kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
The Beach Boys av The Beach Boys

The Beach Boys er det 25. studioalbumet til The Beach Boys og kom ut i juni 1985. Albumet er produsert av Steve Levine (som tidlegare produserte den engelske gruppa Culture Club). Albumet vart det første frå bandet på fem år og det første etter at Dennis Wilson døydde.

Albumet nådde 52. plass på Billboard-lista i USA og 60. plass i Storbritannia.

Innhald

Medverkande

The Beach Boys
Brian Wilson – vokal, Yamaha DX1, Jupiter 8, Oberheim OB8, Piano
Carl Wilson – vokal, Yamaha DX1, elektrisk gitar
Mike Love – vokal
Al Jardine – vokal, elektrisk gitar
Bruce Johnston – vokal, Kurzweil 250

Andre musikarar

Salslister
Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Beach Boys av The Beach Boys» frå ,  den 8. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Keepin' the Summer Alive/The Beach Boys CD booklet notes, Andrew G. Doe, c.2000. - Contains personnel listings for both but only details instruments for the latter.
 «Top Pop Albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane til The Beach Boys 

Musikkalbum frå 1985
The Beach Boys-album
Capitol Records-album
Caribou Records-album
Musikkalbum produserte av Steve Levine
Stars and Stripes Vol. 1

Stars and Stripes Vol. 1 er det 24. og siste studioalbumet til The Beach Boys. Det kom ut i 1996 og er trass tittelen det einaste countryalbumet deira.

Albumet inneheld nye innspelingar av nokre av dei mest kjende songane til bandet, innspelt i lag med countrystjerner som gjesteartistar. På midten av 1990-talet fekk countrymusikken eit nytt oppsving og med auka salstal håpte bandet på at albumet skulle slå til kommersielt. Det gjorde det ikkje.

Brian Wilson var på denne tida langt friskare mentalt enn han hadde vore på mange år og vart med i bandet som produsent.

Innhald

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Stars and Stripes Vol. 1» frå , den 13. oktober 2009.
  oppgav desse kjeldene:
 Stars and Stripes Vol. 1 CD-hefte, Robert K. Oermann
 Allmusic.com

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1996
Byar i Kamerun

Dette er ei liste over byar i Kamerun.

Dei største byområda i Kamerun er Yaoundé og Douala. Områda har høvesvis 2 586 734 og 2 399 812 innbyggjarar (1. januar 2005). Med andre ord bur om lag 30 prosent av innbyggjarane i landet i desse områda.

I tabellen er byar med meir enn 30 000 innbyggjarar tekne med. Tala frå folketeljingane 9. april 1976 og 10. april 1987 samt eit berekna folketal 1. januar 2005 er oppgjevne. Folketalet omfattar byene utan forstader. Tabellen er sortert etter folketal i 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liste over byar i Kamerun» frå ,  den 15. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
Folketal frå http://www.world-gazetteer.com/ (engelsk, tysk, fransk og spansk)
Folketal frå http://www.citypopulation.de/Cameroon.html (engelsk og tysk)
Mongabay - 2005 population estimates for cities in Cameroon (engelsk)

 
Kamerun, liste over byar
Galim-Tignère

Galim-Tignère er ein landsby i regionen Adamaoua i Kamerun. Han ligg om lags halvvegs mellom regionhovudstaden Ngaoundéré og grensa mot Nigeria, sørvest for landsbyen Tignère i divisjonen Faro-et-Déo.

Det bur truleg om lag 3000 menneske i Galim, og dei fleste høyrer til dei etniske gruppene nizaa, fulaniar, hausaer, chambaer og kanuriar. Lamidoen i Galim er nizaa.

Språktilhøve 
Dei viktigaste språka i Galim er nizaa, fulfulde, hausa og chamba. Kanuriane i Galim snakkar ikkje lenger kanuri, men fulfulde, som fungerer som lingua franca i Galim, som elles i Adamaoua. Det finst òg mindre grupper som talar vute og gbaya.

Bibliografi 

 Endresen, Rolf Theil 1999. Multilingualism in a Cameroonian village. S. 195-203 i Brendemoen, B. o.a. (eds.): Language encounters across time and space. Oslo: Novus Press.

Adamaoua
Kamerunsk geografi
Lamido

Lamido er ein tradisjonell tittel for ein konge, hovding, sultan eller emir i det nordlege Kamerun og det nordlege Nigeria. Ordet kjem av fulfulde laamiiɗo, fleirtal laamiiɓe, og er eit perfektivt partisipp i O-klassen (personar i eintal) og ƁE-klassen (personar i fleirtal) av verbet laamoo 'styre, regjere'. Tidlegare hadde dei både politisk, juridisk og religiøs makt. I kolonitida styrte dei europeiske kolonimaktene indirekte gjennom lamidoane og deira administrasjon. Etter at Kamerun og Nigeria blei sjølvstendige statar, har den politiske makta deira blitt stadig mindre.

Kjelder

«Traditional States of Nigeria», worldstatesmen.org

Fulfulde
Kamerun
Nigeriansk samfunn
Adelstitlar
Adamaoua

Adamaoua er ein av dei ti regionane i Kamerun, den tredje rekna frå nord. Hovudstaden er Ngaoundéré. Regionen har ei flatevidd på 63 691 km², og i 1987 budde det 495 185 menneske i det området som tilsvarar den noverande regionen. Det inneber ein folketettleik på om lag 8 menneske per km². Regionen oppstod i 1983, då den tidlegare regionen (då kalla provins) blei delt i tre: Extrême-Nord, noverande Nord og Adamaoua.

Namnet Adamaoua 
Regionen har det franske namnet Adamaoua og det engelske namnet Adamawa, og begge delar kjem frå fulfulde Aadamaawa. Regionen har namnet sitt etter Moodibbo Aadama (ca. 1786–ca. 1847), ein lærd fulani og heilag krigar som på 1830-talet hærtok dei områda som tilsvarar delstaten Adamawa i Nigeria og regionane Extrême-Nord, Nord og Adamaoua. Han kalla området opp etter seg og la det under Sokoto-kalifatet.

Geografi 
Det meste av regionen Adamaoua ligg på Adamaoua-platået, eit fjellplatå på mellom 1000 m og 2000 m, med ei gjennomsnittshøgd på 1100 m, som strekkjer seg frå Nigeria, gjennom Kamerun og inn i Den sentralafrikanske republikken. Mot grensa til Nigeria ligg Gotel-fjella, der den høgaste toppen er Tchabal Mbabo, på 3 400 m. Dei nordlegaste delane av Adamaoa ligg på berre 500 m og er skilde frå resten av regionen av ei bratt brekke, på fransk kjend som La Falaise.

Adminstrativ inndeling 
Regionen Adamaoua er delt inn i fem departement, som har namn etter dei største elvane i Adamaoua:

Departementa er vidare delte inn i distrikt.

Etno-lingvistiske grupper 

På eit språkleg grunnlag kan ein dele folkesetnaden i Adamaoua i desse etno-lingvistiske gruppene:

Folk som talar bantoide språk
 Ndoro-folk
 Nizaa-folk (også kjende som «nyemnyem» og «suga»)
 Vute-folk
 Mambila-folk
 Konja-folk
 Tikar-folk

Folk som snakkar adamawa-språk
 Peere-folk (også kjende som kutin)
 Kali-folk
 Mbum-folk
 Dii-folk

Folk som snakkar ubangi-språk
 Gbaya-folk

Folk som snakkar atlantiske språk
 Fulaniar, som utgjer 60 % av folkesetnaden i regionen og er ei av dei største etniske gruppene i både Adamaoua og heile Kamerun.

Fulani-folket kan delast i to undergrupper, dei bufaste og nomadane. Dei sistnemnde er òg kjende under det til dels nedsetjande namnet mbororo.

Det Norske Misjonsselskap 
Det Norske Misjonsselskap (NMS) har drive misjon i Adamaoua sidan 1925, med hovudsete i regionhovudstaden Ngaoundéré. Dei viktigaste misjonsstasjonane til NMS ligg på desse stadene:
 Ngaoundéré
 Meiganga
 Tibati
 Ngaoubela
 Tignère
 Galim-Tignère
 Gadjiwan
 Mbé

 
Regionar i Kamerun
Skipingar i 1983
Trykkjeri

Trykkjeri (eller trykkeri, òg kalla prenteverk) er ei verksemd eller stad der ein framstiller prenta materiale, som aviser, bøker, flygeblad, plakatar og liknande. Eit trykkjeri kan vera knytt til eitt eiskild forlag eller gjere arbeid for andre på oppdrag.

Bakgrunnsstoff

Trykking
Medieteknologi
The Bonnie Lass o' Fyvie

«The Bonnie Lass o' Fyvie» er ein skotsk folkesong om eit vanskeleg kjærleiksforhold mellom ein soldat og ei jente. Som mange folkesongar er opphavet ukjent. Det finst inga endeleg utgåve av teksten og han vert ofte kalla opp etter opningslinja, There once was a troop o' Irish dragoons. Songen er òg kjend under mange andre namn, den mest vanlege av desse er «Peggy-O».

Variantar 

Den eldste kjende utgåva av denne skotske balladen heiter «The Bonnie Lass O' Fyvie». Ei anna tidleg utgåve vert kalla «Bonnie Barbara-O». Ei tidleg engelsk utgåve heiter «Handsome Polly-O», men er sett til ein annan stad. Ein annan engelsk versjon heiter «Pretty Peggy of Derby». Songen kom truleg med skotske immigrantar til Amerika. Han vart spelt inn på English Folk Songs From the Southern Appalachians av Cecil Sharp. Variantar av songen referer til den britisk-amerikanske krigen og til den amerikanske borgarkrigen.

Utgåver 

Den tidlegare utgåva som vart innspelt var av John Strachan i 1951. Denne sørstatsutgåva av songen vart arrangert for munnspel Bob Dylan på debutalbumet hans i 1962 med tittelen «Pretty Peggy-O». Joan Baez spelte ei utgåve av songen kalla «Fennario» på Joan Baez in Concert, Part 2 i 1963.

The Corries hadde ein versjon av songen på debutalbumet sitt i 1965. Simon and Garfunkel spelte songen med harmoniarrangement kalla «Peggy-O» på albumet Wednesday Morning, 3 A.M. i 1964.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Bonnie Lass o' Fyvie» frå , den 17. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 

Skotske folkeviser
Bob Dylan-songar
Joan Baez-songar
Simon & Garfunkel-songar
Grateful Dead-songar
Kunnskapsdepartementet

Kunnskapsdepartementet (KD) er eit norsk departement som blei oppretta den 1. januar 2006 som ei vidareføring av Utdannings- og forskingsdepartementet.

Kari Nessa Nordtun frå Arbeidarpartiet er kunnskapsminister, og Sandra Borch frå Senterpartiet er forskings- og høgare utdanningsminister.

Oppgåver
Kunnskapsdepartementet har ansvarsområde for:
 Grunnskule og vidaregåande opplæring
 Forsking og høgare utdanning
 Barnehagar

Historie 
 Noreg fekk eit eige departement for utdanningssaker allereie frå 17. november 1818 då Kyrkje- og undervisingsdepartementet blei etablert.
 Under Kåre Willoch si regjering blei dette departementet i 1982 delt og ansvaret for kultursaker, høgare utdanning og forsking blei overført til det nye Kultur- og vitskapsdepartementet. 
 I 1990 blei dei to departementa reorganiserte. Dei to nye departementa var Kyrkje- og kulturdepartementet og Utdannings- og forskingsdepartementet. 
 I 1991 blei kyrkjesakene flytta, og departementa fekk namna Kulturdepartementet og Kyrkje-, utdannings- og forskingsdepartementet.
 Frå 1. januar 2002 blei dette endra på nytt, og namna på departementa blei Utdannings- og forskingsdepartementet og Kultur- og kyrkjedepartementet.
 Frå 1. januar 2006 blei Utdannings- og forskningsdepartementet endra til Kunnskapsdepartementet.
Den første leiaren i departementet var Øystein Djupedal frå Sosialistisk Venstreparti, han blei sidan avløyst 18. oktober 2007, då departementet blei delt mellom statsrådane Bård Vegar Solhjell og Tora Aasland, begge frå Sosialistisk Venstreparti. Frå 20. oktober 2009 var Kristin Halvorsen frå Sosialistisk Venstreparti kunnskapsminister. Tora Aasland heldt fram som statsråd i departementet med ansvar for forsking og høgare utdanning.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Norske departement
Utdanning i Noreg
Boots of Spanish Leather

«Boots of Spanish Leather» er ein song skriven av Bob Dylan, gjeven ut i 1964 på albumet hans The Times They Are a-Changin'.

Songen består berre av Dylan på vokal og akustisk gitar, spelt med fingerplukking. Musikalsk er songen nesten identiske til den tidlegare songen hans «Girl from the North Country».

Teksten i «Boots of Spanish Leather» er «ein uroleg, ulukkeleg ballade for evigheita og sagaene - ei klassisk Dylan-soge om to kjærastar, eit vegkryss og det opne havet...» (Trager 80). Dei fleste kritikarar meiner songen omhandlar og kanskje var skriven til Suze Rotolo som var kjærasten til Dylan tidleg i 1960-åra, og som forlet han og reiste til Spania. Songen er skriven som ein dialog og dei første seks versa vekslar mellom mannen og kvinna. Dei siste tre versa vert fortalt av personen som vart etterlaten, truleg mannen (Dylan). I løpet av desse ni versa reiser kvinna til andre sida havet. Ho skriv og spør om mannen vil ha ei gåve, noko han ikkje vil, og seier poetisk at det berre er ho han vil ha attende. Mot slutten vert det klart at ho ikkje kjem attende og ho skriv til slutt at ho kanskje aldri kjem attende, «It depends on how I'm a-feelin'''» («det kjem an på korleis eg føler»). Mannen skjøner kva som har skjedd og svarer til slutt kva gåve han vil ha: «Spanish boots of Spanish leather» («spanske støvlar av spansk lêr»).

 Andre utgåver 
«Boots of Spanish Leather» har vorte spelt av mange musikarar, som: 
 Joan Baez: Any Day Now Sebastian Cabot: Sebastian Cabot, Actor-Bob Dylan, Poet (1967)
 Dervish: Spirit (2003)
 Dubliners: 30 Years A-Greying (1994)
 Nanci Griffith: Other Voices, Other Rooms (1993), Winter Marquee (2002), Putumayo Presents American Folk (2005)
 Richie Havens: Electric Haven (1966)
 Ida: A Tribute to Bob Dylan, Volume 3: The Times They Are A-Changin' (2000)
 Linda Mason: How Many Seas Must a White Dove Sail (1964)
 Dan McCafferty: Dan McCafferty (1975)
 Michael Moore: Jewels and Binoculars (2000)
 Seldom Scene: Scene It All (2000)
 Martin Simpson: Bootleg USA Martin Simpson: A Nod to Bob (2001)
 T. Duggins: T. Duggens:Undone (2006)

Svensk versjon
Ein svensk versjon vart omsett av Mikael Wiehe som «Spanska stövlar» og innspelt av Wiehe i 1978.

 Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Boots of Spanish Leather» frå , den 18. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene: Bob Dylan si offisielle side .
 Gray, Michael. Song & Dance Man III: The Art of Bob Dylan. Continuum, 2000.
 Trager, Oliver. Keys to the Rain: The Definitive Bob Dylan Encyclopedia''. Billboard Books, 2004.
 Fresh Air from WHYY: Suze Rotolo: Of Dylan, New York and Art.

Bakgrunnsstoff 
 Teksten 

Bob Dylan-songar
Joan Baez-songar
Songar frå 1964
Songar skrivne av Bob Dylan
Songar produserte av Tom Wilson
USA-amerikanske folkeviser
Nanci Griffith-songar
Dubliners-songar
Richie Havens-songar
Pucallpa

Pucallpa (quechua puka hallpa, 'raud jord') er hovudstad i Ucayali-regionen i Peru. Han har 204 772 innbyggjarar (2007). Byen ligg ved elva Ucayali, ei sideelv til Amazonas.

Pucallpa blei grunnlagd av fransiskanarmunkar på 1840-talet som fekk shipibo-conibofolk til å busetja seg der. Tettstaden var lenge isolert frå omverda av regnskogen og Andesfjella. Mellom 1880 og 1920 arbeidde ein med å knyta byen til Lima-Huancayo-linja, den sentrale jernbanen i Peru, men dette blei aldri gjennomført. I 1945 blei han knytt til Lima med ein 846 km lang veg, noko som opna for handel og økonomisk vekst. 

I dag har Pucallpa fleire sagbruk, fabrikkar for utvinning av rosentre-olje og er endepunkt for ein 76 km lang røyrledning frå Ganso Azul-oljefeltet sørvest for byen.
Det blir også drive jordbruk rundt byen.

Dei verna skogsområda Alexander von Humboldt nasjonalpark og Biabo-Cordillera Azul nasjonalpark ligg rett vest for Pucallpa.

Pucallpa har ei elvehamn, Pucallpillo, som blir erstatta av to flytande hamner ved høg vasstand. Flyplassen FAP Captain David Abenzur Rengifo tener også byen.

Den 23. august 2005 styrta ein Boeing 737 frå flyselskapet TANS Peru (Flight 204) rett utanfor byen. 57 overlevde styrten, men 43 personar døydde.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pucallpa» frå , og «Pucallpa» frå  den 18. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Pucallpa turistinformasjon   
 VirtualPeru.net: Pucallpa 

Ucayali-regionen
Byar i Peru
Vindmølle

Vindmølle er ei mølle driven av ein vindturbin. I flatt lende ute ved kysten er det ofte stabil vind har vindmøller vore nytta i fleire hundre år. Sjølv om ein i dag ofte forbind vindmøller med Nederland var dei òg i bruk mange andre stadar, som Danmark, Sverige, Nord-Tyskland og Iberia. Dei var og utbreidde på slettelandskap med stabil vind, som i Ukraina.

Nemninga «vindmølle» vert ofte òg nytta om moderne vinddrivne innretningar som vindkraftverk til produksjon av elektrisitet.

Sjå òg 
 Vindturbin

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Kvernar
Jordbruksmaskinar
Korn
Mjøl
Vindmøller
Gardsbygningar
Berekraftige teknologiar
Vindenergi
Kungsholmen

Kungsholmen er i øy i Mälaren sør i Uppland, Øya ligg i det indre av Stockholm, nord for Riddarfjärden. Øya har om lag 57000 innbyggarar.

Sør for Kungsholmen ligg øyane Södermalm, Långholmen og Lilla Essingen. Fastlandet ligg i vest (Brommalandet), nord (Solna) og aust (Norrmalm).

Øya har eit areal på 3,9 kvadratkilometer. Viss ein vil gå rundt øya, er strekninga 8,9 kilometer.

Den austre delen av øya er ganske flat, medan den vestre er desto meir kupert. Høgaste punkta er 47 moh, Stadshagsplan. Øya har ca. 57 000 innbyggjarar, og er inndelt i fem bydelar: Kungsholmen, Marieberg, Fredhäll, Kristineberg og Stadshagen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kungsholmen (øy i Mälaren)» frå , den 6. april 2012. 

Øyar i Mälaren
Øyar i Stockholm
All I Really Want to Do

«All I Really Want to Do» er ein song skriven av Bob Dylan frå albumet Another Side of Bob Dylan frå 1964. Det er utan tvil ein av dei mest populære songane Dylan skreiv i perioden like etter at han slutta med høvessongar. Innan eit år etter Another Side of Bob Dylan kom ut hadde songen vorte ein av dei mest kjende Dylan-songane for pop- og rockpublikummet på grunn av hitversjonar av Cher og The Byrds.

Musikalsk er songen enkel, men leikande og teksten er i praksis ei liste over ting, fysiske og psykologiske, som Dylan ikkje vil gjere eller vere for lyttaren.. I refrenget syng han at alt han vil er å vere vener.

The Byrds-utgåva 
«All I Really Want to Do» var den andre singelen til det amerikanske folkrock bandet The Byrds og kom ut 14. juni 1965 på Columbia Records. Songen var òg på debutalbumet deira, Mr. Tambourine Man. Singelen nådde 40. plass på Billboard-lista i USA og 4. plass i Storbritannia.

Byrds-utgåva av songen har ein heilt annan struktur enn Dylan med ein elektrisk gitarintro av Roger McGuinn og ein heilt annan melodiprogresjon i refrenget. I tillegg hadde bandet endra melodien på eine verset for å gjere det om til eit mellomspel.

Cher-utgåva 
«All I Really Want to Do» var debutsingelen til Cher. Han kom ut i 1965 og nådde 15. plass på Billboard-lista og 9. plass i Storbritannia.

Andre utgåver 

 Hugues Aufray: Hugues Aufray Chante Dylan (1965)
 Duane Eddy: Duane Does Dylan (1965)
 The McCoys: Hang on Sloopy (1965)
 Billy Strange: Folk Rock Hits (1965)
 The Surfaris: It Ain't Me Babe (1965)
 Baroque Inevitable: Baroque Inevitable (1966)
 Sebastian Cabot: Sebastian Cabot, Actor - Bob Dylan, Poet (1967); Golden Throats, Volume 2: More Celebity (1991)
 The Hollies: Hollies Sing Dylan (1969)
 Bold: Bold (1970)
 World Party: Private Revolution (1986)
 The Four Seasons: Four Seasons Sing Big Hits (1988)
 Flower Power: Flower Power (1990)
 The Hooters: The Hooters Live (1994)
 Julian Coryell: Duality (1997)
 Gerald Quintana og Jordi Batiste: Els Miralls de Dylan (1999)
 Barb Jungr: Every Grain of Sand (2002); Waterloo Sunset (2003); Love Me Tender (2005); Walking in the Sun (2006); Just Like A Woman - A Hymn to Nina (2008)
 Bryan Ferry: Dylanesque (2007)
 Tim Fagan: Moving Fast (2008)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «All I Really Want to Do» frå , den 19. oktober 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1964
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Songar produserte av Tom Wilson
Songar produserte av Terry Melcher
Debutsinglar frå 1965
The Byrds-songar
Cher-songar
The McCoys-songar
The Surfaris-songar
The Four Seasons-songar
Bryan Ferry-songar
Duane Eddy-songar
Spanish Harlem Incident

«Spanish Harlem Incident» er ein song skriven av Bob Dylan og gjeven ut på albumet hans Another Side of Bob Dylan i 1964.

Songen har skildra som «ein strålande vignett» av kritikarar og hylla for dei mange poetiske dimensjonane. Då Dylan sjølv vart spurt om kva songen handlar om innrømde han at han ikkje hadde noko aning. Forfattaren Paul Williams har skildra songen som eit portrett av ei sigøynarjente som Dylan berre har sett i det fjerne, men som likevel har fengsla han fullstendig.

Songen vart spelt av The Byrds på debutalbumet deira Mr. Tambourine Man i 1965, Songen var ein av fire Dylan-songar på dette albumet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Spanish Harlem Incident» frå , den 19. oktober 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Teksten

Songar frå 1964
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
The Byrds-songar
Songar produserte av Tom Wilson
Songar produserte av Terry Melcher
Joan Osborne-songar
My Back Pages

«My Back Pages» er ein song av Bob Dylan frå albumet Another Side of Bob Dylan frå 1964. Songen er stilmessig lik dei tidlegare protestsongane hans med berre Dylan på akustisk gitar. Teksten, og særleg refrenget («Ah, but I was so much older then/I'm younger than that now.») ser ut til å ta avstand frå den tidlegare personlege og politiske idealismen til Dylan.

Bakgrunn 

Ingen av songane på Another Side skal ha uroa venene til Dylan frå den tidlege visesongrørsla meir enn «My Back Pages». I følgje Mike Marquesee: «det melodiøse refrenget må vere eit av dei mest lyriske uttrykka for politisk fråfall som nokon gong er skrive. Det er ei avsverging i alle tydingar av ordet».

Andre er derimot ikkje heilt samde med tolkinga til Marquesee og ser i staden for endringa i filosofien til Dylan som ein sakte overgang, særleg med tanke på at Dylan framleis spelte mange av dei tidlege songane sine etter han hadde laga «My Back Pages».

The Byrds-utgåva 

«My Back Pages» vart gjeven ut som singel av det amerikanske rockebandet The Byrds den 13. mars 1967 på Columbia Records. Songen var òg på det fjerde albumet til bandet, Younger Than Yesterday, som kom ut i februar 1967. Singelen nådde 30. plass på Billboard-lista,, men nådde ikkje lista i Storbritannia. Singelen var den siste til The Byrds som nådde Topp 40 i USA.

Andre utgåver 
Songen har vorte spelt av mange andre artistar,, som The Ramones, Po!, The Hollies, The Nice, Eric Johnson, The Box Tops, Carl Verheyen, Marshall Crenshaw, Keith Jarrett, Steve Earle og *64. 

Ei konsertutgåve vart spelt av Bob Dylan, Eric Clapton, George Harrison, Neil Young, Roger McGuinn og Tom Petty på Dylan si 30-årsfeiring som artist i New York City i oktober 1992.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «My Back Pages» frå , den 19. oktober 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Teksten 

Songar frå 1964
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Songar produserte av Tom Wilson
Singlar frå 1967
The Byrds-songar
Ramones-songar
Eric Johnson-songar
Songar produserte av Gary Usher
The Hollies-songar
Hugo Montenegro-songar
The Nice-songar
Joan Osborne-songar
Jackson Browne-songar
Steve Earle-songar
America-songar
Arbeids- og sosialdepartementet

Arbeids- og inkluderingsdepartementet (AID), tidlegare Arbeids- og sosialdepartementet, er eit norsk departement som blei oppretta 1. januar 2006. Departementet har ansvar for arbeidsmarknaden, arbeidsmiljø, folketrygd, sosialpolitikk, samespørsmål og innvandring.

Organisasjon

Avdelingar 
 Administrasjons- og budsjettavdelinga
 Arbeidsmiljø- og sikkerheitsavdelinga
 Velferdspolitisk avdeling
 Pensjonsavdelinga
 Arbeidsmarknadsavdelinga
 Innvandringsavdelinga
 Integrerings- og mangfaldsavdelinga
 Same- og minoritetspolitisk avdeling

Underliggande etatar 
Etatar og andre verksemder som er knytte til AID:
 
 Utlendingsdirektoratet
 Utlendingsnemnda
 Integrerings- og mangfaldsdirektoratet
 Senter mot etnisk diskriminering
 Kontaktutvalet mellom innvandrarbefolkninga og myndigheitene
 Kompetansesenteret for urfolks rettar
 Sametinget
 Arbeidstilsynet
 Petroleumstilsynet
 Statens arbeidsmiljøinstitutt
 Arbeids- og velferdsetaten
 Pensjonstrygden for sjømenn
 Trygderetten
 Arbeidsretten
 Rikslønnsnemnda
 Riksmeklingsmannen
 Tariffnemnda

AID har i tillegg ansvaret for enkelte oppgåver i Sosial- og helsedirektoratet og Statens helsetilsyn.

Bakgrunnsstoff 
 
 Pressemelding om opprettiga av departementet

Norske departement
Arbeidsliv i Noreg
Skipingar i 2006