kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Alex Harvey

Alex Harvey () er ein kanadisk langrennar frå staten Québec, som vart verdsmeister i lagsprint i 2011 og på 50 km i 2017. Han har dessutan sikra seg eitt VM-sølv og to VM-bronsar i same tidsrommet.

Harvey vann VM-gull på lagsprinten saman med Devon Kershaw under Ski-VM 2011 i Holmenkollen etter å ha spurta forbi norske Ola Vigen Hattestad på oppløpet. Individuelt kom han på femteplassen på femmila i same meisterskapen. To år seinare kneip Harvey bronsemedaljen i sprinttevlinga då Ski-VM 2013 fann stad i Val di Fiemme i Italia. Ved Ski-VM 2015 i Falun kleiv han eitt steg opp på sigerspallen i den same øvinga, einast nordmannen Petter Northug heldt han bak seg. To dagar etterpå tok Harvey bronsemedaljen på 30-kilometeren.    

Under Ski-VM 2017 i Lahti vart Harvey femtemann på tremila. Vel ei veke seinare gjorde han sitt livs løp og tok sitt fyrste individuelle meisterskapsgull, etter å ha vunne spurten i ein rekordsnøgg 50 km i fristil.

Også faren Pierre Harvey var ein internasjonal toppløpar i langrenn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alex Havrey» frå ,  den 8. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Canadiske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Deltakarar under Ski-VM 2019
Nesomimus

Nesomimus var namnet på ei tidlegare definert biologisk slekt av dei fire artane av typiske spottefuglar som lever på Galápagosøyane. Namnet gjekk ut av Clementslista i desember 2009, og dei fire artane blei frå då av lista som medlemmar av Mimus.

Artar 
 Galapagosspottefugl, Mimus parvulus, Galapagos Mockingbird, Gould, 1837, (LC)
 Floreanaspottefugl, Mimus trifasciatus, Floreana Mockingbird, Gould, 1837, (CR)
 Espanolaspottefugl, Mimus macdonaldi, Española Mockingbird, Ridgway, 1890, (VU)
 Sancristobalspottefugl, Mimus melanotis, San Cristobal Mockingbird, Gould, 1837, (EN)

Kjelder

Referansar 

Spottefuglfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Galapagosspottefugl

Galapagosspottefugl (Mimus parvulus) er ein av dei fire spottefuglane i den biologiske slekta Mimus som er endemiske til Galápagosøyane i Ecuador.

Skildring 
Som alle spottefuglar på Galápagosøyane er denne arten langhala og relativt langbeint, med eit slankt, litt nedkurva nebb. Han har medium kroppslengd for slekta si, ca. 25 til 26 centimeter. Kjønna skil seg i kroppsvekta, i gjennomsnitt veg hofuglar ca. 51 gram og hannar 56 gram. Fjørdrakta har nær kvit underside, ein brei, kvit krage, ein framtredande, mørk øyrelapp og strekete overside i brunt og svart. Vengdekkarane har kvite tuppar, synleg som eit kvitt, prikka band når fuglen sit. Dei seks underartane skil seg ein del i fjørdrakta, til dømes har nominatforma ei mørk krone der andre manglar markert krone. 

Galapagosspottefuglen er den mest utbreidde av spottefuglartane på øygruppa; dei lever på dei fleste av dei store øyane og mange av dei mindre øyane i øygruppa. Men arten manglar på øyane Floreana, Espanola og San Cristóbal.

Dette er ein altetande art, han et alt frå frø og virvellause dyr til egg, skilpaddeungar og morkaker frå sjøløver. Forsking tyder på at arten kan vere ein effektiv distributør av invasive planteartar på tvers av øyane; han et meir frukt enn fleire testa artar av darwinfinkar, og frøa som passerer gjennom fordøyingskanalen held seg generelt levedyktige.

Sjølv om arten har eit relativt lite utbreiingsområde og populasjonen aldri har vorte kvantifisert, er galápagosspottefugl skildra som vanleg og bestanden ser ut til å vere stabil.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Galapagos Mockingbird» frå ,  den 11. mars 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

spottefuglfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Espanolaspottefugl

Espanolaspottefugl (Mimus macdonaldi) er ein spottefugl i familien Mimidae. Han er endemisk for Española, ei av Galápagosøyane i Ecuador. Han er ein av fire nært nærskylde spottefuglartar som er endemiske til øygruppa. Espanolaspottefuglar lever i tørre biotopar og er altetande, sjølv om dei først og fremst er ein predator eller åtseletar. Arten har ein høg territorial sosial struktur og har ikkje frykt for menneske. Han er den einaste spottefuglarten på Galápagos som Charles Darwin ikkje observerte eller samla på reisa med HMS «Beagle».

Skildring 
Dette er den største spottefuglarten på Galápagosøyane, 25,5-28 centimeter i kroppslengd og gjennomsnittsvekt på 65 og 76 gram for høvesvis hoer og hannar. Kjønna er elles like. I likskap med andre spottefuglartar på øygruppa, har denne arten ein marmorert grå og brun fjørdrakt med ein lys, nær kvit buk med uklåre bruke markeringar på brystet og på flankane. Ein lang hale og lange bein gjev fuglen den karakteristiske utsjånaden. Arten har eit svært langt og nedbøygd, tynt nebb, egna til å flytte på sjøfuglegg, faktisk har han det største nebbet av alle spottefuglar på øygruppa. Spottefuglane på Galápagos er mest knytt til bahamasspottefugl (Mimus gundlachii), og andre artar i Karibia og Mellom-Amerika, trass nærare geografisk nærleik til langhalespottefugl på fastlandet.

Det naturlege habitatet er tørr, kystnær krattskog, vegetasjon med spreidde trevekstar, inkludert treliknande kaktusar.

Espanolaspottefugl har altetande kosthald, men er først og fremst ein predator på smådyr og ein åtseletar. Dei vil ete skadde sjøfuglegg, og kan opne egg med det kraftige nebbet. Dessutan kan dei ete frå døydde dyr og åtsel lagt ned av andre rovdyr, som galápagoshauk. Nokre gonger kan dei ta for seg av blod frå opne sår hos sjøløver og frå iguanar, og elles kor det er tilgjenge på blod. Dei kan òg plukke midd frå både landiguanar og sjøiguanar.

Fuglen kan virke nysgjerrig, og har ingen naturleg frykt for menneske.

Fuglane har ein sterk sosial struktur organisert i familiegrupper. Som svært territoriale, vil fuglane samarbeide i jakta innanfor området sitt og dessutan forsvare det mot andre grupper. Lågare rangerte medlemmar av gruppa bidrar til å hjelpe med omsut for nye ungekull.

Espanolaspottefugl er kategorisert som sårbar i naturen av Birdlife International, hovudsakleg på grunn av det avgrensa utbreiingsområdet. Den skjøre økosystemet og høg risiko for ugunstige vêrforhold gjer arten spesielt utsett for nedgang i populasjonen. Det er anslått at det er 600-1700 individ igjen i naturen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Española Mockingbird» frå ,  den 12. mars 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Spottefuglfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Engebret-rørsla

Engebret-rørsla (vanlegare: Engebret-bevegelsen) var eit nettverk av kvinnelege journalistar i Oslo. Nettverket eksisterte i rundt ti år frå det første møtet hausten 1974. Det siste møtet i regi av rørsla vart halde 18. mars 1985.

Namnet fekk dei frå Engebret Café, den gamle samlingsstaden for Oslo-journalistane, der møta vart haldne. Dei fem journalistane som tok initiativ til nettverket, var Gerd Benneche (Dagbladet); Reidun Kvaale (Aftenposten); Gerda Vislie (Aftenposten); Anne Lise Stafne (Dagbladet) og Harriet Eide (Dagbladet). 
Invitasjonen til første møte kom gjennom ein liten annonse i fagbladet Journalisten, oktober 1974. «Noe å snakke om?» var tittelen på annonsen, der kvinnelege journalistar vart inviterte til eit uformelt møte på Engebret café. På møtet 4. november 1974 var meir enn 60 kvinner til stades.

Journalistyrket var på denne tida svært mannsdominert, og rørsla vart etablert som ein protest mot eksisterande strukturar og konvensjonar i yrket. Nettverket var ei debatt- og pressgruppe, som arbeidde for likestilling, hovudsakleg gjennom Norsk Journalistlag (NJ), men utan direkte tilknyting til journalistlaget. Dei ynskte å vera ei uformell rørsle. 

Tema som vart tekne opp var krav om likeløn og betre arbeidsvilkår, og spørsmålet om det fanst ein eigen kvinneleg journalistikk vart drøfta. Etterkvart tok fleire av deltakarane verv i journalistlaget, som dermed fekk sin første kvinnelege faglege sekretær, nestleiar og leiar. I 1981 vart NJ sitt likestillingsutval oppretta, og i 1983 vart det fatta vedtak om kjønnskvotering. Likestillingsarbeidet vart no ivaretatt av Norsk Journalistlag, og Engebret-rørsla vart oppløyst. 

Bevegelsen hadde sitt tyngdepunkt i årene -74 til -80, så døde den gradvis ut. Men det betyr ikke at kampen døde hen, den bare flyttet seg. Anne Lise Stafne (2007).

Merknadar

Kjelder 

 
 
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Engebret-bevegelsen» frå ,  den 12. mars 2017.  

Norske journalistar
Norsk kvinnehistorie
Skipingar i 1974
Nedleggingar i 1985
Floreanaspottefugl

Floreanaspottefugl (Mimus trifasciatus) er ein sterkt truga art av spottefuglar. Han er naturleg endemisk for øya Floreana, ei av Galápagosøyane. På grunn av menneskeleg kolonisering frå 1832 og utover, som innførte predatorar som hundar og kattar, vart arten utrydda på Floreana innan 50 år. Overlevande individ finst no berre på to utilgjengelege, nærliggande øyar. Funnet av floreanaspottefugl er trudd å ha inspirert Charles Darwin i arbeidet med verket om opphavet av artar. Han la merke til klåre skilnader mellom denne og tidlegare observerte spottefuglartar på naboøyar.

Skildring 
Floreanaspottefugl har middels storleik i den biologiske slekta si, med kroppslengd på 25–26 cm og kroppsvekt på ca. 59 til 66 gram, hannfuglar er dei tyngste. Fjørdrakta har gråbrun overside og nær kvit krage og underside. Eit mørkt felt med diffus avgrensing på brystsidene er godt synleg. Nebbet er gråsvart og nedbøygd, beina er mørk grå.

I dag er leveområdet for dei attlevande individa dei små øyane Gardner og Campeón like ved Floreana sør i Galápagosøygruppa. Habitatet er karrig og tørt med innslag av låg kystvegetasjon av trevekster og treliknande kaktus. Dei er beitar mest på bakken og er altetande, men er hovudsakleg insektetarar.

Hekkinga føregår i grupper på typisk 4-5 medlemmar som samarbeider om å hevde eit territorium.

Storleiken på populasjonen er særs liten og fluktuerande. Estimat har variert mellom 48 og 756 frå 2003 til 2012. Arten er klassifisert som sterkt truga.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Floreana Mockingbird» frå ,  den 16. mars 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Spottefuglfamilien
Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Sancristobalspottefugl

Sancristobalspottefugl (Mimus melanotis)  er ein spottefugl i den biologiske slekta Mimus som er endemisk for øya San Cristóbal i Galápagosøyane i Ecuador. Han er ein av fire nært nærskylde spottefuglartar som er endemiske for øygruppa.

Skildring 
Sancristobalspottefuglar har middels kroppslengd for slekta, 25-26 centimeter, men har mindre masse, gjennomsnittleg 48 og 53 gram for hofuglar og hannfuglar høvesvis. Utsjånaden er ein mellomting mellom artane galapagosspottefugl og espanolaspottefugl, nebbet er merkbart kortare hos sancristobalspottefugl enn begge dei to andre. Fjørdrakta er litt streka gråbrun med ein lys, nær kvit buk. Tygelområdet mellom overkant av nebbrota og auget er iaugefallande svart.

Dei lever spreitt over heile øya, opptar totalt over ca. ein firedel av arealet, her finst dei på nokså opne område, unngår tett skog og kratt. Som dei andre spottefuglane på øygruppa er dei altetarar, men føretrekker leddyr som dei plukkar på bakken.

Storleiken på populasjonen er estimert til 5300 individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som sterkt truga, EN.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 

Fuglar endemiske for Galápagosøyane
Spottefuglfamilien
Dmitrij Sjepel

Dmitrij Sergejevitsj Sjepel () er ein russisk tidlegare skeiseløpar, fødd i Leningrad, som vart europameister 2001 i Baselga di Pinè i Italia.

Karriere
Sjepel tok steget opp i verdseliten i lengdeløp på skeiser då han vart tredjemann under Skeise-EM 1999 i Heerenveen, hårfint bak italienske Roberto Sighel på andreplass, men langt bak den suverene vinnaren, Rintje Ritsma frå Nederland. To år seinare vann han europameisterskapen 2001 i Baselga di Pinè, etter ein tett strid mot Bart Veldkamp, som representerte Belgia, og Ids Postma frå Nederland.

I OL-sesongen 2002 vart Sjepel nummer tre i europameisterskapen i Erfurt, bak nederlendarane Jochem Uytdehaage og Carl Verheijen. Under vinterleikane i Salt Lake City kom han inn til fjerdeplass på 5000 m, 0,12 sekund bak bronsevinnaren, og enda på sjetteplass på milløpet. Sist i OL-sesongen sikra han seg andreplassen i firkamp-VM i Heerenveen, nett som i EM vann Uytdehaage laurbærkransen. Vinteren 2003 enda Sjepel som nummer fire ved EM i Heerenveen og på sjuandeplass ved VM i Göteborg.

Sjepel la opp i 2006.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dmitri Sjepel» frå ,  den 18. mars 2017.  
 

Russiske skeiseløparar
Russiske deltakarar under vinter-OL 1998
Skeiseløparar under vinter-OL 1998
Russiske deltakarar under vinter-OL 2002
Skeiseløparar under vinter-OL 2002
Russiske deltakarar under vinter-OL 2006
Skeiseløparar under vinter-OL 2006
Thomas Fearnley (1880–1961)

Thomas Fearnley () var ein norsk skipsreiar og idrettsleiar.
Han var medlem av Den internasjonale olympiske komitéen (IOC) gjennom fleire tiår, og stifta Fearnleys olympiske ærespris og Thomas Fearnleys Bidrags- og Gavefond.

Thomas Fearnley var son av skipsreiar Thomas Fearnley og bror av godseigar N.O. Young Fearnley.
Han var medeigar av reiarlaget Fearnley & Eger frå 1908 og seniorsjef der frå 1921 til 1942. 
Frå 1938 var han medeigar av selskapet Fearnley & Astrup. 
Han var president i Norges Rederforbund frå 1918 til 1921, og sat også som styremedlem i større selskap også utanfor skipsfarten.

Fearnley hadde stor innverknad på utviklinga av norsk skipsfart, mellom anna linjefarten. Under den første verdskrigen og hausten 1939 hadde han ei leiande rolle i norske tonnasjeforhandlingar med Storbritannia. Fearnley var delegert ved den økonomiske verdskonferansen i London i 1933. 

Som far sin var Fearnley svært interessert i kunst og idrett. Han var skihoppar, og deltok nokre år i Holmenkollrennet. Han lærte seg å lika golf, tennis og galoppsport i Storbritannia, og i  1909 var han initiativtakar til å skipa og den første presidenten av Norges Lawn Tennis forbund (no Norges Tennisforbund). Han var med på å skipa Norsk Jockeyklub i 1932 og var president der frå skipinga og fram til 1940.

Han var medlem av Den internasjonale olympiske komitéen (IOC) frå 1927 til 1950.
I 1939 oppretta han Thomas Fearnleys Bidrags- og Gavefond, og i 1952 stifta han Fearnleys olympiske ærespris.

For arbeidet sitt med skipsfartsforhandlingane og i Rederforbundet under verdskrigen og etterpå fekk Fearnley fleire ærestilvisingar. Han blei utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1921 og fekk kommandørkrossen med stjerne i 1960. Han var kommandør av Dannebrogordenen, den svenske Vasaordenen og Den britiske imperieordenen, og offiser av den franske Æreslegionen.

Kjelder
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Thomas Fearnley (1880–1961)» frå ,  den 18. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 
 
 Bilde av Thomas Fearnley 1919, Oslo Museum

Norske skipsreiarar
Norske idrettsleiarar
Norske bandyspelarar
St. Olavs Orden
Dannebrogordenen
Vasaordenen
Æreslegionen
Order of the British Empire
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Folk frå Oslo
Fearnley-familien
NSV maskingevær

NSV (russisk НСВ Никитина-Соколова-Волкова) er eit 12,7 mm kaliber maskingevær laga i Sovjetunionen. Det har namn etter konstruktørane G.I. Nikitin (Г.И. Никитин), Y.S. Sokolov (Ю.М. Соколов) og V.I. Volkov (В.И. Волков).

NSV veg 25 kg, skot-takta er 700-800 skot per minutt, rekkjevidda er frå 1 500 til 2 000 meter mot høvesvis luft- og bakkemål. Eit ammunisjonsbelte med 50 skot veg 11 kilo.

Variantar 
 12,7 Itkk 96: Finsk
 M87 NSVT: Serbisk
 NSW: Polsk.
 WKM-B: Polsk
 KT-12,7: Ukrainsk.
 MG-U: Bulgarsk

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «NSV machine gun» frå ,  den 14. april 2017.  

Maskingevær
Våpen frå Sovjetunionen
Joe Plummer

Joseph «Joe» E. Plummer er ein amerikansk trommeslagar og perkusjonist frå Portland i Oregon.

Han var perkusjonist og trommeslagar for indie rock-bandet Modest Mouse frå 2004 åt 2012 og spela på albumet We Were Dead Before the Ship Even Sank.

Før han vart med i Modest Mouse spela Plummer med indie rock-banda The Black Heart Procession og The Magic Magicians. Plummer var ein av dei 88 trommeslagarane som spela saman med dei japanske støyrock-pionerane Boredoms 88 Boadrum 8. august 2008.

I mai 2009 vart Plummer trommeslagar i bandet The Shins i staden for Jesse Sandoval. Han er òg medlem av Mister Heavenly, eit samarbeid med Honus Honus frå gruppa Man Man og Nicholas Thorburn frå gruppene Islands og The Unicorns. Bandet eksperimenterer med ein ny sjanger kalla «doom wop».
 
Plummer jobbar òg som frilans-komponist. Han laga musikk for komedien «Antarctic...huh?», regissert av Matt Hoyt.

10. november 2013, kunngjorde Orange County Register at Matt Aveiro hadde forlate Cold War Kids og at Plummer kom til å ta over plassen hans på ubestemt tid. 15. juli 2014 gav Cold War Kids ut den fyrste singelen, «All This Could Be Yours» frå det femte albumet deira «Hold My Home». I motsetning til tidlegare var Plummer og multiintrumentalist og songar Matthew Schwartz no oppgjeve som vanlege medlemer av bandet, ikkje turnémedlemer.

7. august 2015 vart prosjektet «Built in Sun» saman med Pall Jenkins og Richard Swift gjeve ut.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe Plummer» frå  den 19. mars 2017. Den engelske artikkelen oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske musikarar
Folk frå Portland i Maine
Falles

Falles (valensiansk Falles, eintal Falla, spansk Fallas er ei spansk høgtid til ære for den heilage Josef i Valencia og i området rundt. Ho blir halden årleg i fire dagar fram til 19. mars, helgendagen til Josef.
Hendinga blei teken med på UNESCO si liste over immateriell verdsarv den 30. november 2016.

Skildring
Josef frå Nasaret er vernehelgen for Valencia. Feiringa hans varer frå 15. til 19. mars, men allereie 1. mars byrjar feststemninga med kinaputtar og fyrverkeri.
Kvart nabolag i byen har ei gruppe som planlegg feiringa og organiserer innsamlingar som festar og paellamåltid. Kvar gruppe (casal faller eller comissió fallera) lager ein konstruksjon kalla ein falla som blir brend under høgtida.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Falles» frå , og «Les Falles» frå  den 19. mars 2017.  
 

Karneval
Valencia
Spansk kultur
Immateriell kulturarv
Hans Tausen

Hans Tausen () dansk luthersk teolog, biskop under reformasjonen i Danmark-Noreg.

Karriere
Han var munk i Antvorskov kloster, studerte i Rostock frå 1516, vart prestevigd og heldt fram studia sine i København frå 1521 og i Leuven frå 1522. Tausen studerte 1523 i Wittenberg under Martin Luther og vart snart ein trugen tilhengar av reformasjonen. I 1526 opptredde han som luthersk predikant i Viborg. Fredrik I tok han under vernet sitt. 

Frå 1529 verka Tausen i København. Han vart med på å utarbeide Kyrkjeordinansen i 1537. I 1538 vart han «lesemeister» (lektor) i teologi ved Københavns Universitet, og i 1541 biskop i Ribe. Han satt som biskop i Ribe til han døydde og er gravlagd i Ribe domkyrkje.

Omsetjinga hans av Mosebøkene, postillen og Psalmebog er utgjeve i faksimile (1932, 1934, 1944).

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Danske biskopar
Reformatorar
Bibelomsetjarar
Danske salmediktarar
Tilsette ved Københavns Universitet
Folk frå Kerteminde
Nils Täpp

Nils Bertil Täpp () var en svensk langrennar frå Malung. Han vart olympisk meister 1948 og verdsmeister 1950 med svenske lag i 4 x 10 km stafett, og fekk OL-bronse i same øvinga i 1952.

Täpp vart svensk mester på 15 km i 1946. Under dei olympiske leikane 1948 i St. Moritz gjekk han den andre etappen for Sveriges suverene stafettlag, eit lag som vann med nær minuttars margin og elles bestod av Nils Östensson, Gunnar Eriksson og ankermann Martin Lundström. Seinare i OL-sesongen vart Täpp nummer to etter Lundström på 18 km i Holmenkollen.

Under Ski-VM 1950 i Lake Placid i USA tok Täpp seg av startetappen då Sverige på ny vann stafett-gullet i meisterskapen. Dei andre på laget var Karl-Erik Åström, Martin Lundström og Enar Josefsson. Individuelt vart Täpp nummer 11 på 18-kilometeren. Heime i Sverige vart han nummer tre på 18 km i Svenska skidspelen. Vinteren 1951 kneip han andreplassen på 18 km framfor Nils Karlsson under Svenska skispelen i Sundsvall, slått med 15 sekundar av vinnaren, Tapio Mäkelä frå Finland.

Då  vinterleikane 1952 fann stad i Oslo, vart Täpp sjuandemann på 18 km, to minuttar bak vinnaren Hallgeir Brenden. Fem dagar seinare fekk han ein bronsemedalje med det svenske mannskapet i stafett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nils Täpp» frå ,  den 20. mars 2017.  
 

Svenske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Svenske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Silver Bells

«Silver Bells» er ein populær julesong, skriven av Jay Livingston og Ray Evans.

«Silver Bells» vart først framført av Bob Hope og Marilyn Maxwell i filmen The Lemon Drop Kid, filma i juli og august 1950 og gjeven ut i mars 1951. Den første innspelte versjonen var av Bing Crosby og Carol Richards med John Scott Trotter and His Orchestra, gjeven ut på Decca Records i oktober 1950. Etter Crosby- og Richards-innspelinga vart populære, vart Hope og Maxwell henta attende seint i 1950-åra for å filme på ny ein meir utførleg produksjon av songen.

Historie
«Silver Bells» hadde først tittelen «Tinkle Bells.»  Ray Evans sa «Me tenkte aldri på at tinkle hadde fleire tydingar, før Jay kom heim og den første kona hans sa, 'Er de galne? Veit de ikkje kva tinkle tyder?'» Ordet er slang for urinering.

Det har kome fleire soger om inspirasjonen til songen. Fleire magasin og intervju har sitert Jay Livingston på at inspirasjonen til songen kom frå bjøllene julenissane og folk frå Frelsesarmeen nytta på gatehjørna i New York City. Men i eit intervju med Ray Evans til NPR sa han at songen var inspirert av ei bjølle som stod på kontoret dei delte.

Songen gjekk inn på salslista i Storbritannia for første gongen i 2009, då ein duett med Sir Terry Wogan og Aled Jones vrt spelt inn for veldedige føremål. Singelen nådde 27. plassen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Silver Bells» frå ,  den 20. mars 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
What's in a song? 'Silver Bells' — NPR interviews the author Ray Evans, with audio.
Pianonotar for Silver Bells
 

USA-amerikanske julesongar
Bing Crosby-songar
Burl Ives-songar
Billy «Crash» Craddock-songar
Kimberley Locke-songar
Elvis Presley-songar
Songar med musikk av Jay Livingston
Songar med tekst av Ray Evans
Bob Dylan-songar
Songar frå 1950
Rod Stewart-songar
Nitty Gritty Dirt Band-songar
America-songar
Punghare

Punghare eller pungkanin er ei gruppe australske pungdyr som i dag berre har ein attlevande art, stor punghare. Liten punghare blei utrydda på 1950-talet. 
Taksonomisk er pungharar klassifiserte i slekta Macrotis i familien Thylacomyidae. Stor punghare er den einaste nolevande arten i denne gruppa.
Punggrevlingar er nolevande dyr med nokså nær slektskap og likskap.
På engelsk blir pungharen kalla bilby, eit lånord frå aboriginarspråket gamilaraay som også er kjend på wiradjuri.

Pungharar har lange bakbein og korte frambein. Øyro er ekstra lange. Halen er lang med ein dusk i enden. Pelsen er mjuk og silkeaktig.

Dyra finst i ørkenstrøk, der dei lever i gangar i jorda, 1–2 m under overflata.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Pungdyr