kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Gyrodactylus salaris

Gyrodactylus salaris er ein parasitt som først og fremst lever på atlantisk laks (Salmo salar) når fisken oppheld seg i ferskvatn, men han kan òg leva ei stund på ei rekkje andre laksefiskar. I daglegtale vert han òg kalla for Gyro, eller lakseparasitten. Parasitten har ført til at bestanden av atlanterhavslaks er vorten øydelagd i fleire norske vassdrag. Han høyrer ikkje naturleg heime i Noreg, og kom truleg til landet med innførsel av levande laks og regnbogeaure frå Sverige på midten av 1970-talet.
Parasitten er vorten påvist i 46 vassdrag i Noreg.

Skildring
Gyrodactylus salaris er ein liten ektoparasitt, omkring 0,5–1 mm lang. Han festar seg til fisken med eit speialisert festeorgan (haptor) med kvasse krokar, som sit i haleenden til parasitten. Når han et, syg parasitten seg fast til laksen med munnen. Deretter vrengjer han svelget sitt gjennom munnen og og frigjev ei fordøyingsvæske med proteolytiske enzym som løyser opp skinnet til laksen. Slim og oppløyst skinn vert så soge inn i tarmen til parasitten. Dette fører til sår og skadar i skinnet til fisken. Dette kan i sin tur føra til at laksen vert meir utsett for infeksjonar og at saltbalansen i kroppsvæska til fisken vert endra.

Førebygging
Historisk sett har behandling av elver for å fjerna lakseparasitten skjedd ved å bruka plantegifta rotenon. Dette er likevel ei ikkje-selektiv gift som drep både parasitten og verten, altså laksen. Det har også vist seg at ein del elver som er behandla etter denne metoden, vert infiserte med parasitten på nytt i løpet av nokre få år.

Mellom 2003 til 2006 prøvde ein også å få bukt med parasitten ved å tilsetja små mengder aluminiumssalt og svovelsyre til elvevatnet. Ein stor føremon med denne metoden er at det er mogeleg å drepa parasitten utan å drepa laksen. Metoden er framleis i ein startfase, men resultat frå Batnfjordselva på Nordmøre og Lærdalselva i Sogn og Fjordane er svært lovande.

Det vert også arbeida med å utvikla norske laksestammar som er resistente mot Gyrodactylus, slike finst mellom anna i Austersjø-området.

Sjå òg 
 Lakselus (Lepeophtheirus salmonis)

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Gyrodactylus salaris» frå , og «Gyrodactylus salaris» frå  den 3. juni 2008.

Bakgrunnsstoff 

 Laksedreperen Gyrodactylus salaris i bellona.no
 Aluminium mot Gyrodactylus salaris i bellona.no

Flatmakkar
Parasittar
Dverglire

Dverglire (Puffinus assimilis) er ein liten sjøfugl i stormfuglfamilien, Procellariidae. Denne lira lever pelagisk på den sørlege halvkula sør for den sørlege vendesirkelen.

Skildring 
Dverglira har den typiske flukta for lirer, tipper frå side til side med stive venger, og få vengeslag, men i svak vind vil dei ha meir flagrande flygeteknikk enn dei større lireartane. Fuglen dannar omriss av eit kross i flukt når dei held dei lange vengene rett ut frå kroppen, og vekslar mellom mørkt og lyst frå den svarte oversida og kvite undersida. Til havs opptrer dei einslege, eller i små flokkar og dei beitar sjeldan saman med andre sjøfuglar. Kroppslengda er 30 cm og massen 130 gram, vengespennet 58-67 cm, som ei lita havlire, men har proporsjonalt kortare og breiare venger, med eit bleikt område på indre flygefjører. Nebbet er slankare enn på havlira, og dei mørke auga skil seg ut mot det lyse omkringliggande området.

Dverglira hekkar i koloniar på øyar og kystnære klipper, har reirplass i hòler som dei berre vitjar om natta for å unngå predasjon. Hekketida er normalt i den australske vinteren og våren.

Taksonomi 
Underartar av dverglire etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011.

Puffinus assimilis
 Puffinus assimilis assimilis, Norfolkøya og Lord Howe-øya, aust for Australia
 Puffinus assimilis kermadecensis, Kermadec Islands, New Zealand - sørlege Stillehavet
 Puffinus assimilis haurakiensis, småøyar nordaust for Nordøya på New Zealand
 Puffinus assimilis elegans, Tristan da Cunha, Gough Island i Sør-Atlanteren og Chatham-øyane og Antipodes-øyane sør for New Zealand
 Puffinus assimilis tunneyi, øyar sørvest for Australia

Tidlegare var følgjande underartar rekna som ein del av taksonet, men blei tatt ut frå og med versjon 6.4, desember 2009:
 Puffinus assimilis baroli, no Puffinus baroli, engelsk: Barolo Shearwater, utbreiing ved Asorane, Desertasøyane, Selvagensøyane og Kanariøyane
 Puffinus assimilis boydi, no Puffinus boydi, Boyd's Shearwater, utbreiing ved Cape Verde

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Little Shearwater» frå , den 9. juni 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Puffinus assimilis 
 Videoar, bilete og lydopptak av dverglire hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Fuglar i Atlanteren
Stor-Polen

Stor-Polen (polsk Wielkopolska, latin Polonia Maior) er ein historisk region i sentralvestlege delar av Polen langs elva Warta, med hovudbyane Poznań, Gniezno og Kalisz.

Stor-Polen utgjorde kjernen i den unge polske mellomalderstaten, og vert derfor ofte rekna for å vere vogga til Polen. Regionen omfattar store delar av områda som vert drenert av Warta og bielvane hennar, og kan delast opp i to geografiske hovudområde – innsjøområdet i nord og flatlandet i sør. Det historiske Stor-Polen ligg i dag i Storpolske voivodskap og delar av voivodskapa Lubusz, Kujawy-Pomorze og Łódź-voivodskapet.

Området var i byrjinga kjent under namnet «Polonia» (Polen) – namnet «Polonia Maior» vart teke i bruk først på 1300-1400-talet (i motsetnad til «Polonia Minor» – Vesle-Polen i sør).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Storpolen» frå , den 4. juni 2008. 

Polske regionar
Historiske regionar
Sørkjempepetrell

Sørkjempepetrell (Macronectes giganteus)  er ein stor  sjøfugl i stormfuglfamilien med to morfar, ei lys og ei mørk form. Han er ein av to artar av kjempepetrellar, begge lever dels pelagisk og er utbreidd sirkumpolart på kystar og til havs i den subantarktiske regionen. Hekkinga skjer på isfrie område av Antarktis og på subantarktiske øyar, den største hekkepopulasjonen finst på Falklandsøyane.


Skildring 

Sørkjempepetrell har same storleik som slektningen nordkjempepetrell, kroppslengda er ca. 90 cm, vengespennet er på opptil 2,1 meter, og han veg i gjennomsnitt 4,5 kilogram. Kjempepetrellane er dermed større  enn til dømes Phoebastria-abatrossane, men har mindre vengespenn.  Denne arten har to morfar, den mørke morfen i gråbrunt liknar nordkjempepetrell, men den mørke sørkjempepetrellen får lysare hovud som kan bli heil kvitt. Fjørdrakta er gråbrun, framhovud og hals kan bli kvite. Unge fuglar er mørk brune og særs lik ungfuglar av nordkjempepetrell. Den lyse morfen kan bli nær kvit, men med få og spreidde mørke flekker. Kjempetretrellar har massive, gule nebb, sørkjempepetrellen med bleikgrøn nebbtupp, det sikraste kjenneteiknet som skil han frå nordkjempepetrell.

Denne arten lever på kystar i alle sørlege hav, i Sørishavet og i sørlege område av Stillehavet, Atlanterhavet og Indiahavet. Om sommaren hekkar og beitar han sør for 60° sør i Stillehavet og Indiahavet, og sør for 53° sør i regionar ved Macquarieøya, men held seg i beltet mellom 53° sør og den sørlege vendesirkelen på 23° sør i vinterhalvåret, jamvel enda legre nord.

Sørkjempepetrell er i større grad enn nordkjempepetrell ein kolonihekkar, dei største koloniane ligg på Falklandsøyane, Sør-Georgia, Sør-Shetlandsøyane, Sør-Orknøyane, Heard- og McDonaldøyane, Macquarieøya, øyar utanfor Sør-Amerika, Tristan da Cunha og på fastland på Den antarktiske halvøya. Men dei hekkar òg spreidd i mindre tal på andre øyar. Kvar koloni i hekkepopulasjonen er mellom 10 og 300 par. Beitemønstret i hekketida varierer, ved nokre øyar finn dei føda innanfor 30 km, i andre døme har ein funne fuglar opptil 2000 km borte frå kolonien. Utanom hekketida kan nokre vere mykje stasjonære i dei nordlegste områda, men jamt over vil sørkjempepetrellar spreie seg vidt og lengre nord om vinteren.

Dietten består av åtsel av pattedyr og fuglar, fiskeavfall, men dei kan og drepe mindre sjøfuglar inklusive pingvinar. Dei plukkar òg krepsdyr og fisk på havoverflata.

Egglegging skjer frå august til oktober og det eine kvite egget har ei rugetid på ca. 60 dagar. Ungane kan flyge etter ca. 115 dagar og dreg ut på havet frå slutten av februar.  Dei er mellom 6 og 7 år nå dei returnerer til kolonien for å bli hekkefuglar.

Arten har status som livskraftig, og bestanden er estimert til ca. 150 000 individ inkludert ungfuglar, og er trudd å vere aukande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
BirdLife International (2013) Species factsheet: Macronectes giganteus . Henta frå http://www.birdlife.org den 28. april 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 

Stormfuglfamilien
Poseidonlire

Poseidonlire (Calonectris diomedea), tidlegare underarten C. d. diomedea av gulnebblire, er ei lire i stormfuglfamilien, Procellariidae, som lever i Middelhavet og Atlanteren, og hekkar på øyar i Middelhavet.
 
Denne lirearten er identifiserbar med storleiken, 44–49 cm i kroppslengd og 117–135 cm vengespenn. Poseidonlira har brungrå overside, rein kvit underside med mørk bakkant på vengene, og lyst, gulaktig nebb. Samanlikna med storlire, Puffinus gravis, manglar poseidonlira den brune bukflekken, mørke teikningar under vengene og tydeleg mørk hette slik som storlira har. Poseidonlira flyg lange strekk i glideflukt, jamvel i nesten vindstille, og alltid med nedbøgde venger og litt vinkla tilbake, i motsetnad til stive, rette venger i flukta til storlira. Inn i mellom tar ho 3-4 raske vengeslag.

Poseidonlira er kolonihekkar i bratte fjellskrenter på øyar og ved kysten av Middelhavet. Egglegging tar til i april månad. På seinsommaren og hausten, trekkjer dei fleste fuglane ut i Atlanterhavet, og overvintrar i Sør-Atlanteren. Dei kjem tilbake til Middelhavet i februar. Nokre fuglar trekker vidare inn i Indiahavet<ref>Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005</ref> og er t.d. sjeldne gjestar ved Madagaskar. 

Poseidonlira beitar på blekksprut og fisk, mest på overflata eller ved grunne dukk, dei kan dukke til 15 meter eller meir på jakt etter byttedyr. Dei følgjer lett fiskebåtar. Dette er ein sosial art, som kan sjåast i store mengder frå skip. Dei er stille på sjøen, men gjev håse, kaklande rop i hekkekoloniar.

Portugisarlire (Calonectris borealis) (Cory, 1881) var tidlegare rekna som same arten som poseidonlire. Ho har hekking avgrensa til øyar i Atlanterhavet, har litt større kroppslengd, mindre vengespenn, og eit tjukkare nebb.

Kappverdelire (Calonectris edwardsii) (Oustalet, 1883) var tidlegare rekna som ein underart av Calonectris diomedea, men har nyleg blitt skilt ut som ein eigen art (Snow & Perrins 1998). Kappverdelira er endemisk for Kapp Verde.

 Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Cory's Shearwater» frå , den 18. juni 2012 
 del Hoyo, J., C. Carboneras, F. Jutglar, N. Collar, and G. M. Kirwan (2020). Cory's Shearwater (Calonectris diomedea), version 1.0''. In Birds of the World (S. M. Billerman, B. K. Keeney, P. G. Rodewald, and T. S. Schulenberg, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.corshe.01

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av gulnebblirer hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Knoppsvane

Knoppsvane (Cygnus olor) er ein trekkfugl i andefamilien som hekkar i Noreg. Svana er kvit med ein svart flekk ved nebbrota. Nebbet er gulraudt med ein kraftig nebbknute. Fuglen kan verte 152 cm lang. Den lange halsen gjer at dei kan beite ned til ein meter under vassyta. Dei beiter og på land. Føda er mest algar og vassplantar.

Utbreiing
Ein finn knoppsvaner frå Vest-Europa og flekkvis austover til Kina. Utsetting har ført til førekomstar på fleire kontinent. Den norske bestanden stammar truleg frå utsette fuglar. Første påviste hekking i Noreg var i Rogaland i 1926. I 1971 var hekkebestanden 25–30 par og i 1990 om lag 450 par. Talet på fuglar ser framleis ut til å auke. Knoppsvana hekkar i låglandet på Austlandet og langs kysten til Rogaland.

Knoppsvana legg reiret i tett vegetasjon eller på små holmar. Dei 5 til 9 grågrøne egga er opp til 124 mm lange. Båe fuglane rugar i om lag 5 veker. Ungane sym me foreldra kort etter klekkinga. Dei er flygedyktige etter 4–5 månader.

Knoppsvana held seg ofte nær reirplassen heile året. Dette gjeld særleg fuglar i Rogaland. Lenger aust trekker dei delvis til Danmark om vinteren. Dei vender oftast attende til same reirområde så snart isen er borte.

Eldste fuglen ein kjenner til etter ringmerking i Noreg er 17 år og 7 månader. 

Mange knoppsvaner misser livet ved samanstøyt med elektriske leidningar.

Knoppsvana er kjelda til førestilling om at ho syng ein svanesong når ho døyr.

Galleri

Kjelder 
 Norsk RingmerkingsAtlas. Volum 2. Stavanger 2006. ISBN 82-90054-65-3
 Norges dyr. Bind VI. J.W.Cappelens forlag 1972
Referansar

Bakgrunnsstoff

Andefamilien
Fuglar i Noreg
Breivikbotn kyrkje

Breivikbotn kyrkje (tidl. Breivikbotn kapell) er ei langkyrkje frå 1959 i Hasvik kommune i Troms og Finnmark fylke.

Byggverket er i tre og kapellet har 90 sitjeplassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Hasvik kommune: Breivikbotn kirke 

Kyrkjer i Hasvik
Rolf Harlew Jenssen
Kyrkjer i Alta prosti
Norske kyrkjer frå 1959
Kulturminne i Hasvik
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Dønnesfjord kapell

Dønnesfjord kapell er eit kapell frå 1888 i Hasvik kommune i Troms og Finnmark. Kapellet er bygd som ei langkyrkje og stod opphavleg i fiskeværet Galten, men vart flytt til Dønnesfjord i 1951.

Byggverket er i tre og er bygd med 120 sitjeplassar. Det er den eldste bygningen i Hasvik kommune, alle andre bygningar gjekk med då tyskarane brente av Finnmark i 1944-45.

Kyrkja er bygd med ein ruvande silhuett ytst mot Lopphavet ytst i Dønnesfjorden på Sørøya. Kyrkja vart freista sett fyr på av tyskarane då dei trekte seg attende frå Finnmark i 1944, men elden ville ikkje ta tak og ho stod att som det einaste huset i kommunen etter krigen. No er det ikkje lenger fastbuande som brukar kyrkja om vinteren. Det er berre gudsteneste i kyrkja ein gong årleg, midt på sommaren. Dåverande sokneprest Paul Skuland i Hasvik foreslo å selje kyrkja for ei krone, men Riksantikvaren sette seg imot dette og la fram forslag om freding. Det vart løyvd 750 000 kroner til å pusse opp kyrkja, og dette vart gjort i 2005.

Bakgrunnsstoff 
 Om Dønnesfjord kyrkje hos Hasvik kommune 
 Artikkel i Aftenposten med bilete av kyrkja før oppussing
 Om renoveringa av kyrkja med bilete av kyrkja etter oppussing 
 Fagleg rapport frå renoveringa (pdf)
 
 

Kyrkjer i Hasvik
Bygningar i Finnmark og Nord-Troms frå før 1944
Kyrkjer i Alta prosti
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Norske kyrkjer frå 1880-åra
Kulturminne i Hasvik
1888 i Noreg
Komagfjord kyrkje

Komagfjord kyrkje, tidlegare Komagfjord kapell, er ei krosskyrkje frå 1960 i Talvik sokn i Alta prosti, Nord-Hålogaland bispedømme.

Byggverket er i bindingsverk og er bygd med 250 plassar. Kyrkja vart vigsla palmesundag 10. april 1960.

Kyrkjeklokka er levert av Olsen & Nauen klokkestøyperi i 1947, med innskrift frå Elias Blix' julesong «Kling no klokka»: «Tona um Frelsa kalla. Helsa, kalla og helsa med fred Guds barn.»

Eldre kyrkjer i Komagfjorden 
Den første kyrkja i Komagfjorden vart vigsla 15. september 1887. Den var ei kvit langkyrkje, og ho låg litt oppe i bakken ovanfor butikken og kaia. Kyrkja vart, som det meste av Finnmark, brent ned av den tyske okkupasjonsmakta då dei trekte seg attende frå Finnmark hausten 1944. 

Etter krigen begynte attreisinga. Det vart sendt «kyrkjebrakker» til dei kyrkjelydene som hadde mista kyrkjene sine. Talvik hadde 3 kyrkjer i behald, og skulle derfor ikkje få kyrkjebrakke. 

Men soknerådet vende seg til biskopen, og dei greidde å få send ei kyrkjebrakke til Komagfjord. Kyrkjebrakka vart vigsla 16. februar 1947 av biskop Wollert Krohn-Hansen, fylkesprost Wiig, sokneprest Notø og kst. sokneprest Kjelland. 

Brakka gjorde nytte som gudshus i 13 år.

Bakgrunnsstoff 
 
 Alta kyrkjelege fellesråd
 

Kyrkjer i Alta
Kyrkjer i Alta prosti
Krosskyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1960
Kulturminne i Alta
Leirbotn kyrkje

Leirbotn kyrkje er ei langkyrkje frå 1993 i Alta kommune i Troms og Finnmark. Byggverket er i tre og er bygd med 160 plassar.

Leirbotn kapell, ei langkyrkje bygd i 1935 i tømmer, brann i 1990.

Bakgrunnsstoff 
 
 Alta kyrkjelege fellesråd
 

Kyrkjer i Alta
Kyrkjer i Alta prosti
Norske kyrkjer frå 1993
Peer Stockholm
Kulturminne i Alta
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Astrid Langjord

Astrid Langjord () var ei norsk bondekone, diktar og organisasjonskvinne frå Vefsn.

Astrid Langjord var fødd på Myrnes ved Fustvatnet. Mora var Berit Danielsdotter, og faren var læraren Olaus Ottesen Myrnes, som døydde då Astrid var fem år gammal. Då flytta mora med fire småjenter heim til Langjorda i Bjørnådalen. Nitten år gammal vart Astrid gift med onkelen Harald Langjord, som kom heim til Bjørnådalen etter å ha vore gullgravar i Amerika.

Utover folkeskulen fekk Astrid Langjord eitt års utdanning på Vefsn folkehøgskule på Halsøy, i 1902, eit fire månaders vevkurs på Statens Industriskule i Kristiania og eitt år ved Voss folkehøgskule, i 1919. Langjord engasjerte seg i mållaget og ungdomslaget, og i 1926–28 var ho formann i nemnda som skulle granske gammal kledebunad i bygdene på Helgeland og utarbeide framlegg til ein nordlandsbunad. I 1949 vart Langjord, som fyrste kvinne, vald inn i styret i Noregs Mållag.

Langjord skreiv dikt og noveller for handskrivne lagsblad og mellom anna for blada Skuld og Unglyden. I 1951 fekk ho gjeve ut diktsamlinga Flyg mine fuglar og i 1956 Ei lita gjente gøymer seg. 

I 1984 gav Vefsn kulturstyre ut samlinga Skrifter 1909–1955.

Kjelder 
 «Astrid Langjord» av Kristian Halse i Skrifter 1909–1955 (1984 – ISBN 82-991236-0-7).
 «Astrid Langjord» av Rønnaug Tuven i Spor etter mødrene (1996 – ISBN 82-993918-0-6).
 «Astrid Langjord» hjå Nordland fylkesbibliotek, innhenta 11. juni 2009.
 «Astrid Langjord» i Allkunne, innhenta 29. desember 2009.

Norske lyrikarar
Norske novelleforfattarar
Nordnorske målfolk
Folk frå Vefsn
Nynorsk i Nord-Noreg
Wladimir Köppen

Wladimir Peter Köppen () var ein russiskfødd geograf, meteorolog, klimatolog og botanikar. Etter studiane sine i St. Petersburg, der han vart fødd, studerte han i Heidelberg og Leipzig, og levde og arbeida det meste av livet sitt i Tyskland og Austerrike. Det viktigaste arbeidet han gjorde var å utvikle klassifiseringsystemet for klima, som framleis vert nytta i dag, med visse omformingar.

Frå 1879 var han leiar av den meteorologiske avdelinga ved Deutsche Seewarte i Hamburg.

I tillegg til klassifiseringssystemet konstruerte han mellom anna drakar til å utføre meteorologiske observasjonar i høge luftlag, noko som fekk tyding for utviklinga av aerologien. Vidare utarbeidde han vindkart for verdshav, som i tillegg til at dei var viktige for skipsfarten, var viktige bidrag til forståinga av den atmosfæriske sirkulasjonen. Köppen var ei drivande kraft i arbeidet med å legge grunnlaget for den meteorologiske sikringstenesta for luftfarten over hava.

Av utgjevingar innan klimaarbeida hans finn ein Klassifikation der Klimate der Erde (1923), Die Klimate der geologischen Vorzeit (1924), saman med A. Wegener Grundriss der Klimakunde (1931) og i saman med R. Geiger Handbuch der Klimatologie i fem bind (1930).

Köppen nedla òg eit stort arbeid for utbygging av eit internasjonalt meteorologisk samarbeid.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Wladimir Köppen» frå , den 12. juni 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Allaby, Michael (2002). Encyclopedia of Weather and Climate. New York: Facts On File, Inc. ISBN 0-8160-4071-0.

Folk frå St. Petersburg
Russiske meteorologar
Tyske meteorologar
Klimatologar
Esperantistar
Nesseby kyrkje

Nesseby kyrkje er ei langkyrkje frå 1858 i Nesseby kommune i Troms og Finnmark.
Byggverket er i tre og er bygd med 250 plassar. Arkitekt for kyrkja var Christian Heinrich Grosch.

Dette er den andre kyrkja på staden, den fyrste var gamle Kiberg kyrkje som blei flytta til Nesseby i 1746. Denne kyrkja blei rive da noverande kyrkje vart reist.

Kyrkja blei ståande uskada under nedbrenninga av Finnmark og Nord-Troms under andre verdskrigen.
 
Delar av inventaret er gåver til kyrkja gjevne på 1600-1700 talet og noko er frå andre kyrkjer. Altartavla er i barokk 
og frå gamle Kiberg kyrkje. I midtpartiet er det måla ei framstilling av nattverden og ho er omkransa av to store utskorne figurar. Altartavla er frå rundt 1720 og laga av bilethoggaren Georg Christoffer Schauer.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
  
  
  Kyrkjer i Noreg (Kirchen in Norwegen)

Kyrkjer i Nesseby
Bygningar i Finnmark og Nord-Troms frå før 1944
Kyrkjer i Indre Finnmark prosti
Christian H. Grosch
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kulturminne i Nesseby
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
1858 i Noreg
Maud Diver

Maud Diver () var ein angloindisk forfattar som skreiv romanar, noveller, biografiar og journalistiske stykke.

Diver var fødd som Katherine Helen Maud Marshall i Murree nord i Britisk India, noverande Pakistan, der faren Charles Henry Tilson Marshall tenestegjorde som offiser i den britisk-indiske hæren.  Ho voks opp i India og på Ceylon (no Sri Lanka), men blei utdanna i England. Ho var venninne livet ut med systera til Rudyard Kipling, Trix Fleming. Maud gifta seg med Thomas Diver (1860–1941), ein offiser i Royal Warwickshire Regiment, om lag 1896, og dei busette seg i England. Dei fekk éin son.

Maud Diver gav ut sin første roman, Captain Desmond, V. C., i 1907. Denne og fleire seinare bøker hadde suksess og låg på bestseljarlistene. Ho var ein romantisk imperialist som var populær i samtida, men stort sett blei gløymd av ettertida, til forskjell frå Kipling frå same tid og miljø, som heldt fram å vera vidkjend. Ho er i nyare tid blitt henta fram att for å studera den angloindiske kulturen ho skildrar.

Romanane hennar tok særleg opp korleis engelskmenn burde leva i Britisk India, og skildra mellom anna blanda ekteskap (til dømes i Lilamani) mellom indarar og engelskmenn som ei mogleg positiv handling som kunne bringa Aust og Vest saman. Samstundes tok ho standpunktet at ein ikkje burde vatna ut britisk blod for mykje, som i Desmond’s Daughter.

Utgjevingar 
 Captain Desmond, V.C. (roman, 1907)
 The Great Amulet (roman, 1908)
 Candles in the Wind (1909)
 The Englishwoman in India (sakprosa, 1909)
 Lilamani. A Study in Possibilities (1911)
 Sunia: and other stories (1913)
 The Judgment of the Sword. The tale of the Kabul tragedy, and of the part played therein by Major Eldred Pottinger, the hero of Herat (1913)
 The Hero of Herat : A Frontier Biography in Romatic form (1915) 
 Desmond’s Daughter (1916)
 Unconquered: a romance (1917)
 Strange Roads (1918)
 The Strong Hours (1919)
 Far to seek. A romance of England and India (1921)
 Lonely Furrow (1923)
 Siege Perilous, and other stories (1924)
 Coombe St. Mary’s (1925)
 But Yesterday- (1927)
 Together (1928)
 A Wild Bird (1929)
 Ships of Youth: a study of marriage in modern India (1931)
 The Singer Passes: an Indian tapestry (1934)
 Kabul to Kandahar (1935)
 Honoria Lawrence : a fragment of Indian history (1936)
 The Dream Prevails (1938)
 Sylvia Lyndon. A novel of England (1940)
 Royal India. A descriptive and historical study of India’s fifteen principal states and their rulers (1942)
 The Unsung. A record of British services in India (1945)

Kjelder 

 «Australian Academics Explore Stories from the Raj» (6. september 2007, by Neena Bhandari)
 Descendants of Sir Frederick Pollock
"Diver, Maud"  The Oxford Companion to Edwardian Fiction. Sandra Kemp, Charlotte Mitchell and David Trotter. Oxford University Press 2002. Oxford Reference Online. Oxford University Press. 
 Who Was Who (A&C Black, januar 2007, KnowUK)

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Diver på Project Gutenberg
 Kort omtale ved Vadams books

Angloindarar
Folk frå Britisk India
Kvinnelege forfattarar frå 1900-talet
Britiske forfattarar
Engelskspråklege forfattarar