kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Alain Mimoun

Alain Mimoun Ould Kacha () var ein algerisk-fransk langdistanseløpar som i 1956 vart olympisk meister i maratonløping. Han vann elles tre OL-sølv og to EM-sølv på 5-/10 000 meter.

Aktiv

Mimoun deltok i 2. verdskrigen som soldat i den franske hæren. Etter krigen busette han seg i Frankrike, og frå 1947 til 1966 vart han heile 29 gonger fransk meister på 5 000 meter, 10 000 meter, maraton og terrengløp.

Mimoun representerte Frankrike i fire olympiske sommarleikar, 1948–60. I London-OL 1948 vann han sølvmedaljen i milløpet, slått av den suveren vinnaren Emil Zátopek frå Tsjekkoslovakia. Fire år sikra Mimoum seg to sølvmedaljar under Sommar-OL 1952 i Helsinki, der han vart andremann bak same Zátopek både på 10 000 meter og på 5 000 m. På 5 000-meteren fylgde han Zátopek heilt inn til målstreken og sette personleg rekord med 14.07,4. Også i den mellomgåande europameisterskapen 1950 enda Mimoun på sølvplassen på 5 000 m og 10 000 m, der òg var Zátopek hans overmann. 

I landskampen Polen – Frankrike den 9. september 1956 i Warszawa sette Mimoun fransk rekord på mila med 29.13,4, men vart slått av Polens Jerzy Chromik som fekk sluttida 29.10,0. Den 1. desember 1956 sprang Mimoun inn til siger i maratonløpet då dei olympiske sommarleikane 1956 vart avvikla i Melbourne, over halvtanna minutt føre Franjo Mihalić frå Jugoslavia. To år seinare vann Mimoun eit maratonløp på tida 2.21.25, hans fortaste løp på distansen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1948 i London: Sølvmedalje på 10 000 m – 30.47.4, bakom Emil Zátopek (29.59,6)
EM 1950 i Brussel:  Sølv på 5 000 m – 14,26,0 og 10 000 m – 30.21.0
OL 1952 i Helsinki: Sølv på 5 000 m – 14.07,4 og 10 000 m – 29.32,8.
OL 1956 i Melbourne: Gull i maraton – 2.25.00. Nr 12 på 10 000 m – 30.18,0 
EM 1958 i Stockholm: Nr 7 på 10 000 m – 29.30,6
OL 1960 i Roma: Nr 34 i maraton – 2.31.20

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alain Mimoun» frå ,  den 21. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Franske langdistanseløparar
Maratonløparar
Olympiske meistrar for Frankrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Frankrike
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Franske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Franske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Franske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Franske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Carol Corbu

Carol Corbu () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Argeş fylke i Romania. Han vann bronsen i tresteghopp ved europameisterskapen 1971 og sølvmedaljen i øvinga i 1974. Elles sikra han seg perioden 1970-76 fem medaljar i tresteghopp i hall-EM.

Aktiv
Corbu vann i 1969 den fyrste av åtte rumenske meistertitlar i tresteghopp, i 1975 sigra han også i lengdehopp. Ved europameisterskapen 1969 i Aten hoppa Corbu i god medvind 16,56 m og vart fjerdemann bakom Viktor Sanejev frå Sovjetunionen, Zoltan Cziffra frå Ungarn og Klaus Neumann frå Aust-Tyskland. I 1970 sette Corbu personbeste med 16,76 m, noko som gav han fjerdeplassen på verdstatistikken det året.

Ved hall-EM 1971 i Sofia hoppa både Viktor Sanejev og Carol Corbu 16,83 m. Sigeren gjekk til Sanejev då hans nestbeste hopp var klart betre enn Corbus. 13. juni 1971 presterte Corbu sitt livs lengste tresteghopp då han landa på 17,12 meter ved eit stemne i Torino, tredje lengst i verda den sesongen. Nummer tre vart han også i europameisterskapen 1971 i Helsinki, der austtyske Jörg Drehmel vart meister føre Sanejev.

Våren 1972 kom Corbu på ny på andreplass i hall-EM i Grenoble, med 16,89 m hamna han åtte centimeter bak Sanejev. Under Sommar-OL 1972 i München forsvarte Sanejev OL-gullet frå 1968, medan Drehmel og brasilianaren Nelson Prudencio tok dei andre medaljane og viste Corbu med sine 16,85 m til fjerdeplass. Ved hall-EM 1973 i Rotterdam hoppa Corbu 16,80 m og vann tevlinga, fem cm framom Michał Joachimowski frå Polen.

Trass moderate 16,68 meter fekk Corbu sølvmedaljen i trestegtevlinga då europameisterskapen 1974 vart avvikla i Roma, Viktor Sanejev var i ei heilt eiga klasse med eit bestehopp på 17,23 m. Ved hall-EM 1976 i München fekk Corbu notert 16,75 m som best, atter vart han nummer to bak ein suveren Viktor Sanejev. Under dei olympiske leikane i Montreal vann Sanejev sitt tredje strake OL-gull, Corbu enda der opp på åttandeplassen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Nr 4 – 16,56 m
EM 1971 i Helsinki: Bronsemedalje – 16,87 m
OL 1972 i München: Nr 4 – 16,85 m
EM 1974 i Roma: Sølvmedalje – 16,68 m, bakom Viktor Sanejev (17,23 m)
OL 1976 i Montreal: Nr 8 – 16,43 m
EM 1978 i Praha: Nr 14 – 16,02 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carol Corbu» frå ,  den 21. juni 2020.  
 
 

Rumenske tresteghopparar
Rumenske lengdehopparar
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Jordalsbø

Jordalsbø er ei grend i Bygland kommune, omlag tre kilometer nord-aust for Bygland sentrum, mellom Lidi i sør og Skreland i nord. Forbi Jordalsbø i sør renn Søråni. På norsida renn Nordåni. Mellom dei to elvane ligg Jordalsbø. Grenda har namn etter den gamle garden Jordal. Han må ha femna om heile det noverande Jordalsbø.

Fylkesveg 3802 går frå Bygland kyrkjebygd til Jordalsbø. Lokalt er denne vegen kalla Jordalsvegen.

Søråni kraftverk og småkraftverket Nordåni kraftverk ligg i grenda.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jordalsbø » frå Setesdalswiki , den 23. juni 2020. Innhaldet er tilgjengeleg under GNU Free Documentation License 1.3.
Setesdalswiki oppgav desse kjeldene:
Reidar Bolling, Gards- og ættesoge for Bygland, utgjeve av Bygland bygdesogenemnd, 1952, side 254
Reidar Vollen, Bygland gard og ætt, bind VII, utgjeve av Bygland kommune, 2012, side 519-564

Bakgrunnsstoff
Jordalsbø  i Setesdalswiki

Busetnader i Bygland
Bygder i Agder
Karl-Friedrich Haas

Karl-Friedrich Haas () var ein tysk friidrettsutøvar fødd i Berlin, oppvaksen i Nürnberg. Han vann sølv på 400 meter i OL 1956 og bronse i EM 1958. Elles var han med å vinne tre OL/EM-medaljar i stafett i tida 1952-58.

Aktiv
Haas vart i 1952 fjerdemann på 400 meter under dei olympiske sommarleikane i Helsinki. To dagar seinare sprang han Tyskland inn til OL-bronse i 4 x 400 meter stafett, dei ande på laget var Günther Steines, Hans Geister og Heinz Ulzheimer. Også i europameisterskapen 1954 vart Haas nummer 4 på 400 m. På den lange stafetten var han nær ved å ta att Frankrike sin ankermann, men måtte nøye seg med EM-sølv i lag med Geister, Uhlmann og Helmut Drehen.  

Under Sommar-OL 1956 i Melbourne deltok Haas både på 200 m, 400 m og i 4 x 400 m stafett. På den kortaste distansen rauk han ut i semifinalane, deretter vann han sølvmedaljen på 400-meteren, før han avslutta leikane med fjerdeplass i stafetten. I EM 1958 kneip Haas bronsemedaljen på 400 meter framfor landsmannen Carl Kaufmann, sidan var dei i lag om å vinne sølv for Vest-Tyskland i 4 x 400 m stafett.

Haas var vesttysk meister 1952-56 på 400 meter og 1952 på 200 meter. Hans personleg rekordar på dei to distansane er 21,0 og 46,29 sekund, begge oppnådd i 1956. 400-meterrekorden sette han i OL-semifinalen i Melbourne.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Nr 4 på 400 m – 47,22. Bronse i 4 x 400 m stafett (3.06,6)
EM 1954 i Bern: Sølv i 4 x 400 (3.08,8). Nr 4 på 400 m – 47,6
OL 1956 i Melbourne: Sølv på 400 m – 47,12. Nr 4 i x 400 m stafett
EM 1958 i Stockholm: Bronse på 400 m – 47,0. Sølv i 4 x 400 m (3.08,2)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karl-Friedrich Haas» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Tyske sprintarar
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Tyske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Tyske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Mona Solbakk

Mona Solbakk () er ein norsk samisk journalist og redaktør, og divisjonsdirektør for NRK Sápmi  sidan 1. september 2015.

Biografi 
Solbakk er fødd og oppvakse i Båteng i Tana kommune i Finnmark. Ho er gift med samepolitikaren Geir Tommy Pedersen.

Solbakk har arbeidd som journalist og redaksjonell leier store delar av yrkeslivet sitt. Ho vart første gong tilsett som journalistpraktikant i NRK 1992, og etter  journalistutdanninga si i 1996 vart ho tilsett som journalist ved NRK Sápmis lokalkontor i Kåfjord. I 2003 fekk ho stilling som magasinredaktør i NRK. I 2005 vart ho tilsett som programredaktør og stadfortredande sameradiosjef. Ho har i perioden 2007 til 2015 vore kommunikasjonssjef ved Universitetet i Tromsø  og leiar for Davvi álbogiid guovddáš/ Senter for nordlege folk i Kåfjord .

Verv 

 2000-2003 Leiar og nestleiar for Samisk journalistforening
 2002-2003 Styremedlem i NRKs journalistlag
 2010-2012 Styremedlem i Kommunikasjonsforeningen Nord-Norge
 2011-2015 Styremedlem i Sámi áviisa Ávvir
 2013-2014 Styremedlem i studentavisa Utropia

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mona Solbakk» frå ,  den 27. juni 2020.  

Folk frå Tana
NRK-journalistar
Norske radiojournalistar
Norske redaktørar
Samiske journalistar
Skipslei

Skipslei eller sjøveg er ein vassveg rekna for skipstrafikk, oftast brukt av handelsskip. Vanlegvis meiner ein dei vassvegane som er merka opp på sjøkart. Skipsleier er i dag vanlegvis merkt med sjømerke.

Skipslei vert òg brukt om mindre vassvegar. Desse er meir lokale og tilpassa fritidsbåtar. Desse kan vera gjennom ein skjergard inn til ein tettstad eller ei hamn. Ei tilrådd seglingslei er ei mindre form skipslei, og viser tryggaste veg forbi til dømes to øyar, eller eit skjer.

Ulike typar skipsleier vert klassifisert etter bruk, t.d. som innseglingslei til ei hamn. Dei moderne skipsleiene vart etablert då trafikken til sjøs vart overteken av dampskip på slutten av 1800-talet.

Tidlege sjøvegar var vanlegvis kystnære sidan navigatørane måtte nytta seg av kystlandemerke. Etter kvart som kunnskapane om navigasjon og kart auka, vart dei sjøfarande mindre avhengige av kystlandemerke, og sjøvegane strekte seg over større hav og osean.

Eit døme på ein kystnær sjøveg er skipsleia langs norskekysten; ein sjøveg som har gjeve landet Noreg namn. Ein annan gammal og viktig sjøveg i Nord-Europa var og er skipsleia gjennom Skagerrak, Kattegat og Øresund/Beltene. Denne leia knyter landa i Vest-Europa med landa omkring Austersjøen. Denne leia er dels basert på segling i kystnære farvatn, dels på segling i ope hav.

Trekantfarten i Atlanterhavet er døme på ein sjøveg over ope hav i Nord-Atlanteren og Sør-Atlanteren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skipsled» frå ,  den 27. juni 2020.  

Navigasjon
Internasjonal sjøfart
Handelsruter
Manuela Montebrun

Manuela Montebrun () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i sleggjekasting. Ho vann bronsemedaljen i øvinga ved europameisterskapen 2002 og verdsmeisterskapen 2003. Mange år etter OL 2008 rykte Montebrun opp på tredjeplassen då resultata til konkurrentar vart annullert.

Aktiv
Montebrun kasta sleggja over 70 meter fyrste gongen i 2000-sesongen. Ho mislukkast i OL-tevlinga i Sydney, året etter vart ho nummer fem ved VM 2001. Under europameisterskapen 2002 i München kasta ho 72,04 meter og vann bronsen, mindre enn meteren bakom vinnaren Olga Kuzenkova. Ved VM 2003 på fransk heimebane kneip ho bronsemedaljen med eit kast på 70,92 m.

11. juli 2005 i Zagreb kasta Montebrun sleggja 74,66 meter og forbetra dermed franske rekorden, gjeldande også i 2020. Ein månad etter rekordkastet kom ho med 71,41 meter på fjerdeplass i verdsmeisterskapen i Helsinki. Denne plasseringa gjorde Det internasjonale friidrettsforbundet om på då det i 2013 annullerte resultatet til verdsmeisteren Olga Kuzenkova.

I 2008 rekte Montebrun sine 72,54 meter til femteplass under OL i Beijing. Åtte og ni år seinare annullerte IOK prestasjonane til dei russiske utøvarane Aksana Mjankova og Darja Ptsjelnik og flytta Montebrun opp til bronseplassen.

Montebrun vart fransk meister ni gongar og aktiv på toppnivå til 2012.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Utslått i kvalifiseringa (54,13 m=nr 24)
VM 1999 i Sevilla: Nr 12 – 62,44 m
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (57,77 m=nr 24)
VM 2001 i Edmonton: Nr 5 – 67,78 m
EM 2002 i München: Bronsemedalje – 72,04 m
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje – 70,92 m
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (67,90 m=nr 15)
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 71,41 m
VM 2007 i Osaka: Nr 8 – 70,36 m
OL 2008 i Beijing: Nr 5 – 72,54 m
VM 2009 i Berlin: Nr 12 – 69,92 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Manuela Montebrun» frå ,  den 28. juni 2020.  
 

Denne artikkelen bygger på «Manuela Montebrun» frå ,  den 28. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Franske sleggekastarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Franske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Franske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Terry Oldfield

Terence Oldfield () er ein engelsk musikar og komponist, og bror til Sally og Mike Oldfield.

Historie
Oldfield slutta på skulen då han var 16 for å reise verda rundt og arbeidde som scenearbeidar for ymse band, som The Byrds. Under eit lengre opphald på den greske øya Hydra, byrja han å spele det første instrumentet sitt, fløyta. Tidleg i 1970-åra skipa han og broren Mike eit band kalla Barefoot (eller Barefeet) som spelte rock and roll på klubbar i Storbritannia. Broren Mike spelte kort tid etter inn det særs suksessrike albumet Tubular Bells og Terry spelte fløyte på ei konsertframføring av albumet i Queen Elizabeth Hall, 25. juni 1973 i London.

Terry er òg med på andre album av broren, Hergest Ridge (blåseinstrument - ikkje oppført), Ommadawn (panfløyte) og mykje på Incantations (fløyte).

Karrieren til Oldfield byrja for fullt då han vart spurt av BBC om å komponere musikk for ein serie kalla Great Railway Journeys of the World. Sidan den gongen har Oldfield skrive musikk for over 50 filmar og TV-produksjonar, og fått to Emmy-nominasjonar for Land of the Tiger og Twilight of the Dreamtime og ein BAFTA-nominasjon for BBC-serien Kingdom of the Ice Bear.

Diskografi

Album

 Sunshine Holidays – 1983
 In Search of the Trojan War – 1985
 Cascade – 1986
 Reverence – 1986
 Return to Treasure Island – 1987
 In the Presence of Light – 1987
 Resonance – 1988
 Star of Heaven – 1989
 Spirit of the Rainforest – 1990
 Angel – 1990
 Zen – 1991
 Illumination – 1992
 Spiral Waves – 1992
 Out of the Depths – 1993
 Spirit of Africa – 1993
 Australia – 1994
 Spirit of Tibet – 1994
 Earth Spirit – 1995
 Icon – 1995
 Theme for the Telford Time Machine – 1996
 Spirit of India – 1996
 South East Asia – 1997
 All The Rivers Gold – 1999
 Music for Wildlife – 2000
 Reflections – The Best of Terry Oldfield 1985–1995 – 2000
 Across the Universe – 2000
 Spirit of the World – 2000
 Turning Point 2002
 A Time for Peace – 2003
 Yoga Harmony – 2004
 Celt – 2004
 De Profundis / Out of the Depths II – 2005
 Ethereal – 2005
 Reiki Harmony – 2006
 Om (med Medwyn Goodall) - 2007
 Labyrinth – 2007
 Mandala: Circle of Chant - 2008
 Yoga Nidra (med Soraya Saraswati) – 2009
 Silent Night, Peaceful Night - 2010
 Healing Sound Journey (med Soraya Saraswati) – 2011
 Journey into Space (med Mike Oldfield) – 2012
 Peaceful Hearts (med Soraya Saraswati) – 2013
 Namaste (med Soraya Saraswati) – 2016
 Sky Dancer (med Carlos Garo) – 2017
 Temple Moon (med Soraya Saraswati ) - 2017
 On Fire - 2018
Rhapsody - 2018
Soundscapes For Awakening - 2018
Forever One (med Soraya Saraswati ) - 2019
Healing Hands Subliminal Music For Massage - 2019
Music For Relaxation - 2019

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Terry Oldfield» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske komponistar
Folk frå Reading
Engelske fløytistar
Martina Strutz

Martina Strutz () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Schwerin i Mecklenburg som tevla i stavhopping. Ho vann sølvmedaljen i øvinga både ved verdsmeisterskapen 2011 og europameisterskapen 2012.

Karriere
Strutz tangerte sitt personbeste på 4,50 m og vart nummer fem då ho deltok i europameisterskapen 2006. Ho forbetra den personlege rekorden til 4,52 m i 2008, men den store framgangen kom i 2011-sesongen. Den 12. juli sette ho tysk rekord med 4,78 meter i eit stemne i Karlsruhe. Deretter vart ho tysk meister i Kassel med eit hopp på 4,65 m, framom Silke Spiegelburg. Under verdsmeisterskapen i Daegu den 30. august 2011 svinga Strutz seg over 4,80 m, dermed vann ho sølv og forbetra landsrekorden.

Ved europameisterskapen i Helsinki 30. juni 2012 sikra Strutz seg ein ny sølvmedalje i stavhopp ved å gå over 4,60 m i andre forsøk. Under dei olympiske leikane i London same året enda ho på femteplassen. I 2013 vann Strutz stavtevlinga i den tyske meisterskapen for andre gong og i 2016 for tredje gong.

Våren 2017 vart Strutz skulderskadd i ei trafikkulukke og kom ikkje tilbake på same nivå i 2018.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2006 i Göteborg: Nr 5 – 4,50 m
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 4,80 m, bakom Fabiana Murer (4,85 m)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 4,60 m, bakom Jiřina Ptáčníková (4,60 m)
OL 2012 i London: Nr 5 – 4,55 m
VM 2015 i Beijing: Nr 8 – 4,60 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 10 – 4,45 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 9 – 4,60 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Martina Strutz» frå ,  den 30. juni 2020.

Bakgrunnsstoff

Tyske stavhopparar
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Aust-Aserbajdsjan

Aust-Aserbajdsjan (farsi استان آذربایجان شرقی, Āzarbāijān-e Sharqi) er ein av 31 provinsar i Iran. Han ligg i Iransk Aserbajdsjan, ved grensa til Armenia, Aserbajdsjan, Ardabil-provinsen, Vest-Aserbajdsjan og Zanjan-provinsen. Hovudstaden i Aust-Aserbajdsjan er Tabriz og provinsen ligg i region 3 i Iran.

Geografi

Provinsen dekkjer eit areal på kring 47 830 km² og har kring fire millionar innbyggjarar. Provinsen deler grense med republikken Aserbajdsjan, Armenia og Nakhitsjevan i nord, Vest-Aserbajdsjan i vest, Zanjan i sør og Ardabil i aust. Eit fint nettverk av vegar og jernbanar knyter Aust-Aserbajdsjan til andre delar av Iran og nabofylka.

Det høgaste punktet i Aust-Aserbajdsjan er den vulkanske fjelltoppen Sahand på 3 707 moh, sør for Tabriz, meadn dei lågareliggande områda er kring Garmadooz (Ahar). Åsane og fjella i provinsen er delte inn i tre kjeder: Qara Daq, Sahand og Bozqoosh, og Qaflan Kooh.

Klimaet i Aust-Aserbajdsjan er eit kontinental middelhavsklima blanda med eit kaldt, halvtørt lima. Ein svak vind frå Kaspihavet har noko påverknad på klimaet i lågareliggande område.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «East Azerbaijan Province» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Provinsar i Iran
Qom-provinsen

Qom-provinsen (persisk استان قم, Ostān-e Qom) er ein av 31 provinsar i Iran. Han har ei flatevidd på 11 237 km², som dekkjer 0,89 % av heile landet. Provinsen ligg nord i landet og provinshovudstaden er byen Qom. Han vart skipa frå delar av Teheran-provinsen i 1995. I 2011 hadde provinsen 1,1 millionar innbyggjarar og av desse budde 95,2 % i urbane strøk og 4,8 % på landsbygda. Provinsen har berre ein by, men fire fylke, ni landdistrikt og 256 landsbyar.

Provinsen vart plassert i Region 1 i 2014.

Geografi
Klimet i Qom-provinsen varierer mellom ørken- og halvørken-klima, og består av fjellområde, åsar og sletter. Sidan det ligg nær eit tørt område, og langt inne i landet, er klimaet tørt med låg luftfukt og lite nedbør. Jordbruk er derfor ikkje mogeleg i det meste av området, særskild nær saltsjøane. Det ligg to store saltsjøar i Qom-provinsen, nemleg Howz e Soltan, som ligg 36 km nord for Qom, og Namaksjøen, som ligg 80 km aust for Qom. Nesten ein femtedel av Namaksjøen ligg innafor Qom-provinsen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Qom Province» frå ,  den 7. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Provinsar i Iran
Giovanni Evangelisti

Giovanni Evangelisti () er ein italiensk tidlegare lengdehoppar frå Rimini. Han vann bronsemedaljen i øvinga under Sommar-OL 1984 og i EM 1986. Evangelisti vert elles hugsa for  arrangørskandalen ved verdsmeisterskapen 1987 i Roma.

Aktiv
I 1983-sesongen hoppa Evangelisti over 8 meter for fyrste gong, med 8,09 meter som best. Året etter forbetra han den personlege rekorden til 8,24 meter under OL-finalen i Los Angeles. Dermed vann han bronsemedaljen då einast Carl Lewis og Gary Honey hoppa lenger. I 1986 kneip han bronsen med ein centimeters margin til fjerdemann.

Dane 16. mai 1987 forbetra Evangelisti den italienske lengdehopprekorden til 8,43 meter i eit stemne San Giovanni Valdarno i Toscana, ein rekord som gjaldt til Andrew Howe i 2007 hoppa 8,47 m. Under VM i friidrett på italiensk heimebane nokre månader etterpå, låg Evangelisti på fjerdeplass før siste finaleomgang. Han siste hopp vart målt til 8,37 m, dermed kleiv han forbi Larry Myricks frå USA på resultatlista og vart tildelt bronsemedaljen. Ei tid etter meisterskapen kom det opp at arrangørane juksa med målinga, så ni månader etter verdsmeisterskapen måtte Evangelisti gje frå seg medaljen til Myricks. Dermed vart han fjerdemann i tevlinga, noko han også vart under Sommar-OL 1988, som sist bak Myricks på tredjeplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 6 – 7,89 m
VM 1983 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (7,70 m=nr 19)
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 8,24 m
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje – 7,92 m
VM 1987 i Roma: Nr 4 – 8,19 m
OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 8,08 m
EM 1990 i Split: Nr 7 – 7,93 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 8,01 m
EM 1994 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (7,80 m=nr 13)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Giovanni Evangelisti» frå ,  den 1. juli 2020.  
 

Denne artikkelen bygger på «Giovanni Evangelisti» frå ,  den 1. juli 2020.  
 
 

Italienske lengdehopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Død snø

Død snø er ein norsk skrekkfilmkomedie frå 2009. Filmen er laga av Stig Frode Henriksen og Tommy Wirkola, som også har laga 2007-filmen Kill Buljo. Filmen hadde premiere på norske kinoar 9. januar 2009.  Filmskaparane ønskte å lage film i stil med gamle splatterfilmar og grøssarkomediar frå 1980- og starten av 1990-talet.

Oppfølgjaren Død snø 2 kom ut i 2014.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Filmar frå 2009
Norske filmar
Norskspråklege filmar
Skrekkfilmkomediar