kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဇနီး ဒေါ်တင်တင်ဝင်းနှင့် သား အံ့ဘွယ်ကျော် တို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထင်ရှားသည့်စာအုပ်အချို့ မြန်မာဝတ္ထုအညွှန်း (၆)တွဲ (မလိခအမည်ဖြင့်) ပျို့အညွှန်း (မလိခ) မြန်မာစာပေအဘိဓာန် ၄တွဲ (မလိခ) ကမ္ဘာကျော်စာအုပ် - ၁၀၀ (ကျော်အောင်၊ ညွှန့်ကြူးတွဲ) နွယ်သစ် အမည်ဖြင့် တော်လှန်စာပေ (မောင်နေဝင်း၊ နတ်နွယ်-တွဲ) ပင်ကိုရေး ငါတို့ခေတ်နှင့်အပြိုင် (၅)တွဲ မဟာ တစ္ဆေ လှိုင် ပုဂံသား အာဠာဝက ဘယ်သူပြိုင်လို့ လှပါတော့နိုင် စသည်ဖြင့် လုံးချင်း(၄၀) ကျော် ရေးခဲ့ အဖြူကို မည်သူအနက်ဆိုးသနည်း (အမျိုးသားစာပေဆုရ) ရွှေညာမှာညိုတဲ့မိုး သည်သောင်ယံကမခွာရက်တယ် ကြာနီတပွင့် ဖြူတပွင့် ပဲခူးသား ခွေးညို လျှပ်တပြက် ဂျပန် ဘာသာပြန် (ကျော်လှိုင်ဦး အမည်ဖြင့်) ဦးလေးတွမ် (ဘာသာပြန်ဆုရ) မဒမ်ဘိုဗါရီ တစ်ထောင့်တစ်ည (ဘာသာပြန်ဆုရ) တော်လှန်သောကဗျာဆရာ အောင်ဆုံးအလွှာ တဂိုးကဗျာများ လေထန်ကုန်း ဒေါက်တာဂျက်ကီးနှင့် မစ္စတာဟိုက် စာညွှန်း ဒဂုန်ရွှေမျှား။
စာ ၃၃၂ - ၃၃၃။
မြန်မာဝတ္ထု အညွှန်း (၄)။
စာ ၁၄၆ - ၁၇၉။
စာ ၁၄၇ - ၁၆၂။
နတ်နွယ်။
မိမိနှင့် စာရေးဆရာများ။
စာ ၁၆ - ၄၇။
နှစ်ဆယ်ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာများနှင့် စာစု စာရင်း။
စာ ၁၉၈-၂ဝ၁။
မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၁၉၉၂)။
စာ ၂၅၉ - ၂၆၁။
ရာပြည့် စာအုပ် ၁ဝဝ အညွှန်း (၁၉၉၉)။
စာ ၁၈ဝ။
မြန်မာ စာပေ အဘိဓာန်၊ မိုးဝေ (နိုဝင်ဘာ ၁၉၈၄)။
စာ ၁၁၃ - ၁၁၄။
] ၂ဝဝ၅ ခု၊ ဇူလိုင်ထုတ် ရာပြည့် ဦးစိုးညွန့် စုစည်း တည်းဖြတ်တဲ့ '၂ဝ ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ ၁ဝဝ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျုဉ်း' စာအုပ်မှ စာရေးတွေရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်း ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:အမျိုးသားစာပေဆုရှင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
thumb|အာထန်(သို့မဟုတ်)မသန်သော်လည်း စွမ်းတဲ့သူ Spider man ဆို၍ ရုပ်ရှင်အကြောင်း၊ ပင့်ကူလူသား ထိုင်ဝမ်ရောက်သွားသည့်အကြောင်း ပြောမည်မဟုတ်ပါ။
သုံးနှစ်သားအရွယ်မှာ မကျန်းမမာဖြစ်သဖြင့်အောက်ပိုင်းချည့်နဲ့သွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်မှာ တွားသွားခဲ့ရသော လူတစ်ယောက်အကြောင်း အားကျအတုယူဖွယ်ပြောပြမည် ဖြစ်သည်။
ထိုင်ဝမ်ကျွန်း Nantou မြို့နယ်ရဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ အာထန်ဟုခေါ်‌ေသာ လူတစ်ယောက်ရှိခဲ့၏။
ပိုလီယို ရောဂါကြောင့် အာထန်သည် သုံးနှစ်အရွယ်မှစ၍ မတ်တပ် မရပ်နိုင်ခဲ့တော့ဘဲ တွားသွားသတ္တဝါကဲ့သို့ မြေပြင်ကို ရင်နဲ့ကပ်လျှက် တွားသွားခဲ့ရသည်။
အာထန် (၇)နှစ်အရွယ်ရောက်မှ ဖခင်သည် သူ့လက်မှာ ဖိနပ်ကိုင်ခိုင်းပြီး လက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်တတ်အောင် သင်ပေးခဲ့သည်။
ဖိနပ်ကို လက်မှာစီးလျှက် လက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ရသော အာထန်အား လမ်းသွားလမ်းလာများမှ ထူးဆန်းအံ့ဩသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်တတ်ကြသော်လည်း အာထန်သည် သိမ်ငယ်စိတ်မဖြစ်ရုံမျှမက မိမိအားကြည့်သော သူများအား ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြတတ် ခဲ့သည်။
(၇)နှစ်အရွယ်ဟူသည် ကျောင်းတတ်ရမည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူမှ သားကို တစ်ခြားကလေး များ၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင် အနိုင်ကျင့် ခြင်း ခံရမည် စိုးရိမ်သဖြင့် အာထန်အား ကျောင်းမတက်စေခဲ့ပေ။
အာထန် (၉)နှစ်အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် စေတနာကောင်းသော ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးမှ ၎င်းအတွက် သုံးဘီးလက်တွန်းလှည်း တစ်စီးဝယ်ပေးခဲ့၏။
ကျောင်းဆင်းကျောင်းတက်ချိန်တွင် လှည်းကိုတွန်းဖို့ ရန်အတွက်လည်း ကျောင်းသားအချို့ကို အကူအညီ တောင်းပေးခဲ့သည်။
သို့သော် မိုးများရွာ‌ေသာ‌ေန့များ၌မူ ရွာ၏မညီမညာ ရွှံ့လမ်းမှာ လှည်းဘီးတွေနစ်ဝင်ခဲ့ရလေ၏။
ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာဖြင့် ကျောင်းသားများပြန်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း အာထန်မှာ ပါးပြင်ပေါ်၌ မျက်ရည်နှင့် မိုးရေအတူရောယှက် စီးဆင်းလျှက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရမြဲ ဖြစ်သည်။
လောကကြီးက အာထန်ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
(၆)နှစ်လွန်ပြီးနောက် မူလတန်းအဆင့်ကို အာထန်အဆင့်တစ်နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့၏။
ရွာ၌ အလယ်တန်းကျေင်း မရှိခြင်းသည် အာထန်အတွက် အခက်ခဲတစ်ခုဖြစ်စေခဲ့ပြန်သည်။
ကျောင်းဆက်တက်ရန်အတွက် ဖခင်ကို အာထန်မေးခဲ့သည်။
ဖခင်ကလည်း တောသူတောင်သား လူရိုးလူအ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ တစ်ခြားလူများထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့သည်။
လူအများမှ “သူ့ကို ဖိနပ်တိုက်တဲ့ အလုပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ” “တစ်ခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာတစ်ခုခုသင်ခိုင်းလိုက်ပါ” “သူက ဒုက္ခိတပဲ ကျောင်းဆက်နေလဲ အပိုပါပဲ။
ဘာပညာမှ သင်စရာမလိုဘူး။
ခွက်တစ်လုံးပေးပြီး ကားဂိတ်တွေမှာ တောင်းစားခိုင်းလိုက်” ဟူသော နှိမ့်ချစကားသာ အကြံဉာဏ် အဖြစ်ပေးခဲ့ကြလေသည်။
ထိုစကားများအား ကြာချိန်၌ အာထန်အလွန် ဝမ်းနည်းခဲ့ရပြီး လူမမြင်ရာ၌ ငိုခဲ့မိကြွေးခဲ့ရလေသည်။
၎င်း၏စိတ် ၌မူ “ငါ ဒုက္ခိတမဟုတ်ဘူး။
ဒီလောကအတွက် ငါဟာ လူပိုတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။
ငါ သူတောင်းစား မလုပ်ဘူး” ဟူ၍ ကြုံးဝါးခဲ့၏။
ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည့် အချက်မှာ မူလတန်းသာရှိခဲ့သည့် ၎င်းတို့ရွ၌ အလယ်တန်းကျောင်းဖွင့်ရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။
ဝမ်းသာလွန်း၍ အာထန်မျက်ရည်ကျမိခဲ့၏။
၎င်း၏ဆုတောင်းသံ ဘုရားသခင်ကြားခဲ့ဟန်တူ၏။
ဘုရားသခင် သူ့ကို ပစ်မထားဘူးဆိုတာ သူယုံကြည်ခဲ့သည်။
အာထန်ပိုကြိုးစားခဲ့သည်။
(၃)နှစ်လွန်ပြီးနောက် အဆင့်တစ်နဲ့ပဲ အာထန် အလယ်တန်းအောင်ခဲ့၏။
(ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး၍ ဘဝကို စိန်ခေါ်ရဲသည့် လူကမှ မြင့်မြတ်သူ ဖြစ်သည်)။
“အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲလို့ ကျွန်တော်တွေးတယ်။
အခက်အခဲက ကိုယ့်ကို အလဲထိုးသွားမျိုး ကျွန်တော်မလိုချင်ဘူး” ထိုမှတစ်ဆင့် အာထန်၏ ပညာရေးတွေ အဆင့်ဆင့်တက်ခဲ့သည်။
ထိုင်ဝမ် Feng Chia University (逢甲大學) မှ Mechanical Engineering ကို အဆင့်တစ်နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ပြန်သည်။
ကျောင်းပြီး၍ အလုပ်ရှာသောအချိန်၌ အာထန်သည် ကုမ္ပဏီတော်တော်များများ၏ ငြင်းဆန်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
တချို့ကုမ္ပဏီက သူတောင်းစားအထင်နှင့် သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံး၌ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ၎င်းကို “အစမ်းသုံး” ရန်သဘောတူခဲ့သည်။
အာထန်ကြိုးစားခဲ့၏။
လခကောင်းဖို့ မမျှော်ကိုးခဲ့‌ေပ။
အချိန်ပို လုပ်အားခ မယူခဲ့။
သာမန်လူကောင်းများထက် သူအဆပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သည်။
သူ၏ အလုပ်အပေါ် တန်ဖိုးထားမှု၊ လေးစားမှုတို့ကြောင့် သူဌေး၏ ချီးမြှောက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။
သာမန်ဝန်ထမ်းဘဝကမှ မန်နေဂျာဖြစ်လာသည်အထိ အာထန်ကြိုးစားနိုင်ခံ၏။
တစ်နေ့တွင် အရမ်းလှပြီး ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အာထန်ဆုံမိခဲ့သည်။
မည်သည့်မိဘကမှ ကိုယ့်သားသမီးကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းသူနဲ့ ပေးစားချင်ကြမှာ မဟုတ်။
လက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်သူ၏ ဘဝထဲသို့ ကိုယ့်သမီးနဲ့ ဘယ်လက်တွဲခိုင်းရဲပါမည်နည်း။
“ကျွန်တော့်မှာ ခြေထောက် မသန်စွမ်းတာကလွဲရင် ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ ရှိသေးတယ်။
ဝင်ငွေလခကလည်း တည်ငြိမ်တယ်။
အရေးအကြီးဆုံးက ဦးသမီးကို ကျွန်တော်သိပ်ချစ်လို့ပါပဲ” ယခုအချိန်တွင်မူ အာထန်၌ လှပသော သမီးလေး သုံးယောက်ရှိ‌ေနပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ (速跑得機械公司董事長) ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော (၁၅)နှစ်တုန်း၌ အာထန်သည် ကားအရောင်းအဝယ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲသို့ “တွား” ပြီးဝင်ခဲ့ရ၏။
ဝန်ထမ်းအချို့မှ ၎င်းကို အလှူလာခံသူ၊ ငွေလာတောင်းသူထင်၍ မောင်းထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရ၏။
“ကျွန်တော် ကားဝယ်မလို့” ဟူသော အာထန်၏ စကားကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။
နောက်တစ်နေ့၌ ထိုကားကုမ္ပဏီသို့ပဲ အာထန် နောက်တစ်ကြိမ် “တွား” ဝင်ပြန်သည်။
ဘဏ်မှထုတ်လာသော ငွေတို့အား စားပွဲပေါ်တင်၍ ကားဝယ်မည်ပြောမှ ဝန်ထမ်းတို့မှာ ရေနွေးကမ်းသူ ကမ်း၊ ကော်ဖီပို့သူ ပို့ဖြင့် ပျာပျာသလဲ ကြိုဆိုခြင်းခံခဲ့ရလေသည်။
ငွေရှင်းပြီး၍ အာထန်မှ အသင့်ပါလာ‌ေသာ သေတ္တာအတွင်းမှ ကိရိယာတချို့ထုတ်လျှက် ဘရိတ်နှင့် လီဗာနေရာတွင် တပ်ဆင်ပြီး လက်နဲ့မောင်းနိုင်ရန် လုပ်ခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်(၂ဝ)ခန့်၌ ကျောင်းဆောင် (၇)ထပ်(၈)ထပ်တိုက်တွင် လောင်‌ေသာမီးကြောင့် ကျောင်းသား တော်တော်များများ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းအား သတင်း၌ မြင်မိသောအခါ အာထန် အချိန် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။
၎င်းနောက် တစ်နေ့၌ ပင့်ကူတစ်ကောင် အမျှင်ကိုအသုံးပြုလျှက် စပျစ်ပင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလာသည်အား တွေ့သောအခါ အမြင့်ပေါ်မှ လျှောဆင်းနိုင်‌ေသာ စက်ကို သူထီထွင်ခဲ့သည်။
တိုက်အမြင့်၏ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ ထိုစက်ကို တပ်၍ စမ်းသပ်ကြည့်‌ေသာအခါ မြေပြင်သို့ အန္တရာယ်ကင်းကင်း လျှောဆင်းလာနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ခွင့်ပြုမိန့်ယူ ထုတ်လုပ်၍ နိုင်ငံခြားအထိ ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး ထီထွင်ဆု ရွှေတံဆိပ်ကို သူရရှိခဲ့သည်။
တစ်‌ေန့တွင် ပါတီအကြီးအကဲတစ်ဦး ဟိုတယ်တစ်ခု၌ အစည်းအဝေးသွားတက်စဉ် ဓာတ်လှေကားထဲတွင် နှစ်နာရီကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။
အာထန်သိသောအခါ ဓာတ်လှေကားပျက်လျှင် သို့မဟုတ် ဓာတ်လှေကားထဲ ၌ပိတ်မိနေလျှင် အောက်ထပ်သို့ အလွယ်တကူဆင်းနိုင်‌ေသာ အန္တရာယ်ကင်း ဓာတ်လှေကားအား ထီထွင်ခဲ့ပြန်သည်။
၎င်းထီထွင်မှုမှ အာထန်ကို “ရွှေဦးနှောက်” ဆုကို ရစေခဲ့ပြန်သည်။
အာထန် ထီထွင်ခဲ့သမျှ အသုံးအဆောင်များထဲမှ အာထန် အားအရဆုံးသည် ပစ္စည်းအဟောင်း၊ အပျက်တွေအား ပြန်လည်ပြုပြင် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းကိုယ်တိုင်သည်လည်း မသန်မစွမ်း စွန့်ပစ်ပစ္စည်းကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူး၍ မည်သည့် အရာကိုမဆို မပစ်ဘဲ သူ၏ရွှေဦးနှောက်နှင့် လက်နှစ်ဖက်အားအသုံးပြု၍ အဟောင်းမှအသစ်ရစေရန် ထီထွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အချိန် ရရှိခဲ့သော ဆုတွေမှာ “ထီထွင်ဆု ပထမ၊ ရွှေဦးနှောက်ဆု၊ International Geneva, Switzerlandက ထီထွင်ဆု ရွှေတံဆိပ်၊ ဂျာမဏီမှ လူသားအကျိုးပြုထီထွင်ဆု ရွှေတံဆိပ်၊ စသည်ဖြင့် ရရှိခဲ့သော ဆုတွေမှာ ရေး၍မကုန်နိုင်သလို အာထန်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော မသန်စွမ်း ထီထွင်သူလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တစ်ခါ၌ လူတွေ၏ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခံရသူ၊ လူတွေနှိမ်ခဲ့သူတစ်ဦးသည် သူ့ကိုယ်သူ မည်သည့်အခါမှ လွှတ်ချခြင်း မပြုခဲ့။
မသန်မစွမ်းသူ သူ့အတွက် ရှေ့ဆက်လှမ်းဖို့ ခြေလှမ်းမရှိ ဆိုခြင်းကို အာထန်သိခဲ့၏။
လူကောင်းတို့ထက် ဆတိုးမကြိုးစားလျှင် ၎င်းအတွက် မနက်ဖြန်ဆိုသည်မှာ ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ဘူးဆိုသည်ကိုလည်း သိခဲ့၍“ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ... အရှုံးမပေးဘူး” ဟူသောစိတ်ဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။
“ကံကြမ္မာဆိုသည် မွေးရာပါ မဟုတ်။
ကံကြမ္မာဆိုသည် မျိုးရိုးမလိုက်တတ်၊ ကံကြမ္မာအား လှည့်ပြောင်း၍ရနိုင်သည်၊ ကံကြမ္မာအား ထီထွင်၍ရသည်။
ကံကြမ္မာအား စိန်ခေါ်၍ရသည်၊ ဇွဲလုံ့လ၏နောက်၌ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ရှိသည်” ဆိုခြင်းကို သူယုံကြည်ခဲ့၏။
မှီငြမ်း ... http://www.bcc.com.tw/about/sunlove7.asp ရေးသားသူ....... နိုင်းနိုင်းစနေ။
မင်းအောင် (၆ ဇူလိုင် ၁၉၁၆–၁၈ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၆) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းဘဝနှင့် ပညာရေး ရွှေဘိုခရိုင် တန့်ဆည်မြို့နယ် ဆန်ဆွဲရွာတွင် အဖ လယ်သမားကြီး ဦးစံပွင့်၊ အမိ ဒေါ်ငွေမ တို့က ၁၉၁၆ ခု ဇူလိုင် ၆ ရက်နေ့ဤတွင် နှစ်ချုပ် (၁၉၉၇) နှင့် မြန်မာနိုင်ငံစာပေဆုများ၌ တန့်ဆည်မြို့၊ မြန်မာဝတ္ထု အညွှန်း (၂)၌ ခင်ဦးမြို့ ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မွေးသက္ကရာဇ်ကို ၁၉၁၃ ခု ဇူလိုင် ၆ ရက်ဟု နှစ်ချုပ်ကလည်းကောင်း ပြဆိုသည် တွင် ဖွားမြင် ခဲ့သည်။
အမည်ရင်းမှာ သိန်းမောင် ဖြစ်၏။
ငယ်စဉ်က ရွာဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် စာသင်ခဲ့သည်။
၁၄ နှစ်သားတွင် ဆရာဘုန်းကြီးနှင့်အတူ ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာခဲ့ရာမှ ရန်ကုန်တွင် သောင်တင်ခဲ့သည်။
တဆယ့်လေးငါးနှစ်သားတွင် ခေတ်ပညာ အင်္ဂလိပ်စာပေကို သင်ကြားလိုသော်လည်း ဆရာဘုန်းကြီးက ခွင့်မပြုသဖြင့် မသင်ယူခဲ့ရရှာပေ။
အသက် ၂၃ နှစ်တွင် သင်္ကန်းဆီးလျက် နေရင်း ဒေသသို့ ပြန်ခဲ့သည်။
လောကုတ္တရာစာပေများ သင်ယူလေ့လာခဲ့သည်။
အသက် ၂၆ နှစ်တွင် လူဝတ်လဲခဲ့သည်။
စာပေရေးသားခြင်း ၁၇ နှစ်သားအရွယ် ရန်ကုန်မြို့တွင် ရှိစဉ်ကပင် ဝတ္ထုရှည်များ စမ်းသပ်ရေးသားကာ စာနယ်ဇင်းတိုက်များသို့ ပို့ခဲ့သည်။
တပုဒ်တလေမျှပင် ရွေးချယ်ခြင်း မခံခဲ့ရပေ။
လူဝတ်လဲပြီးနောက် ဝတ္ထုတိုရှည်များကို အပတ်တကုတ် အားထုတ် ကြိုးပမ်းရေးသားခဲ့သည်။
မင်းဆွေနှင့် ရဲထွတ်တို့မှာ စာပေလက်ဦးဆရာများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၅ တွင် ဂျစ်သခင် လုံးချင်းဝတ္ထုကို စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့နောက် တခေတ်ပြောင်းပြီ၊ ငွေလူ့ပြည်၊ သား၊ လက်ဝဲဗိုလ်၊ ကျားမ၊ နှစ်ကိုယ့်တကိုယ်၊ ချစ်မြင်းမိုရ်၊ ချစ်သွေးနှစ်ဆက်၊ ရူပါ စသည်ဖြင့် ဒိန်းဒိုင်း ဇာတ်ကြမ်းများကို ရေးခဲ့သည်။
၁၉၄၈ တွင် ရဲထွတ်၏ တာဝန်ပေးချက်အရ မိုးအောက်မြေပြင်ကို ရေးခဲ့သည်။
ရဲထွတ်နှင့် ဗမာ့တက်လမ်း ပုံနှိပ်တိုက် ပိုင်ရှင် ဦးအောင်ရှိန်တို့ ပူးတွဲပိုင်သည့် ထူထောင်ရေး စာအုပ်တိုက်က ၁၉၄၈ ခု ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ပထမအကြိမ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ဈေးကွက်တွင် မစွံခဲ့ချေ။
သို့ရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေးအပ်ချီးမြှင့် ခဲ့သည့် ၁၉၄၈ ခုနှစ် စာပေဗိမာန် ကာလပေါ် ဝတ္ထုဆုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်အတွင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုက်နှိပ်ရသော စံချိန်ကိုရရှိ ခဲ့သည်။
တဖန် ရုပ်ရှင်အဖြစ် ကူးပြောင်းရာတွင် ကိုယ်တိုင်သရုပ်ဆောင်တဦးအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ရုပ်ရှင်လောကတွင် သရုပ်ဆောင်၊ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ၊ ဒါရိုက်တာ စသည်ဖြင့် ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
စာပေလောကတွင်လည်း ရှုမဝ၊ သွေးသောက်၊ မြဝတီ၊ ငွေတာရီ၊ ဆန်းသစ်ဦး၊ ကလောင်စုံ၊ လင်းယုန်ဂျာနယ်၊ တိုင်းရင်းမေဂျာနယ်၊ ပြည်သူ့ဂျာနယ်၊ ပြည်တော်စိုး ဂျာနယ် အစရှိသော စာနယ်ဇင်းများတွင် ဝတ္ထုတိုရှည် ဆောင်းပါးများစွာ ရေးခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ စာရေးဆရာအသင်းတွင် အမှုဆောင်တဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
'ဝနေ' ဟူသော ကလောင်အမည်ကိုလည်း သုံးခဲ့သည်။
ဥတုသုံးလီ (၁၉၅ဝ)၊ စာရေးဆရာ (၁၉၅၇)၊ ဘုံလယ်မြေ (၁၉၆၄)၊ အငုံ (၁၉၆၅) တို့မှာ ထင်ရှားသည်။
အငုံ ကို ပန်ချင်သူ ပျို့ချစ်ဦးရယ် အမည်ဖြင့် ရုပ်ရှင် ရိုက်ခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်ခြင်း ၁၉၉၆ ခု ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ကွယ်လွန် ခဲ့သည်။
မှတ်စု ကိုးကား ၂ဝဝ၅ ခု၊ ဇူလိုင်ထုတ် ရာပြည့် ဦးစိုးညွန့် စုစည်း တည်းဖြတ်သော ၂ဝ ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ ၁ဝဝ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျုဉ်း ဒဂုန်ရွှေမျှား။
မြန်မာနိုင်ငံ စာပေ ဆုများ၊ စာ ၃၁ - ၃၂။
မြန်မာ ဝတ္ထု အညွှန်း (၂)။
စာ ၁၇၇ - ၁၉ဝ။
မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၁၉၉၇)။
စာ ၂၅၈။
ကန်တော့ခံ သက်ကြီး စာပေ ပညာရှင် များ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ (သက္ကရာဇ် ၁၃၅၇)။
စာ ၁ဝ၂ - ၁ဝ၃။
စာတည်း။
မင်းအောင်၊ ရှုမဝ (ဇူလိုင် ၁၉၄၉)။
စာ ၁ဝ။
မိုးအောက် မြေပြင်နှင့် ဆုငွေ ၁ဝဝဝိ၊ ရှုမဝ (စက်တင်ဘာ ၁၉၄၉)။
စာ ၁၂၄ - ၁၂၉။
မင်းအောင်။
မိုးအောက် မြေပြင်၏ အတိတ်မှ လှုပ်ရှား ခဲ့မှုများ၊ ငွေတာရီ (နိုဝင်ဘာ ၁၉၆၅)။
စာ ၁၈၉ - ၁၉၄ နှင့် ၂၄၁ - ၂၅ဝ။
] ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ ရုပ်ရှင် ဒါရိုက်တာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
၂ဝဝ၅ ခု၊ ဇူလိုင်ထုတ် ရာပြည့် ဦးစိုးညွန့် စုစည်း တည်းဖြတ်တဲ့ '၂ဝ ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ ၁ဝဝ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျုဉ်း' စာအုပ်မှ စာရေးတွေရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျုဉ်း တွေကို ပြန်လည် ကူးယူ ဖော်ပြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
မင်းနွယ် [၁၉၁၁ - ၁၉၉ဝ] မင်းဘူး ခရိုင် လယ်ကိုင်း မြို့ဟောင်းတွင် အဖ ကြေးတိုင် စာရေးကြီး ဦးသင်၊ အမိ ဒေါ်အေး တို့က ၁၉၁၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၇ ရက်နေ့ (၁၉ဝ၉ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၃ဝ ရက် တနင်္လာနေ့ဟု မလိခက ဖော်ပြသည်) တွင် မွေးဖွား ခဲ့သည်။
၁ဝ နှစ်သားတွင် မိခင် ကွယ်လွန် သွားခဲ့သည်။
မွေးချင်း နှစ်ယောက်တွင် အကြီးဆုံး၊ အမည်ရင်းမှာ ဦးသန်းမောင် ဖြစ်သည်။
စစ်တွေမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၆ - ၁၇)၊ မြောင်းမြမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၇ - ၁၈)၊ ထားဝယ်မြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၈ - ၁၉)၊ မြိတ်မြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၂ဝ)၊ ဖျာပုံမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၂ဝ - ၂၂)၊ ရန်ကုန် အလယ်တန်းကျောင်း (၁၉၂၅ - ၂၈)၊ ရန်ကုန်မြို့မြို့မ အထက်တန်းကျောင်း (၁၉၃၃ - ၃၄)၊ လယ်ကိုင်းမြို့ အထက်တန်းကျောင်း (၁၉၃၄ - ၃၅) တို့၌ ပညာ သင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၅ တွင် မြန်မာ ကိုးတန်း အောင်သည်။
တက္ကသိုလ်ဝင် စာမေးပွဲ (၁၉၅၃) နှင့် ဥပစာတန်း စာမေးပွဲ (၁၉၅၆) တို့ကို အလွတ် ဖြေဆို အောင်မြင် ခဲ့သည်။
၁၉၃၅ - ၃၇ တွင် မန္တလေး နော်မန် ကျောင်းမှ ဆရာဖြစ် အောင်သည်။
ဓနုဖြူ မြို့တွင် ကျောင်းဆရာ အဖြစ် စတင် အမှု ထမ်းခဲ့သည်။
၁၉၃၇ - ၃၉ တွင် ရေနံချောင်းမြို့ ညောင်လှရပ် ဘီအိုစီကျောင်း၌ အလယ်တန်းပြဆရာ၊ ၁၉၃၉-၄၁ တွင် ချောက်မြို့ ဘီအိုစီ လွှစက် ကျောင်း၌ ဆရာ အဖြစ် အမှု ထမ်းခဲ့သည်။
ရေနံချောင်း ညောင်လှ ဘီအိုစီ ကျောင်းတွင် အမှုထမ်း နေစဉ် တပည့်များကို ကျောင်းစာ သာမက မျိုးချစ် စိတ်နှင့် စစ်ပညာ သင်ကြား ပေးမှုကြောင့် သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင် များနှင့် မပြေမလည် ဖြစ်ကာ အလုပ်မှ နုတ်ထွက် ခဲ့ဖူးသည်။
၁၉၅၁ တွင် ရန်ကုန်၌ 'မင်းနွယ်' ပုံနှိပ်တိုက် တည်ထောင်၍ စာစောင် တခု ထုတ်ဝေ ခဲ့သည်။
၁၉၅၂ တွင် မင်းဘူး၌ 'မင်းနွယ်' ပုံနှိပ်တိုက် ဖွင့်လှစ် ခဲ့ပြီး ၁၉၅၃ - ၆၆ တွင် လယ်ကိုင်း အလယ်တန်း ကျောင်းအုပ် အဖြစ် ပြန်လည် အမှု ထမ်းခဲ့ သည်မှာ ၁၉၆၆ ခု အငြိမ်းစား ယူချိန် အထိပင် ဖြစ်သည်။
အင်္ဂလိပ် တော်လှန်ရေးတွင် မြေအောက် တော်လှန်ရေး တာဝန် ယူခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် အတွင်း၌ ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ပညာရေးမှူးနှင့် အာရှ လူငယ် အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ၁၉၄၅ - ၄၆ တွင် ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ဖဆပလ အဖွဲ့ အမှုဆောင်နှင့် ၁၉၄၇ တွင် ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ဖဆပလ အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး တာဝန် တို့ကို ယူခဲ့သည်။
ရန်ကုန် မြို့မ ကျောင်းတွင် ပညာ သင်ယူ နေစဉ် နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီးက ကျင်းပသော ဘာသာပြန် ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရခဲ့သည်။
ထိုစဉ်ကပင် 'မြို့မသန်း'၊ 'တောသားကြီး' ကလောင် အမည် များဖြင့် ဆောင်းပါးများ ရေးခဲ့သည်။
မြို့မ ဝံသယုဝ ဂျာနယ် ၌လည်း 'တောသားကြီး' ကလောင် အမည် ဖြင့်ပင် ဝတ္ထု စရေးသည်။
နော်မန်ကျောင်း နောက်ဆုံး နှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းက ပြုလုပ်သော "တာဝတိံသာသွား မှတ်တမ်း" ခေါင်းစဉ်နှင့် ဆောင်းပါး ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရခဲ့သည်။
နောက်တလ ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုတို ပြိုင်ပွဲ တွင်လည်း ပထမ ဆုပင် ရခဲ့ ပြန်သည်။
ထိုပြိုင်ပွဲ များမှ စ၍ 'မင်းနွယ်' ကလောင် အမည်ကို သုံးခဲ့သည်။
"ဘားမားဂျာနယ်" ဝတ္ထုတို ပြိုင်ပွဲ တွင်လည်း ဆက်တိုက် ဆုရခဲ့ ပြန်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ၁၉၃၅ မှ ၁၉၇၆ အထိ စာပေ ဆောင်းပါး၊ ကျေးလက် ပညာပေး ဆောင်းပါး၊ ကျေးလက် ဝတ္ထုများ အပုဒ်ပေါင်း ၆ဝ ကျော် ရေးခဲ့သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက အချစ်ဆန်း တမူးတန် ဝတ္ထု ရေးခဲ့၏။
စကားနှင့် စကား အခြေအတင် ပြောနည်း၊ အမှောင်တွင်းက အသူရကာယ်များ (ပြည့်တန်ဆာ လောက) (၁၉၅ဝ)၊ ဂုဏ်နှင့် ရင်အေး (၁၉၅၆) ဝတ္ထုများနှင့် ကောက်သင်း (၁၉၇၂)၊ ဘဝ ပဲ့တင်သံများ (၁၉၇၆)၊ ပြည်သစ် စိတ်သစ်တို့ အုတ်မြစ်နှင့် စာတို ပေစ မနေ့က (၁၉၈ဝ) စသည့် စာပေါင်းစု စာအုပ်များမှာ ထင်ရှားသည်။
ရှေးဟောင်း စာနယ်ဇင်း စုဆောင်းမှုတွင် ဝါသနာ ထုံသည်။
လွတ်လပ်ရေး မော်ကွန်းဝင် (တတိယဆင့်) ချီးမြှင့် ခံရသည်။
၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာ ၂၂ ရက်နေ့တွင် မင်းဘူး မြို့၌ ကွယ်လွန် ခဲ့သည်။
မြန်မာ စာပေ အဘိဓာန်၊ မိုးဝေ (ဒီဇင်ဘာ ၁၉၈၄)။
စာ ၄၈။
လူထု ဒေါ်အမာ။
လွမ်းသူ့စာ။
စာ ၃၆၉ - ၃၇၃။
ဘထွေး။
စာပြု စာစု ဦးမင်းနွယ်၊ ရှုမဝ (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။
စာ ရ၂-၇၄။
ရှုမဝ စာတည်း အဖွဲ့။
ဝမ်းနည်း မှတ်တမ်း၊ ရှုမဝ (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။
စာ ၉ဝ။
စာ ၂၆၁-၂၆၂။
ဘဝနိဂုံး၊ မိုးဂျာနယ် (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။
စာ ရ၇။
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:လွတ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
မန်းတင် (၁၉၁၆ - ၁၉၉၇) ကိုယ်ရေး ဖြစ်စဉ် ၁၉၁၆ - ခု၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့တွင် မန္တလေးမြို့၌ အဖကုန်သည် ဦးကံကြီး၊ အမိဒေါ်ဖွားကြီးတို့က မွေးဖွားသည်။
အမည်ရင်း ဦးထွန်းတင်ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်က ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများတွင် စတင်ပညာသင်ခဲ့သည်။
၁၉၂၇ - ၁၂-နှစ်သားအရွယ်တွင် မိဘများကွယ်လွန်သဖြင့် ဖခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများ၏ ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် အင်္ဂလိပ်၊ မြန်မာစာသင်ကျောင်းများတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၅ ခုနှစ် ဒုတိယ ကျောင်းသားသပိတ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှ စာစတင်ရေးခဲ့သည်။
၁၉၃၇ ခုနှစ်တွင် ၁၀-တန်းအောင်၍ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်တက်ခဲ့သည်။
(၁၉၃၈ - ၃၉) တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသပိတ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၈ - ၃၉ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့၍ ခေတ္တကျောင်းထုတ်ခံရသည်။
၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ရပြီး ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် အချိန်ပိုင်း နည်းပြဆရာ လုပ်နေစဉ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ဖြစ်ပွား၍ မိသားစုနှင့်အတူ မြောင်းမြသို့တိမ်းရှောင်ခဲ့သည်။
မော်လမြိုင်မြို့နယ်ပိုင် ဦးဘသန်း၏ သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်သန်းတင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျသည်။
၁၉၄၂ ခုနှစ် မြောင်းမြ မြို့ရှိ ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်မှ ထုတ်ဝေသော မြစ်ဝကျွန်းပေါ် သတင်းစဉ်တွင် အယ်ဒီတာအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
ထို့နောက် ရန်ကုန်စစ်ရုံးချုပ်၌ စစ်သားစုဆောင်းရေးနှင့် သတင်းဖြန့်ချိရေး တာဝန်ကို ထမ်းဆောင် ခဲ့သည်။
ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်ကို ဗမာ့ ကာကွယ်ရေးတပ်မတော်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းသောအခါ အုပ်ချုပ်ရေးဘက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် သာယာဝတီခရိုင်၌ အလုပ်သင် မြို့ပိုင် အဖြစ် အမှုထမ်းရင်း ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး၌ မင်းလှမြို့နယ်မှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ် ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်ရေးတွင် သာရဝေါ၊ စစ်ကွင်း၊ သာယာဝတီ၊ လက်ပံတန်း နယ်တို့၌ မြို့ပိုင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် သာယာဝတီမှထုတ်ဝေသော မြန်မာ့တက်လမ်းသတင်းစာကို တာဝန်ယူပြီး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။
ဆရာမန်းတင်သည် အောက်ပါတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးရခါနီးတွင် ရခိုင်တိုင်းသို့ သက်သာချောင်ချိရေးအရာရှိအဖြစ် ခေတ္တသွားရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ငြိမ်းချမ်းရေး ဝန်ထမ်းမှူး (၁၉၅ဝ)၊ သမဝါယမမဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ (၁၉၅၁)၊ မတ္တရာနယ်ပိုင် (၁၉၅၁ - ၅၂)၊ ကျောက်ဆည် မြို့မ ဝန်ထောက်နှင့် ငွေတိုက်အရာရှိ (၁၉၅၂)၊ ဒုတိယအတွင်းဝန် (လယ်ယာမြေ နိုင်ငံပိုင် ပြုလုပ်ရေး ဝန်ကြီး ဌာန) (၁၉၅၆ - ၅၈)၊ သာယာဝတီ ခရိုင်ဝန် (၁၉၅၈ - ၅၉)၊ ဒုတိယ အတွင်းဝန် (လယ်ယာနှင့် သစ်တော) (၁၉၆ဝ)၊ အမှုဆောင် အရာရှိချုပ် (မြေယာ ကျေးလက် ကြီးပွား တိုးတက်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်း) (၁၉၆၁ - ၆၄)၊ အတွင်းဝန် (ပြန်ကြားရေး) (၁၉၆၄ - ၆၉)၊ ဧရာဝတီ တိုင်းမင်းကြီး (၁၉၆၉ - ရ၂)၊ ပြည်နယ် ဦးစီးမှူး (အထွေထွေ အုပ်ချုပ်ရေး ဦးစီး ဌာန၊ ရှမ်းပြည်နယ်) (၁၉၇၂ - ရ၄)၊ ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရေးမှူး (သတင်းနှင့် စာနယ်ဇင်း ကော်ပိုရေးရှင်း) (၁၉၇၄ - ရ၅)၊ ပါကစ္စတန်နှင့် အီရန်နိုင်ငံဆိုင်ရာ မြန်မာသံအမတ်ကြီး (၁၉၇၅ - ရ၈)၊ ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် သံအမတ်ကြီး ရာထူးမှ အငြိမ်းစား ယူခဲ့သည်။
၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် စာပေဗိမာန် အုပ်ချုပ်ရေး အဖွဲ့ဝင်၊ အမျိုးသား စာပေစိစစ်ရေး အဖွဲ့ဝင်၊ စွယ်စုံကျမ်း စိစစ်ရေး ဥက္ကဋ္ဌ၊ စာပေလုပ်သားဥက္ကဋ္ဌတို့ အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်ကောင်စီဝင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင် ခဲ့ပြီး ၁၉၈၈ ခုနှစ်တွင် တာဝန်မှ အနားယူခဲ့သည်။
နိုင်ငံခြားခရီးများ အနေနှင့် (၁၉၅၂) တွင် ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စုနှင့် တရုတ်ပြည်၊ ၁၉၅၆ တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ၁၉၅၈ တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ၁၉၆၄ တွင် ဂျပန်၊ ၁၉၆၆ တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံများသို့ လေ့လာရေး သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး ၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၉ ရက် နံနက် ၉ နာရီ ၂၄ မိနစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
သမီးဖြစ်သူမှာ မစန္ဒာ ဖြစ်သည်။
၁၉၄၅-မှ ၁၉၉၄ ခုနှစ်အထိ လုံးချင်းဝတ္ထု ၂၆ အုပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင် ပထမဆင့်။
၀ဏ္ဏကျော်ထင်ဘွဲ့ နှင့် ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း ကောင်းတံဆိပ် ရရှိခဲ့သည်။
ကလောင်ခွဲများမှာ မောင်ပြုံးချို၊ ဖိုးလုံး၊ ပေါက်စ ဖြစ်သည်။
ရေးသား ပြုစုခဲ့သော စာအုပ်များ ထိုသုံးနှစ် - ၁၉၄၆ ခုနှစ် ပြုံးတမဲ့မဲ့ - ၁၉၄၇ ခုနှစ် အနိုင်မခံ - ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဖရိုဆို (ဘာသာပြန်) - ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဇင်းဒါး အကျဉ်းသား (ဘာသာပြန်)(ပ-တွဲ၊ ဒု-တွဲ၊ သီးခြားစီ) - ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် ဇင်းဒါး အကျဉ်းသား (ဘာသာပြန်)(ပ-တွဲ၊ ဒု-တွဲ၊ စုပေါင်း) - ၁၉၆၆-ခုနှစ်၊ ၁၉၈၄-ခုနှစ် တောင်လေသွေးတော့ (ဘာသာပြန်) - ၁၉၅၂ ခုနှစ်၊ ၁၉၆၅-ခုနှစ် မော်စကိုမှ ရန်ကုန်သို့ (စာပေဗိမာန်ဆုရ) - ၁၉၅၆ ခုနှစ် ကိုဖိုးလုံး - ၁၉၅၆ ခုနှစ် လယ်ယာမြေ - ၁၉၅၇ ခုနှစ်၊ ၁၉၅၈-ခုနှစ် ကောက်သိမ်းချိန် (ဘာသာပြန်) - ၁၉၅၉ ခုနှစ် မြို့ပိုင် မောင်ပြုံးချို - ၁၉၆၃- ခုနှစ်၊ ၁၉၆၉-ခုနှစ် နယ်ပိုင်မောင်ပြုံးချို - ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ ၁၉၆၉-ခုနှစ် အမြင်သစ် (ဘာသာပြန်) - ၁၉၆၅ ခုနှစ် ဂျူးလိယက်ဆီဇာ (ဘာသာပြန်) (အမျိုးသား စာပေဆု) - ၁၉၆၆ ခုနှစ် ပထမအရွယ် - ၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ် ဘဝဟူသည် တိုက်ပွဲ (ဘာသာပြန်) - ၁၉၇၄ ခုနှစ် မောင်ပြုံးချို၏ ဘဝအထွေထွေ - ၁၉၇၅ ခုနှစ် မောင်ပြုံးချို၏ ဆောင်းပါးအထွေထွေ - ၁၉၇၅ ခုနှစ် မြစ်ကြီးငါးသွယ် မြစ်ငယ်ငါးရာ - ၁၉၇၆ ခုနှစ် ဒုတိယအရွယ် - ၁၉၈၆ ခုနှစ်၊ ၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ပြည်သူ့ကြားမှ ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း တဦး (A People's Servant Among the People) (အင်္ဂလိပ် - မြန်မာ တွဲလျက်) - ၁၉၉၄ ခုနှစ် မီးလျှံနှင့် ရေသီတာ (ဘာသာပြန်) - ၁၉၇၆ ခုနှစ် မြ - ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် သံကြီးတမန်ကြီး - ၁၉၈၅ ခုနှစ် သံအမတ်ကြီး (ဘာသာပြန် နှစ်တွဲ) - ၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ပညာရွှေတောင် စာအုပ်တိုက် ကနေ ၂ဝဝ၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလမှာ ပထမ အကြိမ် အဖြစ် ထုတ်ဝေ ခဲ့တဲ့ ပြန်ကြားရေးနှင့် ပြည်သူ့ ဆက်ဆံရေး ဦးစီး ဌာန (ရုံးချုပ်) စာတည်း အဖွဲ့က စုဆောင်း ပြုစုတဲ့ 'နှစ်ဆယ် ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ များနှင့် စာစု စာရင်း' စာအုပ်က "မန်းတင် (၁၉၁၆ - ၁၉၉၇)" ကိုးကား ကဏ္ဍ:မန္တလေး ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
ကောဏ္ဍညမြတ်စွာဘုရားပွင့်တော်မူပြီးနောက် နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူတွင် ခြောက်ဆူမြောက် ပွင့်သော ဘုရားကား မင်္ဂလမြတ်စွာဘုရား ဖြစ်သည်။
မင်္ဂလမြတ်စွာဘုရားသည် (မံ-သု-ရေ-သော)-ဟူသော ဘုရားလေးဆူ ပွင့်သော သာရမဏ္ဍကမ္ဘာတွင် နှစ်သင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတသိန်း ထက်ကာလ၌ ပွင့်တော်မူသည်။
ထိုအခါ လူတို့၏ သက်တမ်းမှာ အနှစ် (၉၀, ဝဝဝဝ) ကိုးသောင်း ကာလဖြစ်သည်။
ဖြစ်စဉ်တော် မင်္ဂလဘုရား ဖွားတော်မူရာမြို့သည် ဥတ္တရမြို့တော် ခမည်းတော်ဥတ္တရမင်းကြီး, မယ်တော်ဥတ္တရာဒေဝီမိဖုရားကြီးဖြစ်သည်။
အလောင်းတော် ဘဝ၌ ကြင်ယာတော်မှာ ယသဝတီမိဖုရား၊ သားတော်ကား သီလဝမင်းသားဖြစ်သည်။
မင်္ဂလအလောင်းတော်သည် ယသဝတီမိဖုရားနှင့် ယသဝါ ရုစိမာ သိရီမာ မည်သော ရွှေနန်းသုံးဆောင်၌ အနှစ် (၉၀, ဝဝဝ) ကိုးသောင်းတိုင်တိုင် သားတော်သီလဝမင်းသား ဖွားသည် အထိ ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ခံစားစံစားတော်မူသည်။
တောထွက်တော်မူစဉ် စီးတော်ယဉ်မှာ ပဏ္ဍရမည်သော မြင်းယဉ်ဖြစ်၏။
(၈) ရှစ်လပတ်လုံး ဒုက္ကရစရိယာ အကျင့်ကို ကျင့်တော်မူပြီးလျှင် နာဂဗောဓိ ကံ့ကော်ပင်ကို အမှီပြုကာ သီတင်းသုံး၍ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကိုရတော်မူပြီး ဘုရားစင်စစ် ဖြစ်တော်မူ၏၊ တပည့်သာဝကများ အဂ္ဂသာဝကကြီး နှစ်ပါးတို့ကား အရှင်သုဒေဝထေရ်၊ အရှင်ဓမ္မသေနထေရ်တို့တည်း။
အနီးကပ် အလုပ်ကျွေးမထေရ်ကား အရှင်ဥပါလိဖြစ်သည်။
အဂ္ဂသာဝိကာမ ရဟန်းမကြီး နှစ်ပါးကား ရှင်မ သီဝလာထေရီ၊ ရှင်မ အသောကာထေရီတို့တည်း။
မြတ်သောအလုပ်အကျွေး ဒါယကာမှာ သုနန္ဒသူဌေး၊ ဝိသာခသူဌေး၊ မြတ်သောအလုပ်အကျွေးဒါယိကာမတို့မှာ-အတုလာဒါယိကာမ၊ သုတနာဒါယိကာမတို့ ဖြစ်ကြသည်။
မင်္ဂလာ ဘုရား၏ အရပ်တော် (ဉာဏ်တော်)မှာ (၈၈) ရှစ်ဆယ်ရှစ်တောင် မြင့်၍ ကိုယ်တော်မှ ထွက်သောရောင်ခြည်တော်မှာ စကြဝဠာ တိုက် (၁၀, ဝဝဝ) တစ်သောင်း ပျံ့နှံ့သည်။
ဂေါတမဘုရားအလောင်း ငါတို့၏ ဂေါတမဘုရားလောင်းတော်သည် မင်္ဂလဘုရားလက်ထက်၌ သုရုစိပုဏ္ဏားဖြစ်ခဲ့၍ အလှူကြီးပေးကာ ရဟန်းပြုတော်မူခဲ့သည်။
မင်္ဂလမြတ်စွာဘုရားသည် သက်တော် (၇၂, ဝဝဝ) ရှိသောအခါ ဗုဒ္ဓကိစ္စအားလုံးပြုဆောင်ပြီး၍ ဥတ္တရဥယျာဉ်တော်၌ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူသည်။
ဘုရားပရိနိဗ္ဗာန်စံလျှင်အသမ္ဘိန္နဓာတ်တော်များ ကြွင်းကျန်၍ ဇမ္ဗူဒိတ်လူများစုပေါင်းကာ ယူဇနာ (၃၀) မြင့်သောစေတီတည်၍ ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြသည်။
မင်္ဂလ -ဘုရားရှိခိုး+ဆုတောင်းဂါထာ မင်္ဂလော တမံ ဘိန္နန္တော၊ ပဘာယ အတုလော ဝရော။
မင်္ဂါဒူရာ ဝဟံ ဝန္ဒေ၊ သော မေ ဒေတု ဇယံ ဇိနော။
မင်္ဂလဗုဒ္ဓဝင်ကို ကြည့်ပါ။
မင်္ဂလဘုရားရှင်ကို ကြည့်ပါ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ သမ္မာသင်္ကပ္ပ သမ္မာဝါစာ သမ္မာကမ္မန္တ သမ္မာအာဇီဝ သမ္မာဝါယာမ သမ္မာသတိ သမ္မာသမာဓိ ဟု မဂ္ဂင် (၈)ပါး ရှိ၏။
ဤမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရား၌ လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး, လောကုတ္တရာမဂ္ဂင် (၈)ပါးဟု နှစ်မျိုးနှစ်စား ရှိပေသည်။
ထိုတွင် လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး သည်လည်း သမထပိုင်းမဂ္ဂင် (၈)ပါး, ဝိပဿနာပိုင်း မဂ္ဂင် (၈)ပါးဟု နှစ်မျိုးနှစ်စားပင် ရှိပေသည်။
န ဝီထိံ ဇာနာတီတိ သော ဂေါပါလကော မဂ္ဂါမဂ္ဂံ ဝိယ အယံ လောကိယော အယံ လောကုတ္တရောတိ အရိယံ အဋ္ဌင်္ဂိကံ မဂ္ဂံ ယထာဘူတံ န ပဇာနာတိ၊ အဇာနန္တော လောကိယမဂ္ဂေ အဘိနိဝိသိတွာ လောကုတ္တရံ နိဗ္ဗတ္တေတုံ န သက္ကောတိ။
(မ၊ဋ္ဌ၊၂၊၁၆၅။
) နွားအပေါင်းကို ထိန်းကျောင်းနေသော နွားကျောင်းသားသည် မိမိထိန်းကျောင်းနေသော နွားတို့၏ သွားသင့်သောလမ်း, မသွားသင့်သောလမ်းကို ကွဲကွဲ ပြားပြား မသိခဲ့သော် နွားအပေါင်း၏ ကြီးပွားတိုးတက် မှုသည် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အလားတူပင် ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည်လည်း ဤကား လောကီ မဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားတည်း၊ ဤကား လောကုတ္တရာမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားတည်းဟု ဖြူစင် မြင့်မြတ်သော မဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား မသိ၊ ထိုသို့ မသိခဲ့သော် လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရား၌ နှလုံးသွင်း ရှုပွား၍ လောကုတ္တရာမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားကို ဖြစ်ပေါ်စေဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်လေရာ။
) ပုဗ္ဗဘာဂသတိပဋ္ဌာနမဂ် = လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး ဤ လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားကိုပင် မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ္တန် အဋ္ဌကထာ၌ (မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၂၃၅။
) ပုဗ္ဗဘာဂသတိပဋ္ဌာနမဂ် = အရိယမဂ်၏ ရှေးအဖို့၌ ဖြည့်ကျင့်အပ်သော သတိပဋ္ဌာနမဂ်ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲ ထားပေသည်။
လောကုတ္တရာမဂ္ဂင် (၈)ပါး ဖြစ်ပေါ်လာ ရေးအတွက် ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်သည် ယင်းပုဗ္ဗဘာဂ သတိပဋ္ဌာနမဂ်ဟု ဆိုအပ်သော လောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရားကို ရှေးဦးစွာ ပွားများအားထုတ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ယင်းလောကီမဂ္ဂင် (၈)ပါး ကျင့်စဉ်တရား ပိုင်းတွင် သမထပိုင်း ဝိပဿနာပိုင်းဟု နှစ်မျိုး ရှိရာ သမထပိုင်း မဂ္ဂင် (၈)ပါးကို အကျဉ်းချုပ်ကာ ရှေးဦးစွာ တင်ပြအပ်ပါသည်။
သမထပိုင်း မဂ္ဂင် (၈) ပါး ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးသည် အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အားထုတ်သည်ဖြစ်အံ့၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိသို့ ဆိုက်အောင်လည်း အားထုတ်နိုင်ခဲ့သည် ဖြစ်အံ့၊ ပထမဈာန်သမာဓိအခိုက်၌ မဂ္ဂင် (၈)ပါး၊ ဒုတိယဈာန် တတိယဈာန် စတုတ္ထဈာန်အခိုက်တို့၌ သမ္မာသင်္ကပ္ပမဂ္ဂင်တစ်ခု လျော့နေသဖြင့် မဂ္ဂင် (၇)ပါးစီ ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်၊ အကယ်၍ ကသိုဏ်းဈာန်တို့ကို အားထုတ်လျှင်လည်း ထို့အတူ မဂ္ဂင် (၈)ပါး, မဂ္ဂင် (၇)ပါး ရှိကြမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဤတွင် အဖြူရောင် (= ဩဒါတ)ကသိုဏ်း ပထမဈာန်အခိုက် မဂ္ဂင် (၈)ပါး ကို တင်ပြပေအံ့။
အဖြူရောင်(= ဩဒါတ)ကသိုဏ်း ပဋိဘာဂနိမိတ် ကို အာရုံယူကာ ပထမဈာန်သမာဓိကို ထူထောင်ခဲ့သော် ယင်းပထမဈာန်အခိုက်၌ ပထမဈာန်နာမ်တရား (၃၄)လုံး ရှိနေ၏။
ယင်းတို့မှာ --- ၁။
အသိစိတ် = ပထမဈာန်စိတ် ၁ ၂။
အညသမာန်းစေတသိက် ၁၃ ၃။
သောဘဏသာဓာရဏစေတသိက် ၁၉ ၄။
ပညိန္ဒြေစေတသိက် ၁ အားလုံး ပေါင်းသော် ၃၄ ယင်း ပထမဈာန်နာမ်တရား (၃၄)လုံးတို့တွင် မဂ္ဂင်တရားကိုယ် (၈)ပါးလည်း ပါဝင်ပေသည်။
ယင်းတို့မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ကြသည်။