kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Eininga ort

Ort (frå lågtysk 'stad; hjørne, spiss; firedel') er ei gammal måleeining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv. Då meterkonvensjonen vart innført i Noreg, var ei ort lik 0,9729 gram, men i historisk tid kan denne mengda ha variert med tid og stad. Det gjekk 4 ort på ein kvintin og 16 på ein lodd. Ei ort vart delt inn i 16 æs à 16 grann.

Kjelder
Ort i Historisk leksikon 
 

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar
Mark kølnsk

Mark kølnsk eller kølnsk mark er ei masseeining brukt ved veging av sølv og gull, lik ½ skålpund eller 16 lodd. 

Opphavleg vart måleeininga brukt i Köln, og derifrå breidde ho seg ved at utmynting av sølvmynt bygde på kølnsk vektstandard. I Noreg vart kølnsk mark påboden ved veging av sølv og gull ved forordningar av 1514 og 1541.  

Stoleiken på marka tilsvarte vanlegvis 233,85 gram, men det ser ut til at ho i Danmark og Noreg først låg nærare 230 gram. Forordningar av 1. mai 1683 og 10. januar 1698 regulerte ei mark kølnsk til 235,18 gram ved veging av edle metall. Lov av 28. juli 1824 justerte vekta til 233,994 gram.

Sjå òg
Eininga mark
Norsk mark

Kjelder
Mark kølnsk i Historisk leksikon 

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar

de:Mark (Gewicht)#Kölner Mark
The End of an Ear

The End of an Ear er debutalbumet til Robert Wyatt frå Soft Machine som soloartist.

Bakgrunn
Det vart spelt inn i august 1970, medan han hadde fri frå bandet (som han slutta i året etter). Albumet består hovudsakleg av frijazz og eksperimentell musikk, utan tekst (berre vokaleksperiment av Wyatt), og er eit uvanleg album. Med seg har han Elton Dean frå Soft Machine på saksofon og David Sinclair frå Caravan på orgel. Om lag halve albumet består av ein to delt coverversjon av Gil Evans sin «Las Vegas Tango». «To Carla, Marsha and Caroline (For Making Everything Beautifuller)» er basert på muskkken frå «Instant Pussy», ein song Wyatt først spelte inn solo under ei innspeling for BBC av Soft Machine seint i 1969. Denne songen kom òg ut på det første albumet til Matching Mole.

Innhald

Songtitlane referer til forskjellige folk eller grupper: Mark Ellidge (halvbror til Wyatt), Bridget St. John, Daevid Allen og Gilli Smyth, Nick Evans,  Caravan og Jim Hastings, Kevin Ayers sitt The Whole World, Carla Bley, Marsha Hunt og Caroline Coon.

Medverkande
Robert Wyatt - Trommer, stemme, piano, orgel
Neville Whitehead - Bass
Mark Charig - Kornett
Elton Dean - Alt-saksello
Mark Ellidge - Piano
Cyrille Ayers - Perkusjon
David Sinclair - Orgel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The End of an Ear» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Albuminfo ved hulloder.nl 

Robert Wyatt-album
Debutalbum frå 1970
Catch the Wind

«Catch the Wind» er ein song skriven og spelt inn av den skotske visesongaren Donovan. Han vart gjeven ut som singel i Storbritannia den 12. mars 1965 på Pye Records og eit par månader seinare i USA gjennom Hickory Records. Singelen hadde «Why Do You Treat Me Like You Do?» som B-side. 

«Catch the Wind» var den første utgjevinga til Donovan. Han nådde 4. plass i Storbritannia og 23. plass i USA. Singelversjonen hadde ekko på vokalen til Donovan og strykarar. Songen vart spelt inn på nytt for debutalbumet til Donovan, What's Bin Did and What's Bin Hid, utan vokalekko og strykarar. 

Songen er sagt å ha likskapar til Bob Dylan sin «Chimes of Freedom».

Då Epic Records sette saman Donovan's Greatest Hits, klarte dei anten ikkje eller ønskte ikkje å sikre seg rettane til den originale innspelinga av «Catch the Wind» og «Colours». Donovan spelte derfor inn begge songane på nytt med fullt akkompagnement, og desse vart gjevne ut på samlealbumet med studiomusikarane Big Jim Sullivan og John Paul Jones.

Bruk i reklamar og filmar 
2005, TV-showet Cold Case nytta songen på slutten av episoden «A Perfect Day».
2006, filmen Flicka
2007, GE Ecomagination nytta songen i ein fjernsynsreklame for vindkraft. 
2009, thatgamecompany nytta songen i reklame for PlayStation Network-spelet Flower.
2009 MesseMutual nytta songen i ein reklame for privatøkonomitenester. 
2009, filmen The Invention of Lying nytta nesten heile songen i ein scene der mor til hovudrolla døyr.

Andre versjonar  
Av andre artistar som har spelt inn songen finn ein Paul Revere and the Raiders, Chet Atkins, Johnny Rivers (1965), Bruce Springsteen (1967), Cher (1966), The Blues Project, Live at The Cafe Au Go Go, Siluete (1966), Glen Campbell (1967), Dottie West, Claudine Longet, Lester Flatt & Earl Scruggs, Peter Fonda  (1968), We Five, The Lettermen (1970), Mike Berry (1970), Eartha Kitt (1972), Sammy Hagar (1977), Susanna Hoffs (1994), The Irish Descendants (1995), The Spill Canvas (2007)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Catch the Wind» frå ,  den 10. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Catch The Wind (Single) - Donovan Unofficial Site
 

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Donovan
Donovan-songar
Johnny Rivers-songar
Cher-songar
Bruce Springsteen-songar
Glen Campbell-songar
The Lettermen-songar
We Five-songar
Buck Owens-songar
Eartha Kitt-songar
Joan Baez-songar
Paul Revere & the Raiders-songar
Pye Records-singlar
Debutsinglar frå 1965
Dottie West-songar
Flatt & Scruggs-songar
The Platters-songar
The 13th Floor Elevators-songar
Chris de Burgh-songar
Rickie Lee Jones-songar
Mary Chapin Carpenter-songar
Cosmic Wheels

Cosmic Wheels er det tiande studioalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det vart gjeve ut i mars 1973.

Historie 

Etter å ha vorte far og stifta familie, spelte Donovan inn barneplata H.M.S. Donovan, før han igjen vendte seg mot populær musikk i 1972. Det hadde gått tre år sidan «Atlantis» nådde Topp 10. Sidan den gong hadde Donovan hatt noko suksess med Open Road. I håp om å finne tilbake til suksessformelen, tok Donovan inn att Mickie Most som hadde produsert dei fleste innspelingane hans på slutten av 60-talet. Cosmic Wheels-innspelignane vart gjort i Morgel Studios i London i England. På denne tida var glamrock på toppen av listene i Storbritannia, definert av band og artistar som T. Rex, Alice Cooper og David Bowie blant andre. Fleire av desse artistane hevda at Donovan var ei viktig inspirasjonskjelde for musikken deira. Denne omtalen var med på å forme den musikalske retninga Cosmic Wheels skulle ta.

Medan Donovan spelte inn Cosmic Wheels, spelte Alice Cooper inn Billion Dollar Babies i same studio i 1973. Alice Cooper-gitaristen Michael Owen Bruce foreslo å be Donovan synge solo på tittelsporet i lag med Vincent Damon Furnier (som seinare tok namnet Alice Cooper for seg sjølv). Donovan gjekk med på det og resultatet var med på å føre Billion Dollar Babies heilt til topps i USA.

Cosmic Wheels nådde Topp 20 både i USA og Storbritannia, om lag like høgt som mange av dei tidlegare albuma til Donovan. I 1973 hadde musikkindustrien endra eg mot meir album-orientert rock, og singlar hadde vote mindre viktig. I redigert utgåve nådde «I Like You» 66. plass i USA og vart den siste singelen hans som gjekk inn på lista der.

Innhald

Medverkande 

 Leslye Ash – Vokal
 John «Rabbit» Bundrick – Klaverinstrument
 Tony Carr – Perkusjon
 Valerie Carrington – Vokal
 Clive Chaman – Bass
 Phil Chen – Bass
 Nick Curtis – Vokal
 Donovan – Gitar, munnspel, vokal
 Lesley Duncan – Vokal
 Jack Emblow – Trekkspel
 Julie Forsythe – Vokal
 Leslie Fyson – Vokal
 Peter Halling – Fiolin
 Jim Horn – Saksofon
 Bobby Keys – Saksofon
 John McCarthy – Vokal
 Cozy Powell – Trommer
 Suzi Quatro – Vokal
 Chris Spedding – Gitar
 Gaynor Stewart – Vokal
 Jill Utting – Vokal
 Dennis Ball (feilskrive som «Dennis Wall») – Bass
 Alan White – Trommer
 Cary Wilson – Vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cosmic Wheels» frå ,  den 11. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Cosmic Wheels - Donovan Unofficial Site

Donovan-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Mickie Most
Epic Records-album
Plateomslag av John Kosh
Essence to Essence

Essence to Essence er det ellevte studioalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det vart gjeve ut i desember 1973.

Historie
På tida då albumet kom ut hadde Donovan gått bort frå glamrock-stilen på Cosmic Wheels frå tidlegare på året. Andrew Loog Oldham vart først inn (erstta Mickie Most) for å produsere albumet i lag med Donovan. Mange av songane hadde alt kome ut på Live in Japan: Spring Tour 1973, men det albumet vart berre gjeve ut i Japan.

Eit klårt teikn på den dalande populariteten til Donovan var at Essence to Essence vart det tredje Donovan-albumet etter H.M.S. Donovan og det tidlegare Fairytale som ikkje nådde Topp 25 i USA. Essence to Essence gjekk ikkje inn på den britiske lista i det heile og nådde berre 174. plass i USA.

På Essence to Essence fokuserer Donovan på spirituelle og meditative tekstar, og ein kan sjå Donovan meditere på plateomslaget. Sjølv om albumet fekk dårleg kritikk då det kom, vart mange av songane på albumet sentrale på konsertane hans utover i 1970-åra og 1980-åra.

Innhald

Medverkande
Donovan - vokal, akustisk gitar
Henry McCullough, Danny Kortchmar, Doug Schlink, Neil Hubbard, Peter Frampton - elektrisk gitar
Alan Spenner, Carl Radle, Leland Sklar, Paul Ossola - bass
Danny Thompson - kontrabass på «There is an Ocean»
Carole King, Craig Doerge, Jean Roussel, Nicky Hopkins - piano
Nicky Hopkins - elektrisk piano på «Operating Manual for Spaceship Earth»
Bobby Whitlock - orgel på «Lazy Daze»
Bruce Rowland, Denny Seiwell, Jim Gordon, Russell Kunkel - trommer
Ray Cooper - perkusjon
Tom Scott - blåseinstrument
Jack Emblow - trekkspel
Chris Nicholls - bassfløyte
Simon Jeffes - koto
The Scratch Band - korvokal
Andrew Powell, Del Newman, Nicky Harrison - strykarar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Essence to Essence» frå ,  den 11. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Essence To Essence - Donovan Unofficial Site

Donovan-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Andrew Loog Oldham
Epic Records-album
Plateomslag av John Kosh
Lady of the Stars

Lady of the Stars er det syttande studioalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det kom ut i Storbritannia og USA i januar 1984.

Historie
I 1983 fekk albuma til Donovan liten distribusjon i Storbritannia og ingen i USA. Populariteten hans hadde dalt gradvis gjennom 1970-åra og tidleg i 1980-åra, og dei store plateselskapa var ikkje overtydde om at albuma hans ville selje særleg. Donovan valde å vinne over plateselskapa og nå tilhengjarane sine i Amerika og Storbritannia. Han spelte inn nye versjonar av «Sunshine Superman» og «Season of the Witch» for det nye albumet. Begge songane var tidlegare gjevne ut på Sunshine Superman i 1966 og Donovan's Greatest Hits i 1969. Med å ha desse kjende sognane med kunne plateselskapa nytte det i marknadsføringa si.

I  tillegg til desse to songane, oppdaterte Donovan tre andre songar frå katalogen sin, «Lady of the Stars», «Local Boy Chops Wood» (begge frå Donovan i 1977) og «Boy for Every Girl» frå Essence to Essence i 1973. I tillegg skreiv han fem nye songar.

Sjølv om Lady of the Stars kom ut direkte via RCA i Storbritannia var det Allegiance Records som gav ut albumet i USA.

Av gjesteartistar på albumet finn ein Graham Nash, Pete Carr, Jim Horn, Bonnie Bramlett, Wilton Felder og Dave Mason.

Innhald

Medverkande
Gitar:  Pete Carr, Richie Zito 
Klaverinstrument: Barry Beckett, Bill Payne, William «Smitty» Smith, Jai Winding, Bruce Robb
Bass: Bob Glaub, Leland Sklar, Wilton Felder, Jim Strauss
DrTrommer: Rayford Griffin, James Gadson, Mike «Reedo» Reed, Paulinho da Costa (perkusjon)
Blåseinstrument: Jim Horn
Gjester: Graham Nash og Bonnie Bramlett (korvokal), Dave Mason (gitar), John Sebastian (autoharpe)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Lady Of The Stars - Donovan Unofficial Site

Donovan-album
Musikkalbum frå 1984
RCA Records-album
Album produserte av Jerry Wexler
Wrapping Paper

«Wrapping Paper» er ein song med musikk av Jack Bruce og tekst av Pete Brown, framført av Cream og opphavleg gjeven ut som singel i 1966. Singelen vart seinare gjeven ut på The Very Best of Cream. Songen har ein ganske særeigen stil, ein langsam jazz-song i stor kontrast til den harde blues bandet elles spelte på denne tida med songar som «N.S.U.» og popstilen på «I Feel Free». Singelen nådde 34. plass på den britiske singellista.

Ginger Baker har hevda at han og Eric Clapton mislikte songen og at Bruce og Brown «gjekk bak ryggen på dei» for å få han gjeven ut på singel. Kor sant dette er, er vanskeleg å stadfeste. I eit intevju kalla Baker songen «den største drittsongen eg har høyrt nokon gong»"

Tekst
Teksten til «Wrapping Paper» omhandlar ein mann som har tapt kjærleiken sin og stadig oppdagar at han ser på bilete av seg sjølv og kjærleiken og ønskjer å dra attende til «huset ved breidda». Teksten har likskap til songar som «Dreaming» og «The Coffee Song».

Medverkande
Jack Bruce - Solovokal, bassgitar, piano, cello
Eric Clapton - Korvokal, gitar
Ginger Baker - Trommer, perkusjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wrapping Paper» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1966
Songar frå 1966
Cream-songar
Songar skrivne av Jack Bruce
Reaction Records-singlar
Rhythm and blues-songar
Debutsinglar frå 1966
I'm So Glad

«I'm So Glad» er ein song opphavleg spelt inn av Skip James tidleg i 1930-åra. Songen er basert på ein song frå 1927 av Art Sizemore og George A. Little kalla «So Tired». Han vart sidan spelt inn av Cream på debutalbumet deira Fresh Cream, og seinare eit konsertopptak på det siste albumet deira Goodbye.

Deep Purple-utgåva
«I'm So Glad» vart òg spelt inn av Deep Purple i 1968 for debutalbumet deira Shades of Deep Purple. Sjølve Skip James-songen startar etter ein medley av utdrag frå instrumentale arrangement av Rimskij-Korsakov sin klassiske Scheherezade. Denne medleyen er kalla «Preludium: Happiness» og strekkjer songen ut til over sju minutt.

Bandet valde å spele inn songen etter at vokalist Rod Evans og trommeslagar Ian Paice hadde anbefalt han. Evans og Paice hadde tidelgare spelt i eit anna band i lag, The Maze. The Maze hadde òg spelt «I'm So Glad»,, som både Evans og Paice meinte hadde potensiale som ein Deep Purple-song.

Deep Purple støtta Cream på avskjedsturneen deira i oktober 1968 der Cream gjorde opptak av Goodbye-versjonen. Deep Purple spelte inn konsertalbumet sitt Inglewood - Live in California same kveld. Dette er det einaste konsertopptaket av den første besetninga til Deep Purple. Albumet vart lagt på hylla av selskapet i 1968, men vart til slutt gjeven ut i 2002, etter 34 år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I'm So Glad» frå ,  den 12. mars 2011.  

Songar frå 1966
Cream-songar
Deep Purple-songar
Bluessongar
White Room

«White Room» er ein song med tekst av Pete Brown og musikk av Jack Bruce. Songen vart spelt inn av Cream og henta som singel frå albumet Wheels of Fire i 1968.

Komposisjon
Etter at bassist Jack Bruce skreiv gitarparten, skreiv tekstforfattaren Pete Brown ein tekst med fargerike fire fire-stavingar lange uttrykk, laust basert på bilete av ein som ventar på ein engelsk jernbanestasjon påverka av dopet han har teke. «White Room» er kjend for den uvanlege 5/4-takten i introduksjonen og mellomspelet, triolane spelt på tam-tamane av Ginger Baker og den tornande basstrommene. «White Room» er òg kjend som det beste dømet på gitarist Eric Clapton sin bruk av Vox Clyde McCoy Picture Wah i mellomspelet og den lengre soloen.

Medverkande
Cream
Jack Bruce - Bassgitar, vokal
Eric Clapton - Gitarar
Ginger Baker - Trommer, pauke

I tillegg
Felix Pappalardi - Bratsj

Ettermæle
I lag med «Sunshine of Your Love» og «Crossroads», er «White Room» ein av dei mest kjende songane til Cream, og nådde sjetteplass i USA i 1968 og 28. plass i Storbritannia i 1969.

«White Room» vart plassert på 367. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Andre versjonar
Songen er spelt av mange andre artistar

 Jeff Healey, på Classic Rock Magazine's Guitarmageddon Vol. 2 samleplate, nummer 136
 Waylon Jennings
 Robert M. K. Hinz/Julia Degenhardt
 Joel Grey
 Frank Gambale (i jazz-fusion-stil)
 Rudy Trevisi (i discostil i 1979)
 Iron Butterfly
 Flower Travellin' Band 
 Pat Travers 
 Ringo Starr and His All-Starr Band (med Jack Bruce, og to eller tre trommeslagarar i lag samstundes)
 Helloween
 Demons & Wizards
  Ring of Fire
 Iced Earth
 Jimmy Barnes
 The Bobs
 The Guess Who
 The Vines
 The Stranglers
 Hugh Cornwell og Robert Williams 
 Vassar Clements 
 BBM
 Songen vart spelt av Eric Clapton i Philadelphia under Live Aid-konserten i 1985 med Phil Collins på trommer
 Eric Clapton har sidan spelt songen live på 24 Nights.
 Sheryl Crow spelte songen med Clapton på Central Park-konserten hennar
 Rik Emmett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «White Room» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1968
Cream-songar
Songar skrivne av Jack Bruce
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar produserte av Felix Pappalardi
Atco Records-singlar
Polydor Records-singlar
Songar frå 1968
Eric Clapton-songar
Helloween-songar
Sheryl Crow-songar
Jeff Healey-songar
 376
Deep Purple-songar
Born Under a Bad Sign

«Born Under a Bad Sign» er ein song skriven av Booker T. Jones (musikk) og William Bell (tekst) opphavleg spelt inn av Albert King som tittelsporet for albumet hans Born Under a Bad Sign i 1967. Det er spelt inn mange coverversjonar av songen, mellom anna av bluesbandet Paul Butterfield Blues Band, den britiske rockegruppa Cream, Paul Rodgers og gitaristen Jimi Hendrix.

Stil og påverknad

Stilen på «Born Under a Bad Sign» er eit varemerke hos Albert King seint i 1960-åra. Sologitaren er lys, nasal og skarp, delvis fordi Albert King valde ein spesialbygd Gibson-gitar med signalfangar på halsen.

Dei mange coverversjonane syner at Albert King ikkje berre var viktig som bluesgitarist, men òg som rockegitarist. Jimi Hendrix si utgåve av songen er i røynda ein lang gitarsolo som utforskar dei unike fraseringa til King.

Andre versjonar

Blue Cheer
Tommy Bolin
Booker T. and the M.G.s (merk at Booker T. Jones skreiv melodien)
Jack Bruce
Paul Butterfield
Miguel Botafogo
Dan Castellaneta som Homer Simpson
Eric Clapton
Rita Coolidge
Cream
Dimebag Darrell
Robben Ford
Peter Green
Jimi Hendrix
MC5
MDC
Pappo
Doug Pinnick
Paul Rodgers
The Smashing Pumpkins
Melvin Taylor
Pat Travers
Umphrey's McGee
B.B. King & John Lee Hooker
Ellen McIlwaine
Chris Wilson
Magic Slim and The Teardrops

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Born Under a Bad Sign (song)» frå ,  den 12. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Stax Records-singlar
Albert King-songar
Bluessongar
Cream-songar
Songar skrivne av William Bell
Songar skrivne av Booker T. Jones
Big Mama Thornton-songar
Brook Benton-songar
Rita Coolidge-songar
Peter Green-songar
Jimi Hendrix-songar
MC5-songar
Etta James-songar
Joe Bonamassa-songar
Robin Trower-songar
Melissa Etheridge-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Paul Butterfield-songar
Blue Cheer-songar
Jack Bruce

John Symon Asher «Jack» Bruce () var ein skotsk musikar og låtskrivar, mest kjend som ein av medlemmane i den britiske powertrioen Cream. Han hadde ein solokarriere som dekte fleire tiår og har spelt i lag med mange kjende musikarar. Mest kjend var han som vokalist og bassgitarist og har vorte kalla «ein pioner i verdsklasse på hovudinstrumentet sitt; ein komponist av nokre av dei mest minneverdige rockesongane i vår tid; ein dyktig klassisk-, jazz- og latinamerikansk musikar og ein av dei mest særeigne og stemningsfulle stemmene i popmusikken.» Han kunne òg spele klassisk cello. Sunday Times skreiv «... mange reknar han som ein av dei største bassistane gjennom tidene.»

Biografi 
Bruce flytte som ung til London der han byrja å spele rhythm & blues med Alexis Korners Blues Incorporated og sidan The Graham Bond Organisation, John Mayall's Bluesbreakers og Manfred Mann på første halvdel av 1960-talet. I lag med Graham Bond spelte han mellom anna med Ginger Baker, og då Eric Clapton ønskte å starte sitt eige band i lag med Baker, kravde Clapton at Bruce skulle spele bass. I lag danne dei tre supergruppa Cream, som eksisterte frå 1966 til 1968. Der skreiv og song Bruce mykje av musikken. 

Sidan spelte han i mange samanhengar i grenselandet mellom rock og jazz, mellom anna i Larry Coryell Band, The Tony Williams Lifetime og John McLaughlin sitt Mahavishnu Orchestra. Alt i 1969 gav han ut det første soloalbumet sitt, Songs for a Tailor, som nådde sjetteplassen i Storbritannia i 1969. Han spelte i 1972 til 1974 i hardrocktrioen West, Bruce and Laing. 

I 1990-åra spelte han igjen i lag med Ginger Baker i bandet BBM, der Gary Moore var gitarist. Dei gav ut albumet Around the Next Dream i 1994.

Diskografi

Soloalbum

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jack Bruce» frå ,  den 12. mars 2011. 
 Anderson, Steve: Jack Bruce dead: Cream bass player dies of liver disease, aged 71. The Independent, 25.10.14, vitja 02.11.14.
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi 
 Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast „be bop - Die Wilhelmshöhe rockt. Disco und Konzerte in der Hölle" Verlag Gebrüder Gerstenberg GmbH & Co. KG, Hildesheim, ISBN 978-3-8067-8589-0.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Original Smiles & Grins Jack Bruce Club 
 Jack Bruce på Internet Movie Database

Skotske bassistar
Skotske jazzmusikarar
Britiske bluesmusikarar
Skotske songarar
Manfred Mann-medlemmar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Døde av leversjukdommar
Ringo Starr & His All-Starr Band-medlemmar
I Shot the Sheriff

«I Shot the Sheriff» er ein song skriven av Bob Marley, fortalt frå synspunktet til ein mann som innrømmer å ha teke livet av den lokale sheriffen, men han hevdar at han er feilaktig skulda for å ha teke livet av assistenten hans. Songen vart først gjeven ut på The Wailers-albumet Burnin' i 1973.

Eric Clapton spelte inn ein versjon av songen for albumet 461 Ocean Boulevard i 1974. Dette er den mest suksessrike versjonen av songen og singelen nådde førsteplassen på den amerikanske singellista. Dette var einaste gongen Clapton nådde førsteplassen i USA. Songen gjekk òg til topps i Canada og New Zealand, medan han i Noreg nådde tredjeplassen og i Storbritannia niandeplass.

 «Eg ønskte å seie 'I shot The Police', men styresmaktene ville ha laga bråk då, så eg sa 'I shot the sheriff' i staden for... men ideen er den same: rettferd.» — Bob Marley

Andre versjonar 
 EPMD nyttar ein sample frå Clapton-versjonen av songen på «Strictly Business» frå 1988. 
 På debutalbumet til Mary J. Blige (What's the 411?) seier Grand Puba «I shot the sheriff AND the motherfuckin' deputy» på tittelsporet. 
 I 1995 song den svenske gruppa Just D songen med ein svensk tekst, Jag sköt sheriffen, på samlealbumet Just D:s Gyldene. och på singel.
 I 1997 spelte rapparen og produsenten Warren G songen for albumet Take a Look over Your Shoulder (Reality). Denne versjonen nådde 20. plass på lista i USA og førsteplassen på New Zealand.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «I Shot the Sheriff» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1974
Bob Marley-songar
Eric Clapton-songar
Protestsongar
Songar på toppen av Billboard-lista
 450
E.C. Was Here

E. C. Was Here er eit konsertalbum frå 1975 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i 1974 og 1975 i Long Beach Arena, i Hammersmith Odeon og Providence Civic Center under den første turneen til Clapton sidan Derek and the Dominos i 1970.

Ei utvida utgåve på fem CD-plater og ein Blu-Ray vart gjeven ut som Give Me Strength: The 1974/1975 Recordings.

Innhald

Medverkande
 Eric Clapton — sologitar, vokal
 Yvonne Elliman — vokal
 George Terry — rytmegitar
 Dick Sims — orgel
 Carl Radle — bassgitar
 Jamie Oldaker — trommer
 Marcy Levy — tamburin

Andre medverkande
 Wally Heider — lydteknikar
 Ed Barton – lydteknikar
 Brian Engolds – lydteknikar
 Ralph Moss – lydteknikar
 David Hewitt – lydteknikar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «E.C. Was Here» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Album produserte av Tom Dowd
Konsertalbum frå 1975
Polydor Records-album
Konsertalbum frå Hammersmith Apollo