kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Chandra Sturrup

Chandra Sturrup () er ein bahamansk friidrettsutøvar frå Nassau. Ho var frå 1996 ein verdas beste kvinne-sprintarar i meir enn ti år. Ho vann VM-gull 1999 og OL-gull 2000 med Bahamas sitt kvinnelag i 4 x 100 meter stafett. Individuelt fekk ho med seg to bronsemedaljar frå 100 meter i verdsmeisterskapa 2001 og 2003.

Aktiv
Sturrup vart nummer fire på 100 meter under OL 1996 i Atlanta, der ho dagar seinare vann stafettsølv med Bahamas kvikke lag. I verdsmeisterskapen 1999 og i dei olympiske leikane 2000 sprang Sturrup den andre etappen for Bahamas-mannskapet som vart både verdsmeistrar og olympiske meistrar i 4 x 100 meter stafett. Savatheda Fynes, Pauline Davis og Debbie Ferguson var dei andre dobbel-vinnarane.

Individuelt sikra Sturrup seg bronsemedaljen på 100 meter i VM 2001, ein prestasjon ho gjentok i VM 2003. Under VM 2005 i Helsinki sette ho personbeste på same distansen med tida 10,84 sekund i semifinalen. I finalen måtte ho nøye seg med fjerdeplass etter eit løp på 11,09.

I sin siste store meisterskap, Berlin-VM 2009, var Sturrup med om å vinne sølv for Bahamas i 4 x 400 m stafett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Utslått i forsøket på 100 m (11,59=nr 35)
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 på 100 m – 11,00 og nr 6 på 200 m – 22,54. Sølv i 4 x 100 m stafett (42,14)
VM 1997 i Aten: Utslått i kvartfinalane på 200 m (23,07=nr 19)
VM 1999 i Sevilla: Gull i 4 x 100 m stafett (41,92). Nr 7 på 100 m – 11,06. Utslått i semifinalane på 200 m (22,75=nr 14) 
OL 2000 i Sydney: Gull i 4 x 100 m stafett (41,95). Nr 6 på 100 m – 11,21. Utslått i kvartfinalane på 200 m (23,21=nr 22)
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje på 100 m – 11,02
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 100 m – 11,02
OL 2004 i Aten: Utslått i kvartfinalane på 100 m (11,46=nr 25). Nr 4 i 4 x 400 m stafett (42,69)
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 på 100 m – 11,09
VM 2007 i Osaka:  Utslått i semifinalane på 100 m (11,22=nr 13) 
OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane på 100 m (11,22=nr 9) 
VM 2009 i Berlin: Sølv i 4 x 100 m stafett (42,29). Nr 7 på 100 m – 11,05

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Chandra Sturrup» frå ,  den 29. juli 2020.  
 

Bahamanske sprintarar
Olympiske meistrar for Bahamas
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Bahamas
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Bahamanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Folk frå Nassau
EM i fotball 2017 for kvinner

Europameisterskapen i fotball 2017 for kvinner var den 12. europameisterskapen i fotball for kvinner. For fyrste gong fann meisterskapen stad i Nederland. Vertslandet Nederland vart europameister for fyrste gong etter siger 4-2 over Danmark den 6. august 2017 i Enschede.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Nederland i tida 16. juli til 6. august 2017. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Breda, Deventer, Doetinchem, Enschede, Rotterdam, Tilburg og Utrecht.

Arenaar

Gruppespelet

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

EM-finalen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «EM i fotball for kvinner 2017» frå ,  den 29. juli 2020.  
 
Denne artikkelen bygger på «UEFA Women's Euro 2017» frå ,  den 29. juli 2020.  
 

2017
Fotball i 2017
Kvinnefotball
Skin av Peter Hammill

Skin er det 14. studioalbumet til Peter Hammill, gjeve ut på Foundry Records i 1986 og sidan på CD på Virgin Records.

Albumet inneheld singelen «Painting by Numbers», som kom ut på både 7"- og 12"-plater. Det var den 11. og til no siste singelen til Hammill. B-sida var songen «You Hit Me Where I Live», som ikkje var med på originalalbumet. Dette sporet kom seinare ut på CD-utgåva av albumet. Ei seinare CD-utgåve på DaTE kom med to ekstra spor, «You Hit Me Where I Live» plus «Painting by Numbers» (lang versjon).

Hammill nyttar seg av Yamaha DX7 på albumet, den første kommersielt suksessrike digitale synthesizeren, eit instrument som var typisk for stilen i 1980-åra og som han framleis nyttar seg av i dag. Han brukte òg ein Emu Drumulator trommemaskin.

Innhald
Alle songar av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde

Medverkande
Hugh Banton – cello
David Coulter – didjeridu
Guy Evans – perkusjon, trommer
Stuart Gordon – fiolin
Peter Hammill – gitar, klaverinstrument, vokal
David Jackson – saksofon
David Luckhurst – vokal

Teknisk
Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound)
Coach, Neil Perry, Stephen Street – lydteknikarar, miksing (The Wool Hall nær Bath)
Paul Ridout – lydteknikar, design
Arun Chakraverty – mastering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skin (Peter Hammill album)» frå ,  den 29. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Peter Hammill-album
Musikkalbum frå 1986
Hezekiél Sepeng

Hezekiél Sepeng () er ein sørafrikansk tidlegare mellomdistanseløpar som vann sølvmedaljen på 800 meter under OL 1996 i Atlanta og under VM 1999 i Sevilla.

Aktiv
Sepeng sette personleg rekord med 1.42,74 då han vart andremann etter Vebjørn Rodal på 800-meterfinalen under dei olympiske sommarleikane i Atlanta 31. juli 1996. Dermed vart han den fyrste svarte sørafrikanaren som tok ein olympisk medalje. Tre år etter OL sikra Sepeng seg ein ny sølvmedalje på spesialdistansen, ved verdsmeisterskapen 1999 slått med fattige 0,02 sekund av kenyansk-danske Wilson Kipketer. Berre fem dagar etter VM-finalen sprang Sepeng ved eit stemne i Brussel sitt livs fortaste 800 meter, tida 1.42,69 gav andreplass etter Kipketer.

Sepeng kom på fjerdeplass i OL-finalen 2000, ei tevling som utvikla seg til eit lureløp og der tyske Nils Schumann overraskande vann. Sepeng tok seg til finalen på 800 meter både under VM 2001, VM 2003 og OL 2004, utan å kunne melde seg på i medaljestriden i nokon av tevlingane.

Doping
Våren 2005 testa Sepeng positivt på dopingmiddelet nandrolon. Han vart stengt ut frå friidretten i 2 år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 – 1.45,64
VM 1995 i Göteborg: Utslått i semifinalane (1.49,58=nr 12)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 1.42,74, bakom Vebjørn Rodal (1.42,58)
VM 1997 i Aten: Utslått i semifinalane (1.47,00=nr 15). Nr 4 i 4 x 400 m stafett (3.00,2)
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 1.43,32, bakom Wilson Kipketer (1.43,30)
OL 2000 i Sydney: Nr 4 – 1.45,29
VM 2001 i Edmonton: Nr 8 – 1.46,68
VM 2003 i Paris: Nr 7 – 1,45,74
OL 2004 i Aten: Nr 6 – 1.45,53

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hezekiél Sepeng» frå ,  den 30. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Sørafrikanske mellomdistanseløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sør-Afrika
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Sørafrikanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Sørafrikanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Sørafrikanske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Dopingsaker i friidrett
Bilbrev

Bilbrev er eit heimseldokument i form av eit byggesertifikat som stadfestar at eit fartøy vil byggjast av verftet til eigar. Slike dokument var i vanleg bruk på 1600- og 1700-talet for å dokumentera panterett i eit skip som var under bygging. Bilbrevet vart utskrive til ein person som hadde bidrege med pengar til bygginga av skipet. Føremålet var å gje tryggleik for investeringa. I seinare tid vert bilbrev brukt om ein attest – skipsbyggingsattest – utskrive på tru og ære av skipsbyggmeisteren.  Etymologisk kjem ordet frå lågtysk, bielbref

I bilbrevet finn ein namn på verftet, bygge nr og namn på kjøpar. Det skal og innhalde opplysningar om fartøyet, som namn, kjennemerke, byggeår, storleik, byggemateriale og  framdriftsmiddel.

Frå 1860 vart bilbrev utskrivne av magistrat eller sorenskrivar. Frå 1901 hadde notarius publicus denne oppgåva.

Bergen Byarkiv tek vare på skipsbyggingsattestar. Attestane finn ein i arkivet etter Magistraten. Materialen dekker tidsrommet 1749–1902.

Kjelder 

 Kiil, Alf: Arkivkunnskap. Statsarkiva. Universitetsforlaget 1969

Denne artikkelen bygger på «Bilbrev» frå ,  den 31. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Bilbrev - oppslagsverket oVe, artikkel av  Åsta Vadset, Bergen Byarkiv.
 Bilbrev frå Skipsregisterne 

Dokument
Skipskonstruksjon
Båtbygging
Sigrid Kirchmann

Sigrid Kirchmann ( er ein austerriksk tidlegare friidrettsutøvar frå Ebensee som tevla i høgdehopp og sjukamp. Ho tok i 1993 Austerrikes fyrste medalje i ein verdsmeisterskap i friidrett.

Aktiv
Kirchmann vann i perioden 1982-94 10 av 13 nasjonale meisterskap i høgdehopp. To gongar vart ho austerriksk meister i sjukamp. I ein sjukamp 5. og 6. oktober 1985 sette Kirchmann landsrekord med 5 944 poeng, ein rekord som vart ståande i 27 år.

I 1990 vart Kirchmann nummer fire i høgdehopp ved europameisterskapen og i 1992 nummer fem i OL-finalen i Barcelona. Den 21. august 1993 kom høgdepunktet i hennar idrettsliv då ho i VM-finalen i Stuttgart sette landsrekord i høgdehopp med 1,97 meter. Det gav henne bronsemedaljen, også den fyrste VM-medalje i friidrett til ein utøvar frå Austerrike. Kirchmann var kvalifisert til Sommar-OL 1996, men stod over grunna ein skade i ei akillessene. To år etter kneip ho fjerdeplassen ved europameisterskapen 1998 i Budapest.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Nr 11 – 1,79 m
VM 1987 i Roma: Utslått
EM 1990 i Split: Nr 4 – 1,89 m
VM 1991 i Tokyo: Utslått i kvalifiseringa (1,75 m=nr 26)
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 1,94 m 
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 1,97 m
EM 1994 i Helsinki: Nr 10 – 1,90 m
EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 1,92 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sigrid Kirchmann» frå ,  den 31. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Austerrikske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Carolin Schäfer

Carolin Schäfer () er ein tysk friidrettsutøvar som internasjonalt tevla i mangekamp. Ho vann i 2017 VM-sølv i sjukamp og i 2018 EM-bronse i same.

Aktiv
Schäfer sette i 2014 personbeste i sjukampen ved europameisterskapen i Zürich, med 6 395 poeng enda ho fjerdeplassen, 37 poeng bak bronsevinnar Nafissatou Thiam. I mai 2015 forbetra Schäfer den personlege sjukamp-rekorden til 6 547 poeng ved meistermøtet i Götzis i Austerrike. Året etter vart  ho nummer 5 under dei olympiske leikane i Rio de Janeiro i Brasil.

Under Götzis-stemnet 2017 presterte Schäfer personbeste i fem av dei sju øvingane og sanka heile 6 836 poeng, nest best i verda det året. Ved verdsmeisterskapen i London seinare i sesongen sikra ho seg sølvmedaljen med 6 696 poeng. I europameisterskapen 2018 la Schäfer beslag på på bronseplassen, gullvinnar Nafissatou Thiam og sølvmedaljør Katarina Johnson-Thompson makta ho ikkje hamle opp med.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2012 i Helsinki: Nr 11 – 6 003 poeng
EM 2014 i Zürich: N 4 – 6 395 poeng
VM 2015 i Beijing: Braut sjukampen etter seks øvingar
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 5 – 6 540 poeng
VM 2017 i London: Sølvmedalje – 6 696 poeng, bakom Nafissatou Thiam (6 784 poeng)
EM 2018 i Berlin: Bronsemedalje – 6 602 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carolin Schäfer» frå ,  den 1. august 2020.  
 

Tyske mangekjemparar
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Tyske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Manny Elias

Manny Elias (fødd 1953) er ein indiskfødd, britisk trommeslagar og plateprodusent, kjend som den originale trommeslagaren i Tears for Fears i 1980-åra.

Han var òg originalt medlem av rockebandet Interview frå Bath i Somerset, før han byrja å arbeide med Tears for Fears i 1981 og var trommeslagar på albuma The Hurting og Songs from the Big Chair.

Etter han slutta i Tears for Fears i 1986, har Elias spelt perkusjon på album av artistar som Peter Gabriel, Peter Hammill og Julian Lennon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Manny Elias» frå ,  den 1. august 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Diskografi på Discogs.com

Engelske rocketrommeslagarar
Tears for Fears-medlemmar
Sonix

Sonix med undertittelen Hybrid Experiments 1994-1996 er det 24. studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Fie! i 1996.

Albumet inneheld eksperimentell musikk skriven for film og dans. Lydeksperimenta består av strykekvartett-aktige stykke, rå gitarfeedback og pianomusikk.

Innhald
Alle songar av Peter Hammill.

Medverkande
 Peter Hammill - instrument og handsamingar
 Stuart Gordon – fiolin & bratsj (1, 2, 5 og 9)
 Manny Elias – perkusjon (6)

Teknisk
Paul Ridout - kunst

Kjelder

Peter Hammill-album
Musikkalbum frå 1996
Kjellmyra IL

Kjellmyra Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Kjellmyra i Åsnes kommune. Idrettslaget 28. februar 1918 og er i 2020 aktivt med i bordtennis, fotball, orientering og skiidrett.

Kjellmyra IL sine fotballag spelar i raude trøyer, blå bukser og kvite strømper. Sidan 2017 deltek laget for menn på nivå 6 i seriesystemet, kvinnelaget på nivå 5.

På sitt aller beste gjesta Kjellmyra nivå tre.

Kjelder
heimeside

Idrettslag i Innlandet
Idrett i Åsnes
Roberta Brunet

Roberta Brunet () er ein italiensk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Aosta. Ho vann i 1990 EM-bronse på 3 000 meter, seinare bronse på 5 000 meter ved OL 1996 og sølv på same distansen ved VM 1997.

Aktiv
Brunet sprang inn til bronsemedalje på 3 000 meter ved europameisterskapen 1990, med 8.46,1 sette ho personbeste. Året etter forbetra ho rekorden til 8.42,6 då ho vart nummer 6 på distansen under verdsmeisterskapen i Tokyo.

Sommaren 1996 tok Brunet bronsemedaljen på 5 000 meter under OL i Atlanta. Eit par veker etter leikane sette ho landsrekord på 3 000 m med 8.36,1 i Monaco den 10. august. Seks dagar seinare gjorde ho unna sitt liv beste 5 000 meter med di ho vart klokka inn på 14.44,5 ved eit stemne i Köln.

I finalen på 5 000 meter ved VM 1997 i Aten var Brunet ein av tre løparar som utgangen av siste sving kjempa om VM-tittelen.  Gabriela Szabó frå Romania leia, føre portugisiske Fernanda Ribeiro og med Brunet på tredjeplass. På oppløpssida kleiv Brunet forbi Ribeiro, medan  Szabó heldt unna og vart verdsmeister. Sju dagar seinare forbetra Brunet landsrekorden på 3 000 m til 8.35,6.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Utslått på 1500 m (4.15,7=nr 20)
OL 1988 i Seoul: Utslått på 3 000 m (8.53,0=nr 18)
EM 1990 i Split: Bronsemedalje på 3 000 m – 8.46,1
VM 1991 i Tokyo: Nr 6 på 3 000 m – 8.42,6
OL 1992 i Barcelona: Nr 10 på 3 000 m – 9.01,2
VM 1993 i Stuttgart: Utslått på 3 000 m (8.57,6=nr 16)
EM 1994 i Helsinki: Nr 10 på 3 000 m – 8.50,7
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje på 5 000 m – 15.07,5
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje på 5 000 m – 14.58,2, bakom Gabriela Szabó (14.57,6)
OL 2000 i Sydney: Utslått på 5 000 m (15.27,3=nr 20)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roberta Brunet» frå ,  den 3. august 2020.  
 

Italienske langdistanseløparar
Italienske mellomdistanseløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Italienske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Italienske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Italienske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
David Jenkins

David Andrew Jenkins () er ein britisk-skotsk forretningsmann, friidrettsutøvar og narkotikasmuglar som bur i delstaten California i USA. Han vann EM-gull på 400 m i 1971 og i 4 x 400 m stafett i 1974.

Friidrett 
Jenkins slo gjennom i 1971-sesongen med topptider som 20,6 sekund på 200 meter og 45,5 på 400 meter. Under europameisterskapen i Helsinki vann han 400-meteren hårfint føre Marcello Fiasconaro frå Italia, begge fekk sluttida 45,5. Året etter sprang han Storbritannia inn til OL-sølv i 4 x 400 m stafett, 0,6 sekund bakom Kenya sin ankermann.

I august 1974 forbetra Jenkins den britiske rekorden på 400 meter til 45,18 sekund ved eit stemne i Zürich. Under europameisterskapen i Roma tre veker seinare var han sjanselaus mot Karl Honz på den individuelle 400-meteren, men berga sølv. Derimot lukkast han spurtslå Tysklands ankermann i stafetten og sikra dermed gull til det britiske mannskapet som mellom andre bestod av Alan Pascoe.

Den 21. juni 1975 vann Jenkins i Eugene den amerikansk meisterskapen på tida 44,93 sekund, britisk rekord i 12 år. Etter 1975 makta han ikkje å gjere seg gjeldande i medaljestrid i internasjonale meisterskap, fekk likevel med seg eit EM-sølv i stafett i 1982.

Lenge etter han slutta tevle vedgjekk Jenkins at han nytta anabole steroidar under si tid som aktiv.

Narkotikasmugling
I 1980-åra deltok Jenkins i smugling av narkotiske stoff. Han skal ved eit tidspunkt ha vore ansvarleg for opp til 70% av smuglinga av steroidar til USA.

Jenkins vart i oktober 1987 tiltalt for å ha smugla till USA ulovlege anabole steroidar til ein verdi av 100 millionar dollar, I desember 1988 vart han dømd til sju år i fengsel. Ettersom Jenkins hadde fungert som informant, vart han lauslaten etter 10 månader bakom murane.

Næringsdrivar
Etter han vart sett fri frå fengsel, byrja Jenkins eit firma som driv med kosthaldstilskot. Han eig retten til ein viss type kolsyretilsette protein-drikkar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsinki: Gullmedalje på 400 m – 45,45. Nummer 5 i 4 x 400 m stafett (3.04,9)
OL 1972 i München: Sølvmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.00,4. Utslått i semifinalane på 400 m (45,91=nr 9)
EM 1974 i Roma: Sølvmedalje på 400 m – 45,67. Gullmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.03,3
OL 1976 i Montreal: Nr 7 på 400 m – 45,57
EM 1978 i Praha: Utslått i 4 x 400 m stafett (3.39,9=nr 11)
OL 1980 i Moskva: Nr 7 på 400 m – 45,56
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.00,6. Utslått i semifinalane på 400 m (47,04=nr 14)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Jenkins (sprinter)» frå ,  den 4. august 2020.  
 

Britiske sprintarar
Europameistrar i friidrett for Storbritannia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Isfjorden IL

Isfjorden Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i Isfjorden i Rauma kommune. Laget vart skipa 18. mars 1918 og er aktivt med i fotball, handball, nordiske greiner på ski, volleyball og på skeiser. Tidlegare har laget også hatt utøvarar i friidrett.

Laga til Isfjorden IL spelar i raude fargar. I 2019 deltok fotballaget på nivå 7 i seriesystemet. Kring 1990 gjesta fotballaget nivå 4.

Langrennaren Håvard Bjerkeli og friidrettsutøvaren Karoline Grøvdal var begge aktive i Isfjorden Idrettslag. I 1997 vann Isfjorden IL sølvmedaljen i 3 x 10 km stafett under noregsmeisterskapen med Bjerkeli og slektingane hans, Trond Einar og Bård Jørgen Elden på laget.

Kjelder
Heimeside til Isfjorden IL 

Idrettslag i Møre og Romsdal
Rauma kommune
Einar James Joys

Einar James Joys () var ein norsk advokat og forretningsmann. Han har hatt ei rekkje leiarstillingar. Han har vore administrerande direktør for Vinmonopolet, administrerande direktør for Den Norske Amerikalinje (NAL), administrerande direktør i Det Norske Oljeselskap og administrerande direktør i handelsfirmaet Anthon B Nilsen (1994–2000). Han var styremedlem i Anthon B Nilsen frå 1990 og styreleiar 2000–2004. Han var styreformann i Administrativt forskingsfond (AFF) 1992–1993. Han var styreformann i importfirmaet Scandinavian Beverage Group.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Einar Joys» frå ,  den 4. august 2020.  
 

Norske konsernsjefar
Norske advokatar
Folk tilknytte Vinmonopolet
Bruny Surin

Bruny Surin () er ein kanadisk tidlegare friidrettsutøvar, fødd på Haiti. Han vart verdsmeister 1995, olympisk meister 1996 og verdsmeister 1997 med Canadas lag i 4 x 100 meter stafett. Individuelt vann han sølvmedaljen på 100 meter både i VM 1995 og VM 1999.

Aktiv
Surin voks opp i Canada frå han var 8 år gammal. Han markerte seg fyrst i lengdehopp, våren 1987 sette han personleg rekord med 8,03 meter i Houston i delstaten Texas i USA. Same året debuterte han internasjonalt i øvinga ved panamerika-leikane i Indianapolis, også i Sommar-OL 1988 tevla han i lengdehopp. 

Deretter satsa Surin på 100 meter. Ved samveldeleikane 1990 i Auckland på New Zealand vann han bronsen på distansen, bakom engelske Linford Christie og nigerianaren Davidson Ezinwa, i lengdehopp vart Surin nummer sju. To år seinare vart han fjerdemann på 100 m ved Sommar-OL 1992 og nummer fem i verdsmeisterskapen året etter.

Under samveldeleikane 1994 i Victoria i British Columbia deltok Surin på Canadas vinnarlag i 4 x 100 m stafett. Dei neste åra sprang han og lagkameratane inn til stafett-siger ved så vel VM 1995, som OL 1996 og VM 1997. Under verdsmeisterskapen 1995 i Göteborg sikra han seg også sølvmedaljen på 100 meter, bakom landsmannen Donovan Bailey.

Vinnarlaget frå Göteborg, beståande av Robert Esmie, Glenroy Gilbert, Surin og Bailey, vann ytterlegare ein gullmedalje i stafett då OL 1996 fann stad i Atlanta. Dei sam fire løparane forsvarte i 1997 verdsmeistertittelen ved VM i Aten.  

I VM-finalen 1999 på 100 meter presterte Surin sitt livs beste 100-meter. Med tida 9,84 sekund tangerte han den kanadiske rekorden til Donovan Bailey, og kom i mål berre fire hundredels sekund bakom vinnaren Maurice Greene.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa i lengdehopp (7,73 m=nr 14) 
VM 1991 i Tokyo: Nr 8 på 100 m – 10,14. Nr 8 i 4 x 100 m stafett (39,51) 
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 på 100 m – 10,09
VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 på 100 m – 10,02. Bronse i 4 x 100 m stafett (37,83)
VM 1995 i Göteborg: Sølv på 100 m – 10,03. Gull i 4 x 100 m stafett (38,31)
OL 1996 i Atlanta: Gull i 4 x 100 m stafett (37,69). Utslått i semifinalane på 100 m (10,13=nr 9)
VM 1997 i Aten: Gull i 4 x 100 m stafett (37,86). Nr 7 på 100 m – 10,12
VM 1999 i Sevilla: Sølv på 100 m – 9,84, bakom Maurice Greene (9,80)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane på 100 m (=nr 16)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i semifinalane på 100 m (11.39=nr 15)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bruny Surin» frå ,  den 5. august 2020.  
 

Canadiske sprintarar
Olympiske meistrar for Canada
Canadiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Canadiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Canadiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Canadiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000