kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Eunice Barber

Eunice Barber () er ein sierraleonsk-fransk tidlegare friidrettsutøvar, fødd og oppvaksen i Freetown i Sierra Leone. Ho representere Sierra Leone til 1998, sidan 1999 Frankrike. Barber vart verdsmeister i sjukamp i 1999 og i lengdehopp i 2003.

Aktiv
Barber braut gjennom i 1995 med ein fjerdeplass i sjukamp under friidretts-VM 1995 i Göteborg og siger i lengdehopp ved dei panafrikanske leikane i Harare. Ho vart fransk statsborgar i februar 1999. Eit halvt år seinare sette ho personleg rekord med 6 861 poeng i sjukamptevlinga under VM 1999 i Sevilla og vann ein klar siger framom britiske Denise Lewis og Ghada Shouaa frå Syria.

Då VM i friidrett 2003 fann stad i Paris, var ho sjanselaus mot svenske Carolina Klüft i sjukampen. Klüft plukka 7 001 poeng, 246 fleire enn sølvvinnar Barber. Derimot lukkast Barber å vinne gullmedaljen i lengdehopp då ho smelte til med 6,99 meter i siste omgangen. Også i VM 2005 måtte Barber sjå seg slått av Klüft i sjukamp, men differansen var skrumpa til 63 poeng. I lengdetevlinga enda Barber på bronseplassen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
 OL 1992 i Barcelona: Nr 26 i sjukamp
 VM 1993 i Stuttgart: Braut sjukampen
 VM 1995 i Göteborg: Nr 4 i sjukamp – 6 340 poeng
 Panafrika-leikane 1995 i Harare: Gull i lengdehopp – 6,70 m 
 OL 1996 i Atlanta: Nr 5 i sjukamp – 6 342  poeng, utslått i lengdehopp (6,45 m =nr 19)
 VM 1997 i Aten: Utslått i lengdehopp (6,19 m =nr 31)
 VM 1999 i Sevilla: Gull i sjukamp – 6 861 poeng, utslått i kvartfinalane på 100 m hekk (13,09)
 OL 2000 i Sydney: Braut sjukampen
 VM 2001 i Edmonton: Braut sjukampen
 VM 2003 i Paris: Gull i lengdehopp – 6,99 m, sølv i sjukamp – 6 755 poeng
 OL 2004 i Aten: Utslått i lengdehopp (6,37 m =nr 28)
 VM 2005 i Helsinki: Sølv i sjukamp – 6 824 poeng, bronse i lengdehopp – 6,76 m
 EM 2006 i Göteborg: Braut sjukampen
 VM 2007 i Osaka: Utslått i lengdehopp (6,51 m =nr 16)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eunice Barber» frå ,  den 14. juni 2017.  
Denne artikkelen bygger på «Eunice Barber» frå ,  den 14. juni 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Sierraleonske friidrettsutøvarar
Franske lengdehopparar
Franske mangekjemparar
Verdsmeistrar i friidrett
Sierraleonske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Sierraleonske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Franske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Franske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Igor Netto

Igor Aleksandrovitsj Netto () var ein russisk fotballspelar, fødd og død i Moskva. Han vart olympisk meister 1956 og europameister 1960 med Sovjetunionen.

Karriere

Klubbspel
Netto var ein spelar som både vart nytta i forsvaret og på midtbana. Han spelte på Spartak Moskva i tida 1949-1966. I denne perioden var han med å vinne fem seriegull og tre cupfinalar.

Landslagsspel
Netto fekk sin landslagdebut i finske Kotka under dei olympiske sommarleikane 1952. Frå og med 1954 og sin fjerde landskamp var han fast landslagskaptein. Hausten 1956 leidde han laget til olympiske gullmedaljar under Sommar-OL 1956 i Melbourne. I finalen 8. desember vann Sovjetunionen med 1-0 over Jugoslavia. Han deltok i fotball-VM 1958, men spelte berre kampen mot Brasil. Den 10. juli 1960 møttest Jugoslavia og Sovjet til ein ny meisterskapsfinale, den aller fyrste finalen i ein europameisterskap i fotball. Finalen i Paris vart avgjort då Sovjet gjekk opp i 2-1 etter 113 minuttars spel, slik at Netto få minuttar seinare kunne heve den nye EM-pokalen. I 1962 spelte han alle Sovjets kampar under VM i fotball 1962, i ein meisterskap laget rauk ut mot arrangørlandet Chile i kvartfinalane. Medrekna ein hengekamp våren 1965 spelte Netto 54 landskampar for Sovjetunionen og skåra fire mål.

Merittar
 Olympiameister: 1956 med Sovjetunionen
 Europameister: 1960 med Sovjetunionen
 Sovjetisk seriemeister: 1952, 1953, 1956, 1958 og 1962 med Spartak Moskva
 Sovjetisk cupmeister: 1950, 1958 og 1963 med Spartak Moskva

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Igor Netto» frå ,  den 14. juni 2017.  
 

Sovjetiske fotballspelarar
Russiske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Fotballspelarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Fotballspelarar under sommar-OL 1956
Spartak Moskva-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1958
Spelarar i Fotball-VM 1962
Horst-Dieter Höttges

Horst-Dieter Höttges () var ein tysk fotballspelar frå Mönchengladbach som spelte VM-finalen 1966 og EM-finalen 1972, to kampar som enda med høvesvis vesttysk tap i 1966 og siger i 1972. Han var elles med i troppane til VM 1970 og 1974.

Karriere

Klubbspel
Höttges spelte 1963/64-sesongen på Borussia Mönchengladbach i ein regional serie. Frå 1964 til 1978 var han høgreback i Werder Bremen. I Höttges fyrste sesong på Werder lukkast klubben vinne sitt aller fyrste ligagull. Tre år seinare vart Werder nummer to i Bundesliga. Til saman spelte Höttges 420 bundesligakampar og skåra 55 mål.

Landslagsspel
Höttges debuterte på det vesttyske landslaget i mars 1965. Han spelte sin 18. landskamp då Vest-Tyskland tapte VM-finalen 1966 2-4 mot arrangørlandet England. Den 21. mai 1969 i Essen la han på til 10-0 i ein VM-kvalifiseringskamp mot Kypros, hans einaste landslagsmål. Under VM 1970 i Mexico deltok han i dei fire fyrste kampane til Vest-Tyskland, men ikkje den høgdramatiske semifinalen mot Italia. To år seinare var han på plass då Vest-Tyskland vann fotball-EM 1972 med overbevisande 3-0 mot Sovjetunionen i finalen. Då VM i fotball 1974 fann stad i heimlandet fekk han eit innhopp i kampen mellom Vest-Tyskland og Aust-Tyskland, eit oppgjer som enda med austtysk siger 1-0. Det var 66. og siste gongen Höttges var aktiv i den vesttyske landslagsdrakta.

Merittar
 Verdsmeister: 1974 med Vest-Tyskland
 Europameister: 1972 med Vest-Tyskland
 VM-sølv: 1966 med Vest-Tyskland
 VM-bronse: 1970 med Vest-Tyskland
 Vesttysk seriemeister: 1965 med Werder Bremen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Horst-Dieter Höttges» frå ,  den 15. juni 2017.  

Tyske fotballspelarar
Werder Bremen-spelarar
Borussia Mönchengladbach-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-VM 1970
Spelarar i Fotball-EM 1972
Spelarar i Fotball-VM 1974
Umm an Nasan

Umm an Nasan (arabisk ام النعسان) er den fjerde største øya i Bahrain, etter Bahrainøya, Hawar og Muharraq. Ho er privateigd av kong Hamad bin Isa Al Khalifa, og er avgrensa for vanlege folk. Ho er knytt til Bahrainøya via King Fahd Causeway. Det er lite utvikling på øya anna enn dei to palassa til kongen og somme hagar. Ei lita stamme hjorteantilope er sett ut på øya.

Umm an Nasan ligg i Bahrainbukta i Persiabukta vest for Bahrainøya, og aust for den saudiarabiske kystbyen Khobar.

Sjå òg
 Umm as Sabaan
 Jiddaøya

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Umm an Nasan» frå ,  den 15. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
 Artikkel om øya, Abbas al Murshid

Øyar i Bahrain
Paraskevi Patoulidou

Paraskevi «Voula» Patoulidou () er ein gresk tidlegare friidrettsutøvar frå Flórina i det nordlege Hellas. Ho vart olympisk meister i 100 meter hekk i 1992.

Aktiv
Både under friidretts-EM 1990 og VM 1991 tok Patoulidou seg til semfinalane på 100 meter, så vel som på 100 m hekk. Før dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona hadde ho ein personleg rekord på 12,96 sekundar på 100 m hekk, øvinga ho konsentrerte seg om under leikane. Ho sette der personleg rekord med 12,88 då ho vart nummer tre i den andre semifinalen. I finaleløpet leia favoritten Gail Devers frå USA klart til ho snubla i siste hekken og fall over målstreken. Med eit perfekt gjennomført løp tok Patoulidou seg opp til andreplassen mellom nest siste og siste hekkepassering. Inn til mål heldt ho unna mot LaVonna Martin og Jordanka Donkova, dei to andre medaljevinnarane, og vann gullmedaljen på tida 12,64. 

Etter OL-triumfen lukkast Patoulidou aldri å markere seg i internasjonale tevlingar, ho konkurrerte då oftast i lengdehopp og på 100 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
 OL 1988 i Seoul: Utslått i forsøka på 100 m (11,85 =nr 41)
 EM 1990 i Split: Utslått i semifinalane på 100 m hekk (13,07 =nr 11) og 100 m (=nr 13)
 VM 1991 i Tokyo:  Utslått i semifinalane på 100 (11,51 =nr 14) og i kvartfinalane på 100 m hekk (13,41)
 OL 1992 i Barcelona: Gull i 100 m hekk – 12,64, framom LaVonna Martin (12,69)
 VM 1995 i Göteborg: Utan resultat i lengdehopp
 OL 1996 i Atlanta: Nr 10 i lengdehopp – 6,37 m
 VM 1997 i Aten: Utslått i lengdehopp (5,90 m =nr 36)
 VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa i 4 x 400 m stafett
 OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka på 100 m (11,65 =nr 46)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Voula Patoulidou» frå ,  den 16. juni 2017.  

 

Greske hekkeløparar
Greske lengdehopparar
Greske sprintarar
Olympiske meistrar for Hellas
Greske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Medaljevinnarar under sommar-OL 1992
Greske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Greske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Greske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Greske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Jarmila Kratochvílová

Jarmila Kratochvílová () er ein tsjekkisk tidlegare  friidrettsutøvar som representerte Tsjekkoslovakia. Ho vart verdsmeister både på 400 m og 800 m i 1983. Kratochvílová sin verdsrekord på 800 meter frå 1983 er framleis gjeldande i 2017.

Aktiv
Kratochvílová utmerkte seg ikkje som toppløpar før ho var 28 år gammal. Dei neste åra presterte ho på eit heilt anna nivå enn tidlegare. Under dei olympiske sommarleikane i Moskva tok ho sølvmedaljen på på 400 m på sterke 49,46, to år etter at ho fyrste gongen sprang under 53 sekundar på distansen. Den 6. juli 1981 sette ho i Bratislava nasjonale rekordar på både 100 m og 200 m med høvesvis 11,09 og 21,97 sekundar, fenomenale tider for ein utøvar som ikkje var spesialist på distansane. To år etter OL i Moskva tok ho ein ny sølvmedalje på 400 m då ho under europameisterskapen sette personleg rekord på 48,85, nett som i Moskva måtte ho sjå seg slått av austtyske Marita Koch.

Den 26. juli 1983 vann Kratochvílová 800 meter under eit stemne i München. Tida 1.53,28 var ny verdsrekord og er i 2017 framleis gjeldande. Fjorten dagar seinare sikra ho seg VM-gullet på distansen då ho vart klokka inn på 1.54,68 i Helsinki, nær halvtanna sekund framom sølvvinnaren og nesten tre sekund føre bronsemedaljøren i tevlinga. Dagen etter, 10. august 1983. smelte ho til med ny verdsrekord på 400 m med tida 47,99 sekundar, landskvinna Taťána Kocembová tok sølvet på 48,59, begge gjorde sitt livs løp på distansen. 400-meterrekorden vart ståande i vel to år, til dess Marita Koch presterte 47,60, også det ein verdsrekord som i 2017 har vart i over tretti år. 

Mistankar om at Kratochvílová var dopa har aldri ville lagt seg, men ingen prov har vorte lagt fram.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Utslått i semifinalane (53,93 =nr 14)
OL 1980 i Moskva: Sølv på 400 m – 49,46, bakom Marita Koch (48,88)
EM 1982 i Aten: Sølv på 400 m – 48,85, bakom Marita Koch (48,16) og i 4 x 400 m stafett 
VM 1983 i Helsinki: Gull på 400 m – 47,99, og 800 m – 1.54,68
VM 1987 i Roma: Nr 5 på 800 m – 1.57,81

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jarmila Kratochvílová» frå ,  den 16. juni 2017.  
 

Tsjekkiske friidrettsutøvarar
Tsjekkoslovakiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tsjekkoslovakia
Tsjekkoslovakiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sentralguvernementet i Bahrain

Sentralguvernementet (arabisk المحافظة الوسطى Al Muhafazah al Wustah) var eit av fem guvernement i Bahrain fram til september 2014. Det omfatta delar av dei tidlegare kommunane Al Mintaqah al Wusta, Ar Rifa' wa al Mintaqah al Janubiyah, Madinat 'Isa, Sitrah og A'ali.

Venskapsbyar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Central Governorate, Bahrain» frå ,  den 16. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Guvernement i Bahrain
Herma Bauma

Hermine Leopoldine Bauma, kjend som Herma Bauma, () var ein austerriksk friidrettsutøvar og handballspelar, fødd og død i Wien. Ho tok Austerrikes fyrste olympiske gullmedalje i ei friidrettsøving då ho vann spydkasttevlinga under London-OL 1948.

Aktiv
Bauma vart austerriksk meister i spydkasting 16 år gammal. To år seinare deltok ho i øvinga i Verdsleikane for kvinner og vann sølvmedaljen med eit bestekast på 40,30 m, vel to meter bak vinnaren, tyske Lisa Gelius. Då Sommar-OL 1936 fann stad i Berlin vart Bauma nummer fire etter eit kast på 41,66 m, slått av bronsemedaljøren med 14 centimeter.

Sommaren 1947 sette Bauma verdsrekord med 48,21 meter heime i Wien. Året etter vart ho i London olympisk meister med eit kast på 45,57 m, før ho den 12. september forbetra sin eigen verdsrekord til 48,63 m, også då heime i Wien.  Ved europameisterskapen 1950 i Brussel fekk ho sølvmedaljen i spydtevlinga, medan ho vart nummer ni med 42,54 m under Sommar-OL 1952 i Helsinki.

Frå 1931 til 1952 vart Bauma austerriksk meister i spydkast femten gongar, og femkampmeister tre gongar. Ho forbetra den austerrikske spydrekorden 14 gongar. Den siste rekorden stod til Erika Strasser i 1959 kasta spydet 48,99 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
 Sommar-OL 1936: Nr 4 – 41,66 m
 Verdsleikane 1934 i London: Sølvmedalje – 40,30 m, bakom Lisa Gelius (42,43 m)
 OL 1948 i London: Gullmedalje – 45,57 m, framom Kaisa Parviainen (43,79 m)
 EM 1950 i Brussel: Sølv – 43,87 m, bakom Natalja Smirnizkaja (47,55 m)
 OL 1952 i Helsinki: Nr 9 – 42,54 m

Bauma spelte i fleire år på det austerrikske landslaget i handball.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Herma Bauma» frå ,  den 17. juni 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Austerrikske spydkastarar
Olympiske meistrar for Austerrike
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1936
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1936
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Folk frå Wien
Elektroniske mottiltak

Elektroniske mottiltak (engelsk electronic countermeasures, ECM)  eller meir moderne elektronisk angrep (engelsk electronic attack, EA)  er elektroniske signal som vert sende ut for å forstyrra eller totalt blokkera til dømes radar, sonar, infraraude instrument eller laser. EMT er ein del av det som vert kalla elektronisk krigføring.

EMT kan delast opp i tre undergrupper:
 Elektronisk jamming
 Elektronisk villleiing
 Elektronisk nøytralisering

Elektronisk jamming 
Jamming av samband går ut på å overdøyva ein radiomottakar med eit sterkare signal enn det signalet som mottakaren prøver å motta. Sambandet mellom sendar og mottakar kan med dette brytast, og ein veikjer høva til fienden til å leia styrkane sine.

Fenomenet kan òg oppstå tilfeldig ved at to radiosendarar sender på same frekvens i eit område der ein mottakar er i stand til å høyra begge sendestasjonene. Dette skjer særleg i frekvensband der radiobølgjene følgjer jordkrumninga - frå dei lågaste radiofrekvensane opp til 30 Megahertz. Frekvensar høgare enn 30 MHz rekkjer vanlegvis berre innan synsvidde, slik at jammesenderen må vera i same område som den jamma radiomottakaren.

Jamming av radar har til føremål å blinda radaren slik at den ikkje kan motta ekko av eigne pulsar skikkeleg. Det er òg mogleg å skapa falske mål ved å bruka ein metode kalla «Digital Radio Frequency Memory» som digitaliserer den mottekne radarpulsen for å senda han tilbake til radarmottakaren litt forseinka slik at det vert skapt eit falskt mål bak det eigenlege målet.

Jamming av navigasjonssystem som GPS og GLONASS fører ofte til mindre nøyaktig navigasjon.

Jamming eller villeiing av nærleiksbrannrør fører til at ladninga i granaten eller missilet eksploderar før den når målet, eller ikkje eksploderar i det heile.

Villeiing 
Elektronisk villeiing eller skinnutsending omfattar ei rekkje metodar som må vurderast ut frå den taktiske situasjonen på slagmarka. Blant dei meste brukte metodane for elektronisk villeiing er:
Manipulativ elektronisk villeiing  - ei metode der ein fangar opp fienden sin utsendelsar på sambandet for seinare avspeling i redigert form.
Simulativ elektronisk villeiing tyder at ein narrar fienden ved å setja opp eigne elektroniske ressursar slik at ein skapar eit falskt bilete av situasjonen. Eit døme kan vera å simulera eit typisk bataljonssamband der ein vil at fienden skal tru at ein bataljon av eigne styrkar er deployert.

Elektronisk nøytralisering 
Elektromagnetisk  puls (EMP) var tidlegare eit biprodukt ved detonasjon av eit kjernefysisk våpen, men er per 2016 lagt inn under elektronisk krigføring fordi det er mogleg å produsera reine elektromagnetisk bomber utan kjernefysisk detonasjon. Ein EMP kan øydeleggja alt elektronisk utstyr inne i ein bygning, eit køyretøy, fly eller skip som ikkje er sikra mot dette.
Andre mål for EMP kan vera radaranlegg, sambandsentralar eller overvåkningsanlegg.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Elektroniske mottiltak» frå ,  den 17. juni 2017.  
 

Elektronisk krigføring
Olga Gyarmati

Olga Gyarmati () var ein ungarsk friidrettsutøvar frå Debrecen som vart olympisk meister i lengdehopp i 1948.

Aktiv
I åra fram til 1956 vann Gyarmati seg 31 nasjonale meisterskapsgull i friidrett. Ho vann lengdehopp åtte gongar, 80 meter hekk sju gongar, 100 meter tre gongar, og to gongar kvar 200 meter, høgdehopp og femkamp. Sine personlege rekordar i 80 m hekk og lengdehopp på høvesvis 11,1 sekundar og 6,23 meter, oppnådde ho i 1953.
 
Gyarmati kvalifiserte seg til Sommar-OL 1948 i London med eit lengdehopp på 5,99 m. I London landa ho på 5,69 meter i sitt beste hopp, likevel nok til å vinne gullmedaljen med ein margin på ni centimeter til argentinske Noemi Simonetto på andreplass. Gyarmati deltok også i høgdehopp der ho med 1,40 meter enda  på 17.-plass. Fire år seinare, under Sommar-OL 1952 i Helsinki, deltok Gyarmati  både i lengdehopp, 200 meter og 4 x 100 meter stafett. Best gjorde ho det i lengde med ein tiandeplass. I dei neste sommarleikane, i Melbourne i 1956, vart ho nummer elleve i spesialøvinga.

Gyarmati vende ikkje heim til Ungarn etter sommarleikane 1956, men slo seg ned i Storbritannia. Sidan flytta ho til USA. Ho døydde i Greenfield i delstaten Massachusetts.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
 OL 1948 i London: Gullmedalje i lengdehopp – 5,69 m
 OL 1952 i Helsinki: Nr 10 i lengdehopp – 5,67 m
 EM 1954 i Bern: Nr 15 i lengdehopp – 5,39 m
 OL 1956 i Melbourne: Nr 11 i lengdehopp – 5,66 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olga Gyarmati» frå ,  den 17. juni 2017.  
 

Ungarske lengdehopparar
Olympiske meistrar for Ungarn
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Folk frå Debrecen
Dei russiske flyborne styrkane

Dei russiske luftlandestyrkane (russisk: Vozdusjno-desantnyje vojska, VDV) eller "Dei russiske flyborne styrkane"  er ei eiga forsvars- og våpengrein direkte underlagt Forsvarsdepartementet i Russland til liks med Dei strategiske rakettstyrkane. 

Då desse styrkane var sett opp på 1920-talet, etter lang tids eksperiment med fallskjermar og verknader av tyngdekrafta, var dette verdas fyrste luftborne styrkar. På 1980-talet var VDV òg verdas største med sine sju divisjonar og 12 brigadar, men den gongen underlagd Sovjetunionen. I fredstid er det lett å sjå skilnaden mellom VDV og dei andre i Russland, fordi dei har lyseblå beret og blåstripa T-sjorte (telnjasjka) og blir kalla «desant» (frå fransk decente).

Kvar divisjon hadde i 2017 berre to manøverregiment og 5-6000 soldatar med lette stormpanservogner og lett artilleri. Styrken til VDV er difor ikkje slagkraft, men operasjonell og strategisk mobilitet knytt til god fallskjermtrening og tilgång til transportfly i Transportflyvåpenet i Russland (VTA). Dette gjer at dei kan deployerast overalt innan rekkjevidde for flya på kort tid. Etter landing vil dei vera avhengige av snøgg link-up med hæren sine manøverelement og militær logistikk.

Samansetjing
Luftlande-divisjonar  er ei fellesnemning for to typar manøverelement - Fallskjermlande og Stormlande. Ein divisjon som har begge desse elementa vil derfor kallast luftlandedivisjon.

Fallskjermlande-element (russisk: Parasjiotno-desantnyj)
Desse kan landa mesteparten av styrken med fallskjerm, både soldatar og viktig stridsmateriell. Dei er difor ikkje avhengige av flyplass i nærleiken av operasjonsomådet.

Stormlande-element (russisk: Desantno-sjturmovoj)
Desse må landa mesteparten av både soldatar og stridsmateriell på flyplassar i nærleiken av operasjonsområdet.

Divisjonar

7. stormlande-divisjon (berg) i Novorossijsk

76. stormlande-divisjon i Pskov
98. luftlandedivisjon i Ivanovo
106. luftlandedivisjon i Tula

Brigader
11. luftlandebrigade i Ulan Ude
83. luftlandebrigade i Ussurijsk
31. stormlandebrigade i Uljanovsk
56. stormlandebrigade i Kamysjin
45. VDV-spetsnaz-brigade i Kubinka

Materiell
Materiellet innan VDV er lett og spesiallaga for fallskjermsdropp. Stormpanservognane kallast gjerne BMD (russisk: Bojevaja masjina desantnykh) som tyder "stridskjøyretøy for luftlandestryker".

Referansar

Luftlandestyrkar i Russland
infanteri
Russiske forsvarsgreiner
Europacupen i fotball 1991

Europacupen i fotball 1991 var ei fotballturnering der vinnarane av 30 europeiske toppseriar i fotball var påmelde, attåt tittelforsvarar AC Milan. Turneringa var den 36. i rekka. I finalen 29. mai 1991 i Bari vann Raude Stjerne frå Beograd pokalen etter straffesparktevling mot Olympique Marseille. Det var fyrste gongen eit lag frå Jugoslavia triumferte i Europacupen i fotball.

Europacupen 1991 var ei rein utslagsturnering. Ved lik målskilnad etter dobbelkamp talde bortemål dobbelt, stod det framleis likt vart det ekstraomgangar og til sist straffespark-tevling. Turneringa tok til 18. september 1990. Etter to ordinære cuprundar i september-november vart kvartfinalane og semifinalane avvikla i mars og april 1991.

Vinnarlaget frå Beograd slo i turneringa ut høvesvis Grashopper frå Zürich, Rangers FC frå Glasgow, Dynamo Dresden og Bayern München. Finalist Olympique Marseille vann mot Dinamo Tirana, Lech Poznań, tittelforsvarar AC Milan og Spartak Moskva.

Finalen
56 000 tilskodarar såg finalen på San Nicola-stadion i Bari 29. mai 1991. Etter 120 mållause minuttar vart finalen avgjort med straffesparktevling. Alle dei fem eksekutørane til Raude Stjerne skåra, medan målvakta og kapteinen deira stoppa det fyrste straffesparket til det franske laget.
 
Vinnarlaget Raude Stjerne bestod av: Stevan Stojanović (kaptein), Refik Šabanadžović, Ilija Najdoski, Miodrag Belodedici, Slobodan Marović, Robert Prosinečki, Vladimir Jugović, Siniša Mihajlović, Dejan Savićević, Darko Pančev og Dragiša Binić. Vlada Stošić kom inn på bana i det 84. minutt, då Savićević gjekk ut.

Olympique Marseille mønstra: Pascal Olmeta, Manuel Amoros, Basile Boli, Carlos Mozer, Bernard Casoni, Éric Di Meco, Laurent Fournier, Bruno Germain, Chris Waddle, Jean-Pierre Papin (kaptein) og Abédi Pelé. Fournier og Di Meco gjekk av bana etter høvesvis 74 og 111 minuttars spel, inn kom fyrst Philippe Vercruysse og sidan Dragan Stojković.

Dommar var Tullio Lanese frå Italia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europapokal der Landesmeister 1990/91» frå ,  den 18. juni 2017.  

Europacupen i fotball
Fotball i 1991