kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Lovechild av Curved Air

Lovechild er det sjuande studioalbumet gjeven ut av Curved Air, sjølv om berre halvparten av songane faktisk vart spelt inn av gruppa. Albumet består av demoinnspelingar spelte inn tidleg i 1970-åra som ikkje tidlegare var gjevne ut. Alle innspelingane vart overvaka av Clifford Adams og det var ein av John O'Hara, to av Eddie Jobson, ein av Kirby Gregory, og fire av Curved Air. Vokalisten Sonja Kristina forklarte opphavet til albumet: «Det albumet var totalt piratkopiering. Dette var demolydband eg hadde laga for Warner Brothers, som brått forstod at eg var det einaste originale medlemmet att i bandet - at det i røynda ikkje lenger var Curved Air slik det hadde vore før. Så Clifford Davis presenterte lydbanda for Warners, som av ulike årsaker valde å ikkje halde fram kontrakten vår.»

I røynda er Lovechild ei «offisiell» piratkopiplate. Verken Warner Brothers eller nokre av bandmedlemmane gav løyve til å gje ut demoane og ingen av medlemmane fekk inntekter av platesalet. Fleire år etter fekk Repertoire Records løyve frå både Warner Brothers og musikarane til å gje ut albumet på ny, og i 2011 kom det ein lovleg versjon med nye notat i plateomslaget.

Dei fire Curved Air-demoane vart spelte inn etter Air Cut og før bandet vart oppløyst. Jim Russell og Kirby Gregory hadde alt slutta, og vart erstatta på demoinnspelingane av Florian Pilkington-Miksa og den islandske gitaristen Thordur Arnason, som dei andre i bandet berre kalla «Thor».

Plateomslaget er berre framsida av omslaget til Air Conditioning lagt over biletet frå baksida av same album.

Innhald

Medverkande
Sonja Kristina – vokal, akustisk gitar
Eddie Jobson – klaverinstrument (utanom på «Exsultate Jubilate»), fiolin
Florian Pilkington-Miksa – trommer (utanom på «The Flasher»)
Mike Wedgwood – bass (utanom på «The Flasher»)
Thordur Arnason - elektrisk gitar (utanom på «The Flasher»)
Kirby Gregory – elektrisk gitar på «The Flasher»
Jim Russell – trommer på «The Flasher»
John O'Hara – klaverinstrument og arrangement på «Exsultate Jubilate»

Produksjon
Produsert av Clifford Adams
Publisert av C.A.M.
Miksing: Steve Price, assistent: Declan McGoven

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lovechild av Curved Air» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Curved Air-album
Musikkalbum frå 1990
Gunnar Heiberg

Gunnar Edvard Rode Heiberg () var ein norsk forfattar og teaterleiar. Han markerte seg særleg som forfattar av skodespel, elles ein framifrå essayist. I si dikting var han samstundes subtil psykolog og fus stridsmann.

Virke
Heiberg slo i 1883 gjennom med skodespelet Tante Ulrikke. Stykket byggjer på minne frå sosialistmøte i hovudstaden og er ein lovsong til dei som trassig strider for ein idé enda om dei har «folkemeininga» mot seg. 1884–88 var han sjef for Den Nationale Scene i Bergen, arbeidde òg som journalist og kritikar. Med Kong Midas i 1890 vekte han mykje harme, då mange meinte hovudfiguren var ein karikatur av Bjørnstjerne Bjørnson, stykket vender seg mot altfor ihuga og ikkje ærlege sanningsseiarar. Sidan kom Kunstnere og Gerts have. Balkonen gav han ut i 1894, men vart ikkje sett opp på norske teater før 20 år seinare. I dei neste stykka, Det store lod, Folkeraadet, Harald Svans mor og Kjærlighed til næsten er politiske og sosiale tilhøve atter i sentrum for interessa. Heiberg vil vise korleis pengar kan skapa menneske om, han driv aristofansk gjøn med aktuell politikk, gjev hånske innsyn i umoralsk journalistikk, og piskar sjølvsykja. I 1904 kom Kjærlighedens tragedie, eit stykke om kjærleik som lagnadsmakt, ei kjensle som lyfter mennesket mot stjernene og støyper det i avgrunnen, djupast sett ein hyllest til livskreftene. I åra før unionsoppløysinga var Heiberg aktivt med i det politiske ordskiftet, han stridde for ei sterk stode mot Sverike og var vonbroten over Karlstad-forliket. I sorg og harme skreiv han Jeg vil værge mit land, vendt mot dei som fekk forliket i stand og vigt til Georg Stangs minne.

Heiberg var ein framifrå eassayist. Dei beste artiklane samla han i åtte essay-bøker. Eit utval av artiklane vart i 1951 trykt opp i Hugg og stikk.

Kjelder
Johs. A. Dale sitt oppslag i Norsk Allkunnebok V.
snl.no

Norske forfattarar
Norske dramatikarar
First Base av Babe Ruth

First Base er debutalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth. Det vart produsert av Alan Shacklock og Nick Mobbs i Abbey Road Studios mellom juni og september 1972, og kom ut same året.

Songen «Wells Fargo» — ein hardrocksong kalla opp etter pengetransportlinja i det gamle veste, med tekstar om denne cowboytida - vart gjeven ut på singel og vart populær på FM-radio i USA.

Albumet selte til gullplate i Canada, og selde godt i USA, medan salstala var skuffande i Storbritannia. Songen «The Mexican» er blitt spelt av mange andre artistar gjennom åra, mellom anna i 1984 av John «Jellybean» Benitez med vokal av Janita Haan. «The Mexican» vart òg miksa inn i tredje sporet på The Dirtchamber Sessions Volume One av Liam Howlett frå The Prodigy i 1999 og covra av GZA i 2015.

Plateomslaget og fotografiet vart laga av Roger Dean.

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
Alan Shacklock - gitar, Hammondorgel, perkusjon, vokal
Janita «Jennie» Haan - vokal
Dave Hewitt - bassgitar
Dick Powell - trommer, perkusjon
Dave Punshon - elektrisk piano, klaverinstrument

Gjestemusikarar
Gasper Lawal - conga, bongo, cabasa
Brent Carter - saksofon
Harry Mier - obo
Peter Halling - cello
Clive Anstee - cello
Manny Fox - cello
Boris Rickleman - cello
Jeff Allen - trommer på «The Runaways»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «First Base (album)» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Babe Ruth-album
Debutalbum frå 1972
Plateomslag av Roger Dean
Harvest Records-album
Album produserte av Alan Shacklock
The Mexican

«The Mexican» er ein song frå albumet First Base frå 1972 av det britiske bandet Babe Ruth.

Songen vart skriven av Alan Shacklock og spelt inn i Abbey Road Studios sommaren 1972. Shacklock skreiv teksten til songen som ein skarpt svar til John Wayne-filmen The Alamo frå 1960, som var full av historiske feil og ikkje synte den menneskelege sida til dei mexicanske soldatane som vart slåtte av styrkane frå Texas i slaget ved The Alamo. Songen har ein drivande trommerytme og funky bass.

Songen interpolerer «Per qualche dollaro in più» av Ennio Morricone, frå musikken til filmen For en neve dollar mer.

Songen har blitt spelt og miksa av mange andre artistar, og vert rekna som ein av dei mest innverknadstunge songane i hiphopkulturen, og var òg populær i tidlege discoklubbar som The Loft.

Medverkande
 Alan Shacklock – sologitar, orgel, perkusjon
 Jenny Haan – solovokal 
 Dave Hewitt – bass 
 Dave Punshon – klaverinstrument, elektrisk piano
 Dick Powell – trommer, perkusjon

Andre versjonar 
 1978: Bombers, ei discogruppe frå Montreal 
 1984: Jellybean med vokal av den originale songaren, Jenny Haan. Denne versjonen nådde toppen av dance-lista i USA.
 1999: Helloween på albumet Metal Jukebox
 2006: Marc Hype & Jim Dunloop med. Sara Bourgeois
 2015: Gza, medlem av hiphopgruppa Wu-Tang Clan
 2020: Stretch & Bobbito, The M19s Band med Mireya Ramos

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Mexican (song)» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Songar på toppen av Billboard Dance Club Songs-lista
Singlar frå 1984
Debutsinglar frå 1984
Harvest Records-singlar
Sør-Troms

Sør-Troms er eit område lengst sør i Troms og Finnmark fylke med 35 244 innbyggjarar (1. januar 2020) og ei flatevidd på 2 628 kvadratkilometer, fordelt på dei seks kommunane Gratangen, Harstad, Ibestad, Kvæfjord, Lavangen og Tjeldsund. Senteret for Sør-Troms regionråd er byen Harstad.

Namn 

Gratangen 

Harstad

Kvæfjord

Tjeldsund er eigentleg namnet på sundet mellom Tjeldøya og Hinnøya. Tjeld kjem anten frå Tjold eller Tjalda. Er det Tjold kjem det frå norrønt ‘leir’, ‘telt’, om det skulle vera Tjalda har det opphav frå norrønt for fuglen tjaldr, ‘tjeld’.

Tidlegare kommune 
Skånland kommune var medlem av regionrådet fram til kommunereforma 2020. Han gjekk inn i nye Tjeldsund kommune i det nye Troms og Finnmark fylke.

Bakgrunnsstoff 
 Sør-Troms regionråd 

Distrikt i Noreg
Geografi i Troms og Finnmark
Umm Qasr

Umm Qasr (arabisk أم قصر, òg skrive Um-qasir eller Um-qasser) er ein hamneby sør i Irak. Han ligg ved kanalen Khawr az-Zubayr, som er ein del av estuaret  Khawr Abd Allah ved Persiabukta. På andre sida av ei lita bukt ligg grensa til Kuwait og før Golfkrigen i 1991 gjekk det ei bru over bukta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Umm Qasr» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Busetnader i Basra guvernement
Hamnebyar ved Persiabukta
Hamnebyar i Irak
Byar i Irak
1958 i Irak
Ishockey under Vinter-OL 1988

Ishockey under Vinter-OL 1988 vart arrangert i tida frå 13. til 28. februar 1988 i Calgary. Kampane vart avvikla på tre ulike arenaer i OL-byen, finalerunda i sin heilskap på Olympic Saddledome med plass til 19 200 tilskodarar. Sovjetsamveldet vann gullmedaljane framom Finland og med Sverige på tredjeplass.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei tre beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til ei finalerunde. Dei andre seks laga gjekk direkte til plasseringskampar. Noreg, som enda sist med eitt poeng i Gruppe B, spelte uavgjort mot Frankrike, men tapte i straffeslagstevling og vart vist til tolvte- og sisteplass.

Finalerunda

Sovjetsamveldet sitt meistermannskap
Målvakter: Sergej Mylnikov, Vitālijs Samoilovs 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Igor Stelnov, Ilja Bjakin, Aleksej Gusarov, Sergej Starikov, Igor Kravtsjuk 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Vjatsjeslav Bykov, Andrej Lomakin, Aleksandr Mogilnij, Andrej Khomutov, Anatolij Semjonov, Aleksandr Kosjevnikov, Sergej Jasjin, Valerij Kamenskij, Sergej Svetlov, Aleksandr Tsjornykh.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1988/Eishockey» frå ,  den 14. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1988
Ishockey under OL
Ishockey i 1988
Ludvig Filip av Frankrike

Ludvig Filip () var fransk konge frå 1830 til 1848. Regjeringstida hans vert kalla julimonarkiet eller «borgarkongedømmet», han sjølv nemnd for «borgarkongen». Han vart vald til konge etter julirevolusjonen og styrta under februarrevolusjonen.

Liv

Revolusjonær og emigrant
Ludvig Filip var son til hertugen av Orleans og delte faren sine sympatiar for den franske revolusjonen. I 1792 gjekk Ludvig Filip inn i hæren til revolusjonsgeneralen Dumouriez og deltok i slaga ved Valmy og Jemappes. Året etter flykta han til Austerrike. Dei neste 14 åra budde Ludvig Filip utanlands og besøkte ei rekke land. Mellom anna reiste han i 1795 heilt til Nordkapp og seinare tok han ein tur til Amerika. Åra 1800–08 budde han i Storbritannia.

Konge av Frankrike
I 1809 gifta Ludvig Filip seg med dottera til kong Ferdinand I av Dei to Sicilia. Under restaurasjonen av det franske monarkiet etter napoleonstida spelte han inga viktig rolle. Under julirevolusjonen i 1830 vart han derimot fyrst utropt til riksforstandar, få månader seinare vart han vald til konge.

Ludvig Filips styre gagna særleg den rike delen av middelstanden. Derimot vart han møtt med motstand frå dei liberale og demokratiske partia. Etter 1840 greip kongen meir personleg inn i statsstyret, støtta av førsteminister Francois Guizot. Korrupsjon i politikken og vaklande utanrikspolitikk svekka julikongedømmet si stilling.

Ludvig Filip vart styrta under februarrevolusjonen i 1848. Han stakk omgåande av til Storbritannia, der han døydde to år etter.

Kjelder
Store norske leksikon

Franske kongar
Hertugar av Chartres
Hertugar av Valois
Ishockey under Vinter-OL 1984

Ishockey under Vinter-OL 1984 vart arrangert i tida frå 7. til 19. februar 1984 i Sarajevo.  Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, finalerunda i sin heilskap på Olimpijska dvorana Zetra med plass til 12 000 tilskodarar. Sovjetsamveldet tok gull, Tsjekkoslovakia sølv og Sverige bronse.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei to beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til ei finalerunde. Nummer tre og fire i gruppene gjekk direkte til respektive plasseringskampar. Noreg enda sist i Gruppe B med eitt poeng, etter uavgjort mot Finland.

Finalerunda

Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Igor Stelnov, Sergej Starikov 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Sergej Sjepelev, Nikolaj Drozdetskij, Mikhail Vasiljev, Aleksandr Gerasimov, Vladimir Kovin, Andrej Khomutov, Aleksandr Kosjevnikov, Viktor Tjumenev, Aleksandr V. Skvortsov.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1984/Eishockey» frå ,  den 16. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1984
Ishockey under OL
Ishockey i 1984
Ishockey under Vinter-OL 1980

Ishockey under Vinter-OL 1980 vart arrangert i tida frå 7. til 19. februar 1980 i Lake Placid i USA.  Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, finalerunda i sin heilskap på Olympic Center med plass til 12 000 tilskodarar. USA vann gull, Sovjetunione sølv og Sverige bronse.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei to beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til ei finalerunde. Nummer tre og fire i gruppene gjekk direkte til respektive plasseringskampar. Noreg enda sist i Gruppe B med eitt poeng, etter uavgjort mot Finland.

Laga som deltok i finalerunda drog med seg innbyrdes oppgjer i gruppespela. Arrangørlandet USA, som hadde eitt poeng etter uavgjort mot Sverige, møtte fyrst storfavoritten Sovjetunionen. Kampen enda med 4-3-siger til USA, og har gått inn i USA-amerikansk idrettshistorie som «Miracle on Ice». Det sovjetiske ishockey-landslaget hadde vunne alle kampane med stor margin, og knapt tapt ein kamp på fleire år. Av storpolitiske grunnar tilla den USA-amerikanske allmenta sigeren ekstra vekt. Men det var fyrst dagen etter sovjetkampen USA kunne heve OL-pokalen, då laget vann 4-2 over Finland.

Finalerunda

USA sitt meistermannskap
Målvakter: Jim Craig, Steve Janaszak 
Forsvarar: Ken Morrow, Mike Ramsey, Bill Baker, Jack O’Callahan, Bob Suter 
Løparar: Dave Silk, Neal Broten, Mark Einar Johnson, Steve Christoff, Mark Wells, Mark Pavelich, Eric Strobel, Mike Eruzione, Dave Christian, Rob McClanahan, Buzz Schneider, John Harrington, Phil Verchota

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1980/Eishockey» frå ,  den 18. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1980
Ishockey under OL
Ishockey i 1980
Kulturminne i Nesseby

Kulturminne i Nesseby er ei oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Nesseby kommune. Dataa er henta frå Riksantikvaren si liste over kulturminne.

ID-nummer består av et lenket tall som går direkte til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk. 

|}

Kjelder 

 Lista er basert på Riksantikvarens liste over kulturminner, klikkbar lenke til hvert enkelt kulturminne finnes i første kolonne i tabellen.

Bakgrunnsstoff 
 Kulturminnesøk hos Riksantikvaren
 Vorren, Ørnulv; Eriksen, Hans Kristian. Samiske offerplasser i Varanger (1993). Nordkalott-Forlaget
Ishockey under Vinter-OL 1976

Ishockey under Vinter-OL 1976 vart arrangert i tida frå 2. til 14. februar 1976 i Innsbruck. Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, Olympiahalle og Messehalle. Sovjetunionen tok gull, Tsjekkoslovakia sølv og Vest-Tyskland bronse.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei cuprunde. Vinnarane av dei seks cupkampane møttest så til seriespel. Medaljane vart fordelt etter poenghaust og innbyrdes målskilnad.

Finalerunda

Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Vladislav Tretjak, Aleksandr Sidelnikov 
Forsvarar: Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Jurij Ljapkin, Gennadij Tsygankov, Sergej Babinov, Aleksandr Gusev 
Løparar: Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Aleksandr Maltsev, Vladimir V. Petrov, Aleksandr Jakusjev, Vladimir Sjadrin, Boris Aleksandrov, Viktor Sjalimov, Sergej Kapustin, Viktor Zjlutkov.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1976/Eishockey» frå ,  den 19. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1976
Ishockey under OL
Ishockey i 1976
Vladimir Lutsjenko

Vladimir Jakovlevisj Lutsjenko () er ein tidlegare sovjet-russisk ishockeyspelar frå Ramenskoje som i perioden 1969-79 var med å vinne åtte VM-gull og to OL-gull for Sovjetunionen.

Lutsjenko var forsvarsspelar på CSKA Moskva frå 1967 til 1981. Med CSKA vann han den sovjetiske ishockeyserien heile elleve gongar. Frå Ishockey-VM 1969 i Stockholm til Ishockey-VM 1979 i heimlandet, deltok Lutsjenko i samtlege verdsmeisterskap. Han sanka til saman åtte VM-gull, to VM-sølv og ein VM-bronse. Både i 1972 og 1976 vart han olympisk meister for Sovjetunionen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wladimir Jakowlewitsch Luttschenko» frå ,  den 19. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1972
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1976
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1976
Kulturminne i Sør-Varanger

Kulturminne i Sør-Varanger er ei oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Sør-Varanger kommune. Dataa er henta frå Riksantikvaren si liste over kulturminne.

ID-nummer består av eit lenka tal som går direkte til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk. 

|}

Kjelder 

 Lista er basert på Riksantikvarens liste over kulturminner, klikkbar lenke til hvert enkelt kulturminne finnes i første kolonne i tabellen.

Bakgrunnsstoff 

 Kulturminnesøk hos Riksantikvaren

Sør-Varanger
Sør-Varanger kommune
Kulturminne i Sør-Varanger
Ishockey under Vinter-OL 1972

Ishockey under Vinter-OL 1972 vart arrangert i tida frå 3. til 12. februar 1972 i Sapporo. Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, Makomanai hallstadion og Tsukisamu idrettshall. Sovjetunionen tok gull, USA sølv og Tsjekkoslovakia bronse.

Turneringa
11 land deltok i turneringa: dei seks som var med Ishockey-VM 1971 og dei fem beste i B-VM i ishockey same året. Turneringa tok til med ei cuprunde, regjerande OL-meister Sovjetunionen fekk «fripass». Vinnarane av dei fem cupkampane og Sovjetunionen møttest så til seriespel. Medaljane vart fordelt etter poenghaust og innbyrdes målskilnad.

Taparane av dei innleiande cupkampane deltok i seriespel om plassane 7-11. Noreg sigra i tre av fire oppgjer og enda på åttandeplassen i turneringa.

Finalerunda

Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Vladislav Tretjak, Aleksandr Pasjkov 
Forsvarar: Aleksandr Ragulin, Vitalij Davidov, Igor Romisjevskij, Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Gennadij Tsygankov, Viktor Kuzkin 
Løparar:  Anatolij Firsov, Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Aleksandr Maltsev, Vladimir V. Petrov,  Vladimir Vikulov, Jevgenij Misjakov, Aleksandr Jakusjev, Vladimir Sjadrin, Jevgenij Zimin, Jurij Blinov.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1972/Eishockey» frå ,  den 20. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1972
Ishockey under OL
Ishockey i 1972
DS «Ernst» (1908)

D/S Ernst (kallesignal MKVS) var eit dampskip bygt i 1908 som lasteskip for Ångfartygs-A/B Labora i Göteborg i Sverige. I 1915 vart skipet kjøpt av  Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt DS «Ernst».

Historie
Skipet vart bygt ved Göteborgs Nya Verkstad AB i Göteborg og levert i juni 1908. 

I februar 1915 kjøpte BDS skipet for 277 998 kroner. 19. oktober 1916 grunnstøytte skipet ved Whitby Rock og vart reparert ved Haugesund Mekaniske Verksted. 
I 1917 vart skipet rekvirert av The Shipping Controller i London og levert attende i 1919 då første verdskrigen var over. 

Skipet vart i 1921 selt til Schiffahrtsreederei Sarmacja i Danzig i Tyskland og fekk namnet «Wisla». I 1927 kom det attende til Sverige, då det vart kjøpt av Ångfartygs-A/B Nornan i Gøteborg. Denne gongen fekk det namnet «Runa». Same året vart det forlenga med 14 fot og fekk større tonnasje. Alt året etter fekk skipet nye eigarar i Gøteborg, før det i 1935 hamna i Stockholm hos reiarlaget A/B Banana. I 1936 vart skipet til slutt selt til Chile, der det fekk namnet DS «Lontue» med heimehamn i San Antonio. Her var det i drift fram til det vart opphogd i 1960.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 633 brt, 346 nrt og lasteevna var 830 dødvekttonn. 
Volumet i lasterommet var 1 009 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av GNV. 
Oppgjeven yting var 400 iHk (indikerte hestekrefter), som gav ein toppfart på 10 knop knop.

Etter ombygginga i 1927 vart tonnasjen auka til 783 brt og 418 nrt, medan lasteevna var 1 000 dødvekttonn.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder

Svenske dampskip
Svenske lasteskip
Norske dampskip
Norske lasteskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde ved Göteborgs Nya Verkstad
Skip frå 1908
Skip sluttsegla i 1960
Chilenske dampskip
Ishockey under Vinter-OL 1968

Ishockey under Vinter-OL 1968 vart arvikla i tida frå 4. til 17. februar 1968 i Grenoble.  Kampane vart avvikla på Palais des Sports, eit stadion med plass til 12 000 tilskodarar. Sovjetunionen tok gull, Tsjekkoslovakia sølv og Canada bronse.

Turneringa
14 land deltok i ishockeyturneringa. Fem av dei var på førehand klar for gruppespelet om medaljane, tre av seks andre land kvalifiserte seg til dette meisterspelet gjennom ein utslagskamp. Taparane av dei tre utslagskampane og dei tre siste deltakarlanda møttest så i eit gruppespel som avgjorde plasseringane 9-14. Noreg tapte sin utslagskamp mot Aust-Tyskland og enda etter plasseringskampane på 11. plassen.

Meisterspelet

Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Viktor Konovalenko, Viktor Singer 
Forsvarar: Aleksandr Ragulin, Viktor Kuzkin, Vitalij Davidov, Igor Romisjevskij, Viktor Blinov, Oleg Zajtsev 
Løparar: Vjatsjeslav Starsjinov, Anatolij Firsov, Venjamin Aleksandrov, Jurij Moisejev, Viktor Polupanov, Jevgenij Zimin, Vladimir Vikulov, Boris Majorov, Anatolij Jonov, Jevgenij Misjakov.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1968/Eishockey» frå ,  den 24. april 2020.  
 

Øvingar under vinter-OL 1968
Ishockey under OL
Ishockey i 1968
Vladimir Vikulov

Vladimir Ivanovitsj Vikulov () var ein sovjet-russisk ishockeyspelar frå Moskva som i tida 1966-75 vann sju VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt sigerrike landslag.

Frå 1966 til -71 var Vikulov årleg med på å verte verdsmeister for Sovjetunionen. Både i 1968 og 1972 vart han olympisk meister, men under Ishockey-VM 1971 måtte han og lagkameratane nøye seg med sølv. Etter å ha vorte vraka frå to verdsmeisterskap, fekk Vikulov plass i troppa til Ishockey-VM 1975. Der vann han sitt sjuande VM-gull og han fekk plass på All Star Team. Vikulov spelte 195 landskampar og skåra 109 mål. Han var vengspelar.

Vikulov gjorde teneste i CSKA Moskva frå 1963 til 1979. Gjennom desse åra vart han sovjetmeister ti gongar; fyrste gong i 1966 og siste gong i 1979.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wladimir Iwanowitsch Wikulow» frå ,  den 25. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske medaljevinnarar i ishockey
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1968
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1972
Ishockeyspelarar under vinter-OL 1972