kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
စစ်ဖက်တွင် ပြောင်းချောသေနတ်များကိုသာ ဆက်လက် အသုံးပြုကြသည်။
ကတော့ပုံကျည်ဆန်သည် ရှည်သော ကြောင့် ရှေ့ထိုးသေနတ်တွင် အသုံးပြုရာ၌ ကျပ်သဖြင့် အသုံးမများ ကြချေ။
၁၈၅၂ ခုနှစ် လောက်တွင်မှအသစ်တီထွင်၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်မျိုးမှာ ကျည်ဆန်ထည့်ရာ၌ ချောင် ချောင်ချိချိရှိ၍ ပစ်လိုက်သည့်အခါမှ ကြီးလာပြီးလျှင် ပြောင်းထဲတွင် အံကျဖြစ်၍ ထွက်သွားလေသည်။
ဤရိုင်ဖယ်သေနတ်မျိုး ပေါ်လာသောအခါ ပြောင်းချောသေနတ်ကို အသုံးမပြုကြတော့ချေ။
အသုံးမပြုဟု ဆိုငြားသော်လည်း လုံးလုံးမဟုတ်သေးပေ။
နောက် ထိုး ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ ပေါ်လာမှသာ လုံးလုံးအသုံးမပြုတော့ချေ။
မီးခတ်နောက်ထိုး သေနတ်ကို အမေရိကန်လူမျိုး ဂျွန်ဟော ဆိုသူက ၁၈၁ဝ ပြည့်နှစ်လောက်ကတည်းက တီထွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော် လည်း ယမ်းငွေ့များနောက်ပေါက်မှ အများအပြားထွက်တတ်သော ကြောင့် ကျည်ဆန်ထွက်ရာ၌ အရှိန်မပြင်းလှသဖြင့် များစွာအကျိုး မများလှချေ။
၁၈၃၆ ခုနှစ်၌ ဆယ်မျူယယ်ကို့ ဆိုသူလည်း နောက်ထိုးခြောက်လုံးပူး သေနတ်တစ်မျိုးကို ကြံစည်ပြုလုပ်ခဲ့၏။
သို့သော် မီးခတ်နောက်ထိုး သေနတ်ကဲ့သို့ပင် နောက်ပေါက်မှ ယမ်းငွေ့အများအပြား ထွက်သောကြောင့် လူသုံးမများလှချေ။
ထိုနောက် ယမ်းတောင့်ကို အသုံးပြုသော ပရပ်ရှင်း နောက်ထိုးရိုင်ဖယ် သေနတ်တစ်မျိုး ပေါ်လာပြန်သည်။
ထိုရိုင်ဖယ် သေနတ်မျိုးကို ပထမဆုံး စစ်ဖက်တွင် အသုံးပြုသဖြင့် ပရပ်ရှင်း လူမျိုးတို့သည် 0x100သစတြီးယန်း လူမျိုးတို့အား ကောင်းစွာ အောင် မြင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ထိုးသေနတ်များတွင် ပထမဆုံးအသုံးပြုသည့် ယမ်းတောင့်သည် စက္ကူအထုပ်တစ်ခုတွင် ယမ်းနှင့်ကျည်ဆန်ကို ထည့်ထားသဖြင့် သေနတ်နောက်မှ လွယ်ကူစွာ ထည့်သွင်းနိုင် သည်။
ထည့်ရာတွင်လည်း စက္ကူထုပ်၏ ထောင့်စွန်းကလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် အသာကိုက်ဆုတ်ပြီး ထည့်လိုက်ပါက စနက်ထိပ်ဖုံးမှ မီးသည် ယမ်းရှိရာသို့ ရောက်လာကာ သေနတ် ပေါက်ထွက်သွား တော့သည်။
ဤသို့ စက္ကူယမ်းတောင့်ကို အသုံးပြုလာကြရာမှ တဖြည်းဖြည်း မကြာမီပင် ကြေးနီခွံ ကြေးဝါခွံတို့ဖြင့် လုပ်သော ယမ်းတောင့်ကို သုံးနိုင်လာကြသည်။
ထိုသတ္တုယမ်းတောင့်များသည် ယမ်းပေါက်ကွဲသောအခါ၌ အနည်းငယ် ကြီးလာသဖြင့် သေနတ် နောက်ပေါက်ကို ကျပ်သွားစေသောကြောင့် ယမ်းငွေ့များမထွက်တော့ပေ။
ထို့ ကြောင့်လည်း သတ္တုယမ်းတောင့်များနှင့် အသုံးပြုရ သော နောက်ထိုးသေနတ်များကို အသုံးများလာကြသည်။
ယမ်းတောင့်ကို အသုံးပြုသော နောက်ထိုးသေနတ်များ ပေါ်လာပြီးနောက် မကြာမီပင် ယမ်းတောင့်ခွံများ အလိုအလျောက် ထွက်သွားစေသည့် ကိရိယာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုကိရိယာကို သေနတ်ပစ်ပြီး၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပစ်ရန် ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပစ်ပြီးယမ်းခွံသည် အလိုအလျောက် ထွက်သွားလေသည်။
ဤ ကိရိယာပေါ်လာပြီး မရှေးမနှောင်းပင် ယမ်းတောင့်အများ ထည့်နိုင် သော ယမ်းတောင့်ကတ် ပေါ်လာပြန်သည်။
ဤယမ်းတောင့်ကတ်ကို တီထွင်ထားသည့် စနစ်ကား ယမ်းတောင့်များသည် သေနတ်ထဲသို့ စနစ်တကျဝင်လာပြီးလျှင် ပစ်ပြီးသော ယမ်းတောင့်ခွံများလည်း အလိုအလျောက် ထွက်သွားသည်။
ဤနည်းဖြင့် အချက်ပေါင်း များစွာကို တစ်ခဏချင်းနှင့် အလွယ်တကူ ပစ်နိုင်ပေသည်။
ယခု ခေတ်ပေါ် ရိုင်ဖယ်သေနတ်များတွင် ယမ်းတောင့်ကတ် အမျိုးမျိုးရှိ ကြသည်။
ပေါမော်ဇာ အမည်ရှိ ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ဦး တီထွင်ခဲ့သော မော်ဇာရိုင်ဖယ်တွင် ထည့်သော ယမ်းတောင့်ကတ်၌ ယမ်းတောင့် များသည် တစ်ခုပေါ် တစ်ခုဆင့်၍ ရှိကြသည်။
ယမ်းတောင့်ကတ်များ ပေါ်လာပြီးနောက် မီးခိုးမထွက်သော ယမ်းတောင့်များပေါ်လာပြန်သည်။
ထိုအသစ်ပေါ် ယမ်းတောင့်များ သည် မီးခိုးမထွက်သည်သာမက ပစ်ရာတွင်လည်း ယမ်းအား အလွန်ကောင်းသောကြောင့် သေနတ်အနည်းငယ် ခုန်တတ်သည်။
ခုန်သည့် အခြားအ ကြောင်းတစ်ခုမှာ ခဲကျည်လုံးများပျော့၍ ပေါ့ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့် ကျည်ဆန်ကို ဖမ်းထားသည့် အည|ပ်ကို တီထွင်ပြုလုပ်ကြပြန်လေသည်။
အည|ပ်ကို ကြေးနီနှင့် နစ်ကယ် ရောထားသော သတ္တုရောတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားရာ အလွန် မာသည်။
ဤအည|ပ်ရှိခြင်းကြောင့် ကျည်ဆန်မခုန်သည့်ပြင် ဝက်အုူ ရစ်ပုံ ထွင်းကြောင်းမှ လျင်မြန်စွာ လည်၍ ထွက်သွားသည်။
ဝ.၃ဝ လက်မ အချင်းရှိသည့် ကျည်ဆန်နှင့် ထည့်၍ပစ်သော စပရင်းဖီး ရိုင်ဖယ်သေနတ်သည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ပေ ပေါင်း ၂ယ၇ဝဝ အထိ သွား၍ တစ်မိုင်အတွင်း အလွန်တည့်၏။
၃ မိုင်အတွင်း၌ရှိသော ရန်သူကို သေစေနိုင်သည်။
ပထမ ကမ္ဘာစစ်ပွဲတွင် အလိုအလျောက် ပစ်သော ရိုင်ဖယ် တစ်မျိုးကို တိုးတက်လုပ်ကိုင်လာကြသည်။
ဤသေနတ်မျိုးတွင် ပစ်ပြီးယမ်းတောင့်များကို အလိုအလျောက်ထုတ်၍ ယမ်းတောင့် အသစ်များကိုလည်း ပြန်ဖြည့်ပြီးလျှင် တစ်ဆက်တည်း ယမ်းတောင့် ၄ဝ အထိ ပစ်နိုင်အောင် စီမံထားသည်။
ဤအော်တိုမက်တစ် ရိုင် ဖယ်မျိုးကို စက်သေနတ်အပေါ့စားဟု ခေါ်သည်။
ရှေးမြင်းသေနတ်များသည် လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် ပစ်ရ သော သေနတ်ငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
မြင်းသေနတ်များ ပြုလုပ်ရာ မှ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာရာ နောက်ဆုံး ခြောက် လုံးပူးသေနတ်ကို တီထွင်ပြုလုပ်နိုင်လာသည်အထိ ရောက်ခဲ့လေ သည်။
ခြောက်လုံးပူးသေနတ်တွင် ကျည်ဆန် ၆ ခုပါသော ဆုံ လည် ဆလင်ဒါတစ်ခုရှိ၏။
သေနတ်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တိုင်း ကျည်ဆန်များသည် ပြောင်းတစ်ခုတည်းမှ အလှည့်ကျ ပတ်၍ ထွက်လာကြသည်။
သို့သော် အလိုအလျောက်ပစ်သော အော်တို မက်တစ် မြင်းသေနတ်တစ်မျိုး ထပ်မံပေါ်လာရာ ခြောက်လုံးပူး ထက် သာလေသည်။
ယင်းသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဂ ချက်မှ ၁ဝ ချက်အထိ ပစ်နိုင်သည်။
ခြောက်လုံးပူးတွင် ပြောင်းနှင့် ဆလင်ဒါ အဆက်၌ ချွတ်ယွင်းချက်ရှိသဖြင့် ယမ်းခိုးများ ထွက်လာတတ် သည်။
၁၅၈ဝ ပြည့်နှစ်လောက်ကတည်းက ပျံနေသော ငှက်များ ကိုပစ်ရန် ငှက်ပစ်သေနတ် အပေါ့စားတစ်မျိုး ပေါ်လာခဲ့ဖူးဟန်တူ သည်။
သံစ၊ ကျောက်ခဲစ စသည့် စရိတ်များထည့်၍ ပစ်သဖြင့် ခရာကဲ့သို့ အဝကျယ်သော သေနတ်များကို စစ်ပွဲ၌လည်းကောင်း၊ လမ်းခရီး၌ လုယက်တိုက်ခိုက်သော ဓားပြများဘေးမှ ကာကွယ်ရန် လည်းကောင်း အသုံးပြုလာကြသည်။
ထိုအဝကျယ်သေနတ်များမှ ယခုခေတ် နှစ်လုံးပူး သေနတ်များသည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ ပေါ်လာသကဲ့သို့ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။
ယခုခေတ် နှစ်လုံးပူးသေနတ်များတွင် ၈ ဗိုးမှ ၂၄ ဗိုးအထိ ပြောင်း အရွယ် အမျိုးမျိုးရှိကြသည်။
ပုံပမြာ၁၂ ဗိုးပြောင်းရှိသော စံနှစ်လုံး ပူးသေနတ်သည် အတော်အသင့်ကြီးသော ခဲကျည်လုံးတစ်လုံး ထည့် ၍ပစ်နိုင်ရာ ထိုခဲကျည်လုံးမျိုး ၁၂ လုံးသည် အလေးချိန် တစ်ပေါင် စီးလေသည်။
ကြေးဝါ အပိတ်နှင့် စက္ကူထူ ဘေးပတ်တို့ဖြင့် ပြုလုပ် ထားသော နောက်ထိုး နှစ်လုံးပူးသေနတ် ယမ်းတောင့်များတွင် ငှက်ကလေးများပစ်သည့် စရိတ်ကျည်ကလေးများမှ သားကြီး များပစ် သည့် ကျည်လုံးကြီးများ အထိ ထည့်ထားသည်။
ပြောင်းဝကျဉ်းသည့် သေနတ်တစ်မျိုးရှိသေးသည်။
ယင်း သေနတ်မျိုးသည် ပြောင်းဝကျဉ်းသဖြင့် ကျည်ဆန်များ စု၍ထွက် သွားသောကြောင့် တာဝေးပစ်ရန်အတွက် ကောင်း၏။
ထိုသေနတ် မျိုးကို ကြက်ငှက်များ ပစ်ရန်အတွက် အထူးစီမံထားသည်။
စံ နှစ်လုံးပူးသေနတ်တွင် တစ်ဖက်သော ပြောင်းဝကို ကျဉ်းထား၍ တစ်ဖက်သော ပြောင်းဝကို နဂိုအတိုင်းထားသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) တစ်လုံးထိုးသေနတ် မြန်မာ့နွေဦးတော်လှန်ရေးတွင် မကွေးတိုင်း၊ မုံရွာ၊ မန္တလေးတစ်ဝိုက်၌ အခြေစိုက်ကြသည့် ဒေသခံကာကွယ်ရေးမဟာမိတ်တပ်ပေါင်းစု၏ ပင်မလက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးရုံမှ ၂၀၂၁၊ ဩဂုတ်လ၊ ၁ရက်နေ့တွင် စမ်းသပ်ထုတ်လုပ်ခဲ့သောသေနတ်ဖြစ်သည်။
ရိုးရာတူမီးကို တစ်ဆင့်မြှင့်ထားသော ကျည်တစ်လုံးထိုး ရိုင်ဖယ်ပုံစံဖြစ်သည်။
ပြောင်းရှည်ပြီး သေနတ်ဒင်ကို ပခုံးတွင်ထောက်ကာ ပစ်ရသည်။
ခဲကို မိုလောင်း၍ ထုတ်လုပ်သော ကျည်လုံးကို အသုံးပြုကြသည်။
thumb|အာဂျင်တီးနား၊ Ushuaia တွင်ကမ္ဘာ၏အဆုံးရှိမီးပြတိုက် ရေလမ်းခရီးသွားလာရသည်မှာ ကုန်းလမ်းခရီးသွားရခြင်း ထက် ဘေးအန္တရာယ်ပိုမိုများလေသည်။
သင်္ဘောများသည် ကျောက် ဆောင်တို့ကို မကြာခဏ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မိ၍ ကွဲပျက်နစ်မြုပ်ခဲ့ ကြရသည်။
ရေလယ်၌သာမဟုတ် တစ်ခါတစ်ရံ ဆိပ်ကမ်းသို့ကပ် ရာတွင် ကျောက်ကမ်းပါးမျာကို ဆိုက်ကပ်မိကလည်း ကွဲပျက် သွားနိုင်သည်။
ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အတန်ငယ် ပေါ်ထွက်နေ သော ကျောက်ဆောင်ကြီးများကိုပင် ညဉ့်အချိန်များ၌ မြင်ရန်ခက် လှသည်။
နေ့အချိန်၌ပင် အဝေးကမြင်ရမည် မဟုတ်သောကြောင့် ရှောင်ရှားသွားရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ချေ။
သို့ဖြစ်ရကား ပင်လယ် ခရီးသွားတို့အား ထိုဘေးအန္တရာယ်တို့မှ ကင်းလွတ်စေရန် နေ့ရော ညဉ့်ပါ သတိပေးအချက်ပြဖို့ လိုလေသည်။
ထိုသို့ အချက်ပြ သတိ မပေးနိုင်ခြင်းကြောင့် ရှေးခေတ်နယ်သစ်ရှာ အာဇာနည်များ အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်တော့ချေ။
ယင်းသို့လျှင် ကျောက် ဆောင်၊ ကျောက်တန်း၊ ကျောက်ကမ်းပါးများကို အဝေးမှနေ၍ သိရှိ ရှောင်ရှားနိုင်စေရန် စီမံဆောင်ရွက်ရာမှအစ မီးပြတိုက်များ ပေါ် ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။
ညဉ့်အချိန်တွင် ကျောက်ဆောင် ကျောက် တန်းတို့ရှိရာကို အဝေးမှပင် သိရှိနိုင်စေရန် မီးရောင်ဖြင့်သာ အချက်ပြ သတိပေးနိုင်ရကား၊ ဘေးအန္တရာယ် ထူပြောရာ ကျောက် ဆောင်၊ ကျောက်ကမ်းပါးများပေါ်မှ မီးရောင်များထွန်းညိ|၍ ပြထား လေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှေးအကျဆုံး မီးပြတိုက်များမှာ ခရစ်မပေါ် မီ နှစ်ပေါင်း ၃ဝဝ လောက်က ရောမလူမျိုးတို့ တည်ခဲ့သော အယ်လက်ဇန္ဒြီးယား ပင်လယ်အော်ရှိ ဖာရိုမီးပြတိုက်နှင့် အော့စတီ ယာ မီးပြတိုက်၊ ရာဗန်နာ မီးပြတိုက်၊ ဗိုလုံးမီးပြတိုက်၊ ဒိုဗာမီးပြ တိုက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
အယ်လက်ဇန္ဒြီးယားရှိ ဖာရိုမီးပြတိုက်ကား ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ် ခုနစ်သွယ်တွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။
ရှေး အခါက တည်ဆောက်ခဲ့သော မီးပြတိုက်များမှာ ကျောက်ဆောင်၊ ကျောက်ကမ်းပါး ထိပ်များ၌ တိုင်လုံးမျှော်စင်သဖွယ် အဆောက် အအုံမြင့်ကြီးများ ဖြစ်၍ ထိပ်၌ ကျောက်မီးသွေးမီး၊ ဆီမီးစသည်တို့ ထွန်းညိ|၍ အချက်ပြထားပေသည်။
သို့ရာတွင် ထိုမီးရောင်များသည် ဆီးနှင်းများ ပိတ်ဖုံးနေသည့် ရာသီတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကို တိမ်း ရှောင်သာသော အကွာအဝေးမှ ထင်ထင်လင်းလင်း မမြင်နိုင်သဖြင့် သဘေ‡ာများမှာ မကြာခဏ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။
ယခု ခေတ်၌မူကား ရေနံဆီမီး၊ ဓာတ်ဆီမီး၊ လျှပ်စစ်မီး စသည့် မီးအိမ် များကို သုံးရုံမက အဝေးကပင် မီးရောင်ကို မြင်နိုင်စေရန် မှန် ဘီလူးများ၊ မှန်ရောင်များဖြင့် ထိုးပြနိုင်အောင် စီမံထားသဖြင့် အထူး တိုးတက်လျက်ရှိလေသည်။
မီးပြတိုက်ကို စောင့်ရှောက်ရသော အလုပ်မှာလည်း ဘေး အန္တရာယ် အများဆုံး နေရာမှနေ၍ သင်္ဘောများ သတိပေးရသော ကြောင့် သင်္ဘောများတွေ့ရတတ်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မျိုး မီး ပြတိုက်များ (ဝါ) မီးပြတိုက် အလုပ်သမားများ မကြာခဏ ခံခဲ့ရ လေသည်။
ကမ်းခြေမီးပြတိုက်များထက် ရေလယ်ကျောက်ဆောင်မှ မီးပြတိုက်များသည် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။
အင်္ဂလန်ပြည်ကမ်းခြေ၊ အင်္ဂလိပ်ရေလက် ကြားရှိ အက်ဒီစတုန်းမီးပြတိုက်ကို ၄ ကြိမ် တိတိ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်ကို ထောက်ခြင်းဖြင့် သိသာနိုင်လေသည်။
ကျောက်ဆောင်၊ ကျောက်တန်းများရှိရာ၌ ရေအရှိန် ပိုမို ပြင်းထန်သည်အလျောက် ရေထဲ၌ အုတ်မြစ်ချ၍ မီးပြတိုက်များ တည်ဆောက်ရန်မှာ အလွန် မလွယ်ကူလှသော အလုပ်ဖြစ်ရုံသာ မက၊ ဘေးအန္တရာယ်လည်း များလှသည့်အတွက် စွန့်စား၍ တည် ဆောက်ကြရသည်။
ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ၏ဒဏ်ကို တန်ရုံခိုင်သော မီးပြတိုက်သည် တာရှည်မခံနိုင်ချေ။
လှိုင်းလုံးခတ်၍ ပျက်စီးသွားရသော မီးပြတိုက်ပေါင်းလည်း များလှ လေပြီ။
ယခုခေတ်၌ကား မီးပြတိုက်များကို အံချ၍ အဂ‡တေဖြင့် ဆက်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ ဆောက်လုပ်ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှေးကလောက် အပျက်အစီးမများတော့ချေ။
ကမ်းခြေအတွင်းရှိ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျောက်ဆောင်ပေါ် ၌ မီးပြတိုက်များ ဆောက်လုပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ခိုင်ခံ့သည့် သံမဏိမီးပြသင်္ဘောများကို ထားရပေသည်။
မီးပြသင်္ဘောများသည် မီးပြတိုက်ဆောက်၍မရသော ကမ်းခြေများ၊ ကျောက်ဆောင်များနှင့် မနီးမဝေးအရပ်မှနေ၍ မီးပြခြင်း၊ အချက်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် သင်္ဘောများကို သတိပေးရသည်။
ယခုခေတ် မီးပြသင်္ဘောများ၊ မီးပြတိုက် များတွင် မီးအိမ်များသာမက အခြားသော နည်းများဖြင့် အချက်ပြ သတိပေးရန် နည်းအမျိုးမျိုး ကိရိယာအသွယ်သွယ် ထားရှိလေ သည်။
ဗြိတိသျှကျွန်း၏ ကမ်းခြေသည် ကျောက်ဆောင်၊ ကျောက် ကမ်းပါး အထူထပ်ဆုံးဖြစ်၍ မီးပြတိုက် အများဆုံးရှိ၏။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထင်ရှားဆုံး မီးပြတိုက်မှာ ပလင်းမတ်မြို့မှ အထွက် ၁၃ မိုင်ကွာတွင် တည်ရှိသော အက်ဒီစတုန်းမီးပြတိုက်ဖြစ်၏။
ထိုမှ တစ်ပါး အိုင်ယာလန်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ကမ်းခြေရှိ ဖတ်စနက် မီးပြတိုက်၊ ကွန်းဝေါနယ် လစ်ဇတ် မီးပြတိုက်၊ ဆပ်ဆက်နယ် ကမ်းခြေရှိ ဗီချီဟက် မီးပြတိုက် စသည်တို့သည်လည်း ထင်ရှားပေ သည်။
မီးပြတိုက်များမှာ ရေကြောင်းတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ ယခု အလွန်ခေတ်စားလျက်ရှိသော လေကြောင်းခရီးအတွက်လည်း လို လေသည်။
လေယာဉ်ပျံကွင်းများ၌ ညဉ့်အချိန် လေယာဉ်ပျံအဆင်း တွင် ကွင်းကို မီးထိုး၍ပြရ၏။
မီးပြတိုက်များကို တည်ဆောက်ရာ တွင် ကြေးငွေများစွာ ကုန်ကျသော်လည်း ရေကြောင်းခရီးသည်များ အဖို့ အလွန်အကျိုးများလှလေသည်။
စင်စစ် မီးပြတိုက်နှင့် မီးပြသင်္ဘောများသည် အထူးအသုံး ဝင်သော်လည်း ယင်းတို့၌ အလုပ်လုပ်ရသော အလုပ်သမားများအဖို့ငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
အလုပ်သမားတို့မှာ လူသူနှင့် ဝေး သောနေရာတွင် လာရောက်လုပ်ကိုင်ကြရသည်ဖြစ်ရာ အဖော်ကင်းမဲ့ လျက် အနေမကျသည့် ဒုက္ခကို ခံစားကြရသည်။
ထိုသို့ လူများ နှင့် ဝေးကွာသောအရပ်တွင် လုပ်ကိုင်ကြရသည့်အထဲ တစ်ခါတစ်ရံစားနပ်ရိက္ခာနှင့် ဖျော်ဖြေမှု လုံလောက်စွာ မရရှိသည်တို့နှင့် တွေ့ ကြုံရတတ်သေးရကား ပို၍ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာ ဒုက္ခကို ခံစားကြ ရသည်။
ထိုသို့ ဒုက္ခများမှ သက်သာမှုရစေရန်နှင့် သင်္ဘောမျာကို မီးပြရာတွင် လွယ်လင့်တကူ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မီးပြတိုက်နှင့် မီးပြသင်္ဘောများတွင် အီလက် ထရွန်းနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
မီးပြတိုက်နှင့် မီးပြသင်္ဘောများတွင် ရေဒီယိုအချက်ပြစက် ကို တပ်ဆင်ထားခြင်းအားဖြင့် အလုပ်သမားများသည် မီးပြတိုက်နှင့်မီးပြသင်္ဘောများအပေါ်တွင် ထာဝစဉ် နေထိုင်ရန် မလိုတော့ချေ။
မြောက်အမေရိကတိုက် ကုန်းတွင်းအိုင်ကြီး တစ်ခုတွင် မီးပြသင်္ဘောတစ်စင်း၌ ရေဒီယို အချက်ပြ စက်တပ်ဆင်၍ အသုံးပြုစမ်းကြည့်ရာ အထူးပင် ကောင်းမွန်အသုံးဝင်ကြောင်း တွေ့ရ၏။
အလုပ်သမားများ သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် အမြဲနေထိုင်ရန် မလိုတော့ သဖြင့် ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ၊ လူသူနှင့်ကင်းကွာ၍ နေရသည့်ဒုက္ခမှ သက် သာရာ ရကြလေသည်။
မီးပြသင်္ဘောနှင့် မိုင်အနည်းငယ်ခန့်သာ ဝေးသော ကမ်းပေါ်တွင် ရေထဲ၌ သွားလာနေသော လှေသင်္ဘောများ အား အချက်ပြရန် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ထားလေသည်။
ထိုအိမ်မှ နေ၍ ခလုတ်နှိပ် လိုက်ရုံနှင့် မီးပြသင်္ဘောတွင် အလိုအလျောက် မီး လင်း၍ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အချက်ပြနိုင်လေသည်။
ထိုသို့ အလို အလျောက် မှန်ကန်တိကျစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းမှာ အီလက်ထရွန်း နစ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
မီးပြတိုက်တွင် ရေဒီယိုအချက်ပြစက် တပ်ဆင်သောအခါ၌ လည်း မီးပြတိုက်အစောင့်သမားသည် ကမ်းခြေရှိ မိမိနေအိမ်မှာပင် နေလျက် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရုံနှင့် မြူဆိုင်းချိန်၌ အချက်ပေးဥဩ ကို မြည်စေနိုင်ခြင်း၊ မီးပြတိုက်မှ မီးကိုလည်းဝင်းခနဲ လင်း၍သွား စေနိုင်ခြင်းစသော အကျိုးထူးများရရှိလေသည်။
သို့ဖြစ်ရကား ရေ လမ်းသွားလာရေး၌ အထူးအရေးပါ အရာရောက်သော မီးပြတိုက်နှင့် မီးပြသင်္ဘောများတွင် ရေဒီယိုအချက်ပြစက်များ တပ်ဆင်အသုံးပြု ခြင်းအားဖြင့် အနာဂတ်ကာလတွင် အသက်ဘေးမှလည်းကောင်း၊ လုပ်သား ကုန်ကျခြင်းမှ လည်းကောင်း များစွာ သက်သာလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) အခြားကြည့်ရန် မီးပြတိုက်များစာရင်း (မြန်မာပြည်) ကိုးကား Category:မီးပြတိုက်များ Category:ဂရိ တီထွင်မှုများ။
ယခုအခါ၌ အလွန်ကြီးမားခိုင်ခံ့လှသည့် စစ်သင်္ဘောကြီး များ၊ သံချပ်ကာကားကြီးများ၊ အမြောက်ကြီးများစသည့် ထုထည် ကြီးမားလှသော အဆောက်အအုံများကို သံမဏိတို့နှင့် ဆောက်လုပ် ကြသည်။
သံ၊ သံမဏိများကို အလိုရှိသောပုံမျိုး သွန်းလုပ်ရန် အရည်ကျိုရာ၌ လည်းကောင်း၊ ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ရာ၌ လည်း ကောင်း အလွန်ပူပြင်းသည့် မီးပြင်းဖိုများကို လိုအပ်ပေသည်။
မီးဖိုဆိုရာ၌ အိမ်တွင်းရှိ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရန် မီးဖို၊ အေးသောတိုင်းပြည်များတွင် အိမ်တွင်း အပူငွေ့ရစေရန် အတွက် အပူငွေ့ပေးထားသော မီးဖိုများကိုသာ လူသိများကြသည်။
အမှန်မှာ စက်ရုံလုပ်ငန်းများ၌ သုံးသော မီးပြင်းဖိုများမှာ ဆိုခဲ့သော မီးဖိုတို့ ထက် အဆပေါင်းများစွာ အပူအားကြီး၍ စက်ရုံလုပ်ငန်းတွင် အလွန်အရေးပါ အရာရောက်ကြပေသည်။
ယခုအခါတွင် အသုံးအ များဆုံးလည်းဖြစ်၍ အရေးအကြီး ဆုံးလုပ်ငန်း၌ အထိရောက်ဆုံး လည်းဖြစ်သော မီးပြင်းဖိုများမှာ လျှပ်စစ်မီးဖိုများဖြစ်ကြသည်။
ထို မီးဖိုများသည် ဖာရင်ဟိုက် ဒီဂရီ ၇ယဝဝဝ မျှရှိသော အပူချိန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သဖြင့် အခြားသာမန် မီးပြင်းဖိုများထက် နှစ်ဆမျှပို၍ အပူအားကောင်းသည်။
အလွန် အရည်ပျော်ခဲလှသော သတ္တုများပင် ထိုမီးဖိုများထဲတွင် အရည်ပျော်နိုင်ကြပေသည်။
လျှပ်စစ်မီးဖိုတွင် လုံကြီးတစ်ခု ပါဝင်၏။
ထိုလုံကြီးကို ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်၍ လျှပ်စစ်ဓာတ် မကူးနိုင်သော ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
အချို့ လျှပ်စစ်မီးဖိုများတွင် ကာဗွန် ဓာတ်ခေါင်း နှစ်ခု အကြား၌သော် လည်းကောင်း၊ ကာဗွန်ဓာတ်ခေါင်းများမှ အပူတိုက်ပေးရမည့် အရာဝတ္တုသို့သော်လည်းကောင်း လျှပ်စစ်ဓာတ်စီး ဖြတ်ကူးစေသည်။
ထိုအခါတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်စီး သည် ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်မီးစွယ်ကြီးကို ဖြစ်စေသည်။
အချို့ မီးပြင်းဖိုတွင် လုံကို ကြေးနန်းကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်၍ ကြေးနန်း ကြိုးထဲသို့ လျှပ်စစ်ဓာတ် ဖြတ်စီးစေပြီးလျှင် အပူတိုက်ပေးသည်။
ကြေးနန်းကြိုး ပြုလုပ်သော သတ္တုများတွင် နစ်ကယ် ကရိုမီယမ်ကိုအပူချိန်စင်တီဂရိတ် ဒီဂရီ ၁ဝဝဝ အထိရှိသော လျှပ်စစ်ဓာတ်စီး အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။
ထိုအပူချိန်ထက်မြင့်သော အပူချိန်များအတွက် ပလက်တီနမ်၊ သို့မဟုတ် မိုလစ်ဒီနမ်ကို အသုံးပြုရသည်။
ထိုသတ္တုတို့ကို အောက်ဆီဂျင်ပါသည့် လေထဲ၌ အသုံးပြု လျက် အောက်ဆိုက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားတတ်ကြသဖြင့် ထိုသတ္တု တို့ကို အသုံးပြုနေစဉ်တွင် အနီးတစ်ဝိုက်၌ ဟိုက်ဒြိုဂျင်ဓာတ်ငွေ့များ ကို လွှတ်ပေးထားရသည်။
အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း လျှပ်စစ်မီးဖိုများသည် အရည်ပျော်ခဲသော သတ္တုများကို သတ္တုရိုင်းများမှ ထုတ်ယူရာတွင် များစွာအသုံးဝင်လေသည်။
ကျောက်မီးသွေးအဖြစ်မှ ဂရက်ဖိုက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရာ၌လည်းကောင်း၊ ကျောက်သကလင်းမျိုးမှ ဖန်ချိုင့်စသည်တို့ သွန်းလုပ်ရာ၌လည်းကောင်း၊ သံမဏိကျိုချက်ရာ၌ လည်းကောင်း လျှပ်စစ်မီးဖိုများကသာ ထိရောက်စွာဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ကြပေသည်။
လျှပ်စစ်မီးဖိုအပြင် အခြားမီးပြင်းဖို အမျိုးမျိုးရှိကြသေးရာ ထိုမီးပြင်းဖိုတို့ကို ၃ မျိုး ခွဲခြားထားနိုင်သည်။
(၁) မီးတိုက်လို သော အရာဝတ္ထုနှင့် မီးတို့ကို ထိတွေ့စေသော မီးပြင်းဖိုများ၊ ထိုမီးဖိုမျိုးမှာ ပန်းဘဲဖိုမှမီးဖိုများနှင့် လေမှုတ်မီးပြင်းဖိုကြီး မျိုးဖြစ်သည်။
(၂) ထင်းမီးကို မီးဖိုအတွင်း အခန်းတစ်ဖက်၌ထား၍ မီးတိုက်လို သော အရာဝတ္ထုကို အခြားအခန်းတစ်ဖက်၌ ထားလျက် မီးတောက်ကို မီးဖိုအဖုံးအောက်တစ်လျှောက် အရာဝတ္ထုဆီသို့ ရိုက်ဟပ်စေ သော မီးဖိုများ၊ ထိုမီးဖိုမျိုးမှာ မီးလွှဲမီးဖိုမျိုးဖြစ်သည်။
(၃)မီးတိုက် လိုသော အရာဝတ္ထုကို အိုးထဲထည့်ကာ အလုံပိတ်ထားပြီးလျှင် အပြင်မှ မီးအမျိုးမျိုးဖြင့် အပူတိုက်ပေးရသည့် မီးဖိုများ၊ ထိုမီးဖိုမျိုး မှာ ဖန်ကိုကျိုသော အိုးမီးဖို၊ သံမဏိကို ကျိုသော လုံမီးဖိုမျိုးဖြစ်သည်။
ဤမီးပြင်းဖိုများသည် ပူပြင်းသော အပူကို ပေးစွမ်းနိုင်၍ ဓာတုဗေဒလုပ်ငန်းများတွင် လွန်စွာ အရေးပါအရာရောက်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:သံထည်လုပ်ငန်း Category:မီး။
ရန်သူမျိုးငါးပါး အပါအဝင် မီးကိုမလောင်ခင်က ကြို တင် ကာကွယ်ရာ၏။
ထိုသို့ ကာကွယ်ရာ၌ သတိပြုအပ်သော အချက်အလက်များမှာလည်း လူတို့ အမှတ်မထင်နေလေ့ရှိသော အသေးအဖွဲကလေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း ယင်းတို့ကြောင့် လူတို့၏ အသက်အိုးအိမ် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ပင် ဆုံးရှုံးရလေသည်။
လူတို့ သတိပြုလေ့မရှိသော အသေးအဖွဲ့ကလေးမှစ၍ အ ကြီးအကျယ်ပျက်စီးရတတ်သည်ကို အမှိုက်ကစ ပြာသာဒ်မီးလောင် သည်ဟု ဆိုစမှတ်ပြုကြသည်။
ထိုစကားမှာ မီးဘေးကာကွယ်ရေး တွင် အလွန်အဖိုးတန်သော စကားတစ်ရပ် ဖြစ်၏။
အဖိုးထိုက်တန်သော လူတို့၏ အသက်၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ တို့သည် မီးလောင်ခံရသော် ကြီးစွာသော အပျက်အစီး အဆုံးအရှုံးနှင့် တွေ့ရသည်က များသည်။
ယင်းသို့ ပျက်စီးဆုံးပါးခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုရှာမူ များသော အားဖြင့် လူတို့၏ ပေါ့လျော့မှုကို တွေ့ရတတ်လေသည်။
ထိုအခါမှမိမိတို့၏ ပေါ့လျော့မှုအတွက် ကြီးစွာသော နောင်တ ဖြစ်တတ်ကြ သည်။
ထိုကြောင့် အကျိုးပျက်စီးပြီးမှ နောင်တရမည့်အစား မီးမလောင်မီက အထူးသတိထား၍ ကာကွယ်သင့်လှပေသည်။
ရန်သူမျိုး ငါးပါးတွင် တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်သော မီးကို မလောင်မီက ကြိုတင်ကာကွယ်ရာ၌ သတိပြုအပ်သော အချက် အလက်များမှာ များသောအားဖြင့် လူတို့ အမှတ်မထင် နေလေ့ရှိ သော အသေးအဖွဲကလေးများပင် ဖြစ်သည်။
လူတို့၏ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများတွင် အလွယ်တကူ မီးစွဲလောင်နိုင်သော ပစ္စည်းများစွာ ရှိသည်ကို ရှေးဦးစွာ သတိထားသင့်သည်။
အမှတ်မဲ့ပစ်လိုက်သော မီးခြစ်ဆံ၊ ဆေးလိပ်တိုကလေးများမှ မီးသည် မီးတောက်ကြီးအထိ ပွားကာ ဆုံးရှုံးပျက်စီး လောက်အောင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။
မီးမလောင်ရန် သတိပြုကာကွယ်ရာ၌ မီးကိုသာ သတိနှင့် ကိုင်တွယ်ရမည်မဟုတ်၊ အိမ်တွင်းအိမ်ပ၌ မီးစွဲလောင်စေတတ်သော အရာဝတ္ထုအားလုံးကိုလည်း မီးနှင့်ဝေးရန်၊ သို့မဟုတ် မီးမစွဲနိုင်စေ ရန် စီမံထားဖို့လိုပေသည်။
ရေနံဆီ၊ ဓာတ်ဆီ စသည်တို့မှတစ်ပါး မီးအစွဲလွယ်ဆုံး အိမ်တွင်းပစ္စည်းများမှာ စက္ကူနှင့် အဝတ်စများဖြစ် ၏။
အိမ်ဆောက်ထားသည့် ပစ္စည်းများမှာ သစ်၊ ဝါး၊ ဓနိ၊ သက် ငယ် စသော လောင်စာများဖြစ်လျှင် မီးကို အထူးသတိပြုရပေမည်။
မီးခံပစ္စည်းများဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော သံ၊ သွပ်၊ ကျောက်၊ အုတ် စသည်တို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်သော အဆောက်အအုံကြီးမှာပင် မီးဘေး ကြီးများ ဆိုက်ရောက်လာလျှင် အပျက်အစီးမှ လွတ်ခဲလှ၏။
သို့ရာ တွင် ထိုပစ္စည်းများမှာ သစ်၊ ဝါး၊ ဓနိ၊ သက်ငယ်တို့ကဲ့သို့ မီးစွဲ လွယ်သောပစ္စည်းများ မဟုတ်သဖြင့် အိမ်တွင်း၌ မတော်တဆ လောင်သော မီးတောက်များ တစ်အိမ်လုံးသို့ မကူးမီ ငြိမ်းသတ်ချိန် ရနိုင်ပေသည်။
နေအိမ်အဆောက်အအုံများကို တတ်နိုင်လျှင် ရုတ် တရက် မီးမစွဲနိုင်သော ပစ္စည်းမျာဖြင့် ဆောက်သင့်သည်။
ကြောက် စရာအကောင်းဆုံးမှာ မီးတောက်ဖြစ်၏။
မီးတောက်သည် လောင် ကျွမ်းကူးစက်ရာတွင် အလျင်အမြန်ဆုံး ဖြစ်သည်။
သိပ္ပံပညာထွန်းကားသော ယခုခေတ်တွင် မီးစွဲတတ်သော ပစ္စည်းအများအပြားကို မီးမစွဲနိုင်စေရန် ဆေးရည်ဖြင့် စီမံထားနိုင် ကြလေသည်။
ဆာဝီလျံ ပါကင်သည် သစ်သားများကိုလည်း ကောင်း၊ အဝတ်အထည်များကိုလည်းကောင်း မီးခံနိုင်စေရန် စိမ်သည့်ဆေးရည်မျာကို အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်ဖော်စပ်ခဲ့၏။
ထို ပြင် မီးသတ်ဘူးမျာကိုလည်း စီမံခဲ့ကြသည်။
မီးသတ်ဘူးတွင် ဆိုဒီယမ်ဗိုင် ကာဗွန်နိတ်နှင့် ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်များကို တစ်ခြား စီ ထည့်ထားသည်၊ အရေးကြုံ၍ သုံးလိုသောအခါ ထိုမီးသတ်ဗူးကို ဇောက်ထိုးလုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဓာတ်ရည်နှစ်ခု ရောနှောမိကာ ကာ ဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုက်ဓာတ် ထွက်ပေါ်လာပြီးလျှင် မီးတောက်ဖြစ်စေ သည့် အောက်ဆီဂျင်ဓာတ်ကို ငြိမ်းသတ်နိုင်လေသည်။
ဤကိရိယာ မှာ ငွေကုန်ကြေးကျ မများလှဘဲ ဝယ်ယူအသုံးပြုနိုင်ကြ၍ မီးဘေး ကာကွယ်ရေးတွင် များစွာ ခရီးရောက်ပေသည်။
မီးလောင်သောအခါ အမြန်ဆုံး ငြိမ်းသတ်နိုင်ရန် ကိရိယာ များကို အဆင်သင့် ထားသင့်သည်။
မီးသတ်အဖွဲ့များ မရှိသေးသည့် ကျေးလက်တောရွာများတွင် မီးချိတ်၊ မီးကပ်များ အဆင်သင့်ထား ရန် အစိုးရ၏ ဆင့်ဆိုချက်များကို အထူးသတိပြု လိုက်နာသင့်ပေ သည်။
တောမီးများမှာလည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း၏။
ကျေးရွာများနှင့် အဖိုးတန် သစ်တောများမှာ တောမီးလောင်၍ ပျက်စီးဆုံးရှုံးရတတ်၏။
တောတွင်းရှိ သစ်ပင်သစ်ကိုင်းချင်း ကြိတ်မိ၍ တောမီးလောင်တတ်သည်။
အနောက်နိုင်ငံများ၌ တောမီးကို အထူး ဂရုပြုကြသည်။
တောမီးကာကွယ်ရန် တောင်ပူစာ ထိပ်များ၌ မီး ကြည့်မျှော်စင်များ ဆောက်ထားပြီးလျှင် တောမီးလောင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချက်ပေး၍ မီးငြိမ်းသတ် ကြရလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:မီးဘေးကာကွယ်ရေး။
ဂျီအင်းဖရန်ဆွာ မီးယေး(ခရစ် ၁၈၁၄ - ၁၈၇၅)သည် ထင်ရှားသော ပြင်သစ် ပန်းချီဆရာကြီး ဖြစ်သည်။
တောင်သူလယ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ် ခဲ့သဖြင့် ကိုယ်တွေ့အားဖြင့် တောင်သူလယ်သမားတို့၏ သုခ၊ ဒုက္ခ အဝဝကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သူ ဖြစ်၏။
မီးယေး၏အကောင်းဆုံးလက်ရာများတွင် တောင်သူလယ်သမားတို့ နေ့စဉ်ကြုံ တွေ့ခံစားရမြဲဖြစ်သော ဆင်းရဲပင်ပန်းခြင်းကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် သရုပ်ဖော်ထားသဖြင့် တောင်သူလယ်သမားတို့၏ ဘဝနှင့် တော သဘာဝကို ရေးခြယ်တင်ပြသော ပန်းချီဆရာကြီးဟု ဆိုနိုင်လေ သည်။
မီးယေးကို ပြင်သစ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်း ရှားဗုမြို့အနီးရှိ နော်မန်ရွာငယ်တစ်ရွာတွင် ၁၈၁၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၄ ရက်နေ့က ဖွားမြင်သည်။
သူ၏ မိဘများမှာ တောင်သူ လယ်သမား မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်သည့်အလျောက် လယ်ယာ လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးနေထိုင်ကြသည်။
ကလေးဘဝတွင် မီးယေးသည် မိဘများအား ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးယင်း မိမိဝါသနာပါသော ပုံဆွဲအတတ်ကို လေ့ကျင့်လေသည်။
သူတို့ လယ်တော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝရှုခင်းများကို အားလပ်ချိန်ရတိုင်း ကူးယူ ရေးခြယ်လေ့ရှိသည်။
မီးယေး၏ ဖခင်သည် လယ်သမား တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ယဉ်ကျေးမှုအနုပညာ၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းစွာနားလည်သူဖြစ်သောကြောင့် သားဖြစ်သူ၏ ဝါသနာကို အားပေးခဲ့လေသည်။
မီးယေးသည် အသက် ၁၈ နှစ်ရှိသော အခါ သူတို့ရွာနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိသော ရှားဗုမြို့သို့ သွားရောက်ပြီးလျှင် ဇန်လင်ဂလွိုင်း အမည်ရှိသော ပန်းချီဆရာတစ်ဦးထံ၌ ပန်းချီ အတတ်ကို လေ့လာဆည်းပူးစေလေသည်။
၁၈၃၆ ခုနှစ်တွင် ရှားဗုမြို့မကောင်စီ အဖွဲ့ကပေးသော အထောက်အပံ့ဖြင့် ပန်းချီ ပညာကို ဆက်လက်ဆည်းပူးရန် ၁၈၃၇ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်မြို့တော် ပါရစ်မြို့သို့ သွားရောက်လေသည်။
မီးယေးသည် ပါရစ်မြို့တော်တွင် အခက်အခဲနှင့် တွေ့ကြုံရ လေသည်။
သူသည် ရှေးဆန်သော နည်းစနစ်များကို သဘောမကျ သောကြောင့် ထိုစနစ်များအတိုင်းမဆွဲလိုဟု ငြင်းပယ်လေသည်။
သို့ရာတွင် ရှေးလက်ဟောင်းဆရာကြီးများ၏ ပန်းချီကားချပ်များ ကို အသစ်ရေးကူးပေးခြင်းဖြင့် သုံးစွဲလောက်ရုံမျှသော ငွေကို ရရှိခဲ့သည်။
တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပါရစ်မြို့မှ ရှားဗုမြို့သို့ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆိုင်းဘုတ်များရေးခြင်းဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ပံ့နိုင်ရန် ကြိုးစားသေးသည်။
ရှားဗုတွင်နေထိုင်စဉ် သူ၏ ပန်းချီလက်ရာအချို့ကို ပြပွဲပြုလုပ်၍ တင်ပြလေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ မီးယေး၏ နာမည်မှာ ထင်ရှားကျော်ကြားလာလေတော့သည်။
သူ၏ပန်းချီကားအချို့ကို အဖိုးကောင်းကောင်းနှင့် ရောင်းရသဖြင့် ငွေအတော်အတန် ရရှိလေရာ ပါရစ်မြို့တွင်မနေတော့ဘဲ ၁၈၄၉ ခုနှစ်တွင် ဖောင်တိန်ဗလိုးတော အနီးရှိ ဗာဗီဇုံရွာတွင် အိမ်ကလေးတစ်အိမ်ကို ဝယ်ယူ လိုက်ပြီးလျှင် ထိုနေရာသို့သွားရောက်၍ ကွယ်လွန်သည့်တိုင် ၂၇ နှစ်မျှ နေထိုင်ကာ တောင်သူလယ်သမားတို့၏ ဘဝကို ဖော်ပြသော ပန်းချီကားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေးဆွဲခဲ့လေသည်။
ထို ၂၇ နှစ်အတွင်းဝယ် ထင်ရှားသော ပန်းချီကား ၂ဝ ကျော်ကို ရေးဆွဲခဲ့၏။
၁၈၅၇ ခုနှစ်တွင် ရေးဆွဲတင်ပြသော 'ကောက်သင်းကောက်' အမည်ခံ ပန်းချီကားချပ်မှာ ကောက်သိမ်းပြီးစအခါတွင် တောင်သူ တို့ထုံးစံအားဖြင့် လယ်ထဲတွင် အစအန အကြွင်းအကျန် ကောက်နှံများကို ကုန်း၍ကောက်နေကြသော ဆင်းရဲသူကောက်သင်းကောက် အမျိုးသမီး ၃ ယောက်၏ ပုံဖြစ်သည်။
၁၈၅၉ ခုနှစ်တွင် တင်ပြသော'သအြန်ဂျီလပ်' ခေါ် အခြားပန်းချီကားတစ်ခုမှာလည်း တောင်သူလယ်သမားတို့၏ အယူဝါဒကိုင်းရှိုင်းမှုတွင် ရိုးသားဖြူစင်သည့်သဘောကို သရုပ်ဆောင်ထား၏။
ယင်းပန်းချီကားမှာ ရွာဦး ဘုရားရှိခိုးကျောင်း ခေါင်းလောင်းတီးလျှင် တောင်သူလယ်သမားနှင့် ဇနီးသည်တို့ အလုပ်ရပ်နား၍ ရိုကျိုးစွာ ဦးညွတ်ဝတ်ပြုနေပုံဖြစ် သည်။
ဤသို့နှင်နှင်ပင် 'သေမင်းနှင့် သစ်ခုတ်သမား'၊ 'ပေါက်ပြား နှင့်လူ'၊ 'သိုးထိန်းနှင့်သိုးအုပ်' အစရှိသည့် ပန်းချီကားများဖြင့် တောသဘာဝရှုခင်းကို မိမိမြင်ရသမျှ အပိုမပါစေဘဲ ပန်းချီရေး ခြယ်ခဲ့ပေသည်။
ပန်းချီရေးခြယ်ရာ၌ မီးယေးသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
အတုခိုးစရာ ပုံစံ၊ ဇယားယူ၍ မထားရှိချေ။
သူအသုံးများသော ဆေးရောင်မှာ မွဲပြာရောင်နှင့် အညိုရောင်ဖြစ်သည်။
ဤအရောင်များသည် ပန်းချီကားအား ညှိုးငယ်နွမ်းလျသော အသွင်ကို ဆေင်စေသည်။
မီးယေးသည် ကျေးတောသား လယ်သမားများ၏ ရုပ်ပုံများကို မီးသွေးဖြင့်လည်းကောင်း၊ စားဆေး ဖြင့်လည်းကောင်းရေးဆွဲခဲ့သေးသည်။
မီးယေးသည် မကွယ်လွန်မီ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသွားသော်လည်း သူကွယ်လွန်ပြီးသည့် နောက်တွင်ကား သူ့ပန်းချီကားများသည် အလွန်အဖိုးတန်လာလေသည်။
သူသည် ၁၈၇၅ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂ဝ ရက်နေ့ အသက် ၆၁ နှစ် အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ရာ၊ သူကွယ်လွန်ပြီးနောက် ၁၅ နှစ်အကြာတွင် ၁၈၅၉ ခုနှစ်တွင် ရေးဆွဲပြီး သော သအြန်ဂျီလပ် အမည်ရှိ သူ၏ ပန်းချီကားတစ်ကားကို ပြင်သစ်လူမျိုးသူဌေးတစ်ဦးက ငွေ ၆ သိန်းနှင့် ဝယ်ယူသွားလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:ပြင်သစ် အမျိုးသား ပန်းချီဆရာများ။
မီးယပ်ပညာ 228px|1513 မီးယပ်ပညာဟု ဆိုထားသော်လည်း မီးယပ်နှင့် စပ်လျဉ်း သည့် ကိစ္စများတွင်သာမက မိန်းမတို့၏အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ရောဂါနှင့် လေ့လာကုသမှုများကိုပါ ထည့်သွင်း ဖော်ပြသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဆေးပညာလောကတွင် ဆေးပေးပညာ၊ ခွဲစိတ်ပညာတို့ အပြင် မိန်းမတို့၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့၌ ဖြစ်ပေါ်သော ရောဂါ ဝေဒနာမျာကို လေ့လာပြီးလျှင် ကုသပေးသည့် မိန်းမရောဂါဟူ၍ ရှိ သေးသည်။
မိန်းမရောဂါဆိုရာ၌ မိန်းမတို့ကိုယ်၌သာရှိသော မိန်းမ ကိုယ်၊ သားအိမ်၊ သားမျိုပြွန်၊ သားမျိုးအိတ်၊ သားဥတို့တွင်ဖြစ်ပေါ် သည့် ရောဂါများကိုသာ အချို့ မိန်းမရောဂါ ဆေးပညာစာအုပ်များ၌ ရေးသားကြ၍၊ သားမြတ်နှင့် စပ်လျဉ်းသော ရောဂါများကိုလည်း အချို့က မိန်းမရောဂါ ဆေးပညာနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆကြ သည်။
ဆေးပညာ သမိုင်းတစ်လျှောက်ကိုလိုက်၍ လေ့လာကြည့်ရှု မည်ဆိုလျှင် ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ဆေးပညာ ထွန်းကားခဲ့ ကြောင်း တွေ့ရသည်။
အီဂျစ်နိုင်ငံတွင် ဘီစီ ၂၁၆ဝ ကပင် မိန်းမ နှင့် စပ်လျဉ်းသည့်ရောဂါကို လေ့လာကုသခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။
ခေါမ၊ ရောမစသည် ဆေးပညာထွန်းကားခဲ့သော တိုင်းပြည်များတွင် ဆေးပညာ၏ ဖခင် ဟီပေါ့ကရာတီးတို့ လက်ထက်မှစ၍ မိန်းမ ရောဂါဆေးပညာသည် ထွန်းကားတိုးတက်လာခဲ့သည်။
မိန်းမဆိုင်ရာ ရောဂါများတွင် အသုံးပြုသည့် ကိရိယာတန်ဆာများကိုပင် တီထွင်ခဲ့ ကြပြီးလျှင် ဆေးကျမ်းများကိုလည်း ပြုစုနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ကမ္ဘာ့သမိုင်းအရ အလယ်ခေတ်တွင် ဆေးပညာအားလုံး မတိုးတက်ဘဲ နိမ့်ကျနေခဲ့ရာ၊ ထိုအထဲတွင် မိန်းမဆိုင်ရာ ရောဂါနှင့် စပ်လျဉ်းသည့် ဆေးပညာသည်လည်း အပါအဝင်ဖြစ်၏။
အတတ် ပညာ ပြန်လည်ဆန်းသစ်လာသော ခေတ်တွင် လောကကြီး တစ်ခု လုံး နေရာတကာတိုင်း၌ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဆေးပညာများ လည်း ပြန်လည်တိုးတက်ထွန်းကားလာခဲ့သည်။
မိန်းမဆိုင်ရာ ရောဂါများကို ကုသရာတွင် ခွဲစိတ်ကုသခြင်း များသည် တစ်စတစ်စ ပိုမိုတိုးတက်လာ၏။
ဆေးကျွေး၊ ဆေးထိုး ရုံမျှမက အချို့ကို ခွဲစိတ်ကုသပေးကြရ၏။