kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Kvithaleinka

Kvithaleinka (Coeligena phalerata) er ein kolibri med utbreiing utelukkande i Sierra Nevada de Santa Marta i nordlege Colombia, og der avgrensa til høgder frå 1400 til 3700 moh.

Skildring 
Kvithaleinkaen er ein stor kolibriart, ca. 14 cm i kroppslengd, og kjønna har særs stor skildnad i fjørdrakt, til dømes er det berre hannfuglen som har kvit hale. Hannen har dessutan turkis iriserande panne og mørkeblå strupeflekk, og kroppen elles i metallisk grønt. Hoa har overside i lysare, skinande grønt, krona meir uklår blågrøn og undersida kanelfarga. Ho har ein bronsjefarga hale og har dessutan monaleg lengre nebb enn hannen. Begge kjønna har kløfta hale, men det er mest framtredande hos hannfuglane.

Hekkeområdet for arten er på ca. 4,700 km2 i alpin, fuktig skog. Dei beitar nektar på fuksiablomar, bananblomar og andre, og dei kan plukke ulike små leddyr frå blader og ved å snappe dei i flukt.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert, og er trudd å vere minkande. Arten er kategorisert som livskraftig av BirdLife International.

Kjelder 

 Züchner, T. and P. F. D. Boesman (2020). White-tailed Starfrontlet (Coeligena phalerata), version 1.0. I Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.whtsta1.01
BirdLife International (2023) Species factsheet: Coeligena phalerata. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. august 2023

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Sierra Nevada de Santa Marta
Päivi Alafrantti

Päivi Jaana Maarit Alafrantti () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar frå Tervola i Lappland. Ho vart europameister i spydkasting i 1990.

Aktiv
Den 10. september 1988 forbetra Alafrantti sin personlege spydrekord til 63,18 m under eit stemne i Lappeenranta. Dermed hadde ho billett til dei olympiske sommarleikane i Seoul, der ho kvalifiseringa slengde spydet 62,82 m. Men i finalen stod ho med 58,20 meter som best etter tre omgangar og enda som nummer ti. Året 1989 vart Alafrantti finsk meister i spydkasting.

Under europameisterskapen 1990 i Split vart alle hennar tre kast i kvalifiseringa underkjende. Den finske leiinga la ned protest og juryen gav Alafrantti plass i finalen. Her gjorde Alafrantti sitt livs spydkast og forbetra sin personlege rekord med over to meter til 67,68 meter. Ho vann då gullmedaljen framom dei austtyske utøvarane Karen Forkel, 67,56 m, og Petra Felke, 66,56 meter.

Ved VM 1991 i Tokyo vart Alafrantti nummer åtte med 62,26 meter. Året etter rauk ho ut i kvalifiseringa under sommarleikane i Barcelona, ingen av dei tre forsøka vart kjend gyldig. I 1993 vann ho den finske meisterskapen i spydkast for andre gong. Internasjonalt nådde ho ikkje opp, under VM 1993 vart ho nummer 13 og i EM 1994 heime Finland hamna ho på attandeplass. Ho slutta tevle i 1995.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Päivi Alafrantti» frå ,  den 13. juni 2015.  
Denne artikkelen bygger på «Päivi Alafrantti» frå ,  den 13. juni 2015.  
 

Finske spydkastarar
Finske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Finske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Svartinka

Svartinka (Coeligena prunellei) er ein kolibri med utbreiing i Andes i sentrale Colombia.

Skildring 
Svartinkaen er ein stor kolibriart, ca. 13,5 centimeter i kroppslengd, inkludert ca. 3 centimeter svart nebb. Kroppsmassen er opp mot 7 gram. Som namnet ymtar om er heile fjørdrakta mørk, lillasvart med ein fint avgrensa, kort, kvit krageflekk på sidene av halsen. Begge kjønna har strupeflekken, som er i grønblått. Hannen har ein særmerkt metallisk blå flekk på skuldrene, hoa sin flekk er mindre framtredande. Hoa har dessutan enda lengre nebb enn hannar.

Utbreiingsområdet er på vestsida av den austlege fjellkjeda av Andes gjennom Colombia, frå område like sørvest for Bogotá i sør, nordover langs fjellkjeda gjennom departementa Cundinamarca og Boyacá til noko sør for byen Bucaramanga i Santander-departementet. Her er habitata i fuktig alpin skog, t.d. eikeskog (Quercus humboldtii). Høgda er ca. 1000 til 2800 moh. Føda inkluderer nektar frå blomar på ei rekkje ulike planteartar inkludert fuksiaartar, og dei tar dessutan små leddyr.

Storleiken på populasjonen er dårleg kjent, men er estimert å ligge i området rundt 11 250 individ inkludert ungfuglar. Bestanden minkar og arten er klassifisert som sårbar av BirdLife International.

Kjelder 
 Macana, D. C. and J. E. Zuluaga-Bonilla (2020). Black Inca (Coeligena prunellei), version 1.0. In Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.blainc1.01 
BirdLife International (2023) Species factsheet: Coeligena prunellei. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. august 2023
Referansar

Bakgrunnsstoff 
Bilete frå Flickr.com

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Chlorostilbon

Chlorostilbon er ei biologisk slekt av kolibriar i familien Trochilidae. Slekta er ein del av ei større gruppe Trochilini («smaragdar»). 
Artane i denne slekta har rette nebb, dei fleste med svart nebb der glansbuksmaragd er eit unnatak med raudt nebb. Hannane er samla sett i iriserande grøn, gyldengrøn eller blågrøn fjørdrakt, og hos einskilde artar er halen og / eller halsen blå. Hoene har kvitaktig til grå underside, kvite fjørtuppar på halen og kvit post-okulær strek, strek bak auget.

Artslista
Trochilini er nyleg (2023) revidert, og slekta Chlorostilbon, slik som lista i IOC World Bird List, har minka i talet på artar frå 16 til 10. 
Per 2023 er det lite samsvar mellom dei ulike listeautoritetane i synet på plassering av  «smaragdar» i slektene.

Chlorostilbon i rekkjefølgje etter 
IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler: 

 Hagesmaragd, Chlorostilbon assimilis, Garden emerald, Lawrence, 1861, (LC)
 Svartnebbsmaragd, Chlorostilbon melanorhynchus, Western emerald, Gould, 1860
 Raudnebbsmaragd, Chlorostilbon gibsoni, Red-billed emerald, (Fraser, 1840), (LC)
 Blåhalesmaragd, Chlorostilbon mellisugus, Blue-tailed emerald, (Linnaeus, 1758), (LC)
 Chiribiquetesmaragd, Chlorostilbon olivaresi, Chiribiquete emerald, Stiles, 1996, (LC)
 Glansbuksmaragd, Chlorostilbon lucidus, Glittering-bellied emerald, (Shaw, 1812), (LC)
 Koparsmaragd, Chlorostilbon russatus, Coppery emerald, (Salvin & Godman, 1881), (LC)
 Smalhalesmaragd, Chlorostilbon stenurus, Narrow-tailed emerald, (Cabanis & Heine, 1860), (LC)
 Grønhalesmaragd, Chlorostilbon alice, Green-tailed emerald, (Bourcier & Mulsant, 1848), (LC)
 Korthalesmaragd, Chlorostilbon poortmani, Short-tailed emerald, (Bourcier, 1843), (LC)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fugleslekter
Folk ved fjorden

Folk ved fjorden er ein prisløna norsk dokumentarfilm av Øyvind Sandberg. Filmen gjev eit varmt portrett av menneske som lever på tradisjonelt vis i Lindås i Nordhordland i moderne tid. «Folk ved fjorden» vart ein svært populær kinofilm i Noreg og gjekk på kino i Bergen eit heilt år etter premieren. På NRK er han sett av over 600 000 tilskodarar.

Innhald 
Filmen presenterer Magnhild Dyrdal som bur i Dyrdal langs Austfjorden saman med mor si, Maria, på over 90 år. Magnhild driv gard åleine, held sau og geit og lagar heimelaga spekepølser og annan tradisjonsmat. Ole Hjelmås driv garden sin på Hjelmås langs Osterfjorden åleine. Han overtok garden som 17-åring då faren døydde i 1958. Ole har framleis storfe og kjenner dyra ut og inn, men uttrykkjer at han er usikker på kor lenge han kan halda fram. Filmen følgjer begge gardsbruka i eitt år. 

Livsstilen som Ole og Magnhild representerer, er i ferd med å døy ut. Regissøren Øyvind Sandberg har sjølv budd i 50 år på Hjelmås, og har kjent Ole Hjelmås gjennom heile den tida. Han tok til å dokumentera den tradisjonelle livsstilen hans då han skjøna at det gjekk mot slutten.

Mottaking  
Filmen hadde premiere under BIFF, Bergen internasjonale filmfestival i 2011, 17.-24. oktober. Filmen hadde svært gode publikumstal på norsk kino; i januar 2012 var det 17.000 som hadde sett filmen på kino, og han tiltrekte seg publikum frå fleire aldersgrupper, også bebuarar på aldersheimar. Han gjekk samanhengjande på Bergen kino i eit heilt år, og vart synt der for siste gong 21. oktober 2012. Alt i alt blei filmen sett av over 31 000 tilskodarar i heile landet.

Under BIFF 2011 vann Folk ved fjorden prisen for norsk dokumentar på 25 000 kroner. Ved mottakinga sa Sandberg: «Dei representerer noko verdifullt som me er i ferd med å mista fordi me vassar i pengar  og kan kasta og kjøpa nytt heile tida. Eg håpar det er noko ved historiene deira som kan få folk til å tenkja seg litt om. Dette er ein pris vel så mykje til det flotte livet Magnhild og Ole lever.» Under utdelinga av Amandaprisen 2011 vann «Folk ved fjorden» prisen for beste dokumentar.

Fotnotar 

Norske filmar
Filmar frå 2011
Dokumentarfilmar
Lindås kommune
Vinnarar av Amandaprisen
Luftfartsverket

Luftfartsverket var ei forvaltingsverksemd under Samferdsledepartementet som tidlegare stod for luftfartsmessig infrastruktur i Noreg, det vil seie drifta av lufthamner (flyplassar) og lufttrafikktenester. Frå 1. januar 2000 vart Luftfartsverket delt ved at Luftfartstilsynet vart skipa for å ta seg av oppgåvene som ikkje hadde å gjere med med eigarskapet og difta av flyhamnar og det som høyrer med til dette. Luftfartsverket vart lagt ned som forvaltingsverksemd frå 1. januar 2003, og oppgåvene lagt til det nyskipa aksjeselskapet Avinor AS med staten ved Samferdsledepartementet som einaste eigar.

Forløparen til Luftfartsverket var Luftfartsdirektoratet, som vart skipa som eit frittståande direktorat under Samferdsledepartementet i 1946, etter å ha vore eit organ under Forsvarsdepartementet med namnet Norges luftfartsstyre. I 1978 vart namnet på Luftfartsdirektoratet endra til Luftfartsverket.

Kjelder

Tidlegare norske statsetatar
Luftfart i Noreg
Amazilia

Amazilia er ei biologisk slekt av kolibriar i underfamilien Trochilinae. Dei lever i Sentral-Amerika og vestlege Colombia og Ecuador.

Slekta Amazilia vart introdusert i 1843 av den franske naturforskaren René Lesson. Lesson hadde brukt amazilia i 1827 som det spesifikke tilnamnet til amaziliakolibrien som no er den einaste arten plassert i slekta Amazilis. 
Typearten vart deretter utpeika som kanelkolibri, Amazilia rutila.
Slektsnamnet Amazilia kjem frå inkaheltinna i romanen Les Incas, ou la destruction de l'Empire du Pérou av Jean-François Marmontels.

Tidlegare inkluderte denne slekta mange fleire artar. Ein molekylær fylogenetisk studie publisert i 2014 fann at den store slekta var polyfyletisk. I den reviderte klassifiseringa for å lage monofyletiske slekter vart artar flytta
til Leucolia, Saucerottia, Amazilis, Uranomitra, Chrysuronia, Polyerata, Chionomesa, Elliotomyia og Chlorestes.

Skildring 
Dette er mellomstore kolibriar, kroppslengda er ca. 9 til 11 centimeter inkludert nebbet. Dei fleste har raud farge i nebbet, oftast i undernebbet, men hos nokre artar òg gjennom heile nebbet unntatt tuppen som alltid er mørk. Alle manglar sterkt iriserande strupeflekk som ein finn i mange andre kolibrislekter.

Artslista 
Amazilia i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

 Kanelkolibri, Amazilia rutila, Cinnamon hummingbird, (Delattre, 1843), (LC)
Lever mot stillehavskysten av Sentral-Amerika, nokre på nordaustre Yucatánhalvøya. 
 Yucatánkolibri, Amazilia yucatanensis, Buff-bellied hummingbird, (Cabot, S, 1845), (LC)
Hekkar og overvintrar på Yucatánhalvøya og mot golfkysten av Mexico, delar av populasjonen overvintrar nordvestover i sørvestlege USA.
 Rusthalekolibri, Amazilia tzacatl, Rufous-tailed hummingbird, (de la Llave, 1833), (LC)
Lever frå Mexico gjennom Sentral-Amerika og i vestre delar av Colombia og Ecuador.
 Honduraskolibri, Amazilia luciae, Honduran emerald, (Lawrence, 1868), (VU)
Finst sparsamt i Honduras.
 Mangrovekolibri, Amazilia boucardi, Mangrove hummingbird, (Mulsant, 1877), (EN)
Finst i mangrovar på stillehavskysten av Costa Rica.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Kolibrifamilien
Takson namngjevne av René-Primevère Lesson
Fugleslekter
Betty Cuthbert

Elizabeth «Betty» Cuthbert () var ein australsk  sprintar som vann fire olympiske gullmedaljar, den einaste som har vunne gull i både 100 meter, 200 meter og 400 meter sprint. Cuthbert sette heile 18 verdsrekordar i sprint i løpet av karrieren sin.

Under Sommar-OL 1956 i Melbourne sprang 18 år gamle Cuthbert seg inn til tre olympiske gullmedaljar: 100 meter, 200 meter og 4 x 100 meter stafett. Dette var den første store internasjonale meisterskapen ho deltok i.

I 1958 sette Cuthbert to nye verdsrekordar. Ho deltok også i Sommar-OL 1960 men grunna skade rauk ho ut or forsøksheat til 100 meter. To år seinare var ho med på å vinne gullmedalje for det australske kvinnelaget i sprintstafett i samveldeleikane i Perth. Derifrå konsentrerte ho seg om distansen 400 meter. Sommar-OL 1964 i Tokyo var dei fyrste olympiske leikane der 400 meter sprint var med i programmet. Her vann Cuthbert sin fjerde olympiske gullmedalje ved å slå britiske Ann Packer med to tidelar. Etter Tokyo-leikane la ho opp.

Betty Cuthbert budde i Vest-Australia, der ho siste åra leid av sjukdommen multippel sklerose.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Betty Cuthbert» frå ,  den 17. juni 2015.

Fotnote 

Australske sprintarar
Olympiske meistrar for Australia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Australske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Australske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Australske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Raudnebbsmaragd

Raudnebbsmaragd (Chlorostilbon gibsoni) er ein fugl i kolibrifamilien med utbreiing i store delar av nordlege Colombia og nordvestre Venezuela.

Skildring 
Dette er ein liten til mellomstor kolibri, ca. 7,5 til 9 centimeter lang og med kroppsvekt på 8 gram, inntil nyleg rekna som ein underart av blåhalesmaragd, Chlorostilbon mellisugus. Hofuglane frå desse to artane er like, men hannfuglane skil slik seg i fjørdrakta.

Hannfuglen av raudnebbsmaragd er mest kjenneleg med raudfarge i nebbet og sterkt kløfta hale. Fjørdrakta er grøn, med innslag av bronse-grønt på oversida. Halen er blåsvart.

Hoa manglar raudfarge i nebbet, manglar den djupe kløfta i halen og er lys grå frå strupen og nedover undersida. Ho har eit større kvitt strek bak augo. Elles mørk blågrøne sentrale halefjør og hovud og overside i gjennomgåande skinande grønt.

Leveområdet er i Colombia inkluderer Guajira-halvøya, austre Córdoba, departementa Cesar og Norte de Santander og vidare sørover langs Magdalenadalen. I nord strekkjer utbreiingsområdet inn i nordvestre Andes i Venezuela. Dei føretrekkjer tørre habitat helst under 500 moh., men kan gå opp til 2300 moh. i øvre delar av Magdalenadalen. Habitata inkluderer kratt, utmarksbruk, parkar og hagar. Dei finn føda i blomar lågt over bakken.

Lite er kjent om storleiken av populasjonen og om utviklinga, arten har vore skildra som uvanleg i utbreiingsområdet.

Kjelder 

 del Hoyo, J., Collar, N., Kirwan, G.M. & Boesman, P. (2015). Red-billed Emerald (Chlorostilbon gibsoni) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 20. juni 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Chlorostilbon gibsoni. Henta frå http://www.birdlife.org den 5. august 2023

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Chiribiquetesmaragd

Chiribiquetesmaragd (Chlorostilbon olivaresi) er ein mellomstor kolibri med særs innskrenka leveområde langt sør i Colombia.

Skildring 
Chiribiquetesmaragden har kroppslengd på ca. 9 centimeter og kroppsvekta er i underkant av 4 gram, hoa nokre mindre enn hannfuglar. Som andre smaragdkolibriar syner arten kjønnsdimorfisme, og hofuglen har få synlege artspesifikke trekk.

Hannfuglen har eit stort kjenneleg område i strupen med blåfarge, han har raudt i undernebbet og halen er berre svakt kløfta. Fjørdrakta er elles grøn, men med mørk, stålblå hale.

Hoa er lys grå frå strupen og nedover undersida, halen er for det meste blågrøn, elles er drakta grøn, men med gråleg andlet og kvitt strek bak augo.

Arten er berre kjent frå opne område med savanne og småkratt i Sierra de Chiribiquete i Colombia, dette området er totalt ca. 6 500 km² i departementa Guaviare og Caquetá. I tillegg til at arten beitar på blomar jakter han òg insekt.

Lite er kjent om storleiken av populasjonen og om utviklinga, arten har vore skildra som den dominerande kolibrien i det litle utbreiingsområdet sitt.

Kjelder 
 Stiles, F.G. & Boesman, P. (1999). Chiribiquete Emerald (Chlorostilbon olivaresi) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 20. juni 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Chlorostilbon olivaresi . Henta frå http://www.birdlife.org den 20. juni 2015
Referansar

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Ann-Louise Skoglund

Ann-Louise Skoglund () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar som tevla på sprintdistansane og hekkeøvingane. Ho vann 400 meter hekk ved friidretts-EM 1982 og har framleis, 2015, den svenske rekorden på distansen. Skoglund tevla for IF Göta i Karlstad.

Aktiv
Femten år gammal vann Skoglund den fyrste av i alt 15 nasjonale meistertitlar i friidrett på bane. Ho vann då 100 meter hekk under den svenske meisterskapen 1977. I åra fram til 1986 sikra ho seg fem gullmedaljar på korthekken og like mange på 200 meter, samt to på både 400 m og spesialdistansen 400 m hekk, pluss eitt gull på 100 m. 200-meteren vann ho fem år på rad, 1982-86.

18 år gammal deltok Skoglund i dei olympiske leikane i Moskva i 1980 på 400 meter, der ho rauk ut allereie etter forsøksløpa. 

Skoglund overraska stort og vann 400 meter hekk i EM 1982 i Aten med tida 54,57 sekundar. Ho vart så nummer seks på same distansen under friidretts-VM 1983 i Helsinki. Året deretter kom ho på femteplass då dei olympiske sommarleikane 1984 fann stad i Los Angeles, men var einast to hundredels sekund bakom bronsevinnaren. 

Skoglund var lenge svensk rekordhaldar på 400 meter med 51,69 sekundar, ei tid oppnådd i Stockholm sommaren 1986. Enno i 2015 har ho den svenske rekorden på 400 meter hekk, tida 54,15 presterte ho ved EM 1986 i Stuttgart, der ho vart nummer fire. Marina Stepanova frå Sovjetunionen vann løpet framom austtyskarane Sabine Busch og Cornelia Feuerbach.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Utslått i forsøka på 400 m 
EM 1982 i Aten: Gullmedalje på 400 m hekk – 54,57, framom Petra Pfaff (54,90)
VM 1983 i Helsinki: Nr 6 på 400 m hekk – 54,80
OL 1984 i Los Angeles: Nr 5 på 400 m hekk – 55,43
EM 1986 i Stuttgart: Nr 4 på 400 m hekk – 54,15

Ho er medlem av Sveriges Olympiska Kommitté.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ann-Louise Skoglund» frå ,  den 20. juni 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Svenske hekkeløparar
Svenske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Sverige
Svenske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Svenske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Britta Bilač

Britta Bilač, fødd Britta Vörös (), er ein tysk-slovensk tidlegare høgdehoppar fødd i Saalfeld i Thüringen i dåverande Aust-Tyskland. Ho vart europameister i høgdehopp i 1994 med personleg rekord på to meter jamnt.

Aktiv
Britta Vörös vann i 1990 høgdehopptevlinga i den siste innandørsmeisterskapen i DDR med eit hopp på 1,91 m. Same våren kom ho med 1,94 m på andreplass i innandørs-EM i Glasgow, einast den dåverande landskvinna, Heike Henkel, hoppa betre.

I november 1991 gifta Vörös seg med den slovenske lengdehopparen Borut Bilač. Frå sesongen etter representerte ho Slovenia. Etter at Britta Bilač enda på 15. plass ved dei olympiske sommarleikane i Barcelona i 1992 sigra ho året etter i høgdetevlinga ved Mellomhavsleikane, medan ho enda på ellevteplass under verdsmeisterskapen i Stuttgart.

Ved europameisterskapen 1994 i Helsinki sette Bilač ny personleg rekord då ho svinga seg over 2,00 meter og vann ein klar siger. For den prestasjonen vart ho kåra til årets idrettsutøvar i Slovenia. Våren 1995 fekk ho sølvmedaljen under innandørs-EM 1995 i Barcelona, bakom  Alina Astafei, men framom Heike Henkel. Sidan vart Bilač nummer ni under Sommar-OL i 1996 og nummer sju ved VM 1997.

Bilač var slovensk meister i høgdehopp i 1992, 1993 og 1997.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Nr  15 – 1,83 m
VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 – 1,88 m
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje – 2,00 m, framom Jelena Guljajeva (1,96 m)
OL 1996 i Atlanta: Nr 9 – 1,93 m
VM 1997 i Aten: Nr 7 – 1,93 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Britta Bilač» frå ,  den 20. juni 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske høgdehopparar
Slovenske høgdehopparar
Slovenske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Slovenske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Indigokronekolibri

Indigokronekolibri (Saucerottia cyanifrons) er ein kolibri som lever i sentrale Colombia, innanfor Norte de Santander-departementet, Magdalena-dalen, og i øvre Valle del Cauca.

Skildring 
Indigokronekolibrien måler i gjennomsnitt 9,1 centimeter, inkludert nebbet på 18 mm. Oversida og heile framdelen av nebbet er svart, men raudt på underkjeven mot nebbrota. Hannen har ei krone som er lys indigo-blå som glir over i grønt på ryggen, og til kopar-bronse på overgumpen. Halen er mørk blå og litt kløfta. Brystet og buken er lys grøn og dei syner kvite duskar rundt beina. Hofuglane er mindre briljante.

Arten lever i habitat av skog, kratt og dyrka område mellom 400 og 2000 moh., men kan gå både høgare og lågare. Føda er nektar frå plantar som Eugenia i myrtefamilien, Hamelia i maurefamilien og epifyttar. Dei jagar òg insekt.

Storleiken på populasjonen av indigokronekolibri er ikkje kjent, arten er skildra som ganske vanleg i utbreiingsområdet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger dels på «Amazilia cyanifrons» frå ,  den 21. juni 2015.  
  
 Weller, A.A., P. F. D. Boesman, and G. M. Kirwan (2021). Indigo-capped Hummingbird (Saucerottia cyanifrons), version 1.1. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.inchum1.01.1 
BirdLife International (2023) Species factsheet: Amazilia cyanifrons. Henta frå http://www.birdlife.org den 6. august 2023
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske for Colombia