kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်ကား နေဝသညာကုသိုလ်ဇော ၂-ကြိမ်၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ကား နေဝသညာကြိယာဇော ၂-ကြိမ် ကျပြီးလျှင် စိတ်အစဉ် ချုပ်ပြတ်ခြင်းဟူသော နိရောဓသမာပတ်သို့ ရောက်လေ၏။
စိတ်မရှိဘဲ ၇-ရက်, ၆-ရက် စသည် တည်နေပြီးနောက် ထိုသမာပတ်မှ ထလိုသော် ရှေးဦးစွာ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်ကား အနာဂါမိဖိုလ်၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ကား အရဟတ္တဖိုလ် တစ်ကြိမ်ဖြစ်၍ ဘဝင်ကျ၏။
"လယ်တီဒီပနီ" ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ။
ခပ်သိမ်းသောဘုရားရှင်တို့၏ သာသနာတောမြတ်၌ ကြုံကြိုက်ကြကုန်သော သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် လေးမျိုးရှိ၏။
ဤသို့ လေးမျိုးရှိကြောင်းကို အင်္ဂုတ္တိုရ်ပါဠိတော်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
၎င်းလေးမျိုးတို့မှာ - ၁။
ဥဂ္ဃါဋိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ၂။
ဝိပဉ္စိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ၃။
နေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ၄။
ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်မျိုး တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုး ၁။
ဥဂ္ဃါဋိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဥဂ္ဃါဋိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဆိုသည်မှာ သက်တော်ထင်ရှားရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားနှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံရ၍ တစ်ခုသော တရားဓမ္မကို ဟောတော်မူရာ အကျဉ်းသင်္ခေပဥဒ္ဒေသစကား၏ အဆုံး၌ မဂ်, ဖိုလ်ကို ရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဥဂ္ဃါဋိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မည်၏။
ဝိပဉ္စိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဝိပဉ္စိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဆိုသည်မှာ အကျဉ်းသင်္ခေပ ဥဒ္ဒေသမျှနှင့် မဂ်, ဖိုလ်ကို မရနိုင်သေး။
ထိုအကျဉ်းသင်္ခေပဥဒ္ဒေသကို အကျယ်ဝိတ္ထာရအားဖြင့် ဖွင့်ပြဝေဖန်၍ ဟောတော်မူမှသာ မဂ်, ဖိုလ်ကို ရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဝိပဉ္စိတညူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မည်၏။
နေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုး နေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဆိုသည်မှာ ဥဒ္ဒေသ, နိဒ္ဒေသအကျဉ်း, အကျယ်အားဖြင့် ဟောတော်မူသော်လည်း ဒေသနာအဆုံး၌ မဂ်, ဖိုလ်ကို မရနိုင်မူ၍ ထိုဒေသနာကို ကြားနာဆောင်ရွက် လေ့ကျက်မှတ်သား၍ ထားပြီးလျှင် ထိုဒေသနာ လာရှိတိုင်းသော တရားကို များစွာသော နေ့, ရက်, လ, နှစ်တို့ဖြင့် ကျင့်ကြံပွားများအားထုတ်မှသာ မဂ်, ဖိုလ်ကို ရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် နေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မည်၏။
ဤနေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည်လည်း မိမိသန္တာန်၌ ပါရှိသော ပါရမီအနုအရင့် အဆင့်ဆင့်သို့ လိုက်၍လည်းကောင်း, ကိလေသာ အထက်အနုံ့ အဆင့်ဆင့်သို့ လိုက်၍လည်းကောင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်ရသော ကာလအတိုအရှည်အားဖြင့် အများရှိကြ၏။
ခုနစ်ရက်ကျင့်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်မှစ၍ အနှစ်သုံးဆယ်ကျင့်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး, အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကျင့်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတို့ကို ဆိုသည်။
ထိုတွင် ခုနစ်ရက် ကျင့်မှရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခုနစ်ရက်ကို ပထမအရွယ်, ဒုတိယအရွယ်တို့၌ ကျင့်မည်ဖြစ်အံ့ ရဟန္တာတိုင်အောင် ဖြစ်နိုင်၏။
တတိယအရွယ်မှာ ကျင့်ခဲ့လျှင် အောက်မဂ်, အောက်ဖိုလ်မျှကိုသာ ရောက်နိုင်၏။
ခုနစ်ရက်ကျင့်မှု ဆိုသည်မှာ အင်အားရှိသလောက် အစွမ်းကုန်ကျင့်မှုကို ဆိုလိုသည်၊ ဝီရိယ ယုတ်လျော့နေပြန်လျှင် ယုတ်လျော့မှုအားလျော်စွာ ခုနစ်လ, ခုနစ်နှစ် စသည် ရှည်လျားသွားပြန်၏။
ယခုဘဝ၌ မဂ်, ဖိုလ်ကို ရလောက်အောင် ဝီရိယထုတ်မှု မရှိပြန်လျှင် ဝီရိယလိုသည့်အတွက် ဤသာသနမှ မကျွတ်ရပြီ၊ နောက်နောက် ဘုရားသာသနာမှာလည်း သာသနာနှင့် ကြုံရမှ ကျွတ်နိုင်သည်။
မတွေ့ကြုံပြန်လျှင် မကျွတ်နိုင်၊ နိယတဗျာဒိတ်ရရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှသာလျှင် ကျွတ်လွတ်မှု မလွဲနိုင်ရှိသည်။
နိယတဗျာဒိတ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ပါရမီရှိသော်လည်း ဘုရားသာသနာနှင် တွေ့ကြုံမှုလည်း စိတ်မချရ၊ ကျွတ်လွတ်မှုလည်း စိတ်မချရပေ။
ဤကား ယခုဘုရားသာသနာ၌ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်ကျင့်မှ မဂ်, ဖိုလ်ကို ရမည့် အနိယတနေယျပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အထွေအပြားကို ပြဆိုသော အချက်ဖြစ်သည်။
ယခုဘဝ၌ လခွဲပက္ခ ကျင့်နိုင်မှရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်စသည်တို့ကိုလည်း ဤနည်းတူ ဝေဖန်၍ သိလေ။
ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဆိုသည်မှာ ဘုရားသာသနာနှင့် တွေ့ကြုံ၍ ပရိယတ်, ပဋိပတ်တရားကို ဘယ်လိုပင် အားထုတ်သော်လည်း ယခုဘဝ မဂ်, ဖိုလ်ကို မရထိုက်မူ၍ ဝါသနာဘာဂီ ပါရမီမျှကိုသာ ရထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်မည်၏။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ယခုဘဝ၌မူကား မကျွတ်နိုင်။
သမထအလုပ်, ဝိပဿနာအလုပ် လက်ရှိနှင့် သေလွန်၍ လူ့ဘဝ, နတ်ဘဝ၌ ဖြစ်သည်ရှိသော် နောက်ဘဝ၌ ဤဘုရားသာသနာမှာပင် အကျွတ်ရနိုင်၏။
သူနာသုံးမျိုး ဥပမာ ထိုပါဠိတော်၌ပင်လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် သူနာသုံးယောက်ကို ဥပမာပြု၍ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးယောက်ကို ဟောတော်မူပြန်၏။
ထိုသူနာသုံးယောက်တို့မှာ - ၁။
ဆေးဝါးကို မမှီဝဲသော်လည်း အချိန်ကျလျှင် ဧကန်ပျောက်ငြိမ်းမည့် သူနာတစ်မျိုး။
ဘယ်လိုပင် ဆေးဝါးကို မှီဝဲသော်ငြားလည်း ဤအနာမှ မထမြောက်မူ၍ ဧကန်သေမည့် သူနာတစ်မျိုး။
မသင့်သော အရာကို ရှောင်ကြဉ်၍ ဓာတ်စာဆေးဝါးကို နိုင်လောက်အောင် မှီဝဲပါမူကား ဤအနာမှ ထမြောက်လတ္တံ့။
မသင့်သော အရာကို မရှောင်ကြဉ်ခဲ့သော်လည်းကောင်း, ဆေးဝါးကို နိုင်လောက်အောင် မမှီဝဲခဲ့သော်လည်းကောင်း ဤအနာနှင့် သေလတ္တံ့သော သူနာတစ်မျိုး။
ပထမသူနှင့် တူသူ ရှေးရှေးဘုရားတို့အထံက နိယတဗျာဒိတ်ရရှိပြီးဖြစ်၍ ယခုဘဝတွင် ဧကန်အကျွတ်အလွတ်ရလတ္တံ့သောသူသည် ပထမသူနာနှင့် တူ၏။
ဒုတိယသူနာနှင့် တူသူ ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဒုတိယသူနာနှင့် တူ၏။
ဒုတိယသူနာသည် ဤအနာမှ ထစစ်မရှိသကဲ့သို့ ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘယ်လိုပင်အားထုတ်သော်လည်း ဤဘဝ၌ ကျွတ်ခွင့်မရှိ၊ နောက်နောက်ဘဝ၌ မူကား ဤဘုရားသာသနာမှာသော်လည်း ကျွတ်နိုင်၏။
နောက်နောက် ဘုရားသာသနာတော်တို့မှာလည်း ကျွတ်နိုင်၏။
ဆတ္တမာဏဝလုလင်ဝတ္ထု၊ ဖားနတ်သားဝတ္ထု၊ သစ္စကပရိဗိုဇ်တို့သည် နောက်ဘဝ၌ ဤဘုရားသာသနာမှာပင် ကျွတ်ကြကုန်၏။
တတိယသူနာနှင့် တူသူ နေယျပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် တတိယသူနာနှင့် တူ၏။
တတိယသူနာသည် အနာပျောက်ခွင့်, ဤအနာနှင့်ပင် သေဆုံးခွင့်, နှစ်လမ်းနှင့် ဆက်ဆံသကဲ့သို့ နေယျပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း ယခုဘဝ၌ ကျွတ်ခွင့်, မကျွတ်ခွင့် နှစ်ဖက်နှင့် ဆက်ဆံ၏။
မိမိအရွယ်ဝုဍ္ဎိကိုသိ၍ စွန့်ပယ်သင့်သောအရာကို စွန့်ပယ်၍ ဆရာဥပနိဿယကို ရှာကြံတွယ်တာ၍ နေရာတကျတရားကို ရရှိ၍ ဝီရိယတရားကို လုံလောက်စွာ အားထုတ်စေမူကား ယခုဘဝ၌ ကျွတ်နိုင်၏။
အလွန်မှောက်မှားသော တရားကို လိုက်စားကျွံလွန်ပြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်းကောင်း, ကာမဂုဏ်တရားကို မစွန့်နိုင်ရှိခဲ့သော်လည်းကောင်း, စွန့်နိုင်ပါသော်လည်း ဆရာဥပနိဿယကောင်းကို အမှီမရခဲ့သည်ရှိသော်လည်းကောင်း, ဆရာဥပနိဿယကောင်းကို တွေ့ရှိပါသော်လည်း ဝီရိယတရားကို လုံလောက်စွာ အားထုတ်မှု မရှိခဲ့သော်လည်းကောင်း, အားထုတ်လိုပါသော်လည်း အရွယ်ကြီးရင့်၍ စိတ်ရှိတိုင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်းကောင်း, ပျိုရွယ်သူဖြစ်ပါသော်လည်း ဂိလာနပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်းကောင်း ယခုဘဝ၌ မကျွတ်နိုင်ပြီ။
အဇာတသတ်မင်း, မဟာဓနသူဌေးသား, ရဟန်း သျှင်သုဒိန်တို့သည် ယခုဘဝ၌ ကျွတ်ထိုက်သော သူတို့ပင် ဖြစ်သည်။
အဇာတသတ်မင်းသည် အဖကို သတ်မိ၍ ယခုဘဝ၌ မကျွတ်နိုင်၊ နောင်သံသရာ၌ ကမ္ဘာနှစ်အသင်္ချေတိုင်အောင် မျောလေ၍ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်လတ္တံ့ဟူ၏။
ဤသို့ ရင့်ပြီးသော ပါရမီရှိသော ပစ္ဆိမဘဝိကသားပင် ဖြစ်ငြားသော်လည်း နိယတဗျာဒိတ် ရရှိပြီးသော သူမဟုတ်ချေက ဘုရားသာသနာနှင့် တွေ့လျက်ပင် ကိုယ်တွင်းကိလေသာ သောင်းကျန်းမှုကျွံလွန်သည့်အတွက် ယခုဘဝ အကျွတ်မရလေ။
ယခုဘဝ ပြုသော မကောင်းမှုကံစုအတွက် အပါယ်၌ ဘဝရှည်လျား၍ နေပြန်လျှင် မေတ္တယျဘုရားရှင့်သာသနာ၌လည်း ပေါ်လာဦးမည် မဟုတ်။
နောက်၌လည်း သုညကမ္ဘာတွေသာ များစွာရှိတော့သည်။
အနီးအပါး၌ ဘုရားပွင့်သော ကမ္ဘာမရှိပြီ။
ရင့်ပြီးသော ပါရမီရှိသော ပစ္ဆိမဘဝိကဖြစ်သူ ထိုသူဌေးသားသည် ကျွတ်ခွင့်လွတ်လမ်း ကွာလှမ်းလျက်ရှိ၏။
မဟာဓန သည် မြတ်စွာဘုရား သက်တော်ထင်ရှားရှိစဉ်အခါက သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
- မဟာဓနသူဌေးသား မဟာဓနသည် သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။
သူဌေးသားသည် အရွယ်ရှိစဉ်အခါ၌ ကာမဂုဏ်အမိုက်အလိုက်အစား ကြူး၍ နေ၏။
အရွယ်ကြီးရင့်သောအခါ စိတ်ကြည်ခွင့် မရရှိနေ၏၊ ကျွတ်လွတ်ရန်မှာမူ ဝေး၏။
ရတနာသုံးပါးနှင့် ဆက်ဆံခွင့်ကိုပင် မရလေပြီ။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် မြင်တော်မူ၍ “အာနန္ဒာ.... ဤသူဌေးသားသည် ပထမအရွယ် ငယ်စဉ်အခါ၌ ငါဘုရားသာသနာမှ ရဟန်းပြုပါဘိမူကား ရဟန္တာဖြစ်၍ ယခုဘဝမှာပင် ပရိနိဗ္ဗာန် စံရလတ္တံ့၊ ထိုသို့မဟုတ် ဒုတိယအရွယ်တွင် ငါဘုရား သာသနာမှာ ရဟန်းပြုပါဘိမူကား အနာဂါမ်ဖြစ်၍ သေလွန်လျှင် သုဒ္ဓါဝါသဗြဟ္မာ့ဘုံမှာ ပရိနိဗ္ဗာန် စံရလတ္တံ့၊ သို့မဟုတ် တတိယအရွယ်ရောက်စ၌ ငါဘုရားသာသနာမှာ ရဟန်းပြုပါဘိမူကား သကဒါဂါမ်, သောတာပန်အဖြစ်သိ့ရောက်၍ အပါယ်သံသရာမှာ အစဉ်ထာဝရ လွတ်ငြိမ်းလေအံ့” ဟု မြတ်စွာဘုရားသည် အရှင်အာနန္ဒာအား မိန့်တော်မူ၏။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓခေတ်။
ဘဲ့ဆူဂျီ (အောက်တိုဘာ ၁၀, ၁၉၉၄ မွေး)သည် ဆူဇီဟု အသိများသော တောင်ကိုရီးယား အဆိုတော်နှင့် မင်းသမီး ဖြစ်သည်။
ဂျေဝိုင်ပီ ဖျော်ဖြေရေးမှ Miss A အမျိုးသမီး အဆိုဖွဲ့(ဖျက်သိမ်း)၏ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သည်။
အိပ်မက်မြင့်မြင့်မက် (၂၀၁၁) ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ နှင့် ပွဲဦးထွက်လာပြီးနောက် ဂူမိသားစုစာအုပ် (၂၀၁၃)၊ ထိန်းချုပ်မရအောင် ချစ်ခြင်း (၂၀၁၆)၊ မင်းတို့အိပ်ပျော်နေခဲ့တုန်းက (ကိုရီးယားရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ) (၂၀၁၇) နှင့် လူကြမ်းမ (၂၀၁၉) တို့တွင် ဆက်တိုက် ပါဝင်လာသည်။
ရုပ်ရှင်ကားတွင်မူ Architecture 101 (၂၀၁၂) ဖြင့် ပွဲဦးထွက်ခဲ့သည်။
စစ်မှန်သော (၂၀၁၇ ရုပ်ရှင်)တွင် ဧည့်သည်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ငယ်ဘဝ ဆူဇီကို တောင်ကိုရီးယား၊ ဂွမ်ဂျူကျွန်း၊ ဘုခ်ခရိုင်တွင် ဘဲ့ဝမ်ယောင်းနှင့် ဂျုံဟွန်းဆွတ်တို့မှ မွေးဖွားခဲ့သည်။
သူ့တွင် ဘဲ့စုဘင် ခေါ်ေသာ အစ်မ နှင့် ဘဲ့စန်းမွန်း ခေါ်သည့် မောင် ရှိသည်။
ဆိုးလ် ပါဖောမင့်အနုပညာကျောင်းကို တက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ၂၀၁၃ တွင် ဘွဲ့ရသည်။
ပွဲဦးမထွက်ခင်တုန်းက အွန်လိုင်း ရှော့ပင်းမော်ဒယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:၁၉၉၄ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ ကဏ္ဍ:တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသမီး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ ကဏ္ဍ:တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသမီး အဆိုတော်များ။
ဗိုလ် (၅) ပါး၌ “ပဋိပက္ခဓမ္မေ ဗလိယန္တီတိ ဗလာနိ”၊ ပဋိပက္ခဓမ္မေ = ဆန့်ကျင်ဘက်တရားတို့ကို၊ ဗလိယန္တိ = အားထုတ်ဖိစီးတတ်ကုန်၏၊ ဣတိ = ထို့ကြောင့်၊ ဗလာနိ = ဗိုလ်မည်ကုန်၏။
-- ကျမ်းဂန်တို့၌ကား “အကမ္ပဋ္ဌေန ဗလာနိ” ဟူကုန်၏။
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ရန်သူနှင့် ကြုံတွေ့လျှင် မတုန်လှုပ်ဘဲ အခြေမြဲသော အနက်ကြောင့် ဗိုလ်မည်၏ ဆိုလိုသည်။
ထိုဗိုလ်သည် သဒ္ဓါဗိုလ်၊ ဝီရိယဗိုလ်၊ သတိဗိုလ်၊ သမာဓိဗိုလ်, ပညာဗိုလ်ဟူ၍ ဣန္ဒြေအတိုင်း ငါးပါးရှိ၏။
သက္ကာယဒိဋ္ဌိနိုင်ငံကြီးကို တိုက်ဖျက်ရန် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး (၅) ဦး, ဗိုလ်မှူးကြီး (၅) ယောက် ဆိုလိုသည်။
သက္ကာယဒိဋ္ဌိနိုင်ငံကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လူ, ရှင်အများတို့၏ အားကြီး (၅) ပါးလည်း ဆိုရ၏။
ဗိုလ် (၅) ပါး သဒ္ဓါဗိုလ် တဏှာဖိစီးခြင်းခြံရသော ပကတိသဒ္ဓါ တဏှာကို တွန်းလှန်နိုင်သော ဘာဝနာသဒ္ဓါ ထွက်သက်ဝင်သက် စသည်၌ ကာယဂတာသတိ အလုပ်ကောင်းစွာထမြောက်၍ စိတ်ရူး, စိတ်နောက် ပျောက်သည့်တိုင်အောင် ပွားများအပ်သော ဘာဝနာသဒ္ဓါသည်သာလျှင် ထိုအာမိသသုံးပါး၌ သာယာတွယ်တာသော တဏှာသုံးပါးကို အားတိုက် တွန်းလှန်နိုင်လေသည်။
တဏှာသုံးပါးတည်းဟူသော ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးအတွင်း၌ နစ်မွန်းနေသော ရဟန်း ရှင်လူကို ထုတ်ဆယ်ကယ်တင်၍ အရိယာဝံသတရားလေးပါးတည်းဟူသော ကျွန်းသောင်ကြီးသဖွယ် သဒ္ဓါနယ်သို့ ရောက်စေနိုင်သည်၊ ဗောဓိပက္ခိယအရာ၌ ဤဘာဝနာသဒ္ဓါကို လိုအပ်၏။
ဝီရိယဗိုလ် ယခုလောက၌မူကား မိမိတို့ကိုယ်ကို သံသရာက လာခဲ့ကြသည့် ဒိဋ္ဌိမျိုးကြီး, ဒုစ္စရိုက်မျိုးကြီး, အပါယ်မျိုးကြီးအတိုင်းရှိနေသေးသည်ကို သိကြလျက် မြို့ရွာတွင် ဒါယကာတို့ ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသော ကျောင်းတိုက်တို့၌ အမြဲနေခြင်း, အတိရေက လာဘ်လာဘတို့ကို သာယာခြင်း, တပည့်တကာ လူရှင်ပရိသတ်တို့ကို မစွန့်နိုင်ခြင်း အစရှိသော ကောသဇ္ဇ၏ နယ်ကြီးသည် ကျွန်းအပြင်မှာ ပင်လယ်ရေပြင်ကြီး လွှမ်း၍ နေသကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။
ဤကား ပကတိဝီရိယ အစွမ်းညံ့ပုံကို လောက၌ ဒိဋ္ဌသိမြင်ကြရန် အချက်ဖြစ်သည်။
ပြဆိုခဲ့ပြီးသော ဝီရိယဘာဝနာမှုမျိုးကို ထမြောက်အောင် ထူထောင်၍ အအိပ်အနေ အလွန်နည်းပါးခြင်း၊ ထကြွလုံ့လမြဲခြင်း၊ အကြောက်အလန့်မရှိ တကိုယ်ရေ တကာယ အနေအထိုင်ရဲတင်းခြင်း၊ မနသိကာရ စွဲမြဲခြင်းဟူသော ဘာဝနာဝီရိယသည်သာလျှင် ထိုကောသဇ္ဇအကုသိုလ်ကြီးကို အားတိုက် တွန်းလှန်နိုင်လေသည်။
ဗောဓိပက္ခိယအရာ၌ ဤဘာဝနာဝီရိယကို လိုအပ်၏။
ဤနည်းကို အမှီပြု၍ သတိ, သမာဓိ, ပညာတို့၌လည်း ဗလသဒ္ဒါ၏ အနက်အသွားကို ထိုက်သည့်အားလျော်စွာ အကျယ်ဝေဖန်၍ သိကြလေ။
အကျဉ်းချုပ်မျှကိုသာ ပြဆိုတော့အံ့။
သတိဗိုလ် သတိ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သည် မုဋ္ဌသစ္စအကုသိုလ်အသင်းကြီး ဖြစ်သည်။
ကာယဂတာသတိ ဘာဝနာမှုစေသာ သမထဘာဝနာ, ဝိပဿနာဘာဝနာမှုတို့၌ စိတ်အစွဲကြီး မစွဲနိုင်မှု, စိတ်အမြဲကြီး မမြဲနိုင်မှု, မိမိတို့စိတ်ကို မိမိထိန်း၍ မနိုင်နိုင်မှု, အာရုံတစ်ပါးသို့ မကြာမကြာ ထွက်ပြေးမှုကြိးကို မုဋ္ဌသစ္စအကုသိုလ်သင်းကြီးဟု ဆိုသည်။
ထိုမုဋ္ဌသစ္စအကုသိုလ်အသင်းကြီးကို မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်း ပကတိသတိသည် မတွန်းလှန်နိုင်၊ ဘာဝနာသတိမှသာ တွန်းလှန်နိုင်သည်။
သမာဓိဗိုလ် သမာဓိ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကား ဝိက္ခေပအကုသိုလ်အသင်းကြီး ဖြစ်သည်။
ပြဆိုခဲ့ပြီးသော ဘဝနာမနသိကာရအမှုတို့၌ စိတ်မတည်ငြိမ်မှုကြီးတည်း, စိတ်မဝပ်မှုကြီးတည်း, စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြီးတည်း, အာရုံတစ်ပါး၌ စိတ်ဘွားခနာ ဘွားခနဲ ပေါ်မှုကြီးတည်း, ဘဝနာအာရုံ၌ မိမိတို့စိတ်ကို မိမိတို့ဖိ၍ မနိုင်နိုင်မှုကြီးတည်း။
ထိုဝိက္ခေပအကုသိုလ်အသင်းကြီးကို ပကတိသမာဓိသည် မတွန်းလှန်နိုင်၊ ဘာဝနာသမာဓိသည်သာ တွန်းလှနိုင်၏။
ပညာဗိုလ် ပညာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကား သမ္မောဟအကုသိုလ်အသင်းကြီး ဖြစ်သည်။
သမ္မောဟအကုသိုလ်အသင်းကြီးဆိုသည်ကား လွန်စွာတွေဝေမှုကြီးတည်း, အာရုံ၌စိတ်မှုန်မှုကြီးတည်း, စိတ်မှေးမှုကြီးတည်း, စိတ်မလင်းမှုကြီးတည်း, အကြည်အလင် မထင်မြင်ဘဲ စိတ်မှောင်ကျ၍ နေမှုကြီးတည်း။
ထိုသမ္မောဟအကုသိုလ်အသင်းကြီးကို ပကတိသော ဉာဏ်ပညာ, ပိဋကတ်သုံးပုံကို တတ်သော ပရိယတ်ဉာဏ်ပညာသည် မတွန်းလှန်နိုင်၊ ကာယဂတာသတိထူထောင်မူသော ဘာဝနာဉာဏ်မှသာ တစတစ အလင်းရအောင် တွန်းလှန်နိုင်သည်။
ဤကား “ပဋိပက္ခဓမ္မေ ဗလိယန္တီတိ ဗလာနိ” ဟူသည့် ပထမဝိဂြိုဟ်၌ ပဋိပက္ခအသင်းကြီးငါးပါးနှင့် ဗိုလ်ငါးပါးကို တွဲဖက်၍ အနက်အဓိပ္ပာယ်ပြဆိုချက် ဖြစ်သည်။
ဣဒ္ဓိပါဒ်မျိုးဗိုလ် (၂) ပါး ဗိုလ်ငါးပါးတို့တွင်လည်း ဝီရိယဗိုလ်, ပညာဗိုလ် (၂) ပါးတို့သည် ဣဒ္ဓိပါဒ်မျိုး ဖြစ်ကြကုန်၏။
ထို့ကြောင့် ထိုဗိုလ်ကြီးနှစ်ပါး တညီတညာခိုင်ခန့်ခဲ့လျှင် ကြွင်းသောဗိုလ်သုံးပါးတို့အတွက် ဝိပဿနာမှု၌ မတိုးနိုင် မတက်နိုင် မရှိပြီ။
ဂဟဋ္ဌဖြစ်သူ အိမ်နေလူ ပကတိဖြစ်ကြကုန်လျက် သာဝတ္ထိပြည်တွင်းမှ ငါးကုဋေငါးသိန်းမျှ ကျွတ်လွတ်နိုင်ကြသည်ကို မြင်လေ။
ဤသို့ ဣဒ္ဓိပါဒ်အချက်, ဣန္ဒြေအချက်တို့ကို မသိကြကုန်သော သူတို့သည် ငါ၌ ဘယ်တရားထူထာင်မှုလို၍ နေသည့်အတွက် ငါ့စိတ်, ငါ့ဆန္ဒသေးနုပ်၍ နေသည်, ငါ၌ ဘယ်ပဋိပက္ခဖိစီး၍ နေသည်ဟု မသိကြကုန်သည်ဖြစ်၍ ထိုတရားကို ထူထောင်လိုသည့်စိတ်ပင် မရှိကြကုန်၊ ထူထောင်ရမှန်းပင် မသိကြကုန်၊ အရိယဝံသ ပဋိပတ်ကြီးများ ကွယ်လုနီးနီးဖြစ်၍ နေပြီ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အကုသိုလ်အသင်းကြီး ငါးမျိုး ပဋိပက္ခအကုသိုလ်အသင်းကြီး ငါးပါးဆိုသည်ကား - (၁) တဏှာအသင်းတစ်ပါး၊ (၂) ပျင်းရိမှု, ကိုယ်အနွမ်းအပါးမခံနိုင်မှု, ပဋိပတ်အရာ၌ စိတ်ကျွတ်ကျွတ်လွတ်လွတ်မရဲမှုဟူသော ကောသဇ္ဇအသင်းကြီးတစ်ပါး၊ (၃) မုဋ္ဌသစ္စအသင်းကြီးတစ်ပါး၊ (၄) ဝိက္ခေပအသင်းကြီးတစ်ပါး၊ (၅) သမ္မောဟအသင်းကြီးတစ်ပါး (ဤအသင်းကြီးငါးပါးကို ဆိုလိုသည်။
) ထိုအကုသိုလ်အသင်းကြီးငါးပါးတို့ကို အသီးသီး အားတိုက်ဖိစီး၍ တွန်းလှန်နိုင်ကြကုန်သော တရားငါးပါးတို့ကို ဗိုလ်ဟူ၍ ဆိုအပ်ကုန်သည်။
ထိုငါးပါးကုန်သော ဗိုလ်ကြီးတို့တွင် တစ်ခုခုသောဗိုလ် အားသေးသည့်အတွက် ပဋိပက္ခအကုသိုလ်အသင်းကြီး တစ်ခုခုတပ်ချေမပျက် ရှိနေခဲ့လျှင် နေယေပုဂ္ဂိုလ်တို့မှာ သမထမှု ဝိပဿနာမှုတို့၌ တွင်ကျယ်စွာ မဖြစ်ထွန်းနိုင်ပြီ။
ထို့ကြောင့် ယခုကာလ၌ အချို့ချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် သဒ္ဓါဗိုလ်အားကောင်း၍ တဏှာအသင်းကြီးမှ ထွက်နိုင်ကြကုန်၏၊ ပစ္စည်းအာမိသ လောကဂုဏ်အသရေတို့ကို ငဲ့ကွက်ခြင်း ကင်းကြကုန်၏။
ကြွင်းသော ဗိုလ်လေးပါးတို့ အားသေး၍ နေသည့်အတွက် သန္တုဋ္ဌီစခန်းမှ အထက်သို့ မတက်နိုင်ကြလေကုန်။
တဏှာအသင်း ကောသဇ္ဇအသင်းတို့မှ ထွက်နိုင်ကြကုန်၏, သန္တောသတရားတို့နှင့်တကွ အသက်ထက်ဆုံး တော တောင်၌နေ၍ ဓုတင်ပဋိပတ်ကြီးများကို စွဲမြဲနိုင်ကြကုန်၏၊ ကြွင်းသော ဗိုလ်သုံးပါးအားသေး၍ နေသည့်အတွက် ကာယဂတာသတိအလုပ်ကြီး သထမအလုပ်ကြီး ဝိပဿနာအလုပ်ကြီများသို့ မတက်နိုင်ကြပြီ။
အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ရှေ့ဗိုလ်သုံးပါး အားကောင်းသည့်အတွက် ကာယဂတာသတိ အလုပ်တိုင်အောင် ရောက်နိုင်ကြကုန်၏, ထွက်သက်ဝင်သက်အာရုံ ထင်ကြကုန်၏, အရိုးစုအာရုံ ထင်ကြကုန်၏။
နောက်ဗိုလ်နှစ်ပါး အားသေးသည့်အတွက် ဈာန်ဝိပသနာသို့ မတက်ကြကုန်။
အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ရှေ့ဗိုလ်လေးပါး အားရှိကြသည့်အတွက် ဈာန်သမာပတ်တိုင်အောင် ရောက်နိုင်ကြကုန်၏၊ ပညာဗိုလ်အားသေးသည့်အတွက် ဝိပဿနာသို့ မတက်နိုင်ကြကုန်။
ပရမတ်ဉာဏ်ကြီးကြကုန်၏, ရှေ့ဗိုလ်လေးပါး ခါးကျိုးနေသည့်အတွက် တဏှာနယ်, ကောသဇ္ဇနယ်, မုဋ္ဌသစ္စနယ်, ဝိက္ခေပနယ်, သမ္မောဟနယ်တို့မှ မထွက်နိုင်ကြကုန်မူ၍ ထိုနယ်တို့၌ပင် သေဆုံးကြလေကုန်၏။
ဤနည်းအတိုင်း ထိုထိုဗိုလ်ခါးကျိုး၍ နေခဲ့လျှင် ထိုထိုပဋိပက္ခနယ်မှ မထွက်နိုင်ကြပုံကို အကုန်ဝေဖန်၍ သိကြလေ။
ဝင်္ကပါသည် ကလေးကဗျာကို အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်မှ စ၍ စိုက်တမတ်မတ် ဖွဲ့ဆိုလာသည့် စာဆိုကျော် မင်းသုဝဏ်၏ လက်ရာမွန်ကဗျာ ဖြစ်ပြီး၊ မောင်ခွေးဖို့ ကဗျာများ စာအုပ်တွင် ပါရှိသည်။
လေးပိုဒ် ပါပြီး၊ တပိုဒ်တွင် အချီအချ တစုံစီ ပါသည်။
၇-၅ ပုံစံဖြင့် သီကုံးထားသော ကာရံညီ ကဗျာ ဖြစ်သည်။
သဘာဝအလှအပများဖြင့် ပြီးပြည့်စုံ နေကာ၊ ဇာလီ ကဏှာဇိန်တို့ မောင်နှမ ပျော်ရွှင်စွာ မှီကိုး နေထိုင်သည့်၊ ပညောင်ပင် အောက်ရှိ သမင်များ ပျော်ရာ ကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ကြည့်ချင်လှပါသည်ဟု ကလေးသူငယ်များ စိတ်ဝယ် ကြည်နူး ဆွတ်ပျံ့လာအောင် ရေးဖွဲ့ထားပြီး၊ သန္တရသကို ခံစားရသည်။
စာသားနမူနာ အေးရိပ်သာတဲ့ ပညောင်ညို ×× ××ချို။
×××× ××တွင်း ×× ××ဆင်း။
×××× ××ညီ ×××× စီ။
×××× ××ခမ်း လူလေး သွားချင်စမ်း။
ဟောင်လွန်းသောခွေး လူမလေးသည် မြန်မာ စကားပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းချက် ဟောင်လွန်းသောခွေးကို လူမကြောက်သကဲ့သို့ ဟောင်ဖွာဟောင်ဖွာနှင့် အမြဲမြည်တွန်တောက်တီးတတ်သူကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု နည်းသည်။
ချုန်းလွန်သောမိုး ရေမဖောင် သည်လည်း ဆင်တူသော စကားပုံတစ်ခုဖြစ်သည်။
"စစ်ဆိုသည် ငြိမ်လွန်းလျှင် စိုးရိမ်ရမြဲ ဖြစ်၏။
ကျည်တွေ တဝေါဝေါ သွန်နေတိုင်းလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်မရှိ ဖြစ်တတ်သည်။
ဟောင်လွန်သောခွေး လူမလေးဟု အဆိုရှိပြန်သည် မဟုတ်ပါလား။
" [၁၃၂၈] ရှေ့သို့၊ ၁၁၊ ၄။
အရိယဝံသ (ပု) [အရိယ+ဝံသ] အရိယဝံသ-အကျင့်တရား၊ ဘုရားအစရှိသော အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အဆက်အနွယ်တရား။
(သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်းတို့၌ ရသမျှဖြင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ခြင်း, ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်း-ဟူသော စီဝရသန္တောသ, ပိဏ္ဍပါတသန္တောသ, သေနာသနသန္တောသ-အားဖြင့် သန္တောသ ၃-ပါး သတိပဋ္ဌာန် သမ္မပ္ပဓာန် စသည်တို့၌ မွေ့လျော်ခြင်းဟူသော ဘာဝနာရာမတာ ၁-ပါး ဤ ၄-ပါးကို အရိယဝံသဟု ခေါ်၏၊ ဂိလာနပစ္စယ သန္တောသ-ကား ပိဏ္ဍပါတသန္တောသ၌ ပါဝင်၏။
အကျယ်ကို ပြလတ္တံ့ ကျမ်းတို့၌ ကြည့်။
) စတ္တာရော အရိယဝံသာ။
မ၊ဋီ၊၁၊၃၇။
သံ၊ဋီ၊၁၊၃၄။
(–အံ၊၁၊၃၃၆။
မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၂၄၁။
အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၉၅။
မဟာနိ၊ဋ္ဌ၊၂၄။
) အရိယဝံသာတိ အရိယာနံ ဝံသာ။
ယထာ ဟိ...ဧဝံ အယမ္ပိ အဋ္ဌမော အရိယဝံသော အရိယတန္တိ အရိယပဝေဏီ နာမ ဟောတိ။
ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၁၉၁။
အံ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၇၆။
စတ္တာရော အရိယဝံသာ-(စတ္တာရိ အရိယဝံသာနိ၊ ပဋိသံ၊ ၈၂)တိ အရိယာ ဝုစ္စန္တိ ဗုဒ္ဓါ စ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ စ တထာဂတသာဝကာ စ၊ တေသံ အရိယာနံ ဝံသာ တန္တိယော ပဝေဏိယောတိ အရိယဝံသာ။
ကေ ပန တေ? စီဝရသန္တောသော...ဘာဝနာရာမတာတိ ဣမေ စတ္တာရော။
ဘာဝနာရာမတာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အံ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၇၅-ကြည့်။
(မဟာနိ၊၃၉၈။
စူဠနိ၊၂၄၉။
ဒီ၊ဋ္ဌ၊၂၊၁၂၆။
ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၅၈၊ ၁၉၆။
မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၉၄။
မ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၉၇။
မ၊ဋ္ဌ၊၄၊၂၄၅။
အံ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၈၇။
အံ၊ဋ္ဌ၊၃၊၉၄။
အဘိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၄၈၂။
ထေရ၊ဋ္ဌ၊၁၊၅၈။
မဟာနိ၊ဋ္ဌ၊၂၄၈၊ ၄၁၂။
စူဠနိ၊ဋ္ဌ၊၁၁၃၊ ၁၁၆။
ဝိသုဒ္ဓိ၊၁၊၈၉။
သီ၊ဋီ၊သစ်၊၁၊၄၇။
ဝိမတိ၊၁၊၉၂။
ဒီ၊ဋီ၊၂၊၂၈၅။
မ၊ဋီ၊၁၊၃၃၆။
သံ၊ဋီ၊၂၊၁၄၀။
ဝိသုဒ္ဓိ၊ဋီ၊၁၊၆၉။
)တိပိဋကအဘိဓာန် အတွဲ-၃ အရိယာဝံသတရား ဆိုသည်မှာ ဘုရား၊ ဘုရားတပည့်သား၊ ဘုရားအမွေခံ ရှင်, လူအရိယာ အရိုးအမျိုးခံသူတို့ မစွန့်အပ်သော တရားဖြစ်၍ “အရိယာဝံသတရား” မည်၏။
ယခုအခါ၌မူကား ရှင်လူအပေါင်းတို့၌ ပစ္စယာမိသတဏှာ, လောကာမိသတဏှာ, ဝဋ္ဋာမိသတဏှာတို့သည် လွန်စွာမင်းမူ၍ နေကြကုန်၏။
တဏှာသုံးပါး၏ ဆန့်ကျင်ဖက်ဖြစ်သော အရိယာဝံသတရားလေးပါးကို ပြောဆိုခဲ့လျှင် မခံနိုင်ရှိကြကုန်၏။
အရိယာဝံသတရား (၄)ပါး အရိယာဝံသတရားလေးပါး ဆိုသည်မှာ - (၁) ဆွမ်းပစ္စည်း၌ ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်း တစ်ပါး၊ (၂) သင်္ကန်းပစ္စည်း၌ ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်း တစ်ပါး၊ (၃) ကျောင်းပစ္စည်း၌ ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်း တစ်ပါး၊ (၄) ဘာဝနာတရား၌ မွေ့လျော်ခြင်း တစ်ပါး။
ဤလေးပါးတို့ ဖြစ်သည်။
တရုတ်စာလုံးတစ်ခုကို စုတ်ချက်များစွာဖြင့် ရေးသားနိုင်ရာ မတူညီကွဲပြားသော စုတ်ချက် ၈-မျိုးကို 永 (ထာဝရ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ယုန် ဟုအသံထွက်သော) စာလုံးတစ်ခုတည်းတွင် တွေ့ရှိပြီး ရှင်းပြနိုင်သည်။
ဤရှင်းပြချက်ကို ယုန် (永) စာလုံးပါ ရေးနည်း ၈-မျိုး(, ; , eiji happō; , Yeongjapalbeop)ဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
အစဉ်အလာအရ ဤစာလုံးကို ထပ်ခါထပ်ခါအရေးလေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် စုတ်ချက် ၈-မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာပြီး တရုတ်စာလုံးအလှရေးနည်းအခြေခံပိုင်နိုင်ကာ တရုတ်စာအရေးအသား သေသပ်လှပမှုကို ရရှိနိုင်သည်။
သမိုင်း အရှေ့ဂျင်မင်းဆက်တွင် ပေါ်ပေါက်သော ဝေါင်ရှီးကျီး (王羲之)မှ စတင်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။
李溥光《雪庵八法·八法解》：「历代以下，书者工于笔法之妙。其名世者，如魏晋之钟繇、王羲之，唐之欧（阳询）、虞（世南）、柳（公权）、颜（真卿）之辈，亦各家有书，所传之，惜乎沦没日久，真迹不存，惟羲之『永』字八法，共《三昧歌》，流传在世。」《法书苑》：「王逸少工书十五年偏攻『永』字八法，以其八法之势，能通一切。」 ထို့အပြင် ချွေးကျီယွိ ( 崔子玉)张怀瑾《玉堂禁经》：「八法起于隶字之始，后汉崔子玉历钟王以下，传授所用八体该于万字。」「大凡笔法，点画八体，备于『永』字。」၊ ကျုံးယောင် (钟繇)虞喜《志林》：「钟繇见蔡邕《笔法》于韦诞坐，苦求不与，捶胸呕血，太祖以五灵丹救之，诞死，繇盗发其墓，遂得之。」另见冯武：《书法正传》。 ၊ ကျိယုန် (智永)陈思《书菀菁华》：「隋僧智永，发其指趣，援于虞秘监世南，自兹传授遂广彰焉。」၊ ကျန်းရွှိ (张旭)朱长文《墨池编》。တို့မှလာသည်ဟု ဆိုသည်များလည်း ရှိသည်။
စုတ်ချက် (笔画) တစ်ခုစီ၏ ရှင်းပြချက် 「永」စာလုံးတွင် အောက်ပါစုတ်ချက် (笔画)များ ပါဝင်သည်။
+ စုတ်ချက် (笔) နံမည် တရုတ်၊ ဂျပန်နှင့် ကိုရီးယား စုတ်ချက် CJK stroke or 笔画 「永」စာလုံးတွင် နေရာယူပုံ 1 50px တယမ် () (အစက်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 2 50px ဟိန်း () (အလျားလိုက်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 3 50px / ရှု () (ဒေါင်လိုက်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 4 50px ကိုး () (ချိတ်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 5 50px ထီ ()/ထျောင်း ()(အတက်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 6 50px ဝမ်း () (အကွေ့/အကောက်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 7 50px ဖျယ် () (တစောင်းဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px 8 50px န () (အဖိဟု ဘာသာပြန်နိုင်) 50px ကိုးကား Explanations to the Eight Principles of "Yong" () by Li Puguang () Unicode page for all CJK strokes, thus including the 8 strokes of Yong သမိုင်းကိုးကား။
-အံ၊၂၊၂၂၇။
အံ၊မြန်၊၂၊၂၈၈-၉။
အံ၊ဋ္ဌ၊၃၊၈၂။
-အင်္ဂုတ္တရနိကာယ၊ ပဉ္စကနိပါတ၊ ပဉ္စမပဏ္ဏာသက၊ (၂၃)၃-ဒီဃစာရိကဝဂ္ဂ၊ အဋ္ဌမသုတ်။
ဤသုတ်၌ (က)နေ့မြင့်မှထမင်းချက်သောအိမ်၌ အပြစ်ငါးမျိုး၊ (ခ)အချိန်မီ ထမင်းချက်သောအိမ်၌ အကျိုး ၅-ပါးတို့ကို ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက်၊ သာသနဓဇ သိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ၊ B.A (ဝိဇ္ဇာဂုဏ်ထူး-သီရိလင်္ကာ)၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တ ကေလာသမဟာထေရ် တိပိဋကသူစိကျမ်း နှင့် နိုင်ငံတော်ပရိယတ္တိသာသနာ့ တက္ကသိုလ် (ရန်ကုန်) ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တကုမာရထေရ် တိပိဋက သုတ္တသူစိ ဝိဘာဝိနီ ဥဿူရဘတ္တသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် နေမြင့်မှ ထမင်းချက်သော အိမ်၏ အပြစ်နှင့် အချိန်မီ ထမင်းချက်သော အိမ်၏ အကျိုးကို ဟောကြားထားသည်။
ဥဿူရဘတ္တသုတ် နေမြင့်မှ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အပြစ် ရဟန်းတို့ နေမြင့်မှ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ - (၁) ခရီးသွားဧည့်သည်တို့ကို အခါအားလျော်စွာ မပူဇော်ရကုန်။
(၂) ဗလိနတ်စာကို ခံကုန်သော နတ်တို့ကို အခါအားလျော်စွာ မပူဇော်ရကုန်။
(၃) တစ်ထပ်သာ စားကုန်သော ညဉ့်စာစားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကုန်သော, နေလွဲ စားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကုန်သော သမဏဗြဟ္မဏတို့ကို အခါအားလျော်စွာ မပူဇော်ရကုန်။
(၄) ကျွန်အမှုလုပ်ယောက်ျားတို့သည် မျက်နှာမသာမယာဘဲ အလုပ်လုပ်ကြရကုန်၏။
(၅) အခါမဲ့၌ စားသမျှ ထမင်းသည် ဩဇာမရှိ။
ရဟန်းတို့ နေမြင့်မှ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
အချိန်မီ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အကျိုး ရဟန်းတို့ အချိန်မီ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အကျိုးတို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
အဘယ်ငါးမျိုးနည်းဟူမူ - (၁) ခရီးသွားဧည့်သည်တို့ကို အခါအားလျော်စွာ ပူဇော်ရကုန်၏။
(၂) ဗလိနတ်စာကို ခံကုန်သော နတ်တို့ကို အခါအားလျော်စွာ ပူဇော်ရကုန်၏။
(၃) တစ်ထပ်သာ စားကုန်သော ညဉ့်စာ စားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကုန်သော နေလွဲ စားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကုန်သော သမဏဗြဟ္မဏတို့ကို အခါအားလျော်စွာ ပူဇော်ရကုန်၏။
(၄) ကျွန်အမှုလုပ်ယောက်ျားတို့သည် မျက်နှာသာယာကုန်လျက် အလုပ်ကို လုပ်ကုန်၏။
(၅) အချိန်မီ စားသမျှ ထမင်းသည် ဩဇာရှိ၏။
ရဟန်းတို့ အချိန်မီ ထမင်းချက်သော အိမ်၌ အကျိုးတို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။
ပဌမ တဏှသပ္ပသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မြွေဟောက်၏ အပြစ်နှင့် မာတုဂါမ၏ အပြစ်ကို နှိုင်းယှဉ်ပြတော်မူ၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
ပဌမ တဏှသပ္ပသုတ် မြွေဟောက်၏ အပြစ် ရဟန်တို့ မြွေဟောက်၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ - မစင်ကြယ်၊ မကောင်းသော အနံ့ရှိ၏၊ အအိပ်ကြီး၏၊ ဘေးဘျမ်းနှင့်တကွ ဖြစ်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။
ရဟန်းတို့ မြွေဟောက်၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
မာတုဂါမတို့၏ အပြစ် ရဟန်းတို့ ဤအတူသာလျှင် မာတုဂါမ၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
ရဟန်းတို့ မာတုဂါမ၏ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
ဒုတိယ တဏှသပ္ပသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒုတိယ တဏှသပ္ပသုတ် မြွေဟောက်၏ အပြစ် ရဟန်တို့ မြွေဟောက်၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ - အမျက်ထွက်တတ်၏၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်၏၊ ပြင်းထန်သောအဆိပ်ရှိ၏၊ လျှာနှစ်ခွရှိ၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။
မာတုဂါမ၏ အပြစ် ရဟန်းတို့ ဤအတူသာလျှင် မာတုဂါမ၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း။
ရဟန်းတို့ ထိုငါးမျိုးသော အပြစ်တို့တွင် ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား မာတုဂါမ၌ ပြင်းထန်သော အဆိပ်ရှိသည်၏ အဖြစ်တည်း။
ရဟန်းတို့ မာတုဂါမသည် များသောအားဖြင့် ထက်မြက်သော တပ်မက်မှု ‘ရာဂ’ ရှိ၏။
ရဟန်းတို့ ထိုငါးမျိုးသော အပြစ်တို့တွင် ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား မာတုဂါမ၏ လျှာနှစ်ခွရှိသည့် အဖြစ်တည်း။
ရဟန်းတို့ မာတုဂါမသည် များသောအားဖြင့် ကုန်းတိုက်တတ်၏။
ရဟန်းတို့ ထိုငါးမျိုးသော အပြစ်တို့တွင် ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား မာတုဂါမ၏ အဆွေခင်ပွန်းကို ဖျက်ဆီးတတ်သည့် အဖြစ်တည်း။
ရဟန်းတို့ မာတုဂါမသည် များသောအားဖြင့် လင်ကို လွန်ကျူး၍ ကျင့်တတ်၏။
ရဟန်းတို့ မာတုဂါမ၏ အပြစ်တို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏။
) ကိုးကား ကဏ္ဍ:အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်။
သတ္ထုသာသနသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဓမ္မ, ဝိနယ, မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတို့နှင့် ပတ်သက်၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
သတ္ထုသာသနသုတ် ထိုအခါ၌ အသျှင်ဥပါလိမထေရ်သည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် မြတ်စွာဘုရားအား ဤစကားကို လျှောက်ထား၏ - အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်အား အကျဉ်းအားဖြင့် တရားဟောတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူအပ်သော တရားတော်ကို ကြားနာရ၍ တယောက်တည်း ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်လျက် မမေ့မလျော့ ပြင်းစွာအားထုတ်သည်ဖြစ်၍ နေလိုပါ၏ ဟု (လျှောက်၏)။
ဥပါလိ “ဤတရားတို့သည် ဝဋ်ဆင်းရဲ၌ ငြီးငွေ့ရန်, တပ်ခြင်းကင်းရန်, ကိလေသာ ချုပ်ငြိမ်းရန်, ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိရန်, သစ္စာလေးပါးတရားကို ထိုးထွင်း၍ သိရန် မဖြစ်ကုန်, နိဗ္ဗာန်အလို့ငှါ မဖြစ်ကုန်” ဟူ၍ သင်သည် အကြင်တရားတို့ကို သိရာ၏။
ဥပါလိ “ဤသို့သော တရားသည် ဓမ္မ မမည်၊ ဤသို့သော တရားသည် ဝိနယ မမည်, ဤသို့သော တရားသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော် မဟုတ်” ဟု သင်သည် စင်စစ် မှတ်သားရာ၏။
ဥပါလိ “ဤတရားတို့သည် ဝဋ်ဆင်းရဲ၌ ငြီးငွေ့ရန် တပ်ခြင်းကင်းရန် ကိလေသာ ချုပ်ငြိမ်းရန် ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိရန် သစ္စာလေးပါးတို့ကို ထိုးထွင်း၍ သိရန် ဖြစ်ကုန်၏၊ နိဗ္ဗာန်အလို့ငှါ ဖြစ်ကုန်၏” ဟူ၍ သင်သည်အကြင်တရားတို့ကို သိရာ၏။
ဥပါလိ “ဤသို့သော တရားသည် ဓမ္မမည်၏၊ ဤသို့သော တရားသည် ဝိနယမည်၏၊ ဤသို့သော တရားသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ပင်တည်း” ဟု သင်သည် စင်စစ် မှတ်သားရာ၏ ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။
Redirectလဲ့ဆန်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်။
မဟာဂီတပေါင်းချုပ်ကြီးသည် ဦးပြုံးချို စုဆောင်း ပြုစုသည့် တေးဂီတဆိုင်ရာ ပေါင်းချုပ် ကျမ်းကြီး ဖြစ်သည်။
၎င်းကျမ်းကြီးကို ပြုစုဖြစ်အောင် တိုက်တွန်းသူမှာ အမျိုးသားပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင် နေရှင်နယ် ဦးမြင့် ဖြစ်ကာ၊ ၎င်း ပုံနှိပ်တိုက်ကပင် အုပ်ရေ ၃၀၀၀ ဖြင့် ပထမကြိမ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ရတနာ့ဂုဏ်ရည်တိုက်က ပုံနှိပ်ကာ၊ ပညာအလင်းပြစာပေက ၁၉၇၇ နိုဝင်ဘာလတွင် ထုတ်ဝေသော သတ္တမကြိမ်ထုတ် စာအုပ်ကို အုပ်ရေ ၃၀၀၀ ထုတ်ဝေပြီး၊ စာမျက်နှာ ၂၉၀ ပါသည်။
ဂီတသဘင်လောကတွင် ယင်းစာအုပ်သည် ထင်ရှားလှသည်။
သီချင်းမျိုးများ ၎င်းစာအုပ်တွင် ပါဝင်သော သီချင်းမျိုးများမှာ- ကြိုးသီချင်းအမျိုးမျိုး ဘွဲ့သီချင်းအမျိုးမျိုး သီချင်းခံအမျိုးမျိုး ပတ်ပျိုးအမျိုးမျိုး ယိုးဒယား အမျိုးမျိး ၃၇ မင်း သီချင်း ဆိုင်းဆရာများ အသုံးပြုကြသော ပတ်ယိုင် တျာယိုင် မျောက်မင်းအူသံ သိင်္ဂါသံ လောကနတ်သံ လေးထွေသံကပ်မယွင်း ဆင်ခင်း မြင်းခင်း လွမ်းချင်း ပုလဲပေါက် ခွန်းထောက် အသွယ်သွယ် ဘောလယ်အရပ်ရပ် တေးထပ်ရှစ်ဆယ်ပေါ် လှေတော်သံ ရေကင်းသံ ဒိန်းသံ စည်တော် ကရင်ဩလွမ်းသံ စသည်တို့ကို ကဏ္ဍအလိုက် စုစည်းထားသည်။
သဖြန်များ စာ-၂၃၂ မှ ၂၃၅ ထိ။
သဖြန်ပုလဲပေါက်များ စာ-၂၃၆ မှ ၂၄၀ ထိ။
​တေးထပ်များ စာ-၂၄၁ မှ ၂၅၇ ထိ။
ရှစ်ဆယ်ပေါ်များ စာ-၂၅၈ မှ ၂၆၄ ထိ။
ဒိန်းသံ, ရေကင်းသံ, နာဝါသံ, လှေတော်သံ, စည်တော်သံနှင့် ကရင်ဩသံများ သီချင်းအချီသီချင်းအမည်သုံးရွေမျာ့လယ်ဒိန်းသံကန်ရွှေမြေငယ်နှင့်သာဒိန်းသံဆယ်ဆယ်ရောင်ဖြာသည်နှင့်သာဒိန်းသံမြန်-နိုင်ငံပြည်ကြီး​ရေကင်းသံမန်းမြစကြာနာဝါသံ​ငွေရွက်ကယ်မြိုင်မြိုင်​လှေတော်သံတိုင်းမိဓိလာ​လှေသံတမျိုးအုံ့မှိုင်းငယ်ညိုတံငါလှေချင်း​ထောင့်ကိုးဆယ် စွန်းပဉ္စတွင်မှစည်တော်သံများတကြောမှောင်ပြာကရင်ဩသံမြိုင်တန်းမှောင်ဝေကရင်ဩသံ​မှော်ရုံ တောနက်မြိုင်မြိုင်ရာမချိုး-ဖျင်းချင်တောလာသီချင်း ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာအုပ်များ။