kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဝဂ်ဗျည်း ၂၅ လုံး +အသံဖြစ်ပေါ်ရာ အရပ်များ (ဌာန်)ပထမဒုတိယတတိယစတုတ္ထပဉ္စမဝဂ်၁-ကဏ္ဍဇ (လည်ချောင်းအရပ်၌ ဖြစ်သောအက္ခရာများ)က (ka)ခ (kha)ဂ (ga)ဃ (gha)င (ṅa)(က-ဝဂ်)၂-တာလုဇ (အာစောက်အရပ်၌ ဖြစ်သောအက္ခရာများ)စ (ca)ဆ (cha)ဇ (ja)ဈ (jha)ဉ (ña)(စ-ဝဂ်)၃-မုဒ္ဓဇ (လျှာထိပ်အရပ်၌ ဖြစ်သောအက္ခရာများ)ဋ (ṭa)ဌ (ṭha)ဍ (ḍa)ဎ (ḍha)ဏ (ṇa)(ဋ-ဝဂ်)၄-ဒန္တဇ (သွားအရပ်အရပ်၌ ဖြစ်သောအက္ခရာများ)တ (ta)ထ (tha)ဒ (da)ဓ (dha)န (na)(တ-ဝဂ်)၅-ဩဋ္ဌဇ (နှုတ်ခမ်းအရပ်၌ ဖြစ်သောအက္ခရာများ)ပ (pa)ဖ (pha)ဗ (ba)ဘ (bha)မ (ma)(ပ-ဝဂ်) အဝဂ်ဗျည်း ၈ လုံး ယ၊ ရ၊ လ၊ ဝ၊ သ၊ ဟ၊ ဠ၊ အံ မှတ်စု ကိုးကားအညွှန်းများ See entries for "Pali" (written by K. R. Norman of the Pali Text Society) and "India--Buddhism" in The Concise Encyclopedia of Language and Religion, (Sawyer ed.) ISBN 0-08-043167-4 ဆက်ဖတ်ရန် American National Standards Institute. (1979). American National Standard system for the romanization of Lao, Khmer, and Pali. New York: The Institute. Perniola, V. (1997). Pali Grammar, Oxford, The Pali Text Society. Collins, Steven (2006). A Pali Grammar for Students. Silkworm Press. Gupta, K. M. (2006). Linguistic approach to meaning in Pali. New Delhi: Sundeep Prakashan. ISBN 81-7574-170-8 Hazra, K. L. (1994). Pāli language and literature: a systematic survey and historical study. Emerging perceptions in Buddhist studies, no. 4-5. New Delhi: D.K. Printworld. ISBN 81-246-0004-X Müller, E. (2003). The Pali language: a simplified grammar. Trubner's collection of simplified grammars. London: Trubner. ISBN 1-84453-001-9 Russell Webb (ed.) An Analysis of the Pali Canon, Buddhist Publication Society, Kandy; 1975, 1991 (see http://www.bps.lk/reference.asp ) Soothill, W. E., & Hodous, L. (1937). A dictionary of Chinese Buddhist terms: with Sanskrit and English equivalents and a Sanskrit-Pali index. London: K. Paul, Trench, Trubner & Co. ပြင်ပလင့်ခ်များ Pali Text Society, London. The Pali Text Society's Pali-English dictionary. Chipstead, 1921-1925. Pali Text Society Reconstruction of Ancient Indian sound clusters on the basis of Pali sounds (according to "Grammatik des Pali" by Achim Fahs) Buddhadatta Mahāthera, A. P. (1958). Concise Pāli-English Dictionary. Category:ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၏ ဘာသာစကားများ Category:အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ ဘာသာစကားများ။
တိလောကဟုဆုံးမစာ ကို သျှင်မဟာသီလဝံသ ( မြန်မာ ၈၁၅-၈၈၀) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
တိလောကဟုဆုံးမစာ ၁။
တိလောကဟု၊ မရနှိုင်းတူ၊ ဘက်မပြူသည့်၊ သုံးဆူရတနာ၊ မာတာပိတ၊ ဆရာစသား၊ အရှင်များကို၊ ပြစ်မှားမဆို၊ ရိုသေကြစေ၊ သာမဏေက၊ သူငယ်စသား၊ တပည့်များတို့၊ မှတ်သားကြပ်ကြပ်၊ မပြတ်သို့ပင်၊ ဆုံးမသင်သည်၊ ဝမ်းတွင်းအမြဲသွတ်။
ဂယောက်ဂယက်၊ ကျက်ကျက်ပျောက်ပျောက်၊ စားသောက်အိပ်နေ၊ မရှိစေနှင့်၊ သေသေသပ်သပ်၊ စိတ်ယူစွဲ၍ အမြဲမှတ်။
ဆရာသမား၊ မိဘအားကို၊ နိုးကြားမပြတ်၊ မျက် သစ်တံပူ၊ လုံ့လကူသည်၊ ယူ၍မပြတ်၊ နေ့တိုင်းကပ်။
ဘုရားခြေရင်း၊ ကျောင်းအသင်းတွင်၊ မြက်သစ်ပင်ကို၊ မြင်လျှင်မဖွယ်၊ မတင့်တယ်သော်၊ လယ်၍မပြတ်၊ တံမြက်ခတ်။
သုံးဆောင်ရေနှင့်၊ သောက်ရေအိုးတွင်၊ ရေနည်းမြင်သော်၊ ခေါ်ငင်ညီညွတ် သွား၍ခပ်။
ရေခပ်သွားလည်း ကစား၍သာမနေနှင့်၊ ကစား၍သာ၊ ရေမှာကြာသော်၊ သဲဒဏ်ရေဒဏ်၊ ပေးရန်မှန်သည်၊ ခံမည်သာကြံတော့ မင်းတို့ကျော။
နေ့ညဉ့်နံနက်၊ ကျိန်းစက်မွေ့ရာ၊ သင်ဖြူးဖျာ ကို၊ ခင်းကာယူငြား၊ ခေါက်သွင်းထား။
သင်္ကန်းသပိတ်၊ ပရိက္ခရာ၊ ကြွသွားခါသော်၊ ယူရာသည်များ ပြင်၍ထား။
ခရီးပန်းပင်၊ လာသည်မြင်သော်၊ အလျင်ယူလှမ်း၊ ဝတ်သင်္ကန်းကို။
ချွေးစွန်းမူကား၊ နေပူဖြန့်လွှား၊ သွင်းခေါက်ထား။
ရေချမ်းကပ်လျက်၊ ခြေလက်ဆုပ်နယ်၊ မူကြီးငယ်ကို၊ လွဲဖယ်မသွား၊ ယပ်လေခပ်၍ နေထံပါး။
ကိုယ်လက်ဖိန်း၍၊ ကျိန်းစက်သောခါ၊ တစာစာ နှင့်၊ ပြာပြာလောင်လောင်၊ တဟောင်ဟောင် သည်၊ ခေါင်ခေါင်ကြမ်းကို မနင်းနှင့်။
ရိုင်းစိုင်းနီးကပ်၊ မကိုင်းညွတ်ဘဲ၊ မတ်တတ်တိုး၍၊ မသွားနှင့်။
စားဖွယ်စားရာ၊ ကပ်သောခါလည်း၊ ချဉ်လာနီး စေ၊ ခြေစုံနေ၍၊ ရိုသေကိုင်းညွတ် ချဉ်း၍ကပ်။
ဘုဉ်းပေးဆိုတမ်း၊ ရဟန်းတို့အား၊ စားမည်လားဟု၊ စကားသည့်နှယ် မမေးနှင့်။
မိဦး ဘဦး၊ ဆရာ့ဦးကို ခူး၍အလျင် မစားနှင့်။
မိဘဆရာ၊ ထားသည့်ဟာကို၊ မျက်နှာကွယ် လျှင်၊ မယူငင်နှင့်၊ လိုချင်သောအား၊ စားချင် ငြားက၊ ဝပ်တွားခယ တောင်းပါကြ။
သပိတ်ဆွမ်းခွက်၊ ဆောင်ရွက်မပြတ်၊ ဆွမ်းဟင်းဗျပ်ကို ပွတ်တုံညစ်ကြေး၊ မြူမှေးမတင်၊ စင်အောင်ဆေး။
ကျောင်းတွင်အိမ်တွင်၊ မသန့်စင်၍၊ မြင်သည်ရှိသော်၊ ယူငင်သိမ်းဆည်း၊ အထည်းသိုငြား၊ ကောင်းကောင်းထား။
အမူနည်းများ၊ ခန့်ထားရှိသော်၊ တစ်ခွန်းခေါ်က၊ ကြားသော်ခဏ ချဉ်းကပ်ကြ။
ကိစ္စရှိငြား၊ သွားသည်များ၊ လျင်လျားခဏ လာပါကြ။
ဖျားနာကျောင်းတွင်၊ ရှိခဲ့လျှင်သော်၊ ကြင်ကြင်နာနာ ညီညာဖြဖြ၊ ဆေးဝါးပေး၍ လုပ်ကျွေးကြ။
သီတင်းသုံးချင်း၊ ချစ်ဟုန်ပြင်းသည့်၊ ပဥ္စင်းနှင့်ရှင်၊ ညီသွင်အစ်ကို၊ လွန်ကြည်ညိုသည်၊ ငါ့ကိုအဖ မှတ်ကြပါ။
အသက်ကြီးငယ်၊ ဝါကြီးငယ်ကို၊ လွှဲဖယ်မသွေ၊ နှိမ်ချလေ။
ရိုသေတုပ်ကွ၊ ဆည်းကပ်ကြလျက်၊ နေ့ည ကြည်ဖြူ နည်းခံယူ၍၊ ကြီးသူခေါ်က၊ ကြွကြွ လည်းလာ၊ ဗျာဗျာကျွန်ုပ်၊ ပုဆစ်တုပ်လျက်၊ ဖုံးအုပ်ခြေလက်၊ လွန်ငြိမ်သက်သည်၊ ကျောင်းထွက်လူပေ ဆိုရစေ။
တရားပေစာ၊ ဟောသောခါလည်း၊ နှုတ်မှာမစောင့် တထောင့်စကား၊ တဟားဟားသည်၊ ရိုင်းကာ မိုက်မဲ မပြောနှင့်။
လှူဖွယ်တန်းဖွယ်၊ ကြီးငယ်တည်တည်၊ ရောက်လာသည်ကို၊ လဲခါခဏ၊ သူ့ခွက်ယောက်ကို၊ မပျောက်နေ့ည ပေးလိုက်ကြ။
ကွမ်းဆေးမီးလျှင်၊ ဧည့်သည်မြင်သော်၊ အလျင်ခဏ တည်ပါကြ။
မင်းသွား ငါသွား၊ ငြင်းခုံပွားအောင်၊ စကားတောက်ဆတ် မဆိုအပ်။
မပြတ်မချာ၊ သူလည်းလာ၍၊ ငါ၏ထံပါး၊ စေစားရ၍ နေပါကြ။
ရဟန်းသံဃာ၊ တည်းခိုလာသော်၊ သင့်ရာ အထူး၊ သင်ဖြူးဖျာနှင့်၊ လာ၍ဖြဖြ ခင်းကုန်ကြ။
ပရိသတ်လည်း၊ မပြတ်ကျောင်းတွင် ရှိလျှင်တထွေ၊ တပည့်တွေကို၊ တပြေ(ပြည်)တစ်ရွာ၊ သွားသောအခါလည်း၊ ညီညာလျောက်ပတ်၊ လက်ကတော့ကို၊ ကောင်းကောင်းထိုးကုန်လတ်။
မလျှပ်မပေါ်၊ ခေါ်လျှင်လည်းရ၊ ထကြွမွေ့သိမ်၊ ဣန္ဒြေနှင့်၊ ငြိမ်ငြိမ်နေဘိ၊ မျက်စိမငြိမ်း၊ နားမငြိမ်းသည်၊ ဟိန်းဟဲ့မဆိုစေရနှင့်။
မျက်မှောက်ကောင်းငြား၊ ပြင်တစ်ပါးမှာ၊ တခြားမကျင့်ကြလေနှင့်။
မသင့်တတ်ငြား၊ ရန်စကားဖြင့်၊ ထွေပြားပွေလီ၊ တစီစီနှင့်၊ တဟီဟီသည်၊ ကျီစား၍လည်းမနေနှင့်။
ဟီနနတ္ထ၊ မဆဲကြနှင့်၊ ကြီးကငယ်သည်၊ နင်ဟယ်ကိုမျှ၊ မဆိုကြနှင့်၊ ရန်စချုပ်ချည်၊ ရှောင်လွဲဖယ်၍၊ သတ်မည်ကိုထား၊ လက်ဖျားနှင့်မျှ၊ မတို့ကြနှင့်၊ ချစ်လှရိုသေ၊ အချင်းချင်းကို၊ သင့်တတ်စေဟု၊ မအေ,ဖ,ရင်း၊ တဝမ်းတွင်းသို့၊ သားရင်းတူကွ၊ မှတ်ကုန်ကြ။
သင်္ကန်းအဝတ်၊ ချွတ်ထားပစ်လေ၊ မရိုသေ၍၊ ကလေကဝ၊ စုတ်ရှလတ်လည်း၊ သူ့အဝတ်ကို မဝတ်နှင့်။
တစ်ယောက်ကိစ္စ၊ ကိုင်တွယ်ကြသော်၊ ခြေကြွလက်သာ မနေရာသည်၊ တတ်ပါသမျှ ညီညာကြ။
ဆရာ့နေခင်း၊ အင်းပျဉ်ညောင်စောင်း၊ လဲလျောင်းဘုံလျှို၊ ထိုထိုထက်မှာ၊ မနေရာသည်၊ မြင့်ရာမသင့်၊ မထိုင်နှင့်။
ရှေ့ကစူးစူး၊ ဒူးလက်ကိုထောင်၊ ထိုင်ဆောင့်ကြောင့်နှင့်၊ ပေါင်ထောင်လက်ကား၊ အပါးကြပ်ကြပ် မနေအပ်။
ရှင်နှင့် သူငယ်၊ သောက်ရေအိုးကို တခြားတည်၊ သုံးဖွယ်မသင့်၊ ကျောင်းဦးရေကိုလည်း မသောက်နှင့်။
ကြီးသားငယ်သူ၊ ရှင်လူကစ၊ ဟူသမျှလည်း၊ မိဘဆရာ၊ ဘယ်မှာမမှတ်၊ ယုတ်မြတ်မသိ၊ ကျိုးမရှိဘဲ၊ မိမိကိုသာ ထောမနာလျက်၊ ဆထက်လွန်စွာ၊ တို့သူငါကို၊ မပါမည်လား၊ ဘယ်ခန့်ညားဟု၊ တုတုပပ၊ ပြစ်မှားကြလျှင်၊ မိဒဏ်, ဖဒဏ်၊ ဆရာ့ဒဏ်ကို၊ ခံရလိမ့်မယ် မယွင်းစွ။
ရဟန်းသံဃာ၊ အရိယာကို၊ လူ,သာမဏတို့ ချို့ချို့ငဲ့ငဲ့၊ ကဲ့ရဲ့ကျီစား၊ လှည့်စားမပြု၊ တုဖက်မဆို၊ ရိုသေကြစေ၊ မြွေပွေး, မြွေဟောက်၊ မထိစောက်သို့ ရွံ့ကြောက်စေ။
မွေတော်ဓာတ်တော်၊ ရုပ်တုတော်ကို၊ ဖူးမြော်မပြတ်၊ ရှေးကျောင်းဦးမှာ၊ ဖြည့်ကြဝတ်တက်၊ နံနက်မိုးသောက်၊ ချိန်ခါရောက်သော်၊ ဝတ်လျှောက်မပျက်၊ လက်အုပ်တင်ထား၊ ဘုရား တရား သံဃာ၊ ရတနာသုံးပါး၊ ဂုဏ်တော်များကို၊ ကြိုးစားလုံ့လ ဆောက်တည်ကြ။
ငါကသည်စာ၊ သည်ဂါထာကို၊ မြဲစွာကြပ်မက်၊ ဆရာအပ်သော်၊ တတ်လှစေချင်၊ ငါ့ကိုသင်ဟု၊ ထိပ်တွင်လည်းရွက် လျင်လျင်ရအောင် ကြိုးစားကျက်။
အချိန်တန်၍၊ စာအံဆိုလျှင်၊ မရွှင်မျက်နှာ၊ မသာမချို၊ ထိုထိုအကြံ၊ ကြီးစွာဖန်၍၊ မအံတစ်ခါ၊ အံတစ်ခါနှင့် မျက်နှာတစ်ပါး၊ စာတခြားလည်း၊ စကားပြောဟော၊ သသောသောသည်၊ ရယ်မော၍လည်းမနေနှင့်။
မပြတ်သအံ၊ တညံညံသည်၊ စာအံစာဖတ်၊ ကြပ်ကြပ်မြဲမြဲ၊ သည်လဲညသတ်၊ ပြတ်ပြတ်သားသား၊ စကားဆိုထွေ ပီလှစေ။
သင်ပုန်းထန်းရွက်၊ ပေထက်စီကာ၊ ရေးသောခါလည်း အက္ခရာကို၊ သေချာလှစေ၊ စာလုံးကိုလည်း လှလှစေ။
မပျင်းမရိ၊ လုံ့လရှိ၍၊ သတိအထဲ၊ အရိုးစွဲအောင်၊ တဖောင်ဖောင်လျှင်၊ သန်းခေါင်ညဉ့်နက်၊ သင်ကျက်သမျှ၊ စစကုန်စေ၊ နေ့ကိုအလွတ်ရွတ်နိုင်စေ။
ရဟန်းမောင်ရှင်၊ သူငယ်သွင်သို့၊ မသင်မရွတ်၊ မဖတ်စာပေ၊ မရေမရာ၊ နေ့သာကုန်ငြား၊ ရက်သာများအောင်၊ စကားဖောင်ဖွဲ့၊ တုံလှည့်ကျယ်ပွား၊ စကားပြောဟော၊ တသောသောသည်၊ ရယ်မော၍လည်း မနေနှင့်။
တစ်ယောက်တခြား၊ စကားမဆို၊ ကိုယ်စီကိုယ်င၊ သင်ပုန်းပေမှာ၊ လက်မကွာအောင် စာရေးကြ။
နားပန်ဆံနှင့်၊ နောက်ဆံလည်းထား၊ ဖြူထွားခေါင်းပေါင်း၊ နားတောင်းဝတ်ကာ၊ ပန်းပန်ကာနှင့် သီကာမြူးရွှင်၊ ရွှေ, ငွေဆင်၍၊ သင်တို့သည့်နှယ် မကျင့်နှင့်။
သင်္ကန်းမှာလည်း၊ ပိန္နဲအပြင်၊ လှစေချင်၍၊ လွင်လွင်ပပ၊ ပြုကြမသင့်၊ နနွင်းဆိုးနှင့်၊ တိန်းညက်ဆိုးကိုလည်း မဝတ်နှင့်။
ဒသသီဆယ်ပါး၊ ဘုရားမုခပါဌ်၊ ရှင်ကျင့်ဝတ်ကို၊ စောင့်ကြပ်မြဲထွေ၊ ညီလှစေ။
ရှေးဆရာမွန်၊ ရှင်သီလဝံသ၊ ထေရ်ဂုဏ၏၊ နှံ့မျှအကျော်၊ မိန့်တော်နူတ်ထွက်၊ ဆုံးမချက်ကို၊ သက်သက်သာသာ၊ ပါဌ်ဂါထာနှင့်၊ လင်္ကာမဟုတ်၊ ကျမ်းရိုးထုတ်ကို၊ နှုတ်ဖြင့်မှတ်မည်၊ ခက်လှသည်ကြောင့်၊ ရမည်မှန်စွာ၊ လွယ်ပါစေကြောင်း၊ စိတ်ဖြင့်ကြံ၍၊ ဉာဏ်ဖြင့်လောင်းသည်၊ ကောင်းကောင်းကျက်မှတ်ကြလေကုန်။
သို့ပင်တစေ၊ မနေရသာ၊ ကျောင်းကခွာသော်၊ နောင်ခါနောင်တ ရှိတတ်စွ။
အတတ်ပညာ၊ တတ်မှသာလျှင်၊ ကျောင်းမှာနေကျိုး၊ နပ်မည်ပ။
ဆုံးမစကား၊ ဆိုသည်များကို၊ မှတ်သားဝမ်းထဲ၊ စိတ်မစွဲလျှင်၊ သံဒဏ်ရေဒဏ်၊ ပေးရမှန်သည်။
ခံမည်သာကြံတော့ မင်းကိုကျော။
ယခုအခါ၊ သာသနာတွင်မူ လူဖြစ်မည်မျှ၊ ရခဲ လှ၏။
လူမှ သာမဏေ၊ ဖြစ်ပေမြတ်ခြင်း၊ ပဥ္စင်း သံဃာ၊ ဖြစ်ပြန်ပါမူ၊ ဆိုရာမရှိ မြတ်ခေါင်ထိဟု၊ သိကြပါစေ၊ သည့်ထက်သာသည်၊ မြတ်စွာဆုသာ လှမ်းပါလေ။
ရှင်သီလဝံသ၊ ထေရ်ဂုဏ၏၊ ဆုံးမစကား၊ မနာကြားက၊ လားလိမ့်ပါယ်ရပ်ရွာ။
ပစ္စုပ္ပန္န၊ ခုဘဝ၊ နေရကိုယ်ထီးသာ။
ပညာမရ၊လျှပ်ပေါ်လှ၊ သူများနောက်လိုက်သာ။
နောက်လိုက်ဝန်ထမ်း၊ လူညစ်နွမ်း၊ဝမ်းမျှမဝပါ။
မျက်နှာညှိုးပါး၊ လူ့ငနွား၊ အများစေစားရာ။
စေစားလေလေ၊ပိုးမသေ၊ ခြေနှင့်ကျောက်စရာ။
ခြေကျောက်ပါးတီး၊ လူမိုက်ကြီး၊ နှုတ်သီးတစာစာ။
ဘယ်ငှာကိုမျှ၊ ခွဲမရ၊ တလ္လရွံ့ဖွယ်သာ။
ဝတ်ရာတောင့်တ၊ ဝမ်းမဝ၊ ချေးရသူ့ဥစ္စာ။
ရကာသော်ကား၊ ငတောင်းစား၊ ရှောင်ရှားနေလေပါ။
တောမှာပုန်းအောင်း၊ မိုးလေခေါင်၊ ပြောင်းရွှေ့ရပ်ဝေးစွာ။
ရပ်ရွာတစ်ပါး၊ ရောက်တုံငြား၊ လားလားမလုပ်ပါ။
ပမာသွင်သွင်၊ တွေ့လေမြင်၊ ကိုယ်ငင်ထိုးတွန်းကာ။
ကြင်နာရိပပ်၊ တလျှပ်လျှပ်၊ ရက်ပြတ်ငတ်ဖို့ပါ။
ရှာဖွေချေးငှား။
မရငြား၊ သွား၍ ခိုးလေပါ။
ခိုးခါမိလေ၊ ထိုးခုတ်လေ၊ ကျလေပါယ်ရပ်ရွာ။
ဤစာရွှေကျမ်း၊ ဆုံးမခန်း၊ ရဟန်းလူရှင်၊ လွန်ကြင်လင် ထင်လိမ့်ယခုခါ။
လိမ္မာသိတတ်၊ လောကဓာတ်၊ တက်လိမ့်များဂုဏ်အင်။
သိမြင်ကျမ်းဂန်၊ သူ့ထက်လွန်၊ ဂုဏ်မွန်အများထင်။
ရှင်လူအများ၊ လွန်ခန့်ညား၊ သိကြားနတ်အသွင်။
ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပွင့်သစ်ပန်း၊ မနွမ်းမျက်နှာမြင်။
မြင်မြင်သမျှ၊ ကြည်ညိုကြ၊ သိပ္ပဂုဏ်မြတ်ရှင်။
လိုအင်ပြည့်စုံ၊ ရောက်လာပုံ၊ ဂုဏ်ကြောင့်လွန်ပေါ်ထင်။
ရင်ခွင်တစ်ပါး၊ ပြောင်းလဲသွား၊ ဖိုးများကျောက်အသွင်။
ကောင်းကင်မိုးဝ၊ ရောင်ထွန်းပ၊ လပြည့်ဝန်းအသွင်။
သံသရာဘဝ၊ ပြောင်းလှည့်ကြွ၊ ဒေဝနတ်ဘုံတွင်။
များပင်နတ်ပေါင်း၊ ရံသိန်းသောင်း၊ လောင်းတော်နတ်အသွင်။
ပဥ္စင်းငါးမည်၊ နတ်တို့စည်၊ မည်သည့်အဆုံးအပ်။
ဒေဝကညာ၊ ဆင်းကလျာ၊ ရလာပတ်ကုံးအင်။
ပျော်ရွှင်ခံစား၊ လွန်ရှည်လျား၊ ဘုရားမိတေးတွင်။
အလျင်လက်ဦး၊ သူ့ထက်ထူး၊ ဖူးရမချွတ်ပင်။
ပဉ္စင်းညီနောင်၊ လူနတ်မြှောင်၊ အောင်လိမ့် နိဗ္ဗာန်ခွင်။
ရှင်မဟာသီလဝံသ ဆုံးမခန်း ပြီးပြီ။
thumb|ယင်းချောင်းနှင့် ယင်းချောင်းတံတား ယင်းချောင်းတံတားသည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မကွေးမြို့၏ မြောက်ဘက် (၁၄)မိုင်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
မြေပျော့လွန်းသော ယင်းချောင်းပေါ်တွင် ယခင်ကတံတားဆောက်လုပ်ရန် မကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် မြန်မာအင်ဂျင်နီယာများ ဦးစီး၍ မြန်မာပြည်ထွက် ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကာ မြန်မာလုပ်သားကြီးများနှင့် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
အရှည်ပေ ၄၆၀ ရှိပြီး အကျယ် ၂၄-ပေ ရှိသည်။
တံတား၏ နံဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် သုံးပေခွဲစီ ကျယ်သော လူသွားလမ်းများ ပါဝင်သည်။
ချောင်းမြေ၏ အထက် ပေ-၄၀ မြင့်နေပြီး ချောင်းတွင်း ရေအများဆုံးအချိန်၌ ရေပြင်အထက် ၁၈-ပေမြင့်နေသေးသည်။
ရှေးအခါက ယင်းချောင်းကို ဖြတ်ကူးရာတွင် နွေအခါ၌ အခက်အခဲ မရှိလှသော်လည်း မိုးရာသီတွင် များစွာခက်ခဲ ကြန့်ကြာ၍ အသက်အန္တရာယ် များလှပေသည်။
မော်တော်ယာဉ်များနှင့် လူများကို လှေဖောင်ကူတို့များဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြရသည်။
၁၉၆၅-ခုတွင် တော်လှန်ရေးအစိုးရက တံတားဆောက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၁)ရက်နေ့တွင် စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ချောင်းမြေမှာ ပျော့လွန်းလှ၍ တံတားတိုင်များကို မြေမာတွေ့သည်အထိ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ တူးပြီးမှ အုတ်မြစ်ချခဲ့ရပေသည်။
မကွေးဘက်ကမ်းမှ တတိယမြောက် တိုင်မကြီးဆိုလျှင် မြေအောက်ပေအနက် (၈၀)အထိ သက်စွန့်ဆံဖျား တူးပြီးမှ အုတ်မြစ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တံတားတိုင်ထိပ်၏ ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် အစွန်းထွက်၏ ရုပ်တုက်ဘောင်များ ထားရှိပြီး၊ ယင်းဘောင်များတွင် တွဲလွဲခိုတံတားကြမ်းခင်းများနှင့် ဆက်စပ်တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
တံတားအနီး ဥယျာဉ်တွင်းရှိ ဆရာစံနှင့် သခင်ဖိုးလှကြီး ရုပ်တု တံတား၏ တစ်ဘက်တစ်ချက် ထိပ်တွင်လည်း ချဉ်းကပ်လမ်းများနှင့် ဥယျာဉ်များ တည်ဆောက်ထားသည်။
မြောက်ဘက်ထိပ်အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းငယ်ပေါ်တွင် ရေနံမြေသပိတ် အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် အာဠာဝက သခင်ဖိုးလှကြီး၏ရုပ်တုနှင့် တောင်သူလယ်သမားခေါင်းဆောင် ဂဠုန်ဆရာစံ၏ ရုပ်တုများကို ထုလုပ်ထားသည်။
အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် သခင်ဖိုးလှကြီး၏ ဇာတိချက်ကြွေ မွေးရပ်မြေသည် ယင်းချောင်းတံတား၏ အနောက်ဘက် မိုင်ဝက်ခန့်တွင် ရှိသော သရက်လေးပင်ရွာ ဖြစ်သည်။
ယင်းချောင်းတံတားဖွင့်ပွဲကို ၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ မေလ(၄)ရက်နေ့တွင် ဝန်ကြီးဦးစိန်ဝင်းက ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
ကုန်ကျစရိတ် စုစုပေါင်းမှာ (၄၁)သိန်းကျော် ဖြစ်သည်။
စလေ ဓာတ်မြေဩဇာစက်ရုံသည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ စလေမြို့တွင် တည်ရှိလေသည်။
၁၉၆၆-ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ (၉)ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ စက်မှုလက်မှု တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်းနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံ ဟီတာချီကုမ္ပဏီတို့ ပူးပေါင်းတည်ဆောက်ရန် စာချုပ်ချုပ်ဆိုသည်။
လက်တွေ့တည်ဆောက်ရာတွင် ဟီတာချီကုမ္ပဏီ၊ ပြည်သူ့လုပ်ငန်းကော်ပိုရေးရှင်း၊ မြန်မာ့ရေနံကော်ပိုရေးရှင်း နှင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရေးအဖွဲ့တို့က ပူးပေါင်းတည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ဇွန်လတွင် ပြီးစီးခဲ့ပြီး ကုန်ကျငွေ စုစုပေါင်းမှာ နိုင်ငံခြားငွေ (၆၅၅)သိန်းအပါအဝင် ကျပ်(၁၀၅၂)သိန်း ဖြစ်သည်။
စလေဓာတ်မြေဩဇာ စက်ရုံမှ အမိုးနီးယား ဓာတ်မြေဩဇာကို တစ်နှစ်လျှင် တန်ချိန် ၄၀၀၀ ခန့် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် ယူရီးယား(ခေါ်) ပုလဲဓာတ်မြေဩဇာ နှစ်စဉ် တန်ချိန်(၆၇၀၀၀)ခန့်ကို တစ်နေ့လျှင် တန်ချိန် ၂၀၀ ကျော်နှုန်းဖြင့် ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်နေပေသည်။
ဓာတ်မြေဩဇာစက်ရုံ၏ အဓိကကုန်ကြမ်းဖြစ်သော သဘာဝဓာတ်ငွေ့ကို စလေမြို့ မြောက်ဘက် (၈)မိုင်ကျော်ဝေးသည့် မိုလာဒေမှ ပိုက်များဖြင့် ပို့လွှတ်ပေးသည်။
ယခင်က လွင်တီးခေါင်အရပ်တွင် ယခုအခါ တိုက်တာ အဆောက်အဦသစ်များ၊ မိုးထိ မျှော်စင်ကြီးများနှင့် ဓာတ်ငွေ့လှောင် တိုင်ကီလုံးကြီးများ ဖြင့် ထယ်ဝါခန့်ငြား၍ နေပေသည်။
လွင်မောင်၊ မှတ်တမ်းသမိုင်း ပဲခူး မကွေးတိုင်း၊ ၁၉၇၅-ခု၊ဇူလိုင်လ၊ စာ-၁၅၂/၁၅၃ ကိုးကား Category:ဓာတ်မြေဩဇာ ကုမ္ပဏီများ Category:မကွေးတိုင်းဒေသကြီး။
လက်သစ်တောင်တာ ဆုံးမစာ ကို သျှင်မဟာရဋ္ဌသာရ (မြန်မာ ၈၃၀ - ၈၉၂) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
လက်သစ်တောင်တာ ဆုံးမစာ ၁။
အစ်ကိုကြီးအား၊ ညီငယ်များလည်း၊ စကားနှုတ်ဆက်၊ ဖက်၍မဆို၊ ရိုသေလှစေ၊ ကိုကြီးအစ်မ၊ သည်နှစ်ဝကို၊ မိဘကဲ့သို့၊ မှတ်ပါလေ။
ဆွေကြီးမျိုးကြီး၊ အဘကြီးနှင့် ဦးရီးသားချင်း၊ ဘထွေးရင်းက၊ ဟူသမျှကို၊ ဂုဏဝုဍ္ဎ၊ ပစာယန၊ စိတ်ကသိစေ၊ ပြစ်မှားမိက၊ မသင့်ချေ။
ပေါက်ဖော်သားချင်း၊ တစ်ဝမ်းတွင်းမှ၊ အရင်းအနှစ်၊ ဖွေစိစစ်၍၊ အပြစ်စုပုံ၊ မခြားထုံသည်၊ အူတုံဖြစ်က၊ ချစ်ကြလေ။
သေတူရှင်ဘက်၊ ဆောင်ရွက်မကင်း၊ အချင်းချင်းတွင်၊ အခင်းကြီးငယ်၊ ရှိဝယ်ခါလည်း၊ မဖွယ်မသွေ၊ ညီညာကုန်း၍၊ ရုန်းကြလေ။
တစ်ယောက်စကား၊ တစ်ယောက်နားမှာ၊ မခါးရအောင်၊ သတိဆောင်၍၊ မောင်တို့ဆိုလေ၊ ပျားသကာသို့၊ ချိုလှစေ။
မတွေ့ခိုက်ရန်၊ မကျူးလွန်နှင့်၊ မျက်မာန်ဒေါသ၊ မထွက်ရအောင်၊ မာန်မာနကို၊ ချုပ်ကြလေ။
သေနှင့်အရက်၊ စီးပွားဖျက်ကို၊ တစ်စက်ကယ်မျှ၊ မသောက်ကြနှင့်၊ ရှောင်ကြပါလေ၊ ရှင်တော်ဟောသည့်၊ အဆိပ်ရေ။
ကိုယ်နှင့်လည်းစာ၊ သတ္တဝါကို၊ ကြင်နာလှစေ၊ သူ့အသက်ကို၊ ချစ်ပါလေ။
သူ့ကိုမမှား၊ မလှည့်စားနှင့်၊ စကားစမြည်၊ မြွက်သည်စစ၊ ပြောသမျှကို၊ မှန်လှစေ။
အပါယ်လေးပါး၊ လားမည့်အကြောင်း၊ မကောင်းမှုမှ၊ စပ်သမျှကို၊ ရှောင်ကြပါလေ၊ သေခါထုတ်ချောက်၊ ငရဲရောက်မည်၊ ရွံကြောက်စေ။
သူတော်ကောင်းနှင့်၊ ပေါင်းဖော်ယှဉ်တွဲ၊ လူမိုက်မဲတို့၊ ရှောင်လွှဲပါလေ၊ ဤသူအမြတ်၊ ဤသူလတ်က၊ ညစ်ထပ်ကြမ်းကြုတ်၊ ဤသူယုတ်ဟု၊ အဟုတ်အမှန်၊ မသွေလှန်သည်၊ ဧကန်ဆတ်ဆတ်၊ လူသုံးရပ်ကို၊ သိတတ်စေ။
ရပ်သူရွာသား၊ သူကောင်းများ၏၊ နားမှာမဆန့်၊ မခန့်မလေး၊ သူမုန်းဆေးလျှင်၊ ဆဲရေးညစ်ညမ်း၊ ကိုယ်လက်နွမ်းအောင်၊ အသွမ်းမကျင့်ကြလေနှင့်။
ကွယ်ရာမဝေး၊ မျက်နှာဝေးက၊ တွေးလေကြံဘိ၊ မိမိသဘော၊ သို့ကျင့်သောဟု၊ ပြောရလူချင်း၊ မေတ္တာကင်းအောင်၊ သတင်းမပုပ် ပါစေနှင့်။
အရောင်းအဝယ်၊ အသွယ်သွယ်တွင်၊ လိုဖွယ်ရရန်၊ ဖိုးထိုက်တန်လျှင်၊ မှန်သည်ကိုလိုက်၊ လောဘတိုက်၍၊ လူမိုက်မဆိုရစေနှင့်။
မဖြောင့်မသား၊ မတရားကို၊ လားလားဤသူ၊ မပြုဟူ၍၊ ဗိုလ်လူခပ်သိမ်း၊ မေတ္တာလိမ်းသည်၊ ချီးမွမ်းဆိုထွေ၊ ရတတ်စေ။
သူ၏စီးပွား၊ ငါ့စီးပွားကို၊ ထောက်ထားမိစေ၊ ကြီးလောဘကို မျှတစေ။
မမွှေမနှောက်၊ မကောက်မကျစ်၊ မလိမ်လစ်ဘဲ၊ မစဉ်းလဲနှင့်၊ စိတ်ထဲဖြောင့်စေ၊ သူ့အကျင့်ကိုလည်း၊ သိတတ်စေ။
ဟုတ်သောအကြံ၊ မှန်သောအကျင့်၊ သင့်သောအယူ၊ ဖြူသောနှလုံး၊ သူတော်ထုံးကို၊ စွဲသုံးသောထွေ၊ မှန်လှစေ။
မှတ်ဘွယ်မှတ်ရာ၊ ထိုထိုစာကို၊ ရှာ၍မပြတ်၊ အိမ်တွင်ဖတ်။
ဖတ်ပြန်သော်ကား၊ ဖတ်ဖန်များက၊ သားမယားပင်၊ သိမြင်ကင်းကွာ၊ မလိမ္မာတည်း၊ စာပေစကား၊ နေ့တိုင်းကြားက၊ ထူးခြားလိမ္မာ၊ ရှိသည်သာတည့်။
ရင်ဝယ်ဖြစ်ငြား၊ မွေးသည့်သားကို၊ မယ်ဘွားမိခင်၊ ဆုံးမသင်သို့၊ အကြင်ဆရာ၊ ထိုသူငါကို၊ လိမ္မာစေကြောင်း၊ ကောင်းပါစေလို၊ ဆိုပါသမျှ၊ ဩဝါဒကို၊ နားမျှမထောင်၊ မကြားယောင်သို့၊ မောင်တို့ပြုက၊ ယခုပစ္စုပ္ပန်၊ နောင်သံသရာ၊ ဆက်များစွာ၌၊ ချမ်းသာမည်ရေး၊ အလွန်ဝေးသည်၊ သေဘေးမလွဲ၊ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ၊ ရွှေခဲဘယ့်နှယ်၊ အသွယ်သွယ်ကို၊ လွှဲဖယ်ကြံစည်၊ လွတ်ပါမည်။
နောင်သံသရာ၊ ရိက္ခာအတူ၊ ကံကျွေးဟူသည်၊ အလှူဆိုက၊ မဆုတ်ကြနှင့်၊ ရလှပါစေ၊ တံစက်အောက်တွင်၊ ခံသောက်အိုးတန်၊ ကျဖန်များက၊ ပြည့်ငြားသည်သာ၊ ထုံးဟောင်းစာကိုထောက်ပါလေ။
ဂမ္ဘီသာရ ဆုံးမစာ ကို သျှင်မဟာရဋ္ဌသာရ (မြန်မာ ၈၃၀ - ၈၉၂) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
ဂမ္ဘီသာရ ဆုံးမစာ ၁။
“မြွက်ဆိုမုသား”၊ နှုတ်သံပျားသို့၊ စီးပွားလိုယောင်၊ ရူပဆောင်လျက်၊ မှားအောင်ပြစ်ရှာ၊ ကြံတတ်စွာသား၊ မေတ္တာချည်းနှီး၊ လူခွေးမြီးနှင့်၊ တသီးတခြား၊ တပါးပြည်ရွာ၊ မရှောင်သာ၍၊ မကွာပေါင်းဖော်၊ ပြုငြားသော်လည်း၊ အပေါ်ကားယှဉ်၊ အထဲကြည်၍၊ စိတ်ယဉ်နှိမ့်ချ၊ အာစာရဖြင့်၊ ကာလအလိုက်၊ သူ့အကြိုက်ကို။
“စရိုက်ညီထွေ ကျင့်တတ်စေ”။
“အရှည်လင့်လင့်”၊ အသင့်မျှော်လျက်၊ ကြံခေါက်ရက်တည့်၊ နှောင့်ယှက်သောဖြစ်၊ ဆံတရစ်မျှ၊ အပြစ်မဲ့စွာ၊ လွတ်ခွင့်သာမူ၊ ကန္တာတောထဲ၊ ခရီးခဲဝယ်၊ ကျားရဲသစ်ရူး၊ ဘီလူးသဘက်၊ ဘေးသူဖျက်အား၊ ရက်ရက်ဆောစွာ၊ စွန့်လိုက်ခွာသို့၊ မိစ္ဆာဖော်ပေါင်း၊ သူမကောင်းကို။
“စဉ်ကြောင်းဝေးမြေ လွှင့်တတ်စေ”။
“မဏိဇောတ”၊ ပြည်တန်မြနှင့်၊ သိင်္ဂရွှေညာ၊ ရတနာလည်း၊ အဝါလျှံလက်၊ ရောင်ခြည်ထွက်မူ၊ စုံမက်ဝှဲခြီး၊ အဘိုးကြီး၏၊ တသီးဆိုဖွယ်၊ လူတို့ဝယ်လည်း၊ ကြီးငယ်အမျက်၊ စောင်းမာန်ထွက်မူ၊ ပေါင်းဖက်ဖော်နှီး၊ အများငြီး၏၊ အတီးလက်သုံး၊ ဤသည်ထုံးကို၊ ယူကျုံးပိုက်သွင်း၊ သားမောင်မင်းလည်း၊ မုန်ပြင်းဒေါသ၊ စိတ်နာဂကို။
“ဉာဏချွန်းကွင်း မြဲစေမင်း”။
“အဌာရသ”၊ သိပ္ပကျေးဇူး၊ အထူးထူးကို၊ ဆည်းပူးရှာဖွေ၊ သင်သောခါလျှင်၊ ဆရာကောင်းထံ၊ ကျိုးနွံတရှည့်၊ ရိပ်ခြည်ကြည့်လျက်၊ တပည့်ကျင့်ဝတ်၊ ညီညွတ်စွာမူ၊ ကုန်အောင်ပြု၍၊ အာယုဆုံးစွန်၊ ပြောင်းချိန်တန်မှ၊ ပြညွန်ရိပ်ခြည်၊ ဆိုအံ့သည်ဟု၊ ဆောက်တည်လျှို့ဝှက်၊ ပြင်မထွက်သား၊ သိခက်ခဲ လှ၊ ကိလိဌကို၊ မှတ်ရလေအောင်၊ ရည်စောင်နှိမ့်ချ၊ ဆည်းကပ်ခ၍။
“နေ့ညမကင်း၊ တွေ့စေမင်း”။
ဂမ္ဘီသာရ ဆုံးမစာ ကို ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ (မြန်မာ ၈၃၀ - ၈၉၂) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
စာသင်သား ဆုံးမစာ သုဏေယျ = နာကြားရာ၏။
စိန္တေယျ = ကြံစည်ရာ၏။
ပုစ္ဆေယျ = မေးမြန်းရာ၏။
ဘာသေယျ = ပြောဆိုရာ၏။
ဝိစာရေယျ = စူးစမ်းဆင်ခြင်ရာ၏။
လိခေယျ = ရေးမှတ်ရာ၏။
သိက္ခေယျ = လေ့ကျင့်ရာ၏။
ဓာရေယျ = နှုတ်ငုံဆောင်ရာ၏။
“သုစိပုဘာ၊ ဝိလိသိဓာ”၊ အက္ခရာစွဲသုံး၊ ဤရှစ်လုံးကို၊ သီကုံးပန်းသွင်၊ နေ့တိုင်းဆင်လော့၊ စာသင်ပျိုနု၊ အခြေပြုတို့၊ ဥဇုဘူတ၊ လုံ့လပြင်းစွာ၊ သူ့ထက်ငါဟု၊ နှုတ်မှာရွရွ၊ ကြိုးပမ်းကလျှင်၊ သိပ္ပကျေးဇူး၊ အထူးသိမြင်၊ ပညာရှင်ဟု၊ မထင်မပေါ်၊ မကျော်စောဘဲ၊ တီမှာလွဲ အံ့၊ အရဲ ကြိုးကုတ်၊ ကြက်ရဲစုတ်သို့၊ အားထုတ်ခုံမင်၊ မသင်မအံ၊ မကြံမမေး၊ ဆွေးနွေးရောနှော၊ ပြောဟောမဲ့ထွေ၊ ပေချပ်ရေဖြင့်၊ ကုန်စေဆေန်းသာ၊ သင်ချေပါလည်း၊ ဘယ်မှာဂုဏ်ရှင်၊ ကျော်စောထင်ချိမ့်၊ စာသင်ဟူက၊ ကျမ်းထိုမျှကို၊ တွေ့ကမရှောင်၊ ကြောင်ပုစွန်စား၊ ကျွတ်ကျွတ်ဝါးသို့၊ လွှသွားပမာ၊ ကျောက်ထက်စာသို့၊ လိုရာရအောင်၊ ကြံဆောင်လေ့ကျက်၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်၊ နှုတ်ဝယ်ရွရွ၊ ထားချေမှတည့်၊ တစ်ပေါ်လျှင်၊ ချည်စငင်သို့၊ သဘင်ပွဲမှောက်၊ ဆိုရေးရောက်က၊ လန့်ကြောက်မရှိ၊ သတိမြဲခိုင်၊ ကျောက်တိုင်ပမာ၊ ကေသရာသို့၊ ရွံရှာမဲ့လျှင်း၊ ဆိုခင်းနည်းနာ၊ အဖြာဖြာကို၊ မကြာနှုတ်လျှောက်၊ ခန့်ချင့်ထောက်လော့၊ အံ့လောက်ဖွယ်သာ၊ ဂါထာပါဌ်သား၊ စကားဝိုက်လည်၊ စဉ်ရှည်ရှေးတီး၊ စကားကြီးက၊ စသည်ထိုထို၊ ဝိဂြိုဟ်ဝစနတ်၊ ဓာတ်ရပစ္စည်း၊ ထုံးနည်းပမာ၊ ဂါထာဆန်းဂိုဏ်း၊ ကရိုဏ်းဌာန်စစ်၊ ဖွင့်လှစ်ဋီကာ၊ အဌကထာပါဠိ၊ အောက်ထက်ညီ၍၊ ကဝိလက္ခဏာ၊ အဖြာဖြာကို၊ သေချာဆည်းဆ၊ ဆိုဝံ့ကလျှင်၊ ဘဝဤတွင်၊ ခုမျက်မြင်လည်း၊ မထင်ဘယ်မှာ၊ ရှိဘိရာအံ့၊ သံသရာလည်း၊ ပမာကဲလွန်၊ အဆုံးစွန်မူ၊ ညီမွန်တုလွတ်၊ သုံးလူနတ်ဝယ်။
“အကျွတ်ဘယ်မှာ၊ ဝေးတော့မည်”။
ဂွမ်းတက္ကသိုလ် သည် မြန်မာနိုင်ငံ မှ 2D animation ဟာသဇာတ်လမ်းတွဲ အတိုများဖြစ်သည်။
Joosk Character Design & Animation Studio မှ ၂၀၁၆ မတ်လတွင် Gwen University Facebook စာမျက်နှာမှတစ်ဆင့် စတင်ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည်။
၉၀ ခုနှစ်ဖွားများ ကြုံတွေ့ရသော မြန်မာနိုင်ငံပညာရေး စနစ်၏ အလွဲများကို ဟာသပုံစံ ဖန်တီးတင်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
short animation တစ်ခုစီ၏ ကြာမြင့်ချိန်မှာ ၃၀ စက္ကန့်မှ ၁ မိနစ်ခန့်ဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်းနောက်ခံ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ လေးယောက်ဖြစ်သော ဆိုးတေ၊ ချယ်ရီ၊ စိုင်းလမင်း နှင့် ဒွန်းကြည် တို့၏ ဘဝအကြောင်းဖြစ်သည်။
ရန်ကုန်မြို့ တွင် ဂွမ်း အမည်ရှိ တက္ကသိုလ် တစ်ခုရှိပြီး ဂွမ်းတက္ကသိုလ် ကို ရည်ရွယ်ချက် အမျိုးမျိုး၊ အကြောင်း အမျိုးမျိုးဖြင့် ကျောင်းသားတွေ နှစ်စဉ် ရောက်ရှိလာကြသည်။
တစ်ရက်တွင် ဂွမ်းတက္ကသိုလ်ကို ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ လေးယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘဝကို ပျော်ပျော်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းတတ်သော ဆိုးတေ၊ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒမပါဘဲ မိဘ၏ဖိအားပေး အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ဂွမ်းတက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာရသော်လည်း သူ့ဆန္ဒ၊ သူ့ရည်မှန်းချက်တွေကို အရှုံးမပေး ဆက်ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားနေသူ ချယ်ရီ၊ မိဘက ပြောတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်း ကြီးပြင်းလာပြီး ဂွမ်းတက္ကသိုလ်ကို မိဘက ရွေးချယ်ပေးသဖြင့် ရောက်ရှိလာသူ စိုင်းလမင်း၊ အမြဲတမ်း တတ်ယောင်ကား ဆရာကြီး လုပ်တတ်သော ဒွန်းကြည် တို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကြုံတွေ့နေရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဟာသဇာတ်လမ်းအသွင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဇာတ်ကောင်များ ဆိုးတေ ချယ်ရီ စိုင်းလမင်း ဒွန်းကြည် Animation ဇာတ်လမ်းတွဲ ဖြစ်ပေါ်လာပုံ မြန်မာ Animation Industry တွင် ခြေလှမ်းသစ်တွေ ဆက်လှမ်း နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ကာ Joosk အဖွဲ့မှ Animation အတိုလေးများကို စမ်းသပ် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။
ယခင် Animation Work များမှ ရလာသော အတွေ့အကြုံများကို သုံးသပ် သင်ခန်းစာယူပြီး၊ ခြေလှမ်းသစ်အနေဖြင့် Short Animation Series တစ်ခုဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထုတ်လွှင့်ထားသော အပိုင်းများ ပိုက်ဆံလည်းမကုန် လူလည်း ရှင်းတဲ့နေရာ Only in မြန်မာပြည် မြန်မာပြည်မှာ သရဲဖြစ်ရတဲ့ဒုက္ခ ရှိ ခိုးဝှက်ဖွက်နှိုက် အားလုံး နားထောင်ကြပါလို့ ဆိုး‌တေတို့ ငယ်‌ငယ်‌တုန်းကပေါ့ မြန်မာလိုင်းကား ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်မည် ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ Category:ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲများ။
NGC 457 သည် ကပ်ဆီယိုပီးယား ကြယ်စုတန်းမှ ကြယ်အစုအဝေးဖြစ်ပြီး ၁၇၈၇ ခုနှစ်တွင် ဝီလီယံ ဟာရှယ်ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေရှိခဲ့သည်။
ယင်းသည် နေမှ အလင်းနှစ် ၇၉၀၀ အကွာ၌ တည်ရှိပြီး သက်တမ်း ၂၁ မီလီယံရှိပြီဟု ခန့်မှန်းထားသည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့် NGC 457 at SEDS NGC 0457။
ဓမ္မနီတိချိုး ကို စဉ့်ပါဆရာတော်(မြန်မာ ၁၁၀၆ - ….) မူကွဲ (၁၁၄၀ - ၁၂၁၀) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
ဓမ္မနီတိချိုး ကျင့်မူရာခပ်ပျင်းနှင့်၊ သွတ်ဖျင်းလူယုတ်တေ။
တတ်ပညာပဇာတတ်ပါအံ့၊ များမှတ်ကြလေ။
အတတ်ကိုမရှာဖွေလျှင်၊ ဥစ္စာတွေရရေး။
ဘယ်နှယ်ကြံဖန်မြောက်ပမယ်၊ မိုးလောက်ကွာသေး။
ပညာကိုဘယ်လူဆိုးတို့၊ ယူခိုးလို့ပါပမယ်။
အတတ်ကယ်အလိမ္မာနှင့်၊ ဥစ္စာဘယ်တူကြလိမ့်၊ လောကလူဝယ်။
သိကြားမြင်လုံလောက်က၊ မျက်မှောက်ကယ်သည်ကိုယ်ဝယ်၊ ရလွယ်၏ ခင်ပွန်း။
တမလွန်နောင်ခါကောင့်၊ မြိုက်ချမ်းသာပိုမိုမြင့်၊ ကဲဆင့်တောက်ထွန်း။
သိပညာဖြစ်ပွားအောင်၊ ချစ်သားတို့သင်ကြပါ။
မိဘဆရာတို့၊ ဖန်ခါခါ တပည့်သားကို၊ ထောင်နားဆန် မငြင်းအောင်၊ သွင်းကြပေရာ။
လှေလှော်လှေခတ်နှင့်၊ အတတ်ကယ်မဲ့သူမှာ၊ ဝန်ထမ်းသာဖြစ်မြဲ။
ပညာရှင်ဖြစ်ပေက၊ လူ့ပြေ(မြေ)မှာ ပူဇော်လို့၊ ဇမ္ဗူပေါ် ဂုဏ်ထင်ပလိမ့်မယ်၊ မိုးလထက်ကဲ။
ပုတ္တောဝါဒ ဆုံးမစာကို ဆားထုံဆရာတော် ( ၉၁၈-၉၇ဝ) ခန့် က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
အဘကသားကို ဆုံးမခန်း ၁။
"ပန်း၏ပမာ"၊ ဤလင်္ကာတွင်၊ မာတာပိတ၊ ဆိုဆုံးမသား၊ ထိုစကားကို၊ မှတ်သားကုန်ကြ၊ မိန့်လိုက်ပြအံ့၊ မွေးဘလက်ရုံး၊ မြပန်းကုံးသို့၊ နှစ်လုံးဝမ်းက၊ ချစ်နိုးလှသည်၊ သားလှရွှေတောင်၊ ဘသည်းခေါင်၊ နားထောင်၍သာ၊ စေ့စေ့နာလော့၊ မိရာဘရည်၊ တည်မည်အကြောင်း၊ ကောင်းသားကျင့်ဝတ်၊ စာအတတ်ကို၊ သားမြတ်ယခု၊ တတ်ကြောင်းပြုလော့၊ ဗဟုသုတ၊ မရှိကမူ၊ လျှော့ကျရေတူ၊ လူမဟူရ၊ ရှက်ကြီးရလိမ့်၊ နောင်တဆယ်ကြိမ်၊ ညှိုးပိန်မျက်နှာ၊ ပွဲမှာမဝင်၊ ပြင်မှာမရောက်၊ တောမှာမျောက်သို့၊ ခြေထောက်လက်စုံ၊ ရှိတုံပါလျက်၊ လူပျက်လူနှမ်း၊ လူ့ပေါက်ပန်းနှင့်၊ ဆိုးသွမ်းလူပေါ့၊ ထဲသော့သော့ဟု၊ ကဲ့ရဲ့ပြုလိမ့်။
"ညီပုရှက်မည် ထင်၏တည်း"။
"ထို့ကြောင့်သားထွေး"၊ ငယ်ထွေးလေးက၊ လူရေးလူရာ၊ ရှိစိမ့်ငှာဟု၊ ကျောင်းမှာမြဲနေ၊ စာပေသင်သင်၊ သို့လျှင်သို့ဖတ်၊ သို့မှတ်သို့ရေး၊ သို့မေးသို့ဖြေ၊ သို့နေသို့ထိုင်၊ သို့ကိုင်သို့ကြွ၊ သို့ကွသို့ကုန်း၊ သို့သုံးသို့စွဲ၊ သို့လဲသို့ထား၊ သို့စားသို့သောက်၊ သို့လျှောက်သို့ဆို၊ သို့ကိုသို့ကျင့်၊ သို့နှင့်သို့လျှိုး၊ သို့ရှိခိုးဟု၊ မြတ်နိုးလှစွာ၊ ညီဆရာက၊ မိန့်သမျှကို၊ ညီလှမင်းရွှေ၊ မမေ့စေနှင့်၊ စေ့ရေမွေးဘ၊ မှာသမျှကို၊ ညီလှရွှေနား၊ ချပ်ခါထား၍။
"သည်းဖျာ့းမှတ်စေ ချင်၏တည်း"။
"သည်းဖျားမှတ်စိမ့်"၊ တဖန်မိန့်အံ့၊ နှစ်သိမ့်ဝမ်းသာ၊ ညီနားနာလော့၊ လူရွာလျှပ်ပေါ်၊ ရွှင်မြူးပျော်သည်၊ သူတော်မဟုတ်၊ လူယုတ်လူသောင်း၊ လူဗူးတောင်းနှင့်၊ မကောင်းမှုများ၊ နေ့တိုင်းပွားသည်၊ သောက်စားယစ်ဝ၊ လူ့ဗာလက၊ စသည်လူတွင်၊ လူလေဖင်နှင့်၊ ပျော်ရွှင်စကား၊ လူမိုက်များတို့၊ ပေါင်းညားရံခါ၊ နီးယှဉ်လာတည်း၊ ဝေးစွာသားလှ၊ ခွာနိုင်မှတည့်၊ သားလှကိုယ်ကျိုး၊ စုံပြည့်ဖြိုးလိမ့်၊ ကြိုးလေသားလှ၊ မှာသမျှကို၊ မချမြေဝယ်၊ မပယ်နှင့်ကား၊ ဘစကားကို၊ ရွှင်အားရ၍။
"သားလှမှတ်စေ ချင်၏တည်း"။
နှမကမောင်ကို ဆုံးမခန်း ၁။
"ဤသို့သာယာ"၊ ပျားသကာလည်း၊ ပမာမမျှ၊ ချစ်နှမက၊ မောင်လှကိုသာ၊ လူရေးရာ၌၊ လိမ္မာစေလို၊ တစ်ဖန်ဆို၍၊ နားချိုမောင်လှ၊ မွေးဘမျက်စိ၊ မွေးမိမျက်တောင်၊ နှမမောင်၊ မောင်ငယ်ရင်သွေး၊ နာဘိသေးလော့၊ ရှေးသရောအခါ၊ ပြည်ဗာရာဝယ်၊ ကုဋေကြွယ်သား၊ သူဌေးအားလျှင်၊ သားတယောက်ဖြစ်၊ ချစ်၍တစေ၊ အိမ်မှနေ၍၊ စာပေမကျ၊ မိဘစုတေ၊ ခန္ဓာရွေ့သော်၊ အရှေ့အနောက်၊ တောင်မြောက်ဘယ်မှာ၊ မသိပါငြား၊ သူဌေးသားသည်၊ သိုထားမတတ်၊ အရပ်ရပ်၌၊ နှံအပ်ဥစ္စာ၊ ရှိသည်ငှာကို၊ များစွာကျွန်ပေါင်း၊ မကောင်းခိုးသူ၊ ယူ၍ပြေးရှောင်၊ အိမ်ကိုရောင်း၍၊ ထောင်းထောင်းကျေလျက်၊ ခွက်လက်စွဲကာ၊ တောင်းစားပါလည်း၊ နင်သာလူမိုက်၊ ဒုစရိုက်ဟု၊ ရိုက်ပုတ်လိုက်ကြ၊ ရွာမှထွက်လေ၊ တောမှာသေသည်။
"ကောင်သေလင်းတ ကျ၏တည်း"။
ဩဝါဒကထာစာတမ်း ကို လုံးတော်ဆရာတော်အရှင်ဂုဏဝါ(မြန်မာ ၁၁၉. - ၁၂..) က ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။
ဩဝါဒကထာ - စာတမ်း ဆရာမှာခဲ့မည်၊ တပည့်ငယ်အများတို့၊ ငါ ဆရာ့စကားကို စေ့စေ့နားထောင်လေ။
မသေသမျှ ကာလအတွင်းတွင် ဖျင်းတန်ပေါ့သွပ်သောသူကို မပေါင်းနှင့်။
လောင်းစားသေစာမှုကို ဝေးအောင်ကြဉ်။
ဆရာသခင်၊ အရှင်နှစ်ပါး၊ မိဘများကို၊ မုန်းထားမာန်မျက်၍၊ စိတ်ထွက်အောင်မပြုနှင့်။
သူ့ကျေးဇူးကိုလည်း အထူးသိလေ။
ဆွေလာမျိုးဝတ်လည်း ကျေလှစေ။
အဆွေမိတ်ကောင်းကို ရအောင်ရှာ။
ကာမဂုဏ်ကြောင့်လည်း မရူးနှင့်။
ဥစ္စာဂုဏ်ကြောင့်လည်း မမြူးနှင့်။
ကျေးဇူးမသိသည့်ခင်ပွန်းကို ပစ်ပယ်။
အလယ်အလတ်ကျအောင်ကြံ။
မာန်မာနနည်းသသူကိုရှာ။
ကုသိုလ်ဥစ္စာ၊ ပညာသုံးခု၊ တစ်နေ့မူမှာ၊ တစ်ခုခုကို၊ ရအောင်ကြံ။
ကံကိုချည်းလည်း မယိုးနှင့်။
ဉာဏ်ကိုချည်းလည်း မထိုးနှင့်။
တစ်ထောင်တန် သူ့အကျိုးကြောင့်၊ ကိုယ်ကျိုးကို မယုတ်စေရာ။
လိမ်မာတုကိုခိုး၊ ကိုယ်ကျိုးရှိအောင်ကြံ။
လောဘခက်ထန်လျှင်၊ စားရသုံးရ၏။
ဒေါသခက်ထန်လျှင်၊ ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ၊ နှစ်ဖြာရှုံး၍၊ စုံးစုံးနစ်နာ၏။
အဆွေခင်ပွန်းသစ်ကို ရအောင်ပေါင်း။