kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Simon van der Meer

Simon van der Meer () var ein nederlandsk ingeniør og fysikar. Han blei tildelt Nobelprisen i fysikk i 1984 for bidrag til å finna elementærpartiklane W- og Z-boson.

Liv 

Van der Meer vart fødd i Haag. Han fullførte allmennutdanninga si medan Nederland enno var okkupert av Tyskland. Han studerte teknisk fysikk ved det tekniske universitetet i Delft og tok ingeniørgrad der i 1952. Han jobba han ved Philips forskingslaboratorium i Eindhoven fram til han vart han tilsett ved forskingssenteret CERN i Sveits i 1956. Her blei han verande til han pensjonerte seg i 1990.

Simon van der Meer var gift med Catharina M. Koopman. Dei fekk to born, Esther og Mathijs.

Forsking
I 1968 utvikla van der Meer stokastisk kjøling av partikkelstråler.
Metoden  gjer at ein kan gje partikkelstråler meir einsarta energi og retning, og hadde avgjerande tyding for eksperimenta ved CERN. Han blei brukt i CERN sin partikkelakselerator Super Proton Synchrotron til å danna intense antiprotonstråler som kolliderte med mot-roterande protonstråler. Kollisjonane danna W- og Z-boson som blei observerte første gong i 1983 ved eit eksperiment]] leidd av Carlo Rubbia. Teorien om at bosona fanst hadde vore lagt fram nokre år tidlegare, og påvisinga av dei var ein viktig suksess for CERN. I 1984 delte van der Meer og Rubbia Nobelprisen i fysikk for dei viktige bidraga sine til prosjektet.

Kjelder 

 , skrive av Jan Olav Eeg.
Delar av denne artikkelen bygger på «Simon van der Meer» frå ,  den 6. januar 2015.  

Nederlandske fysikarar
Nederlandske nobelprisvinnarar
Folk frå Haag
Nobelprisen i fysikk
Fysikarar på 1900-talet
Eksperimentelle fysikarar
Folk tilknytte CERN
Tyrkardue

mini|Egg

Tyrkardue er ein fugleart i duefamilien.

Utsjånad 
Tyrkardua er ei lita due, totallengda er 28 cm. Fuglen er grå med mørkare rygg og ein blågrå flekk på vengen. Halefjørene er kvite i spissane. Frå nakke og halvvegs fram på halsen har fuglen eit svart band omgjeve av smalare kvite band. Dei korte beina er raude. Nebben og auga er svarte.

Læte 
Sangen er eit monotont kookoo, koo.

Utbreiing 
Arten si utbreiing var opphavleg avgrensa til delar av Asia med India som kjerneområde. Derifrå spreidde fuglen seg både austover og vestover. Fuglane nådde Midt-Austen på 1500- talet. Det kan tenkast at introduksjon frå menneske kan ha medverka til framrykkinga. Det er heilt klart at det var menneske som førte arten til Japan. Kring 1930 hekka fuglane over store delar av Balkan og så vidt i Ungarn. Seinare spreidde fuglane seg utover i Europa, først i nordvestleg retning.  Arten etablerte seg i Austerrike i 1938, i Tyskland i 1945, i Danmark i 1948, i Frankrike i 1950, og på Island i 1964. Gjennom 1970-åra etablerte arten seg i Spania, Portugal og Egypt, seinare byrja fuglane å invadere Ukraina, Russland og Kviterussland. Kring 1990 nådde arten også Nord-Amerika.

Førekomst i Noreg 
Tyrkardua vart først observert på Dovre i Oppland i 1949. Hekking vart påvist i Moss og Oslo i 1952, og i Stavanger i 1955. Arten rykte for alvor fram på 1960-talet og etablerte seg over store delar av Sør-Noreg. I siste halvdel av dette tiåret vart Trøndelag og Nordland kolonisert. Talet på fuglar heldt fram med å vekse, men spreiinga gjekk ikkje like raskt vidare nordover. Truleg hekka fuglen i Troms på 1970-talet, og på 1980-talet var der ein hekkebestand som nesten gjekk ut etter to kalde vintrar. Etter 1990-talet har tyrkardua hatt ein liten tilbakegang. Fuglen er ein utprega kulturfugl, og hekkar i vår verdsdel i hagar, parkar og gravlundar i byar og tettstader, dessutan ved gardsbruk. Telefonstolpar, leidningar, fjernsynsantenner, hustak og skorsteinar vert ofte nytta som kvilestadar.

Føde 
Om sommaren et fuglen mange typar frø, bær og urter, og av og til et fuglen også blautdyr og insekt. I tillegg et tyrkardua korn i kornåkrar.

Trekktilhøve 
I Noreg er tyrkardua for det meste standfugl. Om vinteren finn ho maten nær menneske . I byane samlar fuglane seg nær kornlager og foringsplassar for ender og byduer, medan dei i meir landlege strok overlever på ulik typar husdyr- og fuglefor. Tyrkardua er hardfør, og toler temperarturar ned mot 40 minusgrader. Største problemet om vinteren er store snømengder som hindrar mattilgangen, også på foringsplassar.

Kjelder 
  «Tyrkduva» frå  
 Norsk Fugleatlas, 1994.
Referansar

Fuglar i Noreg
Duefamilien
Ole Tom Nord

Ole Tom Nord () i Konsmo i Vest-Agder) er ein tidlegare skihoppar. Han representerte Øyslebø IL.

Nord vart noregsmeister i spesielt hopp i 1960. Han er den einaste sørlendingen som har vorte norsk hoppmeister. Same året deltok han i Vinter-OL 1960 i Squaw Valley, der han vart nummer 23. Han deltok i den tysk-austerrikske hoppveka i 1960/61 og 1963/64, med 8. plassen i Bischofshofen 6. januar 1964 som beste resultat.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1960: Nr 6 i Svenska skidspelen i Transtrand
1960/61: Nr 10 i Oberstdorf
1964: Nr 8 i Bischofshofen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1960: Gullmedalje i Nedre Eiker
Ski-NM 1961: Nr 5 på Røros
Ski-NM 1964: Nr 5 på Voss
Ski-NM 1965: Nr 6 i normalbakken i Oslo
Ski-NM 1966: Nr 6 i normalbakken på Rena

Notar

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Arne Thoresen: Lengst gjennom lufta. Versal Forlag, Oslo 2007. ISBN 978-82-8188-030-6

Bakgrunnsstoff
Sports-Reference.com: Ole Tom Nord 
 

Norske skihopparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1960
Skihopparar under vinter-OL 1960
Folk frå Audnedal
Asbjørn Ruud

Asbjørn Ruud () var ein skihoppar frå Kongsberg, og yngre bror til Birger og Sigmund. Dei var alle medlemer av Kongsberg IF.

Karriere
Ruud overraska med å vinne verdsmeisterskapen 1938 i spesielt hopprenn i Lahti. Med 226,4 pong var han 0,3 poeng føre Stanislaw Marusarz frå Polen med landsmannen Hilmar Myhra på bronseplassen. I den fyrste sesongen etter verdskrigen, 1946, vann han både noregsmeisterskapen og Holmenkollrennet. Olympiaåret 1948 vart han på ny noregsmeister og var ein av dei fire norske hopparane som deltok i vinter-OL 1948 i St. Moritz, der han kom på sjetteplassen. Ruud vart same året tildelt Holmenkollmedaljen.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1938: Gullmedalje i hopprennet under verdsmeisterskapen i Lahti
1939: Nr 7 i Holmenkollen
1946: Siger i Holmenkollen
1947: Nr 3 i Holmenkollen
1948: Nr 6 i OL i St. Moritz
1951: Nr 7 i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1946: Gullmedalje i Drammen
Ski-NM 1947: Nr 4 i Tistedalen
Ski-NM 1948: Gullmedalje på Lillehammer
Ski-NM 1949: Nr 6
Ski-NM 1952: Nr 10 i Porsgrunn

Ruud arbeidde i yngre år i ei sportsforretning på Kongsberg. Seinare flytta han til Oslo, der han dreiv sportsforretning saman med brørne Øyvind og Sigmund Ruud. Asbjørn Ruud var gift med symjaren Berit Haugen.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Denne artikkelen bygger på «Asbjørn Ruud» frå ,  den 6. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
Da Asbjørn Ruud vant i Bergensbakken, Historien om en hoppbakke 
Artikkel om Asbjørn Ruud i Store norske leksikon 

Norske skihopparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Skihopparar under vinter-OL 1948
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Folk frå Kongsberg
Basshunter

Jonas Erik Altberg, kjend som Basshunter () er ein svensk songar, musikkprodusent og DJ.

Diskografi

Studioalbum 
 2004: The Bassmachine
 2006: LOL <(^^,)>
 2008: Now You're Gone - The Album
 2009: Bass Generation
 2013: Calling Time

Samlealbum 
 2006: The Old Shit
 2012: The Early Bedroom Sessions

Singlar 
 2004: «The Big Show»
 2006: «Welcome to Rainbow»
 2006: «Boten Anna»
 2006: «Vi sitter i Ventrilo och spelar DotA»
 2006: «Jingle Bells»
 2006: «Vifta med händerna»
 2007: «Now You're Gone»
 2008: «Please Don't Go»
 2008: «All I Ever Wanted»
 2008: «Angel in the Night»
 2008: «Russia Privjet (Hardlanger Remix)»
 2009: «I Miss You»
 2009: «Walk on Water»
 2009: «Al final»
 2009: «Every Morning»
 2009: «I Promised Myself»
 2010: «Saturday»
 2011: «Fest i hela huset»
 2012: «Northern Light»
 2012: «Dream on the Dancefloor»
 2013: «Crash & Burn»
 2013: «Calling Time»
 2013: «Elinor»
 2018: «Masterpiece»
 2019: «Home»
 2020: «Angels Ain't Listening»
 2021: «Life Speaks to Me»
 2022: «End the Lies» (& Alien Cut)
 2023: «Ingen kan slå (Boten Anna)»

Prisar og nominasjonar

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

 
Svenske musikarar
Svenske songarar
Svenske plateprodusentar
Svenske låtskrivarar
World Music Awards-vinnarar
Calvin Klein

Calvin Klein () er ein amerikansk klesdesignar. Namnet hans er òg eit merkenavn på klede marknadsført av klesselskapet hans, som vart lansert i 1968.

Klesmerket Calvin Klein vert rekna for å vere eit av verdas mest verdfulle, og kan sammenliknast med store selskap som Pepsi, Kodak, IBM og Nike.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Folk frå New York
USA-amerikanske moteskaparar
Muammar al-Gaddafi

Muammar al-Gaddafi () var ein libysk politikar. Frå 1969 til 2011 var han statssjef i Libya.

Bakgrunn 
Muammar al-Gaddafi voks opp som yngste barnet i ein bondefamilie i ørkenregionen Surt. I unge år var han inspirert av den egyptiske presidenten Gamal Abdel Nasser som vart president ved å appellera til arabisk samkjensle. Gadhafi vart utvist frå skulen i 1961 grunna politisk aktivisme. Han studerte vidare jus ved Universitetet i Libya, gjekk på militærakademi i byen Benghazi der han vart uteksaminert i 1965. I 1966 kom han tilbake til Libya som offiser.

Statskuppet i 1969 
Den 1. september 1969 leidde Gaddafi ei lita gruppe offiserar til å gjera statskupp mot den dåverande kong Idris I. Etter planen skulle nevøen hans, kronprins Hasan as-Senussi verta konge 2. september. I staden vart kronprinsen sett i husarrest, monarkiet i Libya avskipa, og Den sosialistiske arabiske folkerepublikken Libya proklamert. Sidan var Gaddafi statssjef i Libya fram til 2011. Han lét seg òg forfremja til oberst.

Politikk 
Frå 1977 tok Gaddafi tittelen «revolusjonær leiar» i Libya, og freista å ta ei leiarrolle i den arabiske verda. I 1975 gav han ut si «Grøne bok», der han la fram tanken om direkte demokrati. Denne vart brukt som ei slags grunnlov i Libya i 1980- og 90-åra, og motstanden mot styret til Gaddafi auka i desse åra. Rundt år 2000 tok Gaddafi initiativ til sterkare afrikansk samarbeid, noko som førte til skipinga av Den afrikanske unionen i 2002. Sidan freista han forsona seg med vesten, mellom anna ved å uttala seg klårt mot al-Qaida og Osama bin Laden etter 11. september 2001. I 2004 vitja Gaddafi EU-hovudkvarteret i Brussel.

Opprør i 2011 

I 2011 spreidde det seg valdsame protestar i Libya mot styret hans Gaddafi, inspirert av opprøret i Egypt i 2011 opprøret i Tunisia og fleire liknande opprør i arabiske og Nordafrikanske land same året. I både Egypt og Tunisia vart statsoverhovuda tvinga til å gå av. Oppreisten i Libya fekk hjelp av NATO, som mellom anna oppdaga og skaut al-Gaddafi på flukt.

Gaddafi vart drepen 20. oktober 2011 av lokale opprørarar i Sirte etter et han overlevde, men hardt skada etter bombardement frå NATO.

Verk

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Muammar al-Gaddafi» frå , den 7. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Libyske politikarar
Leiarar for Den afrikanske unionen
Port Arthur i Texas

Port Arthur er ein by i Jefferson County i den amerikanske delstaten Texas. Han ligg på vestbreidda av Sabine-sjøen med brusamband over Neche-elva til Bridge City. Byen hadde 57 755 innbyggjarar ved folketeljinga i 2000. 

Byen blei grunnlagd av jernbaneeigaren Arthur Edward Stilwell sist på 1800-talet. Ein by kalla Aurora eller Sparks hadd allereie lege her sidan 1840-åra, men var blitt forlaten.

Port Arthur bygde seg opp på olje, og hadde ei tid det største nettverket av oljeraffineri i verda.

Folk frå Port Arthur
 Amy Acuff, høgdehopper
 G. W. Bailey, skodespelar
 Janis Joplin, songar
 «Babe» Zaharias, friidrettsutøver og golfspiller

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Port Arthur, Texas» frå ,  den 7. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Hunt, Herschiel. The History of Port Arthur. Southern Publishing Concern, 1926.
Byar i Texas
Hamnebyar i USA
Anette Bøe

Anette Bøe () er ein tidlegare norsk langrennslaupar og ishockeyspelar frå Larvik. Ho var ein av dei fyrste utøvarane som meistra skøyteteknikken.

Skikarriere
Ho vann bronse på 4 x 5 km stafett i OL i Lake Placid i 1980, og i VM i Oslo i 1982 vann ho gull på stafett. I VM i Seefeld i 1985 vann Anette Bøe individuelt gull på 5 og 10 km, sølv på stafetten samt bronse på 20 km. Ho vann også verdenscupen i langrenn i 1985.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 1978: Nr 8 på 10 km på Konnerud
Ski-NM 1979: Gullmedalje på 5 km på Steinkjer, bronse på 20 km i Rindal
Ski-NM 1980: Sølvmedalje på 5 km i Asker
Ski-NM 1981: Gull på 20 km og sølv på både 5 km og 10 km på Eidsvoll
Ski-NM 1982: Nr 4 på 5 km på Raufoss
Ski-NM 1983: Bronsemedalje på 5 km og på 20 km på Lillehammer
Ski-NM 1984: Nr 7 på 5 km i Hof
Ski-NM 1985: Nr 4 på 10 km i Tromsø
Ski-NM 1986: 
Ski-NM 1987: Sølvmedalje på 20 km i Steinkjer
Ski-NM 1988: Bronsemedalje på 10 km på Vang
Ski-NM 1989: Nr 5 på 5 km på Geilo

Prisar og utmerkinger
Anette Bøe har fått Holmenkollmedaljen, Porsgrund Porselænsfabriks ærespris for kvinner og Egebergs ærespris.

Anna
Anette Bøe har vunne NM i både triathlon og ishockey for Vålerenga Ishockey, og har vore aktiv innan terrengsykling.

Bakgrunnsstoff
Biografi hos FIS 
Anette Bøe hos Store Norske Leksikon

Norske ishockeyspelarar
Norske langrennsløparar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Ishockeyspelarar for Vålerenga
Folk frå Larvik
Fictitious Sports

Nick Mason's Fictitious Sports er debutalbumet til trommeslagaren i Pink Floyd, Nick Mason, som soloartist, utgjeve i mai 1981 i Storbritannia og USA. 
Dette var det første større arbeidet Mason gjorde utanfor Pink Floyd. Det vert av mange rekna som eit Carla Bley-album, sidan ho skreiv alle songane og var medprodusent på albumet. Bortsett frå opningssongen vert albumet sungen av Robert Wyatt.

Innspeling
Albumet vart spelt inn i oktober 1979, men utgjevinga vart forseinka nesten to år.

Nick Mason: 
«Eg lagde mest 'Fictitious Sports' som ei øving. 'Profiles' har meir levetid... det er sterkt nok til å kunne aksepterast som eit 'verkeleg' album.»

«Opphavleg var det planen at eg måtte dra til Amerika for å lage eit album med all slags songar, men så sende Carla meg ein kassett med ideane hennar. Det var særs forskjellig frå det ho hadde gjort tidlegare og eg var absolutt med på det. Så eg tenkte det ville vere betre å gjere det slik enn å desperat prøve å finne ting som fungerte i lag.»

Innhald

Medverkande
Nick Mason – trommer, perkusjon, produsent, lydteknikar
Carla Bley – klaverinstrument, låtskrivar, produsent
Chris Spedding – gitarar
Steve Swallow – bassgitar
Michael Mantler – trompet, lydteknikar
Robert Wyatt – vokal
Karen Kraft – vokal på «Can't Get My Motor to Start»
Gary Windo – tenor/bassklarinett, fløyte, vokal
Gary Valente – trombone, vokal
Howard Johnson – tuba
Terry Adams – piano på «Boo to You Too», munnspel og clavinet på «Can't Get My Motor to Start»
Carlos Ward – vokal
D. Sharpe – vokal
Vincent Chancey – vokal
Earl McIntyre – vokal
James Guthrie – lydteknikar
Hipgnosis – plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nick Mason's Fictitious Sports» frå ,  den 8. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 

Debutalbum frå 1981
Engelske jazzfusionalbum
USA-amerikanske jazzfusionalbum
Harvest Records-album
EMI Records-album
Columbia Records-album
Album produserte av Nick Mason
Carla Bley-album
Nick Mason-album
Plateomslag av Hipgnosis
Elton Dean

Elton Dean () var ein engelsk jazzmusikar som spelte altsaksofon, saxello (ein variant av sopransaksofon) og stundom klaverinstrument. 

Dean vart fødd i Nottingham i England og frå 1966–1967 var han medlem av bandet Bluesology, leia av Long John Baldry. Pianisten i bandet, Reginald Dwight, kombinerte sidan namna til Dean og Baldry for sitt eige scenenamn, Elton John.

Dean fekk seg eit rykte som medlem av Keith Tippett Sextet frå 1968 til 1970, og i bandet Soft Machine frå 1969 til 1972. Kort tid før han forlet Soft Machine starta han si eiga gruppe, Just Us.

Frå 1975 til 1978 leia han eit ni mann stort band kalla Ninesense, og spelte på Bracknell Jazz Festival og liknande stader. Gruppene hans sidan den gong, vanlegvis kvartettar eller kvintettar, har stort sett arbeidd innan frijazz. Samstundes spelte han med andre grupper, som gitaristen Phil Miller sitt In Cahoots, trommeslagaren Pip Pyle sitt Equipe Out, og forskjellige prosjekt med tidlegare Soft Machine-bassist Hugh Hopper.

I 2002 turnerte Dean og tre andre tidlegare Soft Machine-medlemmar (Hugh Hopper, trommeslagar John Marshall og gitarist Allan Holdsworth) og spelte inn musikk under namnet Soft Works.. Med eit anna tidlegare Soft Machine-medlem, gitarist John Etheridge for Holdsworth, turnerte dei så som Soft Machine Legacy. 

Dean spelte siste gong med Soft Bounds (ein kvartett med Dean, Hugh Hopper, Sophia Domancich og Simon Goubert), Alex Maguire-prosjektet Psychic Warrior, og det belgiske rock-jazz-bandet The Wrong Object.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Elton Dean» frå ,  den 8. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Diskografi 
 Omfattande biografi 

Engelske saksofonistar
Avantgarde jazz-musikarar
Post-bop-saksofonistar
Soft Machine-medlemmar
Canterbury scene
Alan Wakeman

Alan Wakeman () er ein engelsk saksofonist, mest kjend for arbeidet med Soft Machine i 1976 på albumet Softs. Han er syskenbarnet til klaverspelaren Rick Wakeman.

Wakeman starta å spele klarinett 14 år gammal og spelte i band med syskenbarnet Rick på piano. Han bytta til altsaksofon då han var 16, og sidan til tenorsaksofon. Han spelar òg sopransaksofon.

Han vart med i Paul Lytton Quartet i 1968 go danna sin eigen trio i 1970 (med Harry Miller på bass). Sidan arbeidde han med Graham Collier, Johnny Dankworth og Mike Westbrook. Han var med i den første utgåva av Alan Gowen-bandet Gilgamesh i 1972-3, men forlet bandet før dei spelte inn det første albumet sitt. 

Han forlet Soft Machine i 1976 for å spele i bandet til David Essex. Han arbeidde vidare med Westbrook og i West End, mellom anna for musikalen Grease.

Discography

Som leiar
 Triton  Wilderness of Glass (Awake 001, 1978, 2011)
 The Octet Broadcasts 1969 and 1979 (Gearbox, 2020)

Som samarbeid
Med Pete Atkin
 Driving Through Mythical America (Philips, 1971)
 A King at Nightfall (RCA Victor, 1973)
 Beware of the Beautiful Stranger (Edsel, 2009)

Med Graham Collier
 Songs for My Father (Fontana, 1970)
 Mosaics (Philips, 1971)
 Jazz Illustrations (Resources of Music, 1975)
 New Conditions (Mosaic, 1976)
 The Day of the Dead (Mosaic, 1978)

Med David Essex
 David Essex (CBS, 1974)
 All the Fun of the Fair (CBS, 1975)
 On Tour (CBS, 1976)
 Gold & Ivory (CBS, 1977)
 Imperial Wizard (Mercury, 1979)
 Hot Love (Mercury, 1980)
 Silver Dream Racer (Mercury, 1980)
 Stage Struck (Mercury, 1982)
 The Whisper (Mercury, 1983)
 This One's for You (Mercury, 1984)

Med Mike Westbrook
 Citadel/Room 315 (RCA Victor, 1975)
 Love/Dream and Variations (Transatlantic, 1976)
 The Westbrook Blake (Original, 1980)
 The Paris Album (Polydor, 1981)
 Off Abbey Road (Tiptoe, 1990)
 Bar Utopia (ASC, 1996)
 The Orchestra of Smith's Academy (Enja, 1998)
 Glad Day (Enja, 1999)
 A Bigger Show (ASC, 2016)
 Catania (Westbrook, 2018)
 In Memory of Lou Gare Tenor Saxophone (Westbrook, 2018)
 After Abbey Road (Westbrook, 2019)
    
Med andre
 Harry Beckett, Still Happy (My Only Desire, 2016)
 John Dankworth, Movies 'n' Me (RCA, 1974)
 Girls at Our Best!, Pleasure (Happy Birthday, 1981)
 Barry Guy/London Jazz Composers Orchestra, Ode (Incus, 1972)
 London Jazz Composers Orchestra, That Time (Not Two 2020)
 Harry Miller, Different Times, Different Places Vol. Two (Ogun, 2016)
 National Youth Jazz Orchestra, National Youth Jazz Orchestra (Philips, 1971)
 Don Rendell, Earth Music (Spotlite, 1979)
 Soft Machine, Softs (Harvest, 1976)
 Soft Machine, The Untouchable (Castle, 1990)
 Swans Way, The Fugitive Kind (Balgier/Phonogram, 1984)
 Stan Tracey, The Crompton Suite (Steam, 1981)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Wakeman» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Calyx 

Musikarar frå London
Engelske saksofonistar
Soft Machine-medlemmar
Canterbury scene
The Soft Machine av The Soft Machine

The Soft Machine (òg kalla «Volume One» på seinare utgåver) er debutalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1968. Bandet var eit av dei sentrale banda i Canterbury scene.

Oversyn
Soft Machine vart grunnlagd i 1966 og dei spelte inn og gav ut dette albumet i løpet av turneen deira i 1968 i USA. Det var produsert av Chas Chandler og Tom Wilson.

Innhald

Konsertutgåver av «We Did It Again» var stundom så lange som 45 minuttar.

Medverkande
Robert Wyatt – trommer, solovokal
Mike Ratledge – Lowrey Holiday De Luxe orgel, piano (på 13)
Kevin Ayers – bass, solovokal (på 10 og 11), korvokal (på 7 og 9), piano (på 5)

Andre medverkande
Hugh Hopper – bass (på 13)
The Cake – korvokal (på 12)

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Soft Machine (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Debutalbum frå 1968
Album produserte av Tom Wilson
Album produserte av Chas Chandler
Barclay Records-album
Probe Records-album
Engelske psykedeliske rockealbum
Album spelte inn i Record Plant
Temmincksnipe

Temmincksnipe er ein fugleart i snipefamilien. Han har namn etter den nederlandske biologen Coenraad Jacob Temminck.

Utsjånad 

Arten er mellom dei minste vadarane, 13,5-15 centimeter lang, berre litt større enn dvergsnipa, med kortare bein og lengre vengar. Vengespennet er 34–37 cm. Beina er gule og dei ytre halefjørene kvite, til skilnad frå dvergsnipa sine mørke bein og grå ytre halefjør. Temmincksnipa er mest brun på oversida og hovudet og kvit på undersida, unnateke brystet som er møekare. Hekkande fuglar har nokre lysare raudbrune mantelfjør. I vinterdrakt er fuglen meir grå.

Læte 
Fuglen støyter ut ei høglytt trille. Han har ei typisk kretsande speleflukt på hekkeplassen.

Utbreiing 
Arten er utbreidd i eit relativt smalt belte i den subarktiske sonen frå Skandinavia og austover i dei nordlege delane av Russland og Sibir til Beringstretet, vesentleg nær elvesystema og ved elvemunningane i dei nordlege kystområda. Nokre få par hekkar også årleg i Nord-Skottland. Karakteristisk for arten er den klumpvise førekomsten gjennom heile utbreiingsområdet.

Førekomst i Noreg 
I Sør-Noreg hekkar fuglen spreidd i vierregionen i fjelltraktene frå dei sørlege delane av Hardangervidda til Trøndelag. Vidare hekkar enkelte par på nokre kystlokalitetar i låglandet på Møre og i Trøndelag. Generelt bør vegetasjonen vere sparsam, og langs kysten finst denne biotopen ved elvemunningar der det er mykje stein og grus. Til fjells i Sør-Noreg finst arten oftast nær vatn, helst på stader med svært kortvaksen vier eller med sparsam vegetasjon. I Nord-Noreg førekjem arten spreidd i Nordland og Troms, dels langs kysten, men mest utbreidd er arten i fjellområda langs grensa. I Finnmark hekkar arten over heile Finnmarksvidda, men også spreidd langs kysten til Varangerhalvøya langs elvemunningar og mindre øyar i fjordane. Fuglen hekkar også ved Pasvikelva. Truleg hekkar 3000-4000 par årleg i Noreg.

Føde 
Fuglen finn maten i mjuk leire med lite vegetasjon og plukkar oftast opp føda når denne er synleg. Temmincksnipa verkar litt museaktig på matleiting der ho kryp ikring ved kantar av vassdammar. Maten er mest insekt og andre små dyr utan ryggrad. Temmincksnipa er mindre selskapeleg enn andre små vadarar og vert sjeldan sett i store flokkar.

Trekktilhøve 
Fuglar på vårtrekket kan ofte sjåast i låglandet i Sør-Noreg frå midt i mai, til hekkeplassane kjem dei i slutten av mai og i starten på juni etter som snøtilhøva er. Hekkefuglane flyg sørover i juli eller første halvdelen av august, ungfuglane reiser frå hekkeområda i august. Overvintringsområda for den norske bestanden ligg truleg i det sentrale Afrika.

Kjelder 
 Norsk fugleatlas, 1994.
  «Mosnäppa» frå  

Fuglar i Noreg
Snipefamilien