အုံလုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေ၊ ထင်လဲ ဒွေး

အုံလုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေ၊ ထင်လဲ ဒွေး သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် အုံတုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေး၊ တင်လဲ ဒွေး: ရှေးခေတ်မြန်မာတို့သည် အင်္ဂတေဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ကော်စေး၏ အချိုးအစားကို ဖော်ပြသော ဆိုရိုးစကားဖြစ်သည်။ အုံတုံအစေး ၅ ဆ၊ ကျွဲကော် ၆ ဆ၊ ဥသျှစ်စေး ၁ ဆ၊ တင်လဲ ၂ ဆတို့ဖြင့် ရောစပ်အသုံးပြုကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှေးခေတ်မြန်မာ ဗိသုကာပညာရပ်တွင် အသုံးပြုသော အင်္ဂတေဖော်စပ်နည်းကို မှတ်သားလွယ်ကူစေရန်အတွက် ဤဆိုရိုးစကားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် အင်္ဂတေ၏ အရည်အသွေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ အသေးစိတ် အုံတုံ: အုံတုံပင်မှ ရရှိသော အစေး။ ပဉ္စ: ငါး (၅)။ ကျွဲကော်: ကျွဲကော်ပင်မှ ရရှိသော အစေး။ ဆ: ခြောက် (၆)။ ဥသျှစ်: ဥသျှစ်ပင်မှ ရရှိသော အစေး။ ဧကေး: တစ် (၁)။ တင်လဲ: တင်လဲပင်မှ ရရှိသော အစေး။ ဒွေး: နှစ် (၂)။ ကိုးကားချက်များ "အင်္ဂတေစပ်နည်း… အုံတုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေး၊ တင်လဲ ဒွေး။" [၁၁၉၅] မုံမှတ်။ ၆၆။ "အင်္ဂတေစပ်သည့်အခါ အုံတုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေး၊တင်လဲ ဒွေးဆိုသည်နှင့်အညီ အုံတုံရည် ငါးပိဿာ၊ ကျွဲကော်ရည် ခြောက်ပိဿာ၊ ဥသျှစ်သီး တစ်ပိဿာ၊ တင်လဲ နှစ်ပိဿာများ၏ အရည်များနှင့် ထုံး သဲတို့ကို စပ်နှော၍…၊" [၁၂၉၃ ] သုတဝ န၊ ၁၊ ၃။ ၅၆။ "ပန်းရန်ဗိသုကာမှတ်တမ်းဟောင်း အချို့တွင် ကော်စေးဖော်စပ်ပုံမှာ အုံတုံ ပဉ္စ၊ ကျွဲကော် ဆ၊ ဥသျှစ် ဧကေး၊ တင်လဲ ဒွေးဟု ဆိုသဖြင့် အုံတုံအစေး ငါးဆ၊ ကျွဲကော် ခြောက်ဆ၊ ဥသျှစ်စေး တစ်ဆ၊ တင်လဲ နှစ်ဆဟု ဆိုလို ပါသည်။" [၁၃၄၀] မြန်မာ့ပန်း။ ၈၂။ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ