kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ရှေးဦးပိုင်းဆောင်ရွက်ချက်များ ဩဇာချိန်ညှိခြင်း ၁၉၆၀တွင် ဆိုဗီယက်တို့ဦးဆောင်နေသော ဒုံးပျံကွာခြားချက်ကိုအမီလိုက်ပြီးကျော်တက်မည်ဟူသောကတိဖြင့် ကနေဒီသမ္မတဖြစ်လာခဲ့သည်။
အမှန်အားဖြင့်အမေရိကန်တို့သည် ဆိုဗီယက်တို့ထက်ရှေ့ရောက်နေသည်။
၁၉၆၁တွင် ဆိုဗီယက်၌တိုက်ချင်းပစ်ဒုံးပျံ၄စင်းသာရှိသည်။
၁၉၆၂ တွင် ဒါဇင်အနည်းသာရှိသည်။
ထောက်လှမ်းချက်အရ အများဆုံး ၇၅ စင်းသာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် တိုက်ချင်းပစ်ဒုံး ၁၇၀ရှိပြီး နောက်ထပ်လည်းလျင်မြန်စွာထုတ်လုပ်လျက်ရှိသည်။
ထို့ပြင် မိုင်၁,၄၀၀(၂,၃၀၀ကီလိုမီတာ)အထိရောက်ရှိနိုင်သည့် ပိုလာရစ်ဒုံးပျံ (Polaris) ၁၆ စင်းအထိ တင်ဆောင်နိုင်သော ဂျော့ဝါရှင်တန်အမျိုးအစား (George Washington)၊ အီတင်အလင်အမျိုးအစား (Ethan Allen) ဒုံးတင်ရေငုပ်သင်္ဘောများ လည်းပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုတွင် တာလတ်ပစ်ဒုံးပျံအများအပြားပိုင်ဆိုင်သည်။
သို့ရာတွင် ယင်းအနက် ၇၀၀ကျော်မှာ အားမကိုးရ၊ မတိကျပေ။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ပိုများသောနယူကလီးယားထိပ်ဖူး (၂၇,၀၀၀အချိုး၃,၆၀၀) ထိ ပိုင်ဆိုင်သည်။
တိကျမှုရှိရန်အတွက် နည်းပညာလိုအပ်သည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကလည်း ဒုံးပျံကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်များ၊ ရေတပ်၊ လေတပ်တို့တွင် ရှေ့ပြေးနေသည်။
ကျူးဘားတွင်ဆိုဗီယက်ဒုံးပျံဖြန့်ကျက်ခြင်း ၁၉၆၂၊ မေလတွင် ဆိုဗီယက်ဝန်ကြီးချုပ် နီကီတာ ခရုရှော့သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ဒုံးပျံဆိုင်ရာရှေ့ပြေးနေမှုကို မဲတင်းရန်နှင့်ဆိုဗီယက်တာလတ်ပစ်ဒုံးပျံများကို ကျူးဘားတွင်ဖြန့်ကျက်ထားရန်အကြံရသည်။
၁၉၆၂တွင် ဆိုဗီယက်တို့၌ ဆိုဗီယက်မြေပေါ်မှ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ နယူကလီယားထိပ်ဖူးတပ်ပစ်လွှတ်နိုင်သော တိုက်ချင်းပစ်ဒုံးပျံ ၂၀ စင်းသာပိုင်ဆိုင်သည်။
ဆိုဗီယက်ဒုံးပျံများကို ကျူးဘား၌ဖြန်ကျက်ရသည့် ဒုတိယအကြောင်းမှာ ကရူးရှက်ဗ် အမေရိကန်၊ ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်တို့ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဒီမိုကရေစီ အနောက်ဘာလင်အား ကွန်မြူနစ် အရှေ့ဂျာမနီလက်အောက်၊ ဆိုဗီယက်ဩဇာအောက်သို့ သွတ်သွင်းလိုသည်။
၁၉၆၂နှစ်ဦးပိုင်းတွင် ဆိုဗီယက်စစ်ဖက်ဆိုင်ရာနှင့်ဒုံးပျံကျွမ်းကျင်များသည် စိုက်ပျိုးရေးကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ဟာဗာနားသို့ရောက်လာကြသည်။
၎င်းတို့သည် ကျူးဘားခေါင်းဆောင် ဖီဒယ်လ် ကက်စထရို နှင့်တွေ့ဆုံခွင့်ရသည်။
ကျူးဘားခေါင်းဆောင်များသည် အမေရိကန်ကကျူးဘားကိုကျူးကျော်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြရာ ဒုံးပျံဖြန့်ကျက်မည့်အစီအစဉ်ကိုအားတက်သရောထောက်ခံသည်။
ဒုံးပျံကျွမ်းကျင်များသည် ဇူလိုင်လတွင် စက်ပြင်ဆရာများ၊ ဆည်မြောင်းကျွမ်းကျင်များ၊ စိုက်ပျိုးရေးကျွမ်းကျင်များအဖြစ်ရုပ်ဖျက်ပြီး ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဆိုဗီယက်ဒုံးပျံတပ်ဖွဲ့အကြီးအကဲ မာရှယ်ဆာဂေဘာယူဇောဗ့်သည် တိုင်းတာရေးအဖွဲ့ဖြင့် ကျူးဘားသို့သွားရောက်လည်ပတ်သည်။
သူက ကရူးရှက်ဗ်အား ဒုံးပျံများအားကွယ်ဝှက်ထားပြီး အုန်းပင်များကြားကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းတင်ပြသည်။
ကရူးရှက်ဗ်နှင့် ကက်စထရိုတို့သည် ကျူးဘားတွင် နယူကလီးယားဒုံးပျံများလျှို့ဝှက်စွာဖြန့်ကျက်ထားရေးကိုသဘောတူကြသည်။
ကက်စထရိုကဲ့သို့ပင် ကရူးရှက်ဗ်ကလည်း အမေရိကန်၏ကျူးဘားသို့ကျူးကျော်မှုသည် ကျူးဘားနိုင်ငံကိုကျဆုံးစေပြီး ကွန်မြူနစ်ထွန်းကားရေး အထူးသဖြင့် လက်တင်အမေရိကနိုင်ငံများ ကွန်မြူနစ်ထွန်းကားရေးကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
သူက အမေရိကန်တို့အား စကားဖြင့်ရင်ဆိုင်နေမည့်အစား ...... ယုတ္တိရှိသောအဖြေမှာဒုံးပျံများဖြစ်သည်။
ကျူးဘားနိုင်ငံအခြေအနေ အောက်တိုဘာ ၇ တွင် ကျူးဘားသမ္မတ အော့စ်ဗေလ်ဒို ဒေါ်တီကော့စ် (Osvaldo Dorticós) က ကုလသမ္မဂ္ဂအထွေထွေညီလာခံတွင် ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံတိုက်ခိုက်ခံရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်သွားမယ်၊ ကျွန်တော်ထပ်ပြောပါမယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှာကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းအများကြီးရှိပါတယ်။
'' ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:စစ်အေးတိုက်ပွဲ ပဋိပက္ခများ ကဏ္ဍ:ကျူးဘားနိုင်ငံ၏ သမိုင်း။
ဘီ-၂ ကိုယ်ပျောက်ဗုံးကြဲလေယာဉ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ မဟာဗျူဟာမြောက် ဗုံးကြဲလေယာဉ်ဖြစ်သည်။
လေယာဉ်ပစ်လက်နက်များထူထပ်သည့်နေရာများသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် ရေဒါဖမ်းနိုင်စွမ်းနည်းပါးသည့် စတဲလ့်နည်းပညာဖြင့် ပုံစံထုတ်ထားသည်။
သမာရိုးကျလက်နက်များအပြင် နျူကလီးယားလက်နက်များကိုလည်း တင်ဆောင်နိုင်သည်။
ယာဉ်မောင်းနှစ်ဦးပါဝင်ပြီး ပေါင် ၅၀၀ (၂၃၀ကီလိုဂရမ်) လေးသည့် JDAM GPS အမျိုးအစားပဲ့ထိန်းဗုံး အလုံး၈၀ သို့မဟုတ် ပေါင် ၂,၄၀၀ (၁,၁၀၀ကီလိုဂရမ်) လေးသည့် B83 နယူကလီးယားဗုံး ၁၆ လုံးတင်ဆောင်နိုင်သည်။
ဘီ-၂ လေယာဉ်သည် ကိုယ်ပျောက်လေယာဉ်အမျိုးအစားထဲတွင် ကြီးမားသော ဝေဟင်မှမြေပြင်ပစ် standoff weapon ဒုံးပျံသယ်ဆောင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောလေယာဉ်ဖြစ်သည်။
ဘီ-၂ လေယာဉ်တစ်စင်း၏ ပျှမ်းမျှကုန်ကျစရိတ်သည် ၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇၃၇ မီလီယံရှိပြီး"B-2 Bomber: Cost and Operational Issues Letter Report, GAO/NSIAD-97-181." United States General Accounting Office (GAO), 14 August 1997. Retrieved: 13 December 2018. ဆော့ဖ်ဝဲလ်ထောက်ပံ့မှု၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်တို့ကို တွက်ပါက စုစုပေါင်းကုန်ကျစရိတ်မှာ တစ်စီးလျင် $ ၉၂၉ မီလီယံ ကုန်ကျသည်။
ကုန်ကျစရိတ် များပြားလွန်းသောကြောင့် အမေရိကန် ကွန်ဂရက်တွင် အခြေတင်ဆွေးနွေးခဲ့ရသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်အရ အမေရိကန်လေတပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဘီ-၂ ကိုယ်ပျောက်ဗုံးကြဲလေယာဉ် အစင်း ၂၀ ရှိပြီး ၂၀၃၂ အထိ ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်သည်။
ဘီ-၂ လေယာဉ်သည် အမြင့်ပေ ၅၀၀၀၀ မှ ဆီမဖြည့်ဘဲ မိုင် ၆၉၀၀ အတွင်း တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
လေထဲတွင် ဆီဖြည့်ပါက မိုင် ၁၂၀၀၀ အထိ ပျံသန်းနိုင်သည်။
မူလက နယူကလိယားဗုံးကြဲလေယာဉ်အဖြစ် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရိုးရိုးတိုက်ခိုက်ရေးလေယာဉ်အဖြစ်,၁၉၉၉ ခုနှစ် ကိုဆိုဗိုစစ်ပွဲတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အာဖ္ဖကန်နစတန်၊ အီရတ်နှင့် လစ်ဗျားနိုင်ငံတို့တွင်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ B-2 Spirit fact sheet and gallery on U.S. Air Force site B-2 Spirit page on Northrop Grumman site B-2 Spirit Stealth bomber on airforce-technology.com B-2 Stealth Bomber article on How It Works Daily B-2 Spirit page at GlobalSecurity.org ကဏ္ဍ:ကိုယ်ပျောက် လေယာဉ် ကဏ္ဍ:ဗုံးကြဲလေယာဉ်။
လကမ္ဘာပေါ်မှ လူသားတို့ပြုလုပ်သည့်အရာဝတ္ထုစာရင်းသည် လမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ လူလုပ်ပစ္စည်းများဖြစ်ကြသည်။
အောက်ပါဇယားသည် Retroreflector များ၊ Apollo Lunar Surface Experiment Package သို့မဟုတ် အပိုလိုအာကာသယာဉ်မှူးများ ချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းများဖြစ်ကြသည်။
ယင်းတို့တွင် အလန် ရှာပတ်၏ ဂေါက်သီးဘောလုံးလေးများ၊ အလံ၊ ကျရှုံးလေသောအပိုလို ၁၅ ယာဉ်အဖွဲ့သားများ၏ ရုပ်တုများ အစရှိသည်ဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။
စေတန်-ဗွီ ဒုံးပျံမှ တတိယအဆင့် လက်ကျန် S-IVB သည် လမျက်နှာပြင်ပေါ် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အလေးလံဆုံးသော အရာဝတ္ထုပင်ဖြစ်သည်။
လူသားတို့သည် အရာဝတ္ထုကီလိုဂရမ်ပေါင်း ၁၇၀,၀၀၀ ကို လပေါ်တွင်ထားရစ်ခဲ့ပြီး လမြေသား ၃၈၂ကီလိုဂရမ်ကို အပိုလိုနှင့် လူနာခရီးစဉ်များတွင် ကမ္ဘာသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
အသုံးပြုနိုင်သေးသော တစ်ခုတည်းသော လူလုပ်ပစ္စည်းမှာ အပိုလို ၁၁၊ ၁၄၊ ၁၅ အာကာသယာဉ်မှူးများနှင့် လူနော်ခေါ့ ၁၊ လူနော်ခေါ့ ၂ မက်ရှင်မှ ချန်ထားခဲ့သည့် လူလုပ်ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်သည်။
Slava G. Turyshev - From Quantum to Cosmos: Fundamental Physics Research in Space (2009) - Page 300 အရာဝတ္ထုများသည် လကမ္ဘာ၏ဟိုဘက်အခြမ်း (ကမ္ဘာမြေမှ ဘယ်တော့မှမမြင်ရသည့် အခြမ်း) တွင် တည်ရှိကုန်ကြပြီး ရိန်းဂျား ၄၊ လူနာလပတ်ယာဉ် ၁၊ လူနာလပတ်ယာဉ် ၂ နှင့် လူနာလပတ်ယာဉ် ၃ တို့ဖြစ်ကြသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ လနတ်သမီးအမည်ဖြစ်သော ဟူသော နာမည်ပြောင်ဖြင့်လူသိများသည့် ဆလီနီ (; Selenological and Engineering Explorer)အာကာသယာဉ်သည် ဂျပန်တို့၏ ဒုတိယမြောက်လပတ်အာကာသယာဉ်ဖြစ်သည်။
Produced by the Institute of Space and Astronautical Science (ISAS) and the National Space Development Agency (NASDA), both now part of the Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA), the spacecraft was launched on September 14, 2007. After successfully orbiting the moon for a year and eight months, the main orbiter was instructed to impact on the lunar surface near the Gill lunar crater at 18:25 UTC on June 10, 2009. The orbiter's nickname, Kaguya, was selected by the general public. It comes from the name of a lunar princess in the ancient Japanese folktale The Tale of the Bamboo Cutter. After their successful release, its sub-satellites, Rstar and Vstar, were named Okina and Ouna, also derived from characters in the tale. ခရီးစဉ်ရည်မှန်းချက်များ မက်ရှင်၏ သိပ္ပံဆိုင်ရာ ကိရိယာ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ: လ၏မူလအစနှင့် ဘူမိဆိုင်ရာဖြစ်ထွန်းမှုများကိုလေ့လာရန် လမျက်နှာပြင်၏ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များရယူရန် ရေဒီယိုသိပ္ပံဆိုင်ရာPerformလုပ်ရန်၊ အထူးသဖြင့် လဆွဲအားကိုတိုင်းတာသတ်မှန်ရန် တို့ဖြစ်သည်။
ပစ်လွှတ်ခြင်း thumb|ဆလီနီအာကာသယာဉ်ကိုသယ်ဆောင်ထားသောH-IIA F13 ဒုံးပျံအားပစ်လွှတ်နေပုံ (ဓာတ်ပုံ - နာရီတာမာဆာဟီရို) ဆလီနီအာကာသယာဉ်ကို ၂၀၀၇ခုနှစ်၊ စက်တင်လာလ ၁၄ရက်နေ့တွင် 01:31:01 UTC တွင် H-IIA (Model H2A2022) သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဒုံးပျံဖြင့် Tanegashima Space Center မှ---into a (perigee) / (apogee) geocentric parking orbit. The total launch mass was . The SELENE mission was originally scheduled to launch in 2003, but rocket failures on another mission and technical difficulties delayed the launch until 2007. Launch was planned for August 16, 2007, but was postponed when some electronic components were found to be installed incorrectly. Lunar operations On October 3, it entered an initial polar lunar orbit. On October 9, the relay satellite was released into a orbit, while on October 12 the VLBI satellite was released into a one. Finally, by October 19, the orbiter was in a circular orbit. The nominal mission duration was one year plus possible extensions. On October 31, 2007, Kaguya deployed its Lunar Magnetometer, Lunar Radar Sounder, Earth-looking Upper Atmosphere and Plasma Imager. On December 21, 2007, Kaguya began regular operations after all fifteen observation experiments had been satisfactorily verified. Kaguya completed the planned operation by the end of October 2008 and began extended operations planned to continue through March 2009. It would then be sent into a circular orbit, and finally to an elliptical one, with a controlled impact occurring by August 2009. Because of a degraded reaction wheel, the plan was changed so that on February 1, 2009, the orbit was lowered to ± , and impact occurred at 18:25 UTC on June 10, 2009. ဒီဇိုင်း ခရီးစဉ်တွင် သီးခြားအာကာသယာဉ်သုံးခုပါဝင်သည်။
ပင်မလပတ်ယာဉ် Shape: octagonal prism Mass: Size: 2.1 x 2.1 x 4.8 m (6.9 x 6.9 x 16 ft) Attitude control: Three-axis stabilized Power: 3.5 kW (Max.) Mission period: 1 year Mission orbit: Circular, Inclination: 90 degrees အိုကီနာ ( relay ဂြိုဟ်တုငယ်) Okina (formerly Rstar) and Ouna (formerly Vstar) were octagonal prisms to support radio science. Okina relayed radio communications between the orbiter and the Earth when the orbiter was behind the Moon. This allowed, for the first time, the direct Doppler shift measurements needed to precisely map the gravitational field of the lunar farside; previously, the farside gravity field could only be inferred by nearside measurements. The relay satellite impacted the lunar farside near the Mineur D crater at 19:46 JST (10:46 UTC) on February 12, 2009. Function: two-way radio science relay, orbiter-earth Mass: Size: 1.0 x 1.0 x 0.65 m (3.3 x 3.3 x 2.1 ft) Attitude control: spin-stabilized Power: 70 W Initial orbit: Inclination: 90 degrees အူနာ (VLBI ဂြိုဟ်တု) Ouna used Very Long Baseline Interferometry as a second way to map the Moon's gravity field. It was especially useful at the lunar limb, where the gravitational acceleration is perpendicular to the line of sight to earth, making Doppler measurements unsuitable. Function: VLBI radio science Mass: Size: 1.0 x 1.0 x 0.65 m (3.3 x 3.3 x 2.1 ft) Attitude control: spin-stabilized Power: 70 W Initial orbit: Inclination: 90 degrees ဝန် ဆလီနီတွင် လ၏မူလနှင့်ပြောင်းလဲဖြစ်ထွန်းမှုဆိုင်ရာအချက်အလက်များနှင့် အနာဂတ်လစူးစမ်းလေ့လာရေးနည်းပညာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် သိပ္ပံကိရိယာ ၁၃မျိုးကိုတင်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
Terrain camera (TC) (resolution 10 meters [33 ft] per pixel) X-Ray fluorescence spectrometer (XRS) Lunar magnetometer (LMAG) Spectral profiler (SP) (resolution per pixel: 562 x 400 m [1840 x 1310 ft) Multi-band imager (MI) (resolution of visible light 20 [66 ft] meters per pixel, near-infrared 62 meters [200 ft] per pixel) laser altimeter (LALT) Lunar radar sounder (LRS) Gamma ray spectrometer (GRS) Charged particle spectrometer (CPS) Plasma analyzer (PACE) Upper atmosphere and plasma imager (UPI) Radio wave repeater (RSAT) aboard Okina Radio wave source for VLBI (VRAD) aboard Okina and Ouna Two 2.2 megapixel CCD HDTV cameras, one wide-angle and one telephoto, were also on board, primarily for public relations purposes. JAXA collected names and messages that were carried on SELENE through their "Wish Upon the Moon" campaign. 412,627 names and messages were printed on a sheet measuring 280 mm x 160 mm (11 x 6.3 in) at 70 µm (0.0003 in) per character. The sheet was installed under the photovoltaic modules and cooling panels beneath the multi-layered insulation. ရလဒ်များ အဓိကရလဒ်များမှာ: Improved lunar global topography maps. This detailed altitude and geological data is provided to Google for free to make Google moon 3-D. Detailed gravity map of the far side of the Moon. First optical observation of the permanently shadowed interior of the crater Shackleton at the lunar south pole. အခြား လကမ္ဘာသွားယာဉ်များ ဆလီနီသည် အပိုလိုစီမံကိန်းပြီးလျင် ဆန်းသစ်သော အကြီးမားဆုံး လကမ္ဘာသွားစီမံကိန်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။
It followed Japan's first lunar probe, Hagoromo, launched in 1990. China launched its Chang'e 1 lunar explorer on October 24, 2007, followed by India's 22 October 2008 launch of Chandrayaan-1 and the United States Lunar Reconnaissance Orbiter in June 2009. The United States, European countries (ESA), Russia, Japan, India and China are planning future manned lunar exploration missions or lunar outpost construction on the Moon between 2018 and 2025. ကြည့်ရန် Selene-2 List of future lunar missions Exploration of the Moon မှီငြမ်း ပြင်ပချိတ်ဆက်ရန် Official project site, JAXA Official launch information site, JAXA SELENE Mission Profile by NASA's Solar System Exploration SELENE overview , ISAS/JAXA Official YouTube channel, JAXA June 10th impact location NEC Corporation's Kaguya page , NEC Corporation JAXA Link - Video 12 min. before impact - close surface flyover Category:လကမ္ဘာသို့ စေလွှတ်မှုများ။
Horten H.IXသည် Reimar and Walter Hortenက ပုံစံထုတ်ခဲ့သော ဂျာမန်ဗုံးကြဲတိုက်လေယာဉ်ဖြစ်ပြီး Gothaer Waggonfabrikကုမ္ပဏီက ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နှောင်းပိုင်းတွင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
၎င်းသည် တောင်ပံသက်သက်ပါသော ပထမဆုံးသော ဂျက်လေယာဉ်ဖြစ်သည်။
Green 1970, p. 247. It was given the personal approval of German Luftwaffen Reichsmarschall Hermann Göring, and was the only aircraft to come close to meeting his "3×1000" performance requirements, namely to carry of bombs a distance of with a speed of . Its ceiling was .Boyne 1994, p. 325. Since the appearance of the B-2 Spirit flying wing stealth bomber in the 1990s, its similarities in role and shape to the Ho 229 has led many to retroactively describe the Ho 229 as "the first stealth bomber". A captured Ho 229 was later tested by the US military who found the basic shape and paint composition provided limited protection against the crude Chain Home radar of the 1940s, but no stealth benefit against modern radar. ဒီဇိုင်းနှင့်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများ ၁၉၃၀အစောပိုင်းနှစ်များတွင် ဟော်တင်ညီအစ်ကို( Horten brothers)တို့သည် ဂလိုက်ဒါများ၏စွမ်းဆောင်ရည်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ပျံသန်းရေးဆိုင်ရာတောင်ပံများကိုစိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် ဗာဆိုင်းစာချုပ်အရ စစ်သုံးလေယာဉ်၊ ယုတ်စွအဆုံး စက်တပ်လေယာဉ်ပင်ထုတ်လုပ်ခွင့်မရှိသဖြင့် ထိုအချိန်က ဂျာမန်အစိုးရသည် ဂလိုက်ဒါအသင်းများကို ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့ပေးလျက်ရှိသည်။
တောင်ပံသက်သက်လေယာဉ်ဒီဇိုင်းသည် မလိုအပ်သောအစိတ်အပိုင်းများကိုဖြုတ်ချပြီး အလေးချိန်အနည်းဆုံးဖြစ်စေသည်။
တောင်ပံသက်သက်ပုံစံသည် ဂလိုက်ဒါနှင့်ယင်း၏တောင်ပံအား တိုထားနိုင်ပြီး ပိုမိုကြံ့ခိုင်စေသည်။
သို့ဖြင့် Horten H.IVကို ရရှိလာသည်။
In 1943, Reichsmarschall Göring issued a request for design proposals to produce a bomber that was capable of carrying a load over at ; the so-called "3 X 1000 project". Conventional German bombers could reach Allied command centers in Great Britain, but were suffering devastating losses from Allied fighters. At the time, there was no way to meet these goals — the new Junkers Jumo 004B turbojets could provide the required speed, but had excessive fuel consumption. The Hortens concluded that the low-drag flying wing design could meet all of the goals: by reducing the drag, cruise power could be lowered to the point where the range requirement could be met. They put forward their private project, the H.IX, as the basis for the bomber. The Government Air Ministry (Reichsluftfahrtministerium) approved the Horten proposal, but ordered the addition of two 30 mm cannons, as they felt the aircraft would also be useful as a fighter due to its estimated top speed being significantly higher than that of any Allied aircraft. The H.IX was of mixed construction, with the center pod made from welded steel tubing and wing spars built from wood. The wings were made from two thin, carbon-impregnated plywood panels glued together with a charcoal and sawdust mixture. The wing had a single main spar, penetrated by the jet engine inlets, and a secondary spar used for attaching the elevons. It was designed with a 7g load factor and a 1.8x safety rating; therefore, the aircraft had a 12.6g ultimate load rating. The wing's chord/thickness ratio ranged from 15% at the root to 8% at the wingtips. The aircraft utilized retractable tricycle landing gear, with the nosegear on the first two prototypes sourced from a He 177's tailwheel system, with the third prototype using an He 177A main gear wheelrim and tire on its custom-designed nosegear strutwork and wheel fork. A drogue parachute slowed the aircraft upon landing. The pilot sat on a primitive ejection seat. It was originally designed for the BMW 003 jet engine, but that engine was not quite ready and the Junkers Jumo 004 engine was substituted. Control was achieved with elevons and spoilers. The control system included both long span (inboard) and short span (outboard) spoilers, with the smaller outboard spoilers activated first. This system gave a smoother and more graceful control of yaw than would a single spoiler system. ပျံသန်းမှုရာဇဝင် စမ်းသပ်ခြင်းနှင့်ဝေဖန်ဆန်းစစ်ခြင်း ပထမဆုံးသော H.IX V1နမူနာပုံစံစက်မဲ့ဂလိုက်ဒါအား ၁၉၄၄၊ မတ်(၁)တွင်ပျံသန်းခဲ့သည်။
ရလဒ်များကောင်းမွန်ခဲ့သည်။
သို့ရာတွင်လေယာဉ်မှူးက လေယာဉ်အပြင်ဘက်ထွက်နေသော ကိရိယာတပ်ထုပ်တန်းကို ပြန်မသိမ်းဘဲ ဆင်းသက်ရန်ကြိုးစားရာ မတော်တဆဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဒီဇိုင်းကိုဟော်တင်ညီအစ်ကိုထံမှ Gothaer Waggonfabrikသို့ပေးအပ်ခဲ့သည်။
Gotha အဖွဲ့က ပြောင်းလဲမှုအချို့လုပ်ခဲ့သည်။
တွန်းကန်အားထိုင်ခုံတစ်ခုထပ်ထည့်သည်။
dramatically changed the undercarriage to enable a higher gross weight, changed the jet engine inlets, and added ducting to air-cool the jet engine's outer casing, so as to prevent damage to the wooden wing. The H.IX V1 was followed in December 1944 by the Junkers Jumo 004-powered second prototype H.IX V2; the BMW 003 engine was preferred, but unavailable. Göring believed in the design and ordered a production series of 40 aircraft from Gothaer Waggonfabrik with the RLM designation Ho 229, even though it had not yet taken to the air under jet power. H.IX V2 ပထမဆုံးပျံသန်းမှုကို ၁၉၄၅၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၂ တွင် Oranienburgမြို့၌ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ပျံသန်းမှုများအားလုံးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုများကို ဂိုသဲဝက်ဂွန်ဖာဘရစ်ကပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဟော်တင်ညီအစ်ကိုတို့မှာမူ ထိုအချိန်က တာဘိုအင်ဂျင်တပ် Amerika Bomberကန်ထရိုက်ပြိုင်ပွဲအတွက်ကြိုးပမ်းနေကြသဖြင့် ပထမအကြိမ်ပျံသန်းမှုကိုမတက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
စမ်းသပ်မောင်းနှင်သည့်လေယာဉ်မှူးမှာ အာဝင်ဇီလာဖြစ်သည်။
အခြားစမ်းသပ်ပျံသန်းမှုနှစ်ခုကို ၁၉၄၅၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၂ရက်နေ့နှင့် ၁၈ရက်နေ့များတွင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
စမ်းသပ်မှုတွင်ပါဝင်သောအခြားလေယာဉ်မှူးတစ်ဦးမှာ ဟိန်ဇ့်ရှိုက်ဒွားဖြစ်သည်။
The H.IX V2 reportedly displayed very good handling qualities, with only moderate lateral instability (a typical deficiency of tailless aircraft). While the second flight was equally successful, the undercarriage was damaged by a heavy landing caused by Ziller deploying the brake parachute too early during his landing approach. There are reports that during one of these test flights, the H.IX V2 undertook a simulated "dog-fight" with a Messerschmitt Me 262, the first operational jet fighter and that the H.IX V2 outperformed the Me 262. နှစ်ပတ်ကြာပြီးနောက်၁၉၄၅၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈တွင် တတိယအကြိမ်ပျံသန်းနေစဉ်တွင် ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဇီလာသည် စမ်းသပ်ပျံသန်းမှုအတွဲပေါင်းများစွာကို ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာမပေါ်ပေါက်ပဲပျံသန်းနိုင်ခဲ့သည်။
၄၅မိနစ်ကြာပြီးနောက်၊ အမြင့်မီတာ ၈၀၀ခန့်တွင် ဂျမ်ဘို ၀၀၄ တာဘိုဂျက်အင်ဂျင်တစ်လုံးပြဿနာပေါ်ပြီး မီးလောင်ကာရပ်တန့်သွားသည်။
ဇီလာသည် လေယာဉ်အားထိုးချပြီး အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ဆွဲတက်ကာ စက်ပြန်နှိုးရန်ကြိးစားခြင်းဖြင့် တန်ဖိုးကြီးလှသော နမူနာလေယာဉ်ကိုမဆုံးရှုံးစေရန်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
ဇီလာသည် တောင်ပံအား ၂၀ ဒီဂရီမြှောက်ပြီး ၃၆၀ဒီဂရီလေးကြိမ်လှည့်ခဲ့သည်။
ဇီလာသည် ရေဒီယိုဆက်သွယ်မှုမပြုလုပ်ခဲ့သည့်ပြင်လေယာဉ်မှခုန်ထွက်ခြင်းလည်းမပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
လေယာဉ်အင်ဂျင်မီးလောင်ရာမှမီးခိုးများကြောင့် သတိလစ်သွားသည်လည်းဖြစ်နိုင်သည်။
လေယာဉ်သည် လေယာဉ်ကွင်းအစပ်တွင်ပျက်ကျခဲ့သည်။
မြေပြင်ဝင်ဆောင့်ချိန်တွင် ဇီလာလည်းလေယာဉ်မှလွင့်ထွက်သွားပြီး နှစ်ပတ်အကြာတွင်ဒဏ်ရာကြောင့်ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
လေယာဉ်နမူနာပုံစံလည်း လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
thumb|Unloading of captured Horten Ho 229 V3 in the USA Despite this setback, the project continued with sustained energy. On 12 March 1945, the Ho 229 was included in the Jäger-Notprogramm (Emergency Fighter Program) for accelerated production of inexpensive "wonder weapons". The prototype workshop was moved to the Gothaer Waggonfabrik (Gotha) in Friedrichroda. In the same month, work commenced on the third prototype, the Ho 229 V3. The V3 was larger than previous prototypes, the shape being modified in various areas, and it was meant to be a template for the pre-production series Ho 229 A-0 day fighters, of which 20 machines had been ordered. V3 was powered by two Jumo 004C engines, and could carry two MK 108 30mm cannon in the wing roots. Work had also started on the two-seat Ho 229 V4 and Ho 229 V5 night-fighter prototypes, the Ho 229 V6 armament test prototype, and the Ho 229 V7 two-seat trainer. စစ်ပွဲနောက်ဆုံးကာလများတွင် အမေရိကန်တပ်များသည် Operation Paperclipကိုအကောင်အထည်ဖော်ပြီး ဂျာမန်ခေတ်မီလက်နက်သုသေသနများကိုသိမ်းဆည်းပြီး ရှေ့တက်လာသောဆိုဗီယက်တပ်များ လက်အောက်မရောက်စေရန်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
တပ်ဆင်မှုနောက်ဆုံးအဆင့်တွင်ရှိနေသော ဟော်တင်ဂလိုက်ဒါတစ်စင်းနှင့်Ho 229 V3တို့အား တန်ဖိုးဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် လုံခြုံရေးအစောင့်အရှောက်များဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ပို့လိုက်သည်။
En route, the Ho 229 spent a brief time at RAE Farnborough in the UK while it was considered if British jet engines could be fitted, but the mountings were incompatibleBrown 2006, p. 119. due to the available British engines of the time only using centrifugal compressors with their comparatively larger diameter compressor sections, and not the slimmer axial-flow turbojet powerplants the Germans were using. Northrop Corporation was chosen because of their experience with flying wings. Survivors A Horten H.IV flying wing glider is in the Planes of Fame museum in Chino, California. The only surviving Ho 229 airframe, the V3, is at the Smithsonian National Air and Space Museum's Paul E. Garber Restoration Facility in Suitland, Maryland. In December, 2011, the National Air and Space Museum had moved the Ho 229 into the active restoration area of the Garber Restoration Facility and is currently being reviewed for full restoration and display. ကိုယ်ပျောက်နည်းပညာ thumb|ရေဒါစမ်းသပ်မှုပြုလုပ်ရန်အတွက်ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသည့် Ho IX V3 အား ဆန်ဒီယေဂိုလေကြောင်းနှင့်အာကာသပြတိုက်တွင်တွေ့ရပုံ နော့တ်ရော့ပ်ကုမ္ပဏီကပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း စစ်ပွဲပြီးနောက်တွင် လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းများ (ရေဒါ)ကိုစုပ်ယူနိုင်ရန်အတွက် မီးသွေးမှုန့်များကို သစ်သားကပ်ကော်တွင်ရောနှောထည့်သွင်းထားခဲ့သည်ဟု ရိုင်မာဟော်တင်ကဆိုသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ၂၀နှင့်၃၀မဂ္ဂါဟတ်ဇ်ကြားအလုပ်လုပ်သော၊ Chain Homeဟုအမည်တွင်သည့် ဗြိတိသျှမြေပြင်အခြေစိုက် ကြိုတင်သတိပေးရေဒါ များရန်မှ မိမိလေယာဉ်ကိုကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူကယုံကြည်ခဲ့သည်။
"Flying under the Radar: A History of Stealth Planes." National Geographic Channel, 2009. Retrieved: 6 November 2010. ဟော်တင်ဟို ၂၂၉ကဲ့သို့သော ဂျက်အင်ဂျင်တပ်တောင်ပံသက်သက်လေယာဉ်သည် သမားရိုးကျ အင်ဂျင်နှစ်လုံးတပ်လေယာဉ်နှင့်စာလျှင် ရေဒါတွင်ပုံပေါ်မှုသေးငယ်သည်။
အကြောင်းမှာ တောင်ပံသည်ကိုယ်ထည်နှင့်ရောနေပြီး ရေဒါမြင်သာသော ပန်ကာရွက်များ၊၊ ထောင်လိုက်နှင့်အလျားလိုက်အမြီးများမပါခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။
Myhra 2009, p. 11. နော့တ်ရော့ပ်-ဂရူမင်ကုမ္ပဏီ(Northrop-GrummanCorporation)မှအင်ဂျင်နီယာများသည် Ho 229 အားစိတ်ဝင်စားကြပြီး ၁၉၈၀အစောပိုင်းနှစ်များတွင် V3 airframeကိုလေ့လာရန် မေရီလန်းပြည်နယ် Silver Hill ရှိ စမစ်ဆိုနီယမ်ပြတိုက်သို့လာရောက်ကြသည်။
နော့တ်ရော့ပ်-ဂရူမင်ကုမ္ပဏီအင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့တစ်ဖွဲသည် V3၏ အထပ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောထိပ်ဖူးကိုလေ့လာကြသည်။
ထိပ်ဖူးသည် ၃/၄လက်မ(၁၉မီလီမီတာ)ထူပြီး သစ်ပါးလွှာများဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည်။
ရေဒါလှိုင်းများထိပ်ဖူးကိုဖြတ်ချိန်တွင် နှေးကွေးကျဆင်းသွားသဖြင့် သစ်ပါးလွှာများရှိကော်တွင် လျှပ်ကူးပစ္စည်းပုံစံတစ်မျိုးမျိုးပါဝင်သည်ဟု အဖွဲ့က ကောက်ချက်ချသည်။
၂၀၀၈ခုနှစ်တွင် နော့ရော့ပ်-ဂရူးမင် ရုပ်မြင်သံကြားအစိတ်အပိုင်းများထုတ်လုပ်သူ မိုက်ကယ်ဂျော်ဂင်ဆန်၊ အမျိုးသားဘူမိရုပ်သံလိုင်း( National Geographic Channel)တို့အား Ho 229 သည် ကမ္ဘာ့ပထမဆုံးကိုယ်ပျောက်ဗုံးကြဲတိုက်လေယာဉ်ဟုတ်မဟုတ်ဆန်းစစ်နိုင်မည့် ပစ္စည်းများထုတ်လုပ်ပေးရန်မှာယူခဲ့သည်။