kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Aral, Sinan (2020). The hype machine : how social media disrupts our elections, our economy, and our health--and how we must adapt (First ed.). New York. ISBN 978-0-525-57451-4. OCLC 1155486056.: CS1 maint: location missing publisher (link) Category:CS1 maint: location missing publisher [page needed] နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ လူတွေက သတင်းအချက်အလတ်တွေ ဆက်သွယ်ပြောဆိုပုံနဲ့ သတင်းမှားတွေ ပြန့်နှံ့လာပုံအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။
Lewandowsky, Stephan; Ecker, Ullrich K. H.; Seifert, Colleen M.; Schwarz, Norbert; Cook, John (2012). "Misinformation and Its Correction: Continued Influence and Successful Debiasing". Psychological Science in the Public Interest. 13 (3): 106–131. doi:10.1177/1529100612451018. JSTOR 23484653. PMID 26173286. S2CID 42633. သတင်းမှားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အသိုင်းအဝိုင်း၊ နိုင်ငံရေးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်တို့ကို လွှမ်းမိုးသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများ၏ သတင်းရယူနိုင်စွမ်းအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသည်။
'''ဒသကနိပါတ် - ၄၅၂။
ဘူရိပညဇာတ် [ဤဘူရိပညဇာတ်သည် မဟာဥမင်္ဂဇာတ်၌ ထင်စွာဖြစ်လတံ့။
ဒသကနိပါတ် - ၄၅၃။
မဟာမင်္ဂလဇာတ် မင်္ဂလာတရား ၈-ပါးကိုဟောကြားသော ဆရာရသေ့ကြီးအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရူပါရုံမြင်မှု မင်္ဂလာပြု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် စည်းဝေးရာစရပ်၌ လူအပေါင်းတို့စည်းဝေးကြရာမင်္ဂလာ ရှိ၏၊ မင်္ဂလာမရှိဟူသော စကားကိုစွဲ၍ ဘယ်အရာဝတ္ထု ဘယ်တရားသည် မင်္ဂလာမည်သနည်းဟု အမေးပြဿနာ တခုသည် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။
လူအပေါင်းတို့တွင် လူတယောက်သည် “အချင်းတို့... ကောင်းသော ရူပါရုံကို မြင်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာမည်၏၊ အမှန်အားဖြင့် နံနက် စောစောထ၍ ကိုယ်လုံး ပြုသော နွားလားဥဿဘကို၎င်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမကို၎င်း၊ ငါးကြင်းကို၎င်း၊ ရေပြည့်အိုးကို၎င်း၊ ဆီဦး, ထောပတ်, နွားနို့ ဃနာထမင်းကို၎င်း၊ အစာမချေသေးသော ပုဆိုးကို၎င်း မြင်ရ၏၊ ဤသို့မြင်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာမည်၏”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
လူတယောက်သည် “အချင်းတို့... ကြားသိတွေ့မြင် မင်္ဂလာထင် ကောင်းသောရူပါရုံကို မြင်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာမမည်၊ ကောင်းသော သဒ္ဒါရုံ ကိုကြားရခြင်းသာ မင်္ဂလာမည်၏၊ အမှန်မှာ ပြည့်ဝ၏၊ ပွါး၏၊ တက်၏၊ ချမ်းသာ၏၊ စားလော့၊ သောက်လော့ ဟူသောအသံကိုကြားရ၏၊ ဤသို့ကြားရခြင်းသည်မင်္ဂလာ မည်၏”ဟု ပြောဆိုပြန်၏။
တဖန် လူတယောက်သည် “အချင်းတို့...ကောင်းသောရူပါရုံကို မြင်ရခြင်း၊ ကောင်းသော သဒ္ဒါရုံကိုကြား ရခြင်းသည် မင်္ဂလာမမည်၊ ကောင်းသော ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံကို တွေ့ထိရခြင်းသည်သာ မင်္ဂလာမည်၏၊ အမှန်မှာ နံနက် စောစောကပင် မြေကြီးကို သုံးသပ်ရ၏၊ စိမ်းလန်းသော နေဇာမြက်ကို၎င်း၊ နွားချေးစိုကို၎င်း၊ စင်ကြယ် သန့်ရှင်းသောပုဆိုးကို၎င်း၊ ငါးကြင်းကို၎င်း၊ ရွှေခွက်ငွေခွက်ကို၎င်း၊ သုံးသပ်ထိတွေ့ရ၏၊ ဤသို့ သုံးသပ် ထိတွေ့ရခြင်းသည် မင်္ဂလာမည်၏”ဟုပြောဆိုပြန်၏။
မင်္ဂလာငြင်းခုန် သိကြားလျှောက်ပုံ ဤသို့ဒိဋ္ဌမင်္ဂလာအယူရှိသောသူ၊ သုတမင်္ဂလာ အယူရှိသောသူ၊ မုတမင်္ဂလာ အယူရှိသောသူဟူ၍လူတို့သည် သုံးစုကွဲကြကုန်၏၊ အချင်းချင်း စေ့စပ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်၊ ဘူမစိုးနတ်မှစ၍ ဗြဟ္မာ့ဘုံတိုင်အောင်ကွဲကုန်၏၊ မင်္ဂလာ အမှန်ကို ဖြေရှင်းဆုံးဖြတ်နိုင်သူမရှိ၊ အမြဲငြင်းခုန်၍သာ နေကြကုန်၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ဤမင်္ဂလာ ပြဿနာကို အမှန်အားဖြင့် လောကသုံးပါး၌ မြတ်စွာဘုရားမှတပါး ဖြေကြားနိုင်သူမရှိ၊ မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ထားမည်ဟု ကြံစည်လျက် ညအခါ မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပြီးလျှင်– “ဗဟူဒေဝါမနုဿာစ”အစရှိသော ဂါထာစကားဖြင့် မြတ်စွာဘုရားအား မင်္ဂလာပြဿနာကို လျှောက်ထားလေ၏။
ဘုရားဟောကြား မင်္ဂလာတရား ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသေဝနာစဗာလာနံ” အစရှိသော ဂါထာ စကားတို့ဖြင့် သုံးဆယ့် ရှစ်ပါးသော မင်္ဂလာတရားတော်တို့ကို ဟောကြားတော်မူ၏၊ သိကြားမင်းလည်း မင်္ဂလာတရားတော်ကို ကြားနာပြီးလျှင် မိမိနေရာ တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ မင်္ဂလာ ပြဿနာကို ဖြေကြားတော်မူခြင်းနှင့်စပ်၍ ပညာတော်ကိုချီးကျူးအံ့ဩ၍ နေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ယခုအခါ မင်္ဂလာပြဿနာ ဖြေကြားခြင်းကား အံ့ဩဘွယ်မဟုတ်သေး၊ ရှေးအခါ အလောင်းတော်ရက္ခိတ ရသေ့ဖြစ်စဉ် အကျဉ်းဖြေကြားဘူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော် မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လောကဖြစ်ရှု တောပျော်မှု လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တခုသော ရွာငယ်တွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ပြည့်စုံသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ ရက္ခိတဟူသော အမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏၊ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးလျှင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို သိမ်းဆည်း သားမယား မွေးမြူလျက်နေရာ မိဘတို့သေလွန်သဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ကြည့်ရှုလတ်သော် ထိတ်လန့်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အလှူကြီးပေးပြီးလျှင် ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်ပယ်၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေလျက် သစ်သီးကြီးငယ်တို့ဖြင့် မျှတကာနေ၏၊ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွါးလာသဖြင့် ငါးရာသော တပည့် အခြံအရံတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။
မင်္ဂလာပြောကြား အငြင်းပွါး တနေ့သ၌ တပည့်ငါးရာတို့သည် ဆရာ ရသေ့ကို ခွင့်ပန်ကာ ချဉ်ဆား မှီဝဲအံ့သောငှါ ဒေသစာရီ သွားကြသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ရောက်၍ မင်းဥယျာဉ်၌နေကြကုန်၏၊ ဆရာဖြစ်သောရက္ခိတရသေ့ကြီးကားဟိမဝန္တာ ဗာရာဏသီပြည်သားတို့သည် ရသေ့ငါးရာ၌ပင်နေရစ်၏၊ တို့အား ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် မင်းတို့ စုဝေးတိုင်ပင်ရာ စရပ်၌ မင်္ဂလာပြဿနာသည် ဖြစ်လေ၏၊ အချို့ကားဒိဋ္ဌ မင်္ဂလာကို အယူရှိကုန်၏၊ အချို့ကားသုတမင်္ဂလာကိုအယူ ရှိကုန်၏၊ အချို့ကား မုတမင်္ဂလာကိုအယူရှိကုန်၏၊ မည်သည့်အရာဝတ္ထုသည် မင်္ဂလာမည်၏ဟု အမှန်အကန် ရှင်းဆုံးဖြတ်နိုင်သူမရှိ၊ သူတဖုံငါတခြား အမျိုးမျိုးအငြင်း ပွါး၍သာနေကုန်၏။
ဆရာအထံသွား မင်္ဂလာမေးကြား မင်းနှင့်တကွ လူတို့သည် ရသေ့ငါးရာ တို့ထံသွား၍ မင်္ဂလာပြဿနာကို မေးလျှောက်ကြကုန်၏၊ ရသေ့ တို့လည်း “မြတ်သောမင်းကြီး... ငါတို့ကား မင်္ဂလာပြဿနာကို မဖြေဆိုနိုင်ကုန်၊ သို့သော်လည်း ဟိမဝန္တာ၌ နေသော ငါတို့ဆရာ ရက္ခိတ ရသေ့ကြီးကား ပညာရှိ၏၊ နတ်လူတို့ စိတ်နှလုံးကိုယူကာ မင်္ဂလာပြဿနာကို ဖြေဆိုနိုင်လတ္တံ့” ဟုပြော၏၊ “အရှင်တို့...အကျွန်ုပ်တို့သွား၍ မနာယူနိုင် ပါကုန်၊ အရှင်တို့သာသွား၍ သင်ကြား နာယူခဲ့ပြီးလျှင် အကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ဖြေဆိုဟောကြားတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားတောင်းပန်၏။
ဆရာတောင်းပန် မင်္ဂလာဟောရန် ရသေ့ငါးရာတို့သည် မင်းကြီးတောင်းပန်ခြင်းကို အရင်းပြုကာ ဟိမဝန္တာသို့ သွား၍ ဆရာရသေ့ကြီးထံ ရောက်လျှင် ရိုသေစွာ ရှိခိုးကုန်၍ မင်္ဂလာပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို အစမှလျှောက်ထားပြီးလျှင် ဗာရာဏသီမင်းကြီး တောင်းပန်၍ လာခဲ့ရကြောင်း၊ မည်သည့်အရာဝတ္ထုသည် မင်္ဂလာ မည်ကြောင်း ဖြေဆို ဟောကြားတော်မူပါမည့် အကြောင်း လျှောက်ထားကြကုန်၏၊ ရသေ့တို့တောင်း ပန်ပြီးသောနောက်မှ တပည့်ကြီးသည်– “အရှင်ဘုရား... အကြင်သူသည် မင်္ဂလာကို တောင်းပန်သောအခါ၌ အဘယ် အတတ်ကို ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်လျက် ဘယ်ဗေဒင်ကို သင်၍ သင်ကြားအပ်သော အတွင်း အဘယ်အတတ်ကို သင်၍ ထိုသူသည် ပစ္စုပ္ပန် တမလွန် လောက၌ စင်ကြယ် ခြင်းသို့ ရောက်သဖြင့် စောင့်ရှောက် အပ်သည်ဖြစ်၍ အဘယ်မည်သော အမှတ်ဖြင့် ပြုလုပ် ရသနည်း ဟောကြားတော်မူပါ” ဟု မင်္ဂလာပြဿနာကို မေးလျှောက်လေ၏။
နှုတ်တော်ဖွင့်ဟ မင်္ဂလာဓမ္မ ထိုအခါ ရက္ခိတရသေ့ကြီးသည် နတ်လူတို့ ယုံမှားကို ဖြတ်လျက် ဤမည်ဤမည်သော အရာဝတ္ထု အကြောင်းသည် မင်္ဂလာမည်၏ဟု ဘုရား၏ တင့်တယ်ခြင်းဖြင့်- ပဌမ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့...ဘူမဇိုဝ်းနတ်အစရှိသော ကာမာဝစရနတ်တို့ကို၎င်း, ရူပါဝစရဗြဟ္မာ, အရူပါဝစရ ဗြဟ္မာတို့ကို၎င်း, ကျောရှည် သတ္တဝါတို့ကို၎င်း, ဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသည်မှ ကြွင်းသော သတ္တဝါတို့ကို၎င်း မေတ္တာဖြင့် အခါခပ်သိမ်း လေ့ကျက် ပွါးများကုန်၏၊ ခပ်သိမ်းသောသတ္တဝါတို့၌ မေတ္တာပွါးစေခြင်းကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သော မင်္ဂလာ ဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏”— ဟုပဌမ မင်္ဂလာကို ဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက် တဖန်- ဒုတိယ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့...ခပ်သိမ်းသောလူအပေါင်းတို့အား နှိမ်ချသော ဖြစ်ခြင်းရှိ၏၊ သူငယ် မိန်းမ ယောက်ျားတို့၏ မကောင်းသဖြင့် ဆိုအပ်သော ဖရုသဝါစာကို သည်းခံလေ့ရှိ၏၊ သူတော်ကောင်းတို့အားလျော်သော စကားကိုသာ ဆိုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသည်းခံခြင်းကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သော မင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏” ဟု ဒုတိယမင်္ဂလာကို ဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- တတိယမင်္ဂလာ “တပည့်တို့... မြဲသောအဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကို အတတ်ပညာဖြင့်၎င်း၊ အမျိုး၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြင့်၎င်း၊ ဥစ္စာဖြင့်၎င်း၊ ဇာတ်ဖြင့်၎င်း မထေမဲ့မြင် မပြု၊ အကျိုးအကြောင်း ဖြစ်လာသောအခါ နှစ်သက် အပ်ကောင်းမြတ်သောပညာအကျိုးအကြောင်းကို ပိုင်းခြား စီရင်နိုင်သော ပညာရှိဖြစ်၍ အဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကို မထေမဲ့မြင်မပြု၊ ထိုအဆွေ ခင်ပွန်းတို့၌ မထေမဲ့မြင်မပြုခြင်းကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ် သောမင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ဟောကုန်၏”— ဟု တတိယမင်္ဂလာကိုဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- စတုတ္ထ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့...မချွတ်ယွင်းစေတတ်သောအလေ့ ရှိသူအား အကျွမ်းဝင်ခြင်းသို့ရောက်သော ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သည် စင်စစ် အဆွေ ခင်ပွန်း ဖြစ်ကုန်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့အကျိုးစီးပွားကိုမဖျက် ဆီးတတ်၊ မိမိဥစ္စာဖြင့် အဆွေခင်ပွန်းတို့အား ခွဲခြမ်းဝေဘန်လေ့ရှိ၏၊ အဆွေခင်ပွန်းရှိခြင်း အဆွေခင်ပွန်းတို့အား ဥစ္စာဆက်ဆံ ဝေဘန်ခွဲခြမ်းခြင်းကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သောမင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏”— ဟု စတုတ္ထမင်္ဂလာကို ဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- ပဉ္စမ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့... အရွယ်တူ၏၊ အညီ အညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေလေ့ရှိ၏၊ လင်၏အလိုသို့ လိုက်၏၊ သုစရိုက်ဆယ်ပါးကို လိုလား နှစ်သက်၏၊ မိန်းမမြုံမဟုတ်၊ အမျိုးမြတ်၏၊ သီလရှိ၏၊ လင်ကို ရိုသေ၏၊ ဆိုခဲ့ပြီးသောဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံသော မယား ကောင်းရှိခြင်းကို အပြစ်မရှိစင်ကြယ်သော မင်္ဂလာ ဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏”— ဟု ပဉ္စမ မင်္ဂလာကို ဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- ဆဋ္ဌမ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့... စင်ကြယ်သော အဖြစ်၊ လုံ့လ ရှိသောအဖြစ်၊ နှစ်ဖြာ မကွဲလတံ့သော အဖြစ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဤသူကား စိတ်နှလုံး ကောင်း၏ဟု မင်းနှင့်တကွ လူအပေါင်းသည်သိ၏၊ ဆိုခဲ့ပြီးသော ဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံ၍ စိတ်နှလုံးကောင်းခြင်းကို အပြစ် မရှိစင်ကြယ်သော မင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏”— ဟု ဆဋ္ဌမ မင်္ဂလာကိုဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- သတ္တမမင်္ဂလာ “တပည့်တို့...ကံ, ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်သည် ဖြစ်၍ ထမင်း, အဖျော်, ပန်းနံ့သာ, နံ့သာပျောင်းတို့ကို ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာလှူဒါန်း၏၊ ထိုလှူဒါန်း ပေးကမ်းခြင်းကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သောမင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကုန်၏”— ဟု သတ္တမ မင်္ဂလာကိုဟောကြားတော်မူ၏၊ ထို့နောက်- အဋ္ဌမ မင်္ဂလာ “တပည့်တို့ ပညာကြီးကုန်သော ငြိမ်သက်သော စိတ်ရှိကုန်သော အကြားအမြင် ရှိကုန်သော သီလရှိကုန်သော အရိယာတို့သည် နှစ်သက်သော စိတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ ကောင်းမြတ်သော အကျင့်ဖြင့် သုတ်သင်ကုန်၏၊ ထိုရဟန္တာတို့ အလယ်၌ရအပ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သော မင်္ဂလာဟူ၍ ပညာရှိတို့ ဟောကြားကုန်၏”— ဟု အဋ္ဌမ မင်္ဂလာကို ဟောကြားတော်မူ၏။
မင်္ဂလာကျိုးတရား ဆရာဟောကြား ဤသို့လျှင် အရဟတ္တဖိုလ်ကို အထွတ်တင်ကာ မင်္ဂလာကြီး ရှစ်ပါးတို့ကို ဟောကြားတော်မူပြီး၍ တဖန်— “တပည့်တို့...လောက၌ဤရှစ်ပါးသောမင်္ဂလာကြီးကိုသာ အပြစ်မရှိ စင်ကြယ်သော မင်္ဂလာ မည်ကုန်၏၊ ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းအပ်ကုန်၏၊ နိဗ္ဗာန် တိုင်အောင် မြတ်သောချမ်းသာကို ဖြစ်စေတတ်ကုန်၏၊ ဤလောက၌ ပညာရှိသောသူသည် ဤ ရှစ်ပါးသော မင်္ဂလာကြီးတို့ကိုသာလျှင် မှီဝဲရာ၏၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း–ဒိဋ္ဌမင်္ဂလာ, သုတမင်္ဂ, မုတ မင်္ဂလာ၌ တခုသော မင်္ဂလာမျှလည်း ပရမတ္ထ သစ္စာ မည်သည်မရှိ၊ ထို့ကြောင့် ရှစ်ပါးသော မင်္ဂလာကြီးတို့ကိုသာ မှီဝဲရာ၏”— ဟု ရှစ်ပါးသော မင်္ဂလာကြီးတို့ကို ချီးကျူးကာ နိဂုံး စကားမြွက်ကြားတော်မူပြန်၏။
မင်္ဂလာရှစ်ပါး ပြန်ဟောကြား တပည့်အပေါင်းတို့လည်းရှစ်ပါးသော မင်္ဂလာကြီးတို့ကို သင်ကြား နာယူပြီးလျှင် ဆရာ ရသေ့ကြီးကို ပန်ကြား၍ ဗာရာဏသီပြည်သို့ သွားကာ မင်းအမှူးရှိသော ပရိသတ်အား ဆရာရသေ့ကြီးဟောသောနည်းအတိုင်း မင်္ဂလာကြီး ရှစ်ပါးကို ဟောကြားဖြေရှင်းပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ တဖန် ပြန်၍လာကြကုန်၏၊ ထိုအခါမှစ၍ လောက၌ မင်္ဂလာတရားသည် ထင်ရှားဖြစ်လာ၏၊ မင်္ဂလာတရားကို ကောင်းစွာ ကျင့်ကုန်သောကြောင့် သေတိုင်းသေတိုင်းသော သူတို့သည် နတ်ပြည်၌ ဖြစ်ရကုန်၏၊ ရက္ခိတ ရသေ့ကြီးလည်း ဗြဟ္မဝိဟာရ တရားကို ပွားများလျက် သေလွန်သောအခါ တပည့်အပေါင်းနှင့်တကွ ဗြဟ္မာ့ပြည်၌ ဖြစ်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... . *ထိုအခါ တပည့်အပေါင်းသည်-ယခုအခါ ဘုရားပရိသတ်။
တပည့်ကြီးရသေ့သည်-သာရိပုတ္တရာ။
ရက္ခိတရသေ့သည် ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သတ္တဝါအား၊ မေတ္တာပွား၊ မှတ်သားမင်္ဂလာ။
(၂) စိတ်ကိုနှိမ်ချ၊ သည်းခံက၊ မှတ်ကြမင်္ဂလာ။
(၃) မထေမဲ့ဝေး၊ ဆွေတဝေး၊ မှတ်ရေးမင်္ဂလာ။
(၄) ဆွေခင်ပွန်းတွေ၊ ဥစ္စာဝေ၊ မှတ်လေမင်္ဂလာ။
(၅) ပြည့်စုံဂုဏ်ကောင်း၊ မယားကောင်း၊ မှတ်ကြောင်းမင်္ဂလာ။
(၆) ပြည့်စုံဂုဏ်ကောင်း၊ နှလုံးကောင်း၊ မှတ်ကြောင်းမင်္ဂလာ။
(၇) ကံ, ကျိုးကိုယုံ၊ လှူဒါန်းတုံ၊ မှတ်ယုံမင်္ဂလာ။
(၈) သုတ်သင်ကျင့်ကို၊ နောက်ဆုံးဖိုလ်၊ မှတ်လိုမင်္ဂလာ။
(၉) ပြစ်မဲ့, စင်ကြယ်၊ ဤရှစ်သွယ်၊ မှီဘွယ်မင်္ဂလာ။
မဟာမင်္ဂလဇာတ် ပြီး၏။
ဒသကနိပါတ် - ၄၅၄။
ဃဋပဏ္ဍိတဇာတ် ကံသမင်းမျိုး, ဝါသုဒေဝ-ဗလဒေဝမင်းမျိုးတို့ ပျက်စီးရခြင်းနှင့် ဃဋပဏ္ဍိတပညာရှိအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သားသေကြောင်းပြု ဟောကြားမှု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သားသေသော သူကြွယ်ကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုသည် မဋ္ဌကုဏ္ဍလီဇာတ်နှင့်တူပြီ။
အတိတ်ဝတ္ထု သ္မီးတော်ဖွါးလတ် လက္ခဏာဖတ် လွန်လေပြီးသောအခါ ဥတ္တရာပထတိုင်းဝယ် ကံသမင်းမျိုးတို့ နေရာဖြစ်သော အသိတဉ္စနမြို့၌ မဟာကံသမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်းအား ကံသ, ဥပကံသမည်သော သားတော်နှစ်ယောက်တို့သည် ရှိကုန်၏၊ ဒေဝဂမ္ဘာမည်သော သမီးတော်တယောက်လည်း ရှိ၏၊ ထိုမင်းသမီး မွေးဘွားသောအခါ နိမိတ်ဖတ်တတ်သော ပုဏ္ဏားတို့ကိုမေးမြန်းရာ ပုဏ္ဏားတို့သည် ထိုမင်းသမီးက မွေးဖွားသော သားတို့သည် ကံသမင်းတို့၏ အမျိုးအနွယ်ကို ဖျက်ဆီးကုန်လတံ့ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏၊ မဟာကံသမင်းကြီးလည်း သမီးတော်ကို အလွန်ချစ်သောကြောင့် ဖျက်ဆီးခြင်းငှါ မတတ်နိုင်၊ မောင်တော်တို့ သိလိမ့်မည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ အသက်ထက်ဆုံးတည်၍ နတ်ရွာလားတော်မူ၏။
နှမတော်ချစ်ငြား တပင်တိုင်ထား မဟာကံသမင်းကြီး နတ်ရွာလားလတ်သော် ကံသမင်းသားသည်မင်းဖြစ်လေ၏၊ ဥပကံသမင်းသားသည် အိမ်ရှေ့မင်းဖြစ်လေ၏၊ ထိုမင်းညီနောင်တို့သည် နှမတော် ဒေဝဂမ္ဘာကို အကဲ့ရဲ့ခံရမည်မှ ကြောက်သောကြောင့် မဖျက်ဆီးဝံ့ကြကုန်၊ တစုံတယောက်သောမင်းအား မပေးစားဘဲ တပင်တိုင်နန်းပြာသာဒ်၌ထား၍ နန္ဒိဂေါပါကျွန်မနှင့် ၎င်း၏လင်အန္ဓကဝေဏ္ဍကို အလုပ်အကျွေးအစောင့်အရှောက်ထားကြကုန်၏။
မိတ်ဆွေမင်းသား ချီးမြှောက်ထား ထိုအခါဥတ္တရမဓုရပြည်၌ မဟာသာဂရမင်း မင်းပြု၏၊ ထိုမင်းအားလည်းသာဂရ, ဥပသာဂရဟု သားနှစ်ယောက်တို့သည် ရှိကုန်၏၊ ခမည်းတော် နတ်ရွာလားသောအခါ သာဂရမင်းသားသည် မင်းဖြစ်လေ၏၊ ဥပသာဂရမင်းသားကား အိမ်ရှေ့မင်းဖြစ်လေ၏၊ ထိုဥပသာဂရမင်းသားကား ဥပကံသမင်းသားနှင့် တဦးတည်းသောဆရာထံ အတတ်ပညာ သင်ဘက် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သတတ်။
တနေ့သ၌ ဥပသာဂရမင်းသားသည် နောင်တော်သာဂရ မင်းကြီး၏ နန်းတွင်း၌ ပြစ်မှားမိသဖြင့် နောင်တော်ကို ကြောက်သောကြောင့်ထွက်ပြေးလာရာ အသိတဉ္စနမြို့ အိမ်ရှေ့မင်း ဥပကံသထံရောက်လေ၏၊ အိမ်ရှေ့မင်းလည်း ဥပ သာဂရမင်းသားကို နောင်တော်ကံသမင်းကြီးအား ပြလေ၏၊ ကံသမင်းကြီးလည်း ဥပသာဂရအား ကြီးစွာသော စည်းစိမ်ကိုပေး၍ မြှောက်စားလေ၏။
နှမတော်မြင်လျက် ချင်းချင်းစုံမက် ထိုဥပသာဂရမင်းသားသည် ဥပကံသမင်းသားနှင့်အတူ ကံသမင်းကြီးထံ အခစားသွားသောအခါ တပင်တိုင်နန်း ပြာသာဒ်ကိုမြင်၍မေးရာ နှမတော် ဒေဝဂဗ္ဘာမင်းသမီး၏စံရာ နန်းပြာသာဒ်ဖြစ်ကြောင်း သိရလျှင် မင်းသမီး၌ တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိလေ၏၊ ဒေဝဂဗ္ဘာမင်းသမီးလည်း တနေ့သ၌ မောင်တော် ဥပကံသမင်းသားနှင့် အတူသွားသော ဥပသာဂရမင်းသားကိုမြင်၍ မေးမြန်းရာ မဟာသာဂရမင်းကြီး၏သားတော် ဥပသာဂရမင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိရလျှင် မင်းသား၌ တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိလေ၏။
ကျူးလွန်ပျော်မိ ကိုယ်ဝန်ရှိ တနေ့သ၌ ဥပသာဂရ မင်းသားသည် နန္ဒိဂေါပါ အထိန်းတော်ကြီးထံသွား၍ တံစိုးလက်ဆောင်ပေးပြီးလျှင်– “နှမ ဒေဝဂဗ္ဘာမင်းသမီးထံ ပို့နိုင်ပါမည်လော” ဟု မေး၏၊ “အရှင့်သား ဝန်မလေး၊ လျှောက်ထားပါဦးမည်”ဟု ဆို၍ ဒေဝဂမ္ဘာမင်းသမီးအား ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေ၏၊ ဒေဝဂမ္ဘာမင်းသမီးလည်း ပင်ကိုကပင် ဥပသာဂရမင်းသား၌ တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိနေရကား ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံလေ၏၊ နန္ဒိဂေါပါလည်း မင်းသမီးထံမှ အခွင့်ရလျှင် ဥပသာဂရမင်းသားကို အမှတ်ပေး၍ ညဉ့်အဖို့၌ မည်သူမျှ မသိရအောင် နန်းပြာသာဒ်ထက်သို့ တင်လေ၏၊ မင်းသမီးနှင့် မင်းသားတို့သည် အလိုရှိတိုင်း မွေ့လျော်ပျော်ပါးကြကုန်၏၊ မွေ့လျော်ပျော်ပါးဖန်များလတ်သော် ဒေဝဂဗ္ဘ မင်းသမီး၌ ကိုယ်ဝန်တည်သဖြင့် ထင်ရှား၍လာလေ၏။
လက်ထပ်ပေးစာ သမီးဖွါး ထိုအခါ မောင်တော်တို့သည် နန္ဒိဂေါပါကို ခေါ်၍ မေးကြကုန်၏၊ နန္ဒိဂေါပါ လည်းကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဘေးမဲ့တောင်း၍ ဟုတ်မှန်သောအတိုင်း အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားလေ၏၊ မောင်တော်တို့လည်း နှမတော်ကို မဖျက်ဆီးနိုင် သဖြင့် သမီးဘွားလျှင်ထားမည်၊ သားဘွားလျှင် ဖျက်ဆီးမည်ဟု ကြံစည်လျှက် ဥပသာဂရမင်းသားနှင့် လက်ထပ်ကြကုန်၏၊ နောက်အခါ ကိုယ်ဝန်ရင့်၍ သမီးကို ဖွားမြင်၏၊ မောင်တော်တို့ကြားလျှင် အလွန်နှစ်သက်ကုန်၍ အဉ္စနဒေဝီဟု အမည်မှည့်ကုန်၏၊ နှမတော်နှင့် ယောက်ဖတော်တို့အားလည်း ဝဍ္ဎမာနမည်သော ရွာကို ကံကျွေး ပေးကုန်၏၊ ဥပသာဂရမင်းသားလည်း ဒေဝဂဗ္ဘာကိုယူ၍ မိမိတို့စားရသော ဝုဍ္ဎမာနရွာ၌ နေလေ၏။
လိမ်လည်ပြောကြား သမီးတော်ဖွား နောက်အခါ ဒေဝဂဗ္ဘာမင်းသမီး၌ ကိုယ်ဝန်တည်ပြန်၏၊ နန္ဒိဂေါပါလည်း ထိုနေ့၌ပင် ကိုယ်ဝန်တည်၏၊ ကိုယ်ဝန်ရလတ်သော် တနေ့ထည်းပင် ဒေဝဂဗ္ဘာသည် သား ယောက်ျားမွေးဖွား၍ နန္ဒိဂေါပါသည် သမီးမိန်းမမွေးဖွား၏၊ ဒေဝဂဗ္ဘာလည်း ဖျက်ဆီးမည်ကို ကြောက်သဖြင့် မိမိသားကို လျှို့ဝှက်၍ နန္ဒိဂေါပါအားပေးပြီးလျှင် နန္ဒိဂေါပါသမီးကိုယူ၍ မိမိ၏သမီးပြုလုပ်ကာ မောင်တော်တို့အား သမီးဖွားမြင်ကြောင်း လျှောက်စေ၏၊ မောင်တော်တို့လည်း သမီးတော်ဖွားမြင်လျှင် မွေးကြဟု ခွင့်ပြုကုန်၏။
နှမတော်သား တကျိပ်ဖွါး ဤနည်းဖြင့် ဒေဝဂ ဗာမင်းသမီးသည် သားတကျိပ် မွေးဖွား၏၊ နန္ဒိဂေါပါသည် သမီးတကျိပ်မွေးဖွား၏၊ သားနှင့်သမီးကို လဲလှယ်ကြ၍ သားတကျိပ်တို့သည် နန္ဒိဂေါပါထံ၌ ကြီးပြင်းကြကုန်၏၊ သမီးတကျိပ်တို့သည် ဒေဝဂဗ္ဘာ ထံ၌ ကြီးပြင်းကြကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကို မည်သူမျှမသိလေ၊ သားတကျိပ်တို့တွင် ပဌမသားကား ဝါသုဒေဝမည်၏၊ ဒုတိယသားကား ဗလဒေဝမည်၏၊ တတိယသားကား စန္ဒဒေဝမည်၏၊ စတုတ္ထသားကား သူရိယဒေဝမည်၏၊ ပဉ္စမသားကား အဂ္ဂိဒေဝမည်၏၊ ဆဋ္ဌမသားကား ဝရုဏ ဒေဝမည်၏၊ သတ္တမသားကား အဇ္ဇုနမည်၏၊ အဋ္ဌမသားကား ပဇ္ဇုနမည်၏၊ နာမသားကား ဃဋပဏ္ဍိတမည်၏၊ ဒသမသားကား အင်္ကုရမည်၏၊ ထိုညီနောင်တကျိပ်တို့သည် အန္ဓကဝေဏ္ဍ ကျွန်သားညီနောင်တို့ဟူ၍ အလွန်ထင်ရှားကုန်၏။
မင်းဘဏ္ဍာလုယက် ဆိုးစွမ်းလျက် ထိုကျွန်သားညီနောင် တကျိပ်တို့သည်အရွယ် သို့ရောက်သောအခါ အားအစွမ်းနှင့်ပြည့်စုံကုန်၏၊ အလွန်ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်ကုန်၏၊ လုယက်ဖျက်ဆီးကုန်၏၊ မင်းအား ဆက်သသော လက်ဆောင်ပဏ္ဏာကိုပင် လုယက်ဖျက်ဆီးကုန်၏၊ ထိုအခါလူတို့သည် နန်းရင်ပြင်၌ ကျွန်သားညီနောင်တို့ တနိုင်ငံလုံး လုယက်ဖျက်ဆီးနေကြပါသည်ဟု ဟစ်အော် ကြွေးကြော်ကုန်၏၊ ကံသမင်းကြီးသည် အန္ဓကဝေဏ္ဍကို ခေါ်စေ၍ “အဘယ်ကြောင့် သားတို့ကို လုယက်ဖျက်ဆီး စေဘိသနည်း”ဟု ခြိမ်းချောက်၏၊ ဤသို့လျှင် လူတို့သည် နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ကြွေးကြော်ကြပြန်၏၊ အန္ဓက ဝေဏ္ဍကိုခေါ်စေ၍ ခြိမ်းချောက်ပြန်၏၊ ထိုအခါ အန္ဓက ဝေဏ္ဍသည်သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် အလုံးစုံအကြောင်းမှန်ကို လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းဥပါယ်ဆင် ဖမ်းရန်ပြင် မင်းကြီးလည်း အလွန် ကြောက်သဖြင့် အဘယ်အကြောင်းဖြင့် မင်းသားတို့ကို ဖမ်းကြမည်နည်း ဟု အမတ်တို့ကို မေးတော်မူ၏၊ အမတ်တို့လည်း မင်းသားတို့ကား လက်ဝှေ့သတ်ခြင်း, လက်ပမ်းလုံးခြင်းကို ပြုလေ့ရှိကုန်၏၊ လက်ဝှေ့ပွဲ, လက်ပမ်းပွဲပြုလုပ်၍ မင်းသားညီနောင် လာသောအခါ ဖမ်းမည်ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏၊ မင်းကြီးလည်း သဘောကျသဖြင့် စာရုရလက်ပမ်းသည်နှင့် မုဋ္ဌိကလက်ပမ်းသည်တို့ကို စေလွှတ်၍ ဤနေ့မှ ခုနစ်ရက်မြောက်သော နေ့၌ လက်ဝှေ့သတ်ပွဲ, လက်ပမ်းလုံးပွဲကြီး ပြုလုပ်မည် ဟု စည်လည်စေ၏၊ မင်းရင်ပြင်၌ မဏ္ဍပ်ကြီးဆောက်လုပ်ကာ တန်ဆာဆင်၍ သူကောင်ချရာတွင်းကိုလည်း စီရင်၏။
မင်းသားလာလတ် လက်ဝှေ့သတ် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့၌ ပွဲသဘင်ကြီးခံ လတ်သော် ကံသမင်းကြီးနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်၏၊ လူတို့လည်း ညောင်စောင်း အဆင့်ဆင့်ဖြင့် ကြည့်ရှုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ စာရုရလက်ပမ်းသည် မုဋ္ဌိကလက်ပမ်းသည်တို့သည် တန်ဆာဆင်၍ ပွဲအလယ်တွင် ကြွေးကြော်ကြုံးဝါး ကာ လက်ပမ်းပေါက် တဖြောင်ဖြောင်ခတ်လျက် သွားကုန်၏၊ မင်းသားညီနောင်တို့လည်း အဝတ်ပန်းနံ့သာတို့ကို လုယက်လိမ်းကျံဝတ်ဆင်ကာ ကြွေးကြော် ကြုံးဝါးလျက် လက်ပမ်းပေါက် တဖြောင်ဖြောင်ခတ်ပြီးလျှင် ပွဲသဘင် တွင်းသို့ ဝင်လာကြကုန်၏။
လက်ဝှေ့လူစွမ်း မင်းသားဖမ်း ထိုခဏ၌စာရုရသည် လက်ပမ်းပေါက် ခတ်ကာ ပွဲသဘင်အလယ်၌ လှည့်ပတ်လျက်နေ၏၊ ဗလဒေဝ မင်းသားသည် ဤလက်ပမ်းသည်ကို လက်ဖြင့်မထိစေအံ့ဟု ဆင်တင်းကုပ်မှ ကြီးစွာသော ဆင်ချည်သောကြိုးကိုယူခဲ့၍ ကြုံးဝါးလျက် ကြိုးကိုပစ်၍ စာရုရ၏ဝမ်း၌ ရစ်ပတ်ကာ လွန်နှစ်စကို တပေါင်းတည်းကျစ်ပြီးလျှင် အထက်သို့မြှောက်၍ ခေါင်းထက်၌ ချာချာလည် အောင် ရွှေ့ရမ်းကာ မြေ၌ ရိုက်ခတ်ပြီးလျှင် ပွဲပြင် သူကောင်ချရာတွင်း၌ ပစ်ချလိုက်၏။
မင်းလက်ဝှေ့သမား သတ်ပြန်ငြား စာရုရလက်ပမ်းသည် သေလတ်သော် ကံသမင်းကြီးသည် မုဋ္ဌိက လက်ပမ်းသည်ကို စေလွှတ်ပြန်၏၊ မုဋ္ဌိကလက် ပမ်းသည်လည်း လက်ပမ်းပေါက်ခတ်ကာ ပွဲသဘင် အလယ်၌ လှည့်လည်လျက်နေ၏၊ ဗလဒေဝလည်း မုဋ္ဌိက လက်ပမ်းသည်ကို ပုတ်ခတ်၍ အရိုးအသားတို့ကို ကြေစေပြီးလျှင်– “အမောင်... လက်ပမ်းသည်လော”ဟု မေး၏၊ “ငါလက်ပမ်းသည် ပေတကား”ဟု ပြောဆိုစဉ်ပင် “ငါသည် သင်လက်ပမ်းသည် ဟုတ်သည်ကို၎င်း, မဟုတ်သည်ကို၎င်းငါမသိ” ဟု ပြက်ရယ်ပြုကာ လက်၌ကိုင်၍ မြေ၌ ရိုက်ခတ်ကာ သေစေပြီးလျှင် ပွဲပြင်သူကောင်ချရာတွင်း၌ ပစ်ချလိုက်ပြန်၏၊ မုဋ္ဌိကလည်း သေခါနီးတွင် ဗလဒေဝကို စားရလို၏ဟု ဆုတောင်းကာ ဘီလူးဖြစ်၍ ကာလမတို့ကတောအုပ်၌နေ၏။
ဦးရီးသတ်လျက် ထီးနန်းတက် ထိုအခါ ကံသမင်းကြီးသည် ကျွန်သား ညီနောင်တို့ကို ဖမ်းကြကုန်ဟု ပြောဆိုကာ ထလေ၏၊ ဝါသုဒေဝ မင်းသားသည် စက်လက်နက်ကိုပစ်၏၊ ဦးရီးတော် မင်းညီနောင်နှစ်ပါးတို့ ခေါင်းထက်၌ကျ၍ နတ်ရွာလားကုန်၏၊ ထိုအခါ လူအပေါင်းတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကြသဖြင့် မင်းသားညီနောင် တကျိပ်တို့၏ ခြေရင်း၌ဝပ်ကုန်လျက် ကျွန်ုပ်တို့ကိုးကွယ်ရာဖြစ်ပါကုန်ဟု လျှောက်ထားကုန်၏၊ မင်းညီနောင် တကျိပ်တို့သည် အသိတဉ္စနမြို့၌ မင်းပြုကြကုန်၏၊ မယ်တော် ခမည်းတော်တို့ကိုလည်း ထိုမြို့မှာပင် ထားကြကုန်၏။
မြို့ကိုသိမ်းရန် ကောင်းကင်ပျံ မင်းညီနောင်တို့သည် ဇမ္ဗူဒိပ် တကျွန်းလုံးမင်းအဖြစ်ကို ယူမည်ဟု မြို့မှထွက်၍ အစဉ်သဖြင့် ကာလယောနကမင်း ကိုဖမ်း၍ အယုဇ္ဈပြည်ကိုယူပြီးလျှင် ဒွါရာဝတီမြို့သို့ သွားကြကုန်၏၊ ထိုမြို့ကား မျက်နှတဘက်၌သမုဒ္ဒရာ၊ မျက်နှာ တဘက်၌ တောင်ရှိ၏၊ ဘီလူးတို့သိမ်းဆည်းသော မြို့ဖြစ် သတတ်၊ မြို့ကိုစောင့်ရှောက်သော ဘီလူးသည် ရန်သူကို မြင်လျှင် မြည်းအသွင်ဖြင့် မြည်၏၊ ထိုအခါ မြို့သည် ပျံတက်ကာ သမုဒ္ဒရာအလယ် ကျွန်းငယ် တခု၌ တည်၏၊ ရန်သူတို့သွားလတ်သော် တဖန်မိမိနေရာသို့ ပြန်၍ တည်မြဲ တိုင်းတည်၏။
ဆရာ လျှောက်ထား နည်းပြောကြား ထိုမင်းညီနောင်တို့သည် ဒွါရာဝတီ ရောက်လတ်သော် ဘီလူးသည် မြည်းအသွင်ဖြင့် မြည်၏။
မြို့သည်ပျံတက် သမုဒ္ဒရာအလယ် ကျွန်းငယ်တခု၌တည်၏၊ မြို့ကို မမြင်၍ ပြန်ကုန်လတ်သော် တဖန်မြို့လည်း တည်မြဲတိုင်းတည်ပြန်၏၊ နောက်တကြိမ် လာသောအခါလည်း ရှေးနည်းတူပင် ဖြစ်ပြန်၏၊ မင်းသားတို့သည် သိမ်းယူခြင်းငှါ မတတ် နိုင်သဖြင့် ကဏှဒီပါယနရသေ့ထံသွားကာ ထိုအကြောင်း ကိုလျှောက်ထားကုန်၏၊ ရသေ့သည် “မင်းသားတို့ ... ကျုံးအပြင်၌ မြည်းတကောင်ရှိ၏၊ ထိုမြည်းသည် ရန်သူကို မြင်လျှင် မြည်၏။
ထိုခဏ၌ မြို့သည် ကောင်းကင်သို့ တက်၍သွား၏၊ သင်တို့သည် မြည်း၏ခြေတို့ကိုကိုင်ကြကုန် သိမ်းယူနိုင်လိမ့်မည်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မြို့စောင့်တောင်းပန် အောင်မြင်ရန် ထို့နောက် မင်းညီနောင်တို့သည်မြည်း ထံသို့သွား၍ ခြေတို့ကိုကိုင်ကာ ဝပ်၍ “အရှင်အကျွန်ုပ်တို့မြို့ကို သိမ်းယူသောအခါ မမြည်ပါလင့်”ဟု တောင်းပန်၏၊ “မင်းသား တို့... ငါမမြည်ဘဲမနေနိုင်၊ ရှေးဦးစွာလေးယောက်သော သူတို့သည် သံချောင်းကြီးလေးခုတို့ကိုယူ၍ သံကွင်းတပ်ပြီးလျှင် မြို့တံခါးလေးမျက်နှာတို့၌ ကြီးစွာသော သံတံတင်းတို့ကို စိုက်ထားကြကုန်၊ မြို့ပျံမည်ပြုသောအခါ သံချောင်းရှိ သံကွင်းတို့ကို သံတံတင်း၌ စွပ်ထားကြကုန်၊ မပျံနိုင်လတ္တံ့” ဟု ပြောလေ၏၊ မင်းသားတို့လည်း မြည်းပြောတိုင်း အသင့်စီမံ၍ထားကြကုန်၏၊ ထိုခဏ၌ မြည်းသည် မြည်၏၊ မြို့သည်ပျံတက်ရန်ကြိုးစား၏၊ တံခါးလေးမျက်နှာရှိ မင်း သားလေးယောက်တို့သည် သံချောင်းတို့ကို ကိုင်ကာ ထိုသံချောင်းရှိ သံကွင်းတို့ကို စိုက်ထားသော သံတံတင်း၌ စွပ်ကြကုန်၏၊ မြို့သည် မပျံတက်နိုင်လေ၊ ထိုအခါမင်းသားတို့သည် မင်းကိုသတ်၍ မြို့ကိုသိမ်းယူကြကုန်၏။
ခွဲဝေ ယူရ မင်းလုပ်ကြ ဤသို့လျှင် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းဝယ် ခြောက်သောင်း သုံးထောင်သောမင်းတို့ကို ဖမ်း၍ခြောက်သောင်းသုံးထောင်သော မင်း တို့ကို သိမ်းယူပြီးလျှင် ဧကရာဇ်မင်းပြုလျက် ဒွါရာဝတီမြို့မှာပင် နေကြကုန်၏။
ဇမ္ဗူဒိပ်တကျွန်းလုံး ရရှိသောအခါ မင်းသားတို့သည် ဆယ်စုပြု၍ ဝေကုန်၏၊ နှမတော် အဉ္စနဒေဝီအတွက် သတိ မရဘဲကျန်ရစ်ခဲ့၏၊ ထို့နောင် ဆယ့်တစုပြု၍ ဝေကြမည်ရှိရာ အင်္ကုရမင်းသားသည် အကျွန်ုပ်၏အစုကို နှမတော်အား ပေးပါ၊ ကုန်သွယ်၍အသက်မွေးပါမည်၊ ကင်းခွန်ကိုလွှတ် ပါဟုတောင်းပန်၏၊ နောင်တော်တို့လည်း ကောင်းပြီဆို၍ အင်္ကုရမင်းသား၏အစုကို နှမတော်အားပေး၍ နှမတော် အဉ္စနဒေဝီနှင့် မောင်တော်ကိုးယောက်တို့သည် ဒွါရာဝတီ မြို့၌ နေကြကုန်၏။
သားသေပူဆွေးမှု ပရိယာယ်ပြု အင်္ကုရမင်းသားသည် ကုန်သွယ်၍ သက်မွေး၏၊ နောက်အဖို့၌ သားသမီး တို့ကိုပွားကုန်၏၊ ကြာမြင့်သော် မယ်တော်ခမည်းတော်သို့လည်း သေလွန်ကုန်၏၊ ထိုအခါ လူတို့အသက်တန်းကား နှစ်ပေါင်းတသောင်းရှည်သတတ်။
ထိုအခါ ဝါသုဒေဝမင်းကြီးအား သားတော်တယောက် သေလွန်လေ၏၊ မင်းကြီးသည် သောက အလွန်နှိပ်စက်လျက် ညောင်စောင်းပေါင်၌ ဘက်ကာ အိပ်၍သာနေတော့၏၊ ညီတော်ဃဋပဏ္ဍိတသည် နောင်တော်၏ သောကကို ငါမှတပါး ဖျောက်နိုင်သူမရှိ ပရိယာယ်ဖြင့် ဖျောက်အံ့ဟု ကြံစည်ကာ သူရူးအသွင်ကို ယူလျက် ငါ့အား ယုန်ပေးပါ၊ ယုန်ပေးပါဟု ဆိုမြည်တမ်းကာ ကောင်းကင်သို့မော်ကြည့်လျက် တမြို့လုံးလှည့်လည်၏။
ညီတော်ဖြစ်အင် မင်းလျှောက်တင် ထိုအခါ ဃရပဏ္ဍိတမင်းသား ရူးပြီဟု တမြို့လုံချောက်ချားလေ၏၊ ထိုခဏ၌ ရောဟိဏေယျ အမတ်သည် ဝါသုဒေဝမင်းကြီးထံသွား၍- “အရှင်မင်းကြီး ထတော်မူပါ၊ အဘယ်ကြောင့်အိပ်ဘိသနည်း၊ အရှင်မင်းကြီးအား အိပ်ခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ညီတော်ရင်းဖြစ်သော ဃဋပဏ္ဍိတကား နှလုံးသည်းပွတ်နှင့်တူ၏၊ လကျာ်မျက်စိနှင့်တူ၏၊ ထိုညီတော်သည် နှလုံးကို လေခတ်သဖြင့် ရူးသွပ်ကာ ယုန်ပေးပါ၊ ယုန်ပေးပါဟု မြည်တမ်းဘိ၏” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ညီတော်ဖြစ်ရေး မင်းကြီးမေး မင်းကြီးလည်း လျှင်မြန်စွာထ၍ ဃဋပဏ္ဍိတထံသွားပြီးလျှင် လက်နှစ်ဘက်တို့ကို ကိုင်လျက်– “အို-ညီထွေးဃပဏ္ဍိတ... အဘယ့်ကြောင့် သူရူးကဲ့သို့ဖြစ်ရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤဒွါရာဝတီ တမြို့လုံးကို လှည့်လည်လျက် ယုန်ပေးပါ၊ ယုန် ပေးပါဟု မြည်တမ်းဘိသနည်း၊ အဘယ်သူသည် သင့်ယုန်ကို ခိုးယူထားသနည်း”— ဟု မေးမြန်းလေ၏၊ ဃဋပဏ္ဍိတသည် ဝါသုဒေဝမင်းကြီးမေးသော်လည်း မပြောသေးဘဲ အဖန်ဖန် ယုန်ပေး ပါ၊ ယုန်ပေးပါ ဟု မြည်တမ်းမြဲသာ မြည်တမ်းလျက် နေ၏၊ ထိုအခါမင်းကြီးသည်− “အို-ညီထွေးဃရပဏ္ဍိတ... သင့်အား ရွှေဖြင့် ပြီးသောယုန်, ငွေဖြင့်ပြီးသောယုန်, ပတ္တမြားဖြင့်ပြီးသောယုန်, ကြေးနီဖြင့် ပြီးသောယုန်, ခရုသင်း ကျောက်သလင်း, သန္တာဖြင့် ကြီးသောယုန်တို့ကို ပြုလုပ်စေမည်၊ ထိုမှတပါး တော၌ကျက်စားသော ယုန်ငယ်တို့ကိုလည်း သင့်အားဆောင်ယူ၍ပေးမည်၊ သင်သည် ဘယ်သို့သောယုန်ကို အလိုရှိသနည်း”— ဟု မေးမြန်းပြန်၏။
ညီငယ်လျှောက်တင် မင်းဆင်ခြင် ညီတော်သည် နောင်တော်၏မေးသော စကားကို ကြားလျှင်- “အို-နောင်တော်မင်းမြတ်... အကျွန်ုပ်သည် မြေကြီး၌မှီ၍နေကုန်သော ယုန်တို့ကို အလိုမရှိပါ၊ လ၌ထင်သောယုန်ကို အလိုရှိပါ၏။
ထိုယုန်ကို ချဆောင်၍ ပေးပါ”- ဟု ပြောဆိုလျှောက်ထားလေ၏၊ ထိုစကားကိုကြားလျှင် နောင်တော်မင်းကြီးသည် ညီတော်ကား မုချရူးချေပြီဟု နှလုံးမသာသည်ဖြစ်၍– “အို-ညီထွေးဃဋပဏ္ဍိတ...သင်ကား လ၌ထင်သော မတောင့်တ ကောင်းသော ယုန်ကို တောင့်တဘိ၏၊ သင်ကား ကောင်းမြတ်သော အသက်ကိုမူလည်း စွန့်ရလိမ့်မည်၊ ထိုယုန်ကိုရနိုင် မည်မဟုတ်”— ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မတောင့်တအပ်မှု လျှောက်ထားပြု ထိုအခါဃဋပဏ္ဍိတသည် နောင်တော် စကားကို ကြားလျှင် မတုန် မလှုပ် ရပ်လျက်– “အို-နောင်တော်မင်းမြတ်... ဤသို့လ၌ထင် သောယုန်ကို မရနိုင်ဟုသိ၍ သူတပါးကို အကယ်၍ ဆုံးမသည်ဖြစ်အံ့၊ ထိုသို့သိပါလျက် ရှေးလေး လလောက်က သေလွန်ပြီးဖြစ်သောသားကို ယခု ထက်တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ဘိသနည်း”- ဟု မေးမြန်းလျှောက်ထားပြီးလျှင် ခရီးလမ်းမ၌ ရပ်လျက်ပင်– “အို-နောင်တော် မင်းမြတ်...ဖြစ်ပြီးသော သားသည် တဖန်မသေပါစေလင့်ဟု လူ, နတ်, ဗြဟ္မာတို့သည် တောင့်တ၍မရအပ်ကုန်၊ ထို့ကြောင့် တောင့်တ၍ မရအပ်သောသဘောကို တောင့်တနေသဖြင့် အဘယ်မှာရနိုင်အံ့နည်း”။
ညီတော်လျှောက်တင် သောကစင် “အို-နောင်တော်မင်းမြတ်... သင်ကား တမလွန်ဘဝသို့ သွားပြီးသော သူကို အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ဘိသနည်း၊ မန္တရား, ဗေဒင်, မြစ်ပေါင်းဆေး, အထူးထူးသော ဆေး, ဥစ္စာပေးခြင်းတို့ဖြင့် တဖန် ဆောင်ခြင်းငှါ မတတ်ကောင်းပါ”- ဟု ကျိုးကြောင်းပြကာ တရားဟောလေ၏။
ထိုအခါ နောင်တော် ဝါသုဒေဝမင်းကြီးသည် ညီတော် စကားကို ကြားလျှင် သတိရ၍ ငါ့အား စိုးရိမ်သောကကို ဖျောက်ခြင်းငှါ ညီတော်သည် ဤသို့သောပရိယာယ်ကို ပြု ပေ၏ဟု ချီးကျူးလေ၏၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းကို မပြု သောက ငြိမ်းလေ၏။