kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Charlotte's Web

Charlotte's Web (norsk tittel Charlottes tryllevev) er ei amerikansk barnebok frå 1952 skriven av E.B. White og illustrert av Garth Williams. Boka handlar om grisen Wilbur og venskapen hans med vevkjerringa Charlotte. Boka vart svært populær, er rekna som ein moderne klassikar i USA, og appellerer både til born og vaksne. I 2000 oppførte Publishers Weekly boka som den mest selde barneboka nokosinne.

Handling 
Boka byrjar med at purka til bonden John Arable føder eit kull med grisungar, og bonden oppdagar at ein av dei er mindre og svakare enn dei andre. Han bestemmer seg for å avlive grisungen, men den åtte år gamle dottera hans, Fern, bed faren om å spare livet til grisungen. Faren gjev henne grisungen som eit kjæledyr og jenta gjev grisen namnet Wilbur. Grisungen er hyperaktiv og er alltid på utforsking etter nye ting. Han bur med Fern i nokre veker og vert seinare selt til onkelen hennar, Homer Zuckerman. Fern vitjar grisen Wilbur hjå onkelen så ofte ho kan, men ho kjem gradvis sjeldnare innom etter kvart som ho vert eldre, og Wilbur kjenner seg gradvis meir einsam. Grisen vert etter kvart kjent med vevkjerringa Charlotte.

Wilbur kjem med i ein fellesskap av dyr som bur i kjellaren i fjøset til Zuckerman. Når ein gamal sau i kjellaren seier at Wilbur kjem til å verte slakta og eten opp til jul, søkjer Wilbur hjelp frå Charlotte. Vevkjerringa får ideen om å skrive ord i vevet hennar der ho framhevar kor framifrå Wilbur er, og grunngjev med at dersom ho klarer å gjere Wilbur kjent nok vil han unngå å verte slakta. Takka vere hjelpa frå Charlotte og rotta Templeton, overlever Wilbur og fer attpå til eit fesjå der han vinn ein pris. Charlotte døyr på fesjået sidan ho har nådd enden av den naturlege levetida si. Wilbur gjengjelder Charlotte ved å ta eggsekken ho la under fesjået før ho døydde med seg heim. Når egga til Charlotte klekker i fjøset til Zuckerman reiser dei fleste av vevkjerringane av garde for å bu andre stader, utanom tre av dei: Joy, Aranea og Nellie, som vert verande i lag med Wilbur.

Filmatisering 
Boka har vorte filmatisert to gonger. Fyrst i 1973 med Debbie Reynolds i hovudrolla som Charlotte. Henry Gibson spelte Wilbur, og komikaren Paul Lynde spelte Templeton. I 2006 vart boka filmatisert på nytt og Dakota Fanning spelte rolla som Fern.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Charlottes tryllevev (barnebok)» frå , den 31. mai 2011.  
 Denne artikkelen bygger på «Charlotte's Web» frå , den 31. mai 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Samandrag av boka på bookrags.com (engelsk)
 Karakterane i boka på bookrags.com (engelsk)

USA-amerikanske barnebøker
Bøker frå 1952
Engelskspråklege barnebøker
Svartrotte

Svartrotte, Rattus rattus, er eit pattedyr i musefamilien. Ho er ein mindre slektning av brunrotta. Svartrotta kom opphavleg frå dagens India og Pakistan og var til stades i Europa allereie i antikken. Svartrotta blir ofte nemnt som arten som spreidde pesten under Svartedauden i Europa og Asia på 1300-talet. Enkelte historikarar har trekt dette i tvil i nyare tid, då det arkeologiske materialet frå mellomalderen i Noreg ikkje viser spor etter svartrotter utanom i kystbyane. Ho kan soleis ikkje ha spreidd pesten i landdistrikta. Svartrotta kan likevel ha vore med på å innføra pesten til landet.
Ho har seinare fått eit redusert utbreiingsområde, og forsvann truleg frå Noreg for om lag 100 år sidan. Svartrotta kan ha komme til Noreg sporadisk med skip etter den tid, men har ikkje etablert seg på nytt. Ho er framleis talrik i middelhavsområdet, store delar av Afrika og Asia.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

musefamilien
Charlotte's Web (1973)

Charlotte's Web (norsk tittel Charlottes tryllevev) er ein amerikansk teiknefilm frå 1973, produsert av Hanna-Barbera Productions og Sagittarius Productions. Filmen er basert på E.B. White si klassiske barnebok med same namn frå 1952. Dei originale stemmene i filmen har mellom andre Debbie Reynolds, Paul Lynde og Henry Gibson. 

Ein oppfølgjar til filmen laga for video og DVD, Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure (norsk tittel Wilburs store eventyr), kom ut i 2003. I 2006 vart forteljinga filmatisert på nytt.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 1973
Filmar frå USA
Teiknefilmar
Wilburs store eventyr

Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure (norsk tittel Wilburs store eventyr) er ein amerikansk direkte-til-video teiknefilm frå 2003 som er oppfølgjaren til Hanna-Barbera-filmen Charlotte's Web frå 1973. Filmen vart produsert av Paramount Pictures, Universal Pictures, Universal Cartoon Studios, og Nickelodeon, og utgjeve av Paramount Home Entertainment i USA og Universal Studios Home Entertainment på verdensbasis. Handlinga omfattar karakterar som vart utvikla av E. B. White i boka Charlotte's Web.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 2003
Filmar frå USA
Teiknefilmar
Programmeringsverktøy

Programmeringsverktøy er programvare som vert nytta av utviklarar for å utvikla programvare. Typiske døme er assemblarar, kompilatorar, linkarar, debuggarar og profileringsverktøy.

Sjå òg 
 Programvarebibliotek
 Brukarprogram
 Systemprogramvare

Programvare
Programvareutvikling
PulseAudio

PulseAudio (tidlegare Polypaudio) er ein audiotenar som kan nyttast både lokalt og over nettverk. PulseAudio er skriven for programvaregrensesnittet POSIX og køyrer på Linux og UNIX-type operativsystem som FreeBSD og Solaris. PulseAudio er òg tilgjengeleg for Windows via programmeringsgrensesnittet Win32.

Bruk 
PulseAudio automatiserer i stor grad ruting og miksing av audio frå fleire brukarprogram og gjer livet lettare for brukarar som ikkje ynskjer å bruka tid på å konfigurera JACK (dei fleste brukarane). Men PulseAudio gjev ikkje brukarane same moglegheiter for detaljert konfigurering av Linux-audio-infrastrukturen som JACK. PulseAudio og JACK fyller difor ulike behov. PulseAudio høver for ikkje-tekniske brukarar, medan JACK oppfyller krava til profesjonelle brukarar.

Oppbygging

Kjelder

Lydtenarar
NetBSD-lydsystem
OS X-lydsystem
Unix-lydsystem
FreeBSD-lydsystem
Linux-lydsystem
Windows-lydsystem
Solaris-lydsystem
Lydprogrammeringsgrensesnitt
Svarttoppslekta

Svarttoppslekta (Bartsia) er ei slekt i snylterotfamilien. Slekta vart tidlegare rekna til maskeblomfamilien. Der finst femti artar i verda. Dei fleste finst i Sør-Amerika og nokre i fjellskogar i Afrika.

Norsk art 
I Noreg veks ein art, svarttopp (Bartsia alpina). Han er heimleg og veks over det meste av landet utanom heilt i sør. Han er funnen opp til 1960 m i Jotunheimen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bartsia» frå , den 4. juni 2011.

Bakgrunnsstoff

Snylterotfamilien
Koparsteinalderen

Koparsteinalderen eller koparalderen er ulike periodar i førhistorisk tid då somme av samfunna, mellom anna i Kaukasus, Egypt og på det europeiske kontinentet, lærte seg å nytte metallet kopar. Koparbruken i Midt-Austen  og Kaukasus tok til seint på 4000-talet f.Kr., og i Europa mellom 3000-talet og slutten av 2000-talet f.Kr. Det vart funne ei øks av kopar på eit naturleg mumifisert lik (kalla Ötzi) frå om lag 3300 f.Kr. som låg i ein isbre i meir enn 3200 meters høgd i Ötztal-Alpane i Tirol.

Kopar i naturleg tilstand var kjend og nytta allereie for meir enn ti tusen år sidan som råstoff for smykke og liknande. Metallet er for mjukt til å lage gode reiskap av, sjølv etter at ein fann fram til metodar for å herde det. Men kunnskapen om korleis ein skulle smelte og handsame dette metallet, la grunnlaget for den seinare teknikken å blande kopar og tinn til legeringa bronse, som etter funna å døme fyrst vart nytta på 3000-talet f.Kr. i det området som på grunnlag av den geografiske skapnaden vert kalla med populære ord for «Den fruktbare halvmånen», nord og aust for den arabiske ørkenen og Mesopotamia og litt sørover langs det indre av Middelhavet. 

Stein var framleis det viktigaste råstoffet for våpen og reiskap i koparsteinalderen eller koparalderen. Funnsituasjonen for tidlege kopargjenstandar på det europeiske kontinentet syner at samfunn med og utan kopargjenstandar eksisterte samstundes side om side, så trongen til å lage, skaffe seg og nytte slike gjenstandar har ikkje hatt ein slik dominerande innverknad på samfunna som bronsegjenstandar skulle få seinare, i bronsealderens Europa. Koparsteinalderen eller koparalderen er soleis ikkje ei nemning som bør nyttast i kronologisk samanheng, men sjåast på som eit intermesso i yngre steinalder, og som ei innleiing til bronsealderen i fleire samfunn.

I Skandinavia er det ikkje funne kopargjenstandar, og det er difor ikkje grunnlag for å tale om nokon koparsteinalder eller koparalder i det heile. For Noregs vedkomande har ein til og med så få funn av bronsegjenstandar frå bronsealderen at det har vore diskutert om det er rett å tale om ein bronsealder her, eller berre om framhald av yngre steinalder fram til jarnalderen.

Bakgrunnsstoff

Historiske tidsrom
Steinalderen
Sørhare

Sørhare, Lepus europaeus, er eit pattedyr i harefamilien. Sørharen er nært i slekt med vanleg hare, og er den mest utbreidde harearten lenger sør i Europa. Han har kome til Noreg ein gong etter 1800. På den norske svartelista er han oppført som ein framand art som utgjer ein ukjend risiko for stadeige artsmangfald. Han har etablert ein liten bestand i Østfold basert på innvandring av dyr som er sett ut i Sør-Sverige. Han vart òg sett ut fleire stader i Noreg rundt hundreårsskiftet til 1900-talet, men desse bestandane døydde etter kvart ut. Det opphavlege utbreiingsområdet til sørharen var Eurasia frå den europeiske atlanterhavskysten i vest til Mongolia i aust. Han er òg innført til mellom anna Argentina, Australia, Nord-Amerika, Sverige og Storbritannia. Formålet med spreiing av arten har stort sett vore å nytta han som jaktvilt. Sørharen er ein svært tilpasningsdyktig art, som kan leva i mange varierte landskapstypar.

Kjelder

 FremmedArtsBasen
 The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk

Bakgrunnsstoff 
 

Harefamilien
Pattedyr i Noreg
Blåkval

Blåkval (Balaenoptera musculus) er ein bardekval i finnkvalfamilien. Blåkvalen blir over 33 meter lang med ei kroppsvekt på 190 tonn og er dermed både det største dyret som lever i dag, og det største dyret me veit har eksistert nokon gong. 
Kril er viktigaste føda.

Blåkvalene er flekkut med fleire nyansaer av grått. Dei ser blåaktig ut i godt lys. Ryggfinnen er heller lite. Han sit langt bak på kroppen. Overkjeven har mellom 270 og 395 svarte, opp til ein meter lange, barder på kvar side.

Blåkvalene vert kjønnsmodne rundt 8–10 år gamle. Paring foregår om hausten/vintern. Hodyra går drektige i 10 til 12 månadar. Den nyfødde kalven er 6–7 meter lang, og veg fra 2 til 3 tonn. Hoene får ein kalv omlag kvart tredje år.

Bestanden vart kraftig redusert av industriell kvalfangst på 1900-talet, og er i dag om lag 10 000–25 000 individ. 

Blåkvalen finst i alle verdshava utanom i Arktis, men likevel så langt nord som til Svalbard. Tidlegare fanst den største bestanden i antarktiske farvatn, men på 1900-talet vart denne bestanden redusert med kanskje meir enn 97 % av industriell kvalfangst. Det vart registrert fangst av 340 000 dyr i antarktiske farvatn på 1900-talet. Nye overslag over den antarktiske bestanden er på om lag 1700 dyr. Arten vart freda på verdsbasis i 1966, men den siste fangsten vart registrert utanfor Spania i 1978. 

Fangst av blåkval i norske farvatn tok til i 1868. Rundt byrjinga av 1900-talet var bestanden her allereie kraftig redusert. Etter 1914 vart det berre fanga om lag 1400 blåkval i alt i våre farvatn. Eit grovt anslag over den globale populasjonen frå 2018 er på 5 000-15 000 reproduserande individ. Bestanden i norske farvatn er no anslått til mellom 250 og 500 dyr, men stigande.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Finnkvalfamilien
Pattedyr i Noreg
Takson namngjevne av Carl von Linné
Fylkesveg 573 i Sogn og Fjordane

Sjå òg fylkesveg 573 (fleirtyding).
Fylkesveg 573 i Sogn og Fjordane var ei nemning for vegen mellom Kollsete og Bortne i Bremanger kommune på 6,6 km..

Han er blitt del av fylkesveg 616.

Kommunar og knutepunkt

 Kollsete
 Bortnetunnelen (ca. 400 m)
Endepunkt Bortne

Bakgrunnsstoff

 573
Vegar i Bremanger
Tidlegare fylkesvegar
Sandwichkonstruksjon

Ein sandwichkonstruksjon er ei lagvis oppbygging med ulike materialar. Ved bygging av båtar og fartøy vil det seie at ein bygger skroget av to lag glasfiberarmert plast, på båe sider av eit porøsare kjernemateriale. Styrken avheng både av plasthuda og av kjernematerialet. Den porøse kjernen gjev god isolasjon.

Kjelder
 Bjørn Fossen: Hundre år med redningsskøyta Grøndahl og Dreyers Forlag 1994

Båtbygging
Utvik

Utvik er ei bygd i Stryn kommune i Nordfjord i Vestland fylke. Det femner dei vestlegaste delane av Stryn kommune, på sørsida av fjorden. Strandstaden Utvik ligg ved fylkesveg 60. Her er det trevareindustri og fruktlager. Frå Karistova er det kjent utsyn mot Utvikfjellet. Utvik kyrkje er frå 1842.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Vikanenett.no 

Busetnader i Stryn
Bygder i Vestland
Finnkval

Finnkval, tuvekval eller langarm, Balaenoptera physalus, er ein bardekval i finnkvalfamilien. Finnkvalen finst i alle verdshava, men er sjeldan i tropiske farvatn. Det vert somme tider skrive at han, i motsetning til andre store bardekvalar, et mykje fisk, men forskinga viser at også finnkvalen i all hovudsak lever av krill, sjølv om han også kan eta fisk. 

Finnkvalen var truleg for vanskeleg å fanga før den moderne kvalfangsten med moderne harpunkanoner tok til. På 1900-talet vart bestanden sterkt redusert over heile verda. Det vert no driven ein viss fangst av finnkval på Grønland og Island, og Japan har planar om å starta fangst på finnkval i antarktiske farvatn. I norske farvatn er bestanden om lag 5400 dyr, og er i vekst mot nivået han låg på før fangsten begynte.

Kjelder

The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk
Artsdatabanken.no

Bakgrunnsstoff 
 

Finnkvalfamilien
Pattedyr i Noreg
Pianokonsert nr. 20 av Mozart

Pianokonsert nr. 20 i d-moll, K. 466, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i 1785. Han vart først framført på Mehlgrube Casino i Wien den 11. februar 1785, med komponisten sjølv som solist.

Bakgrunn 
Eit par dagar etter den første framføringa skreiv faren Leopold til dottera Nannerl om den nylege suksessen til broren. 

Verket er skrive i d-moll. Andre verk av komponisten i denne tonearten er Fantasi K. 397 for piano, Rekviem, ein kyrie og delar av den mørke operaen Don Giovanni. Det er den første av to solokonsertar skriven i moll (den andre er nr. 24).

Den unge Ludwig van Beethoven beundra denne solokonserten og spelte han i repertoaret sitt. Den kjende dirigenten Daniel Barenboim hevda at denne konserten var favorittmusikkstykket til Josef Stalin.

Satsar 
Konserten er skriven for solo piano, fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn, to trompetar, pauke og strykarar. Som typisk for ein solokonsert, er han skriven i tre satsar:

 Allegro
 Romanze
 Allegro assai

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 20 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Girdlestone, C. M. Mozart's Piano Concertos. Cassell, London.
 Hutchings, A. A Companion to Mozart's Piano Concertos,  Oxford University Press.
 Mozart, W. A. Piano Concertos Nos. 17-22 in full score.  Dover Publications, New York.
 Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, Oxford (1998)

Bakgrunnsstoff 

BBC Discovering Music (browse for .ram file for this work)

20
Musikk i 1785
Svingelslekta

Svingelslekta er ei planteslekt i grasfamilien. Plantane i slekta er fleirårige gras med fleirblomstra småaks. Dei har spisse agner som er rundryggja nedst og litt kvassryggja øvst. Ytteragnene er mykje kortare enn småakset. Agner har oftast kvass brodd. Slekta har ei kosmopolitisk utbreiing med over 200 artar. I Noreg veks åtte artar.

Artar i Noreg
Bergsvingel (F. brachyphylla)
Raudsvingel (F. rubra)
Sauesvingel (F. ovina)
Geitsvingel (F. vivipara)
Stivsvingel (F. trachyphylla)
Kjempesvingel (F. gigantea)
Engsvingel (F. pratensis)
Strandsvingel (F. arundinacea)
Skogsvingel (F. altissima)

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Schwingel» frå ,  den 11. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Grasfamilien
Planteslekter
Geitsvingel

Geitsvingel (Festuca vivipara) er ei fleirårig plante i grasfamilien. Planta vert kring 2 dm høg og har trådsmale ihoprulla blad. Ho har granne rette strå og vivipar, svartfiolett topp. Inneragna kan ha snerpe.  Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing.  Han finst i Nord- og Aust-Europa, austlege Russland og Sibir og i subarktiske område av Nord-Amerika.

Artsdatabanken reknar med at om lag 25-50 % av all geitsvingel i verda veks i Noreg. Geitsvingel veks i alle fjelltrakter i landet og har vore funnen opp til 2300 m på Galdhøpiggen. Han blomstrar kring juni månad på heiar til fjells og langs kysten i vest og nord.

Kjelder 
Referansar

Islandsk Wikipedia,  11. juni 2011.
LC Festuca vivipara i Artsdatabanken.
Clayton, W.D., Vorontsova, M.S., Harman, K.T. and Williamson, H: «Festuca vivipara» i  GrassBase - The Online World Grass Flora,  2006 onwards.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff

Plantar i Noreg
Svingelslekta
Fiolinkonsert nr. 3 av Mozart

Fiolinkonsert nr. 3 i G-dur, K. 216, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i Salzburg i 1775. Mozart var berre 19 år på denne tida.

Satsar
Stykket er skriven i tre satsar:

I. Allegro
II. Adagio
III. Rondeau

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Violin Concerto No. 3 (Mozart)» frå ,  den 12. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, Oxford (1998)

Bakgrunnsstoff 
 
 

Fiolinkonsertar av Wolfgang Amadeus Mozart
Musikk i 1775
Engsvingel

Engsvingel (Festuca pratensis) er ei plante i grasfamilien. Planta vert kring 50 cm høg og har mørkgrøne slette blad, 4-5 mm breie. Ho har lang, smal topp med korte parvise greiner. Engsvingel har lysgrøne eller stundom litt fiolette småaks som er kjevleforma med tett taklagde agner utan snerpe; dette er uvanleg hos Festuca. Arten er utbreidd i Europa og Asia. I Noreg finst planta gjennom heile landet, men sjeldan lengst i nord. Ho blomstrar kring juli månad i eng og bakkar. Funnen opp til 1222 meter over havet på Finse.

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.
Denne artikkelen bygger på «Nurminata» frå ,  den 13. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Plantar i Noreg
Svingelslekta
Open standard

Ein open standard er ein standard som er fritt tilgjengeleg og som fritt kan brukast av alle. Opne standardar vert til gjennom breitt samarbeid, der mange ulike personar og/eller organisasjonar har påverknad. Opne standardar for filer eller elektroniske dokument vert òg kalla opne format.

Døme på opne standardar 
 OpenDocument
 Internet Protocol (IP)
 HTTP
 FLAC
 Ogg

Sjå òg  
 Fri programvare
 Open kjeldekode

Standardar
Nebbkval

Nebbkval (Hyperoodon ampullatus) er ein tannkval i spisskvalfamilien. Han er nært i slekt med sørnebbkvalen, som lever på den sørlege halvkula, men denne vert rekna som ein eigen art. Nebbkvalen lever i Nord-Atlanterhavet, både på amerikansk og europeisk side. I europeiske farvatn lever han frå Gibraltar i sør til Svalbard i nord. Han fyller ei snever nisje i økosystemet, ved å leva hovudsakleg av blekksprut av slekta Gonatus. Han fangar maten sin hovudsakleg nær havbotnen, på djupner heilt ned til 1400 meter. Det vart drive kommersiell kvalfanst på nebbkvalen frå 1850-åra til 1970-åra. 80 000 individ vart fanga totalt. Det meste av fangsten på arten vart driven frå Noreg, men Noreg avslutta denne fangsten i 1973. Bestanden i norske farvatn har teke seg opp att etter fredninga, men har truleg endå ikkje nådd nivået frå før fangsten tok til.

Fotnotar

Kjelder 
The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk
Artsdatabanken.no

Bakgrunnsstoff 
 

Spisskvalfamilien
Pattedyr i Noreg
Nordspisskval

Nordspisskval (Mesoplodon bidens) er ein tannkval i spisskvalfamilien. Han er hovudsakleg kjent frå kalde farvatn i Nord-Atlanterhavet, frå Massachusetts til Labrador i vest og frå Island til Noreg. Han vert sjeldan sett, og ein veit lite om han. Han held til nesten utelukkande i djupt vatn utanfor kontinentalsokkelen.

Fotnotar

Kjelder
The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk

Bakgrunnsstoff 
 

Spisskvalfamilien
Pattedyr i Noreg
Hundepersille

Hundepersille, Aethusa cynapium, er ein plante i skjermplantefamilien. Han veks i Europa, Vest-Asia og Nordvest-Afrika og er einaste medlem av hundepersilleslekta. Han veks òg vilt i Noreg. Ein reknar med tre underartar: Møllepersille, skogpersille og ugraspersille, derav dei to siste veks vilt i Noreg. Heile planten er giftig.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Skjermplantefamilien
Plantar i Noreg
Giftige plantar
Fylkesveg 201 i Vest-Agder

Fylkesveg 201 i Vest-Agder gjekk mellom Halse i Mandal kommune og Øyslebø i Marnardal kommune. Vegen var 21,4 km lang. I 2019 blei vegen erstatta av fylkesveg 477 og fylkesveg 4226.

Vegen gjekk gjennom Mandal sentrum, og danna ein ringveg med fylkesveg 205, som han møtte på to ulike stader.

Kommunar og knutepunkt

 Halsevegen, Halse
Gustav Vigelands Veg
Fridtjof Nansens Veg
 Bankevegen til  Reibakken
Nygata
Bryggegata
Store elvegate
 Brukrysset. , Amaldus Nielsens gate, deretter Halsevegen ×  Mandal bybru (100 m)
Marnavegen
 Arm til  som ei av  Skarvøybruene
(utanfor byen; landeveg herfrå)
Dalevegen (t.o.m Øyslebø)
 frå Ormestad til Hjorteland (1,1 km)
 frå Sodland til Spetteland (3,7 km)
 frå Krossen i Holum til  Kirkeheia
 Møll bru til  og vidare til 
 frå Fuskeland til Skofteland i Lindesnes kommune (16,9 km)

 Øyslebø

Kjelder

 201
Vegar i Lindesnes
Fylkesveg 474

Fylkesveg 474 går mellom Malmøy og Hald i Mandal kommune. Vegen er 1,9 km lang. Han dannar ein ringveg i Mandal med fylkesveg 477 (tidlegare fylkesveg 201), og møter difor denne vegen to separate stader.

Denne vegen var ein del av dåverande E18, no kalla E39, fram til Kirkeheitunnelen med Skarvøybruene vart opna i 1992. Fleire hus låg då rett inntil vegen utan støyskjermar, men trafikken har sokke vesentleg sidan då.

Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 205 i Vest-Agder.

Kommunar og knutepunkt

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 474
Vegar i Lindesnes
Fylkesveg 4006

Fylkesveg 4006 i Agder går mellom Fuskeland i Mandal kommune og Skofteland i Lindesnes kommune. Vegen er 16,9 km lang.

Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 404 i Vest-Agder.

Kommunar og knutepunkt

Kjelder

 4006
Vegar i Lindesnes
Cairnpapple Hill

Cairnpapple Hill er ein ås sentralt i låglandet i Skottland med utsyn frå kyst til kyst. Han vart nytta til rituale i over 4000 år og ville i sine dagar har vorte samanlikna med stader som Dei ståande steinane i Stenness. Toppen ligg 312 meter over havet og om lag 3 km nord for Bathgate. På 1800-talet var staden heilt dekt av tre, før ein i 1947-1948 fann ei rekkje rituelle monument frå førhistoriske periodar. I 1998 vart staden ein del av Historic Scotland.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cairnpapple Hill» frå ,  den 18. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Scotland Before History - Stuart Piggott, Edinburgh University Press 1982, ISBN 0-85224-348-0  
 Scotland's Hidden History - Ian Armit, Tempus (in association with Historic Skottland) 1998, ISBN 0-7486-6067-4
 Guide to Prehistoric Scotland - Richard Feachem, B.T.Batsford Ltd. 1977, ISBN 0-7134-3264-0

Bakgrunnsstoff
 Cairnpapple - frå cyberscotia 
 Luftfoto 

Arkeologiske stader i Skottland
Åsar i West Lothian
Verneområde i West Lothian