kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kvitaugealbatross

Kvitaugealbatross (Thalassarche impavida) er ein albatrossart som høyrer til ein populasjon med hekking på Campbelløyane, meir enn 600 kilometer sør for Stewart Island, New Zealand. 

Det har vore strid om rangeringa av dette taksonet og om verdien av datagrunnlaget som ligg til grunn for avgjersla om å rangere taksonet som ein art. Derfor er T. impavida per 2023 framleis av Clementslista ('eBird/Clements checklist') rekna som ein underart av svartbrynalbatross, Thalassarche melanophris, altso at dette berre er ein variant av arten svartbrynalbatross.

Skildring 
Desse fuglane kan skiljast frå svartbrynalbatross, eller nominatforma, med litt mørkare underside av vengen og ved at kvitaugealbatross har gul iris, noko som svartbrynalbatross manglar. Utsjånaden er elles som for svartbrynalbatross, og desse albatrossane skil seg igjen frå andre i Thalassarche-slekta med ein lang mørk flekk rundt auget, ei mykje brei, mørk rand langs kanten av undervengen, og hos ungfuglar er heile undervengen mørk og nebbet grå-svart. Kvitaugealbatross veg i området 2,2 til 3,8 kg, har vengespenn på 210-246 cm og er ca. 88 cm i kroppslengd. 

Hekkeområdet for kvitaugealbatross er utelukkande den nordlege og vestlege kysten av Campbelløya og holmen Jeanette Marie rett utanfor. Utanom hekking, spreier desse albatrossane over det sørvestlege Stillehavet,  Tasmanhavet og Rosshavet, mellom 24 og 48 °S.

IUCN klassifiserer denne arten som sårbar på grunn av avgrensa hekkelokalitet. Det siste anslaget var i 1997 og talde 24 600 par, og populasjonen er trudd å vere aukande. Det største trugsmålet mot denne populasjonen er fiskeri, både linefisket og trålarar.

Kjelder  

Albatrossfamilien
13 jours en France

13 jours en France (fransk for 13 dagar i Frankrike) er ein dokumentarfilm om vinter-OL 1968 i den franske byen Grenoble.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «13 jours en France» frå ,  den 13. september 2012.  
 
 IMDb: 13 jours en France

Filmar frå 1968
Franske dokumentarfilmar
Dokumentarfilmar om OL
Vinter-OL 1968
Franske filmar
Hold Your Fire

Hold Your Fire er det 12. albumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1987 på Mercury Records.

Sjølv om Hold Your Fire inneheld så godt som like mykje synthesizerar som føregangaren, Power Windows, er gitarriffa og soloane meir fremstående på fleire av songane på dette albumet.

Når det kom til tekstene på dette albumet fortsette Rush å utforske nye territorium, songen «Tai Shan» er til dømes inspirert av austen. «Lock and Key», «Force Ten», og «Time Stand Still» er nokre av Rush's største hit si frå albumet, medan «Mission» og «Prime Mover» inneheld mange likskapar med Power Windows. På «Time Stand Still», «Open Secrets» og «Tai Shan» får Rush hjelp av 'Til Tuesday-vokalist og bassist Aimee Mann med noko av vokalen i songen.

Hold Your Fire selde dårleg samanlikna med andre Rush-album. Det nådde 13. plass på Billboard 200-lista i USA og det var første gongen Rush ikkje nådde Topp 10 der sidan Hemispheres i 1978. Albumet selde til gullplate i USA, kort tid etter det kom ut, men nådde ikkje platinaplate, som det første Rush-albumet sidan Caress of Steel frå 1975.

Innhald

Medverkande

Rush
 Geddy Lee    – bassgitar, synthesizerar, vokal
 Alex Lifeson – gitarar
 Neil Peart   – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Aimee Mann – vokal
Andy Richards – tangentinstrument, synthesizerprogrammering
Steven Margoshes – arrangement og dirigent
The William Faery Engineering Brass Band arrangert og dirigert av Andrew Jackman

Lister
Album

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hold Your Fire» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1987
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Záppeion Mégaro

Záppeion Mégaro (gresk Ζάππειον Μέγαρο) er ein bygning i Ethnikós Kípos midt i den greske hovudstaden Aten. Han vert nytta til møte og seremoniar, både offisielle og private. Bygget er teikna av den danske arkitekten Theophilus Hansen og opna 20. oktober 1888. 

I 1869 gav det greske parlamentet 80 000 kvadratmeter med offentleg land mellom Slottsparken og Tempelet for den Olympiske Zeus. Záppeion Mégaro er det fyrste byggverket som vart bygd spesielt for OL i moderne tid. Etter nokre forseinkingar vart hjørnesteinen til bygningen lagt ned 20. januar 1874.

Sommar-OL 1896
Under sommar-OL 1896 vart bygningen nytta til fekteøvingane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zappeion» frå ,  den 14. september 2012.  

Denne artikkelen bygger på «Arenaer under sommar-OL 1896» frå ,  den 14. september 2012.

Fotnotar

Byggverk i Aten
Arenaer under sommar-OL 1896
Olympiske fektearenaer
Skipingar i 1888
Nyzealandtjeld

Nyzealandtjeld, Haematopus finschi, er ein vadefugl i tjeldfamilien, Haematopodidae. Han er endemisk for New Zealand og har hekkeområde i innlandet av Sørøya. Dei fleste er flyttfuglar som overvintrar på Nordøya.

Skildring 
Nyzealandtjelden er lett å identifisere som ein svart og kvit tjeld, med langt, raudt til oransje nebb og lyseraude bein. Han kan skiljast frå den svartkvite morfen av todrakttjelden med større kvit flate på nedre rygg, og at han viser meir kvitt opp mot skuldra. Frå australtjeld skiljast han av lengre nebb, kortare bein og dessutan ved at skiljelinja mellom kvitt og svart på ryggen er kileforma i staden for tverrkutta som hos australtjeld. Kroppslengda er 46 cm, vengespennet 80–86 cm og vekta 550 gram.

Nyzealandtjelden er stadbunden til New Zealand der han hekkar i innlandet på Sørøya. Etter hekkinga flyttar det meste av populasjonen til elvemunningar og strender på Nordøya. Han har vore registrert nokre gonger som ein streiffugl på Norfolkøya, Lord Howe Island og på den austlege kysten av Australia. Hekkehabitata er elveleie med breie, tørrlagte avleiringar, opne sletter og dyrka mark, innsjøstrender, subalpine område med vegetasjon. Habitata utanom hekketida inkluderer kystnære elvemunningar, havbukter, strender, sandflater og mudderbankar.

Føda er hovudsakleg blautdyr og makk.

Nyzealandtjelden hekkar i sandskrapar på jordbruksareal eller på grusbankar i elveleie. Kullet er vanlegvis 2, nokre gonger 3 egg. Rugetida er rundt 28 dagar, og begge kjønn rugar. Ungane forlèt reiret 1-2 dagar etter klekking og dei kan sjølv finne føde. Ungfuglar startar hekking når dei er 4-5 år gamle og tjelden kan bli gamal, det eldste kjente individet blei over 27 år.

Bestanden av denne arten gjekk ned, hovudsakleg på grunn av jakt under slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet, men med juridisk vern sidan 1940 har han sidan vore aukande. Populasjonen er estimert til ca. 85 000 individ (2005).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «South Island Oystercatcher» frå , den 14. september 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 BirdLife International (2012) Species factsheet: Haematopus finschi. Henta frå http://www.birdlife.org den 14. september 2012
 Gerard Hutching. Wading birds - Oystercatchers, Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, updated 2-Mar-09

Tjeldfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Todrakttjeld

Todrakttjeld, Haematopus unicolor, er ein vadefugl i tjeldfamilien, Haematopodidae. Han er endemisk for New Zealand og kan treffast langs kysten på begge hovudøyane og dei næraste, mindre øyar inkludert Stewart Island/Rakiura og småøyar rundt Stewart Island.

Skildring 

Todrakttjeld er ein relativt stor tjeldart, ca. 48 centimeter lang med ei kroppsvekt på 725 gram. Første delen av trivialnamnet, «todrakt», refererer til variasjon i fjørdrakta, todrakttjeld kan ha begge dei framtredande fjørdraktene som er utbreidde i tjeldfamilien, heilt svart drakt, og svart på oversida og kvit på undersida. Han har dessutan ei mellomform, soleis kan eit individ av arten anten vere heilt svart, svartkvit eller svart med varierande mengd kvite flekker på undersida. I alle drakttypar har dei raudt eller oransje nebb og oransje augering og lyseraude føter. Hofuglar er litt større enn hannar, særleg nebblengda skil seg litt.

Ein kan finne todrakttjelden langs store delar av kysten, på Nordøya er han mest vanleg langs nordaustkysten frå Mahia Peninsula til North Cape. På Sørøya er han sjeldan på delar av austkysten nord for Dunedin. Meir enn halve populasjonen lever på Nordøya. Hekkeområdet og overvintringsområdet er mykje det same, men nokre fuglar kan trekke mot estuar om vinteren.

Dietten består av muslingar, makk og krabbar, og andre virvellause dyr som dei finn på sandstrender og mudderflater. Dei kan anten opne muslingane eller hakke gjennom skala. Berre sjeldan søkjer dei mat ved sandstender eller på grasmark.

Mange todrakttjeldpar vernar eit territorium heile året og para held saman over fleire år. Reira er enkle, grunne skraper i sand eller grus, litt over springflodmål. Dei kan òg hekke ved innsjøar opp til 30 kilometer inn i landet, til dømes ved Lake Wairarapa. Kullet er vanlegvis på 2-3, maksimum 5 egg. Klekkinga skjer etter ca. 28 dagar og ungane kan flyge etter 6-7 veker. Dei er 3  år nå dei blir hekkefuglar, og det eldste kjente individet av todrakttjeld blei over 27 år.

Arten har status som verna utan å vere trua, og bestanden er estimert til ca. 4 000 individ (2005), og er trudd å vere aukande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av todrakttjeldar hos Internet Bird Collection 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Haematopus unicolor. Henta frå http://www.birdlife.org den 14. september 2012
 Gerard Hutching. Wading birds - Oystercatchers, Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, updated 2-Mar-09

Tjeldfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Pulpanyresjuke

Pulpanyresjuke eller enterotoxemia/enterotoxaemia er ein akutt klostridieinfeksjon hos husdyra sau, geit, gris, hest og storfe, særleg hjå ungdyr av desse dyra. Sjukdomen kjem av ein Clostridium-bakterie. Nokre stader er pulpanyresjuke ukorrekt kalla graskrampe eller bråsott, men dette er separate sjukdomar. Sjukdomen kan ikkje behandlast, men kan førebyggjast.

Førekomst
Pulpanyresjuke kan råka sau i alle aldrar, men spesielt lam som er 3-10 veker gamle og dyr som kjem heim frå fjellbeite.

Symptom
Sjukdomen er akutt dødeleg. Oftast finn ein berre lammet daudt. Dersom ikkje ligg det halvt medvitslaust med pustevanskar, krampetak, padlande rørsler med beina og fyldig buk. Litt etter at dauden har kome vert nyrene blaute, slik at til dømes det ytre laget flyt bort om nyra vert halden under rennande vatn. Derfrå kjem namnet og den engelske nemninga pulpy kidney disease. Ein ser også ofte væske i hjartesekken og punktforma blødinger i indre organ. Utan obduksjon kan denne sjukdomen forvekslast med pasteurellose.

Årsak
Bakterien Clostridium perfringens type D som finst naturleg hos friske dyr, byrjar å produsere ei sterk nervegift som vert teken opp gjennom mage-tarmslimhinna. Når store lam tek til å ete gras ute kan dei få i seg store mengder gras på kort tid. Dette graset gir god næring til den nemnde bakterien. Ved slike brå fôrskifte, særleg med fôr med mykje karbohydratar eller proteinar, vil bakterien oppformere seg og produsere giftstoff. Derfor dukkar sjukdomen gjerne opp når sauene har «ovete». Giftstoffa går til åtak på blant anna hjarte, nyre og hjerne. Hos lam som diar slår sjukdomen oftast til på dei som ikkje er tvillinglam og som derfor får mykje mjølk og er store når dei kjem på beitet. Sjukdomen tek også lam på hausten når dei kjem frå relativt skrinne fjellbeiter inn på kraftige heimebeite.

Førebygging
Sjukdomen kan hindrast gjennom eit vaksinasjonsprogram for heile saueflokken, 2-3 veker før lamminga tek til. Når lamma får i seg råmjølk frå søyene vernar antistoffa lammet i fleire veker. Ein bør unngå brå fôrskifte frå svakt til sterkt fôr.

Hjå kje kan ein førebyggja mot pulpanyresjuke gjennom å avgrensa kraftfôret dei får i seg, og sikra mykje fiber i kosten. Ein kan vaksinera drektige geiter før dei føder, eller kje 
når dei er rundt 6-8 veker gamle.

Bakgrunnsstoff
 Småfesidene 
 Arne Maurtvedt (redaktør), Saueboka, 1989 Landbruksforlaget. ISBN 82-529-1219-2

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pulpanyresyke» frå ,  den 15. september 2012.  
 

Geitehald
Sauehald
Dyresjukdommar
Sauesjukdommar
Paralympiske vinterleikar 1980

Paralympiske vinterleikar 1980, offisielt Dei 2. Paralympiske vinterleikane, opphavleg kjend som Dei 2. olympiske vinterleikane for funksjonshemja, vart halden frå 1. til 7. februar 1980 på Geilo i Noreg. 18 nasjonar deltok med 299 utøvarar i tre idrettsgreiner.

Nasjonar

Sjå òg
 Vinter-OL 1980
 Sommar-OL 1980

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Winter-Paralympics 1980» frå , og «1980 Winter Paralympics» frå  den 15. september 2012.

Bakgrunnsstoff
Visa Paralympic Hall of Fame

Visa Paralympic Hall of Fame er eit æresgalleri som vart skipa av Den internasjonale paralympiske komitéen (IPK).

30. august 2012 vart fire paralympiske utøvarar teken inn i den fjerde Visa Paralympic Hall of Fame under ein seremoni i London.

Kriterium
Kvart andre år vert prisen tildelt paralympiske utøvarar eller trenarar som har gjeve framifrå suksess og viser god sportsånd, som frå og med den tredje utgåva er sponsa av VISA.

Medlemmar

2006
 Jouko Grip
 Ulla Renvall (trenar)
 Annemie Schneider 

2008
 Connie Hansen 
 Claudia Hengst 
 Peter Homann 
 André Viger 
 Kevin McIntosh (trenar) 

2010
 Tanja Kari 
 Chris Waddell 
 Rolf Hettich (trenar) 

2012
 Louise Sauvage 
 Trischa Zorn 
 Roberto Marson 
 Frank Ponta 
 Chris Holmes

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

 Paralympic Hall of Fame  at IPC web site
 Paralympic Hall of Fame at IPC web site (old site)
 Multi-Medallists at Internet Archive web site

Æresgalleri
Skipingar i 2006
Paralympiske leikar
Handikappidrett
Berdjansk

Berdjansk (ukrainsk Бердя́нськ, russisk Бердя́нск) er ein hamneby i Zaporizjzjia oblast (provins) søraust i Ukraina. Han er det administrative senteret i Berdjansk rajon (distrikt) og ligg på nordkysten av Azovhavet. Byen har kring 125 000 innbyggjarar. 

Berdjansk er i Ukraina kjend for hamna og industrien sin. Her ligg òg ein kurstad med gjørmebad og klimabehandling og har ei samanhengande badestrand på cirka 11 kilometer som tiltrekker seg mange turistar sommarstid, spesielt frå innlandet i Ukraina og frå Russland.

Byen vart grunnlagt i 1827 då fundamentet for ei ny hamn vart lagt. Han heitte då Berdy. Tre år seinare fekk byen namnet Novo-Nogaisk (Ny Nagoisk). I 1841 fekk byen det noverande namnet sitt etter elva Berda som renn ut i havet like ved. Mellom 1939 og 1958 heitte byen Osypenko, oppkalla etter den sovjetiske helten Polina Osypenko. Dette namnet er no brukt på ein av nabobyane, der Osypenko vart fødd. Osypenko var militær pilot og gjennomførte blant anna i 1938 den lengste samanhengande flyturen i verda til då.

Den mest kjende personen frå Berdjansk i dag er modellen og skodespelaren Olga Kurylenko, som blant anna er kjent som Bond-jente i filmen Quantum of Solace. Den belgiske proffsyklisten Igor Abakoumov er òg frå byen.

Berdjansk har tre venskapsbyar: Bielsko-Biala i Polen, Yambol i Bulgaria og La Seyne-sur-Meir i Frankrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Berdyansk» frå , og «Berdjansk» frå  den 16. september 2012. 

Byar i Zaporizjzjia oblast
Hamnebyar i Ukraina
Feriebyar i Ukraina
Kystbusetnader i Ukraina
Busetnader grunnlagde i 1827
Azovhavet
Paralympiske vinterleikar 1994

Paralympiske vinterleikar 1994, offisielt Dei 6. Paralympiske vinterleikane, vart halden frå 10. til 19. mars 1994 på Lillehammer i Noreg. Dette var fyrste gong Dei paralympiske vinterleikane og Dei olympiske vinterleikane vart arrangert på same stad. Dei Paralympiske vinterleikane i 1994 var dei fyrste vinterleikane som vart organisert av Den internasjonale paralympiske komitéen (IPK).

Nasjonar

Sjå òg
 Vinter-OL 1994

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1994 Winter Paralympics» frå ,  den 16. september 2012.
Khrustalnyj

Khrustalnyj eller Krasnyj Lutsj er ein by i Luhansk oblast (provins) søraust i Ukraina. Byen har kring 90 000 innbyggjarar (2005). Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.

Historie
Byen vart grunnlagd som Krindatsjovka på slutten av 1800-talet og fekk namnet Krasnyj Lutsj ('raud bjelke') i desember 1920. Han fekk bystatus i 1926. Byen vart eit viktig senter for kolgruvedrift i Donetsbekkenet.

Byen var under tysk okkupasjon frå juni 1942 til september 1943. Jødar som budde her og andre offer, som kommunistar, blei drepne og kasta ned i Bogdan kolgruve. Totalt blei rundt 2 000 menneske drepne.

I januar 1965 hadde byen eit folketal på 101 000.
I januar 1989 var folketalet 113 278. Byen haddde ei viktig rolle i kolgruvedrift, med fleire industrianlegg og ein jernbanestasjon.

I januar 2013 var folketalet i byen 82 765.

Sidan våren 2014 har byen vore kontrollert av den sjølverklærte Folkerepublikken Luhansk.

Under avkommuniseringslovar vedtekne i Ukrain blei byen omdøypt til Khrustalnyj av det ukrainske parlamentet den 12. mai 2016. Omnemninga fekk ikkje praktisk tyding, ettersom byen ikkje var under ukrainsk kontroll.

Folketsetnad
Ved folketeljinga i 2001 var innbyggjarane fordelt på følgjande folkegrupper:

Ethnicity
 Ukrainarar: 49,2 %
 Russarar: 46,1 %
 Kviterussarar: 1,1 %

Språk
Russisk: 87,8 %
Ukrainsk: 10,4 %
Armensk: 0,2 %
Kviterussisk: 0,1 %

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Krasnyi Luch» frå ,  den 16. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Luhansk oblast
Busetnader grunnlagde i 1895
Kadijivka

Kadijivka (ukrainsk Кадіївка og russisk Кадиевка) eller Stakhanov (Стаханов) er ein by i Luhansk oblast (provins) aust i Ukraina. Byen er eit eige rajon (distrikt) i oblastet. Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.

Byen har kring 80 000 innbyggjarar (2011).
Økonomien i byen er basert på bygging av jernbanevogner, eit ferrolegeringsverk og kolgruvedrift.

Historie og namn 
Før 1937 og frå 1940 til 1978 heitte byen Kadijevka (russisk Кадиевка) eller ukrainsk Kadijivka (ukrainsk Кадіївка). Han fekk namnet «Stakhanov» etter den sovjetiske gruvearbeidaren Aleksej Stakhanov, som starta karrieren sin her. Frå 1937 til 1940 hadde byen namnet «Sergo» (ukrainsk Серго). Ukrainske styresmakter endra i 2016 namnet på byen fra Stakhanov til Kadijivka, men styresmaktene i folkerepublikken Luhansk godtok ikkje dette.

Ein arbeidsleir for tyske krigsfangar vart oppretta her under andre verdskrigen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Stakhanov, Ukraine» frå ,  den 16. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Luhansk oblast
Bakhmut

Bakhmut (ukrainsk skrift Бахмут) er ein by i Donetsk oblast i Ukraina. Han er det administrative senteret i Bakhmutskij rajon. Han ligg ved elva Bahmutka kring 89 km frå Donetsk. Byen hadde kring 80 000 innbyggjarar i 2005.

Historie
Det er spor etter etter ein busetnad her frå 1557, men byen vart offisielt grunnlagd i 1571 og er kalla opp etter elva han ligg ved. Busetnaden starta opphavleg som ein grenseovergang og vart seinare eit festningsverk. I 1701 gav Peter I ordre om å byggje eit fort her og kalle byen Bakhmut. Fortet stod ferdig i 1703. Hausten 1705 erobra kosakkar leia av Ataman Kondrat Bulavin saltgruvene i Bakhmut salt, som seinare fekk byen til å bli eit av sentera for Bulavinopprøret og dei heldt byen til mars 1708. I 1783 fekk Bakhmut bystatus. I 1876 vart det oppdaga fleire saltførekomstar og det vart raskt bygd fleire gruver. I 1924 vart namnet på byen endra til Artemivsk, til ære for Artem, ein russisk bolsjevik som budde og arbeidde i byen dei første åra av revolusjonen. Namnet blei endra attende til Bakhmut i 2016.

Den andre verdskrigen
Byen var okkupert av tyskarane frå 31. oktober 1941 til 9. mai 1943.

Den russiske invasjonen 2022
Under den russiske invasjonen av Ukraina 2022 vart Bakhmut utsett for harde, langvarige kampar. Bakhmut vart omtala som 'kjøtkverna' av di dei harde kampane med titusenvis av ukrainske og russiske soldatar som kjempa om byen. Sentralt på russisk side stod Wagnergruppa i kampen om Bakhmut. Sjølv om byen ikkje hadde noko strategisk militær fordel, ville det å sigre vere av stor symbolsk verdi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Artemivsk» frå ,  den 16. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Byar i Donetsk oblast
Busetnader grunnlagde i 1571
Pentti Nikula

Pentti Kustaa Nikula () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i stavsprang. Han var den aller fyrste som hoppa over fem meter i stavstavsprang. Men sidan rekorden vart sett innandørs i ein hall, vert USA-amerikanaren Brian Sternberg rekna som den fyrste femmetershopparen, då denne var den fyrste stavhopparen som overskreid høgda i friluft.

Aktiv
Innføringa av glasfiberstaven førte frå 1961 til at det vart sett ei rad verdsrekordar i stavsprang. 22. juni 1962 forbetra Nikula i Kauhava verdsrekorden i stavhopp til 4,94 meter, ein centimeter over US-amerikanaren Dave Tork sin gamle verdsrekord.

Under EM 1962 i Beograd, midt i september månad, vart Nikula europameister med 4,80 meter, framom Rudolf Tomášek frå Tsjekkoslovakia og sin eigen landsmann Kauko Nyström, begge med  4,60 meter. Også på fjerdeplassen kom ein finne, Risto Ankio med 4,55 meter.

Den 2. februar 1963 i Pajulahti hoppa Nikula som det fyrste menneske over femmeterslista, deretter gjekk han over 5,05 meter i tredje forsøk. Nikula la så på til 5,10 meter og svinga seg over i sitt fyrste forsøk. Dermed var hallrekorden i verda 16 centimeter over utandørs verdsrekord. Utandørsekorden vart i april 1963 forbetra til nøyaktig fem meter av Brian Sternberg. Nikula forbetra sjølv sin utandørs-rekord til 5,00 meter i Björneborg, ein månad etter Sternberg. Gjennom 1963-sesongen vart utandørsverdsrekorden forbetra fleire gongar, fyrst av Sternberg til 5,08 m, før John Pennel tok over med 5,13 meter og til sist 5,20 m.

Nikula vart finsk meister i stavhopp i 1962 og 1964. I OL 1964 vart han nummer sju og la deretter opp.

Medaljar og plasseringar i diskoskast i internasjonale meisterskap
EM 1962 i Beograd: Gullmedalje – 4,80 m, framom Rudolf Tomášek
OL 1964 i Tokyo: Nr 7 – 4,90 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pentti Nikula» frå ,  den 16. september 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Pentti Nikula» frå ,  den 16. september 2012.  
 

Finske stavhopparar
Europameistrar i friidrett for Finland
Finske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
EM i friidrett 1962

Europameisterskapen i friidrett 1962 vart avvikla i Beograd i tida 12. – 16. september 1962. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn, og tolv øvingar for kvinner.

Under meisterskapen vart det sett ein ny verdsrekord, medan to verdsrekordar vart tangerte. Tamara Press, som representerte Sovjetunionen, sette ny verdsrekord i kulestøyt med eit støyt på 18,55 meter. Italienaren Salvatore Morale tangerte verdsrekorden på 400 meter hekk med tida 49,2 sekundar, medan sovjetiske Marija Itkina  tangerte verdsrekorden på 400 meter med 53,4 sekundar.

Vidare vart det sett tre europarekordar. Ungararen Gyula Zsivótzky nådde 69,64 m i sleggjekast og Gerda Kraan frå Nederland sprang 800 meter på tida 2.02,8. Polen sitt kvinnelag på 4x100 meter stafett forbetra europarekorden til 44,5 sekundar.

Odd Bergh stod for den beste norske prestasjonen då han vart nummer sju i tresteghopp med 15,52 meter. Józef Szmidt frå Polen vann øvinga då han hoppa 16,55 m.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5000 m

10 000 m

Maraton

110 meter hekk

400 m hekk

3000 m hinder

4 × 100 m stafett

4 × 400 m stafett

20 km kappgang

50 km kappgang

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spydkast

Tikamp 
Poengverdi frå 1952

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 meter hekk

4 × 100 m stafett

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spydkast

Femkamp

Medaljetabell

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1962» frå ,  den 16. september 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1962/Medaillenspiegel» frå ,  den 16. september 2012.  
 

Beograd
1962
Sport i 1962