kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သီလဂုဏ်ထူး ပုဏ္ဏားချီးကျူး မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်အား “ပုဏ္ဏား … အဘယ်ကြောင့် ခိုးသနည်း” ဟု မေးသောအခါ ပုရောဟိတ်သည် “အရှင်မင်းကြီး … အကျွန်ုပ်သည် မခိုးယူပါ၊ သီလနှင့် အကြားအမြင်ပညာသည် ဘယ်တရားက မွန်မြတ်သည်ကို စုံစမ်းလို၍ ယူခြင်းဖြစ်ပါသည်” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် တစ်ဖန် - “မြတ်သောမင်းကြီး … အကျွန်ုပ်အား သီလသည် မွန်မြတ်သလော၊ အကြားအမြင်ပညာသည် မွန်မြတ်သလောဟု ယုံမှားသံသယဖြစ်ခဲ့ပြီ၊ ယခုအခါ အကြားအမြင်ပညာထက် သီလက မွန်မြတ်ကြောင်းကို သိရပါပြီ၊ ယုံမှားသံသယ မရှိတော့ပါ” “မြတ်သောမင်းကြီး … အမျိုးဇာတ် အဆင်းသဏ္ဌာန်သည် အကျိုးမရှိပါ၊ သီလသာလျှင် မွန်မြတ်၏။
သီလနှင့် ပြည့်စုံသောသူအား အကြားအမြင်ပညာဖြင့် အကျိုးမရှိပါ”။
“တရားနှင့် မပြည့်စုံသောမင်း၊ တရားနှင့် မပြည့်စုံသော ကုန်သည်၊ ဤနှစ်ဦးတို့ကား လူ့ပြည် နတ်ပြည်တို့ကို စွန့်ခွာကာ ဒုဂ္ဂတိ၌ ဖြစ်ကြရကုန်၏”။
“မင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ ကုန်သည်၊ သူဆင်းရဲ၊ စဏ္ဍာလ ပန်းမှိုက်သွန် ဤသူတို့ကား ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌ တရားကို ကျင့်ကုန်၍ နတ်ပြည်၌ အတူတကွ ဖြစ်ကြရကုန်၏”။
“ဗေဒင်တို့သည် တမလွန်ဘဝ၌ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မပေးနိုင်ကုန်၊ အမျိုးဇာတ်သည်လည်း တမလွန်ဘဝ၌ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မပေးနိုင်ကုန်၊ ဆွေမျိုးလည်း တမလွန်ဘဝ၌ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မပေးနိုင်ကုန်၊ စင်ကြယ်သော မိမိ၏ သီလသည်သာလျှင် တမလွန်ဘဝ၌ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ပေးနိုင်ကုန်၏” ဟု မင်းကြီးအား သီလ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးလျက် လျှောက်ထားပြီး၍ ရသေ့ရဟန်းပြုရန် ခွင့်တောင်းပြီး ဟိမဝန္တာတောသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ အဘိညာဉ် သမာပတ်တို့ကို ဖြစ်စေလျက် သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ သီလကို စုံစမ်း၍ ရသေ့ရဟန်းပြုသော ပုရောဟိတ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အဆင်းမျိုးဇာတ်၊ ပညာရပ်၊ မမြတ်မမွန်ပေ။
(၂) စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ မပေးရာ၊ နောက်ခါဘဝတွေ။
(၃) သီလမွန်မြတ်၊ စည်းစိမ်ရပ်၊ ပေးတတ်နောက်ဘဝေ။
အပါယိမှဝဂ် -၈၇ - မင်္ဂလဇာတ် အဝတ်ပုဆိုးကို ကြွက်ခဲ၍ သုသာန်သို့ စွန့်ပစ်သဖြင့် ရသေ့ ပံ့သကူကောက်ကာ မင်္ဂလာတရားဟောရသော အဝတ်လက္ခဏာဖတ် ပုဏ္ဏားသားအဖ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကြွက်ခဲအဝတ် သုသာန်စွန့် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၍ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် အဝတ်လက္ခဏာကို ဖတ်တတ်သော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက် ရှိလေ၏။
ထိုပုဏ္ဏားသည် မြင်တိုင်း၊ ကြားတိုင်း၊ တွေ့တိုင်းသော မင်္ဂလာကို ယုံကြည်၏။
ရတနာသုံးပါး၌ ကြည်ညိုခြင်း မရှိ၊ မစ္ဆာအယူရှိ၏။
ကြွယ်ဝချမ်းသာ၏။
များသော အသုံးအဆောင်ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ ပုဏ္ဏား၏ သေတ္တာထဲ၌ ထားသော အဝတ်ပုဆိုး အစုံတို့သည် ကြွက်ကိုလေ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် ဤကြွက်ကိုက်သော အဝတ်ကား မင်္ဂလာမရှိ၊ သူယုတ်မာနှင့် တူ၏၊ အိမ်၌ မထားကောင်း၊ ကိုယ်တိုင်လည်း မသုံးဆောင်ကောင်း၊ သူတစ်ပါးလည်း မသုံးဆောင်ကောင်း၊ အိမ်၌ ထားသူ သုံးဆောင်သူတို့၌ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးလိမ့်မည်ဟု ယူဆလေ၏။
သို့အတွက် ကျေးကျွန် စသောသူတို့ကို ပင် ယူထားမည်စိုး၍ အပစ်မခိုင်းဘဲ သားကိုခေါ်၍ “၎င်းကြွက်ကိုက်သော အဝတ်ပုဆိုးစုံကို လက်နှင့် မထိရအောင် တုတ်လှံကန်ဖြင့် ကောက်ယူကာ အစိမ်းပစ်ရာ သုသာန်သို့ စွန့်ပစ်ချေပြီးလျှင် ခေါင်းကိုလျှော်၍ လာလော့” ဟု မှာထားကာ သုသာန်သို့ ပစ်စေ၏။
ဘုရားကြွရောက် ပံ့သကူကောက် ပုဏ္ဏားလုလင်လည်း အဖ စေခိုင်းသည့်အတိုင်း မြွေကို ကော်ယူသည့်အလား တောင်ဝှေးစွန်းဖြင့် ကြွက်ကိုက်သော အဝတ်ပုဆိုးအစုံကို ကော်ယူကာ အစိမ်းပစ်ရာ သုသာန်သို့ သွား၍ စွန့်ပစ်လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာခိုက်နှင့် ကြုံသဖြင့် လုလင်ကိုမြင်လျှင် “လုလင် … သုသာန်မှာ ဘာလုပ်သနည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင်ဂေါတမ … ကြွက်ကိုက်သော အဝတ်ပုဆိုးစုံကို စွန့်ပစ်၍ ခေါင်းလျှော်မည် လာပါသည်” ဟု ပြောကြား၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် လုလင်ကို မြင်စဉ် ပင် မွန်မြတ်သော အဝတ်ပုဆိုး ဖြစ်သည်ဟုသိ၍ ပံ့သကူ ကောက်ယူလေ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏား လုလင်သည် မြတ်စွာဘုရားအား “အို ရှင်ဂေါတမ … ဤအဝတ်ပုဆိုးအစုံသည် ကြွက်ကိုက်အပ်သဖြင့် မင်္ဂလာမရှိပါ၊ သူယုတ်မာနှင့် တူပါ၏၊ မယူပါနှင့်” ဟု ပြောကြားကာ တားမြစ်စဉ် ပင် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်သို့ ကြွတော်မူ၏။
ပုဏ္ဏားလာရောက် အပြစ်ပြလျှောက် ပုဏ္ဏားလုလင်လည်း အဖပုဏ္ဏားကြီးထံသွား၍ ရှင်ဂေါတမ ယူသွားကြောင်း ပြောကြားလေလျှင် ပုဏ္ဏားကြီးလည်း ဤအဝတ်ပုဆိုးအစုံကို သုံးဆောင်သော ရဟန်းဂေါတမအား ပျက်စီးလတ္တံ့၊ လူအများက ပုဏ္ဏားကြီးသည် သိလျက်နှင့် မပြောကြား မတားမြစ်ဟု ငါတို့အား ကဲ့ရဲ့ကြလတ္တံ့၊ ဂေါတမအား တခြား အဝတ်ပုဆိုး များစွာကိုပေး၍ ကြွက်ကိုက် အဝတ်ပုဆိုးအစုံကို စွန့်ပစ်စေမည်ဟု ကြံစည်လျက် အဝတ်ပုဆိုးအစုံများစွာကိုယူကာ သားအဖနှစ်ယောက်လုံး မြတ်စွာဘုရားထံ သွားကြကုန်၏။
ရောက်လျှင် ပုဏ္ဏားကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားအား “အို ရှင်ဂေါတမ … အစိမ်းပစ်ရာ သုသာန်မှ အဝတ်ပုဆိုးအစုံကို ကောက်သည် မှန်သလော” ဟု မေးသောအခါ ၊ “ပုဏ္ဏားကြီး … မှန်သည်” ဟု ဖြေ၏။
“ဤအဝတ်ပုဆိုး အစုံကား မင်္ဂလာမရှိပါ၊ သူယုတ်မာနှင့် တူပါ၏၊ သင် သုံးဆောင်သော် တစ်ကျောင်းလုံး ပျက်စီးလတ္တံ့၊ စွန်းပစ်ပါ၊ သင်တို့မှာ မရှိလျှင် ပေးဖို့ရန် တခြား အဝတ်ပုဆိုး များစွာကို ယူခဲ့ပါသည်” ဟု ပြောကြားလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ပုဏ္ဏားကြီး … ငါတို့မှာ ရဟန်း ဖြစ်ကြသည်။
အစိမ်းပစ်သော သုသာန်၌ လည်းကောင်း၊ ခရီးလမ်း၌ လည်းကောင်း၊ တံမြတ်ချေးပုံ၌ လည်းကောင်း၊ ရေချိုးဆိပ်၌ လည်းကောင်း စွန့်ပစ်ထားသော အဝတ်ပုဆိုးနွမ်းသည် သင့်မြတ်လှ၏။
သင်သည် ယခုအခါ၌ သာ မင်္ဂလာမရှိဟု အယူရှိသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း အယူရှိခဲ့ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မင်းလျှောက်ထားလေ ဥယျာဉ်နေ လွန်လေပြီးသောအခါ မဂဓတိုင်း ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် ဝိမ္မိက မည်သောမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဥဒိစ္စ ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ လိမ္မာသောအရွယ်သို့ ရောက်လျှင် ရသေ့ ရဟန်းပြုလျက် အဘိညာဉ်ငါးပါး သမာပတ်ရှစ်ပါးတို့ကို ဖြစ်စေ၍ ဟိမဝန္တာ အရပ်ဝယ် နေလေ၏။
တစ်ရံရောအခါ ရသေ့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် မင်းဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ နောက်တစ်နေ့၌ မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းကြီး မြင်လျှင် ကြည်ညိုသဖြင့် နန်းတော်သို့ ပင့်စေ၍ ဆွမ်းကျွေးပြီးလျှင် ဥယျာဉ်တော်၌ အမြဲနေရန် လျှောက်ထား၏။
ရသေ့လည်း ဝန်ခံ၍ ဥယျာဉ်တော်၌ နေလေ၏။
မင်္ဂလာတရား မိန့်ဟောကြား ထိုအခါ ရာဇဂြိုဟ်မြို့ဝယ် အဝတ်လက္ခဏာကို ဖတ်တတ်သော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက် ရှိလေ၏။
ထိုပုဏ္ဏားသည် သေတ္တာ၌ ထားအပ်သော အဝတ်ပုဆိုး အစုံကို ကြွက်ကိုင်သဖြင့် သားလုလင်ကို အစိမ်းပစ်ရာ သုသာန်၌ ပစ်စေရာ မင်းဆရာ ရသေ့သည် ပံ့သကူအဖြစ် ကောက်ယူလေ၏။
လုလင်ပုဏ္ဏားသည် အဖကို ပြောကြားရာ ပုဏ္ဏားကြီးသည် ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ ရသေ့အား “အသင်ရသေ့ … သင် ကောက်ယူခဲ့သော အဝတ်ပုဆိုးအစုံကို စွန့်ပစ်ပါလော့၊ သင့်မှာ မပျက်စီးပါစေနှင့်” ဟု ပြောကြားလေ၏။
ရသေ့လည်း ပုဏ္ဏားကြီးအား “ပုဏ္ဏားကြီး … ငါတို့ကား မြင်တိုင်း၊ ကြားတိုင်း၊ တွေ့တိုင်သော မင်္ဂလာကို မယုံကြည်။
၎င်းမင်္ဂလာကို ဘုရား၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ အလောင်းတို့သည် မချီးမွမ်းကြကုန်။
ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် မြင်တိုင်း၊ ကြားတိုင်း၊ တွေ့တိုင်းသော မင်္ဂလာကို မယုံကြည်ကြရာ” ဟု တရားဟောလေ၏။
ပုဏ္ဏားကြီးလည်း တရားတော်ကို နာရလျှင် မိစ္ဆာအယူကို စွန့်လွှတ်ကာ ရသေ့ကို ကိုးကွယ်လေ၏။
ရသေ့လည်း မယုတ်လျော့သော ဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားလေ၏။
ပုဏ္ဏားသားအဖ မဂ်ဖိုလ်ရ မြတ်စွာဘုရားသည် အထက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူ၍ ပုဏ္ဏားသားအဖတို့အား - “ပုဏ္ဏားကြီး … ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့အား ကောတုဟလ မင်္ဂလာကို လည်းကောင်း၊ နေကြတ်ခြင်း၊ လကြတ်ခြင်း၊ နက္ခတ်ကြတ်ခြင်း၊ ဥဂ္ဂါကျခြင်း၊ အရပ်လောင်ခြင်း တို့ကို လည်းကောင်း၊ အိပ်မက်တို့ကို လည်းကောင်း၊ လက္ခဏာတို့ကို လည်းကောင်း ပယ်ဖြတ်အပ်ပြီ၊ ကိလေသာတို့ကို ပယ်ဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤလောကသို့ ပဋိသန္ဓေဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်မလာတော့ပြီ” ဟု ဟောတော်မူ၏။
သစ္စာကို ပြုတော်မူသည့်အဆုံး၌ ပုဏ္ဏား သားအဖတို့သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ပုဏ္ဏား သားအဖသည် - ယခုအခါ ပုဏ္ဏား သားအဖ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မြင်, ကြား, တွေ့ရာ၊ မင်္ဂလာ၊ မိစ္ဆာအယူမည်။
(၂) ဘုရား, ရဟန္တာ၊ ပညဝါ၊ မင်္ဂလာ မယုံကြည်။
မင်္ဂလဇာတ်ပြီး၏။
အပါယိမှဝဂ် -၈၈ - သာရမ္ဘဇာတ်။
ကောင်းသောစကားကိုဆိုကာ သာရမ္ဘနွားလားအား ဝန်ကိုရုန်းစေသဖြင့် အနိုင်ရရှိသော ပုဏ္ဏားအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု [ဤဇာတ်၌ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု၊ အတိတ်ဝတ္ထုတို့သည် ပြဆိုခဲ့ပြီးသော နန္ဒိဝိသာလဇာတ်နှင့် တူကုန်၏] ကောင်းမှုပြုလျှင် ကောင်းကျိုးထင် ဤသာရမ္ဘဇာတ်၌ကား - ဘုရားအလောင်းသည် ဂန္ဓာရတိုင်း တက္ကသိုလ်ပြည်ဝယ် ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်၏ သာရမ္ဘ မည်သောနွား ဖြစ်လေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ဝတ္ထုကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ဘုရား ဖြစ်တော်မူသောအခါ၌ - “ရဟန်းတို့ ... ကောင်းသော စကားကိုသာ ဆိုရမည်၊ မကောင်းသော စကားကို မဆိုရာ။
ကောင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းသာ ကောင်း၏၊ မကောင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကား စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏” – ဟု ဟောတော်မူ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ပုဏ္ဏေးမသည် - ဥပ္ပလဝဏ်။
သာရမ္ဘနွားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကောင်းသည့်စကား၊ ဆိုတတ်ငြား၊ မမှားကောင်းသည်ပ။
(၂) မကောင်းစကား၊ ဆိုတတ်ငြား၊ မမှားပူပန်ရ။
သာရမ္ဘဇာတ်ပြီး၏။
အပါယိမှဝဂ် -၈၉ - ကုဟကဇာတ်။
သူကြွယ် ယုံကြည်၍ ဥစ္စာအပ်သဖြင့် အံ့ဖွယ်ပြုကာ ကောက်ကျစ်သော ရသေ့ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၍ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အံ့ဖွယ်သရဲကို ပြုလုပ်တတ်သော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
[ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုသည် ဥဒ္ဒါလကဇာတ်၌ ထင်စွာဖြစ်လတ္တံ့။
] အတိတ်ဝတ္ထု ယုံကြည်ထင်မှတ် ဥစ္စာအပ် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ရသေ့တစ်ဦးသည် ရွာငယ်တစ်ခုကို အမှီပြု၍နေလေ၏။
ထိုရသေ့သည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အကျင့်ရှိ၏။
ဆံကျစ်ထုံးကာ အံ့ဖွယ်သရဲကို ဖြစ်စေ။
သူကြွယ်တစ်ယောက်သည် ထိုရသေ့ကို သီလရှိသည်ဟု ယုံကြည်လျက် အလွန်ကြည်ညိုသဖြင့် တောကျောင်းဆောက်လုပ်ကိုးကွယ်၍ အိမ်တွင် အမြဲ ဆွမ်းလုပ်ကျွေးလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ သူခိုးရန်ကိုကြောက်သဖြင့် အချိန်လေးသိန်းရှိ ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာကို ဆရာရသေ့ကျောင်းသို့ ဆောင်ယူ၍ မြေမြှုပ်ပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား ... ဤရွှေစင်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထား အပ်နှင်းလေ၏။
ရသေ့လည်း “ဒါယကာ ... ရသေ့ရဟန်းတို့အား ဤသို့သော စကားကို ကြားရခြင်း၊ သိခြင်းပင် မအပ်ပေ။
ငါတို့မှာ သူတစ်ပါးဥစ္စာ၌ လိုချင်သော လောဘမည်သည် မရှိပေ” ဟု ဆိုလေ၏။
သူကြွယ်လည်း ရသေ့စကားကို ယုံကြည်ကာ ရသေ့ထံမှ ဖဲခဲ့လေ၏။
ပရိယာယ်ဉာဏ်ဆင် လိမ်ဉာဏ်ထွင် ရသေ့ပျက်လည်း နှစ်ရက်၊ သုံးရက် လွန်လျှင် ဤရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာဖြင့် ငါ့မှာ သည်ဘဝတွင် အသက်မွေးလောက်ပေပြီဟု နှလုံးသွင်းလျက် ဖော်ယူကာ ခရီးအကြား တစ်နေရာ၌ ထားပြီးလျှင် ထိုတောကျောင်း၌သာ နေလေ၏။
နက်ဖြန်နေ့၌ ထိုသူကြွယ်၏ အိမ်မှာပင် ဆွမ်းစားပြီးလျှင် သူကြွယ်အား “ဒါယကာ ... သင်တို့ကိုမှီ၍ နေသည်မှာ ကြာမြင့်ပေပြီ၊ တစ်နေရာတွင် အလွန် ကြာမြင့်စွာနေသော ရသေ့တို့အား လူတို့နှင့် ရောနှောခြင်းသည် အညစ်အကြေး ဖြစ်သည်၊ သို့အတွက် သင်တို့ကျောင်းမှ ငါ သွားတော့မည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
သူကြွယ်လည်း သဘောရိုးဖြင့် ပြောဆိုသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မသွားရန် အဖန်ဖန် တားမြစ်သော်လည်း မရတော့သဖြင့် “အရှင်ဘုရား ... အလိုရှိရာ ကြွတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားခွင့်ပြုကာ ရွာတံခါးတိုင်အောင် လိုက်ပို့ပြီးလျှင် ပြန်ခဲ့လေ၏။
အံ့ဖွယ်ရှိလတ် သူကြွယ်မှတ် ရသေ့ပျက်လည်း အတန်ငယ် သွားမိသောအခါ ဤသူကြွယ်ကို ငါ လှည့်စားရလျှင် ကောင်းမည်ဟု ကြံစည်၍ ဆံကျစ်ကြား၌ မြက်ခြောက်ကို ထားပြီးလျှင် တစ်ဖန် ပြန်လာ၏။
သူကြွယ်လည်း “အရှင်ဘုရား ... ဘယ့်အတွက် ပြန်ခဲ့ပါသနည်း” ဟု လျှောက်ထား၏။
ရသေ့လည်း “ဒါယကာ ... အမှတ်မဲ့ ငါထွက်အလာတွင် သင့်အိမ်အမိုးမှ မြက်ခြောက်တစ်ပင် ငြိလျက်ပါလာသည်၊ အဒိန္နာဒါန်မည်သည် ရသေ့ရဟန်းတို့အား မအပ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် မြက်ခြောက်ပင်ကိုယူ၍ ပြန်ပေးရန်လာသည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ သူကြွယ်သည် “အရှင်ဘုရား ... မြက်ခြောက်ပင်ကိုစွန့်၍ ကြွတော်မူပါ၊ အရှင်ရသေ့ကိုကား မြက်ဝါးခြမ်းစိတ်မျှကိုပင် သူတစ်ပါး ပစ္စည်းဥစ္စာကို မယူပေ၊ ဩော် ... ယုံမှားသံသယ ကုက္ကုစ္စ ရှိပေစွတကား” ဟု အတိုင်းထက်အလွန် ကြည်ညိုကာ ရှိခိုး၍ လွှတ်လိုက်၏။
ရသေ့ကျင့်ပျက် ဖမ်းနှိပ်စက် ထိုစဉ်အခါ ပညာရှိတစ်ယောက်သည် ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို ရရှိရန် ပစ္စန္တရာဇ်သို့ သွားလေသာ် သူကြွယ်အိမ်၌ တည်းခိုလေ၏။
သူကြွယ်နှင့် စကားစပ်မိ၍ ပြောကြရာ ရသေ့အကြောင်းကို ကြားလျှင် ဤရသေ့ပျက်သည် အမှန်မုချ သူကြွယ်၏ ပစ္စည်းဥစ္စာ တစ်စုံတစ်ရာကို ခိုးယူပေလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်၍ “အဆွေ ... ရသေ့ထံ ပစ္စည်းဥစ္စာ တစ်စုံတစ်ရာကို အပ်နှံထားဖူးသလော” ဟု မေး၏။
“အဆွေ ... ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာ အပ်နှံထားဖူးပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အဆွေ ... သည်လိုဖြစ်လျှင် ရှိတော့မည်မထင်၊ အမြန်စုံစမ်းချေ” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
သူကြွယ်လည်း ကျောင်းသို့ အမြန်သွား၍ စုံစမ်းရာ ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာ မရှိတော့သဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လာ၍ ယူမည် မဟုတ် ဤရသေ့ပျက်ပင် ယူလိမ့်မည်၊ လာပါ ရသေ့ပျက်ကို ဖမ်းမည်” ဟု တိုင်ပင်၍ နှစ်ယောက်အတူ အမြန်သွား၍ ရှာဖွေကြရာ ရသေ့ပျက်ကို တွေ့သောအခါ တုပ်နှောင်ဖမ်းဆီး၍ ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်ကာ ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာကို အရတောင်းပြီးလျှင် ရွှေကိုပြလျက် - “ဟယ် ရသေ့ကောက် ရသေ့ပျက် ... သင် ပြောသော စကားမှာ အလွန်နူးညံ့လှ၏။
သင်ကား ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာကို ခိုးယူခြင်း၌ သံသယကုက္ကုစ္စ မရှိဘဲ မြက်ခြောက်တစ်ပင် ကပ်ငြိလာရာ၌ သံသယကုက္ကုစ္စ ရှိခြင်းမှာ အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းပေစွ” – ဟု ကဲ့ရဲပြစ်တင်လျက် ရသေ့ပျက်အား နောက်အခါ ဤကဲ့သို့သော အမှုကို မပြုလေနှင့်ဟု ဆုံးမ၍ လွှတ်လိုက်၏။
ပညာရှိလည်း အဆွေသူကြွယ်အား ပျောက်ဆုံးပြီးသော ရွှေစင်နိက္ခတစ်ရာကို ပြန်ရစေပြီးလျှင် မိမိအလိုရှိရာအရပ်သို့ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကောက်ကျစ်သောရသေ့သည် - ယခုအခါ အံ့ဖွယ်သရဲကိုပြုသော ရဟန်း။
ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အံ့ဖွယ်သရဲ၊ ပြုသည်နဲ၊ စဉ်းလဲကောက်ကျစ်ပြန်။
(၂) ရွှေနိက္ခရာ၊ ယူပြီးခါ၊ မြက်မှာယုံမှားဟန်။
ကုဟကဇာတ်ပြီး၏။
ဒေါ်ဒွဲဘူ (၂၆ မတ် ၁၉၆၂ မွေးဖွား)သည် မြန်မာနိုင်ငံသား ကချင်လူမျိုး ရှေ့နေနှင့်နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကိုယ်ရေးအကျဉ်းနှင့်ပညာရေး ကချင်ပြည်နယ် မြစ်ကြီးနားတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
အထက(၃) မြစ်ကြီးနားမှတဆင့် ဆယ်တန်းအောင်မြင်ခဲ့ကာ ၁၉၈၂ တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၊ဥပဒေပညာဌာန သို့တက်ရောက်ပညာသင်ကြားသည်။
ဥပဒေပညာဘွဲ့ ရရှိပြီးနောက် ၁၉၈၈ မှစပြီး အလုပ်သင်ရှေ့နေ၊အထက်တန်းရှေ့နေ ယင်းနောက် တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေး ရွေးကောက်ပွဲ ဝင်ပြိုင်မှုများ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ၂၀၁၀ တွင် ကချင်ပြည်နယ် အင်ဂျန်းယန်မြို့နယ် ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရရင်း နိုင်ငံရေးလောကထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုစဉ်က စည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီပါတီကချင်ပြည်နယ် (စဒက) ကိုယ်စားပြုကာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
၂၀၁၅ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ တွင် စည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီပါတီကချင်ပြည်နယ် (စဒက) ကိုယ်စားပြု၍ အင်ဂျန်းယန်မြို့ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအဖြစ် ထပ်မံအရွေးချယ်ခံရသည်။
အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ၂၀၂၀ တွင် ကချင်ပြည်နယ်ပြည်သူ့ပါတီကိုယ်စားပြုပြီး ကချင်ပြည်နယ်မဲဆန္ဒနယ်အမှတ်(၁၁)မှနေ၍ အမျိုးသားလွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအဖြစ် ဝင်ပြိုင်ခြင်းများဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ရွေးကောက်ပွဲ ၂ခုစလုံးတွင် ယှဉ်ပြိုင်ဘက် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ပါတီကိုယ်စားလှယ်လောင်းအား အနိုင်မရဘဲ ရှုံးနိမ့်သည်။
လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ပထမအကြိမ် ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်ကာလအတွင်း လွှတ်တော်ဆိုင်ရာကော်မတီများဖြစ်သော ဥပဒေကြမ်းကော်မတီတွင် အဖွဲ့ဝင်(၂၀၁၁-၂၀၁၂)၊တိုင်းရင်းသားရေးရာနှင့်ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုကော်မတီတွင် အတွင်းရေးမှူး(၂၀၁၂-၂၀၁၆)၊တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့်တည်ငြိမ်ချမ်းရေးကော်မတီတွင် အဖွဲ့ဝင်(၂၀၁၂-၂၀၁၆)၊ပြည်ထောင်စုအဆင့်ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းကော်မတီတွင် အဖွဲ့ဝင်(၂၀၁၂-၂၀၁၆)အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။
၂၀၁၆ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းများနှင့်တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးလုပ်ငန်းများဆောင်ရွက်သည်။
၂၀၁၀ နောက်ပိုင်းဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့သော စည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီပါတီကချင်ပြည်နယ် (စဒက) တွင် တွဲဘက် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ၂၀၂၀နောက်ပိုင်းပေါ်ပေါက်လာသော ကချင်ပါတီများပေါင်းစည်းထားသည့် ကချင်ပြည်သူ့ပါတီတွင် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ(၁)အဖြစ်လည်းကောင်း တာဝန်များထမ်းဆောင်ကာ ၂၀၂၂ ဇူလိုင် ၁၄ရက်တွင် ပါတီတာဝန်များမှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။
နစက ကောင်စီဝင် ၂၀၂၃ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်နေ့တွင် အသစ်ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သော နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီတွင် ကောင်စီဝင်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ် ခံရသည်။
ဂုဏ်ပြုခံရခြင်း ၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ (၁၇) ရက်တွင် နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် ၆၀/၂၀၂၅ အားဖြင့် ပြည်ထောင်စုစည်သူသင်္ဂဟဘွဲ့ ဖြစ်သော စည်သူဘွဲ့ကို နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းအောင်လှိုင်က ချီးမြှင့်အပ်နှင်းခဲ့သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမားများ ကဏ္ဍ:နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီဝင်များ။
ဧကကနိပါတ် - ၁၀။
လိတ္တဝဂ် -၉၁ - လိတ္တဇာတ်။
ကြွေအန်ရှုံး၍ ကောက်ကျစ်သော သူယုတ်အား အဆိပ်သင့်သဖြင့် အသက်ကယ်ဆယ်ရသော ပညာရှိအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆင်ခြင်မစား ဘေးရန်များ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၍ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကျောင်း၊ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ ဆေး ပစ္စည်းလေးပါး၌ ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်ကြသော ရဟန်းတို့ ရှိကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပစ္စည်းလေးပါးတို့၌ ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်ခြင်း၏ အပြစ်ကို ဟောတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ ... ပစ္စဝေက္ခဏာ ဆင်ခြင်၍ သုံးဆောင်ကြရမည်၊ ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်းခြင်းကား လတ်တလော သေစေတတ်သော အဆိပ်နှင့် တူ၏။
ရှေးသူတော်ကောင်းတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရကုန်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု အန်ကြူးယုတ်ရှုံး လိမ်မှုသုံး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝသော အမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်သောအခါ ကြွေအန်ကစားလေ့ရှိ၏။
ကြွေအန်သမား တစ်ဦးသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ၏။
သူတစ်ပါးနှင့် ကြွေအန်ကစားလတ်သော် မိမိနိုင်လျှင် ကစားပွဲက မဖျက်၊ ရှုံးလျှင် ကြွေအန်ကို ခံတွင်း၌ငုံကာ ကြွေအန်ပျောက်ပြီဟု ပြောဆို၍ ကစားပွဲကို ဖျက်၍ သွားလေ့ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ ထို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကြွေအန်သမားသည် ဘုရားအလောင်းနှင့် ကြွေအန်ကစားလတ်သော် ရှုံးသဖြင့် ကြွေအန်ကို ခံတွင်း၌ငုံကာ ပျောက်ပြီဟု ကစားပွဲကို ဖျက်၍သွားလေ၏။
ကောက်ကျစ်လေဘိ ဘေးဒဏ်ထိ ဘုရားအလောင်းသည် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ သည်တစ်ခါ ရှိစေဦး၊ နောက်တစ်ခါ သိစေမည်ဟု ကြံစည်ကာ ကြွှေအန်တို့ကိုယူကာ အိမ်ဝယ် လတ်တလော သေစေတတ်သော အဆိပ်ဖြင့် အဖန်ဖန် လိမ်းကျံ၍ အဖန်ဖန် ခြောက်စေပြီးလျှင် အသင့်ယူဆောင်လျက် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကြွေအန်သမားထံသွား၍ “အဆွေ ... ကြွှေအန်ကစားမည် လာပါ” ဟု ဆိုကာ အတူတကွ ကစားလေ၏။
ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကြွှေအန်သမားသည် မိမိရှုံးသဖြင့် စကားဝိုင်းကို ဖျက်ရန် ကြွှေအန်ကို ခံတွင်း၌ငုံ၏။
ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကြွှေအန်သမားအား - “ဟယ် ယုတ်မာသော ကြွှေအန်သမား ... ငါ ထက်လှစွာသော အဆိပ်ဖြင့် စီမံထားသော ကြွှေအန်ကို နင်မသိ၍ ငုံသည်၊ ငုံလေဦး၊ နောက်မှ ဤ ကြွှေအန်ကို ငုံခြင်းသည် ဤသို့ ဖြစ်ပါတကားဟု သိရမည်” ဟု ပြောဆိုနေစဉ် အဆိပ်ဟုန်ဖြင့် မိန်းမောတွေဝေလျက် မျက်စိတို့သည် လည်၍နေကုန်၏။
လည်ကုပ်လည်း ကျိုးလေ၏။
အဆိပ်ဖြေကာ ဆုံးမရာ ထိုအခါ ပညာရှိ ကြွှေအန်သမားသည် ယုတ်မာသော ကြွှေအန်သမားအား ယခုအခါ ငါသည် အသက်ကို ပေးလှူသင့်၏ဟု နှလုံးသွင်းကာ အန်ဆေးတိုက်၍ အန်စေပြီးလျှင် ထောပတ်၊ တင်လဲ၊ ပျားသကာ စသည်တို့ကို စားစေ၍ အနာပျောက်အောင် ကုသပြီးလျှင် ဤကဲ့သို့ နောက်အခါ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အမှုကို မပြုလေနှင့်ဟု ဆုံးမလွှတ်လိုက်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကြွေအန်သမား ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကောက်ကျစ်လှစွာ၊ သူယုတ်မာ၊ လျင်စွာပျက်စီးမြဲ။
(၂) ဆိပ်လူးသည့်ကြွေ၊ ငုံပြန်လေ၊ သေလောက်လွန် ဆင်းရဲ။
လိတ္တဇာတ်ပြီး၏။
လိတ္တဝဂ် -၉၃ - ဝိဿာသဘောဇနဇာတ်။
ချစ်ကျွမ်းဝင်သော ပြောင်မမှ အဆိပ်သင့်၍ သေရသော ခြင်္သေ့မင်းကို ဥပမာပြ၍ ဆုံးမသော ဗာရာဏသီသူဌေးအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆင်ခြင် မစား သေဆေးလား နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၍ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် အမိ၊ အဖ၊ အစ်ကို၊ နှမ အစရှိသော ဆွေမျိုးတော်သူတို့ ပေးလှူအပ်သော ပစ္စည်းတို့ကို ယုံမှားမရှိ ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးတောင်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် ရဟန်းတို့ကို စည်းဝေးစေ၍ “ရဟန်းတို့ ... ရဟန်း မည်သည်ကား ဆွေမျိုးတော်သူ၊ မတော်သူ၊ အကျွမ်းဝင်သူ၊ မဝင်သူ မည်သူမဆို ပေးလှူအပ်သော ပစ္စည်းလေးပါးတို့ကို ပစ္စဝေက္ခဏာကို မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်လျှင် ဘီလူး ပြိတ္တာ ဖြစ်တတ်သည်။
ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်သော ပစ္စည်းလေးပါးမှာ လတ်တလော သေစေတတ်သသော အဆိပ်နှင့် တူသည်။
အဆိပ်မှာလည်း ဆွေမျိုးတော်သူ၊ မတော်သူ၊ အကျွမ်းဝင်သူ၊ မဝင်သူ မည်သူကပင် ပေးသည်ဖြစ်စေ သေစေတတ်သည်သာတည်း။
ရှေးအခါ၌ အကျွမ်းဝင်သောသူ ပေးသောအဆိပ်ကို သုံးတောင်မိ၍ သေဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လတ်တလောသေဆေး သုတ်လိမ်းပေး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ များစွာရှိသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။
ထိုသူဌေးကြီး၏ နွားကျောင်းသား တစ်ယောက်သည် ကောက်ပင်တို့ဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော မိုးအခါဝယ် နွားတို့ကို ဆောင်ယူပြီးလျှင် စားကျက်ကျယ်ရာ တောအရပ်သို့ သွား၍ နွားခြံပြုလုပ်လျက် နွားတို့ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍ နေ၏။
ရံဖန်ရံခါ နွားမှရသော နွားနို့ ထောပတ် အစရှိသော အရသာတို့ကို သူဌေးကြီးထံ ပို့လေ၏။
တစ်နေ့သ၌ နွားကျောင်းသားသည် သူဌေးကြီးထံ ထောပတ် အနည်းငယ်သာ ယူဆောင်လာ၏။
ထိုအခါ သူဌေးကြီးက “အမောင် ... အဘယ်ကြောင့် ထောပတ်နည်းသလဲ” ဟု မေး၏။
“နွားခြံအနီးတွင် ခြင်္သေ့ ရှိပါသည်။
နွားမတို့မှာ ခြင်္သေ့ကို ကြောက်သဖြင့် ပိန်ချုံးနေကြသည်။
သို့အတွက် နို့မထွက်၍ ထောပတ် အရနည်းပါသည်” ဟု ပြောကြားလေ၏။
သူဌေးကြီးက “အမောင် ... ခြင်္သေ့မှာ ချစ်ကျွမ်းဝင်သော သတ္တဝါ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလော” ဟု မေး၏။
“အရှင် ... ပြောင်မတစ်ကောင်နှင့် ပေါင်းဖော်နေပါသည်” ဟု မေး၏။
“အမောင် ... ထိုပြောင်မကို ဖမ်းနိုင်သလော” ဟု မေး၏။
“အရှင် ... ဖမ်းနိုင်ပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အမောင် ... ဖမ်းနိုင်လျှင် ပြောင်မကို ဖမ်း၍ နဖူးမှစ၍ တစ်ကိုယ်လုံး အမွေးတို့ကို အဆိပ်ရည်ဖြင့် အဖန်ဖန် လိမ်းကျံ၍ သွေ့ခြောက်စေပြီးလျှင် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်၊ လွန်သောအခါ လွှတ်လေ။
ခြင်္သေ့သည် ပြောင်မ၌ ချစ်ကျွမ်းဝင်ခြင်းကြောင့် ကို်ယ်ကို လျှာနှင့်လျက်သဖြင့် အဆိပ်သင့်၍ သေလိမ့်မည်။
ထိုအခါ ခြင်္သေ့အရေ၊ ခြေသည်း၊ လက်သည်း၊ အစွယ်၊ အဆီ၊ အသားတို့ကို ငါ့ထံသို့ ယူခဲ့လော့” ဟု မှာကြားပြီးလျှင် လတ်တလော သေစေတတ်သော အဆိပ်ကိုပေး၍ လွှတ်လိုက်၏။
ကျွမ်းဝင်ချစ်လင့် သေဘေးသင့် နွားကျောင်းသားလည်း ပိုက်ကွန်ပစ်ကာ ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ပြောင်မကို အရဖမ်း၍ သူဌေးကြီး စီမံသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ကာ လွှတ်လိုက်၏။
ခြင်္သေ့လည်း ပြောင်မကို မြင်လျှင် အလွန်တပ်စွန်းလှသဖြင့် ကိုယ်ကို လျှာနှင့်လျက်သဖြင့် အဆိပ်သင့်၍ သေလေ၏။
နွားကျောင်းသားလည်း အရေ အစရှိသည်တို့ကို ယူဆောင်ကာ သူဌေးကြီးထံ သွားလေ၏။
ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ ရောက်လာသော ပရိသတ်အား - “အမောင်တို့ ... ယုံမှားမကင်းသူ၌ လည်းကောင်း၊ ယုံမှားကင်းသူ၌ လည်းကောင်း၊ ချစ်ကျွမ်းဝင်ခြင်း မပြုရာ။
ပြောင်မမှဖြစ်သော ဘေးသည် ခြင်္သေ့မင်းအား အစဉ်လိုက်သကဲ့သို့ ထို့အတူ ချစ်ကျွမ်းဝင်သူမှ ဖြစ်သော ဘေးသည် အစဉ်လိုက်၏” – ဟု တရားပြ၍ ဆုံးမလေ၏။
သူဌေးကြီးလည်း အသက်ထက်ဆုံး ဒါန၊ သီလ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ် အားထုတ်ကာ နေလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဗာရာဏသီ သူဌေးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ယုံမှားကင်းသူ၊ မကင်းသူ၊ ကြည်ဖြူမကျွမ်းနှင့်။
(၂) ပြောမကျွမ်းလေ့၊ သေဘေးတွေ့၊ ခြင်္သေ့ပုံကိုချင့်။
ဝိဿာသဘောဇနဇာတ်ပြီး၏။
'''ဧကကနိပါတ် - ၁၀။
လိတ္တဝဂ် -(၉၄) လောမဟံသဇာတ် အလွန် အပူအအေးခံ၍ ကျင့်သဖြင့် အကျိုးမရှိသည်ကိုသိ၍ မိစ္ဆာအယူကို စွန့်ပစ်သော အဝတ်မဆီးသော အာဇီဝကအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဘုရားဂုဏ်မဲ့ ပြောဆိုလျက် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီပြည် ပဋက မည်သော သီတင်းသည် ဆောက်လုပ်အပ်သော ကျောင်း၍ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သုနက္ခတ္တရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရား အလုပ်အကျွေးဖြစ်၍ သင်္ကန်းသပိတ်ကိုယူကာ နောက်တော်မှလိုက်၍ လှည့်လတ်လတ်သော် ကောရခတ္တိယ တရားကို နှစ်သက်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားထံ သပိတ် သင်္ကန်းကို အပ်နှင်းပြီးလျှင် ကောရခတ္တိယထံသွား၍ တပည့်ခံကာ နေလေ၏။
ကောရခတ္တိယ သေလွန်၍ ကာလကဥိ္ဇက အသုရာဖြစ်သောအခါ လူထွက်၍ “ရဟန်းဂေါတမကား … အရိယာ အဖြစ်ကို ပြုစွမ်းနိုင်သော ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မ မရှိ၊ ကြံဆစုံစမ်း၍ မိမိဉာဏ်အား ထင်လာသော တရားကိုသာ ဟောလေ့ရှိ၏။
တရားကို ကျင့်သောသူအား ကောင်းစွာ ဆင်းရဲကုန်ခြင်းငှာ မဖြစ်စေနိုင်” ဟု ဝေသာလီပြည် တံတိုင်း သုံးထပ် အကြားတွင် လှည့်လည်ကာ မြတ်စွာဘုရား ဂုဏ်ကျေးဇူးမဲ့ စကားကိုသာ ပြောဆိုလျက် နေလေ၏။
မိစ္ဆာယူလင့် စုံစမ်းကျင့် ဆွမ်းခံသွားရင်း ရှင်သာရိပုတ္တရာ … မဂ်၊ ဖိုလ်မှ အချည်းနှီးဖြစ်သော ဤသုနက္ခတ္တ ရဟန်းကား ငါ ဘုရား ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မသိ၍ လည်းကောင်း၊ အမျက်ထွက်၍ လည်းကောင်း ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ငါဘုရား၌ ရှိသော အဘိဉာဉ် ခြောက်ပါး၊ ဒသဗလဉာဏ်၊ စတုဝေဿရဇ္ဇဉာဏ် စသည်တို့ကား ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မများ ဖြစ်သည်။
ငါဘုရား၌ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မ မရှိဟု ပြောဆိုသော စကား၊ စိတ်၊ အယူကို မစွန့်ဘဲ သေလျှင် ငရဲ၌ မုချဖြစ်ရလတ္တံ့။
“ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ … မိစ္ဆာအယူ၌ ကြည်ညိုသူကား စင်စစ် ငါဘုရား၌ ကြည်ညိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ငါ ဘုရားသည်ပင် ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ သာသနာပဖြစ်သော မိစ္ဆာအယူသည် အနှစ်သာရ ရှိသလော” ဟု စုံစမ်းသည်ရှိသော် - (၁) အလွန်ခြိုးခြံသော အကျင့်ကို ကျင့်မည်။
(၂) ကျင့်လျှင် - ကိလေသာ ခေါင်းခါးမည်။
(၃) ခေါင်းပါးလျှင် - မကောင်းမှုကို စက်ဆုပ်မည်။
(၄) စက်ဆုပ်လျှင် - မကောင်းမှုမှ ကင်းမည်။
ဟု နှလုံးသွင်းကာ အင်္ဂါလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ဗြဟ္မစရိယအကျင့်ကို ကျင့်၍ နေဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မိစ္ဆာကျင့်ကြံ လွန်ဖောက်ပြန် လွန်လေပြီးသောအခါ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ဘုရားအလောင်းသည် သာသနာပ ဖြစ်သော မိစ္ဆာအကျင့်ကို စုံစမ်းမည်ဟု ကြံစည်ကာ အာဇီဝက ရဟန်းအဖြစ်ဖြင့် ရဟန်းပြုလေ၏။
အဝတ်မဆီး၊ ကိုယ်ကိုလည်း မသုတ်သင်၊ မြူအညစ်အကြေး အလိမ်းလိမ်း ကပ်လျက်ရှိ၏။
ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်လျက် တစ်ယောက်တည်းနေ၏။
လူကိုမြင်လျှင် တောသမင်ကဲ့သို့ ပြေး၏။
အလွန်ဖောက်ပြနသော အစာကို စား၏။
နွားငယ်ချေး အစရှိသည်တို့ကို စား၏။
မမေ့မလျော့ ဖြစ်ခြင်းငှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိ၏။
တောအုပ်တစ်ခု၌ နေ၏။
အလွန်အေးချမ်းသော ဥတု၌ ညဉ့်အခါ ဆီးနှင်းကျသော လွင်တီးခေါင်၌ ဆီးနှင်းတို့ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး စွတ်စိုစေလျက် အအေးခံ၏။
နေ့အခါ တောအုပ်ထဲ၌ သစ်ပင်မှ ယိုစီးသော ရေပေါက်တို့ဖြင့် စွတ်စိုစေလျက် အအေးခံ၏။
အလွန်ပူပြင်းသော ဥတု၌ နေ့အခါ လွင်တီးခေါင်၌ ပူပြင်းသော နေရောင်တို့ဖြင့် အပူခံ၏။
ညဉ့်အခါ၌ လည်း တော်အုပ်ထဲ၌ လေမတိုက်သော တောအုပ်၊ သစ်ပင်ငွေ့တို့ဖြင့် အပူခံ၍ ကိုယ်မှ ချွေးတို့သည် ထွက်ကုန်၏။
ထိုအခါ ဘုရားအလောင်း အာဇီဝက ရဟန်းအား - “အို - အရှင်ရဟန်း … အလွန်လည်း အပူခံ၏၊ အလွန်လည်း အအေးခံ၏၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောအုပ်၌ တစ်ယောက်တည်းလည်း နေ၏၊ ချမ်းအေးသော်လည်း မီးမလှုံ အဝတ်မဝတ်၊ မြတ်သော အကျင့် ရှာခြင်း၌ လုံ့လပြုဘိ၏” – ဟု ရှေးအခါက မကြားဖူးသော အကျင့်တို့သည် ဉာဏ်၌ အလိုလို ထင်လာကုန်၏။
အာဇီဝက ရဟန်းသည် ဤသို့လျှင် အင်္ဂါလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်၍ နေရာ သေခါနီးကာလ၌ ငရဲနိမိတ်တို့သည် ထင်လာကုန်၏။
ထိုအခါမှ ဤမိစ္ဆာအကျင့်သည် မှားသောအကျင့် ဖြစ်သည်။
စင်စစ် အကျိုးရှိသောအကျင့် မဟုတ်။
အသေအချာ သိရှိဆုံးဖြတ်မိသော အခါ ခဏချင်းပင် ထိုမိစ္ဆာအယူကို ပယ်ဖျက်၍ သမ္မာအယူကိုယူကာ ကျင့်ကြံသဖြင့် နတ်ပြည်သို့ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ အဝတ်မဝတ်သော အာဇီဝကသည် - ယခု ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ချမ်း, ပူခံလည်း၊ ဝတ်မဆီး၊ ကိုယ်တည်းတောနေလျှင်။
(၂) ဖောက်ပြန်စာစား၊ နွားချေစား၊ လွဲမှားမိစ္ဆာပင်။
(၃) အာဇီဦးဗြဲ၊ အကျင့်လွဲ၊ ငရဲနိမိတ်ထင်။
လောမဟံသဇာတ်ပြီး၏။
လိတ္တဝဂ် -(၉၅) မဟာသုဒဿနဇာတ် စုတိကျတော့မည်ပြော၍ မိဖုရားများ ငိုကြသဖြင့် တရားဟောပြောသော မဟာသုဒဿန စကြာမင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုရာ လျှောက်ထားရာ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော့မည်ဟု ဇေတဝန်ကျောင်းတော်မှ အစဉ် အတိုင်း ကြွလာတော်မူရာ ကုသိနာရုံပြည် မလ္လာမင်းတို့ အင်ကြင်းဥယျာဉ်တော်သို့ရောက်၍ နုပျိုသော အင်ကြင်းနှစ်ပင်တို့အကြား မြောက်သို့ ဦးခေါင်းပြုကာ ခင်းထားအပ်သော ညောင်စောင်းထက်၌ မထသော ကျိန်းစက်တော်မူခြင်းဖြင့် ကျိန်းစက်တော်မူလေ၏။