kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပညာရှိလက်သမားသည် မိမိပရိသတ်ကိုခေါ်၍ လှေသင်္ဘောကို အပြည့်အစုံ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် အလုံးစုံသော အဆောက်အဦနှင့်တကွ ပရိသတ်ကိုတင်၍ လှေသင်္ဘော၌နေ၏။
သူမိုက်ယုံသမျှ ပျက်စီးရလပြည့်နေ့ ည လထွက်လတ်သော် သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုးအဟုန်သည် ခါးတိုင်အောင်တက်၍ တစ်ကျွန်းလုံးဆေးကြောလျက်သွား၏။
ပညာရှိလက်သမားသည် သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုး တက်လာသည်ကိုသိ၍ လှေသင်္ဘောကို လွှတ်လေ၏။
ငါးရာသောလက်သမားမိုက် အပေါင်းအသင်း အမျိုးတို့ကား “သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုးတို့သည် ကျွန်းကို ဆေးကြောရန်လာကုန်၏၊ ဆေးကြောခြင်းကား ဤမျှပင်တည်း”ဟု ပြောဆိုကာနေကြကုန်၏။
ထို့နောက် ရေသည် တဖြည်းဖြည်း ခါး၊ တစ်ရပ်၊ တစ်သူ၊ ထန်းတစ်ဖျားတိုင်အောင် တက်၍လာ၏။
ပညာရှိလက်သမားကား အကြောင်း၌ လိမ္မာသောကြောင့် ချမ်းသာစွာသွားရ၏။
သူမိုက်ရှောင်ခွါ ချမ်းသာရာလက်သမားမိုက်သည် အကြောင်း၌ မလိမ္မာ၊ အရသာ၌ တပ်မက်သောကြောင့် ပရိသတ်နှင့်တကွ ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်ရ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးလျှင် – “ရဟန်းတို့... ကုန်သည်တို့သည် သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ မိမိအမှုကြောင့် ချမ်းသာစွာသွားရကုန်သကဲ့သို့ မြေကြီးအထုနှင့်တူသော ပညာရှိသောသူသည် လာလတ္တံ့သော အကျိုးစီးပွားကို သိ၍ အနည်းငယ်မျှသော အကျိုးစီးပွားကိုလည်း မလွန်”။
“အရသာ၌ တပ်မက်သော သူမိုက်တို့သည်ကား မိုက်မဲတွေဝေသောကြောင့် လာလတ္တံ့သော အကျိုးစီးပွားကို မသိကုန်၍ သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ နစ်မြုပ်ကုန်သကဲ့သို့ ပစ္စုပ္ပန်မျက်မှောက်၌ အကျိုးစီးပွားဖြစ်လတ်သော် ဆုတ်နစ်ကြကုန်၏”။
“ရဟန်းတို့ အမှုကိစ္စကို ပြုလုပ်သောအခါ၌ ငါ့ကိုမနှိပ်စက်စေသတည်းဟု လာလတ္တံ့သော အမှုကိစ္စကို ရှေးဦးစွာပြုလုပ်ကုန်ရာ၏၊ ပြုလုပ်အပ်သော အမှုကိစ္စကို ရှေးမဆွက ပြုလုပ်ထားလင့်သောသူကို ထိုအမှုကိစ္စသည်လည်း ပြုလုပ်သောအခါ၌ မနှိပ်စက်လေ” – ဟု ရဟန်းတို့အား ဟောတော်မူ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက် – ရဟန်းတို့... ထိုအခါ လက်သမားမိုက်သည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
တရားမစောင့်သော နတ်သားသည် - ကောကာလိက။
တရားစောင့်သော နတ်သားသည် - သာရိပုတ္တရာ။
လက်သမားပညာရှိသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ။
ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) လာလတ္တံ့ငြား၊ ကျိုးစီးပွား၊ သိငြားပညာရှင်။
(၂) နည်းငယ်မကျန်၊ ကျိုးမလွန်၊ ဧကန်ရမည်ပင်။
(၃) ပြုမည့်ကိစ္စ၊ ဟူသမျှ၊ ပြကြရှေးယခင်။
(၄) အသင့်ရှိက၊ လိုရာရ၊ ကိစ္စပြီးကြောင်းပင်။
သမုဒ္ဒဝါဏိဇ ဇာတ်ပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၇။
ကာမဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လောဘအလိုသို့ လိုက်၍ ပယ်စွန့်ပြီးသော ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ပြန်ယူလိုသော မင်းအား သိကြားလှည့်ဖြား၍ စိုးရိမ်မှုပြင်းထန်ကာ ဝမ်းသွေးသွန်ရောဂါ စွဲကပ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်မှ ငြိမ်းအောင် ကုစား၍ ဟောကြားဆုံးမသော ပညာရှိလုလင်အကြောင်း။
ဘုရားကျွမ်းဝင်ငြား လယ်လုပ်သမားနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည် လယ်လုပ်ရန် အစိရဝတီမြစ်နား၌ တောချုံတို့ကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်း၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သောတာပန်ဖြစ်လတ္တံ့သော အကြောင်းဥပနိဿယကို မြင်တော်မူ၍ ပုဏ္ဏားထံကြွကာ ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြား၍ ပုဏ္ဏားအား ဘယ်အမှုကို ပြုသနည်းဟု မေးရာ လယ်လုပ်ရန် ခုတ်ထွင်ကြောင်း လျှောက်ထားသဖြင့် ကောင်းပြီ ခုတ်ထွင်ပါဟု အမိန့်ရှိကာ ပြန်ကြွတော်မူခဲ့၏။
ပုဏ္ဏားလည်း လယ်ထွန်ခြင်း၊ ကန်သင်းဖွဲ့ခြင်း၊ ပျိုးထောင်ခြင်း၊ ကောက်စိုက်ခြင်းစသော လယ်၌ပြုဘွယ်ကိစ္စအဝဝတို့ကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ရံဖန်ရံခါကြွတော်မူ၏။
ပုဏ္ဏားသည် တစ်နေ့၌ မြတ်စွာဘုရားအား ဤကောက်ပြည့်စုံလျှင် အလှူကြီးပေးမည်ဟု လျှောက်ထား၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ပုဏ္ဏားနှင့် အကျွမ်းဝင်လတ်သော် အိမ်သို့လည်း မပြတ်မပြတ်ကြွတော်မူ၏။
လယ်ပျက်စီးမှု ဟောကြားပြုကောက်မှည့်သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် နက်ဖြန် ကောက်ရိတ်မည်ဟု နေ့ရက်သတ်မှတ်၍အိပ်သည်ရှိသော် အစိရဝတီမြစ်ညာ၌ တစ်ညလုံး ရှောက်ရှားမိုးရွာ၏။
မြစ်ကြီးစွာသော ရေအယဉ်တက်လတ်၍ စပါးတစ်ကွမ်းစား ထွက်မျှမကျန်ဘဲ သမုဒ္ဒရာ၌ မျောလေ၏။
ရေအယဉ်ကျလတ်သော် ပုဏ္ဏားသည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသော စပါးတို့ကို ကြည့်ရှု၍ ကြီးစွာသော စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်း နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ရင်ပတ်ကိုလက်ဖြင့် တီးခတ်ကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက်အိပ်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ပုဏ္ဏားအိမ်သို့ကြွတော်မူ၍ “ပုဏ္ဏား... စိုးရိမ်သလော” ဟုမေး၏။
“မှန်လှပါ၊ စိုးရိမ်ပါ၏” ဟု လျှောက်၏။
“ပျက်စီးပြီးသော စပါးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ လာမည်လော”ဟု မေးပြန်၏။
“မလာပါ” ဟုလျှောက်၏။
“မလာသော် စိုးရိမ်ခြင်းငှာ မသင့်၊ စပါးမည်သည် ဖြစ်သောအခါဖြစ်၊ ပျက်သောအခါပျက်ပြန်၏၊ တစ်စုံတစ်ခုသော သင်္ခါရတရားသည် မပျက်သောမည်သည်မရှိ” ဟု ဆုံးမ၍ ပုဏ္ဏားအား ရွှင်လန်းစေ၏။
ပုဏ္ဏားနှင့်လျောက်ပတ်သော ကာမသုတ်ဒေသနာကိုလည်း ဟောတော်မူ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ထိုသတင်းသည် တစ်မြို့လုံးပျံ့နှံ့၍သွား၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုပုဏ္ဏားအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ယခုအခါ၌သာလျှင် ပုဏ္ဏားအား စိုးရိမ်ခြင်းမရှိသည်ကို ပြုတော်မူသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပြုတော်မူဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ထီးနန်းမွေကို မယူလိုလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် သားတော်ကြီးအား အိမ်ရှေ့မင်းအရာ၊ သားတော်ငယ်အား စစ်သူကြီးအရာကို ပေးလေ၏။
နောက်အဖို့၌ ခမည်းတော်နတ်ရွာစံလတ်သော် မှူးမတ်တို့သည် သားတော်ကြီးအား မင်းအဖြစ်ကို အပ်နှင်းကုန်၏။
သားတော်ကြီးသည် ငါအလိုမရှိ၊ ညီတော်အားအပ်နှင်းကုန်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
အဖန်တလဲလဲတောင်းပန်သော်လည်း လက်မခံ၊ ညီတော်အားသာ အပ်နှင်းစေ၏။
ထိုအခါ ညီတော်အား မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
သားတော်ကြီးသည် တစ်ဖန် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုလည်း ပယ်ပြန်၏။
နန်းတော်၌သာ ချမ်းသာစွာ နေတော်မူပါဟု တောင်းပန်ကုန်၏။
နန်းတော်၌နေရန် ကိစ္စမရှိဟုပယ်ပြလျက် မြို့တော်မှထွက်၍ ပစ္စန္တရစ်သူဌေးတစ်ဦးထံတွင် တံခါးစောင့်အမှုကိုလုပ်၍နေ၏။
နောက်အဖို့ ပစ္စန္တရစ်သားတို့သည် မင်းသား၏အဖြစ်ကို သိကုန်လတ်သော် တံခါးစောင့်အမှုကိုမပြုစေကုန်၊ မင်းသားကို ခြံရံကြကုန်၏။
နန်းမှထွက်လေ သူဌေးအိမ်နေတစ်နေ့၌ မင်းမှုထမ်းတို့သည် လယ်ပယ်တိုင်းရန် ပစ္စန္တရစ်သို့ ရောက်လာကုန်၏။
သူဌေးသည် မင်းသားထံကပ်၍ “အရှင်သား-အကျွန်ုပ်ကျွေးမွေးပါမည်၊ အခွန်တော်လွှတ်ငြိမ်းအောင် ညီတော်မင်းကြီးထံ အမှာစာပို့တော်မူပါ” ဟုတောင်းပန်၏။
မင်းသားလည်း သူဌေးပြောတိုင်း အမှာစာကိုပို့တော်မူ၏။
ညီတော်မင်းကြီးသည် “နောင်တော်၏ အမှာစာအတိုင်း သူဌေးအား အခွန်တော်ကိုလွတ်ငြိမ်းစေ၏။
ထို့နောက် ရွာသားဇနပုဒ်သားတို့သည် မင်းသားထံကပ်ကြ၍ “အရှင်သား... အရှင်သားအား အခွန်တော်ဆက်ပါမည်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း အခွန်တော်လွတ်ငြိမ်းအောင် အမှာစာပို့တော်မူပါ”ဟု တောင်းပန်ကြပြန်ကုန်၏။
မင်းသားလည်းပို့စေပြန်၏။
မင်းကြီးလည်း လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပြုတော်မူပြန်၏။
လောဘဖောက်ပြန် ထီးနန်းယူရန်ထိုအခါမှစ၍ ဇနပုဒ်သားတို့သည် မင်းသားအား အခွန်ဆက်ကြကုန်၏။
မင်းသားအား များသော ပူဇော်သက္ကာရဖြစ်လတ်၏။
ထိုအခါမင်းသားသည် မရောင့်ရဲနိုင်ဘဲ တဏှာရမ္မက်နှိပ်စက်သဖြင့် ဇနပုဒ်အလုံးစုံကိုတောင်း၏။
မင်းကြီးလည်းပေးတော်မူ၏။
မရောင့်ရဲနိုင်ပြန်သဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုတောင်းပြန်၏။
ပေးတော်မူပြန်၏။
တစ်ဖန် မရောင့်ရဲနိုင်ပြန်သဖြင့် ဇနပုဒ်သားအပေါင်း ခြံရံလျက် ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားကာ မြို့ပြင်၌နေ၍ စစ်မတိုက်ဘဲ မင်းအဖြစ်ကိုပေးမည်လောဟု ညီတော်မင်းကြီးထံ အမှာစာပို့လိုက်ပြန်၏။
လောဘလွန်ကဲ ဆင်ခြင်လွဲထိုစကားကိုကြားလျှင် မင်းကြီးသည် ဤသူကား အလွန်မိုက်လှ၏။
ရှေးအခါ မင်းအဖြစ်စသည်ကို ပယ်ပြီး၍ ယခုအခါမှ တစ်ဖန်စစ်တိုက်၍ယူမည်ဟု ပြောဆိုပြန်၏။
ငါသည်အကယ်၍ စစ်တိုက်သဖြင့် ထိုသူမိုက်ကိုသတ်အံ့၊ ငါ့အား ကဲ့ရဲ့ကြလတ္တံ့။
ငါ့အား မင်းအဖြစ်ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်းဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် နောင်တော်နှင့်စစ်မတိုက်လို၊ မင်းအဖြစ်ကိုယူတော်မူပါဟု အမှာစာပြန်လိုက်၏။
နောင်တော်သည် မင်းအဖြစ်ကိုယူ၍ ညီတော်အား အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုပေးလေ၏။
ထိုအခါမှစ၍မင်းကြီးသည် မင်းအဖြစ်ဖြင့် မရောင့်ရဲနိုင်သေးဘဲ၊ နှစ်ပြည်ထောင်၊ သုံးပြည်ထောင် စသည်ကိုယူရန် အမြဲတောင့်တလျက်နေ၏။
သိကြားဆင်ခြင် မင်းမိုက်မြင်သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်၌ အဘယ်သူသည် မိဘကိုလုပ်ကျွေးသနည်း၊ အဘယ်သူသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြုသနည်း၊ အဘယ်သူသည် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သနည်းဟု ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လတ်သော် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သော ဗာရာဏသီမင်းမိုက်ကို မြင်လေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် လုလင်အသွင်ဖန်ဆင်းကာ မင်းကြီးထံကပ်ပြီးလျှင်– “အရှင်မင်းကြီး... အနည်းငယ် တင်လျှောက်ထားဘွယ်ရှိပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်ကို အလိုရှိ၏”ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုခဏ၌လျှင် သိကြားမင်း၏ အာနုဘော်ဖြင့် လူတို့သည် ဘဲသွားကုန်၏။
လောဘလှည့်ဖြား မင်းခိုက်အားထိုအခါသိကြားမင်းသည် “မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်ပြည့်စုံ၍ သာယာဝပြောသော တိုင်းပြည်ကြီးသုံးပြည်ထောင်ကို မြင်ခဲ့ရပါသည်၊ ထိုသုံးပြည်ထောင်ကို အကျွန်ုပ်၏အစွမ်းဖြင့်ယူ၍ ဆက်သပါမည်၊ မကြာမြင့်ဘဲ အလျင်အမြန် သွားသင့်၏ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ကွယ်ပျောက်လေ၏။
မင်းကြီးသည် အမည်အရပ် ချီးမြှောက်ရမည့် အရာဝတ္ထုကိုမမေးမြန်းမိချေ။
မင်းကြီးသည် သိကြားမင်းသွားလျှင် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍ “အမတ်တို့... ငါ့အား လုလင်တစ်ယောက်လာ၍ ပြည်ကြီးသုံးပြည်ထောင်ကို ယူ၍ ပေးမည်ဟု လျှောက်ထားသည်၊ ထိုလုလင်ကို ခေါ်လော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
အမတ်တို့သည် “အရှင်မင်းကြီး... ထိုလုလင်ကား အဘယ်သူနည်း၊ ဘယ်အရပ်၌နေသနည်း၊ ဘယ်အရာဝတ္ထုကို ချီးမြှောက်ရမည်နည်း စသည်ဖြင့် မေးမြန်းစုံစမ်းပါ၏လော”ဟုလျှောက်ထား၏။
“အမတ်တို့... ငါမေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းမပြုမိချေ၊ တွေ့အောင်ရှာကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
လောဘနှိပ်စက် ဝမ်းသွေးပျက်အမတ်တို့လည်း မင်းကြီး၏အမိန့်ဖြင့် ဗာရာဏသီတစ်ပြည်လုံး လိုက်လံရှာဖွေရာ မတွေ့သဖြင့် မင်းကြီးအား မတွေ့ကြောင်းလျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း အမတ်တို့စကားကိုကြားရလျှင် ငါ့အား သုံးပြည်ထောင်အခြံအရံမှ ဆုတ်ယုတ်ခဲ့၏၊ ငါလည်း မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းကိုမပြုခဲ့မိ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ပူဇော်သက္ကာရကို မပြုခဲ့မိဟု ယူကျုံးမရဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါမင်းကြီး၏ကိုယ်၌ စိုးရိမ်သောကနှိပ်စက်သဖြင့် ပူလောင်၏။
တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်လတ်သော် ရင်သည်ခြောက်ကပ်၍ ဝမ်းသွေးကျသော အနာသည်ဖြစ်လေ၏။
စားသမျှအစာကိုလက်မခံ၊ အန်၍ထုတ်လေ၏။
ဆေးသမားတို့လည်း မကုစားနိုင်ကုန်။
မင်းကြီးသည် အလွန်ဆင်းရဲပင်ပန်း၏။
ထိုအနာရောဂါဖြစ်ခြင်းသည်လည်း တစ်ပြည်လုံးထင်ရှား၏။
ရောဂါကုရေး လျှောက်ထားမေးထိုအခိုက် တက္ကသိုလ်ပြည်မှ အတတ်ပညာအလုံးစုံကိုတတ်မြောက်၍ မိဘထံပြန်လာသော လုလင်တစ်ယောက်သည် ထိုအကြောင်းကိုကြား၍ ငါဆေးဝါးကုသမည်ဟု ကြံစည်လျက် မင်းကြီးထံသို့သွားလေ၏။
ရောက်လျှင်– “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး၌စွဲကပ်နေသောရောဂါကို အကျွန်ုပ်ဆေးကုပါမည်၊ မကြောက်ပါလင့်၊ အနာရောဂါဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို ပြောကြားပါ”ဟု လျှောက်ထား၏။
မင်းကြီးသည်– “အမောင် ဆေးကိုသာကုပါလော၊ အနာရောဂါဖြစ်ခြင်းအကြောင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ပြော၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ဆေးသမားတို့မည်သည်မှာ အနာဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကိုသိပါမှကုသနိုင်ပါသည်”– ဟုလျှောက်ထားပြန်၏။
မင်းကြီးသည် အနာဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို အလုံးစုံပြောကြားလေ၏။
လောဘသက်သာမှု လျှောက်ထားပြုလုလင်သည် မင်းကြီးအား “မြတ်သောမင်းကြီး... စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းကြောင့် သုံးပြည်ထောင်ကို ရနိုင်မည်လော၊ မရနိုင်ပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ပူဆွေးဘိသနည်း။
အကယ်၍ သုံးပြည်ထောင်ကိုရငြားအံ့၊ သင်မင်းကြီးသည် တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းလေးခွက်ကို စားနိုင်ပါမည်လော၊ အိပ်ရာလေးခုကို အိပ်နိုင်ပါမည်လော၊ အဝတ်တန်ဆာလေးခုကို ဝတ်ဆင်နိုင်ပါမည်လော။
လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်ခြင်းသည် မသင့်၊ ထိုလောဘသည် ကြီးပွားသည်ရှိသော် အပါယ်လေးဘုံသို့ ကျရောက်တတ်၏”ဟု ဆုံးမလေ၏။
လောဘတဏှာ နွားငတ်ပမာထို့နောက်တစ်ဖန် မင်းကြီးအား နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲကာ ဖောက်ပြန်သော လောဘတရား ပြောကြားလိုပြန်သဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး ဝတ္ထုကာမကိုတောင့်တသူအား အကယ်၍ပြည့်စုံအံ့၊ သတ္တဝါသည် လိုရာကို ရသည်ရှိသော် စင်စစ် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်၏။
ဝတ္ထုကာမကို တောင့်တသောသူအား အကယ်၍ ပြည့်စုံအံ့၊ ထိုအခါမှစ၍ နောက်၌ နွေကာလ၌ ရေငတ်မွတ်သကဲ့သို့ ဝတ္ထုကာမကို ငတ်မွတ်လေ၏။
နွားအပေါင်းတို့တွင် ဦးချိုရှိသောနွား၏ ဦးချိုသည် ပွားများလာသကဲ့သို့ ပညာမဲ့၍ မသိမိုက်မဲသောသူအား တောင့်တသော တဏှာလောဘသည်၎င်း၊ ခံစားလိုသော တဏှာလောဘသည်၎င်း လွန်စွာပွားများလာ၏။
လောဘနိုင်ငံသို့ လိုက်သောသူအား မြေပြင်၌ ရှိသော သလေးခင်း၊ မုယောခင်း၊ နွား၊ မြင်း၊ ကျွန်အမှုလုပ်တို့ကို ပေးသော်လည်း အလိုမပြည့်နိုင်ဟုသိ၍ မျှတစွာကျင့်ရာ၏”။
လောဘနိုင်ရေး ပညာဆေး“ပြည့်ရှင်မင်းမည်သည် လူအပေါင်းကို နှိပ်စက်၍ သမုဒ္ဒရာ၏အတွင်းရှိ မြေပြင်အလုံးကို အောင်နိုင်ရရှိသော်လည်း မရောင့်ရဲသောသဘောရှိသည်ဖြစ်၍ သမုဒ္ဒရာကမ်းတစ်ဘက်ကိုလည်း တောင့်တရာ၏။
ဤသို့ ကာမဂုဏ်တို့ကို တောင့်တနေသောသူသည် စိတ်ဖြင့်ရောင့်ရဲခြင်းကိုမရနိုင်။
ထိုကာမဂုဏ်မှ ဆုတ်နစ်ဘဲ ကြဉ်ကာ အပြစ်ကို ဉာဏ်ဖြင့်မြင်၍ ပညာဖြင့် ပြည့်သောသူတို့သည် စင်စစ်ကောင်းမွန်စွာ ရောင့်ရဲခြင်းကို ရနိုင်ကုန်၏။
ပညာဖြင့် ရောင့်ရဲနိုင်သောသူသည်သာ မြတ်၏။
ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် မပူပန်။
ပညာဖြင့် ရောင့်ရဲနိုင်သောသူကို တဏှာလောဘသည် မိမိအလိုသို့မလိုက်စေနိုင်။
ကာမဂုဏ်တို့ကို ဖျက်ဆီးရာ၏။
အလိုနည်းလျက် မလျှပ်မပေါ်ရာ။
သမုဒ္ဒရာနှင့်တူသောပညာရှိသောသူသည် ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် မပူပန်။
သားရေနယ်သမားသည် ဖိနပ်လှီးရာ၌ ပြတ်သောသားရေတို့ကို ပယ်စွန့်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်သော ကာမဂုဏ်ကို ပယ်စွန့်သည်ရှိသော် အနည်းငယ်သော ချမ်းသာသည် ပြည့်စုံ၏။
အလုံးစုံသော ချမ်းသာကို အလိုရှိသော် အလုံးစုံသော ကာမဂုဏ်ကိုပယ်စွန့်ရာ၏”– ဟုမင်းကြီးအား တရားဟောပြန်၏။
ရောဂါကင်းပျောက် လုလင်ချီးမြှောက်ဤသို့တရားဟောစဉ် ထီးဖြူကို အာရုံပြု၍နေသော လုလင်အား ဩဒါတကသိုဏ်းလျှင် အာရုံရှိသောဈာန်သည် ဖြစ်လေ၏။
မင်းကြီးလည်း အနာရောဂါ ကင်းပျောက်လျက် အလွန်နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ နေရာမှထပြီးလျှင်– “ငါ၏ရောဂါကို ဤမျှလောက်သော ဆေးသမားကြီးတို့ပင် မကုစားနိုင်ကုန်၊ ဤလုလင်ကား ကာမဂုဏ်တို့အပြစ်ကိုပြကာ ကုစားသဖြင့် ပျောက်ကင်းပေ၏”ဟု ပြောဆိုချီးကျူးလျက် လုလင်အား ရှစ်ဂါထာတို့ဖြင့်တရားဟောသည်ကို အစွဲပြု၍ ရှစ်ထောင်သော အသပြာတို့ဖြင့် ပူဇော်လေ၏။
တဏှာပယ်မှု ရဟန်းပြုထိုအခါလုလင်သည် “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးပေးသော အသပြာတို့ဖြင့် အလိုမရှိပါ၊ နောက်ဆုံးဂါထာကို ရွတ်ဆိုစဉ် အကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် ကာမဂုဏ်တို့၌ မမွေ့လျော်တော့ပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်း အတိုင်းထက်အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ “အချင်းတို့... ဤလုလင်ကား ပညာရှိပေစွ၊ ဝဋ်ဆင်းရဲကို ဖြစ်စေတတ်သောတဏှာကိုသိပေစွ၊ ကောင်းပေစွ” ဟုချီးကျူးပြန်၏။
လုလင်လည်း မင်းကြီးအား မင်းကျင့်တရားဆယ်ပါးနှင့်ညီညွတ်၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့ရန် ဆုံးမပြီးလျှင် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ မယုတ်လျော့သော ဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သည်၏အဆုံး၌ ဗြဟ္မာပြည်သို့လားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့... ထိုအခါ တဏှာနိုင်ငံသို့ လိုက်သောမင်းသည်-ယခုအခါပုဏ္ဏား။
ပညာရှိလုလင်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဝတ္ထုကာမ၊ လိုရာရ၊ မုချနှစ်သက်မြဲ။
(၂) ရလေလိုလေ၊ ဆားငန်ရေသောက်လေသူတို့နဲ။
(၃) တဏှာတွေပွား၊ သူမိုက်များ၊ လားလိမ့်ပါယ်ငရဲ။
(၄) ရောင့်ရဲပယ်ခွါ၊ ပညဝါ၊ ချမ်းသာရစမြဲ၊ ကာမဇာတ်ပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၈။
ဇနသန္ဓဇာတ် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နေ့လျှင် ခြောက်သိန်းကုန်လှူဒါန်းလျက် တိုင်းသူပြည်သားများအား ကုသိုလ်ကမ္မပထ တရား ပွားများအားထုတ်ရန် ဟောကြား၍ နတ်ရွာ သို့လားစေသော ဇနသန္ဓမင်းကြီးအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မင်းမာန်ယစ်လျက် မေ့လျော့ချက် နတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီးသည် အစိုးရခြင်းမာန်ယစ်သဖြင့် ကိလေသာ မြူး၏။
တရားလည်း မဆုံးဖြတ်၊ မြတ်စွာဘုရားထံလည်း ဆည်းကပ်မကပ်လေ။
တစ်နေ့သ၌ သတိရ၍ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ဆည်းကပ်လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကောသလမင်းကြီးအား ကြာမြင့်မှ လာခြင်းအကြောင်းကို မေးတော်မူပြီးလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး အဆုံးအမပေးတတ်သော ငါဘုရား ရှိပါလျက် အဘယ်ကြောင့် မလာသနည်း၊ ငါဘုရားဆုံးမအပ်သည်ဖြစ်၍ သင်မင်းကြီးသည် တရားနှင့်အညီ မင်းပြုပေ၏။
ထိုသို့ တရားနှင့်အညီ မင်းပြုခြင်းကား အံ့ဘွယ်မရှိသေး၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် ဆုံးမတတ်သောသူ မရှိသော်လည်း မိမိတို့ပကတိသဘောအားဖြင့် သုစရိုက်သုံးပါး၌ တည်ကာ တရားနှင့်အညီ မင်းပြုဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု အလှူဝတ်ပြည့်စုံ ၆-သိန်းကုန် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ သားတော်ဖြစ်၍ ဇနသန္ဓအမည်ရှိသတတ်။
ထိုဇနသန္ဓမင်းသားသည် အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးလျှင် ခမည်းတော်မင်းကြီးထံ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ခမည်းတော်မင်းကြီးသည် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကို ပေးလေ၏။
ခမည်းတော်မင်းကြီး နတ်ရွာစံသောအခါ မင်းအဖြစ်ကိုရ၍ ဇနသန္ဓမင်းဟု ထင်ရှားလေ၏။
မြို့တံခါးလေးမျက်နှာ၊ မြို့လယ်၊ နန်းတော်တံခါး ဤခြောက်ဌာနတို့၌ အလှူတင်းကုပ်တို့ကို ဆောက်လုပ်စေပြီးလျှင် နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ခြောက်သိန်းသော အသပြာတို့ကို အကုန်အကျခံကာ အလှူကြီးကို ပေးလှူလေ၏။
နှောင်အိမ်တို့ကိုလည်း အမြဲဟင်းလင်းပွင့်စေ၏။
သင်္ဂဟတရားလေးပါးတို့ဖြင့် လူအပေါင်းတို့အား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့တော်မူ၏။
ငါးပါးသီလ၊ ရှစ်ပါးသီလကို ဆောက်တည်လျက် တရားနှင့်အညီ မင်းပြုလေ၏။
နောက်ဖြစ်ဆင်ခြင် သတိဝင် လူအပေါင်းတို့ကိုလည်း “အလှူပေးကြကုန်၊ သီလဆောက်တည်ကြကုန်၊ ဘာဝနာကို ပွားများကြကုန်၊ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးကို ကြိုးစားအားထုတ်ကြကုန်” ဟု ဆုံးမ၏၊ တရားဟော၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်တော်မူသောအခါ၌ ဇနသန္ဓမင်းကြီး ဟောအပ်သော တရားတို့ကို ကောသလမင်းကြီးအား ထင်ရှားစွာဟောပြတော်မူ၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဤဆယ်ပါးသော အကြောင်းအရာ လုပ်ငန်းကိစ္စတို့ကို ရှေးအခါ၌ မပြုလုပ်ခဲ့မိသောသူသည် နောက်အခါ၌ စိုးရိမ်ပူပန်ရတတ်၏”ဟု ဇနသန္ဓမင်းကြီး ဟောခဲ့သတတ်။
“ရသင့်ရထိုက်သော ဥစ္စာပစ္စည်းကို မရသည်ရှိသော် စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ ပစ္စည်းဥစ္စာကို မဆည်းပူး၊ မစုဆောင်းမိဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏”။
သတိဖြစ်မှု သံဝေပြု အတတ်ပညာမရှိသူအား အသက်မွေးရခြင်းသည် ဆင်းရဲငြိုငြင်လှ၏။
“ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ၌ အတတ်ပညာကို မသင်ကြားခဲ့မိပေ”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ၌ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောအမှုကို ပြုခဲ့မိ၏။
သူတစ်ပါးကျောကုန်းသားကို စားသကဲ့သို့ ချောပစ်ကုန်းတိုက်သော စကားကိုဆိုမိခဲ့၏၊ ကြမ်းကြုတ်သောစကားကို ဆိုမိခဲ့၏”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ သူ့အသက်ကို သတ်မိ၏၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့၏၊ ယုတ်မာခဲ့၏၊ သတ္တဝါတို့၌ သနားခြင်းကို မပြုခဲ့မိ”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ သူ့တစ်ပါးတို့ မသိမ်းဆည်းအပ်သော မိန်းမအများရှိပါလျက် သူတစ်ပါးမယားကို မှီဝဲကျူးလွန်မိ၏”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
ကိုယ်ကျင့်မရှိမူ စိုးရိမ်ပူ “ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ ထမင်းအဖျော် ဥစ္စာစီးပွားများရှိပါလျက် အလှူဒါနကို မလှူဒါန်းမိခဲ့”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“ငါသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ၌ ဥစ္စာအား၊ ကိုယ်အားဖြင့် စွမ်းနိုင်ပါလျက် အိုမင်းသော အမိအဘတို့ကို မကျွေးမွေးမိခဲ့”ဟု အိုမင်းသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“ငါသည် လက်ဦးဆရာဖြစ်၍ ဆုံးမပဲ့ပြင်လျက် အလုံးစုံသော ဝတ္ထုကာမအရသာကို ဆောင်၍ ကျွေးမွေးပေသော အဘကို မထေမဲ့မြင် ပြုမိခဲ့၏”ဟု နောက်အခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
ကောင်းမှုပြုရာ စိုးရိမ်ကွာ “ငါသည် ရှေးအခါ သီလရှိ၍ ဗဟုဿုတများသော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို မဆည်းကပ်မိခဲ့”ဟု နောက်အခါ စိုးရိမ်ပူပန်၏။
“ငါသည် ရှေးအခါ ငြိမ်သက်သော ဆည်းကပ်အပ်သော ခြိုးခြံသောအကျင့်ရှိပါလျက် မကျင့်မိခဲ့”ဟု နောက်အခါ စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဤဆယ်ပါးသော အကြောင်းအရာ လုပ်ငန်းကိစ္စတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့မိသောသူသည် နောက်အခါ၌ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပါ”— ဟု လခွဲ တစ်ကြိမ် လူအများအား တရားဟော၏။
လူအများလည်း ဇနသန္ဓမင်းကြီး၏ အဆုံးအမ၌ တည်လျက် ဆယ်ပါးသော အကြောင်းအရာ လုပ်ငန်းကိစ္စတို့ကို ပြုလုပ်ဆည်းပူးကြသဖြင့် သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ လားကြရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ရှေ့အခါ ဇနသန္ဓမင်းကြီး၏ ပရိသတ်သည်-ယခုအခါ ငါဘုရား၏ ပရိသတ်။
ဇနသန္ဓမင်းကြီးသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဥစ္စာမရ၊ ငယ်စဉ်က၊ နောင်တပူပန်မည်။
(၂) ပညာမရ၊ ငယ်စဉ်က၊ နောင်တပူပန်မည်။
(၃) စဉ်းလဲတဖြာ၊ ကုန်းချောလာ၊ နောင်ခါပူပန်မည်။
(၄) သနားမညှာ၊ သတ်ပုတ်လာ၊ နောင်ခါပူပန်မည်။
(၅) သူ့မယားသာ၊ လွန်ကျူးသာ၊ နောင်ခါပူပန်မည်။
(၆) ဥစ္စာရှိခိုက်၊ မလှူလိုက်၊ နောင်၌ပူပန်မည်။
(၇) အမိအဘ၊ မကျွေးက၊ နောင်တပူပန်မည်။
(၈) မထေပြလျှင်၊ ဆရာရှင်၊ နောင်တွင်ပူပန်မည်။
(၉) ရဟန်းပုဏ္ဏား၊ မကပ်ငြား၊ နောင်ကားပူပန်မည်။
(၁၀) ခြိုးခြံကျင့်ကောင်း၊ မကျင့်တောင်း၊ နောင်နှောင်းပူပန်မည်။
ဇနသန္ဓဇာတ်ပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၉။
မဟာကဏှဇာတ် သာသနာ မှေးမှိန်ပျက်စီးချိန်တွင် မိမိကား မုဆိုးကြီးအဟန် မာတလိနတ်သားအား ဆင်ပမာဏရှိသော ခွေးနက်ကြီးအဟန် ဖန်ဆင်းစေ၍ လူအများထိတ်လန့်စေကာ ကုသိုလ်တရား ပွားများလျက် နတ်ရွာလားအောင် ဟောကြားဆုံးမသော သိကြားမင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မဂ်ဖိုလ်ချမ်းသာ ပေးစွမ်းရာနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ “ငါ့ရှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူ၏၊ သတ္တဝါတို့အား မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို ပေးတော်မူ၏၊ အယုတ်ဆုံး သရဏဂုံ သီလ၌ တည်စေတော်မူ၏” စသည်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ချီးကျူး၍နေခိုက် မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ယခုအခါ ငါဘုရားသည် မြတ်သော သဗ္ဗညုအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၍ သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူခြင်းကား အံ့ဩဘွယ်မရှိသေး၊ ရှေးအခါ ရာဂနှင့်တကွ ဖြစ်တော်မူလျက် သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူသည်သာတည်း”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သာသနာမှေးမှိန် ပျက်စီးချိန်လွန်လေပြီးသောအခါ ကဿပမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တော်၌ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဥသိနကမင်း မင်းပြုတော်မူ၏။
ကဿပမြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်ပြု၍ ကာလကြာမြင့်လတ်သော် သာသနာတော်သည် ဆုတ်ယုတ်လေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော အနေသနတို့ဖြင့် အသက်မွေးကြကုန်၏။
လူတို့နှင့်၎င်း၊ ရဟန်းမိန်းမတို့နှင့်၎င်း ရောယှက်ကြကုန်၏။
အိမ်ထောင်ခြင်း၊ သားမွေးခြင်းကို ပြုကြကုန်၏။
ရဟန်းရှင်လူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ ကျင့်ဝတ်ကို စွန့်လွှတ်ကြကုန်၏။
အကုသိုလ်တရားကို ပြုကျင့်ကြလျက် သေလွန်သောအခါ အပါယ်သို့ လားကြကုန်၏။
နတ်ပြည်တို့သည် ဆိတ်သုဉ်းကုန်၏။
သိကြားဆင်းလာ ပရိယာယ်ရှာထိုအခါ သိကြားမင်းသည် နတ်ပြည်၌ နတ်သား၊ နတ်သမီးသစ်တို့ကို မမြင်သဖြင့် လူ့ပြည်သို့ ကြည့်လတ်သော် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော် ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသည်ကို မြင်လေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် လူတို့ကိုခြိမ်းချောက်၍ နောက်မှ နှစ်သိမ့်စေပြီးလျှင် သာသနာတော်ကို နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တည်အောင် ချီးမြှောက်မည်ဟု ကြံစည်ကာ မာတလိနတ်သားကို ငှက်ပျောဖူးပမာ အစွယ်ရှိ၍ မည်းနက်ညိုမှောင်လျက် ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတို့မြင်လျှင် လန့်ဖျပ်ကာ ကိုယ်ဝန်ကျလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိ၍ အာဇာနည်ဆင်ပမာဏရှိသော ခွေးနက်ကြီးအဟန် ဖန်ဆင်းစေ၍ ငါးဌာနတို့၌ ကြိုးတို့ဖြင့် ဘွဲ့ချည်ကာ လည်ပင်းတွင် နီရဲသောပန်းကို ဆင်မြန်းစေလျက် မိမိကိုယ်တိုင်ကား ကြိုးစွန်းကိုကိုင်လျက် ဖန်ရည်စွန်းသောအဝတ်ကို ဝတ်၍ နီမြန်းသောပန်းကို ဆင်မြန်းလျက် လေးကိုကိုင်ကာ မူဆိုးကြီးအသွင် ဖန်ဆင်းပြီးလျှင် ခွေးနက်ကြီးကို ကိုင်ဆွဲ၍ မြို့တော်၏အနီး တစ်ယူဇနာမျှ ဝေးသောအရပ်တွင်နေလျက် (လောကသည် ပျက်လတံ့-လောကသည် ပျက်လတံ့) ဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြွေးကြော်ကာ လူအပေါင်းကို ထိတ်လန့်စေ၏။
မြို့အနီးသို့ရောက်လျှင်လည်း တစ်ဖန် ကြွေးကြော်ပြန်၏။
မူဆိုးနှင့်ခွေးမြင်ရ ကြောက်လန့်ကြလူတို့သည် မူဆိုးနှင့် ခွေးနက်ကြီးကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှား မြို့တွင်းသို့ဝင်ကုန်လျက် မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း လျင်မြန်စွာ မြို့တံခါးတို့ကို ပိတ်စေ၏။
သိကြားမင်းလည်း ဆယ့်ရှစ်တောင်မြင့်သော မြို့တံခါးကို ခုန်လွှား၍ ခွေးနက်ကြီးနှင့်တကွ မြို့တွင်းသို့ဝင်လေ၏။
ခွေးနက်ကြီးလည်း မြင်တိုင်းမြင်တိုင်းသောသူတို့ကို လိုက်၍ ထိတ်လန့်စေ၏။
လူတို့လည်း တစ်လကြမ်းပြေးလွှားကာ အိမ်တွင်း၌ ပုန်းအောင်းကြကုန်၏။
မူဆိုးနှင့် ခွေးနက်ကြီးတို့သည် တစ်ဖန် မင်းကြီးနန်းတော်သို့ သွားကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း တံခါးတို့ကို ပိတ်စေပြီးလျှင် မောင်းမတို့ကို နန်းပြာသာဒ်ပေါ်သို့ တက်စေ၏။
ခွေးနက်ကြီးလည်း လက်နှစ်ဘက်တို့ကို လေသွန်တံခါး၌ထားကာ ပြင်းထန်စွာဟောင်လေ၏။
ထိုခွေးနက်ကြီး၏ အသံသည် အထက်၌ ဘဝဂ် အောက်၌ အဝီစိတိုင်အောင်ရောက်၍ စကြဝဠာတစ်တိုက်လုံး ပဲ့တင်ထပ်၏။
[မှတ်ချက်-ဝိဓူရဇာတ်၌ ပုဏ္ဏကဘီလူးအသံ၊ ကုသဇာတ်၌ ကုသမင်းကြီးအသံ၊ ဘူရိဒတ်ဇာတ်၌ သုဒဿနနဂါးမင်း အသံ၊ ဤမဟာကဏှဇာတ်၌ ခွေးနက်ကြီးအသံ၊ အသံကြီး လေးမျိုးတို့သည် ဇမ္ဗူဒိပ်တစ်ကျွန်းလုံးကြားသော အသံကြီးတို့ဖြစ်ကုန်၏။
ခွေးဟောင်သည့်ရေး မင်းကြီးမေးလူတို့သည် အလွန် ကြောက်လန့်ကုန်သည်ဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှ သိကြားမင်းနှင့် စကားမပြောဝံ့ကုန်။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် သတိကိုဖြစ်စေ၍ လေသွန်တံခါးကို မှီလျက် “အို-မူဆိုးကြီး... သင့်ခွေးနက်ကြီးသည် အဘယ်ကြောင့်ဟောင်သနည်း”ဟု မေး၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဆာမွတ်သောကြောင့် ဟောင်သည်”ဟု ပြော၏။
“မင်းကြီးသည် ဆာမွတ်လျှင် ထမင်းကျွေးမည်”ဟု နန်းတော်တွင်းရှိ အလုံးစုံသော ထမင်းတို့ကို ပေးစေ၏။
ခွေးနက်ကြီးသည် တစ်လုပ်ထည်းကဲ့သို့ဟပ်၍စားပြီးလျှင် ဟောင်ပြန်၏။
တစ်ဖန် ဆင်စာ မြင်းစာ ထမင်းတို့ကို ပေးစေ၏။
၎င်းတို့ကိုလည်း တစ်လုပ်ထည်းကဲ့သို့ ဟပ်၍စားပြီးလျှင် ဟောင်ပြန်၏။
တစ်ဖန် တစ်ပြည်လုံး စုရုံး၍ ရသမျှထမင်းကို ပေးစေ၊ စားပြီးလျှင် ဟောင်ပြန်၏။
ကိုယ်ကျင့်ပျက်ပြား ရန်သူများထိုအခါ မင်းကြီးသည် “ဤခွေးသည် ခွေးစင်စစ်မဟုတ်၊ ဤသူလည်း မုချဘီလူးဖြစ်မည်”ဟု ကြံစည်လျက်— “အို-မူဆိုးကြီး မည်းနက်ညိုမှောင် ကြောက်မက်ဘွယ် အဆင်းရှိလျက် ဖြူစင်သောအစွယ်လေးချောင်းမှ အရောင် တစ်ပြောင်ပြောင်ထွက်ကာ ကြိုးငါးချောင်းတို့ဖြင့် ဤခွေးနက်ကြီးကို ဖွဲ့ချည်ထားဘိ၏၊ ထိုခွေးနက်ကြီးသည် အဘယ့်ကြောင့် ဟောင်သနည်း”— ဟု ကြောက်လန့်တကြား မေးမြန်းလေ၏။
မင်းကြီး၏ စကားကိုကြားလျှင် သိကြားမင်းသည်— “အို-မြတ်သောမင်းကြီး... ဤခွေးနက်ကြီးကား ထမင်းသားငါးတို့ကို စားလို၍ ဟောင်သည်မဟုတ်၊ တရားပျက်သောလူတို့ကို စားလို၍ဟောင်၏၊ လူတို့ တရားပျက်သောအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”— ဟု မင်းကြီးအား ပြောကြားလေ၏။
သာသနာဖျက်များ ခွေးကစားမင်းကြီးသည် တစ်ဖန် “အို-မုဆိုးကြီး... သင့်ခွေးနက်ကြီးသည် အလုံးစုံသောသူတို့ကို စားမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ရန်သူသာစားမည်လား”ဟု မေးပြန်၏။
သိကြားမင်းသည် “မြတ်သောမင်းကြီး အလုံးစုံသောသူတို့ကို မစားပါ၊ ရန်သူကိုသာ စားလိမ့်မည်”ဟု ပြော၏။
“အဘယ်သူသည် ရန်သူဖြစ်သနည်း”ဟု မေးပြန်၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည်— သာသနာဆုတ်ယုတ်ချိန် လူတို့အား မာတလိခွေးနက်ကြီးကိုပြ၍ ထိတ်လန့်စေကာ သိကြားမင်းမူဆိုးသာသနာပြုနေပုံ“မြတ်သောမင်းကြီး... ရဟန်းယုတ်တို့သည် သပိတ်လက်စွဲကာ ဦးပြည်းတုံးလျက် ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ ထွန်တို့ဖြင့် လယ်ယာတို့ကို ထွန်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“ရဟန်းယုတ်တို့သည် သပိတ်လက်စွဲကာ ပြည်းတုံးလျက် ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်တို့ကို ဝတ်ရုံကုန်၍ သာသနာတော်၌ အထီးကျန်ကာ ကာမဂုဏ်တို့ကို ခံစားကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“ရဟန်းယုတ်တို့သည် ရှည်သောအရပ်၌ တည်ကာ သွားချေးများကုန်လျက် ဦးခေါင်း၌ မြူမှုန်အလိမ်းအလိမ်း ကပ်ကာ ဆံကျစ်ရှိကြ၍ ကြွေးမြီချေးငှားတောင်းရမ်းကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
မိဘကျေးဇူးမူ ပျက်စီးသူ“ပုဏ္ဏားတို့သည် ဗေဒင်ကျမ်း၊ သာဝတ္ထိကျမ်း၊ ယဇ်ပူဇော်သော ကျမ်းတို့ကို အဘိုးအခယူ၍ သင်ကြားကြလိမ့်မည်၊ ယဇ်ကို ပူဇော်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“လူတို့သည် ကိုယ်အား ပစ္စည်းအားဖြင့် စွမ်းနိုင်ကြပါလျက် အရွယ်ကြီး၍ အိုမင်းပြီးသော အမိအဘတို့ကို မမွေးမြူဘဲထားကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“အရွယ်ကြီး၍ အိုမင်းပြီးသော အမိအဘတို့ကို “သင်တို့သည် အလွန်မိုက်မဲကုန်၏၊ ဘာတစ်ခုမျှမသိကြကုန်”–ဟု ပြောဆိုကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ၌ ခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“ဆရာ့မယား၊ အဆွေခင်ပွန်းမယား၊ ဦးရီးမယား၊ ဘထွေးမယားတို့ကို လောက၌ ပြစ်မှားလွန်ကျူးကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်။
ခိုးသူလိမ်ညာ ပျက်စီးရာ“ပုဏ္ဏားတို့သည် သန်လျက်ကာကို ကိုင်ဆောင်ကုန်လျက် လမ်းခရီးတို့၌ လုယက်ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“ဖြူစင်သော အရေအဆင်း ကြီးမားသော ကိုယ်လက်ရုံးရှိကုန်လျက် ဥစ္စာကိုမရှာ မိန်းမကျူးသူတို့သည် အချစ်ပျက်ခြင်းကို ပြုကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
“လောက၌ မျက်မှောက်ထင်ထင် လှည့်ပတ်ခြင်း၊ အတုပြု၍ လှည့်ပတ်ခြင်း၊ မကောင်းသောအကြံအစည်ကို ကြံစည်ခြင်းတို့ကို ပြုကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”— ဟု မင်းကြီးအား လူတို့ကို စားသောက်ရန် ခွေးနက်ကြီးလက်မှ လွတ်ထွက်ခြင်းအကြောင်းတို့ကို ပြောကြားပြီးလျှင် ဒုဿီလသည် ရန်သူဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြန်လျက် မကောင်းမှုပြုသောသူတို့ကို ကိုက်၍စားအံ့သကဲ့သို့ ပြု၍ ပြလေ၏။