အစာကို ကောက်တိုင်းရလျှင် စလုတ်မဆံ့၊ နှမ်းလျင်ကို လုပ်တိုင်းရလျှင် ထည့်စရာ ပုတ်မဆုံး

အစာကို ကောက်တိုင်းရလျှင် စလုတ်မဆံ့၊ နှမ်းလျင်ကို လုပ်တိုင်းရလျှင် ထည့်စရာ ပုတ်မဆုံး သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ် အစာကို ကောက်တိုင်းရလျှင် စလုတ်မဆံ့၊ နှမ်းလျင်ကို လုပ်တိုင်းရလျှင် ထည့်စရာပုတ်မဆံ့: ကြက်သည် အစာကို ကောက်တိုင်းရလျှင် စလုတ် (အစာကျွေးသည့် ခွက်) တွင် ဆံ့နိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ နှမ်းစိုက်ပျိုးသူသည် စိုက်ပျိုးတိုင်း အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းပါက ထည့်စရာ ပုတ် (နှမ်းထည့်သည့် အိုး) များပင် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အရာရာတိုင်းသည် အမြဲတမ်း အဆင်ပြေချောမွေ့နေမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ကံကောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အောင်မြင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကြက်သည် အစာကို အမြဲတမ်း ကောက်ယူနိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ နှမ်းစိုက်ပျိုးသူသည်လည်း စိုက်ပျိုးတိုင်း အောင်မြင်မည်ဟု မသေချာပါ။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ကံကြမ္မာ၏ မတည်မြဲမှုနှင့် အခက်အခဲများကို ကြုံတွေ့နိုင်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် အရေးကြီးကြောင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ကောက်တိုင်းရ စလုတ်မဆံ့ ဟူသော စကားပုံနှင့်လည်း အဓိပ္ပာယ်တူညီပါသည်။ အသေးစိတ် စလုတ်: ကြက်စာကျွေးသည့် ခွက်။ နှမ်းလျင်: နှမ်းပင်။ ပုတ်: နှမ်းထည့်သည့် အိုး။ အခြားဆိုရိုးစကားများနှင့် ဆက်စပ်မှု ဤဆိုရိုးစကားသည် အောက်ပါဆိုရိုးစကားနှင့် အဓိပ္ပာယ် ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်သည်။ ကောက်တိုင်းရ စလုတ်မဆံ့ ကိုးကား Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ