အသဒ္ဓမ္မသုတ်

-အံ၊၂၊၅၀၉။ အံ၊မြန်၊၂၊၆၃၅။ -အင်္ဂုတ္တရနိကာယ၊ သတ္တကနိပါတ၊ ၉-သမဏဝဂ္ဂ၊ နဝမသုတ်။ အဿဒ္ဓ၊ အဟိရိက၊ အနောတ္တပ္ပ၊ အပ္ပသုတ၊ ကုသီတ၊ မုဋ္ဌဿတိ၊ ဒုပ္ပညဟူသော တရားခုနစ်ပါးသည် အသဒ္ဓမ္မဖြစ်သည်ဟု ဟောတော်မူသည့်သုတ်။ ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက်၊ သာသနဓဇ သိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ၊ B.A (ဝိဇ္ဇာဂုဏ်ထူး-သီရိလင်္ကာ)၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တ ကေလာသမဟာထေရ် တိပိဋကသူစိကျမ်း နှင့် နိုင်ငံတော်ပရိယတ္တိသာသနာ့ တက္ကသိုလ် (ရန်ကုန်) ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တကုမာရထေရ် တိပိဋက သုတ္တသူစိ ဝိဘာဝိနီ အသဒ္ဓမ္မသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် သူယုတ်မာတို့၏ တရားခုနစ်မျိုးကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အသဒ္ဓမ္မသုတ် ရဟန်းတို့ သူယုတ်မာတို့၏ တရားတို့သည် ဤခုနစ်မျိုးတို့တည်း။ အဘယ်ခုနစ်မျိုးတို့နည်း ဟူမူ - ယုံကြည်မှု ‘သဒ္ဓါတရား’ မရှိ၊ အရှက်မရှိ၊ မထိတ်လန့်တတ်၊ အကြားအမြင် နည်းပါး၏၊ ပျင်းရိ၏၊ သတိလွတ်ကင်း၏ ပညာမဲ့၏။ ရဟန်းတို့ သူယုတ်မာတို့၏ တရားတို့သည် ဤခုနစ်မျိုးတို့တည်း ဟု(မိန့်တော်မူ၏)။ ကိုးကား ကဏ္ဍ:အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်