kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Gulaugepingvin

Gulaugepingvin (Megadyptes antipodes) er ein pingvin som er endemisk for New Zealand. Han er einaste arten i slekta Megadyptes, molekylær forsking har vist at han er nærmast nærskyld til pingvinar frå slekta Eudyptes. Som dei fleste andre pingvinar, har han ein diett hovudsakleg av fisk.

Arten hekkar på aust og sørkysten av Sørøya på New Zealand, og dessutan på Stewart, Auckland og Campbell-øyane sør for Sørøya.

Skildring 
Dette er ein mellomstor pingvin, 62–79 cm i høgd. Vekta variere gjennom året og er størst rett før myting, 5,5 til 8 kg, og går ned til 3–6 kg rett etter myting. Hannar er større enn hoer. Hos vaksne er framhovud og sider av hovudet bleikgult, fjørskafta er mørkare inn mot huda. Iris er lys gul. Det er eit band av klår gul farge frå auga og bakover rundt til baksida av hovudet. Ungfuglar har eit gråare hovud utan band og auga deira har grå iris.

Fisk gjer ut for det meste av innhaldet i dietten til gulaugepingvinar. Storleiken på fisken er liten til mellomstor, opp til 32 cm i lengd. I tillegg kan dei ta noko blekksprut og kril. Dei fangar fisken under dukking og kan dukke ned til 160 meters djupne.

Gulaugepingvinar er monogame og dannar langsiktige partnarskap, første hekkinga skjer ved 2-4 års alderen, hannar er eldst ved første hekking. Dei hekkar vanlegvis i skog eller kratt, eller nede ved sjøkanten, vendt mot sjøen. Egglegging skjer typisk i oktober månad. Kullet består av eit eller meir vanleg to blågrøne egg som blir ruga i 39-51 dagar til klekking. Begge foreldra rugar på skift, kvart skift på ca. 2 dagar. Dei første 25 dagane etter klekking treng ungane varme frå ein forelder og dei er uavhengige av foreldra først etter 97-118 dagar. Einskilde individ av gulaugepingvin kan nå ein alder på over 20 år.

Denne pingvinarten har ein estimert populasjon på totalt ca. 7000 individ, og er minkande. Han er klassifisert som sterkt truga.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer delvis på «Yellow-eyed Penguin» frå , den 10. juli 2012
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Megadyptes antipodes . Henta frå http://www.birdlife.org den 10. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av gulaugepingvinar hos Internet Bird Collection 
 Hartl, E. 2001. Megadyptes antipodes (On-line), Animal Diversity Web.

Pingvinar
Fuglar endemiske for New Zealand
UralAZ

Uraljskij Avtomobiljnij Zavod (UralAZ), ru: Ура́льский автомоби́льный заво́д (УралАЗ) er eit russisk føretak som produserer Lastebilar. Føretaket, som vart stifta i 1941, er no ein del av GAZ. UralAZ er spesielt kjendt for å produsera kraftige terrengåande lastebilar med allhjulsdrift.

Kjelder

Lastebilprodusentar
Russiske føretak
Borrefunnet

Borrefunnet er eit funn frå 1852 av restane av ei norsk skipsgrav frå vikingtida. 

Funnet vart gjort då ein grov ut ein av Borrehaugane i Vestfold fylke, som er eitt av dei største gravfelta i Noreg. I haugen låg eit skip på 17-20 meter, men av di haugen for det meste var av sand hadde det meste av tre og jernsaker i skipet og i grava vorte øydelagt. Bak i båten vart det gjort funn av mellom anna metallstykke til køyre- og rideutstyr, og bein av ein hund og tre hestar. Etter dei funne restane har ein kunne datert funnet tilbake til tidleg på 900-talet.

Sjå òg
 Borrehaugane, også kalla Borreparken og Nasjonalparken
 Borrestilen, underkategori av den norrøne dyreornamentikken

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Borrefunnet» frå ,  den 12. juli 2012.  

Arkeologiske funn frå 900-talet
Arkeologiske funn i Noreg
Turistmål i Vestfold og Telemark
Skip frå norrøn tid
Oseberghaugen

Oseberghaugen er ein gravhaug frå vikingtida, truleg frå år 834, i Slagendalen i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark. Haugen romma det vidkjende Osebergskipet. Han vart arkeologisk graven ut i 1904. Haugen skal opphavleg ha målt kring 40 meter i tverrmål og ha vore over 4 meter høg.

Utgravingar
I Oseberghaugen var det jordfesta ei kvinne av høg status saman med ei anna kvinne, slik det går fram av at det låg knokkelrestar etter ei yngre (25–40 år gamal) og ei eldre (om lag 70 år gamal) kvinne i eit kammer av tre som var laga til i det rikt dekorerte vikingskipet. I skipet låg elles det rikaste gravgodset som er funne i noka enkeltgrav i Norden, mellom anna ei praktvogn og fem såkalla dyrehovudstolpar, restar av biletvevnader, kister, tekstilreiskapar, kjøkenreiskapar og ei rekkje andre ting til bruk på ein storgard og til bruk i førkristen religiøs kult. I grava var det òg restar av 15 hestar. Mykje av gjenstandane var øydelagde allereie under gravleggingsseremoniane ved at skipet då hadde vorte dynga ned av stein før gravhaugen av jordmasser vart reist over det, og dessutan av at det hadde vore gjort innbrot i haugen i gamal tid. Skipet og dei andre funna er stilte ut i Vikingskipshuset i Oslo.

Handsaming av haugen
Etter utgravingane vart haugen liggjande open fram til 1948. Haugen vart då rekonstruert av arkeolog Anton Wilhelm Brøgger. Leivningane av dei to kvinnene vart då lagt tilbake i haugen i ein sarkofag av aluminium. I september 2007 vart haugen opna att og sarkofagen teken ut, av di ein frykta for at beinmaterialet i sarkofagen kunne verte øydelagt slik at det ville verte vanskelegare å undersøke DNA-et i framtida.

Oseberghaugen er saman med mellom anna Gokstadhaugen og Borrehaugane lagt fram til å verte tekne opp på verdsarvlista til UNESCO.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger mellom anna på «Oseberghaugen» frå ,  den 12. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Gravhaugen og Osebergfunnet beskrevet i Sem og Slagen bygdebok frå 1959
Oseberghaugen ved nettstaden til Vestfold fylkeskommune.
 

Arkeologiske stader i Noreg
Kulturminne i Tønsberg
Historie i Tønsberg
Vikingtida
Turistmål i Vestfold og Telemark
Istrehågan

Istrehågan er eit gravfelt frå jernalderen, truleg 500 fvt.–1000. Steinsettjingane stammar frå tida mellom 400–600. Kulturminnet er automatisk freda etter Kulturminneloven. 

Istrehågan ligg akkurat på grensa mellom Larvik kommune og Sandefjord kommune, ved Jåberg i Tjølling. Kulturminnet består av fem steinsetjingar og to skipssetjingar, den største er 25 meter lang og har 18 reiste steinar. I gravene er det funne restar etter menneske, bjørneklør, keramikk, ei nål og andre gravgåver.

Fyrsteleddet av namnet Istrehågan kjem ifylgje Norsk etternamnleksikon (s. 210) av Istra, «eit elvenamn av uviss tyding». Arkeologen Elizabeth Skjelsvik undersøkte Istrehågan i åra 1959–1962, og anlegget vart dermed rekonstruert slik ein trudde det hadde sett ut. Andre funn i nærområdet tyder på busettjing eller leirslaging både i steinalderen og i bronsealderen.

Bakgrunnsstoff 
 Istrehågan — turer.no

Kulturminne i Larvik
Arkeologiske stader i Noreg
Turistmål i Vestfold og Telemark
Sergio García de la Fuente

Sergio García de la Fuente () er ein spansk fotballspelar som hat spela for RCD Espanyol. Han speler også for det spanske herrelandslaget, og var med då laget vart europameistrar under EM i fotball 2008.

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Sergio García de la Fuente» frå ,  den 12. juli 2012.  
 

Barcelona-spelarar
Spanske fotballspelarar
Levante-spelarar
Real Zaragoza-spelarar
Real Betis-spelarar
Espanyol-spelarar
Galapagospingvin

Galapagospingvin (Spheniscus mendiculus) er ein pingvin endemisk for Galápagosøyane. Det er den einaste pingvinen som òg lever naturleg nord for ekvator, dei kan overleve i så varmt klima på grunn av nedkjøling frå Perustraumen og kjølig vatn frå store djupn bringa opp av Cromwellstraumen. Dei nærskylde andre artane i slekta Spheniscus  lever langs kysten av fastlandet av Sør-Amerika og sørlege Afrika.

Galapagospingvinen er den tredje minste arten av pingvinar. Den gjennomsnittlege galapagospingvinen er 49 centimeter lang og veg 2,5 kilo. Dei har eit svart hovud med eit kvitt band som går bak frå auget, rundt dei svarte øyredekkarar og fram og ned til halsen. Dei har gråsvart overside og kvit underside. Ungfuglar har eit heilt mørkt hovud. Hofuglar er mindre enn hannane, men er elles ganske lik.

Galapagospingvinen lever primært på Fernandina Island og vestkysten av Isabela-øya, men små bestandar er spreidd på andre øyar i Galapagosøygruppa. Nordspissen av Isabela kryssar ekvator, noko som tyder at galapagospingvinar tidvis vitjar den nordlege halvkula, som einaste pingvinart.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Galapagos Penguin» frå , den 12. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av galapagospingvinar hos Internet Bird Collection

Pingvinar
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Daniel Güiza

Daniel Gonzáles Güiza () er ein spansk fotballspelar som har spela for Getafe CF. Frå 2007 til 2010 spelte han for det spanske herrelandslaget, og var med då laget vart europameistrar under EM i fotball 2008.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Daniel Güiza» frå ,  den 12. juli 2012.  
 

Spanske fotballspelarar
Getafe-spelarar
Xerez-spelarar
Mallorca-spelarar
Recreativo de Huelva-spelarar
Barcelona-spelarar
Fenerbahçe-spelarar
Dongfeng Motor

Dongfeng Motor er eit kinesisk føretak som produserer lastebilar, varebilar og småbilar. Føretaket, som vart stifta i 1969, er ein av dei største bilprodusentane i Kina. Dongfeng samarbeider mad mange utanlandske produsentar: Honda, Kia, Nissan og fleire. Dei samarbeider med Cummins om produksjon av dieselmotorar.

Kjelder

Lastebilprodusentar
Kinesiske føretak
Bushel

Bushel er eit målekar for tørre varer og svarar til ein norsk fjerding (ei fjerdedels korntønne eller skjeppe). Det er ei britisk og amerikansk måleining for volum med symbol bu, som frå gammalt av var lik 8 gallon. I Storbritannia i dag vert ein imperial bushel rekna for å vere lik 36,37 liter. I USA, Canada og Britisk Vestindia nytta ein Winchester bushel som er lik 35,24 liter. 

Ved notering av kornpriser i Nord-Amerika reknar ein for kveite 1 bu = 60 pound (lb) = 27,2 kg, for rug og mais = 56 lb, for bygg = 48 lb og for havre = 32 lb. 

Namnet kjem frå gammalfransk boisseau. Ein fransk boisseau er lik 13 liter og ein belgisk er lik 15 liter.

Kjelder

Måleiningar for volum
Britisk standard
Engelske ord og uttrykk
Spheniscus

Spheniscus er ei biologisk slekt av fire pingvinartar. Felles karakteristiske trekk inkluderer eit svart band som går rundt den kvite undersida langs kanten mot den mørke ryggsida, eit mørkt nebb, og eit kvitt band bak og rundt øyreområdet som kan teikne ein brillefigur. Det siste er framtredande hos kappingvin som tidlegarer blei kalla 'brillepingvin' på norsk. Alle medlemmer av denne slekta legg egga sine i hòler.

Tre av artane lever i temperert klima som Sør-Afrika og langs kysten av Peru, Chile, Falklandsøyane og sørlege kysten av Argentina, medan ein er endemisk for Galápagosøyane, og er den nordlegaste av alle pingvinartar.

Artsliste 
Spheniscus-pingvinar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

 Kappingvin, Spheniscus demersus
 Humboldtpingvin, Spheniscus humboldti
 Galapagospingvin, Spheniscus mendiculus
 Magellanpingvin, Spheniscus magellanicus

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Banded penguin» frå , den 14. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Pingvinar
Lauffen am Neckar-ulukka

Lauffen am Neckar-ulukka fann stad 20. juni 1959 i Lauffen am Neckar i Vest-Tyskland då ein buss kolliderte med eit ekspresstog på ein planovergang og 45 personar omkom. På den tida var det den verste bussulukka sidan den andre verdskrigen.

Bussen, som berre var godkjend for å ha 52 passasjerar, hadde 72 passasjerar denne dagen. 37 personar, inkludert bussjåføren, døydde i kollisjonen og i løpet av det neste døgnet. Åtte andre døydde dei neste vekene. 25 andre passasjerar i bussen overlevde, men vart alvorleg skada.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lauffen bus crash» frå , og «Busunfall von Lauffen» frå  den 14. juli 2012.  

Historia til Baden-Württemberg
Trafikkulukker i Tyskland
1959 i Vest-Tyskland
Jarnbaneulukker i 1959
Henrik Ingebrigtsen

Henrik Ingebrigtsen () er ein norsk mellomdistanseløpar frå Sandnes. Ingebrigtsen spring for Sandnes Idrettslag. Veslebror hans, Filip Ingebrigtsen er også mellomdistanseløpar og deltok i junior-VM 2012.

Karriere 

Henrik Ingebrigtsen har ei rekkje gonger vorte juniornoregsmeister, på både 800 meter, 1500 meter og på hinderløp, 2000 meter. Henrik Ingebrigtsen tok den einaste gullmedaljen Noreg fekk under EM i friidrett 2012 i Helsingfors. Han tok rekorden på 1500 meter. 

Ingebrigtsen fekk også delta for Noreg under sommar-OL 2012 i London. I London sprang Ingebrigtsen seg heilt til finalen på 1500-meter og vart kjend for taktikken og dei iskalde løpsavslutningane sine. I finalen den 7. august enda han på ein femteplass med tida 3.35,4. Dette var ny norsk rekord, 3 tidelar unna bronsemedaljen og fem tidelar unna sølvet; eit sterkt løp av Ingebrigtsen som då var 21 år gamal og OL-debutant. Gullmedaljen gjekk til Taoufik Makhloufi frå Algerie framfor Leonel Manzano frå USA og Abdalaati Iguider frå Marokko.

Nokre resultat 

 Sølv på 1500 meter (3.48,43) i NM i friidrett 2009
 Gull på 1500 meter (3.46,50) i NM i friidrett 2010
 Bronse på 800 meter (1.50,84) i NM i friidrett 2010
 Tok ny noregsrekord på 1500 meter 29. april 2012 og sletta rekorden til Lars Martin Kaupang frå 1976. 
 Tok ny noregsrekord på ei engelsk mil i Crystal Palace i London (3.54,28) den 14. juli 2012, og sletta rekorden til Knut Kvalheim frå 1974.
 Gull på 1500 meter (3.46,20) i EM i friidrett 2012 i Helsingfors.
 Femteplass på 1500 meter-finale og ny norsk rekord (3.35,4) under sommar-OL 2012 i London.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Henrik Ingebrigtsen» frå ,  den 15. juli 2012.

Fotnotar

Norske mellomdistanseløparar
Norske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Noreg
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Norske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Folk frå Sandnes
Sixten Jernberg

Edy Sixten Jernberg () var ein svensk langrennsløpar. Han var ein av Sveriges mestvinnande langrennnarar gjennom alle tider, med ni OL-medaljar og seks VM-medaljar. Mellom 1956 og 1964 vann han eitt individuelt gull i kvar av dei tre olympiske vinterleikane og to ski-verdsmeisterskapane som vart arrangert. Fire gull kom på femmila, medan han i 1960 under vinter-OL i Squaw Valley vann 30-kilometeren. Dessutan var han med på dei svenske stafettlaga som vann VM-gull 1962 og OL-gull 1964.

Karriere
Jernberg var frå Lima i Malungs kommune i Dalarna og var heile si tid som aktiv medlem av Lima IF. Han vann femten individuelle gull under svenske meisterskap, og var med å sikre idrettslaget frå heimstaden fem SM-gull i 3x10 km stafett. Han døydde i Mora.

Medaljar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1954 i Falun: Bronsemedalje på 4 x 10 km stafett
Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo: Gullmedalje på 50 km, sølvmedalje både på 15 km og 30 km, bronsemedalje på stafetten
Ski-VM 1958 i Lahti: Gullmedalje på 50 km og stafetten, bronse på 30 km
Vinter-OL 1960 i Squaw Valley: Gullmedalje på 30 km, sølvmedalje på 15 km
Ski-VM 1962 i Zakopane: Gullmedalje på 50 km og på stafetten
Vinter-OL 1964 i Innsbruck: Gullmedalje på 50 km og på stafetten, bronsemedalje på 15 km

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1955: 15 km og 50 km
1956: 15 km, 50 km og 3x10 km stafett
1957: 15 km, 30 km, 50 km og 3x10 km stafett
1958: 15 km
1959: 15 km og 3x10 km stafett
1960: 15 km, 30 km, 50 km og 3x10 km stafett
1961: 15 km, 30 km og 50 km
1964: 3x10 km stafett

Jernberg vann Vasaloppet i 1955 og 1960. Han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje i 1956 og Holmenkollmedaljen i 1960.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sixten Jernberg» frå ,  den 15. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
 Sixten Jernberg i olympedia.org

Svenske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Verdsmeistrar i langrenn
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Svenske deltakarar under vinter-OL 1956
Langrennsløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Assar Rönnlund

Bernt Assar Rönnlund () var ein svensk langrennsløpar frå Umeå. I løpet av si tid som aktiv vann han seks VM- og OL-medaljar, tre i VM og tre i OL, tre i stafett og tre individuelt, tre i gull og tre i sølv. Mellom 1959 og 1969 vann han 13 individuelle svenske meisterskap og eitt SM-gull med IFK Umeå.

Karriere
Rönnlunds store meisterskap var VM 1962 i Zakopane, der han vart verdmeister både på 15 km og 4 x 10 km stafett, i tillegg tok han sølvmedaljen på femmila bak landsmannen Sixten Jernberg.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Vinter-OL 1960 i Squaw Valley: Nr 12 på 50 kilometer
Ski-VM 1962 i Zakopane: Gullmedalje på 15 km og 4x10 km stafett, sølvmedalje på 50 km og nr 6 på 30 km
Vinter-OL 1964 i Innsbruck: Sølvmedalje på 50 km og gullmedalje på 4x10 km stafett
Vinter-OL 1968 i Grenoble: Sølvmedalje på 4x10 km stafett, nr 10 på 50 km og nr 11 på 30 km

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1959: 30 km
1962: 15 km, 50 km og 3x10 km stafett
1963: 30 km og 50 km
1964: 30 km
1965: 15 km og 30 km
1966: 50 km
1967: 15 km, 30 km og 50 km
1969: 50 km

Rönnlund vann Vasaloppet i 1967. Han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje i 1962, og 1968 fekk Holmenkollmedaljen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Assar Rönnlund» frå ,  den 15. juli 2012.  

Svenske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sverige
Verdsmeistrar i langrenn
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Svenske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Lars-Göran Åslund

Lars-Göran Åslund () frå Åsarna er ein svensk tidlegare langrennsløpar. Han vart verdsmeister på 15 km under Ski-VM 1970 i Štrbské pleso i dagens Tsjekkia, den gongen i Tsjekkoslovakia. Åslund var medlem av Åsarna IK.

Aktiv
Åslunds store tid som langrennar kom under Ski-VM 1970. På opningsdistansen over 30 km vart han beste svenske utøvar med ein sjetteplass. Likevel var det overraskande at han på den neste distansen, 15-kilometeren, skulle gå heilt til topps. Med tida 47.04,7 vart han verdsmeister med ein margin på heile 33,4 sekundar til sølvvinnaren Odd Martinsen. På stafetten gjekk han sisteetappen for Sverige, i kamp mot Sovjetunionen og DDR måtte han gje tapt for begge nasjonane og kom på bronseplass, 20 sekundar bak Sovjets Vjatsjeslav Vedenin og seks sekundar bak austtyskaren Gert-Dietmar Klause. Også på den avsluttande femmila vart Åslund beste svenske deltakar.

Seinare klarte ikkje Åslund å fylgje opp den sterke 1970-sesongen. Heile den fyrste halvdelen av 1970-åra var han mellom dei fremste svenske langrennarane, men lukkast aldri å vinne noko svensk meisterskap. Ei heller gå til topps i ei internasjonal tevling.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1970 i Štrbské pleso: Gullmedalje på 15 km, bronsemedalje på 4 x 10 km stafett, nummer 5 på 50 km og nr 6 på 30 km
Vinter-OL 1972 i Sapporo: Nr 11 på 30 km, samt med på det svenske laget som kom på fjerdeplass på stafetten
Ski-VM 1974 i Falun:.Nr 5 på 30 km

Bakgrunnsstoff
 
Åslunds profil på Sports-reference.com

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lars-Göran Åslund» frå ,  den 15. juli 2012.  
Sportsboken 1970

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Svenske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Martin Lundström

Bo Hilding Martin Lundström () var ein svensk langrennar i frå Norsjö kommun, som tok to gullmedaljar under vinter-OL 1948 i St. Moritz i Sveits. Etter bragdene i St. Moritz fekk han tilnamnet "Guld-Martin", eit kallenamn som sidan fylgde han heile livet.

Lundström var også med i ski-VM 1950 i Lake Placid. Etter å ha vorte nummer åtte på 18 km, gjekk han tredjeetappen på det sigerrike svenske staffetlaget som vann VM-gullet med nærare to minuttars margin til Finland. På femmila vart han nummer ni.

Under Vinter-OL 1952 i Oslo fekk han ikkje gå nokon av dei to indivudelle renna. Derimot gjekk han på sisteetappen Sverige inn til bronse, bak dei suverne olympiameistrane frå Finland og nøyaktig eitt minutt bak ankermannen Hallgeir Brenden på Noregs sølvlag.

I SM-sammanhang vann Lundström seks gull-, fem sølv- og fem bronsemedaljar i perioden 1941-57. Han vart også svensk stafettmeister i lag med IFK Umeå sju gongar.

Etter si tid som aktiv dreiv Lundström ein sportsbutikk, Martins vapen och sport, i Umeå.

År 1982 byrja han å tevle i veteransamanhang, og har sidan vunne meir enn 30 VM-gull. Så seint som 2008 deltok Lundström, nærare 90 år gammal, i veteran-SM.

Bakgrunnsstoff
Profil med bilete

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Martin Lundström» frå ,  den 15. juli 2012.  
P.Chr. Andersen:Den nye olympiaboken, 1957

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Svenske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Gunnar Eriksson

Krång Erik Gunnar Eriksson () var ein svensk langrennsløper som vart verdsmeister på femmila under Ski-VM 1950 i Lake Placid i USA. Han vart både fødd og døydde i Mora i Dalarna.

Eriksson tok bronse på 18 km under Vinter-OL 1948 i St. Moritz i Sveits, då svenskar vann alle medaljane, men han han var langt bakom både olympiameisteren Martin Lundström og Nils Östensson. Saman med dei same to og Nils Täpp tok Eriksson gull for Sverige på 4 x 10 km stafett, med nesten ni minuttars forsprang til sølvlaget frå Finland.

Under Ski-VM 1950 vart Eriksson verdsmeister på 50 kilometer, framom landsmennene Enar Josefsson og Nils «Mora-Nisse» Karlsson.

Erikson vart nummer 12 på femmila under Vinter-OL 1952 i Oslo, og nummer 15 på den nye meisterskapsdistansen over 30 km i si siste store meisterskapstevling, på svensk heimebane under ski-VM 1954 i Falun.

Eriksson vart aldri individuell svensk meister, men både i 1945 og 1950 gjekk han startetappen då IFK Mora vart stafettmeistrar. Ved begge høva gjekk Anders Törnkvist og Nils Karlsson dei to andre etappane.

Kjelder

P.Chr. Andersen:Den nye olympiaboken, 1957
Denne artikkelen bygger på «Gunnar Eriksson» frå ,  den 15. juli 2012.  

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952