kardosdrur/scandi-wiki huggingface dataset:
In Too Deep av Genesis

«In Too Deep» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1986 på albumet Invisible Touch. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet i Storbritannia (og den femte singelen i USA). Eit konsertopptak av songen vart òg gjeven ut på konsertalbumet The Shorts.

Tekstne til songen var skriven av songaren Phil Collins etter at han vart beden om å skrive ein song for filmen Mona Lisa.

Lister
Songen nådde tredjeplassen på den amerikanske poplista i 1987 og 19. plass på den britiske singellista. Han vart den siste hitten til bandet før «No Son Of Mine» i 1991. «In Too Deep» låg òg tre veker på toppen av den amerikanske adult contemporary-lista i 1987.

Musikkvideo
Musikkvideoen for songen syner dei tre medlemmane som speler i nokre minimalistiske trapper og platformer. Tony Banks spelar på eit flygel, sjølv om innspelinga vert spelt inn på eit elektrisk piano, medan Mike Rutherford og Phil Collins mimer høvesvis akustisk gitar og vokal.

Medverkande
 Tony Banks: klaverinstrument
 Phil Collins: vokal, trommer, perkusjon
 Mike Rutherford: bassgitar, akustisk og elektrisk gitarar

Salslister

Kids Incorporated-versjonen
Ein versjon av songen vart spelt inn av barneprogrammet Kids Incorporated, der teksten var endra frå synspunktet til ven i staden for ein kjærast («love» vart erstatta med «like»).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «In Too Deep (Genesis song)» frå ,  den 20. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Singlar frå 1987
Genesis-songar
Popballadar
Balladar frå 1980-åra
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar produserte av Hugh Padgham
Throwing It All Away

«Throwing It All Away» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1986, utgjeve på albumet Invisible Touch. Det var den andre singelen som vart gjeven ut frå albumet i 1986. Han nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 i USA og 22. plass i Storbritannia, der han vart gjeven ut som den siste singelen frå albumet i 1987. I USA gjekk han òg til topps på Adult Contemporary-lista i oktober 1986 og Album Rock Tracks-lista i august 1986. Arbeidstittelen på songen var «Zephyr and Zeppo».

Songen er ein softrock-ballade. Han er bygd kring eit gitarriff av Mike Rutherford, som òg skreiv teksten. Den amerikanske versjonen av singelen hadde instrumentalen «Do the Neurotic» som B-side, medan den britiske versjonen hadde songen «I'd Rather Be You».

Konsertversjonar og musikkvideo
Throwing It All Away vart framført på konsertane til Genesis frå 1986 til 2007. Konsertopptak finst på albuma The Way We Walk, Volume One: The Shorts og Live Over Europe 2007, samt DVDen When in Rome 2007.

Ein musikkvideo for songen vart laga frå filmopptak under ein lydsjekk og bilete av bandet på turné. Denne finst på DVDen The Video Show.

Sporliste

7": Virgin / GENS 5 (UK) 
 «Throwing It All Away» - 3:41
 «I'd Rather Be You» - 3.57

7": Atlantic / 7-89372 (US) 
 «Throwing It All Away» - 3:41
 «Do The Neurotic» (Edit) - 5:21

12": Virgin / GENS 5-12 (UK) 
 «Throwing It All Away» (live)
 «I'd Rather Be You"
 «Invisible Touch» (live)

Medverkande
Phil Collins: vokal, trommer, perkusjon
Tony Banks: klaverinstrument
Mike Rutherford: elektrisk gitarar, bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Throwing It All Away» frå ,  den 20. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Singlar frå 1987
Genesis-songar
Balladar frå 1980-åra
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar skrivne av Phil Collins
Songar produserte av Hugh Padgham
Virgin Records-singlar
Atlantic Records-singlar
No Son of Mine

«No Son of Mine» er ein song av det britiske rockebandet Genesis frå albumet deira We Can't Dance i 1991. Det vart den første singelen som vart gjeven ut frå albumet og nådde sjetteplassen i UK og 12. plass i USA. I tillegg nådde han Topp 10 i mange europeiske land, mellom anna ein fjerdeplass i Noreg.

Tekst og musikk
Songen fortel soga om ein gut som rømmer heimefrå på grunn av mishandling i heimen, men vel å kome heim att og blir då kraftig irettesett av faren. Phil Collins har sagt at han skreiv teksten slik at det skulle vere uklårt om det var forteljaren eller mora som var offer for mishandlinga.

Videoen for songen er melankolsk og filma i sepiafarge. Videoen syner i røynda det teksten fortel, som er ein samtale mellom ein son og faren. Etter kvart ser ein snøflak som fyk vilt inne i huset, før ein etter kvart for sjå at heile scenen finn stad i ei snøkule som sonen held.

Songen har ein særeigen lyd i introduksjonen og andre stader i songen. Denne lyden vart av bandet kalla «elephantus» og vart skapt av Tony Banks då han tok opp lyden av gitaren til Mike Rutherford med ein sampler og så spelte av lyden i eit mykje lågare register. Arbeidstittelen på «No Son of Mine» var «Elephantus».

Den kortare radioversjonen tonar ut songen i avslutninga, i tillegg til at delar av det andre refrenget er korta ned.

B-sida til singelen var «Living Forever» frå albumet.

Konsertversjonar
Songen vart spelt under alle turneane til bandet frå 1991 til 2007. Songen vart på Calling All Stations-turneen nytta som opningsnummer på dei fleste konsertane.

Konsertopptak av songen finst på albuma The Way We Walk, Volume One: The Shorts og Live Over Europe 2007, og på DVD-ane The Way We Walk - Live in Concert og When in Rome 2007.

Songaren som tok over etter Phil Collins i Genesis, Ray Wilson, heldt fram å spele songen solo etter at han slutta i Genesis, men då akustisk.

Innhald

 CD maxi
 «No Son of Mine» — 6:42
 «Living Forever» — 5:40
 «Invisible Touch» (live) — 5:00

 7" single
 «No Son of Mine» — 6:36
 «Living Forever» (5:38)

 Kassett
 «No Son of Mine» — 6:36
 «Living Forever» — 5:38

 12" maxi
 «No Son of Mine» — 6:42
 «Living Forever» — 5:40
 «Invisible Touch» (live) — 5:00

Medverkande
Phil Collins - trommer, perkusjon, solovokal
Tony Banks - klaverinstrument, korvokal
Mike Rutherford - gitar, bassgitar, korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «No Son of Mine» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1991
Genesis-songar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar om barnemishandling
Rockeballadar
Nummer-ein-singlar i Canada
90-talsballadar
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Sjøelefant

Sjøelefant eller elefantsel er ei biologisk slekt som omfattar to artar, nordleg og sørleg sjøelefant. Den nordlege arten held til langs Stillehavskysten av Nord-Amerika, medan den sørlege finst på fleire øyar og kystar sirkumpolart rundt Antarktis. Sørleg sjøelefant er den største av alle selane. 

Dyra har fått namnet sitt fordi hannane har ein oppblåsbar nasesekk som minner om snabelen til ein elefant. Hannane av begge artane er mykje større enn hoene. Sørlege hannar kan blir opptil 6 meter lange og 3,6 tonn tunge medan dei nordlege kan bli 5 meter og 2,7 tonn. Hoer av begge artat veg gjennomsnittleg 400-900 kg. 

Sjøelefantar lever i koloniar der éin hann har kontroll over territorium med fleire hoer og ungar. Hannane slost om territorium ved hjelp av store hjørnetenner. Kosten deira er fisk og blekksprut.

Begge artane blei hardt utsett for jakt på 1700- og 1800-talet, og var truga av utrydding. Etter at jakta slutta har bestandane teke seg opp igjen.

Kjelder
«sjøelefanter» i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Elephant seal» frå ,  den 21. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Selar
Hold on My Heart

«Hold on My Heart» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Songen var den tredje singelen frå albumet og vart ein suksess i både Storbritannia (16. plass) og USA (12. plass). Det vart laga ein musikkvideo til songen der dei spelar i ein tom nattklubb.

Konsertversjonar
Songen vart spelt ein del på konsertane til bandet i 1992 og 2007 og stundom i 1996. Konsertopptak av songen finst på The Way We Walk, Volume One: The Shorts, og Live Over Europe 2007, i tillegg til DVDane The Way We Walk - Live in Concert ogWhen in Rome 2007.

Innhald
 CD maxi
 «Hold on My Heart»
 «Way of the World»
 «Home by the Sea» (live)
 «Your Own Special Way» (live)

 7" singel
 «Hold on My Heart» — 4:38
 «Way of the World» — 5:38

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hold on My Heart» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1992
Genesis-songar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Nordleg sjøelefant

Nordleg sjøelefant er ein sjøelefant som lever aust i Stillehavet, langs kysten av Nord-Amerika. Han er noko mindre enn sørleg sjøelefant, men er den selen som kan dukka djupast.

Skildring
Nordlege sjøelefantar er store dyr med stor kjønnsdimorfisme. Medan hoene gjennomsnittleg veg 400-900 kg og er 2,65 meter lange, kan hannane blir 3-4 gonger så tunge og 1,5 gonger så lange. Gjennomsnittsvekt for hannar er 1844 kg og lengd er 3,85, men maksimumsvekta er 2,5 tonn og lengd er 4,2 meter.
Hannane er vidare kjenneteikna av ein oppblåsbar nasesekk som minner om snabelen til ein elefant og som har gjeve dyra namnet sitt. 

Sjøelefanthoer blir kjønnsmogne når dei er rundt 2 år gamle og kan bli over 21 år. Hannar blir kjønnsmogne når dei er 7-9 år gamle og over 14 år. Selane har forlenga drekt som gjer at fostertida er 11,3 månader. Dette gjer at hoselane kan føda og avvenna ungar på paringsstadene før dei parer seg att  kort tid etter.

Leveområde og levevis
Leveområdet til sjøelefantar dekkjer store delar av den nordamerikanske vestkysten i Mexico, USA og Canada, frå nord i Baja California til nord på Vancouver-øya. Fødslar og paring finn berre stad i den sørlege delen av leveområdet, frå sentrale Baja California til nord i California. Utanom paringstida sym hannane nordover til Alaska og Aleutane, medan hoene sym vestover i havet og lever på djuptvatn. Enkeltindivid kan vandra så langt som til Japan.

Det lengste og djupaste ein har målt eit sjøelefantdykk er 77 minutt og 1580 meter. Det er vanlegare at dykka varer i 20-30 minutt og går ned til 300-800 meter. Når selane er til havs, er dei under vatn mesteparten av tida, og blir derfor sjeldan sett til sjøs.

Sjøelefantane lever i koloniar der éin hann har kontroll over territorium med fleire hoer og ungar. Hannane slost om status og territorium ved hjelp av store hjørnetenner. Mor og unge dannar ei sterk binding, og hoer kan vera aggressive mot og bita framande ungar. Ungane kan døy om dei kjem i vegen for ein hann som skal slost.

Kosten til nordleg sjøelefant er blekksprut og fisk og til tider trollhummaren Pleuroncodes planipes. Ulike blekkspruttypar utgjorde over halvparten av 53 ulike artar som er blitt identifiserte som bytte for sjøelefantane. Selen er sjølv byttedyr for spekkhoggarar og kvithai. Han blei nær utrydda av menneskeleg jakt på 1800-talet. Sjøelefanten blei freda på 1900-talet. Bestanden har teke seg opp igjen, og det finst no rundt 170 000 dyr (2012).

Kjelder

«Mirounga angustirostris» ved iucnredlist.org
«sjøelefanter» i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Northern elephant seal» frå ,  den 21. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Selar
Pattedyr i Canada
Pattedyr i Mexico
Pattedyr i USA
Sørleg sjøelefant

Sørleg sjøelefant eller sørleg elefantsel er ein sjøelefant som både er den største selarten og det største rovpattedyret som finst. Han lever på fleire øyar og kystar sirkumpolart rundt Antarktis. 

Dyra har fått namnet sitt fordi hannane har ein oppblåsbar nasesekk som minner om snabelen til ein elefant. Sørleg sjøelefant har mndre nasesekk og kraftigare kranium enn den nordlege arten.

Dyra har sterk kjønnsdimorfisme som mellom anna tyder at hannane er mykje større enn hoene. Hannar blir typisk 4,5 meter lange og 1,5-3 tonn tunge, men kan bli opptil 5,8 meter og 3,7 tonn. Hoer veg vanlegvis 350-600 kg, men kan bli opptil 800 kg. 

Sjøelefantar lever i koloniar der éin hann har kontroll over revir med fleire hoer og ungar. Hannane slost om revir og satus ved hjelp av store hjørnetenner. Den viktigaste maten deira er blekksprut, som omfattar rundt 75 % av kosthaldet. Elles et dei fisk.

Sørleg sjøelefant finst på Antarktika og øyar i det sørlege Stillehavet. Ein kan finna dei så langt nord som Falklandsøyane, Sør-Afrika og Australia.

Selane lever størsteparten av livet til havs, men kjem på land for å føda, para seg og gro nytt skinn. Koloniane deira på land er støyfulle stader. Hannane utstøyter kraftige brøl i paringstida. Hoene kan både laga ein mørk, knurrande lyd og ein høgfrekvent jodlelyd når dei kaller på ungane eller er redde. Ungane kan laga ein skarp bjeffelyd.

Sørleg elefant er byttedyr for spekkhoggar, store haiar og leopardsel. Dei har også vore jakta av menneske i fleire tusen år. Dei blei utsett for intens  jakt på 1800-talet, og var truga av utrydding. Etter at jakta opphøyrde i løpet av 1900-talet har bestandane teke seg opp igjen fleire stader. Bestanden av sørleg sjøelefant blei estimert til 650 000 på midten av 1990-talet.

Kjelder
«sjøelefanter» i Store Norske Leksikon
«Mirounga leonina» ved iucnredlist.org
Delar av denne artikkelen bygger på «Elephant seal» frå ,  den 21. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Selar
Dyr i Antarktis
Pattedyr i Argentina
Pattedyr i Australia
Pattedyr i Chile
Pattedyr på New Zealand
Crozetøyane
Macquarie-øya
Prince Edwardøyane
Heard- og McDonaldøyane
Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Île Amsterdam
Kerguelen
Bouvetøya
Detaille Island

Detaille Island er ei lita øy utanfor nordenden av Arrowsmith Peninsula i Antarktis. Frå 1956 til 1959 låg «Station W» frå British Antarctic Survey her. Ho vert i dag ofte vitja av cruiseskip i Antarktis.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Detaille Island» frå ,  den 22. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Graham Land
Loubet Coast
Svartstylteløpar

Svartstylteløpar (Himantopus novaezelandiae, maori kakī) er ein av dei seks stylteløparartane som er medlem av avosettfamilien, Haematopodidae. Han er kritisk trua og endemisk for New Zealand og finst som hekkefugl i avgrensa område sentralt på Sørøya, somme òg på Nordøya utanom hekketida.

Skildring 
Vaksne svartstylteløparar har ei komplett svart fjørdrakt med noko grønskin, nebbet er òg svart, medan beina er raude og særs lange. Juvenile fuglar har først ei fjørdrakt med kvit framdel av kroppen, hals og hovud. Dei har ein svart flekk rundt auget og nakken er grå. Ungfuglar har dessutan bleik raudfarge på beina. Denne arten er ca. 40 centimeter lang med kroppssvekt på rundt 220 gram.

Dietten består av insekt, dei tar døgnfluger, vårfluger og andre virvellause dyr i vatn. Dei kan supplere med blautdyr og fisk og andre insekt som buksymjarar, Corixidae.

Ein finn hekkande svartstylteløparen avgrensa til Waitaki Valley og i Mackenzie-basenget i Mackenzie District, ein del av indre, sørlege Canterbury. Hekkehabitata er elvesider og små innsjøar, ofte på øyar i innsjøar og nokre gonger i myrområde. Hekkeområdet og overvintringsområdet er mykje det same, men nokre fuglar kan trekke mot estuar på austkysten om vinteren og andre trekker opp til Kaipara og Kawhia Harbour på vestsida av Nordøya.

Svartstylteløparpar hekkar einslege i sitt eiget territorium. Reira er laga av grus eller småstein. Kullet er typisk 4 egg. Begge foreldra tar del i reirbygging og ruging, rugetida er rundt 25 dagar og ungane kan flyge etter ca. 40 dagar. Dei fleste er 3 år når dei blir hekkefuglar, og det eldste kjente individet av fritt levande svartstylteløpar blei over 19 år.

Etter intenst vernearbeid frå 1981 var det totalt over 200 fritt levande individ i august 2009, inklusive 80 utslepte fuglar som var alte opp i fangenskap. Populasjonen er trudd å vere aukande. Svartstylteløparen blei nesten utrydda på grunn av innførte predatorar, drenering av våtmark og dambygging til vasskraftutbygging. Hybridisering med den langt meir talrike arten australstylteløpar er eit anna trugsmål.

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Himantopus novaezelandiae . Henta frå http://www.birdlife.org den 22. oktober 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av Svartstylteløparar hos Internet Bird Collection 
 Gerard Hutching. Wading birds - Stilts, Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, updated 2-Mar-09

Avosettfamilien
Fuglar endemiske for New Zealand
Vagrant Island

Vagrant Island er den nordlegaste av to øyar like vest for Rambler Island i Bragg Islands, som ligg i Crystal Sound kring 7,5 nautiske mil (14 km) nord for Cape Rey i Graham Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) (1958–59). Namnet kjem av nærleiken til Rambler Island. Rambler tyder «vandrar» eller «omstreifar» på engelsk, og vagrant tyder «landstrykar».

Sjå òg 
Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Upper Island

Upper Island er ei smal øy ved nordsida av Mutton Cove i Antartkis, som ligg mellom Cliff og Harp Island og 13 km vest for Prospect Point, utanfor vestkysten av Graham Land.  Øya vart kartlagd og namngjeven av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under John Rymill.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Vieugue Island

Vieugue Island er ei øy i Antarktis ved vestsida av Grandidier Channel, som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) nordvest for Duchaylard Island og 12 nautiske mil (22 km) vest-nordvest for Cape Garcia, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og vart namngjeven av Charcot etter Monsieur Vieugue, ein fransk embetsmann i Buenos Aires.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter franskmenn
Lars Christensen

Lars Christensen () var ein norsk kvalfangstreiar og konsul. Han utrusta ni vitskaplege ekspedisjonar til Antarktis og deltok sjølv på fire av dei.

Christensen byrja som skipsreiar i Sandefjord i 1907 og vart frå 1909 aktiv i norsk kvalfangst. Frå 1920 sat han i leiinga for A/S Thor Dahl, og dessutan fleire andre kvalfangstselskap og Framnæs Mekaniske Værksted.

Christensen finansierte mellom anna dei fire Norvegia-ekspedisjonane med selfangaren «Norvegia» i tidsperioden 1927-31. Den første ekspedisjonen annekterte Bouvetøya for Noreg 1. desember 1927. Selfangaren «Norvegia» var moderskip for den første flyginga inn over Antarktis, segla heile Antarktika rundt og kom heim til Noreg 15. mai 1931.Lars Christensen finansiert, og leia dei fire Thorshavn-ekspedisjonane.

Under andre verdskrigen var Christensen i seks år finansråd ved den norske ambassaden i Washington i USA og medlem av rådet i Nortraship.

I 1917 vart han utnemnd til Kommandør av Dannebrogordenen. Han vart i 1931 utnemnd til Riddar av St. Olavs Orden og i 1944 fekk han Kommandørkrossen med Stjerne av St. Olavs orden. I tillegg var han Kommandør av Vasaordenen og den franske Æreslegionen. Han hadde Haakon VIIs Frihetskors, Gunnerusmedaljen, Det Kongelige Norske Videnskabers Selskabs gullmedalje og American Geographical Society sin Livingstonemedalje.

Christensen var æresdoktor ved St. Olaf College i Minnesota og æresmedlem i Det Norske Geografiske Selskab og i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab i Trondheim. Han er æresborgar av Granby i Quebec, Canada.

Christensen donerte mellom anna Hvalfangstmuseet til Sandefjord by og finansierte Sjøfartsmuseet i Oslo.

Fleire stader i Antarktis er kalla opp etter han, blant anna:
 Lars Christensen-toppen på Peter I. Øy
 Lars Christensen Land, òg kjent som Mac. Robertson Land
 Lars Christensen Coast i australsk sektor
 Christensenbreen på Bouvetøya

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Lars Christensen» frå ,  den 23. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Norskpolarhistorie.no: Side om Lars Christensen
 Lardex.no: Konsul Lars Christensen in memoriam . Skrive av lektor Joh. N. Tønnesen i Norsk Hvalfangst-Tidende

Norske skipsreiarar
Norske kvalfangarar
Norske antarktisfararar
Konsular
St. Olavs Orden
Haakon VII Fridomskross
Dannebrogordenen
Vasaordenen
Æreslegionen
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Sandefjord
Norske velgjerarar
Solsbury Hill av Peter Gabriel

«Solsbury Hill» er ein song av den engelske musikaren Peter Gabriel, om ei spirituell oppleving på toppen av Solsbury Hill i Somerset i England. Gabriel skreiv songen etter at han slutta i det progressive rockebandet Genesis, der han hadde vore frontmann og songar sidan starten av bandet. Trass i det uttrykksfulle og reine synet på toppen av Solsbury Hill, var det nokre ambivalente kjensler med å vere fri eller å gå solo: «And liberty she pirouette when I think that I am free.» Det var debutsingelen hans. Singelen nådde Topp 20 i Storbritannia og Topp 70 på Billboard Hot 100 i USA.

Songen har vorte nytta i mange filmar, som til dømes Vanilla Sky frå 2001, og In Good Company frå 2004. Songen er òg spelt inn av mange andre artistar, som moe., Dave Matthews, Erasure, Sarah McLachlan, Saga og Justin Hines.

Songen går i ein 7/4-takt gjennom det meste av songen. Dei to siste taktane i kvart refreng er i 4/4.

Innhald

7" UK single (1977)
 «Solsbury Hill» – (3:24)
 «Moribund The Burgermeister» – (4:17)

7" «Old Gold» single (1982)
 «Solsbury Hill» - (3:26)
 «Games Without Frontiers» - (3:50)

UK maxi-single (1983, 1988)
 «Solsbury Hill» – (3:24)
 «Moribund The Burgermeister» – (4:17)
 «Solsbury Hill (Full Length Live Version)» – (4:45)

7" European single (1990 re-issue)
 «Solsbury Hill» – (4:24)
 «Shaking The Tree» – (5:06)

12" UK single (1990 re-issue)
 «Solsbury Hill» – (4:22)
 «Shaking The Tree» – (5:06)
 «Games Without Frontiers (Live)» - (6:06)

Konsertversjon

7" US single (1983)
 «Solsbury Hill (Live)» - (3:58)
 «I Go Swimming (Live)» - (4:29)

7" nederlandsk singel (1983)
 «Solsbury Hill (Live)» - (4:41)
 «Kiss Of Life (Live)» - (5:01)

7" US single (1983)
 «Solsbury Hill (Live)» - (3:58)
 «Shock The Monkey» - (3:58)

Erasure-versjonen 

«Solsbury Hill» vart spelt inn av den britiske synthpopduoen Erasure i 2003 for albumet deira Other People's Songs og han vart gjeven ut som singel i Storbritannia den 6. januar 2003 og i USA seinare same månad. Han nådde 10. plass på lista i Storbritannia. Songen vart gjort om til ein elektronisk dance-song, som var typisk for stilen til Erasure. Den einaste større endringa i strukturen til songen var at han vart omgjort frå 7/4 til 4/4-takt i refrenget.

Andre versjonar

Songen er òg spelt inn av Ruby Isle, Dave Matthews & Friends, Kyte, Scala & Kolacny Brothers, Mercury Rev og Sarah McLachlan.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Solsbury Hill (song)» frå ,  den 23. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Singlar frå 2003
Peter Gabriel-songar
Erasure-songar
Songar skrivne av Peter Gabriel
Debutsinglar frå 1977
Songar produserte av Bob Ezrin
Spjotøy i Antarktis

Spjotøy eller Canopus Island er den sørlege av dei to største øyane i Spjotøyholmane i Holmevika i Mac. Robertson Land. Dei to øyane vart kartlagde som ei øy av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei. Øya vart kartlagd av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1959, og fekk nytt namn av dei etter stjerna Canopus.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Canopus Island» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Øyar i Mac. Robertson Land