kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
၂၀၂၁ ခုနှစ်အတွင်းရိုက်ကူးခဲ့သောကြယ်နှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းတွဲ ၊ ၂၀၂၂ ခုနှစ်တွင် အနောက်မြောက်ယွန်းယွန်းမှသည်တိမ်ယံဆီသို ဇာတ်ကားများ ဆက်တိုက်ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ကြယ်နှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းတွဲမှာ အထူးအောင်မြင်ခဲ့ပြီး လူမှုထူးချွန်တံဆိပ်( တတိယအဆင့်) အား ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် မြဝတီရုပ်မြင်သံကြားတွင်ဌာနမှူးအဖြစ်ထမ်းဆောင်လျက်ရှိသည်။
ဇနီး ဒေါ်ယဉ်ယဉ်နွဲ့ နှင့်အတူ သားသမီး ၃ ဦးထွန်းကားခဲ့သည်။
၁)ဇရပ်မသွီး(မီးသွေး) တန်းထား(တံတား)မာချီး။
၂)နောက်ကျဂေ လဒ(လင်းဒ)မာ အရိုး၊ လူမာ အိုး၊ ဖုန်း(ဘုန်း)ကြီးမာ သပိတ်၊ သူတော်မမာ အိတ်။
၃)ဆင်းရဲ လ(လူ)မွဲကို နတ်မြင်၊ မချိလို့ သွားကြဲဂေ ရယ်ယောင်ထင်ရေ။
၄)ဆင်းရဲလို့ အငှားခံဂေ၊ သူဋ္ဌီးသားက အကြွီးခိုင်းရေ။
၅)ဆင်းရဲလို့ဖင်ခံဂေ၊ သူဋ္ဌီးသားက အကြွီးနှက်တေ။
(စကားပုံဟိအတိုင်းပါ။
ရိုင်းဂါရိုင်းပါရေ) ၆)မဟိမကောင်း ဟိမကောင်း၊ မကောင်းခက်တေ ကောင်းခက်တေ။
၇)မဟိဒုက္ခ ဟိဒုက္ခ။
၈)မပြောဂေ မဗြီး မတီးဂေမမြည်။
၉)လိပ်မှိုကိုရရေပိုင်ချောင်။
၁၀)ကျွဲနားမာ စောင်းတီးရေပိုင်ချောင်။
၁၁)သောင်ပြင်မာတင်ထားရေ ခွီးပိုင်။
၁၂)ချစ်ဂါ ချစ်တေ ယဂေလေ့။
၁၃)လင်ရဖို့ခါ မ,ရာနားပဲ့ရေ။
၁၄)မပြည့်ရီအိုး ဘောင်ဘင်ခတ်။
၁၅)အိမ်ဂါးအဆွီး မောင်းဂါကြီး။
၁၆)အကောင်းပြောဂေ င/ယောင်းဖလာ။
၁၇)အိုးမပူဘဲ ခွက်ပူရေ။
၁၈)ကိုယ့်နန့်မဆိုင် ခွင်.မပိုင်၊ ဆွဲကိုင်မပြုရာ။
၁၉)မတူမတန် ရွှီပင်းကန်၊ မတန်ရေလောင်း မစီးကောင်း။
၂၀)ဆင်းရဲခြင်းကို ပွဲမာပြရေ။
၂၁)လူမပေါ်ခင် ချီးပေါ်ရေ။
၂၂)အရက်မူး မ,ရာ နွားခိုးပေါ်ရေ။
၂၃)လက်ဆောင်မပါ ဂါထာမစူး။
၂၄)ပွဲမဝင်ခင် ပြင်မာကျင့်။
၂၅)မထိုင်ခင်ကပင် ခြီဆင်းရေ။
၂၆)ခရမ်းသီးဖိုး ဂြိတ်ဖိုးမာထင့်ရေ။
၂၇)တောင်ကျရီပိုင်ချောင်။
၂၈)ချင်းဓားပိုင်ချောင်။
၂၉)တနှစ်လုံးနွားကျောင်း နွားထီးမှန်းနွားမမှန်းမသိ။
၃၀)ကုလားကိုသတ် ဇီးကိုခွပ်။
၃၁)မယားကိုသတ် ဇီးကိုခွပ်။
၃၂)အရိုးကွဲယာင်ရိုက်က အသဲစွဲအောင်ချစ်။
၃၃)ရွာနားကမြက်ကို ရွာနွားမစား။
၃၄)အပျိုလိုဂေ အအိုကိုကပ်။
၃၅)ငါးကြီးလိုဂေ ငါးချေနန့်မျှား။
၃၆)ဖုန်း(ဘုန်း)ကြီးမာတရား လူမာမယား။
၃၇)ရွှီဟိရေဖ(ဘု)ရား ကို လူရိုသေ။
၃၈)ရွှီအကြောင်း ဖယောင်းသိ။
၃၉)အကြောင်းကံမကောင်း ဖ(ဘု)ရားလောင်း နွားကျောင်းကျ။
၄၀)ပန်းထိမ်ရရိုး အမိရွှီတကျပ်က တမတ်ခိုး။
၄၁)မျောက်မီးဇရရေပိုင်။
၄၂)ဒုတ်ကျ မ,ရာ ဓမြ(ဓားပြ)မှန်းသိရေ။
၄၃)အသွင်မတူ အိမ်သူမဖြစ်။
၄၄)’ဝ’မဟိဘဲ ‘ဝိ’လုပ်နိန်ရေ။
၄၅)’ရ’ကိုမနိုင် ရခိုင်ကိုမိန်း။
၄၆)’ရ’ကိုမသိ ရခိုင်နန့်ညှိ။
၄၇)ကောက်ရှိုးပုံကိုစောင့်ရေ ခွီးပိုင်။
၄၈)စည်ခြောက်တောဝင်ရေ ချီ(ဂျီ)ပိုင်။
၄၉)မမီရေပန်းကို တုံးခုလို့လှမ်းရေ။
၅၀)မငိုတတ်ကေ ရယ်စော်နန့်တူရေ။
၅၁)မရယ်တတ်ကေ ငိုစော်နန့်တူရေ။
၅၂)မပြောတတ်ကေ ဆဲးစော်နန့်တူရေ။
၅၃)ရီပြင်မာ စာရီးရေပိုင်။
၅၄)ရွာသူကြီးထုံးဗူး။
၅၅)ဇာတီဗြီးကေ မြန်းကိုဖြတ်။
၅၆)အသီးကိုစားချင်ဂေ အပင်ကိုစိုက်။
၅၇)အရိပ်ကိုလဲးခို အကိုင်းကိုလဲးချိုး။
၅၈)ပဇ(ပါးစပ်)ကဖ(ဘု)ရား၂ လက်ကကားရားကားရား။
၅၉)ဗူးဆိုဂေ ဖရုံမသီး။
၆၀)ချောင်းကကောက်ကို လောင်းကကောက်နန့်လှော်။
၆၁)သနားဂေ သနာရောက်တေ။
၆၂)ဖျားလို့မနိန် တက်ရာတက်လာရေ။
၆၃)ယားရေအကွက်ကို လက်ကျရေ။
၆၄)င/သပြေသခသီး(သခွားသီး) ခိုးရေပိုင်။
၆၅)ဂျင်းနည်းဂေ ပလဲလှောက်တေ။
၆၆)နပျိုးသီးမှန်း -ီးမှန်းမသိ ခုံမာတင်ထားဂေ ကောက်စားဖို့ရာသိရေ။
၆၇)ချီးကိုရွှီဖြစ်အောင်ငြင်းရေ။
၆၈)ဆရာမပြ င/ပိဖုတ်တောင်နည်းမကျ။
၆၉)ကိုယ့်စော်ကိုလည်း မမီး၊ လူစော်ကိုလည်းမစုပ်။
၇၀)အသိခေါက်ခက် အဝင်နက်။
၇၁)ပဇွန်ပိုင်ချောင် ဦးနှောင့်နန့် ချီးနန့်ရောနိန်ရေ။
၇၂)လောင်းထက် ထူးဝါးရှည်ရေ။
၇၃)ဝလုံးချသုတ်(ဝါးလုံး ချီးသုတ်)။
၇၄)ခွီးလောက်ကျပိုင်ချောင်။
၇၅)ဒရမ်းစည်ကို ခွီးသီးပေါက်တေပိုင်ချောင်။
၇၆)ဆင်းရဲသားလထုတ် ကြွက်ကိုက်တေ။
၇၇)ပင်လယ်ပြင်ကို င/ပိခပ်တေပိုင်ချောင်။
၇၈)င/ပိ၊ဆားမပါရေ ဟင်းပိုင်။
၇၉)မချစ်ကေလဲး အောင့်ကာနမ်း၊ မနမ်းချင်လေ့ ပင့်သက်ချူ။
၈၀)တောင်းမာအကွပ် လူမာအဝတ်။
၈၁)ဖားကိုတုလို့ ခရုခုံရေ။
၈၂)အယင်လိုဂေ ဖြဖြည်းလုပ်။
၈၃)ကိုယ့်ထိုက်နန့် ကိုယ့်ကံ။
၈၄)ကစပ်ရာက ရန်စရေ။
၈၅)အတတ်ကြူးဂေ အရူးဖြစ်။
၈၆)သားသမီးချီးငွေ ကြက်သောက်ရီ နတ်ပင်ရွှီချ ပြန်မရ။
၈၇)မောင်နန့်နှမ အယင်ရ။
၈၈)သမီးခအို အယင်လို။
၈၉)ခွီးကိုသတ်ချင် ခ(ခွီး)ချင် မျက်နှာကိုကြည့်။
၉၀)လမ်းမသိဂေ ခွီးပဒုံးကိုဆွဲလို့လိုက်။
၉၁)ခွီးပဒုံးကို ကျိုင်ဒေါက်စွပ်တေပိုင်။
၉၂)လင်နန့်မယား ချာ(လျှာ)နန့်သွား။
၉၃)ရွာကအမှုကျောင်းကိုပတ်။
၉၄)ကျောင်းကအမှုရွာကိုပတ်။
၉၅)မကောင်းဂေ ကျောင်းကိုပို့။
၉၆)ဆရာမကောင်း တပည့်ဂေါင်း။
၉၇)သားသမီးမကောင်း မိဖ(ဘ)ဂေါင်း။
၉၈)တပည့်လိမ်မာ ဆရာအာပတ်လွတ်။
၉၉)ခွီးပဇ(ပါးစပ်)က နတ်စကားပြောရေပိုင်။
၁၀၀)အိပ်ရေအကြောင်း မိုးကျမရာ(နိုးမရာ)သိဖို့။
၁၀၁)ဆွမ်းတဆုပ်နန့် ဖ(ဘု)ရားကိုရန်တိုက်တေပိုင်။
၁၀၂)မသိဂေ မိန်း(မေး)၊ မစင်ဂေ ဆီး။
၁၀၃)ဆပ်လှီးရာမာ ခွီးမျှော် မျှော်လို့။
၁၀၄)လက်ပန်ပင်မာ ဇရွက်(ဇရက်)ကျ ကျလို့။
၁၀၅)ချီးမစားရရေ ခွီးပိုင်။
၁၀၆)ချီးမစားရရေခွီး ဂေါင်းကိုက်တေ။
၁၀၇)ဒေါင်းကရေပိုင် ဖင်ဟဟောင်းနန့်။
၁၀၈)တောမရရေ ခဲးဝါပိုင်။
၁၀၉)ဆင်ကန်းတောတိုး။
၁၁၀)ကြက်ကန်းဆန်တိုး။
၁၁၁)ဆီးတောက်နိန်ရေငါးပိုင်။
၁၁၂)ချ(ချီး)ဒုံးကြီဂေ ခွီးမစား၊ စကားကြီးဂေ လူမယုံ။
၁၁၃)မပြောချင်ဂေ လွတ်တေ၊ မတော်ချင်လို့ မလွတ်။
၁၁၄)သတိမမူ ဂူမမြင်၊ သတိဂေ မြူမြင်ရေ။
၁၁၅)အဖထက်သားက တနှစ်ကြီး။
၁၁၆)ကြိုးရေမိုးလဲ မရွာ၊ ရွာရေမိုးလဲ မကြိုး။
၁၁၇)အရှက်မဟိ ပရစ်မျက်နှာ။
၁၁၈)စိတ်ကောင်းဂေ ရူးရေလို့ထင်ရေ။
၁၁၉)ငါးဘိုင်းသစ်ကိုင်း။
၁၂၀)မဖြစ်သာကြံ နွားနန့်ထွန်၊ သီ(သေ)လတ်မေကြာက် ပေါက်တူးပေါက်။
၁၂၁)ဆားမပါဂေ ပြာလဲးတမျိုးကောင်းရေဂါ။
၁၂၂)သုံဒေါင်းထောင်းလို့ တဒေါင်းမပြည့်။
၁၂၃)ဆီပါဂေ ရွှစာမုန့်လဲးကောင်းရေဂါ။
၁၂၄)အလုပ်မမြင်ရဲသား(စစ်သား)ဝင် မဆိတ်ဖြူမတရိတ်ရ။
၁၂၅)မိန်း(မီး)လောင်ရာမာ လီပင့်ရေ။
၁၂၆)အစာကိုရာမြင် မျှားကိုမမြင်။
၁၂၇)အတုကိုမြင် အတတ်သင်။
၁၂၈)မျက်ကန်း ဆိပ်ဆီ(တစ္ဆေ)မကြောက်။
၁၂၉)ဖြစ်သမျှအကြောင်း ကောင်းပါရာ။
၁၃၀)မဟိတောင်း(တောင့်)တ ဟိမ့်ကြောင်းကြ။
၁၃၁)ကုသိုလ်တသိုက် င/ရဲတပိသ်သာ။
၁၃၂)ကံနန့်ခွီးလား ချီးနန့်တွိ။
၁၃၃)ကံနန့်သား ကျားမကိုက်။
၁၃၄)ကံနန့်ခွီး နသွီး(နှုတ်သီး)ချီးမှန်။
၁၃၅)ချီးစိုက်လူထက် မြင်လူရှက်။
၁၃၆)ဇာတ်သမား မယား၊ ဖဲသမား ဒင်္ဂါး။
၁၃၇)ယောက်ျားကောင်းဂေ မောင်းမတထောင်၊ မ-(မိန်း)မကောင်းဂေ ကျောင်းကအကောင်။
၁၃၈)အချိုရှာဂေ သကာတွိ့။
၁၃၉)သ(သွား)ချီးတက်တေ ကြံကိုဝယ်စားဆိုဂေ နပျိုးသီးကိုဝယ်စားလာရေ။
၁၄၀)မမိန်းဘဲမပြောဂေ့ မခေါ်ဘဲမထူးဂေ့။
၁၄၁)အမှန်ဆို နာလိုခံခက် ဒေါသထွက်တေ။
၁၄၂)မရတမျိုး ရ,တမျိုး။
၁၄၃)မစားရဂေ’နင်’ စားရဂေ’လင်’။
၁၄၄)ကြွက်ကိုမာန်ပါ အိမ်(ကျီ)ကိုမီးတိုက်။
၁၄၅)ဗူးကောင်းဂေ စင်ခံ၊ လင်ကောင်းဂေ စံ။
၁၄၆)အချိုက်လွန်ဂေ တူးရေ။
၁၄၇)ရည်းစားတထောင် လင်ကောင်းတယောက်။
၁၄၈)အဘိန်(ထမီ)ဆိုးကို ကြွက်ကိုက် ကိုက်လို့။
၁၄၉)အရူးမဟင်းခူး။
၁၅၀)ခေတ်မကောင်းလို့ ရူးကွန်ဆောင်ရေ။
၁၅၁)သီဖို့အစ ဖျားရေ။
၁၅၂)သီရာသီဖို့ ဝမ်းကျမစဲ။
၁၅၃)အိုရာအိုရေ ဂြိုမကျိုး။
မြန်မာ့ သနပ်ခါး မြန်မာ့သနပ်ခါးယဉ်ကျေးမှု မြန်မာနှင့်သနပ်ခါးသည်ခွဲခြား၍မရသည့်မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့ အ စည်းအတွင်းသနပ်ခါးလိမ်းသည့်အလေ့အကျင့်ကိုရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် စတင်ခဲ့ သည်ဟုယူဆထားကြသည်။
သနပ်ခါးယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာရှေးဟောင်းသုတေသန အထောက် အထားများ အဖြစ် ပုဂံခေတ် ၊အေဒီ ၁၁၁၃ ခုနှစ်မှာ တည်ခဲ့ သည့်မြင်းကပါကူပြောက်ကြီး ဘုရားနံရံ ဆေးရေး ပန်းချီများ တွင်လည်းကောင်း၊ အေဒီ ၁၁၈၃ ခုနှစ်တွင်တည်ခဲ့သည့်စူဠာမဏိဘုရားအတွင်းနံရံပန်းချီများတွင် လည်းကောင်း ခေတ် အဆက်ဆက် တည်ထောင်ခဲ့သောဂူဘုရား၊များရှိနံရံပန်းချီများတွင်လည်းကောင်း သနပ် ခါးလိမ်းခြယ်သည့် ဓလေ့ ကိုသရုပ်ဖော်ရေးဆွဲထားသည်ကိုတွေ့ရှိရသည်။
ထို့အပြင် မြန်မာတို့၏ရိုးရာရှေးရိုးပုံပြင် ရိုးရာဘာသာစကားနှင့်စာပေ၊ အရေးအသားများ တွင်လည်း သနပ်ခါး ဓလေ့ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်ကို ခေတ်အဆက်ဆက်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် ပျို့၊ကဗျာ၊ဧချင်း၊ အိုင်ချင်း၊ မောင်းထောင်းတေး၊လမိုင်းလယ်သူဟန်ချင်း၊တေးထပ်များတွင် မြန်မာလူ့အဖွဲ့ အစည်း ၏သနပ်ခါး ကိုသုံး စွဲသည့်ဓလေ့များကို ထည့်သွင်း စပ်ဆိုထားသည်ကို တွေ့ရှိရခြင်းဖြင့်သနပ်ခါးကိုမြန်မာလူမျိုးတို့သည်ရှေးနှစ်ပေါင်းထောင်ချီကာလကပင်လိမ်း ခြယ်ရန်အသုံးပြုခဲ့ကြသည်ကိုသိရှိရသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်သနပ်ခါးစိုက်ပျိုးရှင်သန်ရာနေရာများမှာ အပူပိုင်းဒေသများဖြစ်သည့် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးနှင့်ရှမ်းပြည်နယ်၊လားရှိုး၊ ကျောက်မဲ၊သီပေါစသည်တို့ဖြစ်သည်။
ပခုက္ကူ၊ရေစကြို၊မြိုင်၊ပြည်၊ရွှေဘို၊မုံရွာ၊စစ်ကိုင်း၊နွားထိုး ကြီး၊တောင်သာ၊အရာတော် မြို့နယ်များတွင်သနပ်ခါးပင်များကိုအများဆုံးတွေ့ရသည်။
မြန်မာ့သနပ်ခါးကိုလိမ်းခြယ်ရာတွင်အချို့က အလှအပအတွက်လိမ်းခြယ်ကြသကဲ့သို့ အချို့က အသားအရေထိန်းသိမ်းရန်အတွက်လိမ်းခြယ်ကြသည်လည်းရှိသည်။
ကျေးလက် တောရွာနေလယ်သူမကောက်စိုက် သမလေးများ၊ဆောက်လုပ်ရေးလုပ် ငန်းခွင်များမှပန်းရန် သမလေးများကမူ မိမိတို့လုပ်ငန်းခွင် ၏သဘောသဘာဝနှင့်ကိုက်ညီမှုရှိအောင် ပူပြင်းလှ သည့်နေလောင်ဒဏ်ကိုခံနိုင်စေရန် သနပ်ခါးကိုခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းလေ့ရှိကြပြီး မျက်နှာ ပြင်ကိုလည်းပိန်းပိတ်နေ အောင်လိမ်းခြယ်လေ့ရှိကြသည်။
မြန်မာ့သနပ်ခါးသည် မြန်မာ့ရာသီဥတုနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ရှိသော သနပ်ခါးကို လိမ်းလိုက်ရလျင် စိတ်နှလုံးအေးချမ်းသကဲ့သို့ သနပ်ခါးလိမ်းထားလျင် နေရောင်ခြည် အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်သလို အရေပြားမပျက်စီးအောင်လည်း ကာကွယ်ပေး နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးရှိ တောင်ပေါ်မြေပြန့်မှ တိုင်းရင်းသူ အမျိုးသမီး များသည် သနပ်ခါး ကိုအမြတ်တနိုး လိမ်းခြယ်ကြသည်။
သနပ်ခါးကို အမျိုးသမီးများသာမက အမျိုးသားများပင် လိမ်းလေ့ရှိသည်။
ပါးပြင်ထက်ဝယ်သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားလေးများ လိမ်းချယ်ထားပါက နေလောင်ဒဏ်ကို ကာကွယ်ရုံမျှမက နေပူရှိန်အောက်တွင် ချွေးကလေးတစို့စို့ သနပ်ခါးနံ့လေး တသင်းသင်းနှင့် စိတ်ကို ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းစေ သောသတ္တိထူးများ ရှိသောကြောင့် နေပူထဲတွင် အလုပ်လုပ်ကြသော ကောက်စိုက်သမလေးများ၊တောသူတောင်သားများ၏ လက်သုံးတော် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်သနပ်ခါး၏အရေးပါမှုတစ်ခုမှာ မိခင်က ရင်နှစ်သားသမီးကို ကျားမ မရွေး ရေချိုးသန့်စင်ပြီးလျှင် ကျောက်ပျဉ်ထက်မှ သနပ်ခါးရည် ပျစ်ပျစ်ကို လက်ကလေးဖြင့် သပ်ယူကာနဖူး ကိုလိမ်းကာဘုရားကို အာရုံပြုကာ ဘယ်ညာပါးပြင်ပေါ် လိမ်းခြယ်ပေးလေ့ ရှိသည်။
ကြွင်းကျန်သော ကျောက်ပျဉ်ထက်မှသနပ်ခါးကိုပါးစပ်ထဲထည့်ခွံ့ ပေးလေ့ရှိသည်။
ရင်သွေးငယ်ကိုသနပ်ခါးကျွေးခြင်း ဖြင့် ကလေးငယ်များဖြစ်တတ်သော ကျောက်ရောဂါ၊ ဝက်သက်ရောဂါတို့ကိုကာကွယ်သည်။
ထို့အပြင်သနပ်ခါး၏အေးမြမှု၊ မိခင်၏ချစ်ခြင်း မေတ္တာကြောင့် အေးမြမှု နှစ်မျိုးပေါင်းစပ်ပြီးသနပ်ခါး လိမ်းခံရသည့် ကလေးမှာ လုံခြုံနွေးထွေးမှုကိုရစေသည်။
ထို့အတူအကို၊အမ၊ဦးလေး၊အဒေါ်စသည့် မိသားစုဝင်များက လည်းလက်ဆင့်ကမ်းကာမိမိတို့၏တူ၊တူမ၊ညီ၊ညီမများကိုသနပ်ခါးလိမ်းပေးလေ့ရှိကြသည်မှာမြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်း၏သနပ်ခါးယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။
ယင်းကဲ့သို့သနပ်ခါးကိုလိမ်းပေးရင်းနှင့်ကလေးများကိုလူကြီးများကကောင်းမွန်သည့်အမူအကျင့်များရှိစေရန်နှင့်ဆုံးမစကားများကိုပြောကြားလေ့ရှိကြသည်။
စိတ်ပညာသဘောတရားအရလည်းစိတ်ကြည်လင်နေသည့်အချိန်တွင်အာရုံစူးစိုက်မှုအားကောင်းပြီးမှတ်ဉာဏ်တွေအားကောင်းသည်ဟုစိတ်ပညာရှင်များကဆိုသည်။
သနပ်ခါး၏မြန်မာ့ လူမှုရေးအစဉ် အလာ အလေ့အထ၊ရိုးရာ ဓလေ့နှင့်ပွဲတော်များတွင် အရေးပါသည့်နေရာမှပါဝင်နေသည်ကို ရိုးရာရာသီအလိုက် ပွဲတော်များတွင်တွေ့မြင်နိုင်သည်။
မြန်မာ့ယဉ်ကျေး မှုပွဲတော် တစ်ရပ်ကို ပုဂံခေတ် (၁၁ ရာစု အေဒီ) မှအစပျိုး ၍မြန်မာ မင်းများလက်ထက်က တစ်ခမ်းတစ်နား ကျင်းပ ခဲ့ကြသည်။
”မီးဖုန်းလှူပွဲ၊တပို့တွဲ”ဟူသော ဆိုရိုးစကား အတိုင်း တပို့တွဲလတွင် ထိုပွဲတော်ကိုကျင်းပ၍ မီးဖုန်းပွဲတော်ဟုခေါ်သည်။
တပို့တွဲလသည် အအေးဓာတ်လွန်ကဲသဖြင့် ဘုရားရှင်ကိုယ် တော်မြတ်အားနွေးနွေးထွေးထွေး ရှိစေရန်ရည်စူး၍ သနပ်ခါးအတုံးများ၊အကိုင်းအလက်များ ကိုကရမက်၊နံ့သာဖြူနီ စသော အခြားအမွှေးနံ့သာတုံးများနှင့်ရောနှော ကာမီးရှို့ ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုတပို့တွဲလသည်အနောက်တိုင်းပြက္ခဒိန်အရ ဖေဖော်ဝါရီလ လယ်ဖြစ် သဖြင့် အလွန် အေးမြသည့် ကာလဖြစ်ရာ လူတိုင်းမီးလှုံနေကြရ သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
ယင်းကာလတွင် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်အား ရည်စူး၍ မီးပုံပွဲကို တပို့တွဲလပြည့် နေ့တွင်ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ကို ရည်မှန်းကာ၊သနပ်ခါး အစရှိသော အမွှေးနံ့သာသားတို့ဖြင့် ဘုရားကိုမီးပူ ဇော်ကြသည်မှာ မြန်မာ တို့၏ယုံကြည်မှု၊ လူမှုရေးအစဉ်အလာ၊ဖော်ပြချက်များစသည်တို့တွင်သနပ်ခါး၏ နက်ရှိုင်းစွာပါဝင်နေမှုကိုဖော်ပြနေပါသည်။
သနပ်ခါး နံ့သာရည်များ နှင့်အထင်ကရပူဇော်မှု တစ်ခုကို သာဓကပြရမည်ဆိုလျင် မန္တလေးမဟာမြတ်မုနိ ရုပ်ပွားတော် ဘုရားကြီးနှင့် မန္တလေးနန်းတော်ရှေ့အောင်တော် မူဘုရားတို့ကိုနေ့စဉ်နံနက် အရုဏ်တက်မျက်နှာတော် သစ်ရာတွင်သနပ်ခါးနံသာရည် များဖြင့် ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။
မဟာမြတ်မုနိ ဘုရားကြီးတွင်မျက်နှာ သစ်တော် ရေအတွက်သနပ်ခါးသွေးကာကုသိုလ်ယူကြပြီးနံနက်တိုင်း သနပ်ခါးနံသာရေဖြင့်ပူဇော်လေ့ရှိသည်မှာလည်းသနပ်ခါး၏မြန်မာလူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းလူမှုရေးအစဉ်အလာအလေ့အထ တစ်ခုအဖြစ်ထင်ရှားပါသည်။
ထို့အပြင် လူငယ်များအကြား လွတ်လပ်ပျော်ရွှင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကိုဖော်ပြချက်အနေဖြင့် ယောနယ်ဘက်တွင်လည်း ယောဓလေ့သနပ်ခါးပါးတို့ ပွဲကိုတွေ့ရှိနိုင်သည်။
တစ်ရွာမှတစ်ရွာရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၊ ဘုရားပွဲတော်များသို့ သွားရောက်ပူဇော်ကန်တော့ကြရာတွင်ရွာခံရှိလူပျို၊အပျိုများမှဘုရား၊ ကျောင်းသို့လာရောက်ပူဇော်ကန်တော့သူတစ်ရွာသူ၊တစ်ရွာသားလူပျို၊အပျိုများအားဘုရား၊ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းအဝင်တွင်သနပ်ခါးလိမ်းပေးကြခြင်း၊မှန်ကြည့်ပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင် ဖွယ်ကောင်းသည့် သနပ်ခါးကိုအခြေခံသည့် ရိုးရာဓလေ့ပွဲတော် တစ်ရပ်. ဖြစ်သည်။
သနပ်ခါးပါးတို့ပွဲကို နှစ်စဉ်မြန်မာပြက္ခဒိန်အရသီတင်းကျွတ်လပြည့်ကျော် (အောက်တိုဘာလ ၃၁ ရက်)မှတန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော်(နိုဝင်ဘာလ ၂၉ရက်) အထိ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
ထို့အတူ မန္တလေးတိုင်း စဉ့်ကူးမြို့အနောက်ဘက်ဧရာဝတီမြစ်ကမ်း ဘေး ခက်သင်ရွာရှိ ရွှေတောင်ဦးတောင်စေတီတက်လမ်းတစ်လျောက်သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့(အောက်တိုဘာ လ)တွင်ဘုရားဖူးလာသူနယ်စုံမှပရိသတ်အားရွာသူအပျိုချောများမှကြေးဖလားငယ်ထဲမှ သနပ်ခါးမှုန့်များဖြင့်မျက်နှာအားတို့ဖတ်ရိုက်ပေးကြသည့် ရိုးရာဓလေ့သနပ်ခါး ပါးတို့ပွဲ သည်လည်း မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သနပ်ခါး၏ လူမှုရေး နှင့်ယဉ်ကျေးမှု ဆိုင်ရာဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။
မြန်မာ့သနပ်ခါးပင်စိုက်ပျိုးရေးနှင့် သနပ်ခါးယဉ်ကျေးမှုတို့ကို လူငယ်များအကြား ဖြန့်ဝေပေး နိုင်ရန်အတွက် သနပ်ခါးပြတိုက်တစ်ခုကို ရွေပြည်နန်းကုမ္ပဏီက တည်ထောင်ဖွင့်လှစ် ထားသည်ကိုညောင်ဦးမြို့တွင်တွေ့နိုင်သည်။
ထို့အပြင်မြန်မာ့သနပ်ခါးကို တန်ဖိုးထား လျက် မိမိတို့ ၏ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုသနပ်ခါးကိုတန်ဘိုးထား ထိန်းသိမ်းကာ ဆက်လက် ရှင်သန်နေစေရေးလက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်ပေးရေးအတွက် မြန်မာနိုင်ငံ သနပ်ခါးအသင်းကို ၁၁-၁၁-၂၀၁၇ ရက်နေ့ကစတင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ သနပ်ခါးအသင်းကို သနပ်ခါးအများဆုံး စိုက်ပျိုးရာဒေသများဖြစ်သည့် အရာတော်၊ ရွှေဘို၊ ကန့်ဘလူ၊မုံရွာ၊မြင်းမူ၊ဘုတလင်၊ကနီ၊ယင်းမာပင်၊ပခုက္ကူ၊မြိုင်၊ ရေစကြို၊ ပေါက်စသည့် သနပ်ခါး စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်တင်ပို့ရောင်းချသူများအားလုံးနှင့်လည်းကောင်း၊ စစ်တွေ၊လင်းခေး ဒေသတို့မှသနပ်ခါးထုတ်လုပ်ရောင်းဝယ်သူများ၊ရန်ကုန်၊မန္တလေးနှင့် နေပြည်တော် မြို့ကြီး များမှ သနပ်ခါး ကုမ္ပဏီကြီးများပါဝင်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး သနပ်ခါးကို ကုန်ကြမ်း၊ ကုန်ချော ထုတ်လုပ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းလျက် ရှိသည့်အပြင် သနပ်ခါး ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်း လျက် ရှိသည်။
ယခုခေတ်တွင် အမျိုးသမီးလေးများသည် မိတ်ကပ်ကို အောက်ခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ အပေါ်မှ သနပ်ခါးကို ထပ်၍ လိမ်းကြသည်။
ယခုအခါ သနပ်ခါးကို သဘာဝအတိုင်း သွေးပြီးလိမ်းရုံ သာမက အလှကုန်များအနေဖြင့် ထုတ်လုပ်သုံးစွဲလာကြ သည်ကို တွေ့ရသည်။
သနပ်ခါးကို ခေတ်နှင့်အမီသနပ်ခါးမှုန့်၊ သနပ်ခါးပေါင်ဒါ၊ သနပ်ခါးရေမွှေး၊ သနပ်ခါးမိတ်ကပ် တို့ကိုပါ ထုတ်လုပ် သုံးစွဲလာကြခြင်းဖြင့် မြန်မာမိန်းကလေးများအကြားသနပ်ခါးယဉ်ကျေးမှု သည်ဆက်လက်ရှင်သန်လျက်ရှိသည်။
ဤကဲ့သို့မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အရေးပါသောသနပ်ခါးအားရပ်ရွာလူ့အဖွဲ့အစည်းက တန်ဘိုးထား ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက် မှုအနေဖြင့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးရှိ သနပ်ခါးအများဆုံး စိုက်ပျိုးရာ ဒေသမြို့နယ် များဖြစ်ကြသောအရာတော်၊ရွေဘို၊ကန့်ဘလူ၊မုံရွာ၊မြင်းမူ၊ဘုတလင်၊ ကနီ၊ယင်းမာပင်၊ပခုက္ကူ၊မြိုင်၊ရေစကြို၊ပေါက်စ သည့် မြို့နယ်များမှသနပ်ခါးစိုက်ပျိုး ထုတ် လုပ်သူများ၊ စစ်တွေ၊ လင်းခေး၊ဒေသများမှသနပ်ခါးထုတ် လုပ်သူများ၊ရန်ကုန်၊မန္တလေး၊ နေပြည်တော် မြို့ကြီးများ မှသနပ်ခါးကုမ္ပဏီများပါမကျန် သနပ်ခါးစိုက် ပျိုးထုတ် လုပ်ရောင်းချသူများအားလုံးပါဝင်သည့် မြန်မာနိုင်ငံသနပ်ခါးအသင်းကိုတည်ထောင်ခဲ့ပြီး သနပ်ခါး စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ် ရေးကို စနစ်တကျတိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် ၊ ပြည်သူ များ သနပ်ခါး အစစ်ကိုသုံးစွဲနိုင်စေ ရန်၊ သနပ်ခါးအသုံးပြုမှုရေရှည် တည်တံစေရန်တို့ ကိုဆောင် ရွက်လျက်ရှိသည်။
အဆိုပါအသင်းကြီးမှ သနပ်ခါးကိုမြတ်နိုး တန်ဘိုးထား လျက်ရိုးရာ ယဉ်ကျေးမှုကိုဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စေရန်အတွက်သနပ်ခါးလှပျိုမေပြိုင်ပွဲများနှင့်သနပ်ခါးဈေးရောင်းပွဲတော်များကျင်းပခြင်း၊သနပ်ခါးနေ့အဖြစ်သတ်မှတ်ကာအခမ်းအနားများကျင်းပခြင်းတို့ကိုဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
မြန်မာ့ရိုးရာပြက္ခဒိန်အရတပို့တွဲလပြည့်နေ့တွင်ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်ကိုရည်စူးကာ သနပ်ခါးသားဖြင့် မီးပူဇော်သည် ကိုအကြောင်းပြု၍ တပို့တွဲလပြည့်နေ့ကို မြန်မာ့သနပ်ခါးနေ့အဖြစ် မြန်မာနိုင်ငံသနပ်ခါးအသင်းက သတ်မှတ်ပြီး သနပ်ခါးဆိုင်ရာသိကောင်းစရာများ ဟောပြော ဆွေးနွေးခြင်း၊သနပ်ခါးဆိုင်ရာ လက် ကမ်းစာစောင်များဖြန့်ဝေခြင်း၊စတုဒီသာကျွေးမွေးခြင်း၊ ဗုဒ္ဓဘုရားကိုရည်မှန်းကာ သနပ်ခါးအ စရှိအမွှေးနံ့သာသားတို့ဖြင့်တန်ခိုးကြီးဘုရားများတွင် ပူဇော်ခြင်း၊သနပ်ခါးဈေးရောင်းပွဲတော်များကျင်းပခြင်းတို့ကိုဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
မြန်မာ့ သနပ်ခါးနေ့ကိုကျင်းပပြုလုပ်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာမြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအစဉ်အလာ ကောင်းကိုထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သွား နိုင်ရန်၊မြန်မာ့သနပ်ခါးကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားမှုရှင် သန်ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန်၊ မြန်မာ့သနပ်ခါး သည်အလှအပအတွက်လိမ်းခြယ်ခြင်း နှင့်အတူ ကျန်းမာရေးကိုပါအထောက် အကူ ဖြစ်စေသည်ကိုသိရှိလာစေရန်၊မြန်မာ့သနပ်ခါး၏ ဆေး စွမ်းကောင်းများကိုမြန်မာပြည်သူတို့ သိရှိလာစေခြင်းနှင့်အတူကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးရှိပြည် သူများနားလည်သိရှိတန်ဘိုးတတ်လာစေရန်၊ထိုမှတစ်ဆင့်မြန်မာ့သနပ်ခါးကိုကမ္ဘာ့ဈေးကွက်မှာထိုးဖေါက်ရောင်းဝယ်မှုပြုလာခြင်းဖြင့်မြန်မာပြည်သူတို့၏စီးပွားရေး၊လူမှုရေးမြင့်မားလာစေရန်စသောအကျိုးထူးများဖြစ်လာစေရန်အတွက်ဟူ၍ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့သနပ်ခါးအသင်းသည်မြန်မာ့သနပ်ခါးကိုနိုင်ငံတကာသို့ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိစေရေး၊မြန်မာ့ သနပ်ခါးပြည်ပဈေးကွက်သို့ထိုးဖေါက်ရောက်ရှိရေးအတွက် NGO အဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည့် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံ၊ Helvetas Myanmar နှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံသနပ်ခါးအသင်း၏စာရင်းအရ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သနပ်ခါးစိုက်ဧက ပေါင်း ၃၂၃၀၀၀ ဧကရှိသည်ဟုသိရသည်။
သနပ်ခါးပင်၏သဘာဝအရ အပူပိုင်းဒေသတွင်သာပေါက် ရောက်ရှင်သန်သည်ဖြစ်ရာ သနပ်ခါးစိုက်ဧကများတိုးပွားလာခြင်း ကြောင့် မိုးရေချိန် လက်မ များလည်းသိသာစွာတိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် အပူပိုင်းဒေသစိမ်းလန်းစိုပြေရေးကိုလည်း တစ်ဖက် တစ်လမ်းမှ များစွာအထောက်အကူပြုလျက်ရှိသည်။
သနပ်ခါးစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်မှု ကို စံနမူနာယူနိုင်ရန်ရည်ရွယ်၍ စံပြသနပ်ခါးစိုက်ခင်းများကို မကွေးတိုင်းဒေသကြီး တွင် ပခုက္ကူ၊ရေစကြို၊မြိုင်၊ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးတွင် အရာတော်၊ဒီပဲယင်း၊မြို့များတွင်စိုက်ပျိုး ပညာပေးလျက်ရှိသည်။
အဆိုပါစံပြခြံများသာမက ပြည်တွင်းသနပ်ခါးကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ဖြစ် သည့် ရွှေပြည်နန်း ကုမ္ပဏီက ၂၀၀၇ ခုနှစ်နှင့် ၂၀၀၉ ခုနှစ်များတွင် ညောင်ဦးမြို့အနီး၌အကြီးဆုံးသနပ်ခါးစိုက်ခင်းခြံကြီးတစ်ခြံ ကိုတည်ထောင်ထားသည်။
ယင်းခြံကြီးမှာ ဧက ၁၅၀ ကျော်ရှိပြီး သနပ်ခါးမျိုးပေါင်း ၄ မျိုး ပါဝင်ပြီး အပင်ပေါင်း ၄၀၀၀၀ ရှိသည်။
သနပ်ခါး ကိုအလှအပအတွက်သာမက မြန်မာ့ရိုးရာတိုင်းရင်းဆေးအတွက်လည်းအသုံးပြုကြ သည်။
မြန်မာ့တိုင်းရင်းဆေးကျမ်းများအရသနပ်ခါးသည် ပူ၏။
သွေးကိုကြွစေ၏။
သနပ်ခါးသည်ပူ၊ခါး၊ချုပ်၊ပွင့်ဖြစ်၏။
ငန်းမန်းကိုနိုင်၏။
အပူနာ၊အအေးနာနှစ်မျိုးလုံးတွင်သုံးနိုင်သည်။
အပွင့်နာကိုမသုံးရပါ။
လိမ်းလျင်ပွင့်အေး ၍ ချွေးရ၏။
ကျောက်ရောဂါကိုနှိမ်နှင်းနိုင်၏။
သနပ်ခါးမြစ်ကို ဝမ်းနှုတ်ဆေး၊ချွေးထုတ်ဆေး၊များနှင့်ပတ်သက်သောရောဂါ(သို့မဟုတ်) ဝမ်း ဗိုက်နာနှင့်သက်ဆိုင်သည့်ရောဂါများနှင့်နှလုံးရောဂါအတွက် နှလုံးအားပေးသောဆေးအမယ် အဖြစ်အသုံးပြုသည်။
သနပ်ခါးအသီးကိုအဆိပ်ဖြေဆေး၊ကျောက်ရောဂါကာကွယ်ဆေးအ တွက်အသုံးပြုသည်။
သနပ်ခါးအရွက်ကို ဝက်ရူးပြန်ရောဂါကာကွယ်ဆေး၊အနာကြီး ရောဂါ၊ ငှက် ဖျားရောဂါပျောက်ဆေးများအတွက်အသုံးပြုသည်။
ထို့အပြင် သနပ်ခါးကို မြန်မာနိုင်ငံရှိတက္ကသိုလ်များနှင့်ပြည်ပတက္ကသိုလ်များ၊အဖွဲ့အစည်းများ က သိပ္ပံနည်းကျ ဓာတ်ခွဲသုတေသန ပြုမှုများ ဆောင်ရွက်ရာတွင်လည်းသနပ်ခါးသည် လူ့ ခန္ဒာ ကိုယ်အကျိုးပြုဒြပ်ပေါင်းများ (Bioactive compounds) ပါဝင်ကြောင်း၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး များပါဝင်မှုမရှိကြောင်း၊အလှကုန်ပစ္စည်းများအတွက်ကိလိုအပ်သောအရင်းအမြစ်များပါရှိ ကြောင်း၊ ထိုအချက်များအရ သနပ်ခါးကိုစိတ်ချယုံကြည်စွာအသုံးပြုနိုင်ကြောင်းတို့ကိုသု တေသနပြုပြီးထောက်ခံရေးသားမှုများအများအပြားရှိသည်။
အထက်ပါအချက်များအရ မြန်မာ့သနပ်ခါးသည် မြန်မာလူမျိုးတို့၏ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် ထိန်းသိမ်းလက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြသည့်ရိုးရာဘာသာစကားနှင့်စာပေအရေးအသားများ၊ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုအနုပညာများ၊လူမှုရေးအစဉ်အလာအလေ့အထများ၊ရိုးရာဓလေ့များနှင့်ပွဲတော်များ၊သဘာဝနှင့်စကြဝဠာဆိုင်ရာဗဟုသုတနှင့်ရိုးရာအစဉ်အလာဓလေ့များရိုးရာလက်မှုပညာရပ်များစသည့်နယ်ပယ်စုံတွင်ပါဝင်သက်ဆိုင်လျက်ရှိသည့်ဒြပ်မဲ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
မြန်မာတစ်မျိုးသားလုံးအနေဖြင့်မြန်မာ့သနပ်ခါးကိုမြတ်မြတ်နိုနိုးတန်ဘိုးထားလျက်ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန်အစိုးရ၊ပြည်သူများ၊သနပ်ခါးစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ရောင်းချသူများကတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးလေးစားချစ်ခင်လွတ်လပ်ပွင့်လင်းစွာဖြင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် လျက်ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိပါကြောင်းတင်ပြ လိုက်ရသည်။
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံသည် ယခုအခါ အစ္စလာမ်ဘာသာ ထွန်းကားသော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ရှေးယခင်နှစ်ပေါင်းများစွာက ဤဒေသသည် ဗုဒ္ဓသာသနာ နေလိုလလိုထွန်းလင်းခဲ့သော ဒေသတစ်ခုဖြစ်သည်။
သမိုင်း​ကြောင်း တစ်ချိန်က ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် ဘင်္ဂလားသို့ ကိုယ်တိုင်ကြွရောက်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာ မျိုးစေ့ကို ချပေးခဲ့သည်ဟုဆိုကြသည်။
သို့သော်လည်း မောရိယဧကရာဇ် သီရိဓမ္မာ အသောက မင်းကြီးလက်ထက်တွင်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဗုဒ္ဓသာသနာသည် အစဉ်အဆက်ထွန်းကားလာခဲ့ရာ ပါလ အင်ပိုင်ယာနိုင်ငံ​ခေတ်၌ အထွန်း​တောက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့​လေ၏။
ပါလခေတ်က ဘုရင်များသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ပြီး ​မြောက်မြားစွာ​သော ကျောင်းတော် (ဝိဟာရ) များစွာကို ဆောက်လုပ်၍ လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။
ထိုကျောင်းတော်များအနက်မှ သောမပူရ မဟာဝိဟာရ (Somapūra mahāvihāra) ကျောင်းတော်သည် အထင်ရှားဆုံး အကျော်ကြားဆုံး အကြီးမားဆုံး ဖြစ်​လေသည်။
ယင်း​ခေတ်အခါက တည်​ဆောက်ခဲ့​သော ဘုရား​ကျောင်းကန်​စေတီပုထိုးများသည် ယနေ့ထက်တိုင် ရှိ​နေ​သေးသည်။
ယင်း​အချိန်က ဘင်္ဂါလီလူမျိုး အများစုသည်လည်း မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များသာ ဖြစ်ကြလေသည်။
ပါလခေတ်၌ပင် ဝိကြမပူရ (Bikrampur) မြို့၌ အတိဿ မည်သော ဆရာတော်တစ်ပါး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဟောကြားခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ဟရိကေလပြည်ငယ်ကို အုပ်ချုပ်သော စန္ဒရားမင်းဆက်များသည်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို လက်ခံကျင့်သုံးယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ​ပျောက်ကွယ်ရန် အ​ကြောင်းဖန်လာသည်မှာ အေဒီ၁၃ရာစုမှ စ၍ ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံထဲသို့ တပ်(က်)လူမျိုးဟင်ဒူဘာသာဝင်များသည် စစ်သည်အင်အား အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်၍ လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့ကြလေသည်။
အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ​ကျောင်း​တော်များ၊ တက္ကသိုလ်များမှာ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေကျမ်းဂန်များ သင်ကြားပို့ချပေးသော ဘုန်းကြီးကျောင်းများ (ဥပမာ - နာလန္ဒ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်) ပျက်စီးသွားသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အင်အား ယုတ်လျော့သွားလေသည်။
နောက်ပိုင်း​ခေတ်များတွင် ထွန်းကား​သော ​ဒေလီ စူလ်တန် မင်းဆက်၊ ဘင်္ဂလား စူလ်တန် မင်းဆက်၊ မဂိုအင်ပိုင်ယာတို့မှာ အစ္စလာမ်ဘာသာကို ကိုးကွယ်​သော မင်းဆက်များဖြစ်ကြ​လေရာ ဘင်္ဂါလီလူမျိုး အများစုသည် မူဆလင်များ ဖြစ်ကြသည်။
သို့​သော်လည်း တချို့​သော ဘင်္ဂါလီ မျိုးနွယ်စုများသည် မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဆက်လက်၍ ကိုးကွယ်​နေကြဆဲ ဖြစ်ကြသည်။
​မှတ်တမ်းများအရ ၁၉၈၀ ခုနှစ်များတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဘင်္ဂလီလူမျိုးများသည် စစ်တကောင်းဒေသ၌ အနည်းငယ် ကျန်ရှိ​နေ​ကြောင်း သိရသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန်လည်ထွန်းကားခြင်း ဗုဒ္ဓဘာသာသည် လက်တစ်ဆုပ်စာမျှ​သော ဘင်္ဂါလီလူမျိုးများထံတွင် တည်တံ့​နေ​သေး​သော်လည်း သူတို့၏ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ​ထေရဝါဒလည်း မဟုတ်၊ မဟာယာနလည်း မကျဘဲ အ​ရော​ရော အထွေး​ထွေး ဖြစ်​နေခဲ့သည်။
ဟိန္ဒူဘာသာနှင့်လည်း ရောထွေးယှက်နွယ်လာခဲ့သည်။
ဟိန္ဒူနတ်ဘုရားများ ဖြစ်သည့် သီဝ၊ လက်သျှမိ၊ ဒူရဂါ နတ်ဘုရားများကို ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ပေါင်းစပ်၍ ကိုးကွယ်လာကြသည်။
ယဇ်ပူဇော်သည့် အလေ့အထများလည်း ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
ဝိနည်းစည်းကမ်းများကို မလိုက်နာသော ဘုန်းကြီးများရှိလာသည်။
တချို့သော ဘုန်းကြီးများသည် အိမ်ထောင်ပြုလာသည့်အပြင် အောင်သွယ်တော်အဖြစ်ပင် လုပ်ကိုင်လာကြ​လေသည်။
ထိုကဲ့သို့ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဗုဒ္ဓဘာသာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့သူမှာ ရခိုင်ပြည်ဖွား သံဃရာဇာ သာရမေဓါ မဟာထေရ် ပင်ဖြစ်သည်။
သာရမေဓာ မထေရ်မြတ်သည် ၁၈၅၆ ခုနှစ်၌ ဘင်္ဂလီဘုန်းကြီး ရဓာစာရဏ ၏ ပင့်ဖိတ်ချက်အရ စစ်တကောင်းဒေသသို့ ပထမအကြိမ် ကြွရောက်လေ့လာသည်။
လအနည်းငယ်နေထိုင်ပြီး ရခိုင်ပြည်သို့ ပြန်သွားသည်။
ကိုးနှစ်အကြာ ၁၈၆၄ တွင် သာရမေဓာအသျှင်သည် စစ်တကောင်းသို့ ပြန်လည်ကြွချီလာပြီး စစ်မှန်သော ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဟောကြား၍ သာသနာပြုခဲ့သည်။
ရဟန်းသံဃာများ ဝိနည်းချိုးဖောက်​နေခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်နေခြင်း၊ ငွေကိုင်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း အိမ်ထောင်သားမွေးပြုနေခြင်းများကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်တားမြစ်ခဲ့သည်။
အသက်၂၀ မပြည့်သူများ ရဟန်းပြုခြင်းကိုလည်း တားမြစ်ခဲ့သည်။
ဟိန္ဒူ နတ်ဘုရားများအား ကိုးကွယ်နေကြခြင်းများကိုလည်း ပိတ်ပင်တားဆီးလိုက်သည်။
သာရမေဓာ အသျှင်မြတ်သည် ဘင်္ဂလားဒေသမှ ပျက်စီးနေသော ဗုဒ္ဓဘာသာကို အသစ်တဖန် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးနောက် သံဃရာဇာ နိကာယ ဂိုဏ်းကြီးကို တည်ထောင်လိုက်လေသည်။
ယင်းအချိန်တွင် သက္ကမ လူမျိုးများ​ (Chakmas) နေထိုင်ရာ သက်ထောင်​ဒေသ၌ ကလိန္ဒီ (Kalindi) ဘုရင်မ စိုးစံအုပ်ချုပ်​နေချိန် ဖြစ်သည်။
သာရမေဓာ အသျှင်မြတ်၏ သာသနာပြု သတင်းများကို ကြားသိရ​သော ဘုရင်မ ကလိန္ဒီသည် သာရမေဓာ အသျှင်ကို ဖိတ်ခေါ်၍ တရားတော်များ နာကြားခဲ့​လေသည်။
​ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံယူခဲ့သည်။
သက္ကမလူမျိုးများအကြား ပျံ့နှံ့​စေရန်ကိုလည်း ကူညီ​ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ထို့​ကြောင့် သက္ကမလူမျိုးအများစုသည်လည်း ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်လာကြ​လေသည်။
သက္ကမ လူမျိုးအများစု ​နေထိုင်ရာ သက်ထောင် (ရင်ဂါမတီခရိုင်)သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများဆုံးရှိသည့် နေရာဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင် သာရမေဓာ မထေရ်မြတ်၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ အထိုက်အ​လျောက် ​အောင်မြင်ခဲ့​လေသည်။
သို့​သော်လည်း ဂိုဏ်းဂဏ ကွဲမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။
သာရမေဓာ မထေရ်မြတ်၏ သံဃရာဇာ နိကာယ ဂိုဏ်းကြီးနှင့် အပြိုင် ဘင်္ဂလီ ဘုန်းတော်ကြီး ရဓာစာရဏသည် မဟာသထာဝီရ နိကာယဂိုဏ်းကို တည်ထောင်လိုက်လေသည်။
ယင်းကဲ့သို့ တည်ထောင်ရခြင်းမှာ တိုင်းတပါးသား ဖြစ်သော သာရမေဓာ အသျှင်သူမြတ်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို မလိုလား၍ ဖြစ်​လေသည်။
သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးသည် ထေရဝါဒ ဂိုဏ်းများဖြစ်ကြပြီး အယူဝါဒမှာလည်း ကွဲပြားခြားနားခြင်းမရှိပေ။
ယ​နေ့​ခေတ်တွင် ထိုနိကာယဂိုဏ်းနှစ်ခုသည် ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်တွင် အကြီးမားဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းနှစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ယနေ့​ခေတ်အချိန်တွင်မူ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် ဘင်္ဂလားဒေရှ်နိုင်ငံ၏ တတိယမြောက် အကြီးမားဆုံး ဘာသာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံလူဦးရေ၏ 0.7 % (လူဦးရေအားဖြင့် ၁သန်းကျော်) က ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြသည်။
ဘင်္ဂလားဒေရှ်နိုင်ငံတွင် ဘုရားဖွား​တော်မူသည့် ရက်သည် ရုံးပတ်ရက် ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လူမျိုးအများစုမှာ သက္ကမ၊ မရမာ၊ တန်ချန်းယာ၊ ရခိုင်၊ ဘရူဝါ (မရမာကြီး) နှင့် တောင်ပေါ်နေ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။
ရခိုင်၊ ဘရူဝါ (မရမာကြီး) နှင့် ဘင်္ဂလီ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များမှာ ​မြေပြန့်​ဒေသတွင်​နေ၍ သက္ကမ၊ မရမာ လူမျိုးနှင့် တောင်ပေါ်နေ တိုင်းရင်းသားများမှာကား စစ်တကောင်း တောင်တန်းဒေသ၌ နေထိုင်ကြသည်။
ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ရခိုင်များ ​ရှေးယခင်ကတည်းကပင် ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၏ အရှေ့​တောင်ပိုင်း​ဒေသ စစ်တ​ကောင်းနယ်သည် ရခိုင်ဘုရင်တို့၏ ဩဇာ​အောက်တွင် တည်ရှိခဲ့​ကြောင်း ရခိုင်ရာဇဝင်များက ​ဖော်ပြသည်။
​မြောက်ဦး​ခေတ်လယ်ပိုင်းတွင် ရခိုင်ဘုရင်များသည် စစ်တ​ကောင်းဆိပ်ကမ်းဒေသကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ကုန်စည်ကူးသန်းခြင်းဖြင့် အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့သည်။
ထို့​ကြောင့် ယင်းအချိန်ကပင် စစ်တ​ကောင်း​ဒေသ၌ ရခိုင်များ အ​ခြေချ​နေထိုင်မှု ရှိခဲ့​ပေမည်။
သို့​သော် လူဦး​ရေ သိပ်မများနိုင်​ပေ။
ရခိုင်များ စစ်တ​ကောင်း၊ ပန်းဝါ စ​သော ​ဒေသများကို အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက် အ​ခြေချ​နေထိုင်သည်မှာ ရခိုင်ပြည် ကျဆုံးပြီးစ ကာလကပင် ဖြစ်သည်။
ယင်းအချိန်က ရခိုင်ပြည်တွင် စစ်ပွဲများ ဖြစ်နေသဖြင့် ​ဘေးလွတ်ရာ စစ်တ​ကောင်း၊ ပန်းဝါ၊ ဖလောင်းချိတ်၊ အဝကျွန်း စသော ​ဒေသများတွင် ရခိုင်တို့အ​ခြေချ​နေထိုင်၍ လုပ်ကိုင်စား​သောက်ခဲ့ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ပန်းဝါ၊ ဖလောင်းချိတ်မြို့များတွင် ရခိုင်လူဦး​ရေ အများဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ရခိုင်များမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်သည့်အ​လျောက် ဘုရား​စေတီ၊ကျောင်းကန် ပုထိုးများကို ​ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းခဲ့ကြ​လေသည်။
ထို့ကြောင့် ယ​နေ့ထက်တိုင် ဘင်္ဂလား​ဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင် ရခိုင်များ တည်ထားခဲ့​သော ဘုရား​ကျောင်းကန် အမြောက်အမြား ကျန်ရှိ​နေ​သေး​လေသည်။