kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အလောင်းဘုရားထံ သစ္စာမခံဘဲ ခြားနားသော ငချစ်ညိုစားခဲ့သည့် ရွာကြီးဖြစ်၍ မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော်လည်း၊ ကုန်းတွင်းကျခြင်း၊ ပူပြင်းခြောက်သွေ့၍ နွေအခါ ရေရှားခြင်းတို့ကြောင့် မစည်ကားလှချေ။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ဝေဘူဆရာတော်ဘုရား၏မွေးရပ်ဇာတိဖြစ်သော အင်ကြင်းပင်ရွာ၏တောင်ဘက် ၂မိုင်ခန့်တွင်တည်ရှိသည်။
ခင်ဦးမြို့တွင်ဆန်စက်အကြီးစား(၇)လုံးခန့်ရှိပြီး ငါးပုံစက် ဟုခေါ်သောအသေးစားစက်များမှာအများအပြားရှိသည်။
ခေါင်ရည် ခေါင်ရည်သည် အရည်တစ်မျိုးဖြစ်၏။
အရောင်သည် ဖြူ၍ အနည်းငယ်နောက်၏။
အရသာမှာ ချို၍ အချဉ်ပေါက် နေသော အနံ့တစ်မျိုးရ၏။
ခေါင်ရည်သည် အနောက်တိုင်း သားများ သောက်လေ့ရှိသော ဘီယာကဲ့သို့ စိမ်ရည်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ချက်ပြီးသား ကောက်ညှင်း သို့မဟုတ် ဆန်ကို တဆေး နှင့်ရော၍ ခေါင်ရည်ကို တည်ယူကြသည်။
သို့သော် ကောက် ညှင်းနှင့် တည်ယူသော ခေါင်ရည်သည် ပို၍ ကောင်းသည်ဟု ဆို၏။
တဆေးဆိုသည်မှာ ဂျုံ၊ ဆန်၊ ကောက်ညှင်း၊ သကြား၊ ထန်းလျက်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို အရက်ချက်ရာတွင် အသုံး ပြုသော ကဇော်ဖောက်ပစ္စည်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
တဆေးမှာ မှို တစ်မျိုးဖြစ်၍၊ အင်ဇိုင်းခေါ် ပရိုတင်းတစ်မျိုးသည် တဆေးတွင် ပါရှိသည်။
ထိုပရိုတင်းသည် သူနှင့် ရောစပ်သောပစ္စည်းများ ဓာတ်ပြောင်းလဲမှု မြန်စေရန် ကူညီပေးသည်။
ခေါင်ရည်တည်ရာတွင် ပထမကောက်ညှင်း သို့မဟုတ် ဆန်ကို ကောင်းစွာ နူးနပ်အောင် ချက်ရ၏။
ကောင်းစွာ ကျက်သောအခါ ဆေးထားသောဖက်ရွက်သန့်သန့်များပေါ်တွင် ဖြန့်၍ အအေးခံရ၏။
အေးသောအခါမှ တဆေးနှင့် ရော၍ အိုး များတွင် ထည့်ထားရသည်။
ထည့်မည့်အိုးများကို အသုံးမပြုကြ ရချေ။
အိုးသစ် များကိုသာ အသုံးပြုရသည်။
သို့ရာတွင် ခေါင် ရည် တည်ပြီးအိုးများကိုမူ ထပ်ကာထပ်ကာ အသုံးပြုနိုင်သည်။
အများအားဖြင့် တောင်ပေါ်သားများသည် အခေါင်းကျယ် ဝါးဘိုး ဝါးကျည်ထောက်များကို အသုံးပြုလေ့ ရှိကြသည်။
ခေါင်ရည်တည်ထားသော အိုးနှင့် ဝါးကျည်ထောက်များ အတွင်းသို့ အမှိုက်များ မဝင်နိုင်စေရန် သစ်ရွက်များနှင့် ကောင်းစွာ ပိတ်ထားရသည်။
အများအားဖြင့် ခေါင်ရည်အိုး နေရောင်ရစေရန် အပြင်ဘက်တွင် ထုတ်ထားလေ့ ရှိကြသည်။
နေရောင်ခြည်သည် ဓာတ်ပြောင်းလဲမှုကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေ ၏။
ရက်အနည်းငယ်မျှ ကြာသောအခါ အိုးနှင့် ဝါးကျည် ထောက်များအတွင်း ထည့်ထားသောပစ္စည်းများသည် ဓာတ် ပြောင်းလဲ၍ ကဇော်ပေါက်လာ၏။
ထိုအချိန်အတွင်း၌ အိုးထဲ တွင် အပေါ်ယံ၌ မှိုများ ဖြစ်နေ၍ ကျက်ပြီးကောက်ညှင်းသို့ မဟုတ် ဆန်ထဲမှ အရည်စိမ့်ထွက်လာ၏။
နောက်ထပ်ရက် ပေါင်း အတန်ကြာထားလိုက်သောအခါ ကျက်ပြီး ကောက်ညှင်း သို့မဟုတ် ဆန်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြေပျက်၍ ယင်း တို့မှ ကျန်ရှိသောအဖတ်များ သည် အိုးဖင်၌ အနည်ထိုင်သွား လေသည်။
ထိုအနည်များပေါ်၌ ကြည်လင်သော အရည်တစ်မျိုး တက်နေ၏။
ထိုအရည်သည် ခေါင်ရည်ပင် ဖြစ်သည်။
အများအားဖြင့် တောင်ပေါ်သားများသည် ခေါင်ရည်ကို ပွဲလမ်းသဘင် အချိန်အခါကျမှ သောက်ကြ၍ ဘာသာဘာဝ အလိုက် ပျော်မြူးကြလေသည်။
ခေါင်ရည်ကို သောက်ကြရာ၌ ခွက်များနှင့် သောက်လေ့မရှိပေ။
ဝါးပြွန်ပန်တူ သို့မဟုတ် သင်္ဘောရိုးများနှင့် စုတ်၍ ဝိုင်းသောက်လေ့ရှိကြ၏။
ခေါင်ရည်ကို တည်ရာ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထားလေ့ရှိကြ သည်။
အချိန်ရှည်စွာ ထားနိုင်သည်နှင့်အမျှ ခေါင်ရည်သည် လည်း ပို၍ကောင်းလာသည်ဟု ဆို၏။
တစ်ခါတစ်ရံ ၃ နှစ်မှ ၆ နှစ်မျှအထိပင် ထားတတ်ကြသည်။
ခေါင်ရည်ကို ထားသော အချိန်ကို လိုက်၍ ၃ နှစ်ခေါင်ရည်၊ ၆ နှစ်ခေါင်ရည် အစရှိ သည်ဖြင့် ခေါ်ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား Category:အစားအစာ Category:အဖျော်ယမကာ‏‎။
ခေါင်းကိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆယ်(လ်)ဖဲ့(လ်)ဂျီးယား သည် ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် လည်ပင်းတဝိုက်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို နာကျင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် လည်ပင်းတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အခြေအနေများတွင် ဖြစ်သော ရောဂါလက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
ဦးနှောက် တစ်ရှူးတွင် နာကျင်မှုကိုသိစေသော အာရုံခံ မရှိသောကြောင့် ကိုယ်တိုင်က နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။
ထို့ထက်၊ ဦးနှောက်တဝိုက်ရှိ နာကျင်မှုကို ခံစားလွယ်သော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုများ၏ နှောက်ယှက်မှုကြောင့် နာကျင်မှုဖြစ်ပေါ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် လည်ပင်းတဝိုက်ရှိ နေရာအတော်များများတွင် ဤသို့သော နာကျင်မှုကို ခံစားသော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုများ ရှိပြီး နှစ်မျိုး ခွဲခြားနိုင်သည်- ဦးခေါင်းထိပ်ပိုင်း (သွေးကြောများ၊ ဦးနှောက်အမြှေးအလွှာများ၊ နှင့် ဦးခေါင်းရှိ အာရုံကြောများ) နှင့် ဦးခေါင်းထိပ်ပိုင်းပြင်ပ (ဦးခေါင်ခွံတွင်း အမြှေးပါး၊ ကြွက်သားများ၊ အာရုံကြောများ၊ သွေးလွှတ်ကြောများနှင့် သွေးပြန်ကြောများ၊ အရေပြားအောက်ရှိ တစ်ရှူးများ၊ မျက်စိများ၊ နားများ၊ နဖူး၊ ပါးရိုး နှင့် နှာခေါင်းရိုး တဝိုက်ရှိ လေအိတ်ငယ်များနှင့် အကျိအချွဲရှိသော အမြှေးပါးများ) ဖြစ်သည်။
ခေါင်းကိုက်ခြင်းများအတွက် အမျိုးအစားခွဲခြားခြင်း စနစ် အမျိုးမျိုးရှိသည်။
လူသိအများဆုံးမှာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ခေါင်းကိုက်ခြင်း အဖွဲ့အစည်းက သတ်မှတ်ထားချက်များ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ကုသခြင်းမှာ အခြေခံ အကြောင်းရင်းလေ့လာချက် သို့မဟုတ် အကြောင်းရင်းအပေါ် မူတည်သော်လည်း အများအားဖြင့် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများကို အသုံးပြုကြသည်။
အကြောင်းရင်း ခေါင်းကိုက်ခြင်း အမျိုးပေါင်း ၂၀၀ ကျော်ရှိပြီး အန္တရာယ်မရှိသော အခြေအနေမှသည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
အာရုံကြောဆိုင်ရာ စစ်ဆေးရာတွင် တွေ့ရှိချက်များနှင့်အတူ ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြချက်သည် နောက်ထပ် စစ်ဆေးစမ်းသပ်ခြင်းများ လိုအပ်မှုနှင့် အသင့်လျော်ဆုံးသော ကုသမှုတို့ကို တိုင်းတာဆုံးဖြတ်ပေးသည်။
ဖြစ်လေ့ရှိသော အကြောင်းရင်းများ အများဆုံး ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော ခေါင်းကိုက်ခြင်းမှာ “မူလ ခေါင်းကိုက်စေသော မူမမှန်မှုများ” ဖြစ်သည်- ဥပမာ ကိုယ်စိတ်ပင်ပန်းမှုကြောင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် မိုင်ဂရိန်း ခေါ် ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်း။
၎င်းတို့တွင် ဖြစ်လေ့ရှိသော လက္ခဏာများရှိသည်၊ ဥပမာ ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်းတွင် သွေးခုန်နှုန်းနှင့်အတူ စည်းချက်မှန်မှန် ကိုက်ခဲတတ်ခြင်း၊ ဦးခေါင်း တစ်ခြမ်းကို သက်ရောက်ခြင်း၊ ပျို့ခြင်း၊ နှင့် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ခြင်း၊ နှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ၃ နာရီမှ ၃ ရက်အထိ ကြာတတ်သည်။
ပိုမိုရှားပါးသော မူလ ခေါင်းကိုက်စေသော မူမမှန်မှုများမှာ ထရိုင်ဂျဲမနယ် နျူရဲ(လ်)ဂျာ ခေါ် အာရုံကြောများမူမမှန်မှုကြောင့် နာကျင်ခြင်း (သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့သော မျက်နှာဖြစ်စေသော နာကျင်မှု)၊ စုဖွဲ့ခေါင်းကိုက်ခြင်း(အချိန်တိုအတွင်း အားလုံး စုပေါင်း၍ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှု) နှင့် ဟဲမီခရေးနီးယား ကွန်တင်းနျူယာ ခေါ် အဆက်မပြတ် ခေါင်းကိုက်ခြင်း (ဦးခေါင်းတခြမ်းတွင် အဆက်မပြတ် ခေါင်းကိုက်ခြင်း) တို့ဖြစ်သည်။
အခြား အကြောင်းအရင်းများ ခေါင်းကိုက်ခြင်းများသည် ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် လည်ပင်း တနေရာရာတွင်ရှိသော ပြဿနာများကြောင့်လည်း ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။
ဤသို့သော ပြဿနာများမှ အချို့မှာ အန္တရာယ်မရှိပါ၊ ဥပမာ ဇက်ကြောတက်ပြီး ခေါင်းကိုက်ခြင်း (လည်ပင်းကြွက်သားများမှလာသော နာကျင်မှု)။
ဆေးဝါး အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခြင်းကြောင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းသည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများအတွက် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများ အလွန်အကျွံ သောက်သုံးရာမှ ခေါင်းကိုက်ခြင်းကိုပိုမိုဆိုးရွားလာစေခြင်း ဖြစ်သည်။
ခေါင်းကိုက်ခြင်းဖြစ်စေသော အချို့လက္ခဏာများမှာ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြား အကြောင်းရင်းများကြောင့်ဖြစ်သည်။
အချို့မှာ အသက်အန္တရာယ်ထိခိုက်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရေရှည် ထိခိုက်ပျက်စီးစေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ထို့ကြာင့် “အလံနီ” ရောဂါလက္ခဏာ အချို့သည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို အထူးကုများနှင့် နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် သတိပေးချက်များ ဖြစ်သည်။
အလံနီ ရောဂါလက္ခဏာများသည် အသက် ၅၀ ကျော် လူတစ်ဦးတွင် ဖြစ်သော ခေါင်းကိုက်ခြင်းအသစ် သို့မဟုတ် ထူးခြားသည့် ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်- မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ခေါင်းကိုက်ခြင်း(လျှပ်တပြက် ခေါင်းကိုက်ခြင်း)၊ ခြေလက်များ မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံကြောဆိုင်ရာ စစ်ဆေးချက်တွင် မူမမှန်မှုများ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှု၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်းဝေဒနာဖြင့် အိပ်နေရာမှ နိုးလာခြင်း၊ အနေအထား ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသော ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ အားစိုက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသော ခေါင်းကိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗယ်(လ်)ဆယ်(လ်)ဗာ မနူးဗား (ချောင်းဆိုးခြင်း၊ အားစိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်း)၊ အမြင်အာရုံ ပျောက်ဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံ မူမမှန်ခြင်းများ၊ မေးရိုး နာကျင်ခြင်း(အစာ ဝါးရာတွင် မေးရိုး နာကျင်မှု)၊ လည်ပင်းခိုင်ခြင်း၊ အဖျား၊ နှင့် HIV၊ ကင်ဆာရောဂါ သို့မဟုတ် သွေးကြောပိတ်ဆို့ခြင်း အန္တရာယ်များသော သူများတွင် ဖြစ်သော ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ။
လျှပ်တပြက် ခေါင်းကိုက်ခြင်း “လျှပ်တပြက် ခေါင်းကိုက်ခြင်း”သည် ဦးနှောက်တွင်း သွေးယိုစီးခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တစ်ခုတည်းသော ရောဂါလက္ခဏာ ဖြစ်နိုင်သည်။
၎င်းသည် အများအာဖြင့် ဦးနှောက်သွေးကြော ပြတ်တောက်ခြင်းကြောင့် ဦးနှောက်တဝိုက်တွင် သွေး စုပုံလာသော လေဖြတ်ခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ဖျားလျှက် ခေါင်းကိုက်ခြင်းသည် အထူးသဖြင့် ဦးနှောက်အမြှေးရောင် ရောဂါလက္ခဏာများ (လည်ပင်းခိုင်ခြင်းကြောင့် လည်ပင်းမရွေ့နိုင်ခြင်း) ရှိပါက ဦးနှောက်မြှေးရောင်ရောဂါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ဦးနှောက်ရောင်ခြင်း (အချို့သော ကူးစက်ရောဂါပိုးများကြောင့် အမြဲဖြစ်တတ်သော ဦးနှောက်ရောင်ခြင်း)နှင့် ရောထွေးနိုင်သည်။
အားစိုက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သို့မဟုတ် အနေအထား ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသော ခေါင်းကိုက်ခြင်း သည် ဦးခေါင်းခွံအတွင်း ဖိအားများလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
နံနက်ပိုင်းအချိန်တွင် ပိုမို ဆိုးရွားလေ့ရှိပြီး အော့အန်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်လျက် ရှိသည်။
ဦးနှောက်တွင်း ဖိအားများခြင်းသည် ဦးနှောက်အကျိတ်၊ ဦးနှောက်အတွင်း သွေးဖိအားများခြင်းကြောင့် အာရုံကြောဆိုင်ရာ မူမမှန်မှု (IIH၊ အသက်ငယ်ရွယ်ပြီး ကိုယ်အလေးချိန်ပိုများနေသော အမျိုးသမီးများတွင် ပိုမိုဖြစ်တတ်သည်)နှင့် တခါတရံတွင် ဦးနှောက်အတွင်း သွေးကြောပိတ်ဆို့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော လေဖြတ်ခြင်း တို့ကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများတွင် အားနည်းခြင်းနှင့်အတူ ခေါင်းကိုက်ခြင်းသည် လေဖြတ်ခြင်း (အထူးသဖြင့် ဦးနှောက်တွင်း သွေးယိုစီးခြင်း သို့မဟုတ် ဦးနှောက်မြှေးအပြင်ဆုံးလွှာ သွေးယိုစိမ့်မှု) သို့မဟုတ် ဦးနှောက် အကျိတ် ဖြစ်မှုကို ညွှန်ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူများ ခံစားရသော ခေါင်းကိုက်ခြင်းသည် အထူးသဖြင့် အမြင်အာရုံ ရောဂါလက္ခဏာများ သို့မဟုတ် မေးရိုးနာကျင်မှုနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အခါမျိုးတွင် သွေးကြောနံရံများ ရောင်ရမ်းသော ဦးနှောက်တွင်း သွေးလွှတ်ကြောရောင်ခြင်း (GCA)၊ နှင့် သွေးစီးဆင်းမှု ပိတ်ဆို့ခြင်းများကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ် အဆိပ်သင့်ခြင်းသည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းသာမက ပျို့ခြင်း၊ အန်ခြင်း၊ ခေါင်းမူးခြင်း၊ ကြွက်သားအားနည်းခြင်း၊ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။
အပိတ် ရေတိမ်ရောဂါ (မျက်လုံးအိမ်တွင် ဖိအား အလွန်များခြင်း)သည် မျက်လုံးတဝိုက်တွင် ကိုက်ခဲခြင်း အပြင် အမြင်အာရုံ မူမမှန်ခြင်းများ၊ ပျို့ခြင်း၊ အန်ခြင်းနှင့် မျက်ဆံကျယ်ခြင်းနှင့်အတူ မျက်စိနီခြင်းတို့ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
ဆေးကုသခြင်း ရေရှည်မဟုတ်သော စူးရှပြင်းထန်စွာ ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ ခေါင်းကိုက်မှုအားလုံးကို ဆေးဝါးဖြင့် ကုသရန် မလိုအပ်ပါ။
အများစုမှာ ပါရာစီတမော(လ်)/အဆီတမီနိုဖန် တို့ကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများ (နာကျင်မှုပျောက်ဆေးများ) သို့မဟုတ် အက်စပရင်၊ အိုင်ဗျူပရိုဖန် သို့မဟုတ် ဒိုင်ကလိုဖန်နက် တို့ကဲ့သို့သော စတီးရိုက်မပါသည့် အရောင်လျော့ဆေးများ ဖြင့် ပျောက်ကင်းနိုင်သည်။
နာတာရှည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ နာတာရှည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများကို စီမံထိန်းချုပ်ခြင်း အကြောင်းရင်းမသိဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါင်းကိုက်တတ်သူများသည် ခေါင်းကိုက်သည့် အမျိုးအစား၊ ဆက်နွယ်နေသော ရောဂါလက္ခဏာများ၊ ရုတ်တရက်ခေါင်းကိုက်စေခြင်း နှင့် ပိုဆိုးလာစေခြင်း အချက်အလက်တို့ကို မှတ်သားထားသည့် “ခေါင်းကိုက်မှု နေ့စဉ်မှတ်တမ်း” သိမ်းဆည်းထားခြင်းသည် အသုံးဝင်နိုင်သည်။
ယင်းသည် ထူးခြားသော ဆက်နွယ်မှုပုံစံကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်-ဥပမာ ဆေးဝါး၊ ဓမ္မတာလာခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်ကွက်ခြင်း၊ အချို့သော အစားအစာတို့နှင့် ဆက်နွယ်မှုများ။
၂၀၀၇ခုနှစ်တွင် သီးခြား သုတေသီ အုပ်စုနှစ်ခုက အစီအရင်ခံသည်မှာ ထည့်သွင်းထားသော အီလက်ထရုတ်များနှင့် ဦးနှောက်ကို တက်ကြွစေခြင်းသည် စုဖွဲ့ခေါင်းကိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော နာကျင်မှုကို သက်သာစေသည်ဟု ဆိုသည်။
အပ်စိုက်ကုသခြင်းသည် ကိုယ်စိတ်ပင်ပန်းမှုကြောင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်းနှစ်မျိုးလုံးကြောင့်ဖြစ်သော နာတာရှည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများတွင် အကျိုးများကြောင်း တွေ့ရသည်။
အပ်စိုက်ကုသခြင်းနှင့် ‘ဟန်ဆောင်’ အပ်စိုက်ကုသခြင်း တို့ကို နှိုင်းယှဉ်သော သုတေသနက အပ်စိုက်ကုသခြင်း ရလဒ်များသည် လူနာကိုစိတ်ကျေနပ်အောင် နှစ်သိမ့်သည့်သဘောဖြင့် ကုသသည့်နည်း၏ အကျိုးအာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြသခဲ့သည်။
သို့သော် ကုသမှု နည်းတမျိုးသည် နာတာရှည် ခံစားနေရသူများအတွက် အများအားဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ ၎င်းတို့သည် နာတာရှည် နေ့စဉ် ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဝေဒနာများကို စီမံကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်၊ မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို သိရှိရန်နှင့် ကုသမှုရှာဖွေရန် နည်းအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေလေ့လာနိုင်သည်။
သို့သော် နာတာရှည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများကို ကုသရန် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးရှိရာ စူးရှပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုကို ပြေပျောက်ရန် ကုသခြင်းနှင့် ကာကွယ်ကုသခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
ပထမနည်းမှာ ရောဂါလက္ခဏာများကို ချက်ချင်း ပြေပျောက်စေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ဒုတိယနည်းမှာ နာတာရှည်ဖြစ်နေသော ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် အဓိကထားသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် နာကျင်မှုပြေပျောက်ရန် ကုသခြင်းကို ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက်ခြင်းအတွက် ကုသခြင်း၌ ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ကာကွယ်ကုသခြင်းကို နာတာရှည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အသုံးပြုသည်။
ကာကွယ်ရန်ကုသခြင်း၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ခေါင်းကိုက်မှု အကြိမ်အရေအတွက်၊ ပြန်းထန်မှုနှင့် ဝေဒနာခံစားရသည့် ကာလတို့ကို လျှော့ချရန် ဖြစ်သည်။
ဤသို့သော ကုသမှုတွင် အနည်းဆုံး ၃ လ၊ အချို့မှာ ၆ လကျော်အထိ နေ့စဉ် ဆေးဝါး သောက်သုံးခြင်း ပါဝင်သည်။
ကာကွယ်ကုသခြင်းတွင် အသုံးပြုသည့် ဆေးဝါးများသည် အများအားဖြင့် လူနာ ခံစားနေရသော အခြား အခြေအနေများပေါ်တွင် အခြေခံပြီး ရွေးချယ်လေ့ ရှိသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ကာကွယ်ကုသခြင်းတွင် အသုံးပြုသော ဆေးဝါးများသည် ပမာဏ အနည်းငယ်ပေးခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပမာဏတိုးမြှင့်သွားကာ နာကျင်မှု ပျောက်ကင်းပြီး ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သည်အထိ သို့မဟုတ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်ထိ ကုသသည်။
ယခုအချိန်အထိ အာမီထရစ်တလင်း၊ ဖလူအော့ဇီတင်း၊ ဂါဘာပန်တင်း၊ တိုင်ဇန်နီတင်း၊ တိုပီရာမိတ်၊ နှင့် ဘော့ကျူလင်နင် တော့ဇင် အမျိုးအစား အေ (BoNTA) တို့သာလျှင် နာတာရှည် နေ့စဉ်ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ကျပန်းစမ်းသပ်ခြင်း၊ အုပ်စုနှစ်ခုခွဲ စမ်းသပ်ခြင်း၊ လူနာကိုစိတ်ကျေနပ်အောင် နှစ်သိမ့်ကုသသည့်နည်း သို့မဟုတ် အချိန်ပြည့် နှိုင်းယှဉ်မှုအသုံးပြု စမ်းသပ်ခြင်း တို့ဖြင့် အကဲဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။
ဝက်ရူးပြန် အတက်ရောဂါအတွက်ဆေး များ ကို နာတာရှည် နေ့စဉ် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်ကုသခြင်းတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဗဲ(လ်)ပရိုရိတ် ပါဝင်သည်။
ရောဂါတစ်ခုထက် ပိုမိုခံစားနေရသော လူနာများ သို့မဟုတ် ဆေးဝါးများသုံးစွဲသော်လည်း မသက်သာသည့်သူများတွင် စိတ်ပညာဆိုင်ရာ ကုသခြင်းများကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားကြသည်။
ကလေးများတွင်ဖြစ်ပွားခြင်း ကလေးများသည်လည်း လူကြီးများကဲ့သို့ပင် အလားတူ ခေါင်းကိုက်ခြင်းမျိုးများကို ခံစားနိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရောဂါလက္ခဏာများမှာ အမျိုးမျိုးကွဲပြားခြင်း ရှိနိုင်သည်။
ခေါင်းကိုက်ခြင်းအချို့တွင် ကိုယ်စိတ်ပင်ပန်းမှုကြောင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ၊ ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်းများ၊ နာတာရှည် နေ့စဉ်ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ၊ စုဖွဲ့ခေါင်းကိုက်ခြင်းများနှင့် နဖူး၊ ပါးရိုး နှင့် နှာရိုးတဝိုက်ရှိ လေအိတ်ငယ်များ ရောင်ယမ်းခြင်းကြောင့် ခေါင်းကိုက်ခဲခြင်း တို့ပါဝင်သည်။
အမှန်စင်စစ် ကလေးငယ်အရွယ်သို့မဟုတ် မြီးကောင်ပေါက်အရွယ်မှ စတင်ပြီး ခေါင်းကိုက်ခြင်းမှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။
နမူနာအားဖြင့် ခေါင်းကိုက်ရောဂါ ဝေဒနာရှင် လူကြီး ၂၀%သည် ယင်းတို့၏ ခေါင်းကိုက်ရောဂါသည် အသက် ၁၀နှစ် မတိုင်ခင်က စတင်ခဲ့ပြီး ၅၀%မှာ အသက် ၂၀ မပြည့်ခင်က စတင်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။
ကလေးများနှင့် မြီးကောင်ပေါက်များတွင် ခေါင်းကိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။
လေ့လာမှုတစ်ခုက အသက် ၁၂နှစ်နှင့် ၁၇ နှစ်အကြား ယောက်ျားလေး ၅၆% နှင့် မိန်းကလေး ၇၄% သည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း ခေါင်းကိုက်ရောဂါတစ်မျိုး ခံစားခဲ့ရကြောင်း အစီရင်ခံခဲ့သည်။
ကလေးများ၌ ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းများတွင် အကြောင်းရင်းတစ်ခုသော်လည်းကောင်း၊ ပေါင်းစည်းထားသော အကြောင်းရင်းများသော်လည်းကောင်း ပါဝင်သည်။
ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထအများဆုံးရှိသောအကြောင်းရင်း အချို့တွင် အထူးသဖြင့် ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်းတွင် မျိုးရိုးဗီဇအရ ဖြစ်ပွားရန်အလားအလာရှိခြင်း၊ မတော်တဆ ချော်လဲမှုကြောင့် ဖြစ်ရသော ဦးခေါင်းထိခိုက်ဒဏ်ရာ၊ နာမကျန်းမှုနှင့် ရောဂါပိုးကူးစက်ခြင်း၊ ဥပမာ အအေးမိခြင်းများနှင့် တုပ်ကွေးတို့အပါအဝင် နား သို့မဟုတ် နဖူး၊ ပါးရိုး နှင့် နှာရိုးတဝိုက်ရှိ လေအိတ်ငယ်များတွင် ရောဂါဖြစ်ပွားခြင်း၊ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲခြင်းအပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများ၊ စိတ်ဖိစီးမှု၊ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းရင်းများ၊ အစားအစာများနှင့် အဖျော်ယမကာများ၊ ကဖင်းဓာတ် သို့မဟုတ် အစားအစာတွင် ဖြည့်စွက်ထားသောအရာများ၊ အိပ်စက်ခြင်းသို့မဟုတ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပုံစံကို ပြောင်းလဲခြင်း၊ ကျယ်လောင်သော အသံများတို့ ပါဝင်သည်။
လွန်ကဲစွာ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် နေ တို့သည်လည်း အထူးသဖြင့် ခေါင်းတခြမ်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်ပွားစေနိုင်သည်။
ကလေးများတွင်ဖြစ်ပွားသော ခေါင်းကိုက်ခြင်းအများစုကို ပြင်းထန်မှုမရှိဟု ယူဆပါသည်။
အခြားရောဂါလက္ခများ ဖြစ်သည့် စကားမပြောနိုင်သည့် ပြဿနာများ၊ ကြွက်သားအားနည်းမှုနှင့် အမြင်အာရုံဆုံးရှုံးမှုတို့နှင့် တွဲဖက်ဖြစ်ပွားသည့်အခါ ပိုမိုစိုးရိမ်ရသည့် အခြေခံအကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိနိုင်ကြောင်း သံသယဝင်နိုင်သည်။
ယင်းတို့တွင် ဟိုက်ဒရိုဆဲဖလပ်စ် ခေါ် ဦးနှောက်ထဲ ရေဝင်ခြင်း၊ ဦးနှောက်အမြှေးရောင်ရောဂါ၊ ဦးနှောက်ရောင်နာ၊ ပြည်တည်နာ၊ သွေးယိုစီးခြင်း၊ အကျိတ်၊ သွေးခဲများနှင့် ဦးခေါင်းထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း တို့ ပါဝင်သည်။
ဤဖြစ်ပွားမှုများတွင် ပင်မအာရုံကြောနှင့်သက်ဆိုင်သောစနစ်ရှိ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံနှင့် ဆိုင်သော ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ခြင်းကို ကြည့်ရန်အတွက် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို စစ်ဆေးရာ၌ ကွန်ပျူတာ ဓာတ်မှန် ခေါ် စီတီ စကဲန် သို့မဟုတ် သံလိုက်အားသုံး ဓာတ်မှန် ခေါ် အမ်အာအိုင်တို့ဖြင့် စစ်ဆေးခြင်း ပါဝင်နိုင်သည်။
အချို့သော စီမံဆောင်ရွက်ချက်များသည် ကလေးများတွင် ဖြစ်သော ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို တားဆီးရာတွင် ကူညီနိုင်သည်။
ယင်းတို့အနက်အချို့မှာ တစ်နေ့လုံး ရေအများအပြားသောက်ခြင်း၊ ကဖင်းဓာတ်ကို ရှောင်ခြင်း၊ အိပ်ရေးဝဝနှင့် ပုံမှန်အိပ်ခြင်း၊ သင့်တော်သောအချိန်တွင် မျှတသော အစားအစာများကို စားခြင်းနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုနှင့် အလွန်အကျွံ လှုပ်ရှားမှုပြုခြင်းတို့ကို လျှော့ချခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ခေါင်းပေါင်း ဆိုသည်မှာ မြန်မာအမျိုးသားတို့၏ ကျက်သရေရှိ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဖွယ် အဆင်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဆံစွန်း၊ ဆံထုံးအား မပေါ်စေဘဲ ပိရိသပ်ရပ်စေရန်လည်းကောင်း၊ ဦးခေါင်းထက်၌ ရစ်လိမ်ဆင်မြန်းသည့် ပဝါကို ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆံစွန်း၊ ဆံထုံးမမြင်အောင် ဥက္ခောင်း ရင်း ပေါင်း သမျှမဆို မကိုဋ်ကိုပင် ဦးဗောင်း (ဦးပေါင်း) ဟူ၍ ဝိနည်းအဋ္ဌကထာ၌ လာသည်။
ဦးရစ်ဟုလည်း ခေါ်သည်။
နန်းတွင်းသားများမှာ သျှောင်ကို ရစ်၌ ပေါင်းကြပြီး အရပ်သားများမှာ သျှောင်ကို အုပ်၍ ပေါင်းကြသည်။
မည်ဆိုပင်ဖြစ်စေ ခေါင်းပေါင်းဟု ခေါ်သည်ချည်း ဖြစ်သည်။
လူငယ်လူရွယ်အလိုက် မျက်စိပသာဒဖြစ်အောင် ခေါင်းပေါင်းစဟန် မျိုးစုံချ ထုံးဖွဲ့လေ့ရှိသည်။
ဝတ်ဆင်သည့် ပုဆိုး ဝတ်လဲအချိတ်အကွက်နှင့် လိုက်ဖက်ညီအောင် ပုဝါအဆင် အပြောက်နှင့် အရောင်ကို ရွေးချယ်ပေါင်းထုတ်လေ့ရှိကြသည်မှာ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုတွင် လည်စည်း နက်တိုင်ဝတ်ဆင်ကြသည့် နည်းတူပင်ဖြစ်သည်။
ခေါင်းပေါင်းထားသော ဒေါက်တာဘမော် thumb| ခေါင်းပေါင်းထားသော ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နောက်ခံသမိုင်း ခေါင်းပေါင်းခြင်းကို အိန္ဒိယမှ ယူသည်ဟု ဆိုကြသည်။
အိန္ဒိယ၌လည်း ခေါင်းပေါင်းခြင်းမှာ ရှေးကျသော ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဂေါတမဘုရား ဓာတ်တော်ဝေရာ၌ ဒေါန ပုဏ္ဏားသည် ဓာတ်တော်အချို့ကို ဦးရစ်ကြား၌ ဝှက်ကြောင်း ကျမ်းဂန်တွင် လာသည်။
အာနန္ဒာလိုဏ်အတွင်းရှိ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားပုံ၌ပင် ဗောင်းထုပ်ကို တွေ့ရသည်။
ပုဂံပြည် နရပတေ့မင်းလက်ထက် ရာဇသင်္ကြံ၏သား အုတ်လှငယ်မှာ ဗောင်းထုပ်ချွတ်ကာ ဦးဆွေးဆံမြည့် အမှုတော်ထမ်းကြောင်း ပြတင်ဖူးသည်။
သက္ကရာဇ် ၇၉၃ ခုထိုး အင်းဝခေတ် ကျောက်စာတစ်ချပ်တွင် သူကြီးများကို ဦးပေါင်းဖျင် တစ်စုံစီပေးကြောင်း သိရသည်။
မဏိရတနာပုံနှင့် ရာဇဝင်များ၌လည်း သက္ကရာဇ် ၇၀၀ ကျော်တွင် မြန်မာမင်း၊ ရခိုင်မင်းတို့ ဗောင်းထုပ်ဆင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ရာဇဝင်၌ အလောင်းစည်သူမင်း ဦးဗောင်းကျားနှင့် ဗောင်းထုပ်ကြောင်း ထင်ရှားရှိသည်။
သက္ကရာဇ် ၇၃၀ တွင် မင်းကြီးစွာစော်ကဲ နန်းတက်စဉ်က ကန္နားနှင့်ထိ၍ ဗောင်းတော်ကျွတ်ဖူးကြောင်း သိရသည်။
သက္ကရာဇ် ၉၀၀ ကျော်ခန့်ပေါ် အိုင်ချင်းတစ်ခုတွင် - ထွေးတော်အိမ်ပါး တောင်ဆီနားသို့ ယာသွားပို့ပြန် စောင်းလျားခြံနှင့် လက်ပံပင်ရှေ့ <ကျဉ်းမြောင်းကွေ့ တွေ့သောအခါ ပုဝါရက်သစ် မယ်ကပေးတဲ့ ခေါင်းပေါင်းပြာလည်မှာရစ်လို့ ဟူ၍ စပ်ဆိုထားသည်ကိုထောက်၍ ဒုတိယအင်းဝခေတ်တွင် ပုဝါကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ်သုံးနေကြောင်း သိရသည်။
ဝန်ကြီး ပဒေသရာဇာ ကလည်း လယ်သမားဘွဲ့ တျာချင်းတွင် ပုဆိုးအင်္ကျီ စုတ်ပဲ့ပြီ နီခေါင်းပေါင်း တွတ်တွတ်ကယ်နှင့်လေး ဟု စပ်သဖြင့် တောနေလယ်သားတို့ ပဝါနီကို ခေါင်းပေါင်းခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ် မင်းတို့အတွက် ဗောင်းကိုမူ ခေါင်းအရွယ်အတိုင်း အသင့်ချုပ်ထားလေ့ ရှိသည်။
နန်းမဆောင် တည့်တည့်၌ ဗောင်းတော်ဆောင် ရှိသည်။
ဗောင်းတော်၊ သရဖူတော်၊ မကိုဋ်တော်၊ ပတ္တမြားဗောင်းတော်၊ နဝရတ်ဗောင်းတော်၊ ရွှေသားဗောင်းတော်၊ ငွေသားဗောင်းတော်၊ ပကတိဗောင်းထုပ်တော်၌ ရွှေသားရွှေတွန့်တပ်ဗောင်းတော်၊ စိန်တွယ်ဗာင်းတော်၊ မြတွယ်ဗောင်းတော်များ ထားရှိသောကြောင့် ဗောင်းတော်ဆောင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဇေယသင်္ခယာ။
"ရွှေဘုံနိဒါန်း"။
ဇွဲ စာပေရိပ်မြုံ၊ ရန်ကုန်။
စာ ၃၅။
မင်းတို့ ဗောင်းတော်မှာ ဦးခေါင်းအနာက်ဘက်၌ တစ်စသာ မတ်မတ်ထောင်သည်။
ဖြောင့်မှန်ခြင်းကို ဖော်ပြလိုရင်း ဖြစ်သည်။
အခြား မင်းသား မှူးမတ်တို့မှာ ဗောင်းနှစ်စ ထုတ်ရသည်။
ရတနာပုံခေတ်တွင် ရွှေနန်းတော် တံခါးနီသို့ဝင်လျှင် မည်သည့်အမှုထမ်းအရာထမ်းမဆို ပေါင်းဖြူပေါင်းရရာ လွှတ်နန်းဌာနအဝဝတို့၌ တဖွေးဖွေးရှိသည် ဆို၏။
ရွှေကိုင်းသား။
"ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု"။
ကြီးပွားရေး ပုံနှိပ်တိုက်၊ မန္တလေး။
၂၀၀၅၊ ဒီဇင်ဘာ။
ပေါင်းဖြူ ပေါင်းနည်းများ ပေါင်းဖြူကို ဖော့လုံး၊ ဆင်က၊ နရန်းထုတ်၊ တစ်စထောင်၊ ဆန်အိတ်ကျနည်းတို့ဖြင့် ပေါင်းကြသည်။
ကွမ်းရည်တော် သက်ပန်း မောင်မောင်ကြီး၊ လက်ဖက်ရည်တော် ပထမတောင်သမန်လယ်စား မောင်ဘိုးကြီး၊ ဖိနပ်တော် မောင်မောင်ဂျင် တို့မှာ ပေါင်းချောင်သဏ္ဌာန် ယှက်ရသည့် ဖော့လုံးပေါင်းရာတွင် အတတ်ကျွမ်းဆုံးဟု ဣတ္တိရှိကြသည်။
ထိုအချိန်က ပုဝါစကို လက်ဝဲမှချရပြီး လက်ယာမှထုတ်လျှင် ဘုန်းကြီးလူထွက်ဟု ရယ်ခိုးတတ်ကြသေးသည်။
ခေါင်းပေါင်းနည်းကို အတန်းအစားအလိုက် ခွဲခြားကြည့်လျှင် အောက်ပါအတိုင်း တွေ့နိုင်သည် - မင်းညီမင်းသားပေါင်းနှင့် နန်းတော်သား (ကွမ်းရည်တောင်၊ လက်ဖက်ရည်တော်၊ ဖိနပ်တော်) ပေါင်း - တစ်စထောင် ဆင်က (သို့) နရန်းထုတ်၍ ဖော့လုံးပေါင်းသည်။
လွှတ်ရုံးငါးရပ်ပေါင်း - ခေါင်းပေါင်းနှစ်စ အညီထောင်၍ ၎င်းနှစ်စကို ခပ်ထပ်ထပ်ထားပြီးလျှင် ဆင်က (သို့) နရန်းမပါဘဲ ရိုးရိုးသာပေါင်းကြသည်။
စာရေးစာချီပေါင်း - ပါသည်ဆိုရုံ ခပ်လိမ်လိမ်ကျစ်၍ နဖူးထက်၌ရစ်ပြီး တစ်စရှည်တစ်စတို ဖြစ်သလိုပေါင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းတွင် အနောက်တိုင်းဖြစ် ပုဝါများအား ခေါင်းပေါင်းလေ့ရှိကြောင်းကို အနောက်နန်းမိဖုရား မမြလေးက မျှော်တော်စိုက် လေးဆစ်ပါ နေမှိန်မှိန်ဆင် ဗောင်းတော်ရွှေပုသိမ်နှင့် လာချိန်တန်ပေါ့ ဆိုသော စာပိုဒ်ဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။
မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် လယ်ဝန် သံတော်ဆင့် ဆောမြို့စား ရေးသည့် လယ်ထွန်မင်္ဂလာ ဗုံကြီးသံတွင် ပျိုစိုက်တဲ့ လယ်ကန်သင်းမှာ မြင်းနီနှင့် ညနေဆီကို စိုင်သီလို့ ပြေးလေ့ မြင်လိုက်ကဲ့နော် ခေါင်းပေါ်မှာ တရာကျေးနှင့် ထူးလို့ယဉ် ချေ့လေး ဟူ၍ စပ်ဆိုသောကြောင့် ကျေးရုပ် ၁၀၀ ရေးခြယ်ထားသော ကျေးတရာခေါင်းပေါင်း ခေတ်စားနေကြောင်း သိသာသည်။
ကိုလိုနီခေတ်နှင့် နှောင်းပိုင်းကာလ ကိုလိုနီခေတ် ရောက်သောအခါ ဘိုဆံတောက်ကို လူကြိုက်များလာသည်။
ကနဦးတွင် ဆံရှည်ကိုပယ်သည်မှာ အပင်တပန်းလုပ်ရသော လူလတ်ပိုင်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း နောင်တွင် ဦးစွန်းဖုတ်နှင့် ကြက်တောင်စည်းထားသော သူငယ်များပါ ဘိုဆံတောက်နှင့် ဖြစ်လာသည်။
၁၉၁၇ ခု၊ ဧပြီလထုတ် သူရိယ မဂ္ဂဇင်း၏ "သတင်းစာဆရာ၏ ထင်မြင်ချက်များ" ပါ ဘိုဆံတောက်နှင့် သျှောင်ထုံးတို့ နှစ်ဖက် စကားအချေအတင်များကို ကြည့်၍ ထိုကာလမှစ၍ သျှောင်ထုံးနှင့် ဘိုကေ အတုအဖက်ဖြစ်လာကြောင်း သိနိုင်သည်။
သျှောင်ထုံး အထုံးနည်းလာသည့်နည်းတူ ခေါင်းပေါင်းခြင်းလည်း တိမ်ကောလာသည်။
ဒေါက်တာ ဘမော်၏ နည်းဆန်း ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းရာတွင် ရှေ့အနားသတ်ကို မျက်လုံးနှင့် မျဉ်းပြိုင်ထားမြဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒေါက်တာဘမော် ပေါင်းသည့်အခါတိုင်း ညာဘက်သို့ ခပ်ရွေရွေအုပ်၍ ပေါင်းလေ့ရှိသည်။
ဘီအေပေါင်း ၁၉၂၀ ဝန်းကျင်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ ခေါင်းပေါင်း၍ ကျောင်းတက်သည်။
ထိုကျောင်းသား ထွင်လိုက်သည့်နည်းမှာ အစရှည်ရှည်ချသော အုပ်ပေါင်းဆန်ဆန် ပေါင်းနည်းဖြစ်သည်။
ဘီအေပေါင်းဟု ခေါ်ကြသည်။
သို့သော် ခြင်းမခံသေးပေ။
ညီညီဝင်းထွန်း။
"မြန်မာ့ကျက်သရေဆောင် ခေါင်းပေါင်း ဖြစ်စဉ်သမိုင်းနှင့် သိကောင်းစရာများ" စက္ကူစွပ် ခေါင်းပေါင်း ၁၉၃၅ ခုခန့်က တို့ဗမာသခင်များသည် ပင်နီ ဖျင်တဘက်ကို ယုန်နားရွက်ကဲ့သို့ တစ်စထုတ် ပေါင်းကြသည်။
အလွယ်တကူပေါင်းနိုင်ရန် စက္ကူခံသည့် ခေါင်းပေါင်းနမူနာကို ၁၉၃၆ ခု၊ ဖျာပုံမြို့တွင်ကျင်းပသော သခင်များအစည်းအဝေးတွင် ဦးမြဒင်က ပြခဲ့ရာ အများစု နှစ်သက်သဖြင့် ထိုပုံစံအတိုင်း သခင်များ သုံးသည်။
၁၉၃၇ ခုတွင် ထိုနည်းကို အများသုံးစေရန် ဖျင်တဘက်အစား ပိုးပဝါသုံးကာ အငြိမ့်လာကသော လေဘာတီ မမြရင်အဖွဲ့မှ လူရွှင်တော် ဒံပေါက်နှင့် ညှပ်ကြီးကို ကြော်ငြာစေသည်။
ရက်ပိုင်းအတွင်း အမှာများစွာရသည်။
သို့သော်လည်း ခေါင်းအတိုင်းကို ယူလုပ်သဖြင့် ကြန့်ကြာပြီး လုပ်ငန်းမတွင်ပေ။
ကြိမ်ခြင်း ခေါင်းပေါင်း စက္ကူမှာ လေလုံသဖြင့် ကြိမ်ဖြင့်ခံရန် ၁၉၃၉ နှောင်းပိုင်း၌ စသည်။
ပျော့ပျောင်းပြီး အကြွပ်အဆတ်နည်းသော ကြက်ဥကြိမ်ကို သုံးသည်။
ရွှေတောင်မြို့၊ ယောဒေါင့်ရွာ၌ အဓိကယက်လုပ်သည်။
ခွင်ချကြေးခွေကို ခေါင်းအရွယ်အစားအလိုက် တီထွင်လာနိုင်ရာ တစ်နေ့ ၅၀ ခန့်အထိ ထုတ်နိုင်ကြောင်း သိရသည်။
ရောင်းဈေးမှာ ၃ ကျပ် ၁၀ ပဲ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ကြိမ်ခြင်းခံ ပေါင်းသည်ကို အုပ်ပေါင်းဟု ခေါ်ကြသည်။
ဦးမြဒင်ထုတ်သော မြ ပိုးထည်တိုက်မှ မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်း အမည်ဖြင့် အစဉ်တစိုက် ထုတ်လုပ်ရာ ယခုအခါ၌ မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်း ဟူသော ဝေါဟာရမှာ ခွဲမရသောစကားအဖြစ် လူသိများသည်။
ပန်းနုရောင်၊ ဖက်ဖူးရောင်၊ ရွှေဖလားရောင်၊ ထုံးခြောက်ရောင် ဗြောင် ပိုးပဝါတို့ကို ခေါင်းပေါင်းရောင်အဖြစ်အ သုံးများသည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် ပေါင်းစကို လက်ယာဘက်တွင် အဓိကထား ဆင်မြန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အကျိုးကျေးဇူး အဘိဓာန်ဋီကာ၌ ခေါင်းပေါင်းခြင်းမှ အောက်ပါအကျိုးများ ရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် - ဆံကို စင်ကြယ်စေခြင်း လေ၊ နေ၊ မြူကို ပယ်ခြင်း ချမ်းသာခြင်း အနံ့ကောင်းခြင်း အသက်ရှည်ခြင်း အကျိုးပွားခြင်း ခွန်အားကြီးခြင်း ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှု ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု။
thumb|ခေါင်းလောင်း တရုတ်နိုင်ငံတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄ဝဝဝ လောက် က ခေါင်းလောင်းများ စတင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ဟု အဆိုရှိ သည်။
သို့ရာတွင် ခိုင်လုံသော အထောက်အထားများကား မရှိ ချေ။
အနောက် နိုင်ငံများတွင်မူ ရောမလူမျိုးတို့ အုပ်ချုပ်သည့် တိုင်းပြည်များ၌ ခရစ်ယန်အယူဝါဒကို အတည်တကျ ကိုးကွယ် လာကြသော ၅ ရာစုနှစ် ၆ ရာစုနှစ်လောက်ကမှ အစပြု၍ ခရစ်ယန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများတွင် ခေါင်းလောင်းများကို ထားရှိလာခဲ့ကြသည်။
ပထမတွင် သေးငယ်သော ခေါင်းလောင်း များကိုသာ ပြုလုပ်ကြ၍ နောင်သော် တဖြည်းဖြည်း ကြီးသော ခေါင်းလောင်းများကို လုပ်လာနိုင်ကြသည်။
ထိုခေါင်းလောင်း များကို မြို့ တွင်းမှ အားလုံးကြားနိုင်စိမ့်ငှာ မျှော်စင်များပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားလေ့ ရှိကြသည်။
အများအားဖြင့် ခေါင်းလောင်းစင် များကို ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများနှင့် တစ်ဆက်တည်း ထားလေ့ရှိ ကြသည်။
အချို့နေရာများတွင် သီးခြားအဆောက်အအုံများဖြင့် ထားတတ်ကြလေသည်။
ခေါင်းလောင်းကို လူတို့သည် သာသနာရေးနှင့် ဆက်စပ် ၍ အသုံးပြုလာခဲ့ကြသည့်အတိုင်း၊ မြန်မာနှင့်တကွ ဗုဒ္ဓအယူ ဝါဒီ နိုင်ငံများတွင်လည်း ခေါင်းလောင်းကြီးငယ်များကို စေတီ ပုထိုး၊ သိမ်၊ ကျောင်း စသည်များ၌ ထားရှိပြီးလျှင် ကုသိုလ် ကောင်းမှုတစ်ခုခု ပြီးသောအခါ၊ ခေါင်းလောင်းထိုး၍ အမျှ အတန်း ပေးဝေလေ့ ရှိကြသည်။
ရွှေတိဂုံစေတီ ရင်ပြင်တော် ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ အခြားထင်ရှားကျော်ကြားသော တန်ခိုးကြီး ဘုရားများ၌လည်းကောင်း၊ အရွယ်အမျိုးမျိုးရှိသော ခေါင်း လောင်းပေါင်း အမြောက်အမြားကို တွေ့နိုင်ပေသည်။
စေတီ တော်၏ ထီးတစ်ဝိုက်၌ ခြံရံချိတ်ဆွဲထားသော ရွှေဆည်းလည်း၊ ငွေဆည်းလည်း၊ ကြေးဆည်းလည်းတို့သည်လည်း ခေါင်း လောင်း အသေးစားများပင် ဖြစ်ကြရာ၊ လေတိုက်ခတ်သော အခါများ၌ ကြားရသောအသံတို့ သည် သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ခေါင်းလောင်းသံကို နိုင်ငံအသီးသီး၌ ကိစ္စအမျိုးမျိုး အတွက် အသုံးပြုကြလေသည်။
သာသနာရေးကိစ္စ များမှအပ၊ နန်းတက်ပွဲ၊ လက်ထပ်ပွဲ စသော မင်္ဂလာအခမ်းအနားများ၌ လည်း ခေါင်းလောင်းကို ထိုးတတ်ကြသည်။
စစ်ကြီးပြီးဆုံး သည့်အခါ၊ နိုင်ငံလွတ်လပ်သည့်အခါများ၌လည်း ဝမ်းမြောက် သော အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် ခေါင်းလောင်းများကို ထိုးတတ်ကြ သည်။