kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Larmtrastar


Larmtrastar, er små til mellomstore sporvefuglar i slekta Pomatostomus. Slekta er endemisk for regionen Australia og Ny-Guinea. På grunn av likskap i utsjånad og levesett med somme timalar var slekta klassifisert som timalar gjennom mange år. Nyare forsking har ført til at dei no er klassifisert som ein eigen familie Pomatostomidae, nærskylde skraphalar.

Larmtrastar er bakkelevande fuglar med mørke fjørdrakter og lange, nedbøygde nebb. Dei varierer mellom 17 og 27 cm i lengd og frå 30 til 85 gram i vekt. Vengene er korte og runde, og halen er lang og ofte halden dels spreidd, noko som gjer han brei òg. Føtene og beina er sterke og tilpassa levesettet på bakken. Det er ingen kjønnsdimorfisme i fjørdrakta, hoa har brune, raudbrune og grå farger, ofte med slåande kvite teikningar i andletet og på halsen. Fjørdrakta av ungfuglar er som på vaksne fuglar.

Alle fem artane beitar på eller nær bakken, er altetande og særs sosiale. Dei lever i familiegrupper og små flokkar på opp til ca. 20 individ og beitar saman, nyttar høge kallerop til kvarandre gjennom heile dagen. Dei lever hovudsakleg av insekt og andre virvellause dyr, men vil òg ta frø, frukt og små virveldyr. Gråkronelarmtrast og rustlarmtrast gjer meir omfattande beiting oppe i vegetasjonen enn dei andre artene. Dei lange nebba blir til brukt å søkje og snu på gjenstandar. Dei kan òg halde eit objekt med ein fot og slå med nebbet for å trekkje ut mat.

Larmtrastar er monogame hekkefuglar som forsvarar eit territorium. Under hekkinga får paret hjelp frå ei rekkje hjelparar frå gruppa si. Alle i gruppa deltar i bygging av store, overbygde reir med sideinngang eller inngang gjennom tunell. Reira blir òg brukt til felles soveplassar for ei gruppe, eit reir som har vore brukt til hekking kan seinare brukast til kvileplass, og motsett.

Artslista 
Larmtrastar, Pomatostomus, i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

 Rustlarmtrast, Pomatostomus isidorei, New Guinea Babbler, LC, Lesson, 1827
 Gråkronelarmtrast, Pomatostomus temporalis, Gray-crowned Babbler, LC, Vigors & Horsfield, 1827
 Kvitbrynlarmtrast, Pomatostomus superciliosus, White-browed Babbler, LC, Vigors & Horsfield, 1827
 Sotlarmtrast, Pomatostomus halli, Hall's Babbler, LC, Cowles, 1964
 Brunkronelarmtrast, Pomatostomus ruficeps, Chestnut-crowned Babbler, LC, Hartlaub, 1852

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Australo-Papuan babbler» frå , den 20. januar 2011. Artikkelen gav følgjande referanse:

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av larmtrastar hos Internet Bird Collection

 
Sporvefuglar
Fuglar i den australske regionen
Børstefuglar

Børstefuglar er tre artar av sporvefuglar i éi biologisk slekt, Dasyornis. Slekta er endemisk for Australia. Dasyornis er no plassert i sin eigen familie Dasyornithidae.

Skildring 
Børstefuglar er langhala, stillesittande, bakkelevande fuglar. Dei varierer i lengd frå ca. 17 cm til 27 cm, med austbørstefugl som den minste, og sørbørstefugl som den største arten. Fargene i oversida av fjørdrakta er hovudsakleg gråleg med ulike nyansar av brunt, alt frå olivenfarge gjennom kastanje og raudbrun. Lysare strupe og undersida er markert med bleike markeringar. Populærversjonen av familienamnet kjem av dei framtredande fjørbustene rundt nebbet.

Artar med utbreiing og habitat 

Generelt er leveområdet for børstefuglar avgrensa, og ofte usamanhengande område langs kysten av sørvestlege og søraustlege Australia der det er eit middelhavsklima og eigna habitat i kystnære krattskog, lyngheier og tett undervegetasjon i skog. 
 Austbørstefugl, Dasyornis brachypterus, finn ein i isolerte, pressa populasjonar ved den austlege kysten frå søraustre Queensland gjennom New South Wales til austlege Victoria. 
 Sørbørstefugl, Dasyornis broadbenti, i vestlege Victoria og søraustlege Sør-Australia, og tidlegare i sørvestlege Vest-Australia. 
 Vestbørstefugl, Dasyornis longirostris, lever i eit lite område i sørvestlege Vest-Australia.

Åtferd 

Børstefuglar er generelt atterhaldne, dagaktive fuglar som skjuler seg i tett vegetasjon. Fortrinnsvis vil dei springe for å unngå fare, men er òg i stand til å flyge korte avstandar. Dei opptrer vanlegvis i par, men den sosiale strukturen har ikkje undersøkt nøye. Dei er oftare høyrt enn sett, sjølv om det vanlegvis berre er hannen som syng. Songen er høglydt, melodiøs , ein trur songen har natur av å markere territorium. Hannen sit ofte på ein stokk eller busk slik at songen ber over større avstandar.

Mesteparten av maten er plukkar dei på bakken. Fuglar beitar i par, gjere med korte kallerop til å halde kontakten, og stadig flikring med halen medan dei flyttar seg. Den største delen av dietten består av insekt og frø. Edderkoppar og ormar blir òg tatt, og fuglar har vorte observert i å drikke nektar.

Hekkeåtferda åt børstefuglar er dårleg kjent. Ein trur dei stort sett er monogame og forsvarar eit territorium mot andre av same art. Hoa byggjer reiret i låg vegetasjon. Reiret er oval- og kuppelforma med ein sideinngang. Ho legg to egg. Såg langt det er kjent er det berre hoa som rugar, rugetida er mellom 16-21 dagar. Ungar treng 18-21 dagar til å bli sjølvstendige.

Bestandsstatus 

Børstefuglar er sårbare for tap av habitat. Bortsett frå den austlege underarten av sørbørstefugl, som enno er moderat vanleg innanfor dei avgrensa områda sine, har populasjonane gått ned og vorte fragmenterte, og fuglane har vorte sjeldne. Den vestlege underarten av sørbørstefugl er truleg utdøydd.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Bristlebird» frå , den 23. januar 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av børstefuglar hos Internet Bird Collection

 
Sporvefuglar
Fuglar i den australske regionen
Fugleslekter
Atlantic Records

Atlantic Records (Atlantic Recording Corporation) er eit amerikansk plateselskap som er ått av Warner Music Group. Det vart stifta i 1947 av Ahmet Ertegün og Herb Abramson. Plateselskapet er mest kjent for satsinga si hovudsakleg innan musikksjangrar som rhythm & blues, rock 'n' roll og jazz, men har òg fleire artistar i sjangrane rock, pop, hardrock og progressiv rock. Atlantic Records var lenge eit av dei viktigaste og største uavhengige plateselskap i USA, men er i dag ein del av Warner Music Group, som slo saman Atlantic Records og Elektra Entertainment Group til Atlantic Records Group i 2004.

Underselskap i Atlantic Records 
 Bad Boy Records
 Elektra Records
 Roadrunner Records

Artistar med utgjevingar på Atlantic (utval)

Noverande
AC/DC
Toni Braxton
James Blunt
Crosby, Stills, Nash & Young
Phil Collins (USA og Canada)
Craig David
John Coltrane
The Corrs
King Crimson
Wilson Pickett
Rush
The Shadows
Stone Temple Pilots

Tidlegare 
Genesis
Led Zeppelin
Velvet Underground
Yes
Ray Charles
Alice Cooper
Dream Theater
Emerson Lake and Palmer
Aretha Franklin
Foreigner
Bob Geldof (USA og Canada)
INXS
Lynyrd Skynyrd
Charles Mingus
Manowar
Rolling Stones
Testament

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atlantic Records» frå ,  den 23. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Warner Music Group si side om Atlantic Records Group 
 Atlantic Records sitt design på www.collectable-records.ru
 Atlantic Records: The House that Ahmet Built  dokumentar frå TV-kanalen PBS' serie American Masters

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1947
Polydor Records

Polydor (grunnlagd 1924) er eit internasjonalt, opphavleg tysk plateselskap med hovudkvarter i London. Selskapet vart etablert av Deutsche Grammophon i 1924, og retta seg inn mot popmusikk etter den andre verdskrigen (1946). Den britiske avdelinga vart etablert seinare i 1956 og distribuerte The Beatles sine tyske innspelingar med Bert Kaempfert som produsent. I USA vart PolyGram eit resultat av Polydors fusjon med Phonogram Records (i 1972), og tok seinare over Decca og andre merke.

Selskapet hadde òg det samtidige merket Mercury Records for visse typar musikk. PolyGram inngjekk under selskapet Universal Music Group frå 1998, og forsvann frå den amerikanske marknaden. Merket blir framleis nytta i England for britiske artistar som Klaxons, Sophie Ellis-Bextor, Take That og Kaiser Chiefs, og dessutan distribusjon av amerikanske Eminem og Gwen Stefani.

I Noreg hadde Telefunken ansvaret for Polydor i 1930-åra (med mellom anna Ivar Ruste som artist). Seinare følgde Proton. Polydor overtok etikettane Nor-Disc og Karusell frå Arne Bendiksen sitt plateselskap i 1964. Ei rekkje norske artistar har vorte utgjeve på Polydor, mellom andre Åse Kleveland, Per Asplin, The Pussycats, Terje Rypdal, Wenche Myhre, Finn Kalvik, Lillebjørn Nilsen, Jon Arne Corell, Ole Paus, Benny Borg, Åge Aleksandersen, Ketil Bjørnstad, Birgitte Grimstad, Frode Alnæs, og Jan Werner Danielsen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Polydor Records» frå ,  den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 
 Polydor i Tyskland 

Tyske plateselskap
Skipingar i 1924
Rock of Ages

Rock of Ages: The Band in Concert er det femte albumet til The Band frå 1972 på Capitol Records. Det er eit konsertalbum frå innspelingar ved Academy of Music i New York City 28. til 31. desember 1971 og nådde sjetteplassen på den amerikanske albumlista.

Innhald
Robbie Robertson hadde bestilt arrangøren Allen Toussaint til å skrive blåsearrangement for den siste singelen deira, «Life Is A Carnival» frå albumet Cahoots, og ønskte no at han skulle skrive fleire arrangement for songane deira på dei komande konsertane. Dei første notane forsvann i bagasjen på ein flyplass i New Orleans, og han måtte skrive nye i ei hytte nær huset til Robertson i Woodstock. Robertson valde ut elleve songar som fekk blåsarar, og alle desse er med på albumet. Blåsarane spelar ikkje på «Get Up Jake», «Stage Fright», «This Wheel's on Fire», «The Weight», «The Shape I'm In» og «The Genetic Method».

Repertoaret bestod av The Band sine originale songar, samt versjonar av «Baby Don't You Do It» av Marvin Gaye og «(I Don't Want to Hang Up) My Rock and Roll Shoes» av Chuck Willis. Det meste av innhaldet på plata er frå opptaka den 30. eller 31. desember. Sidan Garth Hudson skyt inn «Auld Lang Syne» i soloen på «The Genetic Method», reknar ein med at denne songen og «Chest Fever» vart spelte ved midnatt den 31. desember. Bob Dylan gjorde eit overraskande besøk på konserten på nyårsaftan og spelte fire songar med bandet.

Albumet kom ut i 1972 som eit dobbeltalbum, og vart gjeven ut i 1980 som to forskjellige LPar, kalla Rock of Ages, Vol. 1 og Rock of Ages, Vol. 2. Den første CD-utgåva bestod av nedkorta songar for at alt skulle få plass på ei plate. I 2001 kom ei utvida og nymastra utgåve med to CD-plater tu, samt ti bonusspor. Med på bonussplata var dei fire Dylan-songane og ein annan Motown-cover, «Loving You Is Sweeter Than Ever» av The Four Tops.

Innhald

Medverkande
 Rick Danko - vokal, bass, fiolin
 Levon Helm - vokal, trommer, mandolin
 Garth Hudson - orgel, piano, trekkspel, tenorsaksofon og sopransaksofon
 Richard Manuel - vokal, piano, orgel, clavinet, trommer
 Robbie Robertson - gitar, korvokal

Andre medverkande
 Howard Johnson - tuba, eufonium, barytonsaksofon
 Snooky Young - trompet, flygelhorn
 Joe Farrell - tenor- og sopransaksofon, engelsk horn
 Earl McIntyre - trombone
 J. D. Parron - altsaksofon og essklarinett
 Bob Dylan - vokal, gitar på «Down In the Flood», «When I Paint My Masterpiece», «Don't Ya Tell Henry» og «Like A Rolling Stone»

Salslister
Singlar - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rock of Ages (album)» frå ,  den 24. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Band-album
Konsertalbum frå 1972
Capitol Records-album
Album spelte inn i The Palladium i New York City
Dmitrij Grigorovitsj

Dmitrij Vasiljevitsj Grigorovitsj () var ein populær russisk forfattar. Han var fødd i Uljanovsk og døydde i St. Petersburg.

Grigorovitsj skildra den russiske allmugen i sine romanar og noveller. Forteljinga Fiskarane frå 1853 er kanskje hans største verk. På 1800-talet vart han rekna med mellom dei fremste forfattarane i litterære krinsar i Russland. Han vert også hugsa for å ha vore ein viktig mentor for forfattaren og dramatikaren Anton Tsjekhov.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dmitry Grigorovich» frå ,  den 24. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

Russiske forfattarar
Anton Rubinstein

Anton Grigorjevitsj Rubinstein () var ein russisk pianist, komponist og dirigent. Han var særleg kjend som pianist, ein av tidenes største virtuosar på instrumentet. Nærpå like beundra som Franz Liszt, den mest berømte pianisten i samtida.

Liv 
Rubinstein vart fødd i Vikhvatinets. Han lærte å spele piano frå tidleg alder og spela offentleg fyrste gongen ni år gammal. Familien tok han med til læreår i Paris, og sidan Berlin, der han studerte komposisjon. Deretter flytta han til Wien. Han underviste i Wien ein kort periode, før han returnerte til Russland i 1848 og hadde sitt virke som musikar til svigermora åt tsaren.

Han byrja å turnere som pianist seint i 1850-åra, før han slo seg ned i St. Petersburg. I 1862 grunnla han St. Petersburg-konservatoriet, Russlands fyrste musikkskule. Han jobba som lærar der, og instruerte mellom andre Pjotr Tsjajkovskij. Inn i mellom la han ut på turnear. Mot slutten av livet sitt, arbeidde han ei kort tid som lærar i Dresden.

Rubinstein døydde i Peterhof ved St. Petersburg i 1894, etter ei tids vanskar med hjartet.

Kunst 

Rubinsteins verk vart mykje spela i hans levetid. Etter han døydde vart komposisjonane i stor grad ignorert. Ein grunn kunne vere at han var jøde; antisemittismen dominerte samfunnslivet i Tyskland, det musikalske knutepunktet i Europa. Ein annan grunna var at musikken hans fall uteanfor dei rådande musikksmakane i samtida. Korkje ligg den nær de nasjonale stilen til «den mektige lille gruppa» (Balakirev, Cui, Borodin, Musorgskij og Rimskij-Korsakov); han uttala seg jamvel negativt om russisk nasjonalisme. Han var lite påverka av Richard Wagner, ein komponist med verk som vart høgt skatta på slutten av det 19. hundreåret. Rubinsteins musikk vert oftare samanlikna med Frédéric Chopin og Robert Schumanns verk, begge komponistar rekna for noko gammeldagse ved Rubinsteins død. Mot slutten av det 20. hundreåret har Rubinsteins musikk vorte meir spela, og oftare vorte positivt mottatt.

Rubinstein var ein svært produktiv komponist, og skreiv tjue operaer, med Demonen som den mest kjende. Vidare komponerte han fem pianokonsertar, seks symfoniar, samt ei lang rekke komposisjonar for solopiano. Hans fjerde pianokonsert og andre symfoni, kjend som Havet, er mellom hans mest kjende verk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anton Rubinstein» frå , den 24. januar 2011. 

Russiske pianistar
Russiske komponistar
Russiske dirigentar
Northern Lights - Southern Cross

Northern Lights - Southern Cross er det sjette studioalbumet til den kanadisk-amerikanske rockegruppa The Band, utgjeve i 1975. Det vart det første albumet som kom ut etter at det nye studioet deira i California, Shangri-La, var ferdig og det første albumet deira med berre nytt materiale sidan Cahoots i 1971. Alle åtte songane er skrivne av gitarist Robbie Robertson.

Northern Lights - Southern Cross vart spelt inn med 24-sporslydopptakar, slik at Garth Hudson kunne legge fleire lag med klaverinstrument på fleire songar.

Tre songar frå albumet – «It Makes No Difference», «Ophelia» og «Acadian Driftwood» – vart spelte på The Last Waltz, den «siste konserten» til The Band i 1976. «Acadian Driftwood» var med i ein CBC-TV-spesial kalla Murray McLauchlan's Floating Over Canada i 1984. Det einaste Band-medlemmet som var med i klippet var Levon Helm.

Albumet fekk god kritikk då det kom ut. Rolling Stone meinte at The Band hadde «scora mål», og sjølv om han mislikte sentimentaliteten i tekstane, skreiv Robert Christgau «den reine hyggelegheita i kvar melodi på dette albumet fører til ein umiddelbar ovundring.»

Innhald
Alle songane av Robbie Robertson.

Side ein

Side to

Medverkande
The Band
Rick Danko – bass, gitar, fiolin, munnspel, vokal, miksing
Levon Helm – trommer, gitar, perkusjon, vokal
Garth Hudson – orgel, klaverinstrument, trekkspel, saksofon, synthesizer, pikkolofløyte, blåseinstrument, roping, bass, miksing
Richard Manuel – akustisk og elektrisk piano, klaverinstrument, orgel, trommer, clavinet, perkusjon, vokal
Robbie Robertson – gitar, piano, clavinet, melodica, perkusjon, miksing

Andre medverkande
Byron Berline – fele på «Acadian Driftwood»
Nat Jeffrey – lydteknikar, miksing
Rob Fraboni – lydteknikar, miksing
Ed Anderson – lydteknikar

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Northern Lights - Southern Cross» frå ,  den 15. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Band-album
Musikkalbum frå 1975
Capitol Records-album
Album produserte av Garth Hudson
Album produserte av Levon Helm
Album produserte av Richard Manuel
Album produserte av Rick Danko
Album produserte av Robbie Robertson
Album spelte inn i Shangri-La
Spirea

Spirea er ei planteslekt i rosefamilien. Artane i slekta er naturleg utbreidde i Europa, Asia og Nord-Amerika. I Noreg er ulike artar dyrka. I alt reknar ein 80 til 100 artar i spireaslekta.

Nokre dyrka artar 
 Spiraea betulifolia (Bjørkebladspirea)
 Spiraea billardii
 Spiraea bumalda
 Spiraea chamaedryfolia
 Spiraea densiflora (Tuespirea)
 Spiraea japonica (Japanspirea) 
 Spiraea media
 Spiraea nipponica
 Spiraea salicifolia

Hybridar 
 Spiraea × arguta (Slørspirea)
 Spiraea × cinerea (Brudespirea)
 Spiraea × vanhouttei (Gent-spirea)

Kjelder 

 Gyldendals store konversasjonsleksikon, 1971
 Bogrønt Spirea

Bakgrunnsstoff 
 

Hageplantar
Hekkplantar
A Sailor's Life

«A Sailor’s Life» (Roud 273; Laws K12)  er ei engelsk folkevise som skildrar ei ung kvinne som prøver å finn kjærasten sin, ein sjømann. Til slutt får ho høyre at han har drukna og sørgjer over han.

Historie
Songen vart trykt som skillingsvise på 1700-talet og samla inn av W. P. Merrick i 1899 frå Henry Hills frå Lodswroth i Sussex. Han vart publisert i Penguin Book of English Folk Songs og spelt inn i 1960 av A. L. Lloyd for albumet A Selection from the Penguin Book of English Folk Songs. Han vart så spelt inn av Judy Collins på albumet hennar A Maid of Constant Sorrow i 1961 og Martin Carthy for hans Second Album i 1966, då med fiolinisten Dave Swarbrick.

Det truleg frå ein av desse kjeldene at Sandy Denny lærte songen. Ho song songen som soloartist og tok han med seg til Fairport Convention, som med Dave Swarbrick på fiolin, vart gjeven ut på Unhalfbricking i 1969. Denne versjonen var over elleve minuttar lang. Dette var ei innspeling som markerte byrjinga på engelsk elektrisk folk som førte fram til det viktige albumet Liege & Lief seinare på året.

Variantar
Ein har funne fleire variantar av songen:
«Sailor Boy»  (Amerika)
«Black, Black, Was The Color Of My True Love's Hair» (Amerika) 
«The Lost Sailor» (Australia)
«The Pinery Boy»
«Willie the Bold Sailor Boy»
«Sailor on the Deep Blue Sea» (Amerika)
«Sweet William»
«Willie Boy» (Amerika)

Diskografi
A. L. Lloyd, A Selection from the Penguin Book of English Folk Songs (Collector, 1960)
Judy Collins, A Maid of Constant Sorrow (Electra, 1961). 
Martin Carthy, Second Album (Fontana, 1966)
Fairport Convention, Unhalfbricking (Island, 1969)
Ashley Hutchings, The Guv'nor vol 1, (HTD, 1994)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Sailor's Life» frå ,  den 26. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Ralph Vaughan Williams and A.L. Lloyd, The Penguin Book of English Folk Songs (Penguin Books, 1959).

Engelske folkeviser
Songar frå 1700-talet
Fairport Convention-songar
Judy Collins-songar
Percy's Song

«Percy's Song» er ein song skriven av Bob Dylan. Han vart spelt inn under innspelinga av det tredje albumet hans, The Times They Are A-Changing i 1963, men ikkje nytta. Han vart ikkje offisielt gjeven ut før i 1985 på samlealbumet Biograph. I merknadane for albumet tilskriv Dylan den «vakre melodien» til Paul Clayton " Han hadde spelt «The Wind and the Rain», ein variant av «The Twa Sisters».

Dylan skreiv songen frå forteljaren sitt synspunkt. Songen omhandlar ei bilulukke og ein mann dømd for uaktsamt drap og 99 år i Joliet fengsel. Forteljaren bed dommaren om å gjere om straffa til den dømde venen, fordi han meiner straffa er for streng. Dommen vert derimot ståande.

Joan Baez speler «Percy's Song» i filmen Don't Look Back.

Songen finst òg på The Genuine Bootleg Series: the Third One Now

Andre versjonar
 Fairport Convention, Unhalfbricking (1969)
 Arlo Guthrie, Washington County (1970)
 Dave Waite & Marianne Segal, Paper Flowers (1968)
 Michael Moore, Jewels & Binoculars: the Songs of Bob Dylan

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Percy's Song» frå ,  den 26. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Teksten 

Bob Dylan-songar
Songar skrivne av Bob Dylan
Fairport Convention-songar
Songar frå 1963
Joan Baez-songar
Arlo Guthrie-songar
Perth

Perth er ein by i Australia og delstatshovudstad i Vest-Australia. Han har over 1,6 millionar innbyggjarar, rundt tre fjerdedelar av innbyggjarane i delstaten, og er den fjerde største byen i landet. Perth ligg langs breidda av Swan River, 15 km frå utløpet. Byen er eit viktig jernbaneknutepunkt og industriområde. Klimaet er mildt, subtropisk og solrikt. 

Perth-området var opphavleg folkesett av aboriginske noongarar. Byen blei grunnlagd av britiske nybyggjarar i 1829 på grunn av frykt for fransk kolonisering av området.  I 1901 hadde han berre 36 274 innbyggjarar. Sidan 1950-åra har folketalet vokse mykje gjennom innvandring; først frå Sør-Europa, deretter frå Aust-Europa, Asia og Sør-Afrika. 

Perth har petroleumsraffineri, stålverk, forbruks- og næringsmiddelindustri. Store delar av økonomien baserer seg på gruvedriften i Vest-Australia. Det finst to universitet her, det første grunnlagd i 1911 og det andre i 1975. Det finst ei katolsk og ei anglikansk domkyrkje her.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Perth» frå ,  den 16. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Australia
Skipingar i 1829
Vest-Australia
Satengfuglfamilien

Satengfuglfamilien, Cnemophilidae, er ein ny biologisk familie av sporvefuglar med tre artar funne i fjellskog på Ny-Guinea. Dei var opphavleg tenkt å vere ein del av paradisfuglfamilien Paradisaeidae fram til genetisk forsking ymta om at fuglane ikkje er nært knytt til paradisfuglar i det heile og er kanskje nærare til bærfuglar.

Felles for alle tre artar av satengfuglar er at hannar er meir fargerike enn hoer, som er lite iaugefallande. Satengfuglar har svake føter, breie gap, og dessutan manglar dei beinstruktur i det nasale område. Alle artar av satengfuglar byggjer overbygde reir, i motsetnad til paradisfuglane. Hoa legg éitt egg og tek seg av det utan nokon assistanse frå hannfuglen. Satengfuglar lever utelukkande på frukt, sjølv i ung alder.

Cnemophilidae er akseptert av Clementslista og av IOC World Bird List.

Artslista 
Satengfuglfamilien i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

Slekt Cnemophilus
 Turkispannesatengfugl, Cnemophilus loriae, Loria's Satinbird, Salvadori, 1894, (LC)
 Gulldusksatengfugl, Cnemophilus macgregorii, Crested Satinbird, De Vis, 1890, (LC)

Slekt Loboparadisea
 Gulbrystsatengfugl, Loboparadisea sericea, Yellow-breasted Satinbird, Rothschild, 1896, (NT)

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Cnemophilidae» frå , den 27. januar 2011
 Cracraft, J. & Feinstein, J. (2000): What is not a bird of paradise? Molecular and morphological evidence places Macgregoria in the Meliphagidae and the Cnemophilinae near the base of the corvoid tree. Proc. R. Soc. B 267: 233-241.
 Burnie, David (2007): Bird: The Definitive Visual Guide: Page 371. Dorling Kindersley. ISBN 978-0-7566-3153-6

Referansar 

Sporvefuglar
 
Fuglar endemiske for Ny-Guinea
Concepción

Concepción er ein by i midtre Chile, regionhovudstaden i Biobío-regionen. Han har  innbyggjarar (2006). Storbyområdet Gran Concepción er den andre største tettstaden i Chile med  innbyggjarar (2002).

Historie 

Concepción blei grunnlagd av Pedro de Valdivia den 5. oktober 1550 med namnet La Concepción de María Purísima del Nuevo Extremo.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Chile
Busetnader grunnlagde i 1550-åra