kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ယင်းသည် ကျိုက္ခမီနှင့်နှိုင်းစာလျှင် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အချက်အချာကျသဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် ပို၍အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သောကြောင့် ယင်းသို့ သံဖြူဇရပ်ကို နယ်ပိုင်ရုံးစိုက်မြို့အဖြစ် တိုးမြှင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ယခုအခါတွင်မူ မွန်ပြည်နယ်၊ သံဖြူဇရပ်မြို့နယ်၏ရုံး စိုက်မြို့ဖြစ်၏။
သံဖြူဇရပ်မြို့သည် ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် မြို့တည်ထား၍ မြို့ပတ်လည်၏ အရပ်လေးမျက်နှာသည် ရော်ဘာခြံများရှိသည်။
မြို့၏အလားလေးရပ်မှာ အရှေ့ဘက်၌ အင်ကြင်းတောင်၊ အနောက်ဘက်တွင် ကျိုက္ခမီသွားကားလမ်း၊ မြောက်ဘက်တွင် ဖောင်စိန်ရွာတို့ရှိပြီးလျှင် တောင်ဘက်တွင် ရေးသွားမီးရထားလမ်းနှင့် ယင်းမှခွဲထွက်ကာ ဂျပန်ခေတ်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သော ယိုးဒယား-မြန်မာနယ်စပ် မီးရထားလမ်းဟောင်း တို့တည်ရှိလေသည်။
သံဖြူဇရပ်မြို့နယ်ကို အရှေ့ဘက်၌ ကြာအင်းဆိပ်ကြီးမြို့နယ်ကလည်းကောင်း၊ အနောက်ဘက်၌ ကျိုက္ခမီမြို့နယ်ကလည်းကောင်း၊ မြောက်ဘက်၌ မုဒုံမြို့နယ်ကလည်းကောင်း၊ တောင်ဘက်၌ ရေးမြို့နယ်ကလည်းကောင်း အသီးအသီး ဝန်းရံထားလျက်ရှိသည်။
ယင်းမြို့နယ်၏ အကျယ်အဝန်းသည် ၃၂၇ စတုရန်းမိုင်ကျော်ကျော်ရှိ၍ ကျေးရွာအုပ်စုပေါင်း ၂၁ ရွာပါဝင်သည်။
မြို့နယ်တစ်ခုလုံးတွင် လူဦးရေသည် ၁၇၀,၄၈၀ ယောက် (၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်း) ရှိသည်။
မြို့၏ဧရိယာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အကျယ်အဝန်းမှာ ၁.၃၉ စတုရန်းမိုင် (ဧက ၈၉ဝခန့်) ဖြစ်သည်။
မွန်ဒေသဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ မွန်လူမျိုးဦးရေသည် အများဆုံးဖြစ်သည်။
မြို့ပေါ်တွင် ကြံ့ခိုင်ရေးရပ်ကွက်၊ အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်၊ စက်သစ်ပိုင်းရပ်ကွက်၊ အောင်သာယာရပ်ကွက်၊ ကျောင်းပိုင်းရပ်ကွက်၊ ဟံသာဝတီရပ်ကွက်၊ အောင်ဇေယျရပ်ကွက်၊ အောင်မင်္ဂလာရပ်ကွက်၊ ကြာကန်ရပ်ကွက်၊ ဖောင်စိန်ရပ်ကွက် စသည်ဖြင့် ရပ်ကွက်များပိုင်းခြား၍ အကွက်ရိုက်ကာ မြို့တည်ထားလေသည်။
မြို့ပေါ်တွင် နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်ရုံး၊ နယ်စီးရဲဝန်ထောက်ရုံး၊ ရဲဌာန၊ မြေစာရင်းဌာနရုံး၊ သစ်တောရုံး၊ ဆားခွန်တော်ရုံး၊ ပညာအုပ်ရုံး၊ ယစ်မျိုးရုံး၊ သမဝါယမရုံး၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံး စသည်တို့ဖြင့် သိုက်မြိုက် စည်ကားစွာရှိသည်။
အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းတကျောင်းနှင့် မူလတန်းကျောင်း ငါးကျောင်းရှိသည်။
သံဖြူဇရပ်မြို့ ပြည်သူ့ဆေးရုံကို ၁၉၆၃ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့လေသည်။
မြို့ပေါ်နှင့် ဆင်ခြေဖုံးတွင် ရွာလယ်ကျောင်းစေတီ၊ အင်ကြင်းတောင်စေတီ၊ ကင်မွန်းဘုန်းကြီးကျောင်း၊ ကြာကန်ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ ရွှေကျင်တောရစသော သာသနိကအဆောက်အအုံများဖြင့် သိုက်မြိုက်စွာရှိသဖြင့် သာသနာ့ရောင်ဝါထွန်းလင်းသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။
မြို့၏ အနောက်မြောက်ပိုင်း၌ရှိသော ကြာကန်အင်းကြီးသည် ၃၂ ဧကကျော်ရှိသည်။
မြို့တွင်းနှင့်ဆင်ခြေဖုံးတွင်ဆန်စက်၊ ဆီစက်၊ ရော်ဘာစက်များရှိ၍ အရောင်းအဝယ် လုပ်ငန်းကိုင်ငန်းဖြင့် စည်ကားသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
သံဖြူဇရပ်ဟူ၍ ခေါ်တွင်ခြင်းမှာ ထိုအရပ်၌ အိမ်ခြေရွာခြေ စတင်တည်ထောင်သော ခရစ်နှစ် ၁၉ဝဝ ကျော်ခန့်က မော်လမြိုင်-ထားဝယ် ကြေးနန်းလမ်းဘေး၊ ယခု ဈေးတန်းတည်ဆောက်ထားသောနေရာ လမ်းဘေးတွင် အရပ်ရှစ်မျက်နှာအလိုက် ထောင့်ရှစ်ထောင့်ရှိ၍ အောက်ခံအုတ်ခင်း အင်္ဂတေကိုင်ထားပြီးလျှင် သွပ်မိုးထားသောဇရပ် (စရပ်) တစ်ဆောင်ရှိခဲ့သည်။
ထိုသွပ်မိုးဇရပ်ကိုအစွဲပြု၍ ခေါ်တွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သံဖြူဇရပ်၏အမည်သည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်း၌ လူပြောများခဲ့သော အမည်တစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။
ဂျပန်တို့သည် အာရှတိုက်ကို စိုးမိုးရေးအတွက် အထောက်အကူပြုနိုင်မည့် ယိုးဒယား-မြန်မာနယ်စပ်ကို ဆက်သွယ်နိုင်ရန် သံဖြူဇရပ်မှ ဘုရားသုံးဆူ တောင်ကြားလမ်းအထိ မိုင် ၁၈ဝ ရှည်လျားသော မီးရထားလမ်းကို တရကြမ်းဆောက်လုပ်ခဲ့ရာ၊ ထိုရထားလမ်းဖောက်လုပ်ရေးတွင် သံဖြူဇရပ်သည် အရေးပါသော စခန်းဖြစ်ခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ လူပေါင်းများစွာကို ချွေးတပ်သားများအဖြစ် ဆင့်ခေါ်၍ စေခိုင်းခဲ့ရာ တောအထပ်ထပ်တောင်အထွေထွေကို ဖောက်ထွင်းဆောက်လုပ်ရသော မီးရထားလမ်းဖြစ်၍ တောကြီးမျက်မည်းအတွင်းဖြစ်သဖြင့်၊ ငှက်ဖျားထူပြောလှခြင်း၊ ချွေးတပ်သားတို့သည် လူလိုသူလို မနေထိုင်ခဲ့ရခြင်း၊ စားနပ်ရိက္ခာမလုံလောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ငှက်ဖျား၊ ယားနာ၊ ဝဲနာစ သောရောဂါမျိုးတို့ကြောင့်၎င်း၊ ပင်ပန်းလွန်းလှသော ကြောင့်၎င်း၊ ချွေးတပ်သားမြောက်မြားစွာ ပျက်စီးသေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
ယင်းသို့ အသက်ပေါင်းများစွာ အသေခံ၍ ဆောက်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုရထားလမ်းကို သေမင်းတမန် ရထားလမ်းကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြလေသည်။
သံဖြူဇရပ်သည် ထိုမီးရထားလမ်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ထိုအချိန်အခါမှစပြီးလျှင် လူနေများပြား စည်ကားလာခဲ့လေသည်။
ထိုမီးရထားလမ်းကိုမူ တော်လှန်ရေး အစိုးရလက်ထက်တွင် သံလမ်းများကို ရဲဘော်ဟောင်းများအကူအညီဖြင့် ဖြုတ်ယူ၍ ထိုသံလမ်းများကို မီးရထားလမ်းများ၌ အသုံးပြုရန် မီးရထားဌာနက စီစဉ်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိလေသည်။
သံဖြူဇရပ်မှ ကျိုက္ခမီသွား ကားလမ်းတောင်ဘက်တွင် အင်္ဂလိပ်စစ်သင်္ချိုင်းတစ်ခုရှိသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း၌ မြန်မာနိုင်ငံ စစ်မျက်နှာ၌ ကျဆုံးခဲ့သော မဟာမိတ်တပ်သားအချို့ကို မြုပ်နှံရာသင်္ချိုင်းဖြစ်၍ ဧရိယာ ၂၅ ဧကကျော်ရှိ၏။
ထိုသင်္ချိုင်း၏မြောက်ဘက်တွင် ဧရိယာငါးဧကကျော်သော မြန်မာစစ်သင်္ချိုင်း ရှိလေသည်။
စီးပွားရေး မြို့နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြသူများသည် ဆန်စပါးကို အဓိကစိုက်ပျိုးကြသည်။
ရော်ဘာခေါ် ကြက်ပေါင်စေးခြံများကိုလည်း အများအပြား စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းမှလွဲလျှင် ဆားချက်လုပ်ငန်း၊ ရော်ဘာစေးလုပ်ငန်း၊ ထင်းလုပ်ငန်း၊ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းတို့သည် သံဖြူဇရပ်မြို့နယ်လူထု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများ ဖြစ်လေသည်။
မြို့နယ်အတွင်း မီးရထားလမ်းနှင့် မော်တော်ကားလမ်းတို့သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် ကူးသန်း သွားလာရေးအတွက် အဓိကလမ်းကြောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
မော်လမြိုင်-ကျိုက္ခမီ မော်တော်ကားလမ်း (အောင်ဆန်းလမ်း)သည်၎င်း၊ ပငသွား မော်တော်ကားလမ်းသည်၎င်း၊ မော်လမြိုင်-ရေးမီးရထားလမ်း သည်၎င်း၊ သံဖြူဇရပ်မြို့တွင်းကို ဖြတ်သွားကြလေသည်။
သံဖြူဇရပ်သည် မော်လမြိုင်(ယခင်ကျိုက္ခမီခရိုင်)၊ သံဖြူဇရပ်ခရိုင်ခွဲ၏မြို့နယ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့၍ ထိုသံဖြူဇရပ်ခရိုင်ခွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော အခြားမြို့နယ်တို့မှာ မုဒုံမြို့နယ်နှင့် ရေးမြို့နယ်တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) အခြားကြည့်ရန်များ သံဖြူဇရပ် စစ်သင်္ချိုင်း သေမင်းတမန် ရထားလမ်း ပငကျေးရွာ(ကွာန်ပ္ၚ) ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:မွန်ပြည်နယ်ရှိ မြို့များ။
သမ္ဗန္ဓ ပုဒ်တို့ကိုဖြစ်စေ၊ ဝါကျတို့ကိုဖြစ်စေ ဆက်စပ်ပေးသောစကားရပ်ကိုသမ္ဗန္ဓဟု ခေါ်သည်။
သမ္ဗန္ဓ၏အနက်မှာဆက်စပ်ခြင်းဟုရ၏။
သမ္ဗန္ဓနှစ်မျိုးရှိသည်။
သမာနသမ္ဗန္ဓနှင့်နိဿိတသမ္ဗန္ဓတို့ဖြစ်သည်။
သမာနသမ္ဗန္ဓဆိုသည်ကားသ ဘောတူသည့်ပုဒ်ဝါကျတို့ကို ဆက်စပ်ရန်သုံးခြင်းဖြစ်သည်။
နိဿိတသမ္ဗန္ဓဆိုသည်ကား သဘောမတူ သည့်ဝါကျတို့ကိုဆက်စပ်ရန် သုံးခြင်းဖြစ်သည်။
သမ္ဗန္ဓများသည်အကြောင်းအမျိုးမျိုးကိုဖော်ပြသည့် ထပ်တိုးခြင်း၊ ခွဲခြားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရွေးချယ်ခြင်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြခြင်း၊ အကျိုးအကြောင်းဆက်စပ်ခြင်း စသည်တို့ကို ဝါကျတစ်ခု၌သမ္ဗန္ဓဖြင့်ထင်ရှား အောင်ပြနိုင်ပေသည်။
ဥဒါဟရုဏ်၊ ဤကျောင်းသားစာကျက်သည်။
ထို့အတူပင်ထိုကျောင်းသားစာကျက်သည်။
မောင်လှသည်ပညာတော်ရုံသာမက ကစားခုန်စားဘက်၌်လည်းဗိုလ်စွဲသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူ့လက်ထဲ၌ဈေးခြင်းတောင်းအပြင် လွယ်အိတ်တစ်ခုလည်းပါလာလေသည်။
ထိုဝါကျများ၌သမ္ဗန္ဓများသည်ထပ်၍တိုးခြင်းကိုပြသည်။
သင်စာကြိုးစားလျှင်ကြိုးစား၊ သို့မဟုတ်လျှင်စာမေးပွဲကျလိမ့်မည်။
ဤလုံချည်နှစ်ထည်အနက်သင်နှစ်သက်ရာတစ်ထည်ကိုယူပါ။
ဤဝါကျများ၌ သမ္ဗန္ဓများသည်ခွဲခြားခြင်း၊ရွေးချယ်ခြင်းတို့ကိုဖော်ပြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုပြသောသမ္ဗန္ဓများမှာအောက်ပါအတိုင်းပင်ဖြစ် သည်။
ဤမိန်းမပျိုသည်လှသော်လည်းအကျင့်မကောင်းပေ။
သူသည်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်းမရောင့်ရဲနိုင်ချေ။
အကျိုးအကြောင်းဆက်စပ်ပုံကိုပြခြင်းအတွက် ဥဒါဟရုဏ်မှာ·· သူသည်စာကြိုးစားသောကြောင့်စာမေးပွဲ အောင်လာသည်။
ထိုပြင်သမ္ဗန္ဓများသည်အချိန်နှင့်နေရာကိုပြခြင်း၊ အကျိုးအကြောင်းဖော်ပြခြင်း၊ အခြေအနေနှိုင်း ရှည့်ချက်စသည်တို့ကို ပြခြင်းဟူ၍လည်း အမျိုးမျိုးရှိလေသေးသည်။
ဥဒါဟရုဏ်·ရထားမထွက်မီသူရောက်လာသည်။
မိုးရွာသောအခါရေခံမည်။
(အချိန်) ရေရနိုင်သောနေရာသို့ရောက်မှကျွနု်ပ်တို့နားကြစို့။
(နေရာ) သီလကိုမစောင့်ထိန်းခဲ့ကြသောကြောင့်အသက်တို ကြ၏။
(အကျိုး) ထီပေါက်လျှင်ဒါနများပြုမည်။
(အခြေအနေ) ဤသူငယ်ထက်ထိုသူငယ်ကပို၍အရပ်မြင့်သည်။
( နှိုင်းယှဉ်ခြင်း)မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:မြန်မာစာ။
thumb|သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီတော် သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီတော်ကြီးကို ကျေးဇူးရှင် မိုးညှင်းဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် သက္ကရာဇ် ၁၃ဝ၁ ခုနှစ်ဝါဆိုလဆန်း ၅ ရက်နေ့မှ စတင်၍ မုံရွာမြို့နယ် မြေနဲ၊ အောင်သာ၊ ဆည်ကြီး၊ မင်ရွာတို့အလယ်ရှိ ၃၇ ဧကကျယ်ဝန်းသော မိုးညှင်းတောရတိုက်တော်ကြီးအတွင်း၌ တည်ဆောက်လာခဲ့ရာ ၁၃၁၄ ခုနှစ်တပေါင်းလဆုတ် ၃ ရက်နေ့တွင် လုံးဝပြီးစီးအောင်မြင်ခဲ့လေသည်။
ယင်းစေတီ တည်ဆောက်ရာ၌ ဆရာတော်ဘုရားသည် မည်သည့်အင်ဂျင်နီယာများ၏ အကူအညီကိုမျှ မယူဘဲ မိမိစိတ်ကူးနှင့်ပင် ကြံစည်ရသမျှထင်မြင်လာသည့်အတိုင်း တိုက်ကြပ် ဘုန်းတော်ကြီး ဦးနာရဒနှင့် ပန်းရန်ဆရာဟန်ကြီးတို့အား မည်သို့မည်ပုံမည်သည့်နည်းစသည့်နည်းလမ်းစံနစ်ပုံစံများကို စာနှင့်တစ်ဖုံ၊နှုတ်နှင့်တစ်မျိုး၊ ရှင်းလင်းပြသကာ တိုင်းပြည်နှင့်တကွတည်ဆောက်လာရာ ငွေပေါင်း ၁၁ သိန်းကျော်မျှကုန်ကျလေသည်။
စေတီတော်တည်ဆောက်ဆဲ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းဂျပန်ခေတ်နှင့်ကြုံကြိုက်နေသော်လည်း စေတီတော်ကြီး၏တန်ခိုးတော်၊ ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ မေတ္တာတော်တို့ကြောင့် ထုံး၊ သံထည်ပစ္စည်းများ၊ ဘိလတ်မြေ၊ ဆေးဘူးများကိုအခက်အခဲမရှိ အလွယ်တကူ ရရှိသဖြင့်ပန်းရန်အဖွဲ့ပေါင်း ၄ဝကျော် ၅ဝမျှနှင့် အဆက်မပြတ်လုပ်ကိုင်လာနိုင်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတိုက်အနီးရှိ မြေကွက်များတွင်အုတ်ဖိုပေါင်း ၂ဝဝ ကျော်မျှရှိခဲ့ရာ အုတ်များလည်း အဆက်မပြတ်ရရှိခဲ့လေသည်။
သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီတော်၏ ပုံတော်သည် အခြားမည်သည့်စေတီတော်များနှင့်မျှ ပုံသဏ္ဌာန်မတူဘဲ တစ်မူထူးခြား၍ ထူးကဲအံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
စေတီတော်ကြီး၏ဖိနပ်တော်မှာ စတုရန်းဖြစ်၍ အလျား ၁၁၁ တောင်နှင့် အနံ ၁၁၁ တောင်စီရှိရာ အလယ်ဗဟိုတွင်ဉာဏ်တော် ၈၈ တောင်ရှိရွှေရောင်ဝင်းသော သမ္ဗုဒ္ဓေမဏ္ဍိုင်စေတီတော်ကိုတည်ထားသည်။
စေတီတော်၏တစ်ဖက်တွင်အလျား ၁၁၁တောင်၊ အနံ ၅၂ တောင်၊ အမြင့်ဉာဏ်တော် ၃၆ တောင်ရှိ အာရုံခံတန်ဆောင်းကြီးတစ်ခုနှင့် ယင်းနှင့်စပ်၍အလျား ၅၇ တောင်၊အနံ ၅၂တောင်နှင့်အမြင့် ၃၆ တောင်ရှိ၍စောင်းတန်းတစ်ခုရှိသည်။
သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီဘက်၌ စေတီတော်ကြီးငယ်ပေါင်း ၄၇၁ ဆူနှင့်စောင်းတန်းတော်အာရုံခံဘက်၌ ၃၉၃ ဆူရှိရာ စေတီတော်ကြီးကို အဝေးကနေဖူးလျှင် စေတီရံပေါင်း ၈၆၄ ဆူနှင့်တကွအလွန်ပနံရသော သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီတော်ကြီးကို စောင်းတန်းအာရုံခံကြီးများနှင့်အတူထင်းထင်းကြီး တွေ့မြင်ရသည်။
စေတီကြီး၏ဘေးပတ်လည်တွင် တံခွန်တိုင် ၂ဝ၊ တိရတနာပါဒသုံးဆူ၊ နရသီဟလေးစီး၊ မနုဿီဟလေးစီး၊ သမုဒ်ပုလ္လင် ၁၄လုံး၊ ခြင်္သေ့၁၄စီးရှိသည်။
ဓာတ်တော်တည်ရာဌာနပေါင်း ၁၄၈၆ ဌာနတို့၌မြတ်စွာဘုရား ဓာတ်တော်ပေါင်း ၃၈၉ဝဝနှင့် ရဟန္တာဓာတ်တော်ပေါင်း ၈၁၅ဝဝ တို့ကို အန္တရာယ် ကင်းကြီးများနှင့်တကွ တည်ထားကိုးကွယ်သည်။
သမ္ဗုဒ္ဓေစေတီနှင့် စောင်းတန်းအာရုံခံအတွင်းတို့၌ တောင်ပြည့်ထိုင်တော်မူ ၆၈ ဆူနှင့်ရပ်တော်မူ ၂၉၆ ဆူရှိ၏။
ဘေးကင်းရန် ဝိသေသခုခုဘုရားတို့ကား စေတီတော်ဘက်၌အဆူ ၅ဝဝ၊ အာရုံခံဘက်၌ ၇၅၆ဆူ၊ နှင့်စောင်းတန်းဘက်၌ ၄၃၈ဆူ၊ ပေါင်း ၁၆၉၄ ဆူရှိသည်။
စေတီတော်ကြီး၏အတွင်း၌ အပြင်ထပ်၊ အလယ်ထပ်၊ အတွင်းထပ်ဟူ၍ အထပ်သုံးထပ်ရှိ၍ လူပရိသတ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဆံ့အောင် ရှိခိုးနေထိုင်နိုင်ကြသည်။
တိုက်ခန်းနံရံတွင်သုံးလက်မ၊ လေး လက်မ၊ ခြောက်လက်မ၊ ကိုးလက်မ၊ တစ်ပေ စသည်ဖြင့်ရုပ်ပွားငယ်ပေါင်း ၅၈၂၂၅၇ ဆူတို့မှာလည်း အောက်ခြေမှစ၍အထက်ထိ အတန်းလိုက် အတန်းလိုက် ညီညီညာညာ၊ အကန့်အကန့် ဆင့်ကာဆင့်ကာကိန်းဝပ်စမ္ပယ်တော်မူလျက်ရှိကြရာ ဘုရားဖူးများသည်ဖူး၍မကုန်နိုင်အောင် အောက်ခြေကလည်း ဘုရား၊ အထက်ကလည်းဘုရား၊ မျက်နှာမူရာမှာလည်းဘုရား၊ နောက်ကလည်းဘုရား၊ ဘေးနှစ်ဖက်ကလည်း ဘုရား၊ ဘုရားပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ဖူးမြင်ကြရပေသည်။
သမ္ပုဒ္ဓေစေတီတော်နှင့်စောင်းတန်းအာရုံခံတို့၏ အပြင်ဘက်မျက်နှာပတ်လည်တွင် ဖရဲသီး၊ ပိန္နဲသီး၊ သရက်သီး၊ သင်္ဘောသီး၊ ငှက်ပျောခိုင်ကြီး၊ အုန်းခိုင်ကြီး၊ ထန်းသီးခိုင်ကြီး စသည့် သစ်သီးကြီးငယ် တို့၏သဏ္ဌာန်ကို အစစ်ကဲ့သို့အင်္ဂတေဖြင့် ပန်းရံဆရာတို့ လက်စွမ်းပြပြုလုပ်ထားသည်မှာ ချီးမွမ်းဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို အမြဲထာဝရဆွမ်းတော်တင်ထားသည့်အလားတွေ့ရသည်။
ဘုရားပွဲတော်ကိုနှစ်စဉ် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်းတွင် ကျင်းပသည်။
ပွဲတော်ကိုအတီးအမှုတ်၊ အကအခုန်ပွဲလမ်း သဘင်မပါရှိဘဲ မြသပိတ်မည်းဖြင့် ဘုရားဒါယကာရွေးကာ ဆွမ်းတော်ကြီးတင်ပွဲ၊ တရားပွဲသံဃာတော် ၁ဝဝ ကျော်တို့အား ဆွမ်းဆန်စိမ်းလောင်းလှူပွဲကို တန်ဆောင်းမုန်းလပြည့် နံနက်ပိုင်းတွင် ကျင်းပပြုလုပ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ရုပ်ပုံ ကိုးကား Category:မုံရွာမြို့ Category:စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ စေတီပုထိုးများ။
right|thumb|Different types of nails: 1) Roofing nail, 2) Umbrella head roofing nail, 3) Brass escutcheon pin, 4) Finish nail, 5) Concrete nail, 6) Spiral-shank nail, and 7) Ring-shank nail (the barbs are a leftover component of the feed system of a nail gun) သံမှိုကိုလူတိုင်းလောက်မြင်ဖူးကြ၏။
လက်သမားသည် သစ်သားတစ်စနှင့်အခြားသစ် သား တစ်စတို့ စွဲမြဲစွာထိစပ်နေစေရန်၎င်း၊ အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရာ၌ ပျဉ်များခိုင်မြဲစွာရှိနေစေရန်၎င်း သံမှိုကိ်ု အသုံးပြုရ၏။
ယင်းသို့သံမှိုကိုအသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ခိုင် လည်းခိုင်၏။
ဈေးလည်းသက်သာ၏။
သံမှိုတစ်ဖက်ဖျား ကိုချွန်ထားရခြင်းမှာ သစ်သားထဲသို့ယင်းကိုတူဖြင့်ရိုက်သွင်း လိုက်သောအခါ သံမှို၏ကိုယ် ထည် တွက်လမ်းဖွင့်ပေး သောသပ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေစေရန်အတွက်ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်က သစ်သားကွဲသွား တတ်၏။
အခြားတစ်ဖက်ဖျားတွင်ကား သံမှို၏ခေါင်းသည်ပြားလျက်ရှိ၏။
ပြားနေသောကြောင့် သံမှိုဝင် သွားသော အပေါက်နေရာကို မမြင်အောင်ဖုံးထား သည့်ပြင် သစ်သားမျက်နှာပြင်လည်း ချောလျက်ရှိနေ ပေသည်။
သံမှိုကိုသူ့နေရာနှင့်သူ၊ အရွယ်နှင့်အမျိုးအစား ကိုရွေး၍အသုံးပြုရသည်။
များသောအားဖြင့်ခေါင်း ပြားသံမှိုလုံးကိုအသုံးများကြသည်။
သို့သော်သုတ်ဆေး သုတ်ရန်နှင့်နောက်မှအချောကိုင်ရန် ဖြစ်သောသစ် သား များတွင် ခေါင်းသေးသေးသံမှိုများကိုအသုံးပြုကြသည်။
ခေါင်းသေးသောကြောင့် သုတ်ဆေးသုတ် လိုက်သည့်အခါ ကောင်းစွာမမြင်ရတော့ချေ။
လေးထောင့်သံမှိုသည် မြင်းသံခွာရိုက်ရန်နှင့် အိမ်အမိုးမိုးရန်အတွက်အကောင်း ဆုံးဖြစ်သည်။
ဤ သံမှိုမျိုးကိုသံပြားများမှ လေးထောင့် စိတ်ယူရသည်။
လေးထောင့်သံမှိ်ုများသည်သံမှိုလုံးများ ထက်ပို၍ခိုင် သည့်ပြင်ပို၍လည်းမြဲသည်။
သို့သော်အရိုက်ရ ခက်၍ သစ်သားလည်းကွဲတတ်သည်။
ပြော့ကြောင်းသံမှို မျိုးကားရိုက်ထားသည့်နေရာတွင် အလွန်စွဲမြဲ၏။
ရှူးဖိနပ် နှင့်မော်တော်ကားစက်ရုံများတွင်ဤသံမှိုမျိုး ကိုအမြဲအသုံး ပြုကြသည်။
နည်းမှန်သံရိုက်အကောင်းဆုံးနည်းကား သံမှိုခေါင်းကိုတူဖြင့်ညီညီ၊ ခပ်ဆတ်ဆတ်နှင့်မြန်မြန်ရိုက် ရသည်။
သံမှိုခေါင်းကိုတစ် ဖက်စောင်းရိုက်မိပါက ကောက်သော်လည်းကောက်သွားနိုင်၏။
ကျိုးသော် လည်းကျိုးသွားနိုင်၏။
သံမှိုကိုသစ်သားထဲသို့ တည့်တည့်ရိုက်သွင်းသည်ထက် ခပ်စောင်းစောင်းရိုက်သွင်း ပါကပို၍ခိုင်မြဲသည်ဟုဆိုသည်။
သံမှိုလုပ်စက်ကိုခရစ် ၁ရ၈၆ ခုနှစ်တွင် အီဇီကီရယ်ရိဆိုသူ အမေရိကန်လူမျိုးတစ်ဦးကဦးစွာပထမ စတင်တီထွင်ခဲ့သည်။
ထပ်မံပြုပြင်ထားသောသူ၏စက်ကို ယခုတိုင်လေးထောင့် သံမှိုများပြုလုပ်ရန် အတွက်အသုံးပြုလျက်ရှိသေးသည်။
ဤလေးထောင့်သံမှိုများသည် အဖျားသို့ရှူးသွားသော် လည်းအဖျား တွင်ချွန်၍မနေချေ၊ ခရစ် ၁ရ၉ဝ ပြည့်နှစ် တွင်အင်္ဂလန်ပြည်၌ တီကလစ်ဖို့ဆိုသူအင်္ဂလိပ်လူမျိုးတစ်ဦး ကသံမှိုလုပ်စက်တစ်မျိုးကိ်ုထပ်မံတီထွင်ပြန်သည်။
နောက် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ကြာသောအခါလေး ထောင့် သံမှိုမျိုးကိုအသုံးမပြုတော့ဘဲ သံမှိုလုံးများကိုသာအသုံး များလာကြသည်။
ယခုခေတ်သံမှိုလုပ်စက်သည် ရှေးသံမှိုလုပ်စက်များမှ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သော စက်ဖြစ်သည်။
သံမှိုလုပ်စက်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းကြီး သုံးခုမှာညှပ်ပုံ၊ ပလိုင်ယာညှပ်နှင့်တူဖြစ်သည်။
ရစ်လုံးတွင်ရစ်ထားသော ဝိုင်ယာသံလုံးကြိုးကို စက်ထဲသို့ထိုးသွင်းလိုက်၍ ညှပ်ပုံရှိရာ သို့ရောက်သွားသည် နှင့်လိုသလောက်အရှည်ကို ညှပ်ပုံက ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်၏။
ထိုနောက်ပလိုင်ယာညှပ်ကအဖျား ချွန်ပေး၏။
တူကသံမှို၏တစ်ဖက်ထိပ်ကိုပြားအောင်ထုပေး၏။
ဩို့ဖင့်သံမှိုများ၏အရွယ်ပမာဏကိုလိုက်၍ သံမှိုစက်သည် တစ်မိနစ်လျှင် သံမှိုအချောင်းပေါင်း ၁ဝဝမှ ၁ဝဝဝအထိ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည်။
သံမှို များကို သံ၊ ကြေးနီ၊ ကြေးဝါ၊ သွပ်စသောသတ္တုများမှပြုလုပ်ယူကြသည်။
သံမှိုအရွယ်အစားစားရှိ၏။
တစ်လက်မအရွယ်မှငါးမတ်သံ၊ တစ်လက်မခွဲသံ၊ နှစ်လက်မသံစသည် ဖြင့်တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကာ ငါးလက်မသံအထိရှိသည်။
တစ်လက်မသံ ထက်ငယ်၍သေးသောသံမှိုများ လည်းရှိ၏။
သံမှိုကိုအ လေးချိန်ဖြင့်ရောင်းချလေ့ရှိကြရာ အရွယ်သေးငယ်လေလေ၊ ဈေးကြီးလေလေ ဖြစ်သည်။
သံမှိုလုပ်စက်မတီထွင်မီခေတ်နှင့် ယခုခေတ်သံမှိုလုပ်ရာတွင် မည်မျှကွာခြားသည်ကို တွေးကြည့်နိုင်သည်။
ရှေးခေတ် ကသံမှိ်ုလုပ်ရာတွင် တစ်ချောင်းချင်းပေပေါ်တင်၍တူဖြင့် ထု၍လုပ်ရရာ အတော်ပင်လက် ဝင်လှ၏။
အိမ်များတွင် ဖားဖိုကလေးများရှိရာသံကိုဖုတ်၍ လိုရာပုံကိုပေပေါ်တွင် တင်၍ထုရိုက်ပြုလုပ်ရ သည်။
များသောအားဖြင့်လေး ထောင့်သံမှိုများကိုပြုလုပ်ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:သစ်သားလုပ်ငန်း။
သံရောင်လိုက်မှိုသည် ပင်ဖျက်ပိုးများကဲ့သို့အပင်များ အထူးသဖြင့်ကောက်ပင်များကို များစွာ ပျက်စီးစေနိုင်သောမှိုမျိုးဖြစ်သည်။
ယင်းမှိုမျိုးမှထွက်သော မျိုးမှုန်များသည် အလွန်သေးငယ်ကြ ၍ သံချေးနှင့်တူပြီးလျှင် သံချေးအရောင်ကဲ့သို့ရှိသောကြောင့် သံရောင်လိုက်မှိုဟု အမည်တွင်သည်။
ကောက်ပင်များတွင် သံရောင်လိုက်မှို ကျရောက်လာသည့်အခါ အပင်များညှိုးနွမ်း သွားကာ သီးနှံများမအောင်မြင်နိုင်တော့ချေ။
တစ်ခါတစ်ရံ စိုက် ပျိုးထားသည့် လယ်ယာတွင် တစ်ဝက်မျှအထိပျက်စီးဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။
သံရောင်လိုက်မှိုတွင် ခြည်မျှင်သဖွယ် အထူးအင်္ဂါများရှိရာ ယင်းတို့သည် အပင်၏ဆဲများထဲသို့ ဖောက်ထွင်း ထိုးဝင်ပြီးလျှင် အပင်၏အစာများကို စုပ်ယူစား သောက်ကြသည်။
ထိုအခါပင်စည်နှင့် အရွက်များသည် ခြောက်သွေ့သွားတော့၏။
ထိုကြောင့်သံရောင်လိုက်မှိုသည် တောင်သူလယ်သမားများအတွက် ကြီးစွာသောအန္တရာယ် တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။
သံရောင်လိုက်မှို အများဆုံး ကျရောက်တတ်သော ကောက်ပင်များမှာ ဂျုံပင်၊ မြင်းစားဂျုံပင်၊ မုယောပင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ရိုင်းစပါးပင်၊ ပဲပင်၊ ကလိုဗာပဲပင် နှင့် အစေ့မာသီးအပင်များ၌လည်း သံရောင် လိုက်မှို ကျရောက် စွဲကပ်တတ်သည်။
သံရောင်လိုက်မှိုသည် ကောက်ပင်များကိုသာမက သစ်ပင်ကြီးများကို လည်း ပျက်စီးစေနိုင်သဖြင့် သစ်လုပ်ငန်းကိုလည်းများစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
သံရောင်လိုက်မှိုကို စတင်လက်ခံ၍ကြီးပွားစေသော လက်ခံပင်နှစ်မျိုးရှိ၏။
လက်ခံပင်တစ်မျိုးမှာ ဂျုံပင်ဖြစ်၍ အခြားလက်ခံပင်တစ်မျိုးမှာဗာဗာရီပင်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဗာဗာရီပင်များကို အမြစ်ပါမကျန် သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်ပါက ဂျုံပင်များတွင် ကျရောက်တတ်သော သံရောင်လိုက်မှို များပါ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု ရုက္ခဗေဒပညာရှင်များ ကယူဆကြသည်။
သံရောင်လိုက်မှို မူလကျရောက်လာပုံမှာ ဗာဗာရီပင်အရွက်၏ အောက်ဘက်ရှိ ချိုင့်ခွက်ကလေးများတွင် လိမ်မော်ရောင်မျိုးမှုန်စိုင်များကို ပထမတွေ့ရှိရသည်။
ဤမျိုးမှုန်များကို လေကမိုင်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခတ်ယူဆောင်ရာမှ ဂျုံပျိုးပင်များ ပေါ်သို့ရောက်ရှိလာသည်။
မျိုးမှုန်များသည် ဂျုံပင်ပေါ်တွင် ခြည်မျှင်သဖွယ် အညှောက်ထွက်လာကာ ရိုးတံတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်သွားပြီးလျှင် ဂျုံပင်၏အစာကို စားသောက်သဖြင့် အပင်မကြီးထွားနိုင်တော့ပဲ ညှိုးနွမ်း သွားလေသည်။
ကောက်ရိတ်ချိန်မတိုင်မီတွင် ဂျုံပင်၏ အရွက်များနှင့် တစ်ခါတစ်ရံရိုးတံများပေါ်တွင် သံရောင်စင်းများ နှင့်အစက်များပေါ်လာ၏။
ဤသံရောင်လိုက်မှိုစင်းများ၏ အရောင်မှာအနီဖြစ်သည်။
လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဤမှိုစင်းများမှ မျိုးမှုန်များသည်အနီးအနားဂျုံပင်များသို့ ပျံ့လွင့်သွားရကား မျိုးပွားကာ မှိုရောဂါ လျင်မြန်စွာကူးစက်သွားလေသည်။
ဂျုံပင်များကြီးရင့်လာသောအခါ ပင်စည်များတွင် အမည်း ရောင်အစင်းနှင့် အစက်များပေါ်လာပြန်၏။
လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ထိုအမည်းရောင်အစင်းများမှ မျိုးမှုန်များသည် ဗာဗာရီပင်အရွက်များသို့ရောက်ရှိသွားပြန်လေသည်။
သို့ဖြင့် ဤသံရောင်လိုက်မှိုရောဂါသည် တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ လှည့်လည်ကာ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ်ဆက်၍ ကောက်ပင်များ ကို ဖျက်ဆီးလေသည်။
စိုက်ပျိုးသည့်အခါ ဂျုံပင်တစ်မျိုး တည်းကို နှစ်စဉ်မစိုက်ပျိုးဘဲ အခြားကောက်ပင်များနှင့် လဲ၍အလှည့်ကျ စိုက်ပျိုးသွားပါက သံရောင်လိုက်မှိုရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ပေသည်။
မှိုရောဂါတစ်မျိုးရှိသေးသည်။
ထိုမှိုမျိုးသည်သံရောင်လိုက် မှိုမျိုးကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ မျိုးစေ့များတွင်ဦးစွာ စွဲကပ်တတ်သည်။
ထိုမျိုးစေ့များကို လယ်တွင်ကျဲလိုက်သည့်အခါ ပျိုးပင်များ ထွက်ပြူလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက်မှိုရောဂါပါ တစ်ဆက်တည်းပါ လာတော့၏။
ကောက်ပင်နှင့်အတူရောဂါမျိုးမှုန်တို့လည်း တိုးပွားလာကြ၍ အပင်၏အစာကို စုတ်ယူစားသောက်ကြ သည်။
ထိုကြောင့် ထိုမှိုရောဂါမျိုးကျရောက်သော ကောက်ပင်တို့တွင် အနှံများမအောင်မြင်ဘဲရှိတတ်သည်။
အောင်မြင် သော်လည်း အစေ့များအဖျင်းများ၏။
အဖျင်း များတွင်ရောဂါ မျိုးမှုန်တို့ဖြင့် ပြည့်နေသဖြင့် ကောက်နှံနယ်သည့်အခါ၌ဖြစ်စေ၊ ကောက်လှိုင်းများကို တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ သယ်ယူသည့်အခါ၌ဖြစ်စေ၊ ထိုရောဂါမျိုးမှုန်တို့သည် အောင်မြင်သော ကောက်စေ့များသို့ကူးစက် သွားလေသည်။
ဤနည်းဖြင့် ရှေ့တစ်နှစ်တွင် ကြဲရမည့်မျိုးစေ့များ၌ မှိုရောဂါတွယ်လျက် ရှိပြန်လေသည်။
ဤမှိုရောဂါမျိုးမှာသုံးမျိုးရှိသည်။
တစ်မျိုးမှာကောက်နှံကို ကျပ်ခိုးမှုန့်ကဲ့သို့ဖြစ်သွားစေ၏။
ထိုကျပ် ခိုးမှုန့်ကိုလေ တိုက်ခတ်၍ လွင့်ထွက်သွားသည့်အခါ အပင်ရိုးတံသာထီးတည်းကျန်ခဲ့တော့သည်။
ဒုတိယ ရောဂါမှိုရောဂါမျိုးမှာ ကောက်နှံတစ်ခုလုံးကို ကောက်ရိတ်ချိန်ရောက်မှ ကြွေ ကျစေသည်။
တတိယရောဂါမျိုးမှာအခွံအတွင်း၌ရှိသော အစေ့များကို ဖျက်ဆီးသဖြင့် အဆိုးရွားဆုံးရှိသည်။
တစ်ခါ တစ်ရံလယ်တဝက် ခန့်လောက်ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
ဤတတိယမှိုရောဂါမျိုးကျရောက်သည့်အခါ အစေ့အတွင်း ၌ရှိသော အမှုန့်နံ့မှာငါးပုပ်နံ့ရသည်။
ကောက်ပဲသီးနှံပင်တို့ကို ဤမျှပျက်စီးစေနိုင်သောသံရောင်လိုက်မှိုနှင့် အခြားမှိုရောဂါများကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းများရှာရာ၌ ထိုရောဂါများကိုခံနိုင်ရည်ရှိမည့် မျိုးသန့်များရရှိအောင်ထိန်းသိမ်း နည်းမှာ အကောင်းဆုံးနည်းဖြစ်သည်ဟု စိုက်ပျိုးရေးလေ့လာသူများတွေ့ရှိရသည်။
ထိုရောဂါမျိုး ကျရောက်လျက်ရှိသေ ာလယ်မြေများတွင် ကောက်ပင်အမျိုးမျိုးကိုအလှည့်ကျ စိုက်ပျိုးခြင်းဖြင့်လည်း ပပျောက်သွား နိုင်သည်။
မြေဆီလွှာတွင်နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ်၊ သို့မဟုတ် အစိုဓာတ်များလွန်းလျှင်လည်း ထိုရောဂါမျိုးကျ ရောက်နိုင်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား ကဏ္ဍ:မှိုများ။
သံလိုက်ကိုအင်္ဂလိပ်ဘာသာ အားဖြင့် မဂ္ဂနက် ဟုခေါ်သည်။
ထိုဝေါဟာရ မှာရှေး ကအာရှမိုင်းနားပြည်တွင် မဂ္ဂနက်အမည်ရှိသောသိုးထိန်း သမားလေးတစ်ဦးက သဘာဝသံလိုက်ဓာတ် ပါသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အမှတ်မဲ့တွေ့ရာမှစတင်ဖြစ်ပေါ် လာသည်ဟုအချို့ကပြောကြသည်။
ဤသ ဘာဝသံလိုက် မျိုးမြန်မာကို မဂ္ဂနက်မမွေးမီ ရှေးနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကပင် တရုတ်လူမျိုးတို့ တွေ့ရှိကာ လမ်းပြအိမ်မြှောင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။
ဂရိနှင့်ဟီဗြူးစာပေများတွင်လည်း လမ်းညွှန်ကျောက်နှင့် စပ်လျဉ်းသောအထောက်အထား များကိုတွေ့ရလေသည်။
လမ်းညွှန်ကျောက်ဟုခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ဤကျောက်ကို ခါးလယ်မှ ကြိုးဖြင့်ချည်ပြီး တွဲလွဲဆွဲ ထားသောအခါ တစ်ခုတည်းသောအရပ် (တောင်နှင့် မြောက်) သို့သာ အမြဲတမ်းညွှန်ပြနေသဖြင့် လမ်းစပျောက်နေသူတစ်ဦးသည် မိမိသွားလိုရာအရပ်မျက်နှာသို့သွားနိုင်သည့် အတွက်ဖြစ်လေသည်။
လမ်းညွှန်ကျောက်ဟုခေါ်စမှတ်ပြုငြားသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ကျောက်မဟုတ်ဘဲ သဘာဝသံလိုက်ဓာတ်ပါရှိသည့်အုန်းခွံရောင်သံရိုင်းသာဖြစ်၏။
ထိုသံရိုင်းကိုဓာတုဗေဒနယ်တွင် မဂ္ဂနက် တိုက်ဟူ၍ ခေါ်လေသည်။
သံလိုက်ကို လူတို့၏အတတ်ပညာဖြင့်လည်း သံ၊ သို့မဟုတ် သံမဏိများမှ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ထိုလူလုပ်သံလိုက်များကို အပြားချောင်းအနေနှင့်ဖြစ်စေ၊ မြင်းခွာပုံအနေနှင့်ဖြစ်စေ တွေ့ရတတ်သည်။
သံလိုက်များတွင် ထာဝရသံလိုက် နှင့် ယာယီသံလိုက်ဟူ၍ နှစ်မျိုးခွဲထားသည်။
သံပျော့တစ်ချောင်း၏ အနီးတွင် သံလိုက်ချောင်းတစ်ခုကို နီးကပ်စွာထားသောအခါ ထိုသံချောင်း၌ သံနှင့်သံမှိုများကို ဆွဲငင်နိုင်သည့် သတ္တိပေါ်လာလိမ့်မည်။
သို့ရာတွင် သံလိုက်ချောင်းကို ဖယ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ထိုသံပျော့၌ရှိသည့် သံလိုက်ဓာတ်လည်း ပျောက်သွားလေသည်။
ဤသို့ဖြစ်သော သံပျော့ချောင်းကို ယာယီသံလိုက်ဟုခေါ်သည်။
သို့ရာတွင် သံပျော့ချောင်းအစား ချုပ်အပ်တစ်ချောင်းကို အသုံးပြုလျှင်ကား သံလိုက်ဓာတ်အချို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာကျန်ရစ်နေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
ထိုကြောင့် ထာဝရသံလိုက်ကို အလိုရှိသောအခါ အလွန် မာသောသံ၊ သို့မဟုတ် သံမဏိမှပြုလုပ်ရလေသည်။
သံတစ်ချောင်းကိုသံလိုက်ဖြင့် တဖက်သတ်အထပ်ထပ်ပွတ်တိုက်ပေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သံချောင်းကို တောင်နှင့်မြောက်တန်း ထားပြီးလျှင် မြောက်ဘက်အစွန်းကိုအောက်နည်းနည်းစိုက်ပေးကာ တောင်ဘက်စွန်းကို တူဖြင့်ခပ်နာနာထုပေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သံလိုက်ဖြစ်စေနိုင်သည်။
ဤဒုတိယနည်းဖြင့်ပြုလုပ်ရရှိ သောသံလိုက်ကိုအရှေ့နှင့်အနောက်တန်းထားပြီးသော် တူနှင့်တဖန်ထုပေးသောအခါ သံလိုက်ဓာတ် ပျောက်သွားပြန်လေသည်။
သံလိုက်ဓာတ်ကိုအလွယ်ဆုံးဖျက်ပစ်နိုင်သည့် နည်းမှာမူ သံလိုက်ကို နီရဲလာသည်အထိ မီးဖုတ်ပေးခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။
သံလိုက်တစ်ခုကို သံမှုန့်ထဲသို့နှစ်လိုက်လျင် သံမှုန့်သည် သံလိုက်၏ အချို့နေရာများတွင် အခြားနေရာများမှာထက် ပိုမိုမြောက်မြားစွာ တွယ်ကပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။
ထိုနေရာများကိုသံလိုက်စွန်းများဟု ခေါ်သည်။
ထိုသံလိုက်ကို ခါးလည်မှကြိုးနှင့်ချည်ပြီးလျှင် တွဲလွဲဆွဲထားသောအခါ သံလိုက်၏အစွန်း နှစ်ဖက်သည် မြောက်နှင့်တောင်အရပ်သို့ ညွှန်လျက် ရပ်တည်နေပေလိမ့်မည်။
မြောက်ဘက်သို့ လှည့်နေသော အစွန်းကိုမြောက်စွန်းဟုခေါ်၍ တောင်ဘက်သို့ လှည့်နေသော အစွန်းကို တောင်စွန်းဟုခေါ်သည်။
အိမ်မြှောင်မှာ ဤသဘောကိုယူ၍ အလယ်ဗဟို၌ ဆုံလည်တပ်ထားသော သံလိုက်ပင်ဖြစ်လေသည်။
သံလိုက်တိုင်း၌ရှိသောဘအစွန်းနှစ်ဖက်တွင် သံမှန်သမျှကို ညီတူညီမျှ ဆွဲငင်နိုင်သည့်အားရှိသည်။
သို့ရာတွင်သံလိုက်နှစ်ခုကိုယှဉ်ထားလိုက်သောအခါ၌ တောင် နှင့်မြောက်စွန်း (ဝါ) ဆန့်ကျင်ဘက်အစွန်းခြင်းသာလျှင်တစ်ခု ကိုတစ်ခုဆွဲငင်ကြ၏။
အမျိုးတူအစွန်းအချင်းချင်းကား တစ်ခု ကိုတစ်ခု တွန်းဖယ်ကြလေသည်။
သံလိုက်ကိုအသုံးမပြုဘဲပစ်ထားလျှင် သံလိုက်ဓာတ်တဖြည်းဖြည်း ယုတ်လျော့သွားတတ်သည်။
ထိုကြောင့်မြင်းခွာပုံသံလိုက်ဖြစ်က အသုံးမပြုသောအချိန်တွင် သံလိုက်ထိန်းဟု ဆိုအပ်သောသံတုံးကလေးတစ်ခုကို သံလိုက်၏ ထိပ်တွင်တပ်၍ထားရသည်။
သံလိုက်ချောင်းဖြစ်ပါက သံလိုက်နှစ်ချောင်းကိုတစ်ခု၏ တောင်စွန်းနှင့် အခြားတစ်ခု၏ မြောက်စွန်းတို့ကို ထိတွေ့စေလျက် အစုံလိုက်ပူးပြီးထားရလေသည်။
သံလိုက်သည် သံနှင့်သံမဏိကိုအဆွဲငင်ဆုံးဖြစ်၍နစ်ကယ်၊ အလျူမီနမ်၊ ကရိုမီယမ်နှင့် ပလက်တီနမ်စသောသတ္တုများကိုလည်း အနည်းငယ်မျှဆွဲငင်နီုင်သည်။
သို့သော်အထက်ပါသတ္တုများမှအပ ဖြစ်သော အခြားအရာများကိုမူ များသောအားဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် တွန်းဖယ်ပစ်ပေသေးသည်။
သံလိုက်တွင် အခြားအရာဝတ္ထုများနည်းတူ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင်သေးငယ်သည့် မော်လီကျူးများပါရှိ၍ ထိုမော်လီကျူးတိုင်းသည် သဘာဝသံလိုက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆရလေသည်။
သံလိုက်တစ်ခုတွင် သံလိုက်မော်လီကျူးများသည် အလိုက်သင့်စီတန်းပြီးနေကြသည်။
သံလိုက်မဟုတ်သော သံရိုးရိုးတွင်မူ ထိုမော်လီကျူးတို့သည် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ တည်နေကြကာ အချင်းချင်း အားမျှနေသည့် အတွက်သံလိုက် ဓာတ်သည်အပြင်သို့ထွက်ပေါ်၍မလာချေ။
သံလိုက်ဓာတ်အကြောင်းကို ပထမဦးစွာနှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် လေ့လာသူမှာ ဒေါက်တာဝီလျံဂီးလဗတ် (၁၅၄ဝ·၁၆ဝ၃) ခုနှစ်ဖြစ်သည်။
သူသည်အင်္ဂလန်ပြည်၌ ပထမအယ်လစ်ဇဘက်ဘုရင်မကြီး လက်ထက်တွင်ကျော်ကြားသော သိပ္ပံပညာ ရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်၍ ထိုဘုရင်မကြီး၏ သမားတော်ကြီးလည်းဖြစ် လေသည်။
သူသည်သံလိုက်ဓာတ်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ အနှစ်နှစ်အလလ စမ်းသပ်လေ့လာပြီးလျှင်နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင် တောင်နှင့်မြောက်တန်း နေသည့် ဧရာမသံလိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြုမူလျက် ရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလေသည်။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယခုအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးက လက်ခံလျက်ရှိပေပြီ။
သို့ရာတွင် အဘယ် ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသနည်းဟူသော အမေးကို ဖြေရန်မှာမလွယ်ကူလှပေ။
သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးတို့၏ ယူဆချက်တရပ် အရဆိုလျှင် ကမ္ဘာကြီး၏အတွင်းပိုင်းသည် သံတုံးသံခဲကြီးဖြစ်၍ ကမ္ဘာကြီးကို ရစ်ပတ်ဝန်းရံထားသော လေထု၏အပြင်ပိုင်းတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်ဝင်နေသည့် အမှုန်ကလေးများ အမြောက်အမြားရှိသည်။
ကမ္ဘာလုံးသည်အနောက်မှအရှေ့သို့ လည်ပတ် လျက်ရှိသည်နှင့်အမျှ ဤအမှုန်ကလေးများသည်လည်းကမ္ဘာကို ပတ်ချာလှည့်လျက်ရှိကြသည်။
ထိုကြောင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကမ္ဘာကိုပတ်ကာ အစဉ်အမြဲစီးလျက် ရှိပြီးလျှင် ကမ္ဘာကြီးကို သံလိုက်ဖြစ်သွားစေသည်ဟုဆိုသည်။
ဤကမ္ဘာ့သံလိုက်ကြီးတွင် တောင်ဘက်အစွန်းနှင့် မြောက်ဘက်အစွန်းဟူ၍ အစွန်းနှစ်ခုရှိရာ အိမ်မြှောင်သံလိုက်ကလေးတစ်ခုကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထားသောအခါ၌ တောင်နှင့်မြောက်တန်းနေခြင်းမှာ အဆိုပါ အစွန်းနှစ်ခုတို့၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်လေသည်။
သို့ရာတွင် ဤကမ္ဘာ့သံလိုက်စွန်းနှစ်ခုတို့၏ တည်နေရာများမှာ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းအမှတ်တို့နှင့် တထပ်တည်းမကျကြပေ။
တစ်ဖန် တစ်နေရာတည်းတွင် အမြဲတည်ပြီးမနေကြဘဲ တစ်နေ့မှ တစ်နေ့သို့၊ တစ်ရာသီမှ တစ်ရာသီသို့ အစဉ်သဖြင့် မသိမသာလရွေ့လျက်ရှိကြ၏။
အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်ပြီးလျှင် အလုပ်လုပ်ကြရသော သင်္ဘေကက်ပတိန်တို့သည် ကမ္ဘာ့သံလိုက်စွန်းတည်နေ ရာပြမြေပုံများရှိနေသည့်အတွက် အခက်အခဲနှင့် မတွေ့ကြုံကြရပေ။
တစ်နေရာတွင် သံရိုးရိုးတစ်ခုကို သံလိုက်တစ်ခုဖြင့်နီးကပ်စေက ထိုသံရိုးရိုးတွင်သံလိုက်ဓာတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
ဤသံလိုက် ဓာတ်မျိုးကို သံလိုက်၏ညှို့မှုကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာ သည့်သံလိုက် ဓာတ်ဟုဆိုရသည်။
သံရိုးရိုးတစ်ချောင်းကိုတောင်နှင့်မြောက် တန်းထားပြီးလျှင် တူနှင့်ထု ပေးသောအခါ၌ သံလိုက်ဓာတ်ဖြစ် ပေါ်လာခြင်းမှာလည်း ကမ္ဘာ့သံလိုက်၏ညှို့မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်လေ သည်။
အထက်ပါသံလိုက်ဓာတ်မျိုးကို သံလိုက်အစားလျှပ်စစ် ဓာတ်ကိုအသုံးပြုခြင်းဖြင့်လည်း ပြုလုပ်ယူ နိုင်သည်။
ထိုသို့ပြုလုပ်ရရှိသော သံလိုက်သည် လျှပ်စစ်သံလိုက်ဟုခေါ်သည်။