kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Stefano Mei

Stefano Mei () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå La Spezia, som deltok internasjonal på mellom- og langdistanse. Han vart europameister på 10 000 meter i 1986.

Aktiv
Etter å ha mislukkast i å nå finalane på 1500 m ved VM 1983 og OL 1984 vann Mei 5000 m under  Universiaden 1985 i Kobe, ein siger han forsvarte fire år seinare i Duisburg.

I 1986-sesongen var Mei i sitt livs form og sette personleg rekord på 10 000 m med 27.43,9. Høgdepunktet var likevel EM 1986 i Stuttgart. I 10 000 meter-løpet gjekk alle medaljane til Italia, Mei vann på tida 27.56,7, medan Alberto Cova og Salvatore Antibo kom på dei andre medaljeplassane. Fem dagar etterpå tok Mei sølvmedaljen på 5000 meter på ny personleg rekord; 13.11,5, britiske Jack Buckner sigra med 13.10,1.

Fire år seinare, under EM 1990 i Split, fekk Mei bronsemedaljen på 10 000 meter. Landsmannen Salvatore Antibo var heilt suveren og vann med ein margin på over 20 sekundar, Mei deltok så i spurten om dei andre medaljane, men måtte gje tapt mot norske Are Nakkim i kampen om sølvmedaljen. På 5000 m vart Mei nummer sju.

Mellom 1981 og 1994 deltok Mei i 43 landskampar. Han vann åtte italienske meisterskap.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 1500 m (3.41,7)
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane på 1500 m (3.37,9)
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje på 10 000 m – 27.56,7, og sølvmedalje på 5000 m – 13.11,5
OL 1988 i Seoul: Nr 7 på 5000 m – 13,26,1
EM 1990 i Split: Bronsemedalje på 10000 m – 28.04,4
VM 1991 i Tokyo: Braut på 5000 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stefano Mei» frå ,  den 3. juni 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske mellomdistanseløparar
Italienske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Salvatore Antibo

Salvatore Antibo () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Altofonte i provinsen Palermo. Han vart dobbelt europameister i 1990, på høvesvis 5000 og 10000 meter.

Aktiv
Antibo fekk sin internasjonale meisterskapsdebut under friidretts-EM 1982, der han enda som sjettemann på 10 000 meter. Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles vart han nummer fire på same distansen, slått med fire hundredels sekund av bornsevinnaren, Michael Musyoki frå Kenya.

Under friidretts-EM 1986 i Stuttgart var Antibo delaktig i den historiske triumfen for Italia på 10000 m. Han sprang då inn til bronsemedalje, 2-3 sekundar bak landsmennene Stefano Mei og Alberto Cova som tok gull- og sølvmedaljane.

Hausten 1988 vann Antibo sølvmedaljen på milløpet under dei olympiske sommarleikane i Seoul. Løpet, som gjekk i høgt tempo, vart vunne av marokkanaren Brahim Boutayeb vel to sekund før Antibo som sette italiensk rekord med 27.23,5. Den 29. juni 1989 forbetra han mil-rekorden til 27.16,5 under ein landskamp i Helsinki, der han drog med seg landsmannen Francesco Panetta til 27.24,1; enno 25 år seinare dei to beste tidene av Italeinske milløparar. 

Også i 1990-sesongen heldt Antibo fram å prestere på høgste nivå. I juli sette han i Bologna italiensk rekord på 5000 meter med tida 13.05,5. Under europameisterskapen 1990 i Split, som vart avvikla på tampen av sommaren, vann han gullet  på 10 000 m med nær 23 sekundars margin til sølvmannen, norske Are Nakkim. Fem dagar seinare vann Antibo spurten på 5000 m og tok eit nytt EM-gull, fire tidels sekund føre briten Gary Staines.

Antibo deltok i 1992 i si tredje olympiade, i spanske Barcelona sprang han inn til fjerdeplass på 10 000 meter, nett som i 1984.

Antibo vart kjend for å vere ein løpar som sprang i vekslande tempo, trivis auka han farta monaleg, for så å sleppe tetfeltet.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 6 på 10 000 m – 28.21,0
VM 1983 i Helsinki: Nr 13 på 5000 m – 13.40,7
OL 1984 i Los Angeles: Nr 4 på 10 000 m – 28.06,5
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 10 000 m – 28.00,2
VM 1987 i Roma: Nr 16 på 10 000 m – 28.33,7
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje på 10 000 m – 27.23,5, bakom Brahim Boutayeb (27.21,4)
EM 1990 i Split: Gullmedaljar på 5000 m – 13,22,0, og 10 000 m - 27.41,2
VM 1991 i Tokyo: Nr 20 på 10 000 m – 28.52,4
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 på 10 000 m – 28.11,3

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salvatore Antibo» frå ,  den 3. juni 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Francesco Panetta

Francesco Panetta () er ein italiensk tidlegare hinder- og langdistanseløpar frå Siderno i Provinsen Reggio Calabria. Han vart verdsmeister på 3000 meter hinder i 1987 og europameister i same øvinga i 1990.

Aktiv
Panetta satsa opphavleg på 10 000 meter, men med landsmennene Alberto Cova, Salvatore Antibo og Stefano Mei i europatoppen på distansen, konsentrerte han seg om 3000 m hinder. Etter å ha vunne sølv i hinderløpet ved EM 1986, like bak austtyske Hagen Melzer, imponerte han stort då han året etter sprang inn til VM-tittel på Stadio Olimpico i Roma i same øvinga, med nettop Meltzer på andreplass. Vinnartida 8.08,5 var (og er, 2015) italiensk rekord og like bak europarekorden. Ei veke tidlegare hadde han vunne sølvmedaljen på 10 000 m.

I 1989 gjorde Panetta sitt livs raskaste 10 000 m då han vart nummer to i ein landskamp i Helsinki. Landsmannen Salvatore Antibo sette landsrekord med 27.16,5, Panetta vart tidfest til 27.24,1.
  
Tre år etter VM-gullet tok Panetta heim sigeren i 3000 m hinder i europameisterskapen 1990 i Split. Dei neste åra heldt han fram med å kvalfisere seg til finalar i hinder under dei store meisterskapane, men utan å kunne blande seg inn i medaljestrid. Derimot forbetra han den personlege rekorden på 5000 meter til 13,06,7, vel sekundet bak den italienske rekorden til Antibo.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane (8.31,2)
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje – 8.16,8, bakom Hager Melzer (8.16,6)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 8.08,5 og sølvmedalje – 27.48,9
OL 1988 i Seoul: Nr 9 – 8.17,7
EM 1990 i Split: Gullmedalje – 8.12,6, framom Mark Rowland (8.13,2)
VM 1991 i Tokyo: Nr 8 – 8.26,7
VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 28.27,0
EM 1994 i Helsinki: Nr 8 – 8.28,2

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Francesco Panetta» frå ,  den 5. juni 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske langdistanseløparar
Hinderløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Verdsmeistrar i friidrett
Italienske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Andrea Benvenuti

Andrea Benvenuti () er italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Negrar i provinsen Verona. Han vart europameister på 800 meter i 1994.

Aktiv
Benvenuti vart italiensk meister på 800 m i 1992. Under dei olympiske leikane i Barcelona same året kvalfiserte han seg til finalen, der han låg sist i feltet til dess han på oppløpssida sprang i mål til ein  femteplass. Seinare i sesongen sette han italiensk rekord med tida 1.43,92, hans alle snøggaste løp på distansen.

Under europameisterskapen 1994 i Helsinki vann Benvenuti den fyrste semifinalen framom norske Atle Douglas, i det andre seimfinaleløpet sigra Vebjørn Rodal, også han nordmann. Finalen gjekk føre seg i roleg tempo den fyrste runden, ut på andrerunden gjekk det i spurttempo. Med tida 1,46,12 vann Benvenuti ein rimeleg klar siger framom Rodal og spanjolen Tomas de Teresa.

To år seinare nådde Benvenuti semifinalane under Sommar-OL 1996 i Atlanta, der han gav opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 på 800 m – 1.45,23
VM 1993 i Stuttgart: Braut kvalifiseringsheatet på 800 m
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje – 1.46,12, framom Vebjørn Rodal (1.46,53)
OL 1996 i Atlanta: Braut i sememfinalane

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrea Benvenuti» frå ,  den 5. juni 2015.  
 

Italienske mellomdistanseløparar
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Italienske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Venanzio Ortis

Venanzio Ortis () er italiensk tidlegare langdistanseløpar frå Paluzza  i Udine-provinsen. Han vann gull og sølv på høvesvis 5000 m og 10 000 meter under friidretts-EM 1978.

Aktiv
Ortis vart italiensk meister på 10 000 m i 1976. Same sesongen deltok han på 5000 m under dei olympiske sommarleikane i Montreal og rauk ut etter kvalifiseringa. Han vart italiensk meister på 5000 m i 1977 og 10000 m i 1978.

Ortis overraska han stort med sine prestasjonar då europameisterskapen 1978 fann stad i Praha. Etter å ha fylgd finnen Martti Vainio heilt inn til mål på milløpet tok han sølvmedaljen på den italienske rekordtida 27.31,4. Ei veke seinare vart han europameister på 5000 m, etter å ha slått heile feltet i spurten. Vinnartida lydde på 13.28,57. Sveitsiske Markus Ryffel og Aleksandr Fedotkin frå Sovjetunionen fekk begge sølv, hakk i hæl på Ortis. 

Etter å han vorte nasjonal terrengløpsmeister i 1980, kunne ikkje ein skadeplaga Ortis delta i Sommar-OL 1980 i Moskva. Den 9. september 1981 forbetra han den italienske 5000m-rekorden til 13.19,1 under eit stemne i Rieti.

Grunna skadar la han bort løpsskoa i 1983.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalfiseringa på 5000 m (13.52,4)
EM 1978 i Praha: Gullmedalje på 5000 m - 13.28.57, framom Markus Ryffel og Aleksandr Fedotkin (13.28,66). Sølvmedalje på 10000 m - 27.31.48, bakom Martti Vainio (27.30,99) og framom Aleksandras Antipovas (27.31,50)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Venanzio Ortis» frå ,  den 5. juni 2015.  
Denne artikkelen bygger på «Venanzio Ortis» frå ,  den 5. juni 2015.  
 

Italienske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Tatjana Kotova

Tatjana Vladimirovna Kotova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i Kokand i Usbekistan, som deltok internasjonalt i lengdehopp. Ho vart europameister i øvinga i 2002, og vann også fleire sølv- og bronsemedaljar i internasjonale meisterskap. Eit VM-sølv ho tok i 2005 vart annulert i 2013.

Aktiv
Kotova høyrde til verdseliten i lengdehopp gjennom heile det fyrste tiåret av 2000-talet. Det internasjonale gjennombrotet kom då ho vart verdsmeister innandørs 1999 etter å ha landa på 6,86 m. Året etter hoppa ho 6,83 m under Sommar-OL i Sydney, eit resultat som heldt til fjerdeplass. Same sesongen lukkast ho vinne gullpotten i den såkalla Golden League-turneringa, som den fyrste lengdehopparen.

Ved innandørs-VM 2001 hoppa ho 6,98 m og tok sølvmedaljen. Same medaljevalør fekk ho utandørs i VM i Edmonton, der ho i medvind hoppa 7,01 m, ein centimeter bak gullvinnaren Fiona May. Året etter vann Kotova gullmedaljen under EM 2002 i München. Seinare i same sesongen sette ho personleg rekord med 7,42 m.

I 2003 forsvarte Kotova VM-tittelen innandørs, medan ho i utandørs-VM i Paris tok ein ny sølvmedalje. Endå ein sølvmedalje fekk ho i innandørs-VM 2004 i Budapest, og seinare same året tok ho bronse under Sommar-OL i Aten. Nok ein sølvmedalje fekk ho tildelt då VM 2005 gjekk av stabelen i Helsinki. Våren 2006 sikra Kotova seg si tredje gullmedalje i eit innandørs-VM etter siger i lengdehopptevlinga i Moskva.

Kotova deltok også i VM i Osaka 2007, der 6,90 m heldt til bronse etter lagvenninnene Tatjana Lebedeva og Ljudmila Koltsjanova. Ho deltok også i OL 2008, men vart overraskande utslått i kvalifiseringa.

Doping
Urinprøvene frå friidretts-VM 2005 i Helsinki vart testa på nytt i 2013, med nyutvikla metodar. Ein fann då spor av ulovlege dopingmidlar i prøvene til Kotova, noko som førte til at ho vart diskvalfisert frå sølvmedaljen ho tok i same meisterskapen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (6,62 m =nr 13)
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 6,83 m
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 7,01 m, bakom Fiona May
EM 2002 i München: Gullmedalje – 6,85 m, framom Jade Johnson (6,73 m)
VM i 2003 i Paris: Sølvmedalje – 6,74 m, bakom Eunice Barber (6,99 m)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 7,05 m
VM i 2005 i Helsinki: Sølvmedalje – 6,79 m (annullert i 2013)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje – 6,90 m
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (6,57 m =nr 13)
EM 2010 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (6,48 m =nr 18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tatjana Wladimirowna Kotowa» frå ,  den 7. juni 2015.  
 

Russiske lengdehopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Gerda Kraan

Gerda Kraan, eigentleg Gerarda Maria Kraan (), er ein nederlandsk tidlegare friidrettsutøvar frå Leiden. Ho vart europameister på 800 meter i 1962.

Aktiv
Kraan sette nasjonal rekord på 800 m i 1958 med tida 2.16,6. Sesongen etter forbetra ho rekorden med åtte sekundar og vann sitt fyrste nederlandske meisterskap. Etter ho forsvarte meistertittelen på 800 m i 1960, deltok ho på distansen under Sommar-OL 1960 i Roma, men rauk ui kvalifiseringa. 

To år seinare var ho i sitt livs form. Finalen på 800-meteren ved europameisterskapen 1962 i Beograd gjekk i stor fart. På oppløpsida var Kraan heilt suveren, dei andre medaljevinnarane kom i mål over to sekundar bak. Vinnartida 2.02,8 var ny europarekord. Same sesongen sette Kraan nederlandsk rekord også på 400 m, tid 53,7 sekundar. Både 400 m- og 800-meterrekorden var landsrekordar til 1968. 

Også under dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo nådde Kraan 800-meterfinalen. Atter gjekk finalen i rekordfart, her utan at Kraan kunne halde fylgje med teten. Sluttida 2.05,8 heldt til sjuandeplass, medan britiske Ann Packer vann på verdsrekordtida 2.01,1.

Kraan vart nederlandsk meister på 800 meter frå 1959 til -63, i 1961 også på 400 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gerda Kraan» frå ,  den 7. juni 2015.  
 

Nederlandske friidrettsutøvarar
Nederlandske sprintarar
Mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Nederland
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Owe Jonsson

Owe Jonsson () var ein svensk friidrettsutøvar frå Växjö som under EM i friidrett 1962 vart europameister på 200 meter.

Jonsson vart svensk meister på 200 m åra 1960-62, og på 100 m i 1961 og 1962. Den 30. august 1961 sette han svensk rekord på 200 m med 21,2, ein rekord han få veker seinare forbetra til 21,0, for så, den 1. oktober, å forbetre den til 20.8 sekundar. 10. juli 1962 flytta han den nasjonale rekorden til 20,7, ein rekord som vart ståande til 1976-sesongen.

I september 1962 deltok Jonsson på 100 meter då friidretts-EM fann stad i Beograd. Her var han slått ut allereie etter forsøksløpet. På 200 m derimot, imponerte han med å vinne på 20,8 sekundar i forsøket, dagen etter kvalifiserte han seg til finalen på distansen med tida 21,0. I finalen 16. september møtte han dei erfarne løparane, franske Jocelyn Delecour og polske Marian Foik, den unge italienaren Sergio Ottolina, samt tyske Heinz Schumann og briten David Jones. På oppløpsida la Jonssom dei andre løparane bak seg og vann på ny meisterskapsrekord, 20,7 sekundar, framom Foik og Ottolina på 20,8.

Berre 13 dagar etter EM-triumfen omkom Jonsson i ei bilulukke mellom heimstaden og Alvesta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Owe Jonsson» frå ,  den 10. juni 2015.  
 

Svenske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Sverige
Lajos Szentgáli

Lajos Szentgáli () var ein ungarsk friidrettsutøvar frå Budapest som tevla på mellomdistansane. Han vart europameister på 800 meter i 1954.

Aktiv
Szentgáli deltok på det ungarske stafettlaget på 4×400 meter under sommarleikane 1952 i Helsinki. Laget rauk ut allereie etter kvalifiseringsløpa.

I landskampen mot Noreg i Oslo den 2. august 1954 forbetra Szentgáli den ungarske rekorden på 800 meter til 1.49,0. Kort tid etter vann han distansen ved universiaden. Den 28. august  sprang han ved europameisterskapen i Bern inn til siger på 1.47,1, framom belgiaren Lucien de Muynck på 1.47,3 og norske Audun Boysen på 1.47,4.

Szentgáli forsvarte i 1955 sigeren ved universiaden. Seinhaustes 1956 var han på plass i Melbourne under dei olympiske leikane, utan å makte å ta seg vidare frå kvalifiseringsheata. Derimot nådde han finalen ved europameisterskapen 1958 i Stockholm, der enda han opp med ein femteplss på tida 1.48,3.

Szentgáli vart ungarsk meister på 800 m i 1954, 1956-59 og 1961. I 1961 vann han også 1500-meteren. Same året forbetra han sin personlege rekord på 1500 meter til 3.43,0. Hans ungarske rekord på 800 meter frå 1954 på 1.47,1 stod seg i 26 år.

Kjelder

 
 
Denne artikkelen bygger på «Lajos Szentgáli» frå ,  den 11. juni 2015.  
 

Ungarske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Ungarn
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Surströmming

Surströmming (surstrømming) er strömming (svensk nemning for sild som er fiska i Austersjøen) som er foredla og konservert ved fermentering (gjæring). Den rensa silda vert salta og lagt i opne kar, der enzym og bakteriar skapar illeluktande syrer av sukkerartar i fisken. Deretter vert fisken lagt i tette blekkboksar for å ettergjære. Utviklinga av gassar under ettergjæringa vil faktisk kunne føre til at surströmmingsboksar eksploderar, og i alle høve er innhaldet av ein slik konsistens og lukt at det berre er eit fåtal som sett pris på denne sjeldsynte svenske matretten. Det er særleg i kystområdet Höga kusten i Ångermanland (Västernorrlands län) i Sverige at det vert produsert surströmming.

Silderetter
Fiskeretter
Svensk mat
Fermentering
Oleksandr Bahatsj

Oleksandr Mykolajovytsj Bahatsj () er ein ukrainsk tidlegare kulestøytar frå landsbyen Matusiv i Tsjerkasy oblast i Ukraina. Han vart europameister i Budapest i 1998. Gjennom sine aktive år vann han elles to VM-bronsar, 1993 og 1999, ei OL-bronsemedalje under OL i Atlanta i 1996, samt ein EM-bronse i 1994. Han vart i 2000 utestengd frå friidretten på livstid.

Aktiv
Bahatsj vann sovjet-meisterskapen i kulestøyt i 1989. Han deltok så for Sovjetunionen under Europacupen for landslag, der han vart tatt for bruk av doping. Etter å ha vore utestengd frå friidrett i to år, vann han EM innandørs vinteren 1992 med 20,75 m.

Ved friidretts-VM 1993 vart Bahatsj opphavleg nummer fire, men då det seinare vart avslørt at bronsemannen Mike Stulce frå USA var dopa, rykka Bahatsj opp på bronseplassen. Vinteren 1994 forsvarte Bahatsj EM-tittelen inanndørs. Under EM i friidrett 1994 i Helsinki stakk så dei ukrainske utøvarane av med alle medaljane i kuletevlinga for menn; Oleksandr Klymenko vann framom Bahatsj, Roman Virastsjuk tok bronsen.

Under sommarleikane 1996 i Atlanta kompletterte Bahatsj bronse-samlinga etter å ha støytt kula 20,75 m. Dermed hadde han vunne ein bronsemedalje i kvar av dei tre store interansjonale meisterskapane. 

Etter ein tett og hard duell med USA-amerikanske John Godina om gullmedaljen i kulestøyt under VM 1997 i Aten, 21,47 m for Bahatsj og 21,44 m for Godina, vart Bahatsj fyrst tildelt kulegullet, men fem dagar seinare frådømt sigeren etter påvist bruk av efedrin.

Gullmedaljen Bahatsj fekk under EM 1998 fekk han derimot behalde. Vinnarstøytet målte 21,17 m. Året etter nådde han endå litt lengre med kula ved VM i Sevilla, 21,26 heldt til hans andre VM-bronse, seks år etter den fyrste.

Doping
I 1989 varte Bahatsj utestengd i to år for bruk av testosteron. Etter opphavleg å ha vunne gullmedaljen under VM i 1997, avla Bahatsj ein positiv dopingtest på efedrin. Då han under EM innandørs 2000 i Gent testa positivt for tredje gong i karrieren, vart han stengd ute frå konkurrere på livstid.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 20,40 m
EM 1994 i Helsinki: Bronsemedalje – 20,34 m	
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 – 20,38 m
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 20,75 m
VM 1997 i Aten: Diskvalifisert frå gullmedaljen
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 21,17 m, framom Oliver-Sven Buder (20,98 m)
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje – 21,26 m

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oleksandr Bahatsch» frå ,  den 12. juni 2015.  
 

Sovjetiske kulestøytarar
Ukrainske kulestøytarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Ukraina
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Dopingsaker i friidrett
Ringenes herre: Atter en konge

Ringenes herre: Atter en konge (originaltittel: The Lord of the Rings: The Return of the King) er ein fantasy-spelefilm frå 2003 med regi av Peter Jackson. Dette er den siste filmen i filmtrilogien basert på Ringdrotten av J.R.R. Tolkien, og han kom ut 17. desember 2003 i USA. Filmen vart nominert til heile elleve Oscar-prisar, og vann alle kategoriane han var nominert i. Ein utvida versjon av Atter en konge kom ut på DVD i desember 2004.

Handling 
Frodo Lommelun (Elijah Wood) og Samvis Gamgod (Sean Astin) har no blitt ført heilt til grensa av landet Mordor ved hjelp av Gollum / Smýgol (Andy Serkis). Ringen blir stadig tyngre å bera for Frodo. Gollum fører dei til ei bratt trapp opp i fjella som skal ta dei inn i Mordor, men Samvis stoler mindre og mindre på at Gollum har ærlege hensikter.

Etter slaget ved Hjelmsdjupet rir Gandalv (Ian McKellen) og Pippin (Billy Boyd) til Minas Tirith i Gondor for å overtala forvaltaren av Gondor, Denethor (John Noble) til å ta i mot hjelp frå Rohan. Kong Théoden (Bernard Hill) samlar hærstyrkane sine for å dra til Minas Tirith. Elrond (Hugo Weaving) overleverer det omsmidde sverdet etter kong Isildur til Aragorn (Viggo Mortensen). Dette sverdet vart brukt til å skjera ringen av handa til Sauron i fortida. Aragorn har Isildur til stamfar og er hans rettmessige arving, og dermed arving til trona i Gondor. Saman med Legolas (Orlando Bloom) og Gimli (John Rhys-Davies) forlèt han hæren til Théoden og reiser til det heimsøkte fjellet Dwimmorberg. Det bryggjer opp til eit stort slag ved Minas Tirith mot styrkane til Sauron samtidig med at Frodo og Sam rykkjer lengre inn i fienden sitt territorium med ringen.

Rolleliste

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Lord of the Rings: The Return of the King» frå ,  den 12. juni 2015.  
 
 Atter en konge på IMDb 
 Filmen er brukt som kjelde for handlingsreferatet.

Filmar frå 2003
Fantasy-film
Peter Jackson-filmar
Oscarvinnarar