kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Aisan (Haosa) ဟွောင်ဆာ Pu.Chengjapao (King of Kuki) နှင့် Chahsat (Haosa) ဟွောင်ဆာ Pu.Lhunkhomang ကွပ်ကဲသော Aisan-Chahsat Area စစ်ကြောင်း (အရှေ့ဘက် စစ်ကြောင်း) ဟူ၍ စစ်ကြောင်း (၄) ကြောင်းဖြန့်ကျက်ကာ ခုခံတိုက်ခိုက်ကြသည်။
ထိုစဉ်က ကူကီးလူမျိုးများ အသုံးပြုခဲ့ကြသော လက်နက်များတွင် ဓားလှံ၊ လေးမြား၊ တူမီးသေနတ်၊ သား ရေဖြင့်ပြုလုပ်သည့် Pumpiဟုခေါ်သော သားရေအမြောက်၊ ရန်သူများအား အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေစေ နိုင်သော ကျောက်တုံးကြီးများကို ထောင်ခြောက်ဆင်ထားသည့် ကျောက်မောင်းအပါအဝင် အခြားသော လက်နက်မျိုးစုံတို့ကိုလည်း တီထွင်အသုံးပြု ခဲ့ကြသည်။
ကူကီးလူမျိုးများ စစ်ရေးပြင်ဆင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ Lt.Colonel H.W.G.Cole, Political Agentသည် Shillongအခြေစိုက် Assam Sorkar, Special Officer, B.C.Allen ထံတွင် စာအမှတ် D.O.No.5c ဖြင့် အစီရင်ခံစာပေးပို့ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း Major. L.T Walker, Captain. Montibiar နှင့် Lieutenant. Neadhem တို့သည် Kohima အခြေစိုက် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ Jampi Area စစ်ကြောင်း (အ နောက်ဘက် စစ်ကြောင်း) ကို၎င်း၊ Captain. Goodal, Captain. Fox နှင့် Lieutenant. Carter တို့သည် Imphal အခြေစိုက် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ Henglep-Loikhai Area စစ်ကြောင်း (တောင်ဘက် စစ်ကြောင်း)ကို၎င်း၊ Captain. Cooile, Captain. Coote, Captain. Montefierနှင့် Lieutenant. Askurit တို့သည် Burma အခြေစိုက် အင်္ဂလိပ် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ Lonpi-Lonja Area စစ်ကြောင်း (အရှေ့ တောင်ဘက် စစ်ကြောင်း)ကို၎င်း၊ Captain.Parryle, CaptainLt.Patrick နှင့် Lieutenant. Molesworth တို့သည် Imphal အခြေစိုက် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ Aisan-Chahsat Area စစ်ကြောင်း (အရှေ့ ဘက် စစ်ကြောင်း) ကို၎င်း အသီးသီးဝင်ရောက်၍ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
J.C.Higgins, Officiating Political Agent ၏ ဦးဆောင်မှု ဖြင့် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်၏ Assam Rifles တပ်များသည် ၁၉၁၇၊ ဧပြီလတွင် ကူကီးနယ်မြေကို ဝင်ရောက် ကျူးကျော်ခဲ့ကြရာ Lonpi (Haosa) ဟွောင်ဆာ Pu. Ngulkhup ဦးဆောင်သော ကူကီးစစ်သည်များနှင့် Chahpi ချောင်းအနီးခံတပ်တွင် အပြင်းအထန်တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားကာ နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်၏ တပ်များအရေးနိမ့် ကာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အစိုးရဘက်မှ Political Agentသည် စစ်သည်အင် အားထပ်မံဖြည့်စွက်ကာ Capt.Coote ကွပ်ကဲသော 4th, Assam Rifle တပ်ဖြင့် Lonpi (Haosa)ဟွောင် ဆာ အုပ်ချုပ်သော Lonpiကို ၁၉၁၇၊ အောက်တိုဘာလ ၁၇ ရက်နေ့တွင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ရာ နယ်ချဲ့တော် လှန်ရေးမှာ ပို၍အရှိန်အဟုန်ပြင်ထန်လာခဲ့သည်။
Henglep-Loikhai Area စစ်ကြောင်းသည် ၁၉၁၇၊ ဒီဇင်္ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် Manipur State Forest ကို တန်းပြန်စီးနင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၁၈ ဇန်နဝါရီလလယ်တွင် အထက်ချင်းတွင်း ကူကီးနယ်မြေ ဖြစ်သော Somratractသို့ ထွက်ခွာလာသည့် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အရာရှိ Mr.Parkerနှင့် အဖွဲ့ကို Dansagu အနီးတွင် ကူကီးစစ်သည်များမှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကူကီးလူမျိုးများသည် အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့ များကို မိမိတို့နယ်မြေအသီးသီးတွင် ဟန်ချက်ညီညီ တော်လှန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၁၈၊ ဖေဖဝါရီလလယ်တွင်လည်း Longja (Haosa) ဟွောင်ဆာ Pu.Ngulbul နှင့် ကူကီးစစ်သည်များ အခိုင်အမာတပ်စွဲသော Longja-Kulpiခံတပ်ကို Captain Montefier ကွပ်ကဲသော နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တပ် များမှ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း အကျအဆုံးများစွာဖြင့် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့သည် Longja (Haosa)ဟွောင်ဆာ Pu.Ngulbul အား ဖမ်းဆီးနိုင်ရန် ၎င်းတို့၏ သစ္စာခံ ကမ်ဟောင် တိုက်သူကြီး၏ အကူအညီဖြင့် Pu.Ngulbul ၏ သမီးဖြစ်သူကို ဖမ်းဆီးပြီး တောထဲတွင် ရက်စက်စွာ ညှင်းဆဲကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
သမီး၏ အဖြစ်ဆိုးကြောင့် သမီး ဖြစ်သူကို ကယ်ဆယ်ရန် Longja-Kulpi ခံတပ်မှ ထွက်လာခဲ့သော Longja အကြီးအကဲမှာ ရန်သူအင်္ဂ လိပ်တပ်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့တိုက် ခိုက်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး ပေါင်တွင်ကျည်သင့်ခဲ့သည်။
နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့သည် ဒဏ်ရာရပြီး ဖမ်းဆီးခြင်းခံရသော Longja အကြီးအကဲကို အရှင်လတ်လပ် ခေါင်းဖြတ်ခဲ့ကြသည့်အပြင် Longja အကြီးအကဲ၏ ခေါင်းကို သမီးဖြစ်သူအား ပုလိုင်းဖြင့်သယ်စေပြီး ကူကီးရွာတိုင်းသို့ တရွာဝင် တ ရွာထွက်ကာ ပြသစေခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် Longja အကြီးအကဲ၏ သမီးအပြင် ဖခင်နှင့် အခြားသားသမီး များကိုလည်း ရက်စက်စွာညှင်းဆဲကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
အင်္ဂလိပ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ သစ္စာခံ ချင်း တိုက်သူကြီးအား Longja အကြီးအကဲ၏ ဦးခေါင်းဖြင့် အောင်ပွဲခံစေသည့်အပြင် အလောင်းကိုလည်း အ စိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာလှီးဖြတ်ကာ Kamhau ရွာတိုင်းတွင် အိမ်ခြေအလိုက် ဝေငှခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲခံစေခဲ့သည်။
နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့သည် ကူကီးပြည်သူများထံ ၎င်းတို့အား ဆက်လက်တော်လှန်ပါကLongja အကြီးအ ကဲနှင့် မိသားစုကဲ့သို့ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု ကူကီးလူမျိုးများ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေရန် လူမ ဆန်သော အဆိုပါ လုပ်ရပ်များဖြင့် အဆုံစွန် ရက်စက်ခဲ့ကြသည်။
Chahsat (Haosa) ဟွောင်ဆာ Pu.Lhunkhomang (Pache)နှင့် ကူကီးစစ်သည်များ အခိုင်အမာတပ်စွဲ နေသော Kamjong-Kulpiခံတပ်ကို J.C.Higgins,ICS,PoliticalAgent ဦးဆောင်၍ Captain Lt.Parryနှင့် Captain Lt.Patrick ကွပ်ကဲသော နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တပ်များမှ ၁၉၁၈ နှစ်ဦးပိုင်း၌ အပြင်းအထန်ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရာ နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်ဘက်မှ Lt.Molesworth အပါအဝင် စစ်သည်အမြောက်အမြား ကျဆုံးပြီး အရေးနိမ့်ကာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကူကီးလူမျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တပ်များသည် မထင်မှတ်ဘဲ အကျအဆုံးများစွာဖြင့် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
စစ်ပွဲ၏ အစပိုင်းတွင် ကူကီးလူမျိုးဘက်မှ အသာစီးရပြီး ကျူး ကျော်စစ်ကို ခုခံတွန်းလှန်နိုင်သည့် အနေအထားတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာ ကူကီးလူမျိုးများ စည်းလုံးညီညွတ်ချိန်နှင့် အင်အားတောင့်တင်းချိန်ဖြစ်သောကြောင့် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့၏ ကျူးကျော်စစ် ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရဲဝ့ံစွာတော်လှန်ခ့ဲကြခြင်းဖြစ်သည်။
အင်္ဂလိပ်-ကူကီးစစ်ပွဲအရှိန်မှာ ပိုမိုပြင်ထန်လာခဲ့ရာ ၁၉၁၈၊ ဇွန်လတွင် Civil administration နှင့် Assam Chief Commissioner to DIG....Assam Rifles တို့သည် Simla မြို့ရှိ Army Head-quarters, Commander-In-Chief, India Army ထံသို့သွားရောက်ကာ စစ်ကူတောင်ခံခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် လည်း ၁၉၁၈၊ နိုဝင်္ဘာလ ၇ ရက်နေ့တွင် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့သည် ဒုတိယအကြိမ် ကူကီးဘိုးဘွားပိုင်မြေ ကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် ၎င်းတို့လက်အောက်ခံ ကိုလိုနီစစ်တပ်များဖြစ်ကြသော Burma Military Police (၃၂၀၀) နှင့် Assam Rifle (၂၆၀၀) တို့ကို ဖြည့်စွက်ကာ စစ်သည်တော် စုစုပေါင်း (၇၆၅၀) နှင့် စစ်အရာရှိ (၂၀၈) တို့အား ကူလီ (၈၃၀၀) ကျော်တို့နှင့်အတူ ဒုတိယအကြိမ်ထပ်မံ ထိုးစစ် ဆင်စေခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ကျူးကျော်စစ်ကို ဗြိတိသျှ စစ်ဗိုလ်ချုပ် Lieutenant General Sir. Henry D.U.Keary, K.C.B, K.C.I.E, D.S.O, I.A, General Officer Commanding, Burma Division မှ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
၎င်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဗိုလ်မှူးချုပ်Brigarial Macquidအား စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ်ခန့်အပ်ပြီး Imphal မှ ၎င်း၊ Lieutenant Colonel J.L.W.Firench-Mullen, C.I.E., I.A အား အထက်ချင်းတွင်းဒေသတွင် ၎င်း အခြေပြုစေကာ စနစ်တကျ ထိုးစစ်ဆင်စေခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမကဘဲ ဤဒုတိယအကြိမ် ကျူးကျော် စစ်တွင်လည်း ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ခံလူမျိုးများကို ထပ်မံစည်းရုံးပြီး နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကူကီးလူမျိုးများကို အစွမ်းကုန်ချေမှုန်းခဲ့ကြသည်။
အင်္ဂလိပ်-ကူကီးစစ်ပွဲတွင် ကူကီးစစ်သည်များသည် အင်အားကြီးမားလှသော အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့စစ်တပ်ကို ပြောက်ကျားစစ်ဗျူဟာဖြင့် ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့သည် မြေလှန်စစ်ဆင်ရေး ဖြင့် ရက်စက်မှုပေါင်းစုံကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့၏ ကျွန်အဖြစ် ဘဝအရှုံးမခံလိုသော ကူကီးစစ်သည်များသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကြသူများပီပီ ကျဆုံးသူများလေလေ ထိုသွေးကြွေးအတွက် ပေးဆပ်မည့်သူ များပြားလေလေဖြစ်ကာ တစ်ဗိုလ်ကျ တစ် ဗိုလ်တက်စနစ်ဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လက်၍ တော်လှန်ခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့စစ်တပ်သည် ကူကီးလူမျိုးများ၏ လယ်ယာကောက်ပဲသီးနှံများကို မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း၊ အိမ်မွေးတိရိစာ္ဆန်ဟူသမျှကို ပစ်ခတ်သတ်ဖျက်ခြင်း၊ အိမ်ရာနှင့် စပါးကျီဟူသမျှကို မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း၊ အရပ်ဘက်ပြည်သူများ၏ စားနှပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်မှုများကို ပိတ်ဆို့တားဆီးခြင်း၊ မြို့ရွာများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း၊ စစ်ပွဲနှင့်မသက်ဆိုင်သော အရပ်ဘက်ပြည်သူများနှင့် သက်ကြီးရွယ် အို ကလေးသူငယ်များပါ မချန်ဘဲ ကျားမ-မရွေး ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် တွေ့ရာသင်္ချိုင်း ဓားမဆိုင်းစေဘဲ ကမ်းကုန်အောင် ရက်စက်ခြင်း၊ ကူကီးစစ်သည်များ၏ သားသမီးများနှင့် မိဘများကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်း ဆီးခြင်း၊ သတ်ဖျက်ခြင်း အစရှိသော ညှာတာမှုကင်းမဲ့ပြီး ရက်စက်ယုတ်မာသည့် စစ်ဆင်ရေးနည်းမျိုးစုံကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။
အင်းယားကန်သို့အိုကုတို့ ကဗျာစာအုပ်သည် ဆရာ မင်းသုဝဏ် ၁၉၂၆ မှ ၁၉၇၂ အတွင်း ရေးသားထားသော ကဗျာများကို စုစည်း၍ ဇွဲစာပေရိပ်မြုံ က ဖြန့်ချိသည်။
thumbnail|right thumbnail|right စာအုပ်တွင် အပိုင်း ၃ ပိုင်း ပါရှိသည်။
ပထမပိုင်း မိုးရာသီဘွဲ့ လေးချိုး ကိုဝင်းဘွဲ့ တေးထပ် ငါးပိကျော်ဘွဲ့ လွမ်းခြင်း မြန်မာမျိုးဘွဲ့ လေးချိုး ကြိတ်ပိုးဘွဲ့ လေးဆစ် ဆရာမှတ်ကျောင်းဘွဲ့ ရတုသုံးပိုဒ် ချစ်လို့ခေါ်သည် တောမြှိင်ခြေလမ်း နောင်တို့အိမ် (အိုင်ခြင်း) ဘာသာပြန် ၁၂၉၂ ခုနှစ်အတွက် မေတ္တာပို့ ဂေါ်သဇင် ခါနွေဆန်းတော့ လွမ်းမိတယ် မောင်တို့ခင် မယ်တို့တာ လေးဆစ် ကံဆိုးတဲ့ခါ ယိမ်းလှချေ့ မြခွာညို ဖိုးထယ်နှင့်ဧကြွယ် ဒုတိယပိုင်း ရှေ့တော်ပြေး မေတ္တာ နွေဦးပေါက်တော့ ၉၄ ခုနှစ်အတွက် ရှေးနှင့်မတူ ကိုယ်စား ပူတော့၏ ခေတ်ပညာ သို့လောသို့လော ကွန်း ခွင့်မသာ ချိုပြုံး သိလို၏ ကဗျာဉာဏ် စာဆို ကံ မောင့်ချိုပြုံး ကုမုဒြာ နှင်းဆီပွင့် နှစ်ဇတ်တစိတ် မညီညွတ် တရောရှင် ရွှေချိုးဖြူ အတာရေ ပင်လယ်ဗွေ စက်တော်ရင်းဝယ် အမိကိုယ်စား မယ့်လည်ဆွဲ ဗြောသံ ညချမ်းအခါ ငယ်လင်မောင်ကြီး တွယ်ရာမဲ့ တရားဦး ဟောလှည့်ပါ လူရူး ငွေစင်ရော်သို့ လွတ်လပ်ရေး တေးသံ အတိတ်ဘီလူး မင်္ဂလာခွန်းဆက် မျော်တော်ယောင် စန်းရောင်ခြည် အမေ့လက်ဆောင် ခရီးသည် လက်ဆောင်ပြန် ထွေးညိုက မှာ မိုး ဝါတွင်းချိန် ပင်လယ်နီ ဂါထာ ခြောက်ဆယ် ရောမ သိုးထိန်းလမ်း မြတ်ရေစင် ကဝိမော် သပြေညို အောက္ကစဖို့ တက္ကသိုလ် ဝါကျွတ်ကန်တော့ပန်း ဂျနီးဗားကန်ရိုး၌ ငါ့တာဝန် နောက်ပိုး မိခင်နှင့်ရင်သွေး တတိယပိုင်း လွတ်ရက်မျှော် ဇာနည့်ထုံး သာဓုသံ ဤလယ်ကွင်း အကြိုတော် နှစ်ဦး သန်းခေါင်၏ အရသာ အိုးဝေဆုတောင်း ကုတို့ရှင် ပြည်းမငုတ်တို လေးဆယ်ပြည့် ဆုတောင်း သူ့မျှော်ခင်း အာကသတ္တိ အာဇာနည် အလေးပြု ဒေါင်းမိခင်၏ စကားသုံးခွန်း သိတင်းကျွတ် ဝေးကမျှော် ဒီချောင်းသံဝေ ပုဂံမြို့သရပါ တံခါးသို့ အပြုံးနှင့်အငို မေတ္တာသုတ် မိဖသက်လျာ ဧည့်သည်တော် သူ၏တေး အင်းလေးကန် ဖျော်စရာ နောင်တသံသရာ မိုးလင်းချိန် ယောက်ျားဘသား သူနာပြုဘုရား ဖိုးမောင်လာပြီ သူ့မှာတမ်း ငိုသံလေလား ရယ်သံလား ပြည်ထောင်စု စေတနာ မင်းရဲကျော်စွာ အဖိုးညိုညို အိုနှင်းဆီ မတ်မဟော် သားချစ်ရင်ဒေါ် မျက်ရည်တပေါက် အိပ်မက်ထဲကရွာ ရွာလိုရွာလော့ မိုးနတ်သား တို့ မလေး ကျေးလက်က သူတို့ သာဓုနှင့်သာလု မမြင်ရသော တေးသံ မိခင်သို့ ကြင်နာမှု သံယောဇဉ် စသော ကဗျာ များ ပါဝင်သည်။
ကျော်မင်းဦး သည် အသက် ၂၃ နှစ်အောက် မြန်မာ အမျိုးသား ဘောလုံးအသင်းမှ အလယ်တန်း ကစားသမား တစ်ဦးဖြစ်သည်။
မိခင်ကလပ်အသင်းမှာ ဧရာဝတီယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်း ဖြစ်သည်။
ကျော်မင်းဦးကို ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး၊ အုတ်တွင်းမြို့နယ်၊ညောင်ခြေထောက်မြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
မန္တလေးဘောလုံးအကယ်ဒမီတွင် ၂၀၁၁ ခုနှစ်မှ စ၍ သုံးနှစ်ကြာ ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။
၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် ဧရာဝတီယူနိုက်တက်အသင်းနှင့် ၂ နှစ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ဆုံးသောအခါ ရန်ကုန်ယူနိုက်တက်အသင်းသို့ ပြောင်းရွေ့ပြီး ထပ်မံစာချုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
2011 AFF U-16 လူငယ် ချန်ပီယံရှစ်ပြိုင်ပွဲမှစတင်ပြီး မြန်မာ ယူ-၁၆ အသင်းတွင် ပါဝင်ကာ နိုင်ငံအတွက် ပထမဆုံး စတင်ကစားခဲ့သည်။
ထို မြန်မာ ယူ-၁၆ အသင်းမှ စတင်ကာ နိုင်ငံအသင်းများတွင် အဆင့်ဆင့် ကစားခဲ့သည်။
သူသည် အလိမ်အခေါက်ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နယူးဇီလန်နိုင်ငံတွင် ကစားခဲ့သော FIFA U-20 World Cup တွင် မြန်မာ ယူ-၂၀ အသင်း၏ အဓိက ကစားသမားတစ်ဦးအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဂုဏ်ပြုဆုများ 2014 Hassanal Bolkiah Trophy ၂၀၁၅ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဒိုင်း ကိုးကား Category:၁၉၉၆ မွေးဖွားသူများ Category:မြန်မာဘောလုံးသမားများ Category:ဧရာဝတီယူနိုက်တက် ဘောလုံးအသင်းမှ ကစားသမားများ။
သာစည်မှကလော၊ တောင်ကြီးသို့သွားသည့် မီးရထားလမ်းပေါ်တွင် လှိုင်းတက်ဟူသော မီးရထားဘူတာမြို့ကလေးတစ်မြို့ရှိလေသည်။
မော်တော်ကားဖြင့်လည်း ရောက်နိုင်သည်။
မြို့ကလေးဟုပြောမည့်သာ ပြောရသည်။
ရွာသာသာမျှရှိ၏။
ထိုနေရာတွင် မြို့ဟောင်းရာကလေး တစ်ခုရှိသည်။
ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံထဲ၌ ထင်ရှားစွာတွေ့ရ၏။
အရာဟောင်းမှာ ခပ်သေးသေးပင် ဖြစ်သည်။
လှိုင်းတက်မှာ သာစည်မြို့မှ မီးရထားလမ်းအတိုင်း ခရီး(၁၀)မိုင်ခန့်တွင်ရှိသည်။
သာစည်-တောင်ကြီး မော်တော်ကားလမ်းဖြင့်လည်း ခရီး(၉)မိုင်ခန့်မျှရှိလေသည်။
လှိုင်းတက်ရွာ ၏မြောက်ဘက်တွင် လှိုင်းတက်မြို့ဟောင်းကလေးမှာ ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံထဲ၌ အလွန်ထင်ရှားစွာ တွေ့နိုင်သည်။
လှိုင်းတက်မြို့ဟောင်းကလေးကို ““မြန်မာ့မြို့ဟောင်းရာများကို ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံမှ ဖတ်ရှုလေ့လာခြင်း”” စာတမ်းအမှတ်(၁) ၁၉၇၁တွင် စာရေးသူ ရေးသေားဖော်ပြခဲ့ဖူးလေသည်။
သို့ရာတွင် လှိုင်းတက်မြို့ဟောင်းအဖြစ်နှင့်မဟုတ်ဘဲ နန်းတော်ရာမြို့ဟောင်းဟူ၍ မြေပုံနှင့်တကွ ရေးသေားဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်။
ဤမြို့ဟောင်း မည်သည့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်၊ မည်သည့်နေရာ၊ မည် သည့်မြေပုံတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်ဆိုကာမျှ ဖော်ပြထားခဲ့ပေသည်။
သုတေသီတို့ လွယ်ကူစွာ သွားရောက်ရှာဖွေ လေ့လာရန်မျှဖြစ်ပေသည်။
နန်းတော်ရာမြို့ဟောင်းဟုရေးသားဖော်ပြသည်မှာ လည်း ထိုစဉ်က လှိုင်းတက်ရွာသားတို့က နန်းတော်ရာဟုပြောကြခြင်းကြောင့်မျှသာ ဖြစ်ပေ သည်။
လှိုင်းတက်မြို့ဟောင်း၏နောက်ခံအကြောင်း အနော်ရထာမင်းစော နန်းတက်ပြီး ၁၆ နှစ်ကျော်လျှင်ပင် တိုင်း၊ နိုင်ငံ လုံခြုံဖွံဖြိုးစေရန် နယ်ခြားကင်းမြို့ပေါင်း ၄၃ မြို့ကို တစ်ပြိုင်နက်သတ်မှတ်ပြီး သက္ကရာဇ် ၃၉၅ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ကြ၏။
လှိုင်းတက်လည်း ကင်းမြို့တစ်မြို့အဖြစ် တည်ထောင်ပါဝင်ခဲ့ပေသည်။
ဤလှိုင်းတက်မြို့တည်ရန် မင်းရဲစစ်ဆင်ဘွဲ့ရအမတ်က ဦးဆောင်၍ တည်ထောင်ရသည်။
မြို့တည်ရန်နေရာ ရှင်းလင်းနေကြစဉ် မြောက်ဘက်မှ ဆင်ဟိုင်းကြီးတစ်စီး ဝင်ရောက် လာပြီး အရှေ့မျက်နှာဘက်သို့ တူရူထွက်သွားသည်ဟု ဆိုလေသည်။
ဤသို့ဆင်ဟိုင်းကြီးရောက် လာသည်ကို အစွဲပြု၍ ၎င်းင်းတို့တည်သည့် ကင်းမြို့ကိုလည်း ဟှိုင်းတက်မြို့ဟု အမည်ပေးကြလေ သည်။
နောက်ကာလရွေ့လျောလာသည့်အခါမှ ဟိုင်းတက်မှ ခေါ်၍ပိုလွယ်သော လှိုင်းတက် အမည်ဖြင့် ခေါ်ကြသည်ဟုဆိုလေသည်။
အင်းဝခေတ်ပိုင်းလောက်တွင်မူကား လှိုင်းတက် ဟူသောအမည်တွင်လျက်ရှိလေပြီ။
လှိုင်းတက်သည် နှယ်နှယ်ရရမဟုတ် တောင်ငူမြို့၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့တို့နှင့်အတူ တတန်းတစားတည်း ထောင်ပြမြို့စာရင်းတွင် ပါဝင်သော မြို့တစ်မြို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။
စစ်မက် ရေးရာ ဖြစ်လာသည့်အခါ စစ်သားတစ်ထောင် စုဆောင်းပေးရသည့်မြို့တည်း။
ထိုစဉ်က ကင်းမြို့ များတွင် လှိုင်းတက်သည်အဆင့်မသေးလှပေ။
ထို့အပြင် ကင်းမြို့အနေဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
အုတ်မြို့ရိုးနှင့် ကျုံးနှင့်ဖြစ်သည်။
အနော်ရထာ မင်းကြီး တိုင်းခန်းလှည့်လည်စဉ်တွင် ညောင်ရွှေအင်းတိမ်အရပ်တွင် ဗောဓိသတ်ဘုရားစေတီ တစ်ဆူတည်ခဲ့ပြီး လှိုင်းတက်သို့ရောက်လျှင် လှိုင်းတက်မြို့၌ ဘုရားလှစေတီကိုလည်း တည်သည် ဟုဆိုသည်။
ယခုထိုစေတီမှာ ဘုရားလှမှ ရှင်ဆင်းလှဟူသော အမည်တွင်လျက်ရှိလေပြီ။
အရွယ်အစားနှင့်တည်နေရာ လှိုင်းတက်မြို့ဟောင်းသည် လှိုင်းတက်ရွာကြီး၏ မြောက်ဘက်၌တည်ရှိသည်။
မြောက်လတ္တီတွဒ် (၂၀)ဒီဂရီ ၄၈.၆ မိနစ်နှင့် အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၆ဒီဂရီ ၁၁မိနစ်တွင်တည်ရှိ ၏။
ကျုံးပတ်လည်ဝိုင်းရံလျက် အုတ်မြို့ရိုးဖြင့် တည်ဆောက်ဖွဲ့စည်းထားသည့်မြို့တည်း။
ကျုံးများမှာ (၁၅၀)ပေခန့်ကျယ်သည်။
တချို့နေရာများ၌ ထိုထက်ပို၍ကျယ်သည်ကိုတွေ့ရ၏။
အရှေ့မြို့ရိုးဘက်မှ လွဲ၍ကျယ်မြို့ရိုး(၃)ဘက်တွင် ကျုံးရာဟောင်းများကို တွေ့နိုင်သေးသည်။
ကျုံးများအတွင်း၌ ရေကားမရှိတော့ချေ။
ခြောက်ခန်းပြီးလယ်ယာများဖြစ်နေလေပြီ။
မြို့ဟောင်းခွင်အတွင်း၌ အိမ်ခြေယာခြေများမရှိချေ။
ထိုနေရာတွင် လယ်ယာများ စိုက်ပျိုးထားကြသည်ကိုတွေ့ရ၏။
မြောက်ဘက်မြို့ရိုးနှင့် တောင်ဘက်မြို့ရိုးတို့မှာ ၅၂၈ မီတာ ၁၇၃၃ ပေခန့်စီရှိကြသည်။
အရှေ့ဘက်နှင့်အနောက်ဘက်မြို့ရိုးတို့မှာ အနည်းငယ်မျှ တိုကြ သည်။
၄၀၈မီတာ ၁၃၃၉ ပေ ခန့်မျှစီရှိကြပေသည်။
အကျယ်အဝန်း ဧရိယာပမာဏမှာ ၅၁ဧက ၂၁ ဟက်တာ ခန့်မျှ ရှိလေသည်။
မြို့ရိုးတစ်ပတ်လုံးမှာ တစ်မိုင်သာသာခန့် ၁.၁၆မိုင်မျှပင် ရှိလေသည်။
ပုံသဏ္ဌာန် မြို့ဟောင်းသည် စတုဂံပုံသဏ္ဌာန်မြို့ဖြစ်သည်။
မြို့ဟောင်းများမှာ အနောက်မြောက် ထောင့်တစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်မြို့ထောင့်(၃)ခုမှာ ထောင့်ချွန်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ထောင့်မှန်နှင့် အလွန်နီးစပ်သည့်ထောင့်များတည်း။
အနောက်မြောက်ထောင့်မှာ ကွေးဝိုင်းသည့်ထောင့်ဖြစ်ချေ သည်။
မြို့စားအုပ်ချုပ်သည့်လှိုင်းတက် လှိုင်းတက်ကို စတင်တည်ဆောက်သည့် ပုဂံခေတ်မှသည် ရတနာပုံခေတ် သီပေါမင်း လက်ထက်အထိ အဆက်ဆက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည့် မြို့စားတချို့ကို ဖော်ပြရလျှင်- ပုဂံခေတ်။
စောမွန်နစ်မင်းလက်ထက်တွင်၊ မင်းသားရွှေစစ်သင်။
အင်းဝခေတ်။
မင်းရဲကျော်စွာလက်ထက်တွင် ဒေဝသီရီ။
ကုန်းဘောင်ခေတ်။
မြေဒူးမင်းလက်ထက်တွင် ရွှေတောင်နော်ရထာ။
အမရပူရခေတ်။
ပုဂံမင်းလက်ထက်တွင် မင်းသားသတိုးမင်းရဲကျော်ထင်။
ရတနာပုံခေတ်။
မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်တွင် မင်းသားမဟာသီရိဓမ္မရာဇာ။
နောက်ဆုံးသီပေါမင်းလက်ထက်တွင် မင်းကြီးမင်းခေါင်သင်္ခယာ။
(လှိုင်းတက်အတ္ထုပ္ပတ္တိသမိုင်း- ဆရာမြတ်စိုးလင်း) ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းမြို့များ Category:မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီးရှိ မြို့များ။
ကလေးမြို့ဟောင်းအကြောင်းကို ကာလေးမြို့သမိုင်းအဖြစ်နှင့် အရှင်ပဒုမပြုစု ရေးသားသည့် သမိုင်းသစ်တစ်စောင်ကို တွေ့ရ၏။
ကလေးမြို့သည် မြို့သက် ၁၀ဝ၀ ကျော်ပြီဟုလည်း ပြောဆိုယုံကြည်ကြသည်။
သို့ရာတွင် ကျောက်စာ၊ ရေဒီယိုကာဘွန် နည်းစံနစ်ဖြင့် အချိန်ကာလကို တိုင်းတာခန့်မှန်းခြင်းမျိုးကား မပြုခဲ့ဖူးသေးချေ။
၁၁၄၅ ခု တပေါင်းလဆုတ် ၃ ရက်နေ့တွင် ငအုန်းခိုင်ဆိုသူ ထွက်ဆိုသည့် စစ်တမ်းတွင် ကလေးသည် ရှေးမဆွကပင် တည်ထားခဲ့ဖူးသည့် မြို့ဟောင်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ကြောင်း နောက်ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ကြောင်း ၎င်းကဆက်၍ အစီရင်ခံသည်မှာ ကလေးမြို့ဟောင်းသည် မြို့ရိုး အဝန်းအနေဖြင့် တာပေါင်း ၉၀ဝ ရှိပြီး မြို့ရပ် ၉ တောင်နှင့် မြို့ထုပမာဏအားဖြင့် တစ်တာရှိ သည်ဟုဆိုလေသည်။
တံခါးရှစ်ပေါက်ရှိ၍ ပြအိုး ၄၀ တည်ဆောက်ထားရှိသည်ဟုဆို၏။
(ဒေါက်တာဒေါ်ရီရီ မှတ်စုများ၊ သာ၊ ယ၊ ၃၂၉၊ စာ ၆၈နှင့် ကင်းပု ၁၁၄၅-၁၂-၃)။
ကလေးမြို့၏စစ်တမ်း၌ ကလေးမြို့၏အကျယ်အဝန်းသည်- အရှေ့လားသော်- ရွှေသမင်တောင်နှင့်ရှမ်းမျိုးစု(၄)စုတို့၏နယ်နှင့် ကျောခိုင်း။
တောင်လားသော်- ပိတောက်ပင်(၃)ခွဆုံနှင့် နတ်စင်၊ တစ်ဖက်တွင် ယောနယ်မြေနှင့် ကျောခိုင်း။
အနောက်လားသော်- ချင်းတောင်ရိုးနှင့် တစ်ဖက်တွင်ကျော်ကသည်း၊ မျက်နှာမည်းနယ် မြေနှင့်ကျောခိုင်း။
မြောက်လားသော်- ရေစကြိုမြို့လမ်းမနှင့် တစ်ဖက်တွင် ရှမ်းမျိုးစု(၃)စုတို့၏ နယ်မြေနှင့် ကျောခိုင်း။
အရှေ့မြောက်လားသော်- မတ်စောက်သည့် ကျောက်တန်းပေါ်တောင်နှင့် တစ်ဖက်တွင် ရှမ်းမျိုးစု(၄)စုတို့၏နယ်နှင့် ကဒူးတို့အား သတ်မှတ်ပေးထားသည့်နယ်မြေနှင့်ကျောခိုင်း။
အရှေ့တောင်လားသော်- ရွှေသမင်တောင်နှင့် တစ်ဖက်တွင်မတ်စောက်သည့် မြစ်ကျိုင်း တောင်နှင့် လင်းဇင်းနယ်တို့နှင့် ကျောခိုင်း။
ဟူ၍ဖော်ပြကြသည်။
(ဦးမောင်မောင်တင်၊ ဒေါ်ရီရီမှတ်စု၊ စာ ၆၈- ကင်းပု၊ ၁၁၄၅-၁၂-၃)။
ချင်းတွင်းဒိစတြိတ်ဂေဇက်တီးယားကမူ ကလေးမြို့နယ်သည် မြောက်ဘက်၌ သောင်သွပ်နယ်၊ အရှေ့ဘက်တွင် ချင်းတွင်း၊ တောင်ဘက်တွင် ယောနယ်နှင့် အနောက်ဘက် တွင် ချင်းတောင်နှင့်မဏိပူရတို့ဖြစ်ပြီး မြို့ရိုးအတွင်း၌ (၂၃၄ ဧက)ခန့်မျှရှိသည်ကို ကလေးမြို့ တွင် တွေ့နိုင်သေးသည်ဟု ဖော်ပြလေသည်။
(အထက်ချင်းတွင်း ဂေဇက်တီးယား။
စာ-၉) ၁၃-ရာစုနှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်တွင် ပုဂံအာဏာစက် မှေးမှိန်ပြိုကွဲလာသည်။
ထိုအချိန်၌ ရှမ်းနယ်တချို့လည်း တသီးတခြားထူထောင်လာခဲ့ကြပြန်၏။
မိုးညှင်း၊ မိုးကောင်းတို့ နယ်ပယ် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ထိုအထဲတွင် မိုးညှင်းနှင့်ကလေးတို့ မသင့်မမြတ်ရှိကြသည်။
ဤသည်ကိုအခွင့်ကောင်းယူ၍ မင်းကြီးစွာစော်ကဲလက်ထက် နှစ်နယ်စလုံးကို သိမ်းယူလေသည်။
ပထမဘုရင်မင်းခေါင်(၁၄၀၂-၁၄၂၃)လက်ထက်တွင် ၎င်း၏တူ ကျေးတောင်ညိုအား ကလေးမြို့စားအဖြစ်နှင့် ခန့်အပ်ထားသဖြင့် ကလေးကျေးတောင်ညိုတွင်သည်။
ကလေးမြို့ သည် မြန်မာမာနိုင်ငံအထက်ပိုင်းချင်းတွင်းမြစ်ဝှမ်းတွင် မြန်မာမင်းတို့ အသိအမှတ်ပြုသည့်စော်ဘွားအုပ်ချုပ်သောနယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။
ကလေးမြို့တွင် ယခုထက်တိုင် အုတ်မြို့ရိုး၊ ကျုံး အခိုင်အမာဖြင့် တွေ့နိုင်သေးသည့် ရှေးမြို့ဟောင်းတစ်မြို့ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင်က ကလေးမြို့သည် လူဦးရေ အတော်ပင် များပြားခဲ့ဟန်ရှိ၏။
သို့ရာတွင် အင်္ဂလိပ်လက်အောက်သို့ ကလေးမြို့ရောက်ရှိပြီး၍ ၁၈၉၁ ခုနှစ်လောက် တွင်မူကား လူဦးရေများစွာ လျော့ကျနည်းပါးသွားလေသည်။
ထိုအချိန်၌ ကလေးမြို့လူဦးရေမှာ (၁၇၁၈)မျှသာရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသည်ဆို၏။
(စာ ၂၈၆ အထက်မြန်မာနိုင်ငံ ဂေဇက်တီးယား ပထမတွဲ။
) ကာလေးမြို့ ကလေးမြို့ကို တချို့က ကာလေးမြို့ဟုခေါ်ကြသည်။
မြို့လေးမြို့ကာရံ၍ တည်ထား သည့်မြို့ဖြစ်၍ ကာလေးမြို့ဟု ခေါ်သည်ဟုဆိုသည်။
အကာအရံဖြစ်သည့် ကာ-လေးမြို့မှာ (၁) ခန်းပတ်မြို့ (၂) ရွှေတောင်မြို့ (၃)စဉ့်တုံမြို့နှင့် (၄) မန်လုံမြို့တို့ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။
(စာ ၅၅ ရှင်ပဒုမ-ကာလေး-သမိုင်း) ယခုအခါ ခမ်းပတ်နှင့် ရွှေတောင်တို့ကိုသာ မြေပုံထဲ၌ တွေ့နိုင်တော့သည်။
ခမ်းပတ်မှာ ရှေးနေရာဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယခုတိုင်မြို့ရိုးအစိတ်အပိုင်း၊ အကြင်းအကျန်တချို့ကို တွေ့ရှိသေးသော်လည်း မြို့ဟောင်း၏အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ညွှန်းရန်ကား မလွယ်ကူတော့ချေ။
ရွှေတောင်မြို့ကား ကလေးမြို့မှအရှေ့ဘက်ယွန်းယွန်း (၁၆)မိုင်ခန့်တွင် တည်ရှီသည့် ရွာတစ်ရွာမျှသာရှိသည်။
စဉ့်တုံနှင့်မန်လုံတို့ကား မြေပုံပေါ်၌ပင် အမည်ပါဝင်မှု မရှိတော့ပေ။
နွယ်ပတ်မြို့ဟူသည့် အမည်လည်းမြေပုံများထဲ၌ မတွေ့ရတော့ပေ။
သို့ရာတွင် ကာလေးမြို့သမိုင်းတွင် ““နွယ်ပတ်မြို့ရိုးသည် တာ ၁၀၁၅ အရှည်ရှိပြီး ၄၄၂ တာကျယ်သည်။
မြို့ရပ် ၁၀ တောင်ခန့်ရှိသည်””ဟု ဆိုလေသည်။
(စာ ၃၂ ရှင်ပဒုမ)တန် ဘုရားသမိုင်း၌မူ ““ရာဇဂြိုဟ်မြို့ကို တချို့က နွယ်ပတ်မြို့ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်””ဟု ဆိုပြန်သည်။
ရာဇဂြိုဟ်ကား ကလေးမြို့၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသည့် ရွာကြီးတစ်ရွာဖြစ်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ပမာဏကို မဖော်ညွှန်းနိုင် တော့သော်လည်း မြေမြို့ရိုးအပိုင်းအစတချို့ရှိသည်ကို သိရပေသည်။
ရာဇဂြိုဟ်ကို တချို့က ““ကလေးတောင်ညို ရာဇဂြိုဟ်””ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်လည်း တွေ့ရ၏။
တကောင်းပြည်ကို အုပ်စိုးသည့် အဘိရာဇာမင်း နတ်ရွာစံလေလျှင် သားတော်နှစ်ပါးဖြစ် သည့် ကံရာဇာကြီးနှင့် ကံရာဇာငယ်တို့အား မှူးမတ်ပညာရှိတို့က မဏ္ဍပ်တစ်ဆောင်နှင့် ဘုရား စေတီတစ်ဆူစီ အပြိုင်ဆောက်လုပ်ကြပြီး အလျင်ပြီးသူက ထီးနန်းကိုယူရန် လျှောက်ထားကြ သည်ကို သဘောတူညီကြသည့်အတိုင်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြရာ သစ်ကြီးဝါးကြီးတို့ဖြင့် ဆောက်လုပ် သည့် ကံရာဇာကြီးထက် သစ်ငယ်၊ ဝါးငယ်တို့ဖြင့်ဆောက်လုပ်သည့် ညီတော် ကံရာဇာငယ်က အလျင်စောစွာပြီးစီး၍ အနိုင်ရလေသည်။
ကံရာဇာကြီးသည် ညီတော်အား ထီးနန်းပေးအပ်၍ မိမိကမူ ဧရာဝတီမြစ်ကိုစုန် ချင်းတွင်းမြစ်ကိုဆန်၍ ကလေးတောင်ညိုကို ရာဇဂြိုဟ်ဟုသမုတ်ကာ စိုးစံဖူးသည်ဟု မှန်နန်းနှင့် ဓညဝတီရာဇဝင်သစ်တို့က ဆိုလေသည်။
သို့ဖြစ်ရကား ရာဇဂြိဟ်၊ နွယ်ပတ်၊ ကလေးတောင်ညို စသည်တို့မှာ တစ်နေရာတည်းလော၊ တကွဲတပြားစီလော စသည် ဖြင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေပေသည်။
ကလေးမြို့ကို လေးကြိမ်တိုင်တိုင်ပြန်၍ တည်ဆောက်ခဲ့ကြောင်း ကာလေးမြို့သမိုင်းက ဆိုလေသည်။
ပထမအကြိမ် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၃၂၈ တွင်လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ၉၉၉ ခုနှစ် တွင်လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ၁၁၂၆ ခုနှစ်တွင် စော်ဘွားကြီးစစ်ရှိုင်းကလည်းကောင်း၊ စတုတ္ထအကြိမ် ၁၂၅၁ ခုနှစ်တွင် စော်ဘွားဦးဖာကြီးကလည်းကောင်း ထပ်မံ၍တည်ဆောက်မှုပြု သည်ဟု ဆိုသည်။
(စာ ၅၆၊ ၆၄၊ ၇၅ ကာလေးသမိုင်း)။
သို့ရာတွင် နောက်ပိုင်းခေတ်များတွင် အရံဖြစ်သည့် ကာ-လေးမြို့၏အမည်များကို ဖော်ပြရာ၌ ခမ်းပတ်၊ ရွှေတောင်၊ မံလုံ၊ စဉ့်တုံ စသည်တို့မဟုတ်တော့ဘဲ စတုတ္တအကြိမ်တည်သည့်အခါတွင် အရံလေးမြို့သို့မဟုတ် ကာ-လေး မြို့မှာ ၁။
အနောက်မြောက်တွင် တိန်ညင်းမြို့ ၂။
အရှေ့တောင်တွင် တင်သားမြို့ ၃။
အနောက်တောင်တွင် မန်လုံမြို့နှင့် ၄။
မဖော်ပြပါ အိပ်စွပ်မြို့ တို့ဖြစ်ကြသည်ဟုဆိုလေသည်။
မန်လုံနှင့်အိတ်စွပ်မြို့တို့ကို မြေပုံများထဲ၌ ထည့်သွင်း ဖော်ပြထားသည်ကို မတွေ့ရပေ။
သို့ရာတွင် တိန်ညင်းရွာကလေးကိုကား ကလေးမြို့၏ အရှေ့ မြောက် ၁၆ မိုင်ခန့်အကွာတွင်လည်းကောင်း၊ တင်သားရွာကလေးကို တောင်ဘက် ၄၆မိုင်ခန့် တွင်လည်းကောင်း မြေပုံ၌ တွေ့ရှိရပေသည်။
ဗြိတိသျှတို့ ကလေးမြို့ကို သိမ်းပိုက်သည့်အခါ ၁၂၅၃ ခုနှစ်တွင် မောရိယ၊ မင်းလှဇေယျကျော်ခေါင်ဘွဲ့ရ ကလေးစော်ဘွားကြီး ဦးဖာကြီးအား လည်း မော်လမြိုင်သို့ ပို့ထားလေရာ ၎င်းင်းကွယ်လွန်သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။
တည်နေရာနှင့်ပုံသဏ္ဌာန် စတုဂံပုံပင်ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် မျဉ်းယိုင်ဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည့် စတုဂံဖြစ်သည်။
သံလိုက်အိမ်မြှောင် မြောက်စူးစူးမှ အနောက်ဘက်သို့ ၂၁ ဒီဂရီယိုင်လျက်ရှိသည်။
ကလေးမြို့ ဟောင်းမှာ အလွန်ပီပြင်လှသည့်မှန်ကူကွက် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးဖြစ်၏။
ကလေးမြို့သည် မြောက်လတ္တီတွဒ် ၂၃ ဒီဂရီ ၁၁ မိနစ်နှင့် အရှေ့လောင်ဂျီကျု ၉၄ဒီဂရီ ၇ မိနစ်တွင် တည်ရှိသည်။
ကလေးမြို့သို့ ရန်ကုန်မှ လေကြောင်းခရီးဖြင့် တိုက်ရိုက်သွားရောက်နိုင်၏။
သို့မဟုတ် မန္တလေးမှဖြစ်စေ၊ မုံရွာမှဖြစ်စေ ချင်းတွင်းမြစ်ကြောင်းဖြင့် ကလေးဝမြို့သို့ဆန်တက်ပြီး ကလေးဝ မြို့မှတဆင့် မော်တော်ကားဖြင့် ကလေးမြို့သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။
သို့မဟုတ် ရေကြောင်းလမ်းမှ ဆက်သွားလိုလျှင် ကလေးမြို့မှတဆင့် ချင်းတွင်းမြစ်လက်တက်ဖြစ်သည့် မြစ်သာမြစ်ကိုဆန်၍ မြစ်သာဆိပ်တိုင်အောင် သွားပြီးမှ ကလေးမြို့သို့ သွားရသည်။
အရွယ်အစားပမာဏ မျဉ်းယိုင်စတုဂံပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကလေးမြို့သည် အရှေ့နောက်အလျားမှာ (ကိုက်ပေါင်း ၁၁၄၉)ခန့် (၁၀၅၀ မီတာ)ခန့်မျှရှိသည်။
တောင်နှင့်မြောက်မှာ အနည်းငယ်တိုလျက် (၉၁၉ ကိုက်)ခန့် (၈၄၀ မီတာ)ခန့်ရှိ၏။
မြို့ရိုးထုမှာ ရှေးမှတ်တမ်းများအရ တစ်တာထူသည်ဆို၏။
သို့ရာတွင် ယခုတိုင်းတာခန့်မှန်းရန်ပင်မလွယ်။
မြို့ရိုးမှာ အုတ်မြို့ရိုးပင်ဖြစ်ပြီး မြေဖို့၍ အားဖြည့်ထားသည်။
မြို့ရိုး၏ တစ်ပတ်လုံးအလျားမှာ ၂ မိုင်ခွဲနီးပါးခန့်မျှရှိ (၃.၈ ကီလိုမီတာ) ခန့်ရှိလေသည်။
မြို့ဟောင်း၏ အကျယ်အဝန်း ဧရိယာပမာဏမှာ (၂၁၈ ဧက)ခန့် (၈၈ ဟက်တာ)ခန့် ရှိလေသည်။
မြို့ပြတိုးချဲ့မှု ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံတည်း၌ ကလေးမြို့ဟောင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကောင်းစွာဖော်ထုတ်နိုင် လေသည်။
ကလေးမြို့ဟောင်းသည် ပီပြင်သည့် အနားပြိုင်စတုဂံ၊ မှန်ကူကွက်ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီ။
အထူးသဖြင့် ၁၉၅၈ခုနှစ်တွင် ရိုက်ကူးသည့် ကလေးမြို့ပုံမှာ ကလေး မြို့ဟောင်း မြို့ရိုးအတွင်း၌ ဧရိယာ၏လေးပုံတစ်ပုံသာ မြို့ရာအိမ်ခြေများရှိသည်။
သို့ရာတွင် ၁၉၈၃ခုနှစ်တွင် ထပ်မံရိုက်ကူးသည့် ကလေးမြို့၏ပုံတွင်မူကား မြို့ဟောင်းမြို့ရိုး အတွင်းဘက် တစ်ခွင်လုံးတွင် အိမ်ခြေများဖြင့် ပြည့်လျှံနေလေပြီ။
မြို့ပြတိုးချဲ့မှုမှာ မြို့ဟောင်းဧရိယာ၏ အတွင်းဘက်မျှသာမက မြို့ဟောင်း၏ အပြင်ဘက် ဧရိယာများပါပျံ့နှံ့တိုးပွားလျက် ရှိနေလေပြီ။
အပြင်ဘက်၌ ပျံ့နှံ့ထွန်းကားလာသည့် မြို့ပြဧရိယာ မှာ မြို့ရိုးအတွင်း၌ရှိသည့် မြိုပြဧရိယာထက် (၅)ဆ (၆)ဆမျှ ဖြစ်နေပေပြီ။
မြို့ဟောင်း၏ အပြင် ဘက် ဥပုဒ်ချောင်းအထိလည်းကောင်း၊ အနောက်ဘက် လေယာဉ်ကွင်းကိုငုံ၍ အနောက်ဘက် တခွင်သို့လည်းကောင်း၊ မြို့ဟောင်းနှင့် ၃ မိုင်ခန့်မျှဝေးသည့် စန်းရွာနှင့် တာဟန်ရွာတို့အထိပင် မြို့ပြဧရိယာ ပျံ့နှံ့ခဲ့လေပြီ။
ဤသို့မြို့ချဲ့ပျံ့နှံ့နှုန်းမြန်ဆန်လှပြီး ရှေးဟောင်းမြို့ရိုးကျုံးစသည်တို့ကို ဂရုမထားတော့ဘဲ ဖြိုဖျက်၊ ငုံ၊ ဖို့ တည်ဆာက်မှုမျိုး ဖြစ်မလာစေရန် ထိန်းသိမ်းထားဖို့လိုပေသည်။
ဤသို့ထိန်းသိမ်း ကာကွယ်မှုပြုမထားပါက နောင်ရာစုနှစ်အတွင်း ကလေးမြို့ဟောင်း၊ မြို့ရိုးနှင့် ကျုံးစသည့် အရာဟောင်းများ လုံးဝပျက်စီးဆိတ်သုဉ်းသွားနိုင်ပေသည်။
သရက်ခုံ(ရေဇင်း)မြို့ဟောင်း ရေဇင်းတက္ကသိုလ်နှင့် ရေဇင်းရှိသစ်တော၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး စသည့် သုတေသန ဗိမာန်များကို လူသိများလှသည်။
သို့ရာတွင် ရေဇင်းတက္ကသိုလ်နယ်မြေ၊ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန ဌာန၏ တောင်ဘက်၌ရှိသော သရက်ခုံရွာကလေးကိုမူ လူသိအလွန်နည်းပေမည်။
ဤသရက်ခုံ ကျေးရွာကလေးအနီးတွင် မြို့ဟောင်းရာခပ်သေးသေးတစ်ခုကို ကောင်းကင်ဓာတ်ပုံထဲ၌ ဖတ်ရှု တွေ့ရှိရ၏။
အရာဟောင်းမှာ သေးငယ်သဖြင့် မြို့ဟောင်းဖြစ်ရန်ထက် ခံတပ်ဟောင်းတစ်ခုခု ဖြစ်ရန်က ပို၍ အလားအလာရှိသည်။
မြို့ဟောင်းတည်နေရာ သရက်ခုံ(ရေဇင်း)မြို့ဟောင်းကလေးသည် မြောက်လတ္တီတွဒ် ၁၉ ဒီဂရီ ၄၆မိနစ်နှင့် အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၆ဒီဂရီ ၁၅မိနစ်ခွဲခန့်တွင် တည်ရှိသည်။
ပျဉ်းမနား ရေဇင်းသွားလမ်းမကြီး အတိုင်းသွားလျှင် ရေဇင်းတက္ကသိုလ်၏တောင်ဘက် နှစ်မိုင်ခန့်တွင် အရှေ့စူးစူးသို့ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသည့် လမ်းမကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
ပျဉ်းမနား-ပင်လောင်းလမ်း ပင်တည်း။
ဤလမ်းအတိုင်း ၂-မိုင်ခန့်သွားလျှင် သရက်ခုံကျေးရွာသို့ရောက်သည်။
မြို့ဟောင်း ရာသည် သရက်ခုံကျေးရွာ၏မြောက်ဘက်၌ ကပ်လျက်တည်ရှိသည်။
ဤမြို့ဟောင်းကလေးမှာ တောင်ငူ ၅၂-မြို့ထဲ၌ အကျုံးဝင်သည့် မြို့ငယ်တစ်မြို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့ရာတွင် မည့်သည့်အမည်ဖြင့် တည်ရှိခဲ့သည်ကို မပြောနိုင်ပေ။
သရက်ခုံ(ရေဇင်း)ဟူသောအမည်မှာ စာရေးသူမှည့်ခေါ်ထားသည့်အမည်သာဖြစ်သည်။
သရက်ခုံရွာနှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိနေသဖြင့် သရက်ခုံအမည်မှည့်ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် သရက်ခုံ၊ သရက်ကုန်း စသည့် အမည်များမှာ နေရာအနှံ့ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်နေရာဒေသမှ သရက်ခုံဖြစ်သည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သရက်ခုံ(ရေဇင်း)ဟု တွဲ၍မှည့်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ရေဇင်းဒေသသည်လည်း ရေဇင်းတက္ကသိုလ်ကို မှီလျက် လူသိများပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။