kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဆွမ်းချက်မည့်သူ စောစောထ ရေချိုး၊ ခေါင်းလျှော်၊ ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်ဝတ်၊ ငါးပါးသီလခံပြီး ရာဇမတ်လ တွင်းဝင်၊ မင်းကိုယ်ချည် ( ပရိတ်ချည် ) ပတ်မိအောင်ပတ်၊ ဆွမ်း မကျက်မီ အပြင်မထွက်နှင့်၊ ဆွမ်းကျက်မှ အပြင်ထွက်ရမည်။
ပွဲပြင်ရန် အစီအစဉ် - ကျောင်းဆောင်၊ သို့မဟုတ် စားပွဲကြီး၊ ဆီမီးဖယောင်းတိုင်၊ ထီး၊ တံခွန်၊ ကုက္ကား၊ ကြက် လျှာ၊ သစ်သီး သုံးမျိုး၊ ပန်းသုံးမျိုး၊ ယိုသုံးမျိုး၊ မုံ့ဖြူ၊ မုံ့နီ၊ ပေါက်ပေါက်၊ ကြံ၊ အုန်းငှက်ပျော၊ လက်ဘက်၊ ကွမ်းယာ၊ ဆွမ်း၊ ရေချမ်းစုံလင်အောင် စီစဉ်ရမည်။
သို့မဟုတ် မိမိတို့ စွမ်းနိုင်သလောက် စီစဉ်နိုင်သည်။
ပွဲပြင်ရာ၌ ဘုရားကိုးဆူ အတွက် ကိုးပွဲအစုံအလင်၊ ဂြိုဟ်ကြီးကိုးလုံးအတွက် ကိုးပွဲ အစုံအလင်၊ နတ်ကိုးပါး အတွက် ကိုးပွဲအစုံအလင် ညဉ့်ဦးက ပြင်ဆင်ထားရမည်။
ဆွမ်းပွဲကို နံနက် အရုဏ်တက်မှ ပြင်ဆင် ရမည်။
ပူဇော်ပုံ အစီအစဉ် - ရှေးဦးစွာ ခွင့်ပန်သော အနေ ဖြင့် ညဉ့်ဦးယံ ဘုရားပင့်၊ နောက် အရုဏ်တက်သောအခါ ထပ်၍ ဘုရားပင့်၊ နောက် အရုဏ်တက်သောအခါ ထပ်၍ ဘုရားပင့်ပြီးလျှင် ရဟန္တာရှစ်ပါးကို အစဉ် အတိုင်းပင့်၊ ပူဇော်၊ ဆုတောင်း၊ ရေစက်ချ၊ အမျှပေးဝေရမည်။
နောက်ဂြိုဟ်ကြီး ကိုးလုံးနှင့် နတ်ကိုးပါးကိုလည်း ထိုစအီစအဉ်အတိုင်းပင့်၊ ပူဇော်၊ ဆုတောင်း၊ နောက်ဂြိုဟ်ကြီး ကိုးလုံကို အစဉ်အတိုင်း ပြန်ပို့ရမည်။
ဘုရားကိုးဆူ ပူဇော်နည်းကို သက္ကရာဇ် ၁၂၂၁ ခုနှစ်၊ နတ်တော်လဆန်း ၁၃ ရက်နေ့ ကင်းဝန် မင်းကြီး စာရေးတော်ကြီး ဘဝက လျှောက်ထားသဖြင့် ဒုတိယ မောင်းထောင် ဆရာတော် ဦးပုညာသာမိ ဖြေဆို ဆုံးဖြတ်အပ်သော ( ဗုဒ္ဓနဝမပူဇာဝိနိစ္ဆယ ) နှင့် သက္ကရာဇ် ၁၂၃၄ ခုနှစ် တွင် ဇိန·ပကာသနီစသော ကျမ်းပေါင်း များစွာ ပြုစုစီရင်သည့် ကျီးသဲလေးထပ် ဆရာတော် ဘုရားကြီး ရေးသားသော သဇ္ဇနဝိလာသနီ ကျမ်းတွင် ပါသော ( ဘုရားကိုးဆူကပ် ) တို့မှ ယူ၍ ထည့်သွင်းရေးသားပါသည်။
ဂြိုဟ်ကြီး ကိုးလုံး ပူဇော်နည်းကို ရှေးဆရာကြီးများ ရေးသား ထားသော နည်းကိုယူ၍ထည့်သွင်း ရေးသားပါသည်။
(ဦးကြီးဖေ)မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ကိုးကား Category:မြန်မာ့ ဓလေ့ထုံးစံ Category:ဗုဒ္ဓဘာသာ။
မန္တလေးမြို့၊ ဘုရားကြီး ဆရာတော်ဘုရားသည် မိတ္ထီလာမြို့ ရွှေပြည်ရန်အောင် အရှေ့လက်တာ ၂ ထောင်ကျော်ကွာ ကဖြူရွာ၌ သက္ကရာဇ် ၁၁၇၂ ခုနှစ်တွင် ဖွားမြင်တော် မူသည်။
ငယ်မည်တော် ဦးညိုဖြစ်သည်။
ဘွဲ့အမည်တော်ကား ဦးဇာဂရ ဖြစ်သည်။
ဆရာတော်၏ ငယ်ဆရာရင်းကို မသိရချေ။
မှတ်တမ်းတစ်ခု အဆိုအရ ဘုရားကြီးဆရာတော်သည် ရှင်သာမဏေ အဖြစ်ကပင် အမရပူရ နေပြည်တော်သို့ ရောက်ရှိကာ စရပ်တစ်ခုတွင် ဆင်းရဲငြိုငြင်စွာနေပြီးလျှင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဆရာများထံတွင် နည်းခံသင်ယူ သည်းဟု သိရသည်။
ရဟန်း ၃ ဝါအရတွင် ပုဂံမင်း၏ဆရာ ဗားကရာသာသနာပိုင် ဆရာတော် ဘုရားကြီးရေးသား ဖွဲ့စည်းသည့် ဂါထာများ မှားနေကြောင်း သံဃာပရိသတ် အလယ်တွင် ရဲရဲတောက် လျှောက်ထားသည်ဟူ၍ ထိုမှတ်တမ်းက ဆိုလေသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင် ဒုတိယ ဗားကရာ ဆရာတော် ဘုရားကြီးထံတွင် နည်းခံသင်ကြား၍ မိမိကလည်း တစ်ဆင့် စာပေပို့ချတော်မူလေ သည်။
သာသနာပိုင် ဗားကရာဆရာတော် ဘုရား၏ ထင်ရှား သော တပည့်ကြီးတို့တွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
သာသနာပိုင် ဗားကရာ ဆရာတော်ကြီးက အသောကာရာမ တိုက်အတွင်း စနေထောင့် သုံးထပ်ကျောင်းတွင် ဦးဇာဂရကို နေထိုင်စေပြီး စာချပို့စေသည်။
ပိန္ထကတ်စာပေ ကျွမ်းကျင် နိုင်နင်းတော်မူလှသဖြင့် စာလိုက်သော သံဃာ ၄ဝဝ နီးပါးခန် ရှိသည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော် ဦးဇာဂရသည် ရဟန်းပျို ဘဝ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ပရိယတ္တိအရာ စာပေကျမ်းဂန် တတ်ကျွမ်း တော်မူခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူး တစ်ပါးဖြစ်သည်။
သက်တော် ၂၅၊ ၂၆၊ ရဟန်း ၆ ဝါရတော်မူစဉ်ကပင် သဒ္ဒဝုတ္တိန္ထီကာနှင့် ဂန္တာဘရဏန္ထီကာများကို ရေးသားတော်မူခဲ့သည်။
ယင်းကျမ်း များမှာ ပါမ္ဗိဘာသာဖြင့်ရှိသည့် သဒ္ဒဝုတ္တိကျမ်းနှင့် ဂန္တာဘရဏ ကျမ်းကို ပါမ္ဗိဘာသာဖြင့် ဖွင့်ဆိုရေးသားသည့် န္ထီကာကျမ်းများ ဖြစ်သည်။
ယင်းကျမ်း များ၏ နိဂုံး၌ ၆ ဝါရစဉ်က ရေး ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားလေသည်။
ထို့ပြင် ယင်းန္ထီကာ ကျမ်း နှစ်ကျမ်း အနက် သဒ္ဒဝုတ္တိန္ထီကာ ကျမ်းကို ၁၁၉၇ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့က ပြီးသည်။
ဂန္ထာဘရဏန္ထီ ကျမ်းကို ၁၁၉၇ ခုနှစ် နတ်တော်လဆန်း ၈ ရက်နေ့ပြီး သည်ဟု ပါရှိသဖြင့် ဆရာတော် ဦးဇာဂရသည် ဒုတိယ န္ထီကာကျမ်းကို ၂၃ ရက်ဖြင့် အပြီးရေးသားတော်မူကြောင်း သိရသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် ငယ်စဉ်ကပင် စာပေ ပိန္ထကတ်ဘက်၌ ထက်မြက်ထူးချွန်တော်မူသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ထူး တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ပညာဘက်က သန်သောကြောင့် ဘုန်းကြီးသည့် ဘက်က ညံ့ခဲ့လေသည်။
သက္ကရာဇ် ၁၂ဝ၅ ခုနှစ် ရဟန်းဝါ ၁၄ ဝါရစဉ်က ရေသားပြီးသည့် သဂြိုဟ်ဂဏ္ဍိသစ် ကျမ်းနိဂုံး၌ ဇာဂရောတိ၊ ဇာဂရဟူ၍။
နာမေန၊ အမည်သညာထင်ရှားစွာထသော။
မေမယာ၊ ငါပဉ္စင်းသည် ဟူ၍ ရေးသား ပါရှိသည်ကို ထောက်၍ ထိုအချိန်အထိ ကိုယ်ပိုင်တိုက်တာ အသီးအခြားဖြင့် ထင်ရှားတော်မမူသေးကြောင်း သိနိုင်သည်။
သက္ကရာဇ် ၁၂ဝ၉ ခုနှစ် တပေါင်းလတွင် မင်းတုန်းမင်းကြီး ကိုယ်တော်တိုင် ကျောင်းတင် လှူဒါန်းခြင်း ခံတော်မူရသည်။
ထိုအခါမှစ၍ ထင်ရှားကျော်စောတော်မူလာသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် သက္ကရာဇ် ၁၂၁၇ ခုနှစ် ပထမဝါဆိုလပြည့်ကျော် ၁ ရက်နေ့ တွင် ဇာဂရာဘိသိရိပဝရာ လင်္ကာရ မဟာဓမ္မရာဓိ ရာဇဂုရု ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကို ခံယူ တော်မူရသည်။
ထိုနောက် သက္ကရာဇ် ၁၂၁၈ ခုနှစ် တန်ခူးလတွင် မင်းတုန်းမင်းကြီးသည် ပိန္ထကတ်တော်များကို တည်းပြတ်သုတ်သင် ပြင်ဆင်ရေးကူး စေတော်မူသောအခါ ဘုရားကြီး ဆရာတော် အမှူးရှိသော ဆရာတော် သုံးပါးအား ပိန္ထကတ်တော်များကို မှန်ကန် သေချာအောင် အမြဲမပြတ် ကြပ်မပြင်ဆင် ကြည့်ရှုတော်မူရန် လျှောက်ထားပြီးလျှင် တံဆိပ်တော်များ လှူဒါန်းဆက်ကပ် တော်မူသည်။
ထိုအခါက ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် ဇာဂရာ ဘိဝံသ တိပိန္ထကဓရ မဟာဓမ္မ ရာဇာဓိရာဇဂုရု ဟူသော ဒုတိယတံဆိပ်တော်ကို ခံယူတော်မူရသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်အား ကပ်လှူသည့် တံဆိပ်တော် တွင်သာ တိပိန္ထကဓရ ဟူသော စကားပါ၍ ကျန်ဆရာ တော် နှစ်ပါးအား ကပ်လှူသည့် တံဆိပ်တော်များတွင် တိပိန္ထကဓရ ဟူသောစကားမပါခေ။
ယင်းကို ထောက်၍ ဘုရားကြီးဆရာတော်သည် ပိန္ထကတ်သုံးပုံဆောင် ဆရာတော် အဖြစ် မင်းတုန်းမင်းကြီး၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရကြောင်း ထင်ရှားသည်။
သက္ကရာဇ် ၁၂၂၂ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁ ရက်နေ့ကစ၍ ပိန္ထကတ်တော်များကို ကျောက်ထက် အက္ခရာ တင်တော်မူသော အခါ၌လည်း ပုဒ်ပါဌ်အက္ခရာ ကျောက်စာ အရေးအသား မချွတ်မယွင်း စေရအောင် သန့်ရှင်းပြင်ဆင်တော် မူရသော ဆရာတော်သုံးပါးတွင် တိပိန္ထကဓရ ဘုရားကြီး ဆရာတော်ပင့် ဦးဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်းမင်းကြီး သည် သားတော် စကုမင်းသား၊ မက္ခရာမင်းသား၊ ညောင်ရမ်း မင်းသာ၊ မိုည|င်း မင်းသား၊ မြင်းခုံတိုင်မင်းသား၊ ငရဲမင်းသား တို့ကို ရှင်ပြုစဉ်က သင်္ကန်းတောင်းသာမဏေ ကျင့်ဝတ်တို့ကို သင်ကြားရန် ဘုရားကြီး ဆရာတော်ဘုရားထံ၌ပင် အပ်နှံတော် မူလေသည်။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် အောက်ပါ ကျမ်းများကို ရေးသားပြုစုတော်မူခဲ့သည်။
(၁) ဂန္ထာဘရဏန္ထီ ကာသစ်၊ (၂) ဏွာဒိမောဂ္ဂလာန်နိသျသစ်၊ (၃) ဒိပဝင်န္ထီကာ၊ (၄) ဒီပဝိသစာ ကိုယ်နိသျ၊ (၅) ဒီပဝံသန္ထီကာနိသျ၊ (၆) နေတ္တိပါမ္ဗိတော်နိသျ သစ်၊ (၇) ပဒသာဓနမောဂ္ဂလာန် နိသျသစ်၊ (၈) ပါစိတျာဒိ အဋ္ဌကထာယောဇနာ၊ (၉) ပါစိတ်ပါမ္ဗိတော် နိသျသစ်၊ (၁ဝ) ပါရာဇိကဏ်ပါမ္ဗိတော်နိသျသစ်၊ (၁၁) ဘုရားကြီးနိယံသစ်၊ (၁၂) ဝု·ိ မောဂ္ဂလာန်နိသျသစ်၊ (၁၃) သဒ္ဒဝုတ္တိန္ထီကာ သစ်ပါဌ်၊ (၁၄) သင်္ဂြိုဟ်ဂဏ္ဌိသစ်၊ (၁၅) သံပျင်န္ထီကာနိသျ၊ (၁၆) သံဝေဂဝဒီပနီ။
ဘုရားကြီး ဆရာတော်သည် သက်တော် ၆၄ နှစ်၊ သက္ကရာဇ် ၁၂၃၆ ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့ဒက္ခိဏာရာမ ဘုရား ကြီးကျောင်းတိုက်၌ပင် ပျံလွန်တော်မူလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းများ။
စာလုံးအစောင်း==ဘုရားပွဲတော်များ== ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒ၌ သက်ဝင်ယုံကြည်သော နိုင်ငံများအနက် မြန်မာနိုင်ငံသည် စေတီပုထိုးဘုရားကျောင်းကန် အများအပြားဆုံး ဖြစ်သည်။
မည်မျှပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျေးရွာကလေးဖြစ် စေကာမူ၊ ထုံးဖြူဖြူ စေတီနှင့် ဘုရားတန်ဆောင်း၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတို့ကို တွေ့ရမြဲဖြစ်သည်။
သီဝေမြင့်ခေါင်၍ အသွားအလာ ခက်ခဲသော တောင်ထိပ်ကမ်းပါးတို့နှင့် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါး လှသော တောကြိုအုံကြားတို့၌ပင် စေတီပုထိုးများကို တွေ့ကြ ရသည်။
ဗုဒ္ဓအယူဝါဒီ မြန်မာတိုင်းရင်းသားတို့သည် မိမိတို့၏ နောင် တမလွန်ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၏ ကိုယ်စား စေတီဘုရားတည်ထား ကိုးကွယ်ပြီးလျှင် ကုသိုလ် ကောင်းမှုပြုကြရန် အလွန်ဝါသနာထုံကြသည်။
ဘုရားစေတီ များကို တည်ထားပြီးသည့်နောက်တွင် ဓလေ့ ထုံးစံအရ လည်းကောင်း၊ ဘုရင်စိုးမင်းတို့၏ အမိန့်အရလည်းကောင်း ထိုဘုရားစေတီများ၌ ဘုရားပွဲတော်များကို နှစ်စဉ် ကျင်းပရ ခြင်းသည်လည်း တာဝန်တစ်ရပ် ဖြစ်နေပေသည်။
တစ်မြို့ တစ်ရွာတည်း၌ပင် ဘုရားပုထိုး စေတီတို့သည် တစ်ဆူ နှစ်ဆူမက ရှိတတ်လေရာ၊ ဘုရားပွဲတော်များသည် အမြင့် အတွေ့များသော ပွဲတော်မျိုး ဖြစ်လေသည်။
မင်းဘူး ရွှေစက်တော်၊ မကွေးမြသလွန်၊ ညောင်ဦးရွှေစည်းခုံ၊ ကျိုက်ထိုမှ ကျိုက်ထီးရိုးစသော တန်ခိုး ကြီး ဘုရားပွဲတော်များသည်။
နိုင်ငံအစိုးရ ကိုယ်တိုင် ကြပ်မ၍ နိုင်ငံနှင့် အဝန်းချီပြီးလျှင် ကြီးကျယ်စည်ကားစွာ ကျင်းပသည့် ဘုရားပွဲတော်များ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်၊ ကျေးလက်တောရွာနှင့် တောကြို အုံကြားမှ ဘုရားပွဲတော်ကလေးများသည်လည်း နီးစပ်ရာ ကျေးရွာများမှ လူထုအတွက် ကုသိုလ်လည်းရ၊ ပျော်လည်းပျော်ကြရသော ပွဲတော်များ ဖြစ်ကြလေသည်။
ဘုရားပွဲတော်များ ကျင်းပခြင်းသည် ဆိုင်ရာရပ်ရွာ လူထုတို့စုပေါင်းညီညာစွာ ဆိုင်ရာ ဘုရားပုထိုးစေတီတို့၌ ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် မိမိတို့တနွေတမိုး ဝမ်းရေးအတွက် ရှာဖွေလုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နောက်တွင် စုရုံးညီညာကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုကြပြီးသော် စိတ်ပန်းကိုယ်ပန်းဖြေကာ ပျော်ရွှင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘုရားပွဲတော်ချိန်တွင် ဘုရားပွဲတော်ကျင်းပသည့် ဘုရား၊ ပုထိုး၊ စေတီအား သပ်ရပ်သန့်ရှင်းကြည်ညိုဖွယ်ရာ ဖြစ်အောင် ဆင်ယင်မွမ်းမံခြင်း၊ လှပဆန်းကြယ်သော ဆွမ်းတော်တင်ခုံများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ညဉ့်အခါ လှပကြည် နူးဖွယ်ရာ မီးပူဇော်ခြင်း စသည်တို့ကို ဆိုင်ရာ ရပ်ကွက်လူထု က တာဝန်ယူကာ ဆောင်ရွက်ကြသည်။
ယင်းသို့ကုသိုလ်ရေး အတွက် ဆောင်ရွက်ကြပြီးနောက်၊ ညဉ့်ဘက်တွင် ဇာတ်၊ အငြိမ့်၊ ရုပ်သေးသော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ကျင်းပကာ ဘုရား ပွဲတော်ကို စည်ကားသိုက်မြိုက်စေသည်။
ဇာတ်ပွဲစသည်တို့ ရှိသဖြင့် ပွဲဈေးတန်းများလည်း ရှိပေရာ၊ အစားအသောက်ဆိုင်၊ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ရောင်းချသောဆိုင်၊ လက်တည့်စမ်း ကစားနည်း အမျိုးမျိုး၊ ကလေး များ ပျော်စရာ ဝင်္ကပါ စသည်တို့လည်း ပါဝင်သည်။
ကျင်းပသော ဘုရားပွဲတော်ကြီး ကျယ်လျှင် ကြီးကျယ်သည့် အလျောက် ပွဲဈေးများလည်း ကြီး ကျယ်ကြသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်မှ ဘော်ကြိုဘုရားပွဲတော်ဆိုလျှင် ဆိုင်ရာအာဏာပိုင်များ ခွင့်ပြု ချက်အရ၊ အနီထောင် လေးကောင်ဂျင်စသော လောင်းကစား ဝိုင်းများ ပါဝင်သဖြင့် အလွန်နာမည်ကြီးသော ဘုရားပွဲတော် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။
ရှေးအခါက အချိန်မှန် ခင်းကျင်းသော ဈေးကဲ့သို့ သော ကုန်သွယ်ရေး ဗဟိုဌာနများ အလွန်နည်းပါးသည်။
အရောင်းအဝယ် ပြုရာတွင်လည်း ငွေအသပြာဖြင့် ရောင်းဝယ် ခြင်းနည်းပါး၍၊ ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်မှုကို သာအပြုများ သည်။
ထို့ကြောင့်နှစ်စဉ် အချိန်မှန် ကျင်းပလေ့ရှိသော ဘုရားပွဲတော်များတွင် ကုန်ပစ္စည်း ရောင်းဝယ် ဖလှယ်ကြသော ပွဲဈေးများကို ခင်းကျင်းကြသည်။
တောင်သူယာလုပ်တို့က မိမိတို့လယ်ယာထွက် ပစ္စည်းများကို လည်းကောင်း၊ ငါးပိ၊ ငါးခြောက်လုပ်သူ၊ ဆားချက်သူတို့ကလည်း ငါးပိ၊ ငါးခြောက်၊ ဆားစသည်တို့ကို လည်းကောင်း၊ အိုးထိန်းသည်၊ ရက်ကန်း သည်တို့ကလည်း မိမိတို့လက်ဖြစ်ပစ္စည်းများကို လည်းကောင်း ပွဲဈေးသို့ယူဆောင်လာပြီးလျှင် မိမိတို့အလိုရှိအပ်သော အစား အသောက် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများဖြင့် ဖလှယ်ကာ၊ အရောင်းအဝယ် ပြုကြသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုခေတ်အခါက ဘုရားပွဲတော်များ၏ ပွဲဈေးများသည် လူနေမှုကိစ္စတွင် အရေးပါကြပေသည်။
ငွေအသပြာသုံးသည့် ယခုခေတ်တိုင်အောင်ပင် မြန်မာ နိုင်ငံအလယ်ပိုင်း၌ ဘုရားပွဲတော်နှင့် ဈေးကိုတွဲထား လေ့ရှိကြ သေးသည်၊ ထို့ကြောင့် အညာဘုရားပွဲတော်များသည် တစ်လ ကိုးသီတင်း စည်ကားလေ့ရှိသည်။
ရွှေစက်တော် ဘုရားပွဲတော် သည် တစ်လကျော် နှစ်လနီးပါး စည်ကားသည်။
မကွေး မြသလွန်၊ မင်းဘူး ကျောင်းတော်ရာ၊ ပခုက္ကူမှ မြောင်းဘုရား ပွဲတော်တို့သည် ၁ဝ ရက်ထက်မနည်း စည်ကားကြသည်။
အရောင်းအဝယ်များလည်း ကြီးကျယ်ကြ၍၊ ဘုရားပွဲတစ်ခုပြီး လျှင် တစ်ခုသို့ပြောင်း၍ ပွဲဈေးတည်ခင်းကြခြင်းလည်း ရှိလေသည်။
အညာမှ ဘုရားပွဲတော်များ၌ ဘုရားပွဲသွားသူတို့သည် မိမိတို့၌ရှိသော ရောင်းကုန်များကို ဘုရားပွဲသို့ယူဆောင်သွား ကြပြီးသော်၊ ဆိုင်ခင်းကျင်းရောင်းချကြသည်။
တစ်ဦးတွင် ပါလာ သော ပစ္စည်းကို တစ်ဦးကဝယ်၍၊ ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဘုရားပွဲ၌ ဖလှယ်လေ့ရှိကြသည်။
တနွေတမိုးစာ အစားအသောက် အသုံးအ ဆောင်များကို ဘုရားပွဲ၌ လာရောက်ဝယ်ယူ လေ့ရှိကြသည်။
ထိုအချိန်များတွင် မြို့တွင်း၌ ဈေးများ ဆိုင် များ အားလုံးလိုလိုသည် ဘုရားပွဲ၌ သွားဝယ်ကြရသည်။
အရောင်းအဝယ်များကို နံနက်ခင်း၌ ပြုလုပ်ကြပြီးနောက် ညနေ မိုးချုပ်လျှင် ပွဲကြည့်သူကြည့်၊ ဘုရားဖူးသူက ဖူးကြသည်။
ထိုဘုရားပွဲများသို့အနီးအနားရွာများနှင့် မိုင်သုံးလေးဆယ် မကသော ဒေသများမှပင် လှည်းများဖြင့် လာရောက်ကြသည်။
ဘုရားပွဲအနီး ကွင်းပြင်များထဲတွင် ကိုယ့်လူစုနှင့် ကိုယ့်လှည်း ဝိုင်းကြီးများချကာ၊ ချက်ပြုတ်စားသောက်ပြီးလျှင်၊ အရောင်း အဝယ် ပြုသည့်အခါပြု၊ ပွဲကြည့်သည့်အခါကြည့်နှင့် တပျော် တပါးပင် ဖြစ်လေသည်။
အချို့တောင်သူ လယ်လုပ်တို့သည် ဘုရားပွဲအချိန်တွင် လယ်အချခံခြင်း၊ ငွေချေးယူခြင်း၊ အကြွေးဆပ်ခြင်း၊ ပေါင်နှံ ခြင်းတို့ကို ပြုကြသည်။
မြို့တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဆောင်ရွယ် ဖွယ်ရှိလျှင်၊ ဘုရားပွဲတိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းလေ့ ရှိကြသည်။
ဘုရားပွဲအချိန်ကျမှသာလျှင် ဘုရားပွဲသို့လာယင်း၊ ဆောင်ရွက် ဖွယ် ရှိသည်တို့ကို ဆောင်ရွက်သွားကြလေသည်။
ရှေးခေတ်ဥရောပနိုင်ငံ စသည်တို့တွင် အယူဝါဒရေး ဆိုင်ရာ ပွဲလမ်းသဘင်များ၌ ပွဲဈေးတည်ခင်းခဲ့ကြရာမှ နောင်အခါ စီးပွားရေးဘက်ကာ၊ တိုးတက်ကြီးကျယ်အောင် ပြုခဲ့ကြသဖြင့်၊ နိုင်ငံခြား စီးပွားရေးသမားများ၊ ကုန်သည်များ၊ နိုင်ငံခြားဝင်ငွေများကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်သော ပြပွဲ ပွဲဈေးများ ခေတ်စားလာခဲ့သည်။
( ပွဲဈေး။
) မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ ထိုအခြေအနေ အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ကား မရောက်သေးပေ။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီ ခေတ်က၊ ရွှေတိဂုံ စေတီတော်၏တပေါင်းပွဲတော်သည် အလွန်ကြီးကျယ် စည်ကား၍ ဘုရားပွဲတော်ကြီးနှင့် တွဲဘက်၍ ကျင်းပသော လက်မှုပညာ ပြပွဲကြီးများ ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် နိုင်ငံခြာမှ ပြပွဲကြီးများ အခြေအနေသို့ကား မရောက်ခဲ့ပေ။
မြန်မာဘုရားပွဲတော်များကား ပျော်ရွှင်မှုဘက်သော ကုသိုလ်ရေးပွဲတော် အနေဖြင့်သာ ရှိနေလေသည်။
ဘုရားပွဲတော်များသည် ဆိုင်ရာ ဘုရားပုထိုးစေတီများ ၌ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပရာ၊ ကျင်းပသည့်အခါ ကာလ နေ့ရက်တို့သည် အမျိုးမျိုးဖြစ်သည်။
အစဉ်အလာ ရှိခဲ့သဖြင့် လည်းကောင်း၊ ဘုရင်စိုးမင်းတို့သတ်မှတ်ခဲ့ ၍ လည်းကောင်း၊ ဘုရားပွဲတော် ကျင်းပသည့် အရပ်ဒေသ အခြေအနေနှင့် ထိုဒေသမှ လူတို့အတွက် သင့်လျော် လျောက်ပတ်သောအခါ ကာလကိုလည်းကောင်း ရွေးချယ်သတ်မှတ်ကျင်းပကြသည်။
ဘုရားတစ်ဆူအတွက် ဘုရား ပွဲတော်ကို သီတင်းကျွတ်လတွင် ကျင်းပခဲ့လျှင်၊ နောင်အစဉ်အဆက် ထိုလ၌ပင် ကျင်းပသွားလေ့ ရှိသည်။
အချိန် မှန် ကျင်းပသွားနိုင်အောင်လည်း ကြိုးပမ်းကြ ရသည်။
မကျင်းပနိုင်လျှင် ဆိုင်ရာရပ်ရွာလူထုအတွက် မျက်စိ မျက်နှာ မလှသော ကိစ္စတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
စီးပွားရေး ချောင် လည်သည့် ကာလတွင် ဘုရားပွဲများကို နှစ်စဉ် မှန်မှန်ကျင်းပ နိုင်ကြလေသည်။
အောက်မြို့ကျေးရွာများတွင် ဘုရားပွဲတော်များကို ခြေခင်းလက်ခင်း သာယာသည့်လများမှစတင်၍ ကျင်းပ လေ့ရှိ ကြပြီးလျှင်၊ မိုးကာလဖြစ်သော ဝါတွင်း၌ ဘုရားပွဲတော်များ မရှိတတ်ပေ။
အထူးသဖြင့် ဝါကျွတ်၍ မိုးလွတ် စပြုသော သီတင်းကျွတ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလများနှင့် စပါးရိတ်သိမ်းပြီး ကြ၍ ငွေစရွှင်ချိန်ဖြစ်သော တပို့တွဲ၊ တပေါင်းလများတွင် ဘုရားပွဲတော်များ ကျင်းပလေ့ရှိကြသည်။
အထက်မြန်မာ နိုင်ငံတွင်မူ၊ မိုးပါးသဖြင့် ဝါတွင်းကာလများ၌လည်း ဘုရားပွဲတော်များ ကျင်းပလေ့ရှိကြသည်။
များသောအားဖြင့် ဘုရားပွဲတော်များကို ညဉ့်အခါ သွားရေလာရေး လွယ်ကူ စေရန်၊ လသာရက်များတွင် ကျင်းပလေ့ ရှိကြသည်။
အဖိတ်နေ့၊ လပြည့်နေ့၊ လပြည့် ကျော် ၁ ရက်နေ့ဟူ၍ ထိုရက်သုံးရက်တွင် ဘုရားပွဲတော်များ ကျင်းပလေ့ ရှိသည်မှာ ထုံးစံကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
မင်းဘူးရွှေစက်တော်၊ မကွေး မြသလွန် ဘုရားပွဲတော်တို့ကား ရက်ရှည်ကျင်းပရသော ဘုရားပွဲတော်ကြီးများ ဖြစ်လေသည်။
မြို့ရွာအလိုက် ကျင်းပကြသော နှောင်းခေတ်ဘုရား ပွဲတော်များကို ရပ်ရွာလူထုထံမှ ပိုက်ဆံကြေးငွေ ကောက်ခံ စုဆောင်း၍ ရပ်ရွာလူကြီးများက ကမကထ ပြုလုပ်ကျင်းပ ကြသည်။
အဖိတ်နေ့မတိုင်မီတစ်ရက်တွင် ရပ်ရွာရှိ အိမ်တိုင်း သို့ဘုရားပွဲတော် ကျင်းပမည့် ဘုရားပုထိုး၊ စေတီသို့ ဆွမ်းတော်ကြီးပို့ရန် နှိုးဆော်သည်။
မြို့ ကြီးရွာကြီးများတွင် နှိုးဆော်သည့် ဖိတ်စာများ ကမ်းလှမ်း၍ ဆွမ်းတော်ကြီး မဲလိပ်ချသည်ဟု ခေါ်သည်။
ဆွမ်းကြီးလောင်းဝတ်အသင်းက ထိုရက်တွင် ထိုဘုရားစေတီအတွက် အရုဏ်ကပ်ရန် ဆွမ်းဆန် စိမ်းခံယင်း၊ ထိုဖိတ်စာ များကို ကမ်းလှမ်းသည်။
ထိုအခါတွင် အိုးစည် ဗုံမောင်း အတီးအမှုတ် အကအခုန်များလည်း ပါ သည်။
ထိုအခါ မှစ၍ ရပ်ရွာလူထုသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာ ကြလေသည်။
အဖိတ်နေ့ညနေမှစ၍ ပွဲတော် စတင်ကျင်းပသည်။
ရပ်ရွာရှိ အိမ်များမှ ဘုရားပွဲတော် ကျင်းပသော ဘုရား၊ ပုထိုး၊ စေတီတွင် အရုဏ်ကပ်နိုင်ရန် မုန့်စုံ၊ ယိုစုံ၊ သစ်သီးစုံ၊ ချိုချဉ်ခဲဘွယ်တို့ကို တတ်အားသမျှ လှလှပပ ပြင်ဆင်၍ ပို့ဆောင်ကြရသည်။
ဝတ်ကောင်းစာလှဝတ်၍၊ အိမ်မှလူကြီး များနှင့်အတူ ဆွမ်းတော်ကြီးပွဲ ပို့ရခြင်းသည် ကလေးများ အတွက် ရက်ရှည်လများ မျှော်၍ ပျော်ခဲ့ရသော အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။
ဘုရားပွဲတော် ကျင်းပရာဘုရား၊ စေတီ၏ တန်ဆောင်း၊ သို့မဟုတ ဧည့်ခံမဏ္ဍပ်တွင် ပို့လာသော ဆွမ်းတော်ကြီးပွဲများကို လက်ခံသိမ်း ယူကာ၊ ပို့လာသော လူကြီးလူငယ်ကလေး သူငယ် တို့အား မုန့်၊ လက်ဘက်ရည် စသည်တို့ဖြင့် ဧည်ခံကျွေးမွေးရသည်။
အတီးအ မှုတ်၊ အဆိုအက ဝိုင်းများလည်းပါသည်။
ဧည့်ခံကျွေးမွေး ရေး အဖွဲ့တွင် ရပ်ရွာမှ အပျိုလူပျိုများ ပါဝင်ကြရပေရာ၊ ယင်းတို့ ဟန်ရေး၊ လူရေးပြကြရသော အချိန်အခါလည်း ဖြစ်ပေသည်။
နေဝင်၍ အမှောင်ချဉ်းလာသည့်အခါ၊ ဆီမီးများဖြင့် ဘုရားအား ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ပူဇော်ကြ၍ ဇာတ်ပွဲ၊ အငြိမ့်ပွဲ စသော အကအခုန်များ၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ စတင်လေရာ ပွဲဈေး လျှောက်သူများ ပွဲကြည့်သူများဖြင့် ပွဲခင်း တစ်ခွင့်တစ်ပြင်မှ တခြိမ့်ခြိမ့် တသဲသဲ ရှိနေလေသည်။
အောက်မြို့ကျေးရွာများတွင် တစ်ရွာ၌ ဘုရားပွဲရှိလျှင် ရွာနီးချုပ်စပ်မှ လှေများ လှည်းများဖြင့် လာရောက်၍၊ ဘုရား လည်းဖူး၊ ပွဲလည်းကြည့်ကြသည်။
မီးရထား၊ မော်တော်ကား ခေတ်မတိုင်မီက ရန်ကုန်မြို့အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ကျိုက္ကဆံ၊ ကျိုက္ကလို့၊ ကျိုက်ဝိုင်းစေတီတော်များ၏ ဘုရားပွဲတော် ကျင်းပသည့်အခါ မြို့ပေါ်မှ လူများသည် နံနက်ဝေလီ ဝေလင်း ကပင် လှည်းများဖြင့် တပျော်တပါး သွားရောက်ကြသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ဘုရားပွဲသွားရင်း ပျော်ပွဲစားထွက်ကြသည်။
လှည်းများဖြင့် ဘုရားပွဲသွားရခြင်းသည် ခုသွားခုရောက်သည့် မီးရထား၊ မော်တော်ကားတို့ဖြင့် သွားရခြင်းထက်ပို၍ ပျော်ရွှင် ဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။
ထိုခေတ်အခါက ယခုခေတ်ကဲ့သို့အချိန်မ ရွေး ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်၊ ဇာတ်ပွဲ၊ အငြိမ့်စသည်တို့ကို ကြည့်၍ စိတ်ပန်း ကိုယ်ပန်း ဖြေနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဘုရားပွဲတော်အခါကို စောင့်မျှော်၍ ပျော်ရွှင်ရန် အားခဲ့ကြရသည်။
ယခုခေတ်တိုင်အောင်ပင် ချောင်ကျသော ကျေးလက် တောရွာများ၌ ထိုအခြေအနေအတိုင်းပင် ရှိနေလေရာ၊ ကျေးရွာလူထုအဖို့ဘုရား ပွဲတော်များသည် ကုသိုလ်လည်းရ၊ ပွဲလည်းကြည့်ရသော ပွဲလမ်းအခါ ဖြစ်လေ သည်။
ဇာတ်အငြိမ့်များ မပေါများ သေးသောခေတ်က ဘုရားပွဲတော်အခါတွင်၊ အရပ်သားအရပ်သူများ သရုပ်ဆောင် ပါဝင်ကြသော အရပ်ဇာတ်အရပ် ယိမ်းများလည်း ခေတ်စားခဲ့ လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ကိုးကား Category:မြန်မာ့ ဓလေ့ထုံးစံ။
ကမ္ဘာမြေကြီး၏ အတွင်းပိုင်း လေ့လာခြင်း လူတို့မျက်စိဖြင့် မမြင်မတွေ့နိုင်သော ကမ္ဘာမြေကြီး၏ အတွင်းပိုင်းကို လက်တွေ့လေ့လာ စမ်းသပ်နည်းများဖြင့် အရေးကြီး သော သတ္တု၊ ရေနံစသည်တို့ကို ရှာဖွေလျက်ရှိကြသည်။
ဘူမိရူပဗေဒသည် မျက်မှောက်ခေတ်တွင်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း အရေးကြီးသော ဘာသာရပ်အနေဖြင့် နိုင်ငံကြီးများတွင် လေ့လာလျက်ရှိကြလေပြီ။
ဘူမိရူပဗေဒ ဆိုသည်မှာ ရူပဗေဒ၏ သဘောတရားများကို အသုံးပြု၍ ကျွနု်ပ်တို့နေထိုင်သော ကမ္ဘာမြေကြီးအကြောင်းကို လေ့လာသော သိပ္ပံပညာဖြစ်သည်။
ဤပညာသည် ဘူမိဗေဒနှင့် ရူပဗေဒပညာ နှစ်ရပ် ပေါင်းစပ်၍ ပေါ်ထွက်သော ပညာဖြစ်၍ အထက်ပါ သိပ္ပံပညာ နှစ်ရပ် စလုံးပင် အကျုံးဝင်နေသည်။
ကမ္ဘာမြေကြီး၏ နက်နဲလှသော အကြောင်းအရာများကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်များဖြင့် ပိုမို နားလည်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဘူမိရူပဗေဒပညာပင် ဖြစ်ပေ သည်။
ဘူမိဗေဒပညာရပ်သည် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ခက်ခဲနက်နဲ မှုကြောင့် ရှေးယခင်အခါက စာဖြင့်ရေးသားဖော်ပြနိုင်သောသိပ္ပံ ပညာအဖြစ်နှင့်သာ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဘက်မှာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရူပဗေဒပညာသည် အင်အားနှင့်စွမ်းအင်များ အကြောင်းကို လေ့လာသော ဘာသာရပ်ဖြစ်သောကြောင့် လက်တွေ့သိပ္ပံပညာအဖြစ် တိုးတက်လာပေသည်။
ယခုအချိန်မှာ ဆိုလျှင် ဘူမိဗေဒပါရဂူများသည် ကမ္ဘာမြေအကြောင်းကို အတော်အတန် နက်နက်နဲနဲ သိလာကြပြီးဖြစ်၍ ယင်းတို့၏ ယူဆချက် အတွေးအခေါ်များကို လက်တွေ့စမ်းသပ်၍ အထောက် အထားပြုရန် လိုအပ်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ရူပဗေဒ ပါရဂူများ၏ လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုလာ ကြသည်။
ဘူမိရူပဗေဒသည် ဤကဲ့သို့ပြန့်ပွား လာသော သိပ္ပံပညာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
အမေရိကန် ဘူမိဗေဒအသင်းကြီးသည် ဘူမိဗေဒ ပညာကို အောက်ပါအတိုင်း ၈ မျိုး ခွဲခြားထားသည်။
မိုးလေဝသပညာ - လေအကြောင်း သိပ္ပံပညာ၊ ဥဒကဗေဒ - မြေပေါ်မြေအောက်ရှိ ရေများအကြောင်း လေ့လာသော သိပ္ပံပညာ၊ အဏ္ဏဝဗေဒ - ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာများ အကြောင်းလေ့လာသေ သိပ္ပံပညာ၊ မီးတောင်ပညာ - မီးတောင်နှင့် သက်ဆိုင်သမျှကို လေ့လာသော သိပ္ပံပညာ၊ ဘူကမ္ပဗေဒ - ငလျင်လှုပ်ခြင်းနှင့် အခြားမြေကြီး၏ တုန်လှုပ်ခြင်းအကြောင်းများကို လေ့လာသေ သိပ္ပံပညာ၊ ဘူမိသံလိုက်ဗေဒ - ကမ္ဘာမြေကြီး၏ သံလိုက်ဓာတ်၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်များအကြောင်း လေ့လာ ( မြေ၏သံလိုက်သော သိပ္ပံပညာ၊ဓာတ်ပညာ ) မြေခုံးတိုင်းပညာ - ကမ္ဘာမြေ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် ဒြဗ်ဆွဲအား အကြောင်း လေ့လာသော သိပ္ပံ ပညာ၊ တက်တိုနိုရူပဗေဒ - ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲခြင်း၊ ရိုးမတောင်တန်းများ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၊ ကမ္ဘာမြေမြင့်တက်ခြင်း နိမ့်ဆင်း ခြင်းတို့၏ အကြောင်းအရာကို လေ့လာသော သိပ္ပံပညာ၊ အထက်ပါ ဘာသာရပ်များ အားလုံးကို ဘူမိဗေဒပညာ လေ့လာသူတစ်ဦးသည် အားလုံးကုန် မလေ့လာ နိုင်ပေ။
ပထမ ၃ ဘာသာသည် ကျယ်ပြန့်လွန်း၍ သီးသန့်ဘာသာ တစ်ရပ် စီအဖြစ်ဖြင့် လေ့လာကြရသည်။
ကျန်ရှိသော ဘာသာရပ်များ ကိုမူ များသောအားဖြင့် ဘူမိရူပဗေဒ၏ ဘာသာရပ်များဟု ယူဆကာ လေ့လာခြင်း ပြုကြလေသည်။
ဘူမိရူပဗေဒသည် လူတို့၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကမ္ဘာမြေ၏ အတွင်းပိုင်းကို အဓိကအားဖြင့် လေ့လာသည်။
ကမ္ဘာမြေ၏ အတွင်း၌ မည်ကဲ့သို့သော ဓာတ်သတ္တု၊ ကျောက်ခဲ များရှိသနည်း။
ထိုဓာတ်သတ္တု၊ ကျောက်ခဲများသည် အခဲလိုက် ရှိသလော၊ အရည်လော သို့မဟုတ် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့စေးပျစ် နေသလော စသည် ဖြင့် လူတို့အတွက် မသိသေးသော အကြောင်းအရာများကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းဖြင့် သိနိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ကမ္ဘာမြေ၏ ပုံသဏ္ဌာယန်၊ အတိုင်းအတာ၊ အဝန်းနှင့် အလေးချိန်များကို တွက်ဆခြင်း သည်လည်း ဘူမိရူပဗေဒပညာတွင် အကျုံးဝင်လေသည်။
ပမာအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေ၏ သံလိုက်ဓာတ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သို့ပြောင်းလဲသည်ကို လေ့လာ ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေ၏အတွင်း၌ ဓာတ်သတ္တုများ မည်ကဲ့သို့ ပေါင်းစပ်နေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းကို လေ့လာ၍ ကမ္ဘာမြေအတွင်း၌ အလွှာများသည် ဘယ်နှစ်လွှာ ရှိသည်ကို ခန့်မှန်းတွက်ဆနိုင်သည်။
ကမ္ဘာသည် ဘောလုံး ကဲ့သို့မလုံးဘဲ လိမ္မော်သီးကဲ့သို့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ်ဘက်တွင် အနည်းငယ် ပြားချပ်နေကြောင်းကို သိလာသည်။
ထိုလေ့လာချက်များမှ ထွက်ပေါ်ရရှိသော နည်းတို့ကို တိုးတက်ထွန်းကား လာစေ၍ ထိုလေ့လာနည်းများဖြင့် လူတို့ အတွက် အရေးကြီးသော သတ္တု၊ ရေနံစသည် ရှာဖွေရာတွင် အသုံးပြုသည်။
ဘူမိရူပဗေဒနည်းဖြင့် သတ္တု၊ ရေနံရှာဖွေခြင်း သည် ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွန်ပင် အသုံးတွင်လျက် ရှိသည်။
ဘူမိဗေဒ သတ္တု၊ ရေနံရှာသည့်နည်း ပင်ရင်း ဘူမိဗေဒပညာထက်ပင် တိုးတက်ပြန့်ပွားလာ၍ ယင်းကို ယခုအခါ အလွန်အရေးကြီး သော ဘာသာတစ်ရပ်အနေဖြင့် ကမ္ဘာရှေ့ဆောင် တိုင်းပြည်ကြီးများတွင် လေ့လာလျက်ရှိကြ သည်။
ဘူမိရူပဗေဒ သတ္တု၊ ရေနံရှာဖွေနည်းကို အောက်ပါအတိုင်း ၄ မျိုး ၄ စား ခွဲခြားနိုင်သည်။
ဒြဗ်ဆွဲအားကို အသုံးပြု၍ ရှာနည်း။
ဤနည်းသည် ကမ္ဘာ၏ ဒြဗ်ဆွဲအား ပြောင်းလဲပုံကို လေ့လာခြင်းဖြင့် မြေအောက် ၂ မိုင် ၃ မိုင်ခန့်တွင် မည်သည့်ကျောက်များ မည်ကဲ့သို့တည်ရှိနေမည်ကို ခန့်မှန်း နိုင်သည်။
သံလိုက်ဓာတ်အားကို အသုံးပြု၍ ရှာနည်း။
ဤနည်းသည် ကမ္ဘာ၏ သံလိုက်ဓာတ် ပြောင်းလဲပုံကို လေ့လာခြင်းဖြင့် မြေအောက်၌ သံလိုက် သတ္တု မရှိကို ခန့်မှန်း နိုင်သည်။
မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေခြင်းဖြင့် ရှာဖွေနည်း။
ဤနည်းသည် ပေ ၁ဝဝ ခန့်နက်သော တွင်းခေါင် ထဲ၌ ဒိုင်းနမိုက် ( ယမ်းဘီလူး ) ထည့်ဖောက်ခြင်းဖြင့် မြေ ကြီးကို တုန်လှုပ်စေကာ၊ ထိုဗဟိုနေရာမှ ဖြာထွက်လာသော တုန်ခါလှိုင်းများကို မြေပေါ်တွင် ဖမ်းယူလေ့လာ ခြင်းဖြင့် မြေအောက်ရှိ ကျောက်လွှာများ အကြောင်းကို တွက်ဆခန့်မှန်း နိုင်သည်။
လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အသုံးပြု၍ ရှာဖွေနည်း။
ကမ္ဘာမြေ၏ မူလလျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပြောင်းလဲပုံကို လေ့လာခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ မြေပေါ်မှ မြေအောက်သို့ လျှပ်စစ်ဓာတ်များ လွှတ်၍ ပြန်လည်ဖမ်းယူကာ လေ့လာခြင်း ဖြင့် လည်းကောင်း ဓာတ်သတ္တုများ ရှိမရှိကို ခန့်မှန်းတွေးဆ နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် ဘူမိရူပဗေဒပညာသည် အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လှသည်။
သိပ္ပံပညာရပ် အနေနှင့်လေ့လာ ရာတွင်လည်း ဘူမိဗေဒနှင့် ရူပဗေဒပညာ နှစ်ခုစလုံး လေ့လာ ရ၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသည်။
ရေနံ၊ သတ္တုရှာဖွေရာ တွင်လည်း အသုံးဝင်ခြင်းကြောင့် စီးပွားရေးသမားဖြစ်သည့် သတ္တုတွင်း ရေနံတွင်း ရှာဖွေ သူများကို အထောက်အပံ့ အကူအညီ ဖြစ်စေ၍ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ကိုးကား Category:ဘူမိရူပဗေဒ ကဏ္ဍ:ကမ္ဘာမြေ သိပ္ပံ။
၁၉၅၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁ ရက်မှ ၁၉၅၈ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၃၁ ရက်နေ့အထိ၊ ၁ နှစ်နှင့် ၆ လ အချိန်ကာလကို ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် (The International Geophysical Year) ဟူ၍သတ်မှတ် ထားလေသည်။
ဤအချိန်ကာလ အတွင်း ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ သိပ္ပံပညာရှင်များ ပူးပေါင်းပြီးလျှင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အကြောင်း ခြင်းရာတို့ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ သိရှိနားလည်ရန်အတွက် စူးစမ်း လေ့လာ သုတေသန ပြုလုပ်ကြလေသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ကြသည့် သုတေသန လုပ်ငန်းရပ်သည် ကား ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ သိပ္ပံပညာရှင်များ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်သည့် လုပ်ငန်းဖြစ်သဖြင့် လူ့လောက သမိုင်းတွင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော စံနမူနာပြ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လုပ်ငန်းကြီး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် ဖြစ်ပေါ်လာပုံ ကမ္ဘာ့သိပ္ပံပညာရှင်များ စုပေါင်း၍ သုတေသန ပြုလုပ်ကြသည်မှာ ဤအကြိမ်သည် တတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ပထမနှင့် ဒုတိယအကြိမ် သုတေသန ပြုခဲ့သော သိပ္ပံပညာ ရပ်များသည် ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းဒေသဆိုင်ရာ အတွက်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ယင်းလုပ်ငန်းများ၏ နှစ်ကာလ အပိုင်းအခြားကို ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ်ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့လေသည်။
ပထမကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်း နှစ်ကို ၁၈၈၂-၈၃ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့၍ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်း ၁၂ နိုင်ငံပါဝင်ပြီးလျှင် ဝင်ရိုးစွန်းဒေသဆိုင်ရာ မိုးလေဝသ၊ ဘူမိသံလိုက်ဗေဒ၊ ဩဘာသများ ( အာကာသရောင်ခြည် ) အကြောင်းများကို သုတေသန ပြုခဲ့ကြလေသည်။
ထိုနောက် နှစ်ပေါင်း ၅ဝ အကြာ၊ ၁၉၃၂-၃၃ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ်ကို တစ်ဖန် ကျင်းပ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြန်သည်။
ဤအကြိမ်၌ ပထမအကြိမ်က လုပ်ငန်းစဉ်များအပြင် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ ဓာတ်ငွေ့ထုရှိ ရေဒီယိုဓာတ်အကြောင်းကိုပါ စူးစမ်းလေ့လာ သုတေသန ပြုလုပ်ခဲ့ကြ လေသည်။
ဤကဲ့သို့ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ၂ ကြိမ်ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသများဆိုင်ရာ အဖိုးတန်လှသော ဗဟုသုတများ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။
thumb|A commemorative stamp issued by Japan in 1957 to mark the IGY. The illustration depicts the Japanese Research Ship Sōya and a penguin. လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းက သိပ္ပံပညာရပ် များ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ထွန်းကားလာမှုကြောင့် ဒုတိယ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ကျင်းပပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၂ဝ နှစ် ကြာ သောအခါ၊ တတိယ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ၁၉၅၇-၅၈ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပရန် တောင်းဆိုကြလေသည်။
ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်း နှစ် ၂ ကြိမ် ကျင်းပပြုလုပ်၍ သုတေသနလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်မှာ ဒေသ အားဖြင့် လည်းကောင်း၊ သိပ္ပံပညာရပ် လုပ်ငန်းစဉ်အားဖြင့် လည်းကောင်း ကျဉ်းမြောင်းလှပေသည်။
ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသ ဆိုင်ရာ အကြောင်းတို့ကိုသာလျှင် ပိုမိုသိကျွမ်းနားလည်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်သေး။
အပူပိုင်းဒေသများနှင့် စပ်လျဉ်း သော အချို့အကြောင်းခြင်းရာတို့ကို သိပ္ပံပညာရှင်များ သိကျွမ်းနားလည်ရန် လိုအပ်သေးကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။
ထို့ကြောင့် တတိယအကြိမ်၌ တစ်ကမ္ဘာလုံး နေရာ အနှံ့အပြား သိပ္ပံပညာရပ်မျိုးစုံကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်စူးစမ်းလေ့လာသုတေသန ပြုလုပ်ကြရန် သဘောတူညီ ကြပြီးလျှင် တတိယ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ဟူသော အမည်အစား ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် ဟူ၍ ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လိုက်လေသည်။
သိပ္ပံပညာအစည်းအရုံးများ၏ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကောင်စီ ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် ကျင်းပရေး လုပ်ငန်းကို စိတ်ပါ ဝင်စားသော တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီးမှ သိပ္ပံပညာ အစည်းအရုံးများ စုပေါင်း၍ သိပ္ပံပညာ အစည်းအရုံးများ၏ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကောင်စီကို ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ထားလေသည်။
ကမ္ဘာ့ဘူမိ ရူပဗေဒနှစ် စီမံကိန်း အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ယင်းကောင်စီက အထူးကော်မတီတစ်ရပ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ထိုအထူး ကော်မတီ၌ တိုင်းနိုင်ငံ အသီးအသီးမှ ကိုယ်စား လှယ်များ ပါဝင်လေ သည်။
ထိုအထူးကော်မတီကို ကမ္ဘာ့ ဘူမိရူပဗေဒနှစ် အထူးကော်မတီဟူ၍ ခေါ်သည်။
ထိုကော်မတီမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ သည် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားသို့သွားရောက်၍ သုတေသန လုပ်ငန်းကို ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီး၌ အမျိုးသား ကော်မတီများ ဖွဲ့စည်းစေပြီးလျှင်၊ ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် လုပ်ငန်း များကို ဆောင်ရွက်စေလေသည်။