လတ္တရန်စာချုပ်

လတ္တရန်စာချုပ် (Lateran Treaty) သည် အီတလီဘုရင့်နိုင်ငံနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အုပ်ချုပ်သော ဗာတီကန်တို့အကြား ၁၉၂၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၁ ရက်နေ့တွင် ရောမမြို့၌ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော သဘောတူစာချုပ်ဖြစ်သည်။ ဤစာချုပ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမြင့်ခဲ့သော "ရောမပြဿနာ" (Roman Question) ကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်။ ရောမပြဿနာ (Roman Question) ၁၉ ရာစုအတွင်း အီတလီနိုင်ငံ ပေါင်းစည်းရေးကာလတွင် ပုပ်ရဟန်းမင်း အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ပုပ်ရဟန်းမင်း နိုင်ငံတော် (Papal States) ၏ နယ်မြေများကို အီတလီဘုရင့်နိုင်ငံက သိမ်းယူခဲ့သည်။ ၁၈၇၀ ပြည့်နှစ်တွင် ရောမမြို့ကို သိမ်းယူလိုက်သောအခါ ပုပ်ရဟန်းမင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် "ဗာတီကန်၏ အကျဉ်းသား" အဖြစ် ခံယူခဲ့ပြီး အီတလီနိုင်ငံနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်ကာ အီတလီနိုင်ငံ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။ ဤအခြေအနေကို "ရောမပြဿနာ" ဟုခေါ်ဆိုပြီး နှစ်ပေါင်း ၆၀ နီးပါးကြာမြင့်ခဲ့သည်။ စာချုပ်၏ အဓိကအချက်များ ၁၉၂၉ ခုနှစ်တွင် အီတလီဝန်ကြီးချုပ် ဘင်နီတို မူဆိုလီနီ (Benito Mussolini) နှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်း ပိုင်းယပ်စ် ၁၁ (Pope Pius XI) ကိုယ်စား ကာဒီနယ် ပီယက်ထရို ဂတ်စပါရီ (Cardinal Pietro Gasparri) တို့က လတ္တရန်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။ ဤစာချုပ်တွင် သဘောတူညီချက် သုံးရပ် ပါဝင်သည်။right| ဗာတီကန်မြို့တော်မြေပုံ ကဏ္ဍ:ရောမမြို့ သမိုင်း ကဏ္ဍ:ကက်သလစ်အသင်းတော် သမိုင်း