kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Gro Espeseth

Gro Espeseth () er ein tidlegare norsk fotballspelar frå Stord som har vore både verdsmeister og olympisk meister i fotball. 

Ho har spela for dei norske klubbane Sandviken og Trondheims-Ørn. I 1991 debuterte ho på det norske kvinnelandslaget i fotball, der ho spela til saman 105 kampar.

Då Kina arrangerte VM i fotball for kvinner i 1991, skaffa det norske landslaget som Espeseth spela på søvmedalje. Ved VM i 1995 som vart spelt i Sverige vann Espeseth og resten av landslaget gullmedaljen. Ved Sommar-OL 1996 i atlanta vann landslaget bronsemedalje og gullmedaljen fire år seinare ved Sommar-OL 2004 i Sydney.

Bakgrunnsstoff
 "Sommar OL 2000– Melbourne, Australia – Fotball"

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Norske deltakarar under sommar-OL 1996
Fotballspelarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Norske deltakarar under sommar-OL 2000
Fotballspelarar under sommar-OL 2000
Folk frå Stord
Ickenham undergrunnsstasjon

Ickenham undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og Metropolitan-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hillingdon.

Stasjonar på London Underground
Ruislip Manor undergrunnsstasjon

Ruislip Manor undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og Metropolitan-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hillingdon.

Stasjonar på London Underground
Eastcote undergrunnsstasjon

Eastcote undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og Metropolitan-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i den nordre delen av byen.

Stasjonar på London Underground
Osterley undergrunnsstasjon

Osterley undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hounslow.

Stasjonar på London Underground
South Ealing undergrunnsstasjon

South Ealing undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Ealing.

Stasjonar på London Underground
Augeflekka marihøne

Augeflekka marihøne (Anatis occelata) er ei 7–9 mm stor marihøne.  

Augeflekka marihøne er knytt til bartre.  Ho er vanleg i Noreg.

Kjelder 
 Bioforsk 06/2008: Vanlige norske marihøner

Bakgrunnsstoff 
 

Marihøner
Insekt i Noreg
Neogen

Neogen er ein geologisk periode som starta for 23,03 ± 0,05 millionar år sidan og som varte anten heilt fram til i dag, eller enda for 2,588 millionar år sidan ved byrjinga av kvartær. Neogen kjem etter paleogen og høyrer til æraen kenozoikum. International Commission on Stratigraphy (ICS) har føreslått at neogen skal bestå av epokane miocen og pliocen. 

Uttrykka neogensystem (formelt) og øvre tertiær (uformelt) skildrar bergartar som vart avsett under neogen. 

Neogen dekkjer ein periode på om lag 23 millionar år. Under neogen utvikla pattedyr og fuglar seg stort. Dei fleste andre former var relativt uendra. Kontinenta flytta seg noko og den viktigaste hendinga var at Nord-Amerika festa seg til Sør-Amerika i sein pliocen. Dette førte til kaldare klima som førte til den siste istida. Mennesket oppstod i løpet av perioden.

Usemje 
Neogen enda tradisjonelt ved slutten av pliocen, like før den eldre definisjonen av starten på kvartær. Enkelte geologar i dag meiner derimot at ein bør inkludere kvartær som ein del av neogen, og at neogen skal vere den noverande perioden som vi framleis er ein del av. Denne forvirrande terminologien og usemja mellom geologane om kvar ein skal setje dei geologiske grensene kjem av den forholdsvis fine tidsoppdelinga som er mogeleg å gjere i nyare tid, og at dei yngste sedimentære berglaga er bevart over eit mykje større område og viser mange fleire miljø enn tidlegare geologiske registreringar. Ved å dele kenozoikum i tre (eller to) periodar (paleogen, neogen og kvartær) i staden for sju epokar, vert lengda på periodane meir lik lengda på periodane i mesozoikum og palezozoikum. 

ICS føreslo ein gong at kvartær kunne reknast som ein underæra av neogen, som startar for 2,588 millionar år sidan, ved starten av alderen gelasium. International Union for Quaternary Research (INQUA) føreslo derimot at neogen og pliocen kunne ende for 2,588 millionar år sidan og at gelasium vart ein del av pleistocen og at kvartær vart rekna som den tredje perioden i kenozoikum. Dei viste til klimaendringane, havendringane og dei økologiske endringane som skjedd for 2,588 millionar år sidan. 2006 ICS and INQUA reached a compromise that made Quaternary a subera, subdividing Cenozoic into the old classical Tertiary and Quaternary, a compromise that was rejected by International Union of Geological Sciences because it split both Neogene and Pliocene in two.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Neogene» frå , den 26. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Vekas fjogning

Vekas fjogning var eit radioprogram som vart sendt kvar fredag ettermiddag i NRK Sogn og Fjordane – mesteparten av tida med Geirmund Henjum og Kai Aage Pedersen som programleiarar.

Programmet vart etter kvart ein institusjon i fylket, og trass i skarp satire, var det eit heidersteikn å få tittelen «Vekas fjogning». Fleire av programma ligg framleis ute på nettsidene til NRK Sogn og Fjordane.

Sjå òg 
 Radio Røysi

Radioprogram i NRK
Skjeggfuglar

Skjeggfuglar er fellesnamnet på fuglar i fire familiar av spettefuglar som lever i Amerika, Afrika og Asia. Dei er nærast relatert til tukanar. 

Kroppsforma til skjeggfuglane er rund, med kort hals og stort hovud. Ved nebbrota har dei lange bustete fjør som har gjeve namn til familien. Dei fleste artane har sterke farger og lever i tropisk skog.

Skjeggfuglar hekkar i hòl i trestammar som paret sjølv grev ut. Det er vanlegvis 2-4 egg i kullet. Føda er frukt og insekt. Desse fuglane er standfuglar.

Økologi 
Om dei fleste artane av skjeggfugl finst i låglandsskog, er nokre artar tilpassa skogar i høgland og i tempererte skogar. Men for dei fleste vil habitat vere avgrensa av tilgangen på daude tre som kan nyttast til reirplassar. 

Dietten til skjeggfuglane er blanda, med frukt som den dominerande ingrediensen. Små byttedyr tar dei òg, spesielt i hekketida. Dei er i stand til å endre dietten snøgt når tilgangen på mat endrar seg. Dei kan beite frå treslag til treslag og ta frukt frå opp til 60 ulike artar i eit habitat. Om tilgjengeleg, kan dei òg gå inn i plantasjar for å plukke frukt og grønt. Dei svelgjer frukta heil og kan gulpe opp fragment av frø, spesielt før dei syng. Oppgulping skjer vanlegvis ikkje i reiret, slik som med tukanar. Akkurat som slektningane er skjeggfuglane vektige frøspreiarar. 

I tillegg til å ta frukt, tar dei òg leddyr som dei plukkar frå greiner og trestammar. Eit breitt spekter av insekt står på menyen, inkludert maur, biller og møll. Skorpionar og tusenbein kan òg vere mat, og somme artar tar små virveldyr som frosk.

Systematikk og taksonomi 
Det er semje om at dei næraste slektningane åt skjeggfuglar er tukanar, og at desse to familiane er også nært knytt til voksetarar og spettar som til saman dannar ordenen Piciformes. Tidlegare var det òg semje om å handsame alle skjeggfuglar som ein familie (Kort & Horne 2002). Men dette viser seg å vere parafyletisk med omsyn til tukanane. Derfor har autoritetar i systematikk skilt ut asiatiske artar til ein ny familie Megalaimidae, dei afrikanske til Lybiidae. Slekta Semnornis av amerikanske skjeggfuglar er òg gått ut av Capitonidae til sin eigen familie Semnornithidae. Alternativt kan alle skjeggfuglar og tukanar sameinast i ein stor familie.

Familiar 
 Afrikaskjeggfuglfamilien, Lybiidae
 Asiaskjeggfuglfamilien, Megalaimidae
 Amerikaskjeggfuglfamilien, Capitonidae
 Tukanskjeggfuglfamilien, Semnornithidae

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Capitonidae» frå ,  den 26. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Short, Lester L. (1991). I Forshaw, Joseph: Encyclopaedia of Animals: Birds. London: Merehurst Press, 153-154. ISBN 1-85391-186-0.

Bakgrunnsstoff 
 Videoar med skjeggfuglar
 Lydopptak av skjeggfuglar

 
Spettefuglar
Fjortenprikka marihøne

Fjortenprikka marihøne (Calvia quatuordecimguttata) er ei 4,5-6 mm stor marihøne. 

Fjortenprikka marihøne er knytt til lauvtre. Ho er vanleg i Noreg.

Kjelder 
Bioforsk 06/2008: Vanlige norske marihøner

Bakgrunnsstoff 
 

Marihøner
Insekt i Noreg
Femprikka marihøne

Femprikka marihøne (Coccinella quinquepunctata) er ei 3–5 mm stor marihøne. 

Femprikka marihøne er generalist, det vil seie at ho ikkje er knytt til spesielle habitat. Ho er vanleg i Noreg.

Kjelder 
Bioforsk 06/2008: Vanlige norske marihøner

Bakgrunnsstoff 
 

Marihøner
Insekt i Noreg
Harald Langåker

Harald Andersson Langåker () var ein norsk gardbrukar og spelemann frå Nes i Buskerud. Han er den første kjende spelemann på hardingfele i nedre Hallingdal. 

Harald var son av gardbrukaren Anders Langåker, opphavleg frå Garthus i Begnadalen. Anders vart gift med Gunhild Halvorsdotter Langåker på Nes, og budde på Langåker livet ut. Harald vart døypt i januar 1768. I 1795 vart han gift med Gunnhild Kittilsdotter, og eldste sonen Anders kom til same året. Attåt spelet, var Harald Langåker gardbrukar. Langåker har truleg vore ein førande gard i Nes på denne tida.

Det er svært sannsynleg at Harald Langåker påverka og lærte opp Gudbrand Skjellerud, og er soleis byrjinga på ei bein tradisjonsline for slåttar i Nes fram til i dag. I si eiga tid har han nok og hatt omgang med Guttorm Olsson Grimelid frå Krødsherad, og jamvel påverka Gamle-Kleven. Spor etter Langåkerspelet kan dermed finnast både hjå Tor Grimsgard og Johan Kleven. 

Det finst to springarar som ber namnet Langåkeren i dag. Den eine er spela på halv kvint eller ljosblått, og er rekna som ein av dei eldste i dalen (Hardingfeleverket, springar nr 567 etter Kristian Øvrevollseie). Den andre er meir kjend under namnet Grimeliden, og har opphav hjå Guttorm Grimelid frå Krødsherad. 

Knut Lurås skal og ha møtt Harald Langåker og teke med seg ein gangar attende til Telemark. Slåtten ber enno namnet Langåkeren (Norsk folkemusikk nr 128a etter Gunnulv Borgen). I Bø er ein utvida form kalla Neshaugen (128b) etter Olav Groven.

Notar 

Langåker, Harald
Langåker, Harald
Langåker, Harald
Langåker, Harald
Norske gardbrukarar frå 1700-talet
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Evoron

Evoron (russisk Эвopон) er ein stor innsjø i Khabarovsk kraj i Russland. Han har eit areal på 194 km², og er 30 km lang og 12 km brei. I snitt er han 2-3 meter djup. Innsjøen vert nytta til fiske.

Elva Evur munnar ut i innsjøen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Evoron» frå , den 28. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Khabarovsk kraj
Khaiyr

Khaiyr er ein vulkansk innsjø i Jakutsk, aust i Sibir. Han har eit overflateareal på om lag 0,29 km² og har lite fisk. Djupet i innsjøen er ukjend. Namnet kjem frå mongolsk og tyder 'å elske'.

Sjømonster 

I 1964 hevda ei gruppe forskarar frå Moskva Universitet at dei hadde sett eit dyr med førhistorisk utsjånad under ein ekspedisjon ved innsjøen. 

Sidan Khaiyr ligg over ein aktiv vulkan har skeptikarar peikt på at synet av dyret truleg har vore gassbobler som har brote i overflata på grunn av skjelvingar frå vulkanen. Sidan innsjøen ligg isolert til vert han sjeldan vitja og det har ikkje vorte rapportert om fleire observasjonar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Khaiyr» frå , den 29. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Tim Dinsdale, Monster Hunt, s. 36-38

Innsjøar i Russland
Innsjøar med kryptidmytar
Sakha
Khankasjøen

Khanka (russisk озеро Ханка; tradisjonell kinesisk 興凱湖, forenkla kinesisk 兴凯湖, pinyin Xīngkǎi Hú) er ein innsjø som ligg på grensa mellom provinsen Heilongjiang i Kina og Primorskij kraj i Russland. Han ligg 120 km frå Jixi. Innsjøen har eit areal på 4190 km² der 3030 km² ligg i Russland og 1160 km²—i Kina. Området rundt innsjøen er eit viktig våtmarksområde og utgjer eit nasjonalt naturreservat på den kinesiske sida og Khanka naturreservat på den russiske sida. Området vert nytta til økoturisme samt vitskapleg forsking på trekkfuglar. Den sjeldne dverggåsa held til ved innsjøen. Området på den kinesiske sida er statseigd og vert nytta til kollektivbruk for fiske, jordbruk og dyrebruk.

Fysisk informasjon 
Khanka er namnet på to innsjøar med ein ti meter høg sandbanke mellom seg. Breidda av innsjøane er myrlendte, bortsett frå i nordvest. 

Innsjøen sitt tilsigsområde er ei elveslette på rundt 16 890 km², der 97% ligg på russisk område. Med eit overflate areal på 4000 til 4400 km² er han den største innsjøen i Nordaust-Kina. Han mottar 23 elvar (8 i Kina og 15 i Russland), men har berre eitt utsig, Songatsja. Innsjøen er i snitt 4,5 meter djup og 10,6 meter på det djupaste. Det gjennomsnittlege volumet er 18,3 km³, og på det meste opp mot 22,6 km³. Innsjøen er ein del av tilsigsområdet til Ussuri, som igjen er ein del av nedslagsfeltet til elva Amur.

Den maksimale årlege temperaturen er 21,2 °C, og minimumstemperaturen er -19,2 °C. Nedbøren kjem hovudsakleg om sommaren og i løpet av eit år kjem det normalt 750 mm. Den hydrauliske opphaldstida i Khanka, tida det tar vatnet å renne gjennom innsjøen, er eitt år.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Khanka Lake» frå , den 29. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 LakeNet profile

Ramsarstader i Russland
Ramsarstader i Kina
Innsjøar i Russland
Innsjøar i Kina
Mandsjuria
Primorskij kraj
Heilongjiang
Biosfærereservat i Kina
Biosfærereservat i Russland
Kurilesjøen

Kurilesjøen (russisk Курильское озеро) er ein stor kaldera med ein kratersjø sør på Kamtsjatkahalvøya i Russland. Han har eit areal på 77 km², eit gjennomsnittleg djup på 176 meter og eit største djup på 306 meter. Han er den største gytestaden for stillehavslaks i Eurasia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kurile Lake» frå , den 29. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 
 Global Volcanism Program 

Kamtsjatka kraj
Innsjøar i Russland
Vulkanar i Russland
Kalderaer i Russland
Kratersjøar
AMD

Advanced Micro Devices, Inc. (AMD) (NYSE: AMD) er eit USA-amerikansk multinasjonalt selskap med hovudkontor i Sunnyvale i California. AMD utviklar prosessorar og annan maskinvare for datamaskinar. AMD er den nest største globale leverandøren av mikroprosessorar basert på x86-arkitektur etter Intel Corporation, og den tredje største leverandøren av grafikkustyr. Selskapet eig og 21 prosent av Spansion, ein leverandør av flash-minne.

Historie 
Advanced Micro Devices (ofte forkorta AMD) blei oppretta i 1969 som ein produsent av logiske kretsar. I 1975 starta selskapet å produsera RAM-brikker. Same år lanserte dei sin egen klone av 8-bit prosessoren Intel 8080, og kalla denne AM9080ADC. I 1975 lanserte òg AMD AMD Am2900, ein 4-bit prosessor som hovudsakleg blei nytta som mikrokontrollar. Det utvikla seg etter kvart ein heil «familie» med forbetra utgåver, med namn som AMD Am2901, AMD Am2902, osv.

I 1988 lanserte AMD ein meir avansert mikrokontrollar, kalla AMD Am29000. Dette var ein 32-bit RISC-prosessor, og ein klone av Intel 80960. òg denne brikka blei byrjinga på ein eigen «familie» med mikroprosessorar (AMD Am29005, AMD Am29030, etc.). AMD slutta å produsere desse mikroprosessorane i 1995.

Brikkesett 
Før lanseringa av Athlon 64 prosessoren i 2003 hadde AMD utvikla brikkesett for K6- og K7-generasjonen prosessorar. Dette brikkesettet inkludererte AMD-640-, AMD-751- og AMD-761-brikkesett. Situasjonen endra seg i 2003 med utgjevinga av Athlon 64-prosessoren, og AMD valde å ikkje forsette med eigne brikkesett for sine desktop-prosessorar, og valde å opne desktop-plattforma slik at andre firma kunne designe brikkesett til ho. Basert på den opna brikke plattforma laga ATI, VIA og SiS eigne brikkesett for Athlon 64-prosessorar og nyare Athlon 64 X2 og Athlon 64 FX-prosessorar, inkludert Quad FX-plattforma brikkesett frå Nvidia. 
Dette initiativet var fylgt opp med lanseringa av Opteron-servar prosessorar som AMD stoppet utforminga av brikkesett til i 2004. Etter utgjevinga av AMD-8111 brikkesette, blei server plattforma opna slik at eksterne verksemder kunne byrje å utvikle brikkesett for Opteron-prosessorer. Slik situasjonen er i dag er Nvidia og Broadcom dei einaste som lagar brikkesett for Opteron-prosessorar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Skipingar i 1969
USA-amerikanske IT-føretak
Halvleiarprodusentar
Latsja

Latsja eller Latsje (russisk Лача, Лаче) er ein innsjø nordvest i Russland i Arkhangelsk oblast, nær den gamle byen Kargopol. Han har eit areal på 356 km². Det etymologiske opphavet til namnet tyder «Mjølkesjøen», men årsaka til namnet er ikkje kjend.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Lacha» frå , den 29. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Arkhangelsk oblast
Lamasjøen

Lama (russisk Лама) er ein stor innsjø i Krasnojarsk kraj, nord i sentrale område i Russland. Han har eit areal på 460 km² (men enkelte kjelder oppgjer 320 km²). Han er 100 km lang og opp til 20 km brei (andre kjelder seier 82 km lang og 13 km brei). Lama har eit tektonisk opphav.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Lama» frå , den 29. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Krasnojarsk kraj
Leksozero

Leksozero (russisk Лексозеро) er ein stor innsjø i Karelia i Russland. Han har eit areal på 166 km² og eit gjennomsnittleg djup på 8,6 m. Han frys til i november og er isdekt til mai. Det er mange øyar i innsjøen. Leksozero er rik på fisk.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Leksozero» frå , den 29. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Karelia
Lovozero

Lovozero (kildinsamisk Луяввьр, skoltesamisk Luujäuʹrr, russisk Ловозеро, nordsamisk Lujávri, finsk Luujärvi) er ein innsjø på Kolahalvøya i Murmansk oblast i Russland. Vatnet i innsjøen renn ut i Barentshavet via Voronja. Han har eit areal på 200 km², er 5,7 meter djup i snitt og opp mot 35 meter på det djupaste. Den hydrauliske opphaldstida er 10 månader. Innsjøen har ein svingande kyst og mange halvøyar og øyar. Området rundt innsjøen, som Lovozerskije-tundraen vert ofte kalla Ловозёрье (Lovoziorje) på russisk.

I 1970 vart det bygd to vasskraftverk langs Voronja i Serebrjansk, om lag 100 km nedanfor innsjøen. Demninga ved kraftverket danna eit reservoar med vassflate på same nivå som Lovozero, noko som auka storleiken av Lovozero kraftig.

Sjå òg 
 Samiske stadnamn i Russland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Lovozero» frå , den 29. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Lovozero i Murmansk oblast 
 

Innsjøar i Russland
Murmansk oblast
Manytsj-Gudilo

Manytsj-Gudilo (russisk Маныч-Гудило) er ein stor saltsjø i Kalmykia i Russland. Delar av han ligg innanfor Rostov oblast og Stavropol kraj. Han har eit areal på 344 km² og er i snitt berre 0,6 meter djup. Han renn ut i Azovhavet og elva endar nær Rostov-na-Donu. Temperaturen i området kan varierer frå -30 °C om vinteren til 40 °C om sommaren. Mange fugleartar held til her og området er ein del av Tsjernyje Zemli biosfærereservat.

Om det globale havnivå skulle kome til å stige om lag 25 meter ville vatn frå Azovhavet bryte inn i innsjøen og så flaume over i Den kaspiske senkinga rundt Kaspihavet (inkludert byar som (Astrakhan, Baku, Sumqayit og Rasjt).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Manych-Gudilo» frå , den 29. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Russland
Ramsarstader i Russland
Kalmykia
Rostov oblast
Stavropol kraj
Saltsjøar
Nerosjøen

Nero (russisk Неро) er ein grunn og særs eutrof innsjø i Jaroslavl oblast i Russland. Han har eit areal på 54,4 km², er 13 km lang, 8 km brei og 3,6 meter djup. Botnen av innsjøen er dekt med eit tjukt lag saprobel (ei slags gjørme nytta som gjødsel og andre ting).

Innsjøen er estimert til å vere om lag fem hundretusen år gammal og han er dermed ein av få innsjøar frå før istida sentralt i Russland. 
 
Dei første innbyggjarne slo seg ned ved innsjøen for seks tusen år sidan. Merjafolket hadde hovudstaden sin i Sarskoje Gorodisjtsje på sørsida av innsjøen. Namnet Nero tyder «slamhaldig» eller «sumpland».

På 800-talet kom austslavarar til innsjøen. Dei kalla han «Den rostovske innsjøen» etter byen Rostov.

Det er to øyar i Nero, Levskij (som tyder «Skogøya») og Rozjdestvenskij (som tyder «Juleøya»). Sistnemnde vert òg kalla Gorodskoj («Byøya»). Det renn åtte elvar ut i Nero. Desse er Sara, Isjnja, Kutsjibosj, Mazikha, Varus, Tsjutsjerka, Unitsa og Sula. Berre elva Veksa renn vidare ut frå Nero.

Nær Nero ligg byen Rostov på vestsida av innsjøen, samt eit par landsbyar, som Poretsje-Rybnoje, Ugoditsji, Vorzja og Lvy.

Den første dampbåten på Nero var «Emeljan» og kom her i 1883.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Nero» frå , den 29. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Jaroslavl oblast
Novozerosjøen

Novozero (russisk озеро Новозеро) er ein innsjø i Vologda oblast i Russland. Ognennyj Ostrov er ei øy som ligg i innsjøen og som i dag har eit høgtryggleiksfengsel.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Novozero» frå , den 29. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Vologda oblast
Plesjtsjejevo

Plesjtsjejevo (russisk Плеще́ево о́зеро) er ein innsjø i Jaroslavl oblast i Russland og tidlegare ein feriestad for dei russiske tsarane. Byen Pereslavl-Zalesskij ligg på søraustsida av innsjøen.

Innsjøen er ein del av Plesjtsjejevo nasjonalpark og har eit areal på 51 km², ei lengd på 9,5 km og ei 28 km lang kystlinje. Han er om lag 25 meter på det djupaste, men breidda av han er ganske grunn. Ved breidda ligg ein stor stein kalla «den blå steinen», som vart dyrka av heidenske folk i eldre tider og som framleis vert nytta i feiringar i den russisk-ortodokse kyrkja.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Pleshcheyevo» frå , den 31. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Jaroslavl oblast
Pjasino

Pjasino (russisk Пясино) er ein stor innsjø i Krasnojarsk kraj, nord i sentrale område av Russland. Han har eit areal på 735 km². Det renn mange elvar ut i innsjøen og elva Pjasina har kjelda si her. Pjasino fryst til i oktober og er islagd til ut i juni. Det er rikt på fisk i innsjøen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Pyasino» frå , den 31. august 2008. 

Innsjøar i Russland
Krasnojarsk kraj
Pyhäjärvi i Karelen

Pyhäjärvi er ein innsjø i Finland og Russland. Det meste av innsjøen ligg i Finland og berre den søraustlege delen strekkjer seg over grensa til Russland. Han har eit areal på 206,79 km² og er nesten 80 meter på det djupaste.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Pyhäjärvi (Karelia)» frå , den 31. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Finland
Innsjøar i Russland
Den finsk-russiske riksgrensa
Seliger

Seliger (russisk Селигер) er ein innsjø i Tver oblast og dei nordlegaste områda av Novgorod oblast i Russland. Han ligg nordvest i Valdajhøgdene og er ein del av nedslagsfeltet til Volga. Han ligg 205 meter over havet og har eit areal på 212 km². I snitt er han 5,8 m djup.

Seliger ligg i eit vakkert landskap med skogkledde åsar. Han er ein del av eit naturreservat og vert stundom kalla «den europeiske Bajkalsjøen» på grunn av det mangfaldige og unike dyre- og plantelivet, på same måte som Bajkalsjøen.

Ostasjkov er den einaste byen ved innsjøen og ein populær feriestad.

Øya Stolbnyj med Nilov kloster ligg i innsjøen.

Bakgrunnsstoff 
 Turisme i området rundt Seliger 
 Kart over Seliger

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Seliger» frå , den 31. august 2008. 
 

Novgorod oblast
Tver oblast
Innsjøar i Russland
Suavjärvi

Suavjärvi (russisk Суавъярви) er ein innsjø og eit nedslagskrater i Karelia i Russland, om lag 50 km nord for byen Medvezjiegorsk. Suavjärvi er om lag 3 km brei og ligg midt i krateret.

Krateret er 16 km i diameter og er estimert til å vere 2,4 milliardar år gammalt i grensa mellom arkeikum og proterozoikum. Det er derfor det eldste kjende nedslagskrateret på jorda. Det er ikkje mykje att av krateret, men ein har funne nokre sjokkbølgjeskapte kjenneteikn som store blokker av breksje.

Bakgrunnsstoff 
 Nedslagsdatabase

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Suavjärvi crater» frå , den 31. august 2008. 

Krater i Russland
Kratersjøar
Innsjøar i Russland
Proterozoikum
Karelia