kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Richard Dahl

‎Richard Dahl () var ein svensk høgdehoppar frå Landskrona som vart europameister i øvinga i 1958.

Aktiv
Dahl fekk sølvmedaljen i høgdetevlinga under den svenske meisterskapen både i 1957 og 1958. Han forbetra den personlege rekorden til 2,08 m i 1958.

Før europameisterskapen 1958 på svensk heimebane i Stockholm i 1958 var verdsrekordhaldaren Jurij Stepanov største favoritten til høgdegullet, saman med svenske Stig Pettersson. Men Dahl overraska og gjorde sitt livs beste hopp. Han sette svensk rekord ved å svinge seg over lekta i sitt andre forsøk på 2,12 meter, og vann tevlinga framom Jíři Lanský frå Tsjekkoslovakia og Stig Pettersson. Han var den einaste svensken som tok gull i meisterskapen, ein prestasjon som han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM i friidrett 1958 i Stockholm: Gullmedalje – 2,12 m, framom Jíři Lanský (2,10 m)
NoM 1961: Sølvmedalje – 2,01 m, bakom Stig Pettersson (2,11 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard Dahl» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Svenske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett for Sverige
Andrew Love

Andrew Love () var ein saksofonist frå Memphis i Tennessee, mest kjend som medlem i The Memphis Horns.

Love vart fødd i Memphis og byrja interessa for musikk i baptistkyrkja der faren var pastor.  Han tok musikkutdanning ved Langston University i Oklahoma og kom attende til Memphis i 1965, der han byrja å spele ved Stax Records i lag med trompetisten Wayne Jackson. Dei to skapte signaturstilen for blåsarane ved Stax på hitsongar av Otis Redding, Sam & Dave og andre.

Etter fleire innspelingar ved Stax, start han og Jackson og kalle seg The Memphis Horns og byrja som frilansarar. Love og Jackson spelte i studio for musikarar som Neil Diamond, Elvis Presley og Dusty Springfield. Duoen turnerte òg med The Doobie Brothers, Jimmy Buffett, Robert Cray og mange andre.

I 2002 fekk Love diagnosen Alzheimers sjukdom og han trekte seg attende frå musikkindustrien året etter. Han døydde i 2012, 70 år gammal.

Al Bell, medeigar i Stax Records, sa «Eg elskar saksofonistar, og eg har mange saksofonistar eg beundrar og heldt høgt. Men eg har aldri høyrt ein saksofonist som påverkar med og grip meg som Andrew Love. Det var anda i han, og du kunne føle det i musikken. Han kunne bringe fram dei djupaste kjenslene dine, men han gjorde det forsiktig. Det var som om han elska med sjela di.»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrew Love (musician)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Memphis
USA-amerikanske saksofonistar
Døde av Alzheimers
River of Dreams

River of Dreams er det tolvte studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 10. august 1993. Det er til i dag det siste studioalbumet til Joel, om ein ser bort frå eit instrumentalalbum framført av Richard Joo. River of Dreams presenterte ein mykje meir seriøs tone frå Joel enn på dei førre albuma hans. Det handlar om tema som tillit og langvarig kjærleik. Somme av songane, som «A Minor Variation» og «The Great Wall of China», var inspirert av ein langvarig strid med den tidlegare manageren og svogeren hans, Frank Weber, som underslo millionar av dollar frå Joel og brukte tvilsam rekneskapsføring for å dekke over det.

Plateomslaget vart måla av den dåverande kona til Joel, Christie Brinkley. I 1993 gav Rolling Stone ho Top Picks-prisen for årets plateomslag.

Innhald

A Voyage on the River of Dreams
A Voyage on the River of Dreams er ein australsk plateboks med tre CD-plater som kom i 1994, med studioalbumet, River Of Dreams, ein CD medm seks konsertopptak frå '93–'94 River of Dreams tour, i tillegg til ein Questions & Answers-CD spelt inn ved Princeton University. denne boksen nådde salslista i Australia (33. plass) og New Zealand (47. plass).

Disk ein (River of Dreams – Studio album) - som det originale albumet

Disk to (Billy Joel Live)

Disk 3 
«Q & A recorded at Princeton University»

Lister

Plassering

Medverkande

Billy Joel: Vokal, piano, clavinet, organs, klaverinstrument, synthesizer, korvokal
Zachary Alford: Trommer
Phillip Ballou: Korvokal
Katreese Barnes: Korvokal
Tommy Byrnes: Gitar
Richie Cannata: Tenorsaksofon
Dennis Collins: Korvokal
Schuyler Deale: Bass
Lew Del Gatto: Orkesterleiar
Liberty DeVitto: Trommer
Will Downing: Korvokal
Laurence Etkin: Trompet
Wrecia Ford: Vokal
Diane Garisto: Korvokal
Arno Hecht: Barytonsaksofon
Lonnie Hillyer: Bass
Jeff Jacobs: Synthesizer
Stephanie James: Korvokal
Color Me Badd: Korvokal på 'All About Soul'
Devora Johnson: Korvokal
 
Jef Lee Johnson: Bass
Steve Jordan: Trommer
Curtis Rance King jr.: Korleiar
Danny Kortchmar: Gitar
Andy Kravitz: perkusjon
Osvaldo Melindez: Trombone
Ira Newborn: Orkestrering
Jim Saporito: perkusjon
Marlon Saunders: Korvokal
Frank Simms: Korvokal
George Simms: Korvokal
T.M. Stevens: Bass
Crystal Taliefero: Korvokal
Chuck Treece: Bass
Mike Tyler: Gitar
Leslie West: Gitar
Brenda White-King: Korvokal
B. David Witworth: Korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «River of Dreams» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1993
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Album på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-album i Australia
Nummer-ein-album i New Zealand
Alan Pascoe

Alan Peter Pascoe () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Portsmouth som spesialsierte seg i hekkeløp, fyrst på korthekken og sidan på langhekken. Han vann to EM-gull i 1974, eitt på 400 m hekk og det andre i den lange stafetten og 4x400 m med Storbritannia.

Aktiv
Pascoe fekk sitt gjennombrot i 1969-sesongen då han tok bronsemedaljen på tida 13,9 under EM i friidrett 1969 i Aten, Eddy Ottoz frå Italia vann tevlinga på 13,5 sekundar. I 1970 forbetra Pascoe den personlege rekorden til 13,6. Han tok sølvmedaljen i friidretts-EM 1971 i Helsingfors på tida 14,1, eitt tidelssekund bak vinnaren, favoritten Frank Siebeck frå Aust-Tyskland.

Under dei olympiske sommarleikane i 1972 i München vart Pascoe utslått i semifinalane på 110 m hekk. I lag med Martin Reynolds, David Hemery, David Jenkins vann han så OL-sølv i 4 x 400 m stafett. Etter OL-sesongen valde Pascoe å satse på 400 m hekk.

Vinteren 1974 imponerte Pascoe stort då han under Samveldeleikane i Christchurch vann langhekken på 48,8 sekundar. Utover i sommarsesongen tevla han sjeldan, og utan å overbevise. I europameisterskapen 1974 i Roma slo han derimot til og erobra gullmedaljen framom den sterke franskmannen Jean-Claude Nallet med ein margin på tolv hundredels sekund; 48,82 mot 48,94. Pascoe avslutta europameisterskapen med å springe tredjeetappen for det britiske laget som vann gullmedalje i 4 x 400 m stafett, dei andre på laget var Glen Cohen, William Hartley og David Jenkins.

Pascoe avslutta friidretts-karrieren i 1978 med Samveldeleikane i Edmonton, der han vart nummer tre på langhekken.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje på 110 m hekk – 13,9
EM 1971 i Helsingfors: Sølvmedalje på 110 m hekk – 14,1, bakom Frank Siebeck (14,0)
OL 1972 i München: Sølvmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.00,4. Utslått i semifinalane på 110 m hekk (14,24 = nr13)
EM 1974 i Roma: Gullmedaljar på 400 m hekk – 48,82, framom Jean-Claude Nallet, samt i 4 x 400 m stafett – 3.03,3

Pascoe sine personlege rekordar er 13,79 sekundar (elektronisk tid) på 110 m hekk, sett i Edinburgh i 1972, samt 48,59 på 400 m hekk, oppnådd i 1975 i Stockholm.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Pascoe» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Britiske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Karl Honz

Karl Honz () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 400 meter for Vest-Tyskland i 1974.

Aktiv
Honz sette personleg rekord på 200 m med 20,8 i 1971. Same sesongen deltok han for Vest-Tyskland i europameisterskapen i Helsingfors, men med tida 21,5 vart han slått ut i forsøksløpet.

Året etter valde Honz å satse på 400 meter. I den vesttyske meisterskapen i München i slutten av juli månad 1972 sette han europarekord med tida 44,70, det nest beste 400 m-løpet i verda den sesongen. Han hadde ingen vanskar med å nå finalen på distansen under sommarleikane på same stadion vel ein månad etter, men i finalen sprang han ikkje opp mot sitt beste og vart nummer sju med 45,68. I 4x400 meter stafett kom Honz i mål til fjerdeplass for Vest-Tyskland på tida 3.00,8.

Honz opplevde sin store triumf under friidretts-EM 1974 i Roma. På den individuelle 400-meteren var han heilt suveren og vann gullmedaljen på tida 45,04, framom David Jenkins frå Storbritannia og med sin eigen landsmann Bernd Herrmann på tredjeplass. På avslutningsdistansen  i meisterskapen tok han sølv på 4x400 meter stafett for Vest-Tyskland, saman med Hermann Köhler, Horst-Rüdiger Schlöske og ankermann Rolf Ziegler, to tidels sekund bakom vinnarlaget frå Storbritannia.

Honz vart vesttysk meister på 400 m både i 1972 og 1973.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
OL 1972 i München: Nr 7 på 400 m – 45,68
EM 1974 i Roma: Gullmedalje 400 m – 45,04, framom David Jenkins (45,67). Sølvmedalje i 4x400 m stafett – 3.03,5.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl Honz» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Vest-Tyskland
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Charles Friedek

Charles Michael Friedek () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Gießen i Hessen. Han vann VM-gull i tresteghopp under VM i 1999 i Sevilla, same året vann han også innandørs-VM. Friedek var den fyrste svarte friidrettsutøvaren som vart verdsmeister for Tyskland. I 2002 fekk han sølv under EM 2002 i München.

Aktiv
Friedek deltok i dei olympiske leikane i 1996, 2000 og 2004, utan å hevde seg heilt i toppen. Best vart han i Sydney i 2000 med ein 12. plass. I 1998 gjekk han derimot til topps i trestegtevlinga i  verdscupen. Han vann trestegøvinga i verdsmeisterskapen innandørs i 1999, året etter vart han innandørs europameister.

Høgdepunktet for Friedek var verdsmeisterskapen 1999 i Sevilla. Med eit hopp på 17,59 m sikra han seg gullmedaljen, 10 cm lengre enn andremann i tevlinga. Tre år seinare fekk han ein sølvmedalje under friidretts-EM 2002 i München, der svensken Christian Olsson vann med 20 cm margin.

Friedeks siste store triumf kom då han vann tresteg i Europacupen for lag i 2005. Til sommar-OL 2008 i Beijing vart han ikkje teken ut, endå han hadde klart kvalfiseringskravet.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: utslått 16,71 m – nr 14 
VM 1997 i Aten: Nr 11 – 16,86 m
EM 1998 i Budapest: Nr 6 – 17,04 m
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 17,59 m, framom Rostislav Dimitrov (17,49 m)
OL 2000 i Sydney: Nr 12
EM 2002 i München: Sølvmedalje – 17,33 m, bakom Christian Olsson (17,53 m)
VM i 2005 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (15,75 m)
VM 2009 i Berlin: Uplassert

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Friedek» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Tyske tresteghopparar
Tyske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Tyske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Tyske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Songs in the Attic

Songs in the Attic er det første konsertalbumet til Billy Joel og kom ut i 1981.

Då albumet kom ut var det første gong musikk frå det første albumet hans, Cold Spring Harbor, som kom i 1971, vart tilgjengeleg for eit større publikum.

Songs in the Attic introduserte dei tidlegare songane til Joel for fansen som berre hadde kjend han sidan The Stranger. På dei første albuma hans brukte Joel mykje studiomusikarar, men frå slutten av 70-talet hadde han eit fast band som spelte med seg.

To av songane på albumet, «Say Goodbye to Hollywood» og «She's Got a Way», vart gjevne ut som singlar, og begge nådde topp 25 i Australia. I Australia vart òg «You're My Home», men denne gjekk ikkje inn på lista.

Innhald
Alle songar skrivne av Billy Joel.
Side ein
«Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)» – 5:05
Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
«Summer, Highland Falls» – 3:03
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
«Streetlife Serenader» – 5:17
Performed July 1980 at St. Paul Civic Center, St. Paul, MN
«Los Angelenos» – 3:48
Performed July 1980 at Toad's Place, New Haven, CT
«She's Got a Way» – 3:00
Performed June 1980 at Paradise Rock Club, Boston, MA
«Everybody Loves You Now» - 3:08
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
Side to
«Say Goodbye to Hollywood» – 4:25
Performed June 1980 at Milwaukee Arena, Milwaukee, WI
«Captain Jack» – 7:16
Performed July 1980 at Spectrum, Philadelphia, PA
«You're My Home» – 3:07
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
«The Ballad of Billy the Kid» – 5:28
Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
«I've Loved These Days» – 4:35
Performed July 1980 at The Horizon, Chicago, IL

Medverkande
Billy Joel – vokal, piano, synthesizer, munnspel
David Brown – elektrisk gitar (solo), akustisk gitar (solo)
Richie Cannata – saksofonar, fløyte, orgel
Liberty DeVitto – trommer, perkusjon
Russell Javors – elektrisk gitar (rytme), akustisk gitar (rytme)
Doug Stegmeyer – bassgitar

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Songs in the Attic» frå ,  den 3. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Phil Ramone
Billy Joel-album
Konsertalbum frå 1981
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Valerij Borzov

Valerij Filippovitsj Borzov () er ein tidlegare sprintar og politikar frå Sambir i Ukraina som tevla for Sovjetunionen. Han vann to OL-gull i 1972 og til saman fire EM-gull i tida 1969-74. Borzov er gift med turnaren Ljudmila Turitsjeva.

Idrett
Borzov fekk sitt gjennombrot i 1969-sesongen då han med tida 10,0 tangerte europarekorden på 100 m. Same året vart han europameister på distansen i Aten med tida 10,4 sekundar, same tid fekk også sølvmedaljøren Alain Sarteur frå Frankrike. På 4x100 meter stafett vann Frankrike ein klar siger med tida 38,8, Borzov sprang Sovjetunionen inn til sølv på 39,3. I 1970-sesongen forbetra han den personlege rekorden på 200 m til 20,5. 

I EM i friidrett 1971 i Helsingfors vart Borzov dobbeltmeister. Han tok ein suveren siger på 100 m med 10,26, andremann Gerhard Wucherer frå Vest-Tyskland fekk notert 10,48. Også 200 m vann Borzov på overlegent vis. Med sluttida 20,30 slo han dei andre medaljevinnarane med over fire tidels sekund.

Borzov vann gullmedaljane på 100 m og 200 meter også under Sommar-OL 1972 i München. På 100 m fekk han sluttida 10,14, sølvmannen Robert Taylor frå USA hadde 10,24. På 200 meter gjorde Borzov sitt snøggaste løp noko gong og vart klokka inn på 20,00 sekundar, Larry Black frå USA tok sølvet på 20,19. I 4x100 m stafett sprang Borzov på siste etappen Sovjetunionen inn til sølv på tida 38,50, USA sine fire utvalde vann gullmedaljen etter 38,19 sekundar.

Den 3. september 1974 tok Borzov sin fjerde EM-tittel. På 100-meteren i Roma slo han Pietro Mennea frå arrøngørlandet med sju hundredels sekund, vinnartida var 10,27. Under der olympiske leikane i Montreal i 1976 tok Borzov to nye olympiske medaljar då han fekk bronse både på 100 meter og på 4x100 meter stafett. På 100 m fekk han akkurat same tid som då han vann OL-gull fire år tidlegare, den nye olympiameisteren Hasely Crawford frå Trinidad og Tobago hadde 10,06.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Gullmedalje på 100 m – 10,4, og sølvmedalje i 4x100 stafett.
EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje på 100 m – 10,26, og 200 m – 20,30
OL 1972 i München: Gullmedaljar på 100 m – 10,14 og 200 m – 20,00, sølvmedalje i 4x100 m stafett
EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 100 m – 10,27, framom Pietro Mennea (10,34)
OL 1976 i Montreal: Bronsemedaljar på 100 m (10,14), og i 4x100 m stafett (38,78)

Politikk
Borzov var parlamentsmedlem i Ukraina frå 1998 til 2006. Til 2001 representerte han Fedrelandsforbundet, sidan Det sameinte sosialdemokratiske partiet.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walerij Borsow» frå ,  den 3. september 2014.  
 

Sovjetiske sprintarar
Ukrainske politikarar
Europameistrar i friidrett for Sovjetunionen
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Klaus-Peter Justus

Klaus-Peter Justus ({{datoar}) er ein tysk tidlegare friidrettstuøvar frå Königsee i Thüringen som tevla for Aust-Tyskland. Han vart europameister på 1500 meter i 1974.

Aktiv
Justus vann 1500 m i junior-europameisterskapen 1970. I 1972 sette han personleg rekord på distansen med 3.39,0 og fekk delta i sommarleikane i München. Her tok han seg vidare frå forsøket med eit godt løp, men i den tredje og siste av semifinalane presterte han langt under pari og vart utslått.  

I 1974 tangerte Justus den personlege rekorden på 1500 m, men var ikkje mellom dei fremste medaljekandidatane under EM i friidrett 1974 i Roma. Han tok seg vidare som fjerdemann frå sitt kvalifiseringsløp, men ovverraska stort i finalen og vann spurten framfor Tom B. Hansen frå Danmark og Thomas Wessinghage frå Vest-Tyskland. Tida 3.40,5  var den same som då han tidlegare i sesongen vart austtysk meister på 1500 m. Han vann denne distansen i den nasjonale meisterskapen i 1970 og 1972-75.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1972 i München: Utslått i semifinalane på 1500 m
EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 1500 m – 3.40,5, framom Tom B. Hansen (3.40,7)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klaus-Peter Justus» frå ,  den 3. september 2014.  

Tyske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Aust-Tyskland
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Rodion Gataullin

Rodion Gataullin () er ein tidlegare friidrettsutøvar fødd i Tasjkent i dåverande Sovjetunionen, i dag Usbekistan. Han tevla i stavhopp og representerte fyrst Sovjetunionen, seinare Russland. Gataullin vart europameister i 1990 og 1994, dessutan tok han OL-sølv i 1988 og VM-bronse i 1987. Hans personlege rekord er 6,00 meter, innandørs presterte han 6,02 m. Gataullin var den andre stavhopparen som svinga seg over seksmeters-lekta, etter Serhij Bubka.

Aktiv
Gataullin vart junioreuropameister i stavhopp 1983 og vann øvinga i universiaden i 1985. Under VM i friidrett 1987 fekk han bronsemedaljen, der landslagskollega Serhij Bubka vann og franske Thierry Vigneron tok sølvet på same høgda som Gataullin. Vinteren 1988 vart Gataullin europameister innandørs med 5,75 m.

I sin olympiske debut i 1988 stoppa han etter ha nådd 5,85 m og sølvplass, saman med olympiameister Bubka og bronsevinnar Gregorij Jegorov sørgde han for at alle medaljane i stavhopp hamna i dåverande Sovjetunionen.

Gataullin vart i 1990 europameister i stavhopp framom nemnde Jegorov. Fire år seinare forsvarte han EM-tittelen på framifrå vis. Under meisterskapen i Helsingfors svinga han seg over heile seks meter, også då hadde han sterkast konkurranse frå ein landsmann, Igor Trandenkov tok sølvet med 5,90 m i sluttprotokollen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 5,80 m, bakom Thierry Vigneron (5,80 m)
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje – 5,85 m, bakom Serhij Bubka (5,90 m)
EM 1990 i Split: Gullmedalje – 5,85 m, framom Grigorij Jegorov (5,75 m)
VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 5,85 m
EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 6,00 m, framom Igor Trandenkov (5,90 m)
VM 1995 i Göteborg: Nr 5 – 5,70 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rodion Gataullin» frå ,  den 4. september 2014.  
 

Sovjetiske stavhopparar
Russiske stavhopparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Maksim Tarasov

Maksim Vladimirovitsj Tarasov  () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Jaroslavl. Han deltok i stavhopp for Sovjetunionen og seinare Russland, og vart olympisk meister i 1992, europameister i 1998 og verdsmeister i 1999. Bestenoteringa hans er på 6,05 meter, berre verdsrekordhaldaren Serhij Bubka hoppa høgre før 2008.

Aktiv
Tarasov tok bronsemedaljen under friidretts-VM 1991, der Bubka vann sitt tredje strake VM-gull. Året etter vart Tarasov olympisk meister i Barcelona. Både under VM 1993 og 1995, då Bubka tok nye VM-titlar låg Tarasov like under, med bronse i -93 og sølv i -95. I 1997-sesongen sette han personleg rekord då han svinga seg over 6 meter. Under VM 1997 i Aten gjekk han over 5,96 m og tok sølv, atter vart Bubka for dyktig med sine 6,01 m.

I 1998 vart Tarasov europameister i Budapest, i ei tevling utan dei store prestasjonane. Derimot imponerte han stort då han året etter svinga seg over 6,02 m under verdsmeisterskapen i Sevilla og tok ein klar siger. Elles i 1999 gjorde han sitt livs beste stavhopp då han persa med 6,05 m. Under OL 2000 avslutta han karrieren med å vinne si åttande medalje i ein av dei store meisterskapane; VM, OL og EM.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 5,85 m
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 5,80 m, framom Igor Trandenkov (5,80 m)
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje 5,80 m, delt med Igor Trandenkov
VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje 5,86 m, bakom Sergej Bubka (5,92 m)
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje 5,96 m, bakom Sergej Bubka (6,01 m)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 5,81 m, framom Tim Lobinger (5,81 m)
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje 6,02 m, framom Dmitri Markov (5,90 m)
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 5,90 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maxim Wladimirowitsch Tarassow» frå ,  den 4. september 2014.  
 

Sovjetiske stavhopparar
Russiske stavhopparar
Olympiske meistrar for SUS
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Folk frå Jaroslavl