kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Filmen Ungen (1938)

Ungen er ein norsk film frå 1938 regissert av Rasmus Breistein. Hovudrollene blir spelt av Eva Sletto, Harald Heidi Steen, Ragnhild Hald, Tove Bryn. Filmen er basert på Oskar Braaten sin roman Ungen, frå 1911, som handlar om den unge fabrikkarbeidaren Milja som hamner «i uløkka» og blir svikta av Julius til fordel for den fagre, men upålitelege Petrina.

Handling
Handlinga er lagt til Kristiania på slutten av 1800-talet.

Den unge fabrikkarbeidaren Milja (Eva Sletto) hamnar «i uløkka» og blir svikta av Julius (Harald Heidi Steen) til fordel for den fagre, men upålitelege Petrina (Tove Bryn). Julius lar seg forhekse av den upålitelege jenta, som får han til å drikke og stele. Milja sit snart aleine att med skamma – og ein lausunge. Haldningane til omgivnadene gjer ikkje ting betre for henne då menneska frå borgarstanden ser med forakt på fabrikkjentene og lausungane deira. 
I fortvilinga forsøker Milja å gi bort ungen for at den skal få betre vilkår enn dei ho sjølv kan klare å gi han. Men Hønse-Lovisa (Ragnhild Hald) klarer å overtale henne om at materielle fordelar aldri kan vege opp ekte kjærleik og omsorg. Lovisa er ei dame som tar seg av einslege mødre og gir dermed fabrikkjenter som har «komme i uløkka» ly og omsorg slik at dei kan halde på ungane sine sjølv om dei er fødde utanfor ekteskap.

Andre versjonar
Ungen vart første gongen sett opp på Nationaltheatret i 1913. I 1960 kom ein fjernsynsversjon av dramaet og i 1974 kom den andre filmatiseringa. Den siste filmatiseringa var basert på ein musikal på Det Norske Teatret i 1973.

Trivia
Harald Heide-Steen medverka i begge filmane. I 1938-utgåva spelte han Julius og i filmen frå 1974 spelte han rolla som forsvarar Engebret.

I rollene

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Imdb
 Filmbasen
 Filmarkivet

Norske filmar
Filmar frå 1938
Norske filmar frå 1930-åra
Tsjagataisk

Tsjagataisk (persisk جغتای, jaĝatāy; uigurisk چاغاتاي chaghatay; usbekisk ﭼﯩﻐﻪتاي chag'atoy) er eit utdøydd tyrkisk språk. Det var ein gong vidt utbreidd i Sentral-Asia, og blei verande litteraturspråk frå byrjinga av 1400-talet til tidleg på 1900-talet. Det blei også tala av mogulherskarane i India. Av dei moderne tyrkiske språka er usbekisk og uigurisk nærast i slekt med tsjagataisk. 

Namnet «tsjagatisk» viser til Tsjagatai-khanatet, eit rike som etterfølgde Det mongolske riket og som blei styrt av Tsjagatai Khan, andre sonen til Dsjengis Khan, Mange tsjagatai-tyrkarar og tatarar som snakka dette språket hevda dei var etterkomarar av Tsjagatai Khan.

Historie 
Tsjagataisk stammar frå gammaltyrkisk (gammaluigurisk), som blei brukt som lingua franca i Sentral-Asia. Det hadde eit grunnleggjande ordforråd av tyrkiske ord og tyrkisk syntaks, men blei påverka av dei muslimske prestisjespråka arabisk og persisk på alle språkområda, som ordforråd, morfologi, syntaks og fonetikk.

Tsjagataisk utvikla seg videae under timuridane (1405–1506). 1500-talet er rekna som gullalderen for tsjagataisk litteratur.

Bakgrunnsstoff 
Eckmann, János: Chagatay Manual. (Indiana University publications: Uralic and Altaic series ; 60). Bloomington, Ind.: Indiana University, 1966. Reprinted edition, Richmond: Curzon Press, 1997, ISBN 0-7007-0860-X, or ISBN 978-0-7007-0860-4.
Bodrogligeti, András J. E.: A Grammar of Chagatay. (Languages of the World: Materials ; 155). München: LINCOM Europa, 2001. (Repr. 2007), ISBN 3-89586-563-X.
Pavet de Courteille, Abel: Dictionnaire Turk-Oriental: Destinée principalement à faciliter la lecture des ouvrages de Bâber, d'Aboul-Gâzi, de Mir Ali-Chir Nevâï, et d'autres ouvrages en langues touraniennes (Eastern Turkish Dictionary: Intended Primarily to Facilitate the Reading of the Works of Babur, Abu'l Ghazi, Mir ʿAli Shir Navaʾi, and Other Works in Turanian Languages). Paris, 1870. Reprinted edition, Amsterdam: Philo Press, 1972, ISBN 90-6022113-3.
Erkinov A.: Persian-Chaghatay Bilingualism in the Intellectual Circles of  Central Asia during the 15th-18th Centuries (the case of poetical anthologies, bayāz). International Journal of Central Asian Studies. C.H.Woo (ed.). vol. 12, 2008, s. 57–82  .

Kjelder

TYR4120 - Tsjagataiske tekster  ved uio.no
Chaghatay Language i Turkic-Iranian Contacts, Encyclopædia Iranica

Denne artikkelen bygger på «Chagatai» frå ,  den 19. juli 2012.  
 
Tyrkiske språk
Språk i Usbekistan
Utdøydde språk i Asia
Einskildspråk
Kaskadeand

Kaskadeand (Hymenolaimus malacorhynchos), og kjent som blåand, er ei mellomstor and og einaste arten i Hymenolaimus-slekta. Ho er endemisk for New Zealand og sjeldan, ho lever i små fragmenterte, spreidde habitat på Nordøya og Sørøya.

Skildring
Kaskadeender er blågråe i fjørdrakta med lyseraudt nebb. Nebbet har små, svarte klaffar på spissen. Vaksne fuglar har raude flekkar på brystet. Kroppslengda er ca. 53 centimeter og hannfuglar veg ca. 900 gram, hoer ca. 750 gram.

Føretrekte habitat er straumfulle elvar. Dei vil halde på same territorium i elva over fleire år. Føda er akvatiske, virvellause dyr, for det meste larver.

Reiret ligg i ein hol trestamme eller i tett vegetasjon nær elva. Egglegging skjer ofte frå slutten av oktober til desember. Kullet er typisk på 6 egg som hoa rugar i ca. 30–35 dagar. Ungane er lyst, dunkledde ved klekking og straks i stand til å symje og å dukke. Dei er flygedyktige etter ca. 10 veker.

Populasjonen er estimert til 2 000 til 3 000 individ (2010) og er minkande.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av kaskadeender hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Activision

Activision er ein amerikansk videospelutgjevar som er majoritetseigd av det franske konglomeratet Vivendi SA. Selskapet blei stifta 1. oktober 1979, og noverande administrerande direktør er Eric Hirshberg. Activision var også verdas fyrste uavhengige utviklar og distributør av videospel for spelkonsollar. Dei fyrste produkta var patronar for Atari 2600-spelkonsollen, utgjevne i juli 1980 for den amerikanske marknaden og i august 1981 for den internasjonale marknaden (Storbritannia). Activision er no ein av dei største tredjeparts-videospelutgjevarane i verda, også i 2007 for USA.

Kjende Activision-produkt
 Crash Bandicoot-serien
 Call of Duty-serien
 Marvel Videospel
 Spyro the Dragon-serien
 Tony Hawk-serien
 James Bond-serien
 Guitar Hero-serien
 Prototype-serien

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Activision» frå ,  den 20. juli 2012.  

Dataspelutviklarar
Skipingar i 1979
USA-amerikanske føretak
Atari

Atari er eit bedriftsnamn og merkenamn eigd av fleire einingar sidan byrjinga i 1972. Per 2012 er selskapet eigd av Atari Interactive, eit dotterselskap av den franske utgjevaren Atari, SA (ASA). Det opphavlege Atari, Inc. blei stifta i 1972 av Nolan Bushnell og Ted Dabney. Dei var ein pioner i arkadespel, heimespelkonsollar og heimedatamaskinar. Produkt som Pong og Atari 2600 bidrog til å definere pc-underhaldningsindustrien frå 1970 til midten av 1980-talet.

Historie
Atari Inc. vart i 1984 splitta og omgjort til Atari Games Inc.. Atarispela fekk rettane til å bruke logoen og merkenamnet med vedlagt tekst "Spel" på arkadespel, i tillegg til rettar til dei opphavlege arkade-maskinvareeigenskapane frå 1972 til 1984. Jack Tramiel sitt Tramel Technology Ltd. kjøpte etter tur Atari Consumer Electronics Division, som deretter fekk det nye namnet Atari Corporation. Atari Corporation blei slått saman med harddisk produsenten JT Storage (JTS) i 1996 og blei ein divisjon i selskapet.

Hasbro Interactive overtok alle Atari Corporation sine eigedommar frå JTS i 1998 og laga eit nytt dotterselskap; Atari Interactive. IESA kjøpte Hasbro Interactive i 2001 og omdøypte det til Infogrames Interactive. I 2003 skifta IESA namn til Atari Interactive i 2003.

Selskapet som i dag ber namnet Atari Inc. blei stifta i 1993 med namnet GT Interactive. IESA kjøpte 62% av kontrollerande eigarandel i GT Interactive i 1999, og omdøypte det til Infogrames, Inc. Etter overtakinga av Hasbro Interactive, Infogrames, Inc. publiserte IESA midlertidig Atari-merkevaretitlar for Infogrames Interactive. Infogrames Inc. fekk rettane til Atari, namn og logo frå Atari Interactive i 2003 og skifta namn til Atari Inc. Infogrames fullførte oppkjøpet av Atari, Inc. 11. oktober 2008, noko som gjer det til eit heileigd dotterselskap.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atari» frå ,  den 21. juli 2012.

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 1972
Dataspelutviklarar
Australdukkand

Australdukkand (Aythya australis) er ei lita til mellomstor dukkand i Aythya-slekta og er einaste dukkand som lever i Australia. Australdukkender er vanlege i søraustlege Australia, spesielt i Murray–Darlingbekkenet, men òg i det våtare landskapet nær kysten av Victoria. Dei er moderat nomadiske i normale år, men spreier seg mykje i høve til regnvêr og tørke. Monalege mengder av australender kan streife så langt unna som til Indonesia, Ny-Guinea, New Zealand, og andre øyar i Stillehavet, der dei kan halde seg ei tid, jamvel over ein hekkesesong.

Skildring
Australdukkender er i gjennomsnitt 48 centimeter i kroppslengd og veg 900 gram. Begge kjønn er ganske einsarta sjokoladebrune på oversida, medraudbrune kroppssider, og noko kvitt på undersida, som ofte ikkje er synleg viss anda er i vatnet. I flukt er viser dei eit breitt kvitt band i bakkanten frå vengespissen til kroppen og nesten heile undersida av vengene er kvite. Hannfuglar har eit slåande kvitt auge, hoer har brunt auge.

Utbreiing
Australdukkender føretrekker større innsjøar, sumpar og elver med djupt, stille vatn, men er ofte sett i mindre bekker, oversumde grassletter og grunne basseng. Som ein generell regel, unngår dei kystnære farvatn. Dei kjem sjeldan på land.
Til likskap med somme andre dukkender, søkjer australender føde ved å dukke djupt, og kan ofte vere nede så lenge som eit minutt om gongen. Dei et eit breitt spekter av små, vasslevande dyr, og supplerer dette med akvatiske plantar.

Populasjonen er ikkje truga.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Hardhead» frå , den 21. juli 2012

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av australdukkender hos Internet Bird Collection 

Andefamilien
Fuglar i Oseania
Maoridukkand

Maoridukkand (Aythya novaeseelandiae) er ei lita dukkand i Aythya-slekta som er endemisk for New Zealand og sjeldan, men spreidd over det meste av landet.

Hannfuglar verkar nesten svarte, men har raudbrunt på kroppssidene og brunfarge i buken, auga er gyllengule og nebbet er blått med svart spiss. Hoer er mørk brune ofte med eit vertikalt tynnt kvitt band ved nebbrota. I flukt viser begge kjønn eit breitt, kvitt band frå vengespissen langs baksida av vengen innover mot kroppen. Kroppslengda er ca. 40 centimeter og dei veg ca. 650 gram.

Typisk habitat er store og djupe innsjøar, men dei lever òg på småsjøar ved kysten. Dei dukkar til minst tre meters djupne, oftast i 15 til 20 sekund, men eit dukk kan i somme fall vare i over eit minutt. I grunne område kan dei dukke som ei grasand med stjerten opp i vêret. Føda er vegetabilsk, samt virvellause dyr slik som ferkvassniglar.

Egglegging skjer ofte frå slutten av oktober til desember. Kullet er typisk 8 egg som hoa rugar i ca. 30 dagar. Ungane er dunkledde ved klekking og straks i stand til å finne føde sjølve.

Populasjonen er på 5000-10 000 individ og er trudd å vere aukande.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (rev. utg.), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av maoridukkender hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Stripeand

Stripeand (Anas superciliosa) er ei mellomstor grasand i Anas-slekta som har leveområde frå Indonesia i vest, over Ny-Guinea, Australia, New Zealand og til øyar i sørvestre Stillehavet, like til Karolinane i Fransk Polynesia.

Skildring
Stripeanda er mørk brun, med markerte mørke striper på eit bleikt hovud, nebbet er grått. I flukt viser begge kjønn eit grønt vengespegl, speculum. Kroppslengda er ca. 55 centimeter og hannar veg ca. 1100 gram, hofuglar 100 gram mindre.

Dei føretrekk habitat i små innsjøar og elvar med svak straum i skogsområde, i våtmarksområde, men skyr unna landbruksområde og område med menneske. Dei lever òg på relativt små og fjerne øyar slik som Chathamøyane og Snareøyane.

Føda er først og fremst frø som dei siler ut frå vatnet, dessutan anna akvatisk vegetasjon. Ungfuglar og hoer før egglegging et mykje animalsk føde som virvellause dyr, sniglar og larver. 

Egglegging skjer ofte frå slutten av august til slutten av desember. Kullet er typisk 10 egg som hoa rugar i ca. 27 dagar. Dei kan ha to kull i sesongen. Ungane er mørkt dunkledde ved klekking og flygedyktige etter ca. 60 dagar. 

Populasjonen er estimert til mellom 180 000–1,2 millionar individ. (2006) Han har minka mykje dei siste tiåra.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av stripeender hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Fuglar i Oseania
Fuglar i den orientalske regionen
Sigdskeiand

Sigdskeiand (Spatula rhynchotis, tidlegare Anas rhynchotis) er ei mellomstor grasand i Anas-slekta som har leveområde søraustlege Australia og på New Zealand.

Skildring
Sigdskeiender har eit karakteristisk stort, grått, spatelforma nebb. Som vanleg for Anas-endene viser dei kjønnsdimorfisme i fjørdrakt og fjørdrakta åt andriken endrar seg vesentleg mellom eklipsdrakta og praktdrakta. I praktdrakt syner han blågrått farga hovud, ei kvit vertikal stripe mot nebbrota, og gyldent auge. Brystet er lyst med mørkebrune flekker. Bakkanten av kroppsida har ein kvit flekk. Hannar i eklipsdrakta er bleikare og liknar hofuglar. Hoa er jamt brunspraklete med litt bleikare nebb. er mørk brun, med markerte mørke striper på eit bleikt hovud, nebbet er grått. I flukt viser begge kjønn eit grønt vengespegl, speculum, samt eit breit gråblått band på framvengen. Kroppslengda er gjennomsnittleg 49 centimeter og hannar veg ca. 650 gram, hofuglar litt mindre.

Dei føretrekk habitat i grunne innsjøar i låglandet og treffast òg i estuar.

Føda er først og fremst små, akvatiske plantar, og frø og dyreplankton som dei siler ut frå vatnet. Dei tar og store virvellause dyr som biller og ferskvasssniglar. 

Egglegging skjer frå oktober til januar. Kullet er typisk 11 egg som hoa rugar i ca. 25 dagar. Ungane er dunkledde i mørkebrunt ved klekking og flygedyktige etter ca. 50–60 dagar. 

Storleiken på populasjonen var estimert til ca. 150 000 individ på 1980-talet, og er rekna å vere stabil.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (rev. utg.), Viking, 2005.
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av sigdskeiender hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Fuglar i den australske regionen
Antonio Pettigrew

Antonio Pettigrew () var ein US-amerikansk friidrettsutøvar som spesialiserte seg på 400 m. Han vart verdsmeister på 400 meter under VM i friidrett 1991 i Tokyo. I same meisterskapen fekk han sølvmedalje på 4x400 meter stafett. Han var fødd i Macon i delstaten Georgia i USA.

Aktiv
Pettigrew vann den US-amerikanske studentmeisterskapen fire gongar dei åra han gjekk på høgskule i Raleigh i Nord-Carolina. Han deltok på nivå to sidan han ikkje hadde råd å delta på høgste nivå. I 1988 sprang han for fyrste gong under 46 sekundar på 400 m, med 45,36 som bestetid for sesongen. Sesongen etter slo han gjennom og presterte sterke 44,27 under eit stemne i Houston, noko som vart ståande som hans personlege rekord på distansen.

Etter ein mellomsesong i 1990, kom Pettigrew tilbake i 1991 og presterte 44,36 i New York. Han fekk plass på USA sitt 400 meter-lag til VM i friidrett 1991 i Barcelona. Der gjekk han heilt til topps med tida 44,57, fem hundredelar føre briten Roger Black og seks hundredelar framfor sin eigen landsmann, Danny Everett. På den øvsluttande øvinga, 4x400 m stafett, sprang han ankeretappen, men måtte sjå seg slått av Storbritanninas ankermann Kriss Akabusi med 0,04 sekundar.

Pettigrew presterte gode tider både i 1993 og 1994, og gjorde det godt i enkelte internasjonale tevlingar. Sidan trappa han ned satstinga på friidrett, før han kom tilbake på USA sitt stafettlag på 4x400 m under VM i friidrett 1997 i Athen. Her sprang han andreetappen for USA som kom i mål på bestetida 2.56,47. Laget var tildelt gullmedaljane, slik som då USA med Pettigrew på laget vart verdsmeister i same øvinga i 1999, olympiske meistrar i 2000 og atter verdsmeistrar i 2001.

Etter Pettigrew i mai 2008 innrømma doping gjennom bruk av EPO og veksthormonar , vart USA fråtekne alle desse sigrane frå 1997-2001, endå om det internasjonale friidrettsforbundet ikkje hadde reglar for i ettertid å gå til eit slikt steg.

10. august 2010 vart Pettigrew funnen død i bilen sin i Chatham County i Nord-Carolina. Obduksjonsrapporten konkluderte med at han døydde av ein overdose difenhydramin. Pettigrew arbeidde som assistenttrenar ved 'University of North Carolina' då han døydde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antonio Pettigrew» frå ,  den 21. juli 2012.

Notar

Bakgrunnsstoff
 Profil på Sports Reference 
 

Mellomdistanseløparar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett for USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Folk frå Georgia
Folk frå Nord-Carolina
Glenn Davis

Glenn Ashby Davis () frå Follansbee i Vest-Virginia i USA, var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som spesialistere seg på 400 m hekk. Han vann til saman tre gullmedaljar under sommar-OL 1956 i Melbourne og sommar-OL 1960 i Roma. Frå 1950 var han for det meste busett i Barberton i delstaten Ohio, der han også døydde.

Aktiv
Under uttaket til sommar-OL i 1956 sette Davis verdsrekord på 400 meter hekk med tida 49,5, og vart dermed den fyrste som sprang distansen på under 50 sekundar. I olympiaden i Melbourne, seint i 1956, levde han opp til favorittstempelet og tok gull på 400 meter hekk med tida 50,1, sju tidelar føre landsmannen Silas Southern som hadde imponert i semifinalane med tida 50,1 og heatsiger over Davis.

I 1958 forbetra Davis sin eigen verdsrekord til 49,2 sekundar under ei tevling på Nepstadion i Budapest. Same sesongen imponerte han med å springe 100 meter på 10,3, verdsrekorden var då 10,1, og 400 meter flatt på 45,5, noko som plasserte han på andreplassen på rekordlista over 400-meterløparar.

Fire år etter triumfen i Melbourne tok Davis nytt OL-gull under Roma-OL, då på tida 49,3. Under leikane avslutta han si tid som friidrettutøvar med å springe tredjeetappen på USAs vinnarlag på 4x400 m stafett, saman med Jack Yerman, Earl Young og Otis Davis.

I 1960 og -61 spela Glenn Davis i to sesongar amerikansk fotball for Detroit Lions. Etter nokre år som trenar for universitetslag, slo han seg ned i heimbyen Barberton, der han var lærar og trenar.

OL-medaljar
1956  Melbourne -  Gull 400 meter hekk 
1960  Roma -  Gull 400 meter hekk 
1960  Roma -  Gull 4 x 400 meter stafett

Bakgrunnsstoff
Om Davis i Washington Post

Kjelder
Friidrott 61, Hälsingborg, 1961
Denne artikkelen bygger på «Glenn Davis (athlete)» frå ,  den 21. juli 2012.  
 

Hekkeløparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Folk frå Vest-Virginia
Folk frå Ohio
Are Nakkim

Are Nakkim () er ein tidlegare friidrettsutøvar som representerte Moss Idrettslag. Han vann sølvmedaljen på 10000 meter i EM i friidrett 1990, og vart noregsmeister åtte gongar på til saman fire ulike distansar. Kjellaug Nakkim var mor hans, og journalisten Kyrre Nakkim ein yngre bror.

Aktiv
Nakkim var Noregs beste langdistanseløpar frå midt på 1980-talet til inn i 1990-åra. Mellom 1984 og 1990 tok han åtte gull-, tre sølv- og tre bronsemedaljar i ulike NM-tevlingar, alt frå 1500 m til 10000 m og 3000 m hinder. Alle desse åra vart han noregsmeister, med unnatak for 1987 då han vart fråløpt av Truls Nygård både på 5000 m og 10000 m, samt spurtslått av Roger Gjøvaag i hinderløypa.

På 10000-meteren under EM i friidrett 1990 i Split spurtslo Nakkim italienaren Stefano Mei og spaniaren Antonio Prieto, og kom inn til sølvmedalje med tida 28.04,0, den suverene vinnaren Salvatore Antibo frå Italia klarte han ikkje å fylgje.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Sølvmedalje på 10000 m

Medaljar norske meisterskap
1984: Gull på 10000 m og bronse på 3000 m hinder
1985: Gull på 3000 m hinder og bronse på 5000 m
1986: Gull både på 3000 m hinder og på 5000 m
1987: Sølv både på 5000 m, 10000 m og 3000 m hinder
1988: Gull på 5000 m
1989: Gull på 5000 m og bronse på 1500 m
1990: Gull både på 1500 m og på 5000 m 

Nakkim sette norsk rekord på 10000 meter med 27.32,52 meter under Bislett Games den 14. juli 1990, ein rekord som er gjeldande i 2012.

Personlege rekordar

Kjelder
Sporstboken, aktuelle årgangar

Norske langdistanseløparar
Norske mellomdistanseløparar
Norske hinderløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Moss
Georg Andersen

Georg Arnfinn Andersen () er ein norsk politimann og tidlegare kulestøytar og diskoskastar frå Arendal. Han vann bronsemedaljen i kulestøyt under EM i friidrett 1990. Mellom 1987 og 1995 vart han fire gongar noregsmeister i kulestøyt, både i 1988 og 1990 fekk han kongepokalen for beste prestasjon under meisterskapen. I sine år som friidrettsutøvar representerte han både Idrettsklubben Grane, Idrettsklubben Tjalve og Urædd. Han er far til friidrettsutøvaren Stian Andersen.

Aktiv
Andersen deltok i fleire internasjonale meisterskap frå 1986 av. Etter gode plasseringar i innandørsmeisterskap, tok han bronsemedaljen under EM i friidrett i Split på seinsommaren 1990. Med eit kast på 20,71 m var han nær sitt toppnivå og kunne lite gjere med austtyskarane Ulf Timmermann og Oliver-Sven Buder.

Under VM i friidrett 1991 i Tokyo vart Andersen tildelt sølvmedaljen i kulestøyt, men mista medaljen då han testa positivt for doping. Den positive testen på anabole steriodar kom etter ei prøve han gav over ein måned før VM-tevlingane i Tokyo.

Han gjorde comeback etter at utestenginga var over og kvalifiserte seg til VM i Göteborg i 1995, men makta ikkje kvalfisere seg til finalen. Etter 1996-sesongen la han opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986: Nr 10 i kulestøyt
OL 1988: Nr 10 i kulestøyt
EM 1990: Bronsemedalje i kulestøyt
VM 1991: Diskvalifisert frå sølvplass i kulestøyr
EM 1995: Utslått i kvalifiseringa

Medaljar norske meisterskap
1983: Bronse i diskos
1984: Bronse både i kule og i diskos
1985: Sølv i diskos
1986: Sølv i diskos og bronse i kule
1987: Gull i kule og bronse i diskos
1988: Gull i kule; kongepokal for vinnarstøytet på 20,63 m
1989: Sølv i kule
1990: Gull i kule; kongepokal for vinnarstøytet på 20,80 m
1995: Gull i kule

Sin personlege rekord i kulestøyt på 20,86 meter sette Andersen i Malmö i 1990, men innandørs har han støytt 20,98 m. Hans pers i diskoskast er på 62,10 meter og frå 1986.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Georg Andersen» frå ,  den 21. juli 2012.  
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 

Norske kulestøytarar
Norske diskoskastarar
Norske politifolk
Kongepokalvinnarar i friidrett
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Dopingsaker i friidrett
Folk frå Arendal