kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Play the Game

«Play the Game» er ein song av det britiske rockebandet Queen, skriven av Freddie Mercury. Det var den første songen på albumet The Game frå 1980. Songen finst òg på Greatest Hits. Songen byrjar med fleire lydar frå ein Oberheim OB-X synthesiser, og var første gongen bandet brukte dette elektroniske instrumentet på ei plate. Dei spelte songen på konsertane sine i 1980 til 1982. Singelen vart ein hit i Storbritannia, der han nådde 14. plassen, medan han nådde 42. plassen i USA. 

Seinare singlar som «It's a Hard Life» og «You Don't Fool Me» vitjar på ny temaet som vert presentert i «Play the Game», der Mercury skriv ut frå perspektivet til den same kjærasten fleire år etter den første songen og reflekterer over minna om eit mislukka forhold i den sistnemnte. Både «Play the Game» og «It's a Hard Life» har ein liknande struktur, basert på pianospelinga til Mercury og dei mange laga av harmonivokal frå resten av bandet.

B-Side
B-sida til singelen var «A Human Body», og var i mange år ein av få Queen-songar som berre var tilgjengeleg på vinyl. Han kom ut på bonusalbumet Complete Vision i 1985 i plateboksen The Complete Works. Songen vart til slutt gjeve ut på CD i 2009 som ein del av The Singles Collection Volume 2 og på ei bonusplate som følgde den nymastra versjonen av The Game i 2011.

Musikkvideo 
Omslaget på singelen og musikkvideoen vart laga av Brian Grant, og var første gongen Mercury synte seg i det som seinare vart kjennemerket hans, nemleg barten sin. Brian May spelar ikkje på den vanlege Red Special-gitaren sin, og nyttar i staden ein Fender Stratocaster-etterlikning laga av Satellite. Dette var truleg for at gitaren ikkje skulle bli skadd i delen av videoen der Mercury tar gitaren frå May og verkar å kaste han attende. Dette vart spelt inn baklengs slik at det ser ut som om May tar i mot gitaren og byrjar å spele soloen. Eit bilete av bandet føre ein blåskjerm frå videoen vart seinare nytta til omslaget av «Another One Bites the Dust».

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano, synthesiser
Brian May - elektrisk gitar, korvokal
Roger Taylor - trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar

Lister

Andre versjonar
Den amerikanske duoen Beach House spelte inn ein versjon av «Play the Game» for iTunes Store-utgåva av Red Hot Organization-samleplata Dark Was the Night. 

Songen kunne lastast ned for musikkvideospelet Rock Band 3.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Play the Game (song)» frå ,  den 5. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell YouTube-videoar: original musikkvideo, Live at the Bowl
Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen-songar
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar produserte av Reinhold Mack
EMI Records-singlar
Elektra Records-singlar
Hollywood Records-singlar
Rockeballadar
Songar frå 1980
Valldalen

For Valldalen på Sunnmøre, sjå Valldal.

Valldalen er ein fjelldal om lag 700 meter over havet sørvest på Hardangervidda som for det meste er nytta som magasin for vasskraftverka i den såkalla Røldal-Suldalutbygginga som vart gjort på 1960-talet. Ei meir enn nitti meter høg demning vart då bygd tvers over Hyttejuvet lengst sør i Valldalen for å skape ein ny ti kilometer lang innsjø, Valldalsvatnet, med det opphavlege Valldalsvatnet, om lag to kilometer langt, liggjande heilt nord i dette kraftverkmagasinet.

Med vassdragsutbygginga vart heile det gamle stølsområdet i dalen sett under vatn, og fleire interessante kulturminne frå gamal tid som kunne ha vore funne i dette terrenget, vart utilgjengelege. I 1962-1964, før utbygginga var sett i gang, vart det gjort arkeologiske registreringar og utgravingar i Valldalen, og då vart det funne ein buplass frå steinalderen, to hustufter, ein verkstadsplass for produksjon av perlar av bergkrystall frå vikingtida og mellomalderen, og mange hustufter frå nyare tid. Ei av hustuftene frå vikingtida, og ein heller kalla Ullshelleren, vart arkeologisk utgrave og granska. På grunnlag av funna og analyse av pollen funne i ei myr vart det slege fast at det hadde vore fast busetnad med korndyrking og husdyrhald i bronsealderen i denne fjelldalen. Funn av ulike gjenstandar frå jarnalderen i Ullshelleren, der det òg var helleristingar av «bronsealdertype», tyder på at folk kan ha budd i helleren året rundt i lange periodar i forhistorisk tid. Heile dette landskapet ligg no under vatn.

Kjelder
 Svein Indrelid. 2014. Oppdagelser på Hardangervidda'', side 140-145. Kvinnherad: Forlaget Nord 4. ISBN 978-82-7326-108-3

Hardangervidda
Geografi i Ullensvang
Arkeologiske stader i Noreg
Dalar i Vestland
Gunner Berg

Gunner Berg () var ein norsk prest. 

Berg gjekk på skule i Trondhjem fram til 1782, og vart cand.theol. i 1786. Berg vart sokneprest i Lenvik i 1792, prest på Senja i 1804, og seinare sokneprest i Ibestad i 1805. Berg vart innvald på Stortinget frå Finmarkens amt (då Troms ikkje var oppretta) i 1818, men vararepresentanten Hans Christoffer Klæboe møtte fast heile perioden grunna sjukdom hos Berg. Berg etterlét seg ei rekkje historiske og topografiske skrifter.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gunner Berg» frå ,  den 6. juli 2016.  

Folk frå Stjørdal
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar for Finnmark
EM i friidrett 1934

Europameisterskapen i friidrett 1934 vart avvikla i Torino i Italia i dagane 7.–9. september. Meisterskapen vart avvikla på årsgamle Stadio Benito Mussolini (det seinare olympiastadion). Gjennom meisterskapen vart det tevla i 21 øvingar, alle for menn.

Meisterskapen var den aller fyrste europameisterskapen i friidrett. Høgdepunktet i meisterskapen kom då finlendaren Matti Järvinen den fyrste konkurransedagen sette ny verdsrekord i spydkasting med eit kast på 76,66 m. Kvinner deltok ikkje, dei kom med i den andre europameisterskapen, fire år seinare.

Noreg deltok med fem utøvarar. Birger Halvorsen og Otto Berg tok var si sølvmedalje i høvesvis høgdehopp og lengdehopp. Holger Albrechtsen fekk bronsemedaljen på korthekken og vart nummer fire på langhekken. Georg Braathe vart nummer fire i milløpet, medan Johs. Bognerud braut 5000-meteren.

Resultat

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5000 m

10 000 m

Maraton

50 km kappgang

110 m hekk

400 m hekk

4 × 100 m stafett

4 × 400 m stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spydkast

Tikamp 
Poeng etter 1920-tabellen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1934» frå ,  den 6. juli 2016.  
 

1934
Sport i 1934
Torino
Internasjonale meisterskap i Italia
EM i friidrett 1938

Europameisterskapen i friidrett 1938, den andre europameisterskapen i rekka, vart avvikla i to byar i to land, og til ulik tid. Meisterskapen for menn fann stad dagane 3.–5 september 1938 i Paris i Frankrike, medan meisterskapen for kvinner fann stad helga 17.-18 september 1938 i Wien i Nazi-Tyskland. Det var den fyrste europameisterskapen der kvinner deltok.

I kvinnene sitt EM sette italienske Claudia Testoni verdsrekord på 80 meter hekk med 11,6 sekundar, medan briten Don Finlay i Paris sette europarekord på 110 meter hekk med 14,3 sekundar. 3000 meter hinder stod på EM-programmet for fyrste gong.

Noreg stilte med seks deltakarar i Paris. Kappgjengaren Edgar Bruun gjekk inn til bronsemedalje, medan Erik Stai var nummer fem i høgdetevlinga. Elles vart Reidar Sørlie nr 8 i diskoskast, Odd Rasdal nr 9 på 5000 m, Erik Sjøvall vart utslått i semifinalane på 100 meter, og Per Riis utslått i forsøka på 400 m hekk. I kvinnemeisterskapen i Wien deltok fire norske kvinner i sprintøvingane. Dei kom på femte- og sisteplass på stafetten. Siegfrid Sivertsen vart elles utslått i semifinalane på 100 m, medan Ella Undli og Aashild Brandvold rauk ut i forsøka på 100 m, og Solveig Toms det same på 200 m.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5000 m

10 000 m

Maraton

50 km kappgang

110 m hekk

400 m hekk

3000 m hinder

4 × 100 m stafett

4 × 400 m stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spydkast

Tikamp 
Poeng etter 1934-tabell

Kvinner

100 m

200 m

80 m hekk

4 × 100 m stafett

Høgdehopp 

Tyske Dora Ratjen vann tevlinga på ny verdsrekord 1,70 meter. Då det vart slått fast at Ratjen var ein mann, vart han fråteken meistertittelen.

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spydkast

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1938» frå ,  den 7. juli 2016.  
 
friidrett.no

1938
Sport i 1938
Paris
Sport i Wien
Internasjonale meisterskap i Frankrike
Internasjonale meisterskap i Austerrike
1938 i Frankrike
1938 i Austerrike
Sumtangen

Sumtangen er eit område på stranda av Finnsbergvatnet søraust for Hardangerjøkulen på Hardangervidda, om lag 1190 meter over havet. Her har store reinsdyrflokkar symja over vatnet årleg i uminnelege tider, slik det synar seg av spor etter jegerar og leivningar etter reinslakting på denne staden frå steinalderen og framover mot våre tider. På Sumtangen ligg det dungar av gamalt bein av reinsdyr mellom 7 300 år gamle tufter etter bustader, tufter etter bustader frå yngre steinalder, frå bronsealderen og frå jarnalderen, og ruinar av steinbuer frå mellomalderen.

Det har til tider gått føre seg masseslakting av reinsdyr ved at reinsdyrflokken har vorte styrt mot vatnet, jaga utpå og drepe av jegerar i båtar. Kan hende har jegerane slege dyra i hel i vatnet, eller drege dei levande på land etter gevira for å avlive dei der, då det ikkje er funne pil- eller spydspissar på botn av vatnet under granskingar som marinarkeologar («undervassarkeologar») har gjort.

Litteratur
snl:no: Sumtangen
Svein Indrelid. 2014. Oppdagelser på Hardangervidda. Kvinnherad: Forlaget Nord 4. Sumtangen er nemnt fleire stader, sjå særleg sidene 184-192  ISBN 978-82-7326-108-3

Arkeologiske stader i Noreg
Hardangervidda
Schwabe på månen

Schwabe er eit lite månekrater som ligg nord på månen. Det ligg søraust for det større krateret Arnold, og aust-nordaust for Democritus.

Ei kløft går gjennom krateret i nordvest og fram til det lava-fylte terrenget kring Schwabe G. Sør for Schwabe ligg ei anna kløft som går frå kanten av Schwabe D og nesten 100 km austover.

Resten av kraterkanten til Schwabe er nedsliten og ujamn, med den mest intakte delen langs aust-søraustsida. Den indre botnen er blitt fylt med basaltisk lava, og har kanskje flytt inn i krateret gjennom kløftene i kanten. Overflata er jamn og utan detaljar, med ein albedo lik det kringliggande terrenget.

Satellittkrater
Til vanleg er desse identifisert på månekart med ein bokstav ved sida av kratermidtpunktet som er nærast Schwabe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Schwabe (crater)» frå ,  den 9. juli 2016.  
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ringfjell på månen
Filip Ingebrigtsen

Filip Ingebrigtsen () er ein norsk friidrettsutøvar frå Sandnes som vart europemister på 1500 meter under EM i friidrett 2016 i Amsterdam. Han er medlem i Sandnes Idrettslag. Henrik Ingebrigtsen er hans eldre bror.

Aktiv
Ingebrigtsen er mellomdistanseløpar og deltek også i terrengløp. I 2012-sesongen vart han norsk juniormeister på 1500 meter i Sigdal i juli månad, før han i august tok bronsemedalja på 800 meter under NM i friidrett 2012. Thomas Roth vann den nemnde 800-meteren, med Henrik Ingebrigtsen på sølvplass. Under NM i friidrett 2013 vart Filip Ingebrigtsen noregsmeister på 1500 meter. Seinare i 2013 var han med å vinne gull på 4 x 1500 meter stafett i stafett-NM 2013.

Ingebrigtsen deltok på 1500 meter under EM i friidrett 2014, men tida 3.41,06 var ikkje god nok til at han kvalifiserte seg til finalen. Ei veke etter europameisterskapen tok han sølvmedalja på 1500 m og bronsemedalja på 800 m under NM i friidrett 2014. I NM i friidrett 2015 kopierte han sølvmedalja på 1500 meter, slått av Snorre Løken.

Tidleg i juni 2016 forbetra Ingebrigtsen den personlege rekorden på 1500 m til 3.36,2 under eit stemne i Huelva. Under europameisterskapen i friidrett 2016 i Amsterdam, den 9. juli, spurta Ingebrigtsen frå alle konkurrentane på oppløpssida på 1500 meter og vann med tida 3.46,6. Storebror Henrik Ingebrigtsen fylgde opp med å spurte inn til bronsemedalje på tida 3.47,1, spanske David Bustos fekk sølv, tid 3.46,9.

Kjelder
friidrett.no

Denne artikkelen bygger på «Filip Ingebrigtsen» frå ,  den 10. juli 2016.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske mellomdistanseløparar
Norske terrengløparar
Europameistrar i friidrett for Noreg
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Norske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Folk frå Sandnes
Katharina Molitor

Katharina Molitor () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Bedburg i Nordrhein-Westfalen som deltek i spydkasting. Ho vart verdsmeister i øvinga under VM i friidrett 2015. Molitor vart tysk meister i 2010 og 2015.

Aktiv
Molitor sette i mai 2008 personleg rekord med 61,74 m under eit stemne i Halle. Ho vart utteken til sommarleikane i Beijing, der ho vart nummer åtte. Den 25. juni 2010 forbetra ho den personlege rekorden til 64,53 m på heimebana i Leverkusen, og fire veker seinare vart ho tysk meister i Braunschweig med eit bestekast på 64,27 m. Under europameisterskapen i Barcelona enda ho med 63,81 m på fjerdeplassen. Sommaren 2011 flytta ho sitt personbeste i øvinga med 14 cm til 64,67 m i Kassel. Tre veker seinare vart ho nummer fem i VM i Daegu, same plasseringa fekk ho i EM året etter, medan ho i London-OL kom på sjetteplassen. 

Sommaren 2015 var Molitor i sitt livs beste form. I juli månad forbetra ho den personlege rekorden til 66,40 m då ho vann DL-tevlinga i Luzern. Veka etter vart ho i Nürnberg tysk meister for andre gong med eit kast på 65,40 m. Den 30. august 2015 smelte ho til med heile 67,69 m i siste omgangen under friidretts-VM i Beijing, og vann gullmedaljen framom den kinesiske heimfavoritten Lü Huihui. Under friidretts-EM 2016 enda Molitor som nummer fire.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2008 i Beijing: Nr 8 – 59,64 m
EM 2010 i Barcelona: Nr 4 – 63,81 m
VM 2011 i Daegu: Nr 5 – 64,32 m
EM 2012 i Helsinki: Nr 5 – 60,99 m
OL 2012 i London: Nr 6 – 62,89 m
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (60,32 m=nr 13)
EM 2014 i Zürich: Nr 9 – 58,00 m
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 67,69 m, framom Lü Huihui (66,13 m)
EM 2016 i Amsterdam: Nr 4 – 63,20 m
VM 2017 i London: Nr 7 – 63,75 m
EM 2018 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (58,00 m=nr 15)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Katharina Molitor» frå ,  den 11. juli 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Katharina Molitor» frå ,  den 11. juli 2016.  
 

Tyske spydkastarar
Verdsmeistrar i friidrett for Tyskland
Tyske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Cindy Roleder

Cindy Roleder () er ein tysk friidrettsutøvar, fødd i Karl-Marx-Stadt, som internasjonalt deltek på 100 m hekk, nasjonalt også i sjukamp. Ho vart europameister på 100 meter hekk i 2016 og tok VM-sølv i 2015 og EM-bronse i 2014.

Aktiv
Roleder vart i Kassel tysk meister 2011 på korthekken med tida 13,10 sekundar. Kort etter sette ho personleg rekord med 12,91 sekundar i Fribourg og kvalifiserte seg dermed til VM i Daegu, der ho i semifinalen tangerte den personlege rekorden, men vart slått ut. I 2012 vart ho nummer sju i Helsingfors-EM og var sjanselaus på vidare avansement frå semifinalane.

Med tida 12,82 sekundar tok Roleder i 2014 bronsemedaljen på 100 m hekk då friidretts-EM fann stad i Zürich, ho var 0,06 sekundar bak vinnaren Tiffany Porter som representerte Storbritannia. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing i 2015 overraska ho stort med eit glitrande finaleløp på 12,59 sekundar, noko som gav henne sølvmedaljen i øvinga, einast 0,02 sekundar bak den jamaikanske vinnaren, Danielle Williams. I friidretts-EM 2016 i Amsterdam var ho favoritt og innfridde med sitt neste snøggaste løp nokon gong, klokka inn på 12,62 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2010 i Barcelona: Diskvalifisert i semifinalane – nr 16
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane – nr 12 (12,91)
EM 2012 i Helsinki: Nr 7 – 13,11
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane – nr 18 (13,02)
EM 2014 i Zürich: Bronsemedalje – 12,82 m
VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 12,59, bakom Danielle Williams (12,57 )
EM 2016 i Amsterdam: Gullmedalje – 12,62, framom Alina Talaj (12,68)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cindy Roleder» frå ,  den 11. juli 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Cindy Roleder» frå ,  den 11. juli 2016.  
 

Tyske hekkeløparar
Tyske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett for Tyskland
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Gesa Felicitas Krause

Gesa Felicitas Krause () er ein tysk friidrettsutøvar frå Ehringshausen i delstaten Hessen som deltek internasjonalt i hinderløp. Ho vart europameister på 3000 meter hinder i 2016 og fekk bronsemedaljen i same øvinga i friidretts-VM 2015.

Aktiv
Krause vann 3000 meter hinder under junior-EM i Tallinn i 2011. Ho fekk delta i VM 2011, der ho vart nummer ni på ny personleg rekord, 9.32,7. Året etter  forbetra ho, under Sommar-OL 2012 i London, bestetida si på 3000 m hinder til fyrst 9.24,9 og så 9.23,5 då ho enda på åttandeplassen i leikane. I 2013 vann ho øvinga under U23-EM i finske Tammerfors, og kopierte i Moskva-VM niandeplassen frå verdsmeisterskapen 2011.

Krause heldt fram med å forbetre den personlege rekorden i dei store meisterskapane. I 2015 tok ho med tida 9.19,25 bronsemedaljen i hinderløpet under verdsmeisterskapen i Beijing, eitt hundredels sekund bak sølvvinnaren og 0,14 sekund bak gullvinnaren, Hyvin Jepkemoi frå Kenya. Året etter vann Krause gullmedaljen under friidretts-EM i Amsterdam, med vinnartida 9.18,8 var ho i mål nesten ti sekundar før nummer to i tevlinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Nr 9 – 9,32,7
EM 2012 i Helsinki: Nr 4 – 9.38,2
OL 2012 i London: Nr 8 – 9.23,5
VM 2013 i Moskva:  Nr 9 – 9,37,1
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 9.19,2
EM 2016 i Amsterdam: Gullmedalje – 9.18,8, framom Luiza Gega (9.28,5)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 6 - 9.18,4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gesa Felicitas Krause» frå ,  den 11. juli 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Gesa Felicitas Krause» frå ,  den 11. juli 2016.  
 

Tyske hinderløparar
Europameistrar i friidrett for Tyskland
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Tyske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Ivana Vuleta

Ivana Španović () er ein serbisk friidrettsutøvar frå Zrenjanin som internasjonalt deltek i lengdehopp, nasjonalt også i sjukamp. Ho vart europameister i lengdehopp i 2016 og har elles vunne to VM-bronsar, 2013 og 2015, og EM-sølv i 2014 i same øvinga.

Aktiv
Španović markerte seg internasjonalt då ho vann lengdehopp i junior-VM 2008 i polske Bydgoszcz med resultatet 6,61 m. Året etter vann ho øvinga i Universiaden i Beograd med 6,64 m. Både under friidretts-EM 2010 og Sommar-OL 2012 kvalifiserte ho seg til finalen, utan at ho nådde opp mot sitt bestenivå i korkje meisterskapane.

I verdsmeisterskapen 2013 i Moskva sette Španović personleg rekord med 6,82 m og sikra seg dermed bronsemedaljen med eit lengre nestbestehopp enn Volja Sudarova frå Kviterussland. Året etter landa ho på 6,81 m under friidretts-EM, fire centimeter kortare enn den franske gullvinnaren Éloyse Lesueur, men langt føre nummer tre i tevlinga.

Under verdsmeisterskapen i Beijing i 2015 hoppa Španović for fyrste gong over sju meter. Ho tok leiinga i tevlinga i fyrste omgang med eit hopp som målte 7,01 m, ei lengde ho tangerte i siste omgangen. I tredje omgangen mista ho leiinga til Shara Proctor frå Storbritannia som då sette britisk rekord med 7,07 m. Før den sjette og siste omgangen låg førehandsfavoritten Tianna Bartoletta frå USA på fjerdeplassen, men ho smelte til med 7,14 meter og vann tevlinga. Seks dagar etter VM-finalen forbetra Španović den serbiske lengderekorden til 7,02 m under DL-stemnet i Zürich.

Španović vann gullmedaljen under EM i friidrett 2016  i Amsterdam. Vinnarhoppet målte 6,94 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa – nr 30 (6,30 m)
EM 2010 i Barcelona: Nr 8 – 6,60 m
EM 2012 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa – nr 15 (6,33 m)
OL 2012 i London: Nr 11 – 6,35 m
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 6,82 m
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 6,81 m, bakom Éloyse Lesueur (6,85 m)
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 7,01 m
EM 2016 i Amsterdam: Gullmedalje – 6,94 m, framom Jazmin Sawyers (6,86 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ivana Španović» frå ,  den 11. juli 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Ivana Španović» frå ,  den 11. juli 2016.  
 

Serbiske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Dina Asher-Smith

Dina Asher-Smith () er ein britisk friidrettsutøvar frå Orpington som tevlar på sprintdistansane. Ho vart europameister på 200 meter under EM i friidrett 2016, og har to stafettmedaljar frå VM 2013 og EM 2016.

Aktiv
Asher-Smith vann 200-meteren og sprang på Storbritannia sitt vinnarlag på 4 x 100 m stafett under junior-EM 2013 i italienske Rieti. Ein månad seinare deltok ho også på Storbritannia sitt bronselag i 4 x 100 m stafett då verdsmeisterskapen 2013 fann stad i Moskva. Også i 2014 vann ho ein EM-tittel for juniorar, men då på 100 meter i Eugene i USA. 

I juli 2015 sette Asher-Smith personleg rekord på 100 meter med 10,99 sekundar under eit stemne i London. Ho kvalifiserte seg i august same året til finalen på 200 m i verdsmeisterskapen i Beijing. I finalen kom ho i mål på tida 22,07, ny britisk rekord, men ho vart likevel berre nummer fem i det som må ha vore det tidenes sterkaste felt i ein 200 meter for kvinner.

Asher-Smith vann EM-gull på 200 m og fekk eit sølv på 4 x 100 m stafett under friidretts-EM 2016 i Amsterdam.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2013 i Moskva: Bronse i 4 x 100 m stafett
EM 2014 i Zürich: Nr 8 på 200 m – braut (22,61 i semifinalane)
VM 2015 i Beijing: Nr 5 på 200 m – 22,07
EM 2016 i Amsterdam: Gullmedalje på 200 m – 22,37, framom Ivet Lalova (22,52)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dina Asher-Smith» frå ,  den 11. juli 2016.  
 
 

Britiske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Britiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2020
Britiske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Folk frå London
Tidssignal

Eit tidssignal er eit synleg, høyrbart, mekanisk eller elektronisk signal som vert nytta som til kontroll av ur. Kyrkjeklokker eller stemmer annonserte tid for bøn, og dette vart avløyst av automatisk klokkeklang i offentlege klokker. Høyrbare signal har avgrensa rekkjvidd. Travle hamner nytta synglege signal, til dømes ei fallande kule, slik at sjømenn kunne sjekke kronometra nytta innan sjøfart. Då den elektriske telegrafen kom til, vart det tidssignal vidstrekte og presise frå sentrale observatorium. Jernbanen var av dei første kundane for tidssignal, som gjorde at dei kunne synkronisere drifta over store geografiske område. Spesialbygde radiosendarar sender tidssignal som automatisk synkroniserer klokker og kommersielle kringkastarar nyttar framleis tidssignal i programma sine. I dag er GPS-signal nytta til å presist fordele tidssignal over det meste av verda.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Time signal» frå ,  den 12. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
 Downing, Michael, Spring Forward: The Annual Madness of Daylight Saving Time (Shoemaker and Hoard, 2005) ISBN 1-59376-053-1

Tid
Horologi