kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဥဒိန်ဇေယျသူနှင့် ပတ်သက်၍မူ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကြောင်းအရာများကို မသိရပေ။
ဘကြီးတော်လက်ထက် ဘကြီးတော် (စစ်ကိုင်းမင်း) နန်းတက်စ ၁၈၁၉ ဇွန်လတွင် ဥဒိန်သီရိစည်သူအား ဆင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
လအနည်းငယ်အကြာ ၃ နိုဝင်ဘာ ၁၈၁၉ တွင် ထီးဖြူတော်ဆောင်းမင်္ဂလာပြုစဉ် သူ့အား မင်းလှမင်းကျော်ဘွဲ့ ပြောင်းလဲပေးအပ်ခဲ့၏။
ထိုစဉ်က ဆင်ဝန်မင်းလှမင်းကျော်မှာ လက်ဝဲတော်ဦးနေရာ၌ နေရသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။
မင်းလှမင်းကျော်အား ဆက်ခံခဲ့သူမှာ နေမျိုးဇေယျသူဘွဲ့ခံ ဦးရောက်ကြီး ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။
အင်္ဂလိပ်မြန်မာ ပထမစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားချိန်၌မူ ဆင်ဝန်အဖြစ် မဟာမင်းလှသင်္ခယာအား ခန့်အပ်ထားပြီးဖြစ်၏။
ဆင်ဝန်မင်းလှသင်္ခယာ သည် ၁၈၂၄ ခုနှစ် ဘိသိက်မင်္ဂလာအခမ်းအနားအပြီးတွင် ရွှေစလွယ် ၉ သွယ်အပါအဝင် အဆောင်အရွက်များ ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။
ဆင်ဝန် ဦးကလေး ၁၈၃၇ ခုနှစ်တွင် သာယာဝတီမင်း နန်းတက်လာသောအခါ နန်းတက်စ ကာလ၌ပင် မင်္ဂလာအိမ်တော်ပါ ဆင်အုပ် ဦးကလေးအား မဟာမင်းကျော်မင်းထင်ဘွဲ့ဖြင့် ဆင်ဝန်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
၂ စက်တင်ဘာ ၁၈၄၁ ခုနှစ်တွင် သာယာဝတီမင်း ရန်ကုန်သို့ စုန်ဆင်းထွက်ခွာသောအခါ ဆင်ဝန်မင်းကြီးမဟာ မင်းကျော်မင်းထင်ဘွဲ့ခံ ဦးကလေး လိုက်ပါလာခဲ့ရ၏။
သို့သော် ၅ နိုဝင်ဘာ ၁၈၄၁ တွင် သာယာဝတီမင်း၏ "ဆဒ္ဒန်ပြောင်ကျော် ဆင်တော် " သေဆုံးသွားရာ ဦးကလေးလည်း ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။
ဆင်ဝန် အပြောင်းအလဲ ဆင်ဝန်ဦးကလေးအား ရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် လစ်လပ်သွားသော ဆင်ဝန်နေရာတွင် ဆင်ဝန်ထောက် မင်းကြီး မဟာသင်္ခါအား ရာထူးတိုးမြှင့်ကာ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဆင်ဝန်မင်းကြီး မဟာသင်္ခါမှာလည်း ဆင်ဝန်ရာထူး၌ ကြာရှည် အမှုမထမ်းခဲ့ရပါ။
၅ မတ် ၁၈၄၃ ခုနှစ်တွင် တရုတ်သံအဖွဲ့ လာရောက်စဉ် ကြိုဆိုကြရရာ၌ ဆင်ဝန်မင်းကြီး မဟာမင်းခေါင် ကျော်ထင် တက်ရောက်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။
၎င်းဆင်ဝန်မင်းမှာ အောက်မားဝန် ရာထူးကိုပါ ပူးတွဲထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ဆင်ဝန်မင်းကြီး မဟာမင်းခေါင်ကျော်ထင်သည်ပင် သာယာဝတီမင်းလက်ထက် နောက်ဆုံးခန့်အပ်ခံရသူ ဆင်ဝန် ဖြစ်ဟန်ရှိ၏။
ပုဂံမင်းလက်ထက် ၁၈၄၆ ခုနှစ်တွင် ပုဂံမင်းနန်းတက်လာပြီးနောက် နေမျိုးသီရိကျော်သူအား ဆင်ဝန်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ဆင်ဝန်နေမျိုးသီရိကျော်သူ၏ ဘွဲ့မည်ကို ၁၈၃၈ ခုနှစ်အထိ တွေ့ရှိရဆဲဖြစ်၏။
ယင်းနောက်ပိုင်းတွင် ဆင်ဝန်ရာထူး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၈၃၈ ခုနှစ်၌ ရွှေတောင်ဇေယျရန်အောင်အား ဆင်ဝန်ရာထူးခန့်အပ်ခဲ့၏။
မင်းတုန်းမင်းနန်းတက်စ ၁၈၅၃ ခုနှစ်တွင် မင်းတုန်းမင်း နန်းတက်လာပြီးနောက် ၁၅ အောက်တိုဘာ ၁၈၅၃ ခုနှစ် မဟာမင်းကျော်ခေါင်ထင်အား ဆင်ဝန်ရာထူးခန့်အပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် မဟာမင်းကျော်မင်းခေါင်ထင်မှာ လပိုင်းမျှသာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
သူ၏ ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့သူမှာ ဦးဘိုးကြီး ဖြစ်၏။
ဆင်ဝန် ဦးဘိုးကြီး ၁ ဇွန် ၁၈၅၄ တွင် မင်းရဲဇေယျကျော်ဘွဲ့ခံ ဦးဘိုးကြီးအား ဆင်ဝန်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ကုန်းဘောင်ဆက် မဟာရာဇဝင်တော်ကြီး (တတိယတွဲ) အရ ဦးဘိုးကြီး ကွပ်ရွာမြို့စား ဆင်ဝန်အရာ ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
ဆင်ဝန် ဦးဘိုးကြီးသည် ၃၀ အောက်တိုဘာ ၁၈၅၆ တွင် ရတနာပုံမြို့သစ် တည်မည့်နေရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြသူ နန်းတွင်းအရာရှိများထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ဆင်ဝန် ဦးရွှေအိုး ဆင်ဝန် ဦးဘိုးကြီးအား ဦးရွှေအိုးက ဆက်ခံခဲ့ဟန်ရှိသည်။
ဆင်ဝန် ဦးရွှေအိုးမှာ ယင်းတော်မြို့စား ဖြစ်ပြီး တောင်ရွှေရေးဆောင်မိဖုရား၏ မောင်အရင်း ဖြစ်သည်။
တောင်ရွှေရေးဆောင်မိဖုရားမှ ဖွားမြင်သူမှာ မြင်ကွန်း၊ မြင်းခုံတိုင် မင်းသားများအရေး၌ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့မှုဖြင့် ၁၈၆၆ ခုနှစ်တွင် ရာဇဝတ်ဒဏ်သင့်ခဲ့သည်။
ဆင်ဝန် ဦးရွှေအို၏ မင်းပေးဘွဲ့အမည်မှာ မင်းကြီးမဟာမင်းခေါင်ဖြစ်၏။
ဆင်ဝန် ဦးပို ဦးရွှေအိုး ရာထူးကို ဦးပိုက ဆက်ခံခဲ့သည်ဟု မှတ်ယူရ၏။
ဆင်ဝန်ဦးပို၏ ဘွဲ့အမည်ကိုလည်း မင်းကြီးမဟာမင်းခေါင်ဟူ၍ပင် တွေ့ရှိရရာ ဆင်ဝန်ဦးရွှေအိုး ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် ယင်းဘွဲ့အမည်ဖြင့်ပင် ဦးပိုအား ဆင်ဝန်အရာ ခန့်အပ်ခဲ့ဟန် ရှိသည်။
ဆင်ဝန်ဦးပိုသည် ပင်းတလဲမြို့ဝန် အဖြစ်လည်း အမှုထမ်းခဲ့ဖူးပါသည်။
ဆင်ဝန်ဦးဘိုးထင် မင်းတုန်းမင်း လက်ထက် နှောင်းပိုင်းကာလတွင် ဆင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသူမှာ ဦးဘိုးထင် ဖြစ်သည်။
ဆင်ဝန် ဦးဘိုးထင်သည် ဒိုင်းအတွင်းဝန် ဦးဘိုးကြီး၏ ဝန်ကတော် မောင်တော်စပ်သူ ဖြစ်သည်ဆို၏။
သီပေါမင်းလက်ထက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ဒိုင်းခင်ခင် အရေးတော်ပုံ၌ ထင်ရှားခဲ့သူ ဒိုင်းခင်ခင်မှာ ဆင်ဝန် ဦးဘိုးထင်၏ သမီးဖြစ်သည် ဆိုသည်။
ခန့်ပတ်မင်းကြီး ဦးရွှေမောင်၏ သားဖြစ်သူ ဒိုင်းအတွင်းဝန် ဦးဘိုးကြီးတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် သားသမီး မထွန်းကားသဖြင့် ဆင်ဝန်ဦးဘိုးထင်၏ သမီး ခင်ခင်အား ငယ်စဉ်ကပင် သမီးအဖြစ် ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့သည်။
သီပေါမင်းလက်ထက် ၁၈၇၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် သီပေါမင်း နန်းတက်လာပြီးနောက် မဟာမင်းထင် မင်းခေါင်ဘွဲ့ခံ ဦးလတ်အား ဆင်ဝန်ရာထူးခန့်အပ်လိုက်၏။
သီပေါမင်း နန်းတက်စတွင် ခမည်းတော် မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်က ဆင်ဖြူတော်နှစ်ကောင် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆင်ဖြူများမှာ မောရိယပစ္စယနာဂရာဇာနှင့် သီရိမဟာသုဘတ္တာတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဆင်ဝန်အ နေဖြင့် ယင်းဆင်ဖြူတော် နှစ်ကောင်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရလေသည်။
သီပေါမင်း လက်ထက်နှောင်းပိုင်းကာလတွင် ဦးဘိုးနှောဆိုသူ ဆင်ဝန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဆယ်ဝန်ဦးဘိုးနှောမှာ အသက်ရှည်သူဖြစ်ပြီး ဝက်မစွတ်ဒိုင်ယာရီအရ ၁၀ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၉၆ ခုနှစ်တွင်မှ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ဆင်မင်းဝန် မြန်မာမင်းများ လက်ထက်က လက်ဆောင်အဖြစ် ဆက်သခံရသည့် ဆင်များနှင့် ဖမ်းဆီးရမိသည့် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးပြီး ဆင်အချို့ကို ဆင်မင်းဟူ၍ သတ်မှတ်ကြ၏။
ဆင်မင်းများထဲတွင် မြို့စားအရာ ပေးအပ်ခံရသည့် ဆင်မင်းများလည်း ရှိသည်။
မောရိယ ပစ္စယနာဂရာဇာဘွဲ့ခံ ဆင်မင်းသည် ပတ္ထနဂိုရ်မြို့ကို မြို့စားရရှိခဲ့ဖူးပါသည်။
ယင်းသို့သော ဆင်မင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို လုပ်ဆောင်ရသူမှာ ဆင်မင်းဝန်ဖြစ်သည်။
ဆက်မင်းဝန်၏ လက်အောက်တွင် ဆင်မင်းဝန်ထောက်၊ ဆင်မင်းနာခံ၊ ဆင်မင်းစာရေးကြီး စသည့်ရာထူးများ ထားရှိသည်။
ဆင်မင်းဝန် မဟာမင်းလှ ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦးကာလ ဆင်မင်းဝန်များကို မသိရပေ။
ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း)လက်ထက် အစောပိုင်းကာလ ဆင်မင်းဝန်တစ်ဦးမှာ အမတ်ကြီး မဟာမင်းလှ ဖြစ်သည်။
၁၈၀၆ ခုနှစ်တွင် ဟံသာဝတီနယ် နိဗ္ဗာန်ရွာ (ယခု ပဲခူးတိုင်း သနပ်ပင်မြို့နယ်အတွင်း)မှ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဟုခေါ်ဆိုကြသည့် ဆင်တော် တစ်ကောင်အား ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ရာ ဗဒုံမင်းက ဆင်တော်သိမ်းပွဲ အခမ်းအနားကို ကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆင်မင်းဝန် မဟာမင်းလှသည် ဆင်တော်သိမ်းပွဲ ကျင်းပအပြီး၌ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရ၏။
ဆင်မင်းဝန် မဟာမင်းလှ၏ အမည်ရင်းမှာ ဦးမှုံ ဖြစ်သည်။
ဆင်မင်းဝန် အပြောင်းအလဲ ဗဒုံမင်းလက်ထက်တွင် ဆင်မင်းဝန် အပြောင်းအလဲများရှိခဲ့ရာ ရွှေတောင်လှကျော် (၁၈၁၃) နှင့် နေမျိုးမင်းလှစည်သူ (၁၈၁၈) တို့၏ အမည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
ဆင်မင်းဝန်များသည် စစ်ထွက်ရာ၌ လိုက်ပါရခြင်းမရှိဘဲ မင်းနပြေည်တော်၌သာ ဆင်မင်းများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြရသည်။
စစ်ကိုင်းမင်းလက်ထက် ဘကြီးတော် (စစ်ကိုင်းမင်း) နန်းတက်စ ၃ နိုဝင်ဘာ ၁၈၁၉ ခုနှစ်တွင် ဆင်မင်းဝန် သိင်္ခဇေယျသူအား နေမျိုးမင်းကျော်ဘွဲ့ ပြောင်းလဲ ပေးအပ်ခဲ့၏။
အင်္ဂလိပ် မြန်မာ ပထမစစ်ပွဲကာလအတွင်း ဆင်မင်းဝန်မှာ မဟာမင်းလှသင်္ခယျာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ၂ ဧပြီ ၁၈၂၃ တွင် တရုတ်သံအဖွဲ့ လာရောက်စဉ် ကြိုဆိုခဲ့ရ၏။
ဆင်မင်းဝန် မဟာမင်းလှသင်္ခယျာ၏ အမည်ရင်းမှာ ဦးပွင့် ဖြစ်သည်။
ဦးပွင့်၏ ရာထူးကို ဆက်ခံလျက် ဆင်မင်းဝန်ဖြစ်လာသူမှာ ဦးရောက် ဖြစ်၏။
သူသည် အောက်မားဝန် ဦးထွန်း၏ သားမက်ဖြစ်သည်။
သာယာဝတီမင်းလက်ထက် သာယာဝတီမင်း နန်းတက်စ ၁၈၃၇ ခုနှစ်တွင် ဆင်မင်းဝန်အဖြစ် မဟာသူရခင်ျာဘွဲ့ခံ ဦးမင်းအား ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် လအနည်းငယ် အကြာတွင် နော်ရထာပျံချီ ဆင်မင်းဝန် ဖြစ်လာခဲ့ပြန်၏။
နော်ရထာပျံချီ၏ ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့သူမှာ မဟာမင်းလှကျော်ဖြစ်သည်။
၁၈၄၂ ခုနှစ်တွင် မဟာမင်းလှကျော်မှာ ဆင်မင်းဝန် ဖြစ်နပြေီဖြစ်ပြီး ၅ မတ် ၁၈၄၃ ခုနှစ် တရုတ်သံအဖွဲ့အား ကြိုဆိုရာ၌ ဆင်မင်းဝန် မဟာမင်းလှကျော် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ပုဂံမင်းလက်ထက် ၁၈၄၆ ခုနှစ်တွင် ပုဂံမင်း နန်းတက်လာသောအခါ မဟာကျော်ထင်တရဖျားအား ဆင်မင်းဝန် အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့၏။
သို့သော် ဆင်မင်းဝန် မဟာကျောင်ထင် တရဖျားနှင့် ပတ်သက်၍ အချက်အလက် အကြောင်းအရာများကို မသိရပေ။
ရတနာပုံခေတ် ဆင်မင်းဝန် ရတနာပုံခေတ် မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် ဆင်မင်းဝန်မှာ မဟာမင်းခေါင် သီဟသူရ ဖြစ်သည်။
ဆင်မင်းဝန်၏ ဘွဲ့အမည်ကို ၁၈၇၀ ပြည့်နှစ်ခန့်တွင် တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်၏။
သီပေါမင်း နန်းတက်စ ၁၈၇၉ ခုနှစ်တွင် မဟာမင်းထင် မင်းခေါင်အား ဆင်မင်းဝန်အရာ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် လအနည်းငယ်အကြာတွင် ဆင်မင်းဝန်ရာထူး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားသည်။
မဟာမင်းလှမင်းကျော်အား ပြောင်းလဲခန့်အပ်လိုက်၏။
သီပေါမင်းလက်ထက် နှောင်းပိုင်းကာလတွင် မင်းလှမင်းကျော် သီရိဘွဲ့ခံ ဦးတုပ် ဆင်မင်းဝန် ဖြစ်လာသည်။
ဦးတုပ်သည် ၁၈၈၅ ခုနှစ် မေလတွင် တောင်ငူနယ် ရန်အောင်မြင်တောမှ ရရှိခဲ့သည့် ဇေယဝသဎုနပစ္စယနာဂရာဇာဘွဲ့ခံ ဆင်ဖြူတော်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသူ ဖြစ်သည်။
ဆင်မင်းဝန် ဦးတုပ်သည် ၁၅ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၈၉ ခုနှစ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။
ရန်ကုန်တိရစ္ဆာန် ဥယျာဉ်ရောက် သီပေါမင်း၏ ဆင်တော် ရန်ကုန်တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို ကိုလိုနီခေတ်ဦးကာလ ၁၉၀၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတွင် ဝေလမင်းသားနှင့် ကြင်ယာတော်တို့ ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
၁၈၈၆ ခုနှစ်တွင် မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံး ဗြိတိသျှ လက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ရပြီးနောက် ၁၈၈၇ ခုနှစ်တွင် သီပေါမင်း၏ ဆင်ဖြူကို ရန်ကုန်တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်သို့ ယူဆောင်ပြသ ထားခဲ့သည်။
ယင်းဆင်ဖြူမှာ ၁၉၁၁ ခုနှစ်အထိ ရှိသေးပြီး နောက်ပိုင်း တိရစ္ဆာန်ရုံ၌ပင် သေဆုံးသွားသည်။
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း)လက်ထက်တွင် သံသာဝတီနယ် နိဗ္ဗာန်ရွာ အရှေ့ဘက်မှ ဆင်ဖြူတော် တစ်ကောင်ကို ရရှိခဲ့ရာ ယင်းဆင်ဖြူတော်ကို ဆဒ္ဒန်မင်းဟု ခေါ်ဆိုသမုတ်ခဲ့သည်။
ထို့အတူ ယင်း ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအတွက် ဝန်တစ်ဦးလည်း သီးခြားခန့်အပ်ခဲ့ရာ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန်ဟူ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
thumb|အမရပူရ နန်းတော်ရှိ ဆင်ဖြူတော် (၁၈၅၅) ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းကို ရရှိခဲ့ပုံ ၁၈၀၆ ခုနှစ် ဇွန်လအတွင်း နေ့တစ်နေ့တွင် ဟံသာဝတီမှ မင်းမှုထမ်းလေးဦး ရန်ကုန်သို့ ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
၎င်းလေးဦးမှာ ဦးပန်းဦး၊ ဦးတော်၊ ဦးကနီ နှင့် ဦးမောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
မင်းမှုထမ်း လေးဦးသည် ပဲခူးမှ ထွက်လာကြပြီးနောက် လမ်းခရီး ကျိုက်မက်တော် ဒေါ်ဖလေးဘုရား ဝင်ဖူးကြစဉ် ဆင်အော်သံများ ကြားကြရ၏။
ထို့ပြင် ဘုရားကုန်းတော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြည့်ရှုကြရာ ဆင်ဖြူငယ် တစ်ကောင်အား ဆင်မည်းများ ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့ကြရသည်။
မင်းမှုထမ်းတို့သည် ပဲခူးတွင် ရုံးထိုင်နေသော ဟံသာဝတီမြို့ဝန် မြေထဲမင်းကြီး ဦးကျော်ရွေးထံ အလျင်အမြန်သွားရောက်လျှောက်ထားခဲ့ကြ၏။
သို့ဖြင့် မြို့ဝန်က ဆင်အမှုထမ်း အားလုံးအား ယင်းနေရာသို့ ချက်ချင်းစေလွှတ်ခဲ့သည်။
စစ်ကြောင်းသုံးကြောင်းခွဲ၍ ချီတက်သွားကြကာ ဆင်မည်းအုပ်အား မောင်းထုတ် မောင်းထုတ်ပြီး ဆင်ဖြူတော်ကို ဖမ်းဆီးရမိကြ၏။
ယင်းနေရာမှာ ဟံသာဝတီမြို့ ကျေးစီရင်စုအပိုင် နိဗ္ဗာန်ရွာဖြစ်သည်။
ယခုပဲခူးတိုင်း၊ ကဝမြို့နယ် အတွင်းရှိပြီး သနပ်ပင်မြို့မှ ရေလမ်းခရီးဖြင့် သွားရောက်ရသည်။
ဆင်ဖြူတော်ကို ဖမ်းဆီးရမိပြီးနောက် ၁၈၀၆ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလအတွင်း မင်းနပြေည်တော်သို့ ဆောင်ယူကြရ၏။
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် ဗဒုံမင်းသည် ၂၈ နိုဝင်ဘာ ၁၈၀၆ တွင် ဆင်ဖြူတော် စစ်ကိုင်းမြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများအား သွားရောက်ကြိုဆိုစေခဲ့၏။
သားတော် သမီးတော်အချို့ဆိုလျှင် ပြည်ကြီးမွန်ဖော်တော်စီး၍ ပုဂံမြို့ အရောက်ပင် သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့ကြရသည်။
ဆင်ဖြူတော် အမရပူရသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆင်ဖြူတော်သိမ်း အခမ်းအနားကျင်းပကာ ဆင်ဖြူ စတင်တွေ့ရှိခဲ့သူ ပဲခူးဟံသာဝတီမှ မင်းမှုထမ်းလေးဦးအား ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးနှင့် ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ပါသည်။
ယင်းနောက် ဆင်မင်းဝန်အဖြစ် အမှုထမ်းနေသော ဦးမှုံအား ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန်အဖြစ် ပြောင်းလဲခန့်အပ်လိုက်၏။
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် ဦးမှုံ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသူ ဦးမှုံသည် ဇင်းမယ်ပါ မြင်းစာရေးကြီး၏ သားဖြစ်သည်။
သူသည် နန်းတွင်း၌ စားတော်ကွမ်း ရေကိုင်အဖြစ်မှ စ၍ အမှုထမ်းခဲ့ရာ ဆင်မင်းဝန်၊ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် အရာများ ခန့်အပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
နောင်ဝန်ကြီးရာထူးပင် ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခံရရာ ဆင်မင်းဝန်ကြီးဟူ၍ အမည်တွင် ခဲ့သည်။
ဗဒုံမင်း၏ အမိန့်တော် ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း) သည် ဟံသာဝတီနယ် နိဗ္ဗာန်ရွာမှ ရရှိသော ဆင်ဖြူတော်သို့ အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဟူ၍ပင် ခေါ်ဆိုစေခဲ့သည်။
ထို့ပြင် စာဆိုတော်များအားလည်း ဆင်ဖြူတော်နှင့် ပတ်သက်၍ စာပေလင်္ကာများ စပ်ဆိုမှုမပြုကြရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။
၁၃ ဩဂုတ် ၁၈၁၂ တွင် ထုတ်ပြန်သည့် အမိန့်တော်၌ 'ရှေးမင်းများ လက်ထက်ဘွဲ့လင်္ကာရတု စပ်ဆိုသည့် ဆင်များမှာ အမှန်အကန်မဟုတ်။
အကျူးအလွန် ဆင်ဖြူလုပ်စပ်ဆိုသည့် စာအများရှိသည်။
ရတနာဆင်ဖြူတော်ကို ဘွဲ့၊ ရတု၊ ကဗျာအလင်္ကာ မစပ်ဆိုစေနှင့်၊ ဆဒ္ဒန်မျိုးစစ်မှန်သည့် ဆင်တော်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဆရာတော်က ပါဠ် ပါဠိနှင့် ကျမ်းဂန်ဖြစ်အောင် စီကုံး၍ သွင်းစေ' ဟူ၍ ဖော်ပြပါရှိသည်။
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် အစဉ်အဆက် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းနှင့် ပတ်သတ်၍ ခန့်အပ်သော ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန်ကို မြန်မာ ရာဇဝင်ကျမ်းများတွင် များစွာ မတွေ့ရှိရပါ။
စစ်ကိုင်းမင်း (ဘကြီးတော်) နန်းတက်စတွင် သိခင်ဇေယသူအား ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် ခန့်အပ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
၃ နိုဝင်ဘာ ၁၈၁၉ တွသ် ထီးဖြူဆောင်း ဘိသိက်မဂင်လာပြုစဉ် သိခင်ဇေယသူကို နေမျိုးမင်းကျော်ဘွဲ့ ကြောင်းလဲပေးအပ်ခဲ့သည်။
သာယာဝတီမင်းသည် ၁၈၃၇ ခုနှစ်တွင် နန်းတက်လာပြီးနောက် ဆင်မင်းနာခံဦးမင်းအား မဟာသူရ သခင်ျာဘွဲ့ဖြင့် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန် အရာခန့်အပ်ကြောင်းတွေ့ရှိရ၏။
ယင်းနောက်ပိုင်းတွင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝန်ဟူ၍ မတွေ့ရတော့ပေ။
သို့ဖြစ်၍ ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းကာလ ဆင်ဖြူတော်များထဲတွင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဟူ၍ သတ်မှတ်သော ဆင်ဖြူတော်မှ ရှိပါလေစဟု တွေးဆစရာရှိသည်။
ဆရာဝန် (ပညာဝန်) ဆရာဝန်ဟူသည် ယခုခေတ်တွင် လူနာအား ဆေးဝါးကုသပေးရသည့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို ဆိုလိုသော်လည်း မြန်မာမင်းများ လက်ထက်ကမူ ဆရာအား ဝန်အဖြစ်ခန့်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရ၏။
စာသင်ဆရာ ဦးရွှေဖြိုး 'အာစရိယ ဂုဏောအန္တတော' ဟူသော ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်နှင့်အညီ သာသနာ့ဒါယကာ ဘုရင်မင်းမြတ်တို့သည် မိမိတို့ငယ်ရွယ်စဉ်မင်းသားဘဝက စာပေကျမ်းဂန်များ သင်ကြားပြသပေးခဲ့ကြသည့် စာသင်ဆရာများအပေါ် ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ တစ်နည်းနည်းနှင့် ပြန်လည်ကျေးဇူးပြုတတ်ကြသည်။
အင်းဝမင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးဘုရင် မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိမင်း (၁၇၃၃-၁၇၅၂)က သူ၏ စာသင်ဆရာ ဦးရွှေဖြိုးအပေါ် ကျေးဇူးပြုခဲ့ပုံမှာ ထင်ရှားသော သာဓကတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိမင်းသည် စာသင်ဆရာ ဦးရွှေဖြိုးအား ရာဇနန္ဒဘွဲ့၊ နန္ဒမိတ်ကျော်ထင်ဘွဲ့များဖြင့် အတွင်းဝန်ရာထူး ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် စာသင်ဆရာ ဦးရွှေဖြိုး မှာ ဆရာဝန်ဟူ၍ အမည်မထင်ရှားခဲ့ပေ။
ဆရာဝန်ဟူသော ဝေါဟာရ ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူဝန်များကို ဆရာဝန်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းမှာ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် သမားတော်ဖြစ်သူ ဂျာမန်လူမျိုး ဒေါက်တာမာဖီလ် (Dr.Marfel)အား အစွဲပြု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။
မြန်မာတို့က ဒေါ်တာမာဖီလ်အား ဦးမာဘီဟုလည်းကောင်း၊ ဆရာဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဆရာမာဘီအား နောင်သစ်တော်ဝန်အရာခန့်အပ်လိုက်သောအခါ ဆရာဝန်ဟူ၍ ခေါ်ဆိုကြပြန်ရာ ယခုအခါ ဆရာဝန်ကို အနောက်တိုင်းဆေးပညာရှင်အဖြစ် မှတ်ယူခေါ်ဆိုကြသည်။
ဆရာဝန်ကြီး ဦးနဲ ကုန်းဘောင်ခေတ်လယ်ပိုင်း စစ်ကိုင်းမင်း (ဘကြီးမော်) (၁၈၁၉-၁၈၃၇) လက်ထက် သတိုးသုဓမ္မမဟာ သက်တော်ရှည်ဘွဲ့ခံ ဝန်ကြီးဦးနဲမှာမူ ဆရာဝန်ကြီး အဖြစ်ထင်ရှားခဲ့သည်။
ဦးနဲသည် စစ်ကိုင်းမင်းသားငယ်စဉ်က စာသင်ကြားပေးရသူ စာသင်ဆရာဖြစ်သည်။
မောင်းထောင်သာသနာပိုင်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူ ဦးနဲမှာ စာပေ၊ ကျမ်းဂန်ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။
စစ်ကိုင်းမင်းသည် မိမိ၏ ဆရာဝန်ကြီးအား အလွန်ပင်ရိုသေလေးစား၏။
ပြည်ရေးပြည်ရာကိစ္စများကိုလည်း ဆရာဝန်ကြီးနှင့် မပြတ်တိုင်ပင်လေ့ရှိခဲ့သည်။
ဆရာဝန်ထောက် မိမိ၏ စသင်ဆရာများအပေါ် ကျေးဇူးသိတတ်ကြသူများထဲတွင် မင်းတုန်းမင်းလည်း ပါဝင်သည်။
မင်းတုန်းမင်းသည် မိမိမင်းသားဘဝက ဆရာဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဆရာတော်အား လူထွက်စေ၍ ဝန်ကြီးအရာခန့်အပ်ခဲ့ဖူး၏။
ဆရာဝန်ကြီးဟု အမည်မတွင်သော်လည်း မင်းတုန်းမင်းအပေါ် ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သူ မင်းဆရာအဖြစ် နေရာပေးခဲ့သည်။
ယင်းဝန်ကြီးမှာ ပခန်းမင်းကြီး ဦးရန်ဝေးပင် ဖြစ်သည်။
သီပေါမင်းသည် ခမည်းတော်မင်းတုန်းမင်းကဲ့သို့ပင် မိမိ ငယ်စဉ်က ပညာသင်းကြားခဲ့သူ နန်းဦးကျောင်းဆရာတော် ဦးဥတ္တမအား လူဝတ်လဲစပြေီး ၂၅ ဧပြီ ၁၈၈၄ တွင် ဝန်ထောက်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
နန်းတွင်း အသိုင်းအဝိုင်းက သူ့အား ဆရာဝန်ထောက်ဟူ၍ သိရှိကြ၏။
ပညာဝန်ထောက် သီပေါမင်းလက်ထက်တွင် လောကီဗေဒင် အတက်ပညာရပ်များကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့သူ လယ်ကိုင်းမြို့ဝန် ဦးသိုင်းအား ၂၅ ဧပြီ ၁၈၈၄ ခုနှစ်တွင် ဝန်ထောက်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဦးသိုင်းအား ပညာဝန်ထောက်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
ကာနယ်စလေဒင်၏ မှတ်တမ်းတွင်မူ Minister of Education ဟူ၍ ဖော်ပြထား၏။
တံဆိပ်ဝန် တံဆိပ်ဝန်သည် တံဆိပ်အမျိုးမျိုးကို လုပ်ဆောင်စီစဉ်လျက် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ရသည်။
တံဆိပ်ဝန် စီစဉ်လုပ်ဆောင်ရသည့် တံဆိပ်များထဲတွင် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ကျောက်စီတံဆိပ်တော်၊ အရှင် မိဖုရားကြီး၏ တံဆိပ်နာမတော်၊ မင်းမိဖုရားသားတော်၊ သမီးတော်၊ မှူးတော် မတ်တော်တို့၏ ဘွဲ့တံဆိပ်များ ပါဝင်သည်။
အမှာတော်စာများ၌ ခပ်နှိပ်ရသည့် တံဆိပ်တို့မှာ ဥဒေါင်းတံဆိပ်၊ ခြင်္သေ့ တံဆိပ် စသည့်ဖြင့် ပါရှိ၏။
တစ်ကြောင်းစာချွန်၊ နှစ်ကြောင်းစာချွန်များကို အမှာတော်ရေးက ရေးသားပြုစုပြီး တံဆိပ်ဝန်က တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပေးရ၏။
တံဆိပ်ဝန်၏ လက်အောက်တွင် တံဆိပ်စာရေးများကိုလည်း ထားရှိသည်။
ပုဂံခေတ်တံဆိပ် တံဆိပ်ကို ပုဂံခေတ်ကာလကပင် စတင်သုံးစွဲနပြေီဖြစ်သည်။
ပုဂံဒေသမှ ရရှိသည့် မြေအောက်ပစ္စည်းများထဲတွင် တံဆိပ်များပါဝင်သည်ကို တွေ့ရှိရ၏။
တံဆိပ်ကို အကြောင်းကြားစာ၊ အမိန့်တော်မြတ်စာနှင့် အလှူပေးခြင်းကိစ္စများ၌ သုံးစွဲခတ်နှိပ်လေ့ရှိကြသည်။
ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတစ်ချပ်တွင် ‘တံဆိပ်ပဒေသာ’ဟူသော ဝေါဟာရပါရှိသကဲ့သို့ ပန်းတံဆိပ်၊ ကြာတံဆိပ်၊ သစ်သီးတံဆိပ်စသည့် ဝေါဟာရမျိုးစုံတို့ကိုလည်း တွေ့ရှိရသည်။
ပုဂံဒေသမှရရှိသော တံဆိပ်တစ်ခုတွင် အချင်း ၄’’ နီးပါးရှိ စက်ဝိုင်းအတွင်း စတုရန်းကွက်တွင် ‘သွန်လပ်သာမင်စီယ်ငဲတန္ဆိပ်’ (သွန်းလုပ်သော မင်းစေငယ်တံဆိပ်)ဟူ၍ စာလုံးပြောင်းပြန်ထွင်း လုပ်ထားသည်။
ခရစ်နှစ် ၁၂ ရာစုတံဆိပ်ဟု ခန့်မှန်းဆရသည်။
အခြားတွေ့ရှိရပြီး တံဆိပ်အချို့မှာ ပုဂံတောင်ဘီရွာမှ ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ရရှိခဲ့သည့် 'သက်တော်ရှည်တံဆိပ်တေး' မင်းနန်သူရွာမှာ ၁၉၆၅ တွင် ရရှိသော ‘သင်ကြီးငပံသင်တံဆိပ်’ တောင်ခွင်မြို့ရှေးဟောင်း စေတီမှရရှိသော ‘ဥတိန်နရစ်တံဆိပ်’၊ တကောင်းမြို့ ဟောင်းတူးဖော်စဉ် ၁၉၆၇ ခုနှစ်၌ ရရှိသော ‘သင်ကြီငါကြယ်သင်တံဆိပ်’ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
တံဆိပ်ဝန်ဘယသေန အလောင်းမင်းတရားလက်ထက်တွင် တံဆိပ်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူမှာ အမတ်ကြီး ဘယသေန ဖြစ်သည်။
အမတ်ကြီးသည် ကင်းဝန်ရာထူးကိုပါ ပူးတွဲထမ်းဆောင်ရကြောင်း သိရှိရ၏။
တံဆိပ်ဝန်ဘယသေနနှင့် ပတ်သက်၍ ၃ ဧပြီ ၁၇၅၈ ရက်စွဲပါ အမိန့်တော်တွင် အမိန့်စာဟူသမျှကို တံဆိပ်ဝန်ဘယသေနအား ပြသပြီးမှသာ ထုတ်ပြန်ကြရန် ပါရှိသည်။
သီရိရာဇသူ သားအဖ ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း)လက်ထက် ၁၈၀၂ ခုနှစ်တွင် တံဆိပ်ဝန် အဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူမှာ သီရိရာဇသူဘွဲ့ခံ ဦးမောင်ဖြစ်သည်။
တံဆိပ်ဝန် ဦးမောင်သည် ၁၇၉၆ ခုနှစ်ကပင် မဲဇလီရွာစား အရာရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဗဒုံမင်း၏ အားထား ယုံကြည်ရသူ အရာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
၁၈၁၆ ခုနှစ်တွင် တံဆိပ်ဝန် ဦးမောင် ကွယ်လွန်သွားရာ သူမ၏ရာထူးကို သားဖြစ်သူဦးရွှေခြည်က ဆက်ခံခဲ့သည်။
တံဆိပ်ဝန် ဦးရွှေခြည်၏ ဘွဲ့မည်မှာလည်း ဖခင်ကဲ့သို့ပင် သီရိရာဇသူဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဦးရွှေခြည်သည် ဖခင်ကဲ့သို့ပင် မဲဇလီရွာကိုလည်း ရွာစားအရာရရှိခဲ့၏။
ဘကြီးတော် (စစ်ကိုင်းမင်း) (၁၈၁၉-၁၈၃၇) လက်ထက်သို့ ရောက်သောအခါ ဦးရွှေခြည်ကိုပင် တံဆိပ်ဝန်ရာထူး ဆက်လက်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
တံဆိပ်ဝန်မင်း လှရာဇ ကျော်ထင် စစ်ကိုင်းမင်းလက်ထက်တွင် တံဆိပ်ဝန် ဦးရွှေခြည်ဘွဲ့မည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မင်းလှရာဇကျော်ထင်ဘွဲ့ကို ပြောင်းလဲပေးအပ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။
တံဆိပ်ဝန် ဦးရွှေခြည်သည် စာဆိုတော်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ စန္ဒကိန္ဒရီပျို့ အပါအဝင် ပျို့အများအပြားကို ရေးဖွဲ့ခဲ့၏။
စစ်ကိုင်းမင်းလက်ထက် (၁၈၁၉-၁၈၃၇)တွင် စောလှမြို့ကိုလည်း မြို့စားအရာရရှိခဲ့ရာ စောလှမြို့စားကြီးဟု အမည်တွင်ခဲ့သည်။
သာယာဝတီမင်း (၁၈၃၇-၁၈၄၆)လက်ထက်တွင်လည်း ဦးရွှေခြည်ကိုပင် တံဆိပ်ဝန်အရာ ဆက်လက် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က တံဆိပ်ဝန် ဦးရွှေခြည်သည် ကျောက်မြောင်းမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့ရဟန်တူသည်။
ပုဂံမင်း လက်ထက် (၁၈၄၆-၁၈၅၂)တွင်လည်း ဦးရွှေခြည်ကို မင်းလှရာဇကျော်ထင်ဘွဲ့ဖြင့်ပင် တံဆိပ်ဝန်အရာ ဆက်လက် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ဦးရွှေခြည်သည် ပုဂံမင်းလက်ထက် ၃ နိုဝင်ဘာ ၁၈၄၈ ခုနှစ်တွင် မဟာပဒုမပျို့ကို ရေးဖွဲ့ပြီးစီးခဲ့သည်။
ပုဂံမင်းလက်ထက်တွင် တံဆိပ်ဝန် ဦးရွှေခြည်သည် မင်းမိန့်ဖြင့် အိမ်တော်ရာ ဘုရားကျောက်စာကို ရေးထိုးခဲ့သေး၏။
ဦးရွှေခြည်ကား အသက်အလွန်ရှည်သူ ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်းမင်းနန်းတက်စ ၁၈၅၃ ခုနှစ်တွင် ဦးရွှေခြည်ကို မင်းလှရာဇကျော်ထင်ဘွဲ့ဖြင့်ပင် တံဆိပ်ဝန်အရာ ဆက်လက် ခန့်အပ်ခဲ့ပြန်ပါသည်။
၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင် ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မိဖုရားခေါင်တို့၏ တံဆိပ်တော်များကို လုပ်ဆောင်ရန် တံဆိပ်ဝန်မင်းလှရာဇကျော်ထင်ဘွဲ့ခံ ဦးရွှေခြည်ကိုပင် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ဦးရွှေခြည်သည် မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်၌ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့၏။
သီပေါမင်း လက်ထက် ၁၈၇၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ သီပေါမင်း နန်းတက်စတွင် နေမျိုးသိဒ္ဓိပညာကျော်ခေါင်အား တံဆိပ်ဝန်အရာ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
၁၄ မေ ၁၈၈၁ တွင် တံဆိပ်ဝန် နေမျိုးသိဒ္ဓိပညာကျော်ခေါင် ဘွဲ့တံဆိပ်စာတမ်းများကို ရေးပေးခဲ့ရသည်။
ယင်းတံဆိပ်ဝန်၏ အမည်ရင်းကိုမူ မသိရပေ။
သို့သော် ၁ ဇွန် ၁၈၈၂ ခု နှစ်သစ် ကန်တော့ပွဲ အခမ်းအနား တက်ရောက်ကြသူများ စာရင်းတွင် တံဆိပ်ဝန် ဦးစံလှဟူ၍ တွေ့ရှိရရာ နေမျိုးသိဒ္ဓိပညာ ကျော်ခေါင်သည်ပင် ဦးစံလှ ဖြစ်ဟန် ရှိသည်။
တရုတ်ဝန် တရုတ်ဝန်ရာထူးမှာ တရုန်မြန်မာ ဆက်ဆံရေးအတွက် အရေးပါလှသော ရာထူးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦး ကာလကပင် တရုတ်မြန်မာ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများ တိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။
တရုတ်မြန်မာစစ်ပွဲများ ဆင်ဖြူရှင် (မြေဒူးမင်း)လက်ထက်တွင် မန်ချူးတရုတ်တို့နှင့် စစ်ပွဲလေးကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။
၁၇၆၄ ခုနှစ်တွင် တရုတ်ကုန်သည် လောကီအား အကြောင်းပြု၍ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
လောကီသည် နံဘက်ရွာအထက်မှ တပိန်မြစ်ကိုဖြတ်၍ တံတားဆောက်လုပ်ရန် ဗန်းမော်မြို့ဝန်ထံ ခွင့်တောင်းရာ မြို့ဝန်က ဘုရင်းမင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်အရသာလျှင် တံတားဆောက်လုပ်နိုင်ကြောင်း ပြန်ကြားခဲ့သည်။
ဤကိစ္စကို လောလီက မချေမငံဆက်ဆံသဖြင့် သူ့အား နပြေည်တော်သို့ ခေါ်ယူစစ်ဆေးမှုများ ပြုခဲ့ရသည်။
လောလီအား ဗန်းမော်သို့ ပြန်ပို့ပေးသောအခါ ကုန်ပစ္စည်းအချို့ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် နစ်နာကြောင်း ယူနန်ဘုရင်ခံထံ တိုင်ကြားခဲ့သည်။
ကျိုင်းတုံတွင်လည်း တရုတ်ကုန်သည် လောတာရည်နှင့် မြန်မာလူမျိုးအချို့ အကြွေးကိစ္စကြောင့် ရန်ပွဲဖြစ်ပွားရာ လောတာရည်က အစဉ်အလာမဟုတ်သည့် တောင်းဆိုချက်များကို တောင်းဆိုရုံမျှမက မိုင်းဆည်ရှိအကြီးအကဲများထံသို့ပင် တိုင်ကြားခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ၁၇၆၅ ခုနှစ်တွင် ကျိုင်းတုံသို့ မန်ချူးတပ်များ ဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာခဲ့ကြသည်။
နပြေည်တော်မှ လက်ဝဲဝင်းမှူး နေမျိုးစည်သူ၏ တပ်များစေလွှတ်ကာ နှိမ်နင်းခဲ့ရ၏။
တိုက်ပွဲတွင် မန်ချူးဗိုလ်ချုပ် ရည်တာလောရဲ ကျဆုံးပြီး တပ်ဆုပ်သွားကြသည်။
၁၇၆၆ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ်၊ ၁၇၆၇ ခုနှစ်တွင် တတိယအကြိမ်နှင့် ၁၇၆၉ ခုနှစ်တွင် စတုတ္ထအကြိမ် စစ်ပွဲများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
တရုတ်ဝန်နေမျိုးစည်သူသင်္ခယျာ ၁၇၆၉ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လအတွင်း စတုတ္ထအကြိမ် တရုတ်မြန်မာစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားစဉ် တရုတ်ဝန်နေမျိုးစည်သူသင်္ခယျာ၏ အမည်ကို စတင်တွေ့ရှိရသည်။
တရုတ်ဝန်သည် တပ်တစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ်လျက် ရေကြောင်းမှ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရ၏။
၂၉ နိုဝင်ဘာ ၁၇၆၉ တွင် တရုတ်တပ်များက စစ်ပြေငြိမ်း ကြရန် စကားကမ်းလှမ်းလာပါသည်။
သို့ဖြင့် ၁၃ ဒီဇင်ဘာ ၁၇၆၉ ခုနှစ်တွင် ကောင်းတုံမြို့၌ စစ်ပြေငြိမ်းရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ်က တရုတ်ဝန် နေမျိုးစည်သူ သင်္ခယျာ စစ်ပြေငြိမ်းရေးအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။
စစ်ပြေငြိမ်းရေးအတွက် တရုတ်အရာရှိများနှင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းကြစဉ်ကပင် တရုတ်ဝန်နေမျိုးစည်သူ သင်္ခယျာပါဝင်ခဲ့ရာ တရုတ်ဝန်သည် တရုတ်ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်မည်ဟု မှန်းဆရသည်။
ဗဒုံမင်းလက်ထက် ဗဒုံမင်းလက်ထက် တရုတ်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူမှာ ရွှေတောင်စည်သူ ဖြစ်သည်။
တရုတ်ဝန်ရွှေတောင်စည်သူ၏ အမည်ကို ၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၇၉၅ ခုနှစ် မိတ္ထီလာမင်းသမီး၏ ကွမ်းခွံ့မင်္ဂလာ အခမ်းအနား တက်ရောက်သူ စာရင်း၌ တွေ့ရှိရသည်။
ရွှေတောင်စည်သူသည် ၆ ဧပြီ ၁၈၀၉ ခုနှစ်တွင် စစ်ကိုင်းမင်းသား (နောင်ဘကြီးတော်မင်း) အား အိမ်ရှေ့ အရာခန့်အပ်သောအခါ အိမ်ရှေ့အတွင်းဝန် ဖြစ်လာဟန်ရှိသည်။
တရုတ်ဝန်ဦးပိုး ၁၈၁၉ ခုနှစ်တွင် ဘကြီးတော် (စစ်ကိုင်းမင်း)နန်းတက်လာသောအခါ ဦးပိုးအား နန္ဒမိတ်ရွှေတောင်ဘွဲ့ဖြင့် တရုတ်ဝန်အရာခန့်အပ်လိုက်ပါသည်။
သို့သော် ၃ နိုဝင်ဘာ ၁၈၁၉ ခုနှစ်တွင် နန္ဒမိတ်ရွှေတောင်အား နေမျိုးရာဇကျော်စွာဘွဲ့ ပြောင်းလဲပေးအပ်ခဲ့၏။
၄၀ တော် မှူးမတ်သမီးစာရင်း ပုရပိုက်မှတ်တမ်းအရ တရုတ်ဝန်ဦးပိုးတွင် မိရွှေနှစ်ဆိုသူ သမီးတစ်ဦးရှိကြောင်း သိရှိရသည်။
ဦးပိုးသည် စစ်ကိုင်းမင်းလက်ထက်တစ်လျှောက်တွင် တရုတ်ဝန်ရာထူးဖြင့် အမှုထမ်းရွက်ခဲ့ဟန်ရှိသည်။
တရုတ်သံရောက်မော်ကွန်း ၂၁ မတ် ၁၈၂၁ တွင် တရုတ်ပြည် တောက်တွန်ဥတည်မင်းက ရမ့်တာလောရဲ ဦးဆောင်သော တရုတ်သံအဖွဲ့ကို မြန်မာနိုင်ငံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ယင်းသံအဖွဲ့သည် ၁၈ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၂၂ ခုနှစ်တွင် ဗန်းမော်သို့ ရောက်ရှိလာရာ ဗန်းမော်မြို့ဝန် မဟာသီရိသီဟသူဘွဲ့ခံ ဦးရွှေအိုက ကြိုဆိုကာ အမိန့်တော်အရ နပြေည်တော်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်။
၁၈ မတ် ၁၈၂၃ တွင် တရုတ်သံအဖွဲ့ မင်းကွန်းရှားရောင်း ကင်းဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာရာ မြန်မာနန်းတွင်းအရာရှိ အချို့ သွားရောက်ကြိုဆို ကြရ၏။
တရုတ်သံအဖွဲ့အား ရွှေကြက်ယက်ဘုရားအနီး သံတဲ၌ နေရာချထားပေးပါသည်။
သံတဲ၌ နေထိုင်တည်းခိုစဉ်အတွင်း တရုတ်ဝန်၊ တရုတ်စာရေးတို့က စားရေးသောက်ရေးမှအစ ဂရုတစိုက် ပြုစုဧည့်ခံကြရသည်။
တရုတ်သံအဖွဲ့သည် သတ်မှတ်ရက်တွင် ဘကြီးတော် (စစ်ကိုင်းမင်း) အား တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိကြ၏။
တရုတ်သံအဖွဲ့ လာရောက်ခဲ့ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ စာဆိုတော် ဝက်မစွက် နဝဒေးဘွဲ့ခံ ဦးနုက မော်ကွန်းစပ်ဆိုခဲ့ရာ တရုတ်သံရောက်မော်ကွန်းဟု အမည်တွင်ပါသည်။
ဝက်မစွတ်နဝဒေး၏ မော်ကွန်းတွင် ပိုဒ်ရေ ၆၂ ပိုဒ် ပါရှိပြီး တရုတ်ပြည်၏ မြို့တော်နှင့် ပတ်သက်၍ 'ပဲ့ကျဉ်နဂရ၊ မြို့မနယ်ချက်' စသည်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
ထူးခြားသည်မှာ တရုတ်သံအဖွဲ့ ရောက်ရှိခဲ့ပုံကို သာမက အပြန်တွင် မြန်မာသံအဖွဲ့က တရုတ်နိုင်ငံသို့ လိုက်ပါသွားပုံကို ထည့်သွင်းစပ်ဆို ထားသည်။
တရုတ်ဝန်ရာထူးအပြောင်းအလဲများ တရုတ်ဝန်ရာထူးကို ကုန်းဘောင်ခေတ်တစ်လျှောက် ခန့်ထားခဲ့ရာ ပုဂံမင်း (၁၈၄၆-၁၈၅၂)လက်ထက်တွင် ဦးရွဲဆိုသူအား တရုတ်ဝန်အရာခန့်အပ်ခဲ့သည်။
တရုတ်ဝန်ဦးရွဲသည် ၁၈၅၂ ခုနှစ်တွင် မင်းတုန်း ကနောင်မင်းသားများ ရွှေဘိုသို့ ထွက်ခွာကြစဉ် ပုဂံမင်း၏ အမိန့်တော်အရ နောက်မှ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်း ကနောင်မင်းသားများမှာ နောင်တော်ပုဂံမင်းကို နန်းချရန်အတွက် ရွှေဘို၌ စုရုံးကာ လက်နက်လူသူစုဆောင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
၁၈၅၃ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် မင်းတုန်းမင်း နန်းတက်လာသောအခါ ဝန်းကျင်ဝန်ဦးဘဲအား နေမျိုးသိခင်ကျော်ထင်ဘွဲ့ဖြင့် တရုတ်ဝန်ရာထူးခန့်အပ်လိုက်ပါသည်။
နောင်တော်ပုဂံမင်းလက်ထက် တရုတ်ဝန်ဟောင်း ဦးရွဲကိုမူ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားကာ ထောင်သွင်း အကျဉ်းချထားခဲ့သည်။
သို့သော် ၁၉ ဇွန် ၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင် တရုတ်ဝန်ဟောင်း ဦးရွဲအား အကျဉ်းမှ လွှတ်ပေးခဲ့၏။
မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်တွင် တရုတ်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူ ဝန်းကျင်ဝန် ဦးဘဲသည် စားတော်ကွမ်းရေကိုင်တစ်ဦးသာဖြစ်ရာ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်မှစ၍ တရုတ်ဝန်ရာထူးမှာ တစ်စတစ်စ အရေးပါမှုလျော့နည်းလာသည်ဟု မှတ်ယူရသည်။
နောက်ဆုံးတရုတ်ဝန်များ သီပေါမင်းလက်ထက် နောက်ဆုံးခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူ တရုတ်ဝန်မှာ ဦးဘိုးလှိုင်ဟု မှတ်သားထားကြသည်။
တရုတ်ဝန် ဦးဘိုးလှိုင်၏ အမည်ကို ဝက်မစွတ် ဝန်ထောက် ဦးလတ်၏ ဒိုင်ယာရီမှတ်တမ်းအရ ကိုလိုနီခေတ်ဦးကာလ ၁၁ ဇွန် ၁၈၉၃ ခုနှစ်အထိ တွေ့ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
တရုတ်ဝန် ဦးဘိုးလှိုင်သည် မန္တလေးဝါးတန်းရပ်ရှိ ဂုဏဝတီစာပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင် ဦးချင်၏ ဇနီး ဒေါ်သန်းသန်းတို့၏ အဖိုးဖြစ်သည်။
(စို့လေးဆယ်) ဒိုင်းဝန် ဒိုင်းဝန်ရာထူးကို စို့လေးဆယ်ဒိုင်းဝန်ဟူ၍လည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဒိုင်းတော်အမှုထမ်းအစု ၄၀ အား အုပ်ချုပ်ရသူဟု ဆိုနိုင်သည်။
မြန်မာမင်းများ လက်ထက်က ဒိုင်းဝန်ကွက်ကဲအုပ်ချုပ်ရာ ဒိုင်းတော်တန်းမှာ ရွှေနန်းတော်လက်ဝဲ ဘက် မာရဘင် တံခါးအထွက်၌ရှိသည်။
ဒိုင်းဝန် သို့မဟုတ် စို့လေးဆယ်ဒိုင်းဝန်သည် ဗြဲတိုက်မှ ဆင့်ခေါ်ရန်ရှိသူများကို သွားရောက်ခေါ်ယူပေးရပြီး အချုပ်အနှောင် ထားသင့်သူ ပေါ်ထွက်လာလျှင်လည်း ဒိုင်းတော်ဝန်၌ ပင်ချုပ်နှောင်ပေးရ၏။
ဒိုင်းဝန်၏ လက်အောက်တွင် ဒိုင်းခေါင်း၊ တန်းခေါင်း၊ တန်းထိမ်းစသည့် အမှုထမ်း များကိုထားရှိ၏။
ဒိုင်းအစုသားများကို ညောင်ရမ်းခေတ်ကာလက ဒိုင်းမှူးကအုပ်ချုပ်ပြီး ကုန်းဘောင်ခေတ်သို့ ရောက်သောအခါ ဒိုင်းဝန်ရာထူးခန့်အပ် အုပ်ချုပ်စေသည်။
ဒိုင်းဝန် ဦးရွှေအို ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦး ကာလတွင် ဒိုင်းဝန်အဖြစ် မနောဝေသူဘွဲ့ခံ ဦးရွှေအို အား ခန့်အပ်ခဲ့၏။
ဦးရွှေအိုသည် လွှတ်တော်စာရေးအဖြစ် အမှုထမ်းနေရာမှ ဒိုင်းဝန်ရာထူး တိုးမြှင့်ခန့်အပ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဝန်ကြီး ဖြစ်လာသောအခါ ဦးရွှေအိုကို ဒိုင်းဝန်ကြီးဟူ၍ ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဆင်ဖြူရှင်လက်ထက် ဆင်ဖြူရှင် (မြေဒူးမင်း) လက်ထက် ဒိုင်းဝန်အရာ ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသူမှာ နေမျိုးဇေယျသီရိ နော်ရထာဖြစ်သည်။
ဒိုင်းဝန်နေမျိုး ဇေယျသီရိနော်ရထာသည် ၅ စက်တင်ဘာ ၁၇၆၉ တွင် ကျင်းပခဲ့သည့် စန္ဒပူရီ (လင်းဇင်း)မှ သမီးကညာ ဆက်သသည့် အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် ဒိုင်းဝန်နေမျိုးဇေယျသီရိနော်ရထာသည် စဉ့်ကူးမင်း (၁၇၇၆-၁၇၈၂) လက်ထက်တွင်လည်း ဒိုင်းဝန်ရာထူးဖြင့် ဆက်လက်အမှုထမ်းရွက်ခဲ့ရဟန် တူသည်။
သို့သော် ဘိုးတော်ဘုရား (ဗဒုံမင်း) နန်းတက်စ၌မူ ဒိုင်းဝန်အမည် ပြောင်းလဲနေပြီး ဖြစ်သည်။
ဗဒုံမင်းသည် ၁၂ ဇွန် ၁၇၈၄ တွင် ဒိုင်းဝန်အား နေမျိုးဇေယျသူဘွဲ့ ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။