အပ္ပမာဒ

အပ္ပမာဒ ဟူသည် သတိအဝိပ္ပဝါသ (သတိ-၏-နှင့်-မကင်းခြင်း)ပင် ဖြစ်၍ ယင်း၏အရကိုလည်း အမြဲကပ်၍ တည်သော သတိ, ဉာဏ်နှင့်ယှဉ်သော သတိကို ကောက်ရသည်။ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၁၊၉၇၊ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၂၊၁၈၅။ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၇၁။ သံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၂၀၄။ အံ၊ဋ္ဌ၊၃၊၁၀၅။ ဓမ္မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၄၅။ ဇာ၊ဋ္ဌ၊၅၊၁၀၄။ ခုဒ္ဒက၊ဋ္ဌ၊၁၂၀။ ဣတိဝုတ်၊ဋ္ဌ၊၇၆။ သုတ္တနိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၆၊၇၃။ ထေရ၊ဋ္ဌ၊၂၊၃၆၉။ မဟာနိ၊ဋ္ဌ၊၁၆၄။ သာရတ္ထ၊၁၊၁၃၁။ မ၊ဋီ၊၃၊၃၇၉။ သံ၊ဋီ၊၁၊၂၅၁။ အံ၊ဋီ၊၁၊၁၁၁၊ အချို့သော အရာကို၌ကား ဝီရိယ(မ၊ဋ္ဌ၊၄၊၁၈၃)ကို၎င်း, သတိသမ္ပဇည နှင့် ယှဉ်သော နာမက္ခန္ဓာ ၄-ပါး (ဣတိဝုတ်၊ဋ္ဌ၊၇၆။ အပရေ)ကို၎င်း, သတိပြဓာန်းသော နာမက္ခန္ဓာ ၄-ပါး (သီ၊ဋီ၊သစ်၊၁၊၃၉၄)ကို၎င်း ကောက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ အရေးကြီးသော တရား ဤ အပ္ပမာဒတရားသည် သာသနာတော်၌ အလွန် အရေးကြီးသော တရားဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတို့အား အပ္ပမာဒ တရားဖြင့် အလုံးစုံသော ကိစ္စတို့ကို ပြည့်စုံကြစေရန် “အပ္ပမာဒေန သမ္ပာဒေထ”ဟု နေ့စဉ် ဆုံးမတော်မူသည်။ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၁၊၄၇၊ အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၄၉။ သုတ္တနိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၂၀။ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူပြီးနောက် ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူမည့် အကြောင်းကို ရဟန်းတို့အား မိန့်ကြားရာ၌လည်း ဘုရားရှင်သည် ဤစကားကို ထည့်သွင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ဒီ၊၂၊၁၀၀။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူခါနီး၌လည်း နောက်ဆုံး မိန့်ခွန်းတော်အနေဖြင့် ဤစကားအပါအဝင် ဖြစ်သော “ဟန္ဒ ဒါနိ” စသည်ကိုပင် မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ဒီ၊၂၊၁၂၈။ သံ၊၁၊၁၅၉။ ဝိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၄။ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၇။ အဘိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၉။ ဣတိဝုတ်၊ဋ္ဌ၊၇၇။ အချို့ သာဝကတို့လည်း ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး၌ “အပ္ပမာဒေန သမ္ပာဒေထ” ဟူသော စကားကိုပင် မိန့်တော်မူကြသည်။ ထေရ၊၃၁၅၊ ၃၄၆။ ဝိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၉။ ဂုဏ်ရည်များ အပ္ပမာဒတရားသည် ကုသိုလ်တရားတို့တွင် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သံ၊၃၊၃၈-၄၁၊ ၈၁။ အံ၊၃၊၂၇၃။ ကျေးဇူးများသာ တခုသော တရားဖြစ်သည်။ ဒီ၊၃၊၂၂၇။ များစွာသောအကျိုးအလို့ငှါ ဖြစ်သည်။ အံ၊၁၊၁၆။ မေ့လျော့သူတို့အဖို့ ပမာဒကိုရှောင်လွှဲကြောင်းတရား ဖြစ်သည်။ မ၊၁၊၅၄။ မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း, ဖြစ်ပြီးအကုသိုလ် ဆုတ်ယုတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ အံ၊၁၊၁၀။ သဒ္ဓမ္မ ကြာမြင့်စွာတည်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ အံ၊၁၊၁၇။ ပစ္စုပ္ပန်, တမလွန် ၂-တန်သော အကျိုးတို့ကို လွှမ်းမိုးယူလျက် တည်သည်။ သံ၊၁၊၈၇။ အံ၊၂၊၃၂၀။ နိဗ္ဗာန်ရခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။ ဓမ္မ၊၁၆။ ဇာ၊၁၊၃၉၇။ (ဝိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၆။ ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၂၄၀။ ခုဒ္ဒက၊ဋ္ဌ၊၁၂၁။ ဣတိဝုတ်၊ဋ္ဌ၊၇၇။ သုတ္တနိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၆။ ဇာ၊ဋ္ဌ၊၅၊၆၈-တို့လည်း ကြည့်။) မင်္ဂလာတပါးဖြစ်သည်။ ခုဒ္ဒက၊၄။ သုတ္တနိ၊၃၁၉။ ဘေးကင်းသည်။ ထေရ၊၃၄၈။ အပ၊၁၊၇။ စရိယာ၊၄၂၀။ ချမ်းသာကိုဆောင်နိုင်သည်။ အပ၊၁၊၁၇၉၊ အပ္ပမာဒကို ပညာရှိသည် အမြတ်ဆုံး ဥစ္စာကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်သည်။ မ၊၂၊၃၀၈။ သံ၊၁၊၂၄။ ဓမ္မ၊၁၇။ ဣတိဝုတ်၊၂၀၆။ ထေရ၊၃၃၅။ ဇရာမရဏကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိသောဉာဏ်အလို့ငှါ ယင်းကို ပြုအပ်သည်။ သံ၊၁၊၃၅၁။ မိမိအစီးအပွားကို လိုလားသူသည် ကာမဂုဏ်တို့၌ စိတ်ကို မလွှတ်ခြင်းဟူသော အပ္ပမာဒတရားကို ပြုသင့်သည်။ သံ၊၂၊၃၁၇။ ကာယဒုစရိုက်ကိုပယ်၍ ကာယသုစရိုက်ကိုပွားခြင်း, ဝစီ..., မနောဒုစရိုက်ကို ပယ်၍ မနောသုစရိုက်ကို ပွားခြင်း မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကိုပယ်၍ သမ္မာဒိဋ္ဌိကိုပွားခြင်း ဤ ၄-ဌာနတို့ဖြင့် အပ္ပမာဒကို ပြုအပ်သည်။ အံ၊၁၊၄၃၄။ အပ္ပမာဒတရားကို အရိုအသေ ပြု၍, အလေးအမြတ်ပြု၍ အမှီပြု၍နေလျှင် အကုသိုလ်ကို ပယ်၍, ကုသိုလ်ကိုပွားစေနိုင်သည်။ အံ၊၂၊၄၉၀။ တပ်မက်ဖွယ်အာရုံတို့၌ မတပ်မက်ရန် အမျက်ထွက်ဖွယ် အာရုံတို့၌ အမျက်မထွက်ရန် တွေဝေဖွယ် အာရုံတို့၌ မတွေဝေရန်, မာန်ယစ်ဖွယ် အာရုံတို့၌ မာန် မယစ်ရန် အပ္ပမာဒကိုပြုသင့်သည်။ အံ၊၃၊၄၃၅။ ပမာဒကို ပယ်ခြင်းငှါ အပ္ပမာကို ပြုသင့်သည်။ အံ၊၂၊၃၉၀။ ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့မှု အပ္ပမာဒတရားကို ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းသည်။ ဓမ္မ၊၁၇။ ဣတိဝုတ်၊၂၀၆။ အပ္ပမာဒကို ပွားလျှင် ပစ္စုပ္ပန် တမလွန် ၂-တန်သော အကျိုးတို့ကို ရနိုင်သည်။ ဣတိဝုတ်၊၂၀၆။ ရဟန္တာမှ တပါး ခပ်သိမ်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အပ္ပမာဒဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စတို့ကို ပြုသင့်ကြသည်။ မ၊၂၊၁၄၂-၅။ သံ၊၂၊၃၄၀။ အပ္ပမာဒဖြင့် ဘဝဟူသော ရေအစုကို ကူးမြောက်နိုင်သည်။ သံ၊၁၊၂၇။ သုတ္တနိ၊၃၀၆။ မိလိန္ဒ၊ ၃၅။ မိမိ အကျိုး သူတပါးအကျိုး မိမိသူတပါး အကျိုးတို့ကို ကောင်းစွာ မြင်သိသူသည် အပ္ပမာဒဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စတို့ကိုပြုသင့်သည်။ သံ၊၁၊၂၆၇။ အံ၊၂၊၅၀၀။ အပ္ပမာဒတရား (စသည်)ဖြင့် ပညာရှိသည် မှီခိုရာကို ပြုရာသည်။ အပ္ပမာဒ (မမေ့လျော့ခြင်း)ကြောင့် မာဃလုလင်သည် နတ်တို့၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည်။ ပညာရှိသည် အပ္ပမာဒဖြင့် ပမာဒကို ပယ်ဖျောက်သည်။ ဓမ္မ၊၁၇။ အပ္ပမာဒဖြင့်၎င်း, အာသဝက္ခယဉာဏ်ဖြင့်၎င်း, ပညာရှိသည် မိမိရင်၌ စူးဝင်နေသော ရာဂ စသောငြောင့် ၅-ပါးကို နုတ်ရာသည်။ သုတ္တနိ၊၃၂၈။ ထေရ၊၂၈၄။ အပ္ပမာဒ၌ လေးစားခြင်း မလေးစားခြင်းသည် လေးစားခြင်း ၆-ပါး, မလေးစားခြင်း ၆-ပါးတို့တွင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ဒီ၊၃၊၂၀၂။ ယင်း၌ လေးစားခြင်း မလေးစားခြင်းသည် သဒ္ဓမ္မ ကြာမြင့်စွာ တည်ခြင်း မတည်ခြင်း၏ အကြောင်းတပါး ဖြစ်သည်။ အံ၊၂၊၄၆၁။ အပ္ပမာဒ၌ တည်သောသူအား သဒ္ဓါစသော ဣန္ဒြေတို့ တိုးပွားသည်။ သံ၊၃၊၂၀၃။ ကုသိုလ်တရားတို့၌ အပ္ပမာဒရှိသူ၏ တိုးပွားခြင်းကိုသာ အလိုရှိအပ်သည်။ အံ၊၃၊၃၅၆။ အပ္ပမာဒ၌ မွေ့လျော်သော ရဟန်းသည် သံယောဇဉ် အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေလျက် နိဗ္ဗာန်သို့သွားသည်။ ယင်းရဟန်းသည် ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငှာ မထိုက်။ ဓမ္မ၊၁၇။ တိပိဋကအဘိဓာန် အတွဲ-၂ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ