kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဟင်္သာမင်းသည် နေနှင့်အပြေးပြိုင်သော ညီတော်ဟင်္သာငယ်တို့အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့်ပြောကြား၏။
ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည် “အဆွေတော်အကျွန်ုပ်အား နေနှင့်အပြေးပြိုင်သော အဟုန်ကို ပြပါလော”ဟု ပြော၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး အဟုန်ကို မပြနိုင်ပါ”ဟု ပြော၏။
“တူမျှသည်ကို ပြပါ”ဟု တောင်းပန်၏။
မြေဝယ်မကျ မြှားကောက်ပြထိုအခါ... ဟင်္သာမင်းသည် အက္ခဏဝေမိလေးသမား လေးယောက်တို့ကို နန်းရင်ပြင်၌ စည်းဝေးစေ၏။
နောက်ကျောက်တိုင်ကို စိုက်စေပြီးလျှင် မိမိကိုမူကား လည်ပင်း၌ ဆည်းလည်းဆွဲစေပြီးလျှင် ကျောက်တိုင်ထိပ်၌ နေ၏။
“မြတ်သောမင်းကြီးကျောက်တိုင်ကိုကျောပေးကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တစ်ပြိုင်နက်ပစ်သော လေးသမားတို့မြားတို့ကိုမြေကြီးသို့မကျမီ ကောက်၍ လေးသမားလေးယောက်တို့ထံကိုပို့မည်၊ အကျွန်ုပ်ကိုမြင်ရမည်မဟုတ်၊ ဆည်းလည်းသံကိုသာ နားထောင်၍လျင်မြန်သောအဟုန်ကို ရှုတော်မူပါ”ဟု ပြောလေ၏။
လေးသမားလေးယောက်တို့လည်း တစ်ပြိုင်နက် အရှေ့အနောက် တောင်မြောက် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အသီးအသီးပစ်ကြကုန်၏။
ဟင်္သာမင်းလည်း မြားတို့ကို မြေသို့မကျမီ ကောက်ယူကာ လေးသမားတို့ထံသို့ ချပြီးလျှင် ကျောက်တိုင်ထိပ်၌နေ၏။
မင်းနှင့်တကွ လူအများတို့သည် မြှားကောက်သော ဟင်္သာမင်းကို မမြင်ကြကုန်၊ ဆည်းလည်းသံမျှသာ ကြားရကုန်၏။
တရားအစုံ ဟောပြပုံထို့နောက် ဟင်္သာမင်းသည် “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်၏ လျင်မြန်ခြင်းကို မြင်ရပြီမဟုတ်လော၊ ဤလျင်မြန်ခြင်းကား ယုတ်လျော့သော လျင်မြန်ခြင်းတည်း”၊ “အဆွေတော်ဟင်္သာမင်း... သင်၏လျင်မြန်ခြင်းထက် လျင်မြန်သောအရာရှိပါသေးသလော”ဟုမေး၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး အကျွန်ုပ်၏ လျင်မြန်ခြင်းထက်အဆပေါင်း ထောင်မကလျင်မြန်လှသောအရာကား သတ္တဝါတို့၏အာယုသင်္ခါရဖြစ်ပါသည်၊ ထိုအာယုသင်္ခါရသည် လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးပျက်စီးတတ်၏”ဟု ရုပ်တရားနာမ်တရားတို့၏ ခဏနိရောဓကို ဟောတော်မူ၏။
ထိုအခါမင်းကြီးသည် သေရမည့်ဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် သတိမရ မူးမေ့ကာလဲလေ၏။
လူအများလည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကုန်၏၊ မင်းကြီးကို ရေဖြင့် ဆွတ်ဖြန်းကာ သတိရစေကုန်၏။
ဟင်္သာမင်းသည် “မြတ်သောမင်းကြီး... မကြောက်လင့်၊ သေရလတံ့ဟု အဖန်ဖန်အောက်မေ့ခြင်း မရဏဿတိကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းပွားများလော့၊ မင်းကျင့်တရားဆယ်ပါးနှင့်အညီ မင်းပြုလော့၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြလော့”ဟု မင်းကြီးကိုဆုံးမလေ၏။
တရားခြင်းရာ ဝမ်းမြောက်စွာထိုအခါ... မင်းကြီးသည် ဟင်္သာမင်း ဟောကြားသောတရားကို များစွာနှစ်သက်လှသဖြင့်– “အဆွေဟင်္သာမင်း... သင်၏စကားကိုကြားရသဖြင့် အချို့သောသူအား ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ မြင်တွေ့ရသဖြင့် အချို့သောသူအား ချစ်မြတ်နိုးခြင်း ကင်းပျောက်ပါ၏၊ စကားကိုကြားရသဖြင့်၎င်း၊ မြင်တွေ့ရသဖြင့်၎င်း ချစ်မြတ်နိုးခြင်းတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ အသို့နည်း အကျွန်ုပ်အားမြင်တွေ့ရသဖြင့် မြတ်နိုးပါ၏လော”။
“အဆွေဟင်္သာမင်း... အကျွန်ုပ်သည်သင်၏စကားကိုကြားရသဖြင့် သင်ဟင်္သာမင်းအား ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ မြင်တွေ့ရသဖြင့် အတိုင်းထက်အလွန် ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ ဤသို့ချစ်မြတ်နိုးခြင်းရှိသဖြင့် အဆွေဟင်္သာမင်းသည် အကျွန်ုပ်ထံ၌ နေတော်မူပါ”— ဟု တောင်းပန်လေ၏။
ယစ်မျိုးရှောင်ကြဉ် တရားဆင်ခြင်ထိုအခါ ဟင်္သာမင်းသည် မင်းကြီးနန်းတော်တွင်မနေလို၍ အပြစ်ပြကာ– “မြတ်သောမင်းကြီး...ငါတို့သည် အမြဲမပြတ် အရိုအသေပူဇော်ခံကာ အရှင်မင်းကြီးတို့ နန်းတော်၌ နေကုန်ငြားအံ့၊ အရှင်မင်းကြီးသည် တရံတခါ သုရာယစ်သည်ဖြစ်၍ ငါစားဘို့ ဟင်္သာမင်းကိုချက်ကြကုန်”။
ဟု ဆိုပေရာ၏။
မင်းကြီးအိမ်နေရခြင်းအပြစ်ကိုပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါမင်းကြီးသည်– “အဆွေဟင်္သာမင်း... ယစ်မျိုးကား စက်ဆုပ်ဘွယ်ရှိပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ထမင်းအဖျော်ကိုသာ ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ ထမင်းအဖျော်ထက် သင်ဟင်္သာမင်းကို ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ သင်ဟင်္သာမင်း နေသမျှကာလပတ်လုံး ယစ်မျိုးကိုမသောက်စားပါ”— ဟု ပြောဆိုဝန်ခံလေ၏။
လူတို့သဘောနက် အသိခက်ထို့နောက်တစ်ဖန် ဟင်္သာမင်းသည် ငြင်းပယ်လိုသဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး “မြေခွေးနှင့်ငှက်တို့မြည်သံကို သိလွယ်ပါ၏၊ လူတို့စကားကို ထိုမြေခွေးနှင့်ငှက်တို့မြည်သံထက် သိနိုင်ခဲပါ၏”။
“မြတ်သောမင်းကြီး...ရှေးအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာရှိ၍ ဤသူကား ငါ၏ဆွေမျိုးတည်း၊ ချစ်ခင်သောသူတည်း၊ အဆွေခင်ပွန်းတည်းဟု အောက်မေ့မှတ်ထင်ရသောသူသည်ပင်... နောက်အခါ ရန်သူဖြစ်လာတတ်၏”။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ချစ်ခင်နှစ်သက်သောသူသည် အဝေး၌နေငြားသော်လည်း အနီး၌အတူတကွ နေရသည်မည်၏၊ မချစ်ခင်မနှစ်သက်သောသူသည် အနီး၌နေငြားသော်လည်း အဝေး၌နေရသည်မည်၏” “မြတ်သောမင်းကြီး... ကြည်ညိုစိတ်ရှိသောသူသည် သမုဒ္ဒရာကမ်းတစ်ဘက်၌တည်နေသော်လည်း ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသောကြောင့် အနီး၌တည်နေသည်မည်၏၊ ပြစ်မှားသောစိတ်ရှိသောသူသည် အနီး၌တည်နေသော်လည်း ပြစ်မှားသောစိတ်ရှိသောကြောင့် သမုဒ္ဒရာကမ်းတစ်ဘက်၌ တည်နေသည်မည်၏”။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဆန့်ကျင်ဘက်ရန်သူဖြစ်သောသူတို့သည် အတူတကွနေရကုန်သော်လည်း အဝေး၌နေရသည်မည်ကုန်၏၊ မေတ္တာစိတ်ရှိသောသူတို့သည် အဝေး၌နေရကုန်သော်လည်း အတူတကွနေရသည်မည်ကုန်၏”။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ချစ်ခင်နှစ်သက်ပြီးသောသူသည်လည်း အလွန်ကြာမြင့်စွာ နေသဖြင့် မုန်းတီးတတ်ပါ၏၊ သင်မင်းကြီးတို့ မုန်းတီးခြင်းမဖြစ်ကုန်မီ ပြောကြားကာသွားပါကုန်အံ့”ဟု လူတို့နှင့်အတူတကွနေရခြင်းအပြစ်ကို ပြောကြားပြန်၏။
မင်းစကားပယ်ရန် တောတွင်းပြန်ထိုအခါမင်းကြီးသည် ဟင်္သာမင်းအား တောင်းပန်ပြန်လို၍– “အဆွေဟင်္သာမင်း...တောင်းပန်သော အကျွန်ုပ်တို့၏ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်းကို အကယ်၍ မသိကုန်အံ့၊ အနီး၌လုပ်ကျွေးကာနေသော အကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို အကယ်၍မလိုက်နာပါအံ့၊ ဤသို့မလိုက်နာသည်ရှိသော် ဟင်္သာမင်းကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်တို့ထံ လှည့်လည်ခြင်းကို ပြုတော်မူပါ”— ဟု တောင်းပန်ကာ... ဘိတ်ကြားပြန်၏။
ဟင်္သာမင်းလည်း– “မြတ်သောမင်းကြီး... အသီးသီးနေကြကုန်သော အရှင်မင်းကြီးနှင့်အကျွန်ုပ်တို့မှာ အကယ်၍ ဘေးအန္တရာယ်မရှိပါကုန်အံ့၊ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကြပါသော် နေ့၊ ညဉ့်တို့ကိုလွန်သဖြင့် မုချတွေ့မြင်ကြရပါလိမ့်မည်”— ဟု ဝန်ခံစကားပြောကြားလေ၏။
ဤသို့လျှင်ရွှေဟင်္သာမင်းသည် ဗာရာဏသီမင်းကြီးကို တရားဟောကြားဆုံးမပြီးလျှင် စိတ္တကုဋ်တောင်သို့သွားလေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ ညီတော်ငယ်ဟင်္သာသည်-မောဂ္ဂလာန်။
ညီတော်လတ်ဟင်္သာသည်-သာရိပုတ္တရာ။
ကြွင်းသော ဟင်္သာအပေါင်းသည်-ဘုရားပရိသတ်။
ဟင်္သာမင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ-ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ခွေးငှက်အသံ၊ သိလွယ်ပြန်၊ လူသံသိခဲသည်။
(၂) အသံကိုကြား၊ ချစ်သော်ကား၊ မြင်ငြားမုန်းတတ်သည်။
(၃) အသံကြားချစ်၊ မြင်ပိုချစ်၊ ဖြစ်လည်းဖြစ်တတ်သည်။
(၄) ချစ်ခင်ရင်းနှီး၊ ဝေးခရီး၊ အနီးနေသည်မည်။
(၅) မချစ်မုန်းတီး၊ နေအနီး၊ ဝေးကြီးဝေးတော့သည်။
ဇဝနဟံသဇာတ်ပြီး၏။
'''တေရသကနိပါတ် - ၄၇၇-စူဠနာရဒဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သမီးနှင့်တယ် ရဟန်းကိုဆွယ်နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌ အမျိုးတစ်ခုအား အရွယ်သို့ရောက်သော သတို့သမီးတစ်ယောက်ရှိလေ၏။
တစ်ဦးတစ်ယောက်သောယောက်ျားမျှ ထိုသတို့သမီးကို အလိုမရှိကြ။
ထိုအခါ သတို့သမီး၏မိခင်သည် “ငါ့သမီးကိုတောင်းလာသူမရှိ၊ သာကီဝင်မင်းသား ရဟန်းတစ်ပါးကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကာ လူထွက်စေပြီးလျှင် သမီးနှင့် ထိမ်းမြားမည်”ဟု ကြံစည်ကာနေ၏။
ထိုအခါ သာဝတ္ထိပြည်သား အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် သာသနာတော်၌ အသက်ကိုစွန့်၍ ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ရဟန်းတရားကို အားထုတ်ခြင်းမရှိ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်လျက်သာ နေ၏။
တစ်နေ့သ၌ သတို့သမီး၏မိခင်သည် ယာဂုခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို အရံသင့်စီမံကာ အိမ်တံခါးတွင်ရပ်လျက် ခရီးမ၌ သွားသောရဟန်းတို့တွင် အဘယ်ရဟန်းကို ရသတဏှာဖြင့် ဖွဲ့ချည်ကာယူရမည်နည်းဟု စုံစမ်းကာနေလင့်၏။
ထိုအခိုက် ပိဋကတ်ဆောင်ရဟန်းတို့သည် ခရီးမ၌ သွားကုန်၏၊ ယူရမည်ရဟန်းကို မမြင်လေ။
ထို့နောက် ဓုတင်ဆောင်ရဟန်းတို့သည် သွားကုန်၏၊ ယူရမည်ရဟန်းကို မမြင်လေ။
ထို့နောက် ဣန္ဒြေမရှိ ကိုယ်ကိုတန်ဆာဆင်၍ နေသောရဟန်း ကြွလာရာ မိခင်သည် မြင်လျှင် “ဤရဟန်းကို ယူခြင်းငှါ တတ်ကောင်း၏”ဟု ပြောဆို၍ “အရှင်ဘုရား... အိမ်သို့ကြွတော်မူပါ”ဟု ပင့်ပြီးလျှင် ယာဂုခဲဖွယ် ဘောဇဉ်တို့ဖြင့် လုပ်ကျွေး၍ “အရှင်ဘုရား...ဤနေ့မှစ၍ နေ့စဉ် အိမ်သို့ကြွတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ရဟန်းလည်း ရသတဏှာ၌ တပ်မက်သည်ဖြစ်၍ အိမ်သို့ကြွလာကာ နေ့စဉ် ယာဂုခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ဘုဉ်းပေး၏။
နောက်အဖို့၌ ရဟန်းနှင့် သတို့သမီးသားအမိတို့သည် အလွန်အကျွမ်းဝင်ကုန်၏။
လူထွက်ဘို့ရာ ပုဆိုးမှာထိုအခါမိခင်သည် ရဟန်းကြွလာသောအခါ ကြားလောက်ရာအရပ်မှနေ၍ “ငါ့အိမ်မှာ ဥစ္စာအသုံးအဆောင်သာလျှင် ပြည့်စုံ၏၊ လျော်သောအိမ်ကို အုပ်စိုးစီရင်နိုင်မည့် သားနှင့်သမက်ကားမရှိလေ”ဟု ငြီးတွား၏။
ရဟန်းသည် ကြားလတ်သော် အတန်ငယ်ရင်၌ တိုးဝှေ့သကဲ့သို့ ရှိ၏။
ထိုအကြောင်းကိုမိခင်သည် ရိပ်မိ၍သမီးကိုရဟန်းကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်၍ လူထွက်စေရန် မိန်းမတို့အမူအရာကိုပြလောဟု ပြောကြား၏။
သမီးလည်း ထိုနေ့မှစ၍ တန်ဆာဆင်ကာ မိန်းမတို့စံပယ်ခြင်းကိုပြ၍ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်လေ၏။
ရဟန်းလည်း ကိလေသာနိုင်ငံသို့လိုက်၍ သတို့သမီးအား “နှမ... ငါသည် သာသနာတော်၌ မပျော်မွေ့ပြီ၊ ကျောင်းသို့သွား၍ သင်္ကန်းသပိတ်ကို အပ်နှင်းပြီးလျှင် ဤမည်သောအရပ်သို့ လာခဲ့မည်၊ အဝတ်ပုဆိုးတို့ကို ပို့လာပါ”ဟု မှာထား၍ ကျောင်းသို့သွားလေ၏။
ရဟန်းငယ်သည်ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့ထံရောက်လျှင် သင်္ကန်းသပိတ်ကိုအပ်နှင်းကာ လူထွက်လိုကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။
...ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့လည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်၍သွားကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ထိုရဟန်းကိုမြင်လျှင်– “ရဟန်း သင်သည် ငြီးငွေ့ပျင်းရိသည် မှန်သလော”ဟု မေး၏။
“အရှင်ဘုရား... မှန်ပါသည်”ဟု လျှောက်၏။
“အဘယ်သူသည် ငြီးငွေ့ပျင်းရိစေသနည်း”ဟု မေး၏။
“အပျိုကြီးတစ်ယောက်သည်... ငြီးငွေ့ပျင်းရိစေပါသည်”ဟု လျှောက်ထားပြန်လျှင်– “ရဟန်း... ရှေးအခါ ဤအပျိုကြီးသည် သင့်အား မြတ်သောအကျင့်၏ အန္တရာယ်ကိုပြုကာ ကြီးစွာသောပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေဘူးပြီ၊ ထိုအပျိုကြီးကိုမှီ၍ သာသနာတော်၌ အဘယ်ကြောင့် ငြီးငွေ့ပျင်းရိဘိသနည်း”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု သားနှင့်အဘ ရဟန်းပြုကြလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် စည်းစိမ်ဥစ္စာကြွယ်ဝသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သောအခါ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးလျှင် အိမ်ထောင်ပြုကာ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဖြစ်စေ၏၊ သားတစ်ယောက်ဖွားမြင်ပြီးသောအခါ မယားသည် သေဆုံးလေ၏။
ထိုအခါပုဏ္ဏားသည် “ချစ်လှစွာသော မယားသေခြင်းကား အရှက်မရှိသကဲ့သို့ ငါ့ကိုလည်း သေခြင်းတရားသည် အရှက်ရှိမည်မဟုတ်၊ အိမ်၌နေသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ ရဟန်းပြုတော့မည်”ဟု သားငယ်ကိုယူ၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေလျက် တောသစ်သီးသစ်မြစ်ဖြင့် မျှတကာနေ၏။
ရသေ့ငယ်ဖျက် မိန်းမပျက်ထိုအခါ ပစ္စန္တရစ်၌နေသော သူခိုးတို့သည် ဇနပုဒ်သို့ဝင်၍ မြို့ကိုဖျက်ဆီးလျက် သမီးပျိုတို့ကိုခေါ်၍ ဥစ္စာထုပ်ကိုဆောင်ယူစေကာ ပစ္စန္တရစ်သို့လာကုန်၏။
ထိုသမီးပျိုတို့တွင် သမီးပျိုတစ်ယောက်သည် အဆင်းလှ၏၊ ပညာဉာဏ်နှင့်ပြည့်စုံ၏၊ “ဤသူခိုးတို့သည် ငါ့ကိုကျွန်မယားပြုလတံ့၊ ဥပါယ်တစ်မျဉ်ဖြင့် လွတ်အောင်ကြံစည်မည်”ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင်– “အရှင်... အကျွန်ုပ်ကိုယ်လက်သုတ်သင်လိုပါသည်၊ အတန်ငယ်ဆိုင်းငံ့ပါ”ဟု တောင်းပန်ရာ သူခိုးတို့ခွင့်ပြုသဖြင့် အတန်ငယ်သွား၍ ကိုယ်လက်သုတ်သင်ဟန်ပြုကာ ပုန်းကွယ်ပြေးလွှား၍ တောသို့ဝင်သဖြင့် မကြာမီ ရသေ့ကျောင်းသို့ရောက်လေ၏။
ရသေ့ကျောင်း၌လည်း အဘရသေ့ကြီး သစ်သီးရှာသွားခိုက် အခွင့်ကောင်းရသဖြင့် ရသေ့ငယ်ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်၍ ကာမဂုဏ်ဖြင့်မွှေလျော်စေလျက် အကျင့်သီလကိုပျက်စေ၏၊ ရသေ့ငယ်လည်း သီလပျက်ခဲ့၏။
တဏှာဖြင့်ပျော် မြိုရွာခေါ်ထို့နောက် မိန်းမငယ်သည် ရသေ့ငယ် မိမိအလိုသို့ပါမှန်းသိလျှင်– “အရှင်... တော၌နေသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့နှင့်ပျော်ပျော်နေရန် ရွာသို့လိုက်ခဲ့ပါ”ဟုပြော၏။
“နှမဆိုင်းပါအုံး၊ အဘရသေ့ကြီးလာမှ ခွင့်ပန်၍ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတကွသွားမည်”ဟု ပြော၏။
ထိုအခါမိန်းမငယ်သည် “ရသေ့ကြီးကား ကြီးမှရဟန်းပြုသဖြင့် လောကအကြောင်းကိုနားလည်ပေမည်၊ ရသေ့ငယ်ကားနားမလည်၊ ရသေ့ကြီးရောက်လာလျှင် ငါ့ကိုရိုက်ပုတ်၍ နှင်ထုတ်လတံ့၊ ငါသွားလင့်မှတော်မည်” ကြံစည်ကာ “အရှင်... အကျွန်ုပ်လမ်းအမှတ်အသားပြုကာ ကသွားနှင့်မည်၊ သင်သည် လမ်းအမှတ်အသားကို ကြည့်ရှု၍ လိုက်ခဲ့”ဟု မှာထားပြီးလျှင်သွားလေ၏။
ရသေ့ငယ်လည်း တစ်စုံတစ်ရာဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ကိုမပြုတော့ဘဲ ဦးခေါင်းခြုံကာ ငိုက်လျက်အိပ်လေ၏။
ကျိုးကြောင်းပြသ ဆိုဆုံးမအဘရသေ့ကြီးသည် တောမှ ပြန်လာသည်ရှိသော် မိန်းမခြေရာကိုမြင်လျှင် “ဤခြေရာကား မိန်းမခြေရာဖြစ်သည်၊ ငါ့သားသည် မုချသီလပျက်သည်ဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု ကြံစည်လျက် ကျောင်းတွင်းသို့ဝင်ပြီးလျှင် သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကိုချထားလျှက်– “ချစ်သားသင်သည် ထင်းတို့ကိုလည်းမခွဲ၊ ရေကိုလည်းမခပ်၊ မီးကိုလည်းမသိ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ပညာနည်းသောသူကဲ့သို့ ကြံမှိုင်နေဘိသနည်း”— ဟု မေးလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့ငယ်သည် အိပ်ရာမှ ထ၍ အဘရသေ့ကြီးကို ရှိခိုးလျက်– “ကဿပအနွယ်ဖြစ်သော ဖခင်...ဖခင်ကို ပန်ကြားပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် တော၌ မနေနိုင်တော့ပါ၊ ဆင်းရဲလှ၏၊ လူတို့နေရာ မြို့ရွာသို့သွားလိုပါ၏၊ မြို့ရွာသို့ရောက်သည်ရှိသော် နေထိုင်တတ်ရန် မြို့ရွာနေသူတို့အလေ့အကျင့်ကို အကျွန်ုပ်အား ပြောကြားဆုံးမတော်မူပါ”— ဟု တောင်းပန်လေ၏။
ထိုအခါ အဘရသေ့ကြီးသည်– “ချစ်သား သင်သည် အကယ်၍ တောသစ်သီး သစ်မြစ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မြို့ရွာ၌နေခြင်းကို နှစ်သက်ပါအံ့၊ ဖခင်ထံမှ မြို့ရွာနေလူတို့ အလေ့အကျင့်ကို နာယူမှတ်သားလော့”။
“ချစ်သား... သင်သည် အဆိပ်ကို မမှီဝဲလင့်၊ ချောက်ကမ်းပါးပြတ်ကို ရှောင်ကြဉ်ပါ၊ ညွှန်ပျောင်းသို့မဝင်လင့်၊ အဆိပ်ထန်သော မြွေအနီးသို့ မသွားလင့်”— ဟု သားငယ်ရသေ့အား ဆုံးမလေ၏။
ဆုံးမစကား ဖခင်ဖြေကြားရသေ့ငယ်သည် ဖခင်ရသေ့ကြီး၏ဆုံးမစကား အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုနားမလည်သည်ဖြစ်၍— “ဖခင်...ရသေ့ ရဟန်းတို့အား အဆိပ်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ကမ်းပါးပြတ်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ညွှန်ပျောင်းဟူသည် အဘယ်နည်း၊ အဆိပ်ထန်သောဟူသည် အဘယ်နည်း ပြောကြားပါလော့”— ဟု အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို မေးလျှောက်ပြန်၏။
ထိုအခါ ဖခင်ရသေ့ကြီးသည်– “ချစ်သားနာရဒ... လောက၌ သေအရက်ကား စိတ်ကိုနှစ်သက်စေ၏၊ ရဲရင့်စေ၏၊ အနံ့ကောင်း၏၊ ယင်ပျားအရသာနှင့်တူ၏၊ ထိုသေအရက်ကို ရသေ့ရဟန်းတို့၏ အဆိပ်ဆို၏”။
“ချစ်သားနာရဒ... မိန်းမတို့သည် လောက၌ မေ့လျော့သောသူကို မိမိတို့အလိုသို့ ဆောင်ယူရန် ဖြားယောင်းတတ်ကုန်၏၊ သစ်ပင်မှ လျှောကျသော လဲဝါဂွမ်းကို လေသည်ဆောင်ယူသကဲ့သို့၊ ရသေ့ရဟန်းတို့စိတ်ကို ဆောင်ယူတတ်ကုန်၏၊ ထိုမိန်းမတို့ကို ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ချောက်ကမ်းပါးပြတ်ဆို၏”။
“ချစ်သားနာရဒ...လာဘ်ပေါများခြင်း၊ ကျော်စောခြင်း၊ လက်အုပ်ချီခြင်းစသော အရိုအသေပြုခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းတို့သည် သူတစ်ပါးအိမ်၌ ရှိကုန်၏၊ ထိုလာဘသက္ကာရပူဇာတို့ကို ရသေ့ရဟန်းတို့၏ ညွန်ပျောင်းဖြစ်သည်ဆို၏”။
ရှောင်ကြဉ်လေအပ် ထိုငါးရပ်“ချစ်သားနာရဒ... မြေအပြင်၌ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော မင်းတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ထိုမင်းတို့ထံမသွားလင့်၊ ထိုမင်းတို့ ခြေရင်း၌ မခစားလင့်၊ ထိုမင်းတို့ကို ရသေ့ရဟန်းတို့၏ အဆိပ်ထန်သောမြွေဆို၏”။
“ချစ်သားနာရဒဆွမ်းကိုအလိုရှိသည်ဖြစ်၍ ဆွမ်းခံချိန်ဝယ် ရွာသို့ဝင်သည်ရှိသော် အိမ်အများရှိရာ အပြစ်မရှိဟုသိသောအိမ်၌သာ ဆွမ်းခံရာ၏”။
“ချစ်သားနာရဒ အဖျော်ဘောဇဉ်အလို့ငှါ သူတစ်ပါးအိမ်သို့ဝင်သည်ရှိသော် နှိုင်းယှဉ်၍ (အတိုင်းအရှည်ကိုသိ၍)ခဲရာစားရာ၏၊ မိန်းမတို့ကို အဆင်းအင်္ဂါ၌စိတ်မညွတ်လေနှင့်”၊ “ချစ်သားနာရဒ နွားတို့နေရာနွားခြံ၊ သေတင်းကုပ်၊ သေသောက်ကြူး၊ ရှေ့ငွေလုပ်ရာအရပ်၊ ပွဲသဘင် ဤဌာနတို့ကို ဆီထောပတ်တင်သော လှည်းသည် မညီညွတ်သော လမ်းခရီးကို ရှောင်ကြဉ်သကဲ့သို့ ဝေးစွာရှောင်ကြဉ်လော့”— ဟု အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုဖွင့်ပြကာ အကျယ်တဝင့် ဆုံးမလေ၏။
သတိနှင့်ဖြစ်သော် ဈာန်နှင့်ပျော်ရသေ့ငယ်လည်း ဖခင်ရသေ့ကြီး ပြောဟောစဉ်ပင်လျှင် သတိရ၍ “ဖခင်... အကျွန်ုပ်သည် လူတို့နေရာသို့ မသွားတော့ပါ”ဟု ဝန်ခံလေ၏။
ထိုအခါ ဖခင်ရသေ့ကြီးသည် သားရသေ့ငယ်အား ကသိုဏ်းပရိကံကို ပြောကြားလေ၏။
ရသေ့ငယ်လည်း ဖခင်၏အဆုံးအမ၌တည်ကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းဘာဝနာကို အားထုတ်သဖြင့် မကြာမြင့်မီလျှင် ဈာန်အဘိညာဉ်ကိုရလေ၏၊ ထိုရသေ့သားအဖနှစ်ယောက်တို့သည် ဈာန်အဘိညာဉ်မှ မယုတ်လျော့သည်ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့လားရကုန်၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ရသေ့ငယ်ကိုဖျားယောင်းသောသတို့သမီးသည်–ယခုအခါ အပျိုကြီး။
ရသေ့ငယ်သည်-သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသောရဟန်း။
အဘရသေ့ကြီးသည်–ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) သေရည်သေရက်၊ ရဟန်းတွက်၊ မှတ်ချက်အဆိပ်မည်။
(၂) မိန်းမတို့ကား၊ ရဟန်းများ၊ ကမ်းပါးချောက်ဆိုသည်။
(၃) ပူဇော်သက္ကာ၊ ရဟန်းမှာ၊ မှတ်ပါညွှန်ပျောင်းမည်။
(၄) ဘုရင်မင်းများ၊ ရဟန်းအား၊ မှတ်သားမြွေဆိုးမည်။
(၅) ဆွမ်းခံသွားချိန်၊ ပြစ်မဲ့အိမ်၊ နှိုင်းချိန်ခံရမည်။
(၆) သူ့အိမ်သို့ဝင်၊ ခဲ-ဘောဇဉ်၊ နှိုင်းယှဉ်စားရမည်။
(၇) မိန်းမရုပ်ဆင်း၊ သာယာခြင်း၊ ကင်းစေစိတ်တည်ကြည်။
(၈) သေတဲ-နွားခြံ၊ သေသောက်ထံ၊ ဝေးလံရှောင်ကြဉ်သည်။
(၉) ရွှေငွေပြငြား၊ သဘင်များ၊ မသွားရှောင်ရသည်။
(၁၀) လူထံသို့သွား၊ ရဟန်းများ၊ မမှားကျင့်ရသည်။
စူဠနာရဒဇာတ်ပြီး၏။
'''တေရသကနိပါတ် -၄၇၉-ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အာနန္ဒာဗောဓိ စိုက်ပျိုးမိနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လူတို့အကျိုးငှါ ဒေသစာရီကြွချီတော်မူသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သား လူအများတို့သည် ပန်းနံ့သာ လက်စွဲကုန်လျက် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ လာကြရာ မြတ်စွာဘုရား မရှိသဖြင့် ပူဇော်ရာကိုမရ၍ ပန်းနံ့သာတို့ကို ဂန္ဓကုဋိတံခါး၌ချ၍ သွားကုန်၏။
ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မရှိကြကုန်။
ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ အနာထပိဏ်သူဌေးသည် ရှင်အာနန္ဒာထံကပ်၍ “အရှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရား မရှိသောအခါ ပူဇော်ရာမရှိပါ၊ ပူဇော်ရာတစ်ခုရှိရစ်အောင် မြတ်စွာဘုရားအားလျှောက်ထား တောင်းပန်ပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ရှင်အာနန္ဒာလည်း မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူသောအခါ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထား၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ပရိဘောဂစေတီဖြစ်သော ဗောဓိပင်ကို ဇေတဝန်ကျောင်းတံခါး၌ စိုက်ပျိုးရန် ခွင့်ပြုတော်မူ၏။
အရှင်မောဂ္ဂလာန်သည် ဗောဓိသီးမှည့်ကို မဟာဗောဓိပင်ကြီးမှ ဆောင်ယူ၍ပေး၏။
ထိုအခါ အာနန္ဒာသည် အနာထပိဏ်၊ ဝိသာခါ၊ ကောသလမင်းကြီးတို့နှင့် တိုင်ပင်၍ နံ့သာညွန်ပျောင်းတွင် အနာထပိဏ်သူဌေးကို စိုက်စေ၏။
ဗောဓိပင်လည်း ခဏချင်းဖြင့်လျှင် ပင်စည်ကိုင်းခက်နှင့် ပြည့်စုံစွာ အမြင့်အတောင်ငါးဆယ် ခက်မငါးဖြာ အတောင်ငါးဆယ်စီ ဖြစ်လျက် ပေါက်လေ၏။
ကောသလမင်းကြီးသည် နံ့သာရေအိုး၊ ရွှေကွန်ရက်တံတိုင်း၊ မီးတားစသည်တို့ကို ပြုလုပ်ကာ ပူဇော်လေ၏။
ထိုဗောဓိပင်သည် မြတ်စွာဘုရားသက်တော်ထင်ရှားရှိစဉ်လျှင် အာနန္ဒာမထေရ် စိုက်ပျိုးအပ်သောကြောင့် (အာနန္ဒာဗောဓိ)ဟု တွင်လေ၏။
ထိုအခါရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ရှင်အာနန္ဒာသည် ဗောဓိပင်ကိုစိုက်ပျိုးစေ၍ များစွာသောပူဇော်ခြင်းကိုပြုစေသည်ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... အာနန္ဒာသည် ယခုအခါ၌သာ ဗောဓိပင်အား ပူဇော်ခြင်းကို ပြုစေသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လေးကျွန်းသားတို့ကို ဗောဓိပင်အား ပူဇော်ခြင်းကို ပြုစေဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု စကြဝတေးပေါ်တတ် နိမိတ်ဘတ်လွန်လေပြီးသောအခါ ကာလိင်္ဂတိုင်း ဒွန္တပုရမြို့၌ ကာလိင်္ဂမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုကာလိင်္ဂမင်းအား မဟာကာလိင်္ဂ၊ စူဠကာလိင်္ဂဟူ၍ သားတော်နှစ်ယောက်တို့ ရှိကုန်၏။
နိမိတ်ဘတ်တတ်သောသူတို့သည် “မဟာကာလိင်္ဂမင်းသားသည် အဘလွန်သဖြင့် မင်းဖြစ်လတံ့၊ စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားသည် ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ဆွမ်းခံလတ္တံ့၊ ထိုမင်းသား၏သားတော်ကား စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု နိမိတ်ဘတ်ကြကုန်၏။
နောက်အဖို့၌ ခမည်းတော်လွန်လျှင် သားတော်ကြီး မဟာကာလိင်္ဂမင်းသားသည် မင်းဖြစ်လေ၏။
ညီတော်စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားကို အိမ်ရှေ့နှင်းတော်မူ၏။
အိမ်ရှေ့မင်းသည် “ငါ့သားတော်သည်... စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု မာန်တက်ကာ နောင်တော်မင်းကြီးကို ခိုက်ရန်ပြု၏။
နောင်တော်မင်းကြီးသည် ညီတော်အား မကြည်ညိုသဖြင့် ဖမ်းရန် သူလျှိုတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၏။
သူလျှိုလည်း အိမ်ရှေ့မင်းထံသို့သွား၍ “အရှင်မင်းသား အရှင်ကိုနောင်တော်မင်းကြီးသည် ဖမ်းလို၏၊ အသက်ကိုစောင့်ရှောက်တော်မူပါလော့”ဟုလျှောက်ထားလေ၏။
ရန်လှန်မခု ရဟန်းပြုအိမ်ရှေ့မင်းလည်း မိမိတံဆိပ်တော်ခတ်ထားသော လက်စွပ်၊ နူးညံ့သောကမ္ဗလာ၊ သန်လျက် ဤသုံးပါးသော အသုံးအဆောင်တို့ကို မိမိအကျိုးစီးပွားကိုလိုလားသောအမတ်အားပြ၍ “ဤအမှတ်အသားဖြင့် လာ၍ပြသော ငါ့သားတော်အား မင်းအဖြစ်ကို ပေးကြကုန်လော့” မှာထားပြီးလျှင် တောထွက်ကာ မြစ်ကမ်းနားတွင် ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်လုပ်၍နေ၏။
ထိုအခါ မဒ္ဒရာဇ်တိုင်း သာဂလမြို့၌လည်း မဒ္ဒရာဇ်မင်းကြီး၏မိဖုရားကြီးဝယ် သမီးတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်၏။
ထိုမင်းသမီးကိုလည်း နိမိတ်ဘတ်တတ်သောသူတို့သည် “ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးလတံ့၊ ဤမင်းသမီး၏သားတော်ကား စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု ဘတ်ကုန်၏။
ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ မင်းတို့သည် ထိုအကြောင်းကိုကြားကြလျှင် သာဂလမြို့ကိုဝန်းရံကာ သမီးကိုတောင်းကြကုန်၏။
ထိုအခါ မဒ္ဒရာဇ်မင်းကြီးသည် “ငါသည် သမီးတော်ကို မင်းတစ်ပါးအား ပေးခဲ့အံ့၊ ကြွင်းကျန်သောမင်းတို့သည် အမျက်ထွက်ကြကုန်လတံ့၊ သမီးတော်၏အသက်ကို စောင့်ရှောက်မည်”ဟု မိဖုရားကြီးနှင့် သမီးတော်ကိုခေါ်၍ မထင်ရှားသောအသွင်ဖြင့်ပြေးကာ တောသို့ဝင်၍ စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏ကျောင်းမှ အထက်မြစ်ညာ၌ကျောင်းဆောက်လျက် ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးကြကုန်၏။
အတွေ့မရှောင် မင်းမယ်မောင်ခမည်းတော်မယ်တော်တို့သည် ဆွမ်းခံသွားသောအခါ၊ သစ်သီးရှာသွားသောအခါတို့၌ သမီးတော်ကို ကျောင်း၌ထား၍ သွားကြကုန်၏။
သမီးတော်လည်း မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ သွားသောအခါ အထူးထူးသောပန်းတို့ကို ကုံးပြီးလျှင် မြစ်ကမ်းပါးရှိ သရက်ပင်သို့ တက်၍ ပန်းကုံးကိုမြစ်သို့ချ၏။
ထိုပန်းကုံးလည်း ဂင်္ဂါမြစ်တွင် မျောလေရာ ရေချိုးနေသော စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏ ဦးခေါင်းတွင် စွပ်မိလေ၏။
မင်းသားလည်း ပန်းကုံးကိုကြည့်ရှုကာ “ဤပန်းကုံးကား မိန်းမအိုကုံးသော ပန်းကုံးမဟုတ်၊ မိန်းမပျိုကုံးသော ပန်းကုံးဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု ကိလေသာ၏အစွမ်းဖြင့် မြစ်ညာသို့တက်၍ စုံစမ်းရာ သရက်ပင်ထက်မှ သီချင်းဆိုနေသော မင်းသမီး၏အသံကိုကြားလျှင် သရက်ပင်ရင်းသို့ကပ်လေ၏။
မင်းသမီးကိုမြင်လျှင်– “ရှင်မ သင်အဘယ်သူနည်း”ဟု မေး၏။
“အရှင်... အကျွန်ုပ်လူမိန်းမဖြစ်ပါသည်”ဟု ပြော၏။
“ဆင်းခဲ့ပါ”ဟုပြော၏။
“မဆင်းနိုင်ပါ၊ အကျွန်ုပ်မင်းသမီးဖြစ်သည်”ဟုပြော၏။
“ငါလည်း မင်းသားဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။
“မယုံနိုင်ပါ၊ မင်းတို့မာယာကိုဆိုလော့”ဟု ပြော၏။
ထိုအခါ နှစ်ယောက်သောသူတို့သည် မင်းတို့မာယာဆိုကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယုံကြည်ကြ၏။
မင်းသမီးလည်း သရက်ပင်မှ ဆင်းသက်၏။
မင်းသားမင်းသမီးတို့သည် ကိလေသာဖြင့် တိမ်းညွှတ်သောစိတ်ရှိကြလျက် လွန်ကျူးသောအကျင့်ကို ကျင့်ကြကုန်၏။
သားဘုန်းကံရှင် ဖွားမြောက်မြင်မင်းသမီးလည်း မင်းသားကို ကျောင်းသို့ခေါ်၍ မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ ပြန်ရောက်လာလျှင် ထိုမင်းသားကား ကာလိင်္ဂမင်းကြီး၏သားတော် စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားဖြစ်ကြောင်းနှင့် တောသို့လာခဲ့ရသောအကြောင်းကို အစုံအလင်လျှောက်ထားလေ၏။
မယ်တော်ခမည်းတော်တို့လည်း နှစ်သက်ကြလျက် သမီးတော်ကို စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားအားပေးကုန်၏။
မကြာမြင့်မီပင် မင်းသမီး၌ ကိုယ်ဝန်တည်၍ ဆယ်လလွန်သဖြင့် ဘုန်းပညာလက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံသောသားတော်ကို ဖွားမြင်လေ၏။
ထိုသားတော်ကို ကာလိင်္ဂသတို့သားဟူသောအမည်ကို မှည့်ကုန်၏။
အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ခမည်းတော်နှင့် ဘိုးတော်တို့ထံမှာပင် အတတ်ပညာသင်ကြား၍ လိမ်မာသောအဖြစ်သို့ရောက်ခဲ့၏။
လက်စွပ် ကိုပြ မင်းမြှောက်ကြတစ်နေ့သ၌ ခမည်းတော်သည် နက္ခတ်ကိုကြည့်လတ်သော် နောင်တော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံကြောင်းကိုသိလျှင် သားတော်ကိုခေါ်၍ “ချစ်သား... တော၌နေသဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ဘကြီးတော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံချေပြီ၊ အဘ၏အမွေဖြစ်သော ဒန္တပုရမြို့တော်ကိုယူ၍ မင်းပြုချေလော့”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် မိမိဆောင်ယူခဲ့သော လက်စွပ်၊ ကမ္ဗလာ၊ သန်လျက်တို့ကိုအပ်နှင်း၍ မည်သည့်နေရာဝယ် ငါတို့အကျိုးစီးပွားကို “လိုလားသောအမတ်ကြီးရှိ၏၊ ထိုအမတ်ကြီးထံသွား၍... ငါ့သားတော်အဖြစ်သိအောင် ပစ္စည်းတို့ကို သက်သေခံအဖြစ်ပြလေ”ဟုမှာထားကာလွှတ်လိုက်၏။
မင်းသားလည်း မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ကို ရှိခိုးကန်တော့ပြီးလျှင် ရှေးဘုန်းရှေးကံ ရင့်သန်ကြီးမားသော ယောက်ျားကောင်းဖြစ်သည်အားလျော်စွာ ဒန္တပုရမြို့သို့ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့်သွား၍ ထိုအမတ်ကြီး၏ အိပ်ရာအပြင်၌ ဆင်းသက်လေ၏။
ထိုအခါ အမတ်ကြီးသည် “သင်အဘယ်သူနည်း”ဟု မေး၏။
“အကျွန်ုပ်ကား စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏သားတော်ဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။
“အဘယ်သို့ယုံရမည်နည်း”ဟု ပြော၏။
ထိုအခါ ခမည်းတော်ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းတို့ကိုပြလေ၏။
အမတ်ကြီးလည်း မင်းသား၏တံဆိပ်ကိုမြင်လျှင် ယုံကြည်သဖြင့် မြို့တော်ကိုတံဆာဆင်ကာ မင်းသားကို အဘိသိက်သွန်းကာ မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းတွင် အလွန်ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားလေ၏။
ကျင့်ဝတ်လျောက် စကြာရောက်မင်းကြီးထံတွင် ခစားသော ကာလိင်္ဂဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် မင်းကြီးအား စကြဝတေးမင်းတို့ ကျင့်ဝတ်ကိုလျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ပုဏ္ဏားလျှောက်ထားသော စကြဝတေးမင်းတို့ကျင့်ဝတ်ကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်လေ၏။
ထိုအခါ တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌မင်းကြီးအား စကြာအိုင်မှ စကြာရတနာသည် ရောက်လာ၏။
ဥပေါသထဆင်မျိုးမှ ဆင်ဖြူရတနာလည်း ရောက်လာ၏။
ဝလာဟကမြင်းမျိုးမှ မြင်းရတနာလည်း ရောက်လာ၏။
ဝေပုလ္လတောင်မှ ပတ္တမြားရတနာလည်း ရောက်လာ၏။
မြောက်ကျွန်းမှ မိဖုရားရတနာလည်း ရောက်လာ၏။
သူဌေးကြီးရတနာ၊ သားကြီးရတနာတို့လည်း ထင်ရှားဖြစ်လာကုန်၏။
စကြဝဠာတိုက်အလုံး၌ စကြဝတေးမင်းအဖြစ်ကိုရလေ၏။
ဆင်ဖြူစီးကာ လှည့်လည်လာတစ်နေ့သ၌ စကြာမင်းသည် ဆင်ဖြူရတနာကို စီးလျက် သုံးဆယ့်ခြောက်ယူဇနာရှိသော ပရိသတ်ခြံရံကာ ကြီးစွာသောအသရေ၏ တင့်တယ်စမ္ပယ်ခြင်းဖြင့် မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ထံသွားတော်မူ၏။
မြတ်စွာဘုရား၏ မာရ်ငါးပါးကို အောင်မြင်ရာ မြေတို့၏အချက်အချာဖြစ်သော မဟာဗောဓိမဏ္ဍိုင်၏ အထက်ကောင်းကင်အရပ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်းကြီး၏ မင်္ဂလာဆင်ဖြူတော်သည် မသွားဝံ့တော့ဘဲ ရပ်တန့်ကာနေ၏။
မင်းကြီးလည်း အဖန်ဖန်နှင်တော်မူ၏၊ နှင်သော်လည်း မသွားဝံ့ချေ။
ထိုအခါ စကြာမင်း၏ ပုရောဟိတ်သည် ကောင်းကင်၌ အဆီးအတားအပိတ်အပင် မရှိပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့် မသွားနိုင်သနည်းဟု စုံစမ်းအံ့သောငှါ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်၍ ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လတ်သော် မြေတို့၏အချက်အချာ မဟာဗောဓိမဏ္ဍိုင်ကို မြင်လေ၏။
ထိုနေရာကား မင်းပယ်ရှစ်ပယ်မျှ ကျယ်ဝန်း၏၊ မုတ်ဆိတ်ဆံမျှ မြက်ပင်မရှိ၊ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော သဲတို့ဖြင့်ခင်းအပ်၏၊ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါက်သော မြက်ခြုံနွယ် တောစိုးသစ်ပင်တို့သည် လက်ျာရစ်လှည့်ကာ ရှေးရှုတည်ကုန်၏။
ပုရောဟိတ်သည် “ဤမြေအရပ်ကား အထက်၌ သိကြားဗြဟ္မာစသော ခပ်သိမ်းသောသတ္တဝါတို့ ပျံသန်းသွားလာခြင်းငှါ မတတ်ကောင်း”ဟု ကြံစည်ကာ မင်းကြီးထံသွား၍ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၏ ကျေးဇူးတော်ကိုလျှောက်ထားပြီးလျှင် ဆင်တော်မှဆင်းသက်တော်မူပါဟုလျှောက်ထားလေ၏။
ဗောဓိတန်ခိုး ရှေ့မတိုးမင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်လျှောက်ထားသော်လည်း မနာယူဘဲ အဖန်ဖန် ဝရဇိန်ချွန်းဖြင့် ပေါက်၍ အတင်းနှင်သည်ရှိသော် ဝေဒနာကိုသည်းမခံနိုင်သည်ဖြစ်၍ မင်္ဂလာဆင်တော်သည်သေဆုံးလေ၏။
မင်းကြီးသည်ကား ဆင်တော်သေသည်ကိုမသိ၍ ကျောကုန်းတွင် စီးလျက်နေ၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည်သိ၍ “အရှင်မင်းကြီး ဆင်တော်ဇီဝိန်ချုပ်ခဲ့ပြီ၊ တစ်ပါးသောဆင်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူပါ”ဟုလျှောက်ထား၏။
ထိုအခိုက် မင်းကြီး၏တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့်... ဥပေါသထဆင်မျိုးမှ ဆင်ဖြူတော်တစ်စီးသည် လာလတ်၍ ကျောက်ကုန်းကိုညွတ်၏။
မင်းကြီးသည် ထိုဆင်တော်၏ကျောက်ကုန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူ၏။
ထိုခဏ၌ သေသောဆင်တော်သည် မြေသို့ကျလေ၏။
ဗောဓိကြောင်းအင် ပုဏ္ဏားတင်ထိုအခါ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်ပြီးလျှင် ဗောဓိမဏ္ဍိုင်ကို ကြည့်၍ တန်ခိုးပြာဋိဟာကိုမြင်ရလျှင် ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား– “အို-ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏား... သင်ပုဏ္ဏားသည်ပင်လျှင် ခပ်သိမ်းသောတရားတို့ကို သိမြင်သော သဗ္ဗညုဘုရားလေလော”— ဟု ချီးကျူးလေ၏။
မင်းကြီးစကားကိုကြားလျှင် ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ထိုစကားကိုဝန်မခံနိုင်၍ မိမိကိုယ်ကိုနိမ့်ကျသောအရာ၌ထားကာ– “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်တို့ကား လောကီသဒ္ဒါကျမ်းတို့ဖြင့် သိရပါ၏။
သို့အတွက် သုတဗုဒ္ဓကား ဖြစ်ပါ၏၊ သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓမဟုတ်ပါ။
သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓတို့သည် အလုံးစုံသောတရားကို သိတော်မူကုန်၏။
အမှတ်လက္ခဏာဖြင့်သိသည်မဟုတ်ကုန်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကား အာဂုံဆောင်ထားသော အတတ်ပညာ၏အစွမ်းဖြင့်သာ သိပါကုန်၏၊ သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓတို့သည် အလုံးစုံသောတရားကို အပြားအားဖြင့်သိကုန်၏”— ဟု မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ချီးကျူးကာ လျှောက်လေ၏။
ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကိုကြားရလျှင် အလွန်ကြည်ညိုလှသဖြင့် စကြဝဠာတိုက်အတွင်းရှိ လူတို့အား ပန်းနံ့သာတို့ကို ဆောင်ယူစေ၍ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၌ မဟာဗောဓိကိုပူဇော်စေ၏။
ဤသို့လျှင် မင်းကြီးသည် မဟာဗောဓိကို ပူဇော်ပြီးလျှင် မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ထံ သွား၍ မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ကို ဒန္တပုရမြို့သို့ ဆောင်ယူပြီးလျှင် ဒါနသီလစသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုစုအားထုတ်ကာ သေလွန်သည့်အခြားမဲ့၌ တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ဖြစ်ရလေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ဘာရဒွါဇပုရောဟိတ်သည်–ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ဗောဓိတည်ရာ၊ မြေမျက်နှာ၊ ဩဇာပြည့်ဝသည်။
(၂) မင်းပယ်ရှစ်ပယ်၊ အပြောကျယ်၊ အံ့ဘွယ်စုဝေးသည်။
(၃) လက်ျာလှည့်ငြား၊ သစ်ပင်များ၊ ညွှတ်တွားပေါက်ကြသည်။
(၄) ငါးမာရ်အောင်ရာ၊ ဉာဏ်ကြည်ရာ၊ ချက်ချာဗဟို့မည်။
(၅) ဗောဓိပင်အား၊ ပူဇော်ငြား၊ ဘုရားပူဇော်မည်။
ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ်ပြီး၏။
'''တေရသကနိပါတ် -၄၈၀-အကိတ္တိဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒါနအရာ လွန်ကဲစွာနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌နေသော အလှူဒါယကာတစ်ယောက်သည် ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကိုပင့်ဖိတ်၍ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အလှူကြီးကို ပေးလှူ၏။
အဆုံးနေ့၌ ပရိက္ခရာတို့ကို လှူဒါန်း၏။