kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Brunbrystparakitt

Brunbrystparakitt (Pyrrhura calliptera) er ein liten, sårbar parakitt med særs lite utbreiingsområde i spreidde førekomstar i Colombia.

Skildring 
Brunbrystparakitten er 22-23 centimeter i kroppslengd. Han har grøn overside og overgump, grøne kroppsider og grønt i andletet, elles raudbrun hale og sentrale buk, raudbrun øyredekkarar, hals og nakke er i gråbrunt, krona og nakken i brunt med grøne fjørkantar, primære dekkfjører er gule og ofte med litt oransje, primærfjørene er blåe. Han har kvit augering. Desse fuglane kan vere støyane og produsere læte i flukt, typisk eit høgt og hardt 'kri-kri-kri'.

Dei lever i utkanten av skog, oftast i lågveksten elfinskog, og i gjenveksten skog, gjerne nær kultivert land og páramo, totalt i høgder mellom 1700 og 3400 moh. Utbreiingsområdet er i dag avgrensa frå Cundinamarca nordover til Santander. Her lever dei av bær, frukter og dyrka mais.

Hekkeperioden er i perioden august til oktober, elles er lite kjent om forplantingsbiologien.

Populasjonen er estimert til 5 000-10 000, og er trudd å vere minkande. Han er jaga av menneske fordi han gjer skade på maisavlingar. Dessutan taper han habitat grunna avskoging og anna menneskeleg aktivitet. IUCN har klassifisert arten som sårbar, VU.

Kjelder 
 Collar, N. & Boesman, P. (2014). Brown-breasted Parakeet (Pyrrhura calliptera) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Pyrrhura calliptera . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Foto av Daira Ximena Villagran Chavarro, Flickr

Parakittar
Fuglar endemiske for Colombia
Praktspett

Praktspett (Melanerpes pulcher) er ein liten til mellomstor hakkespett som lever i eit avgrensa område i sentrale, nordlege Colombia.

Skildring 
Praktspetten har kroppslengd på 17 til 18 centimeter. Som artsnamnet ymtar om er fjørdrakta fargerik, denne arten har kvit rygg og overgump, svarte venger med blåleg glans og svart stjert, eit svart band frå auga bak til skuldrene. Undersida er kvit med svarte tverrstriper, men nederst har han ein raud flekk midt på buken. Hals og brystområdet er i lyst gult. Panna er kvit, krona er kolsvart hos hoer, raud hos hannar, nakken flammeraud med gult nederst hos begge kjønn. Hoer er elles litt mindre enn hannar og har litt kortare nebb. Ein trur begge kjønn kan tromme, dei har eit høgt knirkande læte i tre tonar, men kan òg gje triller.

Leveområdet for praktspetten er skogshabitat mellom  400 og 1500 moh. Utbreiingsområdet er Magdalena-dalen. Dei er standfuglar.

Dietten er variert, dei plukkar insekt, biller og larver, termittar og liknande smådyr, men et òg fiken, bananar og andre frukter. Dei kan snappe insekt i flukt.

Populasjonen har ukjent storleik, men er trudd å vere stabil.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Beautiful Woodpecker (Melanerpes pulcher) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Melanerpes pulcher . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av hofugl, foto av Félix Uribe, Flickr

Spettefamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Keith Connor

Keith Leroy Connor () er ein tidlegare friidrettsutøvar som tevla for Storbritannia i tresteghopp. Han vann gullmedaljen i øvinga ved EM 1982 i Aten og bronsemedaljen i same øving under OL 1984 i Los Angeles.

Aktiv
Connor er fødd i Anguilla i Karibia, og flytta med foreldra til Storbritannia i 1964. Han vart samveldemeister i 1978 og 1982 med etter hopp på høvesvis 17,21 m og 17,81, det siste i for sterk medvind. I 1978 kom han elles på sjetteplassen i EM i Praha.

I juni 1982 sette Connor i Provo i Utah sin personlege rekord på 17,57 m. To månader seinare vart han europameister med eit bestehopp på 17,29 m. Under dei olympiske leikane i Los Angeles i 1984 fekk han ein bronsemedalje, i ei tevling der mange av dei beste tresteghopparane i verda ikkje stilte til start, då mange land, særleg austeuropeiske, boikotta leikane.

Skadar førte til at Connor la opp etter OL-sesongen 1984. Han har sidan arbeidd som trenar, mellom anna var han landslagssjef for Australia i perioden 2001-06.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Nr 6 – 16,64 m
OL 1980 i Moskva: Nr 4 – 16,87 m
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 17,29 m
VM 1983 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (16,18 m = nr 15)
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 16,87 m

Kjelder

 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Keith Connor» frå ,  den 19. april 2015.  
 

Britiske tresteghopparar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Colombiapikulett

Colombiapikulett (Picumnus granadensis) er ein liten fugl i spettefamilien og ein medlem av underfamilien Picumninae, pikulettar. Han er endemisk for Colombia med utbreiing i sørvestre del av landet, på vestsida av sentrale Andes i departementa Nariño, Cauca, Valle del Cauca og Quindío, moglegvis nord til sørlegaste Antioquia.

Skildring 
Colombiapikuletten har storleik som normalt for pikulettar, ca. 9-10 centimeter og han veg 12-13 g. Samanlikna med storleik for europeiske fuglar er dette om lag som ein gjerdesmett. Fjørdrakta har brungrå overside, ofte med oliventone, undersida er lys grå. Panne og hette på hovudet er mørk med små kvite flekker i hos hoer, hos hannar blir flekkene gulfarga i panna. Underarten lengst nord har lys brune streker på buk og sider og meir gråleg overside. Dette er ein stille fugl, han har ei svak einstonig trille.

Habitatet ligg i både opphavleg og gjenveksten moderat fuktig skog, og i krattskog, i høgder mellog 800 og 2100 moh.
Utbreiingsområdet er frå øvre Valle del Patía i Nariño, nordover til øvre Valle del Cauca, dessutan på vestsida av Andes, frå øvre delar av Río San Juan i sør nordover til sørlegaste Antioquia. Han er standfugl.

Storleiken og utviklinga av populasjonen er ukjent, likevel er han klassifisert som livskraftig av IUCN.

Kjelder 
 Winkler, H. & Christie, D.A. (2002). Grayish Piculet (Picumnus granadensis) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Picumnus granadensis . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Spettefamilien
Fuglar endemiske for Colombia
Greg Rutherford

Gregory James Rutherford, til vanleg Greg Rutherford (), er ein britisk friidrettsutøvar frå Milton Keynes, særleg kjend som lengdehoppar. Han vart olympisk meister i øvinga i 2012 og europameister i 2014. Rutherford sin personlege rekord på 8,51 meter er også landsrekord.

Aktiv
I 2005 vann Rutherford lengdetevlinga under den europeisk juniormeisterskapen i litauiske Kaunas med 8,14 meter, britisk juniorrekord. Året etter tok han sølvmedaljen då Europameisterskapen i friidrett 2006 fann stad på Ullevi Stadion i Göteborg. Sølvhoppet målte 8,13 m. Under dei olympiske sommarleikane i Beijing i 2008 hoppa han heile 8,16 m i kvalifiseringa. I sjølve finalen var han prega av sjukdom og enda på tiandeplass med 7,84 m på resultatlista.

Rutherford forbetra den britiske lengderekorden til 8,30 m under VM i friidrett 2009 i Berlin, også det i kvalifiseringa. Rekorden stod til 8. juli 2011, då Chris Tomlinson strekte seg til 8,35 m. 

I mai 2012 tangerte Rutherford den britiske rekorden i Chula Vista. Tre månader seinare hoppa han 8,31 m i lengdefinalen under OL i London, nok til å vinne den olympiske gullmedaljen. I 2014-sesongen flytta Rutherford den britiske landsrekorden til sterke 8,51 meter i Chula Vista i april månad. Ved EM i friidrett 2014 i Zürich vart Rutherford så europameister på vinnarresultatet 8,29 meter. To veker i førevegen vart han samveldemeister med 8,20 m i Glasgow.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje – 8,13 m, bakom Andrew Howe, Italia (8,20 m)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (7,77 m - nr 21)
OL 2008 i Beijing: Nr 10 – 7,84 m
VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 8,17 m
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (8,00 m - nr 15)
OL 2012 i London: Gullmedalje – 8,31 m, framom Mitchell Watt frå Australia (8,16 m) 
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (7,87 m - nr 14)
EM 2014 i Zürich: Gullmedalje – 8,29 m, framom Louis Tsatoumas frå Hellas (8,15 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greg Rutherford» frå ,  den 21. april 2015.  
 

Britiske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske meistrar for Storbritannia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Britiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Britiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Jacques Rousseau

Jacques Rousseau () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Basse-Terre på Guadeloupe. Han vart europameister i lengdehopp i 1978.

Aktiv
Rousseau kvalfiserte seg til finalen under friidretts-EM 1971 i Helsingfors med eit hopp på 7,82 m. I finalen enda han på ellevteplass med moderate 7,56 m. Under Sommar-OL 1972 i München hoppa han 7,65 meter og vart nummer ti. Same plassering fekk han ved europameisterskapen 1974 i Roma.

I 1973-sesongen var Rousseau nær ved å slette den franske lengderekorden på 8,16 m, men landa tre cm for tidleg. Våren 1975 sigra Rousseau med 7,94 meter i EM innandørs i Katowice. Året etter forsvarte han i München meistertittelen med eit hopp på 7,90 meter. Den 26. juni 1976 gjorde han sitt livs lengste hopp og sette landsrekord  med 8,26 meter då han vart fransk meister i Lille. 

Rousseau reiste til Sommar-OL 1976 i Montreal som ein klar medaljekandidat. I lengde-finalen stoppa han på 8,00 meter og vart nummer fire, to centimeter bakom bronsevinnaren, austtyske Frank Wartenberg.

Etter å ha kava med å kvalifisere seg til lengdefinalen ved europameisterskapen i Praha i 1978, slo Rousseau til med 8,18 meter i finalen, ny meisterskaprekord og gullmedalje med ein margin på seks centimeter til Nenad Stekic som representerte Jugoslavia.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsingfors: Nr 11 – 7,56 m
OL 1972 i München: Nr 10 – 7,65 m
EM 1974 i Roma: Nr 10 – 7,58 m
OL 1976 i Montreal: Nr 4 – 8,00 m
EM 1978 i Praha: Gullmedalje – 8,18 m, framom Nenad Stekic (8,12 m)

Franske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Frankrike
Franske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Franske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Guadeloupe
Ylöjärvi

Ylöjärvi er ein by og ein kommune i landskapet Birkaland i Finland. Kommunen har 32 000 innbyggarar og dekker eit areal på 1324,1 km², av dette er 208,6 km² vatn. Byen Ylijärvi ligg ved største innsjøen, Näsijärvi.

Byen ligg 14 kilometer vest for Tammerfors, den tredje største byen i Finland. Nærleiken til Tammerfors gjer at folketalet i Ylöjärvi har vakse snøgt dei seinaste åra. Ylöjärvi er ein finskspråkleg kommune.

Ylöjärvi og Kongsvinger er vennskapsbyar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ylöjärvi» frå ,  den 23. april 2015.

Bakgrunnsstoff

Byar i Finland
Kommunar i Birkaland
Santamartaparakitt

Santamartaparakitt (Pyrrhura viridicata) er ein sterkt truga parakitt og han er endemisk for Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia.

Skildring 
Santamartaparakitten er ein 25 centimeter lang grøn parakitt. Han har eit breitt, ujamnt streka raudleg  band tvers over buken, raud flekk i panna rett over nebbet, raudbrune øyredekkfjører, raudbrun underside av halen, kvit augering, raud til oransje fjører på skuldrene og primærdekkfjørene, og primærfjørene er i blått. Habitatet for santamartaparakitten ligg både i fuktig, høgtliggande skog og i meir opne område mellom 1800 og 2800 moh. Føda er blomar og frø. Det er elles berre lite tilgjengeleg informasjon om denne arten.

Det finst anslagsvis mellom 5 og 10 000 individ og populasjonen er minkande, for tida truga av framande treslag som blir planta ut innanfor utbreiingsområdet for arten.

Kjelder 
 Collar, N. & Boesman, P. (2014). Santa Marta Parakeet (Pyrrhura viridicata) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Pyrrhura viridicata. Henta frå http://www.birdlife.org den 25. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av santamartaparakitten på Flickr.com Foto: Flickr-brukar jaceballos

Parakittar
Fuglar endemiske for Sierra Nevada de Santa Marta
Rustgrimeparakitt

Rustgrimeparakitt (Bolborhynchus ferrugineifrons) er ein sårbar parakitt og han er endemisk for Colombia med utbreiing i høgtliggande, sentrale Andes, frå Cauca-departementet i sør, nord gjennom Tolima til Caldas.

Skildring 
Rustgrimeparakitten er ein liten, tjukkfallen, mørkegrøn parakitt på om lag 18-19 centimeter i kroppslengd. Rundt nebbet er han raudbrun, undersida noko lysare grøn, og primærfjørene er i blått.

Denne parakitten lever i krattskog og  lågvoksen elfinskog i grenesområde mellom jordbruksland og páramo-stepper i høgder mellom 3200 til 4000 moh., nokre gonger heilt ned til 2800 moh. Her lever han helst av grasfrø og blomar.

Populasjonen er estimert til mellom to og fire tusen vaksne individ, og er trudd å vere minkande. Trugsmåla er utviding av jordbruksareal i lågaste delane om utbreiingsområdet og vedsanking i dei høgste. IUCN har klassifisert arten som sårbar, VU.

Kjelder 
 Collar, N. & de Juana, E. (1997). Rufous-fronted Parakeet (Bolborhynchus ferrugineifrons) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Bolborhynchus ferrugineifrons. Henta frå http://www.birdlife.org den 25. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av rustgrimeparakitten på Flickr.com Foto: Maria Teresa Jaramillo

Parakittar
Fuglar endemiske for Colombia
Roberto Frinolli

Roberto Frinolli () er ein italiensk friidrettsutøvar frå Roma som vart europmeister på 400 meter hekk i 1966.

Aktiv
Frinolli spesialiserte seg etter kvart som langhekkløpar. Han vart italiensk meister på 400 m hekk i åra 1963-66 og 1968-69. I 1963 vann han same distansen under universiaden i Porto Alegre. To år seinare forsvarte han meistertittelen då universiaden vart avvikla i Budapest, der han i tillegg sprang for Italia sitt vinnarlag på 4 x 400 m stafett.

Den 20. september 1964 vann Frinolli langhekken under landskampen Italia-Noreg-Sverige på Olympiastadion i heimbyen med tida 49,6 sekundar. Han vart dermed den andre europearen under 50 sekundar på 400 m hekk og den einaste i OL-sesongen 1964; toaren i landskamptevlinga, Salvatore Morale, vart i 1962 fyrstemann. Under sommarleikane 1964 i Tokyo enda Frinolli på sjetteplassen på 400 m hekk.

Frinolli vann gullmedaljen på 400 m hekk under EM i friidrett 1966 i Budapest, med god margin til toaren, vesttyske Gerd Lossdörfer. Også under Sommar-OL 1968 i Mexico-byen nådde han i finalen. Etter sitt livs snøggaste langhekkløp i semifinalen med tida 49,14, opna han for hardt i finaleløpet og enda som åttande og sistemann.

Med eit årsbeste på 50,2 sekundar fekk Frinolli delta i Sommar-OL 1972 i München. Tida i forsøket, 51,69, var langt frå tilstrekkeleg til å gå vidare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roberto Frinolli» frå ,  den 25. april 2015.  
 

Italienske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Italienske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Italienske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Armando Filiput

Armando Filiput () var ein italiensk friidrettsutøvar, fødd og død i Ronchi dei Legionari i provinsen Gorizia. Han vart europameister på 400 meter hekk i 1950.

Aktiv
Filiput vart italiensk meister på langhekken i 1946 og perioden 1949-54. Han deltok i sin fyrste internasjonale meisterskap i Brussel i 1950, der han vann EM-gullet på 400 m hekk og fekk ein sølvmedalje med Italia sitt mannskap på 4 x 400 mstafett. På langhekken sette han italiensk rekord med 51,9 sekundar.

Under sommarleikane 1952 i Helsingfors vart Filiput sjette og sistemann i finalen på 400 m hekk, medan han i friidretts-EM 1954 i Bern vart utslått i semfinalane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1950 i Brussel: Gullmedalje – 51,9, framom Jurij Litujev (52,4) 
OL 1952 i Helsingfors: Nr 6 – 54,4
EM 1954 i Bern: Utslått i semifinalane (52,3 – nr 8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Armando Filiput» frå ,  den 25. april 2015.  
 

Italienske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Eddy Ottoz

Eddy Ottoz () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i Mandelieu-la-Napoule i Alpes-Maritimes i Frankrike. Han vart europameister på 110 meter hekk i 1966 og 1969, i 1968 tok han OL-bronse i same øvinga.

Aktiv
Ottoz sette italiensk rekord med 13,8 sekundar då han vart nummer fire i OL-finalen på 110 m hekk under sommarleikane 1964 i Tokyo. To år seinare var han stor favoritt på korthekken då EM i friidrett 1966 fann stad i Budapest, og innfridde med å vinne på tida 13,7, tre tidels sekund føre dei andre medaljevinnarane.

I tynnlufta i Mexico-byen sette alle dei beste hekkeløparane nye personlege rekordar då OL-finalen 1968 vart avvikla. Willie Davenport frå USA vann løpet og vart på elektroniske ur klokka inn til 13,33, Eddy Ottoz tok bronsemedaljen på den italienske rekordtida 13,46, offisielt 13,4.

Ottoz forsvarte EM-tittelen på korthekken under friidretts-EM 1969 i Aten. Vinnartida 13,5 var ny meisterskapsrekord. Han la deretter opp.

Sonen Laurent Ottoz var også hekkeløpar, og forbetra i 1994 den 26 år gamle landsrekorden til faren frå 13,46 til 13,42 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1964 i Tokyo: Nr 4 – 13,8 
EM 1966 i Budapest: Gullmedalje – 13,7, framom Hinrich John (14,0)
OL 1968 i Mexico-byen: Bronsemedalje – 13,46
EM 1969 i Aten: Gullmedalje – 13,5, framom Dave Hemery (13,7)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eddy Ottoz» frå ,  den 25. april 2015.  
 

Italienske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Italienske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Francesco Arese

Francesco Arese () er ein italiensk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Centallo i provinsen Cuneo. Han vann gullmedaljen på 1500 meter under EM i friidrett 1971 i Helsingfors.

Aktiv
Arese deltok i friidretts-EM 1966 i Budapest, der han vart utslått i forsøksløpa både på 800 m og 1500 meter. I 1968 sette han italiensk rekord på 1500 meter med tida 3.39,0. Same hausten, under dei olympiske leikane i Mexico by, rauk han på same distansen ut i semfinalane. 

I 1969 forbetra Arese den nasjonale 1500 meter-rekorden til sterke 3.37,6. Han slo seg fram til finalen på distansen under EM i friidrett 1969 i Aten, der han enda opp på åttandeplassen.

Den 1. juli 1971 var det klart for det som skulle verte «årets förnämsta 1500-meterslopp». USA-amerikanaren Marty Liquori vann på tida 3.36,0, med Arese på andreplass og tida 3.36,3, italiensk rekord i mange år framover. Under europameisterskapen i Helsingfors seks veker seinare, slo Arese polske Henryk Szordyskowski i spurten og sikra seg sin største internasjonale triumf.

Arese vart under sommarleikane 1972 i München slegen ut or 1500 m i semfinalane. Straks etter leikane forbetra han den italienske rekorden på 800 m til 1.46,6 under eit stemne i Rieti.

Kjelder

 
 
Denne artikkelen bygger på «Francesco Arese» frå ,  den 25. april 2015.  
 

Italienske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Italienske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Tolimadue

Tolimadue (Leptotila conoveri) er ein fugl i duefamilien, endemisk for Colombia med utbreiing i små oppstykka leveområde i Tolima-departementet, mest sikkert nær hovudstaden Ibagué.

Skildring 
Tolimadua er ei due med mange fargesjatteringar som har glidande overganger, men oversida er mørk brun. Undersida er lys brungul, brystet i rosa. Framhovudet har lys blå fargetone som glir over i mørk gråblå nakke. Eit identifiserande kjenneteikn er kvitt område mot enden av dei ytre halefjørene. Auga er kvite med raud ring, beina er lyseraude, nebbet svart. Denne dua har kroppslengd på mellom 22,5 og 25 centimeter. Lætet er ein einsleg 'ou'-tone  kvart 7-8 sekund.

Det mest kjente leveområdet er i Tolima. Tidlegare, og fram til 1952 var denne dua observert ved utspringet til Magdalena-elva i Huila-departementet. Ho skal òg ha vore observert i Cundinamarca-departementet i austlege Andes. Det naturlege habitatet for tolimadua er opphavleg fuktig skog og krattskog mellom 1600 og 2255 moh., kanskje òg noko høgare. Dessutan lever ho i gjenreist sekundærskog, endatil har ho hatt reirplass i kaffitre og i buskar nær bustadområde. Klimatypen her i denne høgda er subtropisk.

Tolimadua hekkar mellom mai og september i tre, lågt over bakken. Kvart kull er på to egg.

Populasjonen er estimert til mellom 1000 og 2500 individ, og er trudd å vere minkande. Trugsmåla er mangel på naturleg habitat. IUCN har klassifisert arten som sterkt truga, EN.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tolima Dove» frå ,  den 26. april 2015  
  
BirdLife International (2015) Species factsheet: Leptotila conoveri. Henta frå http://www.birdlife.org den 26. april 2015
 Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Boesman, P., de Juana, E. & Garcia, E.F.J. (1997) Tolima Dove (Leptotila conoveri) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 26. april 2015 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Duefamilien
Fuglar endemiske for Colombia