kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
North Rona

Rona (skotsk-gælisk Rònaigh) er ei isolert øy nordvest for Skottland. Rona vert ofte kalla North Rona for å skilja ho frå South Rona i Indre Hebridane. Ho har eit areal på 109 hektar og det høgaste punktet på øya ligg 108 meter over havet.

Øya ligg 71 km nord-nordaust for Butt of Lewis og 18 km aust for Sula Sgeir. Ho er meir isolert enn St Kilda og er den mest fjerntliggjande øya i Dei britiske øyane som nokon gong har vore permanent busett. Ho er òg den øya som ligg nærast Færøyane. Sidan ho ligg så langt til havs og er så pass lita, vert ho ofte ikkje teikna inn på kart over Storbritannia.

Historie
Rona skal ha vore bustaden til St. Ronan på 700-talet. Øya var busett fram til heile folkesetnaden på 30 døydde kort tid etter 1685, då øya vart plaga med rotter, truleg arten svartrotte, etter eit skipsforlis på øya. Rottene øydela kornlagra på øya og det er mogeleg at innbyggjarane svalt i hel, men pest kan òg ha vore ei medverkande årsak. Rottene svalt etter kvart òg i hel, sidan dei kraftige dønningane på øya hindra dei i å jakta langs svaberga.

Øya vart folkesett på ny, men vart igjen avfolka rundt 1695 etter ei slags båtulukke. Etter dette budde nokre gjetarar og familiane deira på øya fram til 1844, då ho vart folketom igjen. Sir James Matheson, som kjøpte Lewis i 1844, tilbaud regjeringa øya for at dei kunne plassera kriminelle der. Tilbodet vart avslege. 

Bøndene på Lewis har nytta Rona som beiteområde for sauene sine sidan den gong, men ho har ikkje vorte busett på ny, bortsett frå ein kort periode i 1884–85. I juni 1884 kom to menn frå Lewis, Malcolm MacDonald og Murdo Mackay, til øya. Dei kom i strid med den lokale kyrkja og reiste til Rona for å sjå etter sauene der. I august same året fekk dei tilbod om å verta med eit skip heimatt, men avslo. I april året etter vart dei funne omkomne på øya etter at dei hadde vorte sjuke i løpet av vinteren. 

Keltiske ruinar av kapellet til St. Ronan står framleis på øya. Ho er i dag ått av Scottish Natural Heritage og styrt som eit naturreservat. Øya er ein viktig ynglestad for gråsel og hekkande sjøfuglkoloniar. Av fuglar her finn ein havsvale og den større stormsvala. Rona og Sula Sgeir er dei mest fjerntliggjande nasjonale naturreservata i Storbritannia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «North Rona» frå ,  den 1. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
 Boyd, John Morton (1986) Fraser Darling's Islands. Edinburgh University Press. ISBN 0-85224-514-9
 Fraser Darling, F. & Boyd, J.M. (1969) Natural History in the Highlands and Islands. London. Bloomsbury.
 Gleaves, Albert (1921). A History of the Transport Service: Adventures and Experiences of United States Transports and Cruisers in the World War. New York: George H. Doran Company. OCLC 976757. http://books.google.com/books?id=_7lDrNswDnoC.
 Haswell-Smith, Hamish (2004). The Scottish Islands. Edinburgh: Canongate. ISBN 1841954543

Bakgrunnsstoff
 North Rona - Special Area of Conservation
 Rona og Sula Sgeir - Skottland's National Nature Reserves
 Charles Tait Photographs of North Rona 

Øyar i Ytre Hebridane
Naturreservat i Skottland
St Kilda

St Kilda (skotsk-gælisk Hiort) er ei isolert øygruppe, 64 km vest-nordvest for North Uist i Nord-Atlanteren. Ho omfattar dei vestlegaste øyane i Ytre Hebridane i Skottland. Den største øya er Hirta, som har dei høgaste kystklippene i Storbritannia. Øyane høyrer administrativt til Comhairle nan Eilean Siar.

St Kilda var permanent busette i minst to tusen år, men det har truleg aldri vore meir enn 180 menneske busette her (og ikkje meir enn 100 etter 1851). Heile folkesetnaden vart evakuert i 1930. I dag er det berre militære personell som held til på øya.

Opphavet til namnet St Kilda er ukjend. Første gong øyane vart nemnde i skriftlege kjelder var seint i mellomalderen. Mellomalderlandsbyen på Hirta vart bygd opp att på ny på 1800-talet. Sjukdom som kom med auka turisme og den første verdskrigen førte til at øyane vart evakuerte i 1930. 

Heile øygruppa er eigd av National Trust for Scotland. Øyane vart ein av dei fem verdsarvstadane i Skottland i 1986 og ein av få i verda som har denne statusen både basert på natur og kultur. Øyane er hekkestad for mange viktige sjøfugl, mellom anna havsule, lundefugl og havhest.St. Kilda-gjerdesmett og St. Kilda-markmus er endemiske underartar. Frivillige nyttar sommaren til å restaurere dei mange forfalne husa på øyane. Dei deler øya med ein liten militærbase som vart oppretta her i 1957.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «St Kilda, Scotland» frå ,  den 1. mars 2010. 
  oppgav desse kjeldene:
 Fleming, Andrew (2005) St. Kilda and  the Wider World: Tales of an Iconic Island, Windgather Press ISBN 1905119003
 Maclean, Charles (1977) Island on the Edge of the World: the Story of St. Kilda, Edinburgh, Canongate ISBN 0903937417
 Steel, Tom (1988) The Life and  Death of St. Kilda, London, Fontana ISBN 0006373402

Bakgrunnsstoff 
 1930 - evakueringa av St Kilda
 abandonedcommunities.co.uk
 St Kilda  - culturehebrides.com.
 St Kilda - National Trust for Skottland.

Øyar i Ytre Hebridane
Naturreservat i Skottland
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Verdsarv i Skottland
Kalaslekta

Kalaslekta (Zantedeschia) er ei planteslekt i myrkonglefamilien som høyrer heime i det sørlege Afrika, frå Sør-Afrika og nord til Malawi. Det er åtte godkjende artar i slekta, og dei vert 1–2,5 m høge. Blada på kalaene er pilforma, og kan verte mellom 15 og 45 cm lange. Blomstrane er grøngule og omgjevne av eit stort trompetforma hylsterblad. Stovekalaen (Z. aethiopica) vert dyrka som potteplante.

Kala-artane er giftige fordi dei inneheld kaliumoksalat. «Alle delar av planta er giftige, og gjev irritasjon eller opphovning av munn og svelg, og plutseleg kvalme og diaré.» Likevel vert blada nokre gonger kokte og etne, ettersom varmebehandling skal øydeleggja giftstoffa.

Planter av denne slekta har vorte brukt i mange måleri, mellom anna i mange av kunstverka til Diego Rivera.

Artar 
Zantedeschia aethiopica (stovekala)
Zantedeschia albomaculata 
Zantedeschia elliottiana
Zantedeschia jucunda
Zantedeschia odorata
Zantedeschia pentlandii
Zantedeschia rehmannii
Zantedeschia valida

Kjelder 

«Kala» hjå Store norske leksikon, innhenta 2. mars 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).
«Kajana» på Wikipedia på engelsk, innhenta 2. mars 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Myrkonglefamilien
Giftige plantar
Sula Sgeir

Sula Sgeir (skotsk-gælisk frå norrønt súlasker, som tyder 'suleskjeret') er ei lita øy i Ytre Hebridane i Skottland, 18 km vest for North Rona.  Ho er ei av dei mest fjerntliggjande av Dei britiske øyane og ligg meir enn 60 km nord for Lewis. Ho er mest kjend for havsulene som held til her, og som ho er kalla opp etter.

Sjølv om det ikkje ser ut til å vera råd å bu på øya, finst det ruinar av ei lita steinhytte, kalla Taigh Beannaichte ('Det velsigna huset'), på austsida. Havet har grave seg rett gjennom sørsida av øya og danna fleire samanhengande grotter, som ein kan utforska i roleg sjø. Det vesle fyret på sørsida av øya vert ofte øydelagt av kraftige bylgjer som bryt over øya. 

Det finst om lag 5000 hekkande havsulepar på Sula Sgeir, i tillegg til andre fuglar som krykkje, teist, lundefugl, havhest og ein meiner òg at her finst albatross.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sula Sgeir» frå ,  den 3. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Reise til øya i 1912 (via Archive.org)
 Bilete av Charles Tait frå Sula Sgeir 
 

Øyar i Ytre Hebridane
Naturreservat i Skottland
Stadnamn av norrønt opphav i Skottland
Barra Head

Barra Head eller Berneray (skotsk-gælisk Ceann Bharraigh eller Beàrnaraigh) er ei øy i Atlanterhavet i øygruppa Ytre Hebridane på vestkysten av Skottland. Barra Head er den sørlegaste av øyane i øygruppa.

Etymologi
Namnet Barra Head vart i utgangspunktet berre nytta om det sørlege neset på øya. Berneray kjem frå norrønt, Bjørnøya. For å skilje denne øya frå Berneray nord for North Uist vert øya gjerne på gælisk anten kalla Beàrnaraigh Cheann Bharraigh (Berneray med Barra Head) eller Beàrnaraigh an Easbaig (Biskopens Berneray, jamfør Bishop's Isles som eit anna namn på Barra Isles).

Geografi

Barra Head ligg lengst sør av øyane i dei ytre Hebridane. Like nord for Barra Head ligg Mingulay. Aust for øya ligg skjeret Sgeir Mhòr og i vest skjeret Sgeir Chriosnain.

Øya har eit areal på 2,04 km² og det høgaste punktet på øya er Sotan 193 meter over havet. Sørsida av øya er særs bratt, med høge klipper som stupar rett ned i havet. På nordsida er det noko slakare og der ligg òg den einaste landingsplassen for båtar på øya. Det finst machair på øya, men ingen tre.

Øya her ikkje vore busett sidan 1931, men unntak av fyrtårnet som var bemanna fram til 1980.

Fugleliv
Øya er kjent for det rike fuglelivet og vart i 1993 verna som ein Site of Special Scientific Interest (Stad av særleg vitskapleg interesse). Sidan 2000 har øya vore eigd av National Trust for Scotland.

Blant fuglane som hekkar på Barra Head er alke og andre alkefuglar, måse, lundefugl, lomvi, krykkje, skarv og havhest. I 1985 vart det berekna at 2 % av alkebestanden i verda hekka her.

Fyr

Fyret på Barra Head vart vedteke oppretta i 1830. Staden vart vald av fleire årsaker, Barra Head er omtrent halvvegs mellom Eilean Glas og fyret Rinns of Islay på øya Orsay.  Øya ligg òg ved den sørlege innseglinga til the Minch. Fyret vart kontstruert av ingeniøren Robert Stevenson og vart første gong tent 15. oktober 1833.

Fyrtårnet ligg vest på Barra Head, på toppen av ei bratt klippe 190 meter over havet. Sjølve fyrbygningen er oppført i kvit stein og er 18 meter høg. Det har ei rekkevidde på 15 nautiske mil. Fyret vart automatisert i 1980 og  den siste fyrvaktaren forlet fyret 23. oktober 1980.

Lyset blenkjer med kvitt lys, med intervall på 15. sekund.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barra Head» frå ,  den 3. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Øyar i Ytre Hebridane
Fyr i Skottland
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Positively 4th Street

«Positively 4th Street» er ein song skriven og framført av Bob Dylan, først innspelt av Dylan i New York City den 29. juli 1965. Han vart gjeven ut som singel av Columbia Records den 7. september same år og nådde førsteplassen i Canada, 7. plass i USA og 8. plass i Storbritannia. Musikkmagasinet Rolling Stone rangerte songen på 203. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Songen vart gjeven ut mellom albuma Highway 61 Revisited og Blonde On Blonde, som ein oppfølgjar til hitsingelen «Like a Rolling Stone», men var ikkje med på nokre av desse albuma. Tittelen på songen finst ikkje i teksten og det har vore mykje debatt gjennom åra kven songen omhandlar. Dylan sjølv budde på 4th Street på Manhattan.

Innspeling og utgjeving 
Det endelege opptaket av «Positively 4th Street» vart spelt inn 29. juli 1965 i innspelingsperioden då dei fleste av songane til Highway 61 Revisited vart spelte inn. Songen var den siste dei spelte inn denne dagen etter å ha gjort ferdig songane «It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry» og «Tombstone Blues». Musikarane på «Positively 4th Street» var Robert Gregg (trommer), Russ Savakus (bass), Frank Owens (piano), Al Kooper (orgel) og Mike Bloomfield (gitar). Songen vart nedskriven i studiologgane som «Black Dalli Rue».

Sjølv om songen vart spelt inn under innspelinga av Highway 61 Revisited vart han halde av for singelutgjeving. Singelen nådde Topp 10 på salslistene på begge sider av Atlanteren.

Andre utgåver 
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Johnny Rivers, The Byrds, Jerry Garcia Band, Lucinda Williams, Charly García, Stereophonics, Violent Femmes, Simply Red og Bryan Ferry.

Norsk versjon
Ein norsk versjon kalla «Akersgata rett og slett» vart skriven av Håvard Rem og spelt inn av Åge Aleksandersen i 1997 for Fredløs - Dylan på norsk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Positively 4th Street» frå ,  den 5. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Songar om svik
The Byrds-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Columbia Records-singlar
 206
Johnny Rivers-songar
Lucinda Williams-songar
Stereophonics-songar
Jerry Garcia-songar
Simply Red-songar
Bryan Ferry-songar
Åge Aleksandersen-songar
Rainy Day Women No. 12 & 35

«Rainy Day Women #12 & 35» er ein song av Bob Dylan og opningssporet på albumet hans Blonde on Blonde frå 1966.

Songen er kjend for dei uvanlege instrumenta og er den einaste songen på Blonde On Blonde med blåsarar. Kvar linje i versa startar med den noko linja «They'll stone ya», medan refrenget går «But I would not feel so all alone--everybody must get stoned!». Stoned kan på engelsk tyde både å verte steina og å vere påverka (stein) av narkotika. Songen vart bannlyst av mange amerikanske radiostasjonar og av BBC, sidan dei såg på songen som ein «dopsong».

Songen er i røynda ein enkel bluessong i F. Delar av songen vert spelt av trombone, tuba, piano, bass, trommer og tamburin. Ein kan òg høyre mykje rop og latter i bakgrunnen, og Dylan sjølv ler fleire gonger medan han syng songen. Songen nådde andreplass på den amerikanske singellista og 7. plass i Storbritannia.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre utgåver 
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Lester Flatt og Earl Scruggs, The Black Crowes, Ben Fong-Torres, Sammy Hagar, Jessi Colter og Jimmy Buffett.

Norske versjonar
Det er skrive minst to norske versjonar av songen. Den første vart skriven av Jan Erik Vold og kalla «Damer i regn». Denne vart spelt av Jan Erik Vold, Kåre Virud og Telemark Blueslag i 1981 på albumet Stein. Regn

Tom Roger Aadland skreiv og framførte ein nynorsk tekst kalla «Regnvêrsdamer #12 & 35» på albumet Blondt i blondt i 2016.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rainy Day Women No. 12 & 35» frå ,  den 5. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Shelton, Robert (1986). No Direction Home; The Life og Music of Bob Dylan. 27 Wrights Lane, London. Penguin Books. ISBN 0-14-010296-5

Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Singlar frå 1966
Songar produserte av Bob Johnston
Columbia Records-singlar
Songar frå 1966
Songar om narkotika
Flatt & Scruggs-songar
Merry Clayton-songar
Tom Petty-songar
Saint Etienne-songar
Lenny Kravitz-songar
Old Crow Medicine Show-songar
Joan Osborne-songar
Sammy Hagar-songar
Tom Roger Aadland-songar
Visions of Johanna

«Visions of Johanna» er ein song av Bob Dylan frå albumet Blonde on Blonde frå 1966. Songen vert av mange rekna som ein av dei beste Dylan-songane og Dylan sjølv har kalla songen ein av sine favorittar med ein «tynn, vill kvikksølvlyd» Songen er rangert på 413. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Det har vore mange spekulasjonar om kva songen handlar om. Mike Marqusee skildrar songen som Dylan si «definitive handsaming om det å vere stranda».

Songen heitte opphavleg «Seems Like a Freeze Out» og tidlege innspelingar frå New York finst på bootlegplater. Desse har mykje raskare tempo og eit femte vers med ei anna tekstlinje. To versjonar i seinare tempo vart spelte inn i New York, ein med ein marsjliknande takt (som finst på No Direction Home-soundtracket) og ein annan med eit meir vanleg tempo. Den endelege plateutgåva vart spelt inn i Nashville.

Det finst to konsertutgåver av songen frå 1966 på plate. Ein av dei på Biograph i 1985 og ein annan frå Manchester Free Trade Hall-konserten, som finst på fjerdevolumet av Bootleg Series.

Norske versjonar
Det er skrive to norske tekstar til songen. Den førte vart skriven av Jan Erik Vold og kalla «Syner av Joanna». Denne vart framført av Jan Erik Vold, Kåre Virud og Telemark Blueslag på albumet Stein. Regn i 1981.

Ein nynorsk tekst vart skriven og framført av Tom Roger Aadland på albumet Blondt i blondt i 2016. Denne songen heitte «Visjonar av Johanna».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Visions of Johanna» frå ,  den 5. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Marqusee Mike, 2003, Chimes of Freedom: The Politics of Bob Dylan's Art

Bakgrunnsstoff 
Teksten 

Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Songar frå 1966
Songar produserte av Bob Johnston
 413
Marianne Faithfull-songar
Grateful Dead-songar
Robyn Hitchcock-songar
Old Crow Medicine Show-songar
Tom Roger Aadland-songar
Bob Dylan's Greatest Hits

Bob Dylan's Greatest Hits er det åttande albumet til Bob Dylan på Columbia Records. Det nådde 10. plass i USA og 3. plass i Storbritannia og selde 5x platina i USA. Det gjer albumet til eit av hans bestseljande.

Greatest Hits var første albumet sidan Blonde on Blonde i mai 1966 og den kjende motorsykkelulukka hans same sommaren. Dylan hadde vore stille sidan ulukka og det var ingen nye innspelingar på veg. Columbia trong eit nytt produkt for å utnytte populariteten Dylan no hadde oppnådd.

Dette var òg den første singelsamlinga til Dylan i 1960-åra, sidan alle utanom tre songar hadde vore gjevne ut som singlar i USA.

Biletet på omslaget vart teken av Rowland Scherman på ein konsert 28. november 1965 i Washington, D.C.. Albumet fekk ein Grammy-pris i 1967 for «Beste bilete på plateomslag». Sjølv om Dylan visstnok mislikte omslaget, vart det valt ut eit liknande bilete frå Concert for Bangladesh i 1971 for Bob Dylan's Greatest Hits Vol. II, ei samling som Dylan hadde langt meir kontroll over sjølv. 

Albumet vart nymastra i 1997 og gjeve ut på ny. Denne utgåva inneheldt ein litt anna miks av «Positively 4th Street». I 2003 vart dette albumet gjeve ut i lag med to andre Dylan-samlingar som boksen Greatest Hits Volumes I-III.

Innhald

Salslister

Bakgrunnsstoff
Listeplasseringane til singlane til Bob Dylan

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bob Dylan's Greatest Hits» frå ,  den 6. mars 2010.

Samlealbum av Bob Dylan
Samlealbum frå 1967
Columbia Records-album
Plateomslag av Milton Glaser
Tussa Energi AS

Tussa Energi AS er eit dotterselskap i Tussakonsernet. Selskapet har hovudkontor i Ørsta i Møre og Romsdal. 

Tussa Energi eig 13 og driv 15 vasskraftverk som i eit normalår produserer om lag 625 GWh. Kraftverka er geografisk spreidde på heile søre Sunnmøre. Oppgradering av gamle kraftverk og bygging av nye småkraftverk er satsingsområde for selskapet.

I Tussaområdet har Tussa Energi ein eigenproduksjon på 625 GWh. Dette er om lag 125 GWh mindre enn forbruket i området, som er på om lag 750 GWh.

Kjelder 

 Tussa
 NVE

Tussa
Kraftverk
Jacques Faure

Jacques Marie Alfred Gaston Faure () var ein fransk general i hæren og idrettsmann. Faure kjempa i Dei frie franske styrkane under andre verdskrigen. Han utmerkte seg i slaget om Narvik og vart for dette tildelt Krigskrossen, Noregs fremste utmerking for krigsteneste. Faure er òg kjent som deltakar i eit kuppforsøk i Algerie i 1961.

Alpejegar 
Jacques Faure vart fødd i Bordeaux.

Han gjorde militærteneste som alpejeger og fallskjermsoldat og tok deretter militær utdanning ved militærakademiet École spéciale militaire de Saint-Cyr. Han tenestegjorde ved den 13. alpejegerbataljon og var frå 1932 til 1938 leiar for Frankrikes militære skilandslag. Han deltok i øvinga militært patruljeløp under Dei olympiske vinterleikane i Garmisch-Partenkirchen i 1936.

Andre verdskrigen 
Under andre verdskrigen tenestegjorde Faure i general Béthouarts stab. Han vart med det fransk-polske ekspedisjonskorpset send til Noreg og kom i mai i kamp mot tyske invasjonsstyrkar i Nord-Noreg. Faure utmerkte seg i slaget om Narvik og vart etter krigen dekorert òg frå norsk side. 

Etter den allierte tilbaketrekkinga frå Noreg i juni 1940 kom Faure til Storbritannia, men reiste vigde London tilbake til Frankrike. Han var frå november 1940 til 1942 i Marokko og i mars 1943 vart han stasjonert i Alger. Faure deltok i kampane i Italia og deretter i frigjeringa av Frankrike.

Etter verdskrigen 
Faure tenestegjorde til 1946 i generalstaben. Han hadde så oppgåver knytt til dei franske fallskjermjegeravdelingane. Frå 1952 til 1953 var han militærguvernør ved generalstaben i Wien i det alliertkontrollerte Austerrike. I september 1956 vart han beordra til Algerie, der Frankrike kjempa ein krig mot arabiske nasjonalistar. 

Faure var ein del av kretsen som planla statskupp mot president Charles de Gaulle for å forhindre Algeries sjølvstende.  I 1956 vart kupplanane avslørte og Faure vart fengsla i 30 dagar. Han deltok òg i det såkalla generalkuppet i april 1961 og vart dømd til 10 års fengsel for dette. I 1968 fekk han nåde.

Utmerkingar 
I 1946 vart Faure gjeven det norske Krigskorset med sverd for innsatsen sin under kampane mot dei tyske invasjonsstyrkane i 1940. Han vart òg dekorert med det franske Croix de guerre med fem palmar, Croix dei la Valeur militaire med palme og Médaille de l-en'Aéronautique. Han var kommandør av Æreslegionen og av Ordenen for sportsfortenester.

Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Jacques Faure» frå ,  den 6. mars 2010.

Referansar

Franske generalar
Franske idrettsutøvarar
Æreslegionen
Franske deltakarar under vinter-OL 1936
Deltakarar i militært patruljeløp
Opphavleg omsett med Apertium
Arabiahavet

Arabiahavet er ein del av Indiahavet og ligg mellom kystane av Den arabiske halvøya i vest og India i aust. Iran og Pakistan ligg i nord.

Havgrensa mot sjølve Indiahavet trekkjer ein frå den sørlegaste av Maldivane til Ras Hafun på austkysten av Somalia. Grensa er nokonlunde samanfallande med den undersjøiske Carlsbergryggen.

Frå Arabiahavet går to store bukter inn på kvar side av Den arabiske halvøya: Adenbukta med Raudehavet og Omanbukta med Persiabukta.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Arabiahavet» frå ,  den 7. mars 2010.  

Indiahavet
Den arabiske halvøya
Samanslutninga av søraustasiatiske statar

Samanslutninga av søraustasiatiske statar (ASEAN: Association of Southeast Asian Nations) er ein internasjonal organisasjon med dei fleste landa i Søraust-Asia som medlemmar. ASEAN har som føremål å styrka den økonomiske, sosiale, og kulturelle utviklinga i regionen. Hovudkontoret ligg i Jakarta i Indonesia.

Organisasjonen vart skipa 8. august 1967 i Bangkok av Indonesia, Malaysia, Filippinane, Singapore og Thailand. 

Brunei vart medlem i 1984, Vietnam i 1995, Laos og Myanmar i 1997 og Kambodsja i 1999.

Alle medlemslanda har underskrive SEANWFZ-avtalen, som slår fast at Søraust-Asia skal vera fri for kjernevåpen. Avtalen vart verksam i 1997.

Medlemsland

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Association of Southeast Asian Nations» frå ,  den 7. mars 2010.

Bakgrunnsstoff 

 

Søraust-Asia
Skipingar i 1967
Internasjonale organisasjonar
Landsbankinn

Landsbanki Íslands (på Island gjerne Landsbankinn), er den eldste og nest største av dei tre store private bankane på Island.

Banken vart grunnlagd i 1885, og fungerte som sentralbank på Island til 1961. Den gongen var utferding av pengar ein viktigare del av oppgåvene til sentralbanken enn pengepolitikk. Islands sentralbank tok over sentalbankrolla etter eit vedtak på Alltinget, og Landsbankinn vart slått saman med Samvinnubankinn (Samvirkebanken). Landsbankinn vart gjort om til eit allment aksjeselskap 1. januar 1998. Seinare vart banken meir og meir privatisert i perioden 1998 til 2003.

Landsbankinn hadde i 2006 52 filialar på Island. I 2001 hadde banken  den største delen av dei private innskota på Island, føre Glitnir og Kaupthing Bank. Under |den internasjonalen finanskrisa 2007-2008 fekk banken store gjeldsproblem etter satsinga i den internasjonale finansmarknaden, spesielt gjennom nettbanken Ice-save.

I juli 2009 hadde Landsbankinn eksisterande og selde/nedlagde dotterselskap og filialar i følgjande land: 
 Landsbanki, Oslo - nedlagd 
 Landsbanki, Helsingfors - nedlagd 
 Landsbanki, London 
 Heritable Bank, London - i gjeldsforhandlingar 
 Landsbanki Securities, London - i gjeldsforhandlingar 
 Merrion Capital, Dublin - seld i oktober 2006 
 Kepler Equities, Paris - seld i oktober 2006 
 Landsbanki, Amsterdam 
 Landsbanki, Madrid - nedlagd 
 Landsbanki, Halifax, Canada 
 Landsbanki, Luxembourg - i gjeldsforhandlingar 
 Landsbanki, Hong Kong - nedlagd 
 Landsbanki US, New York – nedlagd

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Landsbanki» frå ,  den 7. mars 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (islandsk)
 Offisiell nettstad (engelsk)

Islandske bankar
Opphavleg omsett med Apertium