kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့နောက် သတင်းစာလောကသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး စီးပွားရေး၊အိုးဝေ၊ ဗမာ့ဝါဒ၊ ဗမာ့ခေတ်နှင့် ယူနီယံဂေဇက် သတင်းစာများတွင် သတင်းအယ်ဒီတာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့၍ ကြေးမုံသတင်းစာထုတ်ဝေရန် သတင်းစာတိုက် တည်ထောင်ရာတွင် တည်ထောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ကြေးမုံသတင်းစာတွင် အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ် ၁၉၆၄ ခုနှစ်အထိ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
စိန်ခင်မောင်ရီသည် မြန်မာနိုင်ငံ စာရေးဆရာ အသင်းတွင် အတွင်းရေးမှူး၊ မြန်မာနိုင်ငံ သတင်းကောင်စီတွင် အတွင်းရေးမှူး၊ မြန်မာနိုင်ငံ ရုပ်ရှင်နှင့် ဆင်ဆာ အဖွဲ့ဝင် စသည်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၅၇ - ၅၈ တွင် တာ့ရှ်ကင့် အာရှ အာဖရိက စာရေးဆရာ ညီလာခံသို့ လည်းကောင်း၊ ၁၉၆၃ တွင် သတင်းစာ ကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် အင်္ဂလန်ပြည်သို့ လည်ကောင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် 'ဖြူနီညိုပြာ' မဂ္ဂဇင်းကို စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ဘာသာပြန် နှင့် စာပေဆု စိန်ခင်မောင်ရီသည် ပြဇာတ်များ ရေးသားခဲ့ရာ မြေပိုင်ရှင် ဦးကံကောင်းနှင့် သမီးများ၊ ကြက်ကင်၊ ဒိုင်းညှောင့်၊ မျက်နှာဖုံးနှင့် အခြားပြဇာတ်စာပေများ ဖြစ်သည်။
ဘာသာပြန် စာအုပ်များအဖြစ် ယဉ်ညိမ်းကလောင် အမည်ဖြင့် သူခိုးနှင့် အရိုးခံမလေး'၊ 'ဆိုဗီယာလော့ရင့်'၊ 'ဝါးတဲကလေး' စာအုပ်များ ရေးသားခဲ့သည်။
အနာတဟန် ဘာသာပြန်စာအုပ်ဖြင့် ၁၉၈၅ ခုတွင် အမျိုးသားစာပေ ဘာသာပြန်(သုတ)ဆုကို ရရှိခဲ့သည်။
စိန်ခင်မောင်ရီ ၏ အနာတဟန် (စိတ်ကူးချို​ချို ၏ ၂၀၁၄ခု၊ဖေ​ေဖာ်ဝါရီလထုတ် စတုတ္ထအကြိမ်မူ) သီချင်း သီချင်း များ လည်း ရေးသားခဲ့ရာ စောင်းသိန်းဖေ သီဆိုသော 'ငွေညှို့ပင်' သီချင်းသည် စိန်ခင်မောင်ရီ၏ ထင်ရှားသော လက်ရာ ဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်ဇတ်ညွန်း နှင့် ကျော်ကြားလှသော ဝေဖန်ရေး စိန်ခင်မောင်ရီသည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ညွှန်းများကိုလည်း ရေးခဲ့ရာ 'ရွှေလက်ဖြင့်ခေါ်လည်းမလာ'၊ 'အမွန်ကတစ်ဖက် သူတို့က တစ်ဖက်' တို့ကို ရေးသားခဲ့သည်။
စိန်ခင်မောင်ရီသည် ကွယ်လွန်ချိန်အထိ မဟေသီမဂ္ဂဇင်း၊ သောင်းပြောင်းထွေလာရယ်ချင်စရာမဂ္ဂဇင်း၊ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတို့တွင် ပင်တိုင်ရုပ်ရှင်ဝေဖန်ရေး ဆောင်းပါး ဒါဖတ်ပြီးမှ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပါ နှင့် အခြားစာနယ်ဇင်းများတွင် ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်ဆိုင်ရာ ဆောင်းပါး၊ ဘာသာပြန်၊ ဝတ္ထုများ ရေးသားခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး စာရေးဆရာ၊ သတင်းစာဆရာကြီး စိန်ခင်မောင်ရီသည် ၁၉၉၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၇ ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြှို့၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဇနီး ဒေါ်သန်းသန်းနှင့် သားခုနှစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နှင့် မြေးငါးယောက်တို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဂျာနယ်လစ်များ ကဏ္ဍ:အမျိုးသားစာပေဆုရှင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာများ မြုပ်နှံသဂြိုဟ်ရန် ရန်ကုန်မြို့ တာမွေသင်္ချိုင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော သင်္ချိုင်းနေရာဖြစ်သည်။
ထိုသင်္ချိုင်းတွင် မဟာဆွေ၊မောင်ကြည်လင်၊ ငွေတာရီ၊ ဝဇီရာ ၊ရွှေဓား၊ ယုဇနမောင်ခိုင်နှင့် ကာတွန်းဦးဘဂျမ်းစသော စာရေးဆရာများ၏ သင်္ချိုင်းဂူနှင့် သင်္ချိုင်းနေရာများရှိသည်။
ယခုအခါ တာမွေသင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံး ဖျက်လိုက်သောကြောင့် စာဆိုတော်များ၏ သင်္ချိုင်းအုတ်ဂူများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရရှာသည်။
စာဆိုတော်ငွေတာရီ၏ အုတ်ဂူကိုသာ မိသားစုက အချိန်မီကြံတောသုသာန်သို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။
ယခုတစ်ဖန် ကြံတော်သုသာန်ဖျက်လိုက်သောကြောင့် ငွေတာရီ အုတ်ဂူကို မြောက်ဥက္ကလာပ ရေဝေးသုသာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ဂူသွင်းခဲ့ရပြန်သည်။
စာပေဗိမာန် ဟူသည် မူလက မြန်မာနိုင်ငံဘာသာပြန်စာပေအသင်း အမည်ဖြင့် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၆ ရက်နေ့တွင် အဖွဲ့အစည်းပုံစံဖြင့် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော စာပေလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ဌာနတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စတင်ဖွဲ့စည်းချိန်တွင် သီးခြားလွတ်လပ်သည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နောင်တွင် တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရလက်ထက်၌ ပြန်ကြားရေးဌာန (ယခု ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန) လက်အောက်သို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပုံနှိပ်ရေးနှင့် ထုတ်ဝေရေး ဦးစီးဌာန၏ လက်အောက်ခံ ဌာနခွဲတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
စာပေဗိမာန်ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် "Palace of Literature" ဟု ပြန်ဆိုသည်။
Live Life design magazine , Issue 30, 2018, June, Page-42 သမိုင်းကြောင်း thumbnail|စာပေဗိမာန်အဖွဲ့၏ မူလအစ ရန်ကုန်မြို့ ပြည်လမ်း ဟံသာဝတီအဝိုင်းအနီးရှိ ဆိုရန်တိုဗီလာ အဆောက်အအုံ မြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေး ရရှိရန်နှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဒဏ်မှ ပြန်လည်ထူထောင်ရန်အတွက် ၁၉၄၇-ခုနစ်တွင် ဆိုရန်တိုဗီလာစီမံကိန်း ရေးဆွဲရေးအစည်းအဝေး ကျင်းပခဲ့သည်။
အစည်းဝေးတွင် တိုင်းသူပြည်သားများအတွက် အသုံးကျမည့် ပြည်ပနိုင်ငံထုတ် စာအုပ်များကို ဘာသာပြန်ရန်နှင့် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေရန် ဘာသာပြန်စာပေဌာနကြီး တစ်ခုထူထောင်ရန် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ပြောကြားခဲ့သည်။
ဗိုလ်ချုပ် မိန့်ကြားခဲ့သည်မှာ ၁၉၄၇-ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ(၂၆)ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံဘာသာပြန်စာပေအသင်းကြီး စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ထိုအသင်းကြီးကို ၁၉၄၈-ခုနှစ်၊ မေလတွင် စာပေဗိမာန်ဟု ခေါ်တွင်စေခဲ့သည်။
စာပေဗိမာန်အဖွဲ့သည် မူလက ပြည်လမ်း ဟံသာဝတီအဝိုင်းအနီးရှိ ဆိုရန်တိုဗီလာ အဆောက်အအုံတွင် တည်ရှိခဲ့သည်။
၁၉၅၅-ခုနှစ်၊ မေလတွင် (၅၂၉-၅၃၁) ကုန်သည်လမ်း (လက်ရှိနေရာ)သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။
၁၉၆၀-ပြည့်နှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် စာပေဗိမာန် စာအုပ်အသင်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၅-ခုနှစ်တွင် စာပေဗိမာန်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ ဥပဒေကိုပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။
၁၉၇၂-ခုနှစ် မတ်လတွင် စနစ်သစ်အုပ်ချုပ်ရေးအရ ဗဟိုပုံနှိပ်တိုက်နှင့် ပေါင်းပြီး စာပေဗိမာန်သည်ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပုံနှိပ်ရေးနှင့် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်း၏လက်အောက်ခံဌာနခွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ စာပေဗိမာန်သည် ပြန်ကြားရေး ဝန်ကြီးဌာန၏မီဒီယာလုပ်ငန်းများတွင် ပုံနှိပ်မီဒီယာလက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ရည်ရွယ်ချက် နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ thumbnail|အမှတ် ၅၂၉-၅၃၁၊ ကုန်သည်လမ်း၊ ရန်ကုန်မြို့တွင် တည်ရှိသော စာပေဗိမာန်အဆောက်အဦ အသင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ- မြန်မာတိုင်းရင်းသားများအဖို့ ဉာဏ်ပညာ ဗဟုသုတ တိုးပွားကြောင်းဖြစ်သော အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဖြစ်စေ၊ နိုင်ငံခြားဘာသာဖြင့် ဖြစ်စေ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော စာအုပ်စာတမ်းများကို မြန်မာဘာသာ ပြန်ဆိုရန်။
မြန်မာဘာသာဖြင့် ပြုစုရေးသားထားသော သို့မဟုတ် မြန်မာတိုင်းရင်းသား ဘာသာတစ်ခုခုဖြင့် ပြုစုရေးသားထားသော စံမီ စာအုပ်စာတမ်းများကို နိုင်ငံခြားဘာသာများသို့ ပြန်ဆိုရန် သို့မဟုတ် ပြန်ဆိုခြင်းကို ကူညီအားပေးရန်။
လူထုပညာရေး တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေရန်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပညာတတ် အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြန်မာစာပေနှင့် မြန်မာအနုပညာရပ်များကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် သို့မဟုတ် စူးစမ်းရှာဖွေမှုများကို ကူညီအားပေးရန်။
ပင်ကိုဉာဏ်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ရှာဖွေစုဆောင်း၍သော်လည်းကောင်း၊ ဘာသာပြန်၍သော်လည်းကောင်း၊ စာတမ်းများ စာစောင်များနှင့် အခြားဖတ်ရှုဖွယ်ရာများကို ရေးသားပုံနှိပ် ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချိ ဝေငှရန် သို့မဟုတ် ရောင်းရန် ထိုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရုပ်ပုံများ၊ အနုပညာရပ်များ၊ စာစောင်များနှင့် အခြားဖတ်ရှုဖွယ်ရာ စာအုပ်များကို ပုံနှိပ်၊ ထုတ်ဝေ၊ ဖြန့်ချိဝေငှရန် အတွက် စာပုံနှိပ်စက်၊ ကိရိယာနှင့် အလုပ်သမားများ ရယူတည်ထောင် ခန့်အပ်ထားရှိရန်။
အစရှိသော(၁၄)ချက်ပါဝင်သည့်အသင်းဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေတစ်ရပ်ကို ရေးဆွဲအတည်ပြုပြီးနောက် အုပ်ချုပ်မှုကောင်စီ အဖွဲ့ဝင် လူကြီး (၁၂) ဦးကို ရွေးချယ် တင်မြှောက်ရာတွင် ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနု မှာ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့လေသည်။
စာပေဗိမာန်၏ အစနှင့် လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုများ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ မေလတွင် စာပေဗိမာန်ကို ရန်ကုန်မြို့ရှိ ဆိုရန်တိုဗီလာ အဆောက်အအုံတွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ဆောင်ပုဒ်မှာ "အမှောင်ခွင်း၍ အလင်းဆောင်အံ့" ဖြစ်သည်။
စတင်တည်ထောင်စဥ်က အသင်းဝင်စနစ်ဖြင့် စည်းရုံးခဲ့သော်လည်း နောင်တွင် ထိုစနစ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။
စာပေဗိမာန်သည် "ဘာသာပြန်စာပေအသင်း" ဟု အမည်ခံသော်လည်း ၎င်း၏ဖွဲ့စည်းပုံသည် အသင်းအဖွဲ့ပုံစံမဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းတစ်ခု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
စာပေဗိမာန်သည် အစောပိုင်းကာလများတွင် "လူထုအလင်းစာစဉ်"၊ "လူထုအိတ်ဆောင်စာစဉ်" နှင့် "လူထုတက္ကသိုလ်စာစဉ်" အမည်များဖြင့် စာအုပ်များ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ကျောင်းများနှင့် တက္ကသိုလ်များအတွက် ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းနှင့် ပြုစုခြင်း လုပ်ငန်းများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၎င်းလုပ်ငန်းများအတွက် ဝိဇ္ဇာဌာနနှင့် သိပ္ပံဌာနများကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ ၁၉၄၉ ခုနှစ်မှစ၍ မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း ပြုစုရေးလုပ်ငန်းကိုလည်း တာဝန်ယူခဲ့ရာ ၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် အတွဲ (၁၅) အထိ ပြီးစီးအောင် ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၇၈ ခုနှစ်မှစ၍ နှစ်စဉ် မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ်ကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်မှစတင်၍ စာတတ်မြောက်ခါစ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် "ပြည်သူ့လက်စွဲစာစဉ်" ကို ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး၊ စာပေဗိမာန်စာအုပ်အသင်း ကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်မှစတင်ကာ ကလေးများအတွက် ရွှေသွေးစာစောင် ကို အပတ်စဉ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
စာပေဆုများ ချီးမြှင့်ခြင်းနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများ စာပေဗိမာန်သည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်မှစ၍ "စာပေဗိမာန်ဆု" အမည်ဖြင့် စာပေဆုများ ချီးမြှင့်ခဲ့ရာ၊ နောင်တွင် "အမျိုးသားစာပေဆု" အဖြစ် အမည်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်မှစ၍ "စာပေဗိမာန်စာမူဆု" ပြိုင်ပွဲကိုလည်း နှစ်စဉ် ကျင်းပပေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် စာပေနှီးနှောဖလှယ်ပွဲများနှင့် စာတမ်းဖတ်ပွဲများစွာကိုလည်း စီစဉ်ကျင်းပခဲ့သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် တော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရလက်ထက်၌ စာပေဗိမာန်ကို အစိုးရလက်အောက်ခံဌာနအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ မူလအဖွဲ့အစည်းကို ပယ်ဖျက်ကာ "စာပေဗိမာန် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့" ကို ဥပဒေဖြင့် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ စာပေဗိမာန်၏ လုပ်ငန်းများကိုလည်း ပြန်လည်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အမည်ကို "စာပေဗိမာန်အဖွဲ့" ဟု ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်တွင် စာပေဗိမာန်ဥပဒေကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ဗဟိုပုံနှိပ်တိုက်နှင့် ပူးပေါင်းကာ "ပုံနှိပ်ရေးနှင့် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်း ကော်ပိုရေးရှင်း" အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် နာမည်များစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ကာ လက်ရှိတွင် ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာနအောက်ရှိ ဌာနတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။
ပခုက္ကူဦးအုံးဖေ စာပေဆု ပခုက္ကူဦးအုံးဖေ စာပေဆုကို ၁၉၉၃ ခုနှစ်မှ စ၍ ချီးမြှင့်ခဲ့ရာ ဆုရွေးချယ်ရေးနှင့် ဆုနှင်းသဘင် ကျင်းပရေး ကိစ္စများကို စာပေဗိမာန်ကပင် တာဝန်ယူ၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ပခုက္ကူဦးအုံးဖေ စာပေဆုတွင် တစ်သက်တာ စာပေဆုနှင့် ဝတ္ထုရှည်၊ ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ်၊ ကဗျာပေါင်းချုပ်၊ သုတေသနစာပေ၊ ကျမ်းစာဟူသော ဘာသာရပ်များ ပါရှိသည်။
ကိုးကား ဖြည့်စွက်ဖော်ပြချက် စာပေဗိမာန်သမိုင်းအကျဉ်း၊ရန်ကုန်၊ ဘာသာစာပေအသင်း၊ပကြိမ်၊ ၁၉၅၂ ခု၊ ဩဂုတ်လ။
မလိခ၊ မြန်မာစာပေအဘိဓာန် အတွဲ(၂)ရန်ကုန်၊ သစ္စာစာပေ၊ ၁၉၇၄ ခု၊ စာ ၄၇၊ ၅၁။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်းနှစ်ချုပ် (၁၉၉၇)၊ စာ ၁၂၅၊ ၁၃၄။
ကဏ္ဍ:မြန်မာစာပေ ကဏ္ဍ:ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန။
ဒေလီမြို့ ကိုးကား Category:အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ဒေလီမြို့။
အရာတော်မြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်း၊ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး ၊ မုံရွာခရိုင်တွင် ပါဝင်ပြီး အရာတော်မြို့နယ်၏ မြို့ပိုင်ရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်သည်။
မုံရွာမြို့၏အရှေ့မြောက်ဘက် ၂၇ မိုင် အကွာတွင်တည်ရှိ၍ မုံရွာမှ မော်တော်ကားလမ်း ရှိသည်။
မိုးနည်းရေရှားရပ်ဝန်းဒေသတွင် တည်ရှိ၍ နွေအခါ အတော်အတန် ပူပြင်းခြောက်သွေ့သဖြင့် ရေရှားပါးသောကြောင့် ရေကန်များစွာတူးလျက် ကန်ရေကိုသာ အားထားကြရသည်။
မြို့နယ်လူထုသည် များသောအားဖြင့် လယ်ယာ လုပ်ကိုင်သူများဖြစ်ကြ၍ ပြောင်း၊ ပဲ၊ နှမ်းနှင့် ဝါဂွမ်းများကို စိုက်ပျိုးကြသည်။
အိုးခွက်နှင့် ပန်းပဲအလုပ်ကို လည်း လုပ်ကိုင်ကြသည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ အရာတော်မြို့၏ လူဦးရေမှာ ၂၄၄၄ ယောက် ဖြစ်သည်။
အရာတော်မြို့ တွင် နယ်မြေ သုံးခု ရှိသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးရှိ မြို့များ။
အယောင်ဆောင်ခြင်း ရှေးအခါက တစ်တိုင်းပြည်နှင့် တစ်တိုင်းပြည် စစ်မက်အဂ‡ါ ဖြစ်ပွားကြသောအခါတွင် သာမန် လက်နက်များကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။
ထိုအခါက စစ်ကိရိယာများကို ရုပ်ဖျက်၍ အယောင်ဆောင်ရန် များစွာ မလိုလှသဖြင့် ထိုကိရိယာများကို မသိမသာရုံလောက်သာလျှင် ရုပ်ဖျက်ခဲ့ကြလေသည်။
သို့သော ် ခရစ် ၁၉၁၄-၁၈ ခုနှစ်အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားသည့် ပထမ ကမ္ဘာစစ် ပွဲမှစ၍ ထက်မြက် ပြင်းထန်သော လက်နက်ထူး လက်နက်ဆန်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် အလျောက် စစ်သုံးကိရိယာများကို ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင် ပေးရန်မှာ တဖြည်းဖြည်း အရေးကြီးလာတော့၏။
စစ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် လေယာဉ်ပျံများကို ကင်းထောက်ရန် ပထမလွှတ်တတ်ကြသဖြင့် ဗုံးကျင်းများ၊ ခံတပ်များနှင့် အခြား အရေးကြီးသည့်စစ်ပစ္စည်းများကို ရုပ်ဖျက်ကာ အယောင်ဆောင် ထားရလေသည်။
ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင်မထားပါမူ ကင်းထောက်လေယာဉ်ပျံများက မည့်သည့်နေရာ၌ မည်သည့် စစ်မက် ကိရိယာများထားသည်ကို သေချာတိကျစွာ သိရှိ သွားမည်ဖြစ်လေသည်။
ယင်းသို့ သိရှိသွားပါက ထိုစစ်သုံး ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူနှင့် လာရောက်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကြ ပေလိမ့်မည်။
ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင်ရာတွင် ထိုသို့ ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင်လိုသည့် ပစ္စည်းများပေါ်တွင် သစ်ကိုင်းများ အုပ်ဆိုင်းထားလေ့ ရှိကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရွက်ထည် ကြီးများကို ထိုပစ္စည်းများပေါ်တွင် အုပ်ထားပြီးလျှင် ရွက်ထည် ပေါ်တွင် ကျောက်ဆောင်ပုံကို ရေးဆွဲထားလေ့ ရှိကြသဖြင့် ကင်းထောက်လေယာဉ်ပျံမှ ထိုပစ္စည်းကို ကျောက်ဆောင်ကြီး ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု အထင်အမြင်လွဲမည် ဖြစ်တော့၏။
တစ်ခါ တစ်ရံ ခံတပ်တုများနှင့် အခြား အရေးကြီးသည့် စစ်သုံး ကိရိယာများကို အတုပြုလုပ်၍ ထားကြရလေသည်။
သို့မှ သာလျှင် စစ်သုံးကိရိယာအစစ်များနှင့် ဝေခွဲမရနိုင်ပဲ ရှိနေမည် ဖြစ်လေသည်။
ထိုစစ်သုံးပစ္စည်းများကို ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင်ရာတွင် ဆေးရောင်များဖြင့် အကွက်များ၊ သို့မဟုတ် အစင်းကြီးများကို မညီမညာ ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက် ရေးဆွဲထားလေ့ရှိကြသည်။
စစ်သဘေ‡ာကြီးများကို ထိုကဲ့သို့ ရေးဆွဲထားသဖြင့် ရန်သူ များက ထိုသဘေ‡ာကြီးကို မည်သည့်ဘက်သည် ဦးပိုင်းဖြစ်၍ မည်သည့်ဘက်သည် ပဲ့ပိုင်းဖြစ်ကြောင်းကို ပြောနိုင်ရန် ခဲယဉ်း ပေလိမ့်မည်။
ဤမျှမကသေး သဘေ‡ာကြီးသည် မည့်သည့်ဘက် သို့ သွားနေ၍ မည်သည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်ဟု အဝေးမှနေ၍ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။
ထိုပြင် ထိုကဲ့သို့ မညီမညာ ဆေးချယ်ပြီး ရုပ်ဖျက်အယောင်ဆောင်ထားသဖြင့် ထိုသဘေ‡ာ ကြီးသည် စစ်သဘေ‡ာကြီးပင်လော၊ သို့မဟုတ် လူနာတင် သဘေ‡ာကြီးပင်လောဟု ပြောနိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။
ဗုံးကြဲလေယာဉ်ပျံများနှင့် တိုက်လေယာဉ်ပျံများကိုလည်း ရုပ်ဖျက် အယောင်ဆောင်ထားလေ့ ရှိကြ၏။
များသောအားဖြင့် လေယာဉ်ပျံများ၏ အောက်ပိုင်းကို အမည်းရောင်သုတ်လေ့ရှိကြ ပြီးလျှင် အပေါ်ပိုင်းများကို အညိုနှင့် အစိမ်းရောင် မညီညာ သည့် အကွက်ကြီးများကို ခပ်မှိန်မှိန် ခြယ်ထားလေ့ရှိကြသည်။
သို့မှသာလျှင် ပျံနေသည့် အခါ၌ဖြစ်စေ၊ မြေပေါ်တွင် ရပ်နား နေသည့်အခါ၌ဖြစ်စေ အပေါ်မှ ကြည့်သူသည် မြေရောင်နှင့် ကွဲပြားမြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) ကိုးကား Category:စစ်ရေး။
အီဂျစ်၊ ဗက်ဗီလုံးနှင့် တိုင်ယာစသော တိုင်းပြည်များ ကောင်း စားစဉ်ကပင် နံ့သာမွေး၊ လောဗန်စသည့် အမွှေးနံ့သာများဖြင့် နတ်များကို တင်မြေ|ာက်ပသခဲ့ကြ၏။
ရှေးအခါက အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ တရုတ်နိုင်ငံ၊ ပါးရှားနိုင်ငံတို့ရှိ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများ၌ အမွှေး နံ့သာတို့ဖြင့် သင်းပျံ့လျက်ရှိခဲ့ကြသည်။
မိုးမ္ဘက်လက်ထက် တွင် ဂျီဟိုဗာဘုရားအား အမွှေးနံ့သာများဖြင့် ပူဇော်ခဲ့ကြသည် ဟု အမှတ်အသားများ ရှိလေသည်။
ကမ္ဘာ့အရှေ့ပိုင်း ရှေး ယဉ်ကျေးမှုတည်တံ့ရာ ဒေသများမှ အမွှေးနံ့သာ ပုလင်းများကို တူးဖော် ရရှိခဲ့ကြသည်။
ထိုခေတ်အခါက ထွန်းကာခဲ့သည့် စာပေများတွင် လူတို့သည် အမွှေးနံ့သာများ ပြုလုပ်တတ်ကြပုံ ကိုလည်းကောင်း၊ အမွှေးနံ့သာများကို အမြတ်တနိုး သုံးစွဲခဲ့ကြ ပုံကိုလည်းကောင်း တွေ့ရှိကြရ၏။
အလယ်ခေတ်တွင် အာရပ် တို့သည် အမွှေးနံ့သာများပြုလုပ်ရာ၌ အလွန် ထင်ရှား ကျော်ကြားခဲ့ကြသည်။
ရှေးအခါက အမွှေးနံ့သာများကို သုံးစွဲ ကြခြင်းမှာ မီးရှို့၍ ယဇ်နတ်ပူဇော်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အနံ့ ကို ပပျောက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ရင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။
နောင် အခါ သင်းပျံ့သောအနံ့ကြောင့် အမွှေးနံ့သာများကို လူအများ နှစ်သက်လာကြသည်။
အမွှေးနံ့သာများကို မီးရှို့ပူဇော်ခြင်းမှာ စင်ကြယ်သော အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်၍ ယခုအခါ အယူဝါဒတိုင်း၌ လိုလိုပင် မိမိတို့ အယူဝါဒအလျောက် ပူဇော်ပသကြရာတွင် အမွှေးတိုင်၊ လောဗန် စသည်များကို သုံးစွဲလေ့ ရှိကြသည်။
ယခုခေတ်တွင် အသုံးပြုလျက်ရှိသော အမွှေးနံ့သာများကိ များသောအားဖြင့် ပန်းပွင့်များမှ ရရှိကြသည်။
အမွှေးနံ့သာ ပြုလုပ်ရာ၌ ပထမအပွင့်များမှ အဆီကို ထုတ်ယူရ၏။
ထိုနောက် ဤအဆီကို အလွယ်တကူ လွင့်ထွက်မသွားအောင် စီမံပေးကြရ၏။
ယခုအခါ ဓာတုဗေဒပညာမှာ အလွန်ထွန်းကား ခဲ့သည့်အလျောက် သိပ္ပံပညာရှင်များသည် အပွင့်မှ ရရှိသော အမွှေးနံ့သာများနှင့် ဆင်တူရိုးမှား ဖြစ်သည့် အမွှေးနံ့သာများကို ဓာတ်ခွဲခန်း၌ ချက်လုပ်ယူနိုင်ကြပြီဖြစ်၏။
သို့သော် အမွှေး နံ့သာများကို စပ်ယူရသည့် လုပ်ငန်းမှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူသောကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ အသုံးပြုသည့်ပစ္စည်းများ တွင် အညစ်အကြေးများ ကင်းစင်ရန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် တစ်ကြောင်း လူတို့ စီမံယူသော အမွှေးနံ့သာများသည် ပန်း များမှ ရရှိသည့် အမွှေးနံ့သာများလောက် မကောင်းသေးချေ။
အမွှေးနံ့သာများကို ပွင့်ဖတ်မှ ထုတ်ယူကြရ၏။
အပွင့် တစ်ပွင့်တွင် ပါသည့်အမွှေးနံ့သာမှာ အလွန်နည်းသောကြောင့် တစ်အောင်စခန့် ရရှိရန် အသုံးပြုရသော အပွင့်စုစုပေါင်းမှာ အလေးချိန်အားဖြင့် ပေါင် ၂၅ဝ ခန့်ရှိ၏။
အမွှေးနံ့သာတို့ကို အပွင့်တစ်ခုတည်းမှသာ ရရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။
လိ်မ်မော်ပင်တွင် လိမ်မော်ခွံမှ ရရှိ၏။
သစ်ကြံပိုးပင်တွင် အခေါက်များမှလည်း ကောင်း၊ ကရဝေးနှင့် ဇာတိပ္ဖိုလ်ပင်တွင် အစေ့များမှလည်း ကောင်း၊ ကရမက်ပင်တွင် ပင်စည်၊ သို့မဟုတ် အမြစ်များမှ လည်းကောင်း ရရှိကြ၏။
အမွှေးနံ့သာများကို ထုတ်ယူရာတွင် အငွေ့ပျံ့တက်၍ ဆုံးရှုံးမှု မရှိရအောင် အထူးဂရုစိုက်ကြရ၏။
နှင်းဆီပန်းများမှ အဆီကို ထုတ်ယူသည့် လုပ်ငန်းတွင် ပထမ ပန်းများကို ဤကိစ္စအတွက် အထူးသီးသန့်စိုက်ပျိုးကြရ၏။
အပွင့်များ မွှေးကြိုင်လာသောအခါ ခူး၍ ပေါင်းအိုးတွင် ထည့် ပြီးလျှင် ရေနွေးငွေ့ လွှတ်ပေးသည်။
ထိုအခါ အပွင့်တွင် ကိန်း အောင်းနေသည့် အဆီသည် အပူကြောင့် အငွေ့ပျံတက်သွား၍ ရေနွေးငွေ့နှင့် ရောပါသွားသည်။
ရေငွေ့ကို အအေးခံလိုက်သော အခါ ရေအဖြစ်သို့ စုရုံးသွား၍ နှင်းဆီပွင့်မှ အဆီစုပင် ဖြစ်၏။
နှင်းဆီ အဆီတစ်ပေါင် ရရှိအောင် မြေတစ်ဧကမှ ထွက်သော နှင်းဆီပွင့်များကို အဆီထုတ်ယူရ၏။
နှင်းဆီ အဆီသည် အလွန်သတ္တိပြင်းသဖြင့် တစ်ဂါလန်ခန့် ရှိသော ရေမွှေးကို ပြုလုပ်ရာ၌ အစက်တစ်စက်မျှသာ ထည့်ပေးရန် လိုလေသည်။
အခြားပန်းပွင့်များတွင်လည်း များသောအားဖြင့် ဤနည်းကို အသုံးပြုကြသည်။
သို့သော် စံပယ်ပန်းနှင့် နှင်းပန်းတို့သည် အလွန်နုနယ်သဖြင့် ရေနွေးငွေ့ဖြင် အဆီထုတ်ယူသောအခါ ပျက်စီးသွားကြ၏။
ဤသို့ နုနယ်သော ပန်းမျိုးမှ အဆီကို အခြားတစ်နည်းဖြင့် ထုတ်ယူနိုင်သည်။
ထိုနည်းတွင် အမဲဆီ ကဲ့သို့ အဆီသည် အနံ့များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို အသုံးပြုသည်။
အသုံးပြုပုံမှာ မှန်များတွင် အမဲဆီ၊ သို့မဟုတ် ဝက်ဆီကဲ့သို့သော အဆီများကို သုတ်လိမ်း၍ ထောင်ထားပြီးလျှင် မှန်ချပ်ကြား၌ ပန်းများကို ထည့်ထား၏။
အဆီက ပန်းများမှ အနံ့ကို စုတ်ယူပြီးသောအခါ ပန်းဟောင်း များကို ဖယ်ရှား ပစ်ပြီးလျှင် ပန်းသစ်များကို ထည့်ပေးရသည်။
ဤသို့ အနံ့ကို စုတ်ယူပြီးစီးရန် အချိန်မှာ နာရီအနည်းငယ် ကြာ၏။
မှန်၌ သုတ်လိမ်းထားသည့် အဆီတွင် ပန်းနံ့ ပြည့်ဝ လာသောအခါ ထိုအဆီကို ခြစ်ယူ၍ ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ပြုပြင် ပေးပြီးလျှင် ပန်း၏ အဆီကို ထုတ်ယူသည်။
အမဲဆီကဲ့သို့သော အဆီများကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ယူသည့် နည်းတွင် အအေးနည်းနှင့် အပူနည်းဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိရာ အထက် ပါနည်းမှာ အအေးနည်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယနည်းဖြစ်သော အပူ နည်းတွင် ပန်းများကို ချည်အိတ်များတွင် ထည့်၍ ဒီကရီ ၁၂ဝ တိုင်အောင် အပူတိုက်ပေးထားသည့် အမဲဆီ၊ သို့မဟုတ် ဝက် ဆီအိုး များပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားရ၏။
ပထမနည်းကဲ့သို့ အဆီ သည် ပန်းမှ အနံ့ကို စုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ထိုအဆီကို တစ်ဖန် ပြုပြင်ပေးသောအခါ ပန်း၏အဆီကို ရရှိလေသည်။
အခြားထုတ်ယူနည်းတစ်နည်းမှာ အယ်လကိုဟောဖြင့် ထုတ် ယူနည်း ဖြစ်သည်။
ထုတ်ယူပုံမှာ ပန်းပွင့်များကို ချေ၍ အယ် လကိုဟောဖြင် ရောပေးသောအခါ အဆီသည် အယ်လကိုဟော တွင် ပျော်ဝင်သွားသည်။
ထိုအယ်လကိုဟောကို တစ်ဖန် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စီမံပေးသောအခါ ပန်း၏ အဆီကို ရသည်။
အိုင်ရစ်ပန်းမှ အမွှေးနံ့သာများကို ဤနည်းဖြင့်ထုတ်ယူသည်။
ရှောက်သီး၊ လိမ်မော်သီးများမှ အဆီကို ထုတ်ယူသောအခါ ည|စ်၍ ထုတ်ယူကြသည်။
ပန်းများမှ အဆီကို ဤနည်းများဖြင့် ထုတ်ယူပြီးရုံမျှနှင့် အမွှေးနံ့သာလုပ်ငန်းမှာ ဆုံးခန်းတိုင် မရောက်သေးပေ။
ထို အဆီများမှာ အလွန်ထက်မြက်ပြီးလျှင် အနံ့ပြင်း၏။
ပုံစံ အားဖြင့်ဆိုလျှင် နှင်းဆီမှ ရရှိသည့် အဆီစစ်စစ် အနံ့သည် မခံမရပ်နိုင်အောင် စူးရှ၏။
ထိုအတူ အခြားပန်းများစွာမှ အဆီ တို့၏ အနံ့သည်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့် ပန်းများမှ ရရှိသည့်အဆီများကို ပေါ့သွားအောင် အခြား ပစ္စည်း များဖြင့် ရောပေးကြရ၏။
အဖိုးအတန်ဆုံး ရေမွှေးများမှပင်လျှင် ပန်းမှရရှိသည့်အဆီစစ်စစ် အနည်းငယ်မျှသာ ပါ၏။
အပေါစား ရေမွှေးများတွင်မူကား ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ချက်ယူသော အဆီ များကိုသာ အသုံးပြုကြသဖြင့် ပန်းအဆီဟူ၍ လုံးဝ မပါရှိပေ။
အမျိုးကောင်း အမွှေးနံ့သာများကို ပြုလုပ်ရာ၌ အသုံးပြုလေ့ ရှိသော နည်းများမှာ ထူးဆန်း၍ ငွေကုန်ကြေးကျများသော နည်းများဖြစ်၏။
အမွှေးနံ့သာများမှ အနံ့ ရုတ်တစ်ရက် ပျက် မသွားရန် အပင်အဆီအမျိုးမျိုးနှင့် ကော်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု ကြရ၏။
ထိုပစ္စည်းများကို ရေမွှေးလုပ်ငန်းအတွက် အထူး သီးသန့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ပန်း၏အနံ့ဖြင့် ရောထွေး သွားခြင်း မရှိချေ။
တစ်ခါတစ်ရံ ကတိုးကောင်မှ ရရှိသည့် ကတိုးကို ထည့် သွင်း အသုံးပြုကြ၏။
ကတိုးကောင်ကိုအာရှတိုက် အလယ်ပိုင်း၊ အထူးသဖြင့် ဟိမဝန္တာ တောင်တွင် တွေ့ရှိကြရ၏။
အထီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အိတ်ငယ် တစ်အိတ်အတွင်း၌ မွှေးကြိုင်သော ပစ္စည်းတစ်မျိုးပါရှိသည်။
ထို ပစ္စည်းကို အမွှေးနံ့သာများ ပြုလုပ်ရာ၌ အသုံးပြု၏။
ဤ တိရစ္ဆာန်များသည် တဖြည်းဖြည်း ရှားလာပြီဖြစ်၍ ယခုအခါ ကတိုးကို အဖိုးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူကြရလေသည်။
အာရှတိုက် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် နေထိုင်ကြသော သူတို့သည် ကတိုးကို အတွင်းမှ ခဲပြားခံထားသည့် သေတ္တာငယ်များတွင် ထည့်၍ အမွှေးအကြိုင်ပြုလုပ်သော တိုင်းပြည်များသို့ တင်ပို့ရောင်းချ လေ့ရှိ၏။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးအတန်ဆုံး ရေမွှေးသည် ငါးကြီး အံဖတ်ပါရှိသော ရေမွှေး ဖြစ်၏။
ငါကြီးအံဖတ်သည် ဖယောင်း နှင့်သဏ္ဌာန်တူ၏။
အရောင်မှ မွဲပြာရောင်ဖြစ်၍ ကြည့် မကောင်းသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်၏။
ထိုအံဖတ်ကို မမာမကျန်း သော ဝေလငါးကို ရှာဖွေ ဖမ်းဆီးရန်ကိစ္စမှာ မလွယ်ကူသော ကြောင့် ဤပစ္စည်းသည် အချိန်မရွေး ရရှိနိုင်သော ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်ချေ။
အိန္ဒိယ သမုဒ္ဒရာနှင့် အခြား အပူပိုင်းဒေသရှိ ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးများတွင် ပေါလောမျောနေသော ငါးကြီး အံ့ဖတ်တို့ကို မကြာခဏ တွေ့ကြရ၏။
တစ်ခါတစ်ရံ ရေပေါ် တွင်မျော၍ တွေ့ရသော ငါးကြီးအံဖတ်မှာ ပေါင် ၂ဝဝ အထိ ပင် အလေးချိန် စီးတတ်၏။
သို့သော် ဤသို့ ရရှိရန် အလွန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် ငါးကြီးအံဖတ်မှာ အလွန် အဖိုးတန်၏။
တစ်ခါက ၂၄၈ ပေါင် စီးသည့် ငါးကြီးအံဖတ်တစ်တုံးကို ပြင်သစ်နိုင်ငံမှ အမွှေးနံ့သာ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တစ်ဦးက ဒေါ်လာ ၆၆ဝဝဝ ပေး၍ ဝယ်ခဲ့ဘူးလေသည်။
ပြင်သစ်နိုင်ငံသည် အမွှေးနံ့သာ ပြုလုပ်ရာ၌ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျော်ဆုံးနိုင်ငံ ဖြစ်၏။
နီးစ၊ ကန်းနှင့် ဂရပ်မြို့များ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသည့် ကွင်းများ၌ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နာမည် ကျော် အမွှေးနံ့သာများကို ပြုလုပ်ရန် ပန်းများကို စိုက်ပျိုး ထားသဖြင့် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် သင်းပျံ့သော အနံ့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုအရပ်ဒေသျားထက် သာယာပြီးလျှင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အရပ်ဒေသဟူ၍ အလွန် ရှားသည်။
ပန်းအဆီမှ အမွှေးနံ့သာ ပြုလုပ်ယူသော လုပ်ငန်းသည် အတတ်ပညာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏။
အမျိုးကောင်း သော အမွှေးနံ့သာများ ပြုလုပ်သူတိုင်း၌ လျှို့ဝှက်သည့်နည်းများ ရှိ၏။
ထိုနည်းများကို အဖမှ သား၊ သားမှ မြေး၊ မြေးမှ မြစ် အစရှိသည့်ဖြင့် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်သို့ လက်ဆင့် ကမ်းခဲ့ကြ၏။
ပန်းများမှ အဆီထုတ် ယူနည်းနှင့် ထိုအဆီမှ တစ်ဖန် အမွှေးနံ့သာ ပြုလုပ်ယူနည်းတွင် ပြင်သစ်လူမျိုးတို့ သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် အထူးကျွမ်းကျင် တတ်မြောက်ကြ လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) ကိုးကား Category:အနံ့အရသာ။
ဒီပဲယင်းမြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ရေဦးခရိုင်ရှိ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။
ဒီပဲယင်းမြို့ကို လယ်တီဆရာတော်၏ အသုံးအနှုံးမှာ ဒီပါရင်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း ရွှေဘိုမြို့၏ အနောက်ဘက် ကီလိုမီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် တည်ရှိပြီး စစ်သူကြီး မဟာဗန္ဓုလအပါအဝင် ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ ပေါ်ထွက်ရာ အရပ်ဒေသဖြစ်သည်။
နောင်တော်ကြီးမင်းသည် ၁၇၆၀ ခုနှစ်တွင် ကုန်းဘောင်မင်းဆက် ဒုတိယမြောက်မင်းအဖြစ် မဖြစ်မီက ဒီပင်းယင်းကို အုပ်ချုပ်ရသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၇၈၄ ခုနှစ်တွင် ရခိုင်ပြည်ကို ချီတက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အိမ်ရှေ့စံ သတိုးမင်းစောသည်လည်း ဒီပဲယင်းမှပင် ဖြစ်သည်။
၁၈၀၈ ခုနှစ်တွင် သတိုးမင်းစော၏ သားဖြစ်သူ စစ်ကိုင်းမင်းသား (နောင်တွင် ဘကြီးတော်မင်း) သည် ဒီပဲယင်းမင်းသားဘွဲ့ကို ဆက်ခံခဲ့သည်။
၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ဒီပဲယင်းမြို့သည် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးတွင် အာရုံစိုက်လာခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
အတိုက်အခံခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၏ ခရီးစဉ်အတွင်း ဒီပဲယင်းအရေးအခင်းသည် ၂၀၀၃ ခုနှစ် မေလ ၃၀ ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ဒီပဲယင်းမြို့သည် မုံရွာမြို့၊ ဘုတလင်မြို့၊ ရေဦးမြို့နှင့် ခင်ဦးမြို့များနှင့် ကားလမ်းဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ ဒီပဲယင်းမြို့ မြေပုံ Maplandia Category:စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးရှိ မြို့များ။
လဲချားမြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်၊ လွိုင်လင်ခရိုင်ရှိ မြို့ဖြစ်သည်။
GoogleEarth လဲချားမြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာမြို့လည်းဖြစ်သည်။
ရွာပေါင်း ၁၈၀ ရှိပြီး လူဦးရေ ၆ သောင်းအထက်ရှိသည်။
သန္နီမြို့ (၊ ; , , ) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၊ လားရှိုးခရိုင်တွင် ပါဝင်သော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။
http://www.themimu.info/docs/MIMU154v01_100823_Hseni%20Ts-%20Shan%20State_A1.pdf Map of Hseni Township လားရှိုးမြို့၏ မြောက်ဘက် ၂၈ အကွာတွင် တည်ရှိပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၂၁၀၀ ​ပေမြင့် သည်။
http://myanmargeneva.org/NLM2009/eng/12Dec/n091201.pdf Page 8 ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ မြို့များ။
ကွမ်းလုံမြို့သည် ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း လားရှိုးခရိုင် ကွမ်းလုံမြို့နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးစိုက်ရာမြို့ ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့တပ်မတော်နှင့် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီတို့၏ ၁၉၇၁ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလမှ ၁၉၇၂ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလအထိ ၄၂ ရက်ကြာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် သံလွင်မြစ်ပေါ်ရှိ ကွမ်းလုံတံတား တည်ရှိရာ မြို့လည်းဖြစ်သည်။
thumb|ကွမ်းလုံကြိုးတံတား ပြည်တွင်းစစ်ကာလအတွင်း ၂၀၂၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် ကွမ်းလုံမြို့နှင့် ကွမ်းလုံတံတားတို့အား မြန်မာအမျိုးသား ဒီမိုကရက်တစ် မဟာမိတ်တပ်မတော်က သိမ်းပိုက်ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကွမ်းလုံကူးတို့ဆိပ် ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ မြို့များ။
မိုင်းရှူးမြို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်၊ မိုင်းရှူးခရိုင်ရှိ မြို့ဖြစ်သည်။
မိုင်းရှူးမြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာမြို့လည်းဖြစ်သည်။
၁၉၉၀ ခုနှစ်အစောပိုင်း၌ မိုင်းရှူးတွင် ပြတ္တမြား ထွက်ခဲ့ဖူးပြီး ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။
Mong Hsu rubies ကိုးကား Category:ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ မြို့များ။
လျှပ်စစ်အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်နှင့် ကွန်ပျူတာသိပ္ပံပညာရပ်များတွင် ပုံရိပ်သခြင်း (image processing) ဟူသည်မှာ အသွင်း (input) အနေဖြင့် ဓာတ်ပုံ သို့မဟုတ် ဗွီဒီယိုဖရိမ် (video frame) တစ်ခုခုကို ထည့်သွင်းပေးပြီးနောက် အထုတ် (output) အနေဖြင့် ပုံရိပ် (image) သို့မဟုတ် ပုံရိပ်နှင့်စပ်ဆိုင်သော ဂုဏ်ရည်ပြကိန်း သို့မဟုတ် တိုင်းတာကိန်း (parameter) များကို ထုတ်လုပ်ရယူသော ဆစ်ဂနယ်သခြင်း (signal processing) အတတ်ပညာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ပုံရိပ်သခြင်း အများစုမှာ အသွင်းပုံရိပ် (input image) အဖြစ် ယင်းပုံရိပ်၏ အချက်ပြလှိုင်း (signal) ဖြစ်သော တူးဒီဆစ်ဂနယ် (two-dimensional signal) ကို မူတည်ထား၍ ဆစ်ဂနယ်သခြင်း နည်းလမ်းများဖြင့် မိမိအလိုရှိရာ သို့မဟုတ် အသုံးတည့်မည့် ပုံအသွင်တစ်ခုခုကို ရရှိလာအောင် ပြုပြင်ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်သည်။
ပုံရိပ်သခြင်း ဟု ပြောဆိုလျှင် သာမန်အားဖြင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ပုံရိပ်သခြင်း (digital image processing) ဟု နားလည်ထားရမည်ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံရိပ်သခြင်းသည် အများအားဖြင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ပုံရိပ်များကိုသာ ပြုပြင်လေ့ရှိသောကြောင့်တည်း။
သို့သော်လည်း တစ်ခါတရံတွင် အလင်းအင်ဂျင်နီယာ (Optical engineering) ပညာရပ်နှင့် အင်နာလော့ပုံရိပ်သခြင်း (analog image processing) များကိုလည်း ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။
ယခုဆောင်းပါးတွင် ဖွင့်ဆိုထားသော ပုံရိပ်သခြင်း ပညာရပ်တွင် ပုံရိပ်များကို ပုံရိပ်သခြင်း နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည့်အနက် နည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် ပြုပြင်ခြင်းကိုသာ ရည်ညွှန်းပြီး ပုံရိပ်ဖမ်းယူခြင်း (image acquisition) ကိုမူ ပုံရိပ်သိပ္ပံပညာ (Imaging science or Imaging) တွင်သာ ထည့်သွင်း သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ် သုံးနှုန်းသည်။
လေ့လာရန်စာအုပ်အညွှန်း အကယ်၍ ပုံရိပ်သဖြင်း အတတ်ပညာကို လေ့လာလိုက်စား လိုပါက အောက်ပါ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုလေ့လာနိုင်သည်။