kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဆောင်ပုဒ် (၁) မတရားမင်း၊ နိုင်ငံညှဉ်း၊ ကင်း၏နတ်ပြည်မှာ။
(၂) မရွာချိန်ကျ၊ မိုးရွာချ၊ ချိန်ကျမိုးမရွာ။
(၃) မတရားမင်း၊ နိုင်ငံတွင်း၊ ဆိုက်ခြင်းကပ်သုံးဖြာ။
(၄) သီလကျေးဇူး၊ ဂုဏ်အထူး၊ နတ်မှူးမနေသာ။
မဏိစောရဇာတ် ပြီး၏။
ရုဟကဝဂ် -၁၉၅ - ပဗ္ဗတပတ္ထရဇာတ်။
နန်းတွင်းသူနှင့် အတ်တစ်ယောက် မှားယွင်းနေမှန်း သိပါလျက် ပညာရှိအမတ်ကြီး၏ ဆုံးမညွှန်ကြားချက်ဖြင့် သည်းခံကာ လျစ်လျူရှုနိုင်သော ဗြဟ္မဒတ်မင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု နန်းတွင်းသူပြစ်မှား မင်းလျှောက်ထား နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး အမတ်တစ်ယောက်သည် နန်းတွင်းသူတစ်ယောက်နှင့် မှားယွင်းလေ၏။
ကောသလမင်းကြီးသည် ထိုအမတ်ကို စုံစမ်းစေသည်ရှိသော် ဟုတ်မှန်သောအကြောင်းသိ၍ မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားမည်ဟု ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ သွားပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ “အရှင်ဘုရား ... အမတ်တစ်ယောက်သည် နန်းတွင်းသူတစ်ယောက်နှင့် မှားယွင်းပါသည်။
ထိုအမတ်ကို အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု လျှောက်ထား၏။
“မင်းကြီး ... ထိုအမတ်သည် သင့်အား ကျေးဇူးများသောအမတ်လော၊ နန်းတွင်းသူလည်း သင်ချစ်အပ်သော နန်းတွင်းသူလော” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင်ဘုရား ... အမတ်သည် အကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးများသော အမတ်ဖြစ်ပါသည်။
နန်းတါင်းသညလ်း အကျွန်ုပ် ချစ်အပ်သော နန်းတွင်းသူ ဖြစ်ပါသည်” ဟု လျှောက်၏။
“မင်း ... ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နှစ်ဦးလုံး၌ မဖျက်ဆီးကောင်းပေ၊ ရှေးအခါ၌လည်း မင်းတို့သည် ပညာရှိတို့စကားကို ကြားကုန်လတ်သော် လျစ်လျူရှုကြကုန်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု အပြစ်ပေးသင့် နှိုင်းချိန်ချင့် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် အမတ်မျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်လတ်သော် မင်းကြီးကို အကျိုးအကြောင်းပြကာ ဆုံးမတတ်သော ပညာရှိအမတတ် ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး အမတ်တစ်ယောက်သည် နန်းတွင်းသူတစ်ယောက်နှင့် မှားယွင်းလေ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုအမတ်ကို စုံစမ်းစေသည်ရှိသော် ဟုတ်မှန်နေကြောင်းကိုသိ၍ ဤအမတ်သည် ငါ့အား ကျေးဇူးများသော အမတ်ဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းသူလည်း ငါချစ်အပ်သော မိန်းမဖြစ်သည်။
သို့အတွက် နှစ်ဦးလုံးကိုပင် မဖျက်ဆီးကောင်းပေ၊ ငါသည် ပညာရှိအမတ်ကို ပြဿနာမေး၍ သည်းခံသင့်လျှင် သည်းခံမည်။
ဖျက်ဆီးသင့်လျှင် ဖျက်ဆီးမည်ဟု ကြံစည်လျက် ပညာရှိအမတ်ကို ခေါ်စေ၍ - ပညာရှိမေးကာ ပြဿနာ “ပညာရှိအမတ် ... သင့်ကို ပြဿနာမေးမည်”ဟု ပြောသောအခါ “အရှင်မင်းကြီး ... မေးတော်မူပါ၊ ဖြေဆိုပါမည်” ဟု လျှောက်ထားလျှင် မင်းကြီးသည် - “ပညာရှိအမတ် ... မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရင်းရှိ မြေပြင်ဝယ် ချမ်းအေး ချိုမြိန်သော ရေရှိ၍ ကြာတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်သော ရေကန်ကို ခြင်္သေ့မင်း စောင့်ရှောက်မှန်းသိလျက် မြေခွေး သောက်ကောင်းသလော” ဟု မေးလေ၏။
ထိုသူနှစ်ဝ ခေါ်ဆုံးမ ထိုအခါ ပညာရှိအမတ်သည် အမတ်တစ်ယောက်သည် နန်းတွင်းသူတစ်ယောက်နှင့် မှားယွင်းသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ကိုသိ၍ - “မြတ်သောမင်းကြီး ... ကြာတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်သော ရေကန်ကို ငှက်၊ ခွေး၊ ယုတ်၊ ကြောင်၊ သမင်းစသော သားမျိုးတို့ သောက်ကောင်းပါ၏။
ထိုသားမျိုးတို့ သောက်ခြင်းကြောင့်လည်း ရေကန်ပင် ဖြစ်ပါတော့၏။
ထိုနန်းတွင်းသူကို အရှင်မင်းကြီးသည် အကယ်၍ ချစ်မြတ်နိုးပါမူ သည်းခံတော်မူပါ” – ဟု ဖြေကြားလျှောက်ထားကာ မင်းကြီးအား အဆုံးအမပေးလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ပညာရှိအမတ်၏ အဆုံးအမ၌တည်၍ မှားယွင်းသူ နှစ်ဦးတို့အး “ဤသို့သော သဘောရှိသော ယုတ်မာသော အမှုကို မပြုကြကုန်လင့်” တားမြစ်ပြီးလျှင် သည်းခံတော်မူ၏။
ထိုအခါမှစ၍ ထိုသူယုတ်နှစ်ဦးတို့သည် ရှောင်ကြဉ်ကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြု၍ အသ်က၏အဆုံး၌ နတ်ပြည်ကို ပြည့်စေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ကြားနာ၍ ကောသလမင်းကြီးလည်း မှားယွင်းသူ နှစ်ဦးတို့အား သည်းခံကာ လျစ်လျူရှုတော်မူ၏။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သူ၏မယား၊ မပြစ်မှား၊ ရှောင်ရှားအပ်သည်သာ။
(၂) ပြစ်မှားသူလည်း၊ ကျေးဇူးသည်း၊ သည်းညည်းခံကြရာ။
ပဗ္ဗတပတ္တရဇာတ် ပြီး၏။
ရုဟကဝဂ် -၁၉၆ - ဝလာဟကဇာတ်။
ပညာရှိစကားကို လိုက်နာသော ကုန်သည်တို့အား ဘီလူးမတို့ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ကြံဆောင်ပေးသော ဝလာဟက နတ်မြင်းပျံ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ငါးဝအာရုံ လှည့်စားပုံ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိကာ လူထွက်လိုသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ထိုရဟန်းအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် ထိုရဟန်းအား “ချစ်သားရဟန်း ... မိန်းမတို့မည်သည် ရူပါရုံ၊ သဒ္ဒါရုံ၊ ဂန္ဓာရုံ၊ ရသာရုံ၊ ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံ ဟူသော အာရုံငါးပါးဖြင့် လည်းကောင်း၊ တင့်တယ်စံပယ်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ အမူအရာဟန်ပင်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ယောကျ်ားတို့ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကုန်လျက် မိမိတို့အလိုသို့ပါသည်ကိုသိလျှင် သီလပျက်စီးခြင်းသို့ လည်းကောင်း၊ စီးပွားဥစ္စာ ပျက်စီးခြင်းသို့ လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်သောကြောင့် ဘီလူးမနှင့် တူကုန်၏။
ဘီလူးမတို့သည် ရှေးအခါ၌ ကုန်သည်တို့ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကုန်လျက် မိမိတို့အလိုသို့ပါအောင် ပြုလုပ်ကြ၍ အသက်ကုန်ခြင်းငို့ ရောက်စေလျက် မေးစေ့၊ ပါးစောင် နှစ်ဖက်တို့မှ သွေးတို့ကို ယိုစီးစေပြီးလျှင် ကြွပ်ကြွပ်မြည်အောင် ဝါးစားဖူးကုန်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လူယောင်ဖန်ဆင်း ဘီလူးသင်း လွန်လေပြီးသောအခါ သီဟိုဠ်ကျွန်းဝယ် သိရိဝတ္ထုမည်သော ဘီလူးတို့မြို့သည် တည်ရှိလေ၏။
ထိုမြို့၌ ဘီလူးမတို့သည် နေကြကုန်၏။
ဘီလူးမတို့သည် သမုဒ္ဒရာဝယ် သင်္ဘောပျက်သော ကုန်သည်တို့ ရောက်လာကြလျှင် တန်ဆာဆင်ကြကုန်လျက် ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ယူစေပြီးလျှင် ကျွန်မအပေါင်းခြံရံကာ ကလေးတို့ကို ရင်ခွင်ပိုက်ကုန်လျက် ကုန်သည်တို့ထံ ကပ်ကြ၍ ယာဂုသောက်ပါ၊ ထမင်းစားပါ၊ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်စားပါ စသည်ဖြင့် ပေးကမ်း၍ လောကွတ်ပျူငှာ ပြုလေ့ရှိကြကုန်၏။
လိမ်လည်လှည့်ဖြား ဘီလူးများ ကုန်သည်တို့သည် ဘီလူးမတို့မှန်း မသိကြသဖြင့် ယာဂု၊ ထမင်း၊ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ယူငင်ကာ သောက်ကြ၊ စားကြကုန်၏။
ကုန်သည်တို့ အမောအပန်းပြေသောအခါ ဘီလူးမတို့သည် - “အမောင်တို့ ... ဘယ်အရပ်မှာ နေကြသနည်း၊ ဘယ်အရပ်မှ လာကြသနည်း၊ ဘယ်အရပ်သို့ သွားကြမည်နည်း၊ ဤအရပ်သို့ ဘယ်ကိစ္စဖြင့် လာကြသနည်း” စသည်ဖြင့် မေးမြန်းကုန်လျက် ပျူငှာလောကွတ် ပြုလေ့ရှိကြကုန်၏။
ထိုအခါ ကုန်သည်တို့သည် သင်္ဘောပျက်၍ ဤအရပ်သို့ ရောက်လာကြကြောင်းကို ပြောဆိုကြလျှင် “အမောင်တို့ ကျွန်ုပ်တို့ လင်ယောကျ်ားများသည် သင်္ဘောဖြင့် သွားကြသည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်မျှရှိကြပြီ၊ သေကြသည် ဖြစ်လိမ့်မည် သို့အတွက် သင်တို့ထံ ခြေရင်း အလုပ်အကျွေးပြုလိုပါသည်” ဟု ဖြားယောင်း ပြောဆိုကြပြီးလျှင် ဘီလူးတို့မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိကြကုန်၏။
နောက်လာလှည့်စား ရှေ့လူစား ရှေးဦးစွာရောက်သောသူတို့ကို နတ်တို့သံခြေချင်းတို့ဖြင့် ခတ်ပြီးလျှင် နှောင်အိမ်သို့ သွင်းထားလေ့ရှိကြကုန်။
နောက်လူများရောက်လာလျှင် သံခြေချင်းခတ်ထားသူတို့ကို စားလေ့ရှိကြကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ ကုန်သည်ငါးရာတို့သည် ဘီလူးမြို့အနီးသို့ ရောက်လာကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဘီလူးမငါးရာတို့သည် ကုန်သည်ငါးရာတို့ထံသွားကြ၍ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကာ ဘီလူးမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီးလျှင် ဘီလူးမကြီးသည် ကုန်သည်ကြီးကို၊ ဘီလူးမငယ်တို့သည် ကုန်သည်ငယ်တို့ကို လင်ပြုကြကုန်၏။
ဘီလူးတို့ဘေး သိ၍ပြေး ညဉ့်အခါ ကုန်သည်တို့ အိပ်ပျော်နေကြစဉ် ဘီလူးမတို့သည် နှောင်အိမ်သို့သွားလျက် လူသားကိုစားပြီးလျှင် ပြန်လာကြကုန်၏။
ကုန်သည်ကြီးသည်နိုး၍ စုံစမ်းလတ်သော် ဘီလူးမကြီးကို ဘီလူးမမှန်းသိလျှင် ကြွင်းသော မိန်းမတို့လည်း ဘီလူးမတို့သာ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။
ငါတို့ပြေးရန်သင့်၏ဟု ကြံစည်လျက် မိုးသောက်သောအခါ စောစောထ၍ မျက်နှာသစ်ပြီးလျှ် ကုန်သည်တို့ကို “အချင်းတို့ ... ဤမိန်းမတို့ကား လူသားမဟုတ်ကုန်၊ ဘီလူးမတို့ ဖြစ်ကုန်၏။
တစ်ပါးသောကုန်သည်တို့ ရောက်လာသောအခါ လင်ပြုကြပြန်၍၊ ငါတို့ကို စားကြလိ်မ့်မည်၊ ဤအရပ်မှ ပြေးရန်သင့်သည်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ ကုန်သည် နှစ်ရာငါးကျိပ်တို့သည် ကုန်သည်ကြီးစကားကို ယုံကြကုန်၏။
နှစ်ရာ့ငါးကျိပ်တို့ကား မယုံကြည်ကြသဖြင့် အချင်းတို့သာ သွားကြကုန်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကား မိန်းမတို့ကိုစွန့်၍ မလိုက်နိုင်ကုန်ဟု ပြောဆိုကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြကုန်၏။
ကုန်သည်ကြီးကာိးမိစကားကို ယုံကြည်သောသူတို့ကို ဆောင်ယူကာ ဘီလူးဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ပြေးလေ၏။
လောင်းတော်မြင်းပျံ ကယ်မရန် ထိုကာလ၌ ဘုရားအလောင်းသည် ဝလာဟကမြင်းမျိုး၌ဖြစ်၍ ကိုယ်လုံးဆွတ်ဆွတ်ဖြူ၏။
ညိုသောဦးခေါင်းရှိ၏။
ဖြူဆံမြက်နှင့်တူသော လည်ဆံမွေးရှိ၏။
တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့် ပြည့်စုံ၏။
ကောင်းကင်သို့ ပျံသွားနိုင်၏။
ထိုဝလာဟကမြင်းသည် ဟိမဝန္တာမှ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့်ပျံ၍ သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့သွားကာ အိုင်ငယ်တို့၌ အလိုလိုပေါက်သော သလေးစပါးကို စားလေ့ရှိ၏။
သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ အပြန်တွင် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသို့ လိုက်လိုသူများရှိသလောဟု သုံးကြိမ်အော်ဟစ်၍ မေးလေ၏။
ကုန်သည်တို့ကြားလျှင် အနားသို့ချဉ်းကပ်၍ “အရှင် .... အကျွန်ုပ်တို့ လိုက်လိုကြပါသည်” ဟု တောင်းပန်လျှင် “ကောင်းပြီ လိုက်ခဲ့ကြ၊ ငါ့ကျော်ပေါ်တက်ကြ”ဟု ပြောလေ၏။
ကုန်သည်တို့သည် တချို့ကျောပေါ် တက်ကြကုန်၏။
တချို့အမြီးကို ဆွဲကြကုန်၏။
တချို့လက်အုပ်ချီကာ ရပ်ကြကုန်၏။
ဝလဟကမြင်းသည် အယုတ်ဆုံး လက်အုပ်ချီနေသူမှစ၍ နှစ်ရာ့ငါးကျိပ်သော ကုန်သည်တို့ကို မိမိ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသို့ဆောင်ယူကာ အသီးအသီး အိပ်အရောက်ပို့ပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ သွားလေ၏။
မယုံသူများ ဘီလူးစား ထိုဘီလူးမတို့လည်း တစ်ပါးသော ကုန်သည်တို့ရောက်လာသောအခါ ကျန်ရစ်သောကုန်သည် နှစ်ရာငါးကျိပ်တို့ကို စားကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို ခေါ်တော်မူ၍ - “ရဟန်းတို့ .. ငါဘုရား အဆုံးအမကို မလိုက်နာသောသူတို့သည် ဘီလူးမတို့စကားကို နားထောင်ကာ ဘီလူးမတို့စား၍ ပျက်စီးသော ကုန်သည်တို့ကဲ့သို့ ပျက်စီးကြကုန်လတ္တံ့၊ ငါဘုရားအဆုံးအမကို လိုက်နာသောသူတို့သည် ဝလဟက မြင်းမြတ်စကားကို နားထောင်ကာ ဝလာဟက မြင်းမြတ်စကားကို နားထောင်ကာ ဝလာဟကမြင်းမြတ် အာနုဘော်ဖြင့် အိမ်သို့ရောက်၍ ချမ်းသာသော ကုန်သည်တို့ကဲ့သို့ နိဗ္ဗာန်သို့ရောက်၍ ချမ်းသာကြကုန်လတ္တံ့” – ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ လူထွက်လိုသော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
တစ်ပါးသော များစွာသော ရဟန်းတို့သည်လည်း သောတာပတ္တိဖိုလ်၊ သကဒါဂါမိဖိုလ်၊ အနာဂါမိဖိုလ်၊ အရဟတ္တဖိုလ်၌ တည်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဝလာဟကမြင်းစကားကို လိုက်နာသော ကုန်သည်နှစ်ရာ့ငါးကျိပ်သည် - ယခုအခါ ဘုရားပရိသတ်။
ဝလာဟကမြင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ငါးအာရုံဖြင့်၊ မူရာဖြင့်၊ တင့်တယ်မိန်းမများ။
(၂) အလိုလိုက်လျက်၊ သီလပျက်၊ ပျက်၏ဥစ္စာများ။
(၃) ဘီလူးမသွင်၊ သူ့လိုအင်၊ ဆွဲငင်သွေးဆောင်ငြား။
ဝလာဟကဇာတ် ပြီး၏။
ဇာတ်တော် ၂-ဇာတ်ရှိပါသည်။
thumb ဒုကနိပါတ် - ၅။
ရုဟကဝဂ် -၁၉၇ - မိတ္တာမိတ္တဇာတ်။
မိတ်ဆွေနှင့် ရန်သူကို ခွဲခြားနိုင်ရန် တပည့်တို့အား ညွှန်ကြား ဆုံးမသော ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆရာတပည့်ပြု သတ်ပုတ်မှု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မထင်ရှားသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် ငါယူလျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ အမျက်ထွက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု နှလုံးသွင်းကာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ထားသော အဝတ်လွှာပိုင်းတစ်ခုကို အကျွမ်းဝင်သဖြင့် ယူ၍ ဖိနပ်အိတ်ချုပ်ပြီးမှ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား ပန်ကြားလေ၏။
ထိုအခါ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် တပည့်အား “ရဟန်း ... ငါ့အဝတ်လွှာပိုင်းကို အဘယ်ကြောင့်ယူနည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင်ဘုရား ... အရှင် အမျက်ထွက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု နှလုံးသွင်းကာ အကျွမ်းဝင်သဖြင့် ယူမိပါသည်” ဟု ပြောလေ၏။
“ရဟန်း ... ငါနှင့်သင် ဘယ်မှာ အကျွမ်းဝင်ဖူးသနည်း”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ထ၍ သတ်ပုတ်လေ၏။
ထိုဆရာတပည့်တို့အကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ထိုရဟန်းသည် ယခုအခါ၌သာ မိမိအတူနေ တပည့်နှင့် အကျွမ်းမဝင်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း အကျွမ်းမဝင်သည်သာတည်း” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လိုက်နာမဆင်ခြင် သေပွဲဝင် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ရသေ့ရဟန်းပြုကာ အဘိညာဉ် သမာပတ်ကိုဖြစ်စေ၍ ရသေ့ အပေါင်းတို့ ဆရာဖြစ်လျက် ဟိမဝန္တာတွင် နေလေ၏။
ထိုတပည့်အပေါင်းတို့တွင် တပည့်ရသေ့တစ်ယောက်သည် ဆရာရသေ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ အမိသေသော ဆင်ငယ်တစ်စီးကို မွေးမြူလေ၏။
ထိုဆင်ငယ် ကြီးလတ်သော် ရသေ့ကိုသတ်၍ တောသို့ဝင်လေ၏။
တပည့်အများ ဆုံးမငြား ထိုရသေ့အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးသော် ရသေ့အပေါင်းသည် ဆရာရသေ့ကို ခြံရံကုန်လျက် “အရှင်ဘုရား ... အဆွေခင်ပွန်းသည်ကို လည်းကောင်း၊ ရန်သူဖြစ်သည်ကို လည်းကောင်း ဘယ်အကြောင်းဖြင့် သိရပါမည်နည်း” ဟု မေးလျှောက်ကြသည်ရှိသော် ဆရာရသေ့သည် တပည့်တို့အား - “တပည့်တို့ ... ရန်သူသည် ရန်ဘက်ကိုမြင်လျှင် ပြုံးရွှင်ခြင်းမရှိ၊ ရန်ဘက်စကားကို ကြားလျှင် နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ရန်ဘက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ကြည့်ရှုခြင်းမရှိ၊ ရန်ဘက်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုပြု၏”။
“ပညာရှိသည် ထိုအကြောင်းလေးပါးကိုမြင်၍ လည်းကောင်း၊ ကြား၍ လည်းကောင်း ဤသူကားငါ့ရန်သူဖြစ်သည်ဟု သိရာ၏။
ထိုအကြောင်းလေးပါးတို့သည် ရန်သူ၌ တည်ရှိကုန်၏” – ဟု ရန်သူဖြစ်သည်ကို လည်းကောင်း၊ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သည်ကို လည်းကောင်း သိနိုင်ရန် အကြောင်းလေးပါးကို ပြောကြား ဖြေဆိုလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဆင်ငယ်ကို မွေးမြူသော ရသေ့သည် - ယခုအခါ အတူနေတပည့်။
ဆင်ငယ်သည် - ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မပြုံးမရွှင်၊ ရန်ဘက်မြင်၊ ကြားလျှင်မနှစ်လို။
(၂) မျက်နှာမဆိုင်ချင်၊ ပြုဆန့်ကျင်၊ လေးအင်ရန်သူဆို။
(၃) အကြောင်းလေးပါး၊ မရှိငြား၊ မှတ်သားမိတ်ဆွေကို။
မိတ္တာမိတ္တဇာတ် ပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၇၃-မိတ္တာမိတ္တဇာတ် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးမေးကြားအပ်သော မိတ်ဆွေနှင့်ရန်သူ၊ ပေါင်းအပ်သူ၊ မပေါင်းအပ်သူ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့ကို ခွဲခြားပြောကြားအပ်သဖြင့် ဆုလာဘ်များစွာ ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသော ပညာရှိအမတ်အကြောင်း။
--- ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရန်သူမိတ်ဆွေ ခွဲ သိလေနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး၏ အမတ်တစ်ယောက်သည် ကောသလမင်းအား အလွန်ကျေးဇူးများသတတ်။
ကောသလမင်းကြီးလည်း ထိုအမတ်ကို အလွန်မြတ်နိုးတော်မူ၏။
ကြွင်းသော အမတ်တို့သည် မနာလိုဝန်တိုသဖြင့် ကောသလမင်းကြီးထံ ကုန်းတိုက်ကြ၏။
မင်းကြီးသည် စုံစမ်းဆင်ခြင်လတ်သော် တစ်စုံတစ်ရာအပြစ်ကိုမမြင်။
ထိုအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် “ငါကား ထိုအမတ်၏ အဆွေခင်ပွန်းအဖြစ်ကို၎င်း၊ ရန်သူအဖြစ်ကို၎င်း အဘယ်သို့ သိနိုင်အံ့နည်း”ဟု ကြံစည်မိလေ၏။
ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကိုသိရန် မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ထားမည်ဟု နံနက်စာစားပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍ “ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရား... လူဖြစ်သောသူသည် မိမိအဆွေခင်ပွန်းအဖြစ်ကို၎င်း၊ ရန်သူအဖြစ်ကို၎င်း အဘယ်သို့ သိရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်လ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “မြတ်သောမင်းကြီး ရှေးအခါ၌လည်း ဤပြဿနာမျိုးဖြစ်ပေါ်လာရာ ပညာရှိတို့ ဖြေဆိုသောနည်းဖြင့်သိရ၍ ရန်သူ့ကို ရှောင်ကြဉ်လျက် အဆွေခင်ပွန်းကို မှီဝဲဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု ရန်နှင့်မိတ်ကို ခွဲခြားလိုလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် အကျိုးအကြောင်းကိုပြ၍ ဆုံးမတတ်သော ပညာရှိအမတ်ဖြစ်၏။
ထိုအခါ မင်း၏အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်သော အမတ်တစ်ယောက်ကို ကြွင်းသောအမတ်တို့သည် မင်းကြီးထံကုန်းတိုက်ကြ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုအမတ်အပေါ်၌ အပြစ်ကိုမမြင်။
ထိုအခါမင်းကြီးသည် အဆွေခင်ပွန်း၏အဖြစ်၊ ရန်သူ၏အဖြစ်ကို သိလိုသည်ဖြစ်၍– “အို-သုခမိန်... လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်အမှုကို မြင်၍၎င်း၊ ဘယ်စကားကိုကြား၍၎င်း ရန်သူအဖြစ်ကိုသိရာသနည်း၊ သိရအောင်အဘယ်သို့ လုံ့လပြုရာသနည်း” ဟု ရန်သူလက္ခဏာကို သိလိုသဖြင့် စုံစမ်းမေးမြန်းလေ၏။
ပညာစွမ်းပင် စုံစမ်းဆင်ခြင်ထိုအခါ သုခမိန်သည် ရန်သူ၏ လက္ခဏာထင်စွာသိရှိအောင် ပြောကြားလိုသဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး... ရန်ဘက်ကို မြင်၍ မပြီးရင် ရန်ဘက်ကိုမြင်၍ မနှစ်သက်၊ ရန်ဘက်ကိုမြင်လျှင် မျက်နှာလွှဲ၏၊ ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်၏”။
“ရန်ဘက်၏ရန်သူတို့ကို မှီဝဲ၏၊ ရန်ဘက်၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့ကို မမှီဝဲ၊ မချီးမွမ်းသောသူတို့ကို တားမြစ်၏၊ ဆဲရေးသောသူကို ချီးမွမ်း၏”၊ “ရန်ဘက်အား လျှို့ဝှက်သော မိမိစကားကို မပြောကြား၊ ရန်ဘက်၏ လျှို့ဝှက်သောစကားကို မလျှို့ဝှက်၊ ရန်ဘက်၏အမှုကို မချီးမွမ်း၊ ပညာဉာဏ်ကို မချီးမွမ်း”၊ “ရန်ဘက်စီးပွားချမ်းသာ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း၌ နှစ်သက်၏၊ စီးပွားချမ်းသာပါများခြင်း၌ မနှစ်သက်၊ ကောင်းမြတ်သော ဘောဇဉ်ကို ရသည်ရှိသော် ရန်ဘက်အား မအောက်မေ့၊ ရန်ဘက်၏ဆင်းရဲခြင်းကိုလည်း မစောင့်ရှောက် ဤအကြောင်းလက္ခဏာဆယ့်ခြောက်ပါးတို့ကား ရန်သူ၌တည်ရှိကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းလက္ခဏာတို့ကို မြင်၍ ကြား၍ ဤသူကား ရန်သူဟု သိရာ၏” ဟု ရန်သူအဖြစ်သိကြောင်း လက္ခဏာတို့ကို အကျယ်တဝင့် ပြောကြားလေ၏။
ပေါင်းဖော်အပ်စွာ မိတ်ဆွေရှာမင်းကြီးသည် ရန်သူ၏ လက္ခဏာတို့ကို ကြားနာပြီးလျှင် တစ်ဖန် မိတ်ဆွေ၏အဖြစ်ကို သိလိုသဖြင့်– “အို-သုခမိန်... လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်အမှုကို မြင်၍၎င်း၊ ဘယ်စကားကိုကြား၍၎င်း အဆွေခင်ပွန်းအဖြစ်ကို သိရာသနည်း၊ သိရအောင် ဘယ်သို့ လုံ့လပြုရာသနည်း”— ဟု အဆွေခင်ပွန်း၏ လက္ခဏာကို မေးပြန်၏။
ထိုအခါ သုခမိန်သည်— “မြတ်သောမင်းကြီး... ကွေကွင်းနေသော အဆွေခင်ပွန်းကို အောက်မေ့၏၊ ရောက်လာသော အဆွေခင်ပွန်းကို အလွန်နှစ်သက်၏၊ အဆွေခင်ပွန်း ရွှင်လန်းခြင်းကို အလိုရှိ၏၊ အဆွေခင်ပွန်းစကားကို နှစ်သက်၏။
ပေါင်းအပ် မပေါင်းအပ် ထိုနှစ်ရပ်အဆွေခင်ပွန်း၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့ကို မှီဝဲ၏၊ ရန်သူတို့တို မမှီဝဲ၊ အဆွေခင်ပွန်းအား ဆဲရေးသောသူတို့ကို တားမြစ်၏၊ ကျေးဇူးကို ပြောဆိုသူတို့ကို ချီးမွမ်း၏။
“အဆွေခင်ပွန်းအား မိမိ လျှို့ဝှက်သောစကားကို ပြောကြား၏၊ အဆွေခင်ပွန်း၏ လျှို့ဝှက်သောစကားတို့ကို လျှို့ဝှက်ထား၏၊ အဆွေခင်ပွန်း၏အမှုကို ချီးမွမ်း၏၊ ပညာဉာဏ်ကို ချီးမွမ်း၏”။
“အဆွေခင်ပွန်း၏ စီးပွားချမ်းသာ ပေါများခြင်း၌ နှစ်သက်၏၊ စီးပွားချမ်းသာ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း၌ မနှစ်သက်၊ ကောင်းမြတ်သော ဘောဇဉ်ကိုရလတ်သော် အဆွေခင်ပွန်းအား အောက်မေ့၏၊ အဆွေခင်ပွန်းအား စောင့်ရှောက်၏”။
ဤအကြောင်းလက္ခဏာ တစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးတို့ကား အဆွေခင်ပွန်း၌ တည်ရှိကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းလက္ခဏာတို့ကိုမြင်၍ ကြား၍ ဤသူကား အဆွေခင်ပွန်းဟုသိရာ၏”— ဟု အဆွေခင်ပွန်းအဖြစ် သိကြောင်း လက္ခဏာတို့ကို အကျယ်တဝင့် ပြောကြားပြန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ပညာရှိအမတ် ပြောကြားဆုံးမအပ်သော တရားစကားတို့ကို ကြားနာရသဖြင့် အလွန်နှစ်သက်ကြည်ညိုသည်ဖြစ်၍ ပညာရှိအမတ်အား များစွာသော စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ကို ပေးလေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ပညာရှိအမတ်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) မြင်-မရွှင်ပျို့၊ မနှစ်မြို့၊ ဘေးသို့မျက်နှာထား။
(၂) ဆန့်ကျင်လုပ်တောင်း၊ ရန်သူပေါင်း၊ မပေါင်းခင်ပွန်းများ။
(၃) ချီးမွမ်းမြစ်ကာ၊ ဆဲချီးကာ၊ လျှိုရာမပြောကြား။
(၄) ပြောကြားလျှိုရာ၊ မှု-ပညာ၊ ကောင်းစွာမချီးငြား။
(၅) ဆုတ်ယုတ်ဝမ်းသာ၊ ပေါမသာ၊ မေ့ကာဘောဇဉ်စား။
(၆) မစောင့်ရှောက်ပြန်၊ ဆွဲခြောက်တန်၊ ရန်သူသိကြောင်းများ၊ (၇) ကွာလျှင်လွမ်းလို၊ လာနှစ်မြို့၊ ရွှင်ဘို့လိုရှိငြား။
(၈) စကားနှစ်ထောင်း၊ ခင်ပွန်းပေါင်း၊ မပေါင်းရန်သူများ။
(၉) ဆဲရေးမြစ်ကာ၊ ချီးချီးကား လျှို့ရာကုန်ပြောကြား။
(၁၀) အမှုပညာ၊ ချီးကျူးကာ၊ လျှို့ရာလျှို့ဝှက်ထား။
(၁၁) ပေါများဝမ်းသာ၊ ဆုတ်မသာ၊ စားရာမမေ့ငြား၊ (၁၂) စောင့်ရှောက်ခင်ပွန်း၊ ဆယ့်ခြောက်ခန်း၊ ခင်ပွန်းသိကြောင်းများ။
မိတ္တာမိတ္တဇာတ်ပြီး၏။
ဒွါဒသကနိပါတ်စကားပြေပြီး၏။
ရုဟကဝဂ် -၁၉၉ - ဂဟပတိဇာတ်။
ရွာသူကြီးနှင့် ပြစ်မှားသော မယားကို သူကြီးရော မယားပါ အကျင့်ကောင်းလာအောင် ကြိမ်းမောင်း ရိုက်ပုတ်၍ ဆုံးမသော သူကြွယ် အကြောင်း ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လူထွက်လိုလှ ဆိုဆုံးမ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိကာ လူ့အဖြစ်ကိုသာ လည်တမော့မော့ မျှော်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။
ထိုရဟန်းအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် - “ချစ်သားရဟန်း ... မိန်းမတို့မည်သည်ကား မစောင့်ရှောက်နိုင်၊ ယုတ်မာသော အမှုကိုပြု၍ ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် လင်ယောကျ်ားကို လှည့်စားတတ်သည်သာတည်း”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သူကြွယ်မယား ကျင့်ဖောက်ပြား လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် သူကြွယ်မျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်လတ်သော် အိမ်ရာထောင်ခြင်းကို ပြုလေ၏။
သူကြွယ်မယားကား သီလမရှိ၊ ယုတ်မာသောအကျင့် ရှိ၏။
ရွာသူကြီးနှင့်တကွ ယုတ်မာသောအကျင့်ကို ကျင့်လေ၏။
သူကြွယ်လည်း ထိုအကြောင်းကို သိသဖြင့် စုံစမ်းလျက်နေ၏။
သူကြီးထံသွား ချေးငှားစား မိုးတွင်းအခါ ပဲမျိုးတို့ကြဲပြီးလတ်သော် လူတို့သည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကုန်၏။
စပါးတို့လည်း ဖုံးလုံးခိုက် ဖြစ်ကုန်၏။
နောက်နှစ်လလောက်ကြာမှ စပါးတို့ကို သိမ်းဆည်းရကုန်လတ္တံ့၊ ထိုအခါ လူတို့သည် သူကြီးထံသွားကာ နောက်နှစ်လရှိ၍ စပါးပေါ်မှပေးမည်ဟု အကြွေးခံလျက် နွားအိုတစ်ကောင်ယူ၍ သတ်ပြီးလျှင် အသးကိုစားကြကုန်၏။
ရွာသူကြီးသည် အခွင့်အခါကောင်းကို ကြည့်၍နေခဲ့ရာ တစ်နေ့သ၌ သူကြွယ် ရွာပြင်သို့သွားသည်ကို မြင်လျှင် အိမ်တွင်းသို့ ဝင်လေ၏။
သူကြွယ်မယားနှင့် ဆုံမိကြသော အခါ သူကြွယ်လည်း ရွာတံခါးသို့ဝင်လျက် အိမ်ဘက်သို့ ရှေးရှုလာနေ၏။
သူကြွယ်မယားသည် တံခါးခုံမှစရပ် ကြည့်ခိုက် သူကြွယ်ကို မြင်သဖြင့် ရွာသူကြီးအား ပြောကြားလေလျှင် ရွာသူကြီးသည် မပြေးသာတော့ဘဲ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ နေလေ၏။
မိန်းမပရိယာယ် လိမ်ဉာဏ်ဆင် ထိုအခါ သူကြွယ်မယားသည် ရွာသူကြီးအား မကြောက်လင့်၊ တစ်ခုသောဥပါယ် ရှိသည်။
ငါတို့သည် သင့်ထံမှ နွားသားကိုယူ၍ အကြွေးစားဖူးသည်။
သင်က နွားသားဖိုး တောင်းဟန်ပြုလော့၊ ကျွန်ုပ်က ကျီထဲဆင်းကာ စပါးမရှိပြောမည်ဟု အကြံဉာဏ်ပေးကာ ကျီထဲသို့ ဆင်းလေ၏။
သူကြွယ်ပြန်လာ၍ အိမ်ရောက်လျှင် မိ်မိ တိုင်ပင်ထားသောအတိုင်း ရွာသူကြီးသည် အိမ်လယ်မှာ ရပ်ကာ ငါ့အမဲဖိုးကို ပေးပါဟု တောင်းလေ၏။
သူကြွယ်မယားသည် ကျီတံခါးတွင် ရပ်လျက် ယခု စပါးမရှိတော့ပါ၊ နောက်စပါးသိမ်းပြီးမှ ပေးပါမည်။
ယခုသွားပါဦးဟု ပြောလေ၏။
သူကြီးရိုက်ပုတ် အိမ်မှထုတ် သူကြွယ်လည်း ထိုသူနှစ်ယောက်တို့ အမူအရာကိုမြင်လျှင် ဤအမှုကား မိန်းမယုတ် ပြုလုပ်သော ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြစ်မည်ဟု သိလေလျှင် ရွာသူကြီးအား - “ရွာသူကြီး ... သင်တို့နှစ်ယောက် ပြုလုပ်ကြသော အမူအရာကို ငါမနှစ်သက်၊ အကြောင်းကို ငါပြောဦးမည်။
ငါတို့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါး၍ သင့်နွားအိုသားကို ယူစဉ်က နှစ်လရှိသောအခါ စပါးပေါ်မှ ပေးမည်ဟု အကြွေးခံခဲ့ကြသည်။
ယခုသင်ကား လခွဲမလွန်မီ လာ၍ တောင်းခြင်းကို ငါမနှစ်သက်၊ ယုတ်မာသော အကျင့်ကိုကျင့်သော ဤမိန်းမယုတ် ကျီထဲမှာ စပါး မရှိသည်ကို သိပါလျက် ကျီထဲဆင်းကာ စပါးမရှိဟု ပြောဆိုခြင်းကိုလည်း ငါမနှစ်သက် သို့အတွက် သင်တို့နှစ်ယောက်လုံး အမူအရာကို ငါမနှစ်သက်”- ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ရွာသူကြီးကို ဦးသျှောင်၌ ကိုင်ကာဆွဲငင်၍ ရိုက်ပုတ်ပြီးလျှင် ငါရွာသူကြီးတကားဟု သူတစ်ပါးသိမ်းဆည်းထားသော ဥစ္စာကို ပြစ်မှားကောင်းသလောဟု ကြိမ်းမောင်းဆဲရေးကာ လည်းပင်းကိုကိုင်၍ အိမ်မှနှင်ထုတ်လေ၏။
မိန်းမကြိမ်းမောင်း အကျင့်ပြောင်း မိန်းမကိုလည်း ကျီထဲမှ ဆံထုံးကို ဆွဲ၍ ထုတ်ပြီးလျှင် ရိုက်ပုတ်ကာ နင်နောင်အခါ ဤလိုအမှုမျိုး ပြုလုပ်ခဲ့လျှင် အကြောင်းသိရလိမ့်မည်ဟု မောင်းမဲ ခြိမ်းခြောက်လေ၏။
ထိုခါမှစ၍ ရွာသူကြီးလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကာ သူကြိမ်အိမ်ကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။
သူကြွယ်မယားလည်း နောက်တစ်ဖန် စိတ်ဖြင့်သော်မျှလည်း ယုတ်မာသောအကျင့်ကို မကျူးလွန်ဝံ့တော့ချေ။
ဤဒေသနာတော်ကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် သစ္စာကို ပြတော်မူသည့်အဆုံး၌ လူ့အဖြစ်ကို လည်တမော့မော့ မျှော်၍နေသော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ရွာသူကြီးသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
အိမ်ရှင်သူကြွယ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဥပါယ်ပြုငြား၊ လင်လှည့်စား၊ ဖောက်ပြားမိန်းမဉာဏ်။
(၂) ကြွေးတောင်းစေကာ၊ စပါးရှာ၊ ကျီမှာဆင်းနေဟန်။
(၃) လင်ကြီးက-ပါး၊ နှစ်ယောက်သား၊ ရိုက်ငြားသေလုပြန်။
ဂဟပတိဇာတ် ပြီး၏။
ရုဟကဝဂ် -၂၀၀ - သာဓုသီလဇာတ်။
သီလရှိသူကို ဦးစားပေး၍ သမက်ရွေးချယ်သော ပုဏ္ဏားအကြောင်း ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သမီးများကြောင်းပြု လျှောက်ထားမှု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မထင်ရှားသော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်အား သမီးလေးယောက်တို့ ရှိကုန်၏။
ထိုသမီးလေးယောက်တို့ကို လူလေးယောက်တို့သည် တောင်းဆိုကြကုန်၏။
တောင်းဆိုသူ လေးယောက်တို့တွင် တစ်ယောက်ကား အဆင်းလှ၏။
တစ်ယောက်ကား အရွယ်ကြီး၏။
တစ်ယောက်ကား အမျိုးမြတ်၏။
တစ်ယောက်ကား သီလရှိ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် မည်သူ့အားပေးရမည်ကို မသိ မကြံတတ်၍ မြတ်စွာဘုရားထံသွားကာ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ပုဏ္ဏား “ဒါယကာ ပုဏ္ဏား ... ရှေးအခါ၌လည်း ပညာရှိတို့သည် ဤပြဿနာကို ဖြေဆိုဖူးကုန်ပြီ၊ သင်ကား ဘဝတစ်ပါး ဖုံးလွှမ်းသောကြောင့် မမှတ်နိုင်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လုလင်လေးယောက် သမီးတောင်းရောက် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်သောအခါ တက္ကသိုလ်ပြည်၌ ပညာသင်ကြားတတ်မြောက်၍ ပြန်လာရာ ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီး ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်အား သမီးလေးယောက်တို့သည် ရှိကုန်၏။
ထိုသမီးလေးယောက်တို့ကို လူလေးယောက်တို့သည် လာ၍တောင်းဆိုကြကုန်၏။
စဉ်စားဆင်ခြင် ဆရာတိုင်ပင် ပုဏ္ဏားသည် တောင်းဆိုလာသူ လေးယောက်တို့တွင် ဘယ်သူအားပေးသင့်သည်ကို မသိသဖြင့် မကြံတတ်တော့ဘဲ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံသွား၍ မေးပြီးလျှင် သင့်လျှော်သူအားပေးမည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံ သွားလေ၏။
ရောက်လျှင် ဆရာကြီးအား - “ဆရာကြီး ... အကျွန်ုပ်၏ သမီးလေးယောက်တို့ကို လူလေးယောက်တို့လာ၍ တောင်းကြပါ၏။
ထိုတောင်းသူ လေးယောက်တို့တွင် တစ်ယောက်ကား အဆင်းလှ၏။
ထိုလေးယောက်တို့တွင် ဘယ်သူအား ပေးရမည်ကို မသိ၍ ဆရာကြီးထံ လာ၍ မေးပါ၏။
ဘယ်သူအား ပေးရပါမည်နည်း” - ဟု မေးပြန်လေ၏။
သီလရှိသူသာ သမီးပေးရာ ထိုအခါ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီိးသည် ပုဏ္ဏားစကားကို ကြားလျှင် - “ပုဏ္ဏား .. တောင်းသူလေးယောက်တို့တွင် - အဆင်းလှသူလည်း အကျိုးစီးပွား ရှိပေ၏။
အရွယ်ကြီးသူလည်း အကျိုးစီးပွားရှိပေ၏။
အမျိုးမြတ်သူလည်း အကျိုးစီးပွားရှိပေ၏။
သို့သော်လည်း ငါတို့သေဘာကား သီလရှိသူကိုသာ နှစ်သက်ပေ၏”- ဟု ပြောကြား ဆုံးမလေ၏။
ပုဏ္ဏားသည် ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီိး စကားကိုကြားလျှင် သီလရှိသောသူအားသာ မိမိသမီးတို့ကို ပေးလေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဟောတော်မူပြီး၍ သစ္စာကို ပြတော်မူသည့်အဆုံး၌ မထင်ရှားသော ပုဏ္ဏားသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် - ယခုအခါ ပုဏ္ဏား။
ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီိးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အဆင်း,အရွယ်၊ မျိုးအနွယ်၊ တင့်တယ်စီးပွားရှိ။
(၂) သီလရှိလတ်၊ ထွက်အမြတ်၊ ဆုံးဖြတ်ပညာရှိ။
(၃) သီလရှိသူ၊ သမီးယူ၊ ကြည်ဖြူပေးလေဘိ။
သာဓုသီလဇာတ် ပြီး၏။
ဒဠှဝဂ် -၂၀၁ - ဗန္ဓနာဂါရဇာတ်။
တဏှာ အချုပ်ထောင်မှ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်သော သူဆင်းရဲအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ခိုးသားနှောင်မြင် လျှောက်ထားတင် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီးသည် ဖမ်းဆီးယူဆောင်လာသော သူခိုးတို့အား ထောင်ဟူသော အနှောင့်အဖွဲ့၊ သံခြေချင်း ဟူသော အနှောင်အဖွဲ့တို့ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့စေကုန်၏။
ထိုအခါ ဇနပုဒ်သားရဟန်းတို့သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ မြတ်စွာဘုရားကို အဖူးအမြော် လာကြကုန်ရာ နက်ဖြန်နေ့၌ ဆွမ်းခံကုန်သည်ရှိသော် နှောင်အိမ်သို့ ရောက်ကြသဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ထားသော သူခိုးတို့ကို မြင်ခဲ့ကြကုန်၏။
ညချမ်းသောအခါ မြတ်စွာဘုရားအထံတော်သို့ ဆည်းကပ်ပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား ... ယနေ့နံနက်အခါ ဆွမ်းခံသွားသည်ရှိသော် နှောင်ဖွဲ့ထားသော သူခိုးတို့ကို မြင်ခဲ့ကြရပါကုန်၏။
ထိုသူခိုးတို့သည် အနှောင်အဖွဲ့ကိုဖြတ်၍ မပြေးနိုင်ကြကုန်။
ထိုအနှောင်အဖွဲ့ထက် သာလွန်သော အနှောင်အဖွဲ့တို့သည် ရှိပါကုန်သေးသလော” ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။
နှောင်ဖွဲ့အဆ-ရာ လောဘသာ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား “ရဟန်းတို့ ... ထောင်၊ သံခြေချင်း စသော အနှောင့်အဖွဲ့တို့မှာ အဘယ်မှာ အနှောင်က ဖွဲ့မည်ကုန်အံ့နည်း၊ ဥစ္စာ၊ စပါး၊ သားမယား စသည်တို့၌ စွဲလမ်းတပ်မက်သော တဏှာကိလေသာ အနှောင်အဖွဲ့သာလျှင် ထိုထောင်၊ သံခြေချင်း စသော အနှောင်အဖွဲ့တို့ထက် အဆရာထောင်အားဖြင့် သာလွန်မြဲမြံသော အနှောင်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။
ရှေးအခါ ပညာရှိတို့သည် ထိုအနှောင် အဖွဲ့ကို ဖြတ်ကုန်၍ ဟိမဝန္တာတောသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်း ပြုကြကုန်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရဟန်းပြုလို မယားပြောဆို လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဆင်းရဲမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်လတ်သော် အဖကွယ်လွန်သောအခါ အမိကို အခစားလုပ်၍ ကျွေးမွေးကာ နေလေ၏။
အမိသည် သားအလိုမရှိဘဲ အမျိုးသမီးငယ် တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးစား၍ နောင်အဖို့၌ အမိလည်း ကွယ်လွန်လေ၏။
မယား၌လည်း ပဋိသန္ဓေကိုယ်ဝန်တည်လေ၏။
သူဆင်းရဲသည် မယား၌ ပဋိသန္ဓေကိုယ်ဝန်တည်နေသည်ကို မသိသည်ဖြစ်၍ မယားအား “နှမ ... သင်သည် အခစားလုပ်၍ အသက်မွေးရစ်လော့၊ ငါကား ရသေ့ရဟန်းပြုမည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မယားလည်း လင်အား “အရှင် ... အကျွန်ုပ်မှာ ကိုယ်ဝန်တည်ရှိနေပြီ၊ ဆိုင်းပါဦး၊ သားဖွားပြီးသော် သားကိုကြည့်ရှု၍ ရသေ့ရဟန်းပြုလတ္တံ့” ဟု ပြောဆိုကာ တားမြစ်လေ၏။
သူဆင်းရဲလည်း ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံကာ ဆိုင်းငံ့လျက်နေ၏။