kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Werner Günthör

Werner Günthör () er ein sveitsisk tidlegare friidrettsutøvar frå Uttwil. Han vart europameister i kulestøyt i 1986, og vann så tre strake VM-gull i same øvinga i perioden 1987-93. I 1988 fekk han bronsemedaljen under sommar-OL.

Aktiv
Günthör slo gjennom i 1986-sesongen. Under europameisterskapen 1986 i Stuttgart stod kampen om gullmedaljen mellom Günthör og austtyske Ulf Timmermann, dei hine kulestøytarane var ikkje nærleiken av deira lengder. Günthör sikra seg gullmedaljen då han sette sveitsisk rekord med 22,22 m, Timmermann stoppa på 21.84 m. Året etter vart Günthör verdsmeister med eit støyt som målte 22,23 m, dermed slo han den ferske verdsrekordhaldaren, Alessandro Andrei frå Italia, med 23 cm.

I august 1988 gjorde Günthör i Bern sitt livs lengste kulestøyt, og sette sveitsisk rekord med 22,75 meter. Under sommar-OL 1988 i Seoul landa kula til Günthör på 21,99 m, noko som gav han ein bronsemedalje. Både olympiameister Timmermann og Randy Barnes frå USA presterte på ei høgre nivå med sine 22,47 m og 22,39 m.

I 1991 forsvarte Günthör VM-tittelen i Tokyo, i ei kuletevling der han var utan reell konkurranse. Med 21,67 meter som lengst slo han sølvmedaljøren, norske Lars Arvid Nilsen, med 92 centimeter. Etter si svakaste meisterskapstevling på åtte år, hamna Günthör på fjerdeplass under sommarleikane i Barcelona i 1992.

Under friidretts-VM 1993 vann Günthör sin tredje rake VM-tittel i kulestøyt.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (19,18 m - nr 15)
OL 1984 i Los Angeles: Nr 5 – 20,28 m
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 22,22 m, framom Ulf Timmermann (21,84 m)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 22,23 m, framom Alessandro Andrei (21,88 m)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 21,99 m
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 21,67 m, framom Lars Arvid Nilsen (20,75 m)
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 – 20,91 m, bakom Vjatsjeslav Lykho (20,94 m)
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 21,97 m, framom Randy Barnes (21,80 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Werner Günthör» frå ,  den 6. oktober 2014.

Bakgrunnsstoff 
 

Sveitsiske friidrettsutøvarar
Kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Judea- og Samaria-området

Judea og Samaria (hebraisk אֵזוֹר יְהוּדָה וְשׁוֹמְרוֹן, Ezor Yehuda VeShomron, òg akronymet יו"ש Yosh eller ש"י Shai; arabisk يَهُوذَا وَالسَّامِرَةِ, Yahuda was-Sāmerah) er dei historiske bibelske namna på området som no generelt vert kalla Vestbreidda. Judea- og Samaria-området er òg eit Israelsk administrativt distrikt, i Område C på Vestbreidda, utanom Aust-Jerusalem.

Status
Judea- og Samaria-området vert administrert av Det israelske forsvaret sin sentralkommando og militærlov gjeld i området. Dei administrative avgjerslene vert teken av øvstkommanderande. Framtida til regionen er ein nøkkelfaktor i den pågåande israelsk-palestinske konflikten.
 
Vestbreidda (inkludert Aust-Jerusalem) og Gazastripa vert rekna som okkuperte palestinske territorium av Dei sameinte nasjonane, Den internasjonale straffedomstolen, Den europeiske unionen, og ikkje-statlege organisasjonar som Amnesty International, Human Rights Watch, og B'Tselem.

Administrative inndelingar
Området er vidare delt inn i åtte militære administrative regionar: Menashe (Jenin-området), HaBik'a (Jordandalen), Shomron (Shechem-området, på arabisk kalla Nablus), Efrayim (Tulkarm-området), Binyamin (Ramallah/al-Bireh-området), Maccabim (Maccabim-området), Etzion (Betlehem-området) og Yehuda (Hebron-området).

Kommunar

Sjå òg
 Staten Judea
 Israelskokkuperte territorium
 Våpenkvileavtalen i 1949

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Judea and Samaria Area» frå ,  den 6. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Jonathan Kaplan. «The Territories», på nettsida for The Jewish Agency for Israel:
 Part 1 , Part 2 
 

Geografi på Vestbreidda
Distrikt i Israel
Israelsk historie
Jordansk historie
Palestinsk historie
Israelskokkuperte territorium
Friidrett under Sommar-OL 1964

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1964 i Tokyo vart avvikla i tida 14. til 21. oktober 1964. Det vart tevla i 36 øvingar, 24 for menn og 12 for kvinner. 400 meter for kvinner og femkamp, også for kvinner, stod på OL-programmet for fyrste gong. 1016 utøvarar frå 82 land deltok i tevlingane.

Olympiastadion i Tokyo hadde åtte løpebanar, og for fyrste gong deltok åtte utøvarar i finalane på dei kortare distansane. Derimot heldt ein fram med at einast seks utøvarar fekk delta i dei tre siste finaleomgangane i kastøvingane og lengdehopp og i tresteghopp. 

USA sine firemannslag sette verdsrekord både på den korte og den lange stafetten. Kappgjengaren Abdon Pamich frå Italia forbetra verdsrekorden på 50 km og etiopias Abebe Bikila sprang fortare på maraton-distansen enn nokon før han. Mary Rand og Ann Packer, begge frå Storbritannia, sette kvar sin verdsrekord på høvesvis 800 meter og i lengdehopp. Irina Press, som representerte Sovjetunionen, forbetra verdsrekorden i femkamp. Bob Hayes frå USA tangerte verdsrekorden då han vann 100 meter.

Menn

100 meter 

Finale: 15. oktober

200 m 

Finale: 17. oktober

400 m 

Finale: 19. oktober

800 m 

Finale: 16. oktober

1500 m 

Finale: 21. oktober

5000 m 

Finale: 18. oktober

10 000 m 

Dato: 14. oktober

Maraton 

Dato: 21. oktober

110 meter hekk 

Finale 18. oktober

400 m hekk 

Finale: 16. oktober

3000 m hinder 

Finale: 17. oktober

4 × 100 meter stafett 

Finale 21. oktober

4 × 400 m stafett 

Finale 21. oktober

20 km kappgang 

Dato: 15. oktober

50 km kappgang 

Dato: 18. oktober

Høgdehopp 

Finale 21. oktober

Stavhopp 

Finale 17. oktober

Lengdehopp 

Finale 18. oktober

Tresteghopp 

Finale: 16. oktober

Kulestøyt 

Finale am 17. oktober

Diskoskast 

Finale: 15. oktober

Sleggjekast 

Finale: 18. oktober

Spydkast 

Finale: 14. oktober

Tikamp 

Dato: 19./20. oktober

Kvinner

100 meter 

Finale: 16. oktober

200 m 

Finale: 19. oktober

400 m 

Finale: 17. oktober

800 m 

Finale: 20. oktober

80 meter hekk 

Finale: 19. oktober

4 × 100 meter stafett 

Finale 21. oktober

Høgdehopp 

Finale: 15. oktober

Lengdehopp 

Finale: 14. oktober.
Mary Rand forbetra i femte omgang verdsrekorden med seks centimeter.

Kulestøyt 

Finale: 20. oktober

Diskoskast 

Finale: 19. oktober

Spydkast 

Finale: 16. oktober.

I kvalifiseringa kasta Gortsjakova spydet 62,40 meter, ny verdsrekord med 1,02 m i høve Elvira Ozoliņa sin gamle.

Femkamp 

Dato: 16./17. oktober

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1964/Leichtathletik» frå ,  den 7. oktober 2014.  
 

Øvingar under sommar-OL 1964
Friidrett under Sommar-OL
Al Oerter

Alfred Adolf Oerter, kjend som Al Oerter (), var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som tevla i diskoskasting. Han vart olympisk meister i øvinga fire gongar på rad i tida 1956-68.
Sin personlege rekord på 69,46 meter sette han som 43-åring i 1980.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Oerter» frå ,  den 7. oktober 2014.  
 

Diskoskastarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Vladimir Kuts

Vladimir Petrovitsj Kuts () var ein sovjetisk langdistanseløpar fødd i Aleksino i Ukraina i det dåverande Sovjetsamveldet. Han vart olympisk meister på 5000 m og 10 000 meter i 1956, og europameister på 5000 m i 1954.

Aktiv
Kuts vart sovjetisk meister på 5000 m og 10000 m i 1951, prestasjonar som han gjentok i åra 1953–56.

I 1954 slo han dei største favorittane, Emil Zátopek og briten Chris Chataway, på 5000 meter i europameisterskapen i Bern. Og sette samstundes verdsrekord på distansen med 13.56,6. Ein månad seinare forbetra Chataway verdsrekorden på distansen, før Kuts berre 10 dagar etter sette enno ein ny verdsrekord på 5000 m.

Kuts forbetra sin eigen verdsrekord til 13.46,8 under eit stemne i Beograd i september 1955.  Kort tid før dei olympiske leikane i Melbourne kring månadskiftet november/desember 1956 sette Kuts ny verdsrekord på 10 000 m med 28.30,4.

Under Melbourne-leikane tok Kuts som alltid leiinga på 10 000 m, og sprengde briten Gordon Pirie fire rundar før mål. Han gjorde då eit rykk og kom seg fri Pirie, og vann med stor margin. Pirie, verdsrekordhaldar på 5000 m, var Kuts sterkaste konkurrent også på den distansen. Finalen på 5000 meter, som gjekk fem dagar etter 10 000-meteren, vart mykje lik. Kuts leia frå start til mål og vann med 11 sekundar til gode på Pirie.

I 1957 forbetra Kuts verdsrekorden på 5000 m til 13.35,0 under ein landskamp i Roma. Denne rekorden vart ståande i åtte år, det vart Ron Clarke frå Australia som sletta rekorden.. 

Kuts la opp i 1959. Han hadde ofte vore plaga av magesmertar og sleit med å trene godt. Etter han slutta som aktiv arbeidde han som friidrettstrenar. Magesmertar leia til alkoholisme og han fekk sparken frå jobben. Han vart råka av eit hjarteinfarkt i 1972 og døydde i 1975, rimelegvis eit sjølvmord basert på sovetablettar og alkohol.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vladimir Kuts» frå ,  den 8. oktober 2014.  
 

Sovjetiske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Cathrine Larsåsen

Cathrine Larsåsen () er ein norsk friidrettsutøvar, fødd og oppvaksen i Oslo. Ho vart nummer åtte i stavhopp under EM i friidrett 2010 i Barcelona og vann ti strake noregsmeisterskap i stavhopp. Larsåsen, som er medlem av IL i BUL i Oslo, var norsk rekordholdar i stavhopp, med 4,40 meter, frå 2011 til 2018

Aktiv
Larsåsen var den dominerande stavhopparen i Noreg allereie frå ho var 17 år gammal. Ho tok det fyrste NM-gullet i 2004 med eit hopp på 3,40 m. Dette innleia ei sigersrekke i noregsmeisterskapane som skulle strekke over ti samfulle år, 2004-13.

I 2005 forbetra ho den ni år gamle noregsrekorden i stavhopp, tilhøyrande Anita Tomulevski, med ein centimeter til 3,81 meter. Under eit stemne i Sandnes 10. juni 2006 vart ho fyrste norske kvinne som tok seg over fire meter i stav, då ho klarde 4,01 m. I juli 2006 sette ho sin fjerde noregsrekord for året ved å gå over 4,03 m i Bergen.

Gjennom 2007-sesongen forbetra Larsåsen den norske stavrekorden fem gongar, frå 4.11 m i juni til 4,21 m i august i Tønsberg. Den 19. juni 2008 la ho på til 4,30 m i Trondheim, den einaste rekordforbetringa den sesongen. I juli månad 2010 forbetra ho rekorden tre gongar, under tevlingar i Sverige, Belgia og Spania. Siste rekordforbetringa fann stad under kvalifiseringa i friidretts-EM i Barcelona, der ho svinga seg til finaleplass med eit hopp på 4,35 m. I EM-finalen gjentok ho prestasjon og tangerte den blodferske noregsrekorden. Ho vart dermed nummer åtte i meisterskapen.

Den 6. august 2011 sette ho norsk rekord med 4,40 meter då ho vann den danske meisterskapen i stavhopp. Nokre veker seinare mislukkast ho på opningshøgda 4,10 m under friidretts-VM i Daegu. Heller ikkje i friidretts-EM 2012 i Helsingfors vart det nokon suksess, ho klarde 4,15 m i kvalifiseringa og vart nummer 20.

I 2013 spelte Larsåsen inn ein reklamefilm for det Malta-registrerte tippefirmaet Unibet. Norges Idrettsforbund nekta henne då å representere Noreg, noko som førte til at ho braut avtalen med Unibet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cathrine Larsåsen» frå ,  den 9. oktober 2014.  
 

Norske stavhopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Folk frå Oslo
Edward Sarul

Edward Sarul () er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i kulestøyt. Han vart verdsmeister i øvinga i 1983 då han i Helsingfors vart målt til 21,39 meter.

Aktiv
Sarul kom på ellevteplass med 19,19 m i kuletevlinga ved europameisterskapen 1982. Den 31. juli 1983 overraska han stort ved å sette polsk rekord i kulestøyt med 21,68 m, ein landsrekord som stod i 26 år. Nøyaktig ei veke etter han sette den polske rekorden landa kula hans på 21,39 meter i finalen under den aller fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, VM i friidrett 1983 i Helsingfors. Dermed slo han den kanskje største favoritten, Ulf Timmermann frå Aust-Tyskland, med 23 centimeter og vann gullmedaljen i øvinga.

Sarul vart polsk meister i kulestøyt i 1979 og 1980, samt 1982 og 1983.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 11 – 19,19 m
VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje – 21,39 m, framom Ulf Timmermann (21,16 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edward Sarul» frå ,  den 9. oktober 2014.  
 

Polske kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett for Polen
Hennadij Avdjejenko

Gennadij Valentinovitsj Avdejenko () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Odessa i Ukraina, som tevla for Sovjetunionen. Han vart verdsmeister i høgdehopp i 1983 og olympisk meister i same øvinga i 1988.

Aktiv
Avdejenko starta idrettskarrieren som tresteghoppar, seksten år gammal hoppa han 15,57 m. Etter kvart konsentrerte han seg om høgdehopp, og sette personleg rekord med 2,22 m i 1982. I 1983 overraska han stort i Helsingfors, då han gjekk til topps i høgdetevlinga under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett. Han forbetra sin personlege rekord med fire centimeter, og var saman med Tyke Peacock frå USA åleine om ta seg over 2,32 m.

Sommaren 1984 forbetra han sitt personbeste til heile 2,38 m, men deltok ikkje i sommar-OL 1984 i Los Angeles, då Sovjetunionen boikotta leikane. Fyrst i 1987 deltok han på ny i ein stor meisterskap. Under friidretts-VM 1987 i Roma var han ein av hovudaktørane i ei tevling med mange sterke prestasjonar. Fire mann klarde 2,35 m, og tre av desse svinga seg også over 2,38 meter. Patrik Sjöberg frå Sverige vart ståande att som vinnar, medan Avdejenko og Igor Paklin, som begge representerte Sovjetunionen, fekk kvar si sølvmedalje.

Under sommar-OL 1988 i Seoul vann Avdejenko gullmedaljen då han var den einaste som hoppa over 2,38 meter, tre mann stoppa på 2,36 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje -  2,32 m, framom Tyke Peacock (2,32 m)
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 2,38 m, delt med Igor Paklin
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje – 2,38 m, framom Hollis Conway (2,36 m)

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hennadij Awdjejenko» frå ,  den 9. oktober 2014.

Bakgrunnsstoff 
 

Ukrainske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Verdsmeistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Jelena Slesarenko

Jelena Vladimirovna Slesarenko, fødd Sivusjenko (), er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Volgograd som tevla i høgdehopp.

Aktiv
Slesarenko slo gjennom i 2004 då ho vann innandørs-VM med 2,04 m. I sommarsesongen same året
gjekk ho heilt til topps i høgdetevlinga under Sommar-OL i Aten. Ho tok alle høgder til og med 2,06 meter i fyrste forsøk. Då sigeren var klar gjorde ho tre forgjeves forsøk på verdsrekordhøgda 2,10 m.

Etter ho gjekk skadd i 2005 var ho i 2006 tilbake og tok gullmedaljen i innandørs-VM med eit hopp på 2,02 m. Ho vart så nummer fem i europameisterskapen i Göteborg i 2006, der ho vart ståande med 1,99 m i resultatlista.

Både under VM i friidrett 2007 i Osaka og sommar-OL 2008 i Beijing enda Slesarenko på fjerdeplassen, etter høvesvis 2,00 meter i Osaka og 2,01 m i Beijing. Enno ein fjerdeplass fekk ho i friidretts-VM 2011 i Daegu med 1,97 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yelena Slesarenko» frå ,  den 10. oktober 2014.  
 

Russiske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Folk frå Volgograd
Steve Cram

Steve Cram, eigentleg Stephen Cram, () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Jarrow som i 1980-åra var ein av verdas beste på mellomdistansane. Han vann EM-gull på 1500 meter både i 1982 og 1986, dei same to åra vann han distansen også i samveldeleikane, 1986 vart han dessutan samveldemeister på 800 m. I 1983 vann Cram VM-gull på 1500 meter.

Aktiv
19 år gammal deltok Cram på 1500 meter i OL i Moskva i 1980, utan å hevde seg. Landsmannen Sebastian Coe vann OL-gullet på distansen. Det store gjennombrotet kom i 1982, då Cram i september månad vann 1500 meter under EM i Aten, og i byrjinga av oktober i Brisbane triumferte på same distanse under samveldeleikane. Året etter vart han også verdsmeister på distansen i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsingfors. Under sommarleikane 1984 i Los Angeles tok han sølvmedaljen på 1500 meter.

Cram presterte sitt aller beste i 1985-sesongen. I Nice den 16. juli 1985 forbetra han den to år gamle verdsrekorden til landsmannen Steve Ovett på 1500 meter med meir enn eitt sekund, til 3.29,67. Elleve dagar seinare, den 27. juli 1985, sette han under Bislett Games i Oslo ny verdsrekord på ei engelsk mil (1609,3 m) med tida 3.46,32.

Sommaren 1986 sigra Cram både på 800 m og 1500 meter under samveldeleikane i Edinburgh. Med 1.42,88 hadde han den sesongen verdas beste tid på 800 m, men måtte sjå seg slått av landsmennene Sebastian Coe og Tom McKean på 800 meter under EM i friidrett 1986 i Stuttgart. Derimot vart han europameister på 1500 m.

I 1988 vart Cram nummer fire på 1500 m under sommar-OL i Seoul.

Hans personlege rekordar på dei ordinære distansane er 1.42,88 på 800 m, 3.29,6 på 1500 m og 13.28,5 på 5000 meter.

Seinare virke
Steve Cram var Chancellor (seremoniell leiar) for University of Sunderland frå 2008 til 2019.

Han har arbeidd som sportskommentator og programleiar, hovudsakleg for BBC Sport, og som talar.

Awards
Cram blei vald til BBC Sports Personality of the Year i 1983. I 1986 blei han utnemnd til Member of the Order of the British Empire (MBE), og i nyttårslista 2015 til Commander of the Order of the British Empire (CBE) for tenester til sport.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Cram» frå ,  den 10. oktober 2014.  

Britiske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Order of the British Empire
Vinnarar av Bislett-medaljen
Friidrett under Sommar-OL 1960

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1960 i Roma vart avvikla i tida 31. august til 10. september 1960. Det vart tevla i 34 øvingar, 24 for menn og 10 for kvinner. 1017 utøvarar frå 73 land deltok i tevlingane.

Den tidlegare polio-råka Wilma Rudolph frå USA vart forgrunnfigur mellom friidrettsutøvarane. Ho vann gullmedaljar både 100 meter, 200 m og i stafetten. Otis Davis frå USA og tyske Carl Kaufmann forbetra verdsrekorden på 400 meter med tre tidels sekund til 44,9. Herb Elliott frå Australia imponerte stort då han forbetra sin eigen verdsrekord på 1500 meter til 3.35,6 og sprang i mål i einsam majestet. Dei mannlege stafettlaga til høvesvis Tyskland på den korte stafetten og USA på den lange stafetten sette begge verdsrekord i sine respektive øvingar. Tyskland fekk notert 39,5 sekundar, USA 3.02,2. Berrføtte Abebe Bikila frå Etiopia sprang fortare på maraton-distansen enn nokon før han hadde gjort. Ljudmila Sjevtsova frå Sovjetunionen var den einaste kvinna som pynta på ein verdsrekord, då ho vann 800 meter på tida 2.04,3.

Menn

100 meter 

Finale 1. september

200 m 

Finale: 3. september

400 m 

Finale: 6. september

800 m 

Finale: 2. september

1500 m 

Finale: 6. september

5 000 m 

Finale: 2. september

10 000 m 

Dato: 8. september

Maraton 

Dato: 10. september

20 km kappgang 

Dato: 2. september

50 km kappgang 

Dato: 7. september

110 meter hekk 

Finale: 5. september

400 m hekk 

Finale: 2. september

3000 m hinder 

Finale: 3. september

4 × 100 meter stafett 

Finale: 8. september

4 × 400 m stafett 

Finale: 8. september

Høgdehopp 

Finale: 1. september

Stavhopp 

Finale: 7. september

Lengdehopp 

Finale: 2. september

Tresteghopp 

Finale: 6. september

Kulestøyt 

Finale: 31. august

Diskoskast 

Finale: 7. september

Sleggjekast 

Finale: 3. september

Spydkast 

Finale: 8. september

Tikamp 

5./6. september

Kvinner

100 meter 

Finale: 2. september, +2,75 m/s medvind

200 m 

Finale: 5. september

800 m 

Finale: 7. september

80 meter hekk 

Finale: 1. september

4 × 100 meter stafett 

Finale: 8. september

Høgdehopp 

Finale: 8. september

Lengdehopp 

Finale: 31. august

Kulestøyt 

Finale: 2. september

Diskoskast 

Finale: 5. september

Spydkast 

Finale: 1. september

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1960/Leichtathletik» frå ,  den 10. oktober 2014.  
 

Øvingar under sommar-OL 1960
Friidrett under Sommar-OL