kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Domenico Criscito

Domenico Criscito () er ein italiensk fotballspelar. Han har spela i forsvar for Zenit St. Petersburg i den russiske toppdivisjonen, og for det italienske landslaget. I 2008 tok han del i Italia sin tropp til OL i Beijing, og han debuterte for A-landslaget 12. august 2009 i ein vennskapskamp borte mot Sveits.

Italienske fotballspelarar
Genoa-spelarar
Juventus-spelarar
Zenit St. Petersburg-spelarar
Italienske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Riccardo Montolivo

Riccardo Montolivo () er ein italiensk fotballspelar. Han har spela på midtbanen for Fiorentina i Serie A og for det italienske landslaget. Mora hans er tysk, og han har tysk pass. Han vart kåra til årets unge spelar i Serie A i 2007. 17. oktober same året debuterte han for A-landslaget i ein vennskapskamp mot Sør-Afrika. I 2008 tok han del i sommar-OL i Beijing.

Italienske fotballspelarar
Atalanta-spelarar
Fiorentina-spelarar
Italienske deltakarar under sommar-OL 2008
Fotballspelarar under sommar-OL 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-EM 2012
Bleikveronika

Bleikveronika (Veronica serpyllifolia), tidlegare og ofte framleis kalla snauveronika, er ei plante i kjempefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.

Bleikveronika er om lag 15 cm høg. Stengelen er krypande med opprette skott, snaue eller korthåra. Planta har lysgrøne snaue blad. Ho har oftast rikblomstra klase med 4–5 mm breie blomstrar. Desse har kvite eller bleikblå kronblad med mørke årer. Frukta er ein brei kapsel med tverr grunn, oftast kjertelhåra. 

Bleikveronika blømer kring juni i Noreg. Planta veks på fuktige grasgrodde stader og er vanleg gjennom det meste av landet, men sjeldan lengst i nord. Nominatunderarten er funnen opp til 1400–1500 m høgde på Hardangervidda.

Underarten lappveronika er heimleg i Noreg, medan det er uvisst om nomiatunderarten snauveronika er heimleg eller er komen inn gjennom tidleg jordbruk.

Slektskap og namn 
Arten har to underartar i Noreg:
 nominatunderarten snauveronika (V.s. ssp. serpyllifolia)
 lappveronika (V.s. ssp. humifusa), på raudlista 2021 som nær truga (NT)

Det er òg funne mellomformer mellom underartane fleire stader.

Det har vore mykje fram og attende med namngivinga av arten og underartane. Tidlegare rekna ein dei to underartane som separate artar, snauveronika (V. serpyllifolia) og lappveronika (V. humifusa). Då ein slo dei saman til ein art, vart dei to namna knytte til underartane, medan sjølve arten ikkje fekk noko norsk namn. Etter kvart vart namnet snauveronika knytt til arten, medan nominatunderarten vart kalla vanleg snauveronika. Som ein konsekvens av at Artsdatabanken no prinsipielt bruker separate namn på ulike taksonomiske nivå, har ein valt å kalle arten bleikveronika, eit namn som førebels er lite innarbeidd.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg 
Veronikaslekta
Lækjeveronika

Lækjeveronika (Veronica officinalis) er ei fleirårig urt i kjempefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. Han er heimleg i Noreg og er vanleg i heile landet til Finnmark.

Lækjeveronika er ei om lag 10 cm høg plante med ein krypande stengel med opprett topp. Klasen kan bli toppstilt når den trengjer det korte toppskottet til side. Planten har grågrøne stivhåra blad. Klaseskaft, blomsterskaft og beger er kjertelhåra. Krona er fiolett eller blå og 6 mm brei. Kapselen er lengre enn begeret. Lækjeveronika blømer kring juni i turre mosegrodde bakkar og skogkantar. Arten er funnen opp til over 1200 m høgde i Lom.

Kjelder

Svensk Wikipedia.

Vilvteksande plantar i Noreg
Veronikaslekta
Turid Thomassen

Turid Thomassen () er ein norsk politikar frå Stathelle i Bamble kommune som var leiar i Raudt frå 2010 til 2012.

Karriere
Thomassen tok over vervet som leiar etter Torstein Dahle. Før ho vart partileiar, var ho ein markant lokalpolitikar i Lillehammer, der ho har vore kommunestyrerepresentant sidan 1999. Ho har òg sete i landsstyret i Raudt og RV i mange år. Fram til ho vart leiar i Raudt, jobba ho som konsulent på Høgskolen i Lillehammer. Ho er gift med SV-politikaren Aksel Hagen, som sit på fylkestinget i Oppland.

Thomassen er oppteken av fagleg-politisk arbeid, og har vore tillitsvald i Norsk Tenestemannslag. Elles er ho særleg engasjert seg i internasjonalt arbeid, mellom anna for Palestina.

Kjelder
Artikkel  i Lillehammer Byavis

Referansar

Bakgrunnsstoff

Raudt-politikarar
Folk frå Bamble
Leiarar for Raudt
Fuglevikke

Fuglevikke (Vicia cracca) er ei plante i ertefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. 

Planta er 40 cm høg og har ein grann greina stengel med korte liggjande hår, 8-10 par småblad utan tydeleg midtnerve på oversida. Blomstane er blåfiolette, 15 mm lange, ofte 30-40 i klasen. Skolmen er 2-3 mm brei med 5-8 frø. 
Fuglevikke blømer kring juni i bakkar, småskog og i åkrar. Planta er vanleg over heile Noreg, og er funnen på Dovrefjell opp til 1050 m.

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Kråkvicker» frå ,  den 19. juni 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Erteblomfamilien
Kalkmåleri

Kalkmåleri er måleri utført på ein mur som er pussa med kalkmørtel.

Måleriet kan vere påført ein kvitkalka tørr mur, og då er måleriet utført i ein secco-teknikk. Det kan òg vere påført medan murpussen framleis er våt, og blir då kalla freskomåleri. Freskomåleri vart mykje nytta i bygningar i Romarriket, som til dømes funna i Pompeii i Italia syner, og i kyrkjer og andre bygningar i mellomalderen, mellom anna i nordiske steinkyrkjer.

Freskomåleri kan halda seg i hundrevis av år under dei rette tilhøva. Arkeologiske funn syner at dette er ein sers gamal metode for dekorasjon av veggar og murar.

Norske kyrkjer med kalkmåleri
Enebakk kyrkje
Tanum kyrkje i Bærum
Moster gamle kyrkje
Kinsarvik kyrkje
Dale kyrkje i Luster
Tingvoll kyrkje
Byneset kyrkje

Sjå òg
Freskomåleri

Bakgrunnsstoff 
 Kalkmalerier.Dk, søkbar base
 Kalkmalerier Nasjonalmuseet DK. 
 Kirker og kalkmalerier 

Litteratur
 Bolvig, Aksel: Danmarks kalkmalerier, København 2002, ISBN 87-567-6516-9

Mellomalderkunst
Nordisk kultur
Målarteknikkar
Veggmåleri
Fanøya

Fanøya eller Fanøy er ei lita øy i øygruppa Batalden som ligg heilt vest i tidlegare Flora kommune, no i Kinn kommune i Vestland fylke. Storleiken på øya er ca. 1 km² stor og består av grusveg og opptrakka turstiar. Næraste by er Florø som ligg ein halvtimes båttur unna.

Fanøy er senteret i Batalden. Her ligg Batalden bedehuskapell (vigsla 23. oktober i 1907 og eigd av bygdefolket), Batalden landhandel og rutebåtkai. 
Batalden skule vart bygd i ca. 1965, men etter ca 45 år i drift vert skulen nedlagt frå hausten 2010. 

Fiskeri har vore hovudgrunnlaget for busetnad på øyane. I dag er det fleire fiskebåtar av ulik storleik her. I tillegg er det fiskeoppdrett, konfeksjonsverksemd og turistverksemd. 

Det store sildefisket frå 1820 til 1870 har sett sine spor på øya. Ein kan framleis sjå murane etter saltbuene rundt omkring på øya.

Ved folketeljinga i 1900 budde det 39 personar på Fanøya.

Kjelder

Øyar i Kinn
Kvitbladtistel

Kvitbladtistel er ein fleirårig art i korgplantefamilien. Planta er utbreidd over Europa og Asia. 

Kvitbladtistelen vert kring 7 dm høg, og har blad med ymse former, tungeforma eller buktfinna med framrette lappar.  Bladoversida grøn og snau, undersida kvitfilta. Stengelen er rak, ofte med berre ei korg. Taklagde korgdekkblad utan tornar. Blømer kring juli i beitemarkar og fjellier. Vanleg gjennom det meste av Noreg. Funnen opp til 1680 m i Jotunheimen.

Galleri

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Brudborste» frå ,  den 20. juni 2010.  

Viltveksande plantar i Noreg 
Korgplantefamilien
Sandnes

Sandnes er ein by og administrasjonssenter i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Byen ligg ved fjordbotnen fjorten kilometer sør for Stavanger sentrum og går med i tettstaden Stavanger/Sandnes, som har . Av desse bur 58 694 i byen Sandnes.

Sjå òg 
 Sandnes kommune
 Stavanger/Sandnes
 Tettstader i Rogaland

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Nettsidene til Sandnes kommune

Byar i Rogaland
Geografi i Sandnes
Norsk senter for folkemusikk og folkedans

Norsk senter for folkemusikk og folkedans (Sff), tidlegare Rff-senteret, er ei norsk stifting som arbeider for å fremma, verna og vidareføre norske folkemusikk- og folkedanstradisjonar. Norsk senter for folkemusikk og folkedans er eit leiande kompetansesenter, og er også akkreditert som rådgivande organisasjon for UNESCO på vern og ivaretaking av immateriell kulturarv. Det sjølvstendige arbeidet på senteret omfattar mellom anna innsamling, arkivdrift, forsking, formidling og tenesteytingar. Senteret held til på Dragvoll idrettssenter i Trondheim.

Arbeidsområde 
Dei fagtilsette ved Norsk senter for folkemusikk og folkedans driv med arkivarbeid, forsking, formidling og prosjektarbeid.

Støtteordningar 
Norsk senter for folkemusikk og folkedans driv to støtteordningar som tar i mot søknader om økonomisk støtte til enkeltpersonar, føretak, offentlege og private organisasjonar, utøvarar og andre. Prosjekt eller aktivitetar som bidrar til å fremma og vidareføre norske folkemusikk- og/eller folkedanstradisjonar kan få stønad. Det blir delt ut to «Prosjektmiddel» to gongar i året, medan «Små og raske middel» blir delt ut ca. ein gang i månaden, sett bort frå i sommarmånadene.

Undervisning og samarbeid 

 Senteret samarbeider med Institutt for musikkvitenskap ved NTNU, og tilbyr mellom anna studentane til instituttet omvising i arkivet og rettleiing i oppgåveskriving.

 Sidan 2012 har senteret hatt ei aktiv rolle som associated partner for masterprogrammet «Choreomundus – International master in Dance Knowledge, Practice, and Heritage», som er eit Erasmus mundus-program tilknytta NTNU. Masterprogrammet undersøker dans og andre bevegelsessystem som immateriell kulturarv, og er eit samarbeid mellom NTNU, Trondheim; Université de Clermont Auvergne, Frankrike; Universitetet i Szeged, Ungarn; og University of Roehampton, Storbritannia. Dei fire universiteta er alle er internasjonalt anerkjent for arbeidet sitt innan utvikling av innovative læreplanar for analyse av dans og annan bevegelsespraksis.

 I 2020 inngjekk Norsk senter for folkemusikk og folkedans ein samarbeidsavtale med Institutt for tradisjonskunst og folkemusikk ved Universitetet i Søraust-Noreg, avdeling Rauland, der kompetansen på senteret i etnokoreologi, danseanalyse og arkivformidling er viktige bidrag. Norsk senter for folkemusikk og folkedans rettleiar studentar på bachelor- og masternivå i arkivstoff og arkivanalyse.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norsk senter for folkemusikk og folkedans» frå ,  den 8. juni 2023.  

Norsk folkemusikk
Norsk folkedans
Rådet for folkemusikk og folkedans

Rådet for folkemusikk og folkedans (Rff) er ein tidlegare norsk sjølvstendig institusjon organisert som ei stifting, seinare avløyst av Norsk senter for folkemusikk og folkedans. 

Rådet blei stifta av Norsk kulturråd i 1972. Rff-senteret, var utøvande organ for rådet. Rådet blei lagt ned gjennom ei vedtektsendring frå 2019, og namnet på stiftinga endra til Norsk senter for folkemusikk og folkedans.

Prisen for folkemusikk og folkedans/Rff-prisen 

Frå 1993 delte Rff ut ein årleg pris, Rff-prisen, til ein person som har gjort ein særskild innsats på områda folkemusikk og/eller folkedans. Sidan 2020 har prisen heitt Prisen for folkemusikk og folkedans. Prisen er ein steinplakett og ein pengesum.

Vinnarar:
 1993 Knut Buen
 1994 Sigmund Eikås
 1995 Agnes Buen Garnås
 1996 Sven Nyhus
 1997 Tor Stallvik
 1998 Liv Greni
 1999 Olav Sæta
 2000 Leif Løchen
 2001 Kirsten Bråten Berg
 2002 Hallvard Kvåle
 2003 Geir Egil Larsen, folkedansar og -musikar på fleire tradisjonsinstrument frå Verdal i Nord-Trøndelag
 2004 Jostein Mæland, folkemusikar og organisasjonsmann frå Voss
 2005 Leif Stinnerbom,  teatersjef på Västanå teater ved Sunne i Värmland
 2006 Hilde Bjørkum, folkedansar og -musikar, formidlar og organisasjonskvinne frå Årdal i Sogn og Førde
 2007 Jan-Petter Blom, folkedansar, formidlar og sosialantropolog frå Bergen
 2008 Elias Akselsen, musikar og tradisjonsformidlar knytt til taterkulturen frå Årnes i Nes
 2009 Ingar Ranheim, folkedansar og organisasjonsmann frå Valdres
 2010 Leif Rygg, hardingfelespelar frå Voss
 2011 Martin Myhr, folkedansar, medlem i Frikar
 2012 Elisabeth Kværne, folkemusikar
 2013 Susanne Lundeng, felespelar frå Bodø
 2014: Velle Espeland
 2015: Gunnar Stubseid
 2016: Sverre Laumb Jensen
 2017: Leiv Solberg
 2018: Tom Willy Rustad
 2019: Egil Bakka
2020: Kari Margrete Okstad
2021: Arne M. Sølvberg og Asbjørg Sølvberg
2022: Ola Graff

Kjelder

 Vinnarlista er oppdatert frå nettsida til RFF-prisen 09.01.14  
Denne artikkelen bygger på «Rådet for folkemusikk og folkedans» frå ,  den 24. juni 2010 og 8. juni 2023.

Bakgrunnsstoff 
Nettstad 

Norske stiftingar
Norske kulturprisar
Skipingar i 1972
Norsk folkedans
Norsk folkemusikk
Gåsemure

Gåsemure  (Potentilla anserina eller Argentina anserina) er ein krypande fleirårig urt i rosefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. 

Gåsemuren vart tidlegare rekna til slekta Potentilla, men har saman med grønlandsgåsemure vorte skilde ut i den eigne slekta Argentina på 1990-talet. Omklassifiseringa har vore kontroversiell, og er ikkje akseptert av alle autoritetar. Gåsemure utgjer ei artskompleks som ofte er blitt delt inn i fleire ulike artar.

Planta vert kring 5 cm høg og har krypande stenglar som set røter ved ledene. Ho har mangefinna blad med kvasse tenner som er silkehåra på undersida, stundom også på oversida. Ytterbegeret er flika eller tanna. Blomane har spisse begerblad som ikkje er lengre enn ytterbegerblada.

Gåsemure blømer kring juli. Palnta er vanlegast på havstrender, men finst også på vegkantar og fuktig mark. Ho veks over heile Noreg, i Jotunheimen er ho funnen opp til 925 meter over havet.

Kjelder 

 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.
Denne artikkelen bygger på «Gåsört» frå ,  den 24. juni 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Rosefamilien
Medisinplantar
Askjesundet bru

Askjesundet bru er ei bru som kryssar Askjesundet mellom øyane Mosterøy og Sokn i Stavanger kommune i Rogaland. Brua er ein del av europaveg 39. Den er 170 meter lang og blei opna i 1991.

Bakgrunnsstoff

Vegbruer i Rogaland
Bjelkebruer
Vegar i Rennesøy
Bruer opna i 1991
1991 i Noreg
Eigerøy bru

Eigerøy bru er ei bru over Nysund mellom Eigerøya og fastlandet i Eigersund kommune i Rogaland. Brua er 260 meter lang, med 40 meter midtspenn og 23,75 meter seglingshøgde. Riksveg 502 går over brua, som gjev innbyggarane på Eigerøya vegsamband med Egersund. Den vart opna av kronprins Olav i 1951. Det har vore tatt til orde for at brua bør utvidast, på grunn av  større trafikk, spesielt til industriområda på Søre Eigerøya.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Stavanger Aftenblad: Film om Eigerøy bru fra 1951 funnet.  (4. august 2008)

Vegbruer i Rogaland
Bjelkebruer
Betongbruer
Vegar i Eigersund
Bruer opna i 1951
1951 i Noreg
Gud signe maten på vårt bord

«Gud signe maten på vårt bord» er eit bordvers skrive av Bernt Støylen. I Norsk salmebok 2013 står songen på nr. 764. 

Støylen skreiv den første versjonen av songen i Aker i 1905, mens han var styrar for det paraktisk-teologiske seminar i Kristiania. Det er peikt på at verset i denne utforminga har mange trekk til felles med verset «Velsign vårt hus, velsign vårt bord», skrive av Jørgen Victor Bloch i 1847, og at det verset kan ligge til grunn for salmen:

 

Støylen omarbeidde teksten fleire gonger. I Lesebok for folkeskulen av Nordahl Rolfsen, lyder dei to siste linene «Gud signe oss på sjø og land, og verje oss med veldug hand!». I si Songbok for sundagsskule og uppbyggjingsmøte lyder sistelinene «Gud signe med di allmagtshand / vaar kjære heim, vaart folk og land!»

I  Landstads reviderte salmebok (1924) og Nynorsk salmebok (1925) står songen slik (i førsteutgåva av Nynorsk salmebok rett nok med «aa» for «å». I tillegg er det tatt inn eit takkevers til å synge etter måltidet, det er skrive av Johannes Barstad (1906).

Melodi
I salmebøkene er det vist til tonen «O, Herre Krist, dig til oss vend», ein tone frå Gocksheim 1628 / Görlitz 1648. Varianten som vart bruka i salmebøkene frå 1920-talet har jamne firedelsnotar, mens salmen i Norsk salmebok
har vekslar mellom to- og firedels noteverdi. Versemålet høver òg på melodien til «Gjer døri høg», tonen som vert bruka til «I Jesu navn går vi til bords», og denne tonen er mange stader i Noreg vanleg også til denne songen.

Kjelder
Terje Aarset: «Gud signe maten» i Stille Stunder nr 3/2010

Fotnotar

Bernt Støylen
Salmar frå 1900-talet
Ystad

Ystad er ein svensk by i Skåne län i landskapet Skåne, 55 km søraust for Malmö. Han er administrasjonssenter for Ystad kommune og i 2020 hadde byen 20 105 innbyggjarar.

Han er eit handelssenter for det søraustlege Skåne med verkstads- og næringsmiddelindustri. Byen er òg eit veg- og jernbaneknutepunkt med ferjesamband til Rønne på Bornholm og Šwinoujście i Polen. Ystad er ein turist- og badestad og ein av dei best bevarte mellomalderbyane i Sverige med mange gamle bindingsverkshus. Mariakyrkja er frå kring 1200, medan Gråbrørklosteret er frå 1267. Ystad fekk bystatus på midten av 1200-talet.

Galleri

Kjelder

Ystads kommun
Byar i Sverige
tettstader i Skåne län
Hamnebyar ved Austersjøen
Black Metal av Venom

Black Metal er det andre studioalbumet til den engelske metal-gruppa Venom. Albumet kom ut i 1982, og gav namnet til black metal-sjangeren.

Spor 
Black Metal
To Hell And Back
Buried Alive
Raise The Dead
Teacher's Pet
Leave Me In Hell
Sacrifice
Heaven's On Fire
Countess Bathory
Don't Burn The Witch
At War With Satan (Preview)

Kjelder

Black metal
musikkalbum frå 1982
Kystmyrklegg

Kystmyrklegg (Pedicularis sylvatica) er ei plante i snylterotfamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing.

Planta vert kring 10 cm høg og har slakke grøne stenglar med friske blad ved grunnen. Blomen har stort snautt beger og ei lysraud krone med rak overlepe og brei tverrstilt underlepe. Kystmyrklegg er heimleg og blømer kring juni i fuktige skrånande enger og lyngmark. I Noreg veks han utbreidd frå Østfold til Trøndelag, og er funnen opp til 870 m i Valle.

Underartar
Kystmyrklegg har desse underartane:
 Nominatunderarten heimyrklegg (P.s. ssp. sylvatica), livskraftig (LC)
 Irsk myrklegg (P.s. ssp. hibernica), sårbar (VU) i Raudlista 2021

Kjelder

Svensk Wikipedia.

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Myrkleggslekta
Tove Bull

Tove Bull () er ein norsk språkforskar. Ho var rektor ved Universitetet i Tromsø mellom 1996 og 2001. Frå 1984 var ho førsteamanuensis i nordisk språkvitskap, og sidan 1990 har ho vore professor ved Det humanistiske fakultet ved Institutt for nordisk språk og litteratur. Som forskar har Bull vore særleg oppteken av leseopplæring og språkkontakt.

Tove Bull var medlem av Norsk språkråd mellom 1980 og 1995. Ho var ekstern medlem av styret for Høgskolen i Finnmark 2003-07, og ekstern medlem av styret for Samisk høgskole (Sámi allaskuvla)  2007-2015. I 2006 vart ho utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tove Bull» frå ,  den 27. april 2012.

Bakgrunnsstoff  

Norske språkforskarar
Norske litteraturprofessorar
Rektorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
St. Olavs Orden
Folk frå Alta
Nynorsk i Nord-Noreg
Maracanã

Estádio Mário Filho, kjend som Maracanã, er ein fotballstadion i Rio de Janeiro i Brasil. Han er den største fotballstadionet i Brasil, med plass til rundt 87 000 tilskodarar. Her speler klubbene Flamengo og Fluminense (og delvis Vasco da Gama) heimekampar. Botafogo spelte også sine heimekampar her fram til dei fekk sin eigen heimebane sommaren 2007.

Namnet «Maracanã» har tupi-guaraniopphav og tyder 'som ei rangle' (marakas). Namnet kjem frå lyden laga av brunpannearapapegøyar som heldt til i området før stadionet blei bygd.

Kjelder
Offisiell omtale av Maracanã  (portugisisk)

Rio de Janeiro

Sport i Brasil
Fotballstadion i Brasil
Tupianske ord og uttrykk
Stormarimjelle

Stormarimjelle (Melampyrum pratense) er ei eittårig urt i snylterotfamilien. Ho er utbreidd i Europa og Asia. Tidlegare har arten vore rekna til maskeblomfamilien.

Planta er 20 cm høg med ein oftast ugreina stengel. Blomen har bleikgul krone som er rundt 15 mm lang. Han har grove kronrøyr, dobbelt så lang som dei smale begertennene. Kapselen har oftast fire frø. 

Stormarimjelle er heimleg og blømer kring juli i lyngmark og skog. Ho er vanleg over heile Noreg til langt opp på fjellet, og er funnen opp til 1230 m på Hardangervidda.

Kjelder

Svensk Wikipedia.

Viltveksande plantar i Noreg
Marimjelleslekta
Småmarimjelle

Småmarimjelle (Melampyrum sylvaticum) er ei eittårig urt i snylterotfamilien med ei europeisk utbreiing. Arten har før vore rekna til maskeblomfamilien.

Planta er 15 cm høg med ein oftast lite greina stengel. Blomen har ei gullgul krone som er kring 8 mm lang. Han har grann kronrøyr som ikkje er lengre enn dei trekanta begertennene. Kapselen har oftast to frø.

Småmarimjelle er heimleg og blømer kring juli i skogen og langt opp på fjellet over heile Noreg. Arten er funnen opp til 1350 m i Jotunheimen.

Kjelder

Tysk Wikipedia.

Viltveksande plantar i Noreg
Marimjelleslekta
Johan Anker

Johan August Anker () var ein norsk ingeniør, seglbåtkonstruktør og seglar. Han var elev ved Christiania Tekniske skule, der Gustav Adolf Sindingvar ein av lærarane. Etterpå studerte han skipskonstruksjon ved den tekniske høgskulen i Berlin.

Johan Anker bygde den fyrste båten som 17-åring. Med han debuterte han i landsregattaen med ein 4. plass. I 1905 vart han båtkonstruktør ved Jensens Båtbyggeri i Vollen i Asker. Han kjøpte seg inn i verksemda som frå 1907 heitte Anker & Jensen A/S. Her vart mange av båtane Anker konstruerte bygde. I 1915 gjekk Jensen ut av verksemda, og Anker styrte henne etter det åleine. 

Det internasjonale gjennombrotet som siglar fekk han då han vann Kiel-veka i 1909 med ein 12-meter (R) han sjølv hadde bygd. Han vann OL-gull i Stockholm i 1912. I 1928 var kronprins Olav kvalifisert til OL i Amsterdam med «Nornen», som Anker hadde bygd. Han overlét roret til Johan Anker, som han rekna for Noregs beste rormann. «Nornen» vann olympisk gull. Anker vann òg fleire prestisjetunge internasjonale regattaer. 

Johan Anker var som siglar og konstruktør oppteken av dei internasjonale seglreglane. Han var aktivt med å utforme R-regelen som vart vedteken i London i 1906. Ved revidering av regelen i 1919 var det Anker sitt framlegg som låg til grunn. Desse reglane gjorde at konstruktøren hadde høve til å gjere båtane betre berre han fylgde visse målreglar. I tillegg til båtar i dei ulike seglklassene stod han òg bak konstruksjon og bygging av skonnertar som vart rekna som vellukka. I 1928 konstruerte han draken. Det var ein rimelegare båt som skulle gjere seglsporten meir tilgjengeleg for alle. Den båten vart svært populær, særleg etter han vart OL-båt frå 1948.

Johan Anker bygde òg redningsskøyta «Astrid Finne».

I 1930 var han styreformann i Vinmonopolet. Han var òg formann for styret i Store Norske Spitsbergen Kullkompani.

Johan Anker var gift med forfattaren Nini Roll Anker

I 1949 vart det reist eit monument over Johan Anker på Garnholmen ved Hankø.

Kjelder
Elin Kragset Vold og Ole Engen: Johan Anker. Linjenes mester Larvik, 2003.
Jon Winge:Norske trebåter Schibsted Forlag. 2007.

Norske forretningsfolk
Norske båtbyggjarar
Norske båtkonstruktørar
Norske seglarar
Olympiske meistrar for Noreg
Norske deltakarar under sommar-OL 1908
Seglarar under sommar-OL 1908
Medaljevinnarar under sommar-OL 1912
Norske deltakarar under sommar-OL 1912
Seglarar under sommar-OL 1912
Medaljevinnarar under sommar-OL 1928
Norske deltakarar under sommar-OL 1928
Seglarar under sommar-OL 1928
Folk frå Halden