kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
လူတို့သည်ထိုရဟန်းကိုမြင်လျှင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏ဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင် ပြောဆိုကြသဖြင့်ထိုအရပ်မှပြေးကာ လူထွက်လေ၏။
ရဟန်းတို့သည်တရားသဘင်ဝယ် ထိုရဟန်းအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ အရှက်အကြောက် မရှိ၊စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို ပြောဆိုကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ ...ထိုရဟန်းသည် အရှက်၊ အကြောက် မရှိသဖြင့် သာသနာတော်တည်းဟူသော ရတနာမှဆုတ်ယုတ်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း မိန်းမ ရတနာမှ ဆုတ်ယုတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာအောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဟင်္သာမအရေးငှက်စည်းဝေး လွန်လေပြီးသောအခါကမ္ဘာဦးဝယ် အခြေလေးချောင်းရှိ သတ္တဝါတို့သည် ခြင်္သေ့ကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ငါးတို့သည် အာနန္ဒာငါးကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ငှက်တို့သည့် ရွှေဟင်္သာကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ထိုရွှေဟင်္သာမင်း၏သမီး ဟင်္သာမငယ်သည် အလွန်အဆင်းလှ၏။
အဘ ဟင်္သာမင်းသည် သမီးအား မိမိအလိုရှိရာ လင်ကိုယူလော့ဟု ဆုပေးထားလေ၏။
သို့အတွက် ရွှေဟင်္သာမင်းသည် သမီး အလိုရှိသော လင်ကိုစုံစမ်းရှာဖွေရန် ဟိမဝန္တာရှိ ငှက်အပေါင်းတို့ကို စည်းဝေးစေ၏။
ဟင်္သာ၊ ဥဒေါင်း စသော ငှက်အပေါင်းတို့သည် တပေါင်းတည်းပြုလျက်ကျောက်ဖျာကြီးတစ်ခုဝယ် စည်းဝေးကြကုန်၏။
ဟင်္သာမကလေးဥဒေါင်းရွေး ဟင်္သာမင်းသည် သမီးကို ခေါ်စေ၍မိမိ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ လင်ကို အရွေးခိုင်း၏။
ဟင်္သာမငယ်လည်း ငှက်အပေါင်းတို့တွင်ကြည့်ရှုလတ်သော် လှပဆန်းကြယ်သော ဥဒေါင်းကိုမြင်၍ ဤဥဒေါင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်ဟုပြောကြားလေ၏။
ထိုအခါငှက်အပေါင်းတို့သည် ဥဒေါင်းသို့ ကပ်၍ “အချင်း ဥဒေါင်း ... ငှက်တွေ အများအပြားရှိပါလျက် ဟင်္သာမငယ်သည် သင်ဥဒေါင်းကိုသာ ကြိုက်နှစ်သက်ပေသည်” ဟု ပြောဆိုကာချီးမွမ်းအံ့ကြကြကုန်၏။
ရှက်၊ကြောက်မဖုံး မယားဆုံး ဥဒေါင်းလည်းငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ “ငှက်အပေါင်းကား ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ငါ့အစွမ်းကို မသိမမြင်ကြကုန်သေး၊ ငါ ယခုပြမည်ဟု အလွန်ဝမ်းမြောက်လှသဖြင့် အရှက်၊ အကြောက်ကိုမငဲ့နိုင်ဘဲ ငှက်တို့အလယ်တွင် အတောင်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ အမြီးကိုထောင်လျက် က လေ၏။
ထိုအခါမပေါ်သင့်သော့ ကိုယ်အင်္ဂါပေါ်သဖြင့် ရွှေဟင်္သာမင်းက “ဤဥဒေါင်းကား အရှက်၊ အကြောက် မရှိ၊ငှက်တို့အလယ်မှာ ထ၍ ကဘိသည်၊ ငါ့သမီးနှင့် မထိုက်တန်” ဟု ငှက်အပေါင်းတို့အားပြောကြားလေ၏။
ထိုနောက် မိမိ၏ တူရင်းဖြစ်သော ဟင်္သာငယ်နှင့် ပေးစားကာ ထိမ်းမြားလက်ထပ်လေ၏။
ဥဒေါင်းလည်းဟင်္သာမငယ်ကို မရသဖြင့် ရှက်လှ၍ ထိုအရပ်တွင် မနေဝံ့ဘဲ ပြေးလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဥဒေါင်းငှက်သည် -ယခုအခါ ဘဏ္ဍာများသောရဟန်း။
ဟင်္သာမင်းသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မကြောက်, မရှက်၊ ဣန္ဒြေဖျက်၊ ထလျက် က,သကို။
(၂) မိန်းမရတနာ၊ ဆုံးရှုံးပါ၊ ပမာဥဒေါင်းလို။
နစ္စဇာတ် ပြီး၏။
ကုလာဝကဝဂ် -၃၃- သမ္မောဒမာနဇာတ်။
မုဆိုးထောင်သောပိုက်ကို ညီညွတ်စွာ တစ်ချိန်တည်း ပျံသဖြင့် ဘေးရန်မှလွတ်သော ငုံးများ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ညီညွတ်မရှိ ပျက်စီးဘိ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကပိလဝတ်ပြည် နိဂြောဓာရုံကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဆွေတော် မျိုးတော်တို့ကိုခေါ်တော်မူ၍ ခိုက်ရန်မဖြစ်ကြဘဲ အချင်းချင်း ညီညွန်ကြရန် ဆုံးမတော်မူ၏။
“တိရစ္ဆာန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ခိုက်ရန်မဖြစ် ညီညွတ်ကြသောအခါ ဘေးရန်ကို နှိမ်နင်းလျက် ချမ်းသာရာကိုရဖူးကုန်၏။
ခိုက်ရန်ဖြစ်၍ မညီညွတ်သောအခါ ရန်သူလက်တွင် ပျက်စီးဖူးကုန်ပြီ” ဟုမိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု အသက်သတ်မျိုးငှက်မုဆိုး လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ငုံးမင်းတစ်ကောင်သည် အထောင်မကသောငုံးတို့ဖြင့် ခြံရံကာ တောတစ်ခုတွင် နေလေ၏။
ထိုအခါမုဆိုးတစ်ယောက်သည် ငုံးတို့နေရာအရပ်သို့ လာ၍ ငုံးသံကဲ့သို့ မြည်တွန်သဖြင့်ငုံးအပေါင်းတို့ စုဝေးရောက်လာကြသောအခါ ပိုက်ကွန်ဖြင့်ဖမ်း၍ ငုံးတို့ကိုသတ်ဖြတ်လျက် အသက်မွေးလေ၏။
ငုံးတို့ညီညီပိုက်ကွန်ချီ တစ်နေ့သ၌ ငုံးမင်းသည်ငုံးတို့ကို ခေါ်၍ “အချင်းတို့ ... မုဆိုးသည် ငါတို့ကို ပိုက်ကွန်ဖြင့်ဖမ်း၍သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ငါတို့မှာ ပျက်စီးကြရသည်၊ နောက်အခါ မုဆိုးသည် ပိုက်ကွန်ကိုပစ်သောအခါ သင်တို့သည် ပိုက်ကွန်ပေါက်က တစ်ကောင်စီ ခေါင်းထွက်လျက် တညီတညွတ်တည်းပျံ၍ဆူးပေါသော ချုံပေါ်မှာ ချပြီးလျှင် အောက်အရပ်က အသာထွက်၍ သွားကြကုန်” ဟု ပြောဆိုတိုင်ပင်လေ၏။
ငုံးတို့လည်း ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံကြကုန်၏။
နှစ်ရက်မြောက်သောနေ့ဝယ်ငုံးတို့ စုဝေးရာအရပ်သို့ မုဆိုးလာ၍ ပိုက်ကွန်ကို ပစ်သည်ရှိသော် ငုံးမင်းပြောဆိုသည့်အတိုင်း ငုံးတို့သည် ကိုယ်စီကိုယ်င အညီအညွတ် ဖြစ်ကာ ပိုက်ကွန်ပေါက်၌တစ်ကောင်စီ ခေါင်းထွက်လျက် ညာသံပေး၍ တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဟုန်တည်း ပျံသန်းပီးလျှင်ပိုက်ကွန်ကို ယူဆောင်၍ ဆူးပေါသော ချုံပေါ်၌ချကာ အောက်က ထွက်ပြေးကြကုန်၏။
မုဆိုးလည်းဆူးငြိနေသော ပိုက်ကွန်ကို တစ်နေ့လုံး ဖြေနေရသဖြင့် နောက်ထပ် မဖမ်းနိုင်တော့ဘဲအိမ်သို့ အချည်းနှီး ပြန်ရလေ၏။
ခိုက်ရန်ဖြစ်သော်သိစေမယ်နော် ဤသို့ နေ့စဉ် အချည်းနှီးပြန်လာသော မုဆိုးကို အိမ်ရှင်မသည် အမျက်ထွက်၍ “ မုဆိုး ... သင်သည် နေ့စဉ်အချည်းနှီးသာ ပြန်လာသည်။
သင့်မှာ ပေးစရာ မယားငယ် ရှိသလော” ဟု ဆိုလေ၏။
မုဆိုးလည်း“ရှင်မ ... ငါ့မှာ ပေးစရာ မယားငယ် မရှိပါ၊ စင်စစ်ကား ငုံးငှက်တို့ ညီညွတ်နေသဖြင့်ပိုက်ကွန်ကိုချီကာ သွားကြသည့်အတွက် အချည်းအနှီးဖြစ်ခဲ့ရပါသည်၊ သူတို့ အမြဲညီညွတ်နေမည် မဟုတ်၊ မညီ မညွတ် ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ငါ့လက်တွင်းသို့ရောက်၍ အိမ်သို့ ယူဆောင်ကာ ရှင်မ မျက်နှာကို ရွှင်စေပါမည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လွန်လျှင် ငုံးတစ်ကောင်သည် ကျက်စားရာအရပ်သို့ ဆင်းသက်လတ်သော် အမှတ်မဲ့ဖြစ်၍ငုံးတစ်ကောင် ခေါင်းကို နင်းမိလေ၏။
အနင်းခံရသော ငုံးက အမျက်ထွက်ကာ ဘယ်သူငါ့ခေါင်းကို နင်းသနည်းဟုဆိုရာ ငါ အမှတ်မဲဖြစ်၍ နင်မိပါသည် ဆိုသော်လည်းအမျက်မပြေဘဲ အဖန်ဖန် ရန်ဖြစ်လျက် “နင်သာ ပိုက်ကွန်ကို ချီနိုင်သလော၊ နင်သာ ပိုက်ကွန်ကိုချီသလော” ဟု အချင်းချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြကုန်၏။
ညီညွတ်မရှိပိုက်ကွန်မိ ထိုအခါ ငုံးမင်းလာ၍ခိုက်ရန်မဖြစ်ကြရန် ဆုံးမသော်လည်း မရတော့သဖြင့် ဤလိုသာ ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြလျှင်ပိုက်ကွန်ကို ချီနိုင်တော့မည် မဟုတ်၊ မုဆိုးလက်သို့ ရောက်ကာ သေကျေပျက်စီးကြတော့မည်ကို သိသဖြင့် မိမိ ပရိသတ်ကိုခေါ်ယူ၍ အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလေ၏။
မုဆိုးလည်းနှစ်ရက်၊ သုံးရက် လွန်လျှင်လာ၍ ငုံးတို့စုဝေးရေ အရပ်သို့လာလျက်ပိုက်ကွန်ပစ်လိုက်သောအခါ ငုံးတို့သည် ရှေးနည်းအတိုင်း ပိုက်ကွန်ကိုချီဖို့ပြင်ဆင်ကြစဉ် သင့်အမွေး ငါ့ခေါင်းပေါ် ကျသည်၊ သင့်အတောင် ငါ့အတောင်ပေါ် ကျသည်၊နင်ချီပါ၊ ငါချီမည် စသည်ဖြင့် ခိုက်ရန်ဖြစ်နေကြသဖြင့် မပျံကြသေးဘဲရှိရာ မုဆိုးကပိုက်ကွန်ကြိုးရှုံ့၍ ဆွဲယူရာသို့ပါကြလျက် မုဆိုးလက်တွင် အသက်ကုန်ဆုံးကြ၍ငုံးသားတို့ကို ထမ်းဆောင်လျက် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လျှင် အိမ်ရှင်မအားမျက်နှာပြလှလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မလိမ္မာသော ငုံးသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
လိမ္မာသောငုံးပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ညီညွတ်ကြလျဉ်း၊ ရန်နှိမ်နင်း၊ မယွင်းချမ်းသာမည်။
(၂) မညီညွတ်လစ်၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်၊ စင်စစ်ပျက်စီးမည်။
သမ္မောဒမာနဇာတ် ပြီး၏။
(၂)ဇာတ် ရှိပါသည်။
ကုလာဝကဝဂ် -၃၄- မစ္ဆဇာတ်။
ကိလေသာအလိုသို့လိုက်မှားသဖြင့် တံငါပိုက်မိ၍ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ငါးကြီး အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရဟန်းဖြားယောင်း မယားဟောင်း နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မယားဟောင်းသည်ဖြားယောင်းအပ်သည်ဖြစ်၍ သာသာနာတော်မှ လူထွက်လုဆဲဆဲ ဖြစ်သော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိသတတ်။
ထိုရဟန်းကိုမြတ်စွာဘုရား ခေါ်တော်မူ၍ “ ချစ်သား ရဟန်း ... အဘယ်ကြောင့် လူထွက်လိုသနည်း” ဟုမေးတော်မူလျှင် “အရှင်ဘုရား ... မယားဟောင်း ဖြားယောင်းသည့်အတွက် လူထွက်လိုပါသည်” ဟုလျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သားရဟန်း ... ဤမိန်းမကား ယခုမှသာသင်အကျိုးမဲ့ကို ပြုသည် မဟုတ်၊ ရှေး၌လည်း ဤမိန်းမကိုမှီ၍ သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေရာငါအကယ်၍ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မ,နောက်လိုက်ဘိပိုက်တွင်းမိ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်း၌ ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား တစ်ယောက် ရှိသတတ်။
ထိုအခါတံငါတို့သည် ငါးရရန် မြစ်တွင်း၌ လှည့်လည်ကာ ပိုက်ကွန်ကို ပစ်ကြကုန်၏။
ငါးကြီးတစ်ကောင်သည် ငါးမတစ်ကောင်နှင့် ကာမဂုဏ်၌ မေ့လျော်ပျော်မြူးကာကျက်စားလျက်လာ၏။
ငါးမသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် သွားလတ်သော် ပိုက်ကွန်နံ့ နံသဖြင့်ပိုက်ကွန်ကို ရှောင်လွှဲကာ သွားလေ၏။
ကာမဂုဏ်၌ မွေ့လျော်ပျော်မြူးနေသာ ငါးကြီးကားပိုက်ကွန်တွင်းသို့ ဝင်မိလေ၏။
တံငါတို့သည်ငါးကြီးဝင်သည်ကို သိကုန်၍ ပိုက်ကွန်ကို ချီမ၍ ဤငါးကြီးကို မီးကင်စားမည်ဟုမီးမွေးကြကုန်၏။
တံစို့ကိုလည်း ချွန်ကြကုန်၏။
ငါးမတွက်တာငိုကြွေးရှာ ငါးကြီးသည် မိမိသေရမည့်ဘေးကို မတွေးတော မကြောက်ရွံ့ဘဲ မယား ငါးမကိုသာ တမ်းတကာ “ငါ့မှာတံစို့ထိုးခံရမည့် ဆင်းရဲ၊ မီးကျီးတွင်း အကင်ခံရမည့် ဆင်းရဲနှင့်တခြားဆင်းရဲတို့ကား ငါ့ကို မနှိပ်စက်နိုင်ကြပါ၊ ဆင်းရဲဟု မမှတ်ပါ၊ တံငါလက်ပါသွားမှန်းမသိရှာသော ငါ့မယား ငါးမသည် ငါ့ကို မယားငယ် ငါးမတစ်ကောင်နှင့်ပျော်မြူးနေရော့သလားဟု အထင်မှားကာ နှလုံးမသာမယာ ဖြစ်နေမည့်ဆင်းရဲသာ ငါ့မှာနှိပ်စက်လှသည်” ဟု ငိုကြွေးလေ၏။
တံငါတို့ထံငါးတောင်းပြန် ထိုအခါ ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည်ကျေးကျွန်အပေါင်းခြံရံကာ မြစ်ဆိပ်သို့ ရေချိုးလာလေ၏။
ထိုပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကားအလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့အသံကိုသိသော ဉာဏ်ပညာ ရှိ၏။
ထို့ကြောင့် ငါးကြီးအနီးသို့ရောက်လျှင် ငိုသံကိုသိ၍ “ဩော် ... ဤငါးကြီးမှာ ကိလေသာအစွမ်း ပြလျက် မယား ငါးမကိုသာတမ်းတကာ ငိုနေပါတကား၊ သည့်စိတ်နှင့်သာ သေသွားပါလျှင် မုချ ငရဲသို့ကျတော့မှာပါတကား” ဟု အောက်မေ့ကာ ငါးကြီးကို သေဘေးနှင့် ငရဲဘေးမှ ကယ်တင်လို၍တံငါတို့ထံသွားကာ “အမောင်တို့ ... ငါးဟင်း တစ်နပ်စာ ပေးကြပါ” ဟု ဆိုလျှင်“အရှင်ကြိုက်ရာ ယူပါ” ဟု ပြောသောအခါ ထိုငါးကြီးကို ယူသွားလေ၏။
ငါးကိုဆုံးမ ရေသို့ချ မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်လျှင်ငါးကြီးကို “ အို ငါးကြီး ... ယနေ့ ငါမြစ်နားသို့ မလာမိလျှင် သင် မုချ အသက်သေရတော့မည်၊ ငါလာ၍သာ သင် အသက်ချမ်းသာသည်၊ယနေ့မှစ၍ သင်သည် ကိလေသာစိတ်မိုက်၏ အလိုသို့ မလိုက်လေနှင့်” ဟု ဆုံးမကာ ရေထဲသို့လွှတ်လိုက်၏။
မိမိလည်း မြစ်တွင်း ရေချိုးပြီးလျှင် မြို့တွင်းသို့ဝင်လေ၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ မယားဟောင်း ဖြားယောင်းသဖြင့် လူထွက်လုဆဲဆဲ ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ငါးမသည် - ယခုအခါ မယားဟောင်း။
မ, လိုက်သော ငါးကြီးသည် - လူထွက်လုဆဲဆဲဖြစ်သော ရဟန်း ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိလေသာမိုက်၊ ဆိုးစရိုက်၊ လိုင်လျှင်ဆင်းရဲမှု။
(၂) မ, လိုက်သည့်ငါး၊ သေနီးပါး၊ ခံစားဆင်းရဲရှု။
မစ္ဆဇာတ်ဇာတ် ပြီး၏။
ဒုကနိပါတ် - ၇။
ဗီရဏထမ္ဘဝဂ် -၂၁၆ - မစ္ဆဇာတ်။
တံငါသည်များ မီးထည့်၍ တံစို့ချွန်သည်ကို မြင်လျှင် မီးကျီးနှင့် တံစို့များသည် ငါ့ကို မပူစေပါ၊ ငါ့မယား အောက်မေ့ခြင်းသည်သာ ငါ့ကို ပူစေပါသည်ဟု သည်းတွားသော ငါး အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရဟန်းငြီးငွေ့ မပျော်မွေ့ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မယားဟောင်းသည် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်အပ်သည်ဖြစ်၍ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ငါးမအတွက် ငါးဖိုခက် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား ဖြစ်လေ၏။
တစ်နေ့သ၌ တံငါတို့သည် ကွန်၌မိသော ငါးကြီးကို ဆယ်ယူပြီးလျှင် ပူသောသဲသောင်ပြင်၌ ထားကြလျက် ငါးကြီးကို မီးကျီးတို့၌ ဖုတ်ကင်ကာစားကြမည်ဟု တံစို့တို့ကိုချွန်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ငါးကြီးသည် ငါးမကို အာရုံပြုကာ - “အို တံငါတို့ ... ဤမီးကျီးသည် ငါ့ကိုမပူစေပါ၊ ထက်စွာချွန်ထားသော ဤတံစို့သည်လည်း ငါ့ကိုမပူစေပါ၊ ငါ့လင် ငါးဖို့သည် ကာမဂုဏ်ငါးပါးဖြင့် ပျော်မွေ့လျက် တခြားငါးမနောက်သို့ လိုက်လေပြီဟု ငါ့မယား ငါးမသည် အထင်လွဲကာ အောက်မေ့ခြင်းသည်သာ ငါ့ကိုပူစေ၏။
ငါးမ၌ တပ်စွန်းခြင်း ရာဂမီးသည်သာ ငါ့ကိုပူစေ၏။
ရာဂနှင့် ယှဉ်သော ငါ့စိတ်သည်သာ ငါ့ကို ပူစေ၏။
ကာမဂုဏ်တို့ကို တောင့်တနေသော သတ္တဝါကို ဘယ်အခါမှ မသတ်အပ်ပါ၊ အိုတံငါတို့ ... ငါ့ကို လွှတ်ကြပါကုန်လော့” – ဟု ငိုကြွေးလေ၏။
ထိုခဏ၌ ပုရောဟိတ်သည် မြစ်ကမ်းနားသို့ရောက်၍ ထိုငါးဖို ငိုကြွေးသော အသံကိုကြားလျှင် တံငါတို့ထံ ချဉ်းကပ်ကာ ထိုငါးဖိုကို လွတ်စေ၏။
ဤဒေသနာတော်၏ အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ငါးမသည် - ယခုအခါ မယားဟောင်း။
ငါးဖိုသည် - ငြီးငွေ့သောရဟန်း။
ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကာမဂုဏ်ငါး၊ အလိုက်မှား၊ ဆုံးပါးပျက်စီးမည်။
(၂) သူသော, ရှင်သော၊ ရဟန်းသော၊ ဂုဏ်လျောပျက်စီးမည်။
မစ္ဆဇာတ် ပြီး၏။
(၃) ဇာတ်ရှိပါသည်။
ကုလာဝကဝဂ် -၃၅- ဝဋ္ဋကဇာတ်။
တောမီးလောင်၍အမိအဖများ ပြေးသွားသဖြင့် အသိုက်တွင်းမှ သစ္စာပြုသော ငုံးငယ်အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တောမီးပြင်းစွာ လောင်၍လာ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် မာဂဓတိုင်း၌ ခရီးဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူစဉ်ရွာငယ်တစ်ခုတွင် ဆွမ်းခံ၍ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် ရဟန်းအပေါင်း ခြံရံကာတောလမ်းခရီးဖြင့် ကြွတော်မူ၏။
ထိုအခါ ကြီးစွာသောတောမီးသည် အခိုးအလျှံနှင့်တကွ ထလတ်၍ လွှမ်းမိုးကာ လောင်လျက် လာလေ၏။
တချို့ ပုထုဇဉ်ရဟန်းတို့သည် ကြောက်ကြသဖြင့် မီးကြိုကို ပေးကုန်၏။
တချို့ ရဟန်းတို့သည်“လောကသုံးပါးဝယ် နေ၊လ အသွင် ထင်ရှား၍ တန်ခိုးတော် ကြီးမားလှသော မြတ်စွာဘုရားထင်ရှားရှိပါလျက် မီးကြိုကို ပြုရမည်လော” ဟု အပြစ်တင်ကြကုန်၏။
မီးကွင်းမလောင်တောလယ်ကောင် ထို့နောက်ရှေ့နောက်ခြံရံလျက်နေသော ရဟန်းတို့သည် တစ်စုတစ်ရုံးတည်းဖြစ်ကာ မြတ်စွာဘုရားအထံသို့လာကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ရဟန်းအပေါင်းခြံရံကာ မထင်ရှားသော နေရာတစ်ခုသို့ရောက်လျှင် ရပ်တော်မူ၏။
တောမီးလည်းမြတ်စွာဘုရား ရပ်တော်မူရာ အရပ် ထက်ဝန်းကျင် သုံးဆယ့်နှစ်ပယ် ကျယ်ဝန်းသောနေရာသို့ရောက်လျှင် မြက်မီးရှူးကို ရေတွင်ချသည့်အလား ငြိမ်းအေး၍ သွားလေ၏။
သုံးဆယ့်နှစ်ပယ် အတွင်းသို့ ဝင်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်လေ။
အံ့ဖွယ်ထူးလှချီးကျူးကြ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားဂုဏ်ကျေးဇူးတော်သည် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ တန်ခိုးအာနုဘော် ကြီးပေစွ၊ စိတ်မရှိသော(အသက်ဝိဉာဉ်မရှိသော) တောမီးစဉ်လျက်လည်း မြတ်စွာဘုရားတည်ရာအရပ် ထက်ဝန်းကျင်သို့ မလာနိုင်” ဟုအံ့ကြ ချီးမွမ်းကြကုန်၏။
ထိုစကားကိုမြတ်စွာဘုရား ကြားတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဤအရပ်ကို တောမီးမလောင်နိုင်ခြင်းကားယခုအခါ ငါဘုရား၏ အစွမ်းတော် မဟုတ်၊ ရှေးနုစဉ်အခါ ပြုလုပ် ခဲ့ဖူးသော သစ္စာတော်၏အစွမ်းဖြစ်သည်။
ဤနေရာ၌ မီးမလောင်နိုင်ခြင်းကား ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာ ကုန်ဆုံးသည်တိုင်အောင်တည်ရစ်သော တန်ခိုးအစွမ်း ဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု တောမီးတောက်လောင်ငှက်တွေရှောင် လွန်လေပြီးသောအခါ မဂဓတိုင်းဝယ်ဘုရားအလောင်းသည် ငုံးအမျိုး၌ ဖြစ်၏။
ဥခွံမှ ပေါက်ခါစသည်ပင် အိမ်ဂျင်ကြီး ပမာဏရှိ၏။
အမိအဘတို့သည် အမွေးအတောင် မစုံသေးသဖြင့် အသိုက်၌ထားကာ အစာကို ရှာဖွေ၍ကျွေးမွေးကြကုန်၏. ကောင်းကင်၌လည်း မပျံနိုင်၊ မြေ၌လည်း မသွားနိုင်သေး။
ထိုအရပ်၌ နှစ်စဉ်တောမီးလောင်လေ့ရှိ၏။
ထိုအခါအခိုးအလျှံနှင့်တကွ ကြီးစွာသော တောမီးသည် လေအဟုတ်ဖြင့် မြည်ဟည်းကာ လောင်ကျွမ်းလျက်လာလေ၏။
ငှက်အပေါင်းတို့သည် သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် အော်မြည်ကာ ပြေးကြကုန်၏။
ငုံးငယ်စွမ်းအားသစ္စာကြား ငုံးငယ်သည် အသိုက်တွင်ဝ်လျက် တောမီးလောင်သည်ကို မြင်၍ “ငါ့မှာ အတောင်ဖြင့်လည်း ကောင်းကင်သို့ မပျံနိုင်၊ခြေဖြင့်လည်း မြေ၌ မသွားနိုင်၊ ငါ့မိဘတို့လည်း သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ငါ့ကိုစွန့်ထား၍ ပြေးကြကုန်ပြီ၊ ယခု ငါ့မှာ တစ်ပါးသော ကိုးကွယ်အားထားရာ မရှိပြီ။
လောက၌သီလဂုဏ်ကျေးဇူး၊ သစ္စာ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး၊ မေတ္တာကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံသော ရှေးရှေးသောဘုရားရှင်တို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး မည်သည် ဧကန်တိတိ အမှန်ရှိ၏။
ဤဆိုအပ်ပြီးသောဂုဏ်တော်၊ ကျေးဇူးတော်တို့ကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့ကာ သစ္စာပြုခြင်းသာ ငါ၏ ကိုးကွယ်ရာ၊အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့၏ ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြံစည်နှလုံးသွင်းလျက် - “အို တောမီး ... ငါ့မှာ အတောင်ရှိသော်လည်း မပျံနိုင်သေး၊ ခြေရှိသော်လည်း မသွားနိုင်သေး၊ ငါ၏ မိဘတို့လည်း ငါ့ကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးကုန်ပြီ။
အိုတောမီး ... ဤအရပ်မှ ဖဲကြဉ်ပါလော့” ဟု သစ္စာပြုလေ၏။
ကမ္ဘာချင်းအောင် မီးမလောင် ဤသို့ငုံးငယ် သစ္စာပြုသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် သစ္စာ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့် ငုံးင်နေရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ပယ် ပတ်လည်အတွင်းသို့ တောမီးသည် မဝင်နိုင်ဘဲ မြက်မီးရှူးကိုရေနှင့်သတ်သဖြင့် ငြိမ်းအေးသည့်အလား တစ်ခါတည်း ငြိမ်းအေး၍ သွားလေ၏။
[ဤအရပ်လည်း ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာကုန်ဆုံးသည့်တိုင်အောင် မီးမလောင်ဘဲ တည်လေ၏။
ထိုသို့ မီးကွင်း၍ တစ်ကမ္ဘာလုံးတည်ခြင်းမှာလည်း အလောင်းတော် ငုံးငယ်၏ သစ္စာတန်ခိုးကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုမီးကွင်းသောအရပ်သည် ကပ္ပဋ္ဌီတိ လေးမျိုးတွင် တစ်မျိုး အပါအဝင် ဖြစ်သတည်း။
] ဤဒေသနာတော် အဆုံး၌ တချို့ရဟန်းတို့သည်သောတာပန်၊ တချို့ သကဒါဂါမ်၊ တချို့ အနာဂါမ်၊ တချို့ ရဟန္တာ အဖြစ်သို့ ရောက်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - အမိအဘ ငုံးတို့သည် -ယခုအခါ အမိအဘ။
ငုံးငယ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဘုရား, တရား၊ ဂုဏ်အများ၊ ကြီးမားတန်ခိုးရှိ။
(၂) ငုံးမင်းသစ္စာ၊ မီးငြိမ်းရာ၊ ပယ်မှာဆယ့်ခြောက်ရှိ။
(၃) ကပ္ပဋ္ဌီဝင်၊ လေးမျိုးတွင်၊ တစ်အင်မှတ်ကုန်ဘိ။
ဝဋ္ဋကဇာတ် ပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - ၁၂။
ဟံစိဝဂ် -(၁၁၈) ဝဋ္ဋကဇာတ် မုဆိုးလက်တွင် ဥပါယ်ဉာဏ်သုံးသဖြင့် အသက်ဘေး လွတ်မြောက်သော ငုံးပညာရှိအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကိလေခေါင်းပါး သူဌေးသား နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိမြို့တော်ဝယ် စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာရှိသော ဥတ္တရသူဌေးကြီးဝယ် သားတစ်ယောက် ရှိလေ၏။
ထိုသူဌေးကြီးသည် ဗြဟ္မာ့ပြည်မှာ လာသူဖြစ်၍ အဆင်းလှ၏။
ကြည်ညိုဖွယ်ရှိ၏။
ဘုန်းပညာရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ တန်ဆောင်မုန်းလဝယ် နက္ခတ်ပွဲသဘင် ဖြစ်လတ်သော် လူအပေါင်းတို့သည် ပွဲသဘင်၌ ပျော်ပါးကြကုန်၏။
ဥတ္တရသူဌေးသား၏ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်ကုန်သော သူဌေးသားတို့သည် မယားနှင့်တကွ ဖြစ်ကုန်၏။
ဥတ္တရသူဌေးသားကား ဗြဟ္မာ့ပြည်၌ ကြာမြင့်စွာနေခဲ့သူဖြစ်၍ ကိလေသာတို့၌ စွန်းငြိခြင်းမရှိ။
အဋ္ဌိကထင် ပြည့်တန်ဆာနှင် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော သူဌေးသားတို့သည် ဥတ္တရသူဌေးသားအား နက္ခတ်ပွဲသဘင်အတွင်းဝယ် မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ပျော်ပါးရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြသော်လည်း ခွင့်မရကြကုန်။
ထိုအခါ သူဌေးသားတို့သည် ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ယောက်ကို တန်ဆာဆင်စေပြီးလျှင် ဥတ္တရသူဌေးသားထံ အတင်းလွှတ်ကြကုန်၏။
ဥတ္တရသူဌေးသားသည် ပြည့်တန်ဆာမ အိပ်ရာသို့ဝင် လာသော်လည်း ကြည့်လည်း မကြည့်ရှု၊ စကားလည်း မပြော။
ပြည့်တန်ဆာမသည် မိန်းမတို့အမူအရာ စံပယ်ခြင်းဖြင့် ကြည့်ရှုစေမည်ဟု ကြံစည်ကာ သွားဖျားတို့ကို ဖော်လျက် ရယ်လေ၏။
သူဌေးသားလည်း သွားရိုး၌ အဋ္ဌိကသညာ နိမိတ်ကိုယူလျက် ပြည့်တန်ဆာမတစ်ကိုယ်လုံး အရိုးစုကဲ့သို့ ထင်လေ၏။
ထိုအခါ ပြည့်တန်ဆာမကို ရိက္ခာပေး၍ လွှတ်လိုက်၏။
သူဌေးသားဖမ်းထား မင်းချင်းများ အစိုးရသူတစ်ယောက်သည် ခရီးကြား၌ ပြည့်တန်ဆာမကို မြင်၍ ရိက္ခာပေးကာ မိမိအိမ်သို့ခေါ်ဆောင်၍ ပျော်ပျားလေ၏။
ခုနစ်ရက်လွန်၍ နက္ခတ်ပွဲသဘင် ပြီးလတ်သော် ပြည့်တန်ဆာမ မိဘတို့သည် သမီးပြန်မလာသဖြင့် သူဌေးသားတို့ထံသွားပြီး စုံစမ်းလျှင် ဥတ္တရသူဌေးသားထံ ပို့လိုက်ကြောင်း ပြော၍ ၎င်းအိမ်သို့ လိုက်ကြ၏။
ရောက်လျှင် သူဌေးသားကို “သမီးဘယ်မှာနည်း” ဟု မေးကြ၏။
သူဌေးသားလည်း ခဏချင်းပင် ရိက္ခာပေး၍ လွှတ်လိုက်ကြောင်း ပြောလေ၏။
ပြည့်တန်ဆာမ မိဘတို့လည်း သမီးကိုရှာမရသဖြင့် သူဌေးသားကိုခေါ်၍ မင်းကြီးထံ သွားကြ၏။
မင်းကြီးလည်း သူဌေးသားက အဖြစ်အပျက် အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားသော်လည်းမရ၊ သူဌေးသားကို မင်းအာဧာ ပြုကြကုန်ဟု စီရင်လေ၏။
မင်းဒဏ်လွတ်မြောက် မဂ်,ဖိုလ်ရောက် ထိုအခါ မင်းချင်းတို့သည် သူဌေးသားကို လက်ပြန်ကြိုးချည်ကာ ယူဆောင်၍ သွားကြကုန်၏။
သူဌေးသားလည်း ငါသည် အိမ်မှာနေ၍ ဤဒုက္ခမျိုးကို တွေ့ရသည်။
အကယ်၍ လွတ်လျှင် ရဟန်းပြုမည်ဟု ကြံစည်လျက် လိုက်လေ၏။
အဖ ဥတ္တရသူဌေးကြီးလည်း သားနောက်မှ ငို၍ လိုက်လေ၏။
ထိုအကြောင်းသည် တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့ကာ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်လေ၏။
ပြည့်တန်ဆာမလည်း အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်သောအခါ ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ မိမိကိုယ်ကို မင်းချင်းတို့အား ပြလေ၏။
မင်းချင်းတို့လည်း ပြည့်တန်ဆာမကို တွေ့သဖြင့် သူ့မိဘထံအပ်နှင်း၍ သူဌေးသားကိုလည်း လွှတ်လိုက်၏။
သူဌေးသားလည်း လွတ်လျှင် မိမိကြံစည်ထားသော အတိုင်း အမိအဖတို့ထံ ခွင့်ပန်ကာ မြတ်စွာဘုရားထံ ရဟန်း ပြုလေ၏။
ဝိပဿနာကို ပွားများလျက် မကြာမီ အရဟတ္တဖိုလ်၌ တည်၍ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။
ရဟန်းတို့လည်း တရားသဘင်ဝယ် ဥတ္တရ သူဌေးသား အကြောင်း စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ … ဥတ္တရ သူဌေးသားသည် ယခုအခါသာလျှင် သေဘေးဖြစ်လတ်သော် ဥပါယ်ဖြင့် ဤဆင်းရဲမှ လွတ်စေအံ့ဟု ကြံစည်၍ သေဘေးမှ လွတ်သည် မဟုတ်၊ ရှေးပညာရှိတို့လည်း သေဘေး ဖြစ်လတ်သော် ဥပါယ်ဖြင့် ဤဆင်းရဲမှ လွတ်စေအံ့ဟု ကြံစည်၍ သေဘေးမှ လွတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဥပါယ်ဉာဏ်သုံး လွန်ပိန်ချုံး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ငုံးမျိုး၌ ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ငုံးမုဆိုးမတစ်ယောက်သည် တောမှ များစွာသောငုံးတို့ကို ဖမ်းယူကာ အိမ်တွင် ချိုင့်ဖြင့်လှောင်လျက် အစာရေစာကျွေးမွေး၍ ရောင်းချ အသက်မွေးလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ မုဆိုးသည် တောသို့သွား၍ ဘုရားအလောင်း ငုံးပညာရှိနှင့်တကွ ငုံးများစွာတို့ကို ဖမ်းယူကာ အိမ်သို့ဆောင်ခဲ့၏။
ငုံးပညာရှိသည် “ငါကား မုဆိုးကျွေးမွေးသော အစာရေစာကို စားသောက်၍ ဝြဖိုးနေလျှင် ဝယ်သူ လာသောအခါ ရောင်းစားလိမ့်မည်။
အကယ်၍ မစားမသောက်ဘဲ ပိန်ချုံးနေလျှင် ရောင်းသော်လည်း ဝယ်သူ ရှိမည်မဟုတ်၊ ချမ်းသာရာရမည်၊ အသက်ဘေးကို ဥပါယ်ဖြင့် လွတ်စေမည်” ဟု ကြံစည်လျက် မုဆိုးကျွေးမွေးသမျှ အစာရေစာကို မစားမသောက်ဘဲနေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလေ၏။
ဝယ်သူလက်မခံ လွတ်မြောက်ပြန် ဝယ်သူတို့သည် ငုံးပညာရှိကို မယူကြကုန်၊ တခြားငုံးတို့ကို သာ ယူဆောင်သွားကြကုန်၏၏ တခြားငုံးများကုန်လျှင် ငုံပညာရှိကိုထုတ်၍ ဤငုံးဘာဖြစ်သနည်းဟု စုံစမ်းကြည့်ရှုရန် လက်ဝါးပေါ်တွင် အသာအယာတင်၍ ထား၏။
ငုံးပညာရှိလည်း မုဆိုးမေ့လျော့စဉ် ပျံ၍ တောသို့ဝင်လေ၏။
တခြားငုံးတို့သည် ငုံးပညာရှိကိုမြင်လျှင် “အရှင် … အရှင့်ကို မမြင်သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဘယ်သွားနေသနည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အဆွေတို့ … ငါ့ကို မုဆိုးဖမ်းသွားသည်” ဟု ပြော၏။
အဘယ်သို့ လွတ်ခဲ့သနည်းဟု မေးကြ၏။
ငုံးပညာရှိသည် ငါကား မုဆိုးပေးသော အစာရေစာကို မစားမသောက်ဘဲ နေကာ ဥပါယ်ဖြင့် လွတ်ခဲ့ကြောင်းကို ဖြေဆိုပြီးလျှင် - “အဆွေတို့ … မကြံစည်သောသူသည် အကျိုးထူးမရရှိလေ၊ ငါကြံစည်အပ်သော လုပ်ငန်း၏အကျိုးထူးကို ကြည့်ရှုကြပါ၊ ငါ့မှာ ကြံစည်အပ်သော ဥပါယ်ဖြင့်လျှင် အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်မြောက်ရသည်” ဟု ပြောကြားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ငုံးပညာရှိသည် - ယခုအခါ ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် =မကြံစည်ရိုး မိုက်ပျင်းမျိုး ကျိုးထူးမရမှတ်။
ပညာရှိငုံး ဥပါယ်သုံး လုံးလုံးနှောင်ဖွဲ့လွတ်။
ဆက္ကနိပါတ် - ၂။
ခရပုတ္တဝဂ် -(၃၉၄) - ဝဋ္ဋကဇာတ် ကြုံလှီရခြင်း အကြောင်းကို ဆိုသောကျီးနှင့် ဆူဖြိုးရခြင်း အကြောင်းကို ဆိုသော ငုံးတို့ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် ပရိယာယ် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လျှပ်ပေါ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု အစားလောဘ သိမ်းမရ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ငုံးမျိုး၌ ဖြစ်၍ တောအရပ်ဝယ် ခြောက်ကပ်သော မြက်သီးကို စားလျက်နေ၏။
ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ လျှပ်ပေါ်သော ကျီးတစ်ကောင်သည် ဆင်သေကာင်ပုပ် စသည်တို့ဖြင့် မရောင့်ရဲနိုင်ဘဲ ထို့ထက်အလွန် ရလိမ့်ဦးမည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ တောသို့ဝင်ပြီးလျှင် သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို စားလျက်နေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ထိုကျီးသည် ငုံးကိုမြင်လျှင် ဤငုံးကား အလွန်ဆူဖြိုးလှ၏၊ ဤငုံးကို မေးမြန်း၍ ကောင်းသော အစာကို စားကာ ဆူးဖြိုးအောင် ပြုမည်ဟု ကြံစည်လျက် ငုံး၏အထက်၌ ဖြစ်သော သစ်ခက်တွင် နားလေ၏။
ငုံးသည် ကျီးကိုမြင်လျှင် - “အို-ဦးရီ…သင်ကား မွန်မြတ်၍ လူတို့အစာ ဖြစ်သော ထမင်း ထောပတ် ဆီဥကို စားရဘိ၏၊ သို့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ကြုံလှီသနည်း” – ဟု ရှေးဦးစွာ ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောဆို မေးမြန်းလေ၏။
ငုံးဝဖြိုးရေး ကျီးကမေး ကျီးသည် ငုံး၏ စကားကိုကြားလျှင် - “အို-ငုံး … ရန်သူတို့အလယ်မှာနေ၍ ရန်သူတို့ အစာကို ရှာမီးစားသောက်လျက် အမြဲ စိတ်မှာ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်နေသော ငါကျီးအား အဘယ်မှာ ဆူဖြိုးနိုင်ပါမည်နည်း” – “အို-ငုံး… ကျီးတို့ကား စိတ်မှာအမြဲ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကုန်၏၊ လူတို့အစာကို လုယက်ခြင်း ဟူသော ယုတ်မာသောအမှုဖြင့် ရအပ်သော အစာသည် မနှစ်သက်စေနိုင်၊ သို့အတွက် ကြုံလှီပါ၏” – “အို-ငုံး … သင်ကား ခြောက်ကပ်၍ အဆီဩဇာနည်းသော မြက်သီးစေ့တို့ကို စားရဘိ၏၊ သို့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဆူဖြိုးပါသနည်း” – ဟု ငုံးအား ပြန်၍ ပြောဆိုမေးမြန်း၏။
ရောင့်ရဲအစာမျိုး လွန်ဝဖြိုး ငုံးသည် ကျီး၏စကားကိုကြားလျှင် - “အို-ဦးရီး … အလိုဆန္ဒနည်းပါးခြင်း၊ အဝေးသို့မသွားခြင်း၊ ရရသမျှသော အစာအာဟာရဖြင့် မျှတရောင့်ရဲခြင်းတို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား ဆူဖြိုးပါ၏။
အမှန်အားဖြင့် အလိုဆန္ဒ နည်းပါ၍ အကြံအစည် နည်းပါးသဖြင့် ချမ်းသာခြင်းရှိလျက် စိတ်ကို ကောင်းစွာ ချီးမြှောက်သူ၏ အသက်မွေးမှုကား ချမ်းသာခြင်း ဖြစ်လွယ်၏” – ဟု မိမိ ဆူဖြိုးခြင်း အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကို ဆောင်၍ သစ္စာကို ပြသည်၏ အဆုံး၌ လျှပ်ပေါ်သော ရဟန်းသည် သေတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ လျှပ်ပေါ်သော ကျီးသည် - ယခုအခါ လျှပ်ပေါ်သော ရဟန်း။
ငုံးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) လို, ကြံ, နည်းပါး၊ ဝေးမသွား၊ စားငြား စာရရာ။
(၂) ချမ်းသာစိတ်, ကိုယ်၊ ချီးမြှောက်လို၊ နိုပျို ဝဖြိုးလာ။
ကုလာဝကဝဂ် -၃၆- သကုဏဇာတ်။
မိမိနေသောနေရာအရပ်၌ ဘေးဖြစ်မည်ကို ပညာရှိငှက်က ပြောပါလျက် မပြောင်းရွှေ့ဘဲနေသဖြင့် ပျက်ကြသောငှက်များ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သည်းခံကျင့်လည်း အချည်းနှီး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတစ်ပါးသည်မြတ်စွာဘုရားထံ ကမ္မဋ္ဌာန်းယူကာ ကောသလတိုင်းဝယ် ပစ္စန္တရာဇ် ရွာငယ်တစ်ရွာကိုအမှီပြုလျက် တောကျောင်း၌ နေသတတ်။
ရှေးဦးစွာ နေထိုင်သော လမှာပင် မီးလောင်လေ၏။
ထိုအခါ ရဟန်းသည်ကျောင်းသစ်ဆောက်ရန် ဒါယကာတိုပအား ပြောကြားလေလျှင် ဒါယကာတို့သည် လယ် ရေ သွင်းပြီးမှဆောက်မည်၊ မျိုးကြဲပြီးမှ ဆောက်မည်၊ ကာရံပြီးမှ ဆောက်မည်၊ ပေါင်းမြတ်သုတ်သင်ပြီးမှ ဆောက်မည် စသည်ဖြင့် အချိန်ကာလ ရွေ့လာကာ တစ်ဝါတွင်းလုံးလွင်ထီးခေါင်၌ ဆင်းရဲစွာ နေရ၏။
သို့အတွက် ကမ္မဋ္ဌာန်း အားထုတ်ပါသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာတရားထူးကို မရလေ။
ဝါကျွတ်၍ပဝါရဏာပြုပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားထံ အဖူးအမြော်သွားပြီးလျှင် အကြောင်းစုံလျှောက်ထားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း “ချစ်သား ရဟန်း ... သင်သည် ရှေးအခါတိရစ္ဆာန်တို့သည်ပင် လျောက်ပတ်သော နေရာအရပ်ကို သိသေးသည်၊ ယခုအခါ လူဖြစ်လျက်လျောက်ပတ်သော နေရာကို အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သစ်ပင်ကိုင်းမှမီးခိုးထ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ငှက်ပညာရှိ တစ်ကောင်သည် ငှက်အပေါင်းခြံရံကာ တောအရပ်ဝယ် အခက်၊ အရွက်နှင့် ပြည့်စုံသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်၌ နေလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ငှက်တို့နေသော သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်တို့သည် အချင်းချင်း ထိခိုက်ပွတ်တိုက်မိသည်ရှိသော် အမှုန့်ဖြစ်၍ ကျလေ၏။
နောက် ထိခိုက်သောနေရာမှ အခိုး ထလေ၏။
မီးခိုးမြင်ရဆိုဆုံးမ ထိုအခါ ငှက်ပညာရှိသည်အကိုင်းချင်း ထိခိုက်၍ကျသော အမှုန့်ကို လည်းကောင်း၊ ထိခိုက်ရာ အရပ်မှ ဖြစ်သောအခိုးကို လည်းကောင်း မြင်လေလျှင် “ဤအကိုင်းတို့ ထိခိုက်ဖန်များလတ်သော် ပူ၍မီးထွက်ကုန်လတ္တံ့၊ ထိုမီးအောက်သို့ ကျလတ်သော် သစ်ရွက်ဟောင်း သစ်ရွက်ခြောက်တို့ကိုမီးလောင်ကုန်လတ္တံ့၊ သစ်ရွက်ကို မီးလောင်လတ်သော် သစ်ပင်ကြီးကို မီးလောင်လတ္တံ့၊ဤသစ်ပင်ကြီး၌ နေရန်မသင့်၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် သင့်သည်” ဟုဆင်ခြင်စဉ်းစားက ငှက်အပေါင်းတို့အား - “အိုငှက်အပေါင်းတို့ ... ငါတို့ နေရာ သစ်ပင်ကြီးမှ မီးထွက်၍ လောင်လိမ့်မည်၊ ငါတို့မှီခိုအားထားရာ သစ်ပင်ကြီးမှာ ဘေးဖြစ်တော့မည်၊ ဤသစ်ပင်ကြီးကို စွန့်လွှတ်၍တစ်နေရာသို့ သွားကြပါ” ဟု ပြောဆို ဆုံးမလေ၏။
ငှက်ပညာရှိစကားကို နားထောင်သော ငှက်အပေါင်းတို့သည် ငှက်ပညာရှိနှင့်အတူ အရပ်တစ်ပါးသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြကုန်၏။
ဆုံးမမရ ပျက်စီးကြ ပညာမဲ့သော ငှက်တို့သည်“ရေတစ်ပေါက် တစ်စက် မျှသာ ရှိသော ရေအိုင်ထဲမှာ မိကျောင်းကို မြင်ရာသလော” ဟုဆင်ခြင်ပေးကာ ငှက်ပညာရှိ စကားကို မနာယူကြဘဲ ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာပင် ကျန်ရစ်ကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ငှက်ပညာရှိ ဆင်ခြင် စဉ်းစားသည့်အတိုင်း မီးဖြစ်လာကာ သစ်ပင်ကြီးကို မီးလောင်လေ၏။
အခိုးအလျှံ ထလတ်သော် အခိုးသင့်သော ငှက်တို့သည် တခြားသို့ မပျံနိုင်ကြဘဲမီးထဲသို့ကျ၍ သေကျေပျက်စိးကြကုန်၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ ထိုရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။