kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Mo kyrkje i Nord-Odal

Mo kyrkje er ei kyrkje på Stormoen i Nord-Odal kommune. Den er soknekyrkje for Mo i Odal. Rasmussen reknar bygget som nygotisk.

Dagens kyrkjebygg er ei åttekantkyrkje i tre som blei innvigd 6. desember 1864 av biskop Halvor Folkestad. Kyrkja er bygd etter ein teikning av arkitekt Christian Heinrich Grosch og har 500 plassar.   Altertavla er frå 1880 og er ein kopi av Adolph Tidemands måleri: «Jesu dåp». Originalen er i Trefoldighetskirken i Oslo. Tvillingbrørne Gudbrand og Bernt Morterud laga ramma. 

Sør for gardstunet på Stormoen låg det ei tidlegare kyrkje frå 1768. Staden der heiter no Jurmo kyrkjegard etter det gamle namnet på garden (gamalnorsk: Júgramór), som igjen har namn etter åa Jura som renn ut i Storsjøen i Odal. Den tidlegare kyrkja vart i 1840 vurdert som «i god stand», men i 1850 «på grunn av trekk og elde, nesten kassabel». Den nye kyrkja var oppført der den står no i 1868. På den gamle kyrkjegarden er det berre graver igjen og steinar som viser kor kyrkja sto. Steinar frå denne kyrkja var brukt i muren på kapellet frå 1931 på den nye kyrkjegarden i Mo.

Truleg er Mo den yngste kyrkjestaden frå mellomalderen i Odalen, men den første kyrkja på Mo stod truleg ferdig før år 1200. Denne kyrkja sto truleg på den gamle kyrkjeplassen og var i katolsk tid vigd til Sankt Mikael. Den vart også omtala som Yngra Mo eller Jugramo.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Christian H. Grosch
Kyrkjer i Nord-Odal
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1864
Kulturminne i Nord-Odal
Everett Range

Everett Range er ei ulendt, hovudsakleg isdekt fjellkjede som strekkjer seg nesten 100 km mellom Greenwellbreen og Ebbebreen nordvest i Victoria Land i Antarktis. Fjell i fjellkjeda omfattar Mount Regina (2080 moh).

Everett Range vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy i perioden 1960–63. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser William H. Everett i US Navy som var offiser i Antarktis, 1962–63.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Everett Range» frå ,  den 27. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Bossa nova

Bossa nova er ein musikktype som utvikla seg i Rio de Janeiro på slutten av 1950-talet. «Bossa nova» eller 'ny måte' viser til at stilen er ein ny måte å spela brasiliansk samba på; samba med jazztonar. 

Stilarten hadde ei stordomstid i Brasil frå slutten av 1950-talet og byrjinga av 1960-talet, fram til dei politiske omveltingane som enda i militærkuppet i 1964.
Stilarten blei svært populær også i enkelte amerikanske jazzmiljø, og fleire bossa nova-songar blei del av standardrepertoaret i jazz. Antônio Carlos Jobim, João Gilberto, Astrud Gilberto, Stan Getz, Herbie Mann, Laurindo Almeida, Frank Sinatra og Ella Fitzgerald er kjente representantar for stilen.

Historie

Omgrepet «bossa nova» blei fyrst brukt i songen «Desafinado» av Antônio Carlos Jobim, spelt inn av João Gilberto i 1959. Det store gjennombrotet for sjangeren kom med låten «Garota de Ipanema», også kjent som «Girl from Ipanema» i 1962. I dag er det verdas andre mest spelte låt (etter «Yesterday» av the Beatles).

På 1960-talet blei sjangeren knytt til sosial protest.

Som protestmusikk blei sjangeren overskugga av den meir politisk orienterte stilarten musica popular brasileira.

Musikk

Det musikalske grunnlaget i bossa nova er ein gitarrytme som tar i bruk rytmiske element frå perkusjonsinstrumenta i eit sambaorkester. Spelet på basstrengene følgjer rytmen til den store surdo-tromma, medan rytmane til dei mindre sambainstrumenta (spesielt tamborim) kan kjennast att i spelet på dei lysare strengene. Når grupper med trommesett framførar bossa nova speler dei  ofte ein karakteristisk rytmefigur som liknar på claves-rytmen som kantslag på skarptromma.

Det harmoniske forløpet i musikken inneheld kjente jazz-progresjonar, men ofte med nokre særeigne trekk. Fleire av harmoniseringane til Jobim viser også innverknad frå impresjonismen og komponistane Debussy og Ravel.

Songstilen er mjukare og meir lågmælt enn i samba, gjerne med off-beat-fraseringar som kontrasterer med det rytmiske grunnlaget. Tekstane dreier seg gjerne om venleik, kjærleik, lengsel og natur.

Kjelder

 
Brasilianske musikkstilar
Portugisiske ord og uttrykk
Tangra Mountains

Tangra Mountains (bulgarsk Тангра Планина, 'Tangra Planina') er den største fjellkjeda på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Fjellkjeda fekk ikkje namn før 2001, då ho vart kalla opp etter den bulgarske guden Tangra.

Tangra Mountains er 30 km lang mellom Barnard Point og Renier Point, 8 km brei, og grensar til Moon Bay og Huronbreen i nord, Huntressbreen i nordvest, False Bay i vest og Bransfieldsundet mot søraust, og er knytt til Bowles Ridge via Wörner Gap og til Pliska Ridge via Nesebar Gap. Fjellet er delt inn i tre hovudkammar: Friesland Ridge i vest, Levski Ridge i midten og Delchev Ridge i aust.

Det ligg mange isbrear i Tangra som Huron, Huntress, Ruen Icefall, Peshterabreen, Charitybreen, Tarnovo forlandsbre, Prespabreen, Macybreen, Boyanabreen, Srebarnabreen, Magurabreen, Dobrudzhabreen, Ropotamobreen, Strandzhabreen, Pautaliabreen, Sopot forlandsbre og Iskarbreen.

Camp Academia ligg nordvest for foten av Zograf Peak og er den beste vegen inn i dei sentrale Tangra Mountains via Catalunyan Saddle (1260 moh.) i sør og Lozen Saddle (437 moh.) i aust.

Sjå òg 
 Bulgarske namn i Antarktis
 Antarctic Place-names Commission
 St. Kliment Ohridski-basen
 Camp Academia
 Tangra 2004/05-ekspedisjonen
 Bansko Peak

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tangra Mountains» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
 D. Gildea. 2003 - Omega Livingston Island GPS Expedition . Antarktis Mountains: Climbing i Antarktis.
 L.L. Ivanov, Livingston Island: Tangra Mountains, Komini Peak, west slope new rock route; Lyaskovets Peak, first ascent; Zograf Peak, first ascent; Vidin Heights, Melnik Peak, Melnik Ridge, first ascent, The American Alpine Journal , 2005, 312-315.
 Livingston Island, Climb Magazine, Issue 14, Kettering, UK, April 2006, 89-91

 Gildea, D. Mountaineering in Antarctica: complete guide: Travel guide. Primento and Editions Nevicata, 2015. ISBN 978-2-51103-136-0
 Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7

Bakgrunnsstoff 
 Tangra 2004/05 Expedition
 Expedition Omega Livingston 2003
 Antarctic Mountains: Climbing in Antarctic 

Bulgaria og Antarktis
Fjellkjeder i Antarktis
Dendritt i anatomi

Dendritt er ein utlaupar som tar imot informasjon frå ei nervecelle til ei anna og leier impulsar til nervecella.

Kjelder
 Eureka! 9 av Merte Hannisdal, John Haugan, Morten Munkvik. ISBN 978-82-05-33429-8

Bakgrunnsstoff

Anatomi
Epilepsi

Epilepsi er ei gruppe nevrologiske lidingar som er kjenneteikna av epileptiske anfall. Anfalla kan utløysast av stress, søvnproblem, mensen og alkohol.

Kjelder
 Eureka! 9 av Merte Hannisdal, John Haugan, Morten Munkvik. ISBN 978-82-05-33429-8

Bakgrunnsstoff 

Epilepsi i Folkehelseinstituttet.

 
Anfallsutløysande sjukdommar
Sjukdommar i nervesystemet hjå barn
Ulrich Wehling

Ulrich Wehling () er ein tysk tidlegare kombinertløpar frå Halle som representerte Aust-Tyskland. Han vart olympisk meister tre gongar på rad i tida 1972-80, og vart verdsmeister i 1974. Wehling vann ein medalje i alle dei internasjonale meisterskapane han deltok i og stod nesten alltid på pallen i dei større internasjonale kombinerttevlingane.

Frå 1982 var Wehling generalsekretær i det nasjonale skiforbundet i Aust-Tyskland. Sidan 1992 har han vore sportsdirektør for kombinert i Det internasjonale skiforbundet (FIS), og busett i Sveits.

Aktiv 
Wehling debuterte internasjonalt med ein fjerdeplass i Svenska skidspelen i Falun i 1971. Året etter vart han olympisk meister under vinter-OL 1972. Han vann då ein klar siger, andremann Rauno Miettinen frå Finland var nærare åtte poeng bakom. I 1973-sesongen kom Wehling på andreplassen i Svenska Skidspelen, berre slått av landsmannen Hans Hartleb. Etter å ha vorte verdsmeister i Falun i 1974, vann Wehling i 1975 rubbel og bit i kombinert i dei nordiske skileikane; Lahti-spelen, Svenska Skidspelen og Holmenkollrenna, einast i Lahti makta konkurrentane gje han kamp om sigeren.

Wehling forsvara OL-tittelen i Innsbruck i 1976, og vann same sesongen kombinertrennet i Holmenkollen for andre gong. I 1977 gjekk han til topps i Holmenkollen for tredje gong, men måtte nøye seg med tredjeplassen i Lahti bakom landsmannen Konrad Winkler og Rauno Miettinen. Nett desse to, Winkler og Miettinen, plasserte seg føre Wehling på resultatlista i ski-VM 1978 i nettopp Lahti, dermed vart pallplasseringane dei same i dei to tevlingane, som altså gjekk føre seg i same hoppbakken og dei same løypene.

I 1979 vann Wehling kombinertøvinga i Svenska Skidspelen framom Tom Sandberg, med Hallstein Bøgseth på tredjeplass. Wehling vann i Lake Placid i 1980 sitt tredje strake OL-gull i kombinert, ein prestasjon ingen andre har makta.

Wehling vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1976.

Kjelder 

 Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Tyske kombinertløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Verdsmeistrar i kombinert
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Kombinertløparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Kombinertløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Kombinertløparar under vinter-OL 1980
Mount Pivot

Mount Pivot er eit kjenneleg fjell i Antarktis på 1095 moh., med bratte veggar på vestsida, mellom Mount Haslop og Turnpike Bluff vest i Shackletonkjeda. Det vart først kartlagt i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og fekk dette namnet fordi dette kjennelege landemerke var vendepunktet flyturar og sledelag på ekspedisjonen som runda sørvestenden av Shackletonkjeda.

Kjelder

Fjell i Coats Land
Mount Anderson i Antarktis

Mount Anderson er eit høgt fjell nord i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Probuda Ridge er ein rygg som går nordaustover frå fjellet, og Ellenbreen og Embreebreen drenerer høvesvis aust- og nordsida av fjellet. Fjellet er ein del av same massivet som Mount Bentley og Mount Sisu.

Fjellet vart oppdaga av Marie Byrd Land Traverse Party, 1957–58, under C.R. Bentley, og kalla opp etter Vernon H. Anderson, ein glasiolog ved Byrd-stasjonen i 1957 og eit medlem av gruppa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mount Anderson (Antarctica)» frå ,  den 2. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
 AntarcticMountains.com  
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Signe Seim

Signe Seim (1929–2023) var ein norsk forfattar og lærar frå Voss.

Ho debuterte i 1960 med diktsamlinga Trø varleg min fot på Fonna forlag, og har sidan skrive fleire diktsamlingar, ein roman, skodespel og to barnebøker. Ho har også skrive emnehefte om Ivar Aasen og Per Sivle og omsett bøker til norsk.  I Norsk salmebok 2013 er ho representert med ei omsetjing.

For romanen Her budde ein gong eit barn fekk ho Sunnmørsprisen og Oslo Domkirkes bokpris i 1986.

Seim budde i Leveld i Hallingdal frå 1954 til 1970 og arbeidde som lærar på Leveld skule. Leveld Kunstnartun gav i 2012 ut ei samling dikt frå Leveld-tida hennar. Boka er kalla Det måtte vera her.

Bøker 
 1960 – Trø varleg min fot – Diktsamling
 1965 – I stillaste timen – Diktsamling
 1972 – Etter lang vandring – Diktsamling
 1974 – Emnehefte om Per Sivle – Sakprosa
 1975 – Tre skodespel : «Skogen», «Med ljos» og «Vårliv» – Dramatikk for born
 1978 – Emnehefte om Ivar Aasen – Sakprosa
 1979 – Sju frostnetter – Diktsamling
 1982 – Det kvite landet – Diktsamling
 1986 – Her budde ein gong eit barn – Diktsamling
 1990 – Det finst eit fjell – Diktsamling
 1993 – Ekornfolket frå Hundreårsskogen – Barnebok
 1997 – Åleine med orda – Dikt i samling
 1999 – Rypefolket i Snøfonndalen – Barnebok
 2009 – Rop hausten heim – Diktsamling
 2012 – Det måtte vera her – Dikt i utval, med CD

Omsetjingar 
 1977 – Maria Gripe: Glasblåsarborna
 1978 – Clyde Robert Bulla: Guten og fuglen
 1979 – Otfried Preussler: Det vesle spøkjelset

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Signe Seim digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Om Signe Seim på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
 Presentasjon av Signe Seim på nettstaden til Samlaget 
 Utgjevingar av Signe Seim i BIBSYS Ask

Folk frå Voss
Folk frå Ål
Forfattarar frå Hordaland
Forfattarar frå Buskerud
Norske barnebokforfattarar
Norske dramatikarar
Norske lyrikarar
Norske lærarar
Norske omsetjarar
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1960
Nynorskforfattarar
Mount Gardner

Mount Gardner er eit fjell på 4587 moh. i  i Antarktis. det ligg 1,5 nautiske mil vest for Mount Tyree i vest i sentrale område av Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Fjellet vart oppdaga av Marie Byrd Land Traverse party i 1957–58 under C.R. Bentley og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Harvey L. Gardner i U.S. Navy som var pilot i Antarktis i 1957–58 og som  sommaren 1958–59 omkom i ein flystyrt ved Marble Point den 4. januar 1959.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
4000 m-toppar‎
Mount Geissel

Mount Geissel er eit fjell i Antarktis på 1430 meter over havet, som står 3 nautiske mil sør for Mount Simmons i Independence Hills i Heritage Range i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert H. Geissel, som var geomagnetikar og seismolog ved Plateau-stasjonen i 1966.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Mount Glowa

Mount Glowa er eit markant fjell  i Antarktis som ligg 8 nautiske mil vest for Mount Hirman i Behrendt Mountains i Ellsworth Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i 1947–48 under Finn Rønne. Det vart namngjeve av Rønne etter oberst L. William Glowa, som støtta general Curtis LeMay på den tida RARE vart organisert.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Nikolaj Gusakov

Nikolaj Nikolajevitsj Gusakov () var ein sovjetisk kombinertrennar frå Petrozavodsk som vann bronsemedaljen i kombinert under vinterolympiaden i Squaw Valley. Han var den fyrste sovjetiske utøvaren som vann ein olympisk medalje i kombinert, og den fyrste sovjet-russaren som vann kombinertøvinga Holmenkollrenna.

Aktiv 
Gusakov vart nummer sju i sin meisterskapsdebut under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Året etter vart han nummer fire i Lahti-spelen, medan han same staden kom på åttandeplass då ski-VM gjekk av stabelen vinteren 1958.

Under olympiaden i Squaw Valley i 1960 fekk Gusakov bronsemedaljen, tyske Georg Thoma vart olympisk meister og norske Tormod Knutsen tok sølvet. Året etter vann Gusakov kombinertrennet i Holmenkollen, fire poeng framom Ole Henrik Fagerås på andreplass, med Tormod Knutsen hakk i hæl. I 1964 vart Gusakov nummer fire i kombinert under vinterleikane i Innsbruck.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Sovjetiske kombinertløparar
Russiske kombinertløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1956
Kombinertløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1960
Kombinertløparar under vinter-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Kombinertløparar under vinter-OL 1964
Paavo Korhonen

Paavo Jaakko Matias Korhonen () var ein finsk kombinertrennar frå Joutseno som var aktiv gjennom 1950-talet. Han vart verdsmeister i kombinert under VM 1958 i Lahti. Ein statue av han er reist i heimbyen Joutseno, der han også budde.

Aktiv 
Korhonen vart i 1951 nummer fem og beste utlending i kombinert under Holmenkollrenna. Året etter var han tilbake i Holmenkollen og kom på fjerdeplass i den olympiske kombinerttevlinga under vinter-OL 1952. I Lahti-spelen vart han nummer to i 1952 og nummer tre året etter. Så vann han tevlinga i Lahti i 1954 og kom på tredjeplass både i 1955 og 1956. I 1956 vart han også tredjemann i kombinertrennet i Holmenkollen, i alle dei tre sistnemnde tevlingane hadde han to nordmenn føre seg på resultatlista, med Sverre Stenersen som vinnar i alle tre og med tre ulike nordmenn på andreplass.

Etter å ha kome på 12. plass i verdsmeisterskapen i Falun i 1954 var Korhonen ein av mange utøvarar som kjempa om sølv- og bronsemedaljane under dei olympiske leikane i Cortina d'Ampezzo i 1956. Bak den suverene Sverre Stenersen tevla fem mann om plassar på pallen, i mål hamna Korhonen på fjerdeplassen. Korhonen vart nummer to etter Stenersen i Lahti i 1957. Straks etter vann Korhonen kombinert under Holmenkollrenna på suverent vis, pallen vart også heilfinsk då både Esko Jussila og Pekka Ristola kom framom Sverre Stenersen då poenga vart utrekna.

I verdsmeisterskapen på ski på finsk heimebane i 1958 vann Korhonen gullmedaljen, mindre enn eitt poeng framom Sverre Stenersen. To år seinare vart Korhonen nummer ni i kombinert under vinter-OL i Squaw Valley, før han same sesongen i Holmenkollen atter ein gong vart nummer to etter Sverre Stenersen.

Bakgrunnsstoff 
 Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Finske kombinertløparar
Finske langrennsløparar
Verdsmeistrar i kombinert
Finske deltakarar under vinter-OL 1952
Kombinertløparar under vinter-OL 1952
Finske deltakarar under vinter-OL 1956
Kombinertløparar under vinter-OL 1956
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Mount Ojakangas

Mount Ojakangas er eit langstrekt fjell i Antarktis med ei høgd opp mot kring 2450 moh., 2 nautiske mil (3,7 km) nordvest for Mount Washburn i nordlege delar av Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1982 etter Richard Ojakangas, ein geologiprofessor ved University of Minnesota i Duluth, og eit medlem av US Antarctic Research Program (USARP) Ellsworth Mountains Expedition i 1979-80.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Mount Rutford

Mount Rutford er eit spisst fjell i Antarktis med ei høgd på 4477 moh. Det er det det høgaste punktet i Craddock Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Fjellet ligg like nord for Bugueño Pinnacle og 3,4 km nord for Mount Craddock. Før 2006 hadde ikkje toppen noko namn, men vart visuelt identifisert av Camilo Rada og Damien Gildea som høgare enn Mount Craddock då dei vitja både Vinson (2004) og Craddock (2005). Då dei kom attende i 2006 målte dei høgda på denne toppen. 

Toppen fekk i 2006 namn av US-ACAN etter Robert H. Rutford, som var medlem av den geologiske ekspedisjonen til J. Campbell Craddock frå University of Minnesota til Ellsworth Mountains i 1962–63; leiar for ekspedisjonen til University of Minnesota til Ellsworth Mountains 1963–64; og direktør i Division of Polar Programs 1975–77; og direktør i SCAR (Scientific Committee on Antarctic Research).

Kjelder
 

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
4000 m-toppar‎
Shockey Peak

Shockey Peak er eit fjell på 2010 moh. som ligg 3 km søraust for Allen Peak nær nordenden av hovudryggen i Sentinel Range i Antarktis. Det vart oppdaga av Lincoln Ellsworth på den transantarktiske flyturen hans den 23. november 1935. Fjellet vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles C. Shockey i Branch of Special Maps, U.S. Geological Survey, som førebudde karta av denne fjellkjeda i 1962.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Ellen Øseth

Ellen Øseth () er ein norsk master i fiskerifag og  SV-politikar. Ho har vore tilsett ved Norsk Polarinstitutt i ei årrekkje, frå 2022 som assisterande direktør. Øseth har også vore fylkespolitikar i Troms fylke, og statssekretær i Miljøverndepartementet.

Virke
Øseth studerte frå 2001 til 2008 fiskerifagstudiet ved Noregs fiskerihøgskole ved Universitetet i Tromsø, og oppnådde mastergrad i faget. Ho skreiv hovudoppgåve om forvalting av kongekrabbe.

Frå 2009 til 2017 var ho klimarådgivar og seniorrådgivar i Norsk Polarinstitutt. Frå 2017 til 2022 var ho seksjonsleiar i Miljørådgivningseksjonen same stad. Frå 1. januar 2022 var ho tilsett som assisterande direktør ved polarinstituttet.

Frå 2003 til 2019 var Øseth fylkespolitikar i Troms for SV. I 2013 vart ho utnemnd til statsekretær for miljøvernminister Bård Vegar Solhjell.

Kjelder  
 

Statssekretærar frå SV
Vinson Plateau

Vinson Plateau er det høgaste platået i Vinson Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det strekkjer seg 9 km mellom Goodge Col og Hammer Col og knyter saman nordre delar av dei sentrale Sentinel Range til Craddock Massif i sør-søraust. Det er 4,5 km breitt mellom Branscomb Peak og Silverstein Peak i vest og Schoening Peak og Marts Peak i aust. Høgda på platået er frå 4000 til 4600 meter over havet. På platået ligg Mount Vinson (4892 moh.), det høgaste fjellet i Antarktis, og fleire andre fjelltoppar på over 4700 meter over havet. Dei fleste av desse toppane har derimot låg skardhøgd: Clinch Peak (4841 moh.), Corbet Peak (4822 moh.), Silverstein Peak (4790 moh.), Schoening Peak (4743 moh.) og Hollister Peak (4729 moh.). Den sentrale delen av platået vert drenert av Rochébreen og ein sidebre i Jacobsen Valley, som begge møter Branscombbreen.

Platået er kalla opp etter Vinson Massif, til ære for den amerikanske statsmannen Carl Vinson (1883-1981).

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
 Vinson Plateau. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Bulgaria og Antarktis
Budd Peak i Enderby Land

Budd Peak er eit fjell 1,5 km vest for Mount Berrigan og 37 km vest-sørvest for Stor Hånakken i Enderby Land. Det vart kartlagt frå flyfoto tekne under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1957, og vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter W. Budd, glasiolog ved Wilkes-stasjonen i 1961.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Budd Peak i Enderby Land» frå ,  den 4. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjell i Enderby Land
Knuckey Peaks

Knuckey Peaks er ei gruppe isolerte fjell i Antarktis som ligg 30 nautiske mil (60 km) søraust for McLeod Nunataks og 15 nautiske mil (28 km) vest for Doggers Nunataks i Enderby Land. Fjella vart oppdaga og plasserte på kartet i desember 1958 av eit hundesledelag frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Dei vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter G.A. Knuckey, ein landmålar ved Mawson-stasjonen i 1958 som deltok på hundesledeturen.

Kjelder

Fjell i Enderby Land
Mount McMaster

Mount McMaster er eit fjell 861,5 moh som ligg kring 74 km nordaust for Mount Pardoe og 97 km vest for Mount Elkins i Enderby Land. Enderby Land er ein del av Aust-Antarktis, og er ein del av Australsk Antarktis.

Med ei høgd på 2830 meter over havet er Mount McMaster det høgaste fjellet i Enderby Land.

Frambrotet vart kalla opp etter A. McMaster, ein landmålar med ANARE Enderby Land Survey Party i 1976 som oppretta ein ei landmålingsstasjon på toppen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mount McMaster» frå ,  den 5. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Australian Antarctic Division
 Australian Antarctic Gazetteer 
 Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)

Fjell i Enderby Land
Mount Park

Mount Park er eit fjell i Antarktis som ligg 3 nautiske mil (6 km) vest for Mount Tomlinson nordaust i Scott Mountains i Enderby Land. Det vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956 og vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter J.A. Park, eit medlem av mannskapet på «Discovery» under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) i 1929-31.

Kjelder

Fjell i Enderby Land