kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
၎င်းတို့မှာ သိပ္ပံ၊ လူမှုဘာသာရပ်များ၊ အနုပညာ၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုဆက်ဆံ၊ လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ စီးပွားရေး၊ ဈေးကွက်ဆိုင်ရာ၊ ဘဝ၊ နည်းပညာ စသည်တို့ဖြစ်သည်။
သုတေသနလုပ်ဆောင်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ သိပ္ပံနည်းကျလေ့လာမှုကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့် metascience (သို့) meta-research ဟု သုံးနှုန်းသည်။
ဝေါဟာရရင်းမြစ် Aristotle, (384–322 BC), one of the early figures in the development of the scientific method"The Origins of Science ". Scientific American Frontiers. သုတေသနသည် ပါဠိဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး သုတ (အကြားအမြင်) နှင့် ဧသနာ (ရှာမှီးခြင်း) တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် စကားလုံးဖြစ်သည်။
ဒေါက်တာသန်းထွန်း၊ သုတေသနထုံး၊ စာမျက်နှာ= ၈-၁၀။
အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကား research သည် အလယ်ခေတ် ပြင်သစ်ဘာသာစကားမှ "recherche" မှဆင်းသက်လာကာ ရှာဖွေထွက်ခြင်း အနက်ရရှိသည်။
ယင်းစကားလုံးမှာလည်း ရှေးဟောင်း ပြင်သစ်ဘာသာ ဝေါဟာရ "recerchier" မှဖြစ်၍ re- နှင့် "cerchier" (သို့) "sercher" (ရှာဖွေ) တို့ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုဝေါဟာရကို အစောဆုံးအသုံးပြုခဲ့သည့် မှတ်တမ်းမှာ ၁၅၇၇ ၌ ဖြစ်သည်။
မှတ်စု ကိုးကား Category:သိပ္ပံနည်းကျ နည်းလမ်း Category:ဗဟုသုတ။
ကြံတိုင်းမအောင်လောကဘောင် ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ ဦးကျော်လှသည် မိမိ၏ သားများ၊ ညီတပည့်များ အနိစ္စရောက်ရာတွင် ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
ကြံတိုင်းမအောင်လောကဘောင် ကလာပ်မျှ အတ္တဆိုသမုတ်ကြ၊ ထိုရုပ်သွင်ဝိညာဉ်စဲသည်ဟု၊ ထင်မိသည်ငါ့ကိုယ်ဆွဲရယ်လို့၊ အတ္ထနာ ပရမတ္တဓမ္မာ မခွဲနိုင်ဘု၊ ဖောက်လွှဲကာကိုယ်ကာယ၊ ဇာတိဇရာနဲ့၊ ဗျာဓိမရဏာ၊ လွတ်မငြိမ်းနိုင်ဘု၊ ဒွတ္တိံသာမြတ်ကမ္မဋ္ဌာန်းတွင်မှ ရပ်တန်းတွင် ရပ်ချိန်ဖြင့်သင့်ချေပေါ့၊ ကျမ်းဂန်နှင့် မှန်းချင့်သော်။
လောဘမူ ဒေါသမူ၊ ဤနှစ်ဝငယ်နှင့်၊ မောဟပါဂဟေစပ်တော့၊ သေတတ်တယ်မထင်သေးပြီဘု၊ ရင်သွေးမောင်သတို့၊ မောင်စိုးအစ်ကိုကြီးနှင့်၊ သဘင်တစင်စီးမယ်လို့၊ ယှဉ်မှီးကာဘယ်သူဖျက်မလဲ၊ ကြားမန်ဆောင် အားအန်တက်မိမှ၊ မှားချက်ကချော်။
ခါဝဿန် ယမန်နှစ်ဆီက၊ ရင်နှစ်မောင်သတိုးကြောင့်၊ စိတ်ညိုးကာ မကြည်နောက်ခဲ့၊ မောင်ကောက်ညီတပဲ့က၊ လာတဲ့ခါသတိကောင်းစေဘို့၊ မိကျောင်းရေကင်းပြသည့်နှယ်၊ သနားစရာအာပါးမျာ တရားခမြာက ဟောရှာရဲ့၊ မာကြောစွာပြန်လို့သွားတော့၊ မယားပါလင်ပါဆုံးရှာကြ၊ စာကုံးလို့လွမ်းစပေါ်၊ မင်းလှကျော်ဗျာများ။
ကျွန်ုပ်မှာ၊ ပုတ္တာသားတွေက၊ ရုပ်သေးတွင်တစ်ခေါ်လောက်ခါမှ၊ မရဏာခန္ဓာပျောက်သည့်ပြင်၊ မောင်ကောက်ဝိညာဉ်စဲသူကြောင့်၊ လွမ်းပါတယ်ဝမ်းသာနဲမိတော့၊ လက်စွဲကိုင်ပညာရှိရဲ့၊ ဟာနိယံ အရွယ်ရင့်ပြီမို့၊ ပယ်သင့်ပြီဒီအတတ်ကိုဖြင့်၊ မပြတ်နိုင် အမျှင်ရှုပ်သောကြောင့်၊ ခင်ပုဂ္ဂိုလ်သင်္ဂြိုဟ်ရေးတွင်းမှ၊ ရုပ်သေးနှစ်ချီပြန်ပြရ၊ ဇီဝနံကြွေကာပျက်သူကြောင့်၊ ကျမျက်ရေထွေထွေယိုမိ၊ ကိုယ့်ကိုသေမယ့်ဘေးတောင်မှ၊ ဆုံးသူမှာနှလုံးပူလို့ ဆွေးရတယ်၊ ဝေးတဲ့တရား။
ကလာပ် = ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖွဲ့စည်းထားသော ရုပ်အစု။
အတ္တ = ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါဟု စွဲလမ်းခြင်းတရား။
ပရမတ်ဓမ္မာ = ပရမတ္တဓမ္မ၊ မှန်ကန်သောတရား။
ဇာတိ = ဘဝဖြစ်ရခြင်း။
ဇရာ =အိုမင်းရခြင်း။
ဗျာဓိ = ရောဂါဖြစ်ရခြင်း။
မရဏာ = သေရခြင်း။
ဒွတ္တိံသာ = ၃၂ ပါးသော ရုပ်တရားစု။
လောဘမူ = လောဘအရင်းခံသောစိတ်။
ဒေါသမူ = ဒေါသအရင်းခံသောစိတ်။
ဟာနိ = ဆုတ်ယုတ်ခြင်း၊ ဆုတ်ယုတ်သောအရွယ်။
ဦးနှောက်ယဉ်စေ ပင်ထန်းရေ ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ စာရေးဆရာ ဆရာမှန် နှင့် ဆရာစုံတို့သည် မောင်းထောင်ရွာအနီးရှိ ငှက်ပျောရေတင်ရွာသို့ အလည်သွား၍ ထန်းရည်သောက်ကြသည်။
ထန်းရည်သောက်ရာသို့ စက်ဆရာ ဦးကံဝင်းလည်းလိုက်သွားရာ အဖော်ကောင်းသဖြင့် သောက်ပြီး မူးယစ်ကာ အိမ်ပြန်သဖြင့် မယားက ဆူပူသည်ကို ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
ဦးနှောက်ယဉ်စေ ပင်ထန်းရေ စာရေးတော် ကိုရင်မှန်နှင့်၊ ပေါင်းဆက်ဆံ ဆရာစုံတို့၊ လူစုံကာ နှစ်ယောက်ချင်းသာပ၊ အပျင်းပြေအလည်သွားချည်ဘို့၊ စကားတိုင်ပင်တော့၊ အပါးတွင် ကိုကံဝင်းရယ်က၊ သူပျင်းသည်လိုက်ပါအုံးမည်ဟု၊ သုံးယောက်ပြေ့ထွက်ခဲ့ရာ။
ငှက်ပျောရေတင်က၊ ဆွေလုလင်မိတ်နှစ်ဦးတို့၊ ကြည်နူးစွာသဒ္ဓါလှိုင်၍၊ မွှေးကြိုင်ကြိုင်ပင်ပေါ်ရေရဲ့၊ လျှော်တေအောင်ပျူငှာဝတ်ကယ်နှင့်၊ လောကွတ်ဖြင့် ကျေမြွန်စွာ။
ဆရာစုံတော်စာရေးတို့၊ ဆေးအလိုခွက်စီသုံးကြတော့၊ တလုံးထိုသူရရဲ့၊ အတူပါ ကိုကံဝင်းရယ်က၊ ငြင်းဖယ်ချက်အဓိဌာ၊ စိတ်မပါယ်ပရှား။
မသုံးလျှင် ဆရာမှန်က၊ ရွာပြန်ရန် အဖော်မလုပ်သော်ကြောင့်၊ စိတ်ရှုတ်ခါ ကျုံးရွာသို့အရောက်၊ မဖယ်သာတကယ်ခမျာသောက်မိလို့၊ ဦးနှောက်ယဉ်ယဉ်နှင့်၊ စခန်းစဉ်အကုန်ဆုံးတော့၊ လူသုံးတွေမြန်မကြာပ၊ ပြန်လာကာအိမ်အဆိုက်တွင်းမှ၊ အမိုက်ရေအူပူလို့၊ ဟန်မယူအမူခြားသည်ဟု၊ အိမ်နေသူ အကြင်မယားရယ်က ချစ်လင်ပြစ်တင်စကားသာပ၊ မောင်မှားတာမတော်ချင်ဘူး၊ မှော်ဝင်တာ နှစ်ခါရှိပြီမို့၊ ညချမ်းအခါ မဂျမ်းတာကကလိတော့၊ စက်ဆရာရှက်ပါဘိရယ်လို့၊ ပါးစပ်မဖွာပါနှင့်အေ၊ ရပ်ရွာကသိချည်ရဲ့၊ ဖုံးဖိလို့ထား။
ဆရာတော်မပြတ်ဖူးချင်လို့ ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ သာယာဝတီနယ်၊ သုံးဆယ်ဆင်စုရွာတွင် သီတင်းသုံးနေသည့် မောင်းထောင်ဆရာတော်က မိမိသည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်၍ အထက်ကျေးရွာတွင် လုပ်သီးဆောင်တာ လယ်ယာမြေရပ် မိုးကောင်းချောင်းရေဝင်လျှင် လာချင်၏၊ မရှိလျှင်မလာချင်ကြောင်း မိန့်ဆိုသည်ကို ပြန်လည်လျှောက်ကြားလိုက်သော သံချိုကဗျာ ဖြစ်သည်။
ဆရာတော်မပြတ်ဖူးချင်လို့ ပစ္စေကာ သာဝကံနှင့်၊ ဘဂဝါအရဟံသမ္မာသမ္ဗုတို့၊ ပန်ဆုမွန်လိုရာချွေလို့၊ ဖိုလ်အမတာပြေမာခေ ပျော်မဲ့၊ ဆရာတော်မပြတ်ဖူးချင်လို့၊ ကပ်ဦးတည်ကမ္ဘာမြေသို့၊ သတ္တဝါတွေ ဗြဟ္မာပြေကပြောင်းခဲ့တော့၊ ရွှေဒေါင်းကောင်နေရောင်ကိုတလေသို့ အထူးပင်ဖူးမြင်ကြချင်လို့၊ ဦးတင်သစိတ်အာရုံ။
ပြည်ရွာကုန်လည်ကာပတ်လို့၊ ထေရ်မြတ်စွာဝါတော်ဆိုခဲ့ပေါ့၊ ခန္ဓာကိုဇရာအိုမချိတော့၊ ဇာတိတော်ဂါမေ လွမ်းပြီဟု၊ ရွှေခွန်းဖြာညွှန်းကာဖွင့်ပုံက၊ ရာနှင့်ထောင်လွမ်းကာပစ်၍၊ ခုနစ်ဆယ်တစ်ဆွယ်တဲ့အလုံးမှာတော့၊ မြို့သုံးဆယ်အခြေပြုတဲ့၊ ဆင်စုမြေရွှေနာဂီက၊ ဒေသစာရီရွှေညာကိုပြောင်းမည်ဟု၊ ရွာမောင်းမြေထောင်ရွှေကျေးသို့၊ အဝေးမြေတနယ်က၊ မုလေးသွယ်စပယ်နံ့ကဲ့သို့၊ မွှေးပျံ့လို့ထုံ။
မရွာလိုဝါဆိုလဆီက၊ ငိုရမယောင်ယောင်ပ၊ လဝါခေါင်တော်သလင်းမှ၊ လယ်ယာကုန်တွယ်ကာနင်းနိုင်ကြ၊ သီတင်းကုန်ဝါတော်ဆုံးတော့၊ ဝလာမောင် မရွာအုံးသော်ကြောင့်၊ နှလုံးဝယ်ပူဗျာလောင်ကြ၊ မုန်းတန်ဆောင်ဆယ်ရက်ဆန်းတွင်မှ၊ ထက်နန်းအာကာသက၊ ဖျန်းချတဲ့မိုးအမ္ဗုန်၊ ခိုးမာန်ဟုန်စွေတောင်း။
မြန်မာပြေနယ်ခရိုင်က၊ ရှမ်းပြေတိုင်နှမ်းတွေကောင်းလို့၊ ပဲပြောင်းမှာသွန်ကာပစ်ရလိမ့်၊ ခုနစ်ဆယ်သက္ကရာဇ်ဝယ်ထူးပါဘိ၊ ဖြစ်ဘူးပေါင်သည်ခါကြုံကြရ၊ တန်ခူးကုန်ကဆုန်ရောက်တော့၊ ဘုံပေါက်သည်ဝေဇယန်နှင့်၊ ကုဋေတန်ဝိဟာရမို့၊ တကာတကာမတွေအစည်ဆုံးပ၊ တိုက်ကုန်းသာအောင်မြေနယ်သို့၊ သုံးရွှေဆယ်ငွေနာဂီက၊ မကြာမီသာရထီ စီးလျှင်ဖြင့်၊ ခရီးကြုံအဟုန်နှင့် ပို့နေကြ၊ လုံမြို့မြေနဂရာထိ၊ ဗိုလ်ပါကုန်ကြုံလာကြပါလိမ့်၊ ပန်းကြာပဒုံစန်းဖြာခလေသို့၊ ဝမ်းစာလုံချမ်းသာလှပြီမို့၊ ကျမ်းစာအစုံရဟန်းပါသမျှတွေနှင့်၊ မြန်းကြွပါကြောင်း။
ပစ္စေကာ = ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၊ ဘုရားငယ်။
သာဝကံ = သာဝက၊ ဧတဒဂ်ရ ရဟန္တာကြီးများ။
သမ္မာသမ္ဗု = သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ၊ မြတ်စွာဘုရား။
မာခေ = ခေမာ၊ ဘေးမရှိရာနိဗ္ဗာန်။
ဂါမေ = ဂါမ၊ ရွာ။
ဝလာမောင် = မိုဃ်းနတ်သား။
မိုးအမ္ဗုန် = ရေကိုပေးတတ်သောမိုး။
ငွေနာဂီ = ဤ၌ မြို့အနက်ရ နဂရပုဒ်ကိုပင် ကဗျာဖြစ်၍ နာရိ၊ နာဂရီ၊ နာဂီဟု ဝေါဟာရဝိပ္ပလ္လသဖြစ်ကာ ရေးထုံးပြုလာသည်ဟု ထင်သည်။
သာရထီ = ရထားထိန်း၊ ဤ၌ ရထားကိုပင် ဆိုသည်။
ထူးတဲ့ဆုတောင်း ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ မောင်းထောင်ဆရာတော် သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ စွယ်တော်ဖူးမြော်ရန်သွားသည့်အကြောင်းကို ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
ထူးတဲ့ဆုတောင်း ကိန်းယူဇနာတြိန်းသတာ အဝှန်းတဲ့၊ စာညွှန်းပုံမပိုမိုဘု၊ ကျွန်းသီဟိုဠ်ခေါ်သမိုက်ကြ၊ နန်းစိုက်သည့်နုရာဓ တွင်မှ၊ တွင်ပသည့်သာသနာ။
စိန္တေယျာရွှေဗျာသံနှင့်၊ ဒေဝါနံ စေနာရှိန်ကြောင့်၊ မာရဇိန် နိဗ္ဗာန်သို့လှစ်ခဲ့တော့၊ ကျန်ရစ်သည်ဓာတ်တမျိုးတဲ့၊ ညှပ်ရိုးတော်ပူဇော်လှုံလို့၊ ထူပါရုံတည်ကာဆင်မိရင်၊ ထေရ်ရှင်ပင်မဟိန္ဒက၊ နှမတော်သင်္ဃမိတ်ကယ့်ကို၊ ပင့်ဖိတ်ပါဒကာကိုဟောသတဲ့၊ ထိုရောအခါဖြင့်၊ အသောကာမာသီရိက၊ ဗောဓိညောင်တောင်အခက်ကို၊ ဆောင်ရွက်တော်မူပါဟု၊ မြင်းသီလာ ရွှေဝါသားလိုက်ရင်၊ ဆယ်ပါးမွန်နံ့သာဖြင့်၊ သုဝဏ္ဏာကုမ္ဘာအိုးနှင့်၊ စိုက်ပျိုးစဉ်အခါက၊ ရိုးသန္တာရွက်ညွန့်ဖျား၊ ကွန့်နားကာအဲသည်တုန်းက၊ ငါးလုံးတိုင်ရွှေညောင်သီးက၊ ရေမီးစုံရောင်ညီဖြာ၍၊ ဗြဟ္မာရွာတိုင်အောင်ထွန်းသတဲ့၊ ဤကျွန်းခွင်သီဟိုဠ်မှာရှိရစ်တဲ့၊ ဗောဓိရုက္ခာ။
ရှစ်ပြည်ထောင်ယူဆောင်ကြဉ်းကြတဲ့၊ တတင်းချင်ဓာတုယောတို့၊ တဒေါဏာလေးပြည်ရှိသတဲ့၊ ကောလိယာပြည်စံမင်းတို့၊ ဆောင်ကြဉ်းကာ တည်စေတီနှင့်၊ ရေနဒီမြစ်ကမ်းပါးမှ၊ ဘုရားပြိုပြန်၍၊ နဂါးထံယူဆောင်ကြဉ်းတော့၊ ခံတွင်းဝယ်ဓာတ်တော်ကြုပ်ကို၊ သောနုတ္တရာ မထေရ်ပျံက၊ သီဟဠံကျွန်းဒေသ၏၊ ဟေမမာဥယျာဉ်တွင်း၊ မြှုပ်သွင်းစေဌာပနနာလို့၊ တည်မဟာစေတီသခဲ့၊ မင်းဒုဋ္ဌမဏိကာ ရှိပဏာညွတ်ပြောင်း။
ပြည်သီဟိုဠ်စေတီပေါင်းငယ်နှင့်၊ ရွှေကျောင်းရာဟူသရွေ့တို့၊ စုံစေ့အောင်စာမသွင်းပြီဘု၊ မင်းဋ္ဌောဂါမဧိက၊ အာဒိပထမံပ၊ ဓမ္မခန်ဒေသနာတို့၊ သေချာအောင်ပေလွှာဖူးငယ်နှင့်၊ ရေကူးကာမူတင်ဘို့၊ ထေရိရှင်ပင်ငါးရာဟောလောက်တဲ့၊ အာလောကာဂူလိုဏ်ကြီးနှင့်၊ ခရီးကွာဘိတောင်းပ၊ ရွာမောင်းထောင်စဉ်ကာတဲ့၊ မြို့သေလာသင်္ခန္တ၊ သင်္ခငွေပုလဲကဲ့သို့၊ လက်ဝဲစွယ်တော်ဖူးကြရ၊ ဗလဝါမုက္ခာ၊ မဟာသမုဒ္ဒရာကူးနိုင်လို့၊ ထူးတဲ့ဆုတောင်း။
တြိန်းသတာ = ၃၀၀ အရေအတွက်။
နုရာဓ = အနုရာဓမြို့တော်။
ရွှေဗျာသံ = ရွှေဗျာဒိတ်မြွက်ကြားခဲ့သည့်အသံ။
ဒေဝါနံ = ဒေဝါနံပီယတိဿမင်း။
မာရဇိန် = မာရ်ငါးပါးကို အောင်သည့်ဘုရား။
အာသောကာမာသီရိ = သီရိဓမ္မာသောကမင်းကြီး။
သုဝဏ္ဏကုမ္ဘာ = ရွှေအိုး။
တဒေါဏာ = လေးပြည်၊ တစိတ်။
သောဏုတ္တရာ = သောဏနှင့် ဥတ္တရမထေရ်။
ဒုဋ္ဌမဏိကာ = ဒုဋ္ဌကာမဏိမင်းကြီး။
သင်္ခန္တ = သင်္ခတ တရားတို့ကုန်ဆုံးရာမြို့။
ဗလဝါမုက္ခာ = လှိုင်းလေထန်သော ရေပင်လယ်။
နွေစာနှင့်ရေပြာ ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ သုံးဆယ်မြို့ မောင်းထောင်ဆရာတော် ဦးကေသရသည် ကျွန်းတောရွာနေ ဒါယကာတို့အား ရေတွင်းဟောင်းကို ပြုပြင်ရန် ငွေလွှဲအပ်ခဲ့သည်ကို ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
နွေစာနှင့်ရေပြာ အများညွတ်ကြလို့၊ စားဝတ်ရန်အဖုံဖုံငဲ့ပြင်၊ တောင်းအုပ်စုံ ဗိမာန်ကောင်းသော်လဲ၊ စိတ်ပြောင်းကာမာန်မတက်လေဘု၊ အထက်နေသဟာယာနဲ့၊ ညာတကာ သင်္ဂဟတို့၊ မာကြစေအဝေရာဟု၊ ဗျာပဇ္ဈာအနီဃာနှင့်၊ သုခိတာထပ်မံဆင့်လို့၊ နေ့ညဉ့်ပင်မပြတ်ပွားတော့၊ စဉ်းစားလို့ လွမ်းစိတ်ပေါ်။
ဝရီးများတို့သမီးသားတွေနဲ့၊ စီးပွားရှာလုံးလကောင်းသော်ကြောင့်၊ ကျောင်းဆောက်လှူတကာခံ၍၊ နေမိတံ ပူဇော်လို့၊ ဆွမ်းအဖျော်ပန်းဆီမီးနှင့်၊ ထီးတံခွန်အလှူစုလို့၊ ဘုန်းသာဓုခေါ်။
မိုးမမှန်လေမဖြောင့်တော့၊ ရေကြောင့်ပင်ဒုက္ခများသူတို့၊ သနားဖွယ်အလွန်ကောင်းသော်ကြောင့်၊ တွင်းဟောင်းပြင်ဆင်အုံးရရင်၊ နယ်လုံးကုန်ချမ်းသာကြမည်ဟု၊ ဒါနမြောက်ချင်ဇောနှင့်၊ ကျွန်းတောနေဇာတိမွေးပ၊ ဦးလေးစံဒါယကာနှင့်၊ ကနိဋ္ဌာ မောင်စံဝင်းတို့၊ ဆောင်ရွက်ရန်အပ်ကာနှင်းခဲ့၊ တွင်းကြီးမှာပြီးတန်လောက်ပြီမို့၊ ဝမ်းမြောက်ဘို့စာကိုမျှော်၊ မလာသော်ကြာတောင်း။
ဗာရာဏသီ၊ ဌာနီဖွားပေပ၊ လှည်းသားငါးရာနှင့်၊ ဝါဏိဇ္ဇာ ကုန်သည်လုပ်စဉ်က၊ ထိန်းအုပ်သူလောင်းတော်မြတ်ကယ်က၊ ရေပြတ်သည်ကန္တာရ၊ ရှာကြရန်ရေမတွေ့သော်ကြောင့်၊ ယနေ့တွင်သေချိန်ရောက်မည်ဟု၊ တောင်ခြောက်ဆယ်အနက်တူးမိတော့၊ ရှက်ကူးခံကျောက်ဖြာဆို့လို့၊ အချို့လူလက်မှိုင်ချတော့၊ မရရင်မနေပေဘု၊ သေပေစေ ငါလျှင်ခွဲမည်ဟု၊ လက်စွဲကိုင် တူနှင့်နှက်တော့ကမှ၊ ကျောက်အက်ခါရေပေါ်ထွက်လို့၊ အသက်ကယ်မသေအုံးကြဘု၊ ထိုထုံးစံပမာမိုးကြရင်း၊ တွင်းကြီးမှာ မခက်ခဲပါဘု၊ နက်နဲဉာဏ်ပညာနှင့်၊ ဝိရိယလွန်စွာရှိပေတဲ့၊ ဗောဓိပန်လောင်းတော်မှူးကဲ့သို့၊ ဦးလေးစံဒါယကာက၊ ရှေ့ဆောင်ကာစီမံကြပ်လို့၊ ရေငတ်သူဆွေသဟာတို့၊ နွေအခါရေပြာသောက်ရအောင်၊ ပြေအမဟာခေမာရောက်ရန်ဘို့၊ တူးဖောက်စေကြောင်း။
သာဟာယာ = သဟာယ၊ အပေါင်းအသင်း။
ညာတကာ = ဆွေမျိုး။
သင်္ဂဟ = ရင်းနှီးသော အဆွေခင်ပွန်း။
နေမိတံ = နိမ္မိတရုပ်ပွားတော်။
ကနိဋ္ဌာ = အငယ်ဆုံးသော။
ဝါဏိဇ္ဇာ = ကုန်သည်။
သံယောဇဉ်နှင့် ဈာန်လျှောအရှင် ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ မောင်းထောင်ရွာမှ ဦးကေသရသည် ဆုံးဆယ်မြို့တွင် ဆရာတော်အဖြစ်သို့ရောက်ပြီးနောက် မောင်းထောင်ရွာမှ ဒါယကာ၊ ဒါယကာမတို့က ပင့်သဖြင့် ကြွတော်မူလာရာ မောင်းထောင်ရွာအနီး ငါးရေဝင်ရွာမှ ရဟန်းလူထွက်ဖြစ်သူ ဦးပြူးက သမောအဌကထာလာ ပါဠိကို ရေးလှူ၏။
ဆရာတော်က ဘာသာပြန်ပေးရမည်လားဟု မေးလေလျှင် မဟုတ်ပါ ဆရာတော်သိစေရန်သာ လျှောက်ပါသည်ဟု ဖြေသည်ကို ဦးကျော်လှက သီဟိုဠ်တွင် ဈာန်ရရဟန်းတစ်ပါးက ဈာန်လျောပြီးနောက် မီးသွေးအလိမ်းလိမ်း ဖုံအလိမ်းလိမ်းကပ်ငြိကာ ဆင်းရဲနေ၏။
ဤသည်ကို မြင်ရသော ရဟန်းတို့က ရယ်မောသဖြင့် ဈာန်လျောရဟန်းက မိမိမှာ ဈာန်ရပြီးမှ ဖောက်ပြန်ဆင်းရဲရကြောင်း အရှင်ဘုရားတို့ တရားကို ကြိုးစားသင့်ကြောင့် လျှောက်သောဝတ္ထုဖြင့် ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
သံယောဇဉ်နှင့် ဈာန်လျှောအရှင် သီဟဠံ ဒီပံကျွန်းတွင်မှ၊ ဖန်စွန်းသည်စီဝရံနှင့် တပသီပျံဤဈာန်ကလျှောခဲ့ရင်၊ သံယောဇဉ်တွယ်တာတာကြောင့်၊ လယ်ယာမြေကျယ်စွာနှုတ်လို့၊ လောင်ပူစွာတောင်သူ၏ အလုပ်ဟာမို့၊ လူရုပ်ဟန်ရှေးအခါပဌမနှင့်၊ ဝေးပါလှ ဆွေးလျကြုံ။
ပိတုန်းရောင်ပြောင်သပိတ်ကယ်နှင့်၊ သုံးကျိပ်ခင်ထေရ်ရဟန်းတို့၊ သည်လမ်းတွင်တွေ့ဆုံကြတော့၊ လက်ခြေသက်သေပြလို့၊ မက္ကဋ မြောက်အိုရုပ်ကဲ့သို့၊ ထိပုဂ္ဂလာပဉ္ဇင်းပျိုတို့၊ ကျွန်ုပ်အရုပ်မအိုတို့ချင်က၊ ကိုယ့်ဘို့ရာကိုယ်သာပိုက်ကြ၊ မှာလိုက်လျှင်ခင်ရဟန်းတို့၊ ကျင်ကျွမ်းသည်ဘာဝနာနှင့်၊ အာဝါသံ လျှောကာကျသတဲ့၊ သမောအဌကထာတွင်၊ ဟောကာပြခဲ့၊ ဇောကဖြစ်ပုံ။
ငါးရေဝင် တကာလှော်က၊ ဆရာတော် ပုဂ္ဂိုလ်စုနှင့်၊ ပျိုနုခင်ဦးပဉ္ဇင်းငဲ့ တင်ကြဉ်းဆောင်၊ လှူမဏ္ဍပ်တွင်မှ၊ သူကပ်လှာ၊ မှတ်စရာအထူးပ၊ အဌကထာကို၊ ဘုရားတကာပြူးက၊ အလွှာကူးခဲ့ပေးရှာတုံ၊ စေတနာဟုံကြည်နူး။
သီဟိုဠ်ဤလိုတွေ့ကြသထင့်၊ ထိုနေ့တွင်ဦးပဉ္ဇင်းငဲ့ကို၊ ကိုယ်ချင်းစာနာလို့၊ ယိုယွင်းကာ၊ ဖျင်းရာမကျအောင်၊ ယဉ္စအညေနှင့်၊ နတထွေရက္ခန္တိတဲ့၊ ပါဠိဂါထာနှင့်၊ ဆရာတကာဟောပေလို့၊ အာသဝေါပင်၊ စင်မကင်းသော်လဲ၊ ပဉ္ဇင်းပျို၊ သွင်းလိုတဲ့နှလုံးနှင့်၊ ဟိုသုံးဆယ်မြို့နယ်သွားရတော့၊ ဘယ်တရားဘယ်လိုလို၊ အရွယ်ပျို၊ ငယ်ကိုသမဏိက၊ ဈာန်မလျှောခင်၊ ဉာဏ်သဘောအရင်သိပေတဲ့၊ လံကဓောတွင်၊ သံယောဇဉ်နှင့် ငြိရှာတဲ့၊ ဇောတိကိုပြူး။
သီဟဠံ = သီဟဠ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း။
စီဝရံ = သင်္ကန်း။
မက္ကဋ = မျောက်။
အာဝါသံ = ကျောင်းတိုက်၊ နေအိမ်။
သမဏိ = သမဏ၊ ရဟန်း။
လံကဓော = လောကဓံ။
ဇောတိ = ဇောတိရသပတ္တမြား၊ ပတ္တမြားနှင့်တူသောသူ ဟုဆိုလိုဟန်ရှိသည်။
UTC+09:45 ဆိုသည်မှာ UTC time offset ၏ +09:45 အချိန်တွင်ရှိသော အချိန်၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။
UTC+09:45 ကို ဩစတြေးလျနိုင်ငံတွင် Central Western Summer Time (CWST) အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ဇုန်ကို အနောက်ဩစတြေးလျပြည်နယ်တွင် နေ့အလင်းရောင်ထိန်းသိမ်းသောအချိန် အသုံးပြုသော နွေရာသီကာလ၌ တောင်ဩစ‌တြေးလျပြည်နယ်နှင့် အနောက်ဩစတြေးလျပြည်နယ်တို့ကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသော Eyre Highway လမ်းတလျှောက်ရှိ အမြန်လမ်းစာသောက်ဆိုင်များတွင် အသုံးပြုကြသည်။
သို့ပေမယ့် ဒါဟာ တရားဝင်အသုံးပြုခြင်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
အစိုးရသည် နယ်ခြားမျဉ်းအစနှင့်အဆုံးများတွင် မည်သည့်အချိန်ဇုန်များကို အသုံးပြုရမည်ကို လမ်းမြေပုံ၌ တိကျစွာ ဖော်ပြထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဩစတြေးလျနိုင်ငံတွင် Border Village၊ Caiguna၊ Eucla၊ Madura နှင့် Mundrabilla စသော ဒေသ ၅ ခုတွင် UTC+09:45 အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ အနောက်ဩစတြေးလျပြည်နယ်တွင် နေ့အလင်းရောင်ထိန်းသိမ်းသောအချိန်အသုံးမပြုသောကြောင့် ထိုဒေသတို့တွင် UTC+08:45 အား အသုံးပြုကြသည်။
အခြားကြည့်ရန် UTC+08:45 ပြင်ပလင့်များ Find cities currently in UTC+9:45 Category:UTC offset များ။
UTC+08:45 ဆိုသည်မှာ UTC time offset ၏ +08:45 အချိန်တွင်ရှိသော အချိန်၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။
UTC+08:45 ကို ဩစတြေးလျနိုင်ငံတွင် Central Western Summer Time (CWST) အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ဇုန်ကို တောင်ဩစ‌တြေးလျပြည်နယ်နှင့် အနောက်ဩစတြေးလျပြည်နယ်တို့ကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသော Eyre Highway လမ်းတလျှောက်ရှိ အမြန်လမ်းစာသောက်ဆိုင်များတွင် အသုံးပြုကြသည်။
အစိုးရသည် Eyre Highway လမ်း၏ အရှေ့ပိုင်းအခြမ်းတွင် ခရီးသွားများအား ၎င်းတို့၏ နာရီများအား ၄၅ မိနစ် ရှေ့သို့တိုးရန် အကြံပြုထားသော ဆိုင်းဘုတ်များအား စိုက်ထူထားသည်။
ဩစတြေးလျနိုင်ငံတွင် Border Village၊ Caiguna၊ Eucla၊ Madura နှင့် Mundrabilla စသော ဒေသ ၅ ခုတွင် UTC+08:45 အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ထို့ပြင် ထိုအချိန်ဇုန်ကို tz database ၏ သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်သော Australia/Eucla တွင်လည်း အသုံးပြုသည်။
အခြားကြည့်ရန် UTC+09:45 ကိုးကား ပြင်ပလင့်များ Find cities currently in UTC+08:45 Category:UTC offset များ။
'''ဒသကနိပါတ် - ၄၄၅။
နိဂြောဓဇာတ် ကြက်၏ဆူ ဖြိုးသောအသားကို စားရသူမင်းဖြစ်၍ ကြံ့သောအသားကို စားရသူ စစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး အရိုးကပ်အသားကို စားရသူ ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကျေးဇူးချေဖျက် ပြစ်မှားလျက် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် ဒေဝဒတ်အား “ငါ့ရှင်ဒေဝဒတ်... မြတ်စွာဘုရားသည် သင့်အား ကျေးဇူးများ၏၊ မြတ်စွာဘုရားကိုမှီ၍ သာမဏေ အဖြစ် ပဉ္စင်းအဖြစ်ကိုရ၏၊ ပိဋကတ်ကို တတ်မြောက်၏၊ ဈာန်ကိုရ၏၊ ပစ္စည်းလေးပါးကိုရ၏”ဟု ပြောဆိုကုန်၏၊ ထိုအခါ ဒေဝဒတ်သည် မြက်သစ်ရွက်ကို မြှောက်ကာ “ဤမျှလောက်လည်း ရဟန်းဂေါတမသည် ငါ့အားပြုအပ်သောကျေးဇူးမရှိ”— ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ဒေဝဒတ်သည် ကျေးဇူးကို မသိတတ်ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူလျှင် သိတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့... ဒေဝဒတ်သည် ယခုအခါ၌သာ ကျေးဇူးကို မသိတတ်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ကျေးဇူးကို မသိတတ်၊ အဆွေ ခင်ပွန်းကို ပြစ်မှားတတ်၏”ဟုမိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ချွေးမဖြစ်ပုံ မိန်းမမြုံ လွန်လေပြီးသောအခါ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် မာဂဓမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော်ရာဇဂြိုဟ် သူဌေးသည် မိမိသားကို ဇနပုဒ်သူဌေး၏ သမီးနှင့်လက်ထပ်လေ၏၊ ထိုသူဌေးသမီးသည် မြုံ၏၊ နောက် အဖို့၌ လာဘသက္ကာရသည် ဆုတ်ယုတ်ခဲ့၏၊ ငါတို့သား အိမ်၌ မိန်းမသည် မြုံခဲ့၏၊ အသို့လျှင် အမျိုးအနွယ်သည် ပြန့်ပွားလတ္တံ့နည်းဟု ပြောဆိုလျှင် သူဌေးသမီး အပေါ်သို့သာ ရောက်၏။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဟန် ချွေးမဖန် ထိုအခါ သူဌေးသမီးသည် ထိုသို့ဖြစ်စေဦး ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ အမူအရာကို ပြု၍ လှည့်စားမည်ဟု ကြံစည်လျက် မိမိအကျိုးစီးပွား လိုလားသော အထိန်းမအား “မိခင်... ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ ဟန်ဆောင်လိုသည်၊ ကိုယ်ဝန် ဆောင်မိန်းမနှင့်တူအောင် အဘယ်သို့ပြုရသနည်း”ဟု မေး၏၊ အထိန်းမကြီးသည် “ချစ်သမီး... ဥတုလာသောအခါ ဥတုခံ အနှီးထည့်ရသည်၊ ချဉ်သောအရသာတို့ကို စားရသည်၊ မွေးဖွားခါနီးကာလ၌ လက်ခြေတို့ ဖောရောင်၍လာသည်၊ သားမြတ်ဖျားတို့ မည်းနက်သည်၊ နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း အဝတ်နွမ်းကို ဝတ်ရသည် စသည်ဖြင့် နည်းပေးလေ၏၊ သူဌေးသမီးလည်း နည်းရ၍ လင်ယောက်ျားကို ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်းကို ပြောကြားကာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အဟန်ပြုလေ၏ ယောက်ျားလည်း ဝမ်းမြောက်သဖြင့် ကိုယ်ဝန် အစောင့် အရှောက်ကို ပေးလေ၏။
ခရီးသည် ညောင်ပင်ရင်းထား ကိုးလလွန်၍ ဆယ်လထဲ ရောက်လျှင် သားဖွား ယောက္ခမနှင့်လင်ယောက်ျားတို့ကို မိဘအိမ်သို့သွား၍ ဘွားလိုကြောင်းနှင့်ပန်ကြားကာ ရထားစီးပြီးလျှင် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်မှ အခြံအရံနှင့် တကွထွက်လေ၏၊ ထိုသူဌေးသမီး၏ရှေ့မှ လှည်းကုန်သည် တဦးသည် သွားနှင့်၏၊ ထိုလှည်း၌ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတယောက်သည် စီး၍လိုက်လာ၏၊ လှည်းစခန်းတခုတွင် စခန်းချခိုက် အနီးရှိ ပညောင်ပင်ရင်း သို့သွား၍ သားယောက်ျားကလေး ဖွားမြင်ပြီးလျှင် ငါကား လှည်းနှင့်ကင်း၍မသွားနိုင် သားငယ်ကို ယူလို့မဖြစ်၊ အသက်ရှည်သော် သားမှာရနိုင်သည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ သားငယ်ကို ထားခဲ့၍ နံနက်စောစောကလျှင် မိမိလာခဲ့ရင်း လှည်းနှင့်အတူ လိုက်လေ၏၊ သားငယ်ကို နတ်တို့စောင့်ကုန်၏။
သားဖွားဟန်မူ သူငယ်ယူ သူဌေးသမီးလည်း နံနက်စာ စားချိန်၌ ထိုအရပ်သို့ရောက်လျှင် ခေတ္တနားနေလျက် ကိုယ်လက်သုတ်သင် ဦးမည်ဟု အထိန်းမကိုခေါ်၍ ပညောင်ပင်ရင်းသို့ဝင်ရာ ရွှေအဆင်း နှင့်တူသော မွေးဖွားစသားငယ်ကိုမြင်လျှင် အလွန် ဝမ်းမြောက်ကာ ပွေ့ချီလျက် ရင်ခွင်ကို သွေး, ကိုယ်ဝန်အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် လိမ်းကျံစေလျက် သားဖွားမြင်ကြောင်း ပြောကြားလေလျှင် အလုပ်အကျွေးတို့သည် တင်းတိမ်ကာ ရံကြကုန်၏၊ ကိစ္စပြီးလျှင် ယောက္ခမများထံ သတင်း စကားကို စေလိုက်၏၊ ယောက္ခမများလည်း ပြန်လာရန်မှာ လိုက်သဖြင့် အခြံအရံနှင့်တကွ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ပြန်လေ၏၊ သတို့သားကို အမည်မှည့်သောနေ့၌ ပညောင်ပင်ရင်း၌ မွေးဖွားသောကြောင့် နိဂြောဓသတို့သားဟု မှည့်ကြကုန်၏။
ဘွားဘက် အတူသွား ပညာသင်ကြား ထိုနေ့ပင်လျှင် ... သူဌေးငယ်၏ ချွေးမလည်း မွေးဖွားရန် မိဘတို့အိမ်သို့သွားရာ လမ်းခရီးအကြားတွင် သစ်ခက်တခု အောက်၌ မွေးဖွားသဖြင့် သာခသတို့သားဟု မှည့်ကြကုန်၏၊ ထိုနေ့ပင်လျှင် သူဌေး၏ အပ်လျှိုသမားမယားသည် ပုဆိုးနွမ်းအတွင်း မွေးဖွားသဖြင့် ပေါဋ္ဌိကသတို့သားဟု အမည်မှည့်ကြကုန်၏၊ သူဌေးကြီးသည် နှစ်ယောက်သော သတို့သားတို့ကိုလည်း နိဂြောဓသတို့သားနှင့် တနေ့တည်း မွေးဖွားသဖြင့် ဆောင်ယူစေ၍ နိဂြောဓ သတို့သားနှင့် အတူ ကြီးပွားစေကုန်၏။
သတို့သားသုံးယောက်တို့သည် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့သွား၍ အတတ်ပညာ သင်ကြားကြကုန်၏၊ သူဌေးသားနှစ်ယောက်တို့သည် ဆရာအား အသပြာနှစ်ထောင်ပေး၍ သင်ကြားကုန်၏၊ ပေါဋ္ဌိကကား နိဂြောဓသတို့သားထံ၌ သင်ကြား၏။
ပညာတတ်မြန် ရပ်ဌာန်ပြန် ထိုသတို့သား သုံးယောက်တို့သည် အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် ဆရာကို ပန်ကြား၍ တက္ကသိုလ်ပြည်မှထွက်ကာ လှည့်လည်လတ်သော်ဗာရာဏသီပြည်သို့ရောက်၍ ညအခါ နတ်ကွန်းတခု၌အိပ်ကြလေကုန်၏၊ ထိုအခါဗာရာဏသီမင်း နတ်ရွာစံသဖြင့် တမြို့လုံးစည်လည်ကာ ဖုဿရထား လွှတ်ရန် အသင့်စီမံ၍ထားကုန်၏၊ ပေါဋ္ဌိကသည်မိုးသောက်ထ အခါ၌ နိဂြောဓ၏ခြေတို့ကို ဆုပ်နယ်လျက်နေ၏။
နတ်ကွန်းနေကြက် ခိုက်ရန်ပြုချက် ထိုအခိုက်နတ်ကွန်းရှိကြက်တို့တွင်ကြက် နှစ်ကောင်သည် အထက်အောက်အိပ်ကြရာ၊ အထက်ကြက်သည် အောက် ကြက်အပေါ်၌ ကျင်ကြီးစွန့်၍ ချ၏၊ အောက်ကြက်သည် အမျက်ထွက်၍ “ကျင်ကြီးစွန့်ချသူကား အဘယ်သူနည်း”ဟု မေး၏၊ အထက်ကြက်သည် “အဆွေ... အမျက်မထွက်ပါလင့်၊ မသိ၍ စွန့်ချမိပါ၏”ဟု ပြော၏၊ “အချင်း...သင် ကားငါ့ကို ကျင်ကြီးစွန့်ချရာ မှတ်သလော၊ ငါ၏အစွမ်းကို သင်မသိသလော”ဟု ခြိမ်းချောက်ကာ ပြောလေ၏။
ကိုယ်စွမ်းပြောလျက် အမျက်ထွက် အထက်ကြက်လည်း တောင်းပန်၍မရသဖြင့် အမျက်ထွက်လာ၍ “အချင်း... သင်၏အစွမ်းကား အဘယ်နည်း”— ဟု မေးလေ၏၊ “အချင်း...ငါ၏အသားကိုစားသူသည် နံနက် စောစော၌လျှင် အသပြာတထောင်ကို ရလတံ့၊ ထို့ကြောင့် ငါမာန်တက်၏”ဟု ပြော၏၊ “အချင်း... အသားစား၍ အသပြာတထောင်ရစေတတ်သော အစွမ်းမျှလောက်ဖြင့် မာန်မတက်သင့်၊ ငါ၏ဆူသောအသားကို စားသောသူသည် နံနက်စောစော၌လျှင် မင်းဖြစ်လတံ့၊ မဆူမခြောက် အလယ်သားကိုစားသူသည် စစ်သူကြီးဖြစ်လတံ့၊ အရိုး၌ ကပ်သောအသားကို စားသောသူသည် ဘဏ္ဍာစိုးဖြစ်လတ္တံ့”ဟု တကောင်နှင့်တကောင် အစွမ်းကိုပြ၍ မာန်တက်ကာ ပြောဆိုနေကြကုန်၏။
ကြက်ကိုသတ်စား ဥယျာဉ်သွား ပေါဋ္ဌိကကြားတည့်လျှင် ငါတို့မှာကံကော်ပြီ၊ အသပြာတထောင်ဖြင့် အသို့ပြုအံ့နည်းဟု သစ်ပင်သို့တက်၍ အထက် ကြက်ကိုဖမ်းကာ သတ်၍ မီးကင်ပြီးလျှင် ဆူသောအသားကို နိဂြောဓအားပေး၏၊ အလယ်သားကို သာခအားပေး၏၊ အရိုး၌ ကပ်သောအသားကို မိမိကိုယ်တိုင် စား၏၊ စားပြီးလျှင်– “အဆွေနိဂြောဓ... သင်သည် ယနေ့မင်းဖြစ်လတံ့၊ အဆွေသာခ... သင်လည်း စစ်သူကြီးဖြစ်လတံ့၊ ငါကား ဘဏ္ဍာစိုးဖြစ်လတံ့”ဟု ပြောလေ၏၊ ထိုအခါ နှစ်ယောက်သောသူဌေးသားတို့သည် “အဆွေ... အဘယ်ကြောင့်သိသနည်း”ဟု မေးပြန်ရာ အကြောင်းစုံကို ပြောကြားလေ၏၊ ထို့နောက်သတို့သားတို့သည် နံနက်စာစားချိန်ဝယ် မြို့တွင်းရှိ ပုဏ္ဏားတယောက်အိမ်၌ ထောပတ် သကာနှင့်ရောသော ဃနာထမင်းကို စားပြီးလျှင် မင်း၏ ဥယျာဉ်တော်သို့ဝင်ကာ နိဂြောဓသည်မင်္ဂလာကျောက်ဖျာ ပေါ်၌အိပ်၏၊ သာခနှင့်ပေါဋ္ဌိကတို့သည် အပြင်ပ၌အိပ်ကြကုန်၏။
ဥယျာဉ်အိပ်ခိုက် ရထားဆိုက် ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည် စီရင်ထားသောဖုဿရထားကို မင်းမြှောက်တန် ဆာငါးပါးတင်ကာလွှတ်လေ၏၊ ရထားသည် ဥယျာဉ်တော်သို့ဝင်လျက် မင်္ဂလာကျောက်ဖျာအနီး တွင်ရပ်၏၊ ပုရောဟိတ်လည်း ကျောက်ဖျာထက်၌အိပ်နေသော နိဂြောဓ သတို့သားကိုမြင်လျှင် ဘုန်းရှိသူဖြစ်လိမ့်မည် ဟု ခြေကိုဖွင့်၍ကြည့်ပြီးလျှင်– “အချင်းတို့... ဤသူကား ဗာရာဏသီမင်းအဖြစ်ကို ထားဘိဦး၊ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းအလုံး၌ ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်ထိုက်၏”ဟု ပြောကြားပြီးလျှင် အလုံးစုံသော တူရိယာတို့ကို တပြိုင်နက် တီးမှုတ်စေ၏၊ နိဂြောဓသတို့သား နိုး၍ မျက်နှာဖွင့်ကြည့်ပြီးလျှင် အနည်းငယ်လျောင်း၍ တဖန် ထက်ဝယ်ဖွဲ့ကာထိုင်လေ၏။
နိဂြောဓ လုလင် မင်းမြှောက်တင် ပုရောဟိတ်သည် ပုဆစ်တုပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး...ဗာရာဏသီမင်းအဖြစ်သည် အရှင်မင်းကြီးသို့ ရောက်ပါပြီ”— ဟု လျှောက်ထားတောင်းပန်ပြီးလျှင် မင်းမြှောက်တန်ဆာတို့ကို ဝတ်ဆင်စေ၍ အဘိသိက်သွန်းကာ မင်းမြှောက်လေ၏၊ နိဂြောဓသတို့သား မင်းအဖြစ်သို့ရောက်လျှင် သာခသတို့သားအား စစ်သူကြီးအရာကိုပေး၍ မြို့တွင်းသို့ဝင်၏၊ ပေါဋ္ဌိကလည်း မင်းကြီးနှင့်အတူ လိုက်လေ၏။
မိဘခေါ်ခိုင်းကြ ပေါဋ္ဌိက မင်းကြီးသည် တနေ့သ၌ မယ်တော် ခမည်းတော်တို့ကို သတိရသဖြင့် သာခစစ်သူကြီးကို အခေါ်ခိုင်းရာ မယ်တော် ခမည်းတော်တို့ထံ ပြုဘွယ်ကိစ္စ မရှိဟုပယ်လေ၏၊ ထို့နောင် ပေါဋ္ဌိကကို ခိုင်းတော်မူပြန်၏၊ ပေါဋ္ဌိကလည်း မင်းကြီး၏ မယ်တော် ခမည်းတော်တို့ထံ သွား၍ “သင်တို့သား နိဂြောဓသည် ဗာရာဏသီပြည်၌ မင်းဖြစ်၍နေပြီ၊ အခေါ်ခိုင်း၍ လာခဲ့သည်၊ ချမ်းသာစွာ စားသောက်နေရန် လိုက်ခဲ့ကြပါ”ဟု ခေါ်သော်လည်း ငါတို့မှာ ဥစ္စာပစ္စည်း များစွာရှိ၏၊ မလိုက်လိုဟု ငြင်းပယ်ကုန်၏၊ သာခစစ်သူကြီး၏ မိဘတို့ကို ခေါ်ပြန်ရာလည်း ထို့အတူ ငြင်းပယ်ကုန်၏၊ မိမိ၏ မိဘတို့ကို ခေါ်ပြန်ရာလည်း မလိုက်လို အပ်ချုပ်၍ အသက်မွေးမည် ဟု ငြင်းပယ်ကုန်၏။
ကျေးဇူးဖျက်ဆီး စစ်သူကြီး ထိုအခါ ပေါဋ္ဌိကသည် ဗာရာဏသီပြည်သို့ပြန်ခဲ့၍ သာခစစ်သူကြီး အိမ်၌ အပန်းဖြေပြီးမှ နိဂြောဓ မင်းကြီးကို ဖူးမြင်မည်ဟု ကြံစည်ကာ သာခစစ်သူကြီးအိမ် တံခါးသို့ သွား၍ တံခါးစောင့်အား “အမောင်... စစ်သူကြီးကို သင်တို့အဆွေ ပေါဋ္ဌိကလာသည် လျှောက်ထားပေးပါ” ဟု စေခိုင်း၏၊ တံခါးစောင့် သွား၍ လျှောက်ထားရာ မင်းအဖြစ်ကို မပေး၍ ရန်ငြိုးထားခဲ့ဘူးသဖြင့် ပေါဋ္ဌိက အမည်ကို ကြားကာမျှဖြင့်ပင် အမျက်ထွက်၍ “ပေါဋ္ဌိက၏ အဘယ်အဆွေနည်း၊ ကျွန်မသား အရူးဖြစ်၏”ဟု ပြောဆိုကာ ရိုက်ပုတ်ထောင်းထုစေပြီးလျှင် လည်ပင်းကိုကိုင်၍ ထုတ်စေ၏။
ပေါဋ္ဌိကပြန်ရောက် ကြောင်းစုံလျှောက် ပေါဋ္ဌိကသည် ... သာခကား ငါ့ထံမှ စစ်သူကြီးအရာကိုရပါလျက် သူ့ကျေးဇူးကိုမသိ၊ ကျေးဇူးရှင်အဆွေခင်ပွန်းကို ရိုက်ပုတ်ထောင်းထု၍ နှင်ထုတ်စေဘိ၏၊ ငါ့အဆွေနိဂြောဓ မင်းကြီးကား ပညာရှိ၏၊ သူ့ ကျေးဇူးကိုသိတတ်၏၊ သူတော်ကောင်းတည်းဟု ကြံစည်လျက် မင်းကြီး၏ အိမ်တံခါးသို့ သွား၍ တံခါးစောင့်အား “အဆွေတော် ပေါဋ္ဌိက လာကြောင်း လျှောက်စေ၏၊ မင်းကြီးလည်း ခေါ်စေ၍ နေရာမှထပြီးလျှင် ခရီးဦးကြိုဆို၍ ထမင်းစားစေပြီးလျှင် မယ်တော် ခမည်းတော်တို့ အကြောင်းကို မေးသဖြင့်ပေါဋ္ဌိကလည်း အကြောင်းစုံ လျှောက်ထားလေ၏။
စစ်သူကြီးရှေ့ မှောက် ပေါဋ္ဌိက လျှောက် သာခ စစ်သူကြီးလည်း ပေါဋ္ဌိကသည် မင်းကြီးနှင့် ငါ့ကို အချစ်ပျက်အောင် ကုန်းတိုက်လိမ့်မည်၊ ငါ့မျက်မှောက် ဖြစ်လျှင် တိုက်ဝံ့မည်မဟုတ်ဟု မင်းကြီးထံအမြန်လိုက်သွားရာ ပေါဋ္ဌိကနှင့်ဆုံမိလေ၏၊ ပေါဋ္ဌိကလည်း သာခစစ်သူကြီး မျက်မှောက်မှာပင် “အရှင်မင်းကြီး...အကျွန်ုပ်သည် သာခစစ်သူကြီးအိမ်၌ အပန်းဖြေမည်ဟု မိမိလာကြောင်း ပြောကြားစေရာ သာခစစ်သူကြီးသည် ထိုသူကိုငါမသိဆို၍ ရိုက်ပုတ် ထောင်းထု၍ နှင်ထုတ်စေပါ၏၊ ယုံတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင်– “အရှင်မင်းကြီးက ဤသူကား အဘယ်သူနည်း၊ အဘယ်သူ၏ အဆွေခင်ပွန်းနည်း၊ ဤသူကိုငါမသိ ဆို၍ သာခစစ်သူကြီး ပြုလုပ်သကဲ့သို့ အရှင်မင်းကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် မပြုလုပ်ပါသနည်း”။
“အရှင်မင်းကြီး...ရိုက်ပုတ် ထောင်းထု စေပြီးမှ သာခစစ်သူကြီးစကားကို လိုက်နာကုန်သော သူတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို နှုတ်လှံထိုးကာ လည်ပင်း ကိုကိုင်၍ ငင်ထုတ်ကုန်၏”။
“အရှင်မင်းကြီး...ပညာဉာဏ်မရှိ၊ ကျေးဇူးကိုလည်းမသိ၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှားတတ်သော အရှင်မင်းမြတ်၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော သာခသည် ဤသို့ သူတော်မဟုတ် သူယုတ်တို့အကျင့်ကို ကျင့်အပ်ပြီ”- ဟု ဖြစ်ပျက်ပုံ အလုံးစုံကို လျှောက်ထားပြန်၏။
ကျေးဇူးရှိဘူး မင်းချီးကျူး ထိုအခါ နိဂြောဓမင်းကြီးသည် ပေါဋ္ဌိက ကျေးဇူးကို သာခစစ်သူကြီးအား ပြောလိုသဖြင့်– “အဆွေပေါဋ္ဌိက...ဤသူကို ငါမသိဆို၍ သာခသည် ရိုက်ပုတ် ထောင်းထု၍ နှင်ထုတ်ခြင်းအမှုကို ပြုအပ်၏ဟူသော စကားကို သင်သည် ငါ့အား လျှောက်ထား၏၊ တစုံ တယောက်သော သူသည် မလျှောက်ထား”။
“အဆွေပေါဋ္ဌိက သင်သည် ငါနှင့် သာခ နှစ်ပါးစုံသော အဆွေခင်ပွန်းတို့အား ချမ်းသာစွာ အသက်မွေးကြောင်းကို ပေးသောသူ ဖြစ်ပေ၏၊ သင်သည် ငါတို့နှစ်ယောက်အား လူ့ပြည်၌ မွန်မြတ်သော မင်းစည်းစိမ်ကို ပေးသောသူဖြစ်ပေ၏”။
သူမိုက်ကျင့် ပျက် ကျေးဇူးဖျက် “အဆွေပေါဋ္ဌိက ... ဤမင်း စည်းစိမ်တို့ကိုငါတို့သည် သင့်ထံမှ ရအပ်ကုန်၏၊ ဤမင်းစည်းစိမ်ရရာ၌ ငါ့အားယုံမှား သံသယမရှိပေ၊ မီး၌ထည့်အပ်သော မျိုးစေ့သည် အပင်မပေါက် ပြာဖြစ်သကဲ့သို့ ထို့အတူ သူယုတ်မာ၌ ပြုအပ်သောကျေးဇူးသည် အကျိုးမရှိပျောက်ပျက်၏”။
“ကျေးဇူးကိုသိ၍ မြတ်သောအကျင့်သီလရှိသော သူ၌ ပြုအပ်သော ကျေးဇူးကား များစွာ အကျိုး ရှိ၏၊ ချိုင်းဝှမ်းသော လယ်မြေကောင်း၌ စိုက်ပျိုးအပ်သော မျိုးစေ့သည် အပင်ပေါက်၍ မပျောက် ပျက်သကဲ့သို့ ထို့အတူ ထိုကျေးဇူးကိုသိတတ်သော သူ၌ ပြုအပ်သော ကျေးဇူးသည် မပျောက်ပျက်လေ”- ဟု သာခ၏အပြစ်ကို ပြောဆိုလေ၏၊ ထိုအခါ သာခလည်း မင်းကြီး၏ရှေ့တော်မှာပင် တည်၏။
ကျေးဇူးမသိ လတ် လှံနှင့်ထိုးသတ် တဖန် မင်းကြီးသည် သာခစစ်သူကြီးကို “သင်သည် ပေါဋ္ဌိကကို သိပြီ လော”ဟု မေး၏၊ သာခ စစ်သူကြီးသည် ဆိတ်ဆိတ်သာနေ၏၊ တဖန် နိဂြောဓမင်းကြီးသည်– “အို-အမတ်တို့...ယုတ်မာလျက် စဉ်းလဲ လှည့်ပတ်တတ်၍ သူယုတ်တို့အကြံကို ကြံစည်တတ်သော ဤသာခကို လှံသေးလှံမတို့ဖြင့် ထိုးသတ်ကြကုန်လော့၊ သာခအား အသက်ရှင်ခြင်းကို ငါအလိုမရှိ”— ဟု မင်းဒဏ် ပေးလေ၏။