Triangle av The Beau Brummels

Triangle er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Beau Brummels. Det var produsert av Lenny Waronker og kom ut i juli 1967, og var det første bandet med songar skrivne av vokalisten Sal Valentino og gitaristen Ron Elliott i lag. Bandet brukte element av fantasy og surrealistiske karakterar i songtitlane og tekstane, og arbeidde med ei rekkje studioimusikarar, som var med å gje albumet ein psykedelisk stil. The Beau Brummels var redusert til ein trio med  Valentino, Elliott og Ron Meagher på denne tida. Dei tidlegare medlemmane Don Irving (gitar) og John Petersen (trommer) slutta i bandet etter utgjevinga av det førre albumet. 

Triangle nådde 197. plassen på Billboard 200-lista og fekk stort sett god kritikk. Kritikarane roste Elliot som låtskrivar og samanlikna vokalen til Valentino med Bob Dylan. Singelen «Magic Hollow» vart rangert som ein av dei 100 beste psykedeliske songane i ei utgåve av magasinet Mojo i 1997.

Bakgrunn
I juli 1966 gav The Beau Brummels ut det tredje albumet sitt, og det første for Warner Bros. Records. Beau Brummels '66 var ei samling av coversongar og selde dårleg. Kritikarane kritiserte avgjersla til Warner Brothers om å ikkje gje ut originale songar av bandet, som dei hadde gjort på dei to første albuma sine. Etter utgjevinga av Beau Brummels '66, slutta gitaristen Don Irving i gruppa då han vart kalla inn til det amerikanske forsvaret. 
Trommeslagaren John Petersen slutta for å bli med poprockbandet Harpers Bizarre. 
Tidleg i 1967 slutta dei tre attverande medlemmane - vokalisten Sal Valentino, gitaristen Ron Elliott og bassisten Ron Meagher — å turnere for å fokusere på studioarbeid. For det neste albumet sitt, Triangle, møtte bandet Warner Bros.-produsenten Lenny Waronker, som gav bandet frie tøyler til å spele inn originale songar. I følgje Elliott «-ønskte Lenny Waronker å gjere noko kreativt, og eg var med på det.» 
Under innspelingane slutta Meagher i gruppa då han vart kalla inn til den amerikanske reservestyrken.

Komposisjon

Valentino sa Triangle var dels inspirert av fleire dagsturar han tok til California Palace of the Legion of Honor, eit kunstmuseum i San Francisco. 
Han likte samlinga av flamske portrett og landskapsmåleri frå 1600-talet. Elliott skildra albumet som ein «mytologisk teikneserie om kjærleik, skriven frå rare stader», og forklarte det som «ei slags stemningssvinging inn i verda som var kring oss på den tida. Verda glei på eit vis ned i denne dopkulturen. Så musikken vart særs eterisk og mystisk». I motsetnad til den generelt streite songane dei spelte inn for Autumn Records, var tekstane på Triangle meir abstrakte med Tolkien-aktige fantasi-element og draumeaktige karakterar, som sigøynaren i «Only Dreaming Now», «Painter of Women», «The Keeper of Time» og «The Wolf of Velvet Fortune», i tillegg til stader som «Magic Hollow».

Elliott, som var den fremste komponisten i bandet, gjekk bort frå dei formelbaserte songane som Autumn Records hadde ønskt. 
Med kunstnarisk fridom i studio, og sidan dei ikkje turnerte lenger, fokuserte Elliott og Valentino på å skape eit album med songar skrivne og spelte inn spesifikt for studio og utan tanke på at dei skulle framførast på scenen. 
Resultatet vart at Elliott og Valentino samarbeidde som låtskrivarar for første gongen. Fire av songane var skrivne av Elliott med samarbeidspartnaren Bob Durand. Albumet inneheld òg Randy Newman-songen «Old Kentucky Home» og ein coverversjon av Merle Travis sin «Nine Pound Hammer», som begge hinta mot countryrockretninga dei tok på albumet Bradley's Barn i 1968. Av studiomusikarar på albumet finn ein gitaristen James Burton, trommeslagaren Jim Gordon, bassisten Carol Kaye og Van Dyke Parks, som spelte cembalo på «Magic Hollow», og bidrog til den psykedeliske stilen på albumet. 
Elliott spelte året etter gitar ofr Parks på debutalbumet hans, Song Cycle. 
Det vert òg nytta strykarar, blåsarar, trekkspel og ymse perkusjon på Triangle.

Utgjeving og mottaking

Albumet kom ut juli 1967 og låg to veker inne på Billboard 200 med 197. plassen som høgaste plassering. 
Sjølv om det selde dårleg, 
vart albumet ei kultplate og fekk god kritikk. Den «uttrykksfulle» vokalen til Sal Valentino vart samanlikna med Bob Dylan av Crawdaddy! i 1968 og av Steve Cropper i Perfect Sound Forever i 2004. 
Ei melding i Electric Roulette i 2007 sa at røysta til Valentino minna om Gene Clark i The Byrds, «men hadde betre tone og kjensle».

Salslister

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande

Ron Elliott – gitar, arranger, vokal
Ron Meagher – bass, gitar, vokal
Sal Valentino – vokal, vokalarrangør
Van Dyke Parks – cembalo, klaverinstrument
Carol Kaye – bass
James Burton – gitar
Donnie Lanier – gitar
Jim Gordon - trommer
The Blossoms – korvokal

Gene Garf – trekkspel
Lou Klass – fiolin
Shari Zippert – fiolin
David Duke – valthorn
George Hyde – valthorn
Gale Robinson – valthorn
Jesse Ehrlich – cello
Raymond Kelley – cello
Dick Hyde – trombone

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Triangle (The Beau Brummels album)» frå ,  den 22. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

 

Musikkalbum frå 1967
Warner Bros. Records-album
The Beau Brummels-album
Konseptalbum
Album produserte av Lenny Waronker