စေသည့်ကျွန်၊ ထွန်သည့်နွား

စေသည့်ကျွန်၊ ထွန်သည့်နွား သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် စေသည့်ကျွန်၊ ထွန်သည့်နွား ဆိုသည်မှာ အစေခံ ကျွန်သည်လည်းကောင်း၊ လယ်ထွန်သော နွားသည်လည်းကောင်း မိမိတို့၏ အရှင်သခင် သို့မဟုတ် ပိုင်ရှင်၏ စေခိုင်းမှုအောက်တွင် ကျိုးနွံစွာ လုပ်ဆောင်ရမြဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ရှေးခေတ် မြန်မာ့လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွင် အစေခံများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။ အစေခံများသည် အရှင်သခင်၏ စေခိုင်းမှုကို မငြင်းဆန်ဘဲ လုပ်ဆောင်ရသကဲ့သို့ နွားများသည်လည်း လယ်ထွန်ခြင်းကဲ့သို့သော ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်များကို ပိုင်ရှင်၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် လုပ်ဆောင်ရသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် အမိန့်နာခံမှုနှင့် တာဝန်ကျေပွန်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် လူ့အခွင့်အရေးနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို သက်ညှာစွာ ဆက်ဆံရေး အသိအမြင်များ တိုးတက်လာသောကြောင့် ဤဆိုရိုးစကားကို အသုံးပြုရာတွင် သတိထားသင့်သည်။ အခြားအသုံးအနှုန်း စေကျွန်ယောက်ျား၊ ထွန်သည့်နွားသို့၊ သွားရတုံဘိ၊ ပြစ်မရှိတည့် ဟူ၍လည်း အသုံးပြုသည်။ ဤအသုံးအနှုန်းတွင် ပြစ်မရှိတည့် ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြင့် အစေခံများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ လုပ်ဆောင်မှုသည် မှားယွင်းမှုမရှိကြောင်းကို အလေးအနက်ထား ဖော်ပြထားသည်။ ကိုးကားချက်များ ကျုပ်တို့မှာကား၊ စေသည့်ကျွန်၊ ထွန်သည့်နွား၊ မင်းဖျားရာဇာ၊ စိတ် မသာက၊ ပေယျာလကန်၊ နေရပ်ဌာန်သို့၊ ပြန်ရရုံသာ၊ [၁၁၈၁] ဒေဝ ၃၀။ စေကျွန်ယောက်ျား၊ ထွန်သည့်နွားသို့၊ သွားရတုံဘိ၊ ပြစ်မရှိတည့်၊ [၁၂၆၆] မဃ ၂၀၇။ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ