kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Surfin'

«Surfin'» er ein song av The Beach Boys skriven av Brian Wilson og Mike Love. Han vart gjeven ut som debutsingelen deira den 8. desember 1961 på Candix Records og kom seinare ut på albumet Surfin' Safari i 1962. B-sida var «Luau». 

The Beach Boys ønskte å skrive ein original song og Brian Wilson kom på at broren Dennis Wilson hadde snakka om at surfing var i ferd med å bli stort og at bandet burde skrive ein song om det. Dennis var den einaste i bandet som surfa. Songen inneheld Mike Love på solovokal med Carl Wilson på korvokal og gitar, Al Jardine på korvokal og bass, Brian Wilson på korvokal og perkusjon og Dennis Wilson på korvokal. Singelen nådde 75. plass i USA, og vart ikkje gjeven ut i Europa.

Innspeling 
Bandet møtte opp på hos Hite Morgan og spelte inn ei utgåve av «Sloop John B» (ein song dei spelte inn seinare), men Morgan fortalte dei at dei trengde ein original song for å slå gjennom. Brian Wilson har fortalt at det var ein lang pinleg stillheit før Dennis Wilson overraska alle med å sei at dei hadde ein original song, «Surfin'». Hite Morgan bad dei spele songen, men Brian sa at songen ikkje var ferdig enno. Då songen var ferdig fekk dei kome tilbake til studioet og spele inn songen. 

Dei gjorde tolv opptak av songen, mest fordi Brian Wilson ønskte at det skulle vere perfekt. Songen vart spelt inn live, men var i følgje Brian dårleg miksa. Ein kan mellom anna nesten ikkje høyre gitaren. Faren deira, Murry Wilson, var misnøgd med miksen og tok sjølv rolla som produsent etter dette.

Andre utgåver 
Jan and Dean, med The Beach Boys på støttevokal og instrument, spelte inn songen for albumet Jan & Dean Take Linda Surfin'.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Surfin' (song)» frå , den 19. august 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
The Beach Boys-songar
Debutsinglar frå 1961
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Mike Love
Jan & Dean-songar
Grøn Ungdom

Grøn Ungdom (GU) (bokmål Grønn Ungdom, samisk Ruoná Nuorat, engelsk Young Greens of Norway) er ungdomsorganisasjonen til Miljøpartiet Dei Grøne. Grøn Ungdom er tilknytt Federation of Young European Greens (FYEG) og har omtrent 40 søsterorganisasjonar i Europa. Talspersonane er, per 2019, Hulda Holtvedt og Teodor Bruu.. Grøn Ungdom hadde i 2013 om lag 1267 medlemmar. Desse er fordelt på 17 aktive fylkeslag, og fleire lokallag.

Historie 
Grøn Ungdom i Oslo vart stifta i 1987, fleire lokallag fylgde. Men ein landsdekkjande organisasjon vart ikkje formelt danna før i 1996. Etter ei periode med varierande aktivitetsnivå, vart Grøn Ungdom ein sjølvstendig fungerande organisasjon fyrst etter valet av nytt arbeidsutval sommaren 2009. Sidan då har medlemstalet vore aukande, særleg i samband med den store auka i medlemsmassen i morpartiet dei siste åra. Mellom 2011 og 2013 dobla Grøn Ungdom medlemstalet sitt, og hadde 1247 medlemmar ved utgangen av 2013. Hausten 2013 hadde Grøn Ungdom òg sitt beste resultat gjennom tidene i skolevalet, med ein nasjonal oppslutnad på 3,8 %. 
Landsmøtet i 2014 var det største i organisasjonen si historie, med 95 delegatar.

Politikk 
Grøn Ungdom er det einaste av ungdomspartia i Noreg som har felles program med morpartiet sitt. Miljøpartiet dei Grøne og Grøn Ungdom baserer politikken sin på tre solidaritetsprinsipp: Solidaritet med dyr og natur, solidaritet med menneskja og solidaritet med framtidige generasjonar. Det overordna politiske målet er eit medmenneskeleg samfunn i økologisk balanse. I eit slikt samfunn skal økonomien vere underordna sunne økologiske prinsipp, og fremje fred og rettferd både lokalt og globalt. Livskraftige lokalsamfunn basert på lokale ressursar er ein føresetnad for å nå dette målet.

Organisasjon 
Grøn Ungdom er ein landsomfemnande organisasjon, og er representert på alle nivåa i Miljøpartiet dei Grøne. Grøn Ungdom vert fronta av to talspersonar, ei kvinne og ein mann, som representerer organisasjonen andsynes ålmenta. Frå 2018 er talpersonane Hulda Holtvedt og Teodor Bruu.

Landsmøtet er den høgste avgjerslemakta i Grøn Ungdom, og samlar seg som regel ein gong i året. På landsmøtet vert budsjettet, vedektar og handlingsplan vedteke. Alle medlemmar av Grøn Ungdom som har betalt kontingent kan vera delegatar på landsmøtet.

Mellom to landsmøter er det landsstyret til Grøn Ungdom som har den høgste avgjerslemakta. Landsstyret er samansett av ein representant frå kvart av fylkeslaga, og treffast fire gonger i året.

Den daglege drifta av organisasjonen vert gjord av eit sentralstyre som består av dei to talspersonane, ein generalsekretær, ein internasjonal kontakt og sju sentralstyremedlemmar.

Grøn Ungdom har fylkeslag i alle fylka i Noreg. Det siste fylkeslaget som vart stifta, var Grønn Ungdom Finnmark i mars 2014. 17 av dei 19 fylkeslaga er aktive.

Kjelder 

 https://www.gronnungdom.no
 https://www.mdg.no

Bakgrunnsstoff 
 

Norske politiske ungdomsfylkingar
Skipingar i 1987
Maria Parr

Maria Parr () er ein barnebokforfattar frå Fiskå i Vanylven.

Maria Parr har mastergrad i nordisk litteratur ved Universitetet i Bergen, og studerer no ved Høgskulen i Volda
 
Parr debuterte i 2005 med den kritikarroste barneboka Vaffelhjarte, som vart nominert til Brageprisen og fekk Nynorsk barnelitteraturpris og den nederlandske barnebokprisen Zilveren Griffel. Boka er omsett til fleire språk. I 2009 gav ho ut boka Tonje Glimmerdal som var selt til fem land før ho kom på norsk, og som ho fekk Brageprisen for i 2009. Brageprisen fekk ho og i 2017 for  Keeperen og havet. I 2011 vart Vaffelhjarte filmatisert for NRK.

Bøker 
 Vaffelhjarte, barnebok, 2005
 Tonje Glimmerdal, barnebok, 2009
 Keeperen og havet, barnebok, 2017
 Oskar og eg, barnebok, 2023

Prisar 
 Nynorsk barnelitteraturpris 2005, for Vaffelhjarte
 Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond 2006, for Vaffelhjarte
 Zilveren Griffel 2008 for Vaffelhjarte
 Ole Vig-prisen 2009 for Vaffelhjarte og Tonje Glimmerdal
 Brageprisen 2009 for Tonje Glimmerdal
 Teskjekjerringprisen 2009
 Kritikarprisen for beste bok for born eller ungdom 2009 for Tonje Glimmerdal
 Nynorsk barnelitteraturpris 2009 for Tonje Glimmerdal
 Melsom-prisen 2010
 Årets nynorskbrukar 2010
 Guro Sandsdalens litteraturpris 2010
 LUCHS 2010, Die Zeits sin pris for beste barnebok i Tyskland, for Tonje Glimmerdal 
 Kulturprisen for Vanylven 2011
 Sigmund Skard-stipendet 2013
 Brageprisen 2017 for  Keeperen og havet

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 «Maria Parr» av Erle Stokke på Allkunne
 Bokekspedisjonen: Maria Parr – Vanylven NRK-program frå 2019
 Presentasjon av Maria Parr på nettstaden til Samlaget
 Janne Karin Støylen: «Maria Parr: – Les for borna!», Nynorskopplæring nr. 2, 2008
 Utgjevingar av Maria Parr i Oria

Norske barnebokforfattarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Vanylven
Vinnarar av Kritikerprisen
Vinnarar av Brageprisen
Vinnarar av Melsom-prisen
Vinnarar av Nynorsk barnelitteraturpris
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
Mona Evjen

Mona Evjen () er ein norsk friidrettsutøvar frå Bodø. Evjen var i mange år den beste kvinnelege sprinteren i Noreg, og i tillegg til total dominans på 100 meter og 200 meter, hevda ho seg også godt på 400 meter. Med heile 21 individuelle NM-titlar er ho ein av dei mestvinnande friidrettsutøvarane i Noreg, og ho har nesten like mange stafettgull. Hennar personlege bestetid på 200 meter stod i 2009 framleis som norsk rekord. I tillegg var Evjen med på laga som framleis held noregsrekordane på 100, 200 og 400 meter stafett.

Trass suksessen i Noreg nådde Evjen aldri heilt opp i internasjonal samanheng, og kom aldri lenger enn til ein semifinale i EM i 1982.

Etter at friidrettskarrieren var over busette Mona Evjen seg i Stavanger, og har mellom anna jobba som rådmann i tidlegare Rennesøy kommune.

Personlege rekordar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mona Evjen» frå , den 19. januar 2010. 
 

Norske sprintarar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Folk frå Bodø
Delstaten Guerrero

Guerrero er ein av Mexicos 31 delstatar som ligg i den sørlege delen av landet. Hovudstaten er Chilpancingo og største byen er Acapulco. Han grensar til Puebla, Delstaten México og Morelos i nord, Oaxaca i aust, Stillehavet i sør, og Michoacán i vest. 

Delstaten har namn etter Vicente Guerrero, frigjeringshelt og republikken Mexicos andre president.

Turisme er ei viktig næring i delstaten.

Guerrero har om lag 3 115 202 innbyggjarar of arealet er 24 819 km².

Bakgrunnsstoff 

 

Delstatar i Mexico
Surfer Girl

Surfer Girl er det tredje studioalbumet til The Beach Boys og det andre albumet deira som kom ut i 1963. Dette var det første albumet til The Beach Boys der Brian Wilson står som produsent.

Surfer Girl nådde 7. plass i USA og låg på lista her i 56 veker. I Storbritannia vart albumet gjeve ut på ny våren 1967 og nådde då 13. plass her. Surfer Girl finst i dag på CD i lag med Shut Down Volume 2 og bonusspor frå denne tida, inkludert ei tyskspråkleg utgåve av «In my Room».

Soge 
Tittelsporet, som nådde 7. plass på singellista i USA, var den første Brian Wilson skreiv, 19 år gammal, med «When You Wish Upon A Star» som mal. Songen var ein ballade og var eit risikabelt val som singel, men kvaliteten som låg i songen gjorde han likevel til ein kommersiell suksess. B-sida på singelen, «Little Deuce Coupe», var den mest suksessrike B-sida til The Beach Boys og nådde 15. plass i USA. Dei opphald slik òg tradisjonen deira med å setje ein surfesong på A-sida og ein bilsong på B-sida. Syster til Mike Love, Maureen, spelte harpe på «Catch a Wave», medan «The Surfer Moon» var den første Beach Boys-songen med strykearrangement. «In My Room» var truleg den første personlege songen Brian Wilson skreiv og omhandla ein stad ein kan trekke seg tilbake til og slappe av frå mas og jag.

Albumet selde til gull i USA.

Innhald

Medverkande
The Beach Boys
Al Jardine – kor og harmonivokal; bassgitar; handklapping
Mike Love – solovokal, kor- og harmonivokal; handklapping
David Marks – rytmegitar; handklapping
Brian Wilson – solo-, kor- og harmonivokal; bassgitar; piano, orgel; handklapping
Carl Wilson – kor- og harmonivokal; sologitar, bassgitar; handklapping
Dennis Wilson – solo-, kor- og harmonivokal; trommer, handklapping

Andre musikarar og produksjon
Hal Blaine – trommer, perkusjon
Steve Douglas – tenorsaksofon
Maureen Love – harpe

Salslister
Album

Singlar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Surfer Girl» frå , den 25. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Surfer Girl/Shut Down Volume 2 CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 «Top Pop Singles 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 «Top Pop albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «Surfer Girl» 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «In My Room» 
 Tekstar til Surfer Girl 

Musikkalbum frå 1963
The Beach Boys-album
Surfealbum
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Capitol Records-album
Shut Down Volume 2

Shut Down Volume 2 er det femte studioalbumet til The Beach Boys og det første av fire album av bandet frå 1964. «Volume 2» i tittelen syner til ei hot rod-samling kalla Shut Down gjeven ut av plateselskapet deira Capitol Records i 1963. Denne samleplata inneheldt «409» og «Shut Down», men var ikkje eit Beach Boys-album.

Shut Down Volume 2 nådde 13. plass i USA og låg på lista i 38 veker. I dag finst Shut Down Volume 2 på CD i lag med Surfer Girl, samt bonusspor frå perioden.

Soge 

Albumet vart spelt inn medan «Beatlemania» nådde Amerika (og som snart skulle påverke bandleiaren Brian Wilson og karieremåla til The Beach Boys) og Shut Down Volume 2 var meint å sementere bandet som det største bandet i Amerika. I staden vart invasjonen til The Beatles så overveldande at albumet berre nådde 13. plass (men selde etter kvart til gullplate).

Noko av årsaka til dette ligg nok i at tre av spora vert rekna som fyllmateriale for å fylle opp eit heilt album. Høgdepunkta på albumet er likevel nokre av dei mest kjende songane til Beach Boys så langt i karrieren deira med «Fun, Fun, Fun», «Don't Worry Baby», «The Warmth of the Sun» og ei utgåve av Frankie Lymon sin «Why Do Fools Fall In Love». «Pom, Pom Play Girl» var første gong Carl Wilson offisielt song solovokal på ein Beach Boys-song.

Shut Down Volume 2 vart marknadsført som ei «hot rod»-samling etter forgjengaren Little Deuce Coupe hadde gjort det så bra, men The Beach Boys klarte ikkje å halde seg like gjennomført til dette temaet denne gongen, og Brian Wilson var i ferd med å finne nye tema å skrive songar om.

Innhald

Medverkande
The Beach Boys
Al Jardine – harmonivokal og korvokal, bassgitar, rytmegitar
Mike Love – solo-, harmon- og korvokal
Brian Wilson – solo-, harmoni- og korvokal, bassgitar, piano
Carl Wilson – solo-, harmoni- og korvokal, sologitar
Dennis Wilson – solo-, harmoni- og korvokal, trommer

Salslister
Album

Singlar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Shut Down Volume 2» frå , den 25. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Surfer Girl/Shut Down Volume 2 CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 «Top Pop Singles 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 «Top Pop albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane til Shut Down Volume 2 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1964
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Album spelte inn i Gold Star Studios
Why Do Fools Fall In Love

«Why Do Fools Fall in Love» er ein song som først vart ein hit for rock and roll-bandet Frankie Lymon & The Teenagers i 1956. Singelen nådde førsteplassen på R&B-lista i USA og sjetteplassen på pop-lista. I Storbritannia gjekk singelen heilt til førsteplassen på singellista. Songen er rangert på 307. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Songen gjorde Frankie Lymon til ein rock and roll-pioner i ein alder av berre 13 år.

Låtskriving 

Seint i 1955 spelte The Teenagers (som då kalla seg sjølv The Premiers) ein song som heitte «Why do Birds Sing So Gay?» for George Goldner, som var plateprodusent og eigar av Gee Records. Jimmy Merchant, tenorsongaren i bandet, hadde skrive songen basert ei setning i på eit kjærleiksbrev til ein leigebuar i huset til bassist Sherman Garnes. Merchant skreiv ein song som Herman Santiago skulle synge, medan den lyse stemma til Frankie Lymon skulle vere harmoni. Under prøvespelinga for Godlner, foreslo han at Lymon skulle ta over vokalen. Frankie Lymon la seinare om melodien slik at han passa til si eiga stemme.

Tidlege vinylutgåve av singelen hadde Frankie Lymon, Herman Santiago og Jimmy Merchant som låtskrivarar av songen, medan seinare utgjevingar tilskreiv songen til Lymon og plateprodusenten George Goldner. Goldner vart seinare bytta ut med Morris Levy då Levy kjøpte Goldner sin del i Gee Records, the Teenagers. Etter ein lenger rettssak vart songen igjen tilskriven til Herman Santiago og Jimmy Merchant i desember 1992. Fire år seinare, i 1966, vart dette omgjort fordi Santiago og Merchant hadde brukt så lang tid før dei tok saka til retten og songen vart igjen tilskriven Lymon og Levy.

Andre utgåver 
Songen vart nytta som B-side for Beach Boys-singelen «Fun, Fun, Fun», som nådde femteplass på Billboard Hot 100 i 1964.

Diana Ross gav ut ein versjon av songen i 1981 som nådde sjuande plass på lista i USA og fjerdeplass i Storbritannia..

Why Do Fools Fall in Love har òg vorte spelt av fleire andre artistar som Kenny Rankin, Gale Storm, Marion Ryan, Alma Cogan, Young Son, Voices of Theory, Frankie Valli and the Four Seasons og Joni Mitchell.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Why Do Fools Fall in Love (song)» frå , den 25. august 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Singlar frå 1981
Diana Ross-songar
The Beach Boys-songar
 314
Joni Mitchell-songar
Mud-songar
Joralf Gjerstad

Joralf Gjerstad () var ein healer som det vart hevda var synsk og hadde «varme hender». Gjerstad var frå Snåsa i Nord-Trøndelag. Han var kjend som «Snåsamannen», eller lokalt som «Snåsakaill'n».

Liv og virke
Gjerstad vart fødd inn i enkle kår og fekk berre fem års skulegang. Han har sidan arbeidd i landbruket og 16 år som kyrkjetenar i Den norske kyrkja. Gjerstad har fortald at han alt som barn skjønte at han hadde evner utanom det vanlege. Han hevda at evna til å vere synsk låg i slekta hans og denne evna til å sjå var sterk hjå han sjølv. I tillegg meinte han å kunne kurere folk. Han fortalde vidare at han lenge prøvde å skyve vekk evnene, som tidvis var tunge å leve med. Men som 21 år gammal soldat i Tysklandsbrigaden vart han spådd av ei eldre kvinne han tilfeldig møtte at han ville verte kjend over heile Noreg gjennom å hjelpe folk. Sidan behandla han tusenvis av menneske gratis gjennom femti år – og han skal ha lækt mange av dei med dei varme hendene sine og gjennom at han skal vere diagnostiserande synsk.

Heider
Joralf Gjerstad fekk Kongens fortenestmedalje i sølv i 2001. Hausten 2006 sende NRK ein eigenprodusent dokumentarfilm om han med tittelen Kjenner du varmen?.

Hausten 2008 gav Ingar Sletten Kolloen ut biografien Snåsamannen. Boka vart ein bestseljar etter få veker.

Kritikk
Verksemda til Gjerstad har vorte kritisert, mellom anna av legar. Medisinprofessoren Tor K. Larsen skreiv til dømes i eit avisinnleg at Joralf Gjerstad «har lurt tusenvis avnordmenn trill rundt», sjølv om han «visstnok ikkje [har] skodd seg økonomisk på kvakksalveriet sitt». Larsen meintee også at «det at Snåsamannen ikkje vil la seg teste er truleg eit uttrykk for at han er klar over at han driv med humbug».

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 «Trollmannen fra Snåsa » av Odd Ragnar Myhr hjå Byavisa Trondheim (19. februar 2008).
 «Snåsamannen i 50 000» av Kaja Korsvold på Aftenposten.no (18. november 2008).

Klarsynte
Folk frå Snåsa
Kongens fortenestmedalje i sølv
Don’t Worry Baby

«Don’t Worry Baby» er ein song skriven av Brian Wilson og Roger Christian og spelt inn av the Beach Boys. Brian Wilson syng falsettvokal på denne balladen som først vart gjeven ut på albumet deira Shut Down Volume 2 i 1964. Han vart òg gjeven ut som B-side på singelen «I Get Around» som var den første førsteplassen deira i USA. «Don't Worry Baby» nådde 24. plass på eiga hand. Singelen vart gjeven ut i mai 1964 av Capitol Records. Ein månad seinare kom han òg ut i Europa. 

Brian Wilson har fortalt at songen var eit forsøk på å fange essensen i favorittsongen hans, «Be My Baby» av The Ronettes, som seinare skulle spele inn si utgåve av «Don't Worry Baby». 

John Lennon-songen «(Just Like) Starting Over» frå 1980 nyttar mykje av melodien i refrenget på «Don't Worry Baby», og det same gjorde Garbage i 1998 med «Push It».

Songen er rangert på 178. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone frå 2010 over dei 500 største songane gjennom tidene.

Andre utgåver 
Keith Moon, trommeslagaren i The Who, spelte inn denne songen på det einaste soloalbumet hans, Two Sides of the Moon, med Dick Dale på sologitar. Bryan Ferry, B.J. Thomas, Everly Brothers, Bay City Rollers, Fun & Games og Andy Pratt har òg gjort utgåver av songen. 

Billy Joel spelte songen på ein hyllestkonsert til Brian Wilson i 2001.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Don’t Worry Baby» frå , den 28. august 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Musikalsk analyse av «Don't Worry Baby»

Singlar frå 1964
Songar frå 1964
The Beach Boys-songar
 176
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Roger Christian
Bryan Ferry-songar
The Everly Brothers-songar
Billy Joel-songar
All Summer Long

All Summer Long er det sjette studioalbumet til The Beach Boys og det andre som kom ut i 1964. Det vart spelt inn etter den britiske bølgja med The Beatles i spissen og markerte eit stort vendepunkt i karrieren til The Beach Boys og for Brian Wilson som låtskrivar.

All Summer Long nådde 4. plass i USA og låg på lista i 49 veker. I dag finst All Summer Long (Capitol (S) T 2110) på CD i lag med Little Deuce Coupe, samt bonusspor frå denne perioden.

Soge 

Frå februar 1964 sette Wilson i gang ein periode med hard låtskriving og etter nokre veker hadde han songar som «I Get Around», «All Summer Long», «Wendy» og «Girls on the Beach». The Beach Boys la vokalen sin oppå instrumentalspor som andre studiomusikarar spelte. Alt var produsert av den då 21 år gamle Brian Wilson.

«I Get Around» kom ut om lag to månader før albumet og gjekk raskt til førsteplassen i USA. Dette var den første topplasseringa deira i heimlandet. Singelen vart òg den høgaste plasseringa deira til då i Storbritannia med ein sjuandeplass. Albumet kom ut i juli og nådde fjerdeplass i USA og selde til gullplate.

Det skjedde store endringar under innspelinga av albumet. Faren Murry Wilson hadde vore manager og styrt bandet med hard hand fram til då. Under innspelinga av vokalen til «I Get Around» i april gav Brian faren sparken.

Innhald

Medverkande

Frå arkivaren Craig Slowinski.

The Beach Boys
Al Jardine – harmoni- og korvokal; bassgitar; elektrisk rytmegitar
Mike Love – solo- og bassvokal
Brian Wilson – solo-, harmoni- og korvokal; piano; elektrisk piano, cembalo; Hammond B3-orgel; xylofon eller marimba
Carl Wilson – harmoni- og korvokal, solo- og rytmegitar
Dennis Wilson – solo-,harmoni- og korvokal; trommer; perkusjon; opningsrøyst på «Little Honda»

Studiomusikarar og teknisk personell
Hal Blaine – timbales med visp
Bob (ukjend etternamn) – lydteknikar på «Girls On the Beach»
Chuck Britz – lydlteknikar
Glen Campbell – 6-strengs elektrisk bassgitar
Steve Douglas – tenorsaksofon
Jay Migliori – barytonsaksofon
Ray Pohlman – 6-strengs elektrisk bassgitar

Salslister

Vekeslister

Singlar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «All Summer Long» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Little Deuce Coupe/All Summer Long CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 "The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience", Timothy White, c. 1994.
 "Wouldn't It Be Nice - My Own Story", Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1964
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Brian Wilson