kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Joaquim Cruz

Joaquim Carvalho Cruz () er ein brasiliansk tidlegare mellomdistanseløpar frå Taguatinga. Han vart olympisk meister på 800 m i 1984 og vann OL-sølv på same distansen i 1988.

Cruz utmerkte seg ved å sette juniorverdsrekord på 800 m med 1.44,3 som 18-åring i 1981. To år seinare leia han VM-finalen på 800 m ut på oppløpet, men vart passert av vesttyskaren Willi Wülbeck og på målstreken av nederlendaren Rob Druppers. Dermed vart det bronse på den unge brasilianaren, og gull på Wülbeck.

Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles vann Cruz 800 meter på tida 1.43,00, klart framom verdsrekordhaldar Sebastian Coe som kom i mål på 1.43,64. Cruz kvalifiserte seg også til semifinalane på 1500 m i OL, men ei forkjøling gjorde han ikkje deltok. Like etter sommarleikane vann han eit stemne i Zürich på tida 1,42,34 og vart andremann i verda under 1.43 på 800 m. To dagar etterpå fekk han notert 1.42,41 i Brussel og ytterlegare to dagar seinare sprang han i mål på 1.41,77 ved eit stemne i Köln, fattige fire hundredels sekund bak verdsrekorden til Coe.
 
Etter å ha vunne samtlege sju 800-meterar han deltok i i 1984, heldt Cruz fram å imponere i 1985-sesongen. Han vann då seks av åtte 800-metertevlingar og avslutta med løp på 1.42,51 og 1.42,49. Både i 1986 og 1987 var han plaga av skadar, men lukkast likevel vinne 1500 m under dei panamerikanske leikane i Indianapolis gjennom sin spurtstyrke.

Den 14. august 1988 sprang Cruz sin aller beste 1500 meter og sette brasiliansk rekord med 3.34,6 i Hengelo. Seks veker seinare vann Cruz sølvmedaljen på 800 meter under dei olympiske leikane i Seoul, 0,35 sekund bak kenyanaren Paul Ereng og 16 hundredels sekund framom Saïd Aouita frå Marokko.

Sidan sleit Cruz med akillesproblem og var ikkje i nærleiken av tidlegare toppnivå. Han lukkast i 1995 i Mar del Plata likevel vinne 1500 m i dei panamerikanske leikane for andre gong.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje på 800 m – 1.44,27, bak Rob Druppers (1.44,20)
OL 1984 i Los Angeles: Gull på 800 – 1.43,00, utslått i semifinalane på 1500 m 
OL 1988 i Seoul: Sølv på 800 – 1.43,90, utslått i forsøka på 1500 m
VM 1995 i Göteborg:Utslått i semifinalane på 1500 m 
OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 1500 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joaquim Cruz» frå ,  den 27. juli 2017.  
 

Brasilianske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Brasil
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Brasil
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Wilson Boit Kipketer

Wilson Boit Kipketer () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister i 3 000 meter hinder i 1997 og vann sølvmedaljen i øvinga både ved VM 1999 og OL 2000.

Den 6. august 1997 vann Kipketer hinderløpet i VM i Aten på tida 8.05,8. Han spurtslo verdsrekordhaldar Moses Kiptanui og Bernard Barmasai, begge to landsmenn av Kipketer. Nøyaktig ei veke seinare forbetra Kipketer i Zürich den to år gamle verdsrekorden på 3 000 meter hinder med eitt tidels sekund til 7.59,0. Verdsrekorden vart ståande i berre elleve dagar, til Barmasai i Köln sprang i mål på 7.55,7.

Både i VM 1999 og Sommar-OL 2000 vann Kipketer sølv på 3000 meter hinder. I begge tevlingane vart han slått i spurten av ein landsmann ved etternamn Kosgei, i 1999 Christopher og i 2000 Reuben.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 8.05,84, framom Moses Kiptanui (8.06,04) og Bernard Barmasai (8.06,04) 
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 8.12,0, bak Christopher Kosgei (8.11,7)
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 8.21,7, bak Reuben Kosgei (8.21,4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilson Boit Kipketer» frå ,  den 29. juli 2017.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Kenyanske hinderløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Kenya
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
The Greatest Live Show on Earth

The Greatest Live Show on Earth er eit konsertalbum av pianisten og rock and roll-pioneren Jerry Lee Lewis. Det vart gjeve ut på Smash Records i 1964.

Innspeling
Lewis hadde alt gjeve ut eit konsertalbum i Europa på Philips i 1964 - det kritikarroste Live at the Star Club, Hamburg - men Philips hadde ikkje avtale med Smash og på grunn av juridiske restriksjonar kom ikkje albumet ut i USA. Produsenten Shelby Singleton valde å spele inn eit konsertalbum for Smash og The Greatest Live Show on Earth vart sett saman av konsertar frå Municipal Auditorium i Birmingham i Alabama føre 18 000 fans. Lewis fortalte i boka til Joe Bonomo, Jerry Lee Lewis: Lost and Found at «Shelby hadde mikrofonar over heile scenen. Det var første gongen nokon hadde teke opp eit konsertalbum på den måten. Me fekk eit bra moment og alt måtte gjerast i eitt opptak. Berre eitt forsøk. Eg trur Shelby tok bort noko av pratinga, men det var det.» Lewis vart akkompagnert av det nye turnébandet sitt som etter kort tid vart kjend som The Memphis Beats.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Greatest Live Show on Earth» frå ,  den 30. juli 2017.  

Konsertalbum frå 1964
Jerry Lee Lewis-album
Musikkalbum produserte av Jerry Kennedy
Smash Records-album
Ingrid Hjelmseth

Ingrid Hjelmseth () er ein norsk fotballspelar frå Skjetten i Akershus. Målvakta har pr 31.7.2017 spelt 115 landskampar for Noreg. Hjelmseth spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Hjelmseth spelte på heimlege Skjetten SK til 1999. Same året melde ho seg inn i Trondheims/Ørn og vakta målet til trønderklubben fram til 2006. Frå 2007 har ho vore aktiv i Asker Skiklubb og etterfylgjaren Stabæk IF. Frå 1998 til 2013 var ho med å vinne til saman seks NM-pokalar og fem seriegull.

Hjelmseth fekk sin landslagdebut i 2003, men ettersom Bente Nordby lenge hadde burt på landslagsplassen vart det få landskampar på henne før 2009-sesongen. I 2005 var ho med i troppa då Noreg tapte EM-finalen mot Tyskland, heile meisterskapen såg ho frå reservebenken. Sidan var ho norsk fyrstemålvakt under Fotball-EM 2009, 2013 og 2017, samt under Fotball-VM 2015. Hjelmseth vakta målet då Noreg i EM-finalen 2013 mislukkast i å skåre på to straffespark, og i staden tapte 0-1 mot Tyskland.

Merittar
EM-sølv: 2005 og 2013
EM-semifinalist: 2009
Noregsmeister (6): 1999, 2001, 2002 med Trondheims/Ørn, og 2011, 2012, 2013 med Stabæk IF
Seriemeister (5): 2000, 2001, 2003 med Trondheims/Ørn, og 2010, 2013 med Stabæk IF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingrid Hjelmseth» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Skedsmo
Caroline Graham Hansen

Caroline Graham Hansen () er ein norsk fotballspelar frå Oslo som spelar på FC Barcelona Femení (2020). 

Ho hadde per 31.7.2017 spelt 51 landskampar og skåra 15 mål. Hansen spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland der det vart norsk tap med 0-1.

Hansen debuterte på Stabæk IF i 2010 og spelte på laget til ho hausten 2013 gjekk over til det svenske topplaget Tyresö. Ho treivst ikkje og vende tilbake til Stabæk IF våren 2014. I juli 2014 fekk ho kontrakt med VfL Wolfsburg og har sidan då spelt for det tyske topplaget.

På det norske landslaget har finte- og dribleflinke Hansen oftast teke plass på høgrevengen i angrepet. Ho debuterte for Noreg 26. oktober 2011 og var med i den norske fyrsteellevaren under Fotball-EM 2013 i Sverige. Både i 2015 og -16 var ho plaga av skadar, og kom ikkje med i VM-troppa 2015. Derimot deltok ho då Noreg tapte alle tre gruppespelkampane i Fotball-EM 2017, der ho mellom anna mislukkast i å skåre på straffespark i kampen mot Danmark.

Merittar
EM-sølv: 2013
Norsk seriemeister: 2010, 2013 med Stabæk IF
Noregsmeister: 2011, 2012, 2013 med Stabæk IF
Tysk cupmeister: 2015, 2015 og 2017 med VfL Wolfsburg
Tysk seriemeister: 2017 med VfL Wolfsburg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caroline Graham Hansen» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Oslo
Kristine Minde

Kristine Minde (fødd Kristine Wigdahl Hegland ) er ein norsk fotballspelar frå Bergen.
Minde er midtbanespelar. Frå 2020 har ho spela for Rosenborg Ballklub Kvinner. Tidlegare har ho spelt for Linköpings FC, Arna-Bjørnar og VfL Wolfsburg.

Minde har spelt landslagsfotball for Noreg sidan 2011. Ho var ein del av troppen som tok sølv i EM i fotball for kvinner 2013. Minde skåra det norske målet i opningskampen, der Noreg spilte 1–1 mot Island. 

Minde melde seg inn i Arna-Bjørnar i 2008 og var fast på laget i seks sesongar. Sidan 2014 har ho spelt på det svenske laget Linköpings FC og vunne ein nasjonal cupfinale og eit seriegull.

Minde landslagdebuterte under Fotball-VM 2011 mot Australia i Leverkusen. Sidan har ho ofte spelt venstreveng i det norske angrepet, såleis som i EM-finalen 2013 då Noreg tapte 0-1 mot Tyskland. Ho var også med i Fotball-VM 2015 i Canada og Fotball-EM 2017 i Nederland.

Merittar
EM-sølv: 2013
Svensk cupmeister: 2015 med Linköpings FC
Svensk seriemeister: 2016 med Linköpings FC

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kristine Minde» frå ,  den 31. juli 2017.  

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Bergen
Cathrine Dekkerhus

Cathrine Høegh Dekkerhus () er ein norsk fotballspelar frå Kongsvinger som vann EM-sølv med Noreg i 2013. Ho spelar på LSK Kvinner FK (2020).

Dekkerhus debuterte for Noreg i januar 2013. Eit halvt år seinare fekk ho spele EM-finale mot Tyskland frå sin vande midtbaneplass. Også i 2014 og -15 spelte ho nokre landskampar, men vart ikkje teken med i VM-troppa 2015 og stoppa dermed opp med 23 landskampar.

Frå 2008 til -10 var Dekkerhus aktiv i Team Strømmen og etterfylgjaren LSK. Ho melde frå 2011 overgang til Stabæk IF og spelte for laget i seks år.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2012 med Stabæk IF
Seriemeister: 2013 med Stabæk IF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cathrine Dekkerhus» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Kongsvinger
Ingvild Isaksen

Ingvild Landvik Isaksen () er ein norsk fotballspelar frå Drøbak. Ho har pr 31.7.2017 spelt 60 landskampar og skåra tre mål. Isaksen var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Isaksen spelte på Kolbotn IL frå 2006 til -13. Sidan 2014 har ho vore aktiv i Stabæk IF, men gjekk skadd heile 2015-sesongen.

Isaksen fekk sin landslagdebut vinteren 2009, straks før ho fylte 20 år. Ho var med i EM-troppa 2009, men fekk lite speletid i meisterskapen. Etter ei par sesongar utanfor landslaget byrja den nye landslagssjefen Even Pellerud å nytte henne i ei indreløparrolle. Under Fotball-EM 2013 vart ho matchvinnar då Noreg vann 1-0 over Tyskland i gruppespelet, Tysklands fyrste EM-tap sidan 1993. Isaksen var innbytar i EM-finalen, der Tyskland og Noreg møttest på ny og sluttresultatet det motsette av i kampen i gruppespelet.

Etter at VM-turneringa 2015 gjekk fløyten grunna skade, kom Isaksen med att i EM-troppa 2017. Under meisterskapen i Nederland fekk ho lite speletid, delvis grunna i skadeplagar.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2007 med Kolbotn IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingvild Isaksen» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske kvinnelandslagsspelarar i fotball
Folk frå Fredrikstad
Taoufik Makhloufi

Taoufik Makhloufi () er ein algerisk mellomdistanseløpar som vart olympisk meister på 1500 meter i 2012, og tok sølvmedaljane både på 800 m og 1500 m ved OL 2016.

Aktiv
Makhloufi sette personleg rekord på 1500 m med 3.34,3 i 2009, men kom ikkje lengre enn til semifinalane under verdsmeisterskapen i Berlin. Året etter forbetra han seg til 3.32,9 under eit stemne i Monaco. I 2011 vart han nummer tre på 1500 m og vann 800 m under Afrika-leikane i Maputo.

I OL-sesongen 2012 vann Makhloufi 800 meter i Afrika-meisterskapen i Benin med personbeste 1.43,88. Tre veker seinare flytta han i Monaco også den personlege rekorden på 1500 m, då til 3.30,8. Under Sommar-OL i London like etter var han påmeld til både 800 m og 1500 m. Der bestemte han seg for å satse einast på 1500-meteren og vart fyrstemann både i forsøksløpet og semifinalen. Han vart så tvinga til å stille i forsøket på 800 m, men sprang sakte og braut tidleg. Dette førte til at Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF) diskvalifiserte han frå leikane. Makhloufi protesterte på avgjerda, ei avgjerd som vart omgjort etter han la fram ein dokter-uttale som sa han var plaga med smertar i eit kne. Dermed fekk han delta i finalen på 1500 m, eit løp han vann med ein margin på sju tidels sekund til sølvmedaljøren og over sekundet til bronsevinnaren.     

Sjukdom førte til at 2013-sesongen gjekk fløyten for Makhloufi. I 2014 forbetra han den personlege rekorden 1500 m til 3.30,4 i Qatar, utan å kom på sigerspallen. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing enda han på fjerdeplassen på 1500 m, i eit felt der det skilde 0,18 sekundar mellom nummer to og fem.

Under dei olympiske sommarleikane i Rio de Janeiro i august 2016 vann Makhloufi sølv på 800 meter og sette algerisk rekord med 1.42,61, slått einast av verdsrekordhaldar David Rudisha som vart klokka inn på 1.42,15. Fem dagar seinare tok Makhloufi ein ny sølvmedalje i eit regelrett luseløp på 1500 m, ei tevling  som Matthew Centrowitz frå USA vann på tida 3.50,0, den svakaste vinnartida i ein OL-finale på 84 år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (3.37,8 =nr 17)
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane (3.50,8 =nr 24)
OL 2012 i London: Gullmedalje på 1500 m – 3.34,0, framom Leonel Manzano (3.34,7)
VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 3.34,76, bak Abdalaati Iguider (3.34,67)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølv både 800 m – 1.42,61 og 1500 – 3.50,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Taoufik Makhloufi» frå ,  den 1. august 2017.  

 

Algeriske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Algerie
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Algerie
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Samuel Matete

Samuel Matete () er ein zambisk tidlegare friidrettsutøvar frå Chingola. Han vart i 1991 verdsmeister på 400 meter hekk og syrgde såleis for å verte den fyrste friidrettsutøvaren frå Zambia som vann ein gullmedalje i OL eller VM. Matete sikra seg elles to sølvmedaljar i verdsmeisterskapar og ei i OL 1996 i same øvinga.

Aktiv
Matete sprang rett inn i verdseliten på 400 meter hekk i 1991-sesongen. Den 7. august gjorde han sitt livs beste løp då han vann i Zürich-stemnet på 47,10 sekundar, einast verdsrekordhaldar Edwin Moses hadde betre tid i øvinga. Tre veker seinare stadfesta Matete den gode forma og vart verdsmeister i Tokyo med tida 47,64, etter å ha avslutta sterkare enn sølvvinnar Wintrop Graham frå Jamaica, briten Kriss Akabusi og den seinare verdsrekordhaldaren Kevin Young. Under dei olympiske sommarleikane 1992 vart Matete diskvalifisert i semifinalen for å ha vore utanfor løpebana si.

Året etter hadde lite Matete hadde å stille opp mot Young i VM-finalen 1993 i Stuttgart. Young vann gull på tida 47,18, medan Matete fekk notert 47,60 og berga sølvet, to og fire hundredels sekund framom høvesvis Winthrop Graham og franske Stéphane Diagana. 

Etter å ha vorte samveldemeister på langhekken i 1994 tok Matete eit nytt VM-sølv i 1995, slått med fem hundredels sekund av Derrick Adkins frå USA. Eit år seinare vart dei same to utøvarane nummer ein og to i Sommar-OL 1996, også her vann Adkins. Men med si sølvmedalje dobla Matete talet på zambiske OL-medaljar, boksaren Keith Mwila tok den fyrste, ein bronsemedalje, i 1984.

Frå 1997 til 2000 makta ikkje Matete lengre å fullføre langhekken under 48 sekundar. Han vart såleis femtemann i VM 1997, men hadde ingen vanskar med å verte afrikameister i 1998. Korkje i VM 1999 eller OL-2000 var han i stand til å kome lengre enn til semifinalane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Utslått i forsøka (51,06 =nr 26)
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 47,64, framom Winthrop Graham (47,74) 
OL 1992 i Barcelona: Diska i semifinalane (49,89 =nr 24)
VM 1993 i Stuttgart: Sølvmedalje – 47,60, bakom Kevin Young (47,18)
VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 48,03, bakom Derrick Adkins (47,98)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 47,78, bakom Derrick Adkins (47,54)
VM 1997 i Aten: Nr 5 – 48,11
VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane (49,28 – nr 13)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane (48,98 =nr 10)

Einast verdsrekordhaldar Kevin Young og Bryan Bronson har sprunge fortare enn Matete etter 1991. Hans personlege rekord på 400 meter hekk på 47,10 gjev han i 2017 framleis fjerdeplassen på verdsstatistikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Samuel Matete» frå ,  den 2. august 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Zambiske idrettsutøvarar
Hekkeløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Zambia
Zambiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Zambiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Zambiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Zambiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Olga Sjisjigina

Olga Vasiljevna Sjisjigina () er ein kasakhstansk tidlegare friidrettsutøvar frå Almaty som vart olympisk mester på 100 meter hekk i 2000, og elles vann sølv og bronse i same øvinga i 1995 og 2001.

Sjisjigina hadde uvanleg stor framgang i 1994 og vann korthekken under Asia-leikane i Hiroshima på tida 12,80. Den 27. juni 1995 kom ho i mål til personleg rekord 12,44 sekunder ved eit stemne i Luzern, hennar livs snøggaste hekkeløp. Seinare same sommaren sikra ho seg VM-sølvet på 100 meter hekk, slått einast av Gail Devers frå USA. I 1996 vart Sjisjigina stengd ute frå idretten då ho vart avslørt for brot på dopingreglane. 

I 1998 kom Sjisjigina tilbake på friidrettsbana og sigra på 100 m hekk under Asia-leikane på ei så god tid som 12,63. År 1999 vann ho 60 meter hekk ved innandørs-VM i Maebashi i Japan. Trass i sterke 12,51 måtte ho nøye seg med fjerdeplassen på 100 m hekk då Friidretts-VM 1999 fann stad i Sevilla.

Under Sommar-OL 2000 i Sydney overraska Sjisjigina med å vinne 100 meter hekk. I ei tevling der favorittane ikkje presterte heilt opp mot sitt bestenivå, lukkast ho slå dei andre medaljevinnarane, nigerianske Glory Alozie med tre og USA-amerikanske Melissa Morrison med elleve hundredels sekund. Året etter kneip Sjisjigina bronsemedaljen i verdsmeisterskapen i Edmonton på nøyaktig same tid som bulgarske Svetla Dimitrova, 12,58 sekundar, fire hundredels sekund bak sølvvinnar Gail Devers.

Doping
Etter det vart funne prov på anabole steroidar i ei dopingprøve i 1996, var Sjisjigina utestengd frå all idrett i to år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 12,80, bakom Gail  Devers (12,68)
VM 1999 i Sevilla: Nr 4 – 12,51, nest bakom Ludmila Engquist (12,47)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 12,65, framom Glory Alozie (12,68)
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje – 12,58, framom Svetla Dimitova (12,58)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olga Schischigina» frå ,  den 2. august 2017.  
 

Kasakhstanske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Olympiske meistrar for Kasakhstan
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Kasakhstanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Eliud Kipchoge

Eliud Kipchoge () er ein kenyansk langdistanseløpar frå Kapsabet som vart verdsmeister på 5 000 meter i 2003 og olympisk meister i maratonløping i 2016. Hans personlege rekordar er 12.46,3 på 5 000 m, oppnådd i 2004, medan 2.03.05 vert rekna som personleg rekord i maraton.

Aktiv
Knapt 19 år gammal vann Kipchoge 5 000 meter under VM 2003 i Paris, etter å ha slått algeriske Hicham El Guerrouj med 0,04 sekund. Året etter revansjerte Guerrouj seg under OL 2004 Aten og sigra framom Kenenisa Bekele med Kipchoge på tredjeplass. Under VM 2005 i Helsinki måtte Kipchoge sjå seg slått i kampen om medaljane og vart nummer fire på 5 000 m. I VM 2007 kom Kipchoge på sølvplass på halvmila etter Bernard Lagat og han tok også sølv under OL i 2008, då etter storfavoritten Kenenisa Bekele.

I april 2013 sprang Kipchoge inn til siger i Hamburg maraton på ny løyperekord 2.05.30. Ganske nøyaktig eitt år etter vann han Rotterdam maraton på tida 2.05.00. Eit halvt år seinare vann han Chicago maraton på 2.04.11 og slo favoritten Kenenisa Bekele. I slutten av april 2015 vann Kipchoge London maraton og seint i september 2015 forbetra han bestetida si til 2.04 då han triumferte i Berlin maraton.

Den 24. april 2016 gjekk Kipchoge til topps i London maraton på ny, vinnartida 2.03.05 var einast åtte sekundar bakom «verdsrekorden» i maraton. Fire månader seinare vann han den olympiske gullmedaljen i maraton under leikane i Rio de Janeiro. I mai 2017 kom Kipchoge i mål på tida 2.00.25 i eit maratonløp på bilbana ved Monza i Italia. Grunna dei spesielle omstenda, med bil og andre løparar som fartshaldarar, har ikkje Det internasjonale friidrettsforbundet godkjend tida som «verdsrekord».

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2003 i Paris: Gullmedalje på 5 000 m – 12.52,79, framom Hicham El Guerrouj (12.52,83)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje på 5 000 m – 13.15,1 
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 på 5 000 m – 13.33,0, bakom Craig Mottram (13.32,9)
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.46,0, bakom Bernard Lagat (13.45,8)
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.02,8, bakom Kenenisa Bekele (12.57,8)
VM 2009 i Berlin: Nr 5 på 5 000 m – 13.18,9
VM 2011 i Daegu: Nr 7 på 5 000 m – 13.27,2 
OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i maraton – 2.08.44, framom Feyisa Lilesa (2.09,54)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eliud Kipchoge» frå ,  den 5. august 2017.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Kenya
Olympiske meistrar for Kenya
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Kenya
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kenya
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020