kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
" တနင်္လာနေ့က ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဆရာကြီး ဦးငွေထွန်း၏ ဈာပနကို သူ့၏ တပည့်များ၊ ကြည်ညို လေးစားသူများ၊ ပါတီဝင်များနှင့် စည်စည်ကားကား ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည် ဟုလည်း လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ဦးဘိုဇံက ပြောပြခဲ့သည်။
ဆရာကြီး ဦးငွေထွန်း ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဇနီးသည် ဒေါ်ဝင်းကြိုင်နှင့် သားသမီး ၇ ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု သိရှိရသည်။
ဤဆောင်းပါးသည် မီးပုံးပျံ ဦးကျော်ရင် မဟုတ်ချေ။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ဦးကျော်ရင်၏ မိဘများနှင့် မွေးသက္ကရာဇ်အားလုံးမှာ မီးပုံးပျံ ဦးကျော်ရင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
''' လေထီး ဦးကျော်ရင် (အေဒီ ၁၉၁၆ - ၁၉၆၆) ဦးကျော်ရင် သည် ၁၉၁၆ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ ၇ ရက် ကြာသပတေးနေ့တွင် အဖ ခရိုင်ဝန်ရုံးစာရေးကြီး ဦးဖိုးဦး၊ အမိ ဒေါ်မြရင်တို့က ရခိုင်ပြည်နယ် သံတွဲမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။
တဦးတည်းသော သားဖြစ်ပြီး ငယ်မည်မှာ မောင်ကျော်ရင် ပင်ဖြစ်သည်။
၅ နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ကွယ်လွန်သဖြင့် အဘိုးပန်းတိမ်ဆရာကြီး ဦးဖိုး နှင့်အဘွား ဒေါ်ရွှေဥတို့လက်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။
သံတွဲ အေဘီအမ်ကျောင်းတွင် စတင်ပညာသင်ကြားပြီး၊ အစိုးရ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ကျောင်းပြောင်း၍သင်ကာ ၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် ၁၀ တန်းအောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဘာသာတွဲမှား၍ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်မရဘဲ ၁၉၃၅-၃၆ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်ဆရာဖြစ်သင် တီတီစီတွင် ပညာသင်၍ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင်မြင်သည်။
တီတီစီတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ် တစ်ပြည်လုံးဆယ်တန်းကျောင်းသားများ စာစီကုံးပြိုင်ပွဲတွင် ပထမရရှိသည်။
၁၉၃၆-၄၀ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်၌ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး ဘီအေ( ဝိဇ္ဇာ ) စာမေးပွဲ အောင်ခဲ့သည်။
တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂ(တကသ) အလုပ်အမှုဆောင်၊ ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ (ဗကသ) ပြန်ကြားရေးနှင့်ဝါဒဖြန့်ချိရေးတာဝန်ခံ အဖြစ်ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၃၈ ကုလားမြန်မာ အဓိကရုဏ်းတွင် သံတွဲမြို့အေးချမ်းသာယာရေးအတွက် ရခိုင်လူငယ်များကိုဦးဆောင်ပြီး မူဆလင်လူငယ်များနှင့်လည်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၄၁ တွင် ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်၊ တို့ဗမာအစည်းအရုံးဝင် တစ်ဦးအဖြစ် သံတွဲပြန်၍ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး လက်ရုံးတပ်များ ဦးဆောင်ဖွဲ့စည်းသည်။
စစ်ရေး နိုင်ငံရေး သင်တန်းများအတွက် စည်းရုံးပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
၁၉၄၂ ခုနှစ် အင်္ဂလိပ်တပ်များဆုတ်ခွာစဉ် သံတွဲခရိုင် မြေအောက်တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင် အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့သည်။
သံတွဲခရိုင်အုပ်ချု ပ်ရေးအတွက် ဘီအိုင်အေ တပ်မှူး ဗိုလ်ရန်အောင်(ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်) နှင့်အတူစီစဉ်၍ ခရိုင်အုပ်ချု ပ်အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်ကို ယာယီထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
၁၉၄၃ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် သခင်တင်နှင့်အတူ ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေးအတွက် တရုတ် နိုင်ငံသွားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တွင် လျှို့ ဝှက်ဆောင်ရွက်နေသော သခင်စိုး၏ နိုင်ငံရေးသင်တန်းကို သခင်ဗဟိန်း( ကိုထွန်းလှိုင်)၊ မခင်ကြီး ( မသန်းမြင့်)၊ ကိုစံတင် (ရခိုင်ကိုထွန်းဦး) တို့နှင့်အတူ ကိုဘကွန်းအမည်ဖြင့်တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေးအတွက် သခင်သန်းထွန်းတို့ဦးဆောင်သော အုပ်စုနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၄၄ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် သခင်တင်ရွှေ၊ မမြရီ(ကျောက်ဆည်)နှင့် ကိုညိုထွန်း ( ဝန်ကြီးဟောင်း၊သံအမတ်ဟောင်း) တို့ကို ဂွမြို့ကိုဖြတ်၍ အင်္ဂလိပ်စစ်သင်္ဘောဖြင့် အိန္ဒိယရှိ ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေးပြည်ပတာဝန်ခံ ကိုသိန်းဖေ(သိန်းဖေမြင့်) ထံ တာဝန်ယူဦးဆောင်ခဲ့သည်။
ထိုနှစ် ဇူလိုင်လတွင်(ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း) သခင်သန်းထွန်း၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ခင်ဗို (အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်)၊ မန်းဝင်းမောင် (နောင်တွင်တတိယမြောက် သမ္မတကြီး ဖြစ်လာခဲ့သူ)၊ လေထီး ဦးအုန်းမောင်၊ကိုစိုးမောင် (ဗိုလ်မှူးချစ်ကောင်း) တို့နှင့်အတူ လေထီးသင်တန်းနှင့်စစ်သင်တန်းတက်ရန် အိန္ဒိယသို့ ခြေကျင် သွားရောက်ခဲ့သည်။
လေထီးသင်တန်းနှင့်စစ်သင်တန်းကို သီရိလင်္ကာနှင့်အိန္ဒိယတွင်တက်ရောက်ကာဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ကာလကတ္တားရှိ ဘုံဘေရိပ်သာခေါ် ဆန်းဒေးဗီလာ၌ ကိုသိန်းဖေ(သိန်းဖေမြင့်) ခေါင်းဆောင်၍ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးအတွက် သင်တန်းများပေးရာ ကိုကျော်ရင်သည် နိုင်ငံရေး သင်တန်းတာဝန်ခံအဖြစ် နယ်ချဲ့စစ်ပွဲမှ ပြည်သူ့စစ်ပွဲများ အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲလာပုံ၊ပြည်သူ့စစ် သဘောတရားကို ပို့ချသည်။
စစ်အပြီး ယင်းပို့ချချက်ကို အခြေခံ၍ နယ်ချဲ့စစ်မှ လူထုစစ်သို့ အမည်ဖြင့် မန္တလေးမြို့ ကြီးပွားရေး(လူထု) စာအုပ်တိုက်က ပုံနှိပ်ခဲ့သည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် လေထီးအစမ်းခုန် လေ့ကျင့်စဉ် ခြေခုံရိုးကျိုးသွား၍ ဆေးရုံတက်ရောက်ကုသရာ ကိုသိန်းဖေနှင့်အတူ ကာလကတ္တားတွင် ကျန်ခဲ့သည်။
ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးကာလတွင် မြန်မာပြည်တွင်းသို့ လေထီးဖြင့် ခုန်ဆင်းကာ ပါဝင် ဆင်နွှဲခဲ့သည်။
ဖက်ဆစ်ဂျပန်များဆုတ်ခွာ သွားပြီးနောက် မန္တလေးမြို့ တွင် ကြီးပွားရေး ဦးလှ(လူထု) ၊ ဆရာကြီး ဦးရာဇတ်တို့နှင့် အတူ အထက်ဗမာပြည် ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်တိုက်ဖျက်ရေးအဖွဲ့ ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ (ဖတပလ) ကိုဖွဲ့စည်းသည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၂၀ရက်နေ့မှ ၂၇ ရက်နေ့အထိ ရန်ကုန်မြို့ စမ်းချောင်းရပ်၊ ဗားကရာလမ်း ၊ အမှတ် ၁၃၈ ဗမာပြည်ကွန်မြူ နစ်ပါတီ ဗဟိုကော်မတီဝင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။
ဖတပလ(ဖဆပလ) ဗဟိုဦးစီး အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သည်။
၁၉၄၆ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် သံတွဲနယ် တောင်သူလယ်သမား သမဂ္ဂညီလာခံကို ဦးဆောင်ကျင်းပ၍ တောင်သူလယ်သမားဘဝ သရုပ်ဖော် ပြဇတ်ကို ဦးစီးတင်ဆက်ခဲ့သည်။
၁၉၄၆ ခုနှစ် ကွန်မြူ နစ်ပါတီ နှစ်ခြမ်းကွဲရာ သခင်သန်းထွန်းနှင့်ဦးသိန်းဖေ ဦးဆောင်သော ဗမာပြည် ကွန်မြူ နစ်ပါတီ(အလံဖြူ) ဗဟိုကော်မတီဝင်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကွန်မြူ နစ်ပါတီ အကွဲအပြဲ ၊ ရခိုင်ပြည် သံတွဲခရိုင် နိုင်ငံရေး အခြေအနေများကြောင့် ဗိုလ်ချု ပ်အောင်ဆန်း၏ သံတွဲခရိုင် တိုင်းပြုပြည်ပြု လွှတ်တော်အမတ် လျာထားမှုကို တောင်းပန်၍ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် မြန်မာစာဌာနတွင် နည်းပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် မြန်မာစာ ဌာန ကထိက (၁၉၅ဝ - ၁၉၆၃)၊ ပဲခူးဆောင် အဆောင်မှူး၊ မော်စကို တက္ကသိုလ် မြန်မာစာ ဧည့်ပါမောက္ခ (၁၉၆၃ - ၆၅)၊ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ တက္ကသိုလ်များ အုပ်ချုပ်ရေး အဖွဲ့ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ မန္တလေး ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခချုပ် (၁၉၆၅ နိုဝင်ဘာ - ၁၉၆၆ မတ်) အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၆၅ (မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၃၂၇) ခု၊ မန္တလေး ဓမ္မဗိမာန် စာဆိုတော်နေ့ အခမ်းအနားတွင် သဘာပတိ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရင်း၊ "ဆင်သွားရင် လမ်းဖြစ်တယ်" ဟု ဆိုကာ စကားပြောဟန်ဖြင့် စာရေးနည်းသစ်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။
ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ပါမောက္ခများနှင့် တိုင်ပင်ကာ မန္တလေး တက္ကသိုလ်တွင် သမိုင်းနှင့် မြန်မာစာ ပါရဂူဘွဲ့ သင်တန်းများ ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းဆဲ ရန်ကုန် ပညာရေး သုတေသန ဆွေးနွေးပွဲကို တက်ရောက်နေခိုက် ၁၉၆၆ ခု၊ မတ်လ ၃ဝ ရက်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဇနီး ဒေါ်ဖြူဖြူနှင့် သားသမီး ၂ ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ပါမောက္ခ ဦးကျော်ရင်သည် 'နယ်ချဲ့စစ်မှ လူထုစစ်သို့' (၁၉၄၆) ဘာသာပြန် စာအုပ်နှင့် 'သာသနာတဝက် ငရဲခန်း'၊ 'ဝိသာခါလေ မယ်ခါလော' နှင့် 'မိဘဂုဏော အနန္တော' ပြဇာတ်များတို့ကို ရေးသားခဲ့ပြီး၊ 'ရခိုင်မင်းသမီး ဧချင်း' နှင့် 'နေမိငရဲခန်းပျို့' တို့ကို တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။
ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးနှင့် လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲများတွင် လေထီး တပ်သား တဦးအဖြစ် စွန့်လွတ်စွန့်စား ပါဝင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ မန္တလေး ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း "လေထီး ဦးကျော်ရင် (အေဒီ ၁၉၁၆ - ၁၉၆၆)" အကြောင်းကို The Dream Crystals Publishing House က ၁၉၉၉ ခုနှစ်မှာ ထုတ်ဝေ ဖြန့်ချိခဲ့တဲ့ နေထွတ်ရဲ့ 'မန္တလေး အဘိဓာန်' ကနေ ပြန်လည် ကူးယူဖော်ပြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
မန္တလေးတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ၏ ပါမောက္ခ ဦးကျော်ရင် ဆောင်းပါး ကိုးကား Category:မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမားများ Category:ရခိုင် တိုင်းရင်းသားများ။
ဇီးရိုး တိုက်လေယာဉ်အဖြစ် လူသိများခဲ့သည့် မီဆူဘီရှိ အေဆစ်စ်အမ် ဇီးရိုးသည် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဂျပန်တို့၏ နာမည်ကျော် တိုက်လေယာဉ် ဖြစ်သည်။
မစ်ဆူဘီရှီ ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်လုပ်သည်။
၁၉၄၀ မှ ၁၉၄၅ ခုနှစ်အထိ ဂျပန်ရေတပ်၏ အဓိက တိုက်လေယာဉ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
အစင်းရေ (၁၁၀၀၀) ထိ ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း သိရသည်။
ဦးမြတ်ကျော် ဆရာကြီးဦးမြတ်ကျော်ကို ၁၉၃၅-ခုနှစ်၊ မေလ၂၀ ရက်နေ့တွင် အဖ ဦးဖကျော်နှင့် အမိ ဒေါ်သာနု တို့က မြောက်ဦးမြို့နယ်၊ ပျားတဲကျေးရွာ၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။
ဆရာကြီးသည် ငယ်စဉ်က မြောက်ဦးမြို့နယ်၊ မှိုဟင်းကျေးရွာဆရာတော်နှင့် စက်သွားကျေးရွာ ဆရာတော်တို့ထံတွင် အခြေခံပရိယတ္တိစာပေများကို သင်ယူခဲ့သည်။
အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်တွင် ရှင်သာမဏေဘဝဖြင့် မြောင်းမြမြို့ ပဇ္ဇောတာရုံကျောင်းတိုက်တွင် ပရိယတ္တိစာပေများကို လေ့လာ သင်ယူသည်။
ရွှေကျင်သာသနာပိုင်ဆရာတော်၊ အင်္ဂလန်ဆရာတော်၊ မှော်ဘီသာသနာ့ဝန်ဆောင် ကျောင်းတိုက် အလင်္ကာပန်းကုံးဆရာတော် စသည့် ဆရာတော်များထံတွင် ပရိယတ္တိစာပေများကို ဆက်လက်သင်ယူသည်။
အသက် ၂၀ အရွယ်တွင် နိုင်ငံတော်အစိုးရပါဠိပထမပြန် ငယ်၊ လတ်၊ ကြီး စာမေးပွဲများ၊ ပထမကျော်စာမေးပွဲနှင့် ဓမ္မာစရိယစာချတန်း စာမေးပွဲများကို ဂုဏ်ထူးဖြင့် အောင်မြင်သည်။
သာသနဓဇသိရီပဝရဓမ္မာစရိယဘွဲ့တံဆိပ် ရရှိသည်။
ထို့ပြင် ရန်ကုန်မြို့ စေတိယင်္ဂအဘိဝံသဘွဲ့နှင့် ညောင်တုန်းမြို့ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ သုဓမ္မာ ပရိယတ္တိ စာမေးပွဲ ပထမကြီးတန်းကို ပထမဂုဏ်ထူးဖြင့် အောင်မြင်၍ သုဓမ္မာပရိယတ္တိ ပထမကျော်ဘွဲ့ ရရှိသည်။
ဆရာကြီးသည် ၁၉၅၉-ခုနှစ်တွင် လူဝတ်လဲ၍ တက္ကသိုလ်ဘာသာပြန်နှင့် စာအုပ် ထုတ်ဝေရေးဌာနတွင် စာပြု၊ ရန်ကုန်ဝိဇ္ဇာနှင့်သိပ္ပံတက္ကသိုလ် မြန်မာစာဌာန နည်းပြနှင့် တက္ကသိုလ်ကောလိပ်များ အရှေ့တိုင်းပညာ သင်ကြားရေး အကြံပေးအဖွဲ့ဝင်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်သည်။
၁၉၇၄-ခုနှစ်တွင် မြန်မာစာအဖွဲ့ဦးစီးဌာနတွင် လက်ထောက်စာတည်းမှ ၁၉၉၅-ခုနှစ်အထိ စာတည်းမှူးတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ပြီး အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။
၁၉၉၆-ခုနှစ်တွင် မြန်မာစာအဖွဲ့တွင် အချိန်ပြည့်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။
ဆရာကြီးသည် မြန်မာစာ မြန်မာမှုဆောင်းပါးများ၊ ဘာသာရေးဆောင်းပါးများ၊ ဘာသာရေးကျမ်းစာအုပ်များကို ရေးသား ပြုစုသည်။
ရေးသားပြုစုသော စာအုပ်များမှာ လျှပ်စစ်ကင်္ဒါကျမ်း၊ ၃၁ဘုံ ခရီးသည်၊ လျှပ်စစ်ရူပ သိဒ္ဓိကျမ်း၊ လျှပ်စစ်ဋီကာကျော်ကျမ်း၊ ရာဟုလာမာတာ၊ မြန်မာအက္ခရာရေးသားနည်းစနစ်၊ မြန်မာ့ရိုးရာအမွေအနှစ် ရှေးဟောင်းပေစာ ပုရပိုက်စာ၊ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ မြစ်ဖျားခံသော အသုံးချမြန်မာစာ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်၊ မြန်မာစာမြန်မာမှုသုတ္တန်ရတနာ၊ ပုဂံခေတ် မြန်မာကျောက်စာအဘိဓာန်၊ ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ မြတ်ဗုဒ္ဓပါဝစနအဘိဓာန်၊ မြန်မာစာမြန်မာမှု ပါဠိအဘိဓာန်၊ မြန်မာ့ပေါရာဏမိတ်လင်စုံ၊ ဆရာကြီးသည် ၁၉၉၁-ခုနှစ်တွင် မြန်မာ့ရိုးရာအမွေအနှစ် ရှေးဟောင်းပေစာ ပုရပိုက်စာ စာအုပ်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ၁၉၉၅-ခုနှစ်တွင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ မြစ်ဖျားခံသော အသုံးချမြန်မာစာ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် စာပေဗိမာန်စာမူ ဒုတိယဆု၊ ၁၉၉၀-ခုနှစ်တွင် မြန်မာစာမြန်မာမှုသုတ္တန်ရတနာ စာအုပ်ဖြင့် အမျိုးသားစာပေဆုကိုလည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ မြစ်ဖျားခံသော အသုံးချမြန်မာစာ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်၊ မြန်မာစာမြန်မာမှုသုတ္တန်ရတနာ၊ ပုဂံခေတ် မြန်မာကျောက်စာ အဘိဓာန်၊ မြန်မာ့ပေါရာဏမိတ်လင်စုံ စသည့် ကျမ်းစာမူများဖြင့် ပခုက္ကူဦးအုံးဖေ စာပေဆု လေးကြိမ်ကိုလည်းကောင်း၊၂၀၀၅-ခုနှစ်တွင် ဓမ္မဗိမာန်စာပေဆု တစ်သက်တာစာပေဆုများ ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။
ဘဝနိဂုံး ဆရာကြီးသည် မြန်မာစာအဖွဲ့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရင်း အသက်(၇၄)နှစ်အရွယ် ၂၀၀၉-ခုနှစ်၊ မတ်လ ၃ ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ဇနီး ဒေါ်ရင်ကြည်နှင့် သားတစ်ဦး၊ သမီးငါးဦး ကျန်ရစ်သည်။
မြန်မာ့အလင်းသတင်းစာမှ စာပေလက်ရာများ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် ဘာသာရေးဆောင်းပါးများ ၃၁ ဘုံ ခရီးသည် ရာဟုလာမာတာ မြန်မာအက္ခရာ ရေးသားနည်းစနစ် မြန်မာစာ၊ မြန်မာမှု၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ဆောင်းပါးများ ကျမ်းကိုး ပညာရေး ဝန်ကြီးဌာန မြန်မာစာနှင့် ဘာသာစကားပညာရေးဦးစီးဌာန ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာစာအဖွဲ့ဝင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:ရခိုင် တိုင်းရင်းသားများ။
တပေါင်းငယ်မှ ညှာကျင်-ချီ တပေါင်းလဖွဲ့ အဲချင်းရေးသူ ဦးယာကို မြန်မာနှစ် ၁၁၁၀ ခန့်(ခရစ်နှစ် ၁၇၄၈ ခန့်)တွင်ဖွားမြင်သည်။
စဉ့်ကူးမင်းနှင့် ဘိုးတော်ဘုရား(ဗဒုံမင်း)လက်ထက်တွင် အဲချင်းအရေးများသောကြောင့် အဲမောင်ယာဟုထင်ရှားသည်။
မြန်မာနှစ် ၁၁၃၈-ခုနှစ် နန်းတက်သော စဉ့်ကူးမင်း လက်ထက်တွင် နေမျိုးမင်းလှကျော်သူဘွဲ့နှင့် မြောက်နန်းမိဖုရားကြီး မအူသူကြီးသမီး၏ အကြီးတော်အဖြစ်ဖြင့် ခန့်ထားချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရသည်။
ထိုမှစ၍ ရတုများ၊ အဲများကိုရေးသားသည့်အပြင် ညီတော်မင်းနန် ပျို့ကိုလည်း ရေးသားလေသည်။
စဉ့်ကူးမင်း လွန်သော် ၁၁၄၃-ခုနှစ် နန်းတက်သော ဘိုးတော်မင်းတရား လက်ထက်တွင် အမရပူရမြို့ဖွဲ့ ၁၂-ရာသီ လူးတားကို ရေးစပ်သီကုံး ပြီးသည်နောက်မှ ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးက သားတော်ကြီး အိမ်ရှေ့မင်းထံ အမှုတော်ကို ဆက်လက်ထမ်းရွက်စေသည်။
နောက် ကွမ်းရေတော်ကိုင် ရာထူးဖြင့် ခန့်ထားခြင်းခံရသည်သာမက မုတ္တမမြို့ဝန်အဖြစ် သူကောင်းပြုခြင်းကိုလည်း ခံရသည်။
နောက်မကြာမီ ၁၁၄၇-ခုနှစ်တွင် အနိစ္စရောက်လေသည်။
မြန်မာကဗျားရွေးချယ်ချက်နှင့် ရတုရွေးချယ်ချက် H 594_ A (ဟံသာဝတီ) ကိုးကား Category:ရှေးခေတ်မြန်မာ ကဗျာစာဆိုတော်များ။
128px|right|thumb|သံတော်ဆင့် ဦးသိမ်းမောင် သတင်းစာ ဆရာကြီး ဦးသိမ်းမောင်ကို ၁၂၆ဝ ပြည့်နှစ် သီတင်းကျွတ် လဆန်း ၁၂ ရက် တနင်္လာနေ့တွင် မအူပင်မြို့အပိုင် မလက်တိုရွာကြီးတွင် ကျောင်းဒါယကာ ရွာသူကြီး ဦးဘိုးဆယ်၊ မမယ်မှီတို့က ဖွားမြင်ခဲ့လေသည်။
ဦးသိမ်းမောင်သည် ရန်ကုန်တွင် ပညာ ဆည်းပူးနေစဉ် ၁၂၈၁ ခုနှစ် (၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်) တွင် ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် အက်ဥပဒေကို အကြောင်းပြု၍ တနိုင်ငံလုံး ကျောင်းသား သပိတ်ကြီး မှောက်ရာတွင် ပါဝင် ခဲ့လေသည်။
ထို့နောက် အမျိုးသားကျောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာသော အခါ ကြည့်မြင်တိုင်တွင် ကွယ်လွန်သူ အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီး သခင်မြ တို့နှင့်အတူ ကျောင်းဆရာ တဦးအဖြစ် တာဝန် ယူခဲ့သည်။
ထို့နောက် ၁၂၈၄ (၁၉၂၄) ခုနှစ်တွင် ကြယ်တံခွန် သတင်းစာမှ တဆင့် သူရိယသတင်းစာတိုက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ အမှုထမ်းလေသည်။
သူရိယ သတင်းစာတိုက်သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရဲမြန်မာ စာအုပ်ကို ရေးသား ပြုစုလေသည်။
ထို့နောက် ဆက်လက်၍ စာအုပ်ပေါင်း အမြောက်အမြားကို ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့လေသည်။
သတင်းစာဆရာ ဟူသော အမည်ဖြင့် သတင်းစာ ပညာနှင့် ပတ်သက်သော ပညာပေး စာအုပ်ကို မြန်မာဘာသာဖြင့် ပထမဆုံး ထုတ်ဝေ ပြုစုခဲ့သည်။
ဂျပန်ခေတ်က ပထမဆုံး စာဆိုတော်နေ့ကို ကျင်းပနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းသူ တဦးဖြစ်ပြီး၊ စာဆိုတော်နေ့ကို စတင် ကျင်းပခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ စာရေးဆရာ အသင်း ပထမဆုံး ဥက္ကဋ္ဌ၊ သတင်းစာ ဆရာအသင်း ဥက္ကဋ္ဌ၊ မြန်မာနိုင်ငံလုံး ဆိုင်ရာ ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေသူများ သမဝါယမ အသင်း ဥက္ကဋ္ဌ စသည်ဖြင့် စာပေနယ်နှင့် ပတ်သက်သော အဖွဲ့အစည်းများတွင် တာဝန်ယူ၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
စစ်ပြီးခေတ်တွင် သံတော်ဆင့် သတင်းစာကို စတင် တည်ထောင် လုပ်ကိုင်သည်။
၁၃၂၁ (၁၉၅၉) ခုနှစ်တွင်မူ သက်ဆိုင်ရာမှ တာဝန်ပေးချက် အရ မြဝတီ မဂ္ဂဇင်းတွင် ၂ နှစ်တိတိ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် အမှုထမ်းပြီး နောက်တွင် အငြိမ်းစား ယူခဲ့သည်။
အငြိမ်းစား ယူပြီးသည့် နောက်တွင်မူ ကျန်းမာရေး အခြေအနေမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဟုတ်တော့ပေ။
သို့ရာတွင် စာပေ၊ ဝတ္ထု၊ ဆောင်းပါးများကိုမူ ကြိုးကြားကြိုးကြား တတ်စွမ်းသမျှ ရေးသား နေရှာ ခဲ့ပေသေးသည်။
နောက်ဆုံး ပြုစု ရေးသားသော စာအုပ်မှာ ရန်ကုန်သမိုင်း ဖြစ်၏။
ယင်းသို့ နေရင်းမှ ရန်ကုန်မြို့ မင်္ဂလာဒုံ စစ်ဆေးရုံတွင် ၁၃၂၈ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆုတ် ၂ ရက် သောကြာနေ့တွင် ကွယ်လွန် သွားရှာခဲ့လေ သတည်း။
ပြုစု ရေးသားသော စာအုပ် စာတမ်းများမှာ ရဲမြန်မာ၊ မင်းရဲကျော်စွာ၊ မဟာဗန္ဓုလ၊ ဘုရင့်နောင်၊ အလောင်းဘုရား၊ ဗညားနွဲ့၊ ရာဇသင်္ကြံ၊ သတင်းစာဆရာ၊ ဂီရိရတနာ ဆောင်းပါးမဟာ၊ ပန်တော်ဦး၊ သာသနာ ငါသာပြုရလျှင်၊ ကိုယ်တွေ့ယိုးဒယား၊ ကျော်ပုဂံ၊ ရွှေပြည်သာယာ အဖြည့်ခံစာ၊ ဘိုးရာဇာ အတ္ထုပ္ပတ္တိ၊ ပုဂံခေတ်ယဉ်ကျေးမှု၊ ပဲခူး မဟာစေတီသမိုင်း၊ ပင်တိုင်စံနှင့် သူရဲကောင်း၊ ရန်ကုန် ရာဇဝင်သမိုင်း၊ ရဲတပ်သမိုင်း (စာမူ)၊ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း၊ ရာဂ ဗွက်အိုင်၊ သိန်းခုနစ်ထွေ (ဝတ္ထု)၊ လူရုက္ခစိုး (ဝတ္ထု)၊ ဂျော်ဂွတ်တဲ့မေမေ စသည်တို့ပင် ဖြစ်လေသည်။
ကျမ်းကိုး ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဂျာနယ်လစ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
thumb| ဦးသန်းညွန့်(မြန်မာ့အလင်း) မြန်မာ့အလင်း သန်းညွန့်သည် ဗြိတိသျှကိုလိုနီခေတ်တွင် အထက်တန်းအထိ ပညာသင်ယူခဲ့သည်။
၁၉၄၀ ပြည့်နှစ်မှစ၍ မြန်မာ့အလင်း သတင်းစာတိုက်တွင် လခစားအလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးသောအခါ မြန်မာ့အလင်းတွင် အယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင် လခစားသတင်းထောက် ဖြစ်လာသည်။
သတင်းထောက်အဖြစ် ၁၆ နှစ်ကြာ ဆောင်ရွက်ခဲ့စဉ် နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ ပါလီမန်လွှတ်တော်၊ အားကစား၊ စစ်မြေပြင်သတင်းများကို တာဝန်ယူ ရေးသားခဲ့သည်။
၁၉၅၃ တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ သတင်းထောက်များ ဌာနချုပ် ABRA (H.Q.) ၏ ပထမဆုံး အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခံခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် မြန်မာ့အလင်းတွင် တာဝန်ခံအယ်ဒီတာအဖြစ် ၂၈ နှစ်ကြာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မြန်မာ့အလင်းသတင်းစာမှ ၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင် အငြိမ်းစားယူခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အတွေ့အကြုံနှင့် အတွေးအမြင် ဆောင်းပါးများကို မဂ္ဂဇင်း၊ ဂျာနယ်များတွင် ရေးသားခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး သတင်းစာဆရာကြီး မြန်မာ့အလင်း ဦးသန်းညွန့် (အသက် ၈၃ နှစ်) သည် ၂၀၀၈-ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့က ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် သားသမီး ၅ ဦး၊ မြေး ၇ ဦး၊ မြစ် ၆ ဦး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မွေးရပ်နှင့်ပညာရေး သက္ကရာဇ် (၁၂၅၇) ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့၊ ဒေးဝန်းရပ်၌ ဦးဘဦးကို မွေးဖွား၍ ဖခင်မှာ လက်နက်တိုက် စာရေးတော်ကြီး ဦးယော ဖြစ်သည်။
ဦးဘဦး၏ အဘိုးမှာ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် မဟာမင်းထင် သင်္ခရာဘွဲ့ခံ၊ တဘက်ရွာ (၇) ရွာစား စာဆိုတော် ဦးမြရစ် ဖြစ်၏။
အမိမှာ ဒေါ်ညွှန့်ဖြစ်သည်။
မွေးချင်းသုံးယောက်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။
ဦးဘဦးသည် ငယ်စဉ်က ရွှေရေးဆောင်တိုက်ဆရာတော်ထံမှ မြန်မာစာပေ သင်ကြားခဲ့ပြီး (၁၂) နှစ်အရွယ် ရောက်သည့်အခါ အင်္ဂလိပ်-မြန်မာစာကို အမေရိကန်ကျောင်းတွင် ဆက်လက်သင်ကြားခဲ့သည်။
ထိုကျောင်းမှ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက် ဆရာဖြစ်သင်ကျောင်းတွင် ဆက်တက်ကာ ဆရာဖြစ်သင်အောင်ပြီး "ဗုဒ္ဓသာသန နုဂ္ဂဟ" ကျောင်းကြီး၌ ကျောင်းဆရာအဖြစ် ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ကျောင်းဆရာဘဝနှင့်နိုင်ငံရေးစိတ်ဓာတ် ဦးဘဦးမှာ ငယ်စဉ်ကပင် နိုင်ငံရေးစိတ်ဓာတ် ရင့်သန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ၊ ပညာရေးတို့ကို ကျောင်းဆရာဘဝကပင် ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။
ထိုစဉ် ကိုလိုနီအစိုးရ၊ ပညာရေးဌာနက ကျောင်းဆရာများ နိုင်ငံရေးမလုပ်ရဟု တားမြစ်သောကြောင့် ဦးဘဦးမှာ ကျောင်းဆရာဘဝက ထွက်ခဲ့ပြီး ပဟိုရ်စည်ဂျာနယ် (သတင်းစဉ်) ကို (၁၂၈၃) ခုနှစ်တွင် စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
သတင်းစာဆရာဘဝတွင်လည်း ပညာရေး၊ မြို့ရွာရေး၊ အမျိုးသားရေး၊ နိုင်ငံရေးတို့ကို အားကြိုးမာန်တက် ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။
ဦးဘဦးမှာ (၁၂၈၃) ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့၌ ကျင်းပခဲ့သော ဝံသာနု ဂျီစီဘီအေ နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ နဝမမြောက် ကွန်ဖရင့် အစည်းအဝေးကြီးတွင် အတွင်းရေးမှူးချုပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အင်္ဂလန်ပြည်မှ အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ ဝေလမင်းသား မြန်မာပြည်သို့ တိုင်းခန်းလှည့်လည်လာစဉ် ဦးဘဦးမှာ ထိုမင်းသား ကြိုဆိုရေး သပိတ်မှောက်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ရခိုင်ပြည်၊ စစ်တွေမြို့သို့ အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ပထမအကြိမ် အပို့ခံခဲ့ရသည်။
အမတ်ဘဝနှင့်ဝန်ကြီးဘဝတာဝန်များ မြန်မာအုပ်ချုပ်ရေးပညာ (ဦးဘဦး)၊ ဦးဧမောင် (ပဟိုရ်စည်) တည်းဖြတ်။
ပဟိုရ်စည် သတင်းစာတိုက်၊ မန္တလေး (၁၃၀၂-ခုနှစ်) ဦးဘဦးမှာ ဒိုင်အာခီအစိုးရ လက်ထက်တွင် ဥပဒေပြုအမတ်အဖြစ် (၃) ကြိမ် အရွေးခံရလေသည်။
မန္တလေးမြို့၊ ဗဟိုအမျိုးသား အထက်တန်းကျောင်း၌ ကျောင်းအုပ်ကြီး အဖြစ်လည်းကောင်း၊ မန္တလေးမြူနီစပယ်၌ မြို့တော်ဝန် အဖြစ်လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဦးဘဦးမှာ နိုင်ငံရေးအသင်းဖြစ်သော မန္တလေး (၂၁)ဦးနှင့် ငါးပွင့်ဆိုင်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အပြင် ၁၃၀၀ ပြည့်နှစ်၊ ၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး ညွှန့်ပေါင်းအစိုးရအဖွဲ့တွင် အခွန်တော်ဝန်ကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၄၇ တွင် ဗြိတိသျှ အစိုးရက ဆာဘွဲ့ ချီးမြင့်ခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးရသောအခါ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် သင့်တော်သော အုပ်ချုပ်ရေးစည်းမျဉ်းများ ရေးဆွဲကြရန် ထိုစဉ်က နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ အသီးသီးအား တာဝန်ပေးခဲ့ရာ ဦးဘဦး ခေါင်းဆောင်သော ဒို့ဘုရင်ဝါဒအဖွဲ့ကလည်း မြန်မာအုပ်ချုပ်ရေးစည်းမျဉ်း ရေးဆွဲတင်ပြခဲ့ လေသည်။
ထိုအုပ်ချုပ်ရေး စဉ်းမျဉ်းမှာ မြန်မာအုပ်ချုပ်ရေး ပညာရပ်ကြီးကို အခြေခံထားပြီး ရေးဆွဲခဲ့သော စည်းမျဉ်းဖြစ်လေသည်။
စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသောဦးဘဦး ထို့နောက် ၁၃၀၂ ခုနှစ်၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်း ၉၁ ဌာန အစိုးရလက်ထက်၊ ကာကွယ်ရေးပုဒ်မဖြင့် ဦးဘဦးမှာ စစ်တွေထောင်သို့ ဒုတိယအကြိမ် အပို့ခံခဲ့ရလေသည်။
၁၃၀၄ ခုနှစ်၊ ဂျပန်များ စစ်တွေမြို့ကို ဗုံးကြဲသဖြင့် ဦးဘဦးမှာ ထောင်မှလွတ်မြောက်ကာ ခြေလျင်ခရီးဖြင့် တောအထပ်ထပ်၊ တောင်အထပ်ထပ်ကို ကျော်ကာ မန္တလေးမြို့အရောက် ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။
ဂျပန်ဗုံးဒဏ်ကြောင့် မန္တလေးမြို့ကြီး ပြာပုံဘဝရောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဦးဘဦးမှာ စိတ်အထိခိုက်ကြီး ထိခိုက်ယူကြုံးမရ ဖြစ်လေသည်။
ကိုလိုနီခေတ် မြန်မာသမိုင်း အဘိဓာန် (မြဟန်)၊ တက္ကသိုလ်များသမိုင်း သုတေသနဌာန ၊ ၁၉၉၉ ခုနှစ် ဘဝနိဂုံး ခရီးလမ်းမှ ငှက်ဖျားရောဂါ စွဲကပ်လာခဲ့သည်က တစ်ကြောင်း၊ ခြေလျင်လာခဲ့ရသော ခရီးက လွန်စွာကြမ်းတမ်းသဖြင့် အားအင်ချိနဲ့ ပင်ပန်းသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် ဦးဘဦးမှာ မန္တလေးမြို့ မြောက်ဘက်ရှိ ကန်ပိုင်ရွာ၌ ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့်အတူ စစ်အတွင်း ခေတ္တ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်စဉ် (၁၃၀၄) ခုနှစ်တွင် ကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်ခဲ့သည်။
ရေးသားခဲ့သောပညာရေးကျမ်း "မြန်မာ့အုပ်ချုပ်ရေးပညာကျမ်း" ကို အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ နှစ်ဘာသာဖြင့် စစ်တွေထောင်အတွင်း၌ ရေးသားပြုစုခဲ့ရာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့သောကျမ်းကို ပုံနှိပ်ရန် စီစဉ်ဆဲဟု သိရသည်။
ရည်ညွှန်းကိုးကား Category:မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမားများ။
ဦးဂုဏ်ဘဏ် (၁၂၅၉ - ၁၃၄၂) ဆရာကြီး ဦးဂုဏ်ဘဏ်ကို ၁၂၅၉ ခု၊ တပေါင်း လပြည့်ကျော် ၇ ရက် (၁၈၉၈ ခု၊ မတ် ၁၃ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မုံရွာမြို့၌ ဖွားမြင်သည်။
အဖမှာ မြန်မာဘုရင် လက်ထက် လေခပျံချီနှင့် ဝဏ္ဏဓမ္မကျော်ထင် ဘွဲ့ရ စာရေးတော်ကြီး ဖြစ်၍ ကိုလိုနီခေတ်တွင် ကျက်သရေဆောင် ရွှေစလွယ်ရဘွဲ့ (ကေ-အက်စ်-အမ်) နှင့် ဘုရင့် တံဆိပ်တော်ရ ရာဇဝတ် ဝန်ထောက်မင်း ဦးသိုင်း ဖြစ်၍၊ အမိမှာ ဒေါ်မမကော ဖြစ်သည်။
(ဒေါ်ခ ဟုလည်း တွေ့ရသည်။
ကင်းဝန်မင်းကြီး၏ မြေးအရင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်) မွေးချင်း ၁၁ ဦးတွင် ဒုတိယမြောက် ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးသည် မုံရွာမြို့ ဝက်စလီယံ ကျောင်းတွင် စတင် ပညာသင်သည်။
၁၂ နှစ်သားတွင် မုံရွာမြို့ ဇောင်ချမ်းပင် ကျောင်းတိုက် ဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော်၏ ကျောင်းတွင် ကိုရင်ဝတ်၍ တဝါဆိုကာ မြန်မာ သင်ပုန်းကြီး သင်ရိုးကို သင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရန်ကုန် ဟိုက်စကူးကျောင်းနှင့် ဟင်္သာတမြို့ သာသနာပြု ကျောင်းတို့တွင် ဆက်လက် ပညာသင်ရာ ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ် - မြန်မာ ဆယ်တန်း အောင်မြင်သည်။
ဆရာကြီးသည် အစိုးရ စာတိုက်နှင့် ကြေနန်း စာတိုက် ရုံးတွင် စတင် လုပ်ကိုင်သည်။
ထို့နောက် အလုပ်ထွက်၍ ဘုံဘေဘားမား ကုမ္ပဏီတွင် ၁၈ နှစ်မျှ အမှုထမ်းပြီးနောက် ၁၉၃၉ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်သို့ ဆင်းလာပြီး စတိုက် သမဝါယမတွင် ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်ရင်း စာတိုက် မင်းကြီး ဦးအရိန်နှင့် တွဲဖက်ကာ မြန်မာ့ခြင်းလုံး ခတ်ကစားမှုကို မြှင့်တင်သည့် အနေနှင့် 'ခြင်းယိုင်ခတ် ပြဿနာ' စာအုပ်ကို ရေးသား ထုတ်ဝေသည်။
ရန်ကုန်မြို့ ဘီအေအေ ကစားကွင်းကြီးတွင် မြန်မာနိုင်ငံလုံး ဆိုင်ရာ ခြင်းလုံးခတ် ပြိုင်ပွဲကြီးကို ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင် အောင်မြင်စွာ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆရာကြီး ဦးဂုဏ်ဘဏ်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ကစားခုန်စားမှုနှင့် တူရိယာ ဂီတပညာကို ဝါသနာ ထုံသည့် အလျောက် ဂရုတစိုက် လေ့လာ ဆည်းပူးခဲ့သည်။
ဘောလုံး၊ ခြင်းလုံး၊ ဟော်ကီ၊ ခရစ်ကတ်၊ တင်းနစ်၊ ဗေ့စ်ဘောများကို ကစားနိုင်ခဲ့သည်။
အစိုးရက ဖွဲ့စည်းထားသော မုံရွာ ခရိုင် ကိုယ်လက် ကြံ့ခိုင်ရေး ကစားခုန်စား အသင်းကြီးတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်း အတွင်းရေးမှူး အဖြစ် ၆ နှစ်မျှ ဆောင်ရွက်၍၊ ကစားပွဲများတွင်လည်း ဒိုင်လူကြီး အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မုံရွာတွင် နေစဉ်က ဆရာမြှင်ကြီးထံတွင် ဂီတပညာကို လေ့လာ ဆည်းပူးခဲ့သည်။
တယော၊ ဘင်ဂျို၊ မယ်ဒလင်၊ ပတ္တလား စသည်တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်နိုင်သည်။
အမျိုးသားကျောင်း၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ အထက်တန်း ကျောင်းများ၏ ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေရေး ကျောင်းကပွဲများ၊ အစိုးရ အရာရှိကြီးငယ်များ စုပေါင်း ကပြသော မဟာဘုံကထိန် အလှူပွဲများတွင် ဇာတ်ဆရာ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဇာတ်၊ ရုပ်သေးပွဲများကို ဝါသနာ ပါသည့် အလျောက် စင်ပေါ်၊ စင်အောင် မကျန် စေ့ငစွာ လေ့လာခဲ့သည်။
မြေဝိုင်း မင်းသားကြီး ဆရာမွှန်း၊ ရုပ်သေး ဆရာကြီး ဦးစပယ်လှိုင်၊ ရောကြီး ဒီးဒုတ် ဦးဘချိုတို့ ထံမှ ပညာယူခဲ့သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် အတွင်း မျက်စိ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာပြီး မျက်စိ ကွယ်သွားသဖြင့် အားကစား ဝါသနာကို စွန့်ပြီး တူရိယာ ဂီတပညာကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေး ခေတ်တွင် မြန်မာညွန့် ဦးချစ်မောင်နှင့် ဒေါ်အောင်ကြည်တို့ထံ၌ ဂီတ သဘောတရားများကို လေ့လာ ဆည်းပူးခဲ့သည်။
ဆရာကြီးသည် ဇာတ်သဘင် အကြောင်းကို မြန်မာ့အသံမှ အသံလွှင့်သည်။
မဂ္ဂဇင်းများတွင်လည်း ဆောင်းပါးများ ရေးသားသည်။
အမည်ရင်း ဦးဂုဏ်ဘဏ် အပြင် ဦးစ ဟူသော ကလောင် အမည်ဖြင့်လည်း ရေးသားသည်။
စာပေဗိမာန် လေဟာပြင်၌ ဟောပြောခဲ့သော ဆရာကြီး၏ ဟောပြောချက်များကို 'မြန်မာ့ ဆိုင်းဝိုင်းနှင့် မြန်မာ့ဇာတ်ပွဲ အရသာ'၊ 'ဂီတ စာပေနှင့် အခြားသော ဟောပြောချက်များ' စသည်ဖြင့် စာအုပ်များ ထုတ်ဝေထားသည်။
ထို့ပြင် ဆရာကြီးသည် 'ဂီတသံစဉ် နည်းလမ်းယဉ်'၊ 'မြန်မာ့ဇာတ်သဘင်'၊ 'ထံတျတေ ပြဿနာ'၊ 'မြန်မာဂီတ အရသာ' ဟူသော စာအုပ်များကိုလည်း ပြုစုခဲ့သည်။
ဆရာ ဦးအောင်သိန်းနှင့် တွဲဖက်၍ 'အခြေခံ ကြိုးသီချင်း တဆယ့်သုံးပုဒ် အဖွင့်'၊ 'မြန်မာသီချင်းကြီး တဆယ့်ငါးပုဒ် အဖွင့်' တို့ကို ရေးသား ပြုစုခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး ဆရာကြီးသည် ယဉ်ကျေးမှု ကောင်စီဝင် အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှု အနုပညာ ဆိုင်ရာ အကြံပေး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၃၄၂ ခုနှစ်၊ တပို့တွဲ လပြည့်ကျော် ၂ ရက် (၁၉၈၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၁ ရက်) နေ့တွင် ကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်သည်။
မောင်သုတ အမည်ခံ ဗိုလ်မှူး ဘသောင်း (မဟာ ဝိဇ္ဇာ၊ ရွှေတံဆိပ်ရ) ပြုစုကာ ဦးခင်အေး (မောင်ခင်မင်၊ ဓနုဖြူ) ပါမောက္ခ၊ မြန်မာစာ ဌာန၊ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် တည်းဖြတ် ဖြည့်စွက်တဲ့ ပဥ္စမအကြိမ် ၁၊ ဩဂုတ်၊ ၂ဝဝ၂၊ ရာပြည့် စာအုပ်တိုက်ထုတ် 'စာဆိုတော်များ အတ္ထုပ္ပတ္တိ' စာအုပ် ကျမ်းကိုး ဦးဂုဏ်ဘဏ်။
မြန်မာ့ ဆိုင်းဝိုင်းနှင့် မြန်မာ့ဇာတ်ပွဲ အရသာ။
စာ (က) - (ခ)။
ဦးဂုဏ်ဘဏ်။
မြန်မာ ဇတ်သဘင်။
စာ (ဈ) - (ဍ)။
မြန်မာစာပေ အဘိဓာန် ၁။
စာ ၂၄၉ - ၂၅၁။
မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ်၊ ၁၉၈၂။
စာ ၁၆၅ - ၁၆၆။
နန်းရင်းဝန်ဟောင်း ဦးပု (၅ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၈၁ - ၂၀ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၇၅) သည် ဗြိတိသျှ ၉၁ ဌာနအုပ်ချုပ်ရေး အောက်တွင် နိုင်ငံရေးအရာရှိကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူသည် နန်းရင်းဝန် အဖြစ် ထမ်းဆောင်ခဲ့၍ နန်းရင်းဝန်ဟောင်း အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ဖေ၊ပု၊ရှိန် ဝံသာနု ခေါင်းဆောင်များအနက်မှ တစ်ဦး အဖြစ် လည်းကောင်း လူသိများသည်။
ထင်ရှားသည့် ဦးပု များတွင် သာယာဝတီ ဦးပု နှင့် နန်းရင်းဝန်ဟောင်းဦးပု တို့ပါဝင်သည်။
ယခု ဦးပု အား ရွှေကျင် ဦးပု ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ငယ်ဘဝ နန်းရင်းဝန်ဟောင်း ဦးပုသည် ပဲခူးခရိုင် (ယခု ပဲခူးတိုင်း) ရွှေကျင်မြို့၌ မြန်မာ့သက္ကရာဇ် ၁၂၄၃ ခုနှစ်၊ နတ်တော်လဆန်း ၁၅ ရက်၊ တနင်္လာနေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။
ဦးပု မွေးဖွားပြီး ၄ နှစ် အကြာတွင် အထက်မြန်မာပြည် နောက်ဆုံးမင်း ဖြစ်သော သီပေါမင်း ပါတော်မူခဲ့သည်။
ဦးပု၏ မိဘ မျိုးရိုးမှာ သစ်ကုန်သည် မျိုးရိုး ဖြစ်သည်။
ပညာရေး မောင်ပုသည် မွေးရပ်ဌာနေ ဖြစ်သော ရွှေကျင်မြို့ အစိုးရ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် စတင် ပညာ သင်ခဲ့သည်။
အသက် ၁၃ နှစ်သား အရွယ်တွင် သတ္တမတန်းကို စကောလားရှစ် (ခေါ်) ပညာသင်ဆုအဖြစ် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ရွှေကျင်မြို့ အစိုးရ အလယ်တန်းကျောင်းမှ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ရန်ကုန်မြို့ အစိုးရ အထက်တန်း ကျောင်းတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ကြားခဲ့ရာ ခရစ်နှစ် ၁၈၉၇ တွင် ဘင်္ဂလားတန်း ခေါ် ဆယ်တန်းကို ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
စကောလားရှစ် ခေါ် ပညာသင်ဆုကို ရရှိခဲ့ပြန်သည်။
ဆယ်တန်း အောင်မြင်သော အခါ မောင်ပု၏ အသက်သည် ၁၆ နှစ်မျှ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
မောင်ပုသည် ကာလကတ္တား တက္ကသိုလ်မှ ကြီးကြပ် ကွပ်ကဲ၍ စစ်ဆေးသော ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို စကေားလားရှစ်နှင့်ပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
၁၈၉၈ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန် ကောလိပ်သို့ ဆက်လက် တက်ရောက် ပညာသင်ယူခဲ့ရာ ၁၉ဝ၂ ခုနှစ်တွင် ဘီအေ (ခေါ်) ဝိဇ္ဇာဘွဲ့တန်းကို အောင်မြင်သည်။
ကိုပုတို့ ဘီအေ နောက်ဆုံးနှစ်ကို ဖြေသော အခါ ဖြေဆိုသူ အားလုံးပေါင်းမှာ တပြည်လုံးတွင် (၃၀)ဦး နီးပါးမျှသာ ရှိသည်။
အောင်စရင်း ထွက်လာသော အခါ ကိုပုနှင့် အခြား ကျောင်းသား လေးငါးယောက်သာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဦးပုသည် ဘီအေ အောင်မြင်၍ ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ရပြီးနောက် ကျောင်းမှ ထွက်ကာ ရှေ့နေအဖြစ် လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်နေသည်။
ယင်းသို့ ရှေ့နေ အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေစဉ် ‘ရှိခိုးခြင်းကိစ္စ၊ ဘုရားထူးခြင်း ကိစ္စ၊ ဖိနပ်ချွပ်ခြင်း ကိစ္စ’ စသော နိုင်ငံနှင့် ဘာသာ သာသနာရေး ကိစ္စရပ်များတွင် စေတနာ ဝန်ထမ်း အဖြစ် ပါဝင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
တိုင်းပြည်၏ အရေး ကိစ္စရပ်များကိုလည်း တစေ့တစောင်း အကဲခတ် လေ့လာနေသည်။
နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများ ဦးဘဖေ၊ ဦးမောင်ကြီး၊ ဒေါက်တာ ဘရင်၊ ဦးလှဖေ စသည်တို့ တည်ထောင် လိုက်သော ဝိုင်အမ်ဘီအေ အသင်းတွင် မပါဝင် သေးသော်လည်း အားပေး ဆောင်ရွက်ချက်ကိုကား ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အသင်းသူ အသင်းသားများနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဦးပုသည် ၁၉ဝ၇ ခုနှစ်တွင် ဥပဒေ ပညာသင်ရန် ဘိလပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူနှင့်အတူ ဘိလပ်တွင် ပညာ သင်ကြားသူများမှာ ဦးမောင်ကြီး၊ ဦးမေအောင်၊ ဒေါက်တာ ဘရင် စသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် မထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့တို့ ဖြစ်သည်။
အင်္ဂလန်တွင် ပညာ သင်ကြားနေစဉ် လစ်ဘရယ်ဂိုဏ်း၊ လေဘာဂိုဏ်း စသော နိုင်ငံရေး ဂိုဏ်းများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများသည် ပြည်သူ့တို့နှင့် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ချက်များကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
မိမိ ပါတီဘက် ပြည်သူအများ ပါဝင်လာအောင် စည်းရုံး သိမ်းသွင်းပုံ၊ ပြည်သူလူထု၏ အရေးကြီးသော ကဏဏ္ဍမှ ပါဝင်ပုံ စသည့် ဘက်စုံ အချက်များကို လေ့လာခွင့် ရခဲ့သည်။
ဥရောပနိုင်ငံ အသီးသီးမှ နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း လေ့လာခဲ့သည့် အပြင် အင်္ဂလန် ပါလီမန် အကြောင်းကို အထူး လေ့လာခဲ့သည်။