kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Lisbeth Pedersen

Lisbeth Pedersen () er ein norsk tidlegare mellomdistanseløpar som var medlem i Bodø FIK til 2000, frå 2001 IK Tjalve. Ho vart noregsmeister på 800 meter og 1500 meter i 2002 og på 800 m i 2009.

Aktiv
Perioden 2001-04 var Pedersen ei av dei beste norske kvinnene på mellomdistansane. Ho sette i 2001 personbeste med 2.05,42 på 800 m og 4.18,5 på 1500 m, i noregsmeisterskapen kneip ho sølvet på 800 m bak suverene Kristin Roset. Året etter forbetra Pedersen seg til 2.03,58, årsbeste av ei norsk kvinne, og 4.14,3, tida på 800 m ho presterte i Stockholm 17. juli 2002 vart ståande som hennar livsbeste. I NM 2002 vann ho gullmedaljen på så vel 800 meter som 1500 meter og vart tildelt kongepokalen for 800-meterløpet. 7. juni 2003 i Heverlee sprang Pedersen inn til 4.13,3 og livsbeste på 1500 m. Ein 800-meter på 2.04,25 var norsk årsbeste.

Etter 2004 høyrde ho ikkje lenger til noregseliten, men lukkast likevel vinne NM-gull på 800 m i 2009.

Medaljar i noregsmeisterskap
2001 i Drammen: Sølv på 800 m – 2.07,62, bakom Kristin Roset (2.03,64)
2002 i Sandnes: Gull på 800 m – 2.04,43, og 1500 m – 4.16,5
2005 i Fana: Bronse på 800 m – 2,09,7
2009 på Lillehammer: Gull på 800 m – 2.09,8

Personlege rekordar og årsbeste

Kjelder
friidrett.no

Norske mellomdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Marcus Thomsen

Marcus Thomsen () er ein norsk friidrettsutøvar som åra 2017-20 og i 2022 vart norsk meister i kulestøyt. Den 11. juni 2020 sette han personleg rekord med 21,03 meter på Bislett stadion i Oslo. 1. februar 2021 forbetra han rekorden i øvinga til 21,09 meter ved ei innandørs-tevling i Växjö. Under VM i friidrett 2022 i Eugene vart han tiandemann med 20,66 meter, nokre veker seinare kom han på niandeplass i europameisterskapen i friidrett på moderate 19,91 m.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marcus Thomsen» frå ,  den 20. mai 2023.  

Noregsmeistrar i friidrett
Norske kulestøytarar
Mangrovekolibri

Mangrovekolibri (Amazilia boucardi) er ein sterkt truga kolibriart av «smaragdar», stammen Trochilini av underfamilien Trochilinae. Han er endemisk for Costa Rica.

Slektsnamnet Amazilia kjem frå inkaheltinna i romanen Les Incas, ou la destruction dei l'Empire du Pérou av Jean-François Marmontels. Det spesifikke epitetet boucardi vart valt for å heidre samlaren Boucard. Arten er monotypisk: ingen underartar er oppdaga.

Skildring 

Mangrovekolibrien er 9,5 til 11 cm lang og veg omtrent 4,5 gram. Begge kjønna har eit middels langt nebb, lett bøygd, med eit svart maxilla, «overkjeve», ein raudleg underkjeve med ein mørk tupp. Vaksne hannar har gyllen til bronsegrøn overside og flankar. Haka, svelget og brystet deira er glitrande blågrønt med kvite stolpar nær enden av hakefjørene. Buken deira er kvitaktig med bronsegrøne sider og underhaledekkarane er kvite. Den litt gaffelforma halen er bronsegrøn; dei ytre fjørene har svartaktige ytterkantar og fjørtuppar. Vaksne hoer liknar på hannar, men med mindre grønt på undersida og gråaktige tuppar på dei ytste halefjørene. Umodne fuglar liknar vaksne hoer, men er meir gråaktige på undersida.

Ei form for vokalisering skildra i ord som ein «mjuk djt-lyd som er rask og gjeven som ei søkkande kvitring.»

Mangrovekolibrien er ein standfugl. Arten finst ingen andre stader enn i mangrovar på stillehavskysten av Costa Rica. Her lever dei innanfor store bestandar av mangroveveksten Pelliciera rhizophorae og nokre gonger i andre tilstøytande låge vekstar. Utbreiinga er ikkje samanhengande.

Mangrovekolibrien søkjer etter nektar, først og fremst ved mangroveblomster. Han har også vorte observert å beite på vekstar i slektene Inga, Heliconia og Maripa i ei skoglysning nær mangrovar. I tillegg til nektar lever dei av insekt.

Hekkesesongen til mangrovekolibrien spenner frå oktober til februar. Hoa byggjer eit koppforma reir av balsa (Ochroma pyramidale) bork og andre mjuke plantefibrar bunde saman med edderkoppnett og med lav på utsida. Reiret er vanlegvis plassert på ein mangrovekvist mellom 1 og 4 meter over vatnet. Hoa rugar på to egg, men elles er lite kjent om rugetid og tid fram til flygedyktige ungar.

Status 

IUCN vurderte opphavleg mangrovekolibrien som nær truga, deretter i 1994 som sårbar, og frå år 2000 er han kategorisert sterkt truga (EN - endangered). Han har eit avgrensa utbreiingsområde og snevert habitatkrav. Estimerte populasjon på mellom 1500 og 7000 modne individ som truleg er minkande. Mangrovehabitatet held fram med å bli øydelagt på grunn av utbygging av avsaltingsanlegg, rekeoppdrett, kolproduksjon og utbygging av bustadområde. Sjølv om hogst av mangrovar er ulovleg i Costa Rica, blir lova ignorert i stor grad. Veg- og dikebygging har påverka enkelte område ved å endre hydrologien deira. Ureinske, spesielt frå Puntarenas på Golfo de Nicoya, har også ringast mangrovebestandane. Habitatet til arten er verna i nokre få små reservat.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mangrove hummingbird» frå , den 20. mai 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
John Lie

John Persson Lie () var ein norsk lærar, gardmann og forfattar frå Fyresdal i Telemark. Han var far til Haakon Lie.

Karriere
John Lie skreiv i yngre år dikt på telemål. Saman med broren Hallvor Lie, som døydde i 1876, gav han ut i 1874 diktsamlinga Hugaljo. Dei fleste dikta har med motiv frå norsk natur og folkeliv, så som «Aarolilja» frå 1879. Særleg kjend var han for sine Bjørnson-inspirerte folkelivsskildringar. Staali Storli. En fortælling fra Telemarken, som kom ut i 1880, var ei av dei mest populære.

Mange av bøkene til Lie gjekk som framhaldsstykkje i norsk-amerikanske aviser og blad og var med å styrkje norsk språkkjensle mellom utvandrarane. Dei fleste forteljingane er forfatta i riksmålet, enkelte omsette han sjølv til landsmål, så som Bondekveldar frå 1914. John Lie skreiv elles  forteljingar om dyr, noko Paa fjell og fynne frå 1897 er døme på. Nokre av desse forteljingane vart spreidde gjennom Nordahl Rolfsen sine lesebøker.

Kjelder

 Solberg, A. Audhild; Allkunne: John Lie i Store norske leksikon på snl.no. Henta 20. mai 2023.

Norske forfattarar av folkelivsskildringar
Folk frå Fyresdal
Murray McLachlan

Murray McLachlan () er ein britisk konsertpianist fødd i Dundee i Skottland.

Han har eit repertoar på over 40 konsertar, og har opptredd som solist med mange leiande britiske orkester. Han stod for den siste konsertframøringa i Royal Albert Hall på 1900-talet då han spelte Gershwin sin Rhapsody in Blue under 'Millennium Proms' med BBC Concert Orchestra under Christopher Warren-Green. I sesongen 2000–2001 debuterte han som dirigent då han dirigerte Mozart Festival Orchestra på ein nasjonal turné.

Han har spelt inn fleire syklusar av russisk musikk: Prokofjev, Kabalevskij, Khatsjaturian, Tsjerepnin, Weinberg, Stsjedrin og Mjaskovskij. Diskografien hans omfattar også musikk av Sjostakovitsj, Hamish MacCunn, Erik Chisholm, John Ramsden Williamson og Marcus Blunt og ein konsert basert på skisser etterlatne av Grieg til ein andre pianokonsert. Han har også gjeve ut eit crossover-album med jazzsaxofonisten Tommy Smith.

McLachlan framførte urpremieren på Jeremy Thurlow sin pianokonsert, og har også stått for urframføringar av verk av andre komponistar, som Ronald Stevenson, Charles Camilleri, Michael Parkin, og Beethoven. Innspelinga hans av John McLeod sitt verk Piano Music blei vald ut som Record of the Week i Glasgow Herald, og innspelinga hans Piano Music from Scotland blei tildelt ein rosett i Penguin Guide to Compact Discs.

Som Head of Keyboard ved Chetham's School of Music i Manchester har McLachlan også verka som lærar, og har gjeve fleire meisterklassar i Storbritannia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Murray McLachlan (musician)» frå ,  den 20. mai 2023.  

Skotske pianistar
Folk frå Dundee
Margery Allingham

Margery Louise Allingham () var ein britisk forfattar som hovudsakleg skreiv krimlitteratur og er mest kjend for romanane sine og noveller om problemløysaren og eventyraren Albert Campion.

Liv

Barndom og skulegang 
Margery Allingham blei fødd i Ealing i London i 1904, i ein litteraturinteresserekke familie. Begge foreldra hennar var forfattarar, og ei tante var tidsskriftredaktør. Familien flytta seinare til Layer Breton i Essex, der ho gjekk på skule. Seinare gjekk ho på Perse High School for girls i Cambridge. Ho skreiv forteljingar allereie då. Ho selde si fyrste forteljing då ho var åtte; denne blei trykt i tidsskriftet til tanta hennar.

Ho vende tilbake til London i 1920 for å gå på Regent Street Polytechnic og studera drama og talekunst for å bøta på stamminga si. Det var her ho møtte den komande ektemaken sin, Philip Youngman Carter.

Tidlege verk 
Den fyrste romanen hennar, Blackkerchief Dick, kom ut i 1923 og skal ha vore basert på ei historie Allingham høyrde under ein seanse. Allingham sine verk fortsette å innehalda okkulte element. Boka blei ingen suksess, så ho prøvde å skriva fyrst skodespel og sidan ein seriøs roman, men innsåg at temaa ikkje passa til den naturlege lette tonen hennar, og bestemte seg for å skriva kriminalsoger i staden. Den fyrste krimromanen hennar, The White Cottage Mystery, var ein føljetong som kom ut i Daily Express 1927.

I 1928 gifta ho seg med Carter, som òg samarbeidde med henne om bøkene; han formgav mellom anna omslag til dei. Dei busette seg ved utkanten av marskområda i Essex.

Suksess 
Gjennombrotet hennar kom i 1929 med The Crime at Black Dudley, ein roman som presenterte lesarane for Albert Campion som bifigur. Den amerikanske forleggjaren hennar lykkast i å få henne til å gje han ei større rolle i De sju visslarna (1930). Med tre romanar og ein sterk hovudperson i baggasjen starta ho ein suksessrisk serie romanar om Campion, som fortsette langt inn i 1960-talet. Til saman blei det 19 romanar og over 20 noveller om Campion.

Campion er ein mystisk overklassefigur som verkar både på regjeringsnivå og i underverda, saman med tenaren sin, den tidlegare tjuven Magersfontein Lugg. Som rollefigur endrar han seg gjennom serien: Han blir forelska, giftar seg, får barn og blir meir vaksen etter eventyra den fyrste tida.

Seinare bøker blei meir eksperimentelle. I The Tiger in the Smoke (1952) blir til dømes Campion ein bifigur (igjen), og fokuset hamner mindre på gåta og meir på seriemordaren Jack Havoc.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Margery Allingham» frå ,  den 20. mai 2023.  

Forfattarar frå London
Engelskspråklege forfattarar
Britiske forfattarar
Britiske kriminalforfattarar
Fjellpryd

Fjellpryd (Diapensia lapponica) er ein planteart i fjellprydfamilien. Han er ein lågtveksande, puteforma dvergbusk med sirkumpolar utbreiing.

Utsjånad 
Fjellpryd er ein låg (til 5 cm), tett tuva fjellplante med svært tettsitjande, lêraktige blad. Blada er spatelforma og boga. Om vinteren blir dei mørkeraude. Blomane er klokkeforma, radiærsymmetriske og femtalige. Dei er ganske store, 8–16 mm. Fargen er gulkvit. Blomstringa er ofte tidleg slik at ho ikkje blir lagd merke til av fjellvandrarar. Frukta er ein kapsel med tre rom og mange små frø. Ein har tradisjonelt skilt mellom to underarter, ssp. lapponica i den amerikanske og europeiske bestanden, og ssp. obovata med litt større og meir langskafta blad i den asiatiske bestanden. Dette skiljet ser ikkje ut til å bli halde oppe av World Flora Online (tidlegare The Plant List).

Utbreiing 
Fjellpryd veks sirkumpolart i Nord-Amerika, Nord-Europa og austlege Asia. Ein finn han på vindutsette stader som hovudsakleg er snøfrie. I Noreg er han vanleg på rabbar i fjellet opp til 1600 m frå Jotunheimen og nordover. Sør for Jotunheimen er det berre nokre spreidde førekomstar.

Fjellpryd er rekna som nær truga i Norsk raudliste for 2021. Det er mykje som tyder på at fjellpryd krever mykje kulde for å setja frø og at det kan gå mange år mellom kvar gong dette skjer. Undersøkingar frå svensk Lappland tyder på at det ikkje har skjedd noka nyetablering av plantar over ein femårsperiode. Derfor er det grunn til å tru at fjellpryd kan vera utsett for temperaturstiging.

Dyrkning 
Entusiastar freistar frå tid til annan å dyrka fjellpryd, men dette blir sett på som svært vanskeleg. Planten trivst dårleg med varmen i låglandet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fjellpryd» frå ,  den 20. mai 2023.  
 oppgav desse kjeldene:
 Johannes Lid: Norsk Flora,  Det Norske Samlaget, 2005
 Artsdatabanken

Bakgrunnsstoff 
 

Ericales
Songen T.N.T.

«T.N.T.» er ein song gitt ut i 1975 av det australske hardrockbandet [[AC/DC] på det australske albumet deira T.N.T. og den internasjonale versjonen av High Voltage. Han vart gitt ut som singel i 1976 og var skriven av Bon Scott, Angus Young og Malcolm Young. Songen nådde ein 19. plass på den australske Kent Music Report-lista. Tittelen på songen er ein referanse til den eksplosive kjemikalien TNT.

Ei lett modifisert linje frå songen, «Lock up your daughters», vart brukt som tittel på den første, større turneen til AC/DC i Storbritannia i 1976 etter at bandet flytta frå Melbourne i Australia til London tidlegare same år. «T.N.T.» dukka seinare opp på Live og Live: 2 CD Collector's Edition, med Brian Johnson som vokalist.

I januar 2018 vart songen rangert på 81. plassen på lista til Triple M over «dei mest australske» songane gjennom tidene, kalla «Ozzest 100».

Medverkande
 Bon Scott – solovokal
 Angus Young – sologitar
 Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
 Mark Evans – bassgitar
 Phil Rudd – trommer
 Harry Vanda – produsent
 George Young – produsent

Salslister

Salstrofé

Anthrax-versjonen

Anthrax spelte ein versjon av songen i 2013 på cover-EP-en deira Anthems. Dei debuterte songen live 21. februar 2013 på The Hifi i Brisbane i Australia i forkant av Soundwave. Seinare på turneen deira i USA vart Slash og Kirk Hammett (på separate konsertar) med på denne songen.

Andre versjonar
Det amerikanske death metal-bandet Six Feet Under spelte inn ein versjon av songen for albumet deira Graveyard Classics.

I popkulturen
Anthrax-versjonen av songen er brukt som målsong for Calgary Flames.
Songen vart spelt i reklamar for filmen Napoleon Dynamite frå 2004.
Songen er med på lydsporet og introen til rullebrettspelet Tony Hawk's Pro Skater 4 frå 2002..
 Etter 11. september-åtaka vart songen inkludert på ei vidt distribuert Clear Channel-liste over potensielt opprørande songar.
Songen er med i filmen Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby frå 2006.
Songen høyrest i NASCAR on TNT frå 2010-2014.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «T.N.T. (song)» frå ,  den 20. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-songar
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar produserte av Harry Vanda
Songar frå 1975
Songar produserte av George Young
Albert Productions-singlar
Can I Sit Next to You, Girl

«Can I Sit Next to You, Girl» er den første singelen til det australske hardrockbandet AC/DC, gitt ut 22. juli 1974. Den 26. august 1974 nådde songen 50. plassen på hitlista i Australia. Denne versjonen har solovokal framført av Dave Evans før han vart erstatta av Bon Scott, og dessutan trommer av tidlegare Masters Apprentices-medlem Colin Burgess, og bassgitar av tidlegare The Easybeats-medlem George Young (eldre bror av grunnleggjarane av bandet Malcolm Young & Angus Young, som òg var medprodusent). Opphavleg spelte den første bassisten til AC/DC, Larry Van Kriedt, basspartia, men George spelte inn sine eigne over dei seinare.  I 1975, etter at Scott vart med, arrangerte gruppa om og spelte inn songen på nytt som det sjuande sporet på det australske albumet deira, T.N.T., gitt ut i desember 1975 og som sjette spor på den internasjonal versjonen av High Voltage, som kom ut i mai 1976. Tittelen på denne versjonen av songen fjerna kommaet, og vart «Can I Sit Next To You Girl».

Innspelingar
Låten vart skrive av Malcolm og Angus Young, og var første originale låten til AC/DC. Evans-versjonen vart gitt ut som singel i Australia, og bandet framførte songen saman med Evans i TV-showet Countdown. Det musikalske arrangementet av Evans-versjonen er ulik frå Scott-versjonen, og han har aldri vorte offisielt gitt ut utanfor Australia (sjølv om han no er allment tilgjengeleg på internett, på nettstader som YouTube).

Video
Framferda av songen på The Last Picture Show vart omgjort til ein musikkvideo, berre gitt ut i Australia i 1974. Peter Clack (trommer) og Rob Bailey (bass) dukka opp i videoen, sjølv om dei ikkje var med på innspelinga. Medan Angus har på seg sin snart ikoniske skuleuniform i videoen, presenterer resten av bandet eit visuelt bilete av glamrock med sateng og fargerike kostyme som minner meir om T-Rex enn om seinare tungrock.

Medverkande

«Can I Sit Next to You, Girl» (1974)
Dave Evans – solovokal
Angus Young – gitar
Malcolm Young – gitar
George Young – bassgitar, produsent
Colin Burgess – trommer

«Can I Sit Next to You Girl» (1975)
Bon Scott – solovokal
Angus Young – sologitar
Malcolm Young – rytmegitar
Mark Evans – bassgitar
Phil Rudd – trommer

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Can I Sit Next to You, Girl» frå ,  den 20. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Debutsinglar frå 1974
AC/DC-songar
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar produserte av Harry Vanda
Songar produserte av George Young
Albert Productions-singlar
Songen High Voltage

«High Voltage» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC. Han vart først gitt ut i Australia på singel i juli 1975 og sidan som det åttande sporet på deira andre australske album T.N.T, vart sjølve utgivinga gitt ut som ein frittståande singel. Songen vart skrive av Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott, og nådde ein 48. plassen på UK Singles Chart i 1980.

I januar 2018 som ein del av Triple M-lista «Ozzest 100» over «dei mest australske» songane gjennom tidene, vart «High Voltage» rangert som nummer 95.

Bakgrunn
«High Voltage» delar namn med det første australske og internasjonale albumet deira. Det er det niande og siste sporet på den internasjonale versjonen, gitt ut i mai 1976. «High Voltage» vart òg gitt ut som singel i Storbritannia og ulike land i Europa i 1976.

Sjølv om Phil Rudd feilaktig er kreditert for å ha spelt på songen, vart trommene faktisk spelt inn av studio-trommeslageren Tony Currenti, ikkje lenge etter innspelingane til debutalbumet High Voltage. 
«High Voltage» er ein av dei mest populære songane til AC/DC, og har vore med på fire av dei fem offisielle konsertplatene deira: If You Want Blood You've Got It (sunge av Bon Scott, 1978), Live: 2 CD Collector's Edition (sunge av erstattaren til Scott, Brian Johnson, 1992), Live from the Atlantic Studios (Scott, 1977), og Leit There Be Rock: The Movie - Live in Paris (Scott, 1979) - dei to sistnemnde vart gitt ut i 1997 som ein del av Bonfire-boksen.

På konsertar har denne songen utvikla seg til allsong med publikum. Mellomspelet der Scott syng «I said high, I said high», har vorte utvida med Scott (og seinare Brian Johnson) som gjentek ordet «high» i aukande lydstyrke og høg tonehøgd, som publikum svarer med «high» høgare òg. Dette blir følgt av ein rytme i fleire minutt medan Angus Young improviserer på gitaren.

Under Black Ice-turneen i 2010 vart bilete av Scott projisert på sceneskjermane under framføringa av refrenget for å markera 30-årsjubileet for dødsfallet hans.

Medverkande
Bon Scott – solovokal
Angus Young – sologitar
Malcolm Young – rytmegitar, korvokal
George Young – bassgitar
Tony Currenti – trommer (ikkje oppført)

Produksjon
Produsentar – Harry Vanda, George Young

Salslister

Vekeslister

Årslister

Notes

Denne artikkelen bygger på «High Voltage (song)» frå ,  den 20. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

AC/DC-songar
Singlar frå 1975
Songar om rock
Songar skrivne av Angus Young
Songar skrivne av Bon Scott
Songar skrivne av Malcolm Young
Songar produserte av Harry Vanda
Songar produserte av George Young
Songar frå 1975
Albert Productions-singlar
Verdsmeisterskapen i orientering 2011

Verdsmeisterskapen i orientering 2011, den 28. i sitt slag, vart avvikla ulike stader i Savoie i Frankrike dagane frå 10. til 20. august. På programmet stod seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Deltakarane kom frå 42 land. Det var andre gongen orienterings-VM fann stad i Frankrike.

Sveriges tropp dominerte meisterskapen med sine 3 gull-, 3 sølv- og 4 bronsemedaljar. Arrangørlandet kom deretter med tre gullmedaljar og ein bronse. Noreg måtte nøye seg med ein sølvmedalje i stafetten for menn og ein bronse til Olav Lundanes.

Menn

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse

Mellomdistanse

Kort-distanse

Stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2011» frå ,  den 21. mai 2023.  

Verdsmeisterskap i orientering
Sport i 2011
Idrettstilskipingar i Frankrike
Thomas Mellin-Olsen

Thomas Mellin-Olsen () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen som vann gullmedaljen i lengdehopp i samtlege fire noregsmeisterskap i åra 2002-05. Elles utmerkte han seg som ein habil 100-meterløpar. Han var medlem i Gular.

Karriere
Allereie i sitt syttande år hoppa Mellin-Olsen 7,16 meter i lengdegropa. Dei komande åra satsa han på 100 meter, der han som best fekk notert 10,39 sekund ved eit stemne i Uddevalla den 24. juli 1999. Etter 2000 konsentrerte han seg om lengdehopping. 22. juli 2002 vann han lengde-øvinga under europacup for landslag i slovakiske Banská Bystrica med eit hopp som målte 7,91 meter, hans livs lengste. Tre veker seinare kvalifiserte han seg til EM-finalen i München med eit hopp på 7,85 m. I finalen vart han tolvte- og sistemann med sine 7,57 m. Veka etter vart han norsk meister i øvinga for fyrste gong, ein prestasjon han gjentok dei neste tre åra.

Medaljar i noregsmeisterskap
1997 i Overhalla: Bronse på 100 m – 10,68
1999 på Byrkjelo: Bronse på 100 m – 10,77
2002 i Sandnes: Gull i lengdehopp – 7,79 m, framom Arjan Bos (7,47 m) 
2003 i Fredrikstad: Gull i lengdehopp – 7,68 m, framom Bjarte Holmelid (7,43 m) 
2004 i Florø: Gull i lengdehopp – 7,43 m, framom Lars Eric Sæther (7,21 m) 
2005 i Fana: Gull i lengdehopp – 7,57 m, framom Benjamin Jensen (7,53 m). Bronse på 100 m – 10,70
2006 i Oslo: Bronse i lengdehopp – 7,18 m

Personlege rekordar og årsbeste

Kjelder
Thomas Mellin-Olsen i friidrett.no

Norske sprintarar
Norske lengdehopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Bergen
Jørgen Erikssøn

Jørgen Erikssøn (Haterslevenis) () var superintendent (biskop) i Stavanger frå 1571 til han døydde.

Karriere
Jørgen Erikssøn var i 1559–1560 rektor ved katedralskulen i Bergen og 1560–1566 slottskapellan på Bergenhus. Deretter studerte han fleire år i København og Wittenberg, tok magistergraden i filosofi i København.

I 1571 vart Jørgen utnemnd til superintendent i Stavanger. Med vilje og kraft innførte han den lutherske kyrkjeordenen i stiftet. Han førte tett tilsyn med prestane og meinigheitene, gjennomførte streng kyrketukt, restaurerte domkyrkja og styrkte skulen.

I Stavanger heldt Jørgen kraftige botspreiker over profeten Jonas, og utgav dei i 1592 for å rettleie prestane. Desse Jonæ Prophetis skiøne Historia udi 24 Predicken begreben, er, saman med Jens Nilssøn sine preiker, det viktigaste minnet om forkynninga i Noreg i reformasjons-hundreåret.

Kjelder

 Jørgen Erikssøn i Store norske leksikon på snl.no. Henta 21. mai 2023.

Norske biskopar