kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Queen on Fire – Live at the Bowl

Queen on Fire – Live at the Bowl er eit dobbelt konsertalbum av det engelske bandet Queen, gjeve ut 25. oktober 2004 i Europa og 9. november 2004 i USA.

Det vart spelt inn i Milton Keynes Bowl i Milton Keynes i England, den 5. juni 1982 under Hot Space-turneen. Det kom òg ut ein DVD av konserten med bonusmateriale, som bandintervju og høgdepunkt frå turneen.

I Storbritannia nådde CD-plata 20. plassen og DVD-plata førsteplassen på salslistene. I USA gjekk ingen av ei inn på listene.

Innhald

Disk 1 
 «Flash» (May) – 1:54
 «The Hero» (May) – 1:44
 «We Will Rock You» (Fast) (May) – 3:17
 «Action This Day» (Taylor) – 4:52
 «Play the Game» (Mercury) – 4:30
 «Staying Power» (Mercury) – 4:03
 «Somebody to Love» (Mercury) – 7:53
 «Now I'm Here» (May) – 6:18
 «Dragon Attack» (May) – 4:16
 «Now I'm Here» (Reprise) (May) – 2:21
 «Love of My Life» (Mercury) – 4:22
 «Save Me» (May) – 4:00
 «Back Chat» (Deacon) – 5:00

Disk 2 
 «Get Down, Make Love» (Mercury) (not included on the China or Hong Kong release) – 3:39
 «Gitar Solo « (May) – 6:22
 «Under Pressure» (Queen/Bowie) – 3:47
 «Fat Bottomed Girls» (May) (not included on the China or Hong Kong release) – 5:25
 «Crazy Little Thing Called Love» (Mercury) – 4:15
 «Bohemian Rhapsody» (Mercury) – 5:38
 «Tie Your Mother Down» (May) – 4:09
 «Another One Bites the Dust» (Deacon) – 3:49
 «Sheer Heart Attack» (Taylor) – 3:25
 «We Will Rock You» (May) – 2:08
 «We Are the Champions» (Mercury) – 3:28
 «God Save the Queen» (Trad. arr. May) – 1:24

Bonusmateriale på DVD-plata 
 MK Bowl backstage interview
 Freddie Mercury interview
 Brian May og Roger Taylor interviews
 Songar frå konserten i Stadthalle i Wien i Austerrike den 12. mai 1982
 Another One Bites the Dust
 We Will Rock You
 We Are the Champions
 God Save the Queen
 Songar frå konserten på Seibu Lions Stadium i Tokorozawa i Japan den 3. november 1982
 Flash / The Hero
 Now I'm Here
 Impromptu
 Put Out the Fire
 Dragon Attack
 Now I'm Here (Reprise)
 Crazy Little Thing Called Love 
 Teo Torriatte (Let Us Cling Together)
 Biletgalleri (Calling All Girls)

Medverkande 
Freddie Mercury – solovokal, piano, akustisk gitar på «Crazy Little Thing Called Love»
Brian May – gitarar, vokal, piano på «Save Me»
Roger Taylor – trommer, perkusjon, vokal, solovokal på versa av «Action This Day», vokal på «Sheer Heart Attack»
John Deacon – bassgitar, rytmegitar på «Staying Power», korvokal på «Somebody to Love» og «Back Chat»
Morgan Fisher – klaverinstrument, piano
Justin Shirley-Smith – miksing
Reinhold Mack – lydteknikar
Mick McKenna – andre lydteknikar
Kevin Metcalfe – mastering
Richard Gray – plateomslag
Denis O'Regan – fotografi

Lister og salstrofé

Lister

Album

DVD

Salstrofé

Album

DVD

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Queen on Fire – Live at the Bowl» frå ,  den 1. august 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: On Fire Live At The Bowl

Queen-album
Konsertalbum frå 2004
Videoalbum frå 2004
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Queen Rock Montreal

Queen Rock Montreal er eit konsertalbum av det engelske rockebandet Queen. Det kom ut i oktober 2007 som eit dobbeltalbum på CD, DVD og trippel vinylplate.

Det vart spelt inn i Montreal i Canada i Montreal Forum den 24. og 25. november 1981, nøyaktig ti år etter at frontmannen Freddie Mercury døydde av sjukdom tilknytt AIDS. Allmusic skildra konserten til Queen i Montreal som «teatralsk med fullt overlegg og ofte majestetisk».

Dette er den første offisielle utgjevinga av filmmusikkalbumet til konsertfilmen We Will Rock You på lydformat. I motsetnad til den originale videoutgåva av We Will Rock You, som har blitt gjeven ut på ny som Queen Rock Montreal, inneheld albumet heile showet (inkludert «Flash» og «The Hero»).

Innhald

Disk ein
 «Intro» – 1:59
 «We Will Rock You (Fast)» (Brian May) – 3:06
 «Let Me Entertain You» (Freddie Mercury) – 2:48
 «Play the Game» (Mercury) – 3:57
 «Somebody to Love» (Mercury) – 7:53
 «Killer Queen» (Mercury) – 1:59
 «I'm in Love with My Car» (Roger Taylor) – 2:03
 «Get Down, Make Love» (Mercury) – 4:45
 «Save Me» (May) – 4:14
 «Now I'm Here» (May) – 5:31
 «Dragon Attack» (May) – 3:11
 «Now I'm Here (Reprise)» (May) – 1:53
 «Love of My Life» (Mercury) – 3:56

Disk to
 «Under Pressure» (Queen, David Bowie) – 3:49
 «Keep Yourself Alive» (May) – 3:29
 «Drum and Tympani Solo» (Taylor) – 3:00
 «Guitar Solo» (May) – 5:11
 «Flash» (May) * – 2:11
 «The Hero» (May) * – 1:51
 «Crazy Little Thing Called Love» (Mercury) – 4:15
 «Jailhouse Rock» (Jerry Leiber, Mike Stoller) – 2:32
 «Bohemian Rhapsody» (Mercury) – 5:28
 «Tie Your Mother Down» (May) – 3:52
 «Another One Bites the Dust» (John Deacon) – 4:00
 «Sheer Heart Attack» (Taylor) – 3:53
 «We Will Rock You» (May) – 2:09
 «We Are the Champions» (Mercury) – 3:27
 «God Save the Queen» (tape) (arr. May) – 1:27

* tidlegare ikkje gjeven ut

Medverkande 
Freddie Mercury - solovokal, piano, akustisk gitar på «Crazy Little Thing Called Love», tamburin på «Keep Yourself Alive»
Brian May - gitarar, vokal, piano på «Save Me» og «Flash», synthesiser på «Flash»
Roger Taylor - trommer, perkusjon, vokal, solovokal på «I'm In Love With My Car» og «Another One Bites The Dust» (refreng), synthesiser på «Intro» 
John Deacon - bassgitar, vokal
Josh Macrae - miksing
Justin Shirley-Smith - miksing
Reinhold Mack - lydteknikar
Kevin Metcalfe - mastering
Richard Gray - plateomslag

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Queen Rock Montreal» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell side 

Queen-album
Konsertalbum frå 2007
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Album spelte inn i Montreal Forum
Live at the Rainbow '74

Live at the Rainbow '74 er eit konsertalbum av det britiske rockebandet Queen. Det vart gjeve ut i september 2014 på ein enkel CD, dobbel-CD, DVD, SD Blu-ray og firedobbel vinylplate, i tillegg til ein boks med reproduksjon av erindringar frå turneen. Den enkle plata og videoutgåva inneheld ein konsert frå Sheer Heart Attack-turneen, spelte inn i Rainbow Theatre i London den 19. & 20. november 1974, medan den doble CD- og vinylutgåva inneheld ein konsert i tillegg frå Rainbow tidlegare på året, den 31. mars. Den sistnemnde konserten var ein del av Queen II-turneen. DVDen og Blu-ray-plata inneheld fire bonusspor frå den tidlegare Queen II-konserten. Ein halvtime med filmklipp frå begge november-konsertane vart vist på kinoar i 1970- og 1980-åra som opningsfilm til konsertfilmar av Led Zeppelin og Pink Floyd, i tillegg til Haisommer 2 på britiske kinoar. Fleire klipp frå novemberkonsertane vart seinare gjevne ut på VHS som ein del av boksen Box of Tricks i 1992.

Innhald

Enkel CD/DVD/SD Blu-ray (novemberkonserten)

DVD/SD Blu-ray Bonus (marskonserten)

Dobbel-CD/Kvadruppel vinyl

Disk ein (Queen II-turneen)

Disk to (Sheer Heart Attack-turneen)

Dobbel vinylutgåve
LP 1 (Queen II-turneen)

LP 2 (Sheer Heart Attack-turneen)

Medverkande 
Freddie Mercury – solovokal, piano, rangleboks på «The Fairy Feller's Master-Stroke»
Brian May – gitar, vokal, ukulele på «Bring Back That Leroy Brown»
Roger Taylor – trommer, perkusjon, vokal
John Deacon – bassgitar, triangel på «Killer Queen»

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live at the Rainbow '74» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-album
Konsertalbum frå 2014
Virgin Records-album
Hollywood Records-album
Greatest Hits II av Queen

Greatest Hits II er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen, gjeve ut i 1991. Det gjekk til topps på UK Album Chart i Storbritannia og er det tiande mest selde albumet i britisk historie, med 3,9 millionar selde eksemplar fram til 2014. I verda har det seld i alt 19 millionar eksemplar. Det samla talet for både Greatest Hits II og Classic Queen for den amerikanske marknaden, er i overtal av 23 millionar eksemplar. Det er òg det mestseljande albumet av ein utanlandsk artist i Finland. 

Samlealbumet inneheld dei fleste europeiske hittane til Queen frå 1981 til 1991. Det vart gjeve ut mindre enn ein månad før frontmannen Freddie Mercury døydde og var det siste Queen-utgjevinga medan han levde. Det vart seinare gjeve ut i USA i to boksar: Greatest Hits I & II og The Platina Collection: Greatest Hits I, II & III. Den 19. april 2011 kom ei nymastra utgåve av albumet på Hollywood Records i USA og Japan. 

Ei videosamling, kalla Greatest Flix II, kom ut samstundes, men er ikkje lenger i sal i dag. Dei fleste videoane er i dag tilgjengeleg på DVDen Greatest Video Hits 2 med unntak av videoane frå Innuendo-albumet frå 1991.

Singlane «Body Language», «Back Chat», «Las Palabras de Amor», «Thank God It's Christmas», «Princes of the Universe» og «Scandal» var ikkje med på denne utgjevinga.

Innhald

Lister

Salstrofé

}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits II (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Greatest Hits II

Queen-album
Samlealbum frå 1991
Parlophone-album
Hollywood Records-album
Nummer-ein-album i Nederland
Nummer-ein-album i Sveits
Nummer-ein-album i New Zealand
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i Austerrike
Nummer-ein-album i Ungarn
Absolute Greatest

Absolute Greatest er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen. Albumet inneheld 20 av dei mest kjende hittane deira på éin CD for første gongen. Albumet kom òg i ei dobbel spesialutgåve med lydkommentarar av Brian May og Roger Taylor, ei 52 sider stor bok med to CD-ar, digital nedlasting og ein plateboks med i vinylformat. Kvart spor var mastra på nytt frå dei originale lydbanda.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano, gitar, klaverinstrument, synthesizer
Brian May - gitar, korvokal, klaverinstrument, synthesizer, orkesterarrangement på «Who Wants to Live Forever», solovokal på «I Want It All» og «Who Wants to Live Forever"
Roger Taylor - trommer, perkusjon, klaverinstrument, synthesizer, elektroniske trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar, piano, gitar, klaverinstrument, synthesizer
David Bowie - vokal, klaverinstrument på «Under Pressure»
Fred Mandel - synthesizer på «Radio Ga Ga» og «I Want To Break Free»
National Philharmonic Orchestra - strykarar på «Who Wants To Live Forever»
Michael Kamen - dirigent og orkesterarrangement på «Who Wants To Live Forever»

Lister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Absolute Greatest (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Absolute Greatest (no lyrics included)
 Television ad (offisiell video)

Queen-album
Samlealbum frå 2009
Parlophone-album
Hollywood Records-album
Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976)

Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976) er eit samlealbum av Queen med songar frå 1973 til 1976. I motsetnad til andre samlingar av Queen, inneheld Deep Cuts songar som ikkje nødvendigvis var hittar. Albumet vart gjeve ut 14. mars 2011 i samband med 40-årsjubileet til Queen. Deep Cuts Volume 1 kom ut samstundes med nyutgjevinga av dei fem første Queen-albuma (Queen, Queen II, Sheer Heart Attack, A Night at the Opera, A Day at the Races). Songane var alle personlege favorittar som ikkje var hittar, valde ut av Brian May, Roger Taylor og Taylor Hawkins (trommeslagaren i Foo Fighters). Det er den einaste utgjevinga som inneheld den komplette slutten av «The March of The Black Queen» (på Queen II glir han over i «Funny How Love Is») og «Ogre Battle» (på Queen II glir han over «The Fairy Feller's Master-Stroke»). Dei tre songane «Tenement Funster», «Flick of the Wrist» og «Lily of the Valley» glir alle over i kvarandre slik dei gjorde på Sheer Heart Attack.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury: solo- og korvokal, piano.
Brian May: gitarar, solovokal på «39», «Long Away» og «Good Company», vokal på mellomspel på «Keep Yourself Alive», korvokal, ukulele, bjølle.
Roger Taylor: trommer, perkusjon, solovokal på «Tenement Funster» og «I'm in Love with My Car», vokallinje på «The March of the Black Queen», vokal på mellomspel på «Keep Yourself Alive».
John Deacon: bassgitar, akustisk gitar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976)» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2011
Queen-album
Island Records-album
Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982)

Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982) er eit samlealbum av Queen med songar frå 1977 til 1982. Som føregangaren (Deep Cuts, Volume 1) inneheld det Queen-songar som er mindre kjende. Deep Cuts Volume 2 vart gjeve ut samstundes med nyutgjevingane av dei fem studioalbuma frå denne perioden (News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon og  Hot Space). Alle songane er henta frå desse fem albuma. I følgje plateomslaget var versjonen av «Jealousy» med på denne utgjevinga. «Basstromma» som vart fjerna frå den originale miksen av albumet er her med att.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury: solo- og korvokal, piano, synthesizer, klaverinstrument, synthbass på «Staying Power».
Brian May: sologitar, solovokal på «Sail Away Sweet Sister» og «Sleeping on the Sidewalk», falsettvokal på «Put out the Fire», korvokal, synthesizerar, perkusjon.
 Roger Taylor: trommer, perkusjon, solovokal på «Rock it (Prime Jive), solovokal på «Sheer Heart Attack og «Action This Day», korvokal, synthesizer, bassgitar på «Sheer Heart Attack».
John Deacon: bassgitar, akustisk gitar, synthesizerar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Freddie Mercury Tribute Concert» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2011
Queen-album
Island Records-album
Stig Roar Husby

Stig Roar Husby () er ein norsk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Trondheim. Han vann seks norske meisterskapstitlar på friidretts-bana, fire på 10 000 meter og to på 5 000 meter. Husby var medlem i Strindheim Idrettslag til 1979, sidan 1980 representerte han IL i BUL i Oslo.

Aktiv
Husby synte seg som ein lovande mellom- og langdistanseløpar med tider som 3.48,2 på 1500 meter og 14.04,4 på 5 000 m, medan han enno var i juniorklassa. Året etter forbetra han den personlege rekorden på 5 000 meter til 13.56,6 og vart noregsmeister i sitt debutløp på 10 000 m på tida 30.19,8.

Dei neste sesongane stagnerte utviklinga, heilt til året 1979 kom. Han forbetra då den personlege rekorden på 1500 m til 3,44,7, og under noregsmeisterskapen fekk han nye bestetider på både 5 000 og sidan 10 000 m. Tida 13.45,2 på 5 000 m gav han sølvmedaljen, medan milløpet gjekk unna på 28.35,4 til NM-gull nummer to på distansen. I 1980 tok han sitt tredje 10 000-meter-gull i NM på årsbeste i Noreg, 28.50,7.

Sesongane 1982 og -83 pynta Husby på dei personlege rekordane. Han fekk notert 13.42,7 på 5 000 m i 1982, og i 1983 vart han klokka inn på 3.44,5 på 1500 m og 28.32,8 på 10 000 m, hans livs snøggaste milløp. I 1983 vart han også norsk dobbeltmeister med siger på både 5 000 m og den doble distansen.

Husby deltok i maraton under Sommar-OL 1984 i Los Angeles, men braut løpet. Same sesongen sprang han sine beste løp på 1500 m og 5 000 m nokon gong. Tidene 3.44,4 og 13.27,5 vart ståande som hans endelege personbeste. Etter å ha vunne sin sjette NM-tittel på bane i 1985 trappa han ned, men kom forbigåande tilbake i 1988 og tok sølvet på 10 000 m under NM.

Medaljar i norske meisterskap
1975: Gullmedalje på 10 000 m – 30.19,8 og bronsemedalje på 5 000 m – 14.10,0
1979: Gullmedalje på 10 000 m – 28.35,4 og sølvmedalje på 5 000 m – 13.45,2
1980: Gullmedalje på 10 000 m – 28.50,7 og sølvmedalje på 5 000 m – 13.53,5
1981: Sølvmedalje på 1500 m – 3.46,5, bakom Ingar Engelund (3.45,8)
1983: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.57,3, og 10 000 m – 28.39,9
1985: Gullmedalje på 5 000 m – 13.54,1, framom Eirik Hansen (13.56,0)
1988: Sølvmedalje på 10 000 m – 28.55,5, bakom Bjørn Nordheggen (28.54,8)

Kjelder
friidrett.no

Norske langdistanseløparar
Norske mellomdistanseløparar
Norske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Trondheim
Mark Farner

Mark Fredrick Farner () er ein USA-amerikansk songar, gitarist og låtskrivar. Han er best kjend som songar og gitarist i Grand Funk Railroad, og seinare som kristen musikar.

Biografi
Farner byrja karrieren sin med å spele med Terry Knight and The Pack (1965–1966), The Bossmen (1966), The Pack (eller The Fabulous Pack) (1967–1968), før han skipa Grand Funk Railroad med Don Brewer (trommer) og Mel Schacher (bassgitar) i 1968. Craig Frost (klaverinstrument) kom med i bandet i 1973. Farner stammar frå cherokee-stamma på morssida.

Med Grand Funk Railroad
Farner var gitarist og songar i Grand Funk Railroad, i tillegg til at han skreiv dei fleste songane deira. Den mest kjende songen hans er «I'm Your Captain (Closer to Home)». Han skreiv òg hitten «Bad Time» frå 1975, den siste av dei fire singlane til bandet som nådde topp 5 på Billboard Hot 100.

Etter Grand Funk Railroad
Etter at Grand Funk først vart oppløyst i 1976, gav Farner ut det første soloalbumet sitt i 1977. Det andre, No Frills, kom i 1978. I 1981 gjekk Farner og Don Brewer i lag med ein ny Grand Funk-besetning og spelte inn to album, Grand Funk Lives og What's Funk?. Farner gjekk solo igjen i 1988 med Just Another Injustice. Farner hadde suksess med John Beland-songen «Isn't it Amazing», som han vart nominert til Dove Award og som nådde andreplassen på Contemporary Christian music-lista.

Frå 1994 til 1995 turnerte Farner med Ringo Starr's Allstars, i lag med Randy Bachman, John Entwistle, Felix Cavaliere, Billy Preston, og sonen til Starr, Zak Starkey.

Diskografi

Studioalbum
 Mark Farner, 1977
 No Frills, 1978
 Just Another Injustice, 1988
 Wake Up, 1989
 Some Kind of Wonderful, 1991
 For the People, 2006

Andre album
 Closer to Home, 1992 (best-of)
 Heirlooms: The Complete Atlantic Sessions, 2000 (nyutgjeving av Farner)
 Red White and Blue Forever, 2002 (mini-album)
 Live!! N'rG, 2003

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mark Farner» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 [www.markfarner.com Offisiell side]
 Intervju med Mark Farner frå 2008 

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grand Funk Railroad-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Flint i Michigan
Musikarar frå Michigan
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
John Halvorsen

John Halvorsen () er ein norsk tidlegare langdistanseløpar som voks opp på Sætre i Hurum og seinare i Canada. Han vart norsk meister sju gongar på bane, fem gongar på 10 000 m og to på 5 000 m i tida 1986-93. Halvorsen var medlem av IF Graabein i 1984, seinare representerte han Minerva.

Aktiv
Halvorsen vart lagd merke til fyrste gongen då han i 1984 vann NM i terrengløp for juniorar. To år seinare, i sin siste juniorsesong, imponerte han med 28.27,3 då han vann 10 000 meter i noregsmeisterskapen, 17 sekundar før andremann. I 1987 forsvarte han NM-tittelen på 10 000 meter, og han sette nye personlege rekordar på 1500 m og 5 000 m med høvesvis 3.45,4  og 13.52,0.

År 1988 slo Halvorsen seg inn i den europeiske eliten på 10 000 m med tida 27.47,4. I noregsmeisterskapen kom han på andreplass då han sette personleg rekord på 5 000 m med 13.34,6, to sekundar bak Are Nakkim. Under dei olympiske leikane i Seoul kvalifiserte Haøvorsen seg til finalen på 10 000 m, men enda på 16. plass etter å ha sprunge saktare i finaleløpet enn han gjorde i kvalifiseringa.

Halvorsen kom på 10. plass då VM i terrengløp fann stad i Stavanger våren 1989. Den 14. juli same året gjorde han sitt livs snøggaste 5 000-meterløp då han vart nummer to i eit stemne på Crystal Palace i London, tida 13.20,4 var 0,6 sekund bakom den 13 dagar gamle noregsrekorden til Are Nakkim. Året etter var han nær den elleve år gamle noregsrekorden til Knut Kvalheim på 10 000 m, då han gjorde unna sitt livs beste milløp. Sluttida 27.43,3 var vel to sekundar bak den norske rekorden.

Sesongane 1991 og 1992 gjorde Halvorsen sterke enkeltløp på 5 000 m såvel som 10 000 m. Men både i Tokyo-VM  1991 og Barcelona-OL året etter svikta han når det gjaldt som mest. I Barcelona kvalifiserte han seg til 10 000-meterfinalen med 28.21,5, for så å sprekke og verte sist av dei som fullførte finalen. Etter OL trappa han ned treningsmengda og presterte på eit noko lågare nivå dei siste tre åra han var aktiv. Han la opp i 1995.

Halvorsen vann også fleire kanadiske meisterskap i terrengløp.

Medaljar i norske meisterskap
1986: Gullmedalje på 10 000 m – 28.27,3, framom Oddmund Roalkvam (28.44,6)
1987: Gullmedalje på 10 000 m – 28.51,0, framom Are Nakkim (29.09,1)
1988: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.34,6, bakom Are Nakkim (13.32,6)
1989: Sølvmedalje på 1500 m – 3.44,2, bak Lars Ove Strømø (3.43,7)
1991: Gullmedalje på 10 000 m – 29.09.9, framom Bjørn Nordheggen (29.18,7)
1992: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.39,0, og på 10 000 m – 28.28,0
1993: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.52,4, og på 10 000 m – 29.10,9

Deltaking i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 16 på 10 000 m – 28.39,3
VM i terrengløp 1989 i Stavanger: Nr 10 på 10 km
EM 1990 i Split: Nr 12 på 10 000 m – 28.17,4. Utslått på 5 000 m (13.35,5=nr 16)
VM 1991 i Tokyo:  Utslått på 5 000 m (nr 31- 14.14,8), braut 10 000 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 19 på 10 000 m – 29.53,9

Kjelder
 friidrett.no

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Norske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Folk frå Hurum
Einar Sagli

Einar Sagli () er ein norsk politimann og tidlegare friidrettsutøvar som tevla i sprint og i lengdehopp. I tida 1982-88 vann han ti gullmedaljar i norske meisterskap, fordelt på fire i lengdehopp, tre på 200 m og like mange på 100 m. Han var i 1981 medlem i Oslo Politis IL, sidan representerte han IK Tjalve.

Aktiv
Sagli byrja tevla i friidrett fyrst i vaksen alder. Han tok steget opp mot noregstoppen i 1981-sesongen med eit hopp på 7,40 m. Dei to neste sesongane, 1982 og -83, vart han norsk meister i lengdehopp og stod med høvesvis 7,57 m og 7,54 m, årsbeste i lengde i Noreg begge åra.

I åra frå 1984 til -88 var Sagli i tetsjiktet i Noreg både i lengdehopp og på sprintdistansane 100 m og 200 m. Han vart norsk meister på 200 m i 1984 med personleg rekord 21,40 sekundar. Den 14. juli same sesongen persa han med 7,73 m i lengde i Grimstad, ein personleg rekord han var nær ved å forbetre både i 1985 med 7,72 m, og i 1986 då han atter vart målt til 7,73 m, under eit stemne i Avila. Under NM 1985 i Bærum vann han både 100 m, 200 m og lengdetevlinga, i lengde hoppa han heile 7,90 m i kraftig medvind, men vart tildelt kongepokalen for prestasjonen.

Gjennom 1986-sesongen var Sagli på sitt sprekaste. Den 20. mai vart tredjemann på 100 m på Bislett stadion i Oslo, tida 10,51 vart ståande som hans personlege rekord på distansen. Han imponerte meir då han 21. juni vann 200 m i eit stemne i Luzern og vart klokka inn på 20,95 sekundar, hans livs snøggaste 200-meter.

Etter 1988-sesongen trappa Sagli ned treninga og presterte jamt over på eit stadig lågare niva, men var likevel i stand til å vinne NM-medaljar i lengdehopp. Han la opp i 1993.

Medaljar i norske meisterskap
1982: Gullmedalje i lengdehopp – 7,56 m, framom Finn Bendixen (7,45 m)
1983: Gullmedalje i lengdehopp – 7,56 m, framom Frode S. Johannessen (7,39 m)
1984: Gullmedalje på 200 m – 21,40, framom Tore Bergan (21,65)
1985: Gullmedaljar på 100 m – 11,03, 200 m – 21,88, og i lengdehopp – 7,90 m/kongepokal
1986: Gullmedaljar på 100 m – 10,71 og 200 m – 21,19
1988: Gullmedaljar på 100 m – 10,58, og i lengdehopp – 7,40 m
1990: Sølvmedalje i lengdehopp – 7,18 m, bak Morten Næss (7,48 m)
1992: Bronsemedalje i lengdehopp – 7,19 m

Kjelder
friidrett.no

Norske lengdehopparar
Norske sprintarar
Norske politifolk
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett