kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Joachim Barrande

Joachim Barrande () var ein fransk geolog og paleontolog som arbeidde i Böhmen.

Liv og virke 
Joachim Barrande gjennomgjekk École polytechnique i Paris og vart så lærer for greven av Chambord (Henrik V). Etter julirevolusjonen (1830) følgde han den kongelege familien i eksil.

Han busette seg deretter i Böhmen. Til å byrja med arbeidde han der som ingeniør og leia bygginga av den første jarnbanen i Böhmen, men vigde seg snart utelukkande til geologisk og paleontologisk forsking, hovudsakleg av silurdanningar i Böhmen. Etter å ha offentleggjort fleire mindre arbeide over brachiopodar og graptolittar i Böhmen med meir, byrja han utgjevinga av hovudarbeidet sitt, Système silurien du centre de la Bohême (1852-87). Verket, som vart halde fram etter han var død av Böhmisches Landesmuseum i Praha, omfattar åtte bind, delvis dobbeltbind, i alt 26 bind i stor kvart. Av særskilt stor verdi er den delen som handsamar trilobittar.

Teorien til Barrandes om dei såkalla koloniane, oversiluriske fossil i undersiluriske lag vakte særleg stor merksemd. Han framkalla ein heftig motstand og gav årsak til ei mengd stridsskrift, sjølv om det etter kvart vart klårt at «koloniane» berre er i oversiluriske sjikt, som ved forkastningar er vorte nedsøkkte i undersiluriske.

Av vekt for den svenske geologien var Barrande sitt Parallèle entra les dépots siluriens de Bohême et de Scandinavie; der finn ein mange ikkje på anna vis offentleggjorde opplysningar, med grunnlag i munnlege og skriftlege meldingar frå den svenske paleontologen Nils Peter Angelin.

Livet til Joachim Barrande i Böhmen gjekk roleg og stille; han hadde sjølv ytterst små personlege behov og ofra formuen sin til vitskapen. Dei rike paleontologiske samlingane hans, samla av ein fast stab medarbeidarar og samlarar, vart overlevert i pakt med testamentarisk avgjerd til Böhmisches Landesmuseum.

Han vart tildelt Wollastonmedaljen i 1857 og vart innvald i 1870 som utanlandsk medlem av Kungliga Vetenskapsakademien i Sverige.

I august 1883 reiste Barrande til Frohsdorf for å ta seg av gravlegginga og arvegodset til venen Henri de Chambord . Der pådrog 84-åringen seg ein lungebetennelse, og døydde der den 5. oktober.

Han vart gravlagd 8. oktober i Lanzenkirchen.

Verk i utval 

 Notice préliminaire sur le système Silurien et les Trilobites de Bohème. C. L. Hirschfeld, Leipzig 1846 (Archive)
 Nouveaux Trilobites Supplement a la notice préliminaire sur le système Silurien et les Trilobites de Bohème. Calve, Prag 1846 (Archive)
 Graptolytes de Bohème. Prag 1850
 Système silurien du Centre de la Bohème. Prag, Paris 1852–1881, 21 Bände
 Defense des Colonies. Teil I, Prag, Paris 1861
 Defense des Colonies. Teil II, Prag, Paris 1862

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Joachim Barrande» frå ,  den 3. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Franske geologar
Franske paleontologar
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Medlemmar av National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Vitskapsakademiet i St. Petersburg
Medlemmar av Leopoldina
Wollastonmedaljen
Best Thing

«Best Thing» er ein song av bandet Styx frå det sjølvoppkalla debutalbumet deira Styx (1972). Songen var òg debutsingelen deira og nådde 82. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100.

Songen vart òg gjeven ut på den originale utgåva av det fjerde albumet deira, Man of Miracles (1974).

Medverkande
 Dennis DeYoung – solovokal (første og siste vers), korvokal, klaverinstrument
 James Young – sologitar, solovokal (midre vers og mellomspel), korvokal
 John Curulewski – rytmegitar, korvokal
 Chuck Panozzo – bass
 John Panozzo – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Best Thing» frå ,  den 3. juni 2020.

Bakgrunnsstoff
 

Debutsinglar frå 1972
Styx-songar
Songar skrivne av Dennis DeYoung
Songar frå 1972
Songar skrivne av James «J.Y.» Young
Singlar frå 1972
The Serpent Is Rising

The Serpent Is Rising er det tredje studioalbumet til det amerikanske bandet Styx, gjeve ut i oktober 1973, berre tre månader etter det førre albumet deira, Styx II i juli 1973.

Albumet kom ut på ny i 1980 med nytt plateomslag og ein ny tittel, Serpent.

Albumet nådde 192. plassen på Billboard 200 i USa, den nest lågaste plasseringa deira, og har fram til 2007 selt færre enn 100 000 eksemplar verda over.

Songar og mottaking
The Serpent Is Rising er skildra som eit vagt konseptalbum med fleire seksuelle antydingar. Den barokk-prog-aktige «The Grove of Eglantine» (skriven av DeYoung) handla om vaginaen til ei kvinne. Songen har noko cembalo og trekkspel, for å gje han ein britisk eller europeisk stil.

Den progaktige tittelsporet var skriven av John Curulewski. Musikalsk har han ein smak av King Crimson, særskild debutalbumet deira.

«Krakatoa» av Curulewski vart kalla opp etter vulkanutbrotet med same namn i 1883 og består av skrikande ord. Han sluttar med ein glissando som var henta frå ein Beaver and Krause-song kalla «Spaced» frå 1970, som dei vart kreditert for på albumet. Songen vart seinare nytta i eit lydklipp for THX kalla Deep Note.

Den akustiske og bluesaktige songen «As Bad as This» av Curulewski har eit løynd spor kalla «Plexiglas Toilet», som var ein komisk calypso om ein gut som sit på eit toalett av plexiglas og har problem. Sporet består berre av Curulewski og Panozzo-brørne. Songen vart spelt på radioshowet til Dr. Demento og «Weird Al» Yankovic skal visstnok elske songen.

Albumet inneheld òg rockesongar av James Young, «Witch Wolf» og «Young Man», den livlige «Winner Take All» (skriven av DeYoung og sungen av Young) og  boogie-woogie-songen «22 Years» (skriven av Curulewski, men sungen som ein duett av DeYoung og Young). I avslutninga for denne songen spelar produsenten og sjefen i Wooden Nickel Records, Bill Traut saksofon.

Progrocksongen «Jonas Psalter» var skriven av DeYoung og sungen av Young. Teksten omhandlar sjørøvarar. Musikalsk har han element av progstilen til Yes og det vert nytta Moog Synthesizer.

Albumet avsluttar med Handel sin Hallelujah der alle bandmedlemmane syng og DeYoung spelar på kyrkjeorgelet i domkyrkja i Chicago.

Styx rekna The Serpent Is Rising som den verste innspelinga deira. Dennis DeYoung har sagt at det var «ei av dei verste innspelingane og produksjonane i musikkhistoria.»

Innhald

Medverkande

Styx
 Dennis DeYoung – vokal, klaverinstrument
 James «JY» Young – vokal, elektrisk gitar
 John Curulewski – vokal, elektrisk og akustisk gitar, klaverinstrument 
 Chuck Panozzo – bassgitar, korvokal på «Hallelujah Chorus»
 John Panozzo – trommer, perkusjon, korvokal på «Hallelujah Chorus»

Andre medverkande
Bill Traut – saksofon på «22 Years»

Produksjon
 Produsentar: Styx, Barry Mraz
 Lydteknikar: Barry Mraz
 Plateomslag: Dennis Pohl

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Serpent Is Rising» frå ,  den 3. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Styx-album
Crystal Ball av Styx

Crystal Ball er det sjette studioalbumet til Styx, gjeve ut i 1976.

Albumet var det første dei spelte inn med den nye gitaristen Tommy Shaw. Sporet «Mademoiselle» var den første songen Tommy Shaw song på og vart ein topp 40 hit på den amerikanske singellista.

Tittelsporet vart fast på konsertane til bandet, og vart spelt på samtlege Styx-turnear som Shaw var med på.

Det klassiske stykket til Claude Debussy, «Clair de Lune» fungerte som intro til avslutningssporet på albumet, «Ballerina». Versjonen av «Clair de Lune» vert framført av DeYoung aleine på piano.

Mottaking

Daevid Jehnzen i AllMusic gav Crystal Ball tre og ei halv av fem stjerner. Han meinte det var betre enn det førre Styx-albumet, Equinox (1975), sjølv om det ikkje vart ein like stor suksess. Han sa òg at albumet syner «at Styx vert stadig flinkare til å skrive enkle, fengande pop-knaggar ut frå den bombastiske lyden deira.» Alan Niester i Rolling Stone meinte at albumet var bra og skreiv at «sjølv om Styx høyrer heime i Chicago, har dei ein engelsk stil over seg». Han sa òg at instrumenteringa «alltid verka å vere på randen av å kome ut av kontroll, noko som gjer heile albumet spanande.»

Innhald

Medverkande

Styx
 Dennis DeYoung – vokal, klaverinstrument
 Tommy Shaw – vokal, elektrisk og akustisk gitar
 James «JY» Young – vokal, elektrisk gitar
 Chuck Panozzo – bassgitar
 John Panozzo – trommer, perkusjon

Produksjon
 Produsent: Styx
 Lydteknikarar: Barry Mraz og Rob Kingsland

Salslister
Album – Billboard (USA)

Singlar – Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Crystal Ball (Styx album)» frå ,  den 4. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1976
A&M Records-album
Styx-album
Jelena Afanasjeva

Jelena Aleksandrovna Afanasjeva, fødd Vlasova, () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Kulebaki som i 1998 vart europameister på 800 meter, året etter ho vann VM-sølv på distansen.

Aktiv
Jelena Vlasova sette personbeste på 800 meter med sterke 1.57,77 i 1988-sesongen, ei bestetid ho forbetra fyrst ni år seinare. Ho kom tilbake i 1991 som Jelena Afanasjeva og sikra seg bronsen ved innandørs-EM 1992 i Genova, bakom Ella Kovacs frå Romania og sin eigen lagkamerat Inna Jevsejeva. Under verdsmeisterskapen 1993 i Stuttgart rauk Afanasjeva ut allereie i forsøksløpet. I innandørs-VM 1995 i Barcelona sprang ho inn til andreplass, slått av Maria Mutola frå Mosambik. Sommaren 1995 vart Afanasjeva russisk meister på 800 m, derimot enda VM 1995 i Göteborg med at ho vart slått ut i semifinalen. Under dei olympiske leikane 1996 tangerte Afanasjeva den personlege rekorden på 1.57,77 i semifinalen, i finalen vart ho nummer fem med 1.59,57.

Afanasjeva kneip sølvmedaljen på 800 m ved VM 1997 i Aten. Med tida 1.57,56 slo ho Maria Mutola med 0,03 sekund, Ana Fidelia Quirot frå Cuba vann løpet. Ei veke etter verdsmeisterskapen gjorde Afanasjeva sitt livs beste løp då ho deltok i Weltklasse Zürich, tida 1.56,61 vart verande hennar personbeste. Sommaren 1998 vart Afanasjeva russisk meister på 800 meter for andre gong. Under europameisterskapen 1998 i Budapest var ho den klart sterkaste løparen i feltet og vann gull på tida 1.58,50, med svenske Malin Ewerlöf og Stephanie Graf frå Austerrike på dei andre pallplassane.

Afanasjeva slutta tevle internasjonalt i 2001.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i forsøket (2.01,94=nr 19)
VM 1995 i Göteborg: Utslått i semifinalane (2.03,66=nr 12)
OL 1996 i Atlanta: Nr 5 – 1.59,57
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 1.57,56, bakom Ana Fidelia Quirot (1.57,14)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 1.58,50, framom Malin Ewelöf (1.59,61)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jelena Alexandrowna Afanassjewa» frå ,  den 5. juni 2020.  
 

Russiske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Russland
Russiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Christine Wachtel

Christine Wachtel () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Mecklenburg-Vorpommern som tok sølvmedaljen på 800 meter både i VM 1987, OL 1988 og EM 1990, alle gongane bakom landskvinna Sigrun Wodars. Wachtel tevla for Aust-Tyskland til 1990, sidan 1991 for det samla Tyskland.

Aktiv
Wachtel vann 800 meter ved innandørs-VM 1987 på tida 2.01,32. Under verdsmeisterskapen i friidrett 1987 i Roma presterte ho sitt livs kjappaste 800 meter då ho vart klokka i mål til sølvmedalje på 1.55,32, hårfint bak landskvinna Sigrun Wodars. Ved innandørs-EM 1988 vann Wachtel derimot distansen føre Wodars.

Wachtel gjorde eit framifrå løp på 1.56,64 i OL-finalen og tok sølv på då sommarleikane 1988 gjekk av stabelen i Seoul, atter ein gong vann Wodars den gjæve gullmedaljen. Ved innandørs-EM 1989 i Budapest sigra Wachtel på tida 1.59,24. Under europameisterskapen 1990 i Split måtte Wachtel for tredje gong ta til takke med sølv bak Wodars, med sluttida 1.56,11 kom ho i mål 0,24 sekund etter vinnaren.

Ved innandørs-VM 1991 vann Wachtel spesialdistansen for tredje gong i rad, tid 2.01,51. Under verdsmeisterskapen 1991 i Tokyo enda ho med 1.58,90 på sjetteplass på 800 meter. Seinare i meisterskapen fekk ho bronse med Tyskland i 4 x 400 meter stafett, mannskapa frå Sovjetunionen og USA forsynte seg med gull og sølv.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Nr 8 på 800 m – 2.00,02 
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje på 800 m – 1.55,32, bakom Sigrun Wodars (1.55,26)
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje på 800 m – 1.56,64, bakom Sigrun Wodars (1.56,10)
EM 1990 i Split: Sølvmedalje på 800 m– 1.56,11, bakom Sigrun Wodars (1.55,87)
VM 1991 i Tokyo: Nr 6 på 800 m – 1.58,90. Bronsemedalje i 4 x 400 m stafett (3.21,2).
OL 1992 i Barcelona: Utslått i forsøket på 800 m (2.01,39=nr 18)
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 800 m (1.59,86=nr 11)
EM 1994 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 800 m (2.01,84=nr 11)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christine Wachtel» frå ,  den 5. juni 2020.  
 
 

Tyske mellomdistanseløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Tyske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Ermarsund

Ermarsund var det norrøne namnet på Den engelske kanalen. Dette er same nemninga som på tysk «Ärmelkanal», medan andre språk berre nyttar fyrste luten «Erm»: normannisk «Maunche», fransk «La Manche» og bretonsk «Der Ärmel».

Referansar 

Den engelske kanalen
Rutger Smith

Rutger Smith () er ein nederlandsk tidlegare friidrettsutøvar frå Leek som tevla internasjonalt både i kulestøyt og diskoskasting. Han vann i 2005 VM-sølv i kulestøyt og 2007 VM-bronse i diskoskasting. Under europameisterskapen 2012 sikra han seg sølv i kulestøyt og bronse  i diskoskasting. Smiths personbeste i kulestøyt er 21,62 meter, oppnådd i 2006, hans lengste diskoskast målte 67,77 meter og er frå 2011.

Aktiv
Smith vart 1999 junior-europameister i både kulestøyt og diskos, i 2000 junior-verdsmeister i kulestøyt. I Friidretts-EM 2002 i München vart han nummer åtte i kulestøyt med 19,73 meter. Året etter mislukkast han i å kvalifisere seg til VM-finalen i Paris såvel diskos som kule, noko som gjentok seg under Sommar-OL i Aten.

Ved innandørs-EM 2005 tok Smith sølv i kulestøyt med 20,79 m, dansken Joachim B. Olsen vann. Under verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki støytte Smith 21,29 meter og vann sølvmedaljen, Adam Nelson frå USA var klar bestemann i tevlinga. I 2006 deltok Smith i begge øvingane då europameisterskapen fann stad i Göteborg, og vart fjerdemann i kulestøyt og kom på sjuandeplass i diskos. Under VM 2007 i Osaka vann han bronsen i diskos med eit kast på 66,42 m, i kulefinalen kom han på fjerdeplass med 21,13 m.

Også under dei olympiske leikane 2008 tok Smith seg til to finalar. I Beijing enda han opp som nummer sju i diskoskasting og nummer ni i kulestøyt. Dei neste åra sleit han med ryggen sin og tevla ikkje att før april 2011. Sommaren 2012 deltok han i EM i friidrett i Helsinki og seinare i sommarleikane i London. I Helsinki vann han sølv i kulestøyt og bronse frå diskosringen. Under London-OL presterte han ikkje like bra og i den hardare konkurransen lukkast han ikkje å få finaleplass i korje øving.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2002 i München: Nr 8 i kulestøyt – 19,73 m
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalfiseringa i diskoskasting (61,55 m=nr 15) og kulestøyt (19,02 m=nr 25)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalfiseringa i kulestøyt (19,69 m=nr 13) og diskoskasting (61,11 m=nr 17)
VM 2005 i Helsinki: Sølv i kulestøyt – 21,29 m, bakom Adam Nelson (21,71 m)
EM 2006 i Göteborg: Nr 4 i kule – 20,90 m og nr 7 i diskos – 64,46 m
VM 2007 i Osaka: Bronse i diskos – 66,42 m og nr 4 i kule – 21,13 m
OL 2008 i Beijing: Nr 7 i diskos – 65,39 m og nr 9 i kule – 20,13 m
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa i diskoskasting (62,12 m=nr 16)
EM 2012 i Helsinki: Sølv i kule – 20,55 m og bronse i diskos – 64,02 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalfiseringa i kulestøyt (20,08 m=nr 14) og diskoskasting (63,09 m=nr 16)
EM 2016 i Amsterdam: Nr 11 i diskoskasting – 59,99 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rutger Smith» frå ,  den 6. juni 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Rutger Smith» frå ,  den 6. juni 2020.  
 

Nederlandske friidrettsutøvarar
Kulestøytarar
Diskoskastarar
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Luftvern

Luftvern er tiltak til vern mot truslar ført fram gjennom lufta. Luftvern er ofte ei våpenart i ein forsvarsgrein (som regel hæren eller flyvåpenet) eller ei separat forsvarsgrein.

Luftvern hadde sin byrjing under første verdskrigen i form av kanonar på bakken brukt mot fly. Under andre verdskrigen tok ein òg i bruk rakettar og flaktårn. I dagens luftvern nyttast styrte rakettar, altså luftvernsmissil, i større og større utstrekking. I tradisjonell forstand har luftvern verna mot luftåtak i form av flymaskinar eller helikopter, men i dagens fortolkning og kapasitetar omfattar det eit vidare spekter truslar, som taktisk ballistiske missil, kryssarmissil og umanna luftfarkostar (dronar). Sjå NASAMS for nærare forklaring.

I ein vidare definisjon omfattar òg luftvernsomgrepet fly og luftovervakingssystem (kontroll- og varslingsstasjonar), i tillegg til bakkebasert luftvernartilleri, men då vil begripe «integrert luftforsvar» vera meir dekkande.

Sjå òg 

 NASAMS
 NASAMS II

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Luftvern» frå ,  den 6. juni 2020.

Bakgrunnsstoff
 
 Luftforsvaret sitt fagutdanning luftvern

Luftvern
Militær luftfart
Krigføring etter type
Svinerygg

Svinerygg er ei av mange nemningar om bord på eit skip. Dette er ei forlenging av hudplatene i baugen slik at svineryggen utgjer ei tett rekkje eller skansekledning rundt den gjerne oppbygde delen forut som vert kalla bakken. Det var naturleg å gjera det slik for å motstå overvatn i sjøgang. Bakken vart tidlegare brukt som opphaldsrom for mannskap og vart då kalla ruffen.

Kjelder 
 

Vassfartøykomponentar
Skipsrom
Kathrin Ullrich

Kathrin Ullrich () er ein tysk tidlegare langdistanseløpar frå Annaberg-Buchholz som i 1987 vann VM-bronse og i 1990 EM-sølv på 10 000 meter.

Aktiv
Ullrich sprang inn til bronse på 10 000 meter under verdsmeisterskapen 1987 i Roma, 5,5 sekund etter vinnaren Ingrid Kristiansen og knapt 2 sekund attom Jelena Zjupijeva som representerte Sovjetunionen. Ullrich si tid, 31.11,3, var tysk rekord. Året etter vart ho nummer fire på same distansen ved Sommar-OL i Seoul. I 1989-sesongen vart Ullrich med eit løp på 14.59,0 den fyrste tyske kvinneløpar under 15 minutt på 5 000 meter.

Ved europameisterskapen 1990 i Split måtte Ullrich sjå seg slått i spurten på 10 000 meter av sovjetiske Jelena Romanova som tok gull. Den 30. juni 1991 i Frankfurt vann Ullrich milløpet i europacupen for landslag på tida 31.03,6, ny tysk rekord. To månader etter enda ho på fjerdeplassen på distansen ved VM i Tokyo. Halvtanna veke seinare forbetra ho den 10. september den tyske rekorden på 5 000 meter til 14.58,7 ved eit stemne i Berlin. Og i EM 1994 i Helsinki måtte ho på ny ta til takke med ein fjerdeplass på mila.

Ullrich var frå 1987 til 1990 austtysk meister på såvel 3 000 meter som på 10 000 meter. Frå 1991 til 1996 vart ho kvart einaste år tysk meister på 10 000 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje på 10 000 m – 31.11,3
OL 1988 i Seoul: Nr 4 på 10 000 m – 31.29,2
EM 1990 i Split: Sølvmedalje på 10 000 m – 31.47,7, bakom Jelena Romanova (31.46,8)
VM 1991 i Tokyo: Nr 4 på 10 000 m – 31.38,9
OL 1992 i Barcelona: Braut kvalifiseringa på 10 000 m
VM 1993 i Stuttgart: Nr 13 på 10 000 m – 32.27,3
EM 1994 i Helsinki: Nr 4 på 10 000 m – 31.38,7
VM 1995 i Göteborg: Nr 10 på 10 000 m – 31.55,0
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa på 10 000 m (33.31,6=nr 28)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kathrin Ullrich» frå ,  den 7. juni 2020.  
 

Tyske langdistanseløparar
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Tyske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Tyske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Gloria Siebert

Gloria Siebert, fødd Kovarik, g. Uibel, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Aust-Tyskland til 1990, frå 1991 det samla Tyskland. Ho vann sølvmedaljen i 100 meter hekk både under VM 1987, Sommar-OL 1988 og EM 1990.

Ho slo gjennom internasjonalt i 1987-sesongen som Gloria Uibel med andreplass på 60 meter hekk ved innandørs-EM i franske Liévin. I VM-finalen 1987 i Roma gjorde ho sitt livs beste hekkeløp då ho vann sølv i 100 meter hekk på tida 12,44 sekund. Også i dei olympiske sommarleikane 1988 i Seoul tok ho sølvmedaljen på den korte hekken, då som Gloria Siebert etter ho hadde gifta seg oppatt. Medaljesamlinga i sølv vart komplett då ho i europameisterskapen 1990 i Split kneip andreplassen, hundredelen av eit sekund føre nummer tre i tevlinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 12,44, bakom Ginka Zagortsjeva (12,34)
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje – 12,61, bakom Jordanka Donkova (12,38)
EM 1990 i Split: Sølvmedalje – 12,91, bakom Monique Éwanjé-Épée (12,79)
VM 1991 i Tokyo: Utslått i forsøket (13,29=nr 17)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gloria Siebert» frå ,  den 7. juni 2020.  
 

Tyske hekkeløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Don't Let It End

«Don't Let It End» er ein song av Styx frå albumet Kilroy Was Here i 1983. Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet.

Songen var skriven og sungen av Dennis DeYoung. som ein mellomrask ballade om ein mann som gjer det slutt med kjærasten og så prøver å få kjærasten attende. Songen nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 i juli 1983 og 56. plassen på UK Singles Chart i Storbritannia. Han nådde òg 15. plassen på den kanadiske RPM Top Singles-lista. Han vart den sjuande Styx-singelen som nådde topp 10 på Billboard Hot 100.

Musikkvideoen til songen vart regissert av Brian Gibson.

Medverkande
Dennis DeYoung - solovokal, klaverinstrument
Tommy Shaw - sologitar, korvokal
James «J.Y.» Young - rytmegitar
Chuck Panozzo - bass
John Panozzo - trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Don't Let It End» frå ,  den 7. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1983
Styx-songar
Songar skrivne av Dennis DeYoung
A&M Records-singlar
Balladar frå 1980-åra
Songar frå 1983
Khalid Sheikh Mohammed

Khalid Sheikh Mohammed (fødd 1. mars 1964 eller 14. april 1965 i Kuwait) er ein islamistisk terrorist som vert rekna som hovudarkitekten bak terroråtaka 11. september 2001. Mohammed voks opp i Kuwait, og reiste som ung for å ta utdanning i Sambandsstatane. I 1986 fullførte han ein bachelorgrad innan maskinteknikk ved North Carolina A&T. Sidan reiste han til Peshawar på grensa mellom Pakistan og Afghanistan, der han vart sekretær for den afghanske krigsherren Abdul Rasul Sayyaf. I 1996 møtte Mohammed Osama bin Laden, og kom med fleire forslag til åtak på Sambandsstatane. Han vart arrestert i Pakistan i 2003, og er per 2020 ein av dei insette i Guántanamo-leiren.

Mohammed er onkel til Ramzi Yousef, mannen som stod bak bombinga av Verdshandelssenteret i New York i 1993.

Kjelder 
Wright, L. (2006). The Looming Tower: Al-Qaeda and the Road to 9/11 (s. 429). New York: Vintage Books. ISBN 9781400030842

Fotnotar 

Krigen mot terrorisme   
Islamistar
Al-Qaida
Fangar i Guantánamo-leiren
Sunnimuslimar