kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Keltisk harpe

Keltisk harpe (òg gælisk harpe eller irsk harpe) er ei gruppe harpeinstrument som er kjenneteikna av ei krum søyle. Stemminga er diatonisk og tonearten kan varierast ved hjelp av halvtoneklaffar, noko som har ført til det lettare nedsetjande namnet krokharpe.

Slike harper er kjende frå Irland, Skottland og Bretagne, og er tett knytte til den keltiske kulturtradisjonen. På 1500- og 1600-talet var dei populære i engelske hoff, og i barokktida blei dei spelte over heile Europa. Harper med liknande konstruksjon var òg i bruk i Noreg; dei blir i dag kalla norsk harpe.

Cláirseach/clàrsach 
Tradisjonelt var harpene utstyrt med bronsestrenger – den irsk-gæliske nemninga er cláirseach, medan det på skotsk-gælisk blir skrive clàrsach. Denne harpetypen har ei lang og rik historie, i Irland og Skottland har ein spelt på harpe i over 1000 år, heilt fram til slutten av 1800-talet.

Den tidlegaste historia til den keltiske harpa i Europa er mangelfullt utforska. Tre av dei eldste autentiske harpene er cláirseach frå Dei britiske øyane, éi frå Irland og to frå Skottland. Desse tre harpene blei bygde på 1400-talet, truleg i Argyll i Skottland.

Bronsestrengene på dei historiske cláirseach-harpene er spent over ein massiv resonanskasse, som vanlegvis er laga av eit enkelt stykke piletre. Til resonanskassa er det festa ei forsterka, krum søyle. Halsen er gjerne ornamentert med utskjeringar og breie messingband. Instrumentet er vanlegvis blitt spelt med fingerneglane, noko som gjev ein klar og ringande tone.

Den overtonerike, diatoniske klangen til desse harpene er komen på mote igjen, og lokale musikarar freistar å halda liv i tradisjonen.

Moderne instrument 
Den moderne «keltiske» (skotsk/irske) harpa, også kalla neo-irish harp, er ein etterfølgjar etter det historiske strengeinstrumentet. Ho er ca. 0,7 til 1,6 m høg og konsertutgåva har rundt 34 diatonisk stemde nylon-, karbon- eller tarmstrenger. Det inneber at bassomfanget er mykje mindre enn på doppeltpedalharpa, som vanlegvis har 47 strenger.

Dei berande delane av ramma blir bygde av morelltre, lønn, valnøtt og sjeldnare pæretre og eik. Resonanskassa er vanlegvis av gran, i blant òg overtrekt med finér.

I kulturen 
Ei keltisk harpe er motiv på det irske riksvåpenet. Harpa var motiv på irske pundmyntar, og blei seinare avbilda på dei irske euromyntane. 

Det irske lågprisflyselskapet Ryanair har ei stilisert irsk harpe som logo, mellom anna måla på halefinnane til flya.

Merknadar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Keltisk harpe» frå ,  den 17. april 2023.

Bakgrunnsstoff 

 Norsk side om harper
 The Historical Harp Society of Ireland
 The Clarsach Society/Comunn na Clarsaich, ressurssenter for skotsk harpa
 Association Hent Telenn Breizh studies early harp in Brittany
 Oversyn over eksisterande historiske instrument
Skottland
Irsk musikk
Harper
Historiske musikkinstrument
Diego Tinoco

Diego Tinoco () er ein amerikansk skodespelar.  Han er kjend for rolla si som Cesar Diaz i Netflix-serien On My Block.

Tinoco vart fødd i Anaheim i California av ein meksikansk far og ei colombiansk-ecuadoriansk mor. Då han var åtte år, flytta han til Los Angeles med mor si, brørne og bestemora. På high school gjekk han på skodespelarkurs ved Teen Theater Art School, der han byrja driva med skodespel og lærte grunnleggjande teknikkar.

Etter å ha fullført high school, gjekk Tinoco på California State University, Long Beach, der han fekk ein grad i Fine Arts. Under studiet sitt ved universitetet var Tinoco med i ein teaterproduksjon, noko som gav han viktig erfaring til å utvikla skodespelarkarrieren.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Diego Tinoco» frå ,  den 17. april 2023.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske skodespelarar frå 2000-talet
Folk frå California
Guzheng

Guzheng (kinesisk skrift 古筝, pinyin gǔzhēng, «antikk zheng») er eit populært tradisjonelt kinesisk strengeinstrument i siterfamilien. Med røter i den kinesiske antikken og det i dag ikkje lenger nytta strengeinstrumentet se er guzheng framleis eit instrument i utvikling.

Talet på strenger og lengda på instrumentet kan variere. Lenge var 12 strenger vanleg, men i dag har den vanlegaste typen 21 strenger. Tradisjonelt var strengene av silke, men i dag er dei av metall med nylonbinding.

Guzheng er eit av dei vanlegare tradisjonelle instrumenta i dagens Kina, og er ofte brukt i kinesisk filmmusikk. Det kan òg høyrast i andre sjangrar, som jazz, rock og eksperimentell musikk.

Eldre former av guzheng er blitt spreidd frå Kina til andre land i Aust- og Søraust-Asia: Japan (koto), Korea (gayageum) og Vietnam (đàn tranh).

Mange musikarar som speler dette instrumentet kan nytta fingerplekter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Guzheng» frå ,  den 17. april 2023.

Litteratur 

 Han Mei: «Zheng», i The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell (Oxford, 2001).

Bakgrunnsstoff

 
 Mehr zur Zheng und ein Klangbeispiel
 Homepage von Chanyuan Zhao
 Homepage von Xu Fengxia
 Seite mit Informationen und Klangbeispielen
 Seite von Philmultic Management, mit Informationen und Klangbeispielen

Siterinstrument
Kinesisk musikk
Bouzouki

Bouzouki er eit gresk strengeinstrument. Bouzoukien, som kan klassifiserast som ein langhalsa lutt, har tre eller fire kor (strengepar). Bouzoukien med fire kor blir normalt stemt Cc Ff AA dd. Han er eit viktig instrument i gresk rebetiko- og laïko-musikk

Ordet kjem frå moderne gresk, μπουζούκι, avleidd frå tyrkisk, bozuk ('øydelagt' eller 'omforma') eller büzük ('innsnevra') – og viser til utviklinga av instrumentet, som er ei vidareutvikling av strengeinstrumenta saz og bağlama. Mandola er eit nærskyldt instrument som bidrog til utviklinga av bouzoukien.
Instrument brukte til rebetikomusikk hadde som regel tre kor med tre strengepar, men på 1950-talet blei det utvikla ein variant med fire kor som blei utbreidd av Manólis Kiótis.

På midten av 1960-talet blei bouzoukien introdusert til Irland og teken opp i den irske folkemusikk-tradisjonen. I motsetnad til gresk bouzouki er irsk bouzouki flatbotna og blir stemt som ein oktavmandolin – 'G'G DD AA ee. Instrumentet spreidde seg til nordisk folkemusikk, og blei særleg gjort kjend i Sverige av Ale Möller.

Litteratur 

 Tobe Richards: The Greek Bouzouki Chord Bible: CFAD Standard Tuning 1,728 Chords. Cabot Books, Bristol (UK) 2007.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bouzouki» frå ,  den 17. april 2023.  

Delar av denne artikkelen bygger på «Bouzouki» frå ,  den 18. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Strengeinstrument
Gresk musikk
Irske musikkinstrument
Greske ord og uttrykk
Ian Samwell

Ian Ralph Samwell () var ein engelsk musikar, songar-låtskrivar og plateprodusent.  Han er mest kjend som låtskrivaren av debutsingelen til Cliff Richard, «Move It», og tilknytinga hans til rockebandet America, som han hadde sin største kommersielle suksess for med hitsingelen «A Horse with No Name».  Han arbeidde òg med rockeband som Small Faces, The Grateful Dead, Frank Zappa, Joni Mitchell, John Mayall og Hummingbird.

Samwell skreiv for mange andre britiske artistar, mellom anna Joe Brown, Elkie Brooks, Kenny Lynch og Dusty Springfield. Fleire av songane hans vart spelt inn på spansk av den meksikanske gruppa Los Teen Tops og vart gitt ut i Latin-Amerika og dei spansktalande områda i verda. Han arbeidde òg som plateprodusent med Sounds Incorporated, Georgie Fame, John Mayall og mod-bandet The Small Faces, der han var med på å skriva hitsingelen «Whatcha Gonna Do About It» frå 1965.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ian Samwell» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Engelske plateprodusentar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Lambeth
The Shadows-medlemmar
Jeff Dexter

Jeff Dexter () er ein britisk diskjockey (DJ), klubbarrangør, plateprodusent og tidlegare dansar, som vart kjent på midten av 1960-talet som fast DJ på den innverknadsrike London-klubben Middle Earth. Han er nært knytt til mod-scena og populariseringa av dansen The Twist i England.

I 1970 vart han manager for America, det amerikanske folkrockbandet som vart danna i London tidlegare same år, beståande av Gerry Beckley, Dewey Bunnell og Dan Peek. Han sam-produserte òg det første albumet deira, America, og skaffa dei den første spelejobben deira.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jeff Dexter (DJ)» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Britiske DJ-ar
Folk frå Elephant and Castle
Nigel Waymouth

Nigel Waymouth () er ein britisk designar og kunstnar, medeigar i butikken Granny Takes a Trip og ein av tomannsteamet Hapshash and the Coloured Coat som designa psykedeliske plakatar på 1960-talet. Sidan har han hatt ein solokarriere, mellom anna som portrettmålar.

Liv og virke

Nigel Waymouth vart fødd i India. Sin tidlege barndom var han i Argentina inntil han flytta til England i 1953. Han vart utdanna ved St Lawrence School og ved Harrow Weald County Grammar School, under rettleiing av den framtidige innanriksministeren Merlyn Rees. Han tok eksamen i økonomisk historie ved University College London. 

Etter dette deltok han på kunstkurs ved ulike kunstskular i London. Då han forlét University College, arbeidde han òg som frilansjournalist i halvtanna år, der han skreiv artiklar om sosiale spørsmål for medisinske tidsskrift og redigerte eit sysselsetjingsmagasin. I januar 1966 opna han og to partnarar, Sheila Cohen og John Pearse, den originale rock-chic-motebutikken Granny Takes a Trip. 

Waymouth var ansvarleg for dei stadig skiftande butikkfasadane; han designa òg interiøret og mange av dei tidlege kleda.  Medan han framleis var involvert i Granny Takes a Trip, slo han seg i 1967 saman med kunstnarkollegaen Michael English, og saman byrja dei å designa mange av dei britiske pop-plakatane som var typiske på den tida. 

Samarbeidet varte i nesten to år under namnet Hapshash and the Coloured Coat. Dei fleste av originalane til desse grafiske designa og nokre av kleda er no i den permanente samlinga til Victoria and Albert Museum. Hausten 2000 arrangerte museet ei stor retrospektiv utstilling av Hapshash and the Coloured Coat. Tate Gallery i Liverpool inkluderte òg mange av desse designa i utstillinga «Summer of Love Psychedelic Art, 1967» i 2005, som reiste til Brooklyn sommaren 2007.

Sidan 1970 har Waymouth hatt ein karriere som målar og portrettmålar. Arbeida hans har vore utstilte i Fischer Fine Art, London (1977, 1978, 1979); Alex Reid & Lefevre, London (1984), Jonathan Clark Fine Art, London (1988), Keller & Greene, Los Angeles (2005), Jonathan Cooper Park Walk Gallery, London (2006). Ei utstilling med tittelen Haphash Takes a Trip: The Sixties Work of Nigel Waymouth opna på Idea Generation Gallery i London i september 2011.

Han har vore inkludert i Royal Society of Portrait Painters gruppeutstilling. Arbeida hans er bestilte og samla av Rupert Murdoch, hertuginna av York, hertugen av Devonshire, Tom Hanks, Dominick Dunne, Diana Rigg, Peter Morton, Eric Idle og Mortimer Sackler.

Nigel Waymouth bur og arbeider i London. Han har to søner frå ekteskapet med interiørarkitekten Lady Victoria Waymouth (1947-2004): Louis Waymouth, som er forfattar på The Late Late Show with James Corden, og kunstkurator og skulptør, Adam Waymouth.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nigel Waymouth» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Nettsida til Nigel Waymouth

Designarar av plateomslag
Britiske kunstnarar
Kunstnarar frå Los Angeles
Lampornithini

Lampornithini er ein av dei tre biologiske tribusane (stammar) som utgjer underfamilien Trochilinae i kolibrifamilien Trochilidae. Dei to andre stammane i underfamilien er Mellisugini («bikolibrar») og Trochilini («smaragdar»). Det uformelle engelske namnet mountain gems er foreslått for denne gruppa, her omsett til «fjelljuvelar».

Utbreiing 

Per 2023 samlar denne stammen totalt 18 artar fordelte på 7 slekter. Utbreiingsområdet for dei fleste artane i Lampornithini ligg i Mellom-Amerika og nord til sørlege og sentrale Mexico, og dette inkluderer alle artane i den største slekta, Lampornis.  To artar trekker nordover for hekking og kan treffast nord til sørlegaste Arizona og New Mexico. Dette er blåstrupejuvel (Lampornis clemenciae) og purpurissekolibri (Eugenes fulgens). Saksekolibri (Hylonympha macrocerca) er endemisk for Pariahalvøya i nordvaustlege Venezuela. Skjoldkolibri (Sternoclyta cyanopectus) er utbreidd  frå kystfjella i nordlege Venezuela, sørvestover langs Andes inn i Colombia, omtrent til Bucaramanga. Slekta Heliomaster lever i Brasil, med ein art sør til nordlege Argentina og til austlege Bolivia.

Fylogeni 

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte tre av dei ni kladane i underfamilien Trochilinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Mellisugini («smaragdar»), Lampornithini («fjelljuvelar») og Mellisugini («bikolibriar»). Stammen Lampornithini med den noverande avgrensinga vart introdusert i 2009.

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

Artsliste 
Stamme Lampornithini, «fjelljuvelar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.

Kjelder 

Artikkelen bygger på «Lampornithini» frå , den 17. april 2023

Referansar

Kolibrifamilien
Homecoming av America

Homecoming er det andre studioalbumet til America, utgjeve 15. november 1972 på Warner Bros. Records. Albumet var akustisk gitar-basert, men samstundes med meir tydeleg elektrisk gitar og klaverinstrument enn på det første albumet deira. Albumet opprettheldt suksessen deira og inkluderte ein av dei mest kjende hittane deira, «Ventura Highway.»

Homecoming nådde niandeplassen på Billboard Pop Albums-lista og vart sertifisert til platinaplate av RIAA. Albumet produserte tre hitsinglar: «Ventura Highway», som nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100 og tredjeplassen på Adult Contemporary-lista; «Don't Cross the River», som nådde 35. plassen på Billboard-lista og 23. plassen på AC-lista; og «Only in Your Heart» som nådde 62. plassen på Billboard Hot 100. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «To Each His Own», «California Revisited» og «Cornwall Blank».

For dette albumet og dei neste seks gjennom dei neste fem åra valde gruppa tradisjonelt titlar som byrja med bokstaven «H» (det sjølvtitulerte debutalbumet vart uoffisielt inkluderte i denne distinksjonen då fansen byrja å referera til det som «Horse with No Name»-albumet då det sporet vart lagt til seinare utgåver.

Motaking

I AllMusic-meldinga kalla musikkritikaren David Cleary Homecoming for «det beste albumet til America», og trass i til tider banale tekstar, skreiv han at «kvar song her har noko å tilrå. Dette førsteklasses albumet er svært givande å lytta til.»

Record World sa om «Don't Cross the River» at det var eit «meir countryaktig kutt [enn 'Ventura Highway'] komplett med banjoar og alt.»

Innhald

Medverkande
America
Dan Peek – gitar, klaverinstrument, vokal
Gerry Beckley – gitar, klaverinstrument, vokal, bassgitar på «Till the Sun Comes Up Again» og «Head and Heart»
Dewey Bunnell – gitar, vokal, perkusjon på «Head & Heart»
med:
Joe Osborn – bassgitar
Hal Blaine – trommer, perkusjon
Gary Mallaber – trommer og perkusjon på «Till the Sun Comes Up Again»
Teknisk
Gary Burden – kunstnarisk leiar, design
Henry Diltz – fotografi, banjo på «Don't Cross the River»
Bill Halverson – lydteknikar
Lee Herschberg – mastering
Chuck Leary – assisterande lydteknikar
Mike D. Stone på Record Plant – lydteknikar
Yoshiro Nagato - platenotat

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Homecoming (America album)» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1972
America-album
Warner Bros. Records-album
Mike D. Stone

Mike D. Stone () var ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent. Stone arbeidde med Frank Zappa (fleire album), Joe Walsh, B.B. King, Bee Gees (fleire album),  America, Peter Criss, Paul Stanley og andre.

Biografi
Stone byrja karrieren sin som lydteknikar ved Record Plant i California i 1969. Onkelen hans Chris Stone eigde Record Plant-studioet saman med Gary Kellgren Frå 1981 var Stone sjølvstendig lydteknikar for MDS Audio. Frå 1985 til 1988 var han sjefslydteknikar ved Record Plant i Los Angeles og arbeidde deretter som musikkmiksar ved Lorimar-Columbia-Sony Studios frå 1989 til 1993

Utvald diskografi 
1970 B.B. King – Indianola Mississippi Seeds, lydteknikar
1970 James Gang – James Gang Rides Again, lydteknikar
1971 Dory Previn – Mythical Kings and Iguanas, lydteknikar
1972 America – Homecoming, lydteknikar
1973 Joe Walsh – The Smoker You Drink, the Player You Get, lydteknikar
1973 Buddy Miles – Chapter VII, lydteknikar
1973 Bee Gees – Life in a Tin Can, lydteknikar
1972 America – Hat Trick, lydteknikar
1974 Frank Zappa – One Size Fits All, lydteknikar
1974 Frank Zappa – Studio Tan, lydteknikar
1978 Peter Criss – Peter Criss, lydteknikar
1978 Paul Stanley – Paul Stanley, lydteknikar
1980 Daniel Amos – Horrendous Disc, produsent, lydteknikar
1987 The Textones – Cedar Creek, produsent, lydteknikar 
1998 Barbra Streisand – Funny Lady, lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike D. Stone» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske lydteknikarar
Hat Trick av America

Hat Trick er det tredje studioalbumet til den amerikanske folkrocktrioen America, utgitt på Warner Bros. Records i 1973. Det nådde 28. plassen på Billboard-albumlista. Det selde ikkje til gullplate, medan dei to første utgivingane deira hadde selt til platinaplate. Albumet produserte singelen «Muskrat Love», som nådde 67. plassen på Billboard-lista og 11. plassen på Adult Contemporary-lista. Songen kom til å bli ein mykje større hit for Captain & Tennille tre år seinare.

America nytta strykearrangement for første gong på eit album, med assistanse frå Jim Ed Norman.

Mottaking

I AllMusic-meldinga si skreiv Mike DeGagne at albumet vakla «hovudsakleg fordi songane mangla dei hjartelege folkrockmelodiane og den merksame låtskrivinga som rådde på dei tidlegare utgivingane. 'She's Gonna Let You Down' og 'Rainbow Song' er dei beste kutta på albumet, men banale tilbod som 'Green Monkey', 'Willow Tree Lullaby' og 'Molten Love' får Bunnell og Peek til å komma ut av kurs, og høyrast forelda og musikalsk svake ut.» The Rough Guide to Rock kalla Hat Trick «eit av countryrockens store tapte album.» The Rolling Stone Album Guide vurderte «Muskrat Love» som «eit tidleg lågmål i søtheit.»

Innhald

Medverkande
America
 Gerry Beckley - gitar, klaverinstrument, solo- og korvokal
 Dewey Bunnell - gitar, solo- og korvokal
 Dan Peek - gitar, klaverinstrument, solo- og korvokal
med:
David Dickey – bassgitar
Hal Blaine – trommer, perkusjon (utanom «Muskrat Love»)
Henry Diltz – banjo («Submarine Ladies»)
Billy Hinsche – korvokal («Hat Trick»)
Bruce Johnston – korvokal («Hat Trick»)
Lee Keifer – munnspel («Submarine Ladies»)
Robert Margouleff – synthesizer
Chester McCracken – conga
Jim Ed Norman – arrangement, piano («She's Gonna Let You Down»)
Tom Scott – saksofon («Rainbow Song»)
Joe Walsh – gitar («Green Monkey»)
Carl Wilson – korvokal («Hat Trick»)
Lorene Yarnell – taps («Hat Trick»)

Produksjon
Gerry Beckley – produsent
Dewey Bunnell – produsent
Dan Peek – produsent
Gary Burden – kunstnarisk leiar
Henry Diltz – fotografi
Lee Keifer – assisterande lydteknikar
Mike D. Stone – lydteknikar på Record Plant

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hat Trick (America album)» frå ,  den 17. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
America-album
Warner Bros. Records-album
Album spelte inn i Record Plant i Los Angeles
Ingelheim am Rhein

Ingelheim am Rhein er ein by og ein kommune aust i forbundsstaten Rheinland-Pfalz i Tyskland. Kommunen har 35 486 ibuarar og eit flatemål på 73,3 km². Byen, som ligg ved Rhinen, ei 15 kilometer vest om Mainz, er krinssete for Landkreis Mainz-Bingen.

Farmasi-selskapet Boehringer Ingelheim har hovudkontoret sitt i Ingelheim.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ingelheim am Rhein» frå ,  den 18. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Rheinland-Pfalz
Idar-Oberstein

Idar-Oberstein er ein by og ein kommune nord i forbundslandet Rheinland-Pfalz i Tyskland. Kommunen har 28 423 ibuarar og eit flatemål på 91,6 km². Idar-Oberstein ligg 272 meter over havet i Hunsrück.

Byen er i Tyskland kjent som smykkebyen, grunna sin sentrale plass i smykke-næringa.

Idar-Oberstein har vore garnisonsby sidan 1800-talet. Skodespelaren Bruce Willis vart fødd i Idar-Oberstein.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Idar-Oberstein» frå ,  den 18. april 2023.

Bakgrunnsstoff

Byar i Rheinland-Pfalz
Shields and Yarnell

Shields and Yarnell var ein amerikansk mimeduo, danna i 1972, beståande av Robert Shields (fødd 26. mars 1951) og Lorene Yarnell (21. mars 1944–29. juli 2010).

Spesialiteten til Shields og Yarnell var ein serie sketsjar kalla The Clinkers, der dei spelte nokre robotar, med mange individuelle, medvitne rørsler (i motsetning til normal jamn rørsle) stereotypisk for robotar og tidleg animatronikk, forsterka av deira evne til å la vera å blunka med auga i lange periodar.

Danse- og mimeframsyningane deira vart viste i 1977 og 1978 på deira eige CBS-komedieprogram, The Shields and Yarnell Show. Dei opptredde på 400 nasjonale TV-show i USA, inkludert The Sonny & Cher Comedy Hour, The Red Skelton Show, The Muppet Show (1979) og The Tonight Show Starring Johnny Carson. Duoen spelte «Six-Hundred-dollar People» skapt av Dr. Loveless jr. i TV-filmen The Wild Wild West Revisited frå 1979. Dei opptredde i den mislykka Broadway-musikalen Broadway Follies i New York City, som stengde etter berre éi framsyning, etter dårlege meldingar den kvelden. Høgdepunkta i karrieren inkluderte show for to amerikanske presidentar, ei kommandoframsyning for Dronning Elizabeth II og ein turné i Kina med komikaren Bob Hope.

TV-spesialen deira Toys on the Town, skriven av Shields, fekk ein Emmy Award.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shields and Yarnell» frå ,  den 18. april 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

USA-amerikanske gateartistar
USA-amerikanske mimeartistar