ကေဒါရဇာတ်

'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၄။ ကေဒါရဇာတ် ကောက်ပဲသီးနှံတို့ကို စားစဉ် လယ်စောင့်ယောက်ျားထောင်သည့် ကျော့ကွင်းတွင်မိ၍ လယ်ရှင်က ကောက်နှံဆောင်ယူခြင်းပြဿနာကို မေးမြန်းရာ ဖြေကြားကောင်းသဖြင့် လယ်ရှင်ကြည်ညို၍ နယ်စားရသော ကျေးမင်းအကြောင်း။ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အမိလုပ်ကျွေးဘူး ဘုရားချီးကျူးနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမိကိုလုပ်ကျွေးသော ရဟန်းတစ်ပါးရှိ၏။ ထိုရဟန်းကို ခေါ်တော်မူ၍ “ရဟန်း... သင်သည် လူတို့ကိုလုပ်ကျွေး၏ဟူသည်မှန်သလော”ဟု မေး၏။ “မှန်ပါသည်ဘုရား”ဟု လျှောက်၏။ “အဘယ်သို့တော်စပ်သနည်း”ဟု မေး၏။ “အမိအဘတို့ဖြစ်ပါသည်ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားရာ “ရဟန်း... ကောင်းစွ-ကောင်းစွ၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် တိရစ္ဆာန်မျိုး၌ဖြစ်၍လည်း အမိအဘတို့ကိုလုပ်ကျွေးဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။ --- အတိတ်ဝတ္ထု လယ်ယာရှင်များ အစောင့်ထားလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် မဂဓမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် မြို့တော်မှ အနောက်မြောက်အရပ်၌ သာလိဒ္ဒိယမည်သော ပုဏ္ဏားရွာတစ်ခုတည်ရှိလေ၏။ ထိုရွာ၌ ကောသိယဂေါတ္တမည်သော ပုဏ္ဏားသည် အရှေ့မြောက်အရပ်၌တည်ရှိသော မဂဓလယ်တို့တွင် ပယ်တစ်ထောင်မျှသောလယ်ကိုယူ၍ သလေးစပါးတို့ကို စိုက်ပျိုးလေ၏။ ကောက်ပင်ထလတ်သော်စောင်ရန်းကို မြဲမြံလုံခြုံစွာကာ၏။ ထိုပယ်တစ်ထောင်တို့တွင် ပယ်ငါးရာကို၊ အချို့ငါးဆယ်၊ အချို့ခြောက်ဆယ်စသည်ဖြင့်ပေးကာ စောင့်ရှောက်စေ၏။ ပယ်ငါးရာကိုကား အခစားပြုလုပ်သူ မိမိသူရင်းငှါးအား ပေးကာ စောင့်ရှောက်စေ၏။ သူရင်းငှါးလည်း ထိုလယ်၌ပင် အိမ်ငယ်ဆောက်လုပ်နေထိုင်၍ နေ့ညပတ်လုံး စောင့်ရှောက်ကာနေ၏။ မိဘအိုလုပ်ကျွေး သားငယ်ကျေးထိုလယ်၏ အရှေ့မြောက်အရပ်၌ကား မြေနှင့်ရောသော တောင်တစ်ခုဝယ် ကြီးစွာသော လက်ပံတောသည် တည်ရှိလေ၏။ ထိုလက်ပံတော၌ ကျေးပေါင်းများစွာတို့သည် နေထိုင်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ကျေးမျိုး၌ဖြစ်၍ ကျေးအပေါင်းတို့၏မင်းဖြစ်၏။ အလွန်အဆင်းလှ၏။ အားအစွမ်းနှင့်ပြည့်စုံ၏။ လှည်းပုံတောင်းပမာဏ ကိုယ်ရှိ၏။ ဘုရားအလောင်း၏ အဘကျေးမင်းသည် အိုသည်ဖြစ်၍ ကျေးအပေါင်းကိုမဆောင်နိုင်သဖြင့် သားအား အပ်နှင်း၏။ သားဖြစ်သောကျေးမင်းလည်း ထိုနေ့မှစ၍ မိဘအိုတို့အား အစာရှာမသွားစေဘဲ အသိုက်၌နေစေလျက်လုပ်ကျွေး၏။ ကျေးအပေါင်းတို့သည် ဟိမဝန္တာ၌ အလိုလိုဖြစ်သော သလေးစပါးတို့ကို စားသောက်ကြကုန်၏။ သလေးစပါးခင်း ကျေးများဆင်းတစ်နေ့သ၌ကျေးသားတို့သည် “ရှေးအခါ ဤအချိန်တွင် မဂဓလယ်တော၌ သလေးစပါးတို့သည် မှည့်ကုန်၏၊ ယခုအခါ အဘယ်သို့ဖြစ်သနည်း”ဟု ကျေးမင်းအား လျှောက်ကြကုန်၏။ ကျေးမင်းလည်းစုံစမ်းရန် ကျေးသားနှစ်ကောင်တို့ကို လွှတ်လိုက်၏။ ကျေးသားနှစ်ကောင်တို့လည်း မဂဓလယ်တောသို့သွားကာ သလေးစပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် သလေးနှံတို့ကိုယူခဲ့၍ ကျေးမင်းရှေ့၌ချကာပြကုန်၏။ ကျေးမင်းလည်း သလေးစပါးတို့မှည့်သည်ကိုသိလျှင် နက်ဖြန်ကျေးအပေါင်းခြံရံကာမဂဓလယ်တောသို့သွား၍ ထိုအခစားသူရင်းငှါးစောင့်သော လယ်တောသို့ဆင်းသက်၍ ကျက်စားကုန်၏။ လယ်စောင့်ယောက်ျားသည် ခြောက်လှန့်တားမြစ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။ ကြွင်းသောကျေးတို့သည် အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် ပျံကုန်၏။ ကျေးမင်းကား အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် များစွာသောသလေးနှံတို့ကိုချီကာပြန်ခဲ့၍ မိဘအိုတို့အားလုပ်ကျွေး၏။ နက်ဖြန်နေ့မှစ၍ ထို့အတူကျက်စားကြကုန်၏။ လယ်ရှင်တိုင်ငြား သူရင်းငှါးထိုအခါ သူရင်းငှါးယောက်ျားသည် “ဤကျေးတို့သည် ဤလိုသာ နှစ်ရက်သုံးရက်သာစားကုန်ငြားအံ့ စပါးသည်ကုန်ရာ၏၊ ပုဏ္ဏားသည် အဘိုးဖြတ်စေ၍ ငါ့အား မြီပြုလတံ့၊ ယခုသွား၍ပြောကြားမည်”ဟု ပုဏ္ဏားထံသွား၍ လျောက်ပတ်သောနေရာ၌နေလျက်– “အို–ကောသိယအနွယ်ဖြစ်သော ပုဏ္ဏား... သလေးစပါးစိုက်ပျိုးသောလယ်သည် ပြည့်စုံပါ၏၊ သလေးစပါးကို ကျေးတို့သည်စားကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကိုပြောကြားပါ၏၊ အကျွန်ုပ်ကျေးတို့ကိုတားမြစ်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ပါ၊ ထိုကျေးတို့တွင် အလုံးစုံသော အဖို့ဖြင့် ကောင်းသော ကျေးကြီးတစ်ကောင်ကား သလေးစပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ အပြန်တွင် နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားသေး၏”— ဟုကျေးတို့အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။ လယ်စောင့်ထောင်သည့် ကျေးမင်းမိပုဏ္ဏားသည် လယ်စောင့်ယောက်ျား၏စကားကိုကြားလျှင် ကျေးမင်းကိုချစ်ခင်ကြည်ညိုသဖြင့်– “အို-ယောက်ျား... ထိုကျေးကြီးကိုမိလောက်အောင် မြင်းမြီးကျော့ကွင်းတို့ဖြင့် ထောင်၍ငါ့ထံသို့ အရှင်ဖမ်းယူခဲ့ပါ”— ဟုမှာထားလေ၏။ ထိုအခါ လယ်စောင့်ယောက်ျားလည်း မြီမပြုသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လယ်တောသို့သွား၍ မြင်းမြီးတို့ကိုကျစ်၍ ကျော့ကွင်းပြုလုပ်ကာ ကျေးမင်းကျလောက်သောနေရာဝယ် ထောင်၍ထားပြီးလျှင် ကျေးမင်းတို့လာခြင်းကိုကြည့်ရှုလျက် အိမ်ငယ်တွင်း၌နေ၏။ ကျေးမင်းလည်း ကျေးအပေါင်းခြံရံကာလာလတ်၍ သလေးလယ်၌ ကျက်စားပြန်၏။ ခြေ၌ကျော့ကွင်းမိနေသည်ကိုသိလျှင် “ငါသည် ယခုအခါ ကျော့ကွင်းမိသောမြည်သံကို အကယ်၍မြည်အံ့၊ ဆွေမျိုးတို့သည် သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် အစာမစားဘဲ ပျံကုန်ရာ၏၊ သို့အတွက် အစာစား၍ဝလောက်အောင် ဆိုင်းငံ့မည်”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မမြည်ဘဲသည်းခံ၍နေ၏။ အတန်ကြာ၍ ဝလောက်သောအခါ သုံးကြိမ်ကျော့ကွင်းမိသောမြည်သံကို မြည်လေ၏။ ကျေးမင်းမိလို့ လယ်ရှင်ထံပို့ထိုအခါ... ကျေးအပေါင်းတို့သည် ကြောက်လန့်သဖြင့်ကြကုန်၏။ တစ်ကောင်သောကျေးမျှပြန်၍မကြည့်ချေ။ ကျေးမင်းသည်– “အို–ကျေးငှက်အပေါင်းတို့... သင်တို့ကား ဝအောင်စားသောက်ကာ ဘဲသွားကြကုန်၏၊ ငါတစ်ကောင်ကိုသာ ကျော့ကွင်းဖြင့်မိခဲ့၏၊ ငါသည် အဘယ်မကောင်းမှုကိုပြုခဲ့ဘူးသနည်း”— ဟု ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။ လယ်စောင့်ယောက်ျားလည်း ကျေးမင်းမြည်သံနှင့် ကျေးတို့ပျံသံကိုကြားလျှင် အိမ်ငယ်မှထွက်၍ကြည့်ရှုရာ ရည်ရွယ်၍ထောင်ထားသော ကျေးမင်းပင်မိနေသည်ကို မြင်လျှင် နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အသာကျော့ကွင်းမှဖြေပြီးလျှင်ခြေနှစ်ချောင်းတို့ကို တပေါင်းတည်းဖွဲ့ချည်လျက် ယူဆောင်၍ လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားအားပေးလေ၏။ စားဝချီပြေး လယ်ရှင်မေးပုဏ္ဏားသည် အားကြီးသောချစ်ခြင်းဖြင့် ကျေးမင်းကို လက်နှစ်ဘက်တို့ဖြင့် မြဲမြံစွာကိုင်၍ ရင်ခွင်၌နေစေပြီးလျှင်– “အမောင်ကျေးသား... အခြားကျေးသားတို့အား သင့်လျော်သောဝမ်းဗိုက်ရှိ၏ဟုငါအောက်မေ့၏၊ သင်ကျေးသား၏ဝမ်းဗိုက်ကား အလွန်ကြီးယောင်တကား၊ သလေးစပါးတို့ကိုအလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားဘိ၏။ “အမောင်ကျေးသား... လက်ပံတော၌ ကျီကိုပြည့်စေသလော၊ အမောင်ကျေးသားအား ငါနှင့်ရန်ငြိုးရှိသလော၊ ငါမေးအပ်သည်ကိုပြောကြားပါ၊ သလေးစပါးတို့ကို အဘယ်အရပ်၌ သိုမှီးသနည်း”။ ဟု ကျေးမင်းအား မေးလေ၏။ ကြွေးဟောင်းဆပ်လို ပစ္စည်းသိုထိုအခါ ကျေးမင်းသည် ပုဏ္ဏားစကားကိုကြားလျှင်– “အို-ပုဏ္ဏား... အကျွန်ုပ်အား သင်နှင့်ရန်ငြိုးမရှိပါ၊ ကျီကျလည်း မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် မြီဟောင်းကိုဆပ်ရပါ၏၊ ကြွေးမြီသစ်ကိုပေးရပါ၏၊ ဥစ္စာအိုးကိုလည်း မြှုပ်နှံရပါ၏”။ ဟု လူတို့ဘာသာစကားဖြင့် သာယာစွာပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် ကျေးမင်းစကားကိုကြားလျှင်— “အမောင်ကျေးသား... အဘယ်ကို ကြွေးမြီဟောင်းဆပ်သည်ဆိုပါသနည်း၊ အဘယ်ကို ကြွေးမြီသစ်ပေးသည်ဆိုပါသနည်း၊ အဘယ်ကို ဥစ္စာအိုးမြှုပ်သည်ဆိုပါသနည်း၊ ရှင်းလင်းအောင် ပြောကြားပါ၊ ကျော့ကွင်းမှလွှတ်ပါမည်”။ ဟု မေးမြန်းတောင်းပန်ပြန်၏။ အသစ်ပေးပြန် အိုးမြှုပ်နှံထိုအခါ ကျေးမင်းသည် မိမိ ကြွေးဟောင်း ကြွေးသစ် မြှုပ်နှံမှုကို ပြောဆိုလို၍— “အို-ပုဏ္ဏား အကျွန်ုပ်ငယ်စဉ်က ကျွေးမွေးခဲ့သော မိဘတို့အား အိုမင်းသောအခါ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျွေးမွေးခြင်းကို ကြွေးမြီဟောင်းဆပ်သည်ဟုဆိုပါသည်”။ “အကျွန်ုပ်အိုမင်းသောအခါ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျွေးမွေးစေရန် သားသမီးငယ်တို့အား ကျွေးမွေးခြင်းကို ကြွေးမြီသစ်ပေးသည်ဟုဆိုပါသည်”။ “အခြား အိုမင်းအားနည်းသော ကျေးတို့အား ကျွေးမွေးခြင်းကို ဥစ္စာအိုးကို မြှုပ်နှံသည်ဟုဆိုပါသည်”။ ဟု ရှင်းလင်းအောင်ပြောကြားလေ၏။ လွန်စွာကြည်ညို ကျေးမင်းကိုပုဏ္ဏားသည် ကျေးမင်း၏တရားစကားကိုကြားရလျှင် အလွန်ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ဤကျေးငှက်ကား ကောင်းစွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကား မြတ်သောတရားကိုကျင့်စွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကျင့်သောတရားသည် လူအချို့တို့၌ မရှိပေ”။ “အမောင်ကျေးသား... အလုံးစုံသောဆွေမျိုးတို့နှင့်တကွ အလိုရှိတိုင်းသလေးစပါးကိုစားပါလော။ “အမောင်ကျေးသား... နောက်ထပ်တစ်ဖန်လည်း တွေ့မြင်လိုပါ၏၊ ငါသည်သင့်အား တွေ့မြင်ခြင်းကိုနှစ်သက်မြတ်နိုးပါ၏”။ ဟု ချီးကျူးတောင်းပန်ပြီးလျှင် ချစ်လှသောသားကဲ့သို့ နူးညံ့သောစိတ်ဖြင့်ကြည့်ရှုလျက် ခြေမှအနှောင်အဖွဲ့ကိုဖြေ၍အကြိမ်တစ်ရာချက်အပ်သောဆီဖြင့် ခြေတို့ကိုနှိပ်နယ်ပြီးလျှင် ရွှေအင်းပျဉ်၌နေစေ၍ ရွှေခွက်၌ ပျားပေါက်ပေါက်တို့ကိုစားစေ၍ သကာရည်ကိုသောက်စေ၏။ ကျေးမင်းဆုံးမ ဝမ်းမြောက်ကြထို့နောက် ကျေးမင်းသည် လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားအား ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုရန် တိုက်တွန်းပြန်လို၍– “အို-ပုဏ္ဏား... သင်၏နေရာ သင်၏အထံ၌ ငါတို့အား နေ့ညဉ့်တို့၌ စားအိမ် သောက်အိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီ၊ ချအပ်ပြီးသောလက်နက်ရှိကုန်သောရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၌ အလှူကိုပေးလှူပါလော့၊ အိုမင်းသောမိဘတို့ကိုလည်း ကျွေးမွေးပါလော့”။ ဟု ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့လျော့ရန် အဆုံးအမပေးလေ၏။ ပုဏ္ဏားသည် အလွန်နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍— “အချင်းတို့... ငါ့အားယနေ့ ကြက်သရေရှိစွတကား၊ ငါသည် ငှက်တကာတို့တွင် မြတ်လှသော ကျေးမင်းကို ဖူးမြင်ရပေ၏၊ ငါသည် ကျေးမင်း၏ ကောင်းစွာဟောသောတရားစကားတို့ကို ကြားနာရ၍ များစွာသောကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကိုပြုတော့အံ့။ ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးလေ၏။ နယ်စားပေးကြ ဝမ်းမြောက်လှကျေးမင်းလည်း မိမိအားပေးသော ပယ်တစ်ထောင်ရှိသောလယ်ကို စွန့်ပယ်၍ ရှစ်ပယ်မျှသောလယ်ကိုသာယူ၏။ ပုဏ္ဏားလည်း မှတ်တိုင်စိုက်လျက် ကျေးမင်းအား လယ်ကိုအပ်နှင်း၍ ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ပြီးလျှင် “အရှင်ကျေးမင်း သွားပါလော့၊ ငိုကြွေးနေသောမိဘအိုတို့ကို နှစ်သိမ့်စေပါလော့”ဟု ပြောဆို၍ လွှတ်လေ။ ကျေးမင်းလည်း သလေးနှံတို့ကိုယူဆောင်ကာ မိဘတို့၌ချ၍ ကျွေးမွေးလေ၏။ မိဘအိုတို့လည်း အလွန်ရွှင်လန်းကုန်လျက် ထကြကုန်၏။ ကျေးအပေါင်းတို့လည်း စည်းဝေးကုန်လျက် လွတ်မြောက်လာသောအကြောင်းကို မေးမြန်းကြကုန်၏။ ကျေးမင်းလည်း အကြောင်းစုံကို အကျယ်တဝင့် ပြောကြားလေ၏။ ကောသိယပုဏ္ဏားလည်း ကျေးမင်းဆုံးမသောတရားစကားကိုကြားနာရသောအခါမှစ၍ တရားစောင့်သောရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အား ကြီးစွာသောအလှူကိုဖြစ်စေ၏။ ဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည့်အဆုံး၌ မိဘတို့ကိုလုပ်ကျွေးသောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။ --- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ကျေးအပေါင်းသည်-ယခုအခါ ဘုရားပရိသတ်။ မိဘတို့သည်-မြတ်သောမင်းမျိုးတို့။ လယ်စောင့်ယောက်ျားသည်-ဆန္ဒထေရ်။ ပုဏ္ဏားသည်-အာနန္ဒာ။ ကျေးမင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။ --- ဆောင်ပုဒ် (၁)သားသမီးမွေး၊ ငယ်စဉ်ကျွေး၊ ကြွေးသစ်ချခြင်းသာ။ (၂) ကျေးဇူးဆပ်ပေး၊ မိဘကျွေး၊ ကြွေးဟောင်းဆပ်ခြင်းသာ။ (၃) အခြားသူသာ၊ ကျွေးမွေးရာ၊ ဥစ္စာမြှုပ်ခြင်းသာ။ (၄) ရှေးပညာရှင်၊ ဤသုံးအင်၊ အစဉ်ပြုကြရာ၊ ကေဒါရဇာတ်ပြီး၏။ ကိုးကား Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်