ဘိသဇာတ်

'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၈ ။ ဘိသဇာတ် ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်ကို စက်ဆုတ်လှ၍ တောတွင်နေကြသော ညီအစ်ကို မောင်နှမ ဆယ်ဦးသော ရသေ့တို့၏ သစ်သီးဝေစုကို သီလစုံစမ်းလို၍ ဝှက်ထားသော သိကြားမင်းအား အဆုံးအမပေးသော မဟာကဉ္စနရသေ့အကြောင်း။ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရဟန်းပျင်းရိ ကဲ့ရဲ့ဘိနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကိလေသာကိုစွဲ၍ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။ --- အတိတ်ဝတ္ထု လူ့ဘဝ မပျော်လှ မဟာကဉ္စနလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကုဋေရှစ်ဆယ်ကြွယ်ဝသော ဗြာဟ္မဏမဟာသာလမျိုး၌ဖြစ်၍ မဟာကဉ္စနဟူသောအမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။ ထို့နောက် ဖွားမြင်သောသတို့သားကို ဥပကဉ္စနအမည်ကိုမှည့်ကြကုန်၏။ ဤသို့လျှင် အစဉ်အတိုင်း ခုနစ်ယောက်မွေးဖွားကုန်၏။ အငယ်ဆုံးသတို့သမီးဖြစ်၍ ကဉ္စနဒေဝီဟူသောအမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။ မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် အရွယ်သို့ရောက်သောအခါ တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးလျှင် ပြန်လာသောအခါ အမိအဘတို့သည် အမျိုးတူသောသတို့သမီးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရန်တိုက်တွန်းကုန်၏။ ထိုအခါ မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် မိဘတို့အား “အို မိခင်ဖခင်တို့... အကျွန်ုပ်အား အိမ်ရာထောင်ခြင်းဖြင့် အလိုမရှိ၊ ဘဝသုံးပါးတို့သည် ရဲရဲပြောင်ပြောင်တောက်လောင်သကဲ့သို့၎င်း၊ နှောင်အိမ်ကဲ့သို့၎င်း၊ သင်းချိုင်းမြေကဲ့သို့၎င်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ထင်ကုန်၏၊ အိပ်မက်ဖြင့်သော်လည်း မေထုန်အကျင့်ကို မကျင့်စဖူးပါ၊ ညီတော်တို့အား တိုက်တွန်းကုန်လော့”ဟုဆို၏။ အဖန်တလဲလဲတောင်းပန်သော်လည်းအလိုမရှိ၊ ညီတော်တို့လည်း အလိုမရှိကုန်၊ နှမတော်လည်း အလိုမရှိ။ ပစ္စည်းစွန့်လေ တောထွက်နေထို့နောက်မိဘတို့သည် သေလွန်ကုန်၏။ မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကိစ္စပြုပြီးလျှင် ကုဋေရှစ်ဆယ်သော ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကိုလှူဒါန်းစွန့်ကြဲခဲ့၍ ညီတော်ခြောက်ယောက်၊ နှမတော်ကဉ္စနဒေဝီ၊ ကျွန်မိန်းမတစ်ယောက်၊ ကျွန်ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဤဆယ်ယောက်သောသူတို့ကို ခေါ်ယူ၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ပြီးလျှင် ရသေ့ရဟန်းပြုကုန်လျက် ပဒုမာကြာအိုင်တစ်ခုကို အမှီပြုကာ ကျောင်းဆောက်၍ တောသစ်သီးသစ်ရွက်သစ်ဥတို့ဖြင့် မျှတကာနေကုန်၏။ ရသေ့တို့သည် တောသို့သွားကုန်သည်ရှိသော် အတူတကွသွားကုန်၏၊ သစ်သီးသစ်ရွက်ဆွတ်ခူးရာ၌လည်း အချင်းချင်းပြောဆိုတိုင်ပင်၍ ဆွတ်ခူးကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် ရွာသူတို့ အမှုလုပ်ရာအရပ်ကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါတို့ကား ကုဋေရှစ်ဆယ်မျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကိုစွန့်လွှတ်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကြလျက် လျှပ်ပလော်လီသော သွားခြင်းဖြင့်မလျောက်ပတ်၊ ဤနေ့မှစ၍ ငါသာလျှင် သစ်သီးရှာသွားမည်”ဟုကြံစည်လျက် ကျောင်းသို့ရောက်လျှင် ညနေချမ်းအခါ အလုံးစုံသောရသေ့တို့ကိုစည်းဝေးစေ၍ “ငါ့ရှင်တို့ သင်တို့သည် ယနေ့မှစ၍ ကျောင်း၌ ရဟန်းတရားကို အားထုတ်ကုန်လော့၊ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ သစ်သီးရှာသွားမည်”ဟုတိုင်ပင်၏။ တိုင်ပင်ညီညာ သစ်သီးရှာထိုအခါ ညီတော်ဥပကဉ္စနရသေ့သည် နောင်တော်အား “နောင်တော်... အကျွန်ုပ်တို့ကား နောင်တော်ကိုမှီ၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကြသည်၊ နောင်တော်နှင့် နှမငယ်ကျွန်မိန်းမတို့ ကျောင်း၌နေရစ်၍ရဟန်းတရားကိုအားထုတ်ကုန်လော့၊ ရှစ်ယောက်သော အကျွန်ုပ်တို့သည် အလှည့်ကြအားဖြင့် သစ်သီးကိုဆောင်ယူပါမည်”ဟု လျှောက်ထား၏။ ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ယောက်တစ်ယောက်စီ အလှည့်ကျအားဖြင့်သစ်သီးတို့ကို ဆောင်ယူရ၏၊ အလှည့်ကျသောသူသည် ပြန်လာလျှင် မဏ္ဍပ်တစ်ခုဝယ် ကျောက်ဖျာပေါ်၌ အစုဆယ့်တစ်စုကိုပုံ၍ထားပြီးလျှင် ကျောက်စည်ကိုထိုးရ၏၊ ကြွင်းသောရသေ့တို့သည် ကျောက်စည်သံကိုကြားသောအခါ မိမိတို့အစုကိုယူပြီးလျှင် အသီးအသီးကျောင်းတွင်း၌စားကုန်၏၊ လျှပ်ပေါ်လော်လီခြင်းမရှိကုန်၊ အကြောင်းထူးမရှိဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးတွေ့ဆုံခြင်းမရှိကြကုန်။ ရသေ့သီလစွမ်း သိကြားစမ်းရသေ့တို့သည် နောက်အဖို့၌ ကြာစွယ်၊ ကြာရင်းကိုဆောင်၍စားကုန်၏၊ ပြင်းထန်သောအကျင့်ရှိကုန်၏၊ ကြီးမားသောတန်ခိုးရှိကုန်၏၊ ဣန္ဒြေရှိကုန်လျက် ကသိုဏ်းပရိကံကိုပြုကာနေကြကုန်၏။ ထိုအခါ ရသေ့တို့တန်ခိုးကြောင့် သိကြားမင်း၏ပဏ္ဍုကမ္ဗလာသည် တုန်လှုပ်သဖြင့် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ ရသေ့တို့ကို ကာမဂုဏ်တို့၌ နှလုံးသွင်းသည် မသွင်းသည်ကိုစုံစမ်းမည်ဟုကြံစည်ကာ ရသေ့တို့ထံသို့သွား၍ မဟာကဉ္စန၏အစုကို သုံးရက်ပတ်လုံး မိမိတန်ခိုးဖြင့် ပျောက်ကွယ်စေ၏။ မဟာကဉ္စနရသေ့လည်း ကျောက်စည်ထိုး၍ မိမိအစုကိုယူရန်သွားရာ မမြင်လျှင် ရှေးဦးနေ့၌မွေ့လျော့၍ မပုံမိသည်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့၏၊ နှစ်ရက်မြောက်နေ့၌လည်း မမြင်ပြန်လျှင် ငါ့မှာအပြစ်ရှိလိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့ပြန်၏၊ သုံးရက်မြောက်နေ့၌လည်း မမြင်ပြန်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ငါ့အစုကို မပုံကြသနည်း၊ အပြစ်ရှိလျှင် ထုတ်ဘော်၍ပြောသင့်သည်၊ ရသေ့တို့ကို သည်းခံစေမည်ဟု ညချမ်းသောအခါ ကျောက်စည်ကိုထိုးလေ၏၊ ထိုအခါ ရသေ့တို့သည် စည်းဝေးကြကုန်၏။ ဝေစုပျောက်မှု စည်းဝေးပြုရသေ့တို့စုံညီစွာရောက်ကြလျှင် မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါ့ရှင်တို့... ငါ့အား ဝေစုမရသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ အဘယ်သူတို့ ဝေစုကိုဝေကြသနည်း”ဟုမေးရာ အလှည့်ကျသောရသေ့သုံးဦးတို့သည် အစဉ်အတိုင်းထ၍ ရှိခိုးကုန်လျက် နောင်တော်အတွက် ဝေစုကိုအနည်းငယ်မဟုတ် အများပြု၍ထားပါကြောင်း လျှောက်ထားကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါ့ရှင်တို့... ကြာစွယ်ကြာရင်းမျှကိုပင် ခိုးယူသူရှိတန်ရာ၏၊ ထိုသူကိုသိခြင်းငှါ သင့်၏”ဟုဆိုလတ်သော်ရသေ့တို့သည် “အော်... နိုင်ထက်ကလူပြုရက်ပေစွတကား”ဟု စိတ်နှလုံးထိတ်လန့်ကုန်၏။ ထိုအခိုက် အနီးရှိတောစိုးသစ်ပင်မှ ရုက္ခစိုးနတ်သည် ရသေ့တို့အထံသို့လာ၍နေ၏၊ နှိပ်စက်ခြင်းဆင်းရဲကိုမခံနိုင်သဖြင့် အနှောင်အဖွဲ့ကိုဖြတ်၍ ထွက်လာသော ဆင်တစ်စီးလည်း လာ၍နေ၏၊ မြွေကိုကစေသောအလမ္ပါယ်သမား၏မျောက်တစ်ကောင်လည်း ထွက်ပြေးကာလာ၍နေ၏၊ သိကြားမင်းလည်း မထင်ရှားသောကိုယ်ဖြင့်လာ၍နေ၏။ ထိုအခါ ညီတော်ဥပကဉ္စနရသေ့သည် မိမိကိုသံသယကင်းရှင်းအောင် ကျိန်ဆိုလိုသည်ဖြစ်၍ ပရိသတ်အလယ်မှထကာ ရှိခိုးလျက်— ယုံမှားကင်းလို ကျိန်စာဆို“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ဤတောအရပ်၌ပင် နွား၊ မြင်း၊ငွေ၊ ရွှေ၊ နှစ်သက်ဖွယ်သောမယားတို့ကိုရပါစေ၊ သားသမီးတို့နှင့်ပြည့်စုံပါစေ”— ဟု ရဲဝံ့စွာကျိန်ဆိုလေ၏။ ထိုစကားကိုကြားလျှင် ရသေ့အပေါင်းသည် “မဆိုပါလင့် မဆိုပါလင့်၊ အလွန်ဝန်လေးသော ကျိန်စာကိုဆိုဘိ၏၊ မကြားဝံ့သဖြင့် နားနှစ်ဘက်ကိုပိတ်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ဥပကဉ္စန သင်အလွန်ဝန်လေးသော ကျိန်စာကိုဆိုဘိ၏၊ သင်ခိုးယူမည်မဟုတ်၊ သင့်နေရာမှာပင်နေပါ”ဟု ခွင့်ပေးလေ၏။ လူရွာပျော်လေ နေရပါစေထို့နောက် အသီးသီးထကာ ရှိခိုးကုန်လျက် ကျိန်ဆိုကြကုန်၏။ “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ပန်းနှင့်ကာသိတိုင်းဖြစ်စန္ဒကူးနံ့သာတို့ကို ပန်ဆောင်ရပါစေ၊ သားသမီးတို့ပွားများပါစေ၊ ကာမဂုဏ်တို့၌ပြင်းစွာငဲ့ကွက်ခြင်းကိုပြုပါစေ”။ “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် များစွာသောစပါး၊ များစွာသောလယ်ယာ၊ များစွာသောအခြံအရံနှင့်ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ သားသမီးတို့ကိုရပါစေ၊ လူဖြစ်၍ဥစ္စာပြည့်စုံပါစေ၊ အလုံးစုံသောကာမဂုဏ်တို့ကိုရပါစေ၊ အရွယ်ကိုမရှုနိုင်သည်ဖြစ်၍ အိမ်၌နေရပါစေ”။ တဏှာမွေ့လေ နေပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် နိုင်ထက်ကလူပြုမူသောမင်းဖြစ်ပါစေ၊ သမုဒ္ဒရာလျှင်အပိုင်းအခြားရှိသောမြေအပြင်၌ မင်းတရာတို့ပူဇော်ရာအားကြီးသည်၊ များစွာသောအခြံအရံရှိသည်ဖြစ်၍ နေရပါစေ”၊ “အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် တပ်ခြင်းမကင်းသောပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားဖြစ်၍ နက္ခတ်၊ မုဟုတ်တို့အကြောင်း၌ယှဉ်ပါစေ၊ အခြံအရံများ၍ တိုင်းပြည်၏အရှင်ဖြစ်သောမင်းသည် ပူဇော်ပါစေ။ “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူကို အလုံးစုံသောဗေဒင်တို့ကို သင်အံသရဇ္ဈာယ်သူ ခြိုးခြံသောအကျင့်ရှိသောပုဏ္ဏားဟူ၍ လူအလုံးစုံသည်မှတ်ထင်ပါစေ၊ ဇနပုဒ်ရွာသူအပေါင်းသည်အညီအညွှတ်ကပ်၍ ပူဇော်ပါစေ”။ လူရွှာရောက်နေ မိဖုရားဖြစ်ပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် သိကြားမင်းသည်ပေးသကဲ့သို့ လူ၊ စပါး၊ ထင်း၊ ရေ လေးပါးတို့နှင့်ပြည့်စုံကြွယ်ဝသောရွာမြတ်ကို သုံးဆောင်ခံစားရပါစေ၊ ထိုရွာ၌တပ်မက်စွဲလမ်းကာ သေခြင်းသို့ရောက်ပါစေ” “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် အဆွေခင်ပွန်းတို့အလယ်၌ ကခြင်းသီခြင်းတို့ဖြင့် ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ ရွာသူကြီးဖြစ်ပါစေ၊ ထိုရွာသူကြီးသည် မင်းထံမှ တစ်စုံတစ်ခုသောပျက်စီးခြင်းကိုမရပါစေ”။ “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောမိန်းမကို ဧကရာဇ်မင်းသည် မြေအပြင်ကိုအောင်မြင်၍ မိန်းမတစ်သောင်းခြောက်ထောင်တို့ထက် အဂ္ဂမဟေသီအရာ၌ထားပါစေ၊ မိန်းမအပေါင်းတို့ထက်မြတ်ပါစေ”၊ ဂင်္ဂလရွာနေ ရသေ့ဖြစ်ပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောမိန်းမသည် အညီအညွတ်စည်းဝေးကုန်သော အလုံးစုံသောရသေ့တို့အလယ်၌ စင်စစ်ကောင်းမြတ်သောအရသာကို မကြောက်မရွံ့စားရပါစေ၊ လာဘ်လာဘကြောင့်အံ့ဘွယ်သရဲအမှုကို ပြုကျင့်ရပါစေ။ “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ဂဇင်္ဂလမြို့တွင် ပျက်စီးနေသောကျောင်းတိုက်ကြီး၌ သုတ်သင်ရသောရဟန်းဖြစ်ပါစေ၊ အမှုသစ်ကိုပြုလုပ်ရသောရဟန်းဖြစ်ပါစေ၊ လေသွန်တံခါးကို တစ်နေ့ချင်းပြုလုပ်ရပါစေ”။ မင်းဒဏ်ပေးလေ သင့်ပါစေ“အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ခြေနှစ်ဘက်၊ လက်နှစ်ဘက်၊ လည်ပင်း၊ ခါး ခြောက်ဌာနတို့၌ များစွာသောလွန်ကြိုးကွင်းတို့ဖြင့်ဖွဲ့ပါစေ၊ နှစ်ဘက်တို့၌ စူးဝင်လျက် ရှည်သောအဆူးရှိသောတုတ်တို့ဖြင့်၎င်း၊ ချွန်းတို့ဖြင့်၎င်း ညှဉ်းဆဲပါစေ၊ မွှေ့လျော်ဖွယ်ရှိသောတောမှ မင်းနေပြည်သို့ဆောင်ပါစေ”။ “အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် မုရိုးပန်းတို့ကိုပန်ဆင်လျက် သလွဲစင်တို့ကိုနား၌ပန်ဆင်လျက် လှံတန်ဖြင့်ရိုက်ကာ မြွေခံတွင်းသို့ဝင်ရပါစေ၊ အောက်ပိုးကြိုက်သကဲ့သို့ ခါး၌ဖွဲ့အပ်သည်ဖြစ်၍ ခရီးလမ်းဆုံသို့သွားရပါစေ”— ဤသို့တစ်ကျိပ်သုံးယောက်သောသူတို့သည် ရဲဝံ့စွာကျိန်ဆိုကြသည်ရှိသော်– နောင်တော်တဖန် ကျိန်ဆိုပြန်မဟာကဉ္စနရသေ့သည် မပျောက်ဘဲလျက် ပျောက်သည်ဟုဆိုသည်ဟုမယုံမှားကြစေရန်— “ငါ့ရှင်တို့... ငါ့ရှင်တို့၌ ယုံမှားသင်္ကာရှိ၍ စင်စစ်မပျောက်ပါဘဲ ပျောက်သည်ဟုဆိုသောသူသည် ကာမဂုဏ်တို့ကိုသာလျှင် ရပါစေ၊ ခံလည်းခံစားရပါစေ၊ အိမ်ရာထောင်သောလူ့ဘောင်၌သေပါစေ”ဟု မိမိ၌လည်း သံသယကင်းရှင်းအောင် ကျိန်ဆိုပြန်၏။ ထိုရသေ့တို့ကျိန်ဆိုသည်ရှိသော် သိကြားမင်းသည် ထိတ်လန့်လျက် “ငါသည်ရသေ့တို့ကိုစုံစမ်းလို၍ ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုကွယ်ပျောက်စေဘိ၏၊ ဤရသေ့တို့ကား ကာမဂုဏ်တို့ကို ထွေးပြီးသောတံတွေးပေါက်ကဲ့သို့ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကိုငါမေးမည်”ဟုကြံစည်လျက်– ကျိန်ဆိုသည့်အရေး သိကြားမေးသိကြားမင်းသည် မထင်ရှားသောအသွင်ဖြင့် ရသေ့တို့ကျိန်ဆိုကြသောအဖြစ်ကို မဟာကဉ္စနရသေ့ကို ရှိခိုးလျက်— “အို-ရှင်ရသေ့တို့... လောက၌ သတ္တဝါတို့သည် ဝတ္ထုကာမကိလေသာကာမကိုရှာကုန်လျက်သွားကုန်၏၊ များစွာသောလူနတ်တို့သည် ထိုဝတ္ထုကာမကိလေသာကာမကိုအလိုရှိကြ၏၊ ချစ်နှစ်သက်ကြ၏၊ ရှင်ရသေ့တို့ကား အဘယ်ကြောင့် ကာမဂုဏ်တို့ကိုမချီးမွမ်းကြသနည်း”— ဟု မေးလျှောက်လေ၏။ ကာမပျော်မှု ရွံ့စရာအစုထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် ကာမဂုဏ်ပျော်ပါးလိုက်စားမှုသည် သူယုတ်တို့၏အကျင့်ဖြစ်သည်ကို ပြောလိုသဖြင့်– “သိကြားမင်း... ကာမဂုဏ်တို့ကြောင့် စင်စစ် အသတ်ခံရကုန်၏၊ နှောင်ဖွဲ့ခံရကုန်၏၊ ကိုယ်စိတ်ဆင်းရဲရကုန်၏၊ အစွပ်စွဲခံရကုန်၏၊ ကာမဂုဏ်တို့၌မူးယစ်လိုက်စားသူတို့သည် မကောင်းမှုကိုပြုကြကုန်၏၊ ယုတ်မာသောအကျင့်ရှိသူတို့သည် မကောင်းမှုကိုပွားစေသောကြောင့် သေလွန်သောနောက်၌ ငရဲသို့သွားရကုန်၏၊ ရသေ့တို့ကား ထိုကာမဂုဏ်တို့၌ အပြစ်ကိုမြင်ကြသောကြောင့် မချီးမွမ်းကြကုန်”ဟုပြောကြားလေ၏။ သိကြားကြောက်လှ တောင်းပန်ရသိကြားမင်းသည် ထိုရသေ့ပြောကြားသောစကားကိုကြားလျှင် အလွန်ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သည်ဖြစ်၍– “အရှင်ရသေ့တို့... အကျွန်ုပ်သည် စုံစမ်းလို၍ အရှင်၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုအနီး၌ယူကာ ဝှက်ထားမိပါ၏၊ ရှင်ရသေ့တို့ကား စင်ကြယ်ကုန်၏၊ မယုတ်မာကြသည်ဖြစ်၍ နေကြကုန်၏၊ ဤကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကား အရှင်၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ဖြစ်ပါ၏”— ဟု ပြကာလျှောက်ထားလေ၏။ ရသေ့ငေါက်ငန်း တောင်းပန်ခဏ်းထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် သိကြားမင်းအား အပြစ်တင်မောင်းမဲလျက်– “အို-သိကြားမင်း ငါတို့သည် သင်၏သဘင်သည်မဟုတ်ကုန်၊ ကစားထိုက်သောသူလည်းမဟုတ်ကုန်၊ အဆွေအမျိုးလည်းမဟုတ်ကုန်၊ အဆွေခင်ပွန်းလည်းမဟုတ်ကုန်၊ သင်သည်အဘယ့်ကြောင့် ရသေ့တို့နှင့်ကစားဘိသနည်း”— ဟု သိကြားမင်းကိုအပြစ်တင်လေ၏။ ထိုအခါသိကြားမင်းသည်– “ပညာကြီးသောရှင်ရသေ့... ရှင်ရသေ့သည် အကျွန်ုပ်၏ဆရာဖြစ်တော်မူပါ၊ အဘလည်းဖြစ်တော်မူပါ၊ ချွတ်ချော်မှားယွင်းမိသော အကျွန်ုပ်၏မှီခိုကိုးကွယ်ရာဖြစ်တော်မူပါ၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလွန်ကျူးမိသောအပြစ်ကိုသည်းခံတော်မူပါ၊ ပညာရှိတို့သည် အမျက်ထွက်အားမကြီးကြပါကုန်”— ဟု စုံစမ်းမိသောအပြစ်ကို တောင်းပန်ကန်တော့လေ၏။ ရသေ့တို့ညီညာ ဝမ်းမြောက်စွာထို့နောက် မဟာကဉ္စနရသေ့သည် ရသေ့တို့ကိုဆုံးမလျက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့်– “အို-ရသေ့တို့... နတ်တို့အရှင်သခင်ဖြစ်သောသိကြားမင်းကို မြင်ကြရသောကြောင့် ရသေ့တို့အား တစ်ညဉ့်မျှနေရခြင်းသည် ကောင်းသောနေရခြင်းပေတည်း၊ သင်တို့ဆရာငါသည် ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုပြန်၍ရပေပြီ၊ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံသောရသေ့တို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလော့”— ဟု ပြောဆိုဆုံးမကာ သည်းခံစေကုန်၏။ ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် ရသေ့တို့ကိုရှိခိုးပြီးလျှင် မိမိနေရာတာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့သွားလေ၏၊ ရသေ့တို့လည်း ဈာန်အဘိညာဉ်ကိုဖြစ်စေလျက် သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကိုဟောတော်မူပြီး၍ သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ငြီးငွေ့ပျင်းရိသောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။ --- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်-အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ညီနောင်ခုနစ်ယောက်တို့သည်-ယခုအခါ ငါဘုရား၊ သာရိပုတ္တရာ၊ မောဂ္ဂလာန်၊ ကဿပ၊ အနုရုဒ္ဓါ၊ ပုဏ္ဏ၊ အာနန္ဒာ။ ကဉ္စနဒေဝီသည်-ဥပ္ပလဝဏ်။ ကျွန်မသည်-ခုဇ္ဇုတ္တရာ။ ကျွန်ယောက်ျားသည်-စိတ္တသူကြွယ်။ ရုက္ခစိုးသည်-သာတာဂိရိဘီလူး။ ဆင်သည်-ပါလိလေယျကဆင်မင်း။ မျောက်သည်-ပေါဋ္ဌပါဒမျောက်။ သိကြားမင်းသည်-ကာလုဒါယီဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။ --- ဆောင်ပုဒ် (၁) ကာမကြောင်းရှင်း၊ နှောင်ဖွဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲလှသည်သာ။ (၂) စွပ်စွဲခံရ၊ ဘေးကိုရ၊ ပါပပြသည်သာ။ (၃) သေပြန်ပါငြား၊ ငရဲသွား၊ ပြစ်များလှသည်သာ။ (၄) သူတော်ဟူက၊ ကြောက်ရွှံလှ၊ ရှုတ်ချကဲ့ရဲ့ရာ။ ဘိသဇာတ် ပြီး၏။ ကိုးကား Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်