လောဘကြီးလျှင် ချွဲ၊ ဒေါသကြီးလျှင် ဆဲ

လောဘကြီးလျှင် ချွဲ၊ ဒေါသကြီးလျှင် ဆဲ သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် “လောဘကြီးလျှင် ချွဲ၊ ဒေါသကြီးလျှင် ဆဲ” ဆိုသည်မှာ လူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ နှစ်မျိုးကို ယှဉ်တွဲဖော်ပြသော ဆိုရိုးစကားဖြစ်သည်။ “လောဘကြီးလျှင် ချွဲ” ဆိုသည်မှာ “လောဘကြီး” (လောဘဇောကြီးသောသူ၊ လိုချင်တပ်မက်မှု ကြီးသောသူ) သည် “ချွဲ” (ချိုသာသော စကားများ ပြောဆိုခြင်း၊ ချော့မော့ခြင်း) ပြုလုပ်တတ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ လောဘကြီးသောသူများသည် မိမိတို့၏ လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်ဝစေရန်အတွက် အခြားသူများကို ချိုသာသော စကားများဖြင့် ချော့မော့တတ်သည်။ “ဒေါသကြီးလျှင် ဆဲ” ဆိုသည်မှာ “ဒေါသကြီး” (ဒေါသထွက်လွယ်သောသူ၊ စိတ်တိုလွယ်သောသူ) သည် “ဆဲ” (ကြမ်းတမ်းသော စကားများ ပြောဆိုခြင်း၊ ဆဲရေးတိုင်းထွာခြင်း) ပြုလုပ်တတ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဒေါသကြီးသောသူများသည် စိတ်တိုလာပါက ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် မိမိတို့၏ ဒေါသကို ဖော်ထုတ်တတ်သည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် လောဘနှင့် ဒေါသဟူသော စိတ်ခံစားမှုများသည် လူတို့၏ အပြုအမူနှင့် စကားအပြောအဆိုကို မည်သို့ သက်ရောက်မှုရှိကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကိုးကားချက်များ "လောဘကြီးလျှင် ချွဲ၊ ဒေါသကြီးလျှင် ဆဲဆိုသော စကားအရ လောဘ စရိုက်ကြီးမား၍ သူတစ်ပါးတို့အပေါ်မှာ ပါးနပ်လိုသော သူတို့သည်လည်း ချွဲချွဲပျစ်ပျစ် ချိုချိုသာသာ ပြောဆိုလေ့ ရှိကြကုန်သည်။" [၁၂၇၅] စာဏကျ၊ ဒု။ ၁၃၃။ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ