kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Andreas Kofler

Andreas Kofler () er ein austerriksk skihoppar frå Innsbruck, oppvaksen i Stubaital i Tirol. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 2009/10, og fekk sølvmedalje både i storbakkerennet under Vinter-OL 2006 i Torino og i rennet i normalbakken i Ski-VM 2011 i Oslo. Kofler har dessutan vore med å vinne to OL-gull i laghopp (2006 og 2010), tre gullmedaljar i laghopp under ski-VM (2007 og 2011) og to gull i skiflygings-VM (2008 og 2012) for Austerrike. I 2012 vart han nummer tre i verdscupen i skihopping.

Aktiv
Kofler gjekk til topps i sit fyrste verdscuprenn i byrjinga av februar 2006, kort føre OL i Torino. I olympiaden hoppa han til 276,8 poeng i normalbakken, og hamna dermed 0,1 poeng bak gullvinnaren, landsmannen Thomas Morgenstern. Dei to var i eiga klasse i rennet. Seinare var dei begge med på Austerrike sitt firemannslag som vart olympiske meistrar i laghopp, eit renn som vart avvikla i storbakken.

Kofler var også med på det austerrikske laget som vann gull i laghopp i Ski-VM 2007 i Sapporo. Dei andre på laget var Wolfgang Loitzl, Gregor Schlierenzauer og Thomas Morgenstern. Også i 2008-sesongen kunne Kofler notere seg for eit VM-gull, då i laghopp under VM i skiflyging.

I den tysk-austerrikske hoppveka i 2009/10 gjekk Kofler heilt topps. Han vann på ny OL-gull i laghopp for Austerrike under vinter-OL 2010 i Vancouver. Mot slutten av OL-sesongen, 14. mars 2010, sette han ny offisiell bakkerekord med 139,5 meter i den nye Holmenkollbakken. Denne bakkerekorden forbetra han sjølv til 141 meter under Ski-VM 2011 den 5. mars 2011, då Austerrike enno ein gong vart verdsmeistrar i laghopp. I den same meisterskapen fekk Kofler sølv i normalbakkerennet i Midtstubakken i Oslo, atter ein gong bakom landsmannen Morgenstern.

Den 4. januar 2012 tok Kofler sin tiande og hittil siste individuelle siger i eit verdscuprenn. Det hende då han vann rennet i Bergisel-bakken i Innsbruck, hans heimebakke som hoppar. I alt har han tretti (10-9-11) pallplasseringar i verdscupen (2012). Kofler vann i 2012 sin sjuande VM- eller OL-tittel med austerrikske hopplag då Austerrike sigra i lagtevlinga i VM i skiflyging 2012 i Vikersund.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andreas Kofler» frå ,  den 5. desember 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Austerrikske skihopparar
Verdsmeistrar i skiflyging
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 2003
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2011
Nordiske greiner under vinter-OL 1964

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1964 i Innsbruck bestod av ti øvingar. Tre av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.

Medaljestatistikk

Kombinert

Menn

15 km langrenn + normalbakkerenn

Langrenn

Kvinner

5 km

10 km

3 x 5 km stafett

Menn

15 km

30 km

50 km

4 x 10 km stafett

Skihopping

Menn

Normalbakken

Storbakken

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under Vinter-OL 1964» frå ,  den 5. desember 2012.  
 

Øvingar under vinter-OL 1964
Nordiske greiner under vinter-OL
Pageant Point

Pageant Point er det sentrale og høgaste av tre isfrie nes på austenden av Gourlay Peninsula på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagt i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Namnet, som vart gjeve av FIDS, kjem frå pingvinane som hekkar her og dansen dei utfører i samband med kurtiseringa (pageantry er eit engelsk ord for 'førestilling' eller 'skodespel').

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Labbé Point

Labbé Point er eit nes sørvest i Discovery Bay frå Parvomay Neck på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Neset dannar nordvestsida av innløpet til Basullo Cove og austsida av innløpet til Vinett Cove (). Den vesle Basso Island () er knytt til nordsida av neset av ei landtunge som stort sett ligg under vatn. 

Det vart kartlagt og namngjeve av Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1947 etter medlemmar på ekspedisjonen.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 ºS
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Labbé Point» frå ,  den 6. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Nes på Greenwich Island
Spit Point på Greenwichøya

Spit Point er eit smalt grusnes på sørsida av innløpet til Yankee Harbor på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane, i enden av Provadiya Hook. Neset var kjent for tidlege selfangarar i området og grovt kartlagt på kartet til Powell frå 1822. Det vart kartlagt på ny av mannskap under Discovery Investigations på RRS «Discovery II» i 1935 som namngav det.

Kjelder

 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Nes på Greenwich Island
Språk i Eritrea

Eritrea har ni etniske grupper. Kvar av desse har sitt eige språk: Afar, arabisk (som blir snakka av rashaida-folket), bejae (blir snakka av hedareb-folket), bilen, kunama, nara, saho, tigré og tigrinja.
 
Dei offisielle språka i Eritrea er tigrinja og arabisk. Engelsk og italiensk vert forståtte av einskilde segment av folkesetnaden og òg talast spesielt av personar busett i hovudstaden Asmara. Tigrinja og arabisk var dei offisielle språka mellom 1952 og 1956, og dei held fram med å vere dei viktigaste språka, tigrinja blant kristne og arabisk blant muslimane. EPLF publiserte ein stor engelsk-tigrinja-arabisk ordbok i 1985, deretter kom det ei tigrinja-engelsk i 1986.
 
Som ein del av eit gradvis opphøyr av eritreisk autonomi og eit strengare etiopiske styre i åra etter 1947 vart amharisk det offisielle språket i 1956. I dag blir amharisk hovudsakleg snakka av menneske av eritreisk opphav som vart tvinga frå heimane sine i Etiopia.
 
Eritreiske styresmakter har vedteke ein politikk som gjer at grunnskuleundervising bør vere tilgjengeleg på eleven sitt morsmål. Dei fleste muslimar vel arabisk som opplæringsspråk.

Språk  

Dei nilotiske språka tilhøyrer den nilo-saharariske språkfamilien, medan dei kusjittiske og semittiske språka tilhøyrer den den afro-asiatiske språkfamilien.

Kusjittiske språk
Beja
Afar
Saho
Bilen

Semittiske språk:
Tigré
Tigrinja
Arabisk
Dahlik

Nilotiske språk
Kunama
Nara

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Språk i Eritrea» frå ,  den 6. desember 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Languages in Eritrea
Ethnologue entry for Eritrea
Language Policy and Education 
PanAfrican L10n page on Eritrea

Opphavleg omsett med Apertium
Reinhold Bachler

Reinhold Bachler () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Eisenerz i Steiermark. Han vann olympisk sølvmedalje i normalbakken under vinter-OL 1968 i Grenoble. Året før sette han verdsrekord i skiflyging med 154 meter i Vikersundbakken.

Aktiv
Bachler vart lagt merke til internasjonalt då han i 1966 kom på fjerdeplassen under hopprennet i Lahti. Under verdsmeisterskapen i Holmenkollbakken same sesongen vart han nummer tolv. Han kom på sjuandeplass i Holmenkollrennet 1967, og overraska stort då han straks etter i Vikersundbakken smelte til med 154 meter og forbetra den eittårgamle verdsrekorden i skiflyging, tilhøyrande Lars Grini, med fire meter.

Året etter tok Bachler sølv i normalbakkerennet under Nordiske greiner under OL i Grenoble, Jiří Raška frå Tsjekkoslovakia vann rennet. Bachler deltok kvart år i den tysk-austerrikske hoppveka, men presterte heile tida svært ujamt. To gongar kom han på pallen, begge i nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen (1967 og 1968).

Fyrste halvdelen av 1970-åra makta ikkje Bachler å hevde seg mot den ypparste verdseliten. I 1975 kom han på tredjeplass i Lahti, eit renn som hans landsmann Karl Schnabl vann. Bachler måtte vente til 1975/76 før han atter kunne stige på sigerspallen den tysk-austerrikske hoppveka, han vart då nummer tre i renna i Oberstdorf og i Innsbruck, og han vart og nummer tre samanlagt i hoppveka. Det var fyrste gongen han plasserte seg mellom dei ti beste i ei hoppveke, året etter vart han samanlagt nummer åtte, i si siste hoppveke.

Under vinter-OL 1976, på austerriksk snø i Innsbruck, hoppa Bachler for Austerrike i begge bakkane, og kom frå det med ein femteplass og ein sjetteplass.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1966 i Oslo: Nr 12 i storbakken 
OL 1968 i Grenoble: Sølvmedalje normalbakken og nr 6 i storbakken
VM 1970 i Štrbské Pleso: Nr 9 i storbakken
OL 1972 i Sapporo: Nr 24 i storbakken
VM 1974 i Falun: Nr 24 i normalbakken
OL 1976 i Innsbruck: Nr 5 i storbakken og 6 i normalbakken

Kjelder

Sportsboken, aktuelle årgangar

Denne artikkelen bygger på «Reinhold Bachler» frå ,  den 8. desember 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Austerrikske skihopparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1968
Skihopparar under vinter-OL 1968
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1976
Skihopparar under vinter-OL 1976
Anarâškielâ servi

Anarâškielâ servi, eller ‘den enaresamiske foreininga’, er ei foreining som vart stifta i 1986 i Enare.

Stiftingsmøtet vart halde i Ivalo 4.12. Stiftingsmedlemmane var Veikko Aikio, Ilmari Mattus og Matti Morottaja: Morottaja vart den første ordføraren. I 2019 var Marja-Liisa Olthuis leiar i foreininga.

Føremålet med foreininga er å fremje og styrke enaresamisk. I 1997 starta foreininga opp eit enaresamisk språkreir som fekk namnet Kielâpiervâl. Dette språkreiret har lukkast med å auke talet på enaresamiske talarar, særleg blant barn og unge. Foreininga gjev også ut bladet Anarâš og nettavisa Kierâš, begge på enaresamisk.

17. november 2004 fekk foreininga den nordiske Gollegiella-prisen.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Anarâškielâ servi» frå ,  den 8. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Anarâškielâ servi i Siida-museet 
 Anarâškielâ servi

Skipingar i 1986
Enaresamisk språk
Samiske organisasjonar
Vladimir Belousov

Vladimir Pavlovitsj Belousov (russisk: Владимир Павлович Белоусов) () er ein russisk, tidlegare skihoppar frå Vsevolozjsk som tevla for Sovjetunionen.

Aktiv
Belousov overraska stort då han gjekk heilt til topps i storbakkerennet under OL 1968 i Grenoble 1,9 poeng framom Jiří Raška frå Tsjekkoslovakia og 17 poeng framom bronsemannen, nordmannen Lars Grini. Rett nok hadde han vorte nummer åtte i normalbakken, men hadde elles inkje noko å vise til i internasjonal hoppsport. Nokre veker seinare vann han Holmenkollrennet, med over fire poengs margin til Bjørn Wirkola.

Belousov vart nummer seks i den tysk-austerrikske hoppveka 1968/69. I 1970 kom han på tredjeplass i nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen, bak vinnaren Jiří Raška og sin eigen landsmann Anatolij Zegljanov. Same sesongen kom han på sjetteplass i normalbakken under ski-VM, der landsmannen Garij Napalkov vart verdsmeister. Sist i VM-sesongen gjentok han prestasjonen frå Holmenkollrennet to år tidlegare, då han sigra, eit halvt poeng føre verdsmeister Napalkov. I mellomtida hadde han gått til topps i Lahti med god margin til toaren, norske Ingolf Mork.

Han la opp etter 1971-sesongen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1968 i Grenoble: Gullmedalje i storbakken
VM 1970 i Štrbské Pleso: Nr 6 i normalbakken

Kjelder og bakgrunnsstoff
Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Sovjetiske skihopparar
Russiske skihopparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske medaljevinnarar i skihopping
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Skihopparar under vinter-OL 1968
Aglen Point

Aglen Point (bulgarsk нос Ъглен, ‘Nos Aglen’) er eit kupert nes på vestsida av innløpet til Richards Cove på nordkysten av Ray Promontory nordvest på Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det ligg 470 m vest for Voyteh Point og 1,6 km aust for Essex Point. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Neset er kalla opp etter busetnaden Aglen nord i Bulgaria.

Kjelder
 Aglen Point. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)

Nes på Livingston Island
Stader i Antarktis kalla opp etter bulgarske stader
Forlisa i Vestisen

Forlisa i Vestisen er norske skuter som har forlist i fleire uvêr under den årvisse selfangsten i april/mai.

Rundt 7.-9. april 1917 forsvann sju fangstskuter og over åtti mann omkom. Blant skutene var «Admiralen» og «Arctic» frå Ålesund. 18. august drog «Flemsøy» med Johannes Brandal og Johan Olsen ut for å leite etter spor. Dei fann ein fangsbåt og ei skipsside.

Under ein orkan 9.-10. april 1933 forliste sju skuter og tretten mann omkom. Elleve omkom frå «Håkon» frå Tromsø med besetning på tjueto og Olaf Eriksen som skipper.  To menn vart slått overbord, ein frå «Susan» av Hammerfest og Anders Vik frå Hillesøy på Tromsøskuta DS «Selis» (som ikkje forliste). 

I april 1939 forsvann «Polar» og «Vikfjeld» frå Tromsø med 28 mann.

Omkring 5. april 1952 var det 53 norske fangstskuter i Vestisen, der sju av desse forliste i ein kraftig storm. Av desse forsvann fem: «Ringsel», «Brattind» og «Vårglimt» frå Troms og «Buskø» og «Pels» frå Sunnmøre, og 78 mann omkom. Trass mange døger med omfattande søk med fly og marinefartøy fann ein ingen spor etter skutene. Det første fartøyet som forliste, var Møre-skuta «Vestis», men mannskapet berga seg.

Sjå òg
 Norske katastrofar og store ulykker

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ulykkene i Vestisen» frå ,  den 10. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Forlis i Noreg
Forlis i 1917
Forlis i 1933
Forlis i 1952
Selfangst
Vestisen
Q-kjelda

Q eller Q-kjelda (q av tysk quelle som tyder 'kjelde') er eit hypotetisk tapt evangelium eller evangeliefragment. Q blir brukt som forklaring på likskapar mellom Matteus- og Lukasevangeliet.

Tokjeldehypotesen, som er den mest utbreidde teorien for å forklare det synoptiske problemet, eller det at dei synoptiske evangelia har fleire nær identiske vers.
seier at Evangeliet etter Markus blei skrive først. Lukas og Matteus har så kjent til Markusevangeliet, og brukt det som kjelde då dei skreiv sine evangelium. I tillegg har dei to evangelia noko felles stoff. Dette stoffet reknar ein med stamma frå ei felles kjelde, Q.

Ein har aldri funne Q, heller ikkje fragment av denne. Mange forskarar meiner i dag at det kan dreia seg om ei munnleg kjelde.

Ein hypotetisk rekonstruksjon av teksten blei gjeven ut i 2000 av John S. Kloppenborg, James M. Robinson og Paul Hoffmann. Ein 1990-versjon frå Kloppenberg sitt arbeid kom ut på norsk i samlinga Apokryfe evangelier i serien Verdens Hellige Skrifter i 2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Q-kilden» frå ,  den 10. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Oskar Skarsaune: Den ukjente Jesus: Nye kilder til hvem Jesus virkelig var? Da Vinci-koden, gralsfortellingene, Thomasevangeliet, Q-kilden, Avenir Forlag, Oslo 2005 -- også utgitt bearbeidet som lyd av KABB (2006): Den ukjente Jesus : nye kilder til hvem Jesus virkelig var? 
 Paul Verhoeven: Jesus of Nazareth, Seven Stories press, New York, 2008.

Det nye testamentet
Dei synoptiske evangelia
The Toe

The Toe  er eit nes på sørsida av innløpet til Harmony Cove og nordvestsida av innløpet til Varvara Cove på vestsida av Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Det skildrane namnet, som tyder ‘Tåa’, vart først nedteikna på eit kart frå 1935 lag av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Nelson Island
Nes på Sør-Shetlandsøyane
DS «Vesleper»

«Vesleper» (1918–33) var ei ishavsskute kjend frå Norvegia-ekspedisjonane. Ho var som systerskipet «Veslekari» konstruert av Christian Jensen for Winge & Co. i Kristiania, og var i si den største ishavsskuta. Ho stod ferdig 27. februar 1919 ved Jacob M. Iversens verft i Son. Ein 290 hk Compound dampmaskin vart montert i Skien, kjenneteiknet var K 6 K, endra til O 6 O i 1925. Den 114,3 fot lange og 285 brt tunge skuta hadde kosta 1,3 millionar kroner, men låg i nedgangstidene mest i ro ved Blomvåg. 

16. mai 1927 vart skuta seld for 25 000 kroner til Bryde & Dahls Hvalfangerselskap i Sandefjord og omdøypt til «Norvegia». Ho vart brukt i dei fire Norvegia-ekspedisjonane til Antarktis for å finne kval og annektere Bouvetøya. 

16. juni 1931 vart skuta seld til  Elling Aarseth reiarlag i Ålesund og omdøypt til «Kvitøy» (M 3 VD). Med Isak Remø bak roret vart ho nedskrudd i Vestisen 19. mars 1933, og dei 25 ombord vart redda av «Quest».

Mount Norvegia i Enderby Land er kalla opp etter båten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «DS «Vesleper»» frå ,  den 11. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske dampskip
Polarskuter
Skip frå 1918
Forlis i 1933
Forlis i Grønlandshavet
Antarktisk historie
Skip kalla opp etter Noreg
Point Widdows

Point Widdows er eit nes på vestsida av innløpet til Freeth Bay på kysten av Enderby Land. Det vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Det vart namngjeve av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter E.I. Widdows, som var meteorolog ved Mawson Station i 1959.

Kjelder

Nes i Enderby Land
Landauer Point

Landauer Point er eit nes på austkysten av Adelaide Island, på vestsida av det nordlege innløpet til Tickle Channel i Graham Land. Det vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå flyfoto tekne under Ronne Antarctic Research Expedition (RARE), 1947–48, og Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE), 1956-57. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Joseph K. Landauer, ein amerikansk fysikar som studerte tilhøva i is.

Kjelder

Nes på Adelaide Island
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Emil Johs. Samuelsen

Emil Johannes Samuelsen () var ein norsk fysikar kjend for viktige arbeid innanfor materialfysikk.

Bakgrunn
Han var utdanna sivilingeniør i fysikalsk kjemi ved NTH i 1960 og tok seinare doktorgraden i 1971. Frå 1962 til 1975 arbeidde han som forskar i fysikk ved Institutt for atomenergi og vart så dosent i allmenn fysikk ved NTH fram til 1982. Frå 1983 var han professor i røntgenteknikk. 

I tillegg til arbeidet ved NTH, i dag NTNU, var og gjesteprofessor ved fleire utanlandske universitet. I tillegg var han med i internasjonale komitear og var medlem av fleire vitskaplege selskap.

Kjelder

Fødde i 1937
Døde i 2023
Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved NTNU
Fysikarar på 1900-talet
Sparebanken Møre

Sparebanken Møre vart etablert 1. april 1985 ved ei samanslutning av fleire lokale sparebankar i Møre og Romsdal. Den eldste av bankane, Herrøe og Røvde Sparebank, vart oppretta allereie i 1843. Sparebanken Møre har definert sitt geografiske område til Møre og Romsdal. Banken har kontor i dei fleste kommuner i Møre og Romsdal, og rettar seg mot både person- og næringslivsmarkedet.

Samanslutninga
Desse sparebankane gjekk inn i samanslutninga i 1985:
 Herøy og Leikong Sparebank (skipa 1843)
 Stranda Sparebank (1848)
 Skodje og Vatne Sparebank (1861)
 Vanylven og Syvde Sparebank (1861)
 Vestnes Sparebank stiftet (1861)
 Sykkylven Sparebank (1862)
 Sunnylven Sparebank (1865)
 Geiranger Sparebank (1866)
 Haram Sparebank (1868)
 Norddal Sparebank (1870)
 Borgund Sparebank (1880)
 Stordal Sparebank (1897)
 Sande og Rovde Sparebank (1898)
 Vigra Sparebank (1912)
 Aalesunds Sparebank (1910)
 Aalesunds Håndverkeres Sparebank (1926)
 Aaheim Sparebank (1926)
 Hareid Sparebank (1927)
 Ulstein Sparebank (1927) 
 Voll Sparebank (1928)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Norske bankar
Skipingar i 1985
Peik

Peik var ein teikneserie som kom som julehefte i åra 1955-1960. Serien vart oppretta av Øyvind Dybvad. Første åra vart han teikna av Jens R. Nilssen og sonen Jens Hasselberg Nilssen. I 1957 overtok Bjarne Kristoffersen som teiknar.

Kjelder 
fjukstads.net 

Nynorske teikneseriar
Norske teikneseriar
Julehefte
Skottsberg Point

Skottsberg Point er eit nes sør på Trinity Island i Antarktiske Arkipel. Det vart først kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, og vart namngjeve av Nordenskjöld etter Carl Skottsberg, som var botanikar på ekspedisjonen.

Kjelder

Nes i Antarktiske Arkipel
Stader i Antarktis kalla opp etter svenskar
Soldat 47

Soldat 47 var ein teikneserie som kom som julehefte i åra 1954-1960. Serien vart oppretta av Øyvind Dybvad. Hefta vart teikna av Bjarne Kristoffersen.

Kjelder 
fjukstads.net 

Nynorske teikneseriar
Norske teikneseriar
Julehefte
Edward A. Gundersen

Edward August Gundersen () var ein norsk offiser og lærar frå Kristiansand. Tida 1913-18 representerte han partiet Venstre på Stortinget.

Gundersen var son til ein kjøpmann i Kristiansand. Sjølv vart han student i 1888 og offiser i 1891. Dei fyrste åtte åra var graden premierløytnant, frå 1899 var han kaptein. Ei tid var han regimentssjef for kompani 1 i Agdesiden. Åra 1891-93 deltok han i arbeidet med bygginga av Setesdalsbanen. Sidan var han lærar i matematikk ved underoffisersskulen i Kristiansand, frå 1907 også i rekning ved den kommunale handelsskulen.

Gundersen var medlem av bystyret i Kristiansand frå 1901, ordførar 1905-07. Han var medlem av utvalet som arbeidde for bygging og drift av Sørlandsbanen, og hadde elles ein framståande posisjon i utviklinga av sørlandsbyen.

Valbolken 1910-12 var han varamann til Stortinget for Baneheien krins. Dei to valperiodane 1913-15 og 1916-18 representerte han Kristiansand-krinsen Fæstningen på tinget, medlem av jarnbanekomiteen. Han deltok ikkje i 1914-sesjonen.

Gundersen vart utnemnd til major og bataljonsjef i 1916. Han rykte opp til oberstøytnant i 1930, frå hausten 1935 var han i fire år krigsskommissær for Sørlandet.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1913-1915
Stortingsrepresentantar 1916-1918
Folk frå Kristiansand
Kiten Point

Kiten Point (bulgarsk Нос Китен, ‘Nos Kiten’) er eit nes på sørsida av innløpet til Chudomir Cove på kysten av Trinityhalvøya ved Prince Gustav Channel i Weddellhavet. Det ligg 4,3 km sørvest for Pitt Point, 7,56 km søraust for Mount Reece og 7,5 km nordvest for Largelius Point på James Ross Island.

Neset er kalla opp etter byen Kiten søraust i Bulgaria, og etter fryseskipet «Kiten» frå det bulgarske føretaket Ocean Fisheries – Burgas, som var aktivt i området frå 1970 til 1990-talet.

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Nes på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Stader i Antarktis kalla opp etter bulgarske stader
Stader i Antarktis kalla opp etter skip