မဟာမောရဇာတ်

'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၉၁-မဟာမောရဇာတ် မင်းခြောက်ဆက်တိုင်အောင် ဖမ်းယူရရှိရန် လုံ့လပြုသော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်လျက် ဥဒေါင်းမ၏ ကိလေသာဖြင့် ဖြားယောင်းခါမှ အနှစ်ခုနစ်ရာတိုင်တိုင် ငြိမ်းလေပြီးသော ကိလေသာထကြွလာသဖြင့် မုဆိုးကျော့ကွင်းတွင် အမိခံရသော ဥဒေါင်းမင်းအကြောင်း။ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကိလေရှိန်စော် လူ့ဘဝမျှော်နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာသနာတော်ထမ်း ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကိလေသာ၏အစွမ်းဖြင့် လူ့ဘောင်သို့လည်တမော့မော့မြော်၍နေသတတ်။ သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား “ရဟန်း... သင်သည် လူ့ဘောင်သို့လည်တမော့မော့မြှော်၍နေ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟုမေး၏။ “မှန်ပါ၏ဘုရား”ဟု လျှောက်ထား၏။ “အားကြီးလှသောရာဂကိလေသာသည် သင်ကဲ့သို့သောသူကို အဘယ်မှာမလျှပ်ပေါ်စေဘဲရှိနိုင်အံ့နည်း၊ ရှေးအခါ၌ နှစ်ပေါင်းခုနစ်ရာပတ်လုံး ကိလေသာစင်ကြယ်နေသောသူပင် လျှပ်ပေါ်စေခဲ့ဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။ --- အတိတ်ဝတ္ထု သားပေါင်းစုရောက် ဒေါင်းမင်းမြှောက်လွန်ပြီးသာအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပစ္စန္တရစ်အရပ် ဥဒေါင်းမျိုး၌ဖြစ်၍ ရွှေအဆင်းနှင့်တူ၏၊ မျက်စိတို့သည် ချင်ရွေးသီးနှင့်တူကုန်၏၊ နှုတ်သီးသည် သန္တာအဆင်းနှင့်တူ၏၊ နီသောအရေးသုံးကြောင်းတို့လည်ပင်း၌ ရစ်လျက်ကျောလယ်ဖြင့်သွားကုန်၏၊ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ကြီးမားသောကိုယ်ရှိ၏၊ အလွန်အဆင်းလှ၏၊ ဥဒေါင်းအပေါင်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်လျက် မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ တစ်ဦးတည်းကျင့်ခြင်း ဘေးရန်ကင်းတစ်နေ့သ၌ ဥဒေါင်းမင်းသည် ရေအိုင်၌ရေသောက်သည်ရှိသော် မိမိ၏အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကိုမြင်လျှင်– “ငါကား အခြားဥဒေါင်းတို့ထက်တင့်တယ်၏၊ လူတို့ခရီး၌ အကယ်၍နေငြားအံ့၊ ငါ့အားဘေးရန်ဖြစ်လတံ့၊ ဟိမဝန္တာသို့သွားပြီးလျှင် တစ်ကောင်တည်းချမ်းသာစွာနေမည်”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် ညအခါ ဥဒေါင်းတို့အိပ်ပျော်စဉ် တိတ်တဆိတ်ထ၍ ပျံသန်းလျက် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၏။ တောင်သုံးလုံးတို့ကိုလွန်စေ၍ လေးခုမြောက်သောတောင်ဝယ် တောတစ်ခုတွင် တစ်ခုသောပဒုမာကြာအိုင်သည်ရှိလေ၏။ ထိုအိုင်၏အနီး တောင်တစ်ခုကိုမှီ၍ ပေါက်သောညောင်ပင်ကြီး၏အခက်၌နား၏။ ထိုတောင်၏အလယ်၌ လိုဏ်တစ်ခုရှိ၏၊ ထိုလိုဏ်ကား အောက်မှတက်ခြင်းငှါ၎င်း၊ အထက်မှဆင်းခြင်းငှါ၎င်း မတတ်နိုင်၊ မြွေကင်းစသောဘေးရန်မှလည်းလွတ်၏၊ ဥဒေါင်းမင်းသည် ထိုလိုဏ်၌ အမြဲနေ၏။ နေဝင်နေထွက် စည်းချလျက်နက်ဖြန်နေ့နံနက်၌ လိုဏ်မှထပြီးလျှင် တောင်ထိပ်၌ အရှေ့သို့ရှေးရှုလျက်ထွက်လာသောနေကိုကြည့်၍ မိမိအားနေ့အဖို့ စောင့်ရှောက်ရန်(ဥဒေတယံ စက္ခုမာ)စသောအရံအတားကိုပြုပြီးလျှင် ကျက်စားရာအရပ်သို့ဆင်းသက်ကာ ကျက်စား၏။ ညချမ်းသောအခါ တောင်ထိပ်သို့တက်၍ အနောက်သို့ရှေးရှုလျက်ဝင်လတံ့သောနေကိုကြည့်၍ မိမိအားညအဖို့ စောင့်ရှောက်ရန် (အပေတယံ စက္ခုမာ) စသောအရံအတားကိုပြုပြီးလျှင် အိပ်တန်းသို့တက်၍ အိပ်၏၊ ဤနည်းဖြင့် နေ့စဉ်ပြုလုပ်လျက်နေ၏။ မိဖုရားအိပ်စဉ် ဥဒေါင်းမြင်တစ်နေ့သ၌ မုဆိုးတစ်ယောက်သည် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၍ လှည့်လည်လတ်သော် တောင်ထိပ်၌နေသောဥဒေါင်းမင်းကိုမြင်လျှင် အမှတ်အသားပြုကာ အိမ်သို့ပြန်လာ၍ မိမိသေခါနီးကာလ၌ သားကိုခေါ်၍ “ချစ်သား ဟိမဝန္တာဝယ် လေးခုမြောက်တောင်ထိပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဥဒေါင်းမင်းသည်ရှိလေရဲ့၊ ငါတို့မင်းကြီးမေးခဲ့သော် လျှောက်ထားလေလော့”ဟုမှာကြား၍ သေလွန်ခဲ့၏။ ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းကြီး၏ ခေမာမိဖုရားကြီးသည် မိုးသောက်ထခါနီးတွင် အိပ်မက်ထဲ၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဥဒေါင်းမင်းသည် တရားဟောလာသည်၊ ကောင်းချီးပေးလျက်တရားနာရသည်၊ တရားဟောပြီးလျှင် ပျံသွားသည်၊ ထိုအခါ “ဖမ်းကြပါ၊ ဖမ်းကြပါ”ဆိုရင်းလန့်၍နိုးလေ၏။ မိဖုရားကြီးသည် အိပ်မက်၏အဖြစ်ကိုသိသော်လည်း အိပ်မက်ဟုပြောလျှင် ရိုသေမည်မဟုတ်၊ “ချင်ခြင်းဖြစ်သည်”ဟုပြောရမူကောင်း၏ဟုကြံစည်ကာ အိပ်ရာ၌သာ ချင်ခြင်းဖြစ်သကဲ့သို့ အိပ်၍နေ၏။ ချင်ခြင်းဖြစ်အင် မင်းလျှောက်တင်မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအိပ်ရာမှမထလျှင် အိပ်ခန်းတွင်းသို့သွားကာ အနားသို့ချဉ်းကပ်၍ “အရှင်မိဖုရား... ရှင်မအား ဘယ်အနာရောဂါဖြစ်သနည်း”ဟုမေး၏။ “အရှင်မင်းကြီးချင်ခြင်းဖြစ်ပါ၏”ဟုလျှောက်လျှင်၊ “ရှင်မ... အဘယ်ကိုအလိုရှိသနည်း” မေးသောအခါ၊ “အရှင်မင်းကြီးရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဥဒေါင်းမင်း၏တရားကိုနာလိုပါသည်၊ ရွှေဥဒေါင်းမင်း အဘယ်မှာရှိသနည်း၊ အရှင်မင်းကြီး... မနာရလျှင်သေတော့မည်”ဟုလျှောက်ထားလေ၏။ “ရှင်မ... မစိုးရိမ်လင့်၊ တစ်စုံတစ်ခုသောအရပ်၌ရှိပါမူ၊ ရလိမ့်မည်”ဟုပြောကာ သက်သာရာကိုရစေ၏။ ဥဒေါင်းမင်းလိုရေး မုဆိုးတို့မေးထို့နောက် မင်းကြီးသည် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍ “အမောင်တို့... မိဖုရားကြီးသည် ရွှေဥဒေါင်းမင်း တရားကိုနာလိုသတဲ့၊ ရွှေဥဒေါင်းမင်းရှိသလော”ဟုမေး၏။ “အရှင်မင်းကြီး ပုဏ္ဏားတို့ကိုမေးတော်မူပါကုန်”ဟုလျှောက်ကြပြန်ရာ ပုဏ္ဏားတို့ကိုခေါ်၍ “ရွှေဥဒေါင်းရှိသလော”ဟုမေးပြန်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ရှိပါ၏၊ အကျွန်ုပ်တို့လက္ခဏာဗေဒင်ကျမ်းတို့၌လာကုန်၏”ဟုလျှောက်ထားကြကုန်၏။ ထိုနောက်မင်းကြီးသည် မုဆိုးတို့ကိုခေါ်စေ၍ “အမောင်တို့... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဥဒေါင်းမင်းကို မြင်ဘူးကြသလော”ဟုမေး၏။ ကြွင်းသောမုဆိုးတို့သည် “အရှင်မင်းကြီး မမြင်ဘူးပါကုန်”ဟုလျှောက်ထားကုန်၏။ အဘ မှာကြားခဲ့သောမုဆိုးကား “အရှင်မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်ကား မမြင်ဘူးပါ၊ အကျွန်ုပ်အဘ သေခါနီးမှာခဲ့သည်ကား-ချစ်သား... ဟိမဝန္တာဝယ် လေးလုံးမြောက်တောင်ထိပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဥဒေါင်းမင်းရှိသည်၊ မင်းကြီးမေးတော်မူလျှင် လျှောက်ရစ်ပါ”ဟုမှာထားခဲ့ပါသည်ဟုလျှောက်ထားလေ၏။ ဒေါင်းမင်းမမိလေ မိဖုရားသေမင်းကြီးလည်း ထိုစကားကိုကြားရလျှင် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် “အမောင်... သင်သည် ငါ၏၎င်း၊ မိဖုရားကြီး၏၎င်း အသက်ကိုပေးသည်ဖြစ်လတံ့၊ သွားချေ၊ ထိုရွှေဥဒေါင်းမင်းကိုအရဖမ်း၍ ငါ့ထံဆောင်ယူခဲ့လော့”ဟုမှာထားပြီးလျှင် များစွာသောဥစ္စာစည်းစိမ်ကိုပေး၍လွှတ်လိုက်၏။ မုဆိုးလည်း သားမယားတို့အားဥစ္စာတို့ကိုပေးခဲ့၍ ရွှေဥဒေါင်းမင်းရှိရာသို့သွား၍ နေ့စဉ်မိလိမ့်နိုးနိုးဖြင့်ထောင်လေ၏။ နှစ်ကြာလတ်သော် မုဆိုးလည်း ထိုအရပ်မှာပင်သေရလေ၏။ မိဖုရားကြီးလည်း ရွှေဥဒေါင်းမင်း၏တရားကိုမနာရသဖြင့် နတ်ရွာစံလေ၏။ ဥဒေါင်းမင်းမုန်း ပရိယာယ်သုံးမင်းကြီးလည်း ရွှေဥဒေါင်းမင်းကိုအမှီပြု၍ ငါ၏ချစ်လှစွာသောမယားသေလွန်ရသည်ဟု အမျက်ထွက်ကာ [ဟိမဝန္တာ၌ လေးလုံးမြောက်တောင်ထိပ်ဝယ် ရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဥဒေါင်းမင်းရှိသည်၊ ထိုဥဒေါင်းမင်း၏အသားကိုစားရသည်ရှိသော် မအိုမသေနေရကုန်လတ္တံ့]ဟု ရွှေပေတွင်အက္ခရာတို့ကိုရေးစေပြီးလျှင် ဥစ္စာထားရာတံတင်း၌သွင်း၍ထားစေ၏။ ထိုမင်းကြီး နတ်ရွာစံလတ်သော် တစ်ပါးသောမင်းသည် နန်းတက်ပြန်၏။ ထိုမင်းသည် ပေ၌အက္ခရာတို့ကိုမြင်လျှင် မအိုမသေနေလိုသည်ဖြစ်၍ မုဆိုးတစ်ယောက်ကိုဖမ်းရန်လွှတ်ပြန်၏။ ထိုမုဆိုးလည်း ဖမ်း၍မရဘဲ ထိုအရပ်မှာပင်သေလွန်ပြန်၏၊ ဤသို့သောနည်းဖြင့် ခြောက်ဆက်မြောက်မင်းတိုင်အောင်ဖမ်းစေရာ မုဆိုးခြောက်ယောက်တို့သည် ဥဒေါင်းမင်းကိုဖမ်း၍မရဘဲ ထိုအရပ်မှာပင်သေလွန်ကြကုန်၏။ မင်း ၇-ဆက်ရောက် အကြံမြောက်ခုနစ်ဆက်မြောက်မင်း နန်းတက်လာလျှင် ထိုမင်းလည်း ဖမ်းရန် ခုနစ်ယောက်မြောက်မုဆိုးကိုလွှတ်ပြန်၏။ မုဆိုးသည် ခုနစ်နှစ်တိုင်အောင်ဖမ်း၍မမိနိုင်။ ထိုအခါ မုဆိုးသည် ဥဒေါင်းမင်း၏ခြေ၌ ကျော့ကွင်းမမိနိုင်ခြင်းအကြောင်းကိုစုံစမ်းလတ်သော် ညနံနက်တိုင်း ပရိတ်အရံအတားပြုသည်ကိုမြင်၍ “ဤအရပ်၌ အခြားဥဒေါင်းမလည်းမရှိ၊ မြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်သောဥဒေါင်းဖြစ်ရာသည်၊ အကျင့်၏အာနုဘော်ကြောင့် ကျော့ကွင်းမမိနိုင်၊ ဥဒေါင်းမနှင့်မြှားကာအကျင့်ဖျက်၍ ဖမ်းယူမည်”ဟုကြံစည်ပြီးလျှင် ပစ္စန္တရစ်သို့သွား၍ ဥဒေါင်းမတစ်ကောင်ကို လက်ဖျစ်တီးလျှင်တွန်အောင် လက်ခုပ်တီးလျှင်ကအောင် သင်ကြားပြီးလျှင်ယူခဲ့၍ ဥဒေါင်းမင်း ပရိတ်အရံအတားမပြုမီ ကျော့ကွင်းကိုထောင်၍ ဥဒေါင်းမကို တွန်မြည်လျက် ကစေ၏။ ဥဒေါင်းမိမှ ကြည်ညိုလှဥဒေါင်းမင်းသည် ဥဒေါင်းမအသံကိုကြားလတ်သော် အနှစ်ခုနစ်ရာပတ်လုံးငြိမ်ဝပ်နေသော အနုသယကိလေသာတို့သည် လှံကန်ဖြင့်ခတ်မိသောမြွေဟောက်ပမာပရိယုဋ္ဌာနကိလေသာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ထကြွသောင်းကျန်း၍လာကုန်၏၊ သို့အတွက် ပရိတ်အရံအတားကိုပင်သတိမရတော့ဘဲ ဥဒေါင်းမရှိရာသို့ အမြန်ဆင်းသက်သောအခါ ကျော့ကွင်းတံဖျား၌ ဦးခေါင်းစောက်ထိုးဆွဲလျက် ခြေ၌ကျော့ကွင်းမိလေ၏။ ထိုအခါ မုဆိုးသည် ဥဒေါင်းမင်းမိနေသည်အဖြစ်ကိုသိလျှင် “ငါ့အတွက် ဥဒေါင်းမင်းမှာဆင်းရဲရ၏၊ မင်းကိုလက်ဆောင်ပြုသဖြင့် အဘယ်မှာအကျိုးရှိအံ့နည်း၊ သီလရှိသောဥဒေါင်းမင်းကိုမပြစ်မှားလို၊ ငါသွားလျှင်သတ်မည်ထင်၍ ခြေကို၎င်း၊ အတောင်ကို၎င်းချိုး၍ထွက်ရာ၏၊ ငါသည်မြှားဖြင့်ကျော့ကွင်းကိုပစ်၍ လွတ်စေမည်၊ လွတ်သောအခါ သွားလိုရာသွားစေတော့”ဟုကြံစည်ပြီးလျှင် ခြုံတွင်း၌နေလျက် လေးကိုတင်၏။ သေဘေးလွတ်မှု တောင်းပန်ပြုဥဒေါင်းမင်းလည်း မုဆိုးသည် ကျော့ကွင်းမိနေသည်ကိုသိသော်လည်းမလာ၊ အဘယ်၌နေသနည်းဟုကြည့်ရှုလတ်သော် လေးကိုတင်သည်ကိုမြင်လျှင် မုချငါ့ကိုပစ်၍သတ်တော့မည်ဟု အောက်မေ့ကာ သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် အသက်ကိုချမ်းသာပေးရန်တောင်းပန်မည်ဟုကြံစည်လျက်– “အဆွေမုဆိုး... သင်သည် ဥစ္စာကိုလို၍ ငါ့ကိုဖမ်းယူပါမူ မသတ်ပါလင့်၊ အရှင်ဖမ်းကာ မင်းကြီးထံသို့ဆောင်ယူပါ၊ ဥစ္စာများစွာရပါလိမ့်မည်ဟု ငါထင်ပါ၏”— ဟုမုဆိုးအား ရှေးဦးစွာ ပဋိသန္ဓာရစကားပြောကြားလေ၏။ ဥဒေါင်းဖမ်းရေး မုဆိုးမေးမုဆိုးသည် ဥဒေါင်းမင်းစကားကိုကြားလျှင် ဤဥဒေါင်းမင်းကား ငါ့ကိုသတ်ရန်လေးကိုတင်သည်ဟုမှတ်ထင်နေ၏၊ နှစ်သိမ့်စေမည်ဟုကြံစည်လျက်— “အို-ဥဒေါင်းမင်း... ငါသည် သင့်ကိုသတ်ရန်လေးကိုတင်သည်မဟုတ်ပါ၊ ငါသည်မြှားဖြင့်ကျော့ကွင်းကိုဖြတ်မည်၊ သင်သွားလိုရာအရပ်သို့သွားပါ”— ဟု လွှတ်ရန်အကြောင်းကိုပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည်– “အဆွေမုဆိုး... သင်သည် ငါ့ကိုဖမ်းရန် ခုနစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး အစာငတ်ရေငတ်ခံ၍ ပင်ပန်းစွာလိုက်ရ၏၊ ထိုသို့ဖမ်းရပါလျက် ကျော့ကွင်း၌မိနေသောငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် လွှတ်လိုသနည်း၊ သင်သည် ယနေ့ ပါဏာတိပါတမှကြဉ်ရှောင်သလော၊ အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့ကိုဘေးမဲ့ပေးသလော”— ဟု လွှတ်ခြင်းအကြောင်းကိုမေးလေ၏။ ကံအကျိုးရှိမှု ဟောကြားပြုထိုအခါမုဆိုးသည် ပါဏာတိပါတကံကိုစောင့်ရှောက်သောအကျိုးကိုမေးလို၍– “အို-ဥဒေါင်းမင်း... ပါဏာတိပါတမှကြဉ်ရှောင်ခြင်း၊ သတ္တဝါတို့အားဘေးမဲ့ပေးခြင်းအကြောင်းကို သင့်အားမေးလိုပါ၏၊ ပါဏာတိပါတမှကြဉ်ရှောင်သောသူ၊ သတ္တဝါတို့အားဘေးမဲ့ပေးသောသူတို့သည် သေလွန်သောအခါ အဘယ်သို့သောချမ်းသာကိုရကြသနည်း”— ဟု တစ်ဖန် ဥဒေါင်းမင်းအားမေးပြန်၏။ ဥဒေါင်းမင်းလည်း– အဆွေမုဆိုး... ပါဏာတိပါတမှကြဉ်ရှောင်ခြင်း၊ သတ္တဝါတို့အားဘေးမဲ့ပေးခြင်းအကျိုးကို ငါဟောမည်၊ ပါဏာတိပါတမှရှောင်ကြဉ်သောသူ၊ သတ္တဝါတို့အားဘေးမဲ့ပေးသူတို့သည် ယခုဘဝ၌ချီးမွမ်းခြင်းကိုခံရ၏၊ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့သွားရ၏”ဟုပြောကြားလေ၏။ တမလွန်မရှိဟု အမေးပြုထို့နောက် မုဆိုးသည် ဥဒေါင်းမင်းအားကံကျိုးတရားမရှိဟုပြောဆိုသောပြဿနာကို မေးလိုပြန်သဖြင့်— “အို-ဥဒေါင်းမင်း... နတ်များမရှိဟု အချို့ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ဆိုကြ၏၊ ဤဘဝ၌သာ အသက်သည်ပျောက်ဆုံးခြင်းသို့ရောက်၏၊ ထိုမှတစ်ပါး ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်တို့၏အကျိုးသည်မရှိ၊ အလှူကိုသူယုတ်မာတို့သည် မကောင်းသဖြင့်ပညတ်အပ်၏ဟုပြောဆိုသောဆရာတို့စကားကိုယုံကြည်သောကြောင့်... အကျွန်ုပ်သည်ငှက်တို့ကိုသတ်ပါ၏”— ဟု မိမိမှားယွင်းသောအယူဝါဒကို အယူဝါဒမှန်ထင်မှတ်လျက်ပြောကြားလေ၏။ တမလွန်ရှိမှု ဥပမာပြုထိုအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည် တမလွန်လောကရှိသည်ကိုဟောပြောလိုသဖြင့် ကျော့ကွင်းတံဖျား၌ ဦးခေါင်းစောက်ထိုးဆွဲလျက်ပင်— “အဆွေမုဆိုး... လ-နေနှစ်ပါးတို့သည် ကောင်းကင်၌ထွန်းလင်းလျက်သွားကုန်၏၊ ထိုလ-နေတို့သည် ဤလူ့ပြည်၌တည်ကြသလော၊ သို့မဟုတ် နတ်ပြည်၌တည်ကြသလော၊ ထိုလနေတို့ကိုရှိသည်ဟူ၍၎င်း၊ မရှိဟူ၍၎င်း၊ နတ်ဟူ၍၎င်း၊ လူဟူ၍၎င်း၊ အဘယ်သို့ပြောဆိုကြသနည်း”— ဟု မုဆိုးအားလ-နေတို့အကြောင်းကိုမေးပြန်၏၊ မုဆိုးလည်း– “အို-ဥဒေါင်းမင်း... လ-နေနှစ်ပါးတို့သည် ကောင်းကင်၌ထွန်းလင်းလျက်သွားကုန်၏၊ ထိုလ-နေတို့သည် နတ်ပြည်၌တည်ကြကုန်၏၊ ဤလူ့ပြည်၌မတည်ကြကုန်၊ ထိုလ-နေတို့ကို ဤလူ့ပြည်၌ နတ်တို့ဟုဆိုကြကုန်၏”— ဟုပြောကြားပြန်၏။ ထိုအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည်– “အဆွေမုဆိုး... သင်ပြောဆိုရာ၌သင့်ဆရာတို့ကားအဟေတုကအယူရှိကုန်၏၊ ယုတ်မာသောအယူရှိကုန်၏၊ ကံကိုမဆိုကုန်၊ ပယ်အပ်ကုန်၏၊ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်တို့၏အကျိုးကိုလည်းမဆိုကြကုန်၊ သူယုတ်မာတို့သာ အလှူကိုပညတ်အပ်၏ဟုဆိုကြကုန်၏”— ဟု မုဆိုး၏အယူဝါဒကိုပယ်လေ၏။ ငရဲဘုံလွတ်မှု အမေးပြုထိုအခါမုဆိုးသည် သတိသံဝေဂရသဖြင့် ဥဒေါင်းမင်းအား ငရဲဘုံဘဝမှလွတ်မြောက်ရန် မေးကြားလိုသဖြင့်— “အို-ဥဒေါင်းမင်း... စင်စစ် သင်၏စကားသည်မှန်ပေ၏၊ အလှူသည်အဘယ့်ကြောင့်အကျိုးမရှိဖြစ်ရာအံ့နည်း၊ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်တို့၏အကျိုးကိုသူယုတ်မာတို့ပညတ်ခြင်းအသို့ဖြစ်ရာအံ့နည်း”။ “အို-ဥဒေါင်းမင်း... ဘယ်အမှုကိုပြုသည်ရှိသော်၎င်း၊ အဘယ်သို့ပြုသော်၎င်း၊ ဘယ်အကျင့်ကိုကျင့်သော်၎င်း၊ ဘယ်တရားကိုမှီဝဲသော်၎င်း၊ ဘယ်အကျင့်ကျေးဇူးဖြင့်၎င်း အကျွန်ုပ်သည် ငရဲသို့မကျရာ၊ ထိုအကြောင်းကိုဟောကြားပါ”ဟု တောင်းပန်ပြန်၏။ ထိုအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည် မုဆိုး၏ပြဿနာကိုမဖြေသည်ရှိသော် လူ့ပြည်ကိုအချည်းနှီးပြုသကဲ့သို့ဖြစ်လတံ့ဟုကြံစည်လျက်– “အဆွေမုဆိုး... ဤမြေပြင်၌ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့သည်ရှိကုန်၏၊ ဖန်ရည်စွန်းသောအဝတ်ကိုဝတ်ကုန်၏၊ အိမ်ရာမထောင်ကုန်၊ ရဟန်းတရားကိုကျင့်ကြကုန်၏၊ နံနက်အခါ၌ဆွမ်းခံ၍စားကုန်၏၊ ညအခါ၌မစားကုန်။ လူ့ပြည်၌ ကိလေသာငြိမ်းပြီးသောရဟန်းတို့ကို အခါခပ်သိမ်းဆည်းကပ်၍ သင်ကြည်ညိုသောရဟန်းတို့ကိုမေးမြန်းပါကုန်၊ သိမြင်သောအတိုင်း ယခုဘဝ၏အကျိုးစီးပွား၊ နောင်ဘဝ၏အကျိုးစီးပွားတို့ကို ဟောကြကုန်လတံ့”— ဟု ငရဲဘေးဖြင့်ခြိမ်းချောက်ကာပြောဆိုလေ၏။ မုဆိုးဘဝမှ ပစ္စေကဗုဒ္ဓမုဆိုးကား ရင့်သန်ပြီးပါရမီရှိသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအလောင်းဖြစ်၍ ဥဒေါင်းမင်း၏တရားစကားကိုကြားနာပြီးလျှင် ရပ်မြဲတိုင်းဖြင့်လျှင် သင်္ခါရတရားတို့ကို လက္ခဏာရေးသုံးပါးသို့တင်၍သုံးသပ်ကာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကိုရ၍ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဖြစ်လေ၏၊ မုဆိုးပစ္စေကဗုဒ္ဓါဖြစ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဥဒေါင်းမင်းလည်း ကျော့ကွင်းမှလွတ်လေ၏။ ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် အလုံးစုံသောကိလေသာတို့ကိုဖောက်ခွဲကာ ဘဝ၏အဆုံး၌တည်လျက်— “အချင်းတို့... မြွေသည်အရေဟောင်းကိုပယ်စွန့်သကဲ့သို့၎င်း၊ စိမ်းစိုသောသစ်ပင်သည်အရွက်ဟောင်းကိုပယ်စွန့်သကဲ့သို့၎င်း ငါသည်ယခုအခါ မုဆိုးအဖြစ်ကိုပယ်စွန့်အပ်ပြီ”— ဟု ဥဒါန်းကျူးလေ၏။ ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် “ဥဒေါင်းမင်း... ငါကား ကိလေသာအနှောင်အဖွဲ့မှလွတ်ခဲ့ပြီ၊ ငါ့အိမ်၌နှောင်ဖွဲ့ထားခဲ့သောငှက်တို့ကို အဘယ်သို့လွှတ်ရပါအံ့နည်း”ဟုမေးလေ၏။ ဥဒေါင်းမင်းသည် “အရှင်ဘုရား... ကိလေသာမှလွတ်ပြီးသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို အာရုံပြု၍ သစ္စာပြုတော်မူလော့”ဟုနည်းပေးလေ၏။ ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည်– “ငါ၏အိမ်၌နှောင်ဖွဲ့၍ ထားအပ်ကုန်သော အရာမကများစွာကုန်သောငှက်အပေါင်းတို့၏အသက်ကို ယခုငါသည်ပေးပါ၏၊ ထိုငှက်အပေါင်းတို့သည် အနှောင်အဖွဲ့မှလွတ်ကုန်၍ မိမိတို့နေရာသို့သွားကြစေကုန်သတည်း”— ဟု ဥဒေါင်းမင်းပေးသောနည်းအတိုင်း သစ္စာပြုလေ၏။ ထိုသစ္စာပြုသောခဏ၌ အိမ်၌နှောင်ဖွဲ့၍ထားသောငှက်အပေါင်းတို့သည် အနှောင်အဖွဲ့မှလွတ်ကုန်လျက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမြည်တွန်ကာ မိမိတို့နေရာသို့သွားကုန်၏။ ဗောဓိဉာဏ်ရောက် လူ့အသွင်ပျောက်ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် လက်ဖြင့်ဦးခေါင်းကိုသုံးသပ်၏။ ထိုခဏ၌လျှင် လူ၏အသွင်ပျောက်၍ ရဟန်း၏အသွင်သို့ရောက်လေ၏၊ ပရိက္ခရာရှစ်ပါးနှင့်ပြည့်စုံလျက် အဝါခြောက်ဆယ်ရပြီးမထေရ်ကြီးကဲ့သို့ဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက် ဗောဓိလောင်းလျာဖြစ်သောဥဒေါင်းမင်းအား “သင်ဥဒေါင်းမင်းသည် ငါ၏မှီခိုရာဖြစ်သည်”ဟုပြောကြားကာ လက်အုပ်ချီ၍ လက်ျာရစ်လှည့်ပြီးလျှင် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်လျက် နန္ဒမူလိုဏ်သို့သွားလေ၏၊ ဥဒေါင်းမင်းလည်း ကျော့ကွင်းတံဖျားမှပျံကာ အစာစားပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့သွားလေ၏။ ဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ လူ့ဘောင်သို့လည်တမော့မော့နေသောရဟန်းသည် အရဟတ္တဖိုလ်၌တည်လေ၏။ --- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်-အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည်... ယခုအခါ ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။ --- ဆောင်ပုဒ် (၁) အရံအတား၊ ပရိတ်ကား၊ ဘေးများကာကွယ်သည်။ (၂) ပရိတ်ရွတ်လျှင်း၊ ဥဒေါင်းမင်း၊ ညွှတ်ကွင်းလွတ်ခဲ့သည်။ (၃) ပရိတ်ရွတ်ရိုး၊ မန္တန်မျိုး၊ တန်ခိုးကြီးလှသည်။ မဟာမောရဇာတ်ပြီး၏။ ကိုးကား Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်