kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Deborah Compagnoni

Deborah Compagnoni () er ein italiensk tidlegare alpinist frå Bormio som vann tre OL-gull og like mange VM-gull i tida 1992-98.

Compagnoni vann sitt fyrste verdscuprenn i slutten av januar 1992, då ho sigra i eit super-G-renn i Morzine i Frankrike. Tre veker vart ho olympisk meister i same øvinga, då ho i Albertville vann ein suveren siger, heile 1,41 sekundar føre sølvvinnar Anita Wachter frå Austerrike.

Også under OL 1994 på Lillehammer vart ho olympisk gullmedaljør, men då i storslalåm. Som i Albertville vann ho ein overlegen siger, ho hadde 1,21 sekundar til gode på toaren Martina Ertl frå Tyskland. 

Compagnoni vart verdsmeister i storslalåm i 1996 i Sierra Nevada. Året etter, under VM 1997 i Sestriere, forsvarte ho storslalåmtittelen, og tok i tillegg gullmedaljen også i slalåm-tevlinga.

Under OL 1998 i Nagano vart Compagnoni olympisk meister i sitt tredje rake vinter-OL. Ho vann då gullmedaljen i storslalåm, hennar fjerde siger på rad i den øvinga i dei store meisterskapane. Dessutan sikra ho seg OL-sølv i slalåm.

Compagnoni vart nummer fire i verdscupen i alpine greiner både i 1997 og 1998. I 1997 erobra ho pokalen som beste storslalåmrennar i verdscupen. Frå januar 1992 til januar 1998 vann ho i alt 16 renn i verdscupen, 13 av dei i storslalåm. Ho la opp etter 1999-sesongen.

Ho er gift forretningsmannen Alessandro Benetton.

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Italia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Italia
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Italienske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Italienske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Italienske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals

Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (RSPCA) er ein britisk dyrevernorganisasjon med virke i England og Wales. Han blei grunnlagt i 1824 som SPCA, og fekk kongeleg støtte (og nemninga «Royal») i 1840. Organiasajonen har danna grunnlaget for fleire liknande organisasjonar i andre land, som Scottish SPCA, RSPCA Australia og ASPCA i USA.

Historie
Organisasjonen blei skipa av ei gruppe reformatorar leia av parlamentsmedlemmene Richard Martin, William Wilberforce og presten Arthur Broome i Old Slaughter's Coffee House ved Strand i London.
Han fekk kongeleg status av dronning Viktoria i 1840. Organisasjonen kjempa for eit lovverk som verna om dyr, og søkte sjølv å rettsforfølgja dyremishandlarar. I 1824 stilte han 63 personar for retten anklaga for dette.

Etter fleire år med lobbyverksemd frå RSPCA laga Det britiske parlamentet fleire lover for vern av dyr. Richard Martin hadde allereie fått gjennom ein lov mot mishandling av storfe i 1822. Denne blei utvida med Cruelty to Animals Act i 1835. Cruelty to Animals Act 1876 la ned eit regelverk knytt til dyreeksperiment som viviseksjon. Wild Animals in Captivity Protection Act 1900 regulerte hald av ville dyr i fangenskap, medan Protection of Animals Act 1911 samanfatta dei ulike dyrevelferdslovane. Nyare kampanjar der RSPCA har vore aktive har ført til Hunting Act 2004, med kraftig regulering av revejakt, og Animal Welfare Act 2006, som oppdaterte regelverket for dyrevelferd.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Ideelle organisasjonar
Britiske organisasjonar
Dyrevernorganisasjonar
England
Wales
Skipingar i 1824
Janica Kostelić

Janica Kostelić () er ein kroatisk tidlegare alpinist som vann verdscupen i alpine greiner i 2001, 2003 og 2006. Ho vann fire olympiske gullmedaljar i 2002 og 2006, i tillegg til fem VM-gull i 2003 og 2005. I alt vann ho ni gullmedaljar og to sølvmedaljar i dei store meisterskapane i tida mellom 2002 og 2006. Alpinisten Ivica Kostelić er bror hennar.

Karriere 
Janica Kostelić fekk sin fyrste tevlings-siger i verdscupen den 17. januar 1999, då ho vann kombinasjonen i St. Anton. Det store gjennombrotet kom i 2001-sesongen med ni sigrar i verdscuprenn, åtte av dei i yndlingsgreina slalåm, og siger i verdscupen i alpine greiner 2001. Under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City tok ho heile fire medaljar, tre gull og ein sølv. Ho vann både slalåm, storslalåm og kombinasjonen, og vart nummer to i super-G, fem hundredels sekund bakom gullmedaljør Daniela Ceccarelli frå Italia.

I 2003-sesongen vann Kostelić verdscupen på suverent vis. Ho vart også verdsmeister i slalåm og i kombinasjonen under VM i alpine greiner 2003 i St. Moritz. Sesongen 2004 deltok ho ikkje i alpinbakken grunna struma og ein langvarig kneskade.

I 2005 sikra Kostelić seg tre gullmedaljar under verdsmeisterskapen i Santa Caterina, i høvesvis slalåm, utfor og kombinasjon. På slutten av same sesongen kjempa ho om sigeren i verdscupen, ein kamp som fyrst vart avgjord i det aller siste rennet. Ho måtte ikkje verte dårlegare enn nummer sju for å vinne den store pokalen, men kom i mål 0,09 sekund for seint. Dermed måtte ho nøye seg med andreplass i verdscupen 2005, tre poeng bak vinnaren Anja Pärson frå Sverige.

Kostelić revansjerte seg mot Pärson i 2006-sesongen og vann ein klar siger framom den svenske kvinna i verdscupen i alpine greiner 2006. Under vinterleikane 2006 i Torino vann Kostelić sitt fjerde OL-gull då ho sigra i kombinasjonen, og sitt andre OL-sølv etter ho vart nummer to bak Michaela Dorfmeister frå Austerrike i super-G-tevlinga. Den 17. mars 2006 tok Kostelić sin 20. verdscupsiger i slalåm, og den 30. og siste tevlings-triumfen i verdscupen.

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Kroatiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Kroatia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Kroatia
Kroatiske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Kroatiske deltakarar under vinter-OL 2002
Alpinistar under vinter-OL 2002
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Kroatiske deltakarar under vinter-OL 2006
Alpinistar under vinter-OL 2006
Folk frå Zagreb
Hermann Maier

Hermann Maier () er ein austerriksk tidlegare alpinist frå Flachau i forbundslandet Salzburg som vann verdscupen i alpine greiner fire gongar i løpet av 1998–2004. Han vann to OL-gull i 1998 og til saman tre VM-gull i 1999 og 2005. Frå 1998 til 2006  sikra han seg i alt ti medaljar (5-3-2) i dei store skimeisterskapane.

Karriere
Maier var 24 år gammal då han seint i 1997-sesongen i tyske Garmisch-Partenkirchen vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn. Hans definitive gjennombrot kom i den påfylgjande sesongen, då han vann heile ti renn i verdscupen i alpine greiner og sikra seg pokalen som verdas beste alpinist. Han vann då renn i alle øvingstypar, med unnatak for slalåm, ei grein der han aldri hevda seg i verdstoppen. Attåt sigrane i verdcupen kom OL-triumfar i Nagano i både storslalåm og super-G.

Vinteren 1999 vann Maier to nye gullmedaljar under VM i alpine greiner 1999 i Vail i Colorado. Han og Lasse Kjus fekk kvar si gullmedalje etter super-G-tevlinga, fire dagar seinare vann så Maier utforrennet framfor nettopp Kjus. Både i 2000 og 2001 vann Maier verdscupen i alpine greiner. I 2000-sesongen sette han ny poengrekord med nøyaktig 2 000 poeng, og det var einast Kjetil André Aamodt som hadde meir enn halvparten så mange poeng som Maier. Frå VM 2001 i St. Anton fekk han med seg ein sølvmedalje i utfor og ein bronsemedalje i super-G. Han deltok ikkje i 2002-sesongen, grunna ei motorsykkel-ulukke.

Maier kom tilbake i alpinløypa i januar 2003, og vann eitt renn i verdscupen og fekk sølvmedaljen  i super-G-tevlinga under verdsmeisterskapen 2003 i St. Moritz. I 2004 lukkast Maier å ta sin fjerde vinnarpokal i verdscupen i alpine greiner. Etter jamn kamp med, mellom andre, landsmennene Stephan Eberharter og Benjamin Raich, sikra han seg FIS si krystallkule med 1265 poeng mot Eberharters 1223 poeng.

Maier vann sitt tredje og siste VM-gull då han sigra i storslalåm-tevlinga i Bormio i 2005. Året etter vart han sølvmedaljør i super-G under Vinter-OL 2006, slått av Kjetil André Aamodt, og fekk bronsemedaljen i storslalåm, gullet gjekk til landsmannen Benjamin Raich.

Både i 2007 og 2009 deltok Maier i fleire greiner under dei alpine verdsmeisterskapane, begge gongane utan å nå opp i medaljestriden. Den 30. november 2008 vann han i Lake Louise i Canada sitt 54. verdscuprenn, over to år etter den forrige rennsigeren. Omframt dei fire pokalane som prova at han var verdas beste alpinist i 1998, 2000, 2001 og 2004, vann han super-G-pokalen fem gongar; 1998–2001 og 2004, storslalåmpokalen tre gongar; 1998 og 2000–2001, og utforpokalen to gongar; 2000 og 2001.

Maier la opp som aktiv i 2009.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Hermann Maier» frå ,  den 20. november 2014.

Bakgrunnsstoff 
 

Austerrikske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Alpinistar under vinter-OL 2006
Rosi Mittermaier

Rosemarie Mittermaier, kjend som Rosi Mittermaier () var ein tysk alpinist frå Reit im Winkl i Bayern som vann Verdscupen i alpine greiner 1976. Under vinterleikane i Innsbruck i 1976 vann ho to OL-gull, eitt VM-gull og eitt OL-sølv.

Mittermaier debuterte i verdscupen i alpine greiner allereie i 1967, den sesongen turneringa kom i gang. Ho fekk sitt gjennombrot då ho i Schruns i Austerrike vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn, i yndlingsgreina slalåm. Fram til mars 1976 vann ho til saman 10 renn i verdscupen, fire renn i den siste sesongen, då ho vann verdscupen samanlagt klart med 281 poeng, mot andreplasserte, sveitsiske Lise-Marie Morerod sine 214 poeng. 

Mittermaier var i sitt livs form då ho under Vinter-OL 1976 i Innsbruck vart olympisk meister i  slalåm og utfor, det siste ei stor overrasking. Ho var ikkje langt unna å vinne storslalåm, der ho måtta sjå Kathy Kreiner frå Canada framom seg på resultalista. Med sine plasseringar i enkeltrenna, vann ho eit suverent VM-gull i kombinasjonen.

Ho vann 14 tyske meisterskap.

Sidan 1980 er ho gift med alpinisten Christian Neureuther. Dei er foreldra til alpinisten Felix Neureuther.

Kjelder

Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Rosi Mittermaier» frå ,  den 20. november 2014.  

Tyske alpinistar
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Vest-Tyskland
Verdsmeistrar i alpine greiner
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Vesttyske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Erika Mahringer

Erika Mahringer () var ein austerriksk alpinist frå Linz. Ho vann to bronsemedaljar under Vinter-OL 1948 og to sølvmedaljar under alpint-VM 1950.

Karriere
Mahringer tok bronsemedaljen under OL 1948 i St. Moritz, 0,8 sekundar bakom vinnaren, Gretchen Fraser frå USA. Dert gode slalåmrennet bringa henne heilt opp på tredjeplass i kombinasjonen, ei øving der landskvinna Trude Beiser vann gullmedaljen.

I 1950 var Mahringer på sitt beste under verdsmeisterskapen i Aspen i USA. Ho starta meisterskapen med ein fjerdeplass i storslalåm, og heldt fram med å vinne sølvmedaljen i slalåm, eitt fattig tidels sekund bakom verdsmeisteren, hennar landskvinne Dagmar Rom. I det avsluttande utforrennet tok ho ein ny sølvmedalje, og på ny bak ei landskvinne, den gongen bakom Trude Jochum-Beiser.

Under vinterleikane 1952 i Oslo kom Mahringer som best på fjerdeplass i utfor. To år seinare vart endå ein fjerdeplass hennar beste plassering i VM i alpine greiner 1954 i Åre. Etter sjuandeplass i slalåm, åttandeplass i slalåm og tolvteplass i utfor, enda ho på fjerdeplassen i kombinasjonen.

Mahringer starta ein skiskule i 1954, saman med ektemaken, og året etter opna dei den fyrste skibarnehagen i verda. Ho var mor til alpinistane Uli Spieß og Nicola Spieß, som begge hevda seg på internasjonalt toppnivå.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Erika Mahringer» frå ,  den 21. november 2014.  
 

Austerrikske alpinistar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1952
Alpinistar under vinter-OL 1952
Jeráni i Khaniá

Jeráni (gresk Γεράνι) er ein landsby i periferieininga Khaniá i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Plataniás.

Referansar 

Jerani
Den kapitolinske triaden

Den kapitolinske triaden er eit samleomgrep som vart nytta om dei tre viktigaste gudane i Romarriket, nemleg Jupiter, kona hans Juno og dottera Minerva. Dei tre gudane spelte viktige roller i krig, handel og i heimen til romarane. Det vart òg bygd eit tempel for gudane på Kapitol.

Ein tidlegare triade som også blei dyrka av romarar – i dag gjerne kjend som «den arkaiske triaden – var danna av Jupiter, Mars og Quirinus.

Sjå òg
treeininga
trimurti

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Capitoline triad» frå ,  den 29. november 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Dumézil, Georges (1970). Archaic Roman Religion with an appendix on the Religion of the Etruscans. Vols 1 & 2 (pp. 280–310). Chicago and London: The University of Chicago Press. ISBN 0-8018-5481-4.

Romerske gudar
Talet 3
Kunstindustrimuseet i Oslo

Kunstindustrimuseet i Oslo, skipa 1876, var eit av dei eldste kunstindustrimusea i Europa. Museet vart stengt 16. oktober 2016 for å verta del av det nye norske Nasjonalmuseet. Kunstsamlingane vart flytta til Nasjonalmuseet på Vestbanen, der samlinga frå Kunstindustrimuseet har vore tilgjengeleg sidan 2022.

Museet hadde samlingar av eldre norsk og internasjonal kunstindustri. Samlingane omfatta mellom anna eldre tekstilkunst med
riksklenodiet Baldisholteppet, norsk sølv, fajanse og glas frå 1700-talet, og dessutan kongelege drakter frå 1896 og framover. I dei seinare åra har samtida og den nære fortid vore det viktigaste satsingsområdet til museet, noko som har vist seg både gjennom innsamlings- og utstillingsverksemd. Typisk for denne utviklinga var museet si basisutstilling «Designar og kunsthandverk 1905–2005».

Historie 
Professor Lorentz Dietrichson tok initiativ til skipinga av museet, og dagleg leiar frå starten var Henrik A. Grosch. Han la vekt på innsamling av norsk folkekunst, mellom anna som ledd i arbeidet for å fremje husfliden. Kunstindustrimuseet dreiv i mange år kursverksemd i treskjæring, veving osb. omkring i Sør-Noreg, og museet spela ei sentral rolle ved skipinga av Den Norske Husflidsforening. Samlingane av norsk folkekunst vart for ein stor del overført til Norsk Folkemuseum i 1950-åra.

Museet flytta i 1904 saman med Statens håndverks- og kunstindustriskole i ein monumental bygning i Oslo. Arkitektar for bygget var Adolf Bredo Greve og Ingvar M. O. Hjorth. 1. juli 2003 vart museet ein del av Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design. Biblioteket og kontora vart samlokaliserte med dei øvrige institusjonane som skulle danna det nye Nasjonalmuseet i 2005.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Museum i Oslo
Skipingar i 1876
Kulturminne i Oslo
Opphavleg omsett med Apertium
Museum skipa i 1876
1876 i Noreg
Endetarm

Endetarmen eller rektum er den siste lineære porsjonen av tjukktarmen i somme pattedyr. Hjå menneske er den 12–15 centimeter lang, og startar ved rektosigmoideum (enden av sigmoideum), på høgd med antan tredje korsvirvel eller promontorium columnae vertebralis, avhengig av definisjon. I starten har den same kaliber som sigmoideum, men er noko utvida i terminalenden, der den formar ampulla recti. I menneske er endetarmen følgt av analkanalen, før tarmkanalen terminerer ved endetarmsopninga.

Struktur 
Endetarmen er ein del av den nedre tarmkanalen. Den er ei fortsetjing av colon sigmoideum og er kopla til anus. Den følgjer same form som korsbeinet, og endar i eit utvida område kalla ampulla recti. Til skilnad frå tjukktarmen så manglar endetarmen taeniae coli. 

Endetarmen koplar til sigmoideum på høgd med S3 (sjå ryggsøyle), og koplar til analkanalen ved passasjen gjennom musklane i bekkenbotnen. 

Endetarmen har ei rekkje støttestrukturar:
 Bekkenbotnen, forma av musculus levator ani
 Fascia presacralis (Waldeyers fascie)
 Laterale (sideliggande) ligament som er forma av kondensert fascie
 Bukhinne (peritoneum)
 Centrum tendineum perinei

Funksjon 
Endetarmen virkar som ei mellomlagring for avføring. Når endetarmsveggane ekspanderer som følgje av oppfylling vil strekkreseptorarar frå nervesystemet, som finst i endetarmsveggane, stimulere ynsket om å defekere. Viss ynsket ikkje vert oppfylt vil materialet oftast returnere til kolon, der meir vatn blir trekt ut frå avføringa. Utsett defekasjon aukar risikoen for obstipasjon.

Når endetarmen vert full aukar det intrarektale trykket, og veggane i analkanalen blir pressa frå einannan slik at avføringa kan tre inn i kanalen. Når materialet kjem inn i endetarmen vert tarmen kortare, og peristaltiske bølgjer propellerer avføringa ut av endetarmen. Den indre og ytre lukkemuskelen (sfinkter) slepp avføringa ut ved å trekke anusen over avføringa.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rectum» frå ,  den 29. november 2014.  
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:

Meltingsapparatet
Tarmsystemet
Peter Forsberg

Peter Forsberg () er ein svensk tidlegare ishockeyspelar frå Domsjö i Sverige.

Klubbar
1989/1990-1994/1995 -Modo Hockey
1994/1995 - Quebec Nordiques
1995/1996-2003/2004 - Colorado Avalanche
2004/2005 - Modo Hockey
2005/2006-2006/2007 - Philadelphia Flyers
2006/2007 - Nashville Predators
2007/2008 - Colorado Avalanche
2008/2009-2009/2010 - Modo Hockey
2010/2011 - Colorado Avalanche

Bakgrunnsstoff 

Svenske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Svenske deltakarar under vinter-OL 1994
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1994
Svenske deltakarar under vinter-OL 1998
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Svenske deltakarar under vinter-OL 2006
Ishockeyspelarar under vinter-OL 2006
Svenske deltakarar under vinter-OL 2010
Ishockeyspelarar under vinter-OL 2010
Alpine greiner under Vinter-OL 2014

Alpine greiner under Vinter-OL 2014 i Sotsji vart avvikla ved alpinsenteret Rosa Khutor, om lag 70 kilometer aust for Sotsji, i tida 9. - 22. februar 2014. Øvingane omfatta ti tevlingar, fem kvar for både kvinner og menn.

Tina Maze frå Slovenia var den einaste utøvaren som vann to gullmedaljar, medan austerrikske Anna Fenninger og tyske Maria Höfl-Riesch fekk med seg kvar si gullmedalje og kvar si sølvmedalje. Norske Kjetil Jansrud vart olympisk meister i super-G og tok bronsen i utfor, og vart dermed den einaste mannlege utøvaren som vann to medaljar i leikane.

Menn

Slalåm

Dato: 22. februar 2014

Storslalåm

Dato: 19. februar 2014

Super-G

Dato: 16. februar 2014

Utfor 

Dato: 9. februar 2014

Superkombinasjon

Dato: 14. februar 2014

Kvinner

Slalåm

Dato: 21. februar 2014

Storslalåm 

Dato: 18. februar 2014

Super-G

Dato: 15. februar 2014

Utfor 

Dato: 12. februar 2014

Superkombinasjon

Dato: 10. februar 2014

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2014/Ski Alpin» frå ,  den 3. desember 2014.  
 

Øvingar under vinter-OL 2014
Alpine greiner under vinter-OL
Alpint i 2014
Beit Jann

Beit Jann (arabisk بيت جن, hebraisk בֵּיתּ גַ'ן) er ein drusarlandsby i Har Meron, nord i Israel. Med ei høgd på 940 meter over havet er Beit Jann ein av dei høgastliggande busetnadane i landet. I 2009 hadde han 10 500 innbyggjarar, og innbyggjarar er hovudsakleg drusarar.

Historie
Beit Jann er ein gammal landsby på toppen av ei høgd. Steinar frå gamle bygningar er nytta om att i nyare hus, og det er funne cisterner og graver skoren ut i berget.

Kring 1250 vart Beit Jann nemnt blant casalane til Den tyske riddarordenen, då kalla Beitegen.

I følgje ei lokal seg skal fleire drusarfamiliar har levd i spreidde grupper i åsane nær vasskjelder fram til 1200- eller 1300-talet. To jegerar leitte etter grevlingar, då dei kom over ei hole med ei gammal cisterne fylt med vatn. Dei meinte at dette var ein god stad for ein permanent bustad, og fleire familiar slo seg ned på staden som vart Beit Jann.

Osmansk tid
I 1517 vart landsbyen ein del av Det osmanske riket i lag med resten av Palestina, og i 1596 stod Bayt Jinn oppført i osmanske skattelister som ein del av Akka nahiya. Han hadde eit folketal på 102 hushaldningar og 5 ungkarar, alle muslimar. Dei betalte skatt for eit spesielt produkt: dulab harir, enkelte inntekter, geiter og/eller bikubar, olivenoljepresse og/eller ei presse for druesirup.

Den amerikanske bibelforskaren Edward Robinson skildra Beit Jann som ein «stor, velbygd landsby» i 1852, med hus av kalkstein. Det var 260 menn, alle drusarar, i landsbyen.

Det britiske mandatet
I folketeljinga i 1922 hadde Bait Jan eit folketal på 902: 6 muslimar, 1 kristen og 895 drusarar.  I folketeljinga i 1931 hadde Beit Jann 229 hus og eit folketal på 1100 drusarar og éin muslim.

Etter 1948
I september 1991 vart liket av Samir Assad, ein soldat frå Det israelske forsvaret frå Beit Jann, som var halden sidan 1983 av DFLP, gjeve attende til Israel i byte mot medlemmar av DFLP sende i eksil. 

I juli 2006, under den andre Libanonkrigen, vart Beit Jann råka av Katyusha-rakettar avfyrt av Hizbollah.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Beit Jann» frå ,  den 6. desember 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Bayt Jann

Kommunar i Israel
Drusarstader i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel