အဖျော်ဆယ်ခု ထောပတ်ပြု

အဖျော်ဆယ်ခု ထောပတ်ပြု သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် အဖျော်ဆယ်ခု ထောပတ်ပြု: အင်္ဂတေ (အဆောက်အအုံများတွင် အသုံးပြုသော အင်္ဂတေ) ကောင်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် အဖျော်ဆယ်မျိုးကို အသုံးပြုရသည်။ ထိုအဖျော်ဆယ်မျိုးမှာ တမာစေး၊ ပွဲ့လျက်၊ ထန်းလျက်၊ လဲဝါ၊ လွန်စေး၊ ဖန်ခါးသီး၊ ကျွဲကော်၊ ကြွေ၊ ဥသျှစ်စေးနှင့် အုံတုံစေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှေးခေတ် မြန်မာ့ဗိသုကာပညာတွင် အင်္ဂတေကောင်းတစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ရာ၌ သဘာဝပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို စနစ်တကျ ရောစပ်အသုံးပြုကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ရှေးခေတ် မြန်မာ့လက်မှုပညာနှင့် ဗိသုကာပညာ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ညွှန်းသည်။ အသေးစိတ် အဖျော်ဆယ်မျိုး၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြနိုင်ပါသည်။ 1. တမာစေး: တမာပင်မှ ရရှိသော အစေး။ 2. ပွဲ့လျက်: ပွဲ့ပင်မှ ရရှိသော အစေး။ 3. ထန်းလျက်: ထန်းပင်မှ ရရှိသော သကြားတစ်မျိုး။ 4. လဲဝါ: လဲပင်မှ ရရှိသော အစေး။ 5. လွန်စေး: လွန်ပင်မှ ရရှိသော အစေး။ 6. ဖန်ခါးသီး: ဖန်ခါးပင်၏ အသီး။ 7. ကျွဲကော်: ကျွဲ၏ အရေပြားမှ ရရှိသော ကော်။ 8. ကြွေ: အခွံမာသီးများ၏ အခွံကို မီးရှို့၍ ရရှိသော ပြာမှုန့်။ 9. ဥသျှစ်စေး: ဥသျှစ်ပင်မှ ရရှိသော အစေး။ 10. အုံတုံစေး: အုံတုံပင်မှ ရရှိသော အစေး။ ကိုးကားချက်များ "ရှေးပန်းရန် ဗိသုကာကြီးများ၏ မှတ်တမ်းဟောင်းများတွင် အဖျော်ဆယ်ခု ထောပတ်ပြုဟူ၍ မှတ်သားခဲ့ကြရာ…၊" [၁၃၄၀] မြန်မာ့ပန်း။ ၈၂။ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ