kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သစ်သီးခူးစဉ် အကိုင်အတွယ် ကြမ်းက သစ်သီးပွန်းပြီး ပုပ်သွားနိုင်သဖြင့်အကိုင်အတွယ် သတိထားရသည်။
ခေတ်မီ သစ်သီးခြံကြီးများတွင်မူ သီးသန့်တံချုတံများကိုအသုံးပြုကြ၍ သစ်သီးကိုင်တွယ်သူများသည် လက်အိတ် စွတ်ထားကြရလေသည်။
သစ်သီးများကို အကောင်းအညံ့ဟူ၍ အမျိုးအစား ခွဲခြားထုတ်ရာ၌လည်း ခေတ်မီစံနစ်များ အသုံးပြုကာ အလွန်တိုးတက်လာသည်။
သစ်သီးလုပ်ငန်း ကြီးကျယ်သောတိုင်းပြည်ကြီးများတွင် သစ်သီးအမျိုးအစား ခွဲခြားရေးဥပဒေများကိုပင်ပြဋ္ဌာန်းထားလေသည်။
သစ်သီးများကို ထုပ်ပိုးတင်ပို့ရာ၌လည်း ယခင်ကထက် ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ကြရသည်။
သစ်သီးများကို မခူးမီ အပင်ပေါ်၌ရှိစဉ်က ပိုးသတ်ဆေးများပက်ဖျန်းထားသဖြင့် သစ်သီးများကို ထုပ်ပိုးခြင်းမပြုမီ သစ်သီးများကို ဆေးကြောပစ်ရသေးသည်။
နိုင်ငံခြားသို့တင်ပို့သောအခါ သစ်သီးများကို သင်္ဘောရှိ အအေးခန်းများ၌ ထည့်၍ ပို့ဆောင်ကြ ရသည်။
သစ်သီးလုပ်ငန်းကြီးကျယ်သော အချို့တိုင်းပြည်ကြီးများတွင်မူ သစ်သီးတင်အထူးသင်္ဘောကြီးများကိုပင် အသုံးပြုကြလေသည်။
၁၉၃၃ ခုနှစ် အသီးအနှံထွက်အစီရင်ခံစာအရ မြန်မာနိုင်ငံတွင်သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုးသော ဧကပေါင်း ၄၄ဝဝဝဝ ရှိသည်ဟုသိရှိရလေသည်။
ယင်းတို့အနက် ၉၂ ရာခိုင်နှုန်းသည် မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်း မိုးများသော ဒေသများတွင် ရှိကြ၍ သစ်သီးအထွက်များဆုံးဒေသသည် တနင်္သာရီတိုင်းဖြစ်လေသည်။
တနင်္သာရီတိုင်းတွင် သစ်သီးသစ်ပင်အတော်အမျိုးစုံစွာ ပေါက်ရောက်ဖြစ်ထွန်းနိုင်သော ရေ၊ မြေ နှင့် ရာသီဥတု ရှိပေသည်။
ထိုဒေသမှအဓိကထွက်သော သစ်သီးများမှာ သရက်၊ မင်းကွတ်၊ ဒူးရင်း၊ မရမ်း၊ မာလကာ၊ မော်လမြိုင်ကြက်မောက်၊ ငှက်ပျော၊ သီဟိုဠ်သရက်၊ နာနတ်၊ ပိန္နဲ၊ သံပရာ၊ ကျွဲကော၊ ဥသျှစ်တို့ဖြစ်ကြ၍ ပေါင်သီး၊ သကြားသီး၊လိမ္မော်၊တောကြက်မောက်၊ ဒူးရင်းဩဇာ တို့လည်း အတော်အသင့် ထွက်ရှိလေသည်။
ဧရာဝတီနှင့်ပဲခူးတိုင်းတို့တွင် တနင်္သာရီတိုင်းလောက် သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုးခြင်းဖြစ်ထွန်းလေ့မရှိချေ။
ယင်းဒေသတို့မှ အဓိကထွက်သော သစ်သီးများမှာ သရက်၊ မရန်း၊ ငှက်ပျော၊ ပိန္နဲ၊ ရှောက်၊ သံပရာတို့ဖြစ်ကြ၍ မြောင်းမြနှင့် ပုသိမ်ခရိုင် ကမ်းရိုးတန်းဒေသများတွင် သီဟိုဠ်သရက်ပင်များကို တွေ့ရသည်။
မိုးပါးသော ပြည်နှင့် သာယာဝတီခရိုင်များမှ ဩဇာသီးနှင့် လိမ်မ္မော်သီးတို့ထွက်လေသည်။
ရခိုင်တိုင်းသည် တနင်္သာရီတိုင်းနည်းတူ မိုးရေချိန်ရှိ၍ သရက်၊ မရမ်း၊ ငှက်ပျော၊ ပိန္နဲ၊ ရှောက်၊ သံပရာတို့ အများအပြား ထွက်သည်။
တောကြက်မောက်နှင့် သီဟိုဠ် သရက်ပင်တို့ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရ သည်။
သို့သော် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအခက်အခဲများကြောင့် ပြည်မသို့တင်ပို့ခြင်း အလွန်တရာနည်းပါးလှပေသည်။
အထက်မြန်မာနိုင်ငံတွင် မိုးအလွန်ပါးသဖြင့် သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုးရေး မဖြစ်ထွန်းလှချေ။
သို့သော်မြေဩဇာကောင်း၍ ရေသွင်းစိုက်ပျိုးနိုင်သော မန္တလေး၊ ကျောက်ဆည်၊ သရက်မြို့နှင့် မုံရွာခရိုင်များတွင်မူ သစ်သီးဝလံအထွက်ကောင်းသည်။
အထက်မြန်မာနိုင်ငံထွက် သစ်သီးဝလံများမှာ သရက်၊ ငှက်ပျော၊ မရန်း၊ ပိန္နဲ၊ သံပရာ၊ ရှောက်၊ သင်္ဘော၊ ဥသျှစ်သီးနှင့်ဆီးသီးတို့ဖြစ်ကြ၍ တည်သီး၊ဩဇာသီး၊ သင်္ဘောဩဇာနှင့် စပျစ်သီးတို့လည်း အနည်းအကျဉ်းထွက်သည်။
ဗန်းမော်မြို့အနီး၌ တရုတ်တည်သီးနှင့် တရုတ် ဆီးသီး ခေါ် တရုတ်ကြက်မောက်သီး တို့ ပေါက်ရောက်ဖြစ်ထွန်းလေသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်တွင် လိမ်မ္မော်နှင့် စတော်ဘယ်ရီခြံများကို အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးခေတ်တွင် ရှမ်းပြည်နယ်၌ သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုးရေးကို ပိုမိုလုပ်ကိုင်လာကြရာ သစ်သော့သီး၊ ရှောက်ချိုသီးများ၊ ပိုမိုထွက်ရှိလာခဲ့လေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရန်ကုန်လူထုသည် သစ်သီးဝလံကို အများဆုံးစားသုံးကြကြောင်း တွေ့ရသည်။
ရန်ကုန်မြို့သို့တင်ပို့ကြသောသစ်သီးဝလံများနှင့် ထွက်ရှိတင်ပို့ကြသော ဒေသအရပ်ရပ်တို့မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။
ရန်ကုန်မြို့သို့ရောက်ရှိလာသောငှက်ပျောသီးတို့သည် ဟင်္သာတနှင့် ပုသိမ်နယ်များအတွင်းရှိ ယုံသလင်းနှင့် ခမောက်စုတို့မှ တင်ပို့ခြင်းဖြစ်သည်။
မုတ္တမနယ်သည် ငှက်ပျောအထွက်ကောင်းသော်လည်း မှန်မှန်တင်ပို့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ဖူးကြီး၊ ပျဉ်းမနား၊ တောင်ငူ၊ ရေတာရှည်တို့မှလည်း တင်ပို့ကြလေသည်။
သရက်သီးသည် ရန်ကုန်ဆင်ခြေဖုံးဒေသများမှလည်း အများအပြားထွက်သည်။
မြစ်ငယ်၊ ပျဉ်းမနားနှင့် ကျောက်ဆည် နယ်တို့မှလည် ရန်ကုန်သို့တင်ပို့ကြလေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီခေတ်က ပြည်တွင်းထွက်သရက်များ တုံးချိန်တွင် မဒရပ်နှင့် ကာလကတ္တားမှ ဗင်္ဂလားသရက်များကို နှစ်စဉ် ကျပ်ငွေ နှစ်သိန်းဖိုးခန့် တင်သွင်းခဲ့လေသည်။
လိမ်မ္မော်သီးများကို သီပေါနှင့် အောင်ပန်း(ရပ်စောက်)တို့မှတင်ပို့ သည်။
ရန်ကုန်မှတဆင့် မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ်သို့ဖြန့်ဖြူးရသည်။
သီပေါလိမ္မော်သည် အောင်ပန်းလိမ္မော်ထက် ပို၍အမျိုးအစားကောင်းသည်။
တောင်ငူခရိုင် တောင်ကုန်းဒေသများနှင့်ရွှေကျင်နယ်မှလည်းလိမ္မော်သီး အနည်းအကျဉ်းထွက်ရှိ၍ ရန်ကုန်သို့ တင်ပို့ကြလေသည်။
ရှောက်၊ သံပရာတို့ကိုမြစ်ငယ်နယ်မှ အများဆုံးတင်ပို့၍ ရွှေကျင်နှင့်မုတ္တမမှ ကျွဲကောနှင့်သံပရာ အတော်အသင့်တင်ပို့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီခေတ်က ကျွဲကောသီးများကို မလ္လာယုကျွန်းဆွယ်မှ နှစ်စဉ်တင်သွင်းရလေသည်။
မင်းကွတ်သီးများကိုသထုံ၊ မော်လမြိုင်၊ ထားဝယ်၊ စသောတနင်္သာရီတိုင်းရှိခရိုင်များမှ တင်ပို့ ခြင်းဖြစ်လေသည်။
ဒူးရင်းသီးများကိုလည်း မော်လမြိုင်၊ သထုံနှင့် ထားဝယ်တို့မှပင် တင်ပို့ကြလေသည်။
နာနတ်သီးသည်အောက်မြန်မာနိုင်ငံဒေသများစွာ၌ အများအပြားထွက်ရှိ၍ ရှမ်းပြည်နယ်၌လည်း အတော်အသင့် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
မြန်မာနာနတ်မျိုးထက် အလုံးပိုကြီး ၍ အရသာပိုကောင်းသော ကျူးနာနတ်မျိုးကို မော်လမြိုင်ဘက် ၌ စတင်စိုက်ပျိုးရာမှ အောက်မြန်မာနိုင်ငံ အချို့အရပ်ဒေသများ ၌လည်း တိုးချဲ့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးလျက် ရှိကြသည်။
ရာသီအလိုက်ရန်ကုန်သို့ရောက်ရှိလာသောအခြား သစ်သီးများမှာ ရမည်းသင်း၊ ပြည်နှင့်သာယာဝတီတို့ဘက်မှ လာသောဥသျှစ်သီးများ၊ ပြည်ခရိုင်မှလာသောဩဇာသီး၊ ကျိုက္ခမီနှင့် သထုံတို့မှလာသော ကြက်မောက်သီးတို့ဖြစ် ကြသည်။
ဖရဲသီးများကို ပဲခူးနှင့် တောင်ငူဖက်မှလည်းကောင်း၊ဖရုံသီးများကို ပြည်မီးရထားလမ်းဘက်မှလည်းကောင်း တင်ပို့ကြလေသည်။
အုန်းသီးများကိုထားဝယ်၊ မြိတ်၊ ပုသိမ်၊ စစ်တွေစသော ကမ်းရိုး တန်းဒေသများနှင့်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်မြို့များမှ တင်ပို့ကြ သည်။
ကုန်းကျသောမြို့များအနက် ပျဉ်းမနားနယ်မှ သာလျှင် အုန်းသီးအများအပြား တင်ပို့နိုင်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပြည်တွင်းထွက်အုန်းများနှင့်မလုံလောက်သဖြင့် စင်္ကာပူ၊ ကာလကတ္တား၊ မဒရပ်၊ ကိုကိုးကျွန်းတို့မှလည်း တင်သွင်းခဲ့ရလေသည်။
ပိန္နဲသီးများကို ရန်ကုန်ဆင်ခြေဖုံးဒေသများမှ တင်ပို့ကြသည်။
သင်္ဘောသီးသည် နိုင်ငံအရပ်ရပ်၌ ထွက်ရှိသော်လည်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် မလွယ်ကူသဖြင့် နီးစပ်သောမြို့နယ်များမှသာ အနည်းအကျဉ်း တင်ပို့ကြလေသည်။
ဆီးသီးများကို ပြည်မီးရထားလမ်းရှိ မှော်ဇာနှင့် ပုတီးကုန်းတို့မှလည်းကောင်း၊ မန္တလေးမီးရထားလမ်းရှိ ရမည်းသင်း စသောမြို့များမှလည်းကောင်းတင်ပို့ကြလေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးခေတ်တွင် ရှောက်ချိုသီးများကို အများအပြားစားသုံးလာကြ၍ ယင်းတို့ကို မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်း၊ တောင်ငူ၊ မော်လမြိုင်၊ စစ်တွေ၊ မှော်ဘီခရိုင်များနှင့် ရှမ်းပြည်နယ်များတွင် အများအပြား စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်လာကြလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌သစ်သီးများကို ပို့ဆောင်ပုံမှာ ဩဇာသီး၊ လိမ္မော်သီးစသည်များကိုခြင်းနှင့်ထည့်သိုပို့သည်မှ လွဲ၍ အခြားအသီးအနှံအများကို များသောအားဖြင့် လှည်းများ၊ လော်ရီကားများပေါ်၌ ယိုင်ပတ်များ ကာပြီးလျှင် စုပုံပို့ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့်သစ်သီးများသည် ရန်ကုန်အရောက်တွင် ၁၅ ရာခိုင် နှုန်းခန့် ပုပ်ရိပျက်စီးကြရလေသည်။
သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုးရေးတွင်လည်း အထူးသဖြင့် အထက်မြန်မာနိုင်ငံ၌ မန္တလေးနှင့် ကျောက်ဆည်ခရိုင်တို့တွင် သရက်နှင့် ငှက်ပျောဥယျာဉ်များကိုလည်းကောင်း၊ အောက်မြန်မာနိုင်ငံ အချို့မြို့ကြီးများအနီးအနားမှ ဥယျာဉ်များကိုလည်းကောင်း၊ ရှမ်းပြည်နယ်၌ လိမ်မ္မော်၊ စတော်ဘယ်ရီနှင့် သစ်သော့များကိုလည်းကောင်း၊ စံနစ်တကျအကွက် ချ၍စိုက်ပျိုးသည်မှလွဲ၍ စိုက်ပျိုးပြုစုပုံစံနစ်များသည် ခေတ်မမီလှသေးချေ။
အခြားအရပ်ဒေသများတွင် သရက်ခြံ၊ မရမ်းခြံများသည်လည်း အခြားအပင်များပါရောနှောပေါက်သော ခြံဥယျာဉ်များဖြစ်ကြ၍ အပင်များကျန်းမာသန်စွမ်းကာ အသီးထွက်များအောင် မြေတောင်မြှောက်ပေးခြင်း ၊အကိုင်းအခက်ချိုင် ပေးခြင်းတို့ကိုဆောင်ရွက်ခဲလှသည်။
အသီးမျိုးကောင်းရရန် ဆောင်ရွက်ခြင်းလည်းမရှိကြဘဲ အပင်မှသီးသမျှကို ဆွတ်ခူးစားသုံးရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းကိုသာ ပြုခဲ့ကြလေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးခေတ်တွင်မူ သစ်သီးဝလံစိုက်ပျိုး ရေးကို ပြည်ပိုင်အစိုးရများက ဦးဆောင်အားပေးခြင်း ပြုလာသည်။
သစ်သီးအမျိုးအမည်တိုးချဲ့စိုက်ပျိုးရေးကိုလည်း ဆောင်ရွက်လာသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်တွင် သစ်သော့ခြံများကို တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်လာကြ၍ ကချင်ပြည်နယ်၊ ချင်းတောင်တန်းဒေသ တို့၌လည်း စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးအောင်မြင်လျက်ရှိသည်။
ပုပ္ပါးတောင်တဝိုက်ဒေသများ၌ မျိုးကောင်းလိမ္မော်၊ သစ်သော့၊ စပျစ်၊ ပန်းသီးတို့ကို စမ်းသပ်စိုက်ပျိုး အောင်မြင်လျက်ရှိ၍ ပြည်တွင်းသုံး လုံလောက်အောင်ချဲ့ထွင် စိုက်ပျိုးသွားရန် ဆောင်ရွက်လျက် ရှိပေသည်။
သရက်၊ နာနတ် စသည်တို့ စည်သွတ်ခြင်း၊ အဖျော်ယမကာပြုခြင်း တို့ကိုလည်း အောင်မြင်စွာထုတ်လုပ်နိုင်လာပေပြီ။
ကမ္ဘာအရပ်ရပ်တွင် သစ်သီးလုပ်ငန်းသည် ရှေးကထက်အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည် ဆိုသောအချက်ကိုကား မည်သူမျှမငြင်းနိုင်ပေ။
ရှေးက အနောက်နိုင်ငံများတွင်ဆောင်းရာသီ၌ ပန်းသီးမှလွဲ၍အခြား သစ်သီးဝလံကိုမစားကြရချေ။
ငှက်ပျောသီးသည်လည်း အလွန်ရှားပါး၍မြို့ကြီးများ၌သာရနိုင်ခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သောအနှစ် သုံးလေးဆယ်ခန့်တိုင်အောင် စပျစ်သီးသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် အမြင်အတွေ့ရ နည်းပါးပြီးလျှင် အလွန်အဖိုးတန်၍ မင်းသုံး သူဌေးသုံးသစ်သီးမျိုးဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ အနောက်တိုင်းထွက် သစ်သီးဝလံများကိုအရှေ့တိုင်းများ၌ အလွယ်တကူ ဝယ်ယူ ရရှိနိုင်ပြီးလျှင် အရှေ့တိုင်းထွက် သရက်သီး၊ မင်းကွတ်သီးတို့သည်လည်း အနောက်နိုင်ငံများသို့ ပေါက်ရောက် ကျော်ကြားလျက် ရှိပေသည်။
သစ်သော့ပင်သည် ပန်းသီး၊ မက်မွန်၊ မက်မန်း၊ ဆီးစသောအပင်များနှင့် မျိုးရင်းတူဖြစ်သည်။
ယင်းကိုအသီးအလို့ငှာ သမပိုင်းဒေသများတွင် အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
သမပိုင်းဒေသထွက် သစ်သီးသစ်ဖုများအနက် သစ်သော့သီးသည် ထိပ်တန်းထားရသော အသီးများတွင်ပါဝင် သည်။
ကမ္ဘာနှင့်ချီ၍ လူသိများပြားထင်ရှားမှုတွင် ပန်းသီးမှလွဲလျှင် သစ်သော့သီးသည် အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်လေသည်။
ရုက္ခဗေဒအလိုအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိုက်ပျိုးပြုစုရေးတွင်လည်းကောင်း၊ သစ်သော့ပင်နှင့် ပန်းသီးပင်တို့သည် အလွန်နီးစပ်၍ ဆင်တူမှု များစွာရှိသည်။
သို့သော်ခြားနားချက်များလည်း ရှိသဖြင့်သာ တစ်မျိုးစီခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။
ခြားနားချက်တစ်ခုမှာ သစ်သော့သီး အတွင်းသားသည် ပန်းသီးအသားကဲ့သို့ မွမွကလေးမနေပဲ ပြုတ်ရှပ်ရှပ်နေသည်။
သစ်သော့ပွင့်၏ ပန်းကညစ်တို့သည် အရင်းပိုင်း၌ သီးသီးခြားခြားဖြစ်သည်။
ပန်းသီးပွင့်တွင်မူ စုပေါင်းနေသည်။
ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် ခြားနားသည်။
သစ်သော့သီးသည်ထိပ်ချွန်၍ အောက်ပိုင်းကားသည်။
သို့သော် ပန်းသီးကဲ့သို့လုံးဝန်းသော သစ်သော့သီးများလည်း ရှိပေသေးသည်။
ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ထိုအပင်နှစ်မျိုးကို မျိုးစပ်လျှင်မူ မအောင်မြင်ပေ။
ထိုနှစ်မျိုးကို စပ်ထားသော ကပြားပင်သည် အသက်မရှည်ကြောင်း တွေ့ရလေသည်။
သစ်တော့သီးအမျိုးမျိုး သစ်သော့သီးသည်ပန်းသီး၊ မက်မွန်သီးတို့ကဲ့သို့ ရိုဇေစီအီးမျိုးရင်းတွင်ပါဝင်သည်။
မျိုးခွဲအမည်သည် ပိုင်းရပ်ဖြစ်၍ ပိုင်းရပ်အမည်ခံသောမျိုးစိတ် ၁၂ခုမှ ၂ဝ ကျော်ခန့်အထိရှိရာ ဥရောပတိုက် အလယ်ပိုင်းဒေသမှ တရုတ်နိုင်ငံတိုင်အောင် သမပိုင်းများ၌ မူလပေါက်ရောက်သော မျိုးစိတ်များဖြစ်သည်။
ထိုမျိုးစိတ်များမှ တဖန် မျိုးစိတ်ကွဲပေါင်းရာနှင့်ထောင်နှင့်ချီ၍ပင် ရှိသေးသည်။
အမျိုးအစား အကောင်းဆုံးသောသစ်သော့မျိုးစိတ်၏ ရုက္ခဗေဒအမည်သည် ပိုင်းရပ် ကွန်မျူနစ် ဖြစ်၍ ဥရောပ အရှေ့တောင်ပိုင်းနှင့် အာရှတိုက်အနောက်ပိုင်း၌ မူလပေါက် ရောက်သည်။
ထိုမျိုးစိတ်၏နာမည် ကျော်ကြားထင်ရှားသော မျိုးကွဲတစ်ခုကို ဗတ်တလက်ဟုခေါ်သည်။
ထိုမျိုးစိတ်ကွဲဝင် သစ်သော့သီး များသည် အသားနုညက်၍ အရသာချိုမြသည်။
ချိုချဉ်သစ်သီးပွဲတွင် ထိပ်တန်းထားရသောသစ်သီးများတွင် ပါဝင်လေသည်။
မျိုးစိတ်အမည်ဖြင့် ပိုင်းရပ်နီဗာလစ်ဟု ခေါ်သော နှင်းသစ်သော့ပင်တို့ကိုပယ်ရီနှင့် ဆိုက်ဒါခေါ် သစ်သော့သီးဖြင့်ဖောက်သော အရက်မျိုးများပြုလုပ်ရန် ဥရောပတိုက်၌ စိုက်ပျိုးကြသည်။
ပိုင်းရပ်ပိုင်လီဖောလီးယား ဟုခေါ်သော သစ်သော့မျိုးသည် အရှေ့တိုင်းသစ်သော့မျိုးများမှ မျိုးစိတ်ပွားခဲ့သော အပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ယင်းသည် အသားကြမ်း၍ အရသာမကောင်းလှချေ။
တရုတ်သဲသစ်သော့သီးဟုလည်း ခေါ်သည်။
အရှေ့တိုင်းသစ်သော့မျိုးသည်အနောက်တိုင်း သစ်သော့မျိုးလောက် အမျိုးအစားမကောင်းချေ။
အထက်တွင် ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း မျိုးစိတ်ကွဲအများအပြားရှိရာ ယင်းတို့သည်မျိုးစိတ်နှစ်ခုကို မျိုးစပ်ထားခြင်းများဖြစ်သည်။
ပုံစံအားဖြင့် တရုတ်သစ်သော့မျိုးသည် အရသာမကောင်းသဖြင့် အနောက်တိုင်း၊ သို့မဟုတ် ဥရောပသစ်သော့မျိုးနှင့် မျိုးစပ်ရသည်။
ယင်းသို့မျိုးစပ်ယူသော မျိုးစိတ်ကွဲများအနက် ကိုက်ဖာသစ်သော့မျိုးသည် ကျော်ကြားသော အမျိုးအစားဖြစ်လေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းနှင့်တောင်ပိုင်းတွင် သစ်သော့ခြံများကို စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
အထူးသဖြင့် မေမြို့၊ တောင်ကြီး၊ ကလော၊ အောင်ပန်း၊ ရပ်စောက်စသော နယ်များမှ ပြည်မသို့သစ်သော့သီး အများအပြားတင်ပို့လျက် ရှိသည်။
သို့သော် အရှေ့တိုင်းသစ်သော့မျိုးသာ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်း သေးသဖြင့် အမျိုးအစားမကောင်းလှချေ။
မြန်မာနိုင်ငံကို ဗြိတိသျှအစိုးရ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ၁၈၉၃ ခုနှစ်မှစ၍ ဗြိတိသျှအစိုးရသည် သစ်သော့မျိုးကောင်းများကို မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်၌ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
သို့သော် ရေမြေသင့်ဟန်မတူ၍ အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းခြင်းမရှိခဲ့ချေ။
သစ်သော့ပင်သည် အလတ်စား အပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ပင်စည်ချောမွတ်သည်။
ရွက်ကြွေပင်မျိုး တွင်ပါဝင်သည်။
အကိုင်းအလက်တို့သည်အပေါ်သို့ထောင်၍ ထွက်ကြပြီးလျှင် အပင်အနေအထား လှပလေသည်။
ရွက်တို့သည် ထိပ်ချွန်သော ဘဲဥပုံမျိုးဖြစ်သည်။
အရွက်အနားသည် ကြာယပ်စိပ်ကလေးများ ဖြစ်နေသည်။
အပွင့်တို့သည် အဖြူရောင်ဖြစ်၍ အရင်းသွယ်ပြီးလျှင် ထိပ်ဝိုင်းသေ ာပွင့်ချပ်ငါးခုပါရှိလေသည်။
သစ်သော့သီးသည် ချောမွတ်၍ ပါးလွှာသော အခွံရှိသည်။
သို့သော် ပန်းသီး၏အခွံလောက် ချောမွတ်တောက်ပြောင်ခြင်း မရှိပေ။
အခွံအရောင်သည် အဝါရောင်၊ ဇော်ဂျီရောင်၊ သို့မဟုတ် အနီ ရောင်လည်းရှိသည်။
ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်ထွက်။
သစ်သော့သီးများသည် အာလူးကဲ့သို့် ဝါညိုညိုနှင့် စိမ်းဝါဝါအရောင်များဖြစ်ကြသည်။
အသီး၏အသားသည် ဖြူ၍ အရည်ရွှမ်းပြီးလျှင် ချိုမြမြ အရသာရှိသည်။
အသားညက်သည်ဟုဆိုရသော်လည်း မာကျော၍ ကြမ်းသောဆဲများပါရှိသဖြင့် အသီးကို ကိုက်စားသည့်အခါ ပြုတ်ရှပ်ရှပ်၊ ကြွပ်ဆတ်ဆတ်နေသယောင် ရှိသည်။
အသီး၏ အလယ်အူတိုင်ထဲတွင် အစေ့ဆယ်စေ့ထက်မနည်းပါရှိသည်။
အမျိုးအစားကို လိုက်၍ အသီးအသားအနုအညက်၊ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်၊ အရောင်အသွေး၊ အရသာနှင့် အသီးမှည့်ချိန်တို့ ကွဲပြားလေသည်။
အနောက်တိုင်း သစ်သော့မျိုးတို့သည် အရှေ့တိုင်းသစ်သော့မျိုးတို့ထက် အရသာပို၍ ကောင်းသော်လည်း အရှေ့တိုင်းမျိုးလောက် အပင်ရောဂါများကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။
ပန်းသီး၊ မက်မွန်၊ မက်မန်း၊ ဆီးစသော မျိုးရင်းတူအခြားအပင်များ နှင့်နှိုင်းစာလျှင် သစ်သော့သည် ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီ၏ ဒဏ်ကိုလည်းမခံနိုင်ချေ။
သို့သော် အေးမြသည့်ဆောင်း ရာသီဥတုမျိုးကိုလည်း အတော်အသင့်လိုသည်။
အီကွေတာမှမြောက်နှင့်တောင်လတ္တီတွဒ် ၂၅ ဒီဂရီ အတွင်း၌ရှိပြီးလျှင် ရာသီဥတုတစ်နှစ်ပတ်လုံးအေးသည့် ဒေသမျိုး၌ပင် သစ်သော့ပင်များမပေါက်ရောက်ပေ။
ယင်းတို့သည် ရေဆင်းကောင်း၍ အမြစ်နက်နက်တွယ်နိုင်သောမြေ မျိုး၌ဖြစ်ထွန်းသည်။
မြေစေးများသော မြေမျိုး တွင်သစ်သော့ပင်သည် ပန်းသီး၊ မက်မွန်၊ စပျစ်ပင်တို့ထက်ပို၍ အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းသည်။
သစ်သော့ပင်များကို ပန်းသီး၊ မက်မွန်စသောအခြားမျိုးရင်းတူ အပင်များကဲ့သို့ပင် အစေ့ပျိုး၍လည်းစိုက်နိုင်သည်။
သို့သော် ကိုင်းကူးစိုက်နည်းသည်ပို၍ အောင်မြင် ဖြစ်ထွန်းနိုင်သည်။
အပင်များကြီးထွားနေစဉ်အတွင်း အကိုင်းအလက်များကို ချိုင်ချပေးရန်လိုသည်။
ကြီးထွားပြီး နောက်တွင်လည်း နှစ်စဉ်အကိုင်းများ ရှင်းလင်းချိုင်ချပေးမှသာလျှင် အသီးထွက်ကောင်းလေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် သစ်သော့ပင်စိုက်ပျိုးရေးကို ဥရောပတိုက်သည် အမေရိကတိုက်ထက် ပို၍ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်ကိုင်သည်။
ဥရောပနိုင်ငံများအနက် ပြင်သစ်နိုင်ငံသည် သစ်သော့သီးအထွက်အများဆုံး ဖြစ်သည်။
ဒုတိယသည် ဂျာမနီနိုင်ငံဖြစ်၍ ယင်းတို့နောက် အစဉ်လိုက်အားဖြင့် ဆွစ်ဇာလန်၊ ဣတလီနှင့် ဗော်လကန်နိုင်ငံများဖြစ်ကြသည်။
သစ်သော့သီးအများအပြားထွက်သော အခြားကမ္ဘာ့နိုင်ငံများမှာ ဂျပန်၊ တောင်အာဖရိကပြည်ထောင်စု၊ ဩစတြေးလီးယား၊ နယူးဇီလန်၊ ချီလီ၊ အာဂျင်တီးနားနှင့် ကနေဒါနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြလေသည်။
သစ်သော့ပင်သည် မည်သည့်ခေတ်ကာလမှ စတင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ကို အတိအကျ မမှန်းဆနိုင်ခဲ့ပ။
ခရစ်မပေါ်မီ ဆယ်ရာစုနှစ်လောက်က ပေါ်ထွန်းခဲ့သော ဂရိစာဆိုကြီးဟိုးမား၏ စာပေတွင် သစ်သော့သီးအကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
ထိုကြောင့် ထိုခေတ်က ဂရိနိုင်ငံတွင် သစ်သော့သီးရှိခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။
ရောမ စာဆိုကြီး ပတ်ဗလိယတ်ဆိုင်းရပ်၏ စာပေတို့တွင်လည်း သစ်သော့သီးကိုစားသုံးခဲ့ကြသည်ဟုသိရသည်။
ထိုကြောင့် သစ်သော့ပင်သည် ခရစ်မပေါ်မီ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ရှိခဲ့သည်ဟု မှန်းဆရလေသည်။
မြန်မာဝေါဟာရအားဖြင့် သစ်ဥဟုခေါ်သော်လည်း ယင်းတို့သည်သစ်ပင်များတွင်တွေ့ရသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်မဟုတ်ချေ။
ယင်းတို့ကို အပင်ပျော့များ၌သာတွေ့ရရာ အထူးသဖြင့်ရွက်ထီး ပင်ပျော့မျိုး၌ပို၍တွေ့ရသည်။
ဥများသည်စင်စစ် မြေငုပ်အဖူးအတက်တမျိုးဖြစ်၍ မြေငုပ်ပင်စည်မျိုးတွင် ပါဝင်လေသည်။
များသောအားဖြင့် ယင်းဥတို့သည် လုံးဝန်းသောပုံသဏ္ဌာန် ရှိသည်။
ရုက္ခဗေဒအရဆိုလျှင် သစ်ဥတို့ကို ဗဗ်အတက်များဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းလေသည်။
သစ်ဥတွင် ပင်စည်ငုတ်တိုရှိ၍ ထိုပင်စည်ကိုအသားထူသောအရွက်များကဖုံးအုပ်ထားကြရာ ထိုအ ရွက်ဖတ်များတွင် အပင်စာ၊ သို့မဟုတ်အစာဩဇာ ဓာတ်အပြည့်အစုံရှိသည်။
ထင်ရှားသိသာလွယ်သောပုံစံ တစ်ခုကိုညွှန်ပြရလျှင် ကြက်သွန်နီဥကိုညွှန်ပြရပေမည်။
သစ်စေ့ကဲ့သို့ပင် သစ်ဥတွင်နောင်အပင်သစ် ဖြစ်လာမည့် အပင်လောင်း၏အရွက်၊ ပွင့်တံစသည့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများအပြည့်အစုံပါရှိသည်။
အစေ့မှအပင်ပေါက်ခြင်းထက် ဥမှအပင်ပေါက်ခြင်းသည်ပို၍ လျင်မြန်သည်။
အကြောင်းမူ သစ်ဥတွင်အပင်သစ်ပေါက်နိုင်ရန် အပင်စာအလုံအလောက်သိုလှောင်ထား ရှိပြီးသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
အချို့သစ်ဥများသည် ကြက်သွန်ဥ၊ ဟိုင်းယားဆင့် (မြေပေါက်ဗေဒါမျိုး) ဥတို့ကဲ့သို့အသားထူသောအလွှာများ၊ အထပ်များဖြင့်ပြီး၍ ယင်းတို့၏အတွင်းထဲ၌အပင်လောင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများရှိသည်။
အပေါ်ဆုံးလွှာသည်စက္ကူသဖွယ် အလွန်ပါးလှပ်၍ ယင်းသည်တလွှာတည်းဖြင့် ဥတစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်လွှမ်း ခြုံထားသည်။
ကြက်သွန်နီဥကြီးတွင် ထိုအလွှာကိုကြက်သွန်မြှေးဟုခေါ်သည်။
လီလီပန်းပင်၏ ဥကဲ့သို့သော အချို့ဥများ၏အပေါ်ယံအလွှာသည် တခုတည်း မဟုတ်ချေ။
ငါးအကြေးခွံကဲ့သို့အဆင့်ဆင့်ရှိလေသည်။
နနွင်းတက်ကဲ့သို့အချို့ဥများတွင်အပေါ်လွှာသည်အသားနှင့် ကပ်လျက်တပြင်တည်းရှိ၍ အတွင်း သားသည်လည်း တလုံးတခဲတည်းကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်ဖြစ်လေသည်။
သင့်လျော်သောကာလ ဒေသတွင်လိုအပ်သော ရေမြေပေး၍ မြေကြီး၌ထိုဥများကိုချစိုက်ကြည့်လျှင် ဥ၏အောက်ဘက်မှ အမြစ်များထွက်လာသည်ကိုတွေ့ရလိမ့်မည်။
အစို့များမှာမူ ဥ၏အလယ်ဗဟိုမှထွက်သည်။
ထိုအစို့များတွင်ပင်စည်အရွက်နှင့်အပွင့်တို့ပါလာလေသည်။
နာဆစ်ဆပ်ပန်းပင်၊ ဒက်ဒီဖိုးပန်းပင်တို့၏ ဥများသည် မိမိတို့၌အရွက်နှင့်အပွင့်များပေါ်ထွက်ရန် အစာဩဇာဓာတ် ရိက္ခာ အပြည့်အစုံပါရှိသည်။
ထိုကြောင့်ထိုပန်းပင်မျိုးတို့ကို အိုးများထဲတွင် ရေနှင့် ကျောက်ခဲများထည့်ကာ အိမ်တွင်း၌ပင်စိုက်ပျိုးနိုင်လေသည်။
မြေငုပ်ပင်စည်ရှိသော အပင်မျိုးတို့သည်အပင်စာဩဇာ ဓာတ်များကိုဥများ၊ အတက်များအားဖြင့်သို လှောင်ထားနိုင်ကြ သဖြင့် ကာလရှည်လျား၍ချမ်းအေးလွန်းသော ဆောင်းရာသီ၏ ဒဏ်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။
ထိုကြောင့်ထိုရာသီဥတုမျိုး၌ရှိသော ဒေသများ၌ထိုအပင်မျိုးတို့ကိုတွေ့ကြရသည်။
ဥမှပေါက်သောအပင်တို့သည်မူ ပင်မကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ပင်ပေါက်သည်။
အချို့ဥများမှပေါက်သော အပွင့်တို့သည်အလွန်လှပ၍ သင်းပျံ့ပျံ့ယနံ့လည်းရှိသည်။
တျူးလစ်တို့သည် သစ်ဥမှပေါက်သော ပန်းပင်မျိုးဖြစ်ကြသည်။
သစ္စာပန်းပင်တို့သည်ကွမ်းအတက်များမှပေါက်သည်။
မြေငုပ်ပင်စည်မျိုးခြင်းတူ သော်လည်း ဗဗ်အတက်နှင့်ကွမ်းအတက်တို့၏ခြားနားချက်ကား ကွမ်းအတက် တွင်အရွက်လောင်းမပါချေ။
ဗဗ်သည်နှစ်ကြာကြာ ခံသော်လည်းကွမ်းသည်တစ်နှစ်သာခံ၍အသစ်ပြန်၍ပြန်၍အတက် သစ်ထွက်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:အမြစ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ။
သစ်အယ်ပင်သည် မျိုးခွဲမျိုးစိတ်များပြားသော သစ်ပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ သမပိုင်းဇုန်၌ပေါက်ရောက်သော သစ်အယ်ပင်အမျိုးမျိုးတို့အနက် ကောင်းစွာစားသုံးရန်အဆန် ရရှိသော သစ်အယ်ပင်လေးမျိုးမှာ ကက်စတာနီးယား မျိုးခွဲဝင်များဖြစ်ကြ၍ ရုက္ခဗေဒအမည်ဖြင့် ကက်စတာနီးယားဆက်တီဗာဟု ခေါ်သော ဥရောပ(စပိန်)သစ်အယ်မျိုး၊ ကက်စတာနီးယား ဒင်တေးတာဟု ခေါ်သော အမေရိကန်သစ်အယ်မျိုး၊ ကက်စတာနီးယား ကရီနေတာဟု ခေါ်သော ဂျပန်သစ် အယ်မျိုး၊ ကက်စတာနီးယားမောလစ်ဆီမာဟု ခေါ်သော တုတ်သစ် အယ်မျိုးတို့ဖြစ်ကြသည်။
ထိုသစ်အယ်မျိုးတို့သည် အသီး၏ အစေ့ဆန်ကိုလည်း စားရ၍ သစ်အယ်သားကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီးလျှင် အခေါက်သည် သားရေနယ်လုပ်ငန်းအတွက် အသုံးဝင်သောကြောင့် စီးပွားရေးအမြင်အားဖြင့် အဖိုးတန်သစ်ပင်မျိုး ဖြစ်လေသည်။
သစ်အယ်ပင်တို့သည် ရွက်ကြွေပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ဝက်သစ်ချပင်မျိုးတို့နှင့် မျိုးတူဖြစ်၍ ဖဂေးစီအီး မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
သစ်အယ်ပင်တို့မှ သေးသွယ်ရှည်လျား၍ ကြောင်မြီးနှင့်တူသော အဝါရောင်ပွင့်တံမျိုး ထွက်သည်။
ကြောင်မြီးပွင့်တံ နှစ်မျိုးပွင့်ရာ တစ်မျိုးတွင် ပွင့်တံတစ်ခုလုံး၌ အဖိုပွင့်ချည်း ပါသည်။
အခြားတစ်မျိုး၌မူ ပွင့်တံ၏အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖိုပွင့်များပွင့်၍ အောက်ခြေတွင် အမပွင့်များ ပွင့်သည်။
အမပွင့်များသည် ဆူးကဲ့သို့သော အမွေးများ ထူထပ်စွာပါရှိသည့် အသီးမျိုးအဖြစ် ကြီးထွားလာကြသည်။
အသီးအတွင်း၌ လုံးဝန်းသော အဆန်ချောင်တစေ့သီး တစ်ခုမှ သုံးခုအထိ ပါရှိတတ်၍ အချို့မျိုးများတွင် တစ်ဆန်သာ အဖတ်တင်လေ့ရှိသည်။
ယင်းသို့တစ်ဆန်သာ အဖတ်တင်သော အမျိုးများမှာ အဆန်စားသုံးရန် အတွက် ကောင်းမွန်သောအမျိုးများ ဖြစ်သည်။
အရွက်များသည် အစိမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်ပြီးလျှင် ပြောင်လက်နေသည်။
ရှည်ဝိုင်းဝိုင်း ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီးလျှင် အရင်းကြီး၍ အဖျားသွယ်သည်။
အရွက်နားတွင် လွှသွားခပ်ကျဲကျဲကဲ့သို့ ချွန်မြသောအသွား ရှိသည်။
အကြောများ ထင်ရှားသည်။
အခေါက်များသည် အမြှောင်းအမြှောင်း ထင်ရှားနေသည်။
သစ်အယ်ပင်တို့သည် ရောဂါအမျိုးမျိုးကြောင့် အပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့လာ၍ဖြစ်စေ၊ သစ်သားအလို့ငှာဖြစ်စေ၊ ပင်စည်ကို လှဲဖြတ်ချလိုက်လျှင် ငုတ်တက်အပေါက်မြန်သော အပင်မျိုး ဖြစ်သည်။
သစ်အယ်သားကို ဝက်သစ်ချသားကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။
များသောအားဖြင့် ထင်းအလို့ငှာ အသုံးပြုကြသည်။
အသားကောင်းသော သစ်အယ်သားများကို တယ်လီဖုန်းတိုင်၊ ခြံဝင်းတိုင်နှင့် အချို့အဆောက်အအုံများ ဆောက်လုပ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။
သစ်ကြော ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းမှုမရှိသဖြင့် အရောင်တင်၍ မလှသော်လည်း နေအိမ်အဆောက်အအုံ အတွင်းဘက်ကျသော နေရာများတွင် သစ်အယ်သားကို ထည့်၍ သုံးကြသည်။
သစ်အယ်သားသည် လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ မြေကြီးနှင့်အစဉ်ထိနေသောကြောင့်လည်းကောင်း ဆွေးမြည့်ပျက်စီးလွယ်မှုမရှိခြင်းသည် ယင်း၏ ထူးခြားသော ဝိသေသဂုဏ်တစ်ရပ် ဖြစ်လေသည်။
သစ်အယ်ပင်တို့သည် မြေပွ၍ ရေစိမ့်လွယ်ပြီးလျှင် ခြောက်သွေ့သော မြေမျိုး၌ ဖြစ်ထွန်းသည်။
အမြစ်ခိုင်သော အပင်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။
အစေ့မှ အပင်ပျိုးယူနိုင်သည်။
ပျိုးခင်းမှ နေရာရွှေ့ပြောင်းစိုက်သော တစ်နှစ်မှ သုံးနှစ်သားအပင်များသည် မိုးခေါင်သည့်ကာလနှင့် ကြုံကြိုက်လျှင် သေသွားတတ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် ပျိုးပင်များသည် ရှင်သန်သည်သာ များသည်။
ယင်းတို့သည် မြေကြီးတွင် တော်ရုံအစိုဓာတ်ရရုံနှင့် ရှင်သန်နိုင်သည်။
သစ်အယ်ပင်များသည် ကမ္ဘာ့မြောက်ဘက်ပိုင်း သမပိုင်းဇုန်၌ ပင်လယ်နှင့်ဝေးကွာ၍ ရာသီဥတုမပြင်းထန်လှသော ဒေသများ၌ ပေါက်ရောက်သည်။
အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဥရောပတိုက်နှင့် အမေရိကတိုက်တို့တွင် မြေပြင်အမြင့်ပေ ၄ဝဝဝ ကျော်၌လည်းကောင်း၊ ဂျပန်နိုင်ငံ၌ ပေ ၃ဝဝဝကျော်၌လည်းကောင်း၊ တုတ် နိုင်ငံတွင် ပေ ၈ဝဝဝ ကျော်၌လည်းကောင်း မပေါက်ရောက်ချေ။
မြေထဲပင်လယ်ဒေသ၌ ပေါက်ရောက်သော ဥရောပသစ်အယ်မျိုးနှင့် မြောက်အမေရိကတိုက်အရှေ့ပိုင်း၌ ပေါက်ရောက်သော အမေရိကန်သစ်အယ်မျိုးတို့သည် သစ်ပင်ကြီးများဖြစ်သည်။
ဂျပန်သစ်အယ်မျိုးမှာမူ သစ်ပင်ငယ်များဖြစ်လေသည်။
ကုန်သွယ်စီးပွာရေးလောက၌ တန်ဖိုးအရှိဆုံးသည် ဥရောပသစ်အယ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ယင်းတို့သည် ဥရောပတောင်ပိုင်း၊ အာဖရိကမြောက်ပိုင်း၊ ကော့ကဆပ်တောင်တန်း၏ အရှေ့ဘက်ကျသော အာရှတိုက် တောင်ပိုင်းဒေသများ၌ မူလ စတင်ပေါက်ရောက်ခဲ့သည်။
နောင်အခါ အင်္ဂလန်၊ စကော့တလန်၊ အိန္ဒိယနှင့် ဩစတြေးလီးယားတို့၌လည်း စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းသည်။
၁၉ ရာစုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အရှေ့ပိုင်းနှင့် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကမ်းရိုးတန်းဒေသများ၌လည်း စိုက်ပျိုး၍ အောင်မြင်သည်။
၂ဝ ရာစုနှစ်ဝင်စတွင် အမေရိကန်အရှေ့ပိုင်းဒေသများ၌ အပင်များပျက်စီးကာ ထိုအပင်မျိုးပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ်နှင့် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာ အနောက်မြောက်ပိုင်းဒေသတို့တွင် ဖြစ်ထွန်းလျက်ပင် ရှိသည်။
သစ်အယ်မျိုးတို့အနက် ထိုမျိုးစိတ်ဝင်တို့သည် ပင်လုံးပင်စည် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။
စစ္စလီကျွန်း မောင့်အက်တနာ မီးတောင်၏ ခြေရင်းတွင် တွေ့ရသော သစ်အယ်ပင်သည် ၁၈၅ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ပင်စည်လုံးပတ် ၂ဝ၄ ပေ ရှိ၍ ဆိုခဲ့သောမီးတောင် ပေါက်ကွဲသဖြင့် အပင်ကြီးပျက်စီးရချိန်တွင် အပင်သက် ၂ဝဝဝ ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းကြလေသည်။
ဥရောပသစ်အယ်သီးဆန်သည် ဥရောပနှင့် အမေရိကတိုင်းပြည်များ၌ စားသုံးကြသော သစ်အယ်သီးဆန်မျိုး ဖြစ်သည်။
စပိန်သစ်အယ်၊ သစ်အယ်ချိုဟုလည်း ခေါ်တွင်သည်။
နိုင်ငံခြားသို့ သစ်အယ်သီးဆန် အများဆုံးတင်ပို့နိုင်ကြသော နိုင်ငံများမှာ ဣတလီ၊ စပိန်နှင့် ပေါ်တူဂယ်နိုင်ငံများ ဖြစ်သည်။
ဤစေ့ဆန်အကြီးစားများကို အစိမ်းအတိုင်းလည်ကောင်း၊ လှော်၍လည်းကောင်း၊ ပြုတ်၍လည်းကောင်း စားသုံးကြသည်။
ဒုတိယတန်းစားများကို အခြောက်ခံကာ မာအောင်ပြုပြီးလျှင် အမှုန့်ပြု၍ ဂျုံ၊ ပြောင်းစသည်တို့အစား စွတ်ပြုတ်၊ ပေါင်မုန့်နှင့် အခြားအစားအသောက်များ၌ ထည့်သွင်းအသုံးပြုကြလေသည်။
အသေးစားများကိုမူ နွားစာ၊ ဝက်စာ စသည်ဖြင့် အသုံးပြုကြလေသည်။
အမေရိကန်သစ်အယ်မျိုးသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ အဖိုးတန်သစ်ပင်များအနက်တွင် တစ်မျိုးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
မူလက မိန်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း၊ မီရှိဂန်ပြည်နယ်အရှေ့တောင်ပိုင်း၊၊ အီလီနွိုင်ပြည်နယ် တောင်ပိုင်း၊ ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်အနောက်ပိုင်း၊ နယူးအင်္ဂလန်ပြည်နယ် အတ္တလန္တိတ်ကမ်းရိုးတန်း မရောက်မီ ဒေသများ စသည်တို့၌ ပျံ့နှံ့ပေါက်ရောက်သည်။
ထိုအပင်မျိုးတို့သည် တောင်တန်းဒေသများ၌ ထူထပ်စွာပေါက်ရောက်၍ မြေနိမ့်ပိုင်းသို့ရောက်သောအခါ အပင်များ ကျဲသွားသည်။
သစ်တောများတွင် ထိုသစ်အယ်ပင်တို့သည် ပေ ၁ဝဝ အထိ မြင့်ကြ၍ ကွင်းပြင်တွင် ပင်စည်အချင်း ခြောက်ပေမှ ရှစ်ပေအထိ ရှိသော သစ်အယ်ပင်များကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။
ပင်စည်အချင်း ၁၂ပေကျော်သော သစ်အယ်ပင်များပင် ရှိကြောင်း သိရှိရသည်။
ဥရောပသစ်အယ်သီးဆန်နှင့် စာလျှင် အမေရိကန်သစ်အယ်သီးဆန်သည် သေးငယ်ပြီးလျှင် အရောင်မွဲမွဲ အမွေးနုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အမြင်မလှပေ။
အရသာတွင် အမေရိကန်သစ်အယ်သီးဆန်၏ အရသာကို တုတ်သစ်အယ်သီးဆန်ကသာလျှင် မှီနိုင်ပေသည်။
ဥရောပသစ်အယ်မျိုးနှင့် အမေရိကန် သစ်အယ်မျိုးတို့တွင် မျိုးစိတ်မျိုးပြား အများအပြား ရှိလေသည်။
ဂျပန်သစ်အယ်သီးမျိုးသည် ဂျပန်နှင့် ကိုရီးယားနိုင်ငံများတွင် မူလပေါက်ရောက်သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ၁၇ ရာစုနှစ်အစောပိုင်းက သစ်အယ်သီးဆန်သည် ထိုတိုင်းပြည်၏ အရေးပါသော အစားအစာ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အပင်သည် အငယ်စား ဖြစ်သော်လည်း ပေ ၆ဝ မြင့်၍ လုံးပါတ် သုံးပေ ရှိသော ဂျပန်သစ် အယ်ပင်မျိုးများ ရှိခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် တွေ့ရသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ၁၈၇၆ ခုနှစ်တွင် မျိုးယူ၍ စိုက်ခဲ့ရာ အပင်များသည် သီးချိန်မတိုင်မီ အသီးသီး၍ အသီးလည်း များသည်။
အစေ့ဆန်များသည်လည်း အမြင်လှသည်။
သို့သော် နူးနူးညံညံမရှိပေ။
ပြုတ်၍လည်းကောင်း၊ လှော်၍လည်းကောင်း စားသုံးမှသာလျှင် အရသာပို၍ ကောင်းလေသည်။
တုတ်သစ်အယ်သီးမျိုးသည် ဂျပန်သစ်အယ်သီးမျိုးအရွယ်အစားပင် ဖြစ်သည်။
၁၉ဝ၆ ခုနှစ်မှ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီ ကာလအတွင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ မျိုးယူ၍ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
ပေါက်ရောက်သော အပင်တို့သည် ပုတိုက်တိုက်အစားလည်း ပါသည်။
မြင့်မြင့်မားမားလည်း ပါသည်။
အလတ်စားမျိုးလည်း ပါသည်။
ဥရောပသစ်အယ်ကဲ့သို့ အစေ့ဆန်မကြီးသော်လည်း အမြင်လှ၍ အရောင်တောက်ပြီးလျှင်အရသာချိုသည်ကို တွေ့ရလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကက်စတာနော့ပစစ်မျိုးခွဲဝင် သစ်အယ်မျိုးပေါင်း ၁၄ မျိုးခန့်ရှိသည်။
ထို့ပြင် စား၍ကောင်းသော အစေ့ဆန် ရရှိပြီးလျှင် ရုက္ခဗေဒအမည်ဖြင့် ကက်စတာနီးယားဆက်တီဗာဟု ခေါ်သော ဥရောပ သစ်အယ်မျိုးသည်လည်း မြန်မာနိုင်ငံမြောက်ပိုင်း တောင်တန်းဒေသ၌ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းလေသည်။
ထို့ပြင် ကက်စတာနော့ပစစ်မျိုးခွဲတွင်ပါဝင်၍ မြန်မာနိုင်ငံ တောင်ကုန်းဒေသများတွင် ပေါက်ရောက်သော အပင် (ကက်စတာနော့ပစစ် အာဂျီရိုဖီလာ)၊ ကပ်ပင် (ကက်စတာနော့ပစစ် ထရီဗျူလွိုင်ဒီး) တို့သည်လည်း သစ်အယ်မျိုးဝင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။
မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ သဗ္ဗညုတရွှေဉာဏ်တော်ကိုရတော်မူပြီး နောက်ဘုရားရှင်တို့ပြုရိုးဖြစ်စဉ် ဓမ္မတာသုံးဆယ်အနက် ဓမ္မတာတစ်ခုဖြစ်သောတစ်ဌာနလျှင်ခုနစ်ရက်တာမျှ ခုနစ်ဌာနတွင်မွေ့လျော်စံပယ်တော်မူခြင်းပြုလေသည်။
ထိုခုနစ်ဌာနကိုပေါင်း၍သတ္တဌာနဟုခေါ်သည်။
ဌာနခုနှစ်ဆူကား (၁) ပလ္လက် သတ္တာဟ။
(၂) အနိမ္မိသ သတ္တာဟ။
(၃) ရတန စင်္ကမ သတ္တာဟ။
(၄) ရတနဃရ သတ္တာဟ။
(၅) အဇပါလ သတ္တာဟ။
(၆) မုစလိန္ဒ သတ္တာဟနှင့် (ရ) ရာဇာယတနသတ္တာဟ တို့ဖြစ်ကြသည်။