kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Turn under Sommar-OL 1956

Turnøvingane under Sommar-OL 1956 i Melbourne vart avvikla i tida 3. til 7. desember i ein hall ved West Melbourne Stadium. Øvingane omfatta 14 tevlingar, 8 for menn og 6 for kvinner. Frå 18 ulike land deltok 128 utøvarar; 63 menn og 65 kvinner. Ingen norske deltok.

Menn

Mangekamp

Bøylehest

Frittståande

Hopp

Ringar

Skranke

Svingstang

Lagkamp

Kvinner

Mangekamp

Bom

Frittståande

Hopp

Skranke

Lagkamp

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gymnastics at the 1956 Summer Olympics» frå ,  den 8. juli 2023.  

1956
Øvingar under sommar-OL 1956
Holger Hott

Holger Hott, opphavleg Holger Hott Johansen, () er ein norsk sivilingeniør og tidlegare orienteringsløpar. Han vann VM-gull i stafett i 2005 og på mellomdistansen i 2006.

Hott Johansen vann verdscupen i orientering 2004. Same sesongen tok han bronsemedaljen på normal-distansen i VM 2004. Under verdsmeisterskapen i Japan i 2005 kopierte han prestasjonen på normal-distansen, før han så opna for Noregs lag som vann stafetten. Øystein Kristiansen og Jørgen Rostrup tok seg av dei andre etappane. I august 2006 vart han verdsmeister på mellomdistansen då VM vart avvikla ved Århus.

Hott vart noregsmeister fem gongar, i tillegg fekk han med seg fem NM-gull i stafett. Individuelt sanka han tolv NM-medaljar. 

I 1999 var Hott Johansen med å vinne Jukola-stafetten for Bækkelaget SK og i 2001 Tiomila. Sidan bidrog han til at Kristiansand OK gjekk til topps i Tiomila 2008 og 2009, og i Jukola i 2009.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2003: Nr 8 på klassisk-distansen
VM 2004: Bronsemedalje på klassisk-distansen
VM 2005: Bronsemedalje på klassisk-distansen, gull i stafett
VM 2006: Gullmedalje på mellomdistansen
VM 2007: Nr 4 i stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Holger Hott Johansen» frå ,  den 8. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Carl Henrik Bjørseth

Carl Henrik Bjørseth () er ein tidlegare orienteringsløpar frå Bodø. Åra 1999–2001 vann han to VM-sølv og ein VM-bronse.

Bjørseth var med på NTHI-laga som sigra i Jukola-stafetten i 1990 og 1995, samt vann NM-gull i 1995. I 1998 vart han norsk meister på langdistansen, over tre minutt føre sølvmedaljør Bjørnar Valstad og nærare fem framom bronsevinnar Håvard Tveite.

Under verdsmeisterskapen 1999 ved Inverness kneip han sølvmedaljen på klassisk-distansen, langt bak landsmannen Bjørnar Valstad. To år seinare i Tampere la Bjørseth beslag på VM-bronsen på klassisk-distansen, landsmannen Jørgen Rostrup tok gull og finske Jani Lakanen sølv. I den same meisterskapen orienterte Bernt Bjørnsgaard, Bjørseth, Tore Sandvik og Bjørnar Valstad inn til sølv på stafetten, Finland vann.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
Nordisk 1999: Nr 5 på klassisk-distansen
VM 1999: Sølvmedalje på klassisk-distansen
VM 2001: Bronse på klassisk-distansen, sølv i stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carl Henrik Bjørseth» frå ,  den 8. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Folk frå Bodø
Dagfinn Olsen

Dagfinn Henrik Olsen () er ein norsk sjømann og politikar frå Lødingen i Nordland. Stortingsrepresentant 2018–19 og frå 2021.

Olsen er utdanna sjøkaptein 1989 og var frå 2005 statslos i Kystverket.

Stortingsperioden 2017–21 var Olsen vararepresentant for Framstegspartiet frå Nordland. Frå 31. august 2018 til 18. desember 2019 møtte han fast på Stortinget ettersom Kjell-Børge Freiberg var statsråd for Olje- og energidepartementet. Gjennom stortingsvalet 2021 kom Olsen inn på Tinget for heile fireårs-bolken. På Stortinget er han medlem i Arbeids- og sosialkomitéen.

Kjelder
stortinget.no

Stortingsrepresentantar 2021-2025
Norske sjømenn
Folk frå Lødingen
Colmarskatten

Colmarskatten er er ei samling verdigjenstander som blei skjulte av jødar i Det tysk-romerske riket under jødeforfølgingane under svartedauden.

Skatten blei funnen i 1863 i veggen til eit hus i den mellomalderske rue des Juifs i Colmar i Alsace.  Ein trut at nokre av gjenstandane blei selde av oppdagarane før det fulle omfanget av skatten kunne registrerast. Dei fleste skattane som er att er tilhøyrer samlingane til Musée de Cluny, med eit par gjenstandar i Unterlinden Museum. Skatten blei stilt ut i Colmar i 1999.

Skatten omfattar eit av dei få overlevande eksemplara av ein jødisk giftering, pryda med ein liten bygning i staden for ein smykkestein, for å følgja kravet i jødisk lov om at gifteringar skulle lagast som eitt stykke. Bygningen har den hebraiske innskrifta «mazel tov», ‘til lukke’.

Skatten omfatta også sølvmyntar, sølvbestikk og gull- og sølvsmykke, mellom anna forseggjorte beltespenner og femten sølvringar.

I 2019 blei skatten stilt ut ved å The Cloisters, ein del av Metropolitan Museum of Art i New York.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Colmar Treasure» frå ,  den 8. juli 2023.

Bakgrunnsstoff 

 The Colmar Treasure: A Medieval Jewish Legacy. Omtale, informasjon og bilde ved metmuseum.org.

Gjenstandar frå 1300-talet
Jødisk kunst
Arkeologiske funn i Frankrike
Jødisk mellomalderhistorie
Historie i Alsace
Colmar
Mari Kaunistola

Mari Kaunistola (fødd 1979 i Björneborg) er ein finsk politikar for Samlingspartiet. Den 5. april 2023 blei ho riksdagsmedlem for Satakunta valkrins.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Finske politikarar
And the Address

«And the Address» er ein song av den engelske rockegruppa Deep Purple. Han kom ut på debutplata deira Shades of Deep Purple og i 2020 på albumet deira Whoosh!.

Tidleg historie
Låten er den aller første bandet komponerte. Han vart skriven av Ritchie Blackmore og Jon Lord før gruppedanninga, men dei to visste at dei snart ville få eit band saman, då dei hadde vorte hyra av musikaren Chris Curtis for å få i gang noko. Curtis hadde nemleg møtt Lord då han var på jakt etter nokre studiomusikarar. Lord fekk snart høyra om ein ung gitarist ved namn Ritchie Blackmore, tilsynelatande med eit eksepsjonelt talent, frå bassisten Nick Simper som òg skulle bli med i Deep Purple.

Komposisjon
Samarbeidet til duoen med Curtis fungerte likevel ikkje, då sistnemnde hadde ein tendens til å vera altfor styrande og «sjefete». Lord og Blackmore heldt fram med å jobba saman, ettersom dei likte å spela saman. Snart var dei på jakt etter andre musikarar slik at dei kunne starta eit band. I desember 1967 heime hos Jon Lord i London diskuterte han og Blackmore høvet for eit potensielt prosjekt saman. Det var på denne tida dei byrja å skriva nokre låtar: «And the Address», deretter «Mandrake Root» (opphavleg ein instrumentallåt som etter kvart skulle få tekst).

Sjølve låten opnar med ein orgelintro og fire powerakkordar, etterfølgd av eit hovudtema som blir gjenteke to gonger. Deretter følgjer gitarsolo, hovudtema, orgelsolo og hovudtema som avslutning.

Innspeling og fortsetjing
Etter at besetninga til bandet var på plass, byrja dei innspelinga av albumet Shades of Deep Purple i mai. «And the Address» var den første låten som vart spelt inn, den 11. mai 1968. Etter utgivinga av albumet vart songen spelt på mange konsertar, og han vart spelt fram til utgivinga av The Book of Taliesyn, seinare i 1968. Dette nyare albumet inneheldt ein annan instrumentallåt, «Wring That Neck», òg kalla «Hard Road» i USA. Denne instrumentalen skulle visa seg å bli meir populær enn «And the Address», og derfor vart den droppa til fordel for nykommaren på konsertane. «Wring That Neck» har halde seg på setlistene til Deep Purple gjennom heile karrieren deira. «And the Address» har nesten aldri vorte spelt på konsert etter 1968, men dei fire første power-akkordene skulle seinare fungera som introduksjon til Mark II-låten «Speed King» når han vart spelt live.

==Whoosh!'''==
Ein nyinnspelt versjon av låten dukka opp på Deep Purple-albumet Whoosh!] frå 2020. Den einaste musikaren begge innspelingane hadde til felles var trommeslagaren Ian Paice.

KjelderDenne artikkelen bygger på «And the Address» frå ,  den 8. juli 2023.  oppgav desse kjeldene:''  

Songar skrivne av Jon Lord
Songar skrivne av Ritchie Blackmore
Deep Purple-songar
Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Instrumentalar frå 1960-åra
Derek Lawrence

Derek John Lawrence () var ein engelsk plateprodusent, kjend for arbeidet sitt for Joe Meek sitt The Outlaws, Deep Purple, Flash, Machiavel og Wishbone Ash.

Lawrence kom i kontakt med Meek i slutten av 1963, då han var manager for ei gruppe, Laurie Black and the Men of Mystery, som vann ei innspeling i studioet til Joe Meek. Han heldt fram med å jobba for han fram til 1965. Han tok med seg Merseybeat-musikarane Freddie Starr and the Midnighters.

På slutten av 1960-åra arbeidde han for Harold Shampan i Film Music (ein del av Top Rank) og som frilansprodusent (inspirert av Meek) for The Pretty Things, The Zephyrs, The V.I.P.'s, The Nocturnes med fleire. Han produserte debutsingelen til Jethro Tull, «Sunshine Day» (1968). Ritchie Blackmore, som han kjende frå før, inviterte han til å jobba med det nye bandet til Blackmore, og som eit resultat produserte Lawrence dei tre første albuma til Deep Purple, det første i Pye Studios i London og dei to neste i De Lane Lea Studios i Kingsway i London. Han produserte dei to første albuma til Flash, Flash (1972) og In The Can (1973), begge i De Lane Lea. Etter å ha slite med den tidlegare Yes-gitaristen i Flash, Peter Banks, tilrådde han bandet å byta ut Banks, og foreslo fleire toppnamn. Det var eit råd dei ikkje følgde, noko som førte til at bandet brått vart oppløyst medan dei var på turné etter utgivinga av deira tredje eigenproduserte album, Out Of Our Hands (1973). Han produserte Wishbone Ash sine tre første album Wishbone Ash (1970), Pilgrimage (1971) og Argus (1972), og kom tilbake for å produsera deira niande album No Smoke Without Fire (1978).

I 1974 gjekk Lawrence saman med den kjende studiomusikaren Big Jim Sullivan og danna plateselskapet Retreat Records, som òg gav ut Sullivan sitt Big Jim's Back (1975). Lawrence var medprodusent for det nye bandet til Sullivan, Tiger, med den framtidige Samson-vokalisten Nicky Moore, som gav ut tre album før dei splitta opp. I USA var Lawrence og Sullivan medprodusentar på dei to første albuma til Kiss og Casablanca Records som signerte Angel, høvesvis Angel (1975) og Helluva Band (1976). Lawrence stod òg bak Legs Diamond sitt sjølvtitulerte debutalbum frå 1976. Ved overgangen til 1980-åra var han ansvarleg for MCA-debutane til eit par av NWOBHM-kandidatane, Fist-albumet Turn the Hell On og Stand Up and Fight av Quartz, begge gitt ut i 1980. Då Lawrence vende tilbake til heimlandet i 1979, reduserte han engasjementet sitt, men jobba med både Carl Wayne og Hot Chocolate-medlemmen Tony Wilson på 1980-talet. Saman med Sullivan produserte han i 1992 Survival, debutalbumet til det britiske bandet Little Brother for Line Records.

Lawrence døydde av kreft 13. mai 2020, 78 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Derek Lawrence» frå ,  den 8. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Engelske plateprodusentar
Britiske lydteknikarar
Folk frå London Borough of Barnet
Peter Mew

Peter Mew er ein tidlegare britisk lydteknikar. Han arbeidde i Abbey Road Studios, der han var senior mastering-teknikar. Han kom til Abbey Road i 1965 som lydbandoperatør og har sidan jobba med mange artistar i studioet. Kevin Ayers frå Soft Machine har kalla Mew «den beste lydteknikaren eg nokosinne har jobba med».

Biografi 

Mew hadde ein produktiv karriere i Abbey Road Studios, heimebasen til grupper som The Beatles, Pink Floyd og lydteknikarar som Alan Parsons. Han var involvert i dei historiske soloinnspelingane til Syd Barrett og ommastra samlealbuma hans.

Han starta karrieren sin på Abbey Road som te-gutt, deretter lydbandoperatør, og til slutt som lydteknikar på Pretty Things-albumet S.F. Sorrow i 1967. Han var ansvarleg for at studioet ikkje vart dempa, at det beheldt den fleirdimensjonale lyden sin, slik at installasjonane kunne brukast til orkestersesjonar, og at studioet fekk varemerket sitt.

På byrjinga av 1980-talet var han pionar innan CD-førebuingsinstallasjonar i studioet, samtidig som han arbeidde med fleire framifrå prosjekt.

Som senior lydteknikar mastra han plater i stereo og kringlyd på CD, DVD og SACD. I samarbeid med Sonic Solutions-pakken har han restaurert album frå eit stort tal artistar (i utgangspunktet dei fleste av dei som har brukt Abbey Road-fasilitetane på eit eller anna tidspunkt).

Den 29. august 2013 gjekk Mew av med pensjon etter ein 50 år lang karriere.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Mew» frå ,  den 8. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Britiske lydteknikarar
EMI
Solkolibriar

Solkolibriar er ei biologisk slekt Aglaeactis av kolibriar med fire medlemmer som samla har eit leveområde frå Colombia til Bolivia. Slekta er ein del av stammen Heliantheini, «briljantar», innanfor underfamilien Lesbiinae.

Skildring 
Solkolibriar er store, rundt 12-13 centimeter lange mørke kolibriar i farger som går i brunt og raudbrunt. Nebbet er middels langt og rett. Dei manglar det glitrande feltet på strupe og øvre bryst som mange, særleg hannar av andre kolibrartar viser. Solkolibriar har i staden ei form for markering på brystet i kontrastrikt kvitt eller raudbrunt. Karakteristisk for solkolibriar er nyansar av sterkt iriserande lilla på oversida, mest markert hos hannfuglar. Elles er kjønna like. 

Utbreiingsområdet er høgtliggande habitat i fuktige skogkantar i Andesfjella. Koparsolkolibri har ei langstrekt utbreiing frå Colombia, gjennom Ecuador til Cuzco-regionen i Peru. Svartsolkolibri er endemisk for Bolivia, paljettsolkolibri og spraglesolkolibri er begge endemiske for små område i Peru. Habitata er fuktige til halvtørre fjellryggar med glissen skog eller krattskog opptil 4300 moh., Colombia og Ecuador i både i tåkeskog og páramo. Paljettsolkolibri i Peru opptil 4600 meter.

Artslista 
Solkolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

 Koparsolkolibri, Aglaeactis cupripennis, Shining sunbeam, (Bourcier, 1843), (LC)
 Paljettsolkolibri, Aglaeactis castelnaudii, White-tufted sunbeam, (Bourcier & Mulsant, 1848), (NT)
 Spraglesolkolibri, Aglaeactis aliciae, Purple-backed sunbeam, Salvin, 1896, (VU)
 Svartsolkolibri, Aglaeactis pamela, Black-hooded sunbeam, (d'Orbigny, 1838), (LC)

Kjelder 
 Schuchmann, K.L. and P. F. D. Boesman (2020). Shining Sunbeam (Aglaeactis cupripennis), version 1.0. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.shisun1.01
 Fjeldså, J., P. F. D. Boesman, and C. J. Sharpe (2020). White-tufted Sunbeam (Aglaeactis castelnaudii), version 1.0. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.whtsun1.01
 Schuchmann, K.L., P. F. D. Boesman, and C. J. Sharpe (2020). Purple-backed Sunbeam (Aglaeactis aliciae), version 1.0. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.pubsun1.01
 Schulenberg, T. S. and C. W. Sedgwick (2020). Black-hooded Sunbeam (Aglaeactis pamela), version 1.0. In Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.blhsun1.01

Bakgrunnsstoff 

kolibrifamilien
fugleslekter
Turn under Sommar-OL 1952

Turnøvingane under Sommar-OL 1952 i Helsinki vart avvikla i tida 19. til 24. juli i ein messehall. Øvingane omfatta 14 tevlingar, 8 for menn og 6 for kvinner. Frå ulike land deltok 319 utøvarar; 185 menn og 134 kvinner. Noreg var representert med 8 menn og 3 kvinner. Best i mangekamp av desse vart Mathias Jamtvedt på 76. plass.

Menn

Mangekamp

Bøylehest

Frittståande

Hopp

Ringar

Skranke

Svingstang

Lagkamp

Kvinner

Mangekamp

Bom

Frittståande

Hopp

Skranke

Lagkamp

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gymnastics at the 1952 Summer Olympics» frå ,  den 9. juli 2023.  

1952
Øvingar under sommar-OL 1952
Anders Nordberg

Anders Nordberg () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Skien. Perioden 2004-11 vann han to VM-sølv på klassisk-distansen, to VM-bronsar og i 2011 stafett-sølv ved VM. Han er gift med Anne Margrethe Hausken.

Aktiv
Nordberg vann bronsemedaljen på mellomdistansen ved VM 2004. Frå den nordiske meisterskapen på Notodden i 2005 kunne han reise med tre gullmedaljar. I juli 2007 gjekk han heilt til topps i den svenske O-Ringen, seinare same sesongen sikra han VM-bronse nummer 2, då på langdistansen. På Siggerud i Akershus i juni 2008 kom Nordbergs einaste verdscupsiger. Ein månad etterpå sprang han inn til sølvmedalje på langdistansen I VM, slått med eit drygt minutt av Daniel Hubmann frå Sveits.

Under stafettløpet ved verdsmeisterskapen 2009 i Miskolc i Ungarn hamna Nordberg i ein dramatisk situasjon. På ankeretappen låg han i leiinga då han stansa for å hjelpe den svenske konkurrenten  Martin Johansson, som skreik i smerte etter ein pinne hadde trengt inn i leggen hans. Dei tre fremste i stafetten, nemnde Nordberg, franske Thierry Gueorgiou og tsjekkiske Michal Smola, stoppa alle opp og hjelpte den skadde svensken. Juryen let resultatet stå og Sveits enda som vinnarar av stafetten.

På norsk heimegrunn i Trøndelag i 2010 enda Nordberg på andreplassen på langdistansen, einast 40 sekund bak landsmannen Olav Lundanes. På lag med Carl Kaas og Lundanes vann Nordberg sitt tredje og siste VM-sølv i franske Savoie i 2011.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2004: Bronsemedalje på mellomdistanse
VM 2007: Bronsemedalje på klassisk-distansen
VM 2008: Sølvmedalje på klassisk-distansen
VM 2009: Nr 8 på klassisk-distansen
VM 2010: Sølvmedalje på klassisk-distansen
VM 2011: Sølvmedalje i stafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anders Nordberg» frå ,  den 9. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Folk frå Skien
Kasper Fosser

Kasper Harlem Fosser () er ein orienteringsløpar frå Oslo. Perioden 2019-22 vann han 2 gullmedaljar, 4 sølvmedaljar og ein bronsemedalje i verdsmeisterskapane. Han triumferte i verdscupen i orientering i 2021 og 2022.

Aktiv
Åra 2017, 2018 og 2019 vann Fosser høvesvis 1, 2 og 3 gullmedaljar i junior-VM. I sitt siste år som junior sprang han inn til sølvmedalje på klassisk-distansen ved Verdsmeisterskapen i orientering 2019 i Østfold, slått av landsmannen Olav Lundanes med halvtanna minutt. Under verdsmeisterskapen 2021 ved Doksy i Tsjekkia vart Fosser verdsmeister på klassisk-distansen, framom Matthias Kyburz og Magne Dæhli. I den same meisterskapen lukkast Fosser vinne sølvmedaljar på kortdistansen, i stafetten for menn og i mixstafetten. Året etter vann han gullmedaljen på kortdistansen ved VM i Danmark, heile 16 sekund føre sølvmedaljøren. På den avsluttande mixstafetten i VM tok han seg av tredjeetappen for eit norsk lag som enda på bronseplassen.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2019: Sølvmedalje på klassiskdistansen
VM 2021: Gullmedalje på klassiskdistansen, og tre sølvmedaljar 
VM 2022: Gull på kortdistansen, bronse i mixstafett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kasper Fosser» frå ,  den 9. juli 2023.  

Norske orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Matthias Kyburz

Matthias Kyburz () er ein sveitsisk orienteringsløpar frå Rheinfelden. Åra frå 2012 til 2021 sanka han seks gullmedaljar, fem sølvmedaljar og ein bronsemedalje ved ulike verdsmeisterskap i orientering. Han sigra i verdscupen i orientering åra 2012, 2013, 2016, 2017 og 2018.

Aktiv
Perioden 2011-22 vann Kyburz 23 tevlingar i verdscupen i orientering. Han sigra på så vel kort-, mellom- og klassisk distanse, som i utslags-sprint. På sveitsisk heimegrunn vart han i 2012 verdsmeister på kortdistansen, framom sine samnemnde landsmenn Matthias Merz og Matthias Müller. Sidan vann Kyburz VM-gull i stafett 2015 og på mellomdistansen i 2016 og 2021. Under VM 2022 i Danmark gjekk han til topps i utslags-sprinten. 

I europameisterskap i orientering sprang Kyburz inn til fyrsteplass på både kort- og mellomdistanse i 2016, og på ny i 2018. Ved europameisterskapen 2021 i Neuchâtel i heimlandet vann han gullmedaljar på kortdistansen, utslagssprinten og mixstafetten.

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2012: Gull på kortdistansen
VM 2013: Nr 4 på mellomdistansen
VM 2014: Sølv i stafett, nr 5 på klassiskdistansen
VM 2015: Gull i stafett, nr 6 på klassiskdistansen
VM 2016: Gull på mellomdistansen, sølv på kortdistansen og i stafett
VM 2017: Nr 4 på kortdistansen
VM 2018: Sølv i stafett, nr 4 på mellomdistansen
VM 2019: Nr 4 på klassiskdistansen
VM 2021: Gull på mellomdistanse, sølv på klassiskdistansen. Bronse i stafett
VM 2022: Gullmedalje i utslags-sprint

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matthias Kyburz» frå ,  den 9. juli 2023.  

Orienteringsløparar
Verdsmeistrar i orientering
Sveitsiske idrettsutøvarar
Tove Alexandersson

Tove Alexandersson () er ein svensk orienteringsløpar frå Stora Tuna i Borlänge. Åra frå 2016 til 2023 vann ho 19 gullmedaljar i ulike orienterings-tevlingar under verdsmeisterskapane. Kvar einaste sesong frå 2014 til 2022 steig ho til topps i verdscupen i orientering.

Aktiv
Åra frå 2011 til 2014 vann Alexandersson 5 sølvmedaljar i individuelle tevlingar i verdsmeisterskapane, attåt ein sølv- og ein bronsemedalje i stafett.

Etter ho kom på andreplass i verdscupen i orientering i 2013, bakom sveitsiske Simone Niggli-Luder, tok Alexandersson over som dronninga i orienteringsidretten. Kvart einaste år frå 2014 til 2018 triumferte ho i verdscupen. Sveitsiske Judith Wyder kom nærast henne i 2014 og 2016, medan det i 2015 var ein annan sveitsisk utøvar, Sara Lüscher, som kom på andreplass i verdscupen. I 2017 var russiske Natalia Gemperle den sterkaste konkurrenten, året etter var det hennar eiga landskvinne, Karolin Ohlsson. Åra 2019, 2021 og 2022 sigra Alexandersson framom Simona Aebersold frå Sveits. I 2020 var verdscupen innstilt.

Sidan 2016 har Alexandersson dominert verdsmeisterskapane på kvinnesida. Ho vann klassiskdistansen fem gongar i rad: 2016, 2017, 2018, 2019, 2021, men måtte ta til takke med sølv i 2023. Mellomdistansen vann ho åra 2016, 2018, 2019, 2021, 2023. I kvinnestafetten fekk ho VM-gull i 2017, sølv i 2018 og gull i 2019, 2021 og 2023. Dessutan vann ho VM-gull på mixstafetten i 2018, 2021 og 2022. Og under VM i orientering 2022 vart ho den fyrste verdsmeisteren i utslags-sprint. I dei sju verdsmeisterskapane frå 2016 til 2023 sopa Alexandersson med seg medalje i 21 av dei 29 tevlingane ho kunne ha delteke i (ho deltok i 24). Pr 2023 har ho totalt sanka 31 VM-medaljar (19-9-3).

Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap 
VM 2011: Bronsemedalje i stafett
VM 2012: Sølv på mellomdistansen og i stafett
VM 2013: Sølv på klassisk- og mellomdistansen
VM 2014: Sølv på klassisk- og kortdistansen, bronse på mellomdistansen
VM 2015: Nr 4 på klassiskdistansen
VM 2016: Gull på klassisk- og mellomdistansen
VM 2017: Gull på klassisk-, mellomdistansen og kvinnestafetten
VM 2018: Gull på klassiskdistansen og sølv på kortdistansen. Gull i mixstafett og sølv i kvinnestafett
VM 2019: Gull i alle tre tevlingane 
VM 2021: Gull i samtlege fem tevlingar
VM 2022: Gull i utslags-sprint og mixstafett
VM 2023: Gull på mellomdistansen og i stafett, sølv på klassiskdistansen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tove Alexandersson» frå ,  den 9. juli 2023.  

Verdsmeistrar i orientering
Svenske orienteringsløparar
Phil McDonald

Philip McDonald er ein engelsk lydteknikar, mest kjend som lydteknikar for EMI og seinare Apple Records under studioåra til The Beatles i lag med Geoff Emerick og andre. McDonald byrja i Apple som senior-lydteknikar i ein alder av 25 år. I tillegg til arbeidet med Beatles-albuma var han ansvarleg for lydteknikken på innspelingane til John Lennon, George Harrison, The Shadows, Paul McCartney, Ringo Starr, Roy Harper, Badfinger, Rhead Brothers, Roger Daltrey og Squeeze.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phil McDonald» frå ,  den 9. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Engelske lydteknikarar