သံချိုကိုင်

သံချိုကိုင် ရှေးအခါက ရုပ်သေးကပြသောအခါ သံချိုကိုင်က ပါရစမြဲဖြစ်သည်။ ရုပ်သေး၏အသက်သည် သံချိုကိုင်ပဲဖြစ်သည်။ သံချိုကောင်းလျှင် ရုပ်သေးစင် နာမည်ရသည်။ ရုပ်သေးစင်၌ သံချိုကိုင်မပါလျှင် အင်္ဂါမစုံဘူးဟု ဆိုကြပါသည်။ သံချိုကိုင်ဆိုသည်မှာ စာဆိုတတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးက သံချိုရုပ်ဟု သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူပြက်ရုပ်ကိုကိုင်ပြီး သံချို၊ တဘောင်၊ ဇာတ်ချီးစသော စကားလင်္ကာတွေကို လက်တန်းရွတ်ဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သံချိုကိုင်က စာပေပရိယတ် နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်ရသည်။ ကဗျာ၊ လင်္ကာများကို တမုဟုတ်ချင်းစပ်ဆိုနိုင်သည့် တင်္ခဏုပ္ပတ္တိဉာဏ် ရွှင်ရပါသည်။ ရုပ်သေးစင်တော်က သံချိုင်ကိုင်ဆိုသည် ရုပ်သေးအဖွဲ့၏ စာဆိုဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကိုလဲ တစ်ခန်းတစ်ကဏ္ဍပွဲထုတ်ရပါသည်။ သံချိုကိုင်ကောင်းရင် ရုပ်သေးအဖွဲ့လဲ ဂုဏ်တက်ပါသည်။ ထင်ရှားသည်။ စာအချိုး‌ကောင်းရင်ကောင်းသလောက် ဆုလာဘ်တွေချီးမြှင့်ခံရလေ့ရှိပါသည်။ သံချိုအရုပ်ကိုကိုင်ပြီး ကြိုးဆွဲလှုပ်ရှား သီဆိုလို့ သံချိုကိုင်လို့ ခေါ်ကြခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ရုပ်သေးအဖွဲ့တွေမှာ သံချိုရုပ်ကို သီးသန့်ထားလေ့ရှိကြပါတယ်။ လူရွှင်တော် သို့မဟုတ် လက်စွဲတော်လို့ခေါ်တဲ့ လူပြက်ရုပ်က နှစ်ရုပ်ကနေ လေးရုပ်အထိ ပါတတ်တယ်။ အဲဒီထဲကမှ တစ်ရုပ်ရုပ်ကို သံချိုရုပ်အဖြစ် ပွဲထုတ်ပါတယ်။သံချိုရုပ်ကို နားပန်းဆံနဲ့ ထုလုပ်ပြီး ရိုးရိုးလူရွှင်တော်၊ လူပြက်ကိုတော့ ကြက်တောင်စည်းနဲ့ ထုလုပ်တတ်ကြပါတယ်။ သံချိုကိုင်က ရွတ်သမျှစာကို လက်တန်း စာချိုးလေ့ရှိပါတယ်။ လက်တန်းရွတ်ကြလေ့ ရှိပါတယ်။ ရွတ်ဆိုသမျှက နဘေလင်္ကာထပ် စာချိုးတွေသာ များပါတယ်။ သံချိုကိုင်ဟာ လက်တစ်ဖက်က လက်တန်းကိုကိုင်ထားပါတယ်။ မျက်နှာကို အနည်းငယ်အပေါ်မော့ရင်း နဘေကာရန်တွေကို ကြံဆပြီး တောက်လျှောက်ရွတ်ပါတယ်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင် ရေးစပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ အခွင့်ပေါ်မှသာ ချက်ချင်းစာချိုးပြီး ရွတ်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါကို လက်တန်း ရေးစပ် ရွတ်ဆိုတယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။