kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပြီးမှ အထည်ဖြစ်ရ သည်။
အနှစ်သာရကတော့ ဝါဂွမ်းမှ အထည်သည် မပြောင်း။
ဒါသည် ပရမတ္ထပဲဖြစ်သည်။
ပညတ်သည် အပေါ်ယံအခွံ အအုပ်။
ပရမတ်သည် အတွင်းအနှစ်သာရပိုင်းဟု ပြော၍ လည်းရမည်ထင်ပါသည်။
ပန်းချီအယူအဆများကို ပြန် သွားပါမည်။
Reality Based on Imitation of Nature ဟုဆိုသော Reality သည် အပေါ်ယံ ပညတ် Reality ဖြစ်သည်ဟု New Reality ဟုခေါ်ဆိုသော Reality of Plastic Expression သည်သာ ပရမတ္ထသဘော၊ အနှစ်သာရသဘော ဆောင်သည်ဟု ယူဆပါသည်။
အနုပညာတစ်ရပ် ဖွံ့ဖြိုးမှုသည် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးသကဲ့သို့ပင် တစ်နေ့ တစ်နေ့ တရွေ့ရွေ့ပါပဲ။
တွေးတော ကြံဆရင်း၊ စိတ်ကူးရင်း၊ ဖန်တီး ရင်းမှ အသိပညာ နက်ရှိုင်းလာသည့် သဘောရှိသည်။
Plastic Art Reality ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လိုတင်ပြမလဲဆို သောသဘောပါ။
ထုသွင်နှင့် အရောင် အထားအသိုမှာ အင်အားပါသော၊ ဆွဲဆောင်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှုသဘော ရှိရပါမည်။
သည်လှုပ်ရှားမှုများသည် လည်း ညီညီညွတ်ညွတ် မျှမျှတတ ဖြစ်ရမည့်သဘော ပါဝင်သည်။
The Equilibrium of Dynamic Movements of Form and Color. သွားရမည့် နည်းလမ်းကတော့ Pure ဖြစ်ဖို့လိုသည်။
ထောင့်မှန် Right Angle, အခြေခံအရောင် -Primary Color, အဖြူနှင့် အမည်း။
၁၉၁၄ ခုနှစ်ကာလများမှ စတင် သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
မျဉ်းကွေး၊ မျဉ်းကောက် -Curve Lines များကို ဖယ်ရှားပြီး မျဉ်းဖြောင့် -Straight Lines များဖြင့်ရေးဆွဲတော့သည်။
ဒေါင်လိုက်နှင့် အလျားလိုက် -Vertical &Horizontal. ၁၉၁၇ ခုနှစ် ကာလများမှာတေ့ စတုဂံရောင်ပြင်များ - Rectangles of Flat Color ပေါင်းဖွဲ လာပြန်သည်။
အနားစွန်းတွေမှာ အတိအကျ ဖြစ်သည်။
ထိုမှ Rectangular Arrangement မျိုးဖြစ်လာ သည်။
စတုဂံလေးတွေက အချို့ အရောင်တူပြီး အချို့ အရောင် မတူ။
အချို့သီးသန့်၊ အချို့ တစ်ခုနှင့် တစ် ခု ထပ်လျက်။
Overlap နောက်ခံ ကားချပ်ကတော့ အရောင်နုနုကလေး တွေချည်းဖြစ်သည်။
စတုဂံ၊ စတုရန်း အရောင်ပြင် ငယ်များကို ဖန်တီးရင်း၊ ဖန်တီး ရင်းမှ အရောင်ပြင်များ၏ အနီး၊ အဝေး၊ အတိမ်၊ အနက်များကို ပိုမိုသဘော ပေါက်လာဟန်ရှိသည်။
ဤသို့ပင် ရှာဖွေစူးစမ်းရင်း၊ ဖန်တီးရေးဆွဲရင်း မှ ၁၉၁၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၁၉ ခုနှစ် စတု ဂံကွက်-Rectangular Grid စီးရီး ရေးဆွဲဖို့ စိတ်ကူးရလာဟန်ရှိသည်။
ထိုကာလများမှာပဲ အရောင်အထား အသို၊ ဂျီဩမေတြီ အထားအသို၊ Composition များ စီးရီးလိုက် ရေးဆွဲ ဖြစ်လာသည်။
(၄) မွန်ဒရီယွန်အကြောင်းကို ပြော လျှင်ချန်ထား၍မရနိုင်သော အကြောင်း တစ်ခုမှာ Neoplasticism ပဲဖြစ်သည်။
၁၉၁၄ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း နှစ်ကာလများမှာ မွန်ဒရီယွန်တို့အုပ် စုလှုပ်ရှားခဲ့သော၊ စည်းကမ်းတင်း ကျပ်သော အက်ပ်စထရပ်ရှင်း Austere Abstraction မျိုးဖြစ်သည်။
ယင်း အက်ပ်စထရပ်ရှင်းသည် သဘာဝတရားဘက်သို့ တိမ်းညွှတ်မှု များမှလွတ်မြောက်အောင် ဆောင် ရွက်ခြင်းဖြစ်သည်။
Freed from any Naturalistic Tendercies ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် သဘာဝကျစရာ မလို။
သဘာဝကို တုပရန်မဟုတ်။
သူတို့ရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေမှာ ရိုးရှင်းသည်။
ဒေါင်လိုက်နှင့် ရေပြင်ညီမျဉ်းဖြောင့် များ၊ ထောင့်မှန်များပဲဖြစ်သည်။
အရောင်ကိုလည်း ထွေထွေထူးထူး ရောစပ်စရာမလို။
အခြေခံအရောင် များနှင့် အဖြူ၊ အနက်၊ မီးခိုးရောင်၊ သုံးဘက်မြင် ထုထည် Three Dimensional Form တွေကိုလည်း ရိုး အောင်၊ ရှင်းအောင်လုပ်ဖို့ Simplified ကြိုးစားသည်။
အခြေခံကျကျ ပန္နက်ပုံ Elemental Plan ဖွဲ့စည်းဖို့ စိတ်ကူးသည်။
တကယ်တော့ Neo -plasticism သည် De Stijl ၏ အလှဗေဒ Aesthetic ပင်ဖြစ်သည်။
၁၉၂ဝ ခုနှစ် ကာလများ၏ ဗိသုကာ ပန္နက်ဖွဲ့စည်းပုံ Architectural Plans စဉ်းစားရာမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
အာခီတက်များ အမြဲတစေ အသုံးပြုနေရသော အခြေခံစကား လုံးတွေရှိသည်။
မျဉ်းဖြောင့်တွေ ဖြစ်သည်။
ပြင်ညီတွေဖြစ်သည်။
အရောင်တွေဖြစ်သည်။
၉ဝ ဒီဂရီ ဖြစ်သည်။
မွန်ဒရီယွန်ကို ဦးခင်မောင်ရင် (ပန်းချီ၊ အာခီတက် ဆရာကြီး) အလွန်ကြိုက်ပါသည်။
ဆရာ ကို တာနှင့် အင်တာဗျူးတစ်ခုတွင် မွန် ဒရီယွန်ဟာ ကျွန်တော့်အသည်း၊ ကျွန်တော့်အချစ်၊ ကျွန်တော်ဗိသုကာ ပညာကို လေ့လာရင်းနဲ့ ပန်းချီပုံများ ကိုလဲလေ့လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီထဲက အကြိုက်ဆုံးပုံဟာ မွန်ဒရီယွန် ဖြစ် ပါတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မွန်ဒရီယွန်ရဲ့ပုံတွေဟာ ၉ဝ ဒီဂရီ လေးထောင့်နဲ့ နီ၊ ဝါ၊ပြာ အဓိက အရောင်နဲ့ ဖြူ၊ မီးခိုး၊ အနက် စသည်တို့နှင့်သာလျှင် ဆွဲထားပြီး ဗိသု ကာပညာကို အလွန်အထောက်အကူ ပြုခဲ့တဲ့ ပုံစံများဖြစ်ပါတယ် ဆရာကြီးခင်မောင်ရင်က အာခီ တက်များနှင့် ဆိုင်သော စကားတချို့ ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့ပါသေးသည်။
မြန်မာပြည်ရှိ ဗိသုကာများ တွင်သာမက ကမ္ဘာရှိဗိသုကာများပင် လျှင် မွန်ဒရီယွန်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရ သူဟူ၍မရှိ။
ဒါကို ရဲရဲကြီးပြောချင် တယ် (ညွန့်ဝင်းလေး)ဈေးကွက်ဂျာနယ် ကိုးကား Category:ဒတ်ချ် အမျိုးသား ပန်းချီဆရာများ။
သရေခေတ္တရာမင်းဆက် ၂၇ ဆက်မြောက် မင်းဖြစ်သော ငါတစ်ပါးမင်းသည် သာသနာတော် ကို လေးစားကြည်ညိုသော မင်းတစ်ပါးဖြစ်သည်။
သာသနာတော် သက္ကရာဇ် ၄၃၃ ခုနှစ်တွင် သရေခေတ္တရာ ထီးနန်း စိုးမိုးအုပ်ချုပ်စဉ် ပြည်မြို့ ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် တွင် စေတီ ၁၂ ဆူအား တည် ထားကိုးကွယ်ခဲ့သည်။
စေတီတော် ၁၂ ဆူ အနက် ရှေးဦးစွာတည်ထားသော စေတီမှာ ကြက်ခေါင်းစား စေတီတော်ကြီးဖြစ်သည်။
ငါတစ်ပါးမင်းသည် ငယ်စဉ်အခါ ကြက်၏ဦးခေါင်းကို စားခဲ့ရပြီး မင်း ဖြစ်မည်ဟု အတိတ်နိမိတ်များဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြသဖြင့် ကြက်ခေါင်းစားစေတီဘွဲ့မည်ခဲ့၏။
ကြက်ခေါင်းစားစေတီတော်ကြီး၏ ဘွဲ့မည်တော်မှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အမည်တွင်နေခဲ့ပြီးနောက် ၂ဝဝ၆ ခုနှစ် ဇွန်လမှစတင်၍ ကြက် ခေါင်းစားဘွဲ့မည်ပျောက်ကာ မဟာအတုလ အောင်တံခွန် ဟူသော ဘွဲ့မည်သစ်ကိုရရှိခဲ့သည်။
စေတီတော် ဟောင်းကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရာသီ ဥတုဒဏ်၊ စစ်ဘေးဒဏ်တို့ကြောင့် အမြင့် ၆ဝ မျှသာရှိခဲ့ပြီး စေတီတစ်ခုလုံး ဆွေးမြည့်ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
၂ဝဝ၆ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁ရက်နေ့တွင်မူ ကြက် ခေါင်းစားစေတီဟူသော ဘွဲ့တော်ပျောက်လျက် မဟာအတုလ အောင်တံခွန် ဘုရားဘွဲ့မည် ပေါ် ထွန်းကာ အမြင့်ပေပေါင်း ၁ဝ၄ ပေအထိ တည် ထားကိုးကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။
ငါတစ်ပါးမင်းလက် ထက်တော်က သီဟိုဠ်-မြန်မာ ချစ်ကြည်ရေးကဏ္ဍ သစ် သာသနာပြုအဖွဲ့ အပြန်အလှန်စေလွှတ်ခြင်း ဖြင့် သာသနာတော်အား စည်ပင်ပြန့်ပွားလာအောင် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။
စေတီတော်မြတ်ကြီးမှာ ပြည်မြို့ ရွာဆဲရပ်၊ မူယာပင်ရပ်ကွက်နယ်မြေ၊ ရတနာမာရ်အောင်လမ်း၊ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုနယ်မြေအတွင်း တည်ရှိ လေသည်။
ဘုရားကြီးတွင် နှစ်စဉ် နှစ်တိုင်း- မဟာသင်္ကြန်ရက်များတွင် စတုဒီသာကျွေး မွေးခြင်း။
ကဆုန်လပြည့်နေ့တွင် ကဆုန်ညောင်ရေသွန်း ပွဲကျင်းပခြင်း။
ဝါဆိုလပြည့်ရက်များတွင် ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်လှူခြင်း။
ဝါတွင်းကာလ သီလပေးပွဲများ ကျင်းပပေး ခြင်း။
သီတင်းကျွတ်လတွင် မီးထွန်းပွဲတော်နှင့် ဆွမ်းတော်ကြီးကပ်လှူခြင်း။
တပို့တွဲလတွင် ထမနဲပွဲကျင်းပ ပြုလုပ် ပေးခြင်း။
တပေါင်းလတွင် မဟာပဋ္ဌာန်းရွတ်ဖတ်ပူဇော် ပွဲကျင်းပခြင်းများကို ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိသည်။
ကိုသက် (ဇီးကုန်း) ဈေးကွက်ဂျာနယ် ကိုးကား Category:ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ စေတီပုထိုးများ။
ချားဒစ်ကင်းကို ၁၈၁၂ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၊ ပို့စ်မောက်ဒေသ၌ ဂျွန်ဒစ်ကင်း နှင့် အဲလိဇဘတ်ဒစ်ကင်း တို့က မွေးပြီး မွေးချင်းတို့တွင် ဒုတိယသား ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ဂျွန်ဒစ်ကင်းသည် တော်ဝင်ရေတပ်မတော် ငွေစာရင်းရုံးမှ စာရေးဖြစ်ပြီး တာဝန်ကျရာ ပို့တ်စီးတွင် ဒစ်ကင်းကို မွေးဖွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဒစ်ကင်းကိုမွေးဖွားပြီး မကြာမီ နော်ဖော့ခ်လမ်း၊ ဘလွန်းမ်ဘာရီသို့ ပြောင်းရွှေ့သည်။
ထိုမှတဆင့် ဒစ်ကင်းအသက် ၄ နှစ်သို့ရောက်သောအခါတွင် ကန့်ထ်သို့ပြောင်းရွှေ့သည်။
ထိုဒေသတွင် ဒစ်ကင်း ၁၁နှစ်အရွယ်အထိ နေခဲ့သည်။
ဖခင်သည် ငွေရေးကြေးရေးပြဿနာများနှင့် အမြဲလိုလို ရင်ဆိုင်ရသည်။
ဒစ်ကင်းသည် သူ၏ငယ်ဘဝကို သိမ်ငယ်စွာဖြင့်ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ၊ သူ့ကို မည်သူကမှ ဂရုတစိုက်မရှိဟူသောအတွေးကို လက်ကိုင်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ငယ်ဘဝကို အိမ်တွင်ပင် ကပ်သည်မရှိဘဲ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သို့သော် စာအုပ်စာပေများကိုမူ သည်းကြီးမဲကြီး ကျားကုပ်ကျားခဲ ဖတ်သည်။
ကလေးဘဝမှ ဓာတ်ပုံကဲ့သို့ မှတ်ဉာဏ်စွဲထင်ခဲ့သော လူများနှင့်အဖြစ် အပျက်များကို နောင်အခါစာရေးရာ၌ ကုန်ကြမ်းအဖြစ်အသုံးပြုသည်။
ထိုစဉ်က ငွေကြေး တတ်နိုင်သဖြင့် ပုဂ္ဂလိကျောင်းများတွင် စာပေသင်ကြားနိုင်ခဲ့သည်။
၁၈၂၂တွင် ငွေကြေးအခက်အခဲကြောင့် ဒစ်ကင်းတို့ မိသားစုသည် ကန့်ထ်မှ ကမ်မ်ဒန်မြို့သို့ ပြောင်းရွေ့ခဲ့သည်။
ချားဒစ်ကင်း အသက် ၁၂ နှစ်သား၊ ၁၈၂၄ တွင် သူ့ဖခင်သည် အကြွေးမဆပ်နိုင်၍ မာရှယ်လ်စီးအကျဉ်းထောင်တွင် အကျဉ်းကျသည်။
ထိုခေတ်၏ဥပဒေအရ များမကြာမီမှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ အဲလိဇဘတ်ဒစ်ကင်းနှင့် အခြားကလေးများမှာလည်း အကြွေးများမဆပ်နိုင်သဖြင့် မာရှယ်လ်စီးအကျဉ်းထောင်တွင် အကျဉ်းကျခဲ့ကြပြန်သည်။
အသက် ၁၂နှစ်အရွယ်ရှိ ချားလ်စ်ဒစ်ကင်းသည် သူတို့မိသားစု၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သော အဲလိဇဘတ်ရွိုင်းလေ့စ် ထံတွင် သွား ရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
မိသားစုကို ကူညီရန် ချား ကျောင်းထွက်ပြီး၊ စက်ရုံဟောင်းကြီး၌ ညစ်ပတ်ပေကျံနေသော ပုလင်းများကို ဆေးကြော သန့်စင်ပြီး တံဆိပ်ကပ်သော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရ၍ ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းသော ငယ်ဘဝကို ဘယ်ခါမှ မမေ့ချေ။
သူ့ ဝတ္ထုရှည်နှင့် စာအုပ်များသည် ဆင်းရဲ နွမ်းပါးသော လူများနှင့် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရသော ဒုက္ခသုခများကို ရေးသားခဲ့သော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ်ကြာတွင် ဂျွန်ဒစ်ကင်း၏အဖွားဖြစ်သူ အဲလိဇဘတ်ဒစ်ကင်းကွယ်လွန်သည့်အတွက် သေတမ်းစာအရ စတာလင်ပေါင် ၄၅၀ခန့် ရရှိခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ဒစ်ကင်းတို့ မိသားစု ထောင်မှထွက်လာကြသည်။
ထို့နောက် ဒစ်ကင်းသည် လန်ဒန်မြို့မြောက်ဘက်ရှိ ဝယ်လင်တန်ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားခွင့်ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ မိခင်ဖြစ်သူသည် ရှူးဖိနပ်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ဒစ်ကင်းအား ချက်ချင်းခေါ်ယူခြင်း မပြုပါ။
ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ငယ်ရွယ်သော ဒစ်ကင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိန်းမများကို အထင်အမြင်သေးသည့် စိတ်ဓာတ်များ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ အမျိုးသားများကသာ အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်သင့်သည်ဟူသော အတွေးလည်းဝင်ခဲ့သည်။
နောင်တွင် ချားသည် ကျောင်းကို နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ပြန်တက်သည်။
ဘဝကိုခက်ခဲခါးသီးစွာနှင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ ၁၈၂၇ ခု၊ ၁၅ နှစ်သားတွင် ကျောင်းထွက်လိုက်ကာ ဟော်လ်ဘွန်းတရားရုံးမှ ရှေ့နေများ၏ ရုံးခန်းတွင် အငယ်တန်းစာရေးအဖြစ် ၁၈၂၈ ထိ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
အားလပ်ချိန်များတွင် လက်ရေးတိုရေးနည်းကိုလည်း လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သည်။
ထို့နောက် သတင်းထောက် တစ်ဦး အဖြစ် ရပ်တည်ရန်အတွက် လက်ရှိအလုပ်မှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။
ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ အလွတ်သတင်းထောက် သောမတ်စ်ချာလ်တန်သည် Doctor's Common တွင်အလုပ်လုပ်သည့်အတွက် ထိုသူ၏အကူအညီဖြင့် ဒစ်ကင်းသည် ဥပဒေဆိုင်ရာ သတင်းထောက်အဖြစ် ၄ နှစ်နီးပါးလောက် အလုပ်လုပ်သည်။
၁၈၃၀ ဝန်းကျင်တွင် ဒစ်ကင်းသည် သူ့ဘဝ၏အချစ်ဦးဖြစ်သူ မာရီယာဘိနဲလ်နှင့် ဆုံတွေ့သည်။
သို့သော် မာရီယာ၏ မိဘများသည် ဒစ်ကင်းနှင့် သဘောမတူ၍ မာရီယာကို ပြင်သစ်သို့ပို့ကာ အနေဝေးစေခဲ့သဖြင့် ဒစ်ကင်း၏ပထမဆုံးချစ်ဇာတ်လမ်းလည်း သိမ်းခဲ့လေသည်။
၁၈၃၆ တွင် ဒီပစ်ဝစ်သတင်းစာ (The Pickwick Papers) တွင် စာစရေးသည်။
ရေးသားခဲ့သမျှကို အတွဲလိုက် ထုတ်ဝေပြီး၊ အောင်မြင်မှု အမြင့်ဆုံး ရသည်။
၂၄ နှစ်တွင် ဂရိတ်ဗြိတိန်နှင့် အမေရိကန်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည် စာ‌ရေးဆရာ တဦး ဖြစ်လာသည်။
ပရိသတ်က သူ့စာအုပ်များကို ဝယ်သည်။
သူ့ဝတ္ထုများကို အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ဖတ်ပြသည်ကို နားထောင်ရန် ငွေပေးကြသည်။
ထိုကာလက ရေဒီယိုတို့၊ ရုပ်မြင်သံကြားတို့ မရှိ၍ ပရိသတ်တွေက စာရေးဆရာများ သူတို့ဝတ္ထုကို ကိုယ်တိုင် ဖတ်ပြသည်ကို နားဆင်လိုသည်။
ဒစ်ကင်းက ပြဇာတ် တပုဒ်ကို သရုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖတ်ပြသည်။
လှည့်လည် ခရီးသွားကာ သူ့စာအုပ်များကို ဖတ်ပြရင်းမှ ဝင်ငွေများစွာ ရသည်။
ချားဒစ်ကင်းက ဝတ္ထုများကို အသေးစိတ်အောင် ရေးသူ ဖြစ်ပြီး သူရေးသမျှ အရာတိုင်းက မှန်ကန်သော အရာ ဖြစ်နေရသည်။
အိမ်၌ စာရေးစဉ်တွင် သက်ရှိသက်မဲ့ အရာရာတိုင်းသည် သူ့စိတ်တွင် အသက်ဝင်နေသည်။
ပြတင်းပေါက်နားက စာရေးစားပွဲပေါ် တင်ထားသော ပန်းအိုးထဲမှာ အလှဆင်ယင်ထားသော ပန်းများ အစဉ် ထိုးထားလေ့ရှိသည်။
တနေ့ကို စာလုံး‌ရေ ၂၀၀၀ ပုံမှန်ရေးကာ လိုအပ်ပါက ပြည့်စုံသည့်အထိ ရေးသည်။
သူ ရေးသော စာရွက်ကို သုံးပိုင်း ပိုင်းထားလေ့ ရှိသည်။
အဓိက ဝတ္ထုစာသားများကို စာမျက်နှာ အလယ်တွင် ရေးသားပြီး၊ မှတ်စုများကို ညာဘက် သတ်မှတ်ထားသော ဘေးမျဉ်းကွက်လပ်တွင် တေးမှတ်ကာ၊ ဘယ်ဘက်တွင်မူ အခန်းစဉ်များကို တပ်လေသည်။
မိမိ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို အမြဲ ဂရုစိုက်ရာ အိမ်တွင် ကြည့်မှန်များစွာ ထားရှိသည်။
မကြာခဏ ခေါင်းကို ‌ဖြီးနေတတ်သည်။
ညစာ စားပွဲများ တက်ပြီး၊ အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်လေ့ရှိကာ၊ အထူးသဖြင့် ကတ္တီပါဂျာကင်နီများ ဖြစ်သည်။
အမြဲတမ်းလိုလို လက်ချောင်းများတွင် လက်စွပ် ဝတ်တတ်ပြီး ကြည့်လိုက်လျှင် အဝတ်အစားကို ခဏခဏ လဲဝတ်တတ်သည်။
ချားဒစ်ကင်းသည် အယူသည်းသူ တဦး ဖြစ်ကာ၊ သောကြာနေ့များသည် ကံကောင်းတတ်ပြီး သေချာစေရန် ပစ္စည်းများကို သုံးကြိမ် ကိုင်တွယ်ရမည်ဟု ထင်သည်။
အိပ်ရာကို တောင်မြောက်တန်းနေအောင် ခင်းပြီးမှ အိပ်တတ်သည်။
ပရိသတ်နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ မည်သူ့ကိုမှ သူ့နံဘေး မထိုင်ခိုင်း။
သူ့ပတ်လည်၌ အရာရာတိုင်း(အထူးသဖြင့် စားပွဲ၊ ကော်ဇော)သည် နီရဲနေရမည်။
alt=photograph|အမှက်၂ အော့နမ့်စ်အိမ်တန်းရှိ ၁၈၁၇-၁၈၂၂ထိ နေခဲ့သော ဒစ်ကင်းတို့အိမ်၁၈၃၆ တွင် ချားဒစ်ကင်းသည် ကက်သရင်း ဟိုးဂတ်နှင့် လက်ထပ်သည်။
လက်ထပ်ပြီး ၁၆ နှစ်ကြာသော် နှစ်ဦးလုံး လမ်းခွဲသည်။
သားသမီး ဆယ်ဦး ထွန်းကားသည်။
လမ်းခွဲပြီးနောက် ကလေးများက ဒစ်ကင်းနှင့်သာ အတူနေသည်။
ကက်သရင်း၏ ညီမ ဂျော်ဂျီယားနားက ကလေးများကို ကြည့်ရှုရန် ပြောင်းလာပြီး၊ အိမ်မှုကိစ္စ စီမံပေးသည်။
ဒစ်ကင်းက အလုပ်ကြိုးစားသည်။
အိမ်မှာ ရှိစဉ် အချိန်စာရင်းနှင့် အတိအကျ နေ့စဉ် လုပ်သူ ဖြစ်သည်။
မနက် ၇ နာရီမှာ အိပ်ရာ ထပြီး၊ ၈ နာရီမှာ မနက်စာ စားသည်။
ထို့နောက် နေ့လယ် ၂ နာရီထိ စာရေးသည်။
၂ နာရီနောက်ပိုင်း နေ့လယ်စာ အနည်းငယ် စားပြီး ညနေ ၅ နာရီထိ မြင်းစီးသည်။
ညစာ စားပြီးနောက် စာထပ်ရေးချင် ရေး၊ မရေးဖြစ်က ဇာတ်ပွဲ သွားသည်။
သန်းခေါင်ရောက်မှ အိပ်ရာဝင်သည်။
ဒစ်ကင်းသည် ပိုက်ဆံ ရှာရသည်ကို ကြိုက်သည်။
ငယ်စဉ်က ခက်ခဲလှ၍ နွမ်းပါးမှာ ကြောက်သည်။
၁၈၆၇ တွင် စာဖတ်ပြပြီး ဝင်ငွေ ရှာရန် ခရီးထွက်သည်။
ဥရောပတိုက် တတိုက်လုံးနှင့် အမေရိကန်သို့ ခရီးထွက်ရာ ခရီးက အလွန် ပင်ပန်းသည်။
ထို့နောက် နာမကျန်းဖြစ်လာပြီး အိမ်ပြန်ရောက်၍ ၂ နှစ်အကြာ အသက် ၅၈ နှစ်အရွယ်၌ ကွယ်လွန်သည်။
ချားဒစ်ကင်းသည် နွမ်းပါးသော လူများအကြောင်းကို အားကောင်းသော၊ ရိုးသား မြင့်မြတ်သော ဇာတ်လမ်းများကို ရေးသားခဲ့၍ အစိုးရကိုယ်တိုင် သူရေးသော ထိတ်လန့်စရာ အကြောင်းအရာများကို ထုတ်ဝေခွင့်ပြုရန် ရပ်ဆိုင်းသည်။
ချားဒစ်ကင်း၏ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုများမှာ "ဒေးဗစ်ကော်ပါးဖီး၊ မျှော်တလင့်လင့်၊ အိုလီဗာတွစ်နှင့် ခရစ္စမတ်နာတာလူးသီချင်း"တို့က ချားဒစ်ကင်း ရေးသားသမျှ ဝတ္ထုများထဲ၌ အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်ကာ ယနေ့ထက်တိုင် ကျော်ကြားလျက် ရှိသည်။
ချားလ်စ်ဂျွန်ဟက်ဖ်ဖမ်းမ်ဒစ်ကင်း (Charles John Huffam Dickens) သည် ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးလက်ထက်တွင်လွန်စွာကျော်ကြား ခဲ့သော အင်္ဂလိပ်လူမျိုး စာရေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာ့မော်ကွန်းဝင် ဇာတ်ကောင်စရိုက်များကို ဖန်တီးခဲ့သူလည်းဖြစ်သည်။
ထိုခေတ်ထိုအခါက ပြည်သူများ၏ အကြားတွင်ဒစ်ကင်း၏ ဝတ္ထုရှည်များနှင့်ဝတ္ထုတိုများသည် အတော်ပင်ရေပန်းစားခဲ့သည်။
ဒစ်ကင်းကို ပို့စ်မောက်၊အင်္ဂလန်နိုင်ငံတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ထောင်ကျသွားသည့်အတွက် ကျောင်းမှထွက်ခါ မိသားစုဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။
ကျောင်းပညာရေးချို့တဲ့ခဲ့သော်လည်း ကြိုးစားမှုကြောင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုများ ရရှိခဲ့သည်။
သူ၏တသက်တာတွင် ဝတ္ထုရှည် ၁၅ပုဒ်၊ဝတ္ထုတို ရာပေါင်းများစွာ ရေးသားခဲ့သည့်အပြင် ကလေးငယ်များ၏ အခွင့်အရေး၊ ပညာရေးနှင့် လူမှုရေးပြောင်းလဲမှု အစရှိသည်တို့ အတွက်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူလည်းဖြစ်သည်။
၁၈၃၆တွင်ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သော The Pickwick Papersတို့နှင့်အတူ ဒစ်ကင်း၏နာမည်လည်းတရှိန်ထိုး တိုးတက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာကျော်စာရေးဆရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၁၈၄၃တွင်ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သော A Christmas Carol ဝတ္ထုသည် သူ၏အကျော်ကြားဆုံးစာအုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
လီယိုတော်စတွိုင်း၊ ဂီးဘတ်ကိတ်ချယ်စတာတန်၊ ဂျော့ချ်အော်ဝဲလ် အစရှိသည့် ကမ္ဘာကျော်စာရေးဆရာများကပင် ဒစ်ကင်း၏စာပေများကိုချီးကျူးရသည်အထိပင် ကလောင်စွမ်းပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှင်တဦး ဖြစ်သည်။
လုပ်ကိုင်ဒေသ သနပ်ဖက်သည် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် သောက်သုံးနေကြသည့် ဆေးပေါ့လိပ်၏ လိပ်ထားသည့် သစ်ရွက်ဖြစ်သည်။
သနပ်ဖက်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်က မြန်မာနိုင်ငံ ကိုလိုနီလက်အောက်ကျရောက်သည့် အချိန်တွင် စတင်လုပ်ကိုင်လာသည်ဟု ယူဆရသည်။
၎င်းကို ရှမ်းပြည်တောင်ပိုင်း နမ်းစန်၊ ပင်လုံ၊ လွယ်လွိုင်၊ ဟိုပုံး၊ တောင်ကြီး၊ ရပ်ဆောက် စသည့် မြို့နယ်များတွင် ထွက်ရှိသည်။
သနပ်ဖက်ကို ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသား အများစုက စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
စိုက်ပျိုးခြင်း သနပ်ဖက်ထုတ်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းသည် တဆယ့်နှစ်ရာသီလုံးလုံး လုပ်ရသည်။
ထိုလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သည့် မိသားစု တစ်စုသည် အနည်းဆုံး လူသုံးဦး၏ လုပ်အားကို လိုအပ်ပါသည်။
နိုဝင်ဘာလမှ ဇန္နဝါရီလ ကာလတွင် သနပ်ဖက်ခြံ လုပ်သားများသည် သနပ်ပင်ကြား ပေါင်းပင်များကို ပေါက်ပြားဖြင့် ပေါက်ရသည်။
ထိုကာလတွင် ဆီးနှင်းများ ကျသည့်အချိန်ဖြစ်၍ မြေကြီးမမာသဖြင့် ခြံပေါက်ရာတွင် လွယ်ကူသည်။
တချိန်တည်းတွင် သနပ်ဖက်ရွက် ပေါင်းရန်အတွက် လိုအပ်သည့် လောင်စာထင်းများ ကိုလည်း တစ်နှစ်စာ ခုတ်ဖြတ် သိုလှောင်ထားကြရသည်။
ဖေဖော်ဝါရီလတွင် တော၌ပုံထားသော ထင်းများကို အိမ်သို့ လူအား လှည်းအားများဖြင့် သယ်ကြရသည်။
မတ်လမှ မေလ ကာလတွင် သနပ်ဖက်ပင်ကို ခုတ်ပြီး ကိုင်းပင်များ ပြန်ပေါက်လာသည့် ကာလဖြစ်သည်။
ဒေသ၏ ရာသီဥတုပေါ်မူတည်ပြီး သနပ်ဖက်ပင်ကို မတ်လနှင့် ဧပြီလတွင် သနပ်ဖက် အပင်ဟောင်း၏ ပင်စည်ကို မြေကြီးမှ အထက် တစ်ပေကြားတွင် ခုတ်ဖြတ်ရသည်။
ခုတ်ဖြတ်ပြီး ကျန်ရှိသော ငုတ်တိုများမှ ထွက်လာမည့် ကိုင်းပင်များကို ပိုးအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်နိုင်ရန် တချို့က ပိုးသတ်ဆေးရည်ဖျော်ပြီး အဝတ်စဖြင့် ထိုငုတ်တိုများကို လိုက်သုတ်ထားကြသည်။
တချိန်တည်းတွင် ကိုင်းပင်များ ပေါက်အားသန်အောင် အပင်ကြားကို ပေါက်ပြားဖြင့် တဖန်ပြန်ပေါက်ပေးရသည်။
ဧပြီလတွင် အပင်ငုတ်တိုမှ အသစ်ပြန်ပေါက်လာသော တပေခန့် အရွက်ကိုင်းပင်များကို အားကောင်းမည့်တစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ချန်ထားပြီး ကျန်သည့် အပင်များအားလုံးကို နုတ်ထုတ်ပေးရသည်။
ထိုအချိန်မှ စပြီး သနပ်ဖက်ရွက်ခူးပြီးသည့်အထိ တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ပုံမှန် ပိုးသတ်ဆေးဖြန့်ပေးရသည်။
မေလတွင် ငုတ်တိုမှ ချန်ထားသော အပင်သည် နှစ်ပေ သုံးပေခန့်ရှိလာသောအခါ ၎င်း၏ ရွက်ကြားမှ ပေါက်လာသော အကိုင်းများကို နှုတ်ထုတ်ပေးရသည်။
မနုတ်ထုတ်ပါက အရွက်သေးစေသည့်အပြင် အပင်၏ ကြီးထွားမြင့်မားသန်စေသည့်အားကိုလည်း နည်းစေသည်။
ဇွန်လမှ စက်တင်ဘာလကာလတွင် သနပ်ဖက်ရွက်များကို ခူးပြီး ပေါင်းရသည့်ကာလဖြစ်သည်။
သနပ်ဖက်ပေါင်း/လျော်သည့်ကာလသည် သနပ်ဖက်ပင်ကြား၌ ပေါက်လာသည့် ပေါင်းပင်များကိုလည်း နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ် ဓားရှည်ဖြင့် ရှင်းပေးရသည်။
သနပ်ဖက်ပင်တစ်ပင်ကို ပျမ်းမျှအားဖြင့် လေးကြိမ်ခူးရသည်။
အပင်တစ်ပင်ကို တစ်ကြိမ်ခူးပါက ခြောက်ရွက်ဝန်းကျင်ခူးရသည်။
ခြံမှ ခြင်းတောင်းဖြင့် သယ်ယူလာသော သနပ်ဖက်ရွက်များကို ဓားဖြင့် သနပ်ဖက်ရွက်၏ အညာနှင့် အကြောများကို ဖယ်ထုတ်ပေးရသည်။
တရွက်စီဖယ်ထုတ်သည့်အချိန်တွင် သုံးမျိုးသုံးစားဖြင့် တစ်ခါတည်း ခွဲထားကြသည်။
အရွက်သေး အရွက်ကြီး ပိုးစား၍ ပေါက်သည့်အရွက် စသည်ဖြင့် ခွဲထားကြသည်။
၎င်းအညာအကြောများ ဖယ်ထားပြီးသောအရွက်များကို ဖိုမှ သပ်ဆင်ထားသော ဒယ်အိုးပြားကြီးများပေါ်တွင် ခရုပတ်ပုံစံဖြင့် စီထည့်ပြီး သဲအိပ်အဝိုင်းဖြင့် ဖိထား၍ ပေါင်းထားရသည်။
ပေါင်းထားပြီး ဖက်ခြောက်များကို ခြင်းတောင်းထဲ့ တဖန် ခရုပတ်ပုံစံ ပြန်ထဲ့ရသည်။
၎င်းကို မြို.ပေါ်ရှိ သနပ်ဖက်ပွဲရုံသို့ တင်သွင်းကြသည်။
တချို့ပွဲစားများက ရွာထိလိုက်ဝယ်ကြသည်လည်း ရှိသည်။
သနပ်ဖက်စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်မှုကို အန္တရာယ်ပေးသော အရာသည် မိုးသီးများ၊ လေမုန်တိုင်းများ၊ ပိုးမွှားများဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့် သနပ်ဖက်တောင်သူများသည် ရာသီဥတု အခြေအနေကို ခန်းမှန်းရန်အတွက် တောတွင်းရှိ သစ်ပင် ပန်းပင် အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ပြီး ခန်းမှန်းကြသည်။
တိမ်ညိုများဖြင့် မိုးအုံလာပါက မိုးသီးများပါလာတတ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြပြီး ထိုအခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ပါက မိုးမရွာခင်အချိန်တွင် တူမီးသေနတ်ကို မိုးပေါ်ထောင်ပြီး ပစ်ဖောက်ကြသည်။
၎င်းလုပ်ရပ်သည် မိုးသီးအန္တရာယ်ကျရောက်မလာအောင် ကာကွယ်သည့် သဘောဖြစ်သည်။
မိုးရွာချိန်မိုးသီးကျချိန်တွင် သေနတ်ပစ်ဖောက်မှု မပြုလုပ်တော့ပါ။
အကယ်၍ ပစ်ဖောက်ပါက မိုးသီးကို ကြိုဆိုသည့် သဘောဖြစ်သွားပြီး မိုးသီးများ ပိုမိုရွာချသည်ဟု ယူဆကြသည်။
လေတိုက်မှုအား ပြင်းထန်ပါက သနပ်ဖက်ရွက်များကို ပျက်စီးစေသည်။
တောင်စောင်းဒေသရှိ သနပ်ဖက်ခြံများတွင် လေအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် ခြံစည်းရိုးပေါ်တွင် စိုက်ထားကြသည်။
သနပ်ဖက်၏ အကျိုးဆက် သနပ်ဖက်ကုန်ကြမ်းမှ ထွက်လာသော ဆေးပေါ့လိပ်ကို သောက်သုံးသူတိုင်းသည် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေသည်။
သို့သော်လည်း ဓာတုပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စီးကရက်လောက် မပြင်းပါ။
သနပ်ဖက်ကုန်ကြမ်းသည် ပြင်ပသို့ တင်ပို့မှုမရှိသဖြင့် ပြည်တွင်းသာ သုံးစွဲသောကြောင့် ပြည်တွင်းအလုပ်လက်မဲ့ပြသာနာကို များစွာဖြေရှင်းပေးသည်။
မြို့ပေါ်ရှိ ပွဲရုံများသို့ တင်သွင်းသော သနပ်ဖက်များသည် ဆေးပေါလိပ် လိပ်ရန်အတွက် အရွယ်နှင့် အမျိုးအစားကို ပြန်ခွဲပေးရသည်။
၎င်းသည် လက်မှုလုပ်ငန်းဖြစ်သဖြင့် လိုအပ်သောလုပ်အားများကို မြို့ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးအများစုက ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ပြည်မသို့ တင်ပို့ရန်အတွက် သနပ်ဖက်ထည့်ရန် လိုအပ်သော ခြင်းတောင်းများ၊ ဝါးခြမ်းများ၊ ကုန်တင်ကုန်ချ လုပ်အားများကို မြို့ပေါ်ယောက်ျားအများစုက ဝင်လုပ်ကြသည်။
ထို့အပြင် မြင်းခြံ၊ ပဲခူးသို့ ရောက်ရှိနေသော သနပ်ဖက်ကုန်ကြမ်းများကို ဆေးလိပ်အဖြစ်သို့ လိပ်ရန်အတွင် တစ်ရွက်ခြင်း ဖြတ်ညပ်ရခြင်း၊ လိပ်ရခြင်း စသည်ဖြင့် လိုအပ်သည့် လုပ်အားများကို အလုပ်သမားအများအပြားခေါ်ယူရသည်။
ဤသနပ်ဖက်ဆေးပေါ့လိပ်လုပ်ငန်းကြောင့် အညာဒေသတွင် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်နေကြသော ဆေးရွက်ကြီးလုပ်ငန်းလည်း ၎င်းတို့ကုန်ကြမ်းများကို ဆေးလိပ်ခုံသို့ တင်ပို့ကြသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သနပ်ဖက်လုပ်ငန်းကို အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နေသော ပွဲစားများ၏ အဆိုအရ လူတစ်ယောက်က သနပ်ဖက်စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ရင် ပြည်မရှိ အလုပ်လက်မဲ့ပြသာနာ သုံးယောက်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဖက်ကြမ်းဆေးပေါ့လိပ်ထက် ကျန်းမာရေးကို ပိုထိခိုက်စေ သည့် စီးကရက်လုပ်ငန်းသည် စက်ဖြင့်ထုတ်လုပ်သောကြောင့် လူ့လုပ်အားနည်းနည်းသာ လိုအပ်သဖြင့် ထွက်လာသည့် အကျိုးအမြတ်သည် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်သာ ခံစားရသည်။
သနပ်ဖက်ဆေးပေါ့လိပ်လုပ်ငန်းသည် လက်မှုလုပ်ငန်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှ ထွက်လာသည့်အကျိုးအမြတ်သည် များစွာသော အလုပ်သမားများကို ပါခွဲဝေ ခံစားစေကို တွေ့ရသည်။
ဤဆောင်းပါးအား ဗွာသရား မှ ပြန်လည်ကူးယူ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
ဒေါက်တာ ခင်မောင်ညို (၁၉၄၃-) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား ဓါတုဗေဒပညာရှင်၊ စာရေးဆရာနှင့် အငြိမ်းစား တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အယ်ဒီတာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
ကလောင်အမည်ခွဲများမှာ မောင်ခင်ညို (မန်းတက္ကသိုလ်)၊ ဟစ်တလုံး၊ အောင်ဒင် (မွန်ပြည်နယ်)၊ နေညိုယဉ်၊ ကွန်ညက်၊ ယက္ခ၊ ဆြာညို ဖြစ်သည်။
https://burmese.voanews.com/a/scient-technology/6735149.html ငယ်ဘဝ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ တွင် အဖ ဦးသစ်စိန်၊ အမိ ဒေါ်ခင်ထွေးတို့က ကွမ်သဲရွာ၊ ချောင်းဆုံမြို့နယ်၊ ဘီလူးကျွန်း၌ မွေးဖွားသည်။
လွတ်လပ်ရေး ရပြီးကာစ ၁၉၄၉ ခုနှစ်လောက်က ကျောင်းနေသည်။
ကျောင်းနေစက စပြီး မူလတန်းမှာ အင်္ဂလိပ်စာ မသင်ရတော့ပါ။
သုံးတန်းရောက်တော့ အဘိုး ဘုန်းကြီးက သူ့ကျောင်းမှာ အင်္ဂလိပ်စာ ခေါ်သင်ပေးသည်။
အဘိုးအရင်းက ရွာသူကြီး၊ စာအင်မတန် ဖတ်သည်။
ဖခင်၊ မိခင်နှင့် အဒေါ် အစ်မတွေ စာဖတ် ဝါသနာ ပါသည်။
အိမ်တွင် အင်္ဂလိပ် မြန်မာ လစဉ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းများ ဖတ်နေရသည်။
ငါးတန်းရောက်မှ ကျောင်းမှာ အင်္ဂလိပ်စာ စသင်ရသည်။
ဖခင်သည် ကျန်းမာရေးမှူး ဖြစ်သည့် အတွက် ထိုနှစ်တွင် ဖခင် အလုပ်နှင့် ပြောင်းသွားသောကြောင့် သံဖြူဇရပ်မှာ ကျောင်းတက်ရသည်။
နောက် ၆ တန်းရောက်တော့ ဘီလူးကျွန်း၊ ရွာလွတ်ကျောင်း ရောက်သွားသည်။
၇ တန်းရောက်တော့ ချောင်းဆုံမြို့ကို ပြောင်းသည်။
ချောင်းဆုံ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် အိမ်မှာ ၁၀ မိနစ်လောက် လျှောက်လျှင် ရောက်သည့် အကွာအဝေးမှာ ရှိသည်။
သို့သော် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးက သူ့ကို လက်မခံပါ။
မောင်နှမ နှစ်ယောက်ရှိသည့် အနက် အစ်မကိုသာ လက်ခံသည်။
ထို့ကြောင့် ၂ မိုင်ခန့်ဝေးသည့် ကရင်ဝင်းစိန် အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သွားတက်ရသည်။
နှစ်မိုင် အဝေးကျောင်းကို နေ့စဉ် ဖိနပ်မပါ ခြေဗလာဖြင့် တက်ရသောကြောင့် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် စိတ်ထဲ ခံစားရသည်။
ထိုနှစ် ကရင်ဝင်းစိန်က ကျောင်းသူ ကျောင်းသား ၅၀ လောက် ၇ တန်း စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေရာ ၆ ယောက်သာ အောင်မြင်သည်။
ကံအားလျော်စွာ အောင်မြင်သူ ၆ ယောက်ထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချောင်းဆုံ အထကကို ဝင်ခွင့်ပြန်ရသည်။
ပညာရေး ၁၉၆၀ ခုနှစ်၊ ၁၀ တန်း ဖြေတော့ အောင်မြင်ပါသည်။
ထိုနှစ်က ချောင်းဆုံ အထကမှ ၂ ယောက်သာ အောင်မြင်သည်။
၁၀ တန်းအောင်တော့ မော်လမြိုင် ကောလိပ် တက်ရသည်။
သိပ္ပံ ဘာသာတွဲ ယူသည်။
နဂိုက ဝိဇ္ဇာတွဲ ယူခဲ့သူ ဖြစ်၍ ခက်ခဲစွာ လိုက်ယူရသည်။
၁၉၆၁ ခုနှစ်၊ ဒုတိယနှစ် တက်နေစဉ်မှာ မိဘများ ကျန်းမာရေးမှူး သင်တန်း ဝင်ခွင့် လျှောက်ခိုင်း၍ ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေရာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျောင်းထွက်ပြီး ရန်ကုန် ဟယ်လပင်လမ်း ကျန်းမာရေးမှူး သင်တန်း သွားတက်ခဲ့သည်။
သို့သော် အသက် ၁၈ နှစ် မပြည့်သောကြောင့် သင်တန်းမှ ထုတ်ပယ် ခံရသည်။
မော်လမြိုင် ကောလိပ်ကို ပြန်ခဲ့ရာတွင် ကံအားလျော်စွာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဦးတိုးအောင်က ကျောင်းပြန်ဝင်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။
ထိုနှစ်က မော်လမြိုင် ကောလိပ်ကျောင်း နှစ်လည် မဂ္ဂဇင်းမှာ "နှမ နောင်တရလေစ" ဝတ္ထုတိုကို ဖော်ပြခြင်းခံရသည်။
ပထမဦးဆုံး ပုံနှိပ် ဖော်ပြခံရသော စာဖြစ်သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်မှာ မန္တလေး တက္ကသိုလ် တက်နေစဉ်တွင် ကာနယ်ဇင်း မဂ္ဂဇင်းမှာ "ဥသျှစ်သီး ေ့ကသောအခါ" ဝတ္ထုတိုကို ပုံနှိပ် ဖော်ပြခြင်း ခံရသည်။
ပြင်ပ မဂ္ဂဇင်းတွင် ပထမဦးဆုံး ပုံနှိပ် ဖော်ပြခြင်း ခံရသော ဝတ္ထု ဖြစ်သည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံခြား ပညာသင် အဖြစ် အရွေးခံရပြီး အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ဆဲလ်ဖို့ဒ် တက္ကသိုလ် (University of Salford) ပါရဂူဘွဲ့ သင်တန်းများ တက်ရောက် ပညာ ဆည်းပူးခဲ့သည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် ဓာတုဗေဒ ဘာသာရပ်တွင် ပါရဂူဘွဲ့ (Ph.D.) ကို ရရှိခဲ့သည်။
စာပေရေးသားခြင်း ၁၉၆၄ ခုနှစ်မှာ မော်လမြိုင် ကောလိပ်၌ သရုပ်ပြ ဆရာ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းစဉ် ဝတ္ထုတိုများ၊ ဆောင်းပါးများ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ရေးသည်။
၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် ရေးခဲ့သော "စာရိတ္တမောင်" ဝတ္ထုတိုကို ကျောင်းသုံး စာအုပ်တွင် ပုံနှိပ် ဖော်ပြခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ မူလတန်း မြန်မာဖတ်စာအုပ်တွင် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။
၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ တာဝန် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ထို့နှစ်တွင် ဇနီး ဒေါ်ရင်ရင်တင်အုံး (သရုပ်ပြ ဆရာမ၊ ပညာရေး တက္ကသိုလ်) နှင့် အိမ်ထောင် ကျသည်။
၁၉၇၇ ခုနှစ်၊ နိုင်ငံခြားမှ ပြန်ရောက်ပြီး မော်လမြိုင် ကောလိပ် နှစ်လည် မဂ္ဂဇင်းများတွင် သိပ္ပံ စာတည်းမှူး တာဝန်များကို ယူပြီး နှစ်စဉ် ဆောင်းပါးများ ဝတ္ထုတိုများ ရေးခဲ့သည်။
၁၉၈၄ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ပင်မသို့ ပြောင်းရွှေ့ အမှုထမ်းရာ မဟေသီ မဂ္ဂဇင်းနှင့် ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်းတို့တွင် ဆောင်းပါးများ၊ တမျက်နှာ ဝတ္ထုတိုများကို ရေးခဲ့သည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ဓာတုဗေဒ ဆောင်းပါးများ စာအုပ်ကို ဒေါက်တာ သန်းသန်းညိမ်းနှင့် တွဲဖက် ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
၁၉၉၂ ခုနှစ်၊ အငြိမ်းစား ယူပြီးနောက် ဓာတုဗေဒ စာအုပ် နှစ်အုပ်နှင့် အငယ်ဆုံးနှင့် အထက်မြတ်ဆုံး (လူငယ် ဆောင်းပါး) များကို ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
၂၀၀၀ ခုနှစ်မှာ အငယ်ဆုံးနှင့် အထက်မြတ်ဆုံးကို ဒုတိယ အကြိမ် ထပ်မံ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘုရားသခင်ထံသို့ အီးမေးလ်ပို့ခြင်း၊ အောင်ပန်းဆင်တဲ့ ပစ်မှတ်၊ ပါရဒိုင်း၊ လူငယ်အတွေး အမေး အဖြေ၊ ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာ့ရွာ ကမ္ဘာ့ စီးပွားရေးနှင့် သတင်းစာ ပညာ၊ ဂျာနယ်လစ်ဇင်နှင့် မီဒီယာတို့ကို ဆက်တိုက် ဆိုသလို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထိုနှစ်များတွင် အကောက်ခွန် ဂျာနယ်မှာ အယ်ဒီတာချုပ် တာဝန်ကိုလည်း ယူခဲ့သည်။
တဖက်မှလည်း စာပေ ဆောင်းပါးများ၊ သိပ္ပံနှင့် စီးပွားရေး ဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးများ၊ ဝတ္ထုတိုများ ဘာသာပြန် ဆောင်းပါးများကို ရေးသားခဲ့ရာ ဆောင်းပါး ပုဒ်ရေ သုံးထောင်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေးသားခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းများမှာ မဟေသီ၊ ပန်၊ စံပယ်ဖြူ၊ ကလျာ၊ ချယ်ရီ၊ ရုပ်ရှင် အမြုတေ၊ သောင်းပြောင်းထွေလာ ရယ်စရာ၊ ရုပ်ရှင် တေးကဗျာ၊ ပိတောက်မြေ၊ Faces Emperor, Fashion, Fashion Image, Idea, Myanmar People, Life Style, Film Star, Family, City, The Best English, Youth, လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်၊ လပြည့်ဝန်း၊ ဂမ္ဘီရ၊ ဘာသာသွေး၊ သောကြာ၊ စရဏ၊ သွေးသောက်၊ ရတီ၊ ကြီးပွားရေး၊ အတွေးအမြင်၊ နွယ်နီ၊ နဝဒေး၊ နရီသစ် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် အပတ်စဉ်ထုတ် ဂျာနယ်များ ဖြစ်ကြသော Interview, မြန်မာတိုင်း(မ်)၊ ရန်ကုန်တိုင်းမ်၊ Internet, Commerce, Flower News, Customs, 7-day News, Good Health, Health Digest, Good News, အတွေးသစ်၊ ဟာသ၊ မှုခင်း၊ အချစ်၊ မဟာ၊ ကြီးပွားရေး၊ ဂီတ၊ ကနောင်၊ ဂီတကမ္ဘာ၊ သတင်းစုံ၊ မော်ဒန်၊ ငွေပင်လယ်၊ ပွိုင့်၊ ဖတ်စရာ၊ ဝယ်သူ့ စိတ်ကြိုက်၊ ပြည်မြန်မာ သတင်းလွှာ၊ ရွှေမြင်သာ၊ အခွင့်အလမ်း၊ အကျိုးဆောင်၊ ရွှေမျက်လုံး … စသည့် ဂျာနယ်များတွင် အလျဉ်းသင့်သလို ပါဝင် ရေးသားလျက် ရှိသည်။
ဒေါက်တာ ခင်မောင်ညိုသည် ဇနီးသည် ဒေါ်ရင်ရင်တင်အုံး၊ သားသမီး ၃ ယောက်နှင့် အတူ ရန်ကုန်မြို့၊ ပန်းဘဲတန်းမြို့နယ်၊ အမှတ် (၅၈)၊ လမ်း (၃၀) တွင် နေထိုင်လျက် ရှိသည်။
ဓာတုဗေဒ ဆောင်းပါးများ ၁၉၈၆ ၂။
Exam Guide to Chemistry ၁၉၉၆ ၃။
ဓာတုဗေဒ၊ သင်ရိုးသစ် အမေး အဖြေ ၁၉၉၈ ၄။
အငယ်ဆုံးနှင့် အထက်မြတ်ဆုံး ၁၉၉၆ ၅။
ဘုရားသခင်ထံသို့ အီးမေးလ်ပို့ခြင်း ၂၀၀၁ ၆။
အောင်ပန်းဆင်တဲ့ ပစ်မှတ် ၂၀၀၂ ၇။
ပါရဒိုင်း ၂၀၀၅ ၈။
လူငယ်အတွေး အမေး အဖြေ ၂၀၀၅ ၉။
၂၁ ရာစု ကမ္ဘာ့ရွာ၊ ကမ္ဘာ့ စီးပွားရေး ၂၀၀၅ ၁၀။
သတင်းစာပညာ၊ ဂျာနယ်လစ်ဇင်နှင့် မီဒီယာ ၂၀၀၅ ၁၁။
အရူး လူတော်နှင့် ပညာရှိ ၂၀၀၅ ၁၂။
၂၁ ရာစု အိပ်မက် ၂၀၀၆ ၁၃။
အချမ်းသာဆုံး လူသား ၂၀၀၆ ၁၄။
တွန်းအား ၂၀၀၆ ၁၅။