kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ef name="မြန်မာ့မိရိုးဖလာဓလေ့ နတ်သမိုင်း"> သမိုင်း အမေရေယဉ်သည် အလုံဘိုးတော်ကြီးခေါ် ဗဒုံနတ်ကြီး၏ နှမတော်စပ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။
ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ တပေါင်းလဆန်း ၃ ရက်နေ့မှ ၉ ရက်နေ့အထိ မုံရွာခရိုင်၊ ယင်းမာပင်မြို့နယ်၊ ဇီးတောရွာအနီးရှိ ရေယဉ်ကတော်၏ နတ်ပွဲပြုလုပ်ကြသည်။
အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ သိုးဆောင်းကြီး၊ သိုးဆောင်းကလေး၊ နတ်ထိန်း၊ နတ်ကတော်များသည် ပွဲတော်သို့ လာရောက်ကြ၍ ကန္နားဆက်ကြသည်။
တောင်ခြေအနီးအရှိ ချောင်းယောင်ယောင် မြောင်းယောင်ယောင် ချိုင့်ဝှမ်းနေရာသည် နတ်ပွဲမရှိလျှင် ခန်းခြောက်နေတတ်ပြီး နတ်ပွဲရှိသည့်အခါတွင် ရေပြည့်လျှံနေသည်။
၎င်းနေရာကို ရေယှဉ်ချောင်း သို့မဟုတ် ရေယဉ်ချောင်းဟု အချို့က ခေါ်ကြသည်။
ပွဲတော်သို့ ဆားလင်း၊ ပုလဲ၊ ယင်းမာပင် စသည့် မြို့များမှ လှည်းအစီးပေါင်း ၅၀၀၀ မျှ လာရောက်ကြသည်။
နတ်ပွဲပြုလုပ်သည့်ရက်အတွင်းတွင် ယင်းမာပင်မြို့နယ်ရှိ ကျေးရွာများတွင် မည်သည့်အလှူမင်္ဂလာပျော်ပွဲရွှင်ပွဲမျှ မပြုလုပ်ရဘဲ ရပ်ဆိုင်းထားကြရသည်။
ဆောင်ကြာမြိုင် ဝေါဟာရအသစ် ဖြစ်ပေါ်ခေတ်စားခဲ့သည်မှာ ပဒေသရာဇ် ခေတ်နှောင်းပိုင်းမှာပင် ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်းမင်းခေတ်မှသည် ကိုလိုနီခေတ် ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့ စိုးမိုးခြယ်လှယ်သော အချိန်တို့တွင် သုံးနှုန်းခဲ့ကြသည်။
ဆောင်ကြာမြိုင်ဟူသည် ပြည့်တန်ဆာတို့ အလုပ်လုပ်ရာ အိမ်ဟု မြန်မာအဘိဓာန်ကျမ်းတွင် အနက်ဖွင့်ဆိုသည်။
ဆောင် ၏အနက်၌ အဘိဓာန်ကျမ်းတွင် နန်းတော်၊ အိမ်၊ ကျောင်း စသည့် အဆောက်အဦတို့တွင် ပါဝင်သော အမိုးသီးခြားရှိသည့် အစိတ်အပိုင်း၊ အဆောင်ဟု ဖွင့်ဆိုထားသည်။
ဤ၌ နန်းတော် အိမ်တော်၏ အဆောင်ကိုပင် ဆိုလိုရင်း ဖြစ်သည်။
ကြာ ကိုအနက်ဖွင့်ရာတွင် အဘိဓာန်ကျမ်းတွင် ရေတွင်ပေါက်သော အပွင့်ဖြူ၊ နီ၊ ညို ပွင့်တတ်သည့် အပင်တစ်မျိုးဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သည်။
သို့သော် ဆင့်ပွားကြာကို မန္တလေးခေတ်အခါ၌ မိန်းကလေးများကို ရိပ်စားသုံးနှုန်းကြရာမှ (ကြာမျက်လုံး၊ ကြာကြည့်၊ ကြာခို၊ ကြာခြည်၊ ကြာခြည်လှစ်) စသည့်စကားပွားများ ဆင့်ကဲခဲ့ကြသည်။
အရှင်းဆိုရသော် ကြာပန်းအမူအရာနှင့် ကြည့်သောသူ၊ သူတစ်ပါး၏မယား၊ ဇနီးကို တိတ်တဆိတ်ပေါင်းသင်းနေထိုင်တတ်သူကို ကြာခိုသူ၊ ကာရံထားသော ခြည်ထောင်အား လှစ်ဟဖွင့်ကြည့်သူကို ကြာခြည်လှစ်သည် စသည်ဖြင့် ထီးရိပ်နန်းပါ စကားဆိုခဲ့ကြသည်။
နန်းဓလေ့မှတ်တမ်းနှင့် ရွှေဘုံနိဒါန်းတို့တွင် ဆောင်ကြာမြိုင်ဟူသည်မှာ နန်းတော်၊ အိမ်တော်၊ မိဖုရားများ၏ အဆောင်များနှင့် သက်ဆိုင်သော ကဏ္ဍတစ်ရပ်ဟု ဖွင့်ဆိုသည်။
လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင် ရေးဖွဲ့သော စိန်ခြူးကြာညောင် ဘောလယ်တွင် စိန်များဖြင့် ခြယ်သထားသော ခြူးပန်း၊ ခြူးနွယ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်သော သလွန်ညောင်စောင်းတွင် ကြာပန်းများနှင့် ညောင်ရွက်ပုံများလည်း အလှအပအဖြစ် ထွင်းထုဆင်ယင်ထားကြောင်း ရာဇဝင်ဓလေ့ထုံးတမ်းအဖြစ် တွေ့မြင်ရပေသည်။
မြန်မာတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုအဖြစ် ပန်းပုလက်ရာများတွင် ကြာနှင့် ကနုတ်များ ပါလေ့ရှိကြောင်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများတွင် ယနေ့တိုင် မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။
ဇာတ်ကြောင်းများ၊ ရှေးရာဇဝင်နိပါတ်တော်များကို သရုပ်ဖော်ရာတွင် ကြာရွက်၊ သလွန်၊ ညောင်ရွက်များ တပ်ဆင်ရေးခြယ်ကြကြောင်း တွေ့ရသည်။
မြန်မာ့ရိုးရာ အနုပညာရပ်များတွင် ကြာ၏ သဘောကို ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အဆောက်အဦများတွင် တွေ့ရသည်။
အိန္ဒိယပြည်မှ ဆင့်ပွားပြန့်နှံ့လာကြောင်း တွေ့ရပြီး မြင့်မြတ်သိမ်မွေ့သော အရာဌာနနှင့် အဖြစ်အပျက်တို့တွင်လည်း ဆောင်ကြာမြိုင် ဟူသော စကားကို သုံးနှုန်းလေ့ရှိသည်။
ဆောင်ကြာမြိုင်ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည်ယခင်က ထီးရိပ်နန်းရိပ်တွင်သာ သုံးစွဲခဲ့ကြသောလည်း စစ်မဖြစ်မှီ စစ်ကြိုခေတ်နှင့် ဂျပန်ခေတ်ရောက်သည့် အခါတွင် ပြည့်တန်ဆာများနေရန် ဖွင့်လှစ်ထားသည့် အိမ်အဖြစ် လူသိများ ရေပန်းစားခဲ့သည်။
ယခုခေတ်တွင်ကား ဆောင်ကြာမြိုင်ဟူသည့် စကားသည် (ပြည့်တန်ဆာအိမ်)ဟု ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်ထားကြောင်း သိကြသည်။
ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းတရား စစ်ပြီးခေတ် အမျိုးသမီး ကယ်ဆယ်စောင့်ရှောက်ရေးအသင်း၏မှတ်တမ်းများ၌ ဆောင်ကြာမြိုင်မင်းသမီး ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းတရားတို့ကို သုံးသပ်တင်ပြထားသည်။
ဆင်းရဲမှုနှင့် အတူ ဝမ်းစာရေးကြောင့် ဖြစ်ရခြင်း။
မိန်းမထိန်း (အဆွယ်)များ၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ရခြင်း။
အုပ်ထိန်းဆောင့်ရှောက်မှုချွတ်ယွင်းကင်းမဲ့၍ ဖြစ်လာရခြင်း။
အခြေခံပညာမဲ့၍ ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားကို နားမလည် စိတ်ဓာတ်ညံ့ဖျင်း၍ ဖြစ်ရခြင်း။
အဝတ်အစား လျပ်ပေါ်လော်လီ၍ အပျော်အပါး လိုက်စားလွန်း၍ ဖြစ်ရခြင်း။
ကာမဂုဏ်အရာတွင် ဝါသနာထုံ နစ်မျော၍ ဖြစ်ရခြင်း။
စီးပွားဖြစ် ငွေရလိုမှုကြောင့် ဖြစ်ရခြင်း။
ဤကား ဆောင်ကြာမြိုင်မင်းသမီး ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်သည်။
သန်းထွန်း(လှည်းကူး) ရေး ဂျပန်ခေတ် ရန်ကုန်ဆောင်ကြာမြိုင်မှတ်တမ်းနှင့် သမိုင်းပုံရိပ်၊ ၂၀၁၈၊ ဒီဇင်ဘာ၊ စာ -၂၄ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း။
အာဖရိုဒီတေ(၊ ) သို့မဟုတ် အက်ဖ်ရိုဒိုက်တီ()သည် ဂရိဒဏ္ဍာရီလာ ချစ်ခြင်း၊ အလှအပ၊ သာယာမှုနှင့် နုပျိုမှုတို့၏ နတ်ဘုရားမ ဖြစ်သည်။
အာဖ်ရိုဒီတဲနှင့် စရိုက်သဘာဝတူညီသည့် ခေါမနတ်ဒေဝီ ဗီးနပ်စ်ကို အစွဲပြုမှည့်ခေါ်ထား သော ဗီးနပ်စ်ဂြိုဟ်နှင့် ယှဉ်တွဲအမှတ်သညာပြုခံရသည်။
အာဖ်ရိုဒီတဲ၏ ပင်မသင်္ကေတများတွင် မာတဲလ်ပင်၊ နှင်းဆီ၊ ခို၊ စာကလေးနှင့် ငန်းများ ပါဝင်သည်။
'အာဖ်ရိုဒီတဲ' သည် မြန်မာဘာသာစကားဖြင့် အစဉ်ဆက် အသံဖလှယ်မှုဖြစ်သော်လည်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့် 'အဲဖရာဒိုက်တီး' ဟုထွက်ရှိကာ ရှေးဟောင်းဂရိဘာသာဖြင့် 'အာဖ်ရိုဿီတဲ'၊ ခေတ်သစ်ဂရိဘာသာဖြင့် 'အာဖ်ရိုဒီတီ' ဟု အနီးစပ်ဆုံးထွက်ရှိသည်။
သံသေဒဇ ပေါ်လာခြင်း နတ်မင်း ခရိုနက်က ဖခင် ယူရေးနပ်အား တိုက်ခိုက်စဉ် ယူရေးနပ်၏ မွေးအင်္ဂါ ရေသို့ ကျသော် ရေမြုပ်ဖြစ်သည်။
ထိုရေမြုပ်သည် ပင်လယ်၌ မျောရင်း မိန်းမပျိုအသွင် ဖြစ်လာသည်။
ဆိုင်ပရပ်ကျွန်းရှိ ပါဖော့မြို့အနီးတွင် အသက်ဝင်လေသည်။
ဆိုင်ပရစ် (ဆိုင်ပရပ်သူ) ဟု လူတို့က ခေါ်ကြလေသည်။
စင်သီယာကျွန်းအနီးတွင် အသက်ဝင်ကြောင်း ယုံကြည်သူတို့က စင်သရီယာ (စင်သီယာသူ) ဟု ခေါ်ပြန်သည်။
အသက်ဝင်စဉ်ပင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော မိန်းမ၏အသွင်ကို ရသည်။
ကံထူးရှင် ပန်းပဲဆရာ အဖရိုဒိုက် ဖြစ်လာသော် နတ်ဘုရားတို့ မာန်စောင်သူက စောင်၊ စိုးရိမ်သူက စိုးရိမ် ဖြစ်ကြရသည်။
အလွန်လှသော အဖရိုဒိုက်ကြောင့် ဇုသည်လည်း စိတ်မအေးရ။
သို့ဖြစ်ရာ ဟီရာဖန်ဆင်းသည့် ဟပ်ဖေးစတပ်နှင့် လက်ထပ်ပေးလိုက်သည်။
ဟပ်ဖေးစတပ်မှာ ဟီရာလက်တည့်စမ်းထားသော နတ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ရုပ်ဆိုးသည်။
အိုလံပတ်တောင်၌ နေသော်လည်း နတ်ရာမဝင်ဘဲ ပန်းပဲဖိုတွင်သာ အချိန်ကုန်ရသည်။
စီစဉ်သော လက်ထပ်ပွဲကို မနှစ်လိုသော အဖရိုဒိုက်မှာ ဟပ်ဖေးစတပ်မှလွဲ၍ ကျန်နတ်ဘုရား၊ လူယောက်ျားတို့နှင့် ဘဝကို ကုန်လွန်ခဲ့သည်။
အဖရိုဒိုက်နှင့် အချစ်မှတ်တိုင် စိုက်ခဲ့သူများ အဲရီးဇ် အဖရိုဒိုက်နှင့် ပထမဆုံး အကြည်ဆိုက်သူမှာ စစ်နတ်ဘုရား အဲရီးဇ် ဖြစ်သည်။
ဖိုဘိုနှင့် ဒိုင်မော့ဟူသော အမြွာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ ဟာမိုနီရာ ဟူသော သမီးတယောက်နှင့် ဆန္ဒနတ်လေးပါး (အီရော့၊ အန်တီရော့၊ ဟင်မီရော့၊ ပိုသို) ကို မွေးသည်။
ပိုဆိုက်ဒန် ရေသခင်ကြီး ပိုဆိုက်ဒန် သည်လည်း အဖရိုဒိုက်နှင့် ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့သေးသည်။
ရိုဒီဟူသော သမီးတယောက် ရသည်။
ဟာမိ ဇု၏သားငယ် ဟာမိသည်လည်း အဖရိုဒိုက်နှင့် မကင်းပေ။
တိုင်ချီ၊ ပိုင်သိုနှင့် ဟာမဖရိုဒီတော့ဟူသော သားသုံးယောက် ရသည်။
အဒိုနစ် ဆိုင်ပရပ်မင်းသမီး မာရာက ဖခင် စီနာရပ်နှင့် ချစ်ဗျူဟာခင်းလိုသည်။
အပျော်မယ်ဟန်ဆောင်၍ အကြံကို အကောင်အထည်ဖော်သည်။
သို့ဖြင့် အဒိုနစ်ဟူသော သားတယောက်ရသည်။
အကြောင်းစုံသိသည့် စီနာရပ်က သမီးအား သတ်ရန် လိုက်သည်။
မာရာက နတ်တို့အား တောင်းပန်သော် သစ်စေးပင်အဖြစ် ပြောင်းပေးလိုက်သည်။
သို့သော် မွေးကင်းစ အဒိုနစ်ကို စောင့်ရှောက်မည့်သူ မရှိတော့။
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အဖရိုဒိုက်က ထိုကလေးကို တွေ့သည်။
ထို့ကြောင့် အောက်ကမ္ဘာသို့ယူကာ ပစစ်ဖှနီ (Per-siff-an-ee) အား မွေးစေသည်။
အရွယ်ရောက်သော် သန်စွမ်း၍ ယောက်ျားကောင်းတယောက်ဖြစ်လာသည်။
အဖရိုဒိုက်က ပစစ်ဖှနီးထံမှ ပြန်တောင်းသည်။
ပစစ်ဖှနီးသည်လည်း လက်မလွှတ်နိုင်။
သို့ဖြင့် အချင်းများကြသည်။
ဇုက အဒိုနစ်၏ သက်တမ်း သုံးပုံတပုံကို အဖရိုဒိုက်နှင့် နေရန်၊ နောက် သုံးပုံတပုံကို ပစစ်ဖှနီးနှင့် နေရန်၊ ကျန် သုံးပုံတပုံကို အဒိုနစ်သဘောကျသူနှင့် နေရန် ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။
သို့ဖြင့် အဖရိုဒိုက်နှင့်အတူ အဒိုနစ် မြေပေါ်သို့ ပြန်ပါလာသည်။
မြေပေါ်ရောက်သော် အဒိုနစ်က အမဲလိုက်ခြင်းကို သဘောတွေ့လာသည်။
အဖရိုဒိုက်မှာ အမြဲမလိုက်နိုင်။
သို့ဖြစ်၍ အမဲလိုက်ခံရခြင်းကို မကြောက်သော တိရစ္ဆာန်ကို အမဲမလိုက်ရန် သတိပေးပြီး အပြင်သွားသည်။
အဒိုနစ် အမဲလိုက်သော် တောဝက်ယောင်ဆောင်သော အေရိနှင့် တွေ့သည်။
အချို့ကလည်း ချစ်သဝန်ကြောင် အေရိက တမင်ကြံသည်ဟု ဆိုသည်။
အဖရိုဒိုက်စကားကို မေ့နေသော အဒိုနစ်က တောဝက်နောက်သို့ လိုက်သည်။
သို့သော် သူသည်သာ သားကောင် ပြန်ဖြစ်ရသည်။
တောဝက်စွယ်နှင့် ဘဝဆုံးသည်။
အဒိုနစ်နှင့် ဘီရိုဟူသော သမီးတယောက် ရသည်။
ဒိုင်ယွန်နီဆပ် ဝိုင်နတ်ဘုရားသည်လည်း အဖရိုဒိုက်နှင့် အချစ်ဗျစ်ရည်ကို မြည်းခဲ့သေးသည်။
သီရိနတ်သမီးသုံးပါး (သာလိရာ၊ ယူဖရိုဆိုင်း၊ အက်ဂလဲယာ) နှင့် ပရီရာပက်ဟူသော သားကို ရသည်။
ဖေသွန် ဟီးလိရော့၏သား မိုးသောက်ကြယ် ဖေသွန်သည်လည်း အဖရိုဒိုက်နှင့် မကင်းခဲ့။
အက်စတီနက်ဟူသော သားတယောက်ရသည်။
အန်ချီဆက် ထရွိုင်အနီးရှိ ဒါဒနီယာပြည်မှ မင်းသား အန်ချီဆက်နှင့်လည်း ဖရီဂျီယံ မင်းသမီးအသွင်နေကာ နှစ်ပတ်ခန့် အတူနေသည်။
ကိုးလလွန်မှ မွေးကင်းစသမီးလေး အေနီယာကို ပေးကာ နှုတ်မဖွာရန်ပြောပြီး အိုလံပတ်တောင်သို့ ပြန်လေသည်။
ဘူတက် ရွှေဆိတ်သားမွှေးရေကို ရှာရန် ဂျေဆန်နှင့်အတူ ရွက်လွှင့်လာသော ဘူတက်သည် ရေသရဲမတို့၏ ဖျားယောင်းမှုကို အံမတုနိုင်ဘဲ ရေသို့ ဆင်းသည်။
အဖရိုဒိုက်က ကယ်ကာ စစ္စလီကျွန်းရှိ လီလီဘန်းသို့ ပို့သည်။
ထို၌ပင် နှစ်ဦးသား အချစ်နယ်ကျွံကြသည်။
သူတို့၏သား အာရစ်မှာ နောင်သော် စစ္စလီဘုရင် ဖြစ်လာသည်။
ကိုးကွယ်မှု အက်ဖရိုဒိုက်ကိုကိုးကွယ်သူ ဂိုဏ်းမှာ ဆူမာရီးယန်းဂိုဏ်း အီနန်းနာက ကိုးကွယ်သည့် အရှေ့ဆမစ်တစ် နတ်ဒေဝီ အစ်ရှတာ၏အနွယ်ဝင် ဖီးနီးယှန်းနတ်ဒေဝီ အက်စတာတေတို့မှ ဆင်းသက်လာသည်။
နှစ်စဉ်နွေလယ်ကာလများ၌ ကျင်းပသည့် အက်ဖရိုဒီးရှား (Aphrodisia) မှာ သူမ၏ အဓိကပွဲတော်ဖြစ်သည်။
အေသင်နှင့် ကိုရင့်တို့တွင် အဓိက ကျင်းပသည်။
ဘုရားကျောင်းတွင် အပူဇော်ခံများ ရှိပြီး ထိုသူတော်စင်မတို့နှင့် မေထုန်ပြုကာ အဖရိုဒိုက်အား ပူဇော်ရသည်။
ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၁၄၆ ခုတွင် ရောမတို့က ကိုရင့်မြို့အား စီးနင်းသော် ဘုရားကျောင်းများ ပျက်သွားသည်။
ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၄၄ ခုတွင် မြို့ကို ပြန်တည်သော်လည်း ဘုရားကျောင်းများ ရှိမလာတော့။
သို့သော် မေထုန်မှုဖြင့် ပူဇော်ခြင်းမှာ ဆက်ရှိနေသေးသည်။
လကောနီးယားတွင် အက်ဖရိုဒိုက်ကို သူရဲကောင်းနတ်ဒေဝီအဖြစ်နှင့် ကိုးကွယ်သည်။
ပြည့်တန်ဆာများအား စောင့်ရှောက်သူဒေဝီနတ်ဘုရားမ ဖြစ်သောကြောင့် အစောပိုင်းပညာရှင်များက "မြင့်မြတ်သောပြည့်တန်ဆာ" ဟူသည့် အယူအဆကို တင်သွင်းခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ မှားယွင်းမှုအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။
ပြင်ပလင့်များ Theoi Project, Aphrodite information from classical literature, Greek and Roman art The Glory which Was Greece from a Female Perspective Sappho's Hymn to Aphrodite, with a brief explanation ကဏ္ဍ:ဂရိနတ်ဘုရားများ။
ဗီးနပ်စ် (/ˈviːnəs/, ဂန္ထဝင်လက်တင်စာပေ /ˈwɛnʊs/) သည် ချစ်မေတ္တာ ၊ အလှအပတရား ၊ လိုအင်ဆန္ဒ ၊ မေထုန် ၊ မျိုးအောင်ခြင်း ၊ တိုးတက်ကြီးပွားခြင်း နှင့် အောင်ပွဲတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းသော ရောမဒေဝီ တပါး ဖြစ်သည်။
ရောမဒဏ္ဍာရီ အရ ရောမတိုင်းသားတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏သားမှာ ထရွိုင်မြို့ကျဆုံးရာတွင် လွတ်မြောက်ပြီး အီတလီသို့ ထွက်ပြေးသည့် အေးနိယစ် ဖြစ်သည်။
ဂျူးလိယက်စ်ဆီဇာက သူမအား ၎င်း၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်အဖြစ် ပြောဆိုသည်။
ဘာသာရေးပွဲတော်များစွာတွင် အဓိကကျသည့်နေရာမှပါဝင်ကာ ရောမဘာသာရေး ဂိုဏ်းအမျိုးမျိုးတို့၏ အလေးအမြတ် ပြုခြင်းခံရသည်။
ရောမတိုင်းသားတို့က ရောမအနုပညာနှင့် လက်တင်စာပေများအတွက် အဆင့်တူ ဂရိဒေဝီ အဲဖရာဒိုက်တီ၏ ဒဏ္ဍာရီနှင့် ရုပ်ပုံအမှတ်အသားများအား မှီငြမ်းခဲ့သည်။
နှောင်းခေတ် အနောက်တိုင်းဂန္ထဝင်ရိုးရာတွင် ဂရိ-ရောမ ဒဏ္ဍာရီ (ဂန္ထဝင်ဒဏ္ဍာရီ) လာ ချစ်မေတ္တာနှင့်မေထုန် ဒေဝီနတ်ဘုရားမအဖြစ် အများဆုံးညွှန်းဆိုခံရသည်။
ကဏ္ဍ:ရောမနတ်ဘုရားများ။
ပလူတို (Latin: Plūtō; Greek: Πλούτων, Ploútōn) ဂန္ထဝင်ဒဏ္ဍာရီလာ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ပြီး ကနဦီး အမည်မှာ ဟေးဒီးစ်ဖြစ်ရာ ယင်းအမည်ကပင် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏နာမအဖြစ် အသိများသည်။
ရှေးဂရိ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု နှင့် ဒဏ္ဍာရီ၌ သေလွန်ပြီးသူများအတွက် စီရင်ဆုံးဖြတ်ပေးသော နတ်ဘုရားအဖြစ် အကောင်းဘက်မှ ဖော်ပြခဲ့သည်။
သတ္တုများကို မြေအောက်မှ ရရှိသောကြောင့်လည်းကောင်း ၊ chthonic နတ်ဘုရား ပလူတိုက သီးနှံစိုက်ပျိုးမှုအတွက် လိုအပ်သော မျိုးစေ့များရှိရာ မြေလွှာကို ပိုင်စိုးသောကြောင့်လည်းကောင်း ၊ ဂရိ ဓနဒေဝ ပလူတို နှင့် ပလူတွန်း အမည်မှာ ရောနှောပေါင်းစပ်သွားသည်။
ပလူတွန်း အသုံးသည် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ရာ Eleusinian လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဇတ်လမ်းများ ၌ တင်းမာခက်ထန်သော အုပ်စိုးသူအဖြစ်သာမက ပစစ်ဖှနီကို ချစ်မြတ်နိုးသော ခင်ပွန်းအဖြစ် ပလူတိုအား အလေးအမြတ် ပြုခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်များကို ပိုင်စိုးသူ ဤဒေဝတာမောင်နှံအား ပလူတွန် နှင့် ကိုရေးအဖြစ် ရည်မှန်း၍ ကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ ရေးထွင်းမှုများတွင် ဆုတောင်းကြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဟေးဒီးစ် အမည်နာမကို ဘုရားကျောင်းများနှင့် ဘာသာရေး ကျင့်သုံးမှုများတွင် တွေ့ရှိရပြီး ပစစ်ဖှနီကို အဓမ္မဆောင်ကြဉ်းသူအဖြစ် ပုံဖော်လေ့ရှိသည်။
ပလူတို နှင့် ဟေးဒီးစ်၏ အမူအကျင့်မှာ ခြားနားသော်လည်း သိသိသာသာ ကွဲပြားသည့် ဒဏ္ဍာရီ မရှိပါ။
ဂရိ စကြဝဠာဇဇ်မြစ်လေ့လာမှုတွင် ကမ္ဘာကို သုံးလွှာပိုင်း၍ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်စိုးသမှုပြုရာတွင် ပလူတိုက မြေမဟီလွှာကို အပိုင်ရပြီး ဇုစ်က အာကာအလွှာ နှင့် ပဆိုက်ဒွန်က သီတာအလွှာကို ပိုင်စိုးသည်။
ပစစ်ဖှနီအား အတင်းအဓမ္မဆောင်ကြဉ်းပြီး ၎င်း၏ ဇနီးမယားအဖြစ်လည်းကောင်း ၊ ယောယုဝဧကရီအဖြစ်လည်းကောင်း တင်မြှောက်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီလာ အရေးအသားက မှတ်တမ်းပြုသည်။
အေသင်နီးယန်းပြဇတ်များ နှင့် ဒဿနိကတွေးခေါ်ရှင် ပလေတို ၏ အရေးအသားများ မှတဆင့် ပလူတွန်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာအား ပိုင်စိုးသူအဖြစ် ဂန္ထဝင်ကာလ ဂရိစာပေတွင် ပထမဦးစွာ ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
ပလူတိုအမည်အား အခြားဒဏ္ဍာရီများတွင် အော်ဖီးယက်စ် ၊ အခြားသူရဲကောင်းများနှင့် စပ်လျဉ်းပြီး ဒုတိယတန်း၌သာ နေရာပေးခံရသည်။
ပလူတိုသည် ([ˈpluːtoː]; genitive Plūtōnis) ဂရိအမည် ပလူတွန်အား လက်တင်ဘာသာပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ပလူတို၏ ရိုမန်ဘာသာဖြင့်အမည်မှာ Dis Pater ဖြစ်ပြီး "သုခပီတု" ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ရကာ ပလူတွန်အား တိုက်ရိုက်ပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
ဟေးဒီးစ်ကဲ့သို့ပင် မြေအောက်ကမ္ဘာကို နေရာတခုအဖြစ်နှင့် ယင်းနေရာကို ပိုင်စိုးသူဖြစ်သော မထင်မရှား ရိုမန် အော်ကပ်စ်အနေဖြင့်လည်း ပလူတိုအား ရည်ညွှန်းသည်။
လက်တင်စာပေများတွင် သေလွန်သူများအား အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ပလူတို အမည်နာမကို ဂရိဘာသာမှ ငှားယူသုံးစွဲရာမှ အချို့ဒဏ္ဍာရီလက်ကိုင်စာအုပ်များက ပလူတိုသည် ရိုမန်ဘာသာအရ ဟေးဒီးစ်ကိုယ်နှိုက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု မှားယွင်းဖော်ပြမိစေသည်။
ပလူတို (ပြင်သစ်နှင့် ဂျာမန် ဘာသာအရ ပလူတွန် ၊ အီတာလျံ ဘာသာအရ ပလူတိုနီး) သည် နှောင်းတခေတ် အနောက်တိုင်းစာပေနှင့်အခြားအနုပညာလက်ရာများတွင် မြေအောက်ကမ္ဘာကို ပိုင်စိုးသူအဖြစ် အသုံးများသော အမည်ဖြစ်လာသည်။
ရှိမနဲခရိုင်ဘက်မှ တံတား၏ အဝင်နေရာကို မြင်ရပုံ အဲဟိမအိုးဟရှိ သည် တော့တိုရိခရိုင်၊ ဆခိုင်ဆိပ်ကမ်းမြို့နှင့် ရှိမနဲခရိုင်၊ မဆွတ်အဲမြို့တို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် တံတားဖြစ်သည်။
ဤတံတားကို ဆခိုင်ဆိပ်ကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့က စီမံခန့်ခွဲလျှက် ရှိသည်။
ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေးနှင့် ခရီးသွားလာရေးရုံးက တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
နခမုအိရေကန်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းကာ တည်ဆောက်ထားသည်။
တည်ဆောက်ခြင်း ၎င်းကို ၁၉၉၇ ခုနှစ်မှ ၂၀၀၄ ခုနှစ်အထိ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံတွင် အကြီးဆုံး rigid-frame တံတားတစ်စင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဤတံတားသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တတိယမြောက်အကြီးဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။
ဤတံတားတွင် ရွေ့လျားနိုင်သည့်တံတား ပါဝင်သည်။
သင်္ဘောများ ဖြတ်သန်းပါက ၇ မိနစ်၊ ၈ မိနစ်ခန့် ရပ်နားထားရသည်။
၁၄ တန်နှင့်အထက်လေးသည့် ကြီးများသည့် ယာဉ်များကို တံတားအရှင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာခွင့် ပြုမထားပေ။
ရွေလျားနိုင်သည့် တံတားတွင် နေ့စဉ်ယာဉ်ပေါင်း ၄၀၀၀ ဖြတ်သန်းလျက်ရှိသည်။
အချက်အလက်များ စတင်ရာနေရာ = တော့တိုရိခရိုင်၊ ဆိုင်းခိုင်မိနတိုမြို့၊ တိုမချိ အဆုံးနေရာ = ရှိမနဲခရိုင်၊ မဆွတ်အဲ၊ ယခဆွတ်ခမြို့၊ အဲရှိမ စုစုပေါင်းအရှည် = ၁.၇ ကီလိုမီတာ (တံတားအပြင်ဘက်အရှည် ၁၄၄၆.၂ မီတာ) အကျယ် = ၁၁.၃ မီတာ ရုပ်ပုံများ ကိုးကား။
ကျွဲဆည်ကန်သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မန္တလေးမြို့၊ ချမ်းမြသာစည် မန္တလေးလေယာဉ်ကွင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မန္တလေး တိုးချဲ့ရပ်ကွက်များ တည်ဆောက်ချိန်မှ စ၍ ကျွဲဆည်ကန်သည် လူသိများသည်။
မြေနေရာသစ်များ စတင်ဖော်ထုတ်ရာ အရပ်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လုံးချင်းတိုက်ခြံများနှင့် အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်သော ရပ်ကွက်ဖြစ်သည်။
ကျွဲဆည်ကန် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သော်လည်း သမိုင်းဇာစ်မြစ်က သိသူနည်းသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
ကျွဲဆည်ကန်သည်ကား ဘကြီးတော်၊ ဘိုးတော်တို့ လက်ထက် ကတည်းက ထင်ရှားသော နာမည်ဖြစ်သည်။
အမရပူရမင်းနေပြည်တော်၏ နန်းဦးဖြစ်ရာ ကျွဲဆည်ကန်သည် မင်္ဂလာ ရှိသော အရပ်ဖြစ်သည်။
မူရင်းမှာ (မလွန်မင်းသမီး ကျွဲဆည်ကန်ကွင်း) ဖြစ်သည်။
အမရပူရခေတ်မှစ၍ တည်ဆောက်လှူဒါန်းခဲ့သော နွားသောက်ကန်၊ ချိုးသောက်ကန်၊ သံဃာတော်များအတွက် သုနန္ဒာရေကန်၊ အရူးမကန်၊ သာလာယအုတ်ကန်၊ သမီးတော်ကန်၊ သားတော်ရကန်၊ ဆင်ဖြူကန်၊ ကျွဲဆည်ကန် စသည့် ဇရပ်၊ ရေတွင်းရေကန်၊ ကျောင်းကန်ဘုရားများမှာ အမရပူရမြို့တော် နန်းဦးအရပ်၌ ထင်ရှားစွာ ရှိခဲ့သည်။
တွတ်ထိုးကစားနည်းကို တစ်နည်း ဒီထိုးကစားနည်းဟုလည်း ခေါ်သေး၏။
တွတ်ထိုးကစားရန် (သို့) ဒီထိုးကစားရန် အနည်းဆုံး လူနှစ်ယောက်လိုသည်။
အလျား ပေတစ်ရာ၊ အနံ ၁၀ပေရှိ မြေသလင်း တစ်ခုလည်း ကစားကွင်းအဖြစ် လိုအပ်သည်။
အလျား ပေတစ်ရာ၏ ထက်ဝက်ဖြစ်သော နေရာတွင် စည်းကြောင်းတစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ကန့်လန့်ဖြတ် ရေးဆွဲပြီးသွားပါက ကစားရန် အသင့်ဖြစ်ပေသည်။
မည်သူအလျင် တက်မည်နည်း။
သို့အတွက် ဗွေရွေးချယ်ရမည်။
ဗွေဆိုသည်မှာ ဦးစွာပထမ ကစားခွင့် ရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ဗွေရသူက စတင်ပြီး တက်ရသည်။
''တွတ်....တွတ်....တွတ်" သို့မဟုတ် "ဒီ....ဒီ...ဒီ" ဟူသောအသံပေးလျက် စည်းတစ်ဘက်သို့ ရောက်သွားခြင်းကို "တက်" သည်ဟု ခေါ်သည်။
တက်လာသူက ပုတ်ခတ် ကန်ကျောက် သွားသည်၊ ထိသည်။
ထိုအခါ ပုတ်ခတ် ကန်ကျောက်ခံရသူ သေသည်။
သေသည်ဆိုခြင်းမှာ လက်ရှိကစားဆဲ ပွဲမပြီးမချင်း ပါဝင်ခွင့် မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ပုတ်ခတ် ကန်ကျောက်ခံရသူက မိအောင်ဖမ်းပြီး စည်းသို့ မသွားနိုင်အောင်လုပ်သည်။
ပါးစပ်ကို ပိတ်သည်။
''တွတ်....တွတ်....တွတ်" သို့မဟုတ် "ဒီ....ဒီ...ဒီ" မြည်လျက် တက်လာသူသည် စည်းပေါ်တွင် ပုတ်ခတ်ခွင့် မရှိ။
သူ့ကိုလည်း စည်းပေါ်တွင် မဖမ်းရ။
သူ့ပိုင်နက်ထဲ လိုက်ပြီး မဖမ်းရ။
တက်လာသူ သေလျှင် ထွက်ထိုင်နေရသည်။
ထိုသူမသေဘဲ ထိုသူကိုဖမ်းသူတွေ သေလျှင်လည်း ဘေးသို့ ထွက်ထိုင်နေရသည်။
လူအကျန်များသူက နိုင်ပြီး လူအကျန်နည်းသူက ရှုံးသည်။
ဆင်ဖြူကျွန်း အောင်သိန်း - မြန်မာ့ရိုးရာ ကျေးလက်ကစားနည်းများ၊ ၂၀၁၄၊ ဇူလိုင်လ၊ စာ-၁၂ (ပထမအကြိမ်) ကိုးကား Category:မြန်မာ့ ရိုးရာ ကစားနည်း။
ဂျင် ဂျင် ဂျင်ဆိုသည့် ကစားစရာသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ရပြီး ကြိုးနှင့် ရစ်ပတ်ကာ လည်၍ရအောင် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။
ဂျင်အမျိုးအစားများစွာရှိသည်။
အမျိုးအစား ခြေထာက်တွင် သံချောင်း တပ်ထားသော ဂျင်ကို ကုလားဂျင် ဟုခေါ်သည်။
မြန်မာဂျင် (သို့) ကလပ်ဂျင် သည် ပွတ်စင်တွင်ပွတ်ခံပြီး ခြေထောက်ရော ကိုယ်ထည်ပါ တစ်ဆက်တည်းရှိသော "ကလပ်ဂျင်" ဖြစ်ပေ၏။
၎င်း၏ကိုယ်ထည်ဂျင်လုံးနှင့် ခြေထောက်ကြားတွင် ကြိုးရစ်ရန် မြောင်းကလေးပါသည်။
ထိုမြောင်းကလေးသည် ကလပ်သဖွယ် အနားလန်နေသောကြောင့် ကလပ်ဂျင်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
ကြုံရာသစ်သားဖြင့် လုပ်စေကာမူ လက်ပံသား၊ ဒီဒူးသားဖြင့်ကား မလုပ်ကြပါ။
မကျည်းနှစ် ဒေါင်ဒေါင်လန် သမင်ဖြူ ချော်လို့လဲ၊ ရှားသားဖျန်းဖျန်းကွဲ ဟု စာချိုးမူ ရှိသည်။
ဂျင်ကြိုး ဂျင်ကို လည်ရန်အတွက် ဂျင်ကြိုးကို ပြုလုပ်ရသည်။
ပိုက်ဆံလျှော်နှင့် ချဉ်ပေါင်လျှော်သည် အခြားနေရာတွင်သာ ကောင်းမွန်သော်ငြား၊ ဂျင်ပေါက်ရာတွင်မူ ပေလျှော်ကို မမီပေ။
ပေလျှော်ဟု ဆိုရာ၌ အလက်များကြွေကျပြီး ထီးထီးမား ဖြစ်နေသော ပေပင်ကြီးကို မဆို၊ လမ်းဘေးတွင် ပေပင်လော၊ ထန်းပင်လော မသဲကွဲသေးသည့် အရွက်ရှိသည့် ပေပင်မှ ပေရွက်ကို ခွာယူရသည်။
ထို့နောက် ဆုတ်ရသည်။
အရွက်ကို ပင်စည်မှ ခွာစဉ်တွင် ထန်းရွက်နှင့် ပေရွက် မကွဲပြားပါ။
သို့ရာတွင် ဆုတ်ဖြဲသော အခါကျမှ ကွဲပြားစွာ ပေါ်လွင်ပါသည်။
ပေရွက်အကောင်းကို နှစ်စ၊ သုံးစ ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲသောအခါ အမျှင်ထွက်နေသည်။
ထန်းမှာ အမျှင်မထွက်ပေ။
ထိုပေရွက်ကို အနည်းငယ် သုံးလွန်းတင် ကျစ်ရသည်။
စတင်ကျစ်ကတည်းက နားသန်ကွင်း ပါရသည်။
နားသန်ကွင်းမပါသော ကြိုးသည် ဂျင်ကြိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဂျင်ကြိုးသည် အရှည် နှစ်တောင့်ထွာခန့် ရှိရမည်။
ကြိုးကျစ်အပြီးတွင် ချောမွေ့စေရန်၊ စန့်စန့်ရပ် ရှိစေရန်အတွက် တိုင်တစ်တိုင်ကို ပတ်ကာ လျှောတိုက်ရသည်။
နားသန်ကွင်းကို အသုံးပြု၍ ကောင်းအောင်ပြင်ဆင်ရသည်။
ကြိုး၏အစကို ထိုကွင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွင်းသည် ဂျင်ပေါက်ရာတွင် အဓိကကျသော ကွင်းဖြစ်သည်။
ဂျင်ပေါက်ကစားနည်း ဂျင်ပေါက်ကစားရာတွင် ဦးစွာအပေါက်ခံရသူကို ရွေးချယ်ရသည်။
ရွေးချယ်ပုံမှာ သုံးမျိုး ရှိသည်။
၁) ဂျင် အသေအရှင် ရွေးခြင်း ၂) စည်းတွင်း၌ဖမ်းခြင်း ၃) သတ်မှတ်သောနည်းဖြင့်ဖမ်းခြင်း။
ဂျင် အသေအရှင် ရွေးခြင်း ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့်သူများသည် မြေပေါ်သို့ ဂျင်ကို ချပေါက်၏။
အရင်ဆုံး ရပ်သွားသော ဂျင်ကို ဝိုင်းပေါက်ကြရသည်။
စည်းတွင်း၌ ဖမ်းခြင်း စည်းဝိုင်းတစ်ခုကို အများအကြိုက်ညီသည့် အကျယ်အဝန်းအတိုင်း မြေပေါ်တွင်ရေးခြစ်သည်။
ဂျင်ကို စည်းတွင်းသို့ပေါက်ထည့်ရသည်။
ကြိုးဖြင့်ဆွဲမြှောက်ဖမ်းရသည်။
ထိုသို့ပေါက်ကြစဉ် ဂျင်တစ်လုံးသည် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် စည်းတွင်း၌သေသွားလျှင် ထိုဂျင်ကို ဝိုင်း၍ ပေါက်ကြရသည်။
ဝိုင်းဝန်းပေါက်သောဂျင်များ အရှိန်မသေမီ ဖမ်းကြရသည်။
မဖမ်းနိုင်ခင် အရှိန်သေသွားလျှင် ထိုဂျင်ပါ အပေါက်ခံရသည်။
သတ်မှတ်သောနည်းဖြင့်ဖမ်းခြင်း မြန်မာဂျင်၏ အကောင်းဆုံးသော ကစားနည်းကို ဖော်ထုတ်ခြင်း ဖြစ်၏။
ဖမ်းနည်း(၁၁)မျိုးမှာ (၁)မြေကွင်းဆွဲ (၂) ဆမ (၃) သဖျီး(သွားဖြီး) (၄) ရေအိုးရွက် (၅) သမင်လည်ပြန် (၆) အပေါ်ဆလဲ (၇) ပေါင်ခွင် (၈) တစ်ဘက်လက်ခုပ် (၉)နှစ်ဘက်လက်ခုပ် (၁၀) အောက်ဆလဲ (၁၁) ခါးပြေ တို့ ဖြစ်သည်။
မြေကွင်းဆွဲ ပေါက်လိုက်သောဂျင်သည် လည်နပြေီ။
လက်မတွင်စွပ်ထားသော ကွင်းကို အလျင်အမြန်ဖြေကာ ဂျင်တစ်လုံးချောင်ချောင်ဝင်နိုင်သောအရွယ်ရအောင် ချဲ့ရသည်။
လည်နေသော ဂျင်ပေါ်ကစွပ်ကာ ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်ရသည်။
ဂျင်၏ကလပ်ကြားတွင် ကြိုးရောက်နေကာ ဂျင်ကိုတင်းကြပ်စွာ ဖမ်းမိပြီးသားဖြစ်နေလေ၏။
မြေကွင်းဆွဲမှာပင် အပေါ်စွပ်နှင့်အောက်စွပ် ကွဲပြားသေး၏။
အောက်စွပ်မှာ ဂျင်၏ခြေထောက်အောက်မှ ကြိုးကွင်းကို ထိုးသွင်းပြီး ဆောင့်ဆွဲရခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆွဲရာမှ ဂျင်လွတ်ကျလျှင် သေတော့သည်။
ဆမ ဂျင်လည်နေစဉ် လက်မ၌စွပ်ထားသော ကွင်းလျှောကို ပြင်ဆင်ရသည်။
ကွင်းကျယ်လွန်းပါက တိုးလျှိုပေါက်ထွက်ကျသွားမည်။
ကျဉ်းလွန်းလျှင် ခြေထောက်မဝင်သာပဲ လိမ့်ကျသွားမည်။
ထို့ကြောင့် သင့်လျော်ရုံရှိသာကွင်းကို ကမန်းကတန်း ပြင်ဆင်ကာ ကြိုးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် အလယ်"အိုက်"ပြီး ကိုင်ရသည်။
ကလပ်ကြားသို့ ကြိုးရောက်အောင်ချပြီးနောက် ဆွဲမြှောက်လိုက်ရသည်။
မြောက်တက်သွားသော ဂျင်ပြန်အကျတွင် ကြိုးကွင်းကို လက်ဖြင့်ကိုင်လျက် ဆီးခံရသည်။
ကွင်းထဲသို့ ဂျင်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြိုးကို ဆွဲယမ်းပစ်ရသည်။
သို့်မှသာ မိပြီးသော ဂျင်သည် ကျွတ်မကျပဲ ရှိချေမည်။
ထိုသို့ခံယူသော ကြိုးကွင်းသည် မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်ထားရမည့်အပြင် တစ်ဖက်ကိုင် နှစ်ဖက်ကိုင် ဟူ၍လည်း အကွန့်အချဲ့ ရှိသေး၏။
သွားဖြီး(သဖျီး) မြောက်တက်သွားသော ဂျင်ကို ကြိုးကွင်းဖြင့် ဆီးခံရာတွင် ကြိုးကွင်းကို သွားဖြင့်ကိုက်ထားရသည်။
ကွင်းထဲသို့ ဂျင်ရောက်ရောက်ချင်း ပါးစပ်ကလွှတ်ပြီး လက်ကဆောင့်ဆွဲရ၏။
ဂျင်ကို ကြိုးကွင်းထဲသို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်မနေရပါ။
စောင့်နေပါက သွားကျိုးနိုင်သည်။
ရေအိုးရွက် မြောက်တက်သွားသောဂျင် ပြန်ကျမည့်နေရာသို့ လူကပြေးရွှေ့ကာ ကြိုးကွင်းကို အောက်ကခံထားရသည်။
သမင်လည်ပြန် ကြိုးကွင်းကို ပခုံးနောက်တွင်ထားပြီးနောက် ခေါင်းငဲ့ထားရသည်။
သမင်များ လည်ပြန်ကြည့်ဘိသို့ရှိ၏။
အပေါ်ဆလဲ ဂျင်ကိုမြှောက်ပြီးမတင်ရပေ။
ဂျင်ကို ကြိုးနှင့်ပွတ်ပြီး မြေနှင့်လွတ်ရုံ မ တင်ရသည်။
ဂျင်သည်လည်လျက်ပါလာစဉ် ကြိုးကိုတင်းအောင် ဆွဲဆန့်ရကာ တစ်ဘက်မြှင့်ပေးရသည်။
ဂျင်သည်မြင့်သောဘက်သို့ လည်လျက်တက်သွားသည်။
ကြိုးအဆုံးသို့ရောက်လျှင် ပစ်မြှောက်လိုက်ပြီး ကွင်းလျှောဖြင့် ဖမ်းယူသည်။
ပေါင်ခွင် အချို့အရပ်တွင် "တစ်ပေါင်ကျော်" ဟု ခေါ်သည်။
ဂျင်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါင်ကိုမြှောက်ကာ ပေါင်အောက်မှ လက်လျှိုလျက် ကြိုးကွင်းဖြင့် ခံယူ၍ ဖမ်းသည်။
တစ်ဘက်လက်ခုပ် ဂျင်ကို လက်ခုပ်တစ်ဖောင်ကျော်အောင် မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ကိုဆန့်တန်းကာ လက်တစ်ဘက်တည်းဖြင့် ဖမ်းယူသည်။
နှစ်ဘက်လက်ခုပ် အထက်နည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်၍ လက်ဝါးနှစ်ဘက်ဖြင့်ဖမ်းယူသည်။
အောက်ဆလဲ အမှတ်စဉ် (6) အပေါ်ဆလဲနည်းတူပင်။
သို့ရာတွင် လည်နေသောဂျင်ကို မြင့်ရာမှနိမ့်ရာသို့ ကြိုးအတိုင်း ဆင်းလာအောင် ကြိုးအလျော့အတင်း ကစားပေးရသည်။
လက်အနေအထား ပြုပြင်ပေးရသည်။
ကြိုးဆုံးလျှင်ပစ်မြှောက်ပြီး ကြိုးကွင်းဖြင့်ဖမ်းသည်။
ခါးပြေ တက်သွားသောဂျင်သည် အနေအထားမှန်ကန်ရန်လို၍ တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းလာရန် အရေးကြီးပေသည်။
သို့မှသာ ကျောဘက်ခါးနေရာတွင် ခံထားသောကြိုးကွင်းထဲသို့ ဂျင်ခြေစွပ်မိပေမည်။
ဆင်ဖြူကျွန်း အောင်သိန်း - မြန်မာ့ရိုးရာ ကျေးလက်ကစားနည်းများ၊ ၂၀၁၄၊ ဇူလိုင်လ၊ စာ-၁၆ (ပထမအကြိမ်) ကိုးကား Category:ကစားစရာများ။
thumb|အလုံဘိုးတော်ကြီး နတ်နန်း အလုံဘိုးတော်ကြီး ခေါ် ဗဒုံနတ်သည် မြန်မာ့မိရိုးဖလာကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြသည့် နတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ပုဂံပြည် အနော်ရထာမင်းလက်ထက်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် နတ်လည်း ဖြစ်သည်။
ရာဇဝင်ဇာတ်လမ်း ပဋိက္ကရားပြည်တွင် ကုလားမင်းသား ညီနောင်နှစ်ပါးသည် စစ်ဖြစ်လေရာ ညီတော်ဖြစ်သူ "ပဋိစက္က" သည် အရေးနိမ့်လေသည်။
ထိုအခါ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးလာပြီး အနော်ရထာမင်းထံသို့ ဝင်ရောက်ခစားခဲ့သည်။
အနော်ရထာမင်းသည် သနားတော်မူသဖြင့် နယ်မြေကို ရှာဖွေပြီး မြို့တည်နေစေရန်နှင့် နှစ်စဉ်မပျက် ရွှေပန်းခိုင်၊ ငွေပန်းခိုင်ကန်တော့ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများ ဆက်သွင်းရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။
မုံရွာနှင့် ပဋိစက္က ထို့နောက်တွင် ပဋိစက္ကသည် နယ်မြေရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
မုံရွာဖြစ်လာမည့် နေရာသို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင် မုန့်သည်တစ်ယောက်သည် မုန့်ရောင်းကာ လုပ်ကိုင်စားသောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထို့နောက်တွင် ပဋိစက္ကသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မေတ္တာရှိသဖြင့် လင်သားရှိမရှိ မေး၏။
မရှိမှန်းသိ၍ သိမ်းပိုက်လေသည်။
၎င်းဒေသကို မုန့်သည်မရွာ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
ကာလာပြောင်းလဲလာသည့်အခါ မုန့်သည်ရွာ၊ မုန့်ရွာ၊ မုံရွာ စသည်ဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ကြည့်ပဒုံ ဤသို့ဖြင့် နယ်မြေဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့၏။
မြို့တည်ဖြစ်မည့် နေရာနှင့် မနီးမဝေးနေရာသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါတွင် ယုန်တစ်ကောင်သည် ခွေးကိုလိုက်လျက် ရှိသည်ကို မြင်ကြ၍ "ဟော …. ကြည့်ပ ယုန် …. ကြည့်ပ .... ယုန်" ဟု တအံ့တဩ ဆိုကြသည်။
ကာလကြာညောင်းလာသည့်အခါတွင် "ကြည့်ပဒုံ" ဟု တွင်လာခဲ့သည်။
၎င်းကြည့်ပယုန် ချုံနေရာကို အောင်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး မြို့တည်ခဲ့သည် မင်းကြီးက သနားတော်မူလိုက်သည့် ကျွဲဖြူသရေကို သေးငယ်သော နန်းမျှင်များ ပြုလုပ်ကာ ထိုသားရေ နန်းမျှင်ကြိုးဖြင့် လေးထောင့်သတ်မှတ်ကာ မြို့တည်ကာ နေခဲ့သည့်။
ပဋိစက္ကမင်း ပဋိစက္ကမင်းသည် စဉ်းစားဉာဏ် ကျယ်ဝန်း၏၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံ၏၊ လူအများအား မိဘများက ထားရှိသည့် မေတ္တာမျိုးဖြင့် အုပ်ချုပ်သဖြင့် ၎င်းကို "ကုလားဉာဏ်ကြွယ် ဘသူကြွယ်" ဟု ခေါ်ကြသည်။
ပဋိစက္ကမင်းသည် အနော်ရထာမင်းအား နှစ်စဉ်ဘဏ္ဍာလက်ဆောင်တော်များ ဆက်သခဲ့သည်။
နတ်ဖြစ်ခြင်း ကာလကြာသည့်အခါတွင် လက်ဆောင်များကို ပေးပို့ဆက်သခြင်း မရှိတော့ဘဲ သုံးနှစ်မျှနေခဲ့လေသည်။
(အချို့က သွားရောက်ပို့သည့်သူများက မင်းကြီးထံမပို့ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်မှ ဖြတ်ကာ ယူကြသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။
) ထိုအခါတွင် အနော်ရထာမင်းကြီးသည် မှူးမတ်စေတမန်များကို အမိန့်ရာဇသံနှင့် လွှတ်လိုက်၏။
ထိုအခါ ပဋိစက္ကသည် အဖမ်းမခံဘဲ ခုခံ၏။
သို့သော် မတတ်သာဘဲ ရှုံးနိမ့်ကာ ထွက်ပြေးရလေသည်။
ရှေးက သွားလွှမ်းတောင်ဟု ခေါ်ပြီး ယခုအခါ စလွန်းတောင်ဟု ခေါ်သည့် တောင်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ပဋိစက္ကသည် ရန်သူ့လက်တွင် သေခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကို သတ်၍ သေရသည်က မြတ်သည်ဟု ဆိုကာ မြင်း၏ မျက်နှာကို ပဝါစည်းလေ၏။
ထို့နောက်တွင် ချင်းတွင်းမြစ်အတွင်းသို့ ဒုန်းစိုင်းစီးကာ ခုန်ချခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် သေဆုံးကာ နတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
၎င်းနောက်တွင် မင်းကြီးက ရှေးအခါက ဗဒုံမြို့ ယခု အလုံမြို့တွင် ဘိုးတော်ကြီးအမည်ဖြင့် အပိုင်စား ပေးခဲ့သည်။
ကိုးကွယ်ယုံကြည်ခြင်း thumb|နတ်ပွဲကျင်းပနေစဉ် နတ်ပွဲကို တပေါင်းလဆုတ် ၉ ရက်နေ့မှ ၁၃ ရက်နေ့အထိ နှစ်စဉ်ပြုလုပ်ကြသည်။
နတ်ပွဲလာသူများသည် အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်၊ တစ်လှည်းကို တစ်လှည်း လက်ဖက်ထုပ်၊ မုန့်ထုပ်များဖြင့် ပစ်ပေါက်ကြသော်လည်း ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိပေ။
ရိုးရာအစဉ်အလာအရ ကိုးကွယ်ကြသူများသည် ချက်ထားသည့် ထမင်းအိုး၊ ဟင်းအိုး၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တို့ကို လှည်းဦးပေါ်တင်ကာ လူတစ်ယောက်က လှည်းထမ်းပိုးကို ကိုင်ကာ မြှောက်ထားပြီး "ဘိုးတော်ကြီးခင်ဗျား မြေးဖြစ်သူ ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုးများက လှည်းဦးကန်တော့်ပါသည် ခင်ဗျား" ဟု ဆိုကာ လှည်းဦးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချရ၏။
သို့သော် အိုးခွက်တို့သည် ဖိတ်စဉ် ကွဲအက်ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။
သိုးဆောင်းကြီး၊ သိုးဆောင်းလေး၊ နတ်ထိန်း၊ နတ်ကတော်များသည် မီးပုံကြီးကို ဝိုင်းက လှည့်ပတ်ပြီး လက်ဝါးကို ဖြန်ပြီး မီးကင်လိုက် ရင်ဘတ်ကိုကပ်လိုက် မီးပြန်ကပ်လိုက်နှင့် ပြုလုပ်ကာ ကခုန်ကြသည်။
ဖေသွန် ( ၊ ) သည် နေနတ်ဘုရား ဟီးလယပ်နှင့် မြစ်စောင့်နတ်သမီး ကလင်မနီတို့မှ မွေးသောသားဟု ဂရိဒဏ္ဍာရီ၌ လာသည်။
ဒဏ္ဍာရီ နေရထားမောင်းသော ဟီးလယပ် (Helius) မှာ ကလင်မနီ (Clymene) နှင့် မေတ္တာမျှကာ ဖေသွန် ဟူသော သားတယောက် ရသည်။
ဟီးလယပ် အိုလံပတ်တောင်ခြေသို့ ပြန်သွားရာ ကလင်မနီက အီသီယိုပီးယားမှမင်းသား မီရော့ (Merops) နှင့် လက်ထပ်လိုက်သည်။