kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သိကြား ဝန်တိုမှု တားဆီးပြု ထိုဝိသယှ သူဌေးကြီး၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့် သိကြားမင်း၏ ဘုံဗိမာန်သည် တုန်လှုပ်လျက် ပဏ္ဍုကမ္ပလာ ကျောက်နေရာသည် တင်းမာပူလောင်သော အခြင်းအရာကို ပြဘိ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ငါ့ကို အဘယ်သူသည် ဤသိကြာမင်းနေရာမှ ရွေ့လျောစေဘိသနည်းဟု ကြည့်ရှု ဆင်ခြင်လတ်သော် ဝိသယှ သူဌေးကြီးကို မြင်လျှင် ဤသူဌေးကြီးကား ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ အမှုကိစ္စ မလုပ်ဆောင်ရအောင် အကြီးအကျယ် လှူဒါန်းဘိ၏။
ဤအလှူဖြင့် သိကြားနေရာမှာ ရွေ့လျောစေဘိ၏။
သိကြားစည်းစိမ်ကို ယူလိုယောင်တကား၊ ထိုသူဌေးကြီး ဥစ္စာကို ဖျက်ဆီး၍ ဆင်းရဲစေပြီးလျှင် အလှူပေးနိုင်အောင် ပြုလုပ်မည်ဟု ကြံစည်ကာ သိကြားတန်ခိုးဖြင့် အလုံးစုံသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကျေးကျွန် အခြံအရံတို့ကို ကွယ်ပျောက်စေ၏။
သူဌေစေတနာဟုန် စည်းစိမ်ကုန် ထိုအခါ အလှူပေးခြင်း၌ အားထုတ် လုပ်ကိုင်နေသော သူတို့သည် သူဌေးကြီးထံ လာလတ်၍ “အရှင်သူဌေးကြီး အလှူတင်းကုပ်၌ အလှူဝတ္ထုတွေ မရှိတော့ပါ၊ ပျက်စီး၍ ကုန်ပါပြီ” ဟု ပြောကြကုန်၏။
“အမောင်တို့ ... မရှိလျှင် အိမ်မှ ရိက္ခာကို ဆောင်ယူကြကုန်၊ အလှူဝတ်ကို မဖြတ်ကြကုန်လင့်” ဟု ပြောဆိုကာ သူဌေးကတော်ကိုခေါ်၍ “ရှင်မ ... အလှူအတွက် ရိက္ခာကို ပေးလော့” ဟု ပြောဆိုသောအခါ သူဌေးကတော်သည် တစ်အိမ်လုံး၌ ရှာဖွေလတ်သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အလှူဝတ္ထုကိုပင် မမြင်တော့သဖြင့် “အရှင်သူဌေးကြီး ... အကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တွင် ဝတ်ထားသော အဝတ်မှတစ်ပါး အိမ်၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ဥစ္စာ မရှိတော့ပါ၊ အိမ်၌ အချည်းနှီး ဖြစ်နေပါပြီ” ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ရတနာတိုက်ကို ဖွင့်၍ကြည်ရာ တစ်စုံတစ်ရာသော ဥစ္စာကို မမြင်တော့ချေ။
သူဌေးကြီးနှင့် သူဌေးကတော်မှ တစ်ပါး ကျွန်အမှုလုပ်တို့ကိုလည်း မမြင်တော့ချေ။
မြက်ရိတ်လှူလတ် အစာပြတ် တစ်ဖန် သူဌေးကတော်ကို ခေါ်၍ “ရှင်မ ... အလှူဝတ်ကို ဖြတ်ခြင်းငှာ မသင့်၊ အိမ်၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ဥစ္စာကို ရလိုရငြား ကြည့်ရှုဦးလော့” ဟု ပြောဆိုကာ ရှာဖွေစေပြန်၏။
သူဌေးကတော်သည် အိမ်၌ နှံ့အောင် ရှာဖွေပြန်ရာ မြက်ရိတ်သမားပစ်၍ ထားခဲ့သော တံဇဉ်၊ ထမ်းပိုးနှင့် မြက်စည်းသော ကြိုးကို မြင်၍ သူဌေးကြီးကို ပြောကြားလေလျှင် သူဌေးကြီးသည် “ရှင်မ ... ငါသည် ဤမျှ ကာလပတ်လုံး မြက်ကို မရိတ်စဖူး၊ ယနေ့မှစ၍ မြက်ကိုရိတ်၍ ရောင်းချကာ ရသမျှကို လှူမည်” ဟု ပြောဆိုကာ တံဇဉ်ထမ်းပိုးနှင့် ကြိုးတို့ကို ယူပြီးလျှင် မြို့မှထွက်၍ မြက်တို့ကို ရိတ်ကာ စည်းနှောင်ထမ်းပိုးခဲ့၍ မြို့တံခါး၌ရောင်းလျှင် အသပြာ တစ်ပဲကို ရသဖြင့် ဆန်ဝ်၍ ထမင်းချက်ပြုတ်ပြီးလျှင် တစ်ဖို့ကို မိမိတို့စားရန်ထား၍ တစ်ဖို့ကို သူတောင်းစားတို့အား ပေးလှူလေ၏။
သူတောင်းစားတို့ များပြားလှသဖြင့် သူမရ၊ ငါမရ ဖြစ်နေပြန်ရာ ကျန်သောအဖို့ကိုလည်း လှူပြန်၏။
ထိုအခါ သူဌေးလင်းမယားတို့သည် အစာ အာဟာရ ပြတ်ကြကုန်၏။
ဤနည်းအတူ ခြောက်ရက်တို့ပတ်လုံး အစာအဟာရ ပြတ်ကြကုန်၏။
သိကြားမြစ်တား လှူမှုများ ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့၌ သူဌေးကြီးသည် မြက်ရိတ်၍ ပြန်အလာတွင် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်ကြမ်းကို မလုပ်စဖူး တစ်သက်လုံး ချမ်းချမ်းသာသာ နေလာသူ ဖြစ်ပါလျက် မြက်ရိတ်ရ ထမ်းရသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းကာ အစာအာဟာရကိုလည်း ခုနစ်ရက်တိုင် မစားရ၍ မျက်နှာကို နေပူရှိန်ကလည်း ဟပ်ပြန်သဖြင့် မျက်စိ ပြာဝေလျက် မြက်ထုံးပေါ်တွင် လဲကာ မေ့မြော၍ သွားလေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် သူဌေးကြီးကို စုံစမ်းလိုရကား ခဏချင်း လာလတ်၍ ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်ကာ - “အို-ဝိသယှသူဌေးကြီး ... ရှေးအခါ သင်သည် အလှူကို လှူခဲ့သောကြောင့် သင့်အား စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ကုန်ခန်းခဲ့ပြီ၊ ဤအခါမှစ၍ နောက်အခါ၌ အလှူကို မလှူဘဲ စောင့်ရှောက် သိမ်းဆည်းပါမူ သင့်အား စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တည်တံ့ပြန်လိမ့်မည်” ဟု သူဌေးကြီးအား ပြောဆိုလေ၏။
သိကြား ပြစ်တင် သူဌေးနှင် ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် မေ့မြောနေရာမှ ရုတ်တရက် သတိရ၍ သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် မျက်စိကိုအသာဖွင့်၍ ကောင်းကင်သို့ကြည့်ကာ “အသင် ဘယ်သူနည်း” ဟု မေး၏။
“အကျွန်ုပ် သိကြားမင်း ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။
သိကြားမင်း မည်သည်မှာ ကိုယ်တိုင် အလှူပေး၍ သီလဆောက်တည်ပြီးလျှင် *ကျင့်ဝတ်ခုနစ်ပါးကို ဖြည့်ကျင့်သောကြောင့် သိကြားမင်း ဖြစ်ရသည်၊ သို့ပါလျက် သင်သည် အလှူပေးခြင်းကို တားမြစ်ဘိ၏၊ ယုတ်မာသော အမှုကို ပြုဘိ၏ဟု ဆို၍ - “သိကြားမင်း ... အကျင့်စင်ကြယ်၍ အလွန်ဆင်းရဲသော သူသည်လည်း ယုတ်မာသော မပေးလှူခြင်းအမှုကို မပြုကျင့်အပ်ဟု အရိယာ သူတော်ကောင်းတို့ ဆိုကုန်၏။
စည်းစိမ်ဥစ္စာ အကြောင်းကြောင့် ငါတို့သည် သဒ္ဓါတရားကို စွန့်လွှတ်ရပါမူ ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာမျိုးသည် မဖြစ်ပါစေသတည်း”။
“သိကြားမင်း ... တစ်ုသော ရထားသည် သွားသော ခရီးလမ်းဖြင့် နောက်ရထားသည်လည်း သွား၏။
ငါသည် ရှေးဖြစ်သော အကျင့်ကို ဆောက်တည်အပ်ပါ၏။
ငါ ဆောက်တည်အပ်သော ကျင့်ဝတ်သာတည်ပါစေ၊ သင်တို့သည် မတည်ပါစေသတည်း၊ ဥစ္စာ ဖြစ်လာပါမူ ပေးလှူအံ့၊ ဥစ္စာ မဖြစ်လာပါမူ အဘယ်မှာ ပေးလှူနိုင်အံ့နည်း၊ ဤသို့ မြက်ရိတ်ရငြားသော်လည်း ပေးလှူပါအံ့၊ ပေးလှူခြင်းကို မမေ့နိုင်ပါ” –ဟု သိကြားမင်းအား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကာ ပြန်ကြား ပြောဆိုလေ၏။
သိကြားမင်းလည်း ဝိသယှ သူဌေးကြီးအား တားမြစ်ရန် မတတ်နိုင်ရကား “အို - သူဌေးကြီး ... အဘယ်အကျိုးငှာ ပေးလှူပါသနည်း” ဟု မေး၏။
“အို-သိကြားမင်း ... အကျွန်ုပ်ကား သိကြားမင်း အဖြစ်ကို လည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မာမင်း အဖြစ်ကို လည်းကောင်း တောင့်တ၍ မပေးလှူပေ၊ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကိုသာ တောင့်တ၍ ပေးလှူပေ၏” ဟု ပြောကြားလေ၏။
သဒ္ဓါထက်လှ စည်းစိမ်ရ သိကြားမင်းသည် ဝိသယှ သူဌေးကြီး စကားကိုကြားလျှင် အလွန် နှစ်သက်သဖြင့် ကျောကုန်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်လေ၏။
ထိုခဏချင်း၌သာလျှင် သူဌေးကြီးအား စားရဘိသကဲ့သို့ ကိုယ်အလုံးသည် ပြည့်စုံ တောင့်တင်း၍ လာ၏။
သိကြားမင်း အာနုဘော်ကြောင့်လျှင် အလုံးစုံသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ အခြံအရံသည် ရှေးပကတိအတိုင်း ဖြစ်၍ လာ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် “သူဌေးကြီး ...ဤနေ့မှ စ၍ နေ့တိုင်း၊ နေ့တိုင်း တစ်သန်းနှစ်သိန်းမျှ အသပြာတို့ကို စွန့်လွှတ်၍ အလှူပေးပါလော့” ဟု ပြောဆိုကာ သူဌေးကြီးအိမ်၌ မရေတွက်နိုင် အတိုင်းအရှည်မရှိသေ ဥစ္စာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးလျှင် သူဌေးကြီးကို လွှတ်လိုက်၍ မိမိနေရာ တာဝတိံသာနတ်ရွာသို့ ပြန်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ သူဌေးကတော်သည် - ယခုအခါ ရာဟုလာမယ်တော်။
သူဌေးကြီးသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အရိယများ၊ ဆင်းရဲငြား၊ လှူကားမစွန့်ပါ။
(၂) စည်းစိမ်ရနိုး၊ သဒ္ဓါမျိုး၊ စွန့်ရိုးမရှိပါ။
(၃) ရှေးသူတို့ငြမ်း၊ ကျင့်မြဲလမ်း၊ ဖြောင့်တန်းလိုက်အပ်စွာ။
(၄) သိကြားနတ်ညစ်၊ အလှူမြစ်၊ လှူလစ်ဝိသယှာ။
ဝိသယှဇာတ် ပြီး၏။
'''စတုက္ကနိပါတ် - ၅။
စူဠကုဏာလဝဂ် -၃၄၁ -ကဏ္ဍရီဇာတ် [ကဏ္ဍရီဇာတ်သည် ကုဏလဇာတ်၌ ထင်စွာ ဖြစ်လတ္တံ့။
] ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဘာသာ။
စူဠကုဏာလဝဂ် -(၃၄၂) ဝါနရဇာတ်။
ဥပါယ်တံမျဉ်ကောင်းလှသဖြင့် မိကျောင်းလက်တွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ သဖန်းပင်သို့ ပြန်လာသော မျောက်မင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အသက်သေမှု ရန်ငြိုးပြု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မြတ်စွာဘုရားကိုသတ်ရန် လုံ့လပြုနေသည်ကို အကြောင်းပြု၍ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အကျယ်ကို အောက်၌ ပြဆိုခဲ့ပြီ။
] အတိတ်ဝတ္ထု မျောက်မင်းသတ်လို ပရိယာယ်ဆို လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဟိမဝန္တာအရပ်ဝယ် မျောက်မျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် ဂင်္ဂါမြစ်နား၌ နေလေ၏။
ထိုအခါ ဂင်္ဂါမြစ်၌ မိကျောင်းမ တစ်ကောင်သည် မျောက်မင်းကိုမြင်လျှင် နှလုံးသားကို စားလိုသော ချင်ခြင်းဖြစ်၍ မိကျောင်းဖိုအား ပြောလေ၏။
မိကျောင်းဖိုသည် မျောက်မင်းကို ရေတွင်နှစ်၍ သတ်ပြီးလျှင် နှလုံးသားကိုယူ၍ မိကျောင်းမအား ပေးမည်ဟု ကြံစည်ကာ မျောက်မင်းအား “အဆွေ ... လာပါ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၏ အလယ်ကျွန်းမှာ သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို စားရန် သွားမည်” ဟု ပြော၏။
“အဆွေ ... ငါ အဘယ်လို သွားရအံ့နည်း”ဟု မေးလေ၏။
“အဆွေ ... ငါ့ကျော်ကုန်းပေါ်မှာ သင့်ကို စီးစေ၍ ဆောင်ယူပါမည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မိကျောင်းနိုင်ထုံး ဥပါယ်သုံး မျောက်မင်းလည်း မိကျောင်း အကောက်ကြံထားသည်ကို မသိ၍ အဆွေ ကောင်းပြီဟု ပြောဆိုကာ မိကျောင်းကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ စီးလေ၏။
မိကျောင်းလည်း အနည်းငယ် သွားပြီးလျှင် ရေ၌ ငုပ်လေ၏။
မျောက်မင်းသည် “အဆွေ ... ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရေတွင် နှစ်ဘိသနည်း” ဟု မေး၏။
“ဟယ် မျောက် ... ငါသည် သင့်ကို သတ်၍ သင့်နှလုံးကို မိကျောင်းမအား ပေးမည်” ဟု ပြောဆိုပြန်လေ၏။
ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် ပရိယာယ်ဖြင့် လွတ်စေမည်ဟု ကြံစည်လျက် “အဆွေ ... သင့်မှာ ပညာဉာဏ်နည်းပါး၍ ငါ၏ နှလုံးသားကို ရင်တွင်း၌ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ဘိသည်” ဟု ပြောဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ မိကျောင်းသည် အဟုတ်ထင်မှတ်၍ “အဆွေ ... ရင်တွင်း၌ မရှိလျှင် အဘယ်မှာ ထားနည်း” ဟု မေးပြန်၏။
“အဆွေ ... ရေသဖန်းပင်၌ ဆွဲထားသော နှလုံးသားတို့ကို သင်မမြင်သလော” ဟု ရေသဖန်းသီးတို့ကို ပြလေ၏။
“အဆွေ ... ငါ့အား ပေးမည်လော” ဟု မေး၏။
“အဆွေ ... ပေးပါမည်၊ ငါ့ကို လိုက်၍သာပို့ပါ” ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ မိကျောင်းသည်ပညာဉာဏ် နည်းပါးလှသဖြင့် အဟုတ်ထင်မှတ်ကာ မျောက်မင်းအား ရေသဖန်းပင် အနီးသို့ ပို့လေ၏။
မျောက်မင်းလည်း နီးလတ်သော် ရေသဖန်းပင်ရင်းသို့ ခုန်လွှား၍တက်ကာ - “ဟယ် - မိကျောင်းမိုက် ... ငါသည် မိမိကိုယ်ကို ရေထဲမှ ကြည်းကုန်းသို့တက်ရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ပေပြီ၊ ယခုတစ်ဖန် ငါကား သင်၏အလိုသို့ မလိုက်တော့ပေ။
သမုဒ္ဒရာ၏ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးသွား၍ စားသောက်ရန်ဖြစ်သော သရက်သီး၊ ပိန္နဲသီး၊ သပြေသီးတို့ဖြင့် ငါ အလိုမရှိတော့ပြီ၊ ငါအား ရေသဖန်းသီးသည်သာ မွန်မြတ်လှ၏။
လတ်တလော ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှုကိစ္စကို လျင်မြန်စွာ မသိသော သူတို့မှာ ရန်သူ၏အလိုသို့ လိုက်ရသဖြင့် နောက်အခါ ဆင်းရဲပူပန်ရတတ်၏။
လတ်တလော ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှုကိစ္စကို လျင်မြန်စွာ သိသောသူတို့မှာကား ရန်သူ နှိပ်စက်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်၍ နောက်အခါ မဆင်းရဲ မပူပန်ရပေ” ဟု မိကျောင်းအား လူတို့ အမှုကိစ္စ ဖြစ်ခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းလင်းပြောဆိုပြီးလျှင် ချမ်းသာစွာ တောသို့ ဝင်လေ၏။
စူဠကုဏာလဝဂ် -(၃၄၃) ကုန္တိနီဇာတ်။
မိမိ သားငယ်တို့အား သတ်ဖြတ်သည့် သူငယ်တို့ကို လက်စားချေ သတ်ဖြတ်စေသော ကြိုးကြာမ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မင်းတမန်လုပ်ရ ကြိုးကြာမ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး နန်းတော်ဝယ် ကြိုးကြာမ တစ်ကောင်သည် မင်းကြီး၏တမန်သည်အမှုကို ပြုလေ့ရှိ၏။
ထိုကြိုးကြာမကား သားငယ် နှစ်ကောင်တို့လည်း ရှိကုန်၏။
မင်းကြီးသည် ကြိုးကြာမကို မင်းတစ်ပါးထံ အမှာစာပေးပို့ရန် စေလွှတ်လိုက်၏။
ကြိုးကြာမ မရှိခိုက် နန်းတော်၌ သူငယ်တို့သည် ကြိုးကြာငယ် နှစ်ကောင်တို့ကို လက်တို့ဖြင့် နှိပ်စက်၍ သတ်ကုန်၏။
ကြိုးကြာမ ပြန်လာ၍ သားငယ်တို့ကို မမြင်၍မေးရာ ဤသူငယ်တို့ သတ်ကြသည်ဟု ပြောကြကုန်၏။
သားကိုသတ်မှု အတုံ့ပြု ထိုအခါ မင်းကြငီးနန်းတော်ဝယ် မွေးထားသော ကျားလည်း ရှိ၏။
ရုန့်ရင်း ကြမ်းတမ်း၏။
အနှောင်အဖွဲ့ဖြင့် ထားရ၏။
ထိုသူငယ်တို့သည် ကျားကိုကြည့်ရှုရန် သွားကြကုန်၏။
ကြိုးကြာမလည်း သူငယ်တို့နှင့် အတူတကွ သွားပြီးလျှင် ဤသူငယ်တို့သည် ငါ့သားငယ်တို့ကို သတ်သကဲ့သို့ သေစေမည်ဟု ကြံစည်ကာ သူငယ်တို့ကိုခေါ်၍ ကျားအနီးတွင် ထား၏။
ကျားသည် သူငယ်တို့ကို ဖမ်း၍ ကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် ဝါး၍စားလေ၏။
ကြိုးကြာမသည် ငါ၏ဟိတ်နှလုံး အလိုပြည့်ပြီဟု ပျံသန်းကာ ဟိမဝန္တာသို့ သွားလေ၏။
ထိုအကြောင်းကိုကြားလျှင် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဤကြိုးကြာမသည် ယခုအခါ၌သာ မိမိသားငယ်တို့ကို သတန်သော သူငယ်တို့ကို ကျားအနီး၌ထား၍ ဟိမဝန္တာသို့ ပျံသွားသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ဤနည်းအတူ သွားဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု တမန်ပြုငြား မင်းခစား လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဘုရားအလောင်းသည် တရားသဖြင့် မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်းနန်းတော်၌ ကြိုးကြာမ တစ်ကောင်သည် မင်းကြီး၏ တမန်သည်အမှုကို ပြုလေ့ရှိ၏။
[စကား အလုံးစုံသည် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုနှင့် တူပြီ။
] ကြိုးကြာမသည် ကျားကို သူငယ်တို့ကို သတန်စေပြီးလျှင် ယခုအခါ ငါသည် ဤအရပ်၌နေခြင်းငှာ မတ်ကောင်း၊ မင်းကြီးအား ပြောကြား၍ သွားတော့မည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မင်းကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ရှိခိုးကာ - မင်းကြီးလျှောက်ကြား တောသို့သွား “အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်တို့ပင် စေခိုင်း၍ မေ့လျော့သဖြင့် အကျွန်ုပ် သားငယ်တို့ကို သူငယ်တို့ သတ်ကြကုန်ပြီ၊ အကျွန်ုပ်လည်း အမျက်ဒေသကို သည်းမခံနိုင်သဖြင့် ထိုသူငယ်တို့ကို သတ်စားသတ်အပ်ပြီ၊ သို့အတွက် ယခုအခါ အကျွန်ုပ်သည် ဤအရပ်၌နေခြင်းငှာ မတ်ကောင်းသွားတော့မည်” ဟု လျှောက်ထား၍ - “အရှင်မင်းကြီး ... အကျွန်ုပ်တို့မှာ အရှင်းမင်းကြီး နန်းတော်ဝယ် အမြဲမပြတ် ပူဇော်ခြင်းကို ခံယူကာ နေကြရပြီ၊ ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးပင်လျှင် အကျွန်ုပ်၏ နှလုံးမသာယာခြင်း၊ အမှုကို ပြုခဲ့ပြီ၊ ခွင့်ပြုပါ အကျွန်ုပ်သွားတော့မည်” – ဟု မင်းကြငီးထံ ခွင့်ပန်လေ၏။
မင်းကြီးသည် ကြိုးကြာမ စကားကို ကြားလျှင် - “ကြိုးကြာမ ... စင်စစ် မိမိသားငယ်တို့ကို သတ်သော သူတစ်ပါးကို မိမိကလည်း တစ်ဖန် သတ်စားသတ်လိုက်ရသည်ရှိသော် ငါသည် သတ်စားသတ်ရပေပြီဟု သိခဲ့၏၊ ဤမျှဖြင့် ထိုရန်သူသည် ငြိမ်းလေ၏၊ သင် မသွားပါလင့်” – ဟု ကြိုးကြာမ အကျိုးအကြောင်းပြကာ မသွားရန်တားမြစ်လေ၏။
ကြိုးကြာမလည်း မင်းကြီး စကားကို ကြားလျှင် - “မြတ်သော မင်းကြီး ... အနှိပ်စက်ခံရသူနှင့် နှိပ်စက်သူ နှစ်ယောက်တို့မှာ ချစ်ခြင်းသည် နောက်ထပ် တစ်ဖန် မစေ့စပ်နိုင်ပါ၊ အကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးလည်း မနှစ်သက်ပါ၊ သွားမည်သာတည်း” ဟု မင်းကြီးအား လျှောက်ထားပြန်၏။
မင်းကြီးလည်း - “ကြိုးကြာမ ... အနှိပ်စက်ခံရသူနှင့် နှိပ်စက်သူနှစ်ယောက်တို့မှာ ပညာရှိတို့ ဖြစ်ပါမူ ချစ်ခြင်းသည် တစ်ဖန် စေ့စပ်နိုင်ပါ၏၊ သူမိုက်များ ဖြစ်ပါမူ တစ်ဖန်မစေ့စပ်နိုင်ပါ၊ နေသာနေပါ မသွားပါလင့်” – ဟု ကြိုးကြာမအား ဆုံးမကာ တစ်မြစ်ပြန်၏။
ထိုအခါ ကြိုးကြာမသည် “အရှင်မင်းကြီး ... ဤသို့ဖြစ်ငြားသော်လည်း အကျွန်ုပ်သည် ဤအရပ်တွင် မနေလိုတော့ပါ” ဟု လျှောက်ထား တောင်းပန်ကာ မင်းကြီးကို ရှိခိုး၍ ပျံသန်းကာ ဟိမဝန္တာ အရပ်သို့ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကြိုးကြာမသည် - ယခုအခါ ယခုအခါလည်း ကြိုးကြာမ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ပညာရှိမှန်၊ မုန်းခဲ့ပြန်၊ တစ်ဖန် စေ့စပ်မြဲ၊ (၂) သူမိုက်တို့အား၊ မုန်းခဲ့ငြား၊ ကွဲပြားကြစမြဲ။
(၃) မုန်းပြီးသူချင်း၊ စေ့စပ်လျင်း၊ ချစ်ခြင်းဖြစ်နိုင်ခဲ။
ကုန္တိနီဇာတ် ပြီး၏။
စူဠကုဏာလဝဂ် -(၃၄၅) ရာဇကုမ္ဘဇာတ်။
တစ်နေ့ တစ်နေ့ လက်တစ်သစ် လက်နှစ်သစ်ခန့်သာ သွားလေ့ရှိသော ရာဇကုမ္ဘငပျင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လုံ့လမရှိ ပျင်းရိဘိ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ရဟန်းတစ်ပါးသည် သာသနာတော်၌ အသက်ကိုစွန့်၍ ရဟန်းပြုပါလျက် လုံ့လမရှိ ပျင်းရိလေ၏။
ထိုရဟန်းသည် ပါဠိသင်ခြင်း၊ အဋ္ဌကထာ သင်ခြင်း၊ အသင့်အတင့် နှလုံးသွင်းခြင်း၊ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပြုခြင်း စသည်တို့၌ လုံ့လမပြုကြဘဲ နီဝရဏတရားဆိုးတို့ နှိပ်စက်သာ ကရိယာပုတ် လေးပါးတိ်ု့၌ ပျင်းရိ၍ အချိန်ကုန်စေ၏။
ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုရဟန်းအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဤရဟန်းသည် ယခုအခါ၌သာ ပျင်းရိသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပျင်းရိဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဥယျာ်ပျော်မွေ့ လူပျင်းတွေ့ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုမင်း၏ ပညာရှိအမတ် ဖြစ်လေ၏။
မင်းကြီးသည် ပျင်းရိသော သဘောရှိ၏။
ပညာရှိအမတ်သည် မင်းကြီးကို သိစေမည်ဟု အကြောင်းဥပါယ်တစ်ခုကို ရှာလျက်နေ၏။
တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ အမတ်အပေါင်း ခြံရံလျက် လှည့်လည်သည်ရှိသော် ရာဇကုမ္ဘ မည်သော ပျင်းရိသော သူတစ်ယောက်ကို မြင်လေ၏။
ထိုရာဇကုမ္ဘာကား ပျင်းရိလှ၍ တစ်နေ့လုံးသွားသော်လည်း လက်တစ်သစ်၊ နှစ်သစ်မျှသာ သွားလေ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုလူပျင်းကိုမြင်လျှင် “ပညာရှိ ... ဤသူကား အဘယ်သူနည်း” ဟု မေး၏။
“မြတ်သော မင်းကြီး ... ရာဇကုမ္ဘာမည်ပါ၏၊ ပျင်းရိခြင်းသဘောရှိ၏၊ တစ်နေ့လုံး သွားသော်လည်း ပျင်းရိလှ၍ လက်တစ်သစ်၊ နှစ်သစ်သာ သွားလေ့ရှိပါ၏” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ထိုရာဇကုမ္ဘာကို - မင်းကြီးစစ်ဆေး လူပျင်းမေး “ပျင်းရိလှသောအချင်း ရာဇကုမ္ဘာ ... သင်ကား လုံ့လမရှိ နှေးကန်လှစွာ၏၊ အကယ်၍ မီးလောင်လာပါမူ သင် အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း” – ဟု မေးလေ၏။
ရာဇကုမ္ဘာသည် မင်းကြီး စကားကို ကြားလျှင် - “အရှင်မင်းကြီး ... များစွာသော သစ်ခေါင်းနှင့် ထူးတွင်းပေါင်တို့ ရှိပါကုန်၏၊ ထိုသစ်ခေါင်းနှင့် ထူးတွင်းပေါက်သို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပါမူ ငါတို့အား သေခြင်းသည် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်” – ဟု မင်းကြီးအား လျှောက်ထားလေ၏။
ပညာရှိအမတ်သည် ရာဇကုမ္ဘ စကားကို ကြားပြန်လျှင် - ပညာရှိဆုံးမ မင်းသတိရ “အချင်း ရာဇကုမ္ဘ ... ဖြည်းညင်းစွာ ပြုရမည့်အခါ၌ လျင်မြန်စွာပြုသူ၊ လျင်မြန်စွာ ပြုရမည့်အခါ၌ ဖြည်းညင်းစွာ ပြုသူတို့ကား သစ်ရွက်ခြောက်ကို နင်း၍ ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ မိမိ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးတတ်ကုန်၏ ” “အချင်း ရာဇကုမ္ဘ ... ဖြည်းညင်းစွာ ပြုရမည်အခါ၌ ဖြည်းညင်းစွာပြုသူ၊ လျင်မြန်စွာ ပြုရမည့်အခါ၌ လျင်မြန်စွာ ပြုသူတို့ကား လဆန်းသည်မှစ၍ လသည် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ဖြိုးလာသကဲ့သို့ အကျိုးစီးပွားသည် ပြည့်ဖြိုးလာကုန်၏” – ဟု မင်းကြီးအား လျှောက်ထား၏။
မင်းကြီးသည် ပညာရှိအမတ် စကားကို ကြားသောအခါမှစ၍ မပျင်းမရိ လုံ့လရှိတော်မူ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ရာဇကုမ္ဘာသည် - ယခုအခါ ပျင်းရိသော ရဟန်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဖြည်းညင်းပြုရာ၊ လျင်မြန်စွာ၊ လျင်ရာဖြည်းညင်းသူ။
(၂) ရွက်ခြောက်နင်းလား၊ ကျိုးစီးပွား၊ မမှားပျက်၏ဟူ။
(၃) ဖြည်းညင်းပြုရာ၊ ဖြည်းညင်းစွာ၊ လျင်ရာလျင်ပြုသူ။
(၄) လပြည့်အလား၊ ကျိုးစီးပွား၊ မမှားပြည်ဖြိုးဟူ။
ရာဇကုမ္ဘဇာတ် ပြီး၏။
YIS သည် အစောပိုင်းကလေးဘဝ၊ မူလတန်း၊ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းကျောင်း ပရိုဂရမ်များတွင် စံအခြေခံသင်ရိုးညွှန်းတမ်းကို ပံ့ပိုးပေးပါသည်။
ကျောင်းသည် အသက် ၃ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အထိ ကျောင်းသားများကို စာရင်းပေးသည်။
အထက်တန်းကျောင်းသားများသည် အမေရိကန် အထက်တန်းကျောင်း ဒီပလိုမာရရှိရန် အနည်းဆုံး ခရက်ဒစ် ၂၆ ခု ပြီးမြောက်သည်။
အထက်တန်းကျောင်းသားများအတွက် IB Diploma Program အတန်းများကို သင်ကြားပေးပါသည်။
ဘွဲ့ရများကို အမေရိကန်၊ ကနေဒါ၊ ဗြိတိန်၊ ဩစတြေးလျ၊ ဥရောပသမဂ္ဂ၊ ဂျပန်၊ အိန္ဒိယ၊ တောင်ကိုရီးယားနှင့် စင်ကာပူရှိ တက္ကသိုလ်များတွင် နေရာချထားပေးထားသည်။
YIS ကို WASC မှ ၂၀၀၉ ခုနှစ်ကတည်းက အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။
ကျောင်းကို ILBC မှ US-based International Schools Services (ISS) နှင့် ပူးပေါင်း၍ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပြည်တွင်း၌ စီမံခန့်ခွဲပါသည်။
ကျောင်းသည် ၂၀၁၉-၂၀၂၀ စာသင်နှစ်တစ်လျှောက်လုံး ရပ်ရွာလူထု၏ ၁၅ နှစ်မြောက် အခမ်းအနားကို ကျင်းပခဲ့ပါသည်။
ကဏ္ဍ:ရန်ကုန်မြို့ရှိ ပညာရေး။
'''တိကနိပါတ် - ၄။
အဗ္ဘန္တရဝဂ် -၂၉၁ - သုရာဃဋဇာတ် ဖခင်ဖြစ်ဖူးသော သိကြားမင်းသည် သေသောက်ကြူးဖြစ်၍ ဆင်းရဲနေသောသားအား အလိုရှိတိုင်းရသော ဣစ္ဆာသရအိုးကို လာပေးရာ အရက်မူးလျက် ခွဲပစ်သော သေသောကြူးမိုက်အကြောင်း။
ထိူသူဌေးတူသည် ကိုးကွယ်ရာမရှိဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့ တိုက်နံရံကိုမှီ၍ သေရ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး … ထိုတူကို သင်သည် အဘယ်မှာ ရောင့်ရဲစေနိုင်အံ့နည်းဟု ရှေးအခါ ငါသည် အလုံးစုံသော အလိုဆန္ဒကို ပေးတတ်သော အိုးကို ပေး၍ လည်း ရောင့်ရဲစေအံ့သောငှာ မတတ်နိုင်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကုဋေလေးဆယ်လုံး သေသောက်ဖြုန်း လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေးမျိုး၌ ဖြစ်၍ အဘသူဌေးကြီး ကွယ်လွန်သောအခါ သူဌေးရာထူးကို ရလေ၏။
ဤသို့လျှင် အသောက်အစား အပျော်အပါးတို့ကို လိုက်စားပျော်မြူးလျက် မေ့မေ့လျော့လျော့ နေလတ်သော် မကြာမြင့်မီလျှင် ဥစ္စာ ကုဋေလေးဆယ်နှင့် အတွင်းအပ အသုံးအဆောင် ဟူသမျှတို့ကို ဖျက်ဆီးဖြုန်းတိီး၍ ကုန်ခန်းသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါ အထီးကျန်သော အဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။
သိကြားစောင်မ ဆင်းရဲရ သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုလတ်သော် သားဆင်းရဲ နွမ်းပါးနေသော အဖြစ်ကိုသိ၍ သား၌ ချစ်ခင်းသဖြင့် လာပြီးလျှင် အလုံးစုံသော အလိုဆန္ဒကို ပေးတတ်သော အိုးကို ပေး၍ “အမောင် … ဤအိုးကို မကွဲရအောင် စောင့်ရှောက်ပါ၊ ဤအိုး ရှိလတ်သော် အလိုဆန္ဒ ဟူသမျှကို ပြည့်စုံစေနိုင်၏၊ သတိထားလော့” အကြိမ်ကြိမ် မှာထားဆုံးမပြီးလျှင် နတ်ပြည့်သို့ ပြန်လေ၏။
အိုးကွဲသောအခါ မှ စ၍ တစ်ဖန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြန်သဖြင့် ပုဆိုးနွမ်းကိုဝတ်လျက် ခွက်လက်စွဲကာ တောင်းစားပြီးလျှင် သူတစ်ပါးတို့ တိုက်နံရံ၌ မှီလျက် သေရလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - · ထိုအခါ အိုးခွဲသော သေသောက်ကြူးသည်-ယခုအခါ သူဌေးကြီး၏တူ။
သိကြားမင်းသည် -ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ- ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ သုံးဖြုန်းရာ၊ ကုန်ကာဆင်းရဲမယ်။
(၂) လိုရာရမြဲ၊ အိုးကိုခွဲ၊ ဆင်းရဲလူမိုက်နှယ်။
(၃) ပေးပါသော်လဲ၊ မရောင့်ရဲ၊ မိုက်ခဲလူမယ်။
သူရာဃဋဇာတ် ပြီး၏။
စူဠကုဏာလဝဂ် -(၃၄၆) ကေသဝဇာတ် ချစ်ကျွမ်းဝင်သူနှင့် ကွေးကွင်းရသဖြင့် အိမ်မရ စားမဝင် အစာမကြေ ဝမ်းသွေးသွန် စိတ္တဇရောဂါ စွဲကပ်ရာ ချစ်ကျွမ်းဝင်သူ ရသေ့နှင့် ပြန်တွေ့မှ စိတ္တဇရောဂါပျောက်သော ကေသဝရသေ့ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အနာထပိဏ်အလှူ မင်းအတုယူ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဌေးကြီးအိမ်ဝယ် သံဃာငါးရာတို့အား မပြတ် ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏။
သူဌေးကြီးအိမ်သည် သံဃာတို့ ရေတွင်းသဖွယ်ဖြစ်၏။
သင်္ကန်းရောင်ဖြင့် ထွန်းပ၏။
ရဟန်းတို့ ကွေးခြင်း၊ ဆန့်ခြင်း စသည်တို့ကြောင့်ဖြစ်သော လေတို့ဖြင့် တိုက်ခတ်အပ်၏။
တစ်နေ့သဿ၌ ကောသလမင်းကြီးသည် မြို့တော်သို့လှည့်လည်လတ်သော် အနာထပိဏ် သူဌေးကြီးအိမ်၌ ရဟန်းသံဃာတော်တို့ကို မြင်တော်မူလျှင် “ငါသည်လည်း အရိယာသံဃာတော်တို့အား အမြဲမပြတ် ဆွမ်းလုပ်ကျွေးမည်” ဟု ကြံစည်လျက် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် နေ့စဉ် နန်းတော်သို့ သံဃာတော် ငါးရာ ဆွမ်းဘုဉ်းပေး ကြွတော်မူရန် တောင်းပန်လျှောက်ထား၏။
မွှေး၍ မွန်မြန်သော သလေးဆွမ်းဖြင့် လုပ်ကျွေး၏။
ကျွမ်းဝင်ချစ်ခင် လေးမြတ်လျက် မိမိလက်ဖြင့် လှူသူကား မရှိ၊ မင်းချင်းယောက်ျားတို့ကို လှူစေ၏။
ချမ်းကျွမ်းဝင်းငြား လှူခံစား ရဟန်းတို့သည် မင်းကြီး နန်းတော်၌ ချစ်ခင်ကျွမ်းဝင်သူ မရှိသဖြင့် ဆွမ်းမဘုဉ်းပေးလိုကုန်။
မွန်မြတ်သော ဆွမ်းဘောဇဉ်တို့ကို ယူဆောင်ကာ မိမိတို့ ချစ်ကျွမ်းဝင်ရာ အလုပ် အကျွေး ဒါယကာတို့အိမ်သို့သွား၍ အလုပ်အကျွေးဒါယကာတို့အား ပေးကာ မွန်မြတ်သည် ဖြစ်စေ၊ ရုန့်ရင်းသည် ဖြစ်စေ ထိုဒါယကာတို့လှူသော ဆွမ်းကိုသာ ဘုဉ်းပေးကြကုန်၏။
ထိုအခါ ကောလမင်းကြီးအား များစွာသော သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို ဆက်သလာကုန်၏။
မင်းကြီးသည် သံဃာတော်တို့အား လှူစေ၏။
မင်းချင်းတို့သည် အလှူတင်းကုပ်သို့ လှူရန်သွားကြရာ မတွေ့ကြောင်းကို မင်းကြီးအားလျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် ဤအချိန်ကား ဆွမ်းဘုဉ်းပေးချိန် မဟုတ်လောဟု မေးပြန်လျှင် မှန်ပါ၏၊ သို့သော်လည်း ရဟန်းတို့သည် နန်းတော်တွင် မဘုဉ်းပေးကြဘဲ အကျွမ်းဝင်ရာ၊ ချစ်ခင်ရာ ဒါယကာအိမ်သို့ သွား၍ ဘုဉ်းပေးကြကြောင်း လျှောက်ထားကုန်၏။
ကောလသမင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “မြတ်သောမင်းကြီး … ဘောဇဉ် မည်သည်ကား အကျွမ်းဝင်သူတို့ ပေးလှူအပ်သော ဘောဇဉ်သည် မြတ်၏၊ အကျွမ်းဝင်ခြင်းနှင့်တူသော တစ်ပါးသော အရသာမည်သည် မရှိ၊ အကျွမ်းမဝင်သူတို့ ပေးလှူအပ်သော စတုမဓုသည်ပင် ဟင်းရွက်လောက် မထိုက်တန်၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် ရောဂါဖြစ်လတ်သော် ဆေးသမား ငါးယောက်တို့ ကြပ်မတ်ကုသပါလျက် ရောဂါမပျောက်ငြိမ်းနိုင်ဘဲ အကျွမ်းဝင်သူထံ ရောက်၍ ဆားမခတ်သော ရေဖြင့် ပြုတ်ဖျော်အပ်သော သစ်ရွက်ပြုတ် တို့ကို စားသုံးရ၍ ရောဂါပျောက်ငြိမ်းဖူးကုန်၏”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရသေ့နှစ်ဦးပင် ချစ်ကျွမ်းဝင် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိကတိုင်းဝယ် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ အမည်အားဖြင့် ကပ္ပဟု ထင်ရှားသတတ်။
ထိုကပ္ပလုလင်သည် အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညတို့ကို သင်ကြားပြီးလျှင် နောက်အဖို့၌ ရသေ့ရဟန်းပြုလေ၏။
ထိုအခါ ကောသဝ မည်သော ရသေ့သည် ရသေ့ငါးရာခြံရံကာ ဂိုဏ်းဆရာကြီးဖြစ်၍ ဟိမဝန္တာအရပ်၌ နေ၏။
ကပ္ပရသေ့သည် ကေသဝရသေ့ထံ ဆည်းကပ်ကာ ရေသေ့ငါးရာတို့ အကြီးအကဲတပည့် ဖြစ်လျက်နေ၏။
ကေသဝရသေ့ကြီးကား ကပ္ပရသေ့အား အလွန်ချစ်မြတ်နိုး၏။
အစီးအပွားကို အလိုရှိ၏။
ထို ဆရာ၊ တပည့် ရသေ့နှစ်ပါးတို့သည် အချင်းချင်း အလွန်အကျွမ်းဝင်ကြကုန်၏။
ချဉ်ဆားရှာသွား မင်းပင့်ထား နောက်အဖို့၌ ကေသဝ ရသေ့ကြီးသည် ချဉ်၊ ဆား မှီဝဲလိုသဖြင့် တပည့်တို့ကို ခေါ်၍ သွားရာ ဗရာဏသီပြည်သို့ရောက်လျှင် မင်းကြီး ဥယျာဉ်တော်၌ နေ၏။
နောက်နေ့နံနက် ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းကြီး အိမ်တံခါးသို့ ရောက်လေ၏။
မင်းကြီးသည် မြင်လျှင် ရသေ့တို့ကို ပင့်၍ ဆွမ်းကပ်လှူပြီးလျှင် ဥယျာဉ်တော်၌ သီတင်းသုံးရန် တောင်းပန်လေ၏။
မိုးလလွန်လျှင် ကေသဝရသေ့သည် ဟိမဝန္တာသို့သွားရန် ပန်ကြား၏။
မင်းကြီးလည်း “အရှင်ဘုရားတို့ … အိုမင်းပါပြီ၊ အကျွန်ုပ်ထံ အမြဲ သီတင်းသုံးရစ်ပါ၊ တပည့်တို့ကို သာ ပြန်၍ လွှတ်တော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်လျှောက်သဖြင့် ကေသဝရသေ့ကြီးလည်း တပည့်တို့ကို ဟိမဝန္တာအရပ်သို့လွှတ်ကာ မိမိမူကား ဥယျာဉ်တော်၌ သာ နေရစ်၏။
ကပ္ပရသေ့လည်း တပည့်အပေါင်း ခြံရံကာ ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်၍ နေလေ၏။
ကျွမ်းဝင်သူကွဲ ရောဂါစွဲ ကေသဝရသေ့သည် ကပ္ပရသေ့နှင့် ကွဲကွာလတ်သော် ငြီးငွေ့ ပျင်းရိကာ ကပ္ပရသေ့ကို မြင်လိုသောကြောင့် အိမ်၍ မပျော်လျှင် စားသော အစာသည် ကောင်းစွာအကြေ၊ ဝမ်းသွေးသွန်သောရောဂါ ဖြစ်လေ၏။
ဝေဒနာ သည်းထန်လတ်သော် မင်းကြီးသည် ဆေးသမားကြီး ငါးယောက်တို့ကို ခေါ်ကာ ကြပ်မတ် ကုသစေ၏။
ရောဂါကား မသက်သာလေ။
ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် မင်းကြီးကို “မြတ်သောမင်းကြီး … သင်တို့သည် ငါ၏သေခြင်းကို အလိုရှိသလော၊ သို့မဟုတ် ရောဂါပျောက်ကင်းခြင်းကို အလိုရှိသလော” ဟု မေး၏။
“အရှင်ဘုရား … ရောဂါပျောက်ကင်းခြင်းကို အလိုရှိပါသည်” ဟု လျှောက်၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး … သည်လိုဖြစ်လျှင် ငါ့ကို ဟိမဝန္တာသို့ပို့ပါ” ဟု ပြော၏။
“အရှင်ဘုရား …. ကောင်းပြီး” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် - မိတ်ဆွေထံရောက် ရောဂါပျောက် နာရ၏အမတ်ကိုခေါ်၍ လမ်းပြ မုဆိုးနှင့်တကွ ရသေ့ကြီးကို ဟိမဝန္တာသို့ ပို့ရန် စေခိုင်းတော်မူ၏။
နာရဒအတ်လည်း ရသေ့ကြီးကို ဟိမဝန္တာသို့ အရောက်ပို့ကာ ပြန်ခဲ့၏။
ကေသဝရသေ့ကြီး စိတ္တဇရောဂါသည် ကပ္ပရသေ့ကို မြင်ကာမျှ၌ ပင် ပျောက်ကင်းလေ၏။
ငြီးငွေ့ပျင်းရိခြင်းလည်း ပြေလေ၏။
ကပ္ပရသေ့သည် ကေသဝရသေ့ကြီးအား ဆားမခတ်သော ရေဖြင့် ပြုတ်ဖျော်အပ်သော သစ်ရွက်နှင့်တကွ ကြိတ်ဆန်၊ မြက်သီးဆန် ယာဂုကို ပေးလေ၏။
ခဏချင်းလျှင် ဝမ်းသွေးသွန်သော ရောဂါလည်း ငြိမ်းလေ၏။
ရောဂါပျောက်ငြား မင်းလျှောက်ထား တစ်ဖန် မင်းကြီးသည် ကေသဝရသေ့ အကြောင်းကိုသိအောင် စုံစမ်းချေဟု နာရဒအမတ်အား ဟိမဝန္တာသို့ လွှတ်ပြန်၏။
နာရဒအမတ်လည်း သွား၍ စုံစမ်းရာ ရောဂါကင်းပျောက်နေသော ကေသဝရသေ့ကြီးကို မြင်လျှင် “အရှင်ဘုရား … ဗာရာဏသီမင်းကြီးသည် ဆေးသမား ငါးယောက်ကို ကြပ်မတ်၍ ကုသစေပါလျက် ရောဂါပျောက်ကင်းအောင် မတတ်နိုင်ဘဲ ကပ္ပရသေ့သည် အဘယ်သို့ ကုသပါသနည်း” ဟု မေးမြန်းပြီးလျှင် - “အရှင်ဘုရား … ဘုန်းကြီးသော ကေသဝရသေ့သည် အလုံးစုံ လိုရာဝတ္ထုနှင့် ပြည့်စုံသော ဗာရာဏသီမင်းကြီးကို စွန့်လွှတ်၍ ကပ္ပရသေ့၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ အဘယ်ကြောင့် မွေ့လျော်ဘိသနည်း” ဟု သူတစ်ပါးနှင့် စကားပြောနေသည့်အလား ကေသဝရသေ့ကြီး၏ မွေ့လျော်ခြင်းအကြောင်းကို မေးလေ၏။
ရောဂါပျောက်ကြောင်း ဆေးနည်းကောင်း ကေသဝရသေ့ကြီးလည်း နာရဒအမတ်စကားကို ကြားလျှင် - “နာရဒအတ် … ကပ္ပရသေ့၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ ကောင်းသော မွေ့လျော်ဖွယ်၊ ကြည်နူးဖွယ် သစ်ပင်များ ရှိကုန်၏၊ ကပ္ပရသေ့၏ ကောင်းသော စကားတို့သည်လည်း ငါ့ကို မွေ့လျော်စေကုန်၏” – ဟု နာရဒအမတ်အား ပြောကြားပြီးလျှင် ငါ့ကို မွေ့လျော်စေသော ကပ္ပရသေ့သည် ဆားမခတ်သော ရေဖြင့် ပြုတ်ဖျောအပ်သော သစ်ရွက်နှင့် ကြိတ်ဆန်၊ မြက်သီး ဆန် ယာဂုကို သောက်စေသဖြင့် ငါ့ကိုယ်၌ စွဲကပ်သော ရောဂါသည် ပျောက်ကင်းလေ၏ဟု ပြောကြားပြန်၏။
ထိုအခါ နာရဒအမတ်သည် - “အရှင်ဘုရား … စင်ကြယ်သော သလေးဆန် သားပြွမ်းဆွမ်းသည် အရှင်ကို မနှစ်သက်စေဘဲ အဘယ်မူ၍ ဆားမပါသော သစ်ရွက်ပြုတ် ကြိတ်ဆန်၊ မြက်သီးဆန် အာဟာရသည် နှစ်သက်စေဘိသနည်း” ဟု ကေသဝ ရသေ့ကြီးအား မေးမြန်းပြန်၏။
ကျွမ်းဝင်မိတ်ဟောင်း ရသာကောင်း ထိုအခါ ကေသဝ ရသေ့ကြီးသည် - “နာရဒအမတ် … အကျွမ်းဝင်သူရှိရာ၌ သာယာအပ်သော ဘောဇဉ်ဖြစ်စေ၊ မသာအုပ်သော ဘောဇဉ်ဖြစ်စေ၊ နည်းသော ဘောဇဉ်ဖြစ်စေ၊ များသော ဘောဇဉ် ဖြစ်စေ စားအပ်သော ဘောဇဉ်သည် ကောင်း၏၊ အရသာရှိ၏၊ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူမူ အကျွမ်းဝင်ခြင်းကား မွန်မြတ်သော အရသာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ကောင်း၏၊ အရသာရှိ၏” – ဟု နာရဒအမတ်အား အကျိုးအကြောင်း ပြကာ ပြောကြားလေ၏။
နာရဒအမတ်လည်း ကေသဝရသေ့ကြီး စကားကိုကြားလျှင် အကြောင်းစုံ သိရသဖြင့် ရသေ့တို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ပြန်ကာ မင်းကြီးအား ကေသဝရသေ့ကြီး ပြောကြားလိုက်သော စကားလုံးစုံကို လျှောက်ထားလေ၏။
နာရဒအမတ်သည် - သာရိပုတ္တရာ။
ကေသဝရသေ့သည် - ဗကဗြဟ္မာ။
ကပ္ပရသေ့သည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဆိုး, ကောင်း, နည်း,များ၊ ဘောဇဉ်များ၊ သုံးစားကြလေရာ။
(၂) ကျွမ်းမဝဘိ၊ မွန်မြတ်ဘိ၊ မရှိအရသာ။
(၃) ကျွမ်းဝင်ဘိတောင်း၊ ဆိုးညံ့တောင်း၊ ကောင်း၏ အရသာ။
ကေသဝဇာတ် ပြီး၏။
စူဠကုဏာလဝဂ် -(၃၄၇) - အယကူဋဇာတ် လူတို့သည် သားကောင်များကို မသတ်ရဟု မင်းမိန့် ထုတ်သဖြင့် သွေးသား မစားသောက်ရသော ဘီလူးတို့ အမျက်ထွက်၍ မင်းကြီးဦးထိပ်ကို သံတူဖြင့် ခွဲမည်ပြုရာ သိကြားမင်း စောင့်ရှောက်ရခြင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လောကတ္ထစရိယ ကျင့်ကြံရ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လောက၏အကျိုးကို စီးပွားများရန် ကျင့်ခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထုသည် မဟာကဏှာဇာတ်၌ ထင်ရှားစွာ ဖြစ်လတ္တံ့။