
 Beinn Ìme, 1011 m
 Beinn Bhuidhe, 948 m
 Ben Vorlich, 943 m
 Beinn Narnain, 926 m
 Ben Vane, 915 m

Munro-toppar:
 Ben Vorlich North Top, 931 m

 Corbetts:
 Beinn an Lochain, 901 m
 The Cobbler (Ben Arthur) 884 m
 Beinn Luibhean, 857 m
 Ben Donich, 847 m
 Binnein an Fhidhleir, 817 m
 The Brack, 787 m
 Beinn Bheula, 779 m

 Corbett-toppar:
 The Cobbler North Peak, 870 m
 The Cobbler South Top, 858 m
 A' Chrois, 848 m
 Beinn Chorranach, 848 m
 Little Hills, 808 m
 The Brack West i Lochgoilhead, 787 m
 Creag Tharsuinn, 781 m
 Ben Vorlich South Top, 780 m
 Beinn Dubh, 773 m

 Grahams
 Cnoc Coinnich, 761 m  
 Stob an Eas, 732 m
 Beinn Lochain, 703 m
 Stob na Boine Druim-fhinn, 658 m
 Cruach nam Mult, 611 m

 Andre fjell
 Mullach Coire a' Chuir, 639 m
 Cruach nan Capull, 565 m
 Cruach Tairbeirt, 415m   
 Beinn Reithe, 
 The Saddle i Lochgoilhead, 521 m
 Clach Bheinn i Lochgoilhead, 437 m
 Tom Molach, 370 m
 Carn Glas, 502 m
 Tom nan Gamhna, 389 m
 The Steeple i Lochgoilhead, 390 m
 Cruach nam Miseag, 606 m

Innsjøar i Arrochar Alps
Loch Goil (hjarte av fjella)
Loch Restil
Loch Long
Loch Lomond
Loch Sloy
Loch Fyne

Dalar i Arrochar Alps
Glenbranter (delvis)
Hell's Glen
Glen Kinglass
Glen Croe
Glen Loin
Tarbet
Glen Falloch
Glen Fyne

Parkar i Arrochar Alps
Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark
Argyll Forest Park
Cowal
Ardgoilhalvøya
   
Fjell og åsar i Highland
Fjell og åsar i Argyll and Bute
Oscarshall

Oscarshall slott er eit lystslott i nygotisk stil som ligg på Bygdøy ved Frognerkilen i Oslo. Slottet blei påbegynt i 1847 og stod ferdig i 1852, teikna av den danske arkitekten Johan Henrik Nebelong for kong Oskar I. Nebelong har teikna sjølve bygningen, utforminga av interiøret og det meste av møbla. Men det var òg eit poeng at norske samtidskunstnarar skulle få oppdrag under oppføringa av Oscarshall. Interiøret vart laga av norske kunstnarar og handverkarar, så lystslottet gjev gode døme på norsk kunst og kunstindustri frå midten av 1800-talet. Kunstmålarane Adolph Tidemands folkelivsskildringar og Joachim Frichs norske landskap prydar matsalen i slottet. Kongeskulpturar av Hans Michelsen og relieff av Christopher Borch smykkar veggane i Salongen, medan heroiske framstillingar som Borchs relieff med motiv frå Frithjofs-soga og landskapsmåleri av Hans Gude med motiv som «Kong Beles gravhøi» og «Balestrand med Gaarden Flesje» er å sjå i daglegstova til kongen. Møbel og dekor i salongen er inspirert av norsk mellomalder og gamle norske gildehallar.

Johan Henrik Nebelong stod òg for utforminga av parken ikring slottet og bygningane der. Slottet er bygd for å ha tilkomst både frå landevegen og med båt på Frognerkilen. Dette vart det teke omsyn til ved utforminga av fasaden på slottet, slik at bygningen er like storslagen å sjå til på båe sider. Ved stranda vart det bygd ei kai og den såkalla Kavaler-bygningen, som vegen til slottet går gjennom og på ein naturleg høgderygg steilt oppover til slottet gjennom parken som er laga til i dette bratte terrenget.

Oscarshall blei seld av kong Karl IV til den norske staten i 1863, og har sidan stått til disposisjon for det norske kongehuset.

I medhald av vedtak i bystyret i Oslo 8. november 1962, saknr. 261 Fredning og bevaring av gamle bygninger etc. i Oslo, er Oscarshall verna. Dette gjeld hovudbygningen, kavalerbygningen, kjøkenbygningen, vaktmeisterbustaden, hagepaviljongen og parken.

Referansar

Litteratur
 Nina Høye, 2009, Oscarshall. Oslo: Cappelen Damm ISBN 9788202303822

Bakgrunnsstoff 
 Trond Norén Isaksen: Det undersköna Oscarshall – hoffliv på sommerslottet i 1855 . Oslo Museum: Byminner nr. 3-2010, side 2–11

Slott i Oslo
Bygningar i Noreg frå 1800-talet
Bygdøy
Kulturminne i Oslo
Johan Henrik Nebelong
Kongebustader
Gobiørkenen

Gobiørkenen er ein av dei største ørknane i verda. Han dekkjer sørdelen av Mongolia og norddelen av Folkerepublikken Kina i regionen Indre Mongolia. Ørkenen dekkjer om lag  km².

Gobiørkenen er ein relativt kald ørken, der ein stundom kan sjå rim og snjo på sanddynene. Dette kjem av at han ligg langt nord, og høgt oppe mellom 900 og 1500 moh. Temperaturane kan variera mellom - 40°C om vinteren og + 50°C om sommaren. Det kan også blåsa kraftig i ørkenen.

Av planteliv finn ein gras og buskar som toler turke. I den mongolske delen lever det nomadar som gjetarar i utkantane av ørkenen. No er dei for det meste fastbuande.

Kjelder 

 

Denne artikkelen bygger på «Gobi Desert» frå ,  den 25. mars 2011.  

Ørkenar
Mongolsk geografi
Kinesisk geografi
Indre Mongolia
The Song Remains the Same

«The Song Remains the Same» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin. Songen opnar albumet deira Houses of the Holy frå 1973.

Oversyn
Songen inneheld mange lag med gitar av Jimmy Page, spela på ein Gibson EDS-1275 dobbelhalsa 12-strengsgitar på konsertane, og vokal av songar Robert Plant. Dette var plant si hyllest til verdsmusikk, og synte trua hans om at musikk er universell. 

Songen var opphavleg ein instrumental med arbeidstittelen «The Overture», før Plant skreiv tekst til han. Han var då ei kort stund kjend som «The Campaign» før bandet kom fram til «The Song Remains the Same». I eit intervju med Guitar World i 1993, diskuterte Page oppbygginga av songen: 

Dei sette opp farten på vokalsporet til Plant noko på albumet. 

Bandet spela først songen på konsert i Japan i 1972. Piratkopiopptak frå turneen viser at songen då enno ikkje hadde tittel, og Plant introduserte songen som «Zep». Som på albumet glei songen seinare direkte over i «The Rain Song». «The Song Remains the Same» var opningssongen på den amerikanske turneen i 1977 og konsertane i 1979, men vart droppa frå setlista i 1980. Songen vart òg framført på attforeingskonserten til Led Zeppelin i O2 Arena i London den 10. desember 2007.

«The Song Remains the Same» er med i konsertfilmen (og det tilhøyrande albumet) med same namn. 

Songen vart òg gjeven ut på singel i Thailand med «The Ocean» og «Dancing Days» som B-side.

Medverkande
 Robert Plant - solovokal
 Jimmy Page - elektrisk gitar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1991: Dread Zeppelin (5,000,000)
 1995: Dream Theater (A Change of Seasons EP, medley)
 1997: Jason Bonham Band (In the Name of My Father - The Zepset)
 2000: Dennis Caplinger (Bluegrass Forever)
 2000: various artists (Pickin' on Zeppelin: A Tribute)
 2007: Led Zepagain (Led Zepagain II: A Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Letz Zep (Letz Zep II: Live in London)
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Song Remains the Same (song)» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1973
Led Zeppelin-songar
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Songar om musikk
Metasongar
The Crunge

«The Crunge» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Houses of the Holy i 1973. Han vart òg gjeven ut som B-side til «D'yer Mak'er».

Oversyn 
Songen utvikla seg frå ein jam i studio. John Bonham starta rytmen, John Paul Jones kom inn på bass, Jimmy Page spela eit funk-gitarriff (og ein akkordsekvens han hadde eksperimentert med sidan 1970), og Robert Plant starta å synge. 

Songen er ein leik med funkstilen til James Brown, på same måte som «D'yer Mak'er» var eit eksperiment med reggae. Sidan dei fleste tidlege studioinnspeilngane til James Brown vart spela inn utan at dei øvde noko særleg på songane først, gav han ofte retningslinjer til bandet i songen, som til dømes «take it to the bridge» - mellomspelet i songen. Plant refererer til dette i slutten av denne songen då han spør «Where's that confounded bridge?». Songen inneheld òg referansar til songar skriven av Otis Redding, særleg «Respect» (seinare meir kjend med Aretha Franklin) og «Mr. Pitiful».

Før 1975 vart «The Crunge» berre spela på konsertar som ein del av medleyen med «Whole Lotta Love» og i 1972 som ein del av «Dazed and Confused». Eit døme på dette finst på How the West Was Won. På turneen i USA i 1975 vart derimot songen framført fleire gonger, ein funk-jam som knytte «Whole Lotta Love» til «Black Dog» mot slutten av konserten.

Bassisten John Paul Jones reknar dette som ein av favorittsongane hans av Led Zeppelin

Songen vart gjeven ut som singel i Uruguay i 1973 med «D'yer Mak'er» som B-side.

Taktart 
Noko av humoren i songen kjem av dei stadig endrande taktartane James Brown nytta. Ein måte å telje taktane i songen er: 

Intro: 
1 x 9/8 

Del 1: 
7 x 9/8 (eller 4/8 + 5/8) 
1 x 8/8 (eller 4/8 + 4/8) 
Del 2: 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 2/4 
1 x 2/8 

så går ein attende til Part 1, og det heile vert repetert.

Medverkande 
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar, synthesizer
 John Bonham - trommer

Andre versjonar

Albumversjonar 
 2004: The Bacchus Brothers (Funky! Alien! Booty!)
 2005: Joshua Redman (Momentum)
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])

Samplingar 
 1985: Double Dee and Steinski («Lesson 3: The History of Hip-Hop Mix»)
 1989: De La Soul («The Magic Number»)
 1997: Fatboy Slim («Going out of My Head»)
 1998: Jurassic 5 («Lesson 6: The Lecture»)
 2005: Devil May Cry 3: Dante's Awakening

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Crunge» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1973
Led Zeppelin-songar
Singlar frå 1973
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av John Bonham
Songar skrivne av John Paul Jones
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Atlantic Records-singlar
Primula

Primula er ei planteslekt i nøkleblomfamilien. Artane har blad i rosett ved grunnen. Beger med fem flikar. Sylindrisk kronrøyr og fem utståande kronbladflikar.

Viltveksande norske artar
Kusymre (P. vulgaris)
Marinøkleblom (P. veris)
Hagenøkleblom (P. elatior)
Fjellnøkleblom (P. scandinavica)
Smalnøkleblom (P. stricta)
Finnmarksnøkleblom (P. nutans)

Dyrka artar i Noreg
Aurikel (P. aurikel)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kodriver» frå , og «Vivesläktet» frå  den 26. mars 2011.  

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg 
Nøkleblomfamilien
Filmen The Song Remains the Same

The Song Remains the Same  er ein konsertfilm av det engelske rockebandet Led Zeppelin. Innspelinga av filmen fann stad i løpet av tre kveldar i Madison Square Garden i New York City, under den amerikanske turneen deira i 1973. Filmen hadde premiere den 20. oktober 1976 på Cinema I i New York og på Warner West End Cinema i London to veker seinare. I saman med filmen vart det gjeve ut eit eit album med same namn. DVD-utgåva av filmen kom ut den 31. desember 1999.

Medverkande
 Jimmy Page - Gitarar, korvokal, produsent
 Robert Plant - Vokal
 John Paul Jones - Bassgitar, klaverinstrument
 John Bonham - Trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Song Remains the Same (film)» frå ,  den 27. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Welch, Chris (2002), Peter Grant: The Man Who Led Zeppelin, London: Omnibus Press. ISBN 0-7119-9195-2.
Lewis, Dave (2003), Led Zeppelin: Celebration II: The 'Tight But Loose' Files,  London: Omnibus Press. ISBN 1-84449-056-4.

Bakgrunnsstoff
 

Filmar frå 1976
Konsertfilmar
Led Zeppelin
Dravle

Dravle er eit norsk tradisjonelt mjølkeprodukt, kjend frå heile landet.

Ingrediensar  
Dravle er dei fleste stadene mjølk sprengd med surmjølk under koking, der ostemassen ligg i mysa. Andre stader legg ein meir arbeid i dravlekokinga.
Mjølka vert innkokt, dvs. at ein «sprenger» mjølka med løype eller kulturmjølk. Når mjølka har skilt seg, tek ein ut noko ostestoff, og lèt resten koka vidare i ein til fire timar. Deretter tilset ein ostestoffet att, og eventuelt litt fløyte. Egg, sukker og kanel er andre moglege ingrediensar.

Bruk
Dravle kan etast frå ei vanleg suppeskål, både til kvardags og fest; varm eller kald. Han kan vera ein eigen rett og kan nyttast som dessert, til ostebord eller ein kan servera han til spekekjøt, vaflar eller lefser.

Vossadravle 
Vossadravle er eit produkt laga av Tine SA, opphavleg ved Tine Meieriet Voss, og etter at dette blei lagt ned i januar 2023 ved Tine Meieriet i Skjåk. Ingrediensane i Vossadravle er mjølk, kulturmjølk, sukker og fløytemysost.

Sjå òg 
 Haglette
 Gomme

Kjelder 

 Påskrifta på ein boks Vossadravle.
 Andreas Ropeid: Produksjon og kosthald ved fjorden i NORVEG Folkelivsgransking 19. Norges almenvitenskapelige forskningsråd 1976.
 Kristoffer Visted og Hilmar Stigum: Vår gamle bondekultur band 2. Oslo 1970. 

Denne artikkelen bygger på «Dravle» frå ,  den 27. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Mjølkemat
Norsk mat
Boogiewoogie

Boogiewoogie er ein pianobasert blues som vart særs populær seint i 1930- og tidleg i 1940-åra, men som hadde opphav langt tidlegare. Det nytta piano, gjerne to-tre samstundes, gitar og storband. Medan blues tradisjonelt har skildra forskjellige kjensler, er boogiewoogie hovudsakleg knytt til dansing. Ein trur at boogiewoogie var opphavet til den første raske, livlege musikken. Teksten til ein av dei tidlegaste «Pinetop's Boogie Woogie», består hovudsakleg av instruksjonar til dansarane: 
Now, when I tell you to hold yourself, don't you move a peg.
And when I tell you to get it, I want you to Boogie Woogie!

Dette er første gong ein finn namnet på ei plateinnspeling, av Pinetop Smith frå 1928. Han og Jimmy Yancey var av dei beste boogiewoogie-pianistane i 1920-åra.

Stilen er karakterisert av ei jamn basslinje bygd opp av åttandedelar med venstrehanda, og denne vert transponert i forhold til akkordskifta.

Det er ikkje strengt tatt ein solopiano-stil, men vert òg nytta til å akkompagnere songarar og som ein solo i band og små jazzorkester. Akkordprogresjonen er typisk basert på I - IV - V - I (med mange variasjonar, som I/i - IV/iv - v/I, samt akkordar som fører inn i desse.

For de meste er boogiewoogie-melodiar 12-taktsbluesar, men stilen har vorte nytta på populære songar som «Swanee River» og hymner «(Just a) Closer Walk with Thee».

Boogiewoogie slo igjennom for fullt i 1937-1938 i From Spirituals to Swing-konsertane i Carnegie Hall, som vart lansert av produsenten John Hammond, gjennom pianistar som Albert Ammons, Pete Johnson og Meade Lux Lewis. Trass i at musikkstilen berre var populær nokre få år, medverka han til utviklinga av jump blues og etter kvart rock and roll, representert ved Jerry Lee Lewis, Ray Charles, Little Richard og Fats Domino. Tonespråket, harmoniane og rytmane er mykje dei same i rock 'n' roll som i boogiewoogie, men den store skilnaden er at rock 'n' roll vart framført på elektrisk gitar og bass og med moderne trommesett.

Namn 
Enkelte kjelder oppgjev boogie som eit slangord for «negermusikar», medan andre knyter namnet til slanguttrykket «booger-rooger», som i 1920-åra vart nytta om ein laussleppt fest. Det er òg hevda at ordet har røter i det afrikanske språket hausa, eller at det berre er lydmålande.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Boogie-woogie» frå , og «Boogie-woogie» frå  den 29. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikansk musikk
Musikksjangrar innan blues
Telegram Sam

Telegram Sam var den tredje førsteplassen til den britiske rockegruppa T. Rex. Songen vart opphavleg gjeven ut på albumet The Slider i 1972.

Han er kanskje mest kjend for å ha innført uttrykket «main man» i populærkulturen, og låg på førsteplassen i to veker.

Teksten nemner fleire personar som Bobby, Golden Nose Slim, Jungle Faced Jake og Purple Pie Pete. Han inneheld òg tekstlinjene som Marc Bolan skreiv om seg sjølv: Me I funk/but I don't care/I ain't no square/with my corkscrew hair, ei linje som industrirockbandet KMFDM lånte for songen deira «Me I Funk». Riffet har ein liknande karakter som den massive hitten frå året før, «Get It On». «Telegram Sam» gjorde det ikkje like bra andre stander som «Get It On», og nådde til dømes berre 67. plass på Billboard Hot 100 i USA.

«Telegram Sam» var den første singelen som vart gjeven på Marc Bolan sitt eige T.Rex Wax Co., og kom ut 21. januar 1972. B-sida til singelen var «Cadilac».

«Telegram Sam» vart skriven av Bolan om revisoren Sam Alder, som sende Bolan, via telegram, melding om at «Get It On» hadde nådd førsteplassen i Storbritannia. Alder arbeidde òg med King Crimson og Roxy Music (særleg Bryan Ferry).

I 1980 vart songen spelt inn av gothrockbandet Bauhaus, som gav han ut på singel.

Medverkande
Marc Bolan: solovokal, gitar
Steve Currie: bassgitar
Mickey Finn: congatrommer
Bill Legend: trommer
Howard Kaylan: korvokal
Mark Volman: korvokal
Tony Visconti: korvokal

Salslister

Bauhaus-versjonen

Ein versjon av «Telegram Sam» var den fjerde singelen til det britiske gothic rock-bandet Bauhaus. Han kom ut på 7" og 12", der sistnemnde hadde ein versjon av John Cale sin «Rosegarden Funeral of Sores» som ekstra spor. B-sida var elles songen «Crowds».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Telegram Sam» frå ,  den 30. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
T. Rex-songar
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Marc Bolan
Songar produserte av Tony Visconti
Bauhaus-songar
4AD-singlar
Fly Records-singlar
Reprise Records-singlar
Virginia Plain

«Virginia Plain» er ein song av det britiske glamrockbandet Roxy Music, gjeven ut som debutsingelen deira i august 1972. Han er skriven av frontmannen Bryan Ferry og spelt inn av bandet hans i juli 1972 i Command Studios i London. B-sida var «The Numberer», ein instrumental av Andy Mackay. Singelen nådde fjerdeplassen i Storbritannia. 

Songen var ikkje med på den originale britiske LPen av debutalbumet Roxy Music, og hadde ikkje ein gong vorte spelt inn då albumet kom ut. Etter suksessen med albumet i Storbritannia vart han med på seinare utgjevingar. I 1977 vart han gjeve ut på singel på ny med «Pyjamarama» for å marknadsføre eit Greatest Hits-album. Singelen nådde då 11. plass. 

Rik Kenton, som vart med i bandet etter at Graham Simpson forlet bandet, spelar bass på «Virginia Plain». Songen byrjar forholdsvis roleg, før han brått aukar i volum når første vers startar. Dette var visstnok gjort for å lure radiovertar og DJar som spelte songen. Songen har ikkje refreng. 

Tittelen på songen er henta frå eit av måleria til Ferry, som han målte som student. Gitarsoloen til Phil Manzanera vart totalt improvisert.

Medverkande
Bryan Ferry - vokal, Hohner pianet, Mellotron, munnspel (på «The Numberer»)
Andrew Mackay - obo, saksofon
Brian Eno - VCS3 synthesizer, handsamingar
Paul Thompson - trommer
Phil Manzanera - elektrisk gitar
Rik Kenton - bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Virginia Plain» frå ,  den 31. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Roxy Music-songar
Debutsinglar frå 1972
Songar skrivne av Bryan Ferry
E.G. Records-singlar
Island Records-singlar
Reprise Records-singlar
Beinn an Lochain

Beinn an Lochain er eit fjell i Arrochar Alps, sør i Skottland, på vestsida av Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark. Sjølv om fjellet var med i den opphavlege lista til sir Hugh Munro over skotske fjell over 3000 fot, har nyare målingar vist at det er under grensa på 914,4 meter som gjer at det ikkje vert rekna som ein munro lenger. Fjellet er 901 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beinn an Lochain» frå ,  den 1. april 2011.  

Fjell og åsar i Argyll and Bute
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Beinn Bheigeir

Beinn Bheigier (stundom angliser til «Ben Vicar») er eit fjell på øya Islay. Med ei høgd på 491 meter over havet, er fjellet det høgaste av sju Marilyns på Islay, og det høgaste punktet på heile øya.

Det ligg søraust på Island i Ardtalla Estate. På klåre dagar kan ein sjå øya Jura med Paps of Jura, Kintyre, Isle of Arran og det meste av Islay.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beinn Bheigeir» frå ,  den 1. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Argyll and Bute
Fjell og åsar på dei skotske øyane
Islay
Beinn Challuim

Beinn Challuim er eit fjell i Skottland heilt nord i Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark, 6 km vest-nordvest for landsbyen Tyndrum i Stirling region. Fjellet ligg i Forest of Mamlorn, ein gammal deer forest eller frìth i Breadalbane.

Med ei høgd på 1025 meter over havet har Ben Challuim status som Munro og Marilyn. Det ligg øvst i Glen Lochay og dominerer over dalen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Beinn Challuim» frå ,  den 1. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
The Munros, Scottish Mountaineering Trust, 1986, Donald Bennett (Editor) ISBN 0-0907521-13-4
The High Mountains of Britain and Ireland, Diadem, 1993, Irvine Butterfield, ISBN 0-906371-30-9

Bakgrunnsstoff

Fjell og åsar i Stirling
Beinn Chùirn

Beinn Chùirn er eit fjell i Skottland om lag 5 km vest-sørvest for Tyndrum. Det ligg på grensa mellom Stirlingshire og Perthshire heilt nord i Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark.

Beinn Chùirn har ei høgd på 880 meter over havet og har status som corbett og marilyn. Det ligg i Cononish valley i lag med tre andre fjell (Ben Lui, Ben Oss og  Beinn Dubhchraig som alle er Munroer og derfor overskuggar denne mindre åsen.

I 1984 vart det oppdaga ei gullåre i fjellet av det irske selskapet Ennex International. Selskapet gjorde prøveboringar i håp om at gullgruva kunne vere lønsam. Det vart bygd ein tunnel som var om lag 1280 meter lang i 1990-åra, men etter kvart som prisen på gull fall, vart det uøkonomisk å drive gruveverksemda. Dei nyare åra har gullprisen stige igjen, og eit australsk firma har planar om å halde fram gruvedrifta.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Beinn Chùirn» frå ,  den 1. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Geology and Landscapes of Scotland, Con Gillen, Terra Publishing, ISBN 1-903544-09-2
 The Corbetts and other Scottish Hills, Scott Johnstone et al., SMC Publishing, ISBN 0-907521-29-0

Fjell og åsar i Highland
Fjell og åsar i Stirling
Gullgruver i Skottland
Beinn Damh

Beinn Damh er eit fjell i Skottland i det ville fjellområdet mellom Upper Loch Torridon og Glen Carron, 25 km nord-nordaust for Kyle of Lochalsh. Beinn Damh ehar ei høgd på 903 meter over havet og har status som corbett.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Beinn Damh» frå ,  den 1. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 The Corbetts and Other Scottish Hill, (SMC Guide) ISBN 0-907521-29-0

Fjell og åsar i Highland
Beinn Eighe

Beinn Eighe er eit kompleks fjellmassiv i Torridon i Dei skotske høglanda i Skottland. Det består av ein lang rygg med mange toppar, og fleire av dei har status som munroar.

Området ligg mellom Loch Maree og Glen Torridon på vestkysten av Skottland. To av toppane på Beinn Eighe har status som munroar. Ruadh-stac Mòr er 1010 meter over havet, medan Spidean Coire nan Clacher 993 meter over havet.

Nordsida av Beinn Eighe er eit nasjonalt naturreservat styrt av Scottish Natural Heritage. Det vart oppretta i 1951 og var det første i sitt slag i Storbritannia. Reservatet er ei blanding av opent lyngheilandskap, skogsområde og myrer, og er finst fleire verna dyr som kronhjort, kongeørn og skogmår.

I tillegg området eit biosfærereservat under UNESCO.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Beinn Eighe nasjonale naturreservat

Biosfærereservat i Storbritannia
Fjell og åsar i Highland
Nasjonale naturreservat i Skottland
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Verneområde i Highland