နင်ဂျာ

မင်းသား ဟိကာရု ဂန်းဂျိ နှင့် နင်ဂျာတစ်ဦး ။ စက္ကူပေါ်တွင် သစ်သားပုံနှိပ်တုံးဖြင့် နှိပ်ခြင်း။ ကူနီဆားဒါး ၁၈၅၃။ လူကြိုက်များသောရိုးရာပုံပြင်များစွာရှိသော်လည်း နင်ဂျာ ၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများမှာရှားပါးလှသည်။ သမိုင်းပညာရှင် စတီဗင်တန်းဘူး က အဆိုပါ နင်ဂျာများကို နိမ့်ပါးသောလူတန်းစားများမှ အများဆုံးစုဆောင်းခဲ့ခြင်းကြောင့် စာပေဘက်မှ သူတို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုနည်းပါးသည်ဟုဆိုခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်စွာ အလုပ်လုပ်ရန် သဘောတူခြင်း နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေမပါဝင်ဘဲ သူတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုများကိုငွေကြေးဖြင့် ရောင်းဝယ်ရန် သဘောတူခြင်းတို့သည် နင်ဂျာတို့၏ နဂိုမူလလူမှုရေးအခြေအနေကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ရှုမြင်ကြသည်။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများရှားပါးမှု ဥပမာအနေနှင့် ဟိုးဂျန်ပုံပြင် နှင့် ဟေးကဲပုံပြင် စသည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဂန္ထဝင်စာပေများတွင် အထက်တန်းလွှာ ဆာမူရိုင်းများကိုသာ အဓိက အသားပေးထားပြီး သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ပရိသတ်များကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သမိုင်းပညာရှင် ကိယောရှိ ဝါတာတာနီ က နင်ဂျာတို့သည် ၎င်းတို့၏လုပ်ရပ်များနှင့် နေထိုင်မှုများကို အထူးလျှို့ဝှက်ရန် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသည်ဟု ဆိုသည်။ နင်ဂျုဆု နည်းလမ်းဟု ခေါ်သော် အရာများတွင် ပြိုင်ဘက်အနေနှင့် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မရှိကြောင်း စိတ်ချနေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ထိုသို့ဖြစ်စေရန် အထူးလေ့ကျင့်သင်ကြားမှုများ ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ နင်ဂျာမတိုင်မီ အိဂါလွင်ပြင် အား ဝေးလံခေါင်းပါးသော အရပ်မှ တောင်ကုန်းများမှ ဝန်းရံထားပြီး နင်ဂျာများကို အထူးလေ့ကျင့်ပေးသည့် ကျေးရွာများ ပေါ်ပေါက်ရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ အိဂါ နှင့် ကိုးဂါမျိုးနွယ်စုတို့သည် အိဂါပြည်နယ် ( ယနေ့ခေတ် မီအဲစီရင်စု) နှင့် ကပ်လျက် ရှိသည့် ကိုးဂါဒေသ (ယခုအခါ ရှိဂါ့ စီရင်စု) တို့တွင် နေထိုင်သော မိသားစုများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုဒေသများမှ ကျေးရွာများသည် နင်ဂျာတို့အား လေ့ကျင့်သင်ကြားခြင်းကို အားစိုက်လုပ်ကိုင်ကြသော ကျေးရွာများ ဖြစ်သည်။ ဝေးလံခေါင်းပါးခြင်း နှင့် အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းများကြောင့် သွားလာရန်ခက်ခဲခြင်းတို့သည် နင်ဂျာတို့၏ လျှို့ဝှက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွင် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု အဖြစ် ပါ ဝင်သည်။ ဤတောင်တန်းဒေသများရှိ နင်ဂျာတို့၏ မူလအစနှင့် ပတ်သက်သော သမိုင်းဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို ယေဘုယျအားဖြင့် မှန်ကန်သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဂေါ့ကာဂါ့မိ ဖူရောကု မှတ်တမ်းစဉ်က မျိုးနွယ်စု နှစ်ခု၏ ရင်းမြစ်အကြောင်းကိုရေးသားခဲ့သည်။ ဤဒေသများမှ နင်ဂျာများကို သူလျှိုများ သို့မဟုတ် ကြေးစားအဖြစ် ငှားရမ်းထားသည့် သာမန်လူများ သို့မဟုတ်ဆာမူရိုင်းများမှ ခွဲခြားရန်လိုအပ်သည်။ သူတို့နှင့် လုပ်ငန်းတူသော အခြားသူများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အိဂါ နှင့် ကိုးဂါ မျိုးနွယ်စုများသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် နင်ဂျာ များကို မွေးထုတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွက် အထူးလေ့ကျင့် ပေးခဲ့သည်။ ဤပရော်ဖက်ရှင်နယ်နင်ဂျာ များကို ဒိုင်မျိုး တို့မှ ၁၄၈၅ မှ ၁၅၈၁ ကြား အမြဲတစေ ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်မှာ အိုဒါ နိုဘူနာဂါတို့မှ အိဂါပြည်နယ်အား ကျူးကျော်ဝင်ရောက်၍ စနစ်တကျ စုစည်းထားသော မျိုးနွယ်စုများကို သုတ်သင်ရှင်းလစ်ပစ်ခဲ့သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ထွက်ပြေးခဲ့ကြရပြီး အချို့မှာ တိုကုဂါဝါ ရှိုးဂန်း ကို တည်ထောင်သူ တိုကုဂါဝါ အိအဲယဆု ထံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြကာ ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ခံကြရသည်။ ဟတ်တိုးရိ ဟန်ဇိုး အပါအဝင် ယခင်က အိဂါ မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် တိုကုဂါဝါ၏ သက်တော်စောင့်များ အဖြစ် နောက်ပိုင်းတွင် အမှုထမ်းကြသည်။ ၁၅၆၀ ခုနှစ်တွင် အိုကဲဟာဇာမာ တိုက်ပွဲ အပြီးတွင် တိုကုဂါဝါသည် တိုမို ဆုကဲဆာဒါ ဦးဆောင်သော ကိုးဂါနင်ဂျာ အယောက်ရှစ်ဆယ် အုပ်စုကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ သူတို့အား အိမာဂါဝါ မျိုးနွယ်စု ၏ တပ်စခန်းကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤချေမှုန်းရေး မှတ်တမ်းအား မီကာဝါ ဂေါ့ ဖူဒိုကိတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုစီးနင်းမှုတွင် ကိုးဂါ နင်ဂျာများမှ ရဲတိုက်အတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မျှော်စင်များကို မီးရှို့ခဲ့သည်။၊ တပ်ရင်းအင်အား နှစ်ရာနှင့် တကွ ရဲတိုက်အတွင်း နေထိုင်သူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကိုးဂါနင်ဂျာများသည် ဆဲကိဂါဟာရာ စစ်ပွဲ (၁၆၀၀) တွင်ပါဝင်ခဲ့ပြီး ရာပေါင်းများစွာသော ကိုးဂါနင်ဂျာများသည် တိုရီး မိုတိုတာဒါ လက်အောက်ရှိ စစ်သားများအား ဖူရှိမိရဲတိုက် ကာကွယ်ရေး အတွက် အကူအညီ ပေးခဲ့သည် ဟုဆိုသည်။ ဆဲကိဂါဟာရာ တွင် တိုကုဂါဝါ အနိုင်ရရှိပြီးနောက် အိဂါ တို့ သည် အဲဒိုရဲတိုက် အတွင်းပိုင်း ဝန်းအတွင်း အစောင့်အကြပ် အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အပြင်တံခါးဝကို ကာကွယ်ရန် စောင့်ကြည့်သူတပ်ဖွဲ့ အဖြစ်လည်းကောင်း ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ ၁၆၁၄ ခုနှစ် အိုဆာကာမြို့ သိမ်းပိုက်ရေး အတွက် ကနဦး "ဆောင်းရာသီ စစ်ဆင်ရေး"တွင် နင်ဂျာများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အသုံးပြုခဲ့သည်။ တိုကုဂါဝါ ထံတွင် အမှုထမ်းနေသော နင်ဂျာတစ်ဦးဖြစ်သူ မိအုရ ယိုအဲမွန် အိဂါ ဒေသမှ ရှိနော့ဘိများကို အသစ်ထပ်ခန့် ခဲ့ပြီး နင်ဂျာ ၁၀ ဦးကို အိုဆာကာ ရဲတိုက်သို့ စေလွှတ်ကာ ရန်သူတပ်မှူးများကြားတွင် ဆက်ဆံရေး ဆိုးရွားလာစေရန် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း နွေရာသီ စစ်ဆင်ရေး ကာလအတွင်း တန်နိုးဂျိ တိုက်ပွဲတွင် ထိုငှားရမ်းထားသော နင်ဂျာများသည် ပုံမှန်စစ်တပ်များနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ရှိမဘရ ပုန်ကန်မှု နင်ဂျာများ၏ နောက်ဆုံးနှင့် အသေးစိတ်ကျသော စစ်မျက်နှာဖွင့် တိုက်ခိုက်သည့် မှတ်တမ်းကို ရှိမဘရ ပုန်ကန်မှု (၁၆၃၇-၁၆၃၈) တွင် တွေ့ရသည်။ ရှိုးဂန်း တိုကုဂါဝါ အိုင်အဲမိဆု အသစ်ခန့်အပ်ခဲ့သော ကိုးဂါနင်ဂျာများသည် ဟိဇန်ပြည်နယ်ရှိ ဟာရာရဲတိုက်တွင် နောက်ဆုံးခံစစ် အဖြစ် ရပ်တည်နေသော အာမာကူဆာ ရှိရော ဦးဆောင်သော ခရစ်ယာန်သူပုန်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ မာဆုဒိုင်းရ မျိုးနွယ်စု ၏ အနွယ်ဝင်ဖြစ်သော အာမာကူဆ ဂန်းကီ သိမ်းဆည်းထားသော ဒိုင်ယာရီမှတ်တမ်း တစ်ခုတွင် "ကိုးဂါမှ လူများသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်၍ ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ညတိုင်း ခိုးဝင်ကြပြီး အလိုရှိသလို လုပ်ကိုင်ကြသည်။" ဟု ရေးသားဖော်ပြထားသည်။ အုကိုင်း ကာနဲမွန် ၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးမှ ရေးသားသော အုကိုင်း ဒိုင်ယာရီတွင် ကိုးဂါတို့ ဆောင်ရွက်သော ထောက်လှမ်းရေး လုပ်ငန်းများ အကြောင်းကို ရေးသားဖော်ပြထားသည်။ ဖြစ်နိုင်သော ရုပ်ဖျက်နည်းများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခြင်း။ ရှိုးနင်ကိ (၁၆၈၁) မှစာမျက်နှာ သူလျှိုလုပ်ခြင်း သူလျှိုလုပ်ခြင်းသည် နင်ဂျာ၏ အဓိကအခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို အကူအညီ ရယူပြီး နင်ဂျာတို့သည် ရန်သူ၏ မြေပြင်အနေအထားနှင့် အဆောက်အဦး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စုဆောင်းရုံသာမက စကားဝှက်များနှင့် ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းများကိုလည်း စုဆောင်းရယူကြသည်။ သမိုင်းနောက်ပိုင်းတွင် ကိုးဂါနင်ဂျာများသည် တိုကုဂါဝါ ရှိုးဂန်းတို့၏ အေးဂျင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှိုးဂန်းတို့သည် နင်ဂျာများကို ထောက်လှမ်းရေးကွန်ယက် အတွင်း ထည့်သွင်း၍ ဒေသခံ နယ်စားများကို ထောက်လှမ်းသကဲ့သို့ နန်းတွင်းရေးကိုလည်း ထောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ အဖျက်အမှောင့်လုပ်ငန်း မီးရှို့မှု သည် နင်ဂျာတို့ အဓိက ကျင့်သုံးသော အဖျက်အမှောင့်လုပ်ငန်း ဖြစ်ပြီး ရဲတိုက်များနှင့် စခန်းများအား ပစ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ၁၅၅၈ ခုနှစ်တွင် ရောကာကု ယောရှိကာတာသည် ဆာဝါယာမာရဲတိုက်ကို မီးရှို့ရန်အတွက် နင်ဂျာအဖွဲ့တစ်ခုကို စေခိုင်းခဲ့သည်။ နင်ဂျာခေါင်းဆောင်သည် အင်အား ၄၈ ဦး ရှိသော နင်ဂျာများကို ရဲတိုက်သို့ လှည့်စားခြင်း နည်းလမ်းသုံး၍ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဘာကဲမိုနို-ဂျုဆု ( "တစ္ဆေ နည်းလမ်း") ဟု အမည်ပေးထားသည့် နည်းလမ်းဖြင့် သူ၏ လူတစ်ဦးသည် ရန်သူမိသားစု၏ စည်းတံဆိပ်ပါသော မီးအိမ်ကို ခိုးယူ၍ ထိုသို့ စည်းတံဆိပ်ပါသော မီးအိမ်အတုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုမီးအိမ်များကို ကိုင်တွယ်ပြသခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ရဲတိုက်အတွင်းသို့ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘဲ ဝင်ရောက် ခွင့်ရခဲ့သည်။ အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ နင်ဂျာများသည် ရဲတိုက်အား မီးရှို့လိုက်ပြီး ယောရှိကာတာ၏ စစ်တပ်မှ နောက်ပိုင်း ဆက်လက်၍ အောင်ပွဲရယူနိုင်ခဲ့သည်။ ရှိနော့ဘိ တို့၏ ကြေးစား သဘောသဘာဝကို ဆာဝါယာမ ရဲတိုက်အား မီးရှို့ပြီး မကြာမီ နောက်မီးလောင်မှုတစ်ခုတွင် တွေ့မြင်နိုင် ခဲ့သည်။ ၁၅၆၁ ခုနှစ်တွင် ကိဇာဝါ နာဂါမာဆာ ၏ လက်အောက်မှ တပ်မှူးများသည် မာအိဘာရာရှိ ခံတပ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရန် ဂျီနင်း အဆင့်ရှိ အိဂါနင်ဂျာ သုံးဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က အိဂါနင်ဂျာများ ကို ငှားရမ်းခဲ့သည့် ရော့ကာကု ယော့ရှိတာကာ သည် ခံတပ်ကို အုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှု၏ ပစ်မှတ်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြေးစား ရှိနော့ဘိများသည် အမိန့်နာခံရန် စိတ်မပါခဲ့ကြပေ။ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း မီးရှို့ တိုက်ခိုက်မှု မစတင်သော အခါတွင် အိဂါလူများက ဒေသတွင်းမှမဟုတ်သော တပ်မှူးများအား သူတို့ ရှိနော့ဘိ တို့၏ နည်းဗျူဟာများကို နားမလည်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မဟာဗျူဟာအပေါ် မူတည်၍ လှုပ်ရှားခွင့် မပြုခဲ့လျှင် စစ်ဆင်ရေးမှ စွန့်ခွာမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မီးလောင်သွားပြီး နာဂါမာဆာ၏ စစ်တပ်သည် ဝရုန်းသုန်းကား အနေအထားဖြင့် ရဲတိုက်အား သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း လုပ်ကြံရန်ကြိုးပမ်းမှု၏ လူသိအများဆုံး ဖြစ်ရပ်များတွင် ထင်ရှားသော သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါဝင်သည်။ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ၏သေဆုံးမှုများကိုတစ်ခါတစ်ရံတွင် နင်ဂျာများက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ထိုအခြေအနေများ၏ လျှို့ဝှက်သော အနေအထားက သက်သေပြရန် ခက်ခဲစေသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို နောက်ပိုင်းတွင်နင်ဂျာဟု မကြာခဏ မှတ်ယူလေ့ရှိသော်လည်း အချို့သည် ထိုလုပ်ငန်းအတွက် အထူးလေ့ကျင့်ပေးထားခြင်း ရှိမရှိ သက်သေပြရန်အထောက်အထားမရှိဘဲ အချို့မှာ အခကြေးငွေယူ လုပ်ကြံသော လူမိုက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ left| ကိုမူဆို ဘုန်းကြီး ယောင်ဆောင်ခြင်းသည် များစွာသော ရုပ်ဖျက်ခြင်းများ အနက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရုပ်ဖျက်ခြင်း ရုပ်ဖျက်ခြင်း အသုံးပြုခြင်းသည် အမြဲတစေ ဖြစ်ပြီး ကောင်းစွာ မှတ်တမ်းတင် ထားသည်။ ရုပ်ဖျက်ခြင်းတွင် ဘုန်းကြီးများ၊ ဖျော်ဖြေရေးသမားများ၊ ဗေဒင်ဆရာများ၊ ကုန်သည်များ နှင့် ရိုနင်းဆာမူရိုင်းများ အဖြစ် ရုပ်ဖျက်လေ့ ရှိသည်။ ယာမာဘူရှိ ဟုခေါ်သော တောင်ပေါ်နေ ရသေ့ ဝတ်စုံသည် ခရီးသွားလာရာတွင် လွယ်ကူချောမွေ့ပြီး နိုင်ငံရေး နယ်နိမိတ်များအကြား လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီး၏ သင်္ကန်းသည် ဖွက်ထားသော လက်နက်များကို သယ်ဆောင်နိုင်စေသည်။ နယ်လှည့် ဖျော်ဖြေရေးသမား အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ခြင်းမှ နင်ဂျာတို့အား ရန်သူ၏ အဆောက်အဦးကို သံသယ မဝင်စေဘဲ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်စေသည်။ ကိုမုဆိုး ခေါ် ဝါးပုလွေကို တီးမှုတ်သည့် ဘုန်းကြီး အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ခြင်းဖြင့် သူတို့ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ခမောက်ကြီးများမှ ဦးခေါင်းကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။ လက်နက်ကိရိယာ နင်ဂျာများသည် အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာနှင့် လက်နက်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အချို့ကို လူသိများသော်လည်း အချို့မှာမူ အထူးပြု ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ရဲတိုက်များကို ထိုးဖောက်ခြင်းတွင် အသုံးပြုသော ကိရိယာများဖြစ်သည်။ ၁၇ ရာစုတွင် ထုတ်ဝေသော ဘန်ဆန်ရှုကိုင်းတွင် အထူးကိရိယာများကို ဖော်ပြ၍ ပုံဖော်ထားသည်။ ၎င်းတို့တွင် တောင်တက် ပစ္စည်းကိရိယာများ၊ ပိုရှည်သောလှံ၊ ဒုံးပျံ မြှား နှင့်အသေးစားခေါက်လှေ တို့ ပါဝင်သည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု နင်ပီဒန်မှ စာမျက်နှာတစ်ခုက သော့ဖျက်ရာတွင် သုံးသည် ကိရိယာတစ်ခုကို ပြနေသည်။ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် သူလျှိုလုပ်ခြင်းတို့တွင် အသုံးပြုသော ကိရိယာများသည် နင်ဂျာများနှင့် ပတ်သက်၍ များပြားလှသော ကိရိယာများ ဖြစ်သည်။ ကြိုးနှင့် ချိတ်ကောက်တို့မှာ နေရာတကာ တွေ့ရပြီး ခါးပတ်ဖြင့် တွဲချိတ်လေ့ ရှိကြသည်။ ခေါက်၍ရသော လှေကာများကို "ဘန်ဆန်ရှုကိုင်း" တွင် ဖော်ပြထားပြီး ထိပ်နှစ်ဘက်စလုံးတွင် လှေကားကို ချိတ်ရန် အချွန်များ ပါရှိကြသည်။ ဆူးချွန်ပါသော သို့မဟုတ် ချိတ်ပါသော အမြင့်တက် ကိရိယာကို လက်နှင့် ခြေထောက်တို့တွင် ဝတ်ဆင်ကြပြီး လက်နက်အဖြစ်လည်း အသုံးပြုကြသည်။ အခြားကိရိယာများတွင် ဆောက်၊​တူ၊ လွန်ပူ၊​ရဲဒင်း နှင့် အခြားကိရိယာများ ပါဝင်သည်။ ကူနိုင်းမှာ ကြီးမားသော ထိပ်ချွန်ကိရိယာဖြစ်ပြီး ဂျပန်တို့၏ ပန်းရန်လုပ်ငန်းတွင် သုံးသော သန်လျှက်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် ၎င်းမှ ဆင့်ပွားထားသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆရသည်။ လူကြိုက်များသော အနုပညာဖန်တီးမှုများတွင် လက်နက်အဖြစ် ဖော်ပြလေ့ ရှိကြသော်လည်း ကူနိုင်း၏ အဓိက အသုံးပြုမှုမှာ နံရံတွင် အပေါက်ဖောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဓားနှင့် ဟာမဂါရိဟု ခေါ်သော လွှ အသေးစားကလေးများကို အဆောက်အဦးများတွင် အပေါက်ဖောက်ရန် အသုံးပြုကြပြီး ထိုအပေါက်များကို ခြေနင်းရန် အသုံးပြု၍ ဝင်ရောက်ကြသည်။ ဆာအိုတို ဟိကိဂါနဲ ဟု ခေါ်သော အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်နိုင်သည့် နားထောင်သည့် ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ စကားပြောသည်ကို ခိုးနားထောင်ရန် နှင့် အသံကို ရှာဖွေရန် အသုံးပြုကြသည်။ မိဇုဂုမိုသည် နင်ဂျာတို့ ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရန် သုံးသော ဖိနပ်များဟု ယူဆကြသည်။. ထိုဖိနပ်များတွင် စီးနင်းသူ၏ အလေးချိန်ကို ဖိနပ်၏ ကျယ်ပြန့်သော အောက်ခြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်ခြင်းဖြင့် ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားသည်။ မိဇုဂုမိုသည် ဂျပန်ရေပင့်ကူအား ဒေသခံတို့ ခေါ်ဝေါ်သော အမည် ဖြစ်သည်။ မိဇုဂုမိုကို "မစ်ဘတ်စတာ" ဟု ခေါ်သည် "ဒဏ္ဍာရီများကို ဖော်ထုတ်ခြင်း"​တီဗွီ အစီအစဉ်တွင် ပြသ၍ ရေပေါ်တွင် လျှောက်၍ မရနိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အုကိဒါရိ ဟု ခေါ်သော အလားတူ ဖိနပ်များကိုလည်း ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရန် အသုံးပြုကြပြီး အောက်ခြေတွင် ပြား၍ ဝိုင်းသော ရေပုံး ပါဝင်သည်။ သို့သော်လည်း တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။ ကျုံ့နိုင်ချဲ့နိုင်သော အကာနှင့် အသက်ရှူပိုက်များက နင်ဂျာများကို ရေအောက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးသည်။ နင်ဂျာတို့အတွက် ကိရိယာ အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း "ဘန်ဆန်ရှုကိုင်း" မှ နင်ဂျာတို့အား ကိရိယာများဖြင့် ဒုက္ခမများရန် သတိပေးထားပြီး "အောင်မြင်သော နင်ဂျာဆိုသည်မှာ ကိရိယာတစ်ခုကို လုပ်ငန်းဆောင်တာ အများအပြားအတွက် အသုံးပြုသူ ဖြစ်သည်။"​ဟု ဖော်ပြထားသည်။ လက်နက် ဓားတိုများနှင့် ဓားမြှောင်များကို အသုံးပြုလေ့ ရှိကြသော်လည်း ကာတနာ့ ဓားရှည်မှာ နင်ဂျာတို့ အသုံးပြုလေ့ ရှိသော လက်နက်ဖြစ်ပြီး ကျောကုန်းတွင် သယ်သွားလေ့ ရှိသည်။ ကာတာနာ့များကို ပုံမှန်တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုအသုံးပြုလေ့ ရှိသည်။ မှောင်မိုက်သော နေရာများတွင် ဓားအိမ်ကို ဓားမှ ဆန့်ထုတ်၍ ရှည်လျားသော စမ်းသပ် ကိရိယာများဖြင့် သုံးကြသည်။ ဓားရှည်များကို နံရံတွင် စိုက်၍ နင်ဂျာများက ဓားနှောင့်ကို အသုံးပြု၍ ပိုမြင့်သော နေရာသို့ ခြေနင်းတက်နိုင်သည်။ ကာတာနာများသည် ရန်သူများကို မတိုက်ခိုက်မီ အကြောင်ရိုက်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး ငရုတ်ကောင်းမှုန့်၊ ဖုန်မှုန့်နှင့် သံတိုသံစများကို ဓားအိမ်၏ ထိပ်နားတွင် ထည့်ထားပြီး ဓားကို ထုတ်လိုက်သော အခါတွင် အမှုန်အမွှားများသည် ရန်သူ၏ မျက်နှာသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး သေစေလောက်သော ဓားချက်ဖြင့် မတိုက်ခိုက်မီ ရုတ်တရက် ကြောင်သွားစေနိုင်သည်။ ကာတာနာ့ မပေါ်ပေါက်မီက ရှည်လျားသော ဓားဖြောင့်များကို အသုံးပြုကြသော်လည်း နင်ဂျာတိုး ဟု ခေါ်သော ဓားဖြောင့်မှာ သမိုင်းတွင် မရှိပဲ ယနေ့ခေတ် တီထွင်မှုသာလျှင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂျိရိုင်းယသည် ကြီးမားသော မြွေကြီးအား သူဆင့်ခေါ်ထားသော ဖားပြုတ်နှင့် အတူ တိုက်ခိုက်နေစဉ်။ စာရွက်ပေါ်တွင် သစ်သားဘလောက်တုံးဖြင့် ပုံနှိပ်ခြင်း။ ကုနိယောရှိ ၁၈၄၃ အဲဒိုခေတ်အတွင်း နင်ဂျာတို့၏ ပုံများသည် လူကြိုက်များသော ယဉ်ကျေးမှုအတွင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး နင်ဂျာတို့အကြောင်း ရိုးရာပုံပြင်များနှင့် ပြဇာတ်များ စတင်ဖြစ်ပေါ်ချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ နင်ဂျာတို့နှင့် ပတ်သက်သော ဇာတ်လမ်းများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သမိုင်းဝင်လူများ အပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နယ်စားများမှ နင်ဂျာတို့အား သူတို့သည် နင်ဂျာအဖြစ် ထိုက်တန်သည်ကို သက်သေပြရန်အတွက် အိပ်နေစဉ် ခေါင်းအုံး သို့မဟုတ် လက်နက်ကို ခိုးယူခိုင်းသည် ပုံစံတူ ပုံပြင်များ အများပြား ရှိခဲ့သည်။ နင်ဂျာများအကြောင်း ဝတ္ထုများလည်း ရေးသားခဲ့ပြီး ကာဘုကိ ပြဇာတ် အဖြစ်လည်း ကပြခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းထဲမှ ဇာတ်ဆောင် ဆာရုတိုဘိ ဆာဆုကဲ အစရှိသူတို့သည် ရုပ်ပြများ ရုပ်မြင်သံကြားများ အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးမှုသူရဲကောင်း အဖြစ် ရှုမြင်ကြသည် အထိ ဖြစ်သည်။ နင်ဂျာတို့သည် ဂျပန်နှင့် အနောက်တိုင်းတို့၏ လူကြိုက်များသော မီဒီယာများဖြစ်သော စာအုပ်များ၊ တီဗွီများ၊ ကာတွန်းများ၊​ရုပ်ရှင်များ၊ ဗွီဒီယိုဂိမ်းများ၊ နာရုတိုကဲ့သို့သော အာ့နီမဲ ရုပ်ပြများ အမေရိကန် ရုပ်ပြများ တွင် ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ရှေးခေတ် ဂျပန်မှ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာ့မီဒီယာ အထိ နင်ဂျာတို့အကြောင်းကို အစစ်အမှန်မှ အခြေခံအားဖြင့် လည်းကောင်း ကြည့်ကောင်းစေရန်လည်းကောင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ချဲ့ကားထားသည် အထိ လူကြိုက်များသော ချယ်မှုန်းပြသမှုတွင် အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ရှိကြသည်။ ဓာတ်ပုံများ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန် ဝေါဟာရများ ကဏ္ဍ:ဂျပန်ဘာသာစကား ပါဝင်သော ဆောင်းပါးများ