kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
တံတားသည် Awaji ကျွန်းရှိ Honshu နှင့် Iwaya ရှိ Kobe ကြားရှိ Akashi ရေလက်ကြား (အကျယ် 4 ကီလိုမီတာ) ကိုဖြတ်ကျော်သည်။
Awaji ကျွန်းကို Naruto ရေလက်ကြား ကိုဖြတ်၍ Awaji ကျွန်းနှင့် Ōge ကျွန်းကို ဆက်သွယ်ထားသည့် Ōnaruto တံတား ဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခြင်း၏ အခြားအဓိကအစိတ်အပိုင်းကို ပြီးစီး ပါသည်။
Akashi Kaikyo တံတားမဆောက်မီတွင် ကူးတို့သင်္ဘောများသည် Akashi ရေလက်ကြားကိုဖြတ်၍ ခရီးသည်များကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
သင်္ဘောအတွက် အဓိက လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှု၊ မုန်တိုင်းများနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များကြောင့်လည်း လူသိများသည်။
[ လူ 304 ဦး သေဆုံးခဲ့သည့် 1945 ခုနှစ်တွင် Sekirei Maru နစ်မြုပ်မှုတွင် လူပေါင်း 304 ဦးကို ဖြတ်ကျော် တံတားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေနှင့် ပတ်သက်၍ လူထု ဆွေးနွေးမှုကို ပထမဆုံး လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။
1955 ခုနှစ်တွင် Shiun Maru မုန်တိုင်း အတွင်း ကူးတို့သင်္ဘောနှစ်စင်း နစ်မြုပ်ခဲ့ပြီး လူပေါင်း ၁၆၈ ဦး သေဆုံးခဲ့သည်။
နောက်ဆက်တွဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် လူထု၏ ဒေါသကြောင့် ဂျပန်အစိုးရသည် ရေလက်ကြားဖြတ်ကူးမည့် တံတားတစ်စင်းအတွက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ရေလက်ကြားဖြတ်ကူးတံတားအတွက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ကိုဘေးမြူနီစပယ်အစိုးရမှ ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံးပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၉ ခုနှစ်တွင် ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၏ အမျိုးသားအဆင့် အကဲဖြတ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ခဲ့သည်။
၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံ အမျိုးသားမီးရထား တို့မှ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သည့် Japan Society of Civil Engineers၊ (JSCE) သည် နည်းပညာဆိုင်ရာလေ့လာမှုတစ်ခုပြုလုပ်ရန်၊ JSCE သည် ဟွန်ရှူးနှင့် ရှီကိုကူကြားရှိ အလားအလာရှိသောလမ်းကြောင်းငါးခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကော်မတီတစ်ရပ်ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
1967 ခုနှစ်တွင် ကော်မတီသည် Akashi ရေလက်ကြားကိုဖြတ်၍ တံတားတစ်စင်းသည် "ကမ္ဘာ့အရှည်လျားတံတားများတွင် အလားတူဥပမာများမရှိသော အလွန်ပြင်းထန်သော ဒီဇိုင်းနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးအခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်" ဟု နိဂုံးချုပ်ပြီး နည်းပညာဆိုင်ရာ လေ့လာမှုရလဒ်များကို ကော်မတီက ပြုစုခဲ့သည်။
အစီရင်ခံစာကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် Honshu-Shikoku Bridge Authority (ယခု Honshu-Shikoku Bridge Expressway Company ) ကို 1970 ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ရေငုပ်သင်္ဘောဖောင်ဒေးရှင်းတည်ဆောက်မှုနည်းလမ်းကို တည်ဆောက်ရန် ပင်လယ်ရေအောက်စမ်းသပ်မှုများအပါအဝင် ကျယ်ပြန့်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
1973 ခုနှစ်တွင် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် 1,780 မီတာရှိသော အလယ်ဗဟိုရှိ တံတားတစ်စင်းကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့သော်လည်း စီးပွားရေး အခြေအနေ ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် တည်ဆောက်မှု ရပ်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
အဆောက်အဦများ တံတားတွင် အဆောက်အ အုံလေးခုပါရှိသည်- ပင်မဆိပ်ခံနှစ်စင်း (ရေအောက်တွင်တည်ရှိသည်) နှင့် ကျောက်ချရပ်နားနှစ်ခု (ကုန်းမြေပေါ်တွင်)။
၎င်းတို့ကို Kobe ဘက်မှ အစဉ်လိုက် 1A၊ 2P၊ 3P နှင့် 4A တို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။
1A တွင် roller-compacted concrete ဖြင့် ဖြည့်ထားသော မြေအောက်မြို့ပတ်ဝိုင်းထိန်းနံရံ ၊ 2P နှင့် 3P တို့သည် စက်ဝိုင်းပုံရေအောက် ဖြ န့်ကျက် -အုတ်မြစ် ချင်းခွဲခြမ်း ဖွဲ့စည်းပုံများဖြစ်ပြီး 4A သည် စတုဂံတိုက်ရိုက်အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။
2P သည် အနက် 40 မှ 50 မီတာ အနက် 40 မီတာ မှ 50 မီတာ အနက် 60 မီတာ တွင် တည်ရှိပြီး 3P သည် တံတား၏ အလယ်ဗဟိုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အချိုးညီသော အမှတ်မှ 2P တွင် တည်ရှိသည်။
အတိမ်အနက် 36-39 မီတာနှင့် bearing အနက် 57 မီတာ။
တာဝါတိုင်များသည် ရေအလျင် 7 knots (3.6 m/s ခန့်) ထက်ကျော်လွန်သော အားကောင်းသော ဒီရေစီးကြောင်းဧရိယာတွင် တည်ရှိသည်။
ရွေးချယ်ထားသော ကြေးချွတ်ကာကွယ်မှုအတိုင်းအတာတွင် အထူ 8 မီတာရှိသော rip raps များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော caisson ပတ်လည် 10 m အကွာအဝေးတွင် အထူ 2 မီတာရှိသော စစ်ထုတ်အလွှာတစ်ခု တပ်ဆင်ခြင်း ပါဝင်သည်။
စူပါအဆောက်အဦများ တံတားမှာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ရှိပါတယ်။
အလယ်ပိုင်းအတိုင်းအတာသည် 1,991 m (6,532 ပေ)၊ နှင့် အခြားအပိုင်းနှစ်ခုသည် 960 m (3,150 ပေ) တစ်ခုစီဖြစ်သည်။
တံတားသည် စုစုပေါင်း ၃၉၁၁ မီတာ (၁၂၈၃၁ ပေ) ရှည်လျားသည်။
တာဝါတိုင်နှစ်ခုသည် မူလက 1,990 m (6,530 ft) ကွာဝေးသော်လည်း၊ ဇန်နဝါရီ 17 ရက်၊ 1995 တွင် (ပြင်းအား 7.3၊ ပြင်းအား 7.3၊ ကိုဘေးမြို့၏အနောက်ဘက် 20 ကီလိုမီတာအကွာ) ငလျင် ဗဟိုချက်ဖြင့် တာဝါတိုင်များ (ထိုအချိန်က တည်ဆောက်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသောအဆောက်အဦ) အလယ်ဗဟိုကို ၁ မီတာ (၃.၃ ပေ) တိုးစေရမည်။
ပင်လယ်ရေကြောင်းသွားလာမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန်အတွက် အလယ်ဗဟိုသည် မီတာ ၁,၅၀၀ ထက် ပိုကြီးရန် လိုအပ်သည်။
1950 နှင့် 2050 မီတာအကြား ပိုကြီးသော အတိုင်းအတာသည် ဆောက်လုပ်ရေးစရိတ်စကကို နည်းပါးစေမည်ဟု ဆောက်လုပ်ရေးမစမီ နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။
တံတားအား ပြင်းအား 8.5 အထိ ရှိသော ငလျင်များနှင့် ပြင်းထန်သော ပင်လယ်ရေစီးကြောင်းများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေမည့် တံတားအား ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည်။
တံတားတွင် တွန်းအား များကို စိုစွတ်စေရန် တံတား၏ ပဲ့တင် ထပ်ကြိမ်နှုန်း ဖြင့် လည်ပတ်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ် ထားသည့် ထုထည် အတားအဆီးများပါရှိသည်။
ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် 282.8 မီတာ (928 ပေ) မြင့်ပြီး တံတားသည် အပူရှိန်ကြောင့် 2 မီတာ (6.6 ပေ) အထိ တိုးမြင့်လာစေသည်။
ကျောက်ချခြင်းတစ်ခုစီသည် ကွန်ကရစ်တန်ချိန် ၃၅၀,၀၀၀ (အရှည် ၃၄၀,၀၀၀ တန်၊ တန်ချိန်တို ၃၉၀,၀၀၀) လိုအပ်သည်။
သံမဏိကြိုးများတွင် ဝိုင်ယာကြိုး 300,000 ကီလိုမီတာ (190,000 မိုင်) ရှိသည်- ကေဘယ်တစ်ခုစီသည် အချင်း 112 စင်တီမီတာ (44 လက်မ) ရှိပြီး ဝါယာကြိုး 36,830 ပါရှိသည်။
Akashi-Kaikyo တံတားတွင် အလင်းဝင်မီး စုစုပေါင်း ၁၇၃၇ လုံး ရှိပြီး ပင်မကေဘယ်ကြိုးများအတွက် ၁၀၈၄ ခု၊ ပင်မတာဝါတိုင် ၁၁၆ ခု၊ ခါးပတ်အတွက် ၄၀၅ ခုနှင့် ကျောက်ချုံးများအတွက် ၁၃၂ ခုတို့ ပါဝင်သည်။
အနီ၊ အစိမ်း နှင့် အပြာ အရောင်များ ပါရှိသော ပြင်းထန်မှုမြင့်မားသော discharge မီးလုံး သုံးလုံး ကို ပင်မကြိုးများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်။
RGB အရောင် မော်ဒယ်နှင့် ကွန်ပြူတာနည်းပညာသည် အမျိုးမျိုးသောပေါင်းစပ်မှုများကို ပြုလုပ်ပေးသည်။
နှစ်ဆယ့်ရှစ်ပုံစံများကို နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် ဒေသဆိုင်ရာ အားလပ်ရက်များ ၊ အောက်မေ့ဖွယ်နေ့များ သို့မဟုတ် ပွဲတော်များ ကဲ့သို့သော အခါသမယများတွင် အသုံးပြုသည်။
Akashi Kaikyo တံတား ၏ ဘေးဘက်အ တက်အ ဆင်းများနှင့် တူညီသောအတိုင်းအတာဖြင့် ထင်ရှားသောတံတားအချို့ကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း။
(အပြန်အလှန်အကျိုးသက်ရောက်မှုဗားရှင်းအတွက်နှိပ်ပါ) ဓာတ်ပုံများ ကုန်ကျစရိတ် စုစုပေါင်းကုန်ကျစရိတ်မှာ ယန်း 500 ဘီလီယံ သို့မဟုတ် US$ 3.6 ဘီလီယံ (1998 ငွေလဲနှုန်းတစ်ခု) တွင် ခန့်မှန်းထားသည်။
တံတားဖြတ်ကူးရန် ယာဉ်မောင်းများအား အခကြေးငွေဖြည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။
ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယန်း ၂၃၀၀ ဖြစ်ပြီး တံတားကို တစ်ရက်လျှင် ကားအစီးရေ ၂၃၀၀၀ ခန့် အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။
ပြင်ပလင့်များ Wikimedia Commons တွင် Akashi-Kaikyo Bridge နှင့် ပတ်သက်သည့် မီဒီယာ ရှိသည်။
Structurae ရှိ Akashi Kaikyo တံတား အကြောင်းအရာကို CC BY -SA 3.0 အောက်တွင် ရရှိနိုင်သည် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်မူဝါဒ သတ်မှတ်ချက်များ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ အဆောက်အအုံများ။
Christ the Redeemer သည် ဘရာဇီးနိုင်ငံ၊ ရီယိုဒီဂျနေယိုးမြို့ရှိ ခရစ်တော်၏ ရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြင်သစ်လူမျိုး ပန်းပုပညာရှင် Paul Landowski နှင့် ဘရာဇီးလူမျိုး အင်ဂျင်နီယာ Albert Caquot တို့က ဖန်တီးတည်ဆောက်ခဲ့သည်။
တည်ဆောက်မှုသည် ၁၉၂၂ မှ ၁၉၃၁ အထိ ဖြစ်သည်။
ရုပ်တုသည် အောက်ခြေခုံမပါဘဲ ၃၀ မီတာ (၉၈ ပေ) မြင့်သည်။
အောက်ခြေခုံသည် ၈ မီတာ (၂၆ ပေ) မြင့်သည်။
ဆန့်ထားသည့် လက်ချောင်းများသည် ၂၈ မီတာ (၉၂ ပေ) အကျယ် ရှိသည်။
220px|thumb|32 metre statue of Maitreya Buddha near Diskit Monastery facing down the Shyok River towards Pakistan. ဒစ်စကစ်ကျောင်းတော် သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံမြောက်ပိုင်း၊ Ladakh ၏ နုဘရလွင်ပြင်တွင် တည်ရှိသည့် အကြီးဆုံးနှင့် သက်တမ်းအရှည်ကြာဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းကို Deskit Gompa သို့မဟုတ် Diskit Gompa ဟုလည်း ခေါ်သည်။
ဟောင်ကောင် – ကျူးဟိုင် – မကာအို တံတား သည် ၅၅ ကီလိုမီတာရှည်သည့် ပင်လယ်ဖြတ်တံတားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤတံတားသည် ကမ္ဘာ့အရှည်ဆုံး ပင်လယ်ဖြတ် တံတား ဖြစ်သည်။
တံတားဆောက်လုပ်သည့် ကုန်ကျစားရိတ်မှာ ၁၂၆.၉ ဘီလီယံ ယန်း (အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၁၈.၇၇ ဘီလီယံ) ကုန်ကျခဲ့သည်။
ပင်မတံတားကို တည်ဆောက်သည့် ကုန်ကျစားရိတ်သည် ၅၁.၁ ဘီလီယံယန်း (အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇.၅၆ ဘီလီယံ) ဖြစ်သည်။
တခအိုခ၊ တိုယာမ (高岡市 တခအိုခရှိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ တိုယာမစီရင်စု၏ အနောက်မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည့် မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တိုယာမမြို့တော်ပြီးပါက တခအိုခသည် ဒုတိယမြောက် လူဦးရေအများဆုံး ဖြစ်သည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ် မတ်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် မြို့တော်တွင် လူဦးရေ ခန့်မှန်းခြေ ၁၇၃၀၈၆ ဦးသည် အိမ်ထောင်စု ၆၈၃၅၀ စု တွင် နေထိုင်ကြသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် ၁ စတုရန်းကီလိုမီတာတွင် ၈၁၉ ယောက် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ စုစုပေါင်းဧရိယာသည် ၂၀၉.၅၇ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၈၀.၉၂ စတုရန်းမိုင်) ဖြစ်သည်။
official home page statistics ကိုးကား Category:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ မြို့များ။
အုန်းမှန်ကူမုန့်ကို ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် အချိုတည်းသော မုန့်အဖြစ် လည်းကောင်း၊ နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်တွင် ကော်ဖီနှင့်တွဲဖက်စားသော သရေစာမုန့်အဖြစ် လည်းကောင်း စားသုံးကြသည်။
ထို့ပြင် အုန်းမှန်ကူမုန့်သည် အာရှနှင့် ဥရောပနိုင်ငံတချို့မှ အုန်းသီးဖြင့်ပြုလုပ်သော မုန့်များနှင့် ပုံစံဆင်တူသောကြောင့် နိုင်ငံခြား ခရီးသွား ဧည့်သည်များ အများဆုံးစားသုံးသော မြန်မာမုန့် တစ်မျိုးလည်းဖြစ်သည်။
ဒေါက်တာ တိုနီတန်းမှာ စင်ကာပူသမ္မတနိုင်ငံ၏ သတ္တမမြောက် သမ္မတဖြစ်သည်။
၂၀၁၁ စင်ကာပူသမ္မတရွေးကောက်ပွဲအပြီး ၂၀၁၁ ခုနှစ်မှ ၂၀၁၇ ခုနှစ်အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
အာဏာရ ပီအေပီပါတီဝင်ဖြစ်ပြီး ယခင်က ဘဏ္ဍာရေး၊ ကာကွယ်ရေး၊ ပညာရေးတို့အတွက် ဝန်ကြီး၊ လုံခြုံရေးနှင့်ကာကွယ်ရေး ညှိနှိုင်းဝန်ကြီး၊ ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် စသည့်တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
၁၉၈၈ ခုနှစ်မှ ၂၀၀၆ ခုနှစ်အထိ ဆင်ဘာဝမ်ဂျီအာစီ (Sembawang Group Representation Constituency)ဒေသ၊ ၁၉၇၉ ခုနှစ်မှ ၁၉၈၈ ခုနှစ်အထိ ဆင်ဘာဝမ် အက်စ်အမ်စီ (Sembawang Single Member Constituency) ကိုယ်စားပြု ပါလီမန်အမတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ တစ်ဦးတည်းသော သက်ရှိထင်ရှားသမ္မတဟောင်း ဖြစ်သည်။
ပညာရေးနှင့်ဘဝအစ စိန့်ပက်ထရစ်ကျောင်းနှင့် စိန့်ဂျိုးဇက် တက္ကသိုလ်တို့တွင် ပညာသင်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတော်ပညာသင်ဆု ရရှိသူဖြစ်သည့်အလျောက် စင်ကာပူတက္ကသိုလ်မှ ရူပဗေဒဘွဲ့ကို ပထမအဆင့်ဖြင့် ဘွဲ့ရခဲ့သည်။
အာရှဖောင်ဒေးရှင်း၏ ပညာသင်ဆုရသူအဖြစ် အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ မက်ဆာချူးဆက် စက်မှုတက္ကသိုလ် (MIT)သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြန်သည်။
တောင်ဩစ‌တြေးလျပြည်နယ်ရှိ အက်သလိတ်တက္ကသိုလ်မှ Ph.D ဘွဲ့ ရရှိသည်။
ထို့နောက် စင်ကာပူတက္ကသိုလ်တွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် စင်ကာပူတက္ကသိုလ်မှ ထွက်ကာ ဘဏ်လုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်ရန် Overseas-Chinese Banking Corporation (OCBC)တွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အထွေထွေမန်နေဂျာအထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၁၉၇၉ တွင် နိုင်ငံရေးလောကသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
People's Action Party (PAP)အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ၂၀၁၁ မတိုင်မီအထိ ရှိခဲ့သည်။
၁၉၇၉ တွင် ပါလီမန်အမတ်ဖြစ်လာသည်။
ပညာရေးဝန်ကြီး (၁၉၈၀-၁၉၈၁ & ၁၉၈၅-၁၉၉၁) သူသည် ၁၉၈၀ တွင်ဝန်ကြီးအဖွဲ့တွင် ပညာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ပညာရေးဝန်ကြီးအနေဖြင့် စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ ပညာတတ်မိခင်များ၏ ကလေးများက ပညာနည်းသောမိခင်များ၏ ကလေးများထက် မျက်နှာသာပေးခံရသော ဥပဒေကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။
ထိုဥပဒေမှာ ပြည်သူများအကြား ထင်ရှားသော မကျေနပ်မှုဖြစ်ကာ အများဆုံးဝေဖန်ခံရသည်။
ထို့အပြင် ၁၉၈၄ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ပီအေပီပါတီကို ထောက်ခံမှုကျဆင်းစေသည်။
ထို့အပြင် လွတ်လပ်သောကျောင်းများစနစ်ကိုလည်း စတင်ခဲ့သည်။
စင်္ကာပူတွင်တည်ထောင်ထားသောပညာရေးအဖွဲ့အစည်းများသည် ၎င်းတို့၏အခကြေးငွေများကောက်ခံခွင့်၊ အုပ်ချုပ်မှုနှင့်သင်ကြားရေး ဝန်ထမ်းများကိုထိန်းချုပ်နိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ကုန်သွယ်ရေးနှင့်စက်မှုဝန်ကြီး (၁၉၈၁-၁၉၈၆) ကုန်သွယ်ရေးနှင့်စက်မှုဝန်ကြီးအဖြစ် ၁၉၈၁ ခုနှစ်မှ ၁၉၈၆ ခုနှစ်အထိ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဘဏ္ဍရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ၁၉၈၃ မှ ၁၉၈၅၊ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ၁၉၈၅ မှ ၁၉၈၆ အထိလည်း ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသည်။
ဘဏ် (၁၉၉၂-၁၉၉၅) ၁၉၉၁ ဒီဇင်ဘာတွင် အစိုးရအဖွဲ့မှထွက်ကာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းအဖြစ် OCBCဘဏ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ထိုဘဏ်တွင် ၁၉၉၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၉၅ အထိ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် အွန်တန်ချောင်းနှင့် လီရှန်လွန်းတို့၏ ကျန်းမာရေးကြောင့် တိုနီတန်းအား အစိုးရအဖွဲ့တွင် ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် (၁၉၉၅-၂၀၀၅)၊ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး (၁၉၉၅-၂၀၀၃) အထိ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
၂၀၀၃ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် လုံခြုံရေးနှင့်ကာကွယ်ရေး ညှိနှိုင်းဝန်ကြီးပါ ဖြစ်လာသည်။
၂၀၁၁ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲ သူ၏ ရွေးကောက်ပွဲအထိမ်းအမှတ်တံဆိပ် ၂၀၁၀ ဒီဇင်ဘာတွင် စင်ကာပူသမ္မတအဖြစ် အရွေးခံရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
သမ္မတ (၂၀၁၁-၂၀၁၇) left|၂၀၁၂ ခုနှစ်က တိုနီတန်း စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ သတ္တမမြောက်သမ္မတအဖြစ် ၂၀၁၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁ ရက်မှ ၂၀၁၇ နှစ် ဩဂုတ်လ ၃၀ ရက်နေ့အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
အဲလစ်အုန်း (အင်္ဂလိပ်:Alice Ong , ၁၉၉၄ ဩဂုတ်လ ၈ တွင်မွေးဖွား) သည် မြန်မာအမျိုးသမီး သရုပ်ဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလှအပရေးရာကျွမ်းကျင်သူ နှင့် မော်ဒယ် တစ်ဦး လည်းဖြစ်သည်။
မျက်နှာပြင်များ(၂၀၁၈) နှင့် ဘယ်လာနှင့်ကျွန်တော် (၂၀၁၇) ရုပ်ရှင်များတွင် ခေါင်းဆောင်မင်းသမီးအဖြစ် ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် လူသိများ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
ငယ်ဘဝ နှင့် ပညာရေး အဲလစ်အုန်း သည် ၁၉၉၄ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၈ရက်နေ့ တွင် ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ကြီးမြို့ ၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။
သူမသည် ရှမ်း-တရုတ် ကပြားတစ်ဦး လည်းဖြစ်သည်။
မွေးချင်းလေးယောက် ရှိသည့် အနက်မှ အကြီးဆုံး သမီးဖြစ်သည်။
HND ဒီပလိုမာ ကို Victoria University College မှ ၂၀၁၅ခုနှစ် တွင် ဘွဲ့ရခဲ့ ပြီး BA honors အား University of Wolverhampton မှ ၂၀၁၈ခုနှစ် တွင် ရခဲ့သည်။
အဲလစ် သည် တောင်ကြီးမြို့ မှ ရန်ကုန်မြို့ သို့ မိဘများ ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏မိခင်နှင့်အတူ ပြောင်းရွေ့လာခဲ့သည်။
မော်ဒယ်အဖြစ်လှုပ်ရှားမှု ပြည်တွင်းအလှမယ်အဖြစ် အဲလစ် သည် ပြည်တွင်း၌ ကျင်းပခဲ့သော Miss Suko အလှမယ်ပြိုင်ပွဲ တွင် အနိုင်ရသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဒါအပြင် Shwe Kann Tharyar နှင့် Miss PH Care ပြိုင်ပွဲတို့တွင်လည်း အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။
အနုပညာလှုပ်ရှားမှု ၂၀၁၃ခုနှစ် တွင် အလှမယ်မော်ဒယ် အဖြစ်စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး မဂ္ဂဇင်း မျက်နှာဖုံး အတွက်လည်း မော်ဒယ်အဖြစ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
မင်းသမီး အဖြစ် Miss Asia Yangon Myanmar (2015) ပြိုင်ပွဲ ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
အဲလစ် ၏ပထမဆုံး ရုံတင် ရုပ်ရှင်ကား မှာ မျက်နှာပြင်များ (Dimensions) ဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်မင်းသမီး အဖြစ် သရုပ်ဆောင် ခါရာ နဲ့အတူ သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အဆိုပါ ရုပ်ရှင်အား ၂၀၁၈ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၈ရက်နေ့ တွင် ပြည်တွင်း၌ ရုံတင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း စင်ကာပူနိုင်ငံတွင်လည်း ရုံတင်ခဲ့သည်။
အဲလစ်၏ ဒုတိယမြောက် ရုပ်ရှင်မှာ ဘယ်လာနှင့် ကျွန်တော် ဖြစ်ပြီး ၂၀၁၇ မေလ တွင် ဖြန့်ချိခဲ့သည်။
အရောင်းသံတမန် ၂၀၁၇ခုနှစ် တွင် CANAL+မြန်မာ ၏ ချာတိတ် နှင့် ပူတူတူး ရုပ်သံလိုင်းများ၏ အရောင်းသံတမန် ( brand ambassador) အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။
ထို့နောက် ၂၀၁၈ခုနှစ်တွင် လည်း Vivo လက်ကိုင်ဖုန်း ၏ အရောင်းသံတမန် ( brand ambassador) အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရသည်။
ရုပ်ရှင် ခုနှစ် မြန်မာနာမည် အင်္ဂလိပ်နာမည် နေရာ မှတ်ချက်၂၀၁၉လေဆန်ကကြိုးWind Up Dancerစင်သီယာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း၂၀၁၈ မျက်နှာပြင်များ Dimensions အခါရာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း၂၀၁၇ ဘယ်လာနှင့်ကျွန်တော် Bella and Me ဘယ်လာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ Category:မြန်မာ အမျိုးသမီး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ Category:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ Category:၁၉၉၄ မွေးဖွားသူများ။
ကိုရီယားဟင်းလျာထဲမှ အဓိကစားသုံးသော တစ်မျိုးဖြစ်သည့် ကင်ချီ(; , )သည် ရိုးရာအရံဟင်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဆားရည်စိမ်ထားသော အချဉ်ဖောက်ထားသည့် မုန်ညင်းထုပ်၊ ကိုရီးယားမုန်လာဥကဲ့သို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဂိုချုဂါရူ (ကိုရီးယားငရုတ်သီးမုန့်)၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ဂျင်းနှင့် ချော့ဂယ် (ငံပြာရည်ကဲ့သို့ ငန်သောရေထွက်ပစ္စည်းများ)နှင့် ရောစပ်ပြုလုပ်ထားသည်။
ကင်ချီအမျိုးပေါင်း တစ်ရာကျော်ရှိပြီး မတူကွဲပြားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အမျိုးမျိုးကို အဓိကအခြေခံ၍ ပြုလုပ်ထားသည်။
ရှေးယခင်တုန်းကတော့ ကင်ချီကို နွေလများ၌ အေးနေစေရန်နှင့် ဆောင်းလများတွင် မအေးခဲစေရန် မြေအောက်တွင် အိုးများဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိကြပြီး ထိုကာလများတုန်းက ဤသည်မှာ အရေးပါသော အသီးအရွက်ရင်းမြစ်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ နည်းပညာမြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ကင်ချီများကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကင်ချီရေခဲသေတ္တာများကို အသုံးပြု၍ လာခဲ့ကြသည်။
သမိုင်းကြောင်း ကင်ချီ၏မူလအစကို အတိတ်နှောင်းပိုင်းထိ သွားကြည့်မည်ဆိုပါက ကိုရီးယားသုံးပြည်ထောင်ခေတ် အစောပိုင်းကာလ(၃၇ ဘီစီ‒၇ အေဒီ)က စမည်ဖြစ်သည်။
အချဉ်ဖောက်ထားသည့် အစားအစာ အမြောက်အမြားရနိုင်သည်ဟု အေဒီ ၂၈၉ ခုနှစ်က ရေးသားခဲ့သော တရုတ်သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုဖြစ်သည့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်မှတ်တမ်းတွင် တွေ့ရပြီး ထိုအထဲတွင် “ဂိုဂျူလျောပြည်သူ (ကိုရီးယားပြည်သူတို့အားညွှန်း)တို့သည် ဝိုင်၊ ပဲပြုပ်ချဉ် (ပုန်းရည်ကြီးကဲ့သို့)၊ ဆားချဉ်သိပ်ထားသော ငါးများလုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။
” ဟု ဝေမင်းဆက်ရာဇဝင်ကျမ်း(Book of Wei)၏ "တုန်ရီ(Dongyi)"တွင်ဖော်ပြထားသည်။
ကိုရီးယားသုံးပြည်ထောင်ကျမ်း ဆောင်ဂုဆာဂီထဲတွင်လည်း အချဉ်စဉ့်အိုးများအား အသီးအရွက်များ အချဉ်ပေါက်ရန် အသုံးပြုကြသည်ဟု ညွှန်းဆိုထားသဖြင့် ထိုကာလတွင် များသောအားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်ဖက်များကို အများအားဖြင့် စာသုံးကြသည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။
ရှီလာမင်းဆက်(၅၇ ဘီစီ – ၉၃၅ အေဒီ)ကာလအတွင်း နိုင်ငံတဝှမ်းတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာကဲ့သို့ ကင်ချီသည်လည်း အရေးပါသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး အသီးအရွက်ကို စားသုံးသော ဓလေ့ဖြစ်ထွန်းလာခဲ့သည်။
အသီးအရွက်များအား ဆားရည်စိမ်သည့်နည်းသည် ရေခဲသေတ္တာများထက် စောလျင်စွာ အစားအသောက်များ၏ သက်တမ်းအား ရှည်ကြာအောင် ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် စံပြုနည်းတစ်နည်းဖြစ်ခဲ့သည်။
ကိုရီးယားတွင် ကင်ချီများအား အချဉ်ဖောက်ထားသည့် အသီးအရွက်များဖြင့် ဆောင်းလကာလအတွင်း ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး မြေကြီးထဲတွင် အွန်ဂီဟုခေါ်သည့် ရိုးရာအညိုရောင်စဉ့်အိုးများဖြင့် မြေအောက်တွင် မြုပ်နှံထားကြသည်။
နောင်တွင် ဤအလုပ်သည် မိသားစုနှင့် မိန်းမသားကြား ခိုင်မြဲစွာတွဲဆက်ထားသော ကြိုးသဖွယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ကင်ချီဟာ ကိုရီယားယဉ်ကျေးမှုတွင် အရေးပါသော အရာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။
Kimchi. (2016). Funk & Wagnalls New World Encyclopedia, 1p. 1. သို့ပေမယ့် သမိုင်းတွင်တွေ့ရှိခဲ့ရသော ဟင်းချက်နည်းများတွင်တော့ ကင်ချီဟာ စပ်သော ဟင်းလျာတစ်မျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
အစောပိုင်း ကင်ချီပြုလုပ်နည်းမှတ်တမ်းများတွင် ကင်ချီပြုလုပ်ရာတွင် ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ငရုတ်သီးမှုန့်ပါဝင်တယ်လို့ ဆိုမထားကြပါဘူး။
ယခုအခါ ကင်ချီပြုလုပ်ရာတွင် အဓိကအမယ်တစ်ခုလိုဖြစ်နေသော ငရုတ်သီးမှုန့်ကို ၁၇ ရာစုအစောပိုင်းကာလအထိ ကိုရီးယားတွင် သိရှိခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။
ငရုတ်သီးမှုန့်၏ မူလအစမှာ အမေရိကတိုက်မှဖြစ်ပြီး အရှေ့အာရှကို ပေါ်တူဂီကုန်သည်တို့ သယ်ယူရောင်းချရာမှ သိရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ငရုတ်သီးမှုန့်အား ရည်ညွှန်းသည့်စာကို ပထမဆုံးတွေ့ရသည်မှာ ၁၆၁၄ ခုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့သော ဂျီဘုန်းယုဆေး(Jibong yuseol ) ဟုခေါ်သော စွယ်စုံကျမ်းတွင် ဖြစ်သည်။
၁၇‒၁၈ ရာစုတွင် ရေးသားခဲ့သည့် ဆာလင်းဂျုံဆေ (Sallim gyeongje) စာအုပ်တွင် ကင်ချီကို ငရုတ်သီးမှုန့်ဖြစ် ပြုလုပ်နည်းကို ရေးသားဖော်ပြခဲ့သည်။
သို့ပေမယ် ၁၉ ရာစုမတိုင်မီအထိတော့ ကင်ချီထဲတွင် ငရုတ်သီးမှုန့်ထည့်ခြင်းမှာ သိပ်ပြီးတွင်ကျယ်လှခြင်း မရှိသေး။
၁၉ ရာစုအစောပိုင်း ဟင်းလျာပုံစံများမှသာ ယနေ့ခေတ် ကင်ချီနှင့် အတော်လေးကို ဆင်တူသည့် ဟင်းလျာပုံစံတို့ကို တွေ့ရှိလာသည်။
၁၇၆၆ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေးခဲ့သော ဂျန်ဘိုဆာလင်းဂျုံဆေ (Jeungbo sallim gyeongje) တွင် ကင်ချီပုံစံအမျိုးမျိုးကို များလှစွာသော အမယ်တို့ဖြင့် မတူကွဲပြားစွာ လုပ်ဆောင်ကြသည်ကို ရေးသားထားသည်။
မုန်ညင်းထုပ်ကို ၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ကိုရီးယားတွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် မုန်ညင်းထုပ်တစ်ခုလုံးနှင့် ပြုလုပ်ထားသော ကင်ချီသည် ထိုကာလတွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည့် ချက်ပြုတ်နည်းစာအုပ်ဖြစ်သော ဆီရီးချန်ဆောင် (Siuijeonseo) တွင် ဖော်ပြထားသည်နှင့် ဆင်တူသည်။
ကင်ချီသည် တောင်နှင့် မြောက်ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံလုံး၏ ရိုးရာဟင်းလျာဖြစ်သည်။
ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် ကိုရီးယားတို့ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရစဉ်က ကိုရီးယားအစိုးရက စစ်မြေပြင်တွင် ကိုရီးယားစစ်သားတို့ “စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း” မရှိစေရန် ရိက္ခာတွင် ကင်ချီ မပါဝင်မဖြစ်ပါဝင်ရန် အမေရိကန်အား ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
တောင်ကိုရီးယားသမ္မတ ပတ်ချုန်ဟီးက အမေရိကန်သမ္မတ လန်ဒန် ဘန်းနက်စ် ဂျွန်ဆင်အား ကင်ချီအား “ကိုရီးယားစစ်သားတို့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားအတွင် မရှိမဖြစ် အရေးပါသောအရာ”ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ အကုန်အကျခံရန်ကာ ဘတ်တီးရီးယားများကို သတ်ပြီး အရသာမပျက်စေပဲ မနှစ်သက်ဖွယ် အနံ့အသက်တို့ကို လျော့ချပြုပြင်ပြီး တောင်ကိုရီးယားအာကာသယာဉ်မှူး ရီဆိုယွန်းနှင့်အတူ နှင့် အာကာသထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သေးသည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့တွင် Google Doodle မှ "Celebrate Kimchi" ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။
https://g.co/doodle/te6873 ကိုးကား Category:ကိုရီးယား အစားအစာ Category:အမျိုးသား ဟင်းလျာ။
ဆန်တိုဆာကျွန်းမှာ စင်ကာပူနိုင်ငံတွင် တည်ရှိသည်။
ယခင်က ပူလိုဘလန်ကင်မာတီ (Pulau Blakang Mati)ဟု ခေါ်သည်။
အပန်းဖြေကျွန်း တစ်ကျွန်းဖြစ်သည်။
ယခင်က ဗြိတိသျှစစ်တပ်၏ အခြေစိုက်စခန်း၊ ဂျပန်စစ်အကျဉ်းထောင်တို့ ဖြစ်ခဲ့ကာ ဂျပန်ခေတ်က တရုတ်များစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသောနေရာ ဖြစ်သည်။
၁၉၇၂ တွင် ဆန်တိုဆာအမည်ဖြင့် နိုင်ငံခြားသားများ လည်ပတ်ရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ နာမည်ကြီး အပန်းဖြေနေရာဖြစ်လာပြီး တစ်နှစ်လျှင် ခရီးသည် ၂ သန်းခန့် လာရောက်လည်ပတ်လျက်ရှိသည်။
အပန်းဖြေနေရာအဖြစ် ၂ ကီလိုမီတာ (၁.၂မိုင်) ရှည်လျားသော ကမ်းခြေ၊ ဆီလီဆိုခံတပ်၊ ဂေါက်ကွင်း ၂ ကွင်း၊ မာလိုင်းယွန်း (Merlion)၊ ဟိုတယ် ၁၄ လုံး၊ ရီဆော့များအပြင် နာမည်ကျော် ယူနီဗာဆယ်စတူဒီယိုနှင့် စင်ကာပူ၏ ကာစီနို ၂ ရုံမှ ၁ ရုံတို့ တည်ရှိသည်။
အမည် ဆန်တိုဆာ (Sentosa) ကို မလေးရှားဘာသာအရ ငြိမ်းချမ်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
Peter H Van Ness, Yoga as Spiritual but not Religious: A Pragmatic Perspective, American Journal of Theology & Philosophy, Vol. 20, No. 1 (January 1999), pages 15-30ဆန်တိုဆာကို ယခင်က ပူလိုဘလန်ကင်မာတီ (Pulau Blakang Mati)ဟုခေါ်တွင်ကာ မလေးဘာသာအရ "Island of death Behind" ဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည်။
Victor R Savage, Brenda S A Yeoh (2003), Toponymics — A Study of Singapore Street Names, Eastern Universities Press, ၁၆၀၄ခုနှစ် စင်ကာပူ၏မြေပုံတွင် ပူလိုဘလန်ကင်မာတီဟူသော အမည်ကို တွေ့ရသည်။
ဤကျွန်းမှာ နာမည်တော်တော်များများ ပြောင်းခဲ့သည်။
၁၈၃၀ မတိုင်ခင်က ပူလိုပန်ဂျန် (Pulau Panjang)("long island") ဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။
၁၈၂၈ ခုနှစ် စင်ကာပူမြေပုံအရ ဤကျွန်းကို Po. Panjang အဖြစ်တွေ့ရပြန်သည်။
၁၈၃၄ တွင် ကျွန်းပေါ်ရှိ တောင်ကို မလေးရွာသားများက ဘလန်ကန်မာတီဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။
ဤကျွန်းအတွက် မလေးတို့၏ ဘာသာစကားအရ ဘာသာပြန်လျှင် "dead back" (သို့မဟုတ်) "behind the dead"ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
thumb|စင်ကာပူပင်မကျွန်းပေါ်သို့ မြင်ရပုံ ၁၈၂၇ တွင် ဘန်ဂေါအင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် အက်ဝက်လိတ်၏ အစီရင်ခံစာတွင် ဘလန်ကန်မာတီကျွန်း၏အမည်ကို စိန့်ဂျော့ကျွန်းဟု ပါရှိသည်။
thumb|ဆန်တိုဆာကျွန်းပေါ်ရှိ အမြင့်ဆုံး မာလိုင်ယွန်းရုပ်တု စင်ကာပူ ခရီးသွားမြှင့်တင်ရေးဘုတ်အဖွဲ့၏ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပသော ပြိုင်ပွဲတွင် ဆန်တိုဆာဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။
၁၉၈၀ မှ ၁၉၉၀ အတွင်း ကျွန်းပေါ်တွင် ခရီးသွားလာရေးအတွက် ဖော်ဆောင်လာကြသည်။
သမိုင်းကြောင်း အစောပိုင်းကာလ ၁၉ရာစုတွင် ဤကျွန်းမှာ အရေးပါသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းဖြစ်ခဲ့သည်။
စင်ကာပူပိုင်နက်အတွက် စစ်ရေးအရ အရေးပါသော ကျွန်းဖြစ်လာသည်။
ထိုကျွန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသောခံတပ်များမှာ ဆီလိုဆိုခံတပ်၊ ဆာရာဖောင်ခံတပ်၊ ကွန်နတ်ခံတပ်နှင့် အင်ပီယာတောင်တို့ ဖြစ်သည်။
National Heritage Board (2002), Singapore's 100 Historic Places, Archipelago Press, ပူလိုဘလန်ကင်မာတီ၏ အနောက်ပိုင်းအစွန်းတွင် ဆီလိုဆိုခံတပ်ရှိသည်။
သို့သော် ထိုခံတပ်ကို အမည်ခေါ်ဝေါ်ပုံကို မည်သူမျှမသိကြပေ။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဗြိတိသျှတို့၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဗြိတိသျှတို့က ကျွန်းပေါ်ရှိ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကြီးမားသော သေနတ်ခံတပ်များကို တပ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုသေနတ်များမှာ စစ်အတွင်းက မြောက်ဘက်ရှိ ပစ်မှတ်ကို မချိန်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြသည်။
သို့သော် ထိုအရာမှ မှားယွင်းနေသည်။
သေနတ်များတွင် ဆုံလည်များ တပ်ဆင်ထားသည်။
သို့သော် ဂျပန်များက စင်ကာပူကို မြောက်ဘက်မှတောင်ဘက်သို့ ကျူးကျော် သိမ်းပိုက်ကာ မလေးယားသို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ပြန်သည်။
၁၉၄၂ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၅ရက်နေ့တွင် စစ်ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့်အတူ ဆီလိုဆိုခံတပ်မှာ ထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဂျပန်တို့၏ ဩစတြေးလျနှင့် ဗြိတိသျှ အကျဉ်းသားများ ထားရှိသည်။
ဂျပန်တို့၏ လက်အောက်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် ဆုတ်ချင်းတိုက်ပွဲမှ သံသယရှိသူ တရုတ်လူမျိုးများ ရက်စက်စွာ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။
လူပေါင်း ၃၀၀ ကို သေနတ်ဖြင့် တရစပ် ပစ်သတ်ကာ ပူလိုဘလန်ကင်မာတီကမ်းခြေတွင် ပစ်ထားကြသည်။
ထိုသူများကို ဗြိတိသျှအကျဉ်းသားများက မြှပ်နှံခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၅-၁၉၇၂ thumb|၁၉၄၅ခုနှစ်က ပူလိုဘလန်ကင်မာတီ၏ မြေပုံ ၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ပစိဖိတ်ဒေသ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဗြိတိသျှတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုလက်အောက်သို့ ရောက်ရှိကာ ၁၉၄၇တွင် ထိုနေရာမှာ ပထမဆုံးသော စင်ကာပူတပ်မဟာ၏ တပ်သားစုဆောင်းရေး(1st SRRA) အခြေစိုက်နေရာ ဖြစ်လာသည်။
စင်ကာပူဒေသတစ်ဝိုက်မှ တပ်သားသစ်များမှာ စင်ကာပူရှိ ဗြိတိသျှစစ်ဌာနများသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းမခံရမီ ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရကာ အခြေခံ စစ်သင်တန်းပေးခံရသည်။
၁၀ နှစ်အကြာတွင် 1st SRRA ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။
၁၉၇၂ ၁၉၇၂ တွင် ဆန်တိုဆာဟု အမည်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ထိုအမည်မှာ မလေးဘာသာစကားဖြစ်သော Sanskrit(Santosha)မှ ဆင်းသက်လာပြီး ငြိမ်းချမ်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဆန်တိုဆာတိုးတက်ရေးကော်ပိုရေးရှင်းကို ၁၉၇၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁ ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းကာ ကျွန်းပေါ်တွင် ဖွံ့ဖြိုးရေးများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ယ ထိုစဉ်မှစကာ စင်ကာပူဒေါ်လာ ၄၂၀ မီလီယံအပြင် အစိုးရဘတ်ဂျက် ၅၀၀ မီလီယံ ကို ရင်းနှီးမြှပ်နှံကာ ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၇၄ တွင် စင်ကာပူကေဘယ်လ်ကားစနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကာ ဆန်တိုဆာနှင့် ဖေဘာတောင်ကို ဆက်သွယ်ထားသည်။
၁၉၇၅ တွင် စင်ကာပူရေတပ်မှာ ထိုကျွန်းမှနေ၍ ပူလိုဘရန်နီကျွန်းပေါ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ခရီးသွားများကို ဆွဲဆောင်ရန် နေရာများစွာတည်ဆောက်ပြီး ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ထိုအထဲတွင် ဆီလိုဆိုခံတပ်၊ လက်နက်ချချိန်ဘာ၊ ဖယောင်းပြခန်း၊ ဆန်တိုဆာရေပန်း၊ ရေအောက်ကမ္ဘာစသည်တို့ ပါဝင်သည်။
၁၉၉၂တွင် တာရိုးတံတားကို ဖွင့်လှစ်ကာ ပင်မကျွန်းမကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
၁၉၈၂ တွင် ဆန်တိုဆာသို့ ရထားပြေးဆွဲခဲ့သည်။
၂၀၀၅ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မတ်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် ရထားလိုင်းကို ရပ်စဲကာ ပရောဂျက်အသစ် စတင်ခဲ့သည်။
၂၀၀၇ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၁၅ ရက်တွင် စတင်ခဲ့သည်။
စင်ကာပူအစိုးရ၏ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းအရ ဆန်တိုဆာပေါ်ရှိ ဘက်ပေါင်းစုံတည်ဆောက်မှုများက ဇီဝမျိုးကွဲများ လျော့ကျခြင်း၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပျက်စီးခြင်း၊ မြေဆီလွှာ တိုက်စားခြင်း၊ ရာသီဥတုပြောင်းလဲခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် ဖယ်ရှားခဲ့သော သစ်ပင်ကြီးငယ် ၂၀၀ ကျော်ကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် ခြေလျင်လျောက်တံတားအသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ပြန်သည်။
၂၀၁၈ ၂၀၁၈ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၂ ရက်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သော အမေရိကန်သမ္မတ ဒေါ်နယ်လ် ထရန့်နှင့် မြောက်ကိုရီးယားခေါင်းဆောင် ကင်ဂျုံအွန်တို့၏ တွေ့ဆုံမှုကို ဤကျွန်းပေါ်တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆန်တိုဆာကျွန်းကို စင်ကာပူအစိုးရမှ ရွေးချယ်ကာ တွေ့ဆုံရာ ကယ်ပယ်လာဟိုတယ်ကို အိမ်ဖြူတော်မှ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ဧရိယာ ခန့် ရှိသည်။
စင်ကာပူ ပင်မကျွန်း၏ တောင်ဘက်ခြမ်းမှ ၀.၅ ကီလိုမီတာခန့်တွင် တည်ရှိသည်။
စင်ကာပူ၏ စတုတ္ထမြောက် အကြီးဆုံးကျွန်းဖြစ်သည်။
ကျွန်း၏ ၇၀% ကို အလတ်တန်းမိုးသစ်တောများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မော်နီတာပုတ်သင်ညို၊ မျောက်များ၊ ဒေါင်းများ၊ ကြက်တူရွေးများ ကျက်စားကြသည်။
အဆောက်အဦးများ ဆန်တိုဆာဥယျာဉ် 200px ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး thumb| thumb စင်ကာပူ ပင်မကျွန်းပေါ်မှ ဆန်တိုဆာသို့ ကေဘယ်ကား၊ ဘတ်စ်ကား၊ ရထား စသည်များဖြင့်ရောက်နိုင်သည်။
ဆွဲဆောင်မှုများ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ဆန်တိုဆာတိုးတက်ရေးကော်ပိုရေးရှင်းမှ ဆန်တိုဆာကျွန်းရေရှည်တည်တံ့ရေး စီမံကိန်းများ ရေးဆွဲထားသည်။
ဆန်တိုဆာ၏ နေရာအချို့မှာ မူလအတိုင်းရှိနေသေးသည်။
ထိန်းသိမ်းရေးလုပ်ငန်းများကို ဧည့်သည်များသာမက ဝန်ထမ်းများပါ လုပ်ဆောင်ကြသည်။
1000px| ကိုးကား Category:စင်ကာပူနိုင်ငံရှိ အပန်းဖြေစရာနေရာများ Category:စင်ကာပူနိုင်ငံရှိ လည်ပတ်စရာနေရာများ။
အရှင်ကက္ကာရုပုပ္ဖပူဇကထေရ် သည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွင် ထင်ရှားသော ရဟန္တာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ရှေးဘဝက ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ၏ အကျိုးဆက်ကို ဖော်ပြထားသည်။
အပဒါန်ပါဠိတော်(အပ၊၁၊၁၉၆)(အပ၊၁၊၃၃၀)နှင့် အပဒါန် အဋ္ဌကထာ(အပ၊ဋ္ဌ၊၂၊၁၆၄)တို့တွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြပါရှိသည်။
သိခီမြတ်စွာဘုရားလက်ထက် ကက္ကာရုပုပ္ဖပူဇကထေရ်လောင်းသည် ရှေးဘဝတစ်ခုတွင် နတ်သားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။