kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Johannes Thingnes Bø

Johannes Thingnes Bø () er ein norsk skiskyttar frå Markane i Stryn som vann verdscupen i skiskyting 2019. Åra 2015-19 sikra han seg sju gullmedaljar i verdsmeisterskapane, attåt han  vart olympisk meister på 20 km under Vinter-OL 2018. I tillegg vann han desse sesongane fem VM-sølv, to OL-sølv og to VM-bronsar. Han er ein yngre bror til Tarjei Bø og medlem i Markane Idrettslag.

Aktiv
Johannes T. Bø markerte seg allereie tidleg som eit stor idrettstalent. I 2011 vart han dobbel junior-noregsmeister i skiskyting og attpåtil norsk juniormeister i 15 km langrenn. Sesongen etter vann han to individuelle gullmedaljar og stafettgull under junior-VM i skiskyting i finske Kontiolax. I sin siste juniorsesong var han nær ved å kopiere alle desse prestasjonane, men måtte nøye seg med sølv på sprinten, i tillegg til gullmedaljane i jakstart og på stafetten.

Bø fekk sitt definitive internasjonale gjennombrot som skiskyttar då han midt i desember 2013 vann både sprint-tevlinga og den etterfylgjande jaktstarten under verdscuprenna i Annecy-Le Grand Bornand. Under Vinter-OL 2014 deltok han for Noreg i 4 x 7,5 km stafett, eit lag som kom på fjerdeplass, hans beste individuelle plassering i leikane kom på den avsluttande fellesstarten der han vart nummer åtte. På tampen av sesongen, i tida 13.-16. mars, gjekk han til topps i samtlege tre verdscuprenn i Kontiolahti. Då sesongen var over etter tevlingar i Holmenkollen, stod han att med tredjeplassen i verdscupen i skiskyting for 2014-sesongen, få poeng bakom landsmannen Emil Hegle Svendsen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johannes Thingnes Bø» frå ,  den 30. mars 2014.  
 
 

Norske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Noregsmeistrar i skiskyting
Kongepokalvinnarar i skiskyting
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Skiskyttarar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Norske deltakarar under vinter-OL 2018
Skiskyttarar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Norske deltakarar under vinter-OL 2022
Skiskyttarar under vinter-OL 2022
Deltakarar under VM i skiskyting 2015
Deltakarar under VM i skiskyting 2016
Deltakarar under VM i skiskyting 2017
Deltakarar under VM i skiskyting 2019
Deltakarar under VM i skiskyting 2020
Deltakarar under VM i skiskyting 2021
Deltakarar under VM i skiskyting 2023
Folk frå Stryn
Jabal al-Druze

Jabal al-Druze (arabisk جبل الدروز, Drusarfjella), offisielt Jabal al-Arab (arabisk جبل العرب, Arabarfjellet), er eit vulkanområde sør i Syria, i As-Suwayda guvernement. Dei fleste innbyggjarane i denne regionen er arabiske drusarar i tillegg til eit lite arabisk kristent samfunn. Safaitiske inskripsjonar vart først funne i dette området. Det var ein sjølvstyrt stat i det franske mandatet i Syria frå 1921 til 1936, med same namnet. Tidlegare vart namnet Jabal al-Druze nytta om eit anna område, som ligg i Libanonfjella.

Geologi

Vulkanfeltet Jabal al-Druze, det sørlegaste i Syria, ligg i Haurun-Druze-platået i det sørvestlege Syria nær grensa til Jordan. Det mest dominareande fjellet i dette vulkanfeltet er det 1800 meter høge Jabal al-Druze (òg kalla Jabal ad Duruz, Djebel Al-Arab, Jabal Druze, Djebel ed Drouz). Det alkaline vulkanfeltet består av ei gruppe av 118 basaltiske vulkanar somavr aktive i nedre pleistocen til holocen. Det store sørvestlege platået er fylt med basaltiske lavastraumar frå vulkanar som strekkj seg frå nordvest til søraust. Dette vulkanfeltet ligg innanfor den nordlege delen av det massive alkaline vulkanfeltet Harrat Ash Shamah (òg kalla Harrat Ash Shaam) som strekkjr seg frå sørlege Syria til Saudi-Arabia.

Fjelltoppar
 Tell Qeni        (1803) m.

 Tell Joualine    (1732) m.

 Tell Sleiman     (1703) m.

 Tell Qleib       (1698) m.

 Tell Abou-Hamra  (1482) m.

 Tell El-Ahmar    (1452) m.

 Tell Abed-Mar    (1436) m.

 Tell Khodr-Imtan (1341) m.

 Tell Azran       (1220) m.

 Tell Shihan      (1138) m.

På arabisk tyder ordet «tell» «ås» men i Jabal al-Druze, syner «tell» heller til ei vulknakjegle.

Sjå òg
staten Jabal al-Druze
Vulkanar i Syria

Kjelder
 

Jabal ad Duruz
Vulkanfelt
Drusarar
Druze
Al-Ghab-sletta

Ghabsletta (arabisk سهل الغاب) er ei frodig slette nordvest i Syria. Dalen vart oversymd i fleire hundreår av vatn frå Orontes, som gjorde sletta til eit sumpområde. Ghabprosjektet vart sett i gang i 1950-åra for å drenere dalen og gjere han habitabel og dyrkbar. Dette gav Syria eit område på  med kunstig vatna jordbruksland.

Dalen skil al-Ansariyahfjella i vest frå Zawiyahfjella og platået aust i regionen. Dalen er 63 km lang og 12,1 km brei.

Ghabprosjektet 
Prosjektet starta i 1953 og vert rekna som eit av dei viktigaste hydrologiske prosjekta nord i Syria. På grunn av ei slak helling (0,10 %) i Orontes i området kring Asharnah, gav ikkje elva nok vatn til dei kringliggande områda. Prosjektet drenerte sletta Orontes strøymde over og vart heilt drenert i 1968 og gav 11 000 familiar nytt jordbruksland.

Ghabprosjektet gjorde at store område kunne dyrkast opp og det vart utvikla eit nytt irrigasjonssystem. Systemet omfatta demningar og kanalnettverk for drenering. Store demningar vart bygde i Mhardeh, Zayzun, Qarqur og andre landsbyar.  Dammen ved Mhardeh, bygd i 1961, er 40 meter høg og 200 meter lang og held 65 mill. kubikkmeter vatn. Zeyzoundammen, bygd i 1996, var 32 meter høg og heldt 71 mill. kubikkmeter vatn. Han kollapsa i juni 2002 og 22 menneske mista livet og eit 80 kvadratkilometer stort landområde vart fløymd nedanfor demninga.

Andre fordelar med Ghabprosjektet er utbetringar i kommunikasjonssystema gjennom bygging av vegar og jernbane, som tidlegare ikkje var mogeleg på grunn av myrområda. I tillegg vart det langt mindre malaria sidan det var langt mindre stilleståande vatn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al-Ghab plain» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Sletter i Syria
Hama guvernement
Idlib guvernement
Houla

Houla eller Houlasletta (arabisk الحولة, al-Ḥūlāh) er eit område som består av tre landsbyar i Homs guvernement sentralt i Syria, nordvest for byen Homs. Landsbyane, Taldou, Kafr Laha og Tell Dahab har kvar 25–30 000 innbyggjarar. Busetnaden er i røynda ein sunnimuslimsk by omgjeve av alawittlandsbyar. Mange av innbyggjarane i Houla-landsbyane er av tyrkisk opphav.

Houla vart skildra på 1800-talet av den engelskmannen Eli Smith som eit lågtliggande landområde på austsida av al-Ansariyahfjella. Ein av landsbyane, Taldou, ligg i utkanten av Houla. Den største landsbyen i Hoularegionen hadde over 20 000 innbyggjarar i 2004 og heiter Kafr Laha (arabisk كفرلاها).

Den syriske geografen Yaqut al-Hamawi vitja al-Houla i 1226 under Ajjubide-dynastiet og skreiv at staden høyrte til Jund Hims (militærdistriktet Homs).

I mai 2012 vart dei to landsbyane Taldou og al-Shoumarieh utsett for ein stor massakre av sivile og stadige kampar mellom Den frie syriske armeen og Det syriske forsvaret.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Houla» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Homs guvernement
Sletter i Syria
Marj al-Saffar

Marj al-Saffar (arabisk مرج الصفر, Marj Aṣ-Ṣafar) er ei stor slette sør for Damaskus. Marj al-Saffar grensar i nord til høgrebreidda av elva al-A'waj, som flyt frå Hermon til Bahr al-Hijana. Den sørlege delen av sletta grensar til lavasletta Laja. I søraust ligg vulkanområdet Al-Safa som markerer grensa til sletta. Marj al-Saffar grensar i vest til landsbyen Kanakir og i nordvest til lavastraumen (wa'r) Zakiya. Jernbanelinja frå Damaskus til Daraa grensar til Marj al-Saffar i aust.

Marj al-Saffar i militærhistoria
På grunn av god vassforsyning og gode beitemarker har det vorte utkjempa mange slag på Marj al-Saffar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Elisséeff, N. «Mard̲j̲al-Ṣuffar.» Encyclopaedia of Islam, Andre utgåve, bind 6, s. 546–548.

Sletter i Syria
Rif Dimashq guvernement
Ájos Minás

Ájos Minás (gresk Άγιος Μηνάς) er ein tidlegare kommune aust på øya Khíos i periferieininga Khíos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Ájos Minás inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Khíos.

Referansar 

Ajos Minas
Ajos Minas
Ludvig XVIII av Frankrike

Ludvig XVIII () var konge av Frankrike frå restaurasjonen av monarkiet i 1814 til han døydde i 1824, med eit avbrot under «dei hundre dagane» til Napoleon i 1815.

Ludvig XVIII var fødd i Versailles i 1755. Under den franske revolusjon og napoleonskrigane levde han i eksil i Preussen, Russland og Storbritannia, men vende tilbake i 1814. Han regjerte etter  «den attande» etter at nevøen hans, den titulære kong Ludvig XVII, døydde i fengsel under revolusjonen.

Ludvig gifta seg i 1773 med Luise av Savoia, dottera til kong Vittorio Amadeo III av Piemonte-Sardinia. Ekteskapet var barnlaust. Brorne Karl X etterfølgde han som konge.

Bakgrunnsstoff
Louis XVIII (1755 - 1824) ved herodote.net (fransk)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ludvig XVIII av Frankrike» frå , og «Louis XVIII of France» frå  den 3. april 2014.  
 oppgav desse kjeldene: 
 Évelyne Lever, Louis XVIII, Fayard, Paris, 1988. (paperback, ISBN 2-213-78010-1
 Mansel, Philip. Louis XVIII''. Thrupp, Stroud, Gloucestershire, UK: Sutton Publishing, 1999 (paperback, ISBN 0-7509-2217-6).

Franske monarkar
Huset Bourbon
Folk frå Versailles
Den svarte ørn-ordenen
Elefantordenen
Hosebandsordenen
Hertugar av Alençon
Demetrio Albertini

Demetrio Albertini () er ein italiensk tidlegare fotballspelar og seinare idrettsleiar frå Besana i Provinsen Monza og Brianza. Han er kjend frå si tid i AC Milan der han vann fem seriegull ogi 1995 ein meisterligatittel. Han spela 79 landskampar for Italia, derimellom i fotball-VM i 1994 og 1998, samt fotball-EM i 1996 og 2000. Albertini var midtbanespelar og kjend for sitt blikk for spelet og ein sikker pasningsfot.

Klubbspel
Albertini debuterte for AC Milan som 17-åring i 1989. I 1989/90-sesongen var han utlånt til Padova, men i den påfølgjande sesongen etablerte han seg i Milan-laget. Han hadde fast plass i fyrsteellevaren dei neste elleve sesongane, og vann fem sereimeisterskap; 1992, 1993, 1994. 1996 og 1999. Åra 1993 til -95 var han med på å spele Milan fram til tre meisterligafinalar på rad, i 1995 vart det siger for klubben. Han spela omtrent 300 seriekamper og 41 europacupkampar for klubben.

Albertini forlet Milan i 2002 og spelte sidan for klubbar som Atletico Madrid, Lazio, Atalanta BC frå Bergamo og Barcelona, men aldri meir enn ein sesong i kvar klubb.

Landslagsspel
Albertini debuterte for Italia mot Kypros i 1991 og deltok på OL-laget i 1992. I 1994 var han etablert på landslaget og spela alle kampane då Italia tok seg til VM-finalen, der det vart tap for Brasil etter ein tam finale og straffeskyting. Også i 1998 spelte han for Italia som rauk ut ut i kvartfinalen mot den seinare verdsmeisteren Frankrike, enno ein gong etter straffeskyting. Italia og Alberti tok seg heilt til finalen i fotball-EM 2000, der det etter ekstraomgangar vart tap for Frankrike. Han aksla den italienske landslagstrøya for siste gong i 2002. Totalt spela Albertini 79 landskampar og skåra tre mål.

Idrettsleiar
Albertini vart i 2006 vald til visepresident i det italienske fotballforbundet.

Merittar
 VM-sølv 1994 for Italia
 EM-sølv 2000 for Italia
 Vinnar av Meisterligaen 1994 med AC Milan
 Italiensk seriemeister 1992, 1993, 1994, 1996 og 1999 med AC Milan
 Italiensk cupmeister 2004 med SS Lazio

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Demetrio Albertini» frå ,  den 3. april 2014.  
 
Denne artikkelen bygger på «Demetrio Albertini» frå ,  den 3. april 2014.

Bakgrunnsstoff
 

Italienske fotballspelarar
Milan-spelarar
Atalanta-spelarar
Lazio-spelarar
Barcelona-spelarar
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Fotballspelarar under sommar-OL 1992
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Darat Izza

Darat Izza (arabisk دارة عزة, òg skrive Darat Aza eller Darit Izza) er ein by nord i Syria i Aleppo guvernement, 30 km nordvest for Aleppo. Av stader i nærleiken finn ein Deir Samaan i nord, Anadan i aust og Turmanin i sørvest. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Darat Izza eit folketal på 13 525 i 2004.

Frå Darat Izza går ein godt bevart del av ein gammal romersk veg frå 100-talet fvt. Under Det osmanske riket var Darat Izza kjend for bomullsstoffet som vart produsert her.

Under den syriske borgarkrigen mot regjeringa til Bashar al-Assad, vart 25 regjeringsvenlege personar drepne i byen av Den frie syriske armeen (FSA). Regjeringa hevda dei var vanlege sivile, medan FSA og den opposisjonsvenlege Syrisk observatorium for menneskerettar hevda dei var regjeringsvenlege militssoldatar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Darat Izza» frå ,  den 7. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Jabal Simeon-distriktet
Byar i Syria
Ajía Marína på Léros

Ajía Marína (gresk Αγία Μαρίνα) er ein by på øya Léros i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas og hovudsete i kommunen Léros i periferieininga Kálymnos.

Referansar 

Ajia Marina
Tell Rifaat

Tell Rifaat (arabisk تل رفعت, òg skrive Tel Rifaat, Tel Rif'at eller Tal Rifaat) er ein liten by nord i Syria i Aleppo guvernement, kring 40 kilometer nord for Aleppo. Av stader i nærleiken finn ein A'zaz i nord, Mare' i aust, Kafr Naya i sør, Deir Jamal og Aqiba i sørvest og Ibbin i vest. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Tell Rifaat eit folketal på 20 514 i 2004.

Historie
Tell Rifaat har vore busett sidan jarnalderen då han vart kalla «Arpad». Han vart hovudstad i den nordsyriske arameiske staten Bet-Gus, som vart grunnlagd av Gus av Yahan på 800-talet fvt. Bet-Gus strekte seg frå A'zaz-området i nord til Hamath i sør. 

Arpad vart seinare ein stor vasallby i kongedømet Urartu. I 743 fvt., under Urartu-Assyria-krigen, kringsette den nyassyriske kong Tiglath-Pileser II Arpad etter nederlaget for Urartu under Sarduri II ved Samsat. Kringsetjinga enda då assyrarane erobra byen i 743 fvt. Arpad tente så som provinshovudstad. Restane av bymurane kring Arpad er framleis godt bevart i Tell Rifaat med ei høgd på opp til åtte meter.

Det låg ein busetnad der dagens Tell Rifaat ligg i dag under Selevkideriket (301 fvt.-63 fvt.). Ei mengde myntar frå denne perioden vart oppdaga i 1967. Etter den nærliggande Tell Aran, er Tell Rifaat den største tellen i Jabal Simeon-området.

Den syriske borgarkrigen
Tell Rifaat var ei tid kringsett av syriske tryggingsstyrkar under den syriske borgarkrigen, som byrja i 2011. Fram til FSA fekk kontroll over byen, fekk ikkje innbyggjarane matforsyningar, inkludert brød, frå Aleppo.

Tidleg på sommaren 2012 trekte dei syriske styresmaktene seg frå Tell Rifaat og vart erstatta av eit råd som bestod av lokale, islamske lærde, dommarar og tidlegare syriske offiserar, og styrte med sjarialover som grunnlag. Byen vart underlagt Den frie syriske armeen (FSA). Etter erobringa til FSA, har opprørarar transportert mjøl for å lage brød frå Tyrkia til Tell Rifaat. I dag er byen kontrollert av Den islamske staten Irak.

Den 8. august 2012 vart Tell Rifaat bomba av det syriske luftforsvaret, og seks menneske mista livet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tell Rifaat» frå ,  den 8. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Azaz-distriktet
Jarnalderstader i Syria
Arkeologiske funn i Aleppo guvernement
Byar i Syria
225088 Gonggong

225088 Gonggong (tidlegare mellombels namn ; symbol: ), er ein mogeleg dvergplanet i Kuiperbeltet. Han vart oppdaga i 2007 og har ein diameter på kring 1290 km. Objektet har også vore kalla Snow White ('Snøkvit'). Det fekk namnet Gonggong etter ein kinesisk vassgud.

Kjelder 

 Tiny World 'Snow White' Has Water Ice and Maybe Atmosphere - SPACE.com
 Liste over mogelege dvergplanetar av Mike Brown

Kuiperbelteobjekt
World Reference Base for soil resources

World reference base for soil resources (WRB) er jordklassifiseringssystemet til SN. Det er dette systemet Norsk institutt for skog og landskap nyttar. Målet er å kunna samanlikna kunnskap om jord og jordsmonn over landegrenser. 

Systemet byggjer på eit tidlegare FAO-system frå 1974. Fyrste utgåva kom i 1998, andre i 2006 og tredje i 2014 og fjerde i 2022.

Systemet er på engelsk. Skog og landskap har laga norske lyklar, men har ikkje omsett namna.

Jorddefinisjonen 
For å unngå fruktlause ordskifte om kva som er eller ikkje er jord, definerer WRB jord etter fråstand frå atmosfæren.  Alt inntil 2 meters djup er jord, med unnatak av levande organismar, djupe islag utan noko anna over og vatn djupare enn 2 meter.

Asfalterte vegar, samanhengjande fjell og botnen under vatnet er soleis jord etter denne definisjonen.

Oppbygging 
WRB deler dei ulike jordsmonna inn i 32 grupper. Jorda vert klassifisert med ein hovudlykel, der ei og ei jordgruppe vert skild ut. Desse skil seg frå kvarandre basert på ulikt opphavsmateriale, ulike diagnostiske sjikt og ulike jordeigenskapar. Eit opphavsmateriale er lausmassane som jorda har utvikla seg i. Eit diagnostisk sjikt er eit lag av jorda med særlege eigenskapar. Dei diagnostiske jordeigenskapar treng ikkje vera bundne til eit gjeve sjikt, men same eigenskap vil vera resultat av dei same jordsmonnsdannande prosessane.

Hovudgruppene kan vidare få prefiks eller suffiks som skil ulike jordsmonn i same gruppe frå kvarandre. Tanken er at dei 32 gruppene kan syna hovudtrekka på verds- eller kontinentnivå, medan prefiksa og suffiksa kjem inn for å skildra jorda på eit meir detaljert nivå.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til WRB ved isric.org
  FAO soil portal ved fao.org

Litteratur  
 IUSS Working Group WRB: World Reference Base for Soil Resources, fourth edition. International Union of Soil Sciences, Vienna 2022.  ().
 M. Switoniak et al.: Illustrated Handbook of WRB Soil Classification. Wroclaw 2022, ISBN 078-83-7717-386-2. ().
 W. Zech, P. Schad, G. Hintermaier-Erhard: Soils of the World. Springer, Berlin 2022. 
 W.E.H. Blum, P. Schad, S. Nortcliff: Essentials of Soil Science. Soil formation, functions, use and classification (World Reference Base, WRB). Borntraeger Science Publishers, Stuttgart 2018. ISBN 978-3-443-01090-4.
 H.-P. Blume, P. Schad: 90 Years of Soil Classification of the IUSS. IUSS Bulletin 126, 38-45, 2015 ().
 P. Schad: World Reference Base for Soil Resources - Its fourth edition and its history. In: Journal of Plant Nutrition and Soil Science 186, 2023, 151–163. doi: 10.1002/jpln.202200417 ().

Jord
Pedologi
Klassifiseringssystem
Johannes Christian Piene

Johannes Christian Piene () var ein norsk industrileiar, kjøpmann og politikar frå Trondheim. Han var ein av dei fremste industribyggjarane i Trøndelag på 1800-talet, og var involvert i mellom anna mylnebruk, Trondhjems Mekaniske Værksted og Ranheim Cellulosefabrik. Piene var både lokalpolitikar og stortingsmann for Høgre.

Bakgrunn og yrkeskarriere 
Piene var son til ein kjøpmann og fabrikkeigar i Trondheim. Biskop Peder Bugge var morfaren hans. Sjølv tok han handelsutdanning i inn- og utland, og vart så medeigar i faren sin bandfabrikk, ei verksemd som i hovudsak produserte band, lisser og snorer for eksport til Sverige. Fabrikken var lenge det einaste tekstilfirmaet i Trondheim. Firmaet vart lagt ned i 1906, etter at lønnsemda forsvann då mellomrikslova vart oppheva.

Piene grunnla grossistfirmaet I.C. Piene & Søn i 1866, og tok borgarskap året etter. I 1866 kjøpte han mylna på Ila i Trondheim, og i 1878 grunnla han Hammerstrand Mølle i Buvika. Piene sørga for teknisk modernisering i verksemda, og var mellom dei første som selde finmala og sammala mjøl i landet. Han dreiv også omfattande import av korn og ulike  formalingsprodukt. Piene sitt firma vart snart leiande innan mjølhandelen nordafjells.

Han var styremedlem i Trondhjems Mekaniske Værksted 1885–1903, ein del av tida også styreformann. Medan han var formann vart anlegget mykje skadd i ein brann, han greip då sjansen og fekk flytta verksemda frå Bakklandet til det langt gunstigare utløpet av Nidelva. Piene var også styreformann og største aksjonær i Ranheim Cellulosefabrik, styremedlem i Den Nordenfjeldske Kreditbank og frå 1891 ordførar i Trondhjems Sparebank sitt forstandarskap.

Politikk 
I 1883 var Piene med på å grunnlegge Grundlovsforeningen i Trondhjem, ein forløpar for landspartiet Høgre. Han var ein leiarfigur i det lokale Høgre-miljøet og representerte partiet i Trondheim bystyre og formannskap, og var vald inn på Stortinget frå Trondhjem og Levanger 1892–94. Piene var tilsynsmann ved bygginga av Meråkerbanen 1894–1905, medlem av den kongelege tollkommisjonen 1879-80 og medlem av børskommisjonen 1882-98.

Piene vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1891, og var æresmedlem av Trondhjems Handelstands Forening.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Denne artikkelen bygger på «Johannes Christian Piene» frå ,  den 11. april 2014.  

Stortingsrepresentantar 1892-1894
Folk frå Trondheim
Brilleand

Brilleand (Melanitta perspicillata) er ein fugl i andefamilien
og ei stor dukkand som hekkar i nordlege Canada og i Alaska.

Skildring
Hoene er mindre enn hannar, vaksne hoer er i gjennomsnitt ca. 900 gram og 44 cm i lengd, hannar ca. 1 050 gram og 48 cm  i lengd, noko som gjer dette den minste arten i slekta Melanitta. Kroppsforma er noko klumpa med eit stort nebb. Hannen er heilt svart, med unntak av kvite flekker på nakke og panne. Han har eit oppsvulma nebb med raude, gule og kvite teikningar. Hoene er brune fuglar med bleike hovudflekker. Det kileforma hovudet og mangel på kvitt i vengene bidreg til å skilje dei frå hoene av sjøorre.

Det fôra reiret ligg på bakken i nærleiken av sjø, vatn eller elver, i skog eller på tundra. Kullet er på 5–9 egg. Eit egg kan variere i området 55–79 gram og er gjennomsnittleg 4,4 cm i breidda og 6,2 cm i lengd. Det førekjem sporadisk blanding av ungekulla frå fleire hoer i område med høge tettleikar av reir. Veksten er relativt rask, og rugeperioden er ca. 28 til 30 dagar. Avkommet vil vere flygedyktige og uavhengige av foreldra etter ca. 55 dagar.

Utbreiing
Dei overvintrar lengre sør i tempererte soner, på kysten av det nordlege USA. Eit fåtal treffast regelmessig i Vest-Europa vinterstid, så langt sør som Dei britiske øyane. Nokre fuglar kan overvintre på Dei store sjøane. Dei dannar store flokkar i eigna kystfarvatn. Desse fuglane er tettvaksne, og fuglane har ein tendens til å ta av saman.

Vaksne brilleender dukkar etter krepsdyr og blautdyr, medan andungane kan leve av eit utval av andre virvellause dyr i ferskvatn.

Populasjonen er estimert til totalt 250 000 til 1,3 millionar individ (2006) og er minkande.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Surf Scoter» frå ,  den 12. april 2014.  
BirdLife International (2014) Species factsheet: Melanitta perspicillata . Henta frå http://www.birdlife.org den 12. april 2014.
Referansar

Bakgrunnsstoff 

andefamilien Fuglar i den nearktiske regionen
Streiffuglar i Noreg