kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့အပြင် Sala Sahathai Samakhom () ခန်းမမှာ အရေးကြီးသော ဧည့်တွေ့ဆုံရာနေရာလည်းဖြစ်သည်။
အကာအကွယ် နံရံများ တော်ဝင်နန်းတော်၏ မြို့ရိုးနံရံများကို ၁၇၈၂ခုနှစ်တွင် ရာမ၁ဘုရင်က ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ရာမ၂လက်ထက်တွင် နန်းတော်နှင့်အတူ မြို့ရိုးများကို တောင်ဘက်သို့ တိုးချဲ့ခဲ့သည်။
မြောက်ဘက်နံရံများမှာ 410 metres၊ အရှေ့ဘက်မှာ 510 metres၊ တောင်ဘက်မှာ 360 metresနှင့် အနောက်ဘက်မှာ 630 metresရှိပြီး စုစုပေါင်း ရှည်လျားသည်။
အပြင်မြို့ရိုးများတွင် ဂိတ်တံခါး ၁၂ဂိတ်ရှိသည်။
အတွင်း မြို့ရိုးများတွင် ဂိတ်တံခါး ၂၂ဂိတ်ရှိသည်။
သို့သော် အချို့မှာ ဖျက်သိမ်းခံရပြီးဖြစ်သည်။
အပြင်မြို့ရိုးများတွင် ခံတပ်ငယ် ၁၇ခုရှိသည်။
Phra Thinang Chai Chumpol Phra Thinang Chai Chumpol Phra Thinang Chai Chumpol (พระที่นั่งไชยชุมพล; )သည် အရှေ့ဘက်မြို့ရိုး၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ထိုအဆောက်အဦးသည် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံရှိကာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
အမိုး၂ဆင့်ရှိသည်။
၎င်းကို ရာမ၄ဘုရင်က ကြည့်တော်မူရန်နေရာ အဖြစ် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
၎င်းမှနေ၍ စနမ်ချိုင်လမ်းတွင် ဘာသာရေးနှင့် တော်ဝင် ချီတက်မှုများကို ကြည့်တော်မူလေသည်။
Phra Thinang Suthaisawan Prasat thumb|ဘုရင် ဘူမိဗလ အဒူလျာဒတ်ချ်နှင့် မိဖုရား သီရိခေတ်တို့ ပြည်သူများအား လေသာဆောင်မှနေ၍ နှုတ်ဆက်နေစဉ် တော်ဝင်နန်းတော်၏ အှေ့တောင်ဘက် မြို့ရိုးများတွင် တည်ရှိသော အဆောက်အဦးဖြစ်သည်။
၎င်းကို ရာမ၁ဘုရင်က ပထမဦးဆုံး တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး သစ်သားများဖြင့် ပုံစံတစ်မျိုး ဆောက်လုပ်ထားသည်။
ရာမ၂ဘုရင် လက်ထက်တွင် ယခုပုံစံကို အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဤအဆောက်အဦးမှာ ဘုရင်က ပြည်သူများအား တွေ့ဆုံရန်နှင့် စစ်ချီတက်မှုများကို ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်သည်။
ဂိတ်များ တော်ဝင်နန်းတော်တွင် ဂိတ်တံခါး ၁၂ရပ်ရှိသည်။
တစ်ဘက်လျှင် ၃ခုနှင့် လေးဘက်ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်မြို့ရိုး Phiman Deves (ประตูวิมานเทเวศร์; ; ) Wiset Chaisri (ประตูวิเศษไชยศรี; ; ) Manee Noparat (ประตูมณีนพรัตน์; ; ) အရှေ့ဘက်မြို့ရိုး Svasti Sopha (ประตูสวัสดิโสภา; ; ) Deva Phitak (ประตูเทวาพิทักษ์; ; ) Sakdi Chaisit (ประตูศักดิ์ไชยสิทธิ์; ; ) တောင်ဘက်မြို့ရိုး Vichit Banjong (ประตูวิจิตรบรรจง; ) Anongka Raksa (ประตูอนงคารักษ์; ) Phitak Bovorn (ประตูพิทักษ์บวร; ; ) အနောက်ဘက်မြို့ရိုး Suthorn Thisa (ประตูสุนทรทิศา; ; ) Deva Phirom (ประตูเทวาภิรมย์; ; ) Udom Sudarak (ประตูอุดมสุดารักษ์; ) ဆက်လက်ကြည့်ရှုပါ ထိုင်းတော်ဝင်အိမ်တော်များစာရင်း ကိုးကား Category:ထိုင်းနိုင်ငံရှိ အဆောက်အအုံများ။
အဘရှိရိဘူတာ (網走駅 အဘရှိ - အဲခိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟော့ကိုင်းဒိုးခရိုင်၊ အဘရှိရိမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
ဘန်ပိမိုင် (Bun Pi Mai) ဆိုသည်မှာ လာအိုနိုင်ငံ၌ နှစ်စဉ်ပြုလုပ်မြဲဖြစ်သော နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဖြစ်သည်။
နိုဝင်ဘာလတွင် ပြုလုပ်သော နောချာ့ (Nor Chia) အမည်ရှိ မုန့်ပွဲတော်၊ မေလတွင် ကျင်းပသော ဘန်ဘန်ဖိုင် (Bun Bang Fai) အမည်ရှိ ဒုံးပွဲတော် တို့မှာ စည်ကားသော်လည်း လူမျိုးဘာသာမရွေး ဆင်နွှဲကြသည့် ဘန်ပိမိုင် မှာ အစည်ကားဆုံးဖြစ်သည်။
အဓိပ္ပာယ် လာအိုဘာသာစကားဖြင့် ဘန် ဆိုသည်မှာ ပွဲတော်ကို ဆိုလိုသည်။
ပီ မှာ ခုနှစ် ဖြစ်ပြီး မိုင် မှာ သစ်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် "နှစ်သစ်ကူးပွဲ" ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ကျင်းပပုံ ဧပြီလလယ်၌ သုံးရက်ကြာကျင်းပသည့် ပွဲတော် (မြန်မာ၌ သင်္ကြန် အကျ၊ အကြတ်၊ အတက် နေ့များနှင့်တူ) ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် အိမ်အား သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်း၊ အဝတ်သစ်များ ဝတ်ခြင်း၊ သစ်သီးနှင့် ပန်းတို့ကို ဝပ် (ဘုန်းကြီးကျောင်း) ၌ သွားရောက်လှူဒါန်းခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။
အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ သဲ၊ ကျောက်တုံးတို့ဖြင့်လုပ်သည့် ကျောင်းဆောင်များတွင် သစ်သီးများ၊ ပန်းများ ကပ်လှူသည်လည်း ရှိသည်။
ဘန်ပိမိုင်အား ထင်ရှားစေသည့် အဓိကအချက်မှာ ရေကစားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေသည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် သန့်စင်စေခြင်းကို အနက်ဆောင်သည်။
နှစ်သစ်အစဖြစ်သည့်အတွက် နှစ်ဦးအား သန့်စင်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းငှာ ရေလောင်းမှုဖြင့် စတင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် ဘုရားဆင်းတုများကိုပါ ရေသပ္ပာယ်လေ့ ရှိသည်။
thumb|ဘုရားအား ရေသပ္ပာယ်နေသူများ ပြည်နယ်အလိုက် ထူးခြားစွာ ဆင်နွှဲပုံများ လောင်ပရာဘန်း ပြည်နယ်တွင်မူ ဖဘန်းဘုရား (ရုပ်ပွားတော်) အား ရေသပ္ပာယ်ခြင်းကို လူထောင်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ကြသည်။
မြို့စောင့်နတ် ပုညိုး နှင့် ညနိုး တို့အား လှည့်လည် အပူဇော်ခံသည်။
ထိုသို့လှည့်လည်ပြီးနောက် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အနေဖြင့် အပြစ်များ ဖယ်ကွာစေရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် သန့်ရှင်းစေရန် အချင်းချင်း ရေလောင်းကြတော့သည်။
thumb|ရေကစားနေကြသည်ကို တွေ့ရစဉ် သူစိမ်းများမှာ အဓိကပစ်မှတ်ဖြစ်သည်။
ကိုယ်လိမ်းပေါင်ဒါများ ပက်ခြင်း၊ နှုတ်ခမ်းနီဖြင့် တို့ခြင်းတို့လည်း ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။
thumb|ပေါင်ဒါဖြင့် ပက်နေသည့် ကလေးအား တွေ့ရစဉ် ရေပက်ခံ လှည့်လည်ခြင်းနှင့် စတုဒီသာကျွေးခြင်းများလည်း ပြုလုပ်လေ့ ရှိသည်။
thumb|အလှပြ လှည့်လည်နေကြသူများ လောပရာဘန်းတွင် အလှမယ်ရွေးချယ်ပွဲကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။
ဆဗန်နက်ခက် ပြည်နယ်၌မူ လှေပြိုင်ပွဲကိုပါ ထည့်သွင်းကျင်းပလေ့ ရှိသည်။
လောင်ပရာဘန်း ၌မူ ဝပ်ဟိုဆင်း (Wat Ho Siang) မှ စတင်ခဲ့သည့် မြို့လုံးကျွတ်ဆွမ်းလောင်းပွဲ ရှိသည်။
thumb|အာရုံတက်၌ ဆွမ်းခံနေသည့် ဘုန်းကြီးများအား တွေ့ရစဉ် ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဘာသာ နေ့ထူးနေ့မြတ်များ Category:ဗုဒ္ဓဘာသာ ပွဲတော်များ Category:လာအိုနိုင်ငံရှိ ပွဲတော်များ။
ဂ‌ယောင်းဘို့ နန်းတော် (ကိုရီးယား: 경복궁၊ ဟန်ဂျာ: 景福宮)သည် ဂျိုဆွန်းမင်းဆက်၏ အဓိက နန်းတော်ဖြစ်သည်။
၁၃၉၅ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ ဆိုးလ်မြို့၏ မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
ဂျိူဆွန်းခေတ်အတွင်း တည်ဆောက်ခဲ့သော နန်းတော်၅ခုအနက် ဂျိုဆွန်းဘုရင်၏ နန်းတော်၊ အစိုးရ၏ဌာန တစ်ခုဖြစ်သည်။
နန်းတော်မှာ အင်ဂျင်စစ်ပွဲ (၁၅၉၂-၁၅၉၈)အတွင်း မီးလောင်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားမှုမတိုင်မီအထိ ဂျိုဆွန်းတို့၏ အဓိက နန်းတော်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရာစုနှစ် ၂ခုအကြာ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် ၁၉ရာစုအတွင်း ဂိုဂျွန်ဘုရင်လက်ထက်အတွင်းကိုယ်စားလှယ် ဒယ်ဝန်ဂွန် က နန်းတော်၏ အခန်းပေါင်း ၇၇၀၀ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
အချို့သော အဆောင်၅၀၀ကျော်ကို ၄၀ဟက်တာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပေါ်တွင် ပြန်ဆောက်ခဲ့သည်။
ရှေးဂျိုဆွန်းတို့၏ ဗိသုကာများ အခြေခံထားသည်။
၂၀ရာစုအစောပိုင်းတွင် နန်းတော်၏နေရာ အများစုမှာ ဂျပန်တို့၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။
ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် ဂျိုဆွန်းနန်းဆက် စတင်တည်ထောင်ပြီး ၃နှစ်အကြာတွင် နန်းတော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံ၏ အဓိက နန်းတော်ဖြစ်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နေရာဖြစ်၍ ၂၀ရာစုအစောပိုင်း ဂျပန်လက်အောက်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဖျက်ဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။
၁၉၁၁တွင် နန်းတော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဂျပန်ကိုယ်စားလှယ်လက်အောက် ပြောင်းခဲ့သည်။
၁၉၁၅ခုနှစ်တွင် ဂျပန်တို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အဆောက်အဦးများ တည်ဆောက်ခဲ့ပြန်သည်။
thumb| ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း လမ်းစဉ်များကို ၁၉၉၀ကပင် စတင်ခဲ့သည်။
ကိုယ်စားလှယ် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို ၁၉၉၆ခုနှစ်တွင် ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ဟောင်ယီမန်တံခါးကို ၂၀၀၁ခုနှစ် ဂွမ်ဟာမန်တံခါးကို ၂၀၀၆မ ၂၀၁၀ခုနှစ်အထိ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
၎င်းတို့ကို မူလနေရာတွင် ရှေးမူမပျက် ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း ၁၄ - ၁၆ ရာစု ဂ‌ယောင်းဘို့နန်းတော်ကို ၁၃၉၄ခုနှစ်တွင် ဂျိုဆွန်းနိုင်ငံ တည်ထောင်သူ ထယ်ဂျိုဘုရင်က တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
နန်းတော်၏ အမည်ကို ဩဇာရှိလှသော အမတ်ကြီး ဂျောင်းဒိုဂျောန်းထံမှ ရယူခဲ့သည်။
ထို့နောက် ထယ်ဂျွန်ဘုရင် နှင့် ဆဲဂျွန်ဘုရင်တို့လက်ထက်များလက်ထက်တွင် နန်းတော်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးချဲ့ခဲ့သည်။
၁၅၅၃ခုနှစ်တွင် မီးလောင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့သည်။
၎င်းကို မြောင်ဂျုံးဘုရင်က ကုန်ကျမှုများစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့ကာ နောက်တစ်နှစတ်တွင်ပင် ပြီးစီးခဲ့သည်။
thumb| သို့သော် ဆယ်စုနှစ်လေးခုအကြာတွင် ဂျပန်ကျူးကျော်စစ်အတွင်း မီးလောင်ခဲ့ရပြန်သည်။
တော်ဝင်ရုံးတော်ကို ချန်ဒကောင် နန်းတော်သို့ ပြောင်းခဲ့ရသည်။
ဂျောင်းဘွတ်ကန် နန်းတော်ကို နောက်ထပ် နှစ်သုံးရာအထိ အပျက်အစီးများအကြား ပစ်ထားခဲ့သည်။
၁၉ရာစု ၁၈၆၇ခုနှစ်တွင် ဒယ်ဝန်းဂွန်းက နန်းတော်ကို အဆောင်ပေါင်း ၃၃၀နှင့် အခန်းပေါင်း ၅၇၉၂ဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
၄၃၂၇၀၃ စတုရန်းမီတာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပေါ်တွင် ပြန်လည် တည်ရှိလာသော နန်းတော်မှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံနှင့် တော်ဝင်မိသားစု၏ အထင်ကရနေရာ ဖြစ်လာသည်။
၁၈၉၅ခုနှစ်တွင် မင်ဘုရင်မ ကို ဂျပန်တို့က လုပ်ကြံပြီးနောက် သူ၏ အမျိုးသား ဂိုဂျုံးဘုရင်မှာ နန်းတော်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘုရင့်မိသားစုများသည် နန်းတော်သို့ ပြန်မလာခဲ့ကြတော့ပေ။
၂၀ - ၂၁ ရာစုနှစ်များ ၁၉၁၅ခုနှစ်တွင် ပြပွဲအဆောက်အအုံ အသစ်တည်ဆောက်ကာ ဂျိုဆွန် စက်မှုပြပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။
၁၉၁၁ခုနှစ်မှစ၍ ဂျပန် ကိုလိုနီအစိုးရမှ နန်းတော်ကို စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
၁၉၂၆ခုနှစ်တွင် ဂျိုဆွန်းနိုင်ငံ၏ လက္ခဏာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများ ပပျောက်ရန် ပုလ္လင်ခန်းမ အရှေ့တွင် ဂျပန် ကိုယ်စားလှယ်ရုံး တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
နန်းတော်၏ အဓိကတံခါးဖြစ်သော တောင်ဘက်ဂွမ်ဟွမ်မို တံခါးကို ဂျပန်တို့က အရှေ့ဘက်သို့ ပြောင်းခဲ့သည်။
နန်းတော်၏ ၁၉ရာစုနှစ်မူလအဆောက်အဦးများကို ဂျပန်ကိုလိုနီ အုပ်ချုပ်ရေးသာမက ကိုရီးယားစစ်ပွဲ အတွက်ပါ သုံးခဲ့သည်။
ထိုအထဲတွင် Geunjeongjeon (ဧကရာဇ်၏ ပုလ္လင်ခန်းမ) — National Treasure No. 223. Gyeonghoeru Pavilion — National Treasure No. 224. Hyangwonjeong Pavilion; Jagyeongjeon Hall; Jibokjae Hall; Sajeongjeon Hall; and Sujeongjeon Hall. တို့ပါဝင်သည်။
ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေး ၁၉၈၉ခုနှစ်တွင် တောင်ကိုရီးယားအစိုးရသည် ဂျပန် ကိုလိုနီခေတ်က ပျက်စီးခဲ့သော နန်းတော် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ စတင်ခဲ့သည်။
၁၉၉၅ခုနှစ်တွင် ဂျပန်အစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်ရုံးကို ငြင်းခုံဆွေးနွေးမှုများစွာဖြင့် ဖြိုချဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။
နန်းတော်မြေနေရာပေါ်ရှိ ကိုရီးယား အမျိုးသားပြတိုက်ကို ၂၀၀၅ခုနှစ်တွင် ယုန်ဆန်ဂူသို့ ပြောင်းခဲ့သည်။
၂၀၀၉အကုန်တွင် ဂျပန်ခေတ်မတိုင်မီက နန်းတော်အဆောက်အဦးများ၏ ၄၀ရာခိုင်နှုန်းကို တည်ဆောက်မှု ပြီးစီးခဲ့သည်။
ဂျောင်းဘွတ်ကန်နန်းတော် ပြန်လာ်တည်ဆောက်ရေး၏ ပဏာမခြေလှမ်းအတွင်း အဓိကတံခါးဖြစ်သော ဂွံဟွာမွန်တံခါးကို မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။
ဂျောင်းဘွတ်ကန်နန်းတော်ကို မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ထားရှိနိုင်ရန်အတွက် အခြားသော နှစ်၂၀စီမံကိန်းများကို တောင်ကိုရီးယား အစိုးရအနေဖြင့် ရေးဆွဲထားသည်။
နန်းတော်ပုံစံ ဂွမ်ဟွမ်မန်တံခါး thumb| နန်းတော်၏ အဓိကတံခါးများ ဂွမ်ဟွမ်မန်တံခါး (တောင်ဘက်နှင့် အဓိက) ယောင်ဟန်မန်းတံခါး (ဒုတိယ အတွင်းတံခါး) ဂျောင်ဂျန်မွမ်တံခါး (တတိယ အတွင်းတံခါး) ဆင်မူမမ်တံခါး (မြောက်ဘက်တံခါး) ဂုံချန်မွမ် (အရှေ့ဘက်တံခါး) ရောင်ချူမွမ် (အနောက်ဘက်တံခါး) အပြင်ဘက်အပိုင်း Geunjeongmun (The Third Inner Gate) Geunjeongjeon (The Throne Hall) Sajeongjeon (The Executive Office) Sujeongjeon Cheonchujeon Manchunjeon အတွင်းဘက်အပိုင်း Gangnyeongjeon (ဘုရင့်အဆောင်) Gyotaejeon (မိဖုရားကြီးအဆောင်) Jagyeongjeon (ယခင် မိဖုရားကြီးအဆောင်) အိမ်ရှေ့စံနန်းတော် Jaseondang (အိမ်ရှေ့စံနှင့် ကြင်ယာတော်အဆောင်) Bihyeongak (အိမ်ရှေ့စံ၏ သင်ကြားရေးအဆောင်) Pavilions Gyeonghoeru (The Royal Banquet Hall) Hyangwonjeong တံတားများ Yeongjegyo ပင်မတံခါးနှင့် ဒုတိယတံခါးကို ဖြတ်သန်းလာလျှင် ဧည့်သည်များအနေဖြင့် တံတားငယ် တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
Chwihyanggyo ထိုတံတားမှာ မူလက မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိကာ ဂျိုဆွန်းခေတ်၏ အရှည်ဆုံး သစ်သားတံတားဖြစ်သည်။
သို့သော် ကိုရီးယားစစ်ပွဲအတွင်းက ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ယခုခေတ်တွင် တွေ့မြင်ရသော တောင်ဘက်အပိုင်းရှိ တံတားကို ၁၉၅၃ခုနှစ်တွင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
Bihyeongak Bihyeongak ()ဆိုသည်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းနှင့် သူ၏ဆရာတို့ စာသင်ပြီးရာနေရာဖြစ်သည်။
အဆောက်အဦးများ ဂန်ယောင်းဂျွန်း (Gangnyeongjeon) 260px|ဘုရင်မင်းမြတ်စံတော်မူရာ ဂန်ယောင်းဂျွန်း အဆောင်သည် ဘုရင်မင်းမြတ် စံတော်မူရာ အဆောင်ဖြစ်သည်။
၁၃၉၅ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံး တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ထိုအဆောင်တွင် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ စက်တော်ခေါ်ရာအခန်း ပါဝင်သည်။
၁၅၉၂ခုနှစ် ဂျပန်တို့၏ ကျူးကျော်မှုအတွင်း ဖျက်စီးခံခဲ့ရပြီး ၁၈၆၇ခုနှစ် ဂယောင်းဘို့နန်းတော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ဤအဆောင်ကိုပါ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ၁၈၇၆ နိုဝင်ဘာလတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မီးလောင်မှုတွင် ပြန်လည် ပျက်စီးသွားသည်။
၁၈၈၈တွင် ထပ်မံ၍ တည်ဆောက်ခဲ့ပြန်သည်။
သို့သော် ၁၉၁၇တွင် ချန်ဒကောင်နန်းတော်ရှိ ဘုရင်မင်းမြတ်စံရာ ဟူဂျင်ဒန်းအဆောင်မှာ မီးလောင်ခဲ့သည်။
၁၉၂]တွင် ဟူဂျင်ဒန်းနန်းဆောင်အား အစားထိုးရန် ဂျောင့်ဘွတ်ကန်ရှိ ဤနန်းဆောင်ကို ဂျပန်အစိုးရက ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။
လက်ရှိ ဂန်ယောင်းဂျွန်းအဆောင်ကို ၁၉၉၄ခုနှစ်တွင် မူလပုံစံများအတိုင်း ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသည်။
ဂန်ယောင်းဂျွန်းတွင် စကြ်ံများနှင့် ထောင့်မှန်စတုဂံ အခန်း၁၄ခန်းပါသည်။
၇ခန်းချင်းစီမှာ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် အသီးသီးတည်ရှိသည်။
ကျားကွက်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်။
ဘုရင်မှာ အလယ်အခန်းကို အသုံးပြုသည်။
အခြားအခန်းများကို ရုံးလုပ်ငန်းများအတွက် အသုံးပြုသည်။
အဆောင်မှာ ကျောက်အုတ်ခုံပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
ဂျန်ဂျောင်းဂျွန် (Geunjeongjeon) 260px| ထိုနေရာမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ပုလ္လင်တော်ရှိရာ ခန်းမဖြစ်သည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ထိုနေရာတွင် ညီလာခံကျင်းပလေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် တိုင်းတစ်ပါးမှ သံတမန်များကိုလည်း လက်ခံတွေ့ဆုံသည်။
၁၉၈၅ ဇန်နဝါရီ ၈ရက်နေ့တွင် ထိုအဆောင်ကို ကိုရီးယားအမျိုးသားရတနာ အမှတ် ၂၂၃အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ထိုအဆောင်ကို ၁၉၃၅ခုနှစ်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ဂျပန်ကျူးကျော်မှုဖြစ်ပွားရာ ၁၅၉၂တွင် မီးလောင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိ အဆောက်အဦးမှာ ၁၈၆၇ခုနှစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော အဆောင်ဖြစ်သည်။
အဓိကအားဖြင့် သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤအဆောင်မှာ ကြီးမားသော ထောင့်မှန်စတုဂံ မြေနေရာအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။
ထိုအဆောင်၏ တောင်ဘက်ရှိ ဂျောင်ဂျယ်မွန်တံခါးမှာ ၎င်းနေရာ၏ အဓိကဝင်ပေါက်ဖြစ်သည်။
ခရီးသွားများ thumb| ယနေ့ခေတ်တွင် ဂယောင်းဘို့နန်းတော်ကို အများပြည်သူအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ကိုရီးယား အမျိုးသားပြတိုက်၊ကိုရီးယား အမျိုးသားနန်းတော်ပြတိုက်နှင့် ကိုရီးယားရိုးရာပြတိုက်များ၏ နေရာလည်းဖြစ်သည်။
ပို့ဆောက်ဆက်သွယ်ရေး ဂယောင်းဘို့နန်းတော်၏ ဝင်ပေါက်သည် is located 22 Sajik-no, Jongno-guတွင် တည်ရှိသည်။
နန်းတော်နှင့် အနီးဆုံး ရထားဘူတာမှာ ဂျောင်းဘွတ်ကန် ဘူတာရုံ (Station #327 on Line 3).ဖြစ်သည်။
ဝင်ကြေးများ နိုင်ငံခြားသား +တစ်ဦးတည်းအဖွဲ့လိုက်၁၉ ~ ၆၄၃၀၀၀ ဝမ်၂၄၀၀ ဝမ် (၁၀ဦးနှင့်အထက်)၇ ~ ၁၈၁၅၀၀ ဝမ်၁၂၀၀ ဝမ် (၁၀ဦးနှင့်အထက်)ဝင်ကြေး ကင်းလွတ်ခွင့် ရသူများအသက်၆နှစ်အောက် ကလေးများ၊ အသက် ၆၅နှစ်အထက် လူကြီးများ လ၏ နောက်ဆုံး ဗုဒ္ဓဟူးနေ့များ ကိုရီးယား ရိုးရာ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်လာသူများ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံသို့ ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည် ဝင်ရောက်မှုမှာ များပြားလာခဲ့သည်။
၂၀၁၄ခုနှစ်က တောင်ကိုရီးယားသို့ တရုတ်ခရီးသွား တစ်ခုတည်းပင် ၆သန်းရှိခဲ့သည်။
ဂယောင်းဘို့နန်းတော်၏ ညပိုင်းဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဝက်ဆိုဒ်မှ သီးသန့် လက်မှတ်လျှောက်၍ ဝယ်ယူသူများအတွက် ခွင့်ပြုသည်။
ည၇နာရီမှ နံနက် ၁၀နာရီအထိဖြစ်သည်။
250x250px လမ်ပန်းမြို့ () (Nakhon Lampang) (, ) သည် ထိုင်းနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းဒေသ၏ တတိယမြောက်အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သည်။
လမ်ပန်းပြည်နယ်နှင့် လမ်ပန်းခရိုင်တို့၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
လမ်ပန်း၏ ဒေသအခေါ်များတွင် ဝီယမ် လခွန် ( Wiang Lakon) နှင့် ခီလန် နခွန် ( Khelang Nakhon) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ကုန်သွယ်ရေးနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အချက်အချာကြသည်။
လမ်ပန်မြို့သည် ဘန်ကောက်မြို့၏ မြောက်ဘက် 601 km နှင့် ချင်းမိုင်မြို့၏ အရှေ့တောင်ဘက် 101 km အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
ပထဝီဝင် အနေအထား ဝမ်မြစ် လမ်ပန်းမြို့သည် ဝမ်မြစ်၏ ချိုင့်ဝှမ်းနေရာတွင် တည်ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် ခွန်တန်တောင်တန်း အရှေ့ဘက်တွင် ဖီပန်နမ်တောင်တန်းတို့က အနားသတ်ထားသည်။
ကျောက်ဖယားမြစ်၏ အဓိက မြစ်လက်တက်တစ်ခုဖြစ်သော ဝမ်မြစ်မှာ မြို့ကို ဖြတ်၍ စီးဆင်းသည်။
မြို့မှာ ဝမ်မြစ်၏ တောင်ဘက်အခြမ်းတွင် အဓိကတည်ရှိသည်။
သို့သော် မြို့၏မူလအပိုင်းများမှာ မြစ်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိခဲ့သည်။
ယနေ့ခေတ်၏ လမ်ပန်းမြို့၏ မြို့လယ်ခေါင်ဒေသမှာ ဘွန်ရွက်လမ်းမနှင့် ပဟွန်ယွန်တင်လမ်းမအတိုင်း ဝမ်မြစ်၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ရာသီဥတု လမ်ပန်းမြို့မှာ အနီးအနားရှိ အခြားပြည်နယ်များကဲ့သို့ပင် ခြောက်သွေ့သော ရာသီဥတုရှိသည်။
နောက်ဆုံးမိုးရွာပြီးနောက် နိုဝင်ဘာလမှ မတ်လအထိမှာ ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။
လေအေးများမှာ ဆိုက်ဘေးရီးယား မှ တိုက်ခိုက်လာကြပြီး ညအချိန်တွင် အပူချိန်မှာ ၁၀ဒီဂရီ ဆဲဆီးယက် အထိ ကျဆင်းတတ်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ ကျဆင်းမှုမှာ အတော်ရှားပါးသည်။
ဆောင်းရာသီမှာ ခြောက်သွေ့ခြင်း၊ နေသာခြင်း၊၊ သာယာပြီး အေးချမ်းသည့် စရိုက် လက္ခဏာများရှိကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြူဆိုင်းသော ညများကို ုံရတတ်သည်။
မကြာသေးမီ ကာလများက အပြာရောင် ကောင်းကင်မှာ ကောက်ရိတ်ပြီး မီးရှို့မှုများ၊ကျောက်မီးသွေးစက်ရုံများမှ မီးခိုးမှုန်များဖြင့် ပြည့်နေတတ်သည်။
နွေရာသီမှာ မတ်လမှ ဇွန်လအထိဖြစ်သည်။
ပြီလအတွင်း အပူချိန်မှာ ၄၀ ဒီဂရီ ဆဲဆီးယက်အထိ မြင့်တက်လေ့ရှိသည်။
မွန်းလွဲ အချိန်များတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများနှင့် မုန်တိုင်းကြီးများ ကျရောက်လေ့ရှိသည်။
မိုးရာသီမှာ ဇွန်လမှ နိုဝင်ဘာလအထိဖြစ်သည်။
သို့သော် မေလကတည်းကပင် သိသိသာသာ မိုးရွာလေ့ရှိသည်။
လမ်ပန်းမြို့မှာ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေသများအောက် မိုးရေချိန် လျော့နည်းတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရေကြီးမှုကို သိပ်၍ မခံစားရပေ။
သမိုင်းကြောင်း 250x250px လမ်ပန်းမြို့မှာ လန်န တိုင်းပြည်၏ အဓိကမြို့ဖြစ်ခဲ့သည်။
"Historic Lampang", in: Forbes, Andrew, and Henley, David, Ancient Chiang Mai Volume 4. Chiang Mai, Cognoscenti Books, 2012. ASIN: B006J541LEသို့သော် ၎င်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာများမှာ ယခင် အစဉ်အလာ အစိုးရရုံးမြို့များဖြစ်သော ချင်းမိုင်မြို့ သို့မဟုတ် ချင်းရိုင်မြို့၏ လွှမ်းမိုးမှုများကို ခံရသည်။
ထိုမြို့များ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ ရာဇဝင်များအတွင်း လူသိများလှသည်။
ဆယ်စုနှစ်များအကြာ ၁၇ရာစုမှ ၁၈ရာစုနှစ်များအတွင်း မြန်မာပြည်မှ အင်းဝတိုင်းပြည်နှင့် အယုဒ္ဓယတိုင်းပြည် နှစ်ခုလုံးနှင့် စစ်ဖြစ်ခဲ့ရာ လန်နတို့မှာ အစစအရာရာ ကျဆင်းခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် လူဦးရေ ကျဆင်းခဲ့သည်။
အဆုံးတွင် မြန်မာတို့လက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ရသည်။
၁၈ရာစု နှောင်းပိုင်းတွင် လမ်ပန်းဒေသခံ နမ်သစ်ချန်နှင့် အပစ်အခတ် ကျွမ်းကျင်သူများက မြန်မာတို့လက်အတွင်းမှ ပြန်လည် ရယူခဲ့သည်။
ဘန်ကောက်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ နမ်သစ်ချန်၏ သားစဉ်မြေးဆက်မှာ လန်နဒေသများ၏ အုပ်ချုပ်သူများဖြစ်လာသည်။
ထိုသို့ အုပ်ချုပ်ကြသည်မှာ ဆိုင်ယမ်ဘုရင် ရာမ၅ဘုရင်ဖြစ်သူ ချူလာလောင်ကွန်းမှ ဆိုင်ယမ် တိုင်းပြည် လက်အောက်သို့ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့် အချိန်အထိဖြစ်သည်။
Burmese-influenced Architecture in Lampang စီးပွားရေး အစဉ်အလာအရ ဆန်စပါး စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းအပြင် နာနတ်သီးစိုက်ပျိုးခြင်း၊ ကြံစိုက်ပျိုးခြင်းများမှာ လန်နပြည်နယ်၏ အဓိက စိုက်ပျိုးရေးဖြစ်သည်။
မဲမို့ခရိုင်တွင် များစွာသော ကျောက်မီးသွေးညို ထုတ်လုပ်ရေးရှိသည်။
ထိုနေရာမှာ ကျောက်မီးသွေးသုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေး စက်ရုံများအတွက် ကြီးစွာသော အထောက်အပံ့ပေးသည်။
သို့သော် ဒေသခံများအတွက် များစွာသော လေထုညစ်ညမ်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လမ်ပန်းမှာ ကာအိုလင်းများလည်း ထွက်ရှိသည်။
၎င်းကို ကြွေထည် လုပ်ငန်းများတွင် အသုံးပြုသည်။
သမိုင်းအရ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးမှာ အရေးပါလှသည်။
အနီးအနားရှိ ဖာရေးမြို့နှင့် လမ်ပန်းမြို့မှာ ကျွန်းသစ်များ ရှိကြသည်။
သစ်တုံးများကို ဘန်ကောက်သို့ပို့ရန်အတွက် မြစ်သို့ သယ်ဆောင်ရန် များစွာသော ဆင်များကို အသုံးပြုကြသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုင်းဆင်ထိန်းသိမ်းရေးစင်တာ၏ ယခင်ဌာနဖြစ်သော ဆင်ကျောင်း တည်ရှိသည်။
လမ်ပန်းရှိ သက်တမ်းရင့်ပြီဖြစ်သော ကျွန်းသစ်များမှာ ခုတ်ပြီးဖြစ်ကြသည်။
ယဉ်ကျေးမှု လမ်ပန်းမြို့ကို ထိုင်းနိုင်ငံတွင် မောင်း ရော့ မ ("mueang rot ma") ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
အဓိပ္ပာယ်မှာ မြင်းရထားတွဲမြို့ ဖြစ်သည်။
၎င်းကို အချို့ထိုင်းများက နောက်ဆုံး နတ်ဘုံနတ်နန်းအဖြစ် စဉ်းစားကြသည်။
ချင်းမိုင်ပြည်နယ်၏ အရှေ့တောင်ဘက် 100 km အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
သို့သော် ဘန်ကောက်မြို့နှင့် ချင်းမိုင်မြို့များသို့ ရထားလမ်းနှင့် လေးလမ်းသွား ကားလမ်းများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။
ထိုနေရာတွင် ခရီးသွားများအနေဖြင့် ပုံမှန်သွားလာရေးအတွက် မြင်းဆွဲရထားများကို တွေ့နိုင်သေးသည်။
အချို့က ၎င်းကို ပေါ်တူဂီ၊ မကာအိုများမှဟုပြောကြသော်လည်း ၎င်း၏ မူလရင်းမြစ်မှာ ကိုလိုနနီခေတ် မြန်မာနိုင်ငံမှ ဖြစ်နိုင်ချေပိုများသည်။
၂၀ရာစုအစောပိုင်းက လမ်ပန်းမြို့မှာ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် အရေးပါခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှမြန်မာပြည်မှ ရွေ့ပြောင်းလုပ်သားများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုမြင်းဆွဲရထားမှာ လမ်ပန်းမြို့၏ အထင်ကရအဖြစ်ဆုံး အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သည်။
ရိုးရာပစ္စည်းများစွာတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည်။
လမ်ပန်းမြို့တွင် အဆင့်မြင့်ပညာသင်ရန် ကျောင်းအနည်းငယ်ရှိသည်။
ယိုနတ်ကောလိပ်နှင့် သမ်မဆတ်တက္ကသိုလ်၏ ဌာနခွဲတို့ဖြစ်သည်။
ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး လမ်ပန်းမြို့မှာ အရေးပါသော အဝေးပြေးမြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
ချင်းမိုင်မြို့နှင့် ချင်းရိုင်မြို့သို့ လေးလမ်းသွား အဝေးပြေးလမ်းမ ရှိသကဲ့သို့ ဖာရေးမြို့နှင့် လန်နအရှေ့ပိုင်းဒေသများသို့လည်း အဝေးပြေးလမ်းမရှိသည်။
လမ်ပန်းမြို့မှာ ချင်းမိုင်မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် တစ်နာရီခွဲ သွားရသည်။
လမ်ပန်းမြို့မှ ၁၀နာရီကြာမြင့်သည့် ဘန်ကောက်-ချင်းမိုင် ရထားလမ်း၏ ခေတ္တ ရပ်နားရာနေရာလည်းဖြစ်သည်။
၂၀၁၅ခုနှစ်တွင် လမ်ပန်းလေဆိပ်မှာ ဘန်ကောက် လေကြောင်းလိုင်းမှ ဘန်ကောက်သို့ တစ်နေ့သုံးကြိမ်၊ နော့ လေကြောင်းလိုင်းမှ ဘန်ကောက်သို့ တစ်နေ့လေးကြိမ် ပျံသန်းနေကြသည်။
အထိမ်းအမှတ်နှင့် ခရီးသွား ဆွဲဆောင်မှုများ ခရီးသွားများသည် ဝပ်ဖရာသတ် လမ်ပန်း(ဘုရား)နှင့် ထိုင်းဆင်ထိန်းသိမ်းရေး စင်တာသို့လာရောက်လည်ပတ်ကြပြီး မြောက်ဘက်ရှိ ချင်းမိုင်၊ ချင်းရိုင်ဒေသများသို့ ခရီးဆက်လေ့ရှိသည်။
လမ်ပန်းမြို့ရှိ နိုင်ငံခြား ခရီးသွားများ သိပိမသိလေ့ရှိသော နေရာများမှာ ပြည်တွင်း ခရီးသွားများ ရှိနေတတ်သည်။
ထိုအထဲမှ အချို့နေရာများမှာ ဝမ်ခိုရေတံခွန်နှင့် သဘာဝရေပူစမ်းနှင့် ရေတံခွန်ကြီး ပေါင်းစပ်ထားသော ချေစုန် အမျိုးသား ဥယျာဉ်တို့ဖြစ်သည်။
လမ်ပန်းမြို့လယ်ရှိ ဘုရားအများစုမှာ မြန်မာပုံစံ တည်ထားကြလေသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံရှိ ၃၂ကျောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သော မြန်မာပုံစံ ဘုရားများအနက် ၉ဆူမှာ လမ်ပန်းမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
လန်နတို့၏ လက်ရာများကို ဝပ်ဖရာခိုဒိုသိုတွင် တွေ့နိုင်သည်။
ထိုဘုရားမှာ လမ်ပန်းမြို့ဟောင်းဘက်တွင်ရှိသည်။
ထိုဘုရားရှိ ၁၉ရာစုခေတ်လက်ရာ ပန်းချီကားများကြောငိ့ ထင်ရှားသည်။
မြို့၏ စည်းတံဆိပ်မှာအဖြူရောင်ကြက်ဖပုံဖြစ်သည်။
ဝမ်မြစ်၏ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသော ဝပ်ဖရာခိုဒိုသိုမှာ ၁၄၃၆မှ ၁၄၆၈အတွင်း ထိုင်းနိုင်ငံ၏ မြဘုရား စံပယ်ရာလည်းဖြစ်ခဲ့သည်။
ဝပ်ဖရာသတ်ချေဒီမှာ ဘုရား၏ စေတီ အဆူ၂၀ပုံစံကြောင့် ထင်ရှားသည်။
ပညာရေး လမ်ပန်းမြို့တွင် မူကြိုများ၊ မူလတန်းကျောင်းများ၊ အထက်တန်းကျောင်းများနှင့် သက်မွေးပညာကျောင်းများ စသည့်ပညာရေးအဖွဲ့အစည်းများစွာရှိသည်။
ကျောင်းများမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊ထိုင်းဘာသာနှင့် တရုတ်ဘာသာများဖြင့် သင်ကြားကြသည်။
လမ်ပန်း ရာဇာပတ်တက္ကသိုလ်၊ ရာမင်္ဂလ နည်းပညာ တက္ကသိုလ်၊ အမျိုးသားတက္ကသိုလ်နှင့် သမ်မဆတ်တက္ကသိုလ်၏ ဌာနခွဲများလည်း တည်ရှိသည်။
လမ်ပန်း စီးပွားရေးနှင့် နည်းပညာကောလိပ်၊ လမ်ပန်း နိုင်ငံတကာ နည်းပညာကောလိပ်တို့မှာ နည်းပညာဆိုင်ရာ နာမည်ကျော် ကျောင်းများဖြစ်သည်။
thumb|Kanie town office ခနိအဲမြို့ (蟹江町 ခနိအဲ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ အမတိုင်း တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၆၇၈၉ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၃၃၂၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၁.၀၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
မိဟမမြို့ (美浜町 မိဟမ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ ချိတတိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၄၃၀၆ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၅၂၆ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၄၆.၃၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
မိနမိချိတမြို့ (南知多町 မိနမိချိတ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၈၈၀၅ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၄၉၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၈.၃၇ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
စက်စက်ယိုရွာ သည် မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်ဦးခရိုင်၊ ညောင်ဦးမြို့နယ် အတွင်းရှိ ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။
ညောင်ဦးမြို့နယ် ကျေးရွာများပြမြေပုံ - မြန်မာသတင်းအချက်အလက် စီမံခန့်ခွဲမှုယူနစ် (မေ ၂၀၁၆) သျှောင်ပေစူးခေါ် ဆံရစ်ဝိုင်းဆံပင်ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ရွာအဖြစ် ထင်ရှားသည်။
NGC 2071 သည် အိုရိုင်ယွန် ကြယ်စုတန်းရှိ ရောင်ပြန်ဟပ် နက်ဗျူလာဖြစ်ပြီး ၁၇၈၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့တွင် ဝီလီယံ ဟာရှယ်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ယင်းသည် Messier 78၊ NGC 2064 နှင့် NGC 2067 တို့၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သည်။
ပြင်ပလင့်ခ်များ The Interactive NGC Catalog Online: NGC 2170 NASA/IPAC Extragalactic Database: NGC 2071 ကိုးကား Category:အိုရိုင်ယွန် (ကြယ်စုတန်း)။
တိုးအဲမြို့ (東栄町 တိုးအဲ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ ခိတရှိတာရတိုင်း တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၃၅၉ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၂၇.၂ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၂၃.၄၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ခိုးတမြို့ (幸田町 ခိုးတ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ နုခတတိုင်း တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၉၇၇၆ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၇၀၁ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၅၆.၇၂ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဖုဆိုးမြို့ (扶桑町 ဖုဆိုးချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ နိဝတိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၃၈၃၃ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၃၀၃၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၁.၁၈ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ရှိတာရမြို့ (設楽町 ရှိတာရ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၅၇၄၇ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၂၁ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၂၇၃.၉၆ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဟိဂရှိအုရမြို့ (東浦町 ဟိဂရှိအုရ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၄၉၇၉၄ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၆၀၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၁.၁၄ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အဂုအိမြို့ (阿久比町 အဂုအိ − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၆၁၄၉ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၀၉၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၂၃.၉၄ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အိုးဂုချိမြို့ (大口町 အိုးဂုချိချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၃၁၇၁ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၇၀၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၃.၆၁ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အိုးဟရုမြို့ (大治町 အိုးဟရု − ချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အအိချိခရိုင်၊ အမတိုင်း တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ မေလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၁၂၂၆ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၄၇၄၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၆.၅၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ရှိမဲမြို့ (志免町 ရှိမဲ − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ ခဆုယခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၄၅၃၀၇ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၅၂၀၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၈.၇၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
တချိအရိုင်မြို့ (大刀洗町 တချိအရိုင် − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ မီးခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၃၀ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၅၅၆၇ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၆၈၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၂၂.၈၃ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဆုအဲမြို့ (須恵町 ဆုအဲ − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ ခဆုယခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၇၄၅၉ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၆.၃၃ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဆိုအဲဒမြို့ (添田町 ဆိုအဲဒ − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ တဂဝခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၉၈၀၂ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၇၄ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၃၂.၁၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဆဆဂုရိမြို့ (篠栗町 ဆဆဂုရိ− မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ ခဆုယခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၃၁၂၁၃ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၈၀၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၈.၉၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ခုရတဲမြို့ (鞍手町 ခုရတဲ − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ ခုရတဲခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၅၈၂၅ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၄၄၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၅.၅၈ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ခိုတအဲမြို့ (小竹町 ခုတအဲ − မချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူအိုကာစီရင်စု၊ ခုရတဲခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၇၆၃၅ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၅၄၀ ဦး ရှိသည်။