kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
Vardø Idrettslag

Vardø Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i Vardø i Finnmark, stifta 4. september 1911. Idrettslaget er aktivt med i fotball og handball. Vardø IL spelar i svarte bukser og elles grøne fargar.

Vardø IL sitt fotballag spelte i 1975-sesongen i 2. divisjon Nord-Noreg. I 1986 tok laget seg til 2. andre runde i noregmeisterskapen, der det på heimebane vart tap 0-2 mot den komande noregsmeisteren Tromsø Idrettslag.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vardø IL» frå ,  den 14. juni 2019.

Bakgrunnsstoff
 Vardø Idrettslag på Fotball.no

Idrettslag i Finnmark
Doping i idrett

Doping i idrett er bruk av stoff (ofte kalla dopingmiddel) som kan fremja idrettsprestasjonane til ein utøvar.

Historie
Testosteron, eit anabolt-androgent steroid som ofte vert kalla eit anabolt steroid, vart nytta av vektløftarar frå Sovjetunionen frå 1950-talet som del av eit statleg program. 
John Ziegler, som var lækjar for det USA-amerikanske vektløftarlaget, fekk høyra om teknikken, og prøvde ut små dosar testosteron på seg sjølve, den amerikanske trenaren deira og to utøvarar.
Alle la på seg vekt og auka styrken meir enn noko anna treningsprogram, men hadde også bieffektar. På leit etter eit middel utan bieffektar fann Ziegler fram til det anabole steroidet metandrostenolon (Dianabol, DBOL), laga av Ciba Specialty Chemicals.
Dette var «det første av de store ASS-preparatene innen idretten», men skulle også visa seg å ha biverknader.

Dei første dopingtestane skjedde i 1966. I 1967 kom IOC sine første lister over forbodne (prestasjonsfremjande) stoff.
I samband med OL i Mexico i 1968 blei det nedlagt dopingforbod som galdt heile verda.

Bloddoping tok til seint på 1960-talet.

Det vart funne steroid frå gruppa anabolt-androgent steroid (AAS) i dopingtestar i 1976.

I 2000 påviste ein bruk av «kunstig EPO», ei form for bloddoping. Eit såkalla designer-steroid, norboleton, vart funne i urinprøva til ein utøvar for første gong i 2002.

I 2003 tok antidopingbyrået WADA over dopinglista til IOC, og vart den øvste styresmakta i antidoping-arbeidet.

Steroidet THG, fullt namn tetrahydrogestrinon, vart første gongen funne i ei dopingprøve utanom tevling i 2003.

I 2010 vart det gjort ein positiv dopingtest for veksthormon.

I desember 2012 var GW1516, ein metabolsk modulator, påvist i ein positiv dopingtest under Vuelta Ciclista a Costa Rica. Tre av dei costaricanske syklistar fekk utestenginger i 3 år, og ein fekk utestenging i 12 år fordi han hadde ein tidlegare dopingdom.

Metodar
Bloddoping
Gendoping

Noreg
Norges Idrettsforbund starta sitt første anti-dopingprogram i 1976. Den første utøvaren vart teken for doping i Noreg i 1977.

Stortinget vedtok (1992) ei dopinglov som gjorde at produksjon, innførsel og salg av mellom anna AAS, vart rekna som narkotika-kriminalitet.

Antidoping Norge vart danna i 2003.

Notable avsløringar

Sommar-OL 1968 var den fyrste gangen en OL-utøvar vart diskvalifisert for doping; Dopingprøva i samband med skyting i moderne femkamp, viste alkoholen etanol.

I Dopingsakene frå Lahti-VM i 2001 vart hydroksyetyl-stive (HES) - ein antikoagulant (blodfortynnar) nytta. Stoffet kan nyttast til å kamuflera EPO-doping.
 Fuentes-dopingsaka
Skandalen knytt til Biogenesis-klinikken (Biogenesis baseball scandal)
Dopingsaker tilknytte Tour de France

Sjå òg
Boka L.A. Confidentiel
Dopingmiddel
Steroid
Doping i baseball
Stoff på forbodslista til antidoping-byrået WADA

Kjelder
Thor Tjøntveit

Thor Kristen Tjøntveit ()) var ein norsk-amerikansk forretningsmann og flygar.

Tjøntveit voks opp på Hesthagen i Grimstad.
Etter å ha teke flysertifikat flaug han først for Widerøe før han emigrerte til USA i 1961 og verka som flygar i Alaska. Han vart amerikansk statsborgar i 1967. 
I 1967 kræsja han i Yukon og var sakna i ti dagar før han var funnen. Han vart også den første personen til å flyga over både Nordpolen og Sørpolen på same fed.

Attende i Noreg etablerte han charterselskapet Trans Polar i 1971. Han opererte med innleidde fly frå Aer Lingus og gjekk konkurs etter berre ni månader. Trans Polar-konkursen var ei tid den største i Noreg, med 33 millionar kroner i utestående fordringar.
Tjøntveit var sikta for svindel, men frikjend.

I 1972 etablerte han eit nytt flyselskap, Norwegian Overseas Airways, men fekk ikkje driftsløyve og flytte selskapet til Bangladesh.
I 1987 vart Tjønveit dømt for grovt bedrageri mot eit forsikringsselskap. I 2003 var han sikta for momssvindel, men flykta frå landet. Då han vende tilbake i 2005 vart han dømt til fengsel i  fem år og seks månader, og mista retten til å driva forretningsverksemd. Han sat i fengsel til 2012, og døydde i 2017.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thor Tjøntveit» frå ,  den 15. juni 2019.  
Denne artikkelen bygger på «Thor Tjøntveit» frå ,  den 25. juni 2019.

Bakgrunnsstoff
 Tjøntveit-saken ved NRK.no

Folk frå Grimstad
Norske flygarar
Norske forretningsfolk
Norske brotsfolk
Grogram

Grogram er eit engelsk omgrep for eit grovt stoff av blanda materiale, som silke, mohair og ull. Ein kunne gjera stoffet stivare med silkelim.
Grogram var mykje brukt til klede som jakkar fram til slutten av 1800-talet.
Den britiske admiralen Edward Vernon er kjend for å ha brukt ein frakk av grogram, og hadde derfor tilnamnet «Old Grog».

Ordet «grogram» er avleidd av fransk gros grain, 'grov struktur'. Namnet på stofftypen grosgrain har ei liknande avleiing, men dette viser i dag som regel til sterke vovne band.

Kjelder

Vovne stoff
Engelske ord og uttrykk
Abel Antón

Abel Antón Rodrigo () er ein spansk tidlegare langdistanseløpar frå Ojoel i Soria-provinsen. Han vart europameister på 10 000 meter i 1994 og verdsmeister i maratonløping i både 1997 og 1999.

Aktiv
Antón deltok i dei store internasjonale meisterskapane frå 1987. I åra fram til 1993 lukkast han ikkje å blande seg inn i medaljestriden, ein åttandeplass på 5 000 meter under Sommar-OL 1992 var hans fremste prestasjon. Best i denne perioden gjorde han det i innandørs-EM 1990, der han på 3 000 meter vart andremann etter Dieter Baumann frå Tyskland.

I europameisterskapen 1994 deltok Antón fyrst på 10 000 meter, eit løp som gjekk i avventande fart. Åtte løparar var med i sluttspurten om medaljane, ein spurt Antón vann på personleg rekord 28.06,0 framom belgiaren Vincent Rousseau og tyskaren Stéphane Franke. Også 5 000-meteren ei veke seinare enda i ein hæseblæsande spurt, der Antón med 13.38,0 vart nummer tre etter Dieter Baumann (13.36,93) og briten Robert Denmark. Året etter forbetra Antón bestetida si på 10 000 meter til 27.51,3 i kvalfiseringa under Friidretts-VM, men kom likevel ikkje med i finalefeltet.

Frå 1996 satsa Antón på maratonløping, og vann Berlin maraton det året på tida 2.09.15. Året etter sigra han i Seoul maraton. Under verdsmeisterskapen 1997 i Aten vann han gullmedaljen i maraton, etter å ha slite seg laus frå tittelforsvararen Martín Fiz. I mål skilde det fem sekundar mellom dei to spanjolane. Sommaren 1998 sprang Antón inn til triumf i London maraton på personleg bestetid 2.07.57. I 1999 vart han tredjemann i London, før han forsvarte VM-tittelen i maraton på spansk heimegrunn i Sevilla.

Han la opp i 2001.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 14 på 5 000 m – 13.43,5
OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane på 5 000 m (13.39,1=nr 22)
VM 1991 i Tokyo: Nr 11 på 5 000 m – 13.39,0
OL 1992 i Barcelona: Nr 8 på 5 000 m – 13.27,8
VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 på 5 000 m – 13.40,2
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje på 10 000 m – 28.06,0 og bronsemedalje på 5 000 m – 13.38,0
VM 1995 i Göteborg: Utslått på 10 000 m (27.51,3=nr 18)
OL 1996 i Atlanta: Nr 13 på 10 000 m – 28.29,3
VM 1997 i Aten: Gullmedalje i maraton – 2.13,16, framom Martín Fiz (2.13.21)
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje i maraton – 2.13,16, framom Vincenzo Modica (2.14.03)
OL 2000 i Sydney: Nr 53 i maraton – 2.24.04

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abel Antón» frå ,  den 16. juni 2019.  
 
 

Spanske langdistanseløparar
Spanske maratonløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Spania
Europameistrar i friidrett for Spania
Spanske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Spanske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Spanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Spanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Gezahegne Abera

Gezahegne Abera () er ein tidlegare langdistanseløpar frå Arsi-provinsen i Etiopia som i 2000 vart olympisk meister og i 2001 verdsmeister i maratonløping.

I 1999 vart Abera nummer 11 i VM i Sevilla, før han sprang inn til siger i Fukuoka maraton i Japan, ei maratontevling han også vann i 2001 og 2002. Våren 2000 enda Abera på andreplassen i Boston maraton. Hausten 2000 tok han teten i det olympiske maratonløpet etter 39 km, derifrå og inn til mål auka han leiinga til 20 sekundar mot Erick Wainaina frå Kenya som fekk sølv. Året etter kneip Abera gullmedaljen i maratonløpet ved verdsmeisterskapen i Edmonton i Canada, eitt einaste sekund framom Simon Biwott frå Kenya. I 2003 triumferte Abera i London maraton på tida 2.07.56.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Nr 11 – 2.16.42
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 2.10.12, framom Erick Wainaina (2.10.31)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 2.12.42, framom Simon Biwott (2.12.43)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gezahegne Abera» frå ,  den 16. juni 2019.  
 
 

Etiopiske langdistanseløparar
Etiopiske maratonløparar
Verdsmeistrar i friidrett for Etiopia
Olympiske meistrar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Hof bei Salzburg

Hof bei Salzburg er ein kommune i Salzburg-Umgebung i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 19,6 km² og i kring 3 600 ibuarar. Landsbyen Hof ligg 739 meter over havet, ei 12 km aust om byen Salzburg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hof bei Salzburg» frå ,  den 16. juni 2019.

Bakgrunnstoff

Kommunar i delstaten Salzburg
Emma Green

Emma Anna-Maria Green () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar frå Göteborg som vann VM-bronse 2005, EM-sølv 2010 og EM-bronse 2012 i spesialøvinga høgdehopp.

Aktiv
Green overraska med å vinne bronsemedaljen i VM i friidrett 2005, der ho sette personleg rekord med 1,96 meter. Knappe to veker seinare forbetra ho seg til 1,97 m då ho vart svensk meister i Helsingborg, ein meisterskap der ho også vann lengdehopp på personleg rekord 6,41 meter. Sidan vann ho SM-gull i høgdehopp fem gongar i rad, 2007-11, og i 2013 og -14. 

Green kom på sjuandeplass både under friidretts-VM 2007 og 2009. I EM i friidrett 2010 i Barcelona den 1. august overraska ho med å setje personleg rekord to gongar, fyrst med 1,99 m i tredje omgang, for så å ta seg over 2,01 meter i sitt andre forsøk på høgda. Rekordhoppet gav henne sølvmedaljen framom tyske Ariane Friedrich, vinnar vart Blanka Vlašić frå Kroatia som svinga seg over 2,03 meter.

I 2012 kom Green på ein tredelt bronseplass ved europameisterskapen i Helsinki med moderate 1,92 m. Ein tredjeplass fekk ho også i innandørs-EM i heimbyen Göteborg i mars 2013. Under Friidretts-VM 1997 i Moskva hoppa Green 1,97 meter og vart nummer fem, hennar nest beste plassering i ein verdsmeisterskap.

Green var elles ein dyktig sprintar med bestetider frå 2006-sesongen på høvesvis 11,58 sekundar på 100 meter og 23,02 på 200 meter. Ho var òg innom tresteghopp, ei øving der ho nådde 13,39 meter i 2007.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje – 1,96 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 11 – 1,92 m
VM 2007 i Osaka: Nr 7 – 1,94 m
OL 2008 i Beijing: Nr 9 – 1,96 m
VM 2009 i Berlin: Nr 7 – 1,96 m
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 2,01 m, framom Ariane Friedrich (2,01 m)
VM 2011 i Daegu: Nr 11 – 1,89 m
EM 2012 i Helsinki: Bronsemedalje – 1,92 m
OL 2012 i London: Nr 8 – 1,93 m
VM 2013 i Moskva: Nr 5 – 1,97 m
EM 2014 i Zürich: Nr 9 – 1,90 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Emma Green» frå ,  den 17. juni 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Svenske høgdehopparar
Svenske sprintarar
Svenske tresteghopparar
Svenske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Svenske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Folk frå Göteborg
Valerij Spitsyn

Valerij Anatoljevitsj Spitsyn () er ein russisk tidlegare kappgjengar frå Magnitogorsk som i 1994 vart europameister på 50 kilometer, året etter han vann VM-bronse på same distansen.

Aktiv
Spitsyn vart i 1992 nasjonal meister på 50 km, før han seinare på året deltok i dei olympiske sommarleikane i Barcelona. I den spanske OL-byen gjekk lagkameraten Andrej Perlov inn til siger, sjølv vart Spitsyn fjerdemann på tida 3.54.39, 54 sekundar unna bronsemedaljøren Ronald Weigel. Eitt år seinare sikra Spitsyn seg bronsemedaljen ved Friidretts-VM 1993 i Stuttgart der han kom i mål etter 3.42.50 tids gange, berre gullvinnar Jesús Ángel García frå Spania og finnen Valentin Kononen gjekk fortare. Under EM i friidrett 1994 i Helsinki sigra Spitsyn på tida 3.41.07, to-og-eit-halvt minutt føre Thierry Toutain frå Frankrike.

Den 21. mai 2000 vann Spitsyn den russiske meisterskapen på verdsbestetida 3.37.26, ein rekord som gjaldt til august 2002.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 – 3.54.39 
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 3.42.50
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje – 3.41.07, framom Thierry Toutain (3.43.52)
VM 1995 i Göteborg: Braut
OL 2000 i Sydney: Braut

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waleri Anatoljewitsch Spizyn» frå ,  den 18. juni 2019.  
 
 

Russiske kappgjengarar
Europameistrar i friidrett for Russland
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Katrin Dörre-Heinig

Katrin Dörre-Heinig () er ein tysk tidlegare langdistanseløpar frå Leipzig som vann bronsemedaljen i maratonløpet både under Sommar-OL 1988 i Seoul og Friidretts-VM 1991 i Tokyo.

Aktiv
Dörre representerte Aust-Tyskland då ho i dei olympiske sommarleikane i Seoul sprang inn til bronsemedalje i maraton, pluss og minus eit halvt minutt etter gullvinnar Rosa Mota frå Portugal og australske Linda Martin. Tre år seinare representerte Dörre det samla Tyskland då ho vann ein ny bronsemedalje under verdsmeisterskapen i Tokyo, høvesvis 17 og 13 sekundar bakom dei andre medaljevinnanarane. Dei neste åra lukkast ho ikkje kome på medaljeplass i dei store meisterskapane, ho enda såleis på femteplass i Barcelona-OL 1992, sjetteplass i Stuttgart-VM 1993 og fjerdeplass i Atlanta-OL 1996. 

Dörre vart trefaldig vinnar av både Osaka maraton (1984, 1991, 1997), Tokyo maraton (1984, 1985, 1987), London maraton (1992-94) og Frankfurt maraton (1995-97). Fortast sprang Dörre-Heinig då ho i 1999 vann Hamburg maraton for andre gong i rad og sette løyperekord med 2.24.35.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Braut maratonløpet
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 2.26.21
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 2.30.10
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 2.26.48
VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 2.35.20
EM 1994 i Helsinki: Braut maratonløpet
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 – 2.28.45

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Katrin Dörre-Heinig» frå ,  den 18. juni 2019.  
 

Tyske maratonløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Tyske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Tyske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Folk frå Leipzig
Valentina Tsybulskaja

Valentina Ivanovna Tsybulskaya () er ein kviterussisk tidlegare kappgjengar fødd i Rostov-on-Don i dagens Russland. Ho vann VM-sølv i 2001 og VM-bronse i både 1997 og 2001.

Tsybulskaja gjekk inn til bronsemedalje på 10 kilometer under verdsmeisterskapen 1997 i Aten, nærare minuttet bak vinnaren Annarita Sidoti frå Italia. Etter nokre middelmåls sesongar kom ho tilbake då kvinnene ved VM 2001 i Edmonton tevla i 20 km i staden for 10 km. I den kanadiske VM-byen gjorde Tsybulskaja personbeste og sikra seg sølvmedaljen, sju sekundar føre italienske Elisabetta Perrone, vinnaren Olimpiada Ivanova var i ei klasse for seg. To år seinare vann Tsybulskaja bronsemedaljen ved den neste verdsmeisterskapen på ny kviterussisk rekord 1.28.10.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Nr 12 – 45.06
VM 1995 i Göteborg:  Nr 12 – 43.34
OL 1996 i Atlanta:  Nr 8 – 43.21
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje – 43.49,2
EM 1998 i Budapest:  Nr 15 – 45.22
OL 2000 i Sydney: Nr 28 – 1.36.44
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 1.28.49, bakom Olimpiada Ivanova (1.27.48)
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje – 1.28.10
OL 2004 i Aten: Nr 15 – 1.31.49

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valentina Tsybulskaya» frå ,  den 19. juni 2019.  
 

Belarusiske kappgjengarar
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Michel Tornéus

Michel Tresor Komesha Tornéus () er ein svensk friidrettsutøvar frå Stockholm som vann sølvmedaljen i lengdehopp i EM 2016 og bronsemedaljen i EM 2012. I 2015 vart han innandørsmeister i Europa.

Aktiv
Tornéus tok steget opp i europatoppen i lengdehopp i 2009-sesongen, med di han sette personleg rekord med eit hopp på 8,11 meter. Dei neste tre sesongane flytta han sitt personbeste til 8,12 m i 2010, 8,19 m i 2011 og 8,22 m i 2012.I 2010 vann han lengdetevlinga i Europacupen for landslag, men vart ikkje betre enn niandemann i europameisterskapen.

Den 1. juli 2012 vann Tornéus bronsen ved europameisterskapen i Helsinki med eit hopp som målte 8,17 m. Fem veker seinare vart han med 8,11 m fjerdemann  finalen under Sommar-OL 2012 i London, ein centimeter unna bronseplassen og fem cm bakom sølvvinnaren. I innandørs-EM 2013 i Göteborg avslutta han tevlinga med eit hopp på 8,29 meter, svensk innandørsrekord og berre to centimeter kortare enn det vinnaren Aleksandr Menkov presterte. Etter ein femteplass i Friidretts-EM 2014 i Zürich, vann Tornéus lengdetevlinga ved innandørs-EM 2015 i Praha på ny svensk innandørsrekord 8,30 m.

Under europameisterskapen 2016 i Amsterdam nådde Tornéus 8,21 m og tok sølvmedaljen, fire cm attom vinnaren, olympiameisteren Greg Rutherford frå Storbritannia. Berre tre dagar seinare, den 10. juli, gjorde Tornéus i spanske Monachil sitt livs beste lengdehopp, eit hopp som målte 8,44 meter. I verdsmeisterskapen 2017 i London, landa Tornéus på 8,18 m, men vart ikkje betre enn nummer 8 i ei tevling med uvanleg mange sterke prestasjonar.

Tornéus vann i tida 2005-17 11 svenske meistertitlar i lengdehopp og 2 i tresteghopp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (7,78 m =nr 28)
EM 2010 i Barcelona: Nr 9 – 7,92 m
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (7,65 m =nr 27)
EM 2012 i Helsinki: Bronsemedalje – 8,17 m
OL 2012 i London: Nr 4 – 8,11 m
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (7,75 m =nr 19)
EM 2014 i Zürich: Nr 5 – 8,09 m
VM 2015 i Beijing: 0
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 8,21 m, bakom Greg Rutherford (8,25 m)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (7,65 m =nr 26)
VM 2017 i London: Nr 8 – 8,18 m
EM 2018 i Berlin: Nr 7 – 7,86 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michel Tornéus» frå ,  den 20. juni 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Svenske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett for Sverige
Svenske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Svenske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Andreas Bube

Andreas Hjartbro Bube () er ein dansk friidrettsutøvar frå Gladsaxe som vann sølvmedaljen på 800-meteren i europameisterskapen 2012 i Helsinki.

Aktiv
Bube tevla i yngre mest i 400 meter og 400 meter hekk. I desse distansane, øvingane sette han personleg rekordar med 52,41 sekundar på langhekken i 2007, og med 46,48 sekundar på 400 meter i 2009. Frå 2010 satsa han på 800 meter, ein distanse han gjorde personbeste på med tida 1.46,10 ved eit stemne i Gent i Belgia sommaren 2011. Ved VM i Daegu i slutten av august forbetra han den personlege rekorden til 1.45,48 i semifinalen. Endå fortare sprang han i Brussel i det siste DL-stemnet i den same 2011-sesongen, der han vart klokka inn til 1.45,04.

800-meterfinalen under europameisterskapen 2012 i Helsinki gjekk unna i eit lågt tempo til oppløpssida. Bube heldt på å vinne løpet med ein sugande spurt, han enda opp med sølv 0,08 sekund bakom Jurij Borzakovskij frå Russland. Vinnartida var så svak at 26 av dei 36 EM-deltakarane sprang fortare i kvalifiseringa. Tre veker etter Helsinki-EM sette Bube den 20. juli 2012 personleg rekord med 1.44,89 i Monaco.

Bube enda på fjerdeplass på 800 meter i Friidretts-EM 2014 og sjetteplass i 2018.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2010 i Barcelona: Utslått i forsøka (1.51,91 =nr 26)
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane (1.45,48 =nr 11)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje på 800 m – 1.48,69 
OL 2012 i London: Utslått i forsøka (1.46,40 =nr 26)
EM 2014 i Zürich: Nr 4 på 800 m – 1.45,21
VM 2015 i Beijing: Utslått i forsøka (1.48,94 =nr 36)
EM 2016 i Amsterdam: Utslått i semifinalane (1.47,55 =nr 9)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i semifinalane (1.45,87 =nr 16)
EM 2018 i Berlin: Nr 6 – 1.45,92

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andreas Bube» frå ,  den 20. juni 2019.  
 

Danske sprintarar
Danske mellomdistanseløparar
Danske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Danske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Königswiesen

Königswiesen er ein kommune (Marktgemeinde) i Distriktet Freistadt i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 73,3 km² og i kring 3 200 ibuarar. Landsbyen Königswiesen ligg 614 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Königswiesen» frå ,  den 20. juni 2019.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Oberösterreich
Rainer Stenius

Rainer Konrad Stenius () var ein finsk lengdehoppar frå Helsinki som vann sølvmedaljen i øvinga under EM i friidrett 1962 i Beograd. Han var finsk rekordhaldar i lengdehopp frå 1966 til 2005.

Friidrett
Stenius vart finsk meister i lengdehopp i 1962, 1965 og 1966. Under europameisterskapen 1962 i Beograd sette han personleg rekord med 7,85 m og vann sølv, landsmannen Pentti Eskola vann bronsen, han òg med 7,85 i sluttprotokollen. Einast favoritten Igor Ter-Ovanesjan frå Sovjetunionen stekte seg lengre enn dei to finlendarane. Stenius forbetra sitt personbeste til 7,89 m då han vann øvinga i eit stemne i Turku 14. juni 1963. Ut over i juni og juli månad 1965 flytta Stenius den personlege rekorden tre gongar, sist til 8,00 m i Salo. Den 7. august i Jyväskylä tangerte han så den finske lengderekorden til Eskola på 8,04 m, før han ei veke seinare i Helsinki hoppa 7,89 m og vart nordisk meister.

Den 6. mai 1966 sette Stenius nordisk rekord i Los Angeles med eit hopp på 8,16 meter. Prestasjonen vart verande finsk rekord inntil Tommi Evilä den 12. august 2005 landa på 8,18 m. Seinare i 1966-sesongen vart Stenius femtemann i lengdehopp ved Budapest-EM, der han som best nådde 7,68 m. Ein langvarig skade i hælsena (akillesen) gjorde at han la opp i 1967.

Ymse
Stenius studerte i mange år i USA, fyrst ved University of San Francisco. I 1976 tok han ein doktorgrad i idrettsvitskap ved University of Oregon. Han arbeidde som trenar i USA like til 1992. Dei neste fem åra livnærte han seg som sportsfiskar i Costa Rica. I 1997 vende han heim til Finland der han på ny arbeidde som idrettstrenar.

Stenius døydde i Espoo hausten 2014. Han hadde lege død i sju veker då han vart funnen i heimen sin den 5. desember. Grava hans var utan stein til dess stavhopparen Risto Ankio og andre tidlegare landslagskollegaer kjøpte ein stein i 2018.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rainer Stenius» frå ,  den 21. juni 2019.  
 

Denne artikkelen bygger på «Rainer Stenius» frå ,  den 21. juni 2019.  
 

Finske lengdehopparar