kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့အတူပင် မည်ကာမတ္တဖြစ်သော အိမ်မျိုးသို့ ဧည့်ကောင်း ဧည့်မြတ်များ မလာရောက်ကြ။
လာရောက်ပြန်လျှင်လည်း အရည်အသွေးမကောင်းသော ဧည့်ပြောက်သောက်များသာ ဖြစ်မည်။
ဆိုလိုသည်မှာ အရာဝတ္ထု သို့မဟုတ် နေရာတစ်ခု၏ အရည်အသွေးသည် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် သို့မဟုတ် အခြေအနေပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။
မကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကောင်းသော အရာများ ဖြစ်ထွန်းရန် ခက်ခဲသည်။
ဤဆိုရိုးစကားသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အရေးပါမှုနှင့် အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ကြောင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။
အသေးစိတ် ကြာကတောက်: အရည်အသွေးမကောင်းသော ကြာမျိုး။
ဧည့်ပြောက်သောက်: အရည်အသွေးမကောင်းသော ဧည့်သည်မျိုး။
ကိုးကားချက်များ "အိုင်မည်ကာ ကြာမပေါက်၊ ပေါက်တဲ့ကြာလည်း ကြာကတောက်၊ အိမ်မည်ကာ ဧည့်မရောက်၊ ရောက်ပြန်တော့လည်း ဧည့်ပြောက်သောက်ဟု ရှေးစကားရှိခဲ့ပါသည်။
" [၁၃၂၈] ရှေ့သို့၊ ၉၊ ၁၁။
အကိတ္တိရသေ့အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓစာပေများတွင် ထင်ရှားသော အကြောင်းအရာတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားအလောင်းတော်၏ ရှေးဘဝတစ်ခုတွင် ကျင့်ကြံခဲ့သော ပါရမီတော်များကို ဖော်ပြထားသည်။
ဤအကြောင်းအရာသည် ပရိသတ်အခြံအရံ၊ လာဘ်လာဘ စသည်တို့၏ အန္တရာယ်နှင့် တစ်ကိုယ်တည်း တရားကျင့်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ပိဋကတ်သုံးရပ်တွင် စရိယာပိဋကတ် အဋ္ဌကထာ (စရိယာ၊ဋ္ဌ၊၂၁) နှင့် ဇာတက အဋ္ဌကထာ(ဇာ၊ဋ္ဌ၊၄၊၂၃၇)တို့၌ အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်လေသည်။
အကိတ္တိဟု အမည်တွင်သည်။
မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ၌ အကိတ္တိသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအလုံးစုံကို စွန့်လွှတ်ကာ နှမဖြစ်သူနှင့်အတူ ရသေ့ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
တောအုပ်အတွင်း ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်၍ တရားကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသည်။
ကာလကြာမြင့်သောအခါ ရသေ့အပေါင်းတို့၏ အခြံအရံများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး လာဘ်လာဘများလည်း ပေါများလာသည်။
ထိုအခါ အကိတ္တိရသေ့သည် ထိုအခြံအရံများနှင့် ဆက်လက်နေထိုင်ပါက တရားကျင့်ကြံမှုတွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နှမဖြစ်သူကို ထားရစ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း တောနက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
တောနက်ရောက်သော် အကိတ္တိရသေ့သည် ကံပြင်းသီး၊ ကံပြင်းရွက်တို့ကိုသာ စားသောက်ပြီး တရားဓမ္မကို အားထုတ်ကျင့်ကြံလေသည်။
ဈာန်သမာပတ်တို့ကို ရရှိကာ ထိုဈာန်သမာပတ်တို့ဖြင့်သာ မွေ့လျော်နေထိုင်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သိကြားမင်းသည် အကိတ္တိရသေ့၏ အကျင့်သီလကို စုံစမ်းလိုသဖြင့် အလှူခံ ပုဏ္ဏားအသွင် ဖန်ဆင်း၍ ရသေ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အကိတ္တိရသေ့သည် သိကြားမင်း၏ လာရောက်စုံစမ်းမှုကို သိရှိသော်လည်း မတုန်လှုပ်ဘဲ မိမိ၏ တရားကျင့်ကြံမှုကိုသာ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။
နောက်ဆုံး၌ သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင်ကို ပြသပြီး အကိတ္တိရသေ့အား လိုရာဆုကို တောင်းခံရန် ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုအခါ အကိတ္တိရသေ့သည် ‘‘လူမိုက်ကို မမြင်လို၊ မကြားလို၊ စကားပင် မပြောလို’’ အစရှိသော ဆုများကို တောင်းခဲ့သည်။
ဤအကြောင်းအရာမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ပရိသတ်အခြံအရံ၊ လာဘ်လာဘ စသည်တို့သည် တရားကျင့်ကြံမှုအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်ခြင်း။
တစ်ကိုယ်တည်း တရားကျင့်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး။
လောကီအာရုံများတွင် မမွေ့လျော်ဘဲ တရားဓမ္မကိုသာ အဓိကထား ကျင့်ကြံသင့်ခြင်း။
ကိလေသာတို့၏ အန္တရာယ်ကို သတိပြုသင့်ခြင်း။
အကိတ္တိရသေ့သည် လူမိုက်ကို မမြင်လို၊ မကြားလို၊ စကားပင် မပြောလိုဟု ဆုတောင်းခြင်းသည် လူမိုက်တို့၏ အပြုအမူများသည် မိမိ၏ တရားကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ထိုအနှောင့်အယှက်များမှ ကင်းဝေးလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအကြောင်းအရာသည် တရားကျင့်ကြံလိုသူများအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော သင်ခန်းစာများကို ပေးစွမ်းနိုင်သော အကြောင်းအရာတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။
♦ပိဋကတ်ဝတ္ထုလမ်းညွှန် (ဓမ္မဗိမာန် ပညာရှင်များ) ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်။
အဂ္ဂပုပ္ဖိယတ္ထေရ်အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဘဝတွင် ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးဆက်ကို ဖော်ပြထားသည်။
အပဒါန်ပါဠိတော်(အပ၊၁၊၂၅၉)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ မထေရ်လောင်းသည် တောင်ကြားတစ်ခု၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော သိခီဘုရားရှင်အား အဂ္ဂဇမည်သော ပန်းကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပန်းလှူဒါန်းခဲ့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့် ဘဝအဆက်ဆက် သုဂတိဘုံဘဝတို့၌သာ ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။
အထူးသဖြင့် သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာပတ်လုံး အပါယ်လေးဘုံသို့ မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ နှစ်ဆယ့်ငါးကမ္ဘာထက်၌ အမိတောဂတမည်သော စကြဝတေးမင်းအဖြစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာ၌ ဂေါတမဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မူသောအခါ ထိုမထေရ်လောင်းသည် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိပြီးလျှင် ကိလေသာအညစ်အကြေးအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ ကျွတ်တမ်းဝင်ခဲ့သည်။
အဂ္ဂပုပ္ဖိယတ္ထေရ်သည် သိခီဘုရားရှင်အား ပန်းတစ်ပွင့် လှူဒါန်းရုံမျှဖြင့် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားခဲ့ရခြင်းသည် ကုသိုလ်၏ တန်ခိုးအာနိသင်ကို ထင်ရှားစေသည်။
အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်တော်နှင့် တရားတော်၏ အစွမ်းသတ္တိကို ဖော်ပြထားသည်။
သုတ္တနိပါတ် အဋ္ဌကထာ(သုတ္တနိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၅၆)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးအခါ၌ အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇအမည်ရှိသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် မီးကို အလွန်ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။
ဗြဟ္မာကြီးကို ပူဇော်ရန်အတွက် အခမ်းအနားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘုရားရှင်သည် ထိုပုဏ္ဏား၏ နေရာသို့ ကြွရောက်လာခဲ့သည်။
ဘုရားရှင် ရောက်ရှိလာသောအခါ အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်သွားပြီး ဘုရားရှင်ကို "သူယုတ်မာ" ဟု ရိုင်းပြစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
ထိုသို့ စော်ကားပြောဆိုခြင်းမှာ မိမိ၏ ပူဇော်ပွဲကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည်ဟု ထင်မှတ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား "သူယုတ်မာ" ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်းဟု ပြန်လည်မေးမြန်းတော်မူသည်။
ထို့နောက် သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို သတ်ခြင်း၊ ဒုစရိုက်မှုများ ကျူးလွန်ခြင်း စသော မကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်သူသာလျှင် အမှန်စင်စစ် "သူယုတ်မာ" ဖြစ်ကြောင်းကို အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား အကျယ်တဝင့် ဟောပြတော်မူသည်။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားရသောအခါ အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် မိမိ၏ အမှားကို သိမြင်နောင်တရပြီး ဘုရားရှင်အား ယုံကြည်သက်ဝင်လာကာ ဥပါသကာအဖြစ် ခံယူလေသည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- အမျက်ဒေါသ၏ ဆိုးကျိုးများ။
အမှန်တရားကို သိမြင်ခြင်း၏ အရေးပါမှု။
ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်တော်နှင့် တရားတော်၏ အစွမ်းသတ္တိ။
မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ပြုပြင်နိုင်ခြင်း။
အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ဘုရားရှင်ကို စော်ကားပြောဆိုခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားပြီး အမှန်တရားကို သိမြင်ကာ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် မာန်မာနကို ဖယ်ရှားပြီး အမှန်တရားကို လိုက်နာသင့်ကြောင်းကို သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
အက္ကောသကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားရှင်၏ တရားတော်သည် မာန်မာနကြီးသောသူများကိုပင် ချွတ်ယွင်းစေနိုင်ကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ(ဓမ္မ၊ဋ္ဌ၊၂၊၄၀၇)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- အက္ကောသကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏား၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဇနီးသည် သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထိုပုဏ္ဏေးမသည် နှာချေခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအမှတ်မထင် ဖြစ်ရပ်များ ကြုံတွေ့သောအခါတိုင်း "နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ" ဟု ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသည်။
တစ်နေ့သောအခါ ပုဏ္ဏေးမသည် ပုဏ္ဏားအများအပြားရှေ့တွင် အမှတ်တမဲ့ ထိုသို့ ရွတ်ဆိုမိသောအခါ အက္ကောသကဘာရဒွါဇ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပုဏ္ဏားကြီးသည် အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးသွားသည်။
ထိုသို့ စိတ်ဆိုးရခြင်းမှာ သူ၏ ဇနီးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်နေခြင်းကို မကျေနပ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏားကြီးသည် ဘုရားရှင်အား အပြစ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ဘုရားရှင်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားရသောအခါ ပုဏ္ဏားကြီးသည် အမှန်တရားကို သိမြင်သွားပြီး သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်လာကာ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားလေသည်။
အစ်ကိုဖြစ်သူ ရဟန္တာဖြစ်သွားကြောင်းကို ကြားသိသောအခါ အက္ကောသကဘာရဒွါဇသည် အမျက်ထွက်ပြီး ဘုရားရှင်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ဆဲရေး တိုင်းထွာလေသည်။
သို့သော် ဘုရားရှင်၏ မေတ္တာတရားနှင့် ပြည့်စုံသော တရားစကားများကို ကြားနာရသောအခါ အက္ကောသကဘာရဒွါဇသည်လည်း နောင်တရပြီး ရဟန်းပြုကာ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားပြန်သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- မာန်မာနနှင့် အမျက်ဒေါသ၏ ဆိုးကျိုးများ။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်သည် မည်သူ့ကိုမဆို ပြောင်းလဲစေနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိရှိခြင်း။
သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး။
အက္ကောသကဘာရဒွါဇသည် ဘုရားရှင်ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် မာန်မာနကို လျှော့ချပြီး တရားဓမ္မကို လိုက်နာသင့်ကြောင်းကို သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇမြေခွေးအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓစာပေများတွင် အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇဇာတ်(ဇာ၊ဋ္ဌ၊၁၊၄၈၇)အဖြစ် ထင်ရှားသည်။
ဤဇာတ်တော်၌ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကြွက်မင်းအဖြစ် ဘဝခံယူခဲ့စဉ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြထားသည်။
ဤဇာတ်လမ်းသည် သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်၍ မကောင်းမှုပြုသူများ၏ အကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကြွက်မင်းအဖြစ် ဗာရာဏသီပြည်အနီး တောအုပ်တစ်ခုတွင် ကြွက်အပေါင်းခြံရံလျက် နေထိုင်လေသည်။
ထိုစဉ် အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇအမည်ရှိသော မြေခွေးတစ်ကောင်သည် ကြွက်မင်းထံသို့ ရောက်လာပြီး "ငါသည် သင်တို့ ကြွက်အပေါင်းကို ဘေးရန်အပေါင်းမှ စောင့်ရှောက်ပါမည်" ဟုဆိုကာ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်လေသည်။
ကြွက်မင်းနှင့် ကြွက်အပေါင်းတို့သည် မြေခွေး၏ စကားကို ယုံကြည်ပြီး ၎င်းတို့၏ တွင်းအနီးတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။
သို့သော် မြေခွေးသည် သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ကြွက်တစ်ကောင်စီကို ဖမ်းဆီးစားသောက်လေသည်။
ကြွက်အပေါင်းတို့သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နည်းပါးလာသောကြောင့် ကြွက်မင်းသည် သံသယဝင်လာပြီး မြေခွေး၏ အပြုအမူကို စောင့်ကြည့်လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြေခွေး၏ မကောင်းသော အကြံအစည်ကို သိရှိသွားပြီး ကြွက်အပေါင်းကို ခေါ်ယူကာ မြေခွေးကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ထိုအခါ မြေခွေးသည် ကြွက်အပေါင်း၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရလေသည်။
ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်သူများကို သတိထားဆင်ခြင်သင့်ခြင်း။
အပေါ်ယံအသွင်အပြင်ကိုသာ မကြည့်ဘဲ အတွင်းစိတ်သဘောထားကိုပါ ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်ခြင်း။
မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဉာဏ်ပညာနှင့် သတ္တိကို အသုံးပြုသင့်ခြင်း။
အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇမြေခွေးသည် သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်၍ မကောင်းမှုပြုသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားရသည်။
ဤဇာတ်တော်သည် မကောင်းမှုကို ရှောင်ရှားပြီး ကောင်းမှု၌သာ မွေ့လျော်သင့်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပေသည်။
အင်္ဂဏိကဘာရဒွါဇမထေရ်အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၏ အကျိုးဆက်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင် တရားထူးရရှိပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
ထေရာပဒါန် အဋ္ဌကထာ(ထေရ၊ဋ္ဌ၊၁၊၄၃၄)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ အင်္ဂဏိကဘာရဒွါဇမထေရ်လောင်းသည် သိခီဘုရားရှင်လက်ထက်တွင် လူသားဘဝ၌ ဖြစ်ခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် သိခီဘုရားရှင်အား ထိခြင်းငါးပါးဖြင့် အလွန်ရိုသေစွာ ရှိခိုးပူဇော်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပူဇော်ခဲ့သော ကုသိုလ်ကံကြောင့် လူ့ဘဝ နတ်ဘဝတို့၌ ချမ်းသာသုခများကို ခံစားခဲ့ရသည်။
ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာ ဂေါတမဘုရားရှင် ပွင့်တော်မူသောအခါ အင်္ဂဏိကဘာရဒွါဇသည် ပရိဗိုဇ်ဘဝ၌ ရောက်ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် တရားအမှန်ကို ရှာဖွေနေသော အင်္ဂဏိကဘာရဒွါဇသည် မြတ်စွာဘုရားထံမှ တရားတော်ကို နာကြားခွင့်ရရှိခဲ့သည်။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားရပြီးနောက် သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်လာကာ ရဟန်းဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ရဟန်းပြုပြီးနောက် ဝိပဿနာတရားကို ကြိုးစားအားထုတ် ရှုပွားခဲ့ရာ မကြာမီပင် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ရိုသေစွာ ပြုလုပ်သော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးကျေးဇူး။
တရားအမှန်ကို ရှာဖွေခြင်း၏ အရေးပါမှု။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် မဂ်ဖိုလ်ရရှိနိုင်ခြင်း။
အင်္ဂဏိကဘာရဒွါဇမထေရ်သည် ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော ရိုးရှင်းသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတစ်ခုကြောင့် ဘဝအဆက်ဆက် ချမ်းသာသုခကို ခံစားခဲ့ရုံသာမက ဤဘဝတွင်လည်း ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးနှင့် တရားဓမ္မ၏ အရေးပါမှုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားရှင်၏ နှုတ်တော်ထွက် တရားတော်သည် လောကီအလုပ်အကိုင်၌ မွေ့လျော်နေသူများကိုပင် တရားလမ်းကြောင်းသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
သံယုတ္တနိကာယ်(သံ၊၁၊၁၇၄)၊ သံယုတ္တနိကာယ် အဋ္ဌကထာ(သံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၂၂၂)နှင့် သုတ္တနိပါတ် အဋ္ဌကထာ(သုတ္တနိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၁၉)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းဖြင့် အလွန်တရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် အလွန်ခမ်းနားကြီးကျယ်သော လယ်ထွန်မင်္ဂလာပွဲတော်ကို ကျင်းပပြုလုပ်နေစဉ် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုနေရာသို့ ကြွရောက်လာခဲ့သည်။
ဘုရားရှင် ရောက်ရှိလာသောအခါ ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ဘုရားရှင်အား ဆွမ်းအာဟာရအတွက် သူတစ်ပါးထံမှ အလှူခံ၍ မစားသုံးသင့်ကြောင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် လယ်ယာစိုက်ပျိုး၍ ရရှိသော အစားအစာကိုသာ စားသုံးသင့်ကြောင်း ပြောဆိုလေသည်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား မိမိကိုယ်တိုင်လည်း လယ်ယာစိုက်ပျိုးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် မိမိ၏ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းသည် လောကီလယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် မတူကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။
ဘုရားရှင်၏ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းမှာ သဒ္ဓါတရားတည်းဟူသော မျိုးစေ့၊ ဣန္ဒြေစောင့်စည်းမှုဟူသော မိုးရွာခြင်း၊ ပညာတည်းဟူသော ထမ်းပိုး၊ ထွန်တုံး စသည်တို့နှင့် ပြည့်စုံကြောင်း ဥပမာများဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ဟောကြားတော်မူလေသည်။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားရသောအခါ ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် များစွာ သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်ယုံကြည်သွားပြီး ရဟန်းပြုခွင့်ကို တောင်းခံလေသည်။
ဘုရားရှင်သည်လည်း ခွင့်ပြုတော်မူသဖြင့် ရဟန်းပြုပြီးနောက် တရားအားထုတ်ကျင့်ကြံရာ မကြာမီပင် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိတော်မူလေသည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ဒါန၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို သိရှိနားလည်ခြင်း။
လောကီအလုပ်အကိုင်၌ မွေ့လျော်နေသူများပင် တရားလမ်းကြောင်းသို့ လိုက်ပါနိုင်ခြင်း။
ကသိဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် လယ်ယာလုပ်ငန်း၌သာ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် လောကုတ်တရာကို ရရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် မည်သူမဆို တရားဓမ္မကို လိုက်နာကျင့်ကြံပါက လောကုတ်တရာကို ရရှိနိုင်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ဘာရဒွါဇသာမဏေအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး လူတို့၏ ဇာတ်နိမ့်မြင့် ခွဲခြားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားရှင်၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို ဖော်ပြထားသည်။
ဒီဃနိကာယ်(ဒီ၊၃၊၆၆)နှင့် ဒီဃနိကာယ် အဋ္ဌကထာ(ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၄၃)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် ဝါသေဋ္ဌနှင့် ဘာရဒွါဇ အမည်ရှိ ရှင်သာမဏေနှစ်ပါးသည် ဘုရားရှင်ထံသို့ တရားနာရန် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
ထိုသာမဏေနှစ်ပါးသည် ပုဏ္ဏားမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်ကြသည်။
ဘုရားရှင်သည် ထိုသာမဏေနှစ်ပါးအား ပုဏ္ဏားမျိုးမှ ရဟန်းပြုလာသောကြောင့် အခြားပုဏ္ဏားများက သင်တို့အား ဆဲရေးပြစ်တင်ကြသေးသလောဟု မေးမြန်းတော်မူသည်။
ထိုအခါ သာမဏေနှစ်ပါးက "တပည့်တော်တို့အား အခြားပုဏ္ဏားများက အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ဆဲရေးပြစ်တင်ကြပါကြောင်း" လျှောက်ထားကြသည်။
ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် ပုဏ္ဏားတို့၏ "ပုဏ္ဏားများကို မဟာဗြဟ္မာကြီးက ဖန်ဆင်းသည်၊ ဗြဟ္မာကြီး၏ ခံတွင်းမှ ဖြစ်သည်" စသော အယူအဆများသည် မဟုတ်မမှန်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။
အကြောင်းမှာ ပုဏ္ဏေးမများ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ယူပြီး ပုဏ္ဏားကလေးများကို မွေးဖွားကြသောကြောင့် "မဟာဗြဟ္မာကြီး၏ ခံတွင်း" ဟူသည်မှာ မိန်းမတို့၏ ယောနိကိုသာ ရည်ညွှန်းရာရောက်ကြောင်း ဥပမာများဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ဟောကြားတော်မူသည်။
ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ဝါသေဋ္ဌနှင့် ဘာရဒွါဇတို့အား လူတို့၏ အမျိုးအနွယ်သည် အလုပ်အကိုင်အပေါ် မူတည်၍ ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း၊ ကမ္ဘာဦးအစ၌ လူတို့သည် တူညီကြကြောင်း၊ ကမ္ဘာဖြစ်ပေါ်လာပုံ၊ ပျက်စီးပုံ၊ လ၊ နေ စသည်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံတို့ကို ဟောကြားတော်မူသည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- လူတို့၏ ဇာတ်နိမ့်မြင့် ခွဲခြားမှုသည် မမှန်ကန်ကြောင်း။
လူအားလုံးသည် တန်းတူအခွင့်အရေးရှိကြောင်း။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်သည် ဇာတ်အနွယ်မရွေး နာယူကျင့်ကြံနိုင်ကြောင်း။
ဘာရဒွါဇသာမဏေနှင့် ဝါသေဋ္ဌသာမဏေတို့သည် ပုဏ္ဏားမျိုးမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားပြီး သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဤဝတ္ထုသည် ဇာတ်အနွယ်ခွဲခြားမှုများကို ရှောင်ရှားပြီး တရားဓမ္မကို လိုက်နာသင့်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
သုန္ဒရိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး အကုသိုလ်ကံများ ပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ဘုရားရှင်က ရှင်းလင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ်(မ၊၁၊၄၇)နှင့် မဇ္ဈိမနိကာယ် အဋ္ဌကထာ(မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၁၈၁)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- သုန္ဒရိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ဗာဟုကမြစ်ဆိပ်၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် မိမိ၏ မကောင်းမှု အကုသိုလ်များကို ရေနှင့်အတူ မျှောပစ်၍ ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ထိုပုဏ္ဏားသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး "ဗာဟုကမြစ်ဆိပ်၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် မကောင်းမှု အကုသိုလ်များကို ရေမျှော၍ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလော" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သုန္ဒရိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား ရေချိုးရုံမျှဖြင့် အကုသိုလ်များ မပျောက်ကင်းနိုင်ကြောင်း၊ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံဟူသော ကံသုံးပါးကို စင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ အကုသိုလ်များကို ပယ်ဖျောက်နိုင်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။
အကုသိုလ်သည် ရေဖြင့် ဆေးကြော၍ ပျောက်ကင်းနိုင်သောအရာ မဟုတ်ဘဲ ပညာနှင့် ဝီရိယဖြင့် ပယ်ဖျောက်ရမည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မိန့်တော်မူသည်။
ထိုသို့ ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားရသောအခါ သုန္ဒရိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် မှန်ကန်သော အသိဉာဏ်ကို ရရှိသွားပြီး မြတ်စွာဘုရားအား အလွန်ကြည်ညို သဒ္ဓါစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ဘုရားရှင်ထံတွင် ရဟန်းပြုခွင့်ကို တောင်းခံပြီး ရဟန်းဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ရဟန်းပြုပြီးနောက် ဝိပဿနာတရားကို ကြိုးစားပွားများ အားထုတ်ကျင့်ကြံရာ မကြာမီပင် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိတော်မူခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- အကုသိုလ်ကံများ ပျောက်ကင်းစေရန် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို သိရှိခြင်း။
ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ သုံးပါး၏ အရေးပါမှု။
ဘုရားရှင်၏ တရားတော်သည် မည်သူ့ကိုမဆို အမှန်တရားကို သိမြင်စေနိုင်ခြင်း။
သုန္ဒရိကဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ရေချိုးခြင်းဖြင့် အကုသိုလ်များ ပျောက်ကင်းနိုင်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ထားသော်လည်း ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် အမှန်တရားကို သိမြင်ပြီး ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ပယ်ဖျောက်ပြီး မှန်ကန်သော အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်ကြံသင့်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ကုလ္လတ္ထေရ်အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံနှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင် တရားထူးရရှိပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
ထေရာပဒါန် အဋ္ဌကထာ(ထေရ၊ဋ္ဌ၊၂၊၉၁)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ကုလ္လတ္ထေရ်လောင်းသည် ရှေးဘဝများစွာ၌ ဘုရားရှင်တို့ထံတွင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ပါရမီများကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။
ထိုကုသိုလ်ကံများ၏ အကျိုးဆက်ကြောင့် ဂေါတမဘုရားရှင်လက်ထက်တော်၌ သာဝတ္ထိမြို့တွင် သူဌေးသားအဖြစ် ဖြစ်လေသည်။
သူဌေးသားဘဝ၌ စည်းစိမ်ချမ်းသာများနှင့် ပြည့်စုံစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ရဟန်းပြုလိုစိတ် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူဌေးသားသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စွန့်လွှတ်ကာ ရဟန်းဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရဟန်းဘဝသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရာဂစရိုက် (ကာမဂုဏ်၌ မက်မောသော စရိုက်) အားကြီးသောကြောင့် တရားထူးကို မရရှိခဲ့ပေ။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကုလ္လရဟန်း၏ အခြေအနေကို သိမြင်တော်မူပြီး တန်ခိုးတော်ဖြင့် အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်း (ရုပ်ခန္ဓာ၏ မတင့်တယ်မှုကို ရှုမှတ်သော ကမ္မဋ္ဌာန်း) ကို ပြသကာ တရားဟောတော်မူသည်။
ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုးတော်နှင့် တရားတော်ကြောင့် ကုလ္လရဟန်းသည် ရာဂစရိုက်ကို ပယ်ဖျောက်နိုင်ကာ ဝိပဿနာတရားကို အားထုတ်ကျင့်ကြံရာ မကြာမီပင် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးဆက်။
ရာဂစရိုက်၏ အန္တရာယ်နှင့် ထိုစရိုက်ကို ပယ်ဖျောက်နိုင်ပုံ။
ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုးတော်နှင့် တရားတော်၏ အစွမ်းသတ္တိ။
ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား၏ အကျိုးကျေးဇူး။
ကုလ္လရဟန်းသည် ရာဂစရိုက် အားကြီးသောကြောင့် တရားထူး မရရှိခဲ့သော်လည်း ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမနှင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားကြောင့် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် မိမိတို့၏ စရိုက်နှင့် လိုက်လျောညီထွေသော တရားကို ကျင့်ကြံပါက ကိလေသာများကို ပယ်ဖျောက်နိုင်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ကုလဒါသပုတ္တရဟန်းအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦး၏ ဘဝအပြောင်းအလဲနှင့် တရားထူးရရှိပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
ဝိနည်း အဋ္ဌကထာ(ဝိ၊ဋ္ဌ၊၃၊၂၈၃)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးအခါ၌ အနုရာဓမြို့မှ ကျွန်မတစ်ဦးသည် မိမိ၏ သခင်အိမ်မှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။
ထိုကျွန်မသည် ရောဟဏအရပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သားယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။
ထိုသားလေးသည် ကြီးပြင်းအရွယ်ရောက်သောအခါ ရဟန်းပြုခဲ့သည်။
ရဟန်းပြုပြီးနောက် ထိုရဟန်းသည် မိမိ၏ ဇာတိအမှန် (ကျွန်မသား ဟုတ်/မဟုတ်) ကို သံသယဝင်နေသဖြင့် အနုရာဓမြို့ရှိ မိမိ၏ မူလအိမ်ရှင်များထံသို့ သွားရောက် မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့သည်။
ထိုအခါ မူလအိမ်ရှင်များက ထိုရဟန်းအား သူတို့၏ ကျွန်အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ထိုရဟန်းအား ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေးဟူသော ပစ္စည်းလေးပါးတို့ဖြင့်လည်း ထောက်ပံ့ကူညီခဲ့ကြသည်။
ထိုရဟန်းသည် မူလအိမ်ရှင်တို့၏ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိသောအခါ တရားဓမ္မကို ပိုမိုအားထုတ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး မကြာမီပင် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ဘဝ၏ မမြဲသော သဘောတရား။
သံသယ၏ အနှောင့်အယှက်နှင့် ယုံကြည်မှု၏ အရေးပါမှု။
အကူအညီနှင့် ထောက်ပံ့မှု၏ တန်ဖိုး။
တရားဓမ္မကို ကြိုးစားကျင့်ကြံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး။
ကုလဒါသပုတ္တရဟန်းသည် မိမိ၏ ဇာတိကို သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ပြီး တရားအားထုတ်ကျင့်ကြံမှု၌ အထောက်အပံ့များ ရရှိခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်ပါက မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး၌မဆို တရားထူးကို ရရှိနိုင်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
♦ပိဋကတ်ဝတ္ထုလမ်းညွှန် (ဓမ္မဗိမာန် ပညာရှင်များ) ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ Category:ဇာတ်နိပါတ်တော် ကဏ္ဍ:ရဟန္တာများ။
ဂဏပြိတ္တာအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရတနာသုံးပါးကို မကြည်ညိုခြင်း၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ရန် တွန့်တိုဝန်တိုခြင်း၏ အပြစ်များကို ဖော်ပြထားသည်။
ပေတဝတ္ထု(ပေတ၊၂၁၄)နှင့် ပေတဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ(ပေတ၊ဋ္ဌ၊၂၅၂)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးအခါ သာဝတ္ထိမြို့၌ နေထိုင်ကြသော လူအချို့သည် ဂိုဏ်းဖွဲ့၍ နေထိုင်ကြသည်။
ထိုသူတို့သည် တွန့်တိုဝန်တိုသော စိတ်များရှိကြပြီး ရတနာသုံးပါး (ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မ၊ သံဃာ) ကိုလည်း ကြည်ညိုလေးမြတ်ခြင်း မရှိကြပေ။
ထို့အပြင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးများ ကြုံတွေ့ရသော်လည်း မျက်နှာလွှဲရှောင်ဖယ်၍ နေခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့ အကုသိုလ်များသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ထိုသူတို့သည် သေလွန်သောအခါ စုပြုံ၍ ပြိတ္တာဘုံ၌ ဖြစ်ကြရသည်။
ပြိတ္တာဘုံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော ဝေဒနာကို ခံစားကြရသည်။
ယူဇနာများစွာ ခရီးကို သွားလာ၍ အစာအာဟာရကို ရှာဖွေကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ ရရှိခြင်း မရှိကြပေ။
အစာရေစာ မရရှိသောကြောင့် အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကြရသည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- ရတနာသုံးပါးကို မကြည်ညိုခြင်း၏ အပြစ်။
ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ရန် တွန့်တိုဝန်တိုခြင်း၏ အပြစ်။
ပြိတ္တာဘုံ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ။
ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ၏ အရေးပါမှု။
ဂဏပြိတ္တာများသည် ရတနာသုံးပါးကို မကြည်ညိုခြင်း၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို မပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ပြိတ္တာဘုံ၌ အလွန်ဆင်းရဲသော ဘဝကို ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
ဤဝတ္ထုသည် ရတနာသုံးပါးကို ကြည်ညိုလေးမြတ်ပြီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်သင့်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
♦ပိဋကတ်ဝတ္ထုလမ်းညွှန် (ဓမ္မဗိမာန် ပညာရှင်များ) ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:ပြိတ္တာများ။
အက္ကမနဒါယကမထေရ်အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော အလှူဒါန၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖော်ပြထားသည်။
အပဒါန်ပါဠိတော်(အပ၊၂၊၃၄)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ အက္ကမနဒါယကမထေရ်လောင်းသည် ကကုသန်မြတ်စွာဘုရားအား ခြေတော်ချရာတွင် အသုံးပြုရန် ခြေနင်း (ဖိနပ်ဟုလည်း အချို့က ဆိုသည်) တစ်စုံကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။
ထိုသို့ သဒ္ဓါစိတ်ဖြင့် လှူဒါန်းခဲ့သော ကုသိုလ်ကံကြောင့် ဘဝအဆက်ဆက် အပါယ်လေးဘုံသို့ မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ သုဂတိဘုံဘဝတို့၌သာ ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- စေတနာသဒ္ဓါထက်သန်စွာဖြင့် ပြုလုပ်သော အလှူဒါန၏ အကျိုးကျေးဇူး။
အက္ကမနဒါယကမထေရ်သည် ကကုသန်မြတ်စွာဘုရားအား ခြေနင်းတစ်စုံ လှူဒါန်းရုံမျှဖြင့် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားခဲ့ရခြင်းသည် ဒါန၏ တန်ခိုးအာနိသင်ကို ထင်ရှားစေသည်။
ဤဝတ္ထုသည် မည်သည့်အလှူဒါနမဆို သဒ္ဓါစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်သင့်ကြောင်း အားပေးတိုက်တွန်းသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
အက္ခရုက္ခနတ်အကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ အခက်အခဲကို ကူညီခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖော်ပြထားသည်။
ပေတဝတ္ထု(ပေတ၊၂၁၆)နှင့် ပေတဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ(ပေတ၊ဋ္ဌ၊၂၅၉)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- သာဝတ္ထိမြို့မှ ဥပါသကာတစ်ဦးသည် လှည်းများဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ကာ အရပ်တစ်ပါးသို့ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်သွားပြီး မိမိ၏ မြို့သို့ ပြန်လာသောအခါ တောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ၎င်း၏ လှည်းဝင်ရိုးသည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျိုးသွားခဲ့သည်။
လှည်းဝင်ရိုးကျိုးသွားသောကြောင့် ဥပါသကာသည် အလွန်စိတ်သောကရောက်ပြီး မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် ထိုတောအုပ်ထဲသို့ သစ်ခုတ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုသစ်ခုတ်သမားသည် လှည်းဝင်ရိုးကျိုးသဖြင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသော ဥပါသကာကုန်သည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ စာနာစိတ်ဖြင့် ကူညီလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထို့ကြောင့် သစ်ခုတ်သမားသည် ဥပါသကာ၏ လှည်းဝင်ရိုးကို ပြန်လည်တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
ဥပါသကာသည် သစ်ခုတ်သမား၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဆက်လက်၍ ခရီးသွားနိုင်တော့သည်။
ထိုသစ်ခုတ်သမားသည် သူတစ်ပါးကို ကူညီခဲ့သော ထိုကုသိုလ်ကံကြောင့် သေလွန်သောအခါ ထိုတောအုပ်အတွင်း၌ပင် ဘုမ္မစိုးနတ်ဖြစ်သွားသည်။
ဘုမ္မစိုးနတ်ဟူသည် မြေစောင့်နတ်ဖြစ်ပြီး ထိုတောအုပ်ကို စောင့်ရှောက်အုပ်ထိန်းသော နတ်ဖြစ်သည်။
ဤဝတ္ထုမှ ရရှိသော အဓိက သင်ခန်းစာများမှာ- သူတစ်ပါး၏ အခက်အခဲကို ကူညီခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး။
ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးပေးပုံ။
စာနာထောက်ထားမှုနှင့် မေတ္တာတရား၏ အရေးပါမှု။
သစ်ခုတ်သမားသည် ဥပါသကာကုန်သည်ကို ကူညီခဲ့သော ကုသိုလ်ကံကြောင့် ဘုမ္မစိုးနတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဤဝတ္ထုသည် သူတစ်ပါးကို ကူညီထောက်ပံ့ခြင်းသည် လောကီဘဝနှင့် လောကုတ္တရာဘဝ နှစ်ခုလုံးအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမထားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
♦ပိဋကတ်ဝတ္ထုလမ်းညွှန် (ဓမ္မဗိမာန် ပညာရှင်များ) ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:နတ်များ။
အဂ္ဂိဒတ္တပုဏ္ဏားအကြောင်းသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၌ ထင်ရှားသော ဝတ္ထုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းသော ကိုးကွယ်မှုများကို စွန့်လွှတ်ကာ မှန်ကန်သော ကိုးကွယ်ရာ ရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်သင့်ကြောင်း ဘုရားရှင်က ဟောကြားတော်မူပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ(ဓမ္မ၊ဋ္ဌ၊၂၊၁၅၆)တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
ဝီကီရင်းမြစ်တွင် ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာနှင့် သက်ဆိုင်သော အဂ္ဂိဒတ္တဗြာဟ္မဏဝတ္ထု ကို လေ့လာနိုင်သည်။
အကျဉ်းချုပ်မှာ- ကောသလမင်းကြီး၏ ပုရောဟိတ်ဖြစ်သော အဂ္ဂိဒတ္တပုဏ္ဏားသည် နောင်အခါ၌ ရသေ့ဝတ်ဖြင့် တောထွက်သွားခဲ့သည်။
ရသေ့ဝတ်ဖြင့် တော၌ နေထိုင်စဉ် တပည့်အများအပြားကို စုဆောင်း၍ တရားကျင့်ကြံကြသည်။
ထိုရသေ့ကြီးသည် မိမိ၏ တပည့်များအား ကာမဂုဏ်နှင့် စပ်သော အတွေးအကြံများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက သဲတစ်ဆုပ်စီကို ထမ်းဆောင်ရန် ဩဝါဒပေးခဲ့သည်။
ကာလကြာမြင့်သောအခါ တပည့်များ ထမ်းဆောင်လာသော သဲများ စုပုံ၍ သဲပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ထိုသဲပုံကြီး၌ အဟိဆတ္တအမည်ရှိသော နဂါးမင်းတစ်ကောင်သည် စိုးစံနေထိုင်လေသည်။
အဂ္ဂိဒတ္တရသေ့ကြီးသည် မိမိ၏ တပည့်များအား ဒုက္ခအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်လိုပါက သစ်ပင်များ၊ တောတောင်များအား ကိုးကွယ်ပသကြရန် ဩဝါဒပေးပြန်သည်။
ထိုသို့ မှားယွင်းသော ကိုးကွယ်မှုများ ပြုလုပ်နေကြောင်းကို သိတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်မထေရ်မြတ်ကို ထိုအရပ်သို့ ကြွရောက်စေပြီး သဲပုံကြီး၌ နေထိုင်သော အဟိဆတ္တနဂါးမင်းအား ဆုံးမတော်မူသည်။