kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
VM i friidrett 1999

Verdsmeisterskapen i friidrett 1999, den 7. i rekka, vart avvikla på Olympiastadion i Sevilla frå 20. til 29. august 1999. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 22 for kvinner. Frå 201 deltakarland vart påmeldt 1821 utøvarar.

Under meisterskapen vart sett to nye verdsrekordar. Michael Johnson frå USA sette verdsrekord på 400 meter med 43,18 sekundar, medan Stacy Dragila, også ho frå USA, svinga seg over 4,60 meter i stavsprang.

Spydkastaren Trine Hattestad fekk bronsemedaljen i øvinga, ho var den einaste norske medaljevinnaren. Pål Arne Fagernes kom på fjerdeplass, han òg deltok i spydkast.

Menn

100 meter 

Finale: 22. august

200 m 

Finale: 27. august

400 m 

Finale: 26. august

800 m 

Finale: 29. august

1500 m 

Finale: 24. august

5000 m 

Finale: 28. august

10 000 m 

Dato: 24. august

Maraton 

Dato: 28. august

110 meter hekk 

Finale: 25. august

400 m hekk 

Finale: 27. august

3 000 meter hinder 

Finale: 23. august

4 x 100 m stafett 

Finale: 29. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 29. august

20 km kappgang 

Dato: 21. august

50 km kappgang 

Dato: 25. august 
Den opphavlege vinnaren, German Skurygin frå Russland, vart diskvalifisert i ettertid, grunna doping.

Høgdehopp 

Finale: 23. august

Stavhopp 

Finale: 26. august

Lengdehopp 

Finale: 28. august

Tresteghopp 

Finale: 25. august

Kulestøyt 

Finale: 21. august

Diskoskast 

Finale: 24. august

Sleggjekast 

Finale: 22. august

Spydkast 

Finale: 29. august

Tikamp 

Dato: 24. og 25. august

Kvinner

100 meter 

Finale: 22. august

200 m 

Finale: 27. august

400 m 

Finale: 26. august

800 m 

Finale: 24. august

1500 m 

Finale: 29. august

5000 m 

Finale: 27. august

10 000 m 

Dato: 26. august

Maraton 

Dato: 29. august

100 meter hekk 

Finale: 28. august

400 m hekk 

Finale: 25. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 29. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 29. august

20 km kappgang 

Dato: 27. august

Høgdehopp 

Finale: 29. august

Stavhopp 

Dato: 21. august

Lengdehopp 

Finale: 23. august

Tresteghopp 

Finale: 24. august

Kulestøyt 

Finale: 25. august

Diskoskast 

Finale: 23. august

Sleggjekast 

Dato: 24. august

Spydkast 

Finale: 28. august

Sjukamp 

Dato: 21. og 22. august

Medaljetabell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1999» frå ,  den 5. august 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1999/Medaillenspiegel» frå ,  den 5. august 2013.  
 

1999
Sport i 1999
VM i friidrett 1995

Verdsmeisterskapen i friidrett 1995, den 5. i rekka, vart avvikla på Ullevi stadion i Göteborg frå 5. til 13. august 1995. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 20 for kvinner. Frå 191 deltakarland vart påmeldt 1804 utøvarar.

Under meisterskapen vart sett tre verdsrekordar. I tresteghopp vart sett verdsrekord både for menn og kvinner. Jonathan Edwards frå Storbritannia landa på 18,29 meter, medan Inessa Kravets frå Ukraina noterte seg for 15,50 m. Kim Batten frå USA kom i mål på 52,61 sekundar på 400 m hekk for kvinner.

Vebjørn Rodal tok Noregs einaste medalje då han fekk bronsen på 800 meter. Steinar Hoen vart nummer fem i høgdehopp og Geir Moen nummer seks på 200 meter. Sjetteplassar vart det også på dei norske kvinnene Hanne Haugland i høgdehopp og Mette Bergmann i diskoskast.

Menn

100 m 

Finale: 6. august

200 m 

Finale: 11. august

400 m 

Finale: 9. august

800 m 

Finale: 8. august

1500 m 

Finale: 13. august

5 000 m 

Finale: 13. august

10 000 m 

Finale: 8. august

Maraton 

Dato: 12. august

20 km kappgang 

Dato: 6. august

50 km kappgang 

Dato: 10. august

110 meter hekk 

Finale: 12. august

400 m hekk 

Finale: 10. august

3000 meter hinder 

Finale: 11. august

4 x 100 m stafett 

Finale: 13. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 13. august

Høgdehopp 

Finale: 8. august

Stavhopp 

Finale: 11. august

Lengdehopp 

Finale: 12. august

Tresteghopp 

Finale: 7. august

Kulestøyt 

Finale: 9. august

Diskoskast 

Finale: 11. august

Sleggjekast 

Finale: 6. august

Spydkast 

Finale: 13. august

Tikamp 

Dato: 6. og 7. august

Kvinner

100 meter 

Finale: 7. august

200 meter 

Finale: 10. august

400 m 

Finale: 8. august

800 m 

Finale: 13. august

1500 m 

Finale: 9. august

5000 m 

Finale: 12. august

10 000 m 

Finale: 9. august

Maraton 

Dato: 5. august

100 meter hekk 

Finale: 6. august

400 m hekk 

Finale: 11. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 13. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 13. august

10 km kappgang 

Dato: 7. august

Høgdehopp 

Finale: 13. august

Lengdehopp 

Finale: 6. august

Tresteghopp 

Finale: 10. august

Kulestøyt 

Finale: 5. august

Diskoskast 

Finale: 12. august

Spydkast 

Finale: 8. august

Sjukamp 

Dato: 9. og 10. august

Medaljetabell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1995» frå ,  den 5. august 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1995/Medaillenspiegel» frå ,  den 5. august 2013.  
 

1995
Sport i 1995
Sport i Göteborg
Internasjonale meisterskap i Sverige
VM i friidrett 1993

Verdsmeisterskapen i friidrett 1993, den 4. i rekka, vart avvikla på Neckarstadion i Stuttgart frå 13. til 22. august 1993. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 20 for kvinner. Frå 187 deltakarland vart påmeldt 1689 utøvarar.

Under meisterskapen vart sett fire verdsrekordar. Colin Jackson frå Storbritannia kom i mål på 12,91 sekundar på korthekken, medan USA sitt lag på 4x400 meter stafett for menn fekk sluttida 2.54,29. Britiske Sally Gunnell vann langhekken på rekordtida 52,74 sekundar, og så stod Anna Birjukova frå Russland for det fyrste tresteghoppet av ei kvinne som målte over 15 meter; 15,09 m.

Norske Trine Hattestad vart verdsmeister i spydkast. Ingen andre nordmenn plasserte seg  mellom dei åtte beste i noko øving.

Menn

100 m 

Finale: 15. august

200 m 

Finale: 20. august

400 m 

Finale: 17. august

800 m 

Finale: 17. august

1500 m 

Finale: 22. august

5000 m 

Finale: 16. august

10 000 m 

Finale: 22. august

Maraton 

Dato: 17. august

20 km kappgang 

Dato: 15. august

50 km kappgang 

Dato: 21. august

110 m hekk 

Finale: 20. august

400 m hekk 

Finale: 19. august

3 000 m hinder 

Finale: 21. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 22. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 22. august

Høgdehopp 

Finale: 22. august

Stavhopp 

Finale: 19. august

Lengdehopp 

Finale: 20. august

Tresteghopp 

Finale: 16. august

Kulestøyt 

Finale: 21. august 

Mike Stulce frå USA vart opphavleg nummer tre, men vart sidan diskvalifisert for brot på dopingreglane.

Diskoskast 

Finale: 17. august

Sleggjekast 

Finale: 15. august

Spydkast 

Finale: 16. august

Tikamp 

Dato: 19. og 20. august

Kvinner

100 m 

Finale: 16. august

200 m 

Finale: 19. august

400 m 

Finale: 17. august

800 m 

Finale: 17. august

1500 m 

Finale: 22. august

3000 m 

Finale: 16. august

10 000 meter 

Finale: 21. august

Maraton 

Dato: 15. august

10 km kappgang 

Dato: 14. august

100 m hekk 

Finale: 20. august

400 m hekk 

Finale: 19. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 22. august

4 x 400 m stafett 

Finale: 22. august

Høgdehopp 

Dato: 21. august

Lengdehopp 

Dato: 15. august

Tresteghopp 

Dato: 21. august

Kulestøyt 

Dato: 15. august

Diskoskast 

Dato: 19. august

Spydkast 

Dato: 22. august

Sjukamp 

Dato: 16. og 17. august

Medaljetabell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1993» frå ,  den 6. august 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1993/Medaillenspiegel» frå ,  den 6. august 2013.  
 

1993
Sport i 1993
VM i friidrett 1991

Verdsmeisterskapen i friidrett 1991, den 3. i rekka, vart avvikla på Olympiastadion i Tokyo frå 23. august til 1. september 1991. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 19 for kvinner. Frå 167 deltakarland vart påmeldt 1517 utøvarar.

Under meisterskapen vart sett tre verdsrekordar, alle av menn. Carl Lewis frå USA sette fyrst verdsrekord med 9,86 sekundar på 100 meter, før han så i lengdetevlinga hoppa lengre enn gjeldande verdsrekord, men likevel måtte sjå seg slått av landsmannen Mike Powell som nådde 8,95 m. Til sist sprang same Lewis sisteetappen for USA sitt firemannslag på 4x100 m stafett som fekk notert rekordtida 37,50 sekundar.

Norske Lars Arvid Nilsen vann sølvmedaljen i kulestøyt. Opphavleg vart landsmannen Georg Andersen tildelt sølvmedaljen, men han vart teken for doping og mista medaljen. Dei norske kvinnene Trine Hattestad og Ingrid Kristiansen kom på høvesvis femteplass i spydkast og sjuandeplass på 10 000 meter.

Menn

100 meter 

Finale: 25. august

200 m 

Finale: 27. august

400 m 

Finale: 29. august

800 m 

Finale: 27. august

1500 m 

Finale: 1. september

5000 m 

Finale: 1. september

10 000 m 

Finale: 26. august

Maraton 

Dato: 1. september

20 km kappgang 

Dato: 24. august

50 km kappgang 

Dato: 31. august

110 meter hekk 

Finale: 29. august

400 m hekk 

Finale: 27. august

3 000 m hinder 

Finale: 31. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 1. september

4 x 400 m stafett 

Finale: 1. september

Høgdehopp 

Finale: 1. september

Stavhopp 

Finale: 29. august

Lengdehopp 

Finale: 30. august

Tresteghopp 

Finale: 26. august

Kulestøyt 

Finale: 31. august 

Norske Georg Andersen, som oppnådde 20,81 meter i finalen og opphavleg vart nummer to, vart diskvalifisert for å ha brukt dopingmidlar i forkant av meisterskapen.

Diskoskast 

Finale: 27. august

Sleggjekast 

Finale: 25. august

Spydkast 

Finale: 26. august

Tikamp 

Dato: 29. og 30. august

Kvinner

100 meter 

Finale: 27. august

200 m 

Finale: 30. august

400 m 

Finale: 27. august

800 m 

Finale: 26. august

1500 m 

Finale: 31. august

3 000 m 

Finale: 26. august

10 000 m 

Finale: 30. august

Maraton 

Dato: 25. august

100 meter hekk 

Finale: 30. august

400 m hekk 

Finale: 29. august

4 x 100 meter stafett 

Finale: 1. september

4 x 400 m stafett 

Finale: 1. september

10 km kappgang 

Dato: 24. august

Høgdehopp 

Finale: 31. august

Lengdehopp 

Finale: 25. august

Kulestøyt 

Finale: 24. august

Diskoskast 

Finale: 31. august

Spydkast 

Finale: 1. september

Sjukamp 

Dato: 26. og 27. august

Medaljetabell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1991» frå ,  den 6. august 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1991/Medaillenspiegel» frå ,  den 6. august 2013.  
 

1991
Sport i 1991
Tokyo
A-Lee

A-Lee () er ein norsk artist som lagar musikk i grenselandet mellom pop, techno og rap. Han er av iransk opphav, og er oppvaksen på Årvoll i Oslo.

Karriere 

A-Lee forsøkte seg tidleg som rappar og var med i duoen Cam 'N A-Lee saman med rapparen Cam'leon. 2005 vart eit gjennombrotsår for Cam 'N A-Lee, då dei vann by:Larm sin publikumspris og vart nominert til Årets Urørt med låta «What Do You Mean», saman med Chirag frå Karpe Diem. Gruppa hadde ein EP klar til utgjeving i 2006 (Schmokin' Skillz), men då bandet gjekk i oppløysing, vart ikkje EP-en utgjeven likevel. Brotet skjedde fordi A-Lee hadde skrive platekontrakt med Tee Productions. A-Lee gav likevel ikkje ut noko på Tee Productions og braut kontrakten etter to år. Seinare skreiv han ny kontrakt med Bonnier Amigo.

I 2009 gav han ut sin fyrste singel, «Bump Off», før oppfølgjarsingelen «World So Cold» med Marcus Only kom i 2010. Dette vart den fyrste suksesslåta for A-Lee, ho kom på 12. plass på VG-lista og vart spelt mykje på norsk radio. Same året platedebuterte A-Lee med rap-albumet Missing, som ikkje vart nokon stor publikumsfavoritt. Etter Missing har A-Lee gitt ut musikk som er i større grad inspirert av dance og techno. Dei siste åra har han fått store hits med crossover-singlar som «Hear the Crowd», «The One», «Feelgood» (med Elisabeth Carew) og «Over You». «The One» kom på ein sjuandeplass på VG-lista, og blei på lista i fire veker. I tillegg vart «The One» den mest spelte låta i norsk radio i 2011, og «Hear the Crowd» kom på ein sjuandeplass. I 2012 gav han ut sitt andre album, Forever Lost på Sony Music, der alle dei nemnte singlane er med. Dagbladet gav albumet terningkast tre, med fylgjande grunngjeving: «...selv om «Forever Lost» er gjennomført i sin stilimitasjon, er det ikke til å komme unna at sjangeren automatisk gjør dette til en plate som er på høyde med det mest middelmådige fra utlandet.»

Diskografi

Studioalbum

 Missing (2010)
 Forever Lost (2012)

Singlar

 «Bump Off» (2009)
 «Baby Got Back» (2010)
 «World So Cold» (2010) (med Marcus Only)
 «The One» (2011)
 «Hear The Crowd» (2011)
 «Before My Eyes» (2011)
 «Feelgood» (2012) (med Elisabeth Carew)
 «Over You» (2012)

Kjelder 

 , skrive av Audun Kjus Aahlin.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 A-Lee si offisielle nettside. (Engelsk) 
 Kingsize.no, 04.05.10: Den nye radiomørdaren A-Lee
 Natt og dag, 06.09.11: Sjangeren som kom ut av fryseren
 A-Lee hos NRK mP3

Norske rapparar
Norske musikarar
Norske songarar
Musikarar frå Oslo
Folk frå Gjøvik
Nordmenn av iransk opphav
Aribert Reimann

Aribert Reimann () er ein tysk pianist, komponist og musikkvitar. Han har komponert både kammermusikk og orkesterverk. Vokalmusikkverka hans inneheld ei stor spennvidde; dei kan femna om alt frå uakkompagnert solosong til stor korsymfonikk i eitt og same stykke, og dette har gjort Reimann til ein viktig komponist i samtida si. Han er busett i Berlin, og arbeider der.

Liv og virke 

Allereie som tiåring komponerte Reimann sine fyrste verk for piano. Etter å ha gjennomført obligatorisk skulegang tok han til å studera komposisjon, kontrapunkt og klaver ved musikkhøgskulen i Berlin og fekk samtidig ei stilling som repetitør-pianist ved Deutsche Oper Berlin. I 1958 reiste Reimann til Wien for å studera musikkvitskap ved universitetet der, og han heldt etter kvart sine fyrste opptrinn som pianist. I byrjinga av 1970-åra vart Reimann teken opp som medlem i det prestisjetunge Akademie der Künste i Berlin. Frå 1983 til 1998 heldt han eit professorat ved musikkhøgskulen i Berlin.

Karrieren til Aribert Reimann skaut fart fyrst då han byrja å komponera ballettar i samarbeid med forfattaren Günter Grass. Handlingsballettane Stoffreste (1959) «Stoffrestar» og Die Vogelscheuchen (1970) - «Fugleskremsla» vart til med libretto av Grass og musikk av Reimann. I tillegg tonesette Reimann diktet März av Grass for talestemme og fløyte. Reimann har særleg utmerka seg ved å komponera viktige operaer, noko som tok til etter urframføringa av hans versjon av August Strindbergs Ett drömspel i 1965. Etter dette komponerte han operaer av legenda Melusine (1971), Shakespeares King Lear (1978), Strindbergs Spöksonaten (1983), Trojanerinner av Euripides (1986), Slottet av Franz Kafka (1992), Bernardas hus av Federico García Lorca (2000) og nyleg Medea etter tredje del av dramaet Das goldene Vlies av Franz Grillparzer. Dette har styrkt stillinga til Reimann som ein av dei leiande operakomponistane i Tyskland.

Det var Aribert Reimann som skipa Busoni-komposisjonsprisen i 1988. Dette er den einaste av prisane til kunstakademiet i Berlin som har til formål å styrka rekrutteringa av unge, lovande komponistar. Ein har i tillegg gitt prisstipend til ein utvald komposisjonsstudent sidan 1992.

Utmerkingar (utval) 

 Medlem av Freie Akademie der Künste in Hamburg (1983)
 Stor fortenestkross av Forbundsrepublikken Tysklands fortenestorden (1985)
 Berlins fortenestorden (1988)
 Frankfurter Musikpreis (1991)
 Pour le Mérite for vitskap og kunst (1993)
 Offiser av den kulturelle fortenestordenen i Monaco (1993)
 Stor fortenestkross med stjerne av Forbundsrepublikken Tysklands fortenestorden (1985)
 Berliner Kunstpreis (2002)
 Bayerischer Maximiliansorden für Wissenschaft und Kunst (2003)
 Arnold Schönberg-prisen (2006)
 Medea vart kåra til årets urframføring av bladet Opernwelt (2010)
 Ernst von Siemens' musikkpris (2011)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aribert Reimann» frå ,  den 8. august 2013.

Bakgrunnsstoff 

Tyske komponistar
Tyske pianistar
Operakomponistar
Moderne komponistar
Folk frå Berlin
Arvid Fladmoe

Arvid Emil Fladmoe () var ein norsk  fiolinist og dirigent som fekk mykje å seia for utviklinga av opera og operetter i Noreg.

Biografi 

Arvid Fladmoe voks ikkje opp i nokon utprega musikkinteressert familie, men han hadde ei tante som spela fiolin og fekk musikkinteressa frå henne. Han starta å spela fiolin som åtteåring, tok fiolintimar i heimbyen før han seinare studerte fiolin i to år i London ved Royal Academy of Music. 12 år gamal kom han inn som fiolinist i orkesteret til Kampen KFUM, Arioso, som no heiter Oslo Symfoniorkester. Fladmoe vart utnemnd til dirigent for orkesteret berre 18 år gamal. Han gjorde ein strålande solistdebut den 25. november 1933.

Frå 1938-1940 var Arvid Fladmoe konsertmeister for Musikselskabet Harmoniens orkester i Bergen, der han samtidig tok bratsjtimar med ein kjend ungarsk bratsjist. Fladmoe forlova seg med pianisten Esther Barratt Due, og heldt også konsertar saman med henne tilbake i Oslo; dei gifte seg i 1940. I 1944 var han solist med Filharmonisk Selskaps Orkester i byen, men etter krigen vart det dirigering han satsa på. 

Nationaltheatret hyra Fladmoe inn som dirigent til orkesteret sitt frå 1946-1948. Deretter dirigerte han Trondheim Symfoniorkester i to år og starta samtidig opp Trondheim Kammerorkester før han vendte attende til hovudstaden for godt i 1950. Fladmoe fekk no fast stilling ved Nationaltheatret heilt fram til orkesteret vart nedlagt i 1958. Dette skuldast at operaene vart flytta til den nyoppstarta Den Norske Opera. Arvid Fladmoe reiste no til Bergen og vart sjefdirigent for Musikselskabet Harmoniens orkester fram til 1961. Då vart det ledig stilling som 1. kapellmeister ved Den Norske Opera i Oslo, og Fladmoe var det naturlege valet. Han stod for ei rekkje vellukka oppsetnader i denne posisjonen.

Då Norges musikkhøgskole vart oppretta i 1973, vart Arvid Fladmoe tilsett som dirigentlærar, og vart forfremja til professor i 1983. Han døydde ti år etter, 78 år gamal.

Prisar og utmerkingar 

 1966: Kritikarprisen
 1973: Riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden
 Kongens fortenestmedalje i gull

Kjelde 

 Nesheim, Elef. (2009, 13. februar). Arvid Fladmoe: utdypning. I Norsk biografisk leksikon. Henta 9. august 2013 frå http://nbl.snl.no/Arvid_Fladmoe/utdypning.

Bakgrunnsstoff 

Musikarar frå Oslo
Norske dirigentar
Norske fiolinistar
Kongens fortenestmedalje i gull
St. Olavs Orden
Professorar ved Norges musikkhøgskole
Frode Viken

Frode Magnus Viken () var ein musikar og låtskrivar frå Namsos.

Viken var gitarist i musikkgruppa D.D.E. og skreiv dei fleste melodiane til gruppa og dessutan fleire av tekstane. Han vikarierte i 1975 ein periode som bassist i Prudence. Seinare stifta han musikkgruppa Rollaug saman med Prudence-vokalist Per Erik Wallum. I 1985 vart han med som bassist i After Dark, forløparen til D.D.E. Etter kvart bytta han til gitar, og var som dei andre medlemmane med då After Dark vart til D.D.E. i 1992. 

Viken har i tillegg lang erfaring frå drift av mellom anna musikkforretning, lydstudio og nærradio og som gitarlærar ved Namsos Kommunale Musikkskole. Sonen Daniel Viken er kjent som gitarist i Grannes og Nullskattesnylterne.

Diskografi

D.D.E.
Flamma/Kvinnfolk (1992)
Rai-Rai (1993)
Rai 2 (1994)
Det è D.D.E. (live) (1995)
Det går likar no (1996)
Ohwæææh (1998)
No e D.D.E. jul igjen (1999)
Jippi (2000)
Vi ska fæst - aill' mot aill (2001)
Her bli det liv! De beste 1992–2002 (2002)
Vi e konga (2003)
Næ næ næ næ næ næ (2005)
No går det så det suse (2007)
15 år Live (2007)
Frelsesarmeens Juleplate (2008)
Ut av kontroll med sola i auan (2009)

Rollaug
Rollaug (1981)
Går og går (1983)

Andre deltakingar
 Åge Aleksandersen: Din dag (1993)
 Bare bra musikk (1994)
 Barbarenes Millivanilli Test (1994)
 Sommerfest med Mot i Brøstet (1996)
 Listetoppen 96 (1996)
 Topp Hits 2 (1996)
 De 15 siste trøndervisan (1996)
 Norsk gull! Topplag med 20 norske artister (1996)
 Smurfehits 2 (1997)
 VM's tribunesanger (1997)
 London Symphony Orchestra: London Symphony Orchestra presenterer norske popklassikere (1997)
 Med kjærlig hilsen ... (1998)
 DDR: Hier wird es leben, Rai Rai! (1998)
 Diverse artistar: Absolute Norsk (1998)
 DDR: Über Alles (1998)
 Værdikommisjon: Arti læll... (1999)
 Sex Gale Menn: Høgt under kuppel'n (1999)
 Absolute jul (2000)
 Elisabeth Andreassen: Kjærlighetsviser (2001)
 Hjem til jul (2002)
 Soda: Popaholic (2002)
 Re Play - Re-Pita Mania (2004)
 Norsk musikk i 100 - Populærmusikk i Norge 1905-2005 (2005)
 Grannes: Ingen vei tilbake (2006)
 Barna synger Pophits (2006)
 Thomas Brøndbo: Du sa æ va en drøm (2006)
 Bodø-Oktetten: Vuggesang i vintertid (2006)
 Kensingdale: I See My Face (2007)
 Norske allsangfavoritter (2007)
 Vi e' stolt - RBK-historien i lyd (2007)
 Peder Persson: Bit för bit (2007)
 Demo Tracks Vol. 3 - Splanky (2007)
 Absolute Afterski (2007)
 Ad Libitum: Trønder (2007)
 Lyden av lørdag (2007)
 Thomas Brøndbo: Du sa æ va en drøm (2008)
 Grannes: 5 minutt på TV (2008)
 Lego hits (2008)
 Skandinaviske sommerfavoritter (2009)
 Malin: Malin (2009)
 DDR: Das War Das (2009)
 Nilsen & Aalberg: Call Me a Dreamer (2009)
 Sommerfest!'' (2010)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frode Viken» frå ,  den 9. august 2013.  
 

Norske gitaristar
Norske bassistar
Norske låtskrivarar
Folk frå Namsos
D.D.E.-medlemmar
Prudence-medlemmar