kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Muzayrib

Muzayrib (arabisk مزيريب, òg skrive Mzerib eller Mzereeb) er ein by sør i Syria i Daraa guvernement, nordvest for Daraa ved grensa til Jordan. Av stader i nærleiken finn ein al-Shaykh Saad og Nawa i nord, Da'el, Tafas og al-Shaykh Maskin i nordaust, og al-Yadudah i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, Muzayrib eit folketal på 12 640 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Muzayrib nahiyah som består av ni landsbyar med eit samla folketal på 72 625. Muzayrib har òg eit samfunn av palestinske flyktningar.

Historie
Under osmanarane var byen kjend for kjeldene og basarane sine, og var den første store kvilestaden langs hadj-karavaneruta frå Damaskus til Mekka. Byen tente i lag med al-Shaykh Saad som adminstrative senter for regionen Hauran. På 1500-talet vart det bygt ei festning på ordre frå den osmanske sultanen Selim I. Festninga hadde ein bøygd port, i motsetnad til andre fort i Haji som hadde ein rett inngang og vart bygd frå lokal, mørkegrå og hard basaltisk stein.

I staden for lokale janitsjarar vart det sett ut soldatar ved festninga i Muzayrib. Festnigna låg strategisk til i området bortanfor Damaskus, og demonstrerte den osmanske makta over Damaskus, som ofte gjorde opprør, både blant folket og dei lokale janitsarane. Leiarane i Damaskus heldt derfor streng kontroll over Muzayrib. På grunn av plasseringa langs pilegrimsruta Hajj vart det oppbevart store mengder tørrkaker i fortet for å gje dei til pilegrimane som var avhengig av kakene for når dei kryssa ørkenen, eller som reserveforsyningar for innbyggjarane i Damaskus.

Mellom 1517 og 1757 vart hajj-karavanen ved Muzayrib angripe fem gonger av beduinar. I 1770 vart den egyptiske opprørshæren til Ali Bey leia av Ismail Bey og ein alliert styrke leia av Dhaher al-Omar, den arabiske sjefen i Galilea, stoppa ved Muzayrib på veg for å erobre Damaskus. Då dei nådde Muzayrib for å møte guvernør Uthman Pasha, valde Ismail Bey å trekkje seg attende, fordi møtet skjedde samtidig med at hajj-karavanen kom til byen. Dhaher var imot tilbaketrekkinga.

På 1800-talet inneheld fortet i Muzayrib store lagerhus, mindre bygningar og ein liten moske. Ei kjelde i nordaust tømde seg i eit lite tjern med mykje fisk. Ruinar låg langs vestsida av kjelda. Hajj-pilegrimane som kom til Muzayrib, som framleis var ein viktig kvilestad til karavaneruta, vart verande att i fleire dagar, og under kvar hajj vart det halde ein open marknad. Ein turist skreiv mot slutten av hundreåret at staden ville ha blømd om det ikkje hadde vore for dei myrlendte områda kring som skapte mygg og feber.

Byen vart knytt til det osmanske telegrafnettverket i Damaskus i 1875. Ein 103 km lang smalsporsbane mellom Muzayrib og Damaskus opna den 14. juli 1894. Linja vart forlenga til hamnebyen Beirut i 1985. Jernbanen vart bygt langs ei underutvikla handelsrute og var økonomisk mislukka. Men det hjelpte å opne opp Libanon og utvikle jordbruksindustrien i dei frodige, vulkanske slettene i Golan og Hauran, og gjer dei til leiande produsentar av kveite i Midtausten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Muzayrib» frå ,  den 17. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Busetnader i Daraa-distriktet
Byar i Syria
Basar

Basar  er eit torg eller ei gate der det blir halde marknad, og er særleg kjend frå byar i Austen og  i område med muslimsk kultur. Ein basar kan vera dekt med tak eller ha opne hallar. 

Ordet «basar» kjem frå det persiske bāzār, som går tilbake til det pahlaviske ordet baha-char med tydinga 'staden med prisar'.

I Europa forstår ein ved basar ei samanhengande rekkje av mindre butikkar, eller ein enkelt butikk der varer av forskjellig art vert selde. Ordet «basar» blir òg brukt om lotteri til inntekt for frivillige organisasjonar, gjerne i samanheng med loppemarknader.

Kjelder

«Basar» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 29. september 2014.
Denne artikkelen bygger på «Basar» frå ,  den 17. april 2014.

Bakgrunnsstoff

Marknader
Islamsk arkitektur
Gatekultur
Ord av persisk opphav
Izra

Izra' (arabisk ازرع) er ein by i Syria, som administrativt høyrer til Izra-distriktet i Daraa guvernement nord for Daraa. Izra' ligg 599 meter over havet og hadde i 2004 eit folketal på 19 158, i følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS). Folkesetnaden er hovudsakleg kristne.

Historie
Izraa, (Zorava, Zorowa eller Zorabene) var ein kanaanittisk by nemnt i Bibelen. Han ligg 80 km sør for Damaskus nord i provinsen Daraa, og namnet finst i «Tell Amarnabreva», dokument som vart utveksla mellom egyptarar og syriske herskarar i 1334 fvt. Eldgamle inskripsjonar frå romarane, då dei okkuperte Bashan-området, syner at byen på denne tida var ein viktig stad. 

Ein inskripsjon, som vart funnen av arkeologen Richter, syner at byen hadde status som metrokomia (storby) under keisar Aleksander Severus (222-235 evt.) og vart kalla Zorava.  

Lejah, (Trakhonides eller «Det steinete landet») dannar ein trekant med Borac i toppunktet, Izraa i sørvest og Shahba i søraust. I løpet av historia var denne regionen ein naturleg festning som var vanskeleg å erobre. Soldatane til Herodes klarte ikkje å legge det under seg. Sjølv krossfararane under Baldwin III klarte ikkje å få kontroll over området, på grunn av vanskeleg terreng, mangelen på vatn og motstanden til folket. 

Kristendomen nådde tidleg dette området, på grunn av nærleiken til Det heilage landet, og han vart slik eit bispesete i Austromarriket. Han vart rangert som nest viktigast etter metropolittsetet i Bosra i heile provinsen Arabia .

I 1253 gav An-Nasir Yusuf ordre om å legge tak på Fredagsmoskeen i Izra.

Historikaren Ismail Abulfida skildra i boka si Taqwim al Buldan at det var ein av dei store hovudstadane i Hauran, 30 km frå regionen Sanameine».

I 1596 var Izra' oppført i osmanske skattelister som Madinat Zura''' og var ein del av Badi Sarma nahiya'' i Hauran qada. Han hadde ein kristen folkesetnad som bestod av 175 hushaldningar og 61 ungkarar, og ein muslimsk folkesetnad på 59 hushaldningar og 30 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg,  geiter og/eller bikubar, vassmølle og jizya.

I 1840 invaderte den egyptiske herskaren Ibrahim Pasha regionen og bomba kyrkja, med store skadar på murane og domen, men klarte ikkje å erobre byen. Under det store syriske opprøret mot Det franske mandatet (1925-1926), søkte opprørarane tilflukt i Izraa.

Landskap
Izra kan oppleve særs kraftige jordskjelv (i snitt kvart 50. år) med styrke på 6-7 på Richterskalaen. Området har fote ekstrem tørke og Izra` har eit halvtørt klima. Lanromdået er oppdyrka og det er ikkje mykje att av den naturlege vegetasjonen. Landskapet er stort sett dekt av skogar, kratt og sletter.

Klima
August er den varmaste månaden med ein normal dagtemperatur på 33,5 °C. Januar er den kaldaste månaden med normal nattetemperatur på -16 ºC. August er den solrikaste månaden. Mest nedbør kjem det rundt januar, medan juni er den tørraste tida.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Izra» frå ,  den 18. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Byar i Syria
Busetnader i Izra-distriktet
Stader i Amarnabreva
Osmansk Syria

Osmansk Syria eller Ottomansk Syria syner til eit område av Det osmanske riket i Levanten, vanlegvis regionen aust for Middelhavet, vest for Eufrat, nord for Den arabiske ørkenen og sør for Taurusfjella.

Osmansk Syria vart organisert av osmanarane då dei erobra området frå mamelukkane tidleg på 1500-talet og inndelt i eyaleta (provinsane) Damaskus og Aleppo. Tripoli eyalet vart skipa i 1579 og seinare vart Adana eyalet fråskild frå Aleppo. I 1660 vart Safed eyalet oppretta og etter kort tid omdøypt Sidon eyalet. Eyaleta vart seinare omgjort til Syria vilajet, Aleppo vilajet og Beirut vilajet, etter Tanzimat-reformene i 1864.

Sjå òg
Romersk Syria
Sykes-Picot-avtalen
Det arabiske kongedømet Syria
Det franske mandatet i Syria
Sør-Syria

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ottoman Syria» frå ,  den 18. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Bayyat, Fadil, The Ottoman State in the Arab Scope (in Arabic; 2007)
 Johann Ludwig Burckhardt, Travels in Syria and the Holy Land, Appendix II: On the Political Divisions of Syria

Bakgrunnsstoff
 Ottoman History Podcast: History of Ottoman Syria

 01
Libanesisk historie
Israelsk historie
Palestinsk historie
Syrisk historie
Skipingar i 1516
Nedleggingar i 1918
Osmansk Libanon
Nawa i Syria

Nawa (arabisk نوى) er ein by i Syria som administrativt høyrer til Daraa guvernement. Han ligg 568 meter over havet og hadde i 2007 eit folketal på 59 170 i 2007, noko som gjer han til den 28. største byen i Syria.

I antikken høyrte byen Neve til den romerske provinsen Arabia Petraea.

Historie
Nawa er definert som byen som Job budde i og gravstaden til Sem, sonen til Noa.I følgje den arabiske geografen al-Muqaddasi er byen omtalt av Georg av Kypros («Descriptio orbis romani», ed. Heinrich Gelzer, 54) på 600-talet, og Revue biblique (III, publisert 625). Under det islamske kalifatet Rashidun, umayyadane, og abbasidane, var han ein del av Jund Dimashq og hovudbyen i Hauran. Al-Mas'udi skreiv i 943 at ein moske tileigna Job låg 5 km frå Nawa. På 1200-talet vart byen mindre viktig og Yaqut al-Hamawi skreiv i 1225 at Nawa var «ein liten by i Hauran», tidlegare hovudstad i regionen. Han skreiv òg at grava til Job låg der. I 1277 vart imam Yahya ibn Sharaf al-Nawawi, ein viktig muslimsk lærd, fødd i byen.

I 1596 stod Nawa oppført i osmanske skattelister som Nawi og var ein del av Jaydur nahiya i Hauran qada. Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad som bestod av 102 hushaldningar og 43 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, geiter og/eller bikubar.

Kyrkjehistorie
Bispedømet Neve (Nawa) var eit underbispedøme under Bostra, metropolittsetet Arabia Petraea. To av biskopane er kjende: 
Petronius, som deltok på konsilet i Efesos i 431;
Jobius, som deltok på kyrkjemøtet i Kalkedon i 451.

Isak, nemnt av Le Quien som ein tredje biskop, kring 540 (Oriens christiana, II, 864).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nawa, Syria» frå ,  den 19. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Syria
Busetnader i Izra-distriktet
Katolske bispesete i Asia
Sung Jae-gi

Sung Jae-gi () var ein sør-koreansk menneskerettsaktivist og liberalistisk filosof som var grunnleggjaren og den første presidenten i Samskipnaden av koreanske menn (남성연대 男性連帶) frå 2008 til 2013.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Suicide performance and journalist ethics News Dongah (engelsk)
 Police continue search for missing men's rights activist yonhapnews 2013.07.27 (engelsk)
 Body of Sung Jae-gi found in Han River Koreaherald 2013.07.29 (engelsk)
 Seoul ‘Bridge of Life’ Attracts More Suicide Attempts korearealtime 2013.11.08 (engelsk)
 South Korean channel films suicide  (engelsk)
 In memoriam 2013:Sung Jae-ki  (fransk)
 Grabación de un suicidio en Corea del Sur abre el debate sobre la ética de los medios de comunicación (spansk)
 Activista Sung Jae-ki se suicidó frente a las cámaras de televisión (spansk)

Menneskerettar
Sørkoreanarar
Døde ved sjølvmord
Dole Food Company

Dole Food Company, ofte kjend som Dole, er eit USA-basert fleirnasjonalt selskap som driv med landbruksprodukt som frukt, grønsaker og produkt av desse, som jus og hermetikk. Det har hovudkontor i Westlake Village i California. Dole hadde i 2011 34 500 tilsette og verka i 90 land. Selskapet har lenge vore den største produsenten av frukt og grønsaker i verda, men ei samanslåing av Chiquita og Fyffes annonsert i mars 2014 vil gjera resultatet ChiquitaFyffes til den største bananprodusenten.

Historie

Selskapet kan førast tilbake til Castle & Cooke, grunnlagd i 1851 på Hawaii, og Hawaiian Pineapple Company, grunnlagd i 1901 av James Dole. Castle & Cooke dreiv med shipping, jernbanekonstruksjon, sjømatpakking, sukkerproduksjon og andre næringsmiddel. Hawaiian Pineapple Company dreiv hovudsakleg med ananas. Det blei delvis kjøpt av Castle & Cooke i 1932 og heilt kjøpt opp på 1960-talet, saman med Standard Fruit Company. I 1975 kjøpte det tyske Philipp Astheimer & Sohn og kom inn på den europeiske marknaden. Selskapet fekk sitt noverande namn i 1991. Castle & Cooke Inc blei skilt ut som eit eigedomsselskap i 1995. Dole kjøpte opp det amerikanske frosenmatselskapet JR Woods i 2004, svenske Saba AB i 2005, bærprodusenten Sunny Ridge i 2011 og Mrs. May’s Naturals i 2012.

Ein ingeniør for Dole fann i 1911 opp ein maskin som kunne skrella, ta ut midten og skiva opp ananasar. I 1933 byrja selskapet merka hermetikken sin med merkevarenamnet Dole. Den noverande logoen for Dole, med namnet i raude bokstavar og ei sol inni o-en, blei utforma i 1983.

Verksemd
Dole driv plantasjar i Sør- og Sentral-Amerika og i Stillehavs-Asia, på Filippinane. Det har pakkefabrikkar i Hua Hin og Chumphon i Thailand, distribusjonssenter i Shanghai og Qingdao i Kina og fleire fabrikkar i Europa.

Etiske spørsmål
Dole Food Company er eit av dei store fruktelskapa som er blitt kritisert for å utnytta arbeidarar i utviklingsland. Det er likevel blitt nemnd som eit av «verdas mest etiske selskap» av Ethisphere Magazine.

I 2009 blei det skulda for å ha brukt eit sprøytemiddel, DBCP, som hadde ført til sterilitet hjå arbeidarar, på ein plantasje i Nicaragua på 1970-talet. Selskapet gjekk gjennom fleire rettssaker, men blei ikkje dømt. Den svenske dokumentarfilmen Bananas!* skildra kampen mot selskapet, og blei hardt motarbeidd av Dole Food Company.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dole Food Company» frå , og «Dole Food Company» frå  den 20. april 2014.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske næringsmiddelføretak
Internasjonale føretak
Paris-traktaten av 1814

Paris-traktaten av 1814 var ein fredsavtale som avslutta Den sjette koalisjonskrigen, ein del av Napoleonskrigane. Avtalen blei underteikna den 30. mai 1814. Han blei slutta mellom Frankrike på den eine sida og «den sjette koalisjonen» av Austerrike, Preussen, Russland, Sverige, Storbritannia og fleire  tyske statar på den andre.

Forhandlingane byrja 9. mai mellom Talleyrand, som forhandla for eksilkongen Ludvig XVIII av Frankrike og dei allierte frå Chaumont. Avtalen opna for framforhandlinga av fleire traktatar mellom Frankrike og dei ulike landa, og førte til Wienerkongressen der alle partane deltok.

Koalisjonen vann krigen, og tvinga mellom anna den franske keisaren Napoleon til å abdisera og dra i eksil til middelhavsøya Elba. Avtalen omfordelte også fleire landområde til ulike land. Frankrike fekk halda på alle landområda som nasjonen hadde hatt den 1. januar 1792, og fekk tilbake dei fleste  territoria Storbritannia hadde erobra i løpet av krigen. Dei einaste unntaka var koloniane Tobago, Saint Lucia, og Mauritius. I tillegg blei Malta gjeven til Storbritannia. Frankrike fekk halda på dei erobra  Saarbrücken, Saarlouis, Landau, Montbéliard, delar av Savoie med Annecy og Chambéry, Avignon og Comtat Venaissin, i tillegg til ting det hadde erobra under krigen.

Avtalen gjeninnsette huset Bourbon gjennom Ludvig XVIII som monarkar i Frankrike, Bourbon-restaurasjonen. Avtalen hadde også som mål å avvikla den franske slavehandelen, men ikkje sjølve slaveriet, i løpet av ein femårsperiode. Traktaten gav Sveits sjølvstende medan Malta blei gjeven til Storbritannia.

Sverige, som hadde fått kontroll over den karibiske øya Guadeloupe av Storbritannia, måtte gje øya tilbake til Frankrike. Frankrike på si side anerkjende unionen mellom Noreg og Sverige.

Dei tidlegare Austerrikske Nederlanda (no Belgia) blei overført til Nederlanda under huset Oranien-Nassau. Fleire tyske statar som var blitt konsoliderte under Napoleon heldt på statusen sin, men Preussen fekk landområde ved franskegrensa, i dagens Vest-Tyskland. Fleire ulike statar i Italia blei anerkjende, og sjølvstendet til Sveits blei formelt anerkjend.

Sjå også 
 Napoleonskrigane
 Paris-traktaten av 1815
 Wienerkongressen 
 Paris-traktaten (liste av fleire traktatar gjort i Paris)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Parisfreden (1814)» frå ,  den 20. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Ulf Sundberg: Svenska freder 1249-1814, s. 359-60. Hjalmarson & Högberg 2002.

Denne artikkelen bygger på «Treaty of Paris (1814)» frå ,  den 20. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

Treaties of Paris (1814-1815) - Britannica Online Encyclopedia

Fredsavtalar
Napoleonskrigane
Hendingar i 1814
Craonne

Craonne (lokal uttale /krɑn/) er ein kommune i Aisne-departmentet i Picardie nord i Frankrike.

Craonne ligg midtvegs mellom Laon og Reims, 18,5 km sørvest for Laon. Elva Ailette utgjer ein del av den nordre kommunegrensa.

Landsbyen var åstad for slaget ved Craonne under Den sjette koalisjonskrigen, ein av Napoleonskrigane, i 1814. Han blei vidare totaløydelagd under Chemin des Dames-slaga under første verdskrigen. Den tidlegare busetnaden er i dag eit arboret, medan den nye landsbyen blei bygd i 1920-åra, sørvest for den gamle.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Craonne» frå , og «Craonne» frå  den 20. april 2014.
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Aisne
Daløy-Haldorsneset

Daløy-Haldorsneset er eit ferjesamband i Solund kommune mellom Daløyna og Ytre Solund. Ruta vert driven av Fjord1 og tar kring 8 minuttar med 16-17 avgangar kvar dag. 

Ferjesambandet gjekk opphavleg frå Daløyna til Nårøyna, som er knytt med bru til Ytre Sula, og opna i 1974. Sambandet knytte Indre og Ytre Solund saman. Det hadde i mange år vorte drive skyssbåt over sundet då fiskaren Rolf Trovåg kjøpte bilferja MF «Fusa» og døypte ho MF «Nårasund». Kommunen og fylke gav støtte til drifta av ferja og i 1979 tok Fylkesbaatane over drifta. Samstundes sette selskapet inn ferja MF «Valsøy», som fekk namnet MF «Nårasund». Denne ferja gjekk i ruta fram til 1992, då ferja MF «Kvinafjord» (opphavleg MF «Møysalen» frå 1968) vart sett inn i ruta. Denne ferja går her enno, òg denne med namnet MF «Nårasund».  

I 2006 vart ferjeleiet på Haldorsneset opna og dette korta ned ferjestrekninga i stor grad. Turen tar i dag kring åtte minuttar. 

I 2010 vart sambandet plukka ut til eit treårig forsøk med gratis ferje.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Daløy-Haldorsneset minutt for minutt - youtube

Ferjesamband i Vestland
Samferdsle i Solund
Skipingar i 1976
Fylkesbaatane-samband
Fjord1-samband
Smak

Smak er ei evne til å kjenna att ulike stoff ved hjelp av tunge, gane og svelg, eller dei eigenskapane i mat eller drikke som gjev ein viss smak. Smakssansen er ein av dei fem sansane saman med lukt, høyrsle, kjensle og syn. Det ein opplever som «smak» er ofte ei samla fornemming av det ein sansar når ein tek til seg næring, der særleg luktesansen verker saman med smakssansen.

Smakssansen er knytt til eigne spesialiserte sanseceller, smaksceller, og til nervefibrar som leier informasjon frå smakscellene til eigne område i hjernen. Her blir informasjonen bearbeidd og tolka. Smakscellene, som sit i smakslaukar, er særleg rikeleg til stades langs randen og spissen av tunga, som dermed er dei mest følsame områda for smakskvalitet. Smakscellene har relativt kort levetid – omtrent 10 dagar – og blir stadig nydanna frå celler som ligg djupare i smakslaukane.

For at stoff skal kunna gje opphav til smak, må dei finnast i flytande eller opplaust tilstand, til dømes laust i spytt. Menneske kan oppfatta fem ulike grunnsmakskvalitetar: surt, søtt, salt, bittert og umami. 

Talet på smaksceller avtar ein del med alder, og smakssansen blir tilsvarande svekka. Dette gjer at eldre personar kan oppleva mat som mindre smakfull enn i yngre år. Ageusi er ein tilstand der ein ikkje er i stand til å kjenna smak.

Sjå òg
 Smaksstoff
 Aroma
 Lukt
 Kulturell smak

Kjelder

Smakssansen (15. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 22. april 2014.

Delar av denne artikkelen bygger på «Smak» frå ,  den 22. april 2014.

Bakgrunnsstoff

Spørsmål og svar om lukt og smak, biol.lu.se (på svensk)

 
Sansar
Ruter AS

Ruter AS er eit selskap som står for adminstrasjonen av kollektivtrafikken i Oslo og Akershus. Selskapet er eigd av Oslo kommune med 60 % og Akershus fylkeskommune med 40 %.

Ruter AS fastsett takstar og rutetilbod for T-bane, trikk, buss og passasjerferjer i dette området, og tingar deretter kollektivtenestene frå dei ulike operatørselskapa. For buss og båt vert kontraktane tildelt etter anbodskonkurransar, og for T-bane og trikk ved årlege kontraktar med Oslo T-banedrift AS, Oslotrikken AS og Oslo Vognselskap AS etter tingingar. Ruter AS har òg å gjere med dei investeringar og dei pengestraumane i kollektivtrafikken som vert stilt til disposisjon gjennom Oslo kommune og Akershus fylkeskommune.

Takstane for passasjertrafikken på jarnbanene i Oslo og Akershus går inn under takstsystemet til Ruter AS, men det er Noregs statsbaner som står for drifta av toga på oppdrag frå Samferdsledepartementet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til Ruter AS.

Samferdsle i Oslo
Samferdsle i Viken
Ain't No Sunshine

«Ain't No Sunshine» er ein song av Bill Withers frå albumet Just as I Am i 1971, produsert av Booker T. Jones. Med på albumet spelte Donald «Duck» Dunn på bassgitar og Al Jackson, Jr. på trommer, i tillegg til Withers på vokal og gitar. Strykearrangementet vart laga av Booker T. Jones og han vart spelt inn i Memphis av lydteknikaren Terry Manning. Songen vart gjeven ut på singel i september 1971 og vart det store gjennombrotet for Withers. Songen nådde sjetteplassen på U.S. R&B-lista og tredjeplassen på Billboard Hot 100.

Songen er i moll.

Historie 
Withers var inspirert til å skrive songen etter å ha sett filmen Days of Wine and Roses frå 1962. Han snakka om karakterane i filmen spelt av Lee Remick og Jack Lemmon, «Dei var begge alkoholikarar og var vekselvis svak og sterk. Det er som å ta ein ny porsjon med rottegift. Stundom saknar du ting som ikkje nødvendigvis var særleg bra for deg. Det var berre noko eg tenkte på då eg såg filmen, og truleg noko anna som skjedde i livet mitt som eg ikkje var klar over.»

For det tredje verset i songen hadde Withers tenkt å skrive meir tekst, men repeterer i staden «I know» 26 gonger, etterfølgd av eit råd til dei andre musikarane om å berre la det vere slik som det: «Eg var ein fabrikkarbeidar som putla på, så då dei sa la det ver slik som det, så let eg det vere.» Withers, som då var 31 år gammal, arbeidde på ein fabrikk som laga toalettseter for 747-fly på den tida.)

Songen vart opphavleg gjeven ut som B-side til ein annan song kalla «Harlem». DJane spelte i staden «Ain't No Sunshine» og han vart ein stor hit.. 

«Ain't No Sunshine» er rangert på 285. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. Songen vann ein Grammy for beste R&B-song i 1972.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, som Lighthouse Family, Aaron Neville, Al Jarreau, Horace Andy, Michael Jackson, Nancy Sinatra, Freddie King, Joan Osborne, Will Young, Lyn Collins, Richard Marx, Sydney Youngblood, rapparen DMX, Scott Walker, Isaac Hayes, Kenny Rodgers, Tom Jones, Neil Diamond, Roy Ayers, Michael Bolton og Paul Carrack

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ain't No Sunshine» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Singlar frå 1990
Singlar frå 2001
Bill Withers-songar
Songar skrivne av Bill Withers
Grammy Hall of Fame Award
Lyn Collins-songar
Nancy Wilson-songar
Richard Marx-songar
Michael Jackson-songar
Sydney Youngblood-songar
DMX-songar
Will Young-songar
Scott Walker-songar
Nancy Sinatra-songar
Isaac Hayes-songar
Kenny Rogers-songar
Tom Jones-songar
Neil Diamond-songar
Michael Bolton-songar
Paul Carrack-songar
Paul McCartney-songar
Songar om hjartesorg