ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန်

ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန် သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန် သုခမိန် နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန် ဆိုသည်မှာ သုခမိန် (ပညာရှိ၊ တရားသူကြီး) သည် မည်သည့်ကိစ္စကိုမဆို သေချာစွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးမှ ပြောဆိုလုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ပညာရှိသူများ၏ သတိရှိမှု၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြသည်။ သုခမိန်များသည် တရားစီရင်ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အလျင်စလို မပြုလုပ်ဘဲ အမှုအခင်း၏ အကြောင်းအရာကို သေချာစွာ လေ့လာသုံးသပ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်သည်။ ထို့အတူ အခြားကိစ္စရပ်များတွင်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်းကို ဤဆိုရိုးစကားဖြင့် သွန်သင်ထားသည်။ ဆက်စပ်ဆိုရိုးစကား အစားမတော် တစ်လုတ်၊ အသွားမတော် တစ်လှမ်း ဆိုသော ဆိုရိုးစကားနှင့် အဓိပ္ပာယ် ဆင်တူသည်။ ထိုဆိုရိုးစကားတွင် အစားအသောက်နှင့် ခရီးသွားလာရာတွင် သတိထားဆင်ခြင်သင့်ကြောင်းကို ဖော်ပြထားပြီး ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန် တွင် အမှုကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် သတိထားဆင်ခြင်သင့်ကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် သတိနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား၏ အရေးပါမှုကို ဖော်ပြသည်။ ကိုးကားချက်များ ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန် ဟူသည့်စကားကို အကဲခတ်သည်ရှိသော် သုခမိန် သို့မဟုတ် ပညာရှိတို့မည်သည် မည်သည့် ကိစ္စကိုမဆို စူးစူးစမ်းစမ်း ဆင်ခြင်ညှိနှိုင်းပြီးမှသာ ပြောဆိုလုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်။[၁၃၂၀]လူအနှစ်။ ၂၆၃။ အစားမတော် တစ်လုတ်၊ အသွားမတော် တစ်လှမ်း၊ ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် သုခမိန်ဟူသော မြန်မာဆိုရိုးစကားများနှင့် အဓိပ္ပာယ် ဆင်တူပါသည်။ [၁၃၄၁] ငွေတာရီ၊ ၂၂၄။ ၂၆။ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ