kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပါဝင်သောဓာတ်ပစ္စည်း တို့ဟူးမှာ ပါဝင်တဲ့ ဓာတ်ပစ္စည်းတွေကတော့- စဉ်အမည်ပါဝင်နှုန်း၁ပရိုတိန်း8 g၂ကာဗိုဟိုက်ဒြိတ်2 g၃အမျှင်ဓာတ်1 g၄အဆီဓာတ်4 g၅မဂ္ဂနက်31%၆ကယ်လ်ဆီယံ20%၇ဆီလီနီယံ14%၈ဖော့စပရပ်12%၉ကြေးဓာတ်11%၁၀မဂ္ဂနီဆီယံ9%၁သံဓာတ်9%၁၂သွပ်ဓာတ်6%၁၃ကယ်လိုရီ70% ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆိုးကျိုးများ တို့ဟူးမှာ , Protein, Phytic acid, Lectin တွေ ပါဝင်ပြီး Lectin ဓာတ်ဟာ ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်ခြင်း မပြုလျှင် ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ယောင်ရမ်းစေနိုင်သည်။
တို့ဟူးဟာ အချို့လူတွေကို ကျောက်ကပ်နဲ့ သည်းခြေရောဂါတွေအတွက် ဆိုးဝါးစေနိုင်ပါတယ်။
ရင်သားမှ အသားပိုတွေ ထွက်စေနိုင်ပြီး လည်ချောင်းကျန်းမာရေးကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ကောင်းကျိုးများ တို့ဟူးကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးများမှာ- နှလုံးရောဂါကို သက်သာပျောက်ကင်းစေခြင်း ကင်ဆာရောဂါအချို့(ရင်သားကင်ဆာ၊ အစာအိမ်ကင်ဆာ)ကို ကာကွယ်ပေးခြင်း အစာအိမ်ရောဂါတွေကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း ဆီးချိုရောဂါကို ကာကွယ်ပေးတယ်၊ ပျောက်ကင်းစေနိုင်ခြင်း၊ အရိုးကျန်းမာရေး၊ အသားအရေလှစိုပြေခြင်း ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှု အဆီကျမှု တို့ဖြစ်ကြသည်။
ကိုးကား Food Myanmar Food Industry Guide Category:မြန်မာ အစားအသောက်။
Buryat shaman ရေစက်ချခြင်း ပြုလုပ်နေဟန် ရေစက်ချခြင်း သည် နတ်ဘုရားများ၊ ဝိဉာဉ်များ နှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူများသို့ လှူဒါန်းမှု ပြုလုပ်သည့်အခါ ရေ၊ စပါးကဲ့သို့သော သီးနှံအစေ့များကို လောင်းချသည့် ရိုးရာဓလေ့ ဖြစ်သည်။
ထိုဓလေ့သည် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများစွာတို့တွင် တည်ရှိလျက် ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့ထက်တိုင် လှူဒါန်းမှုများတွင် တည်ရှိ‌သည်။
ရေစက်ချခြင်းကို ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ကြ၏။
များသောအားဖြင့် ရေစက်ချရာတွင် အသုံးပြုသည့်ပစ္စည်းများမှာ ဝိုင်၊ အခြားသော အရက်ပါသည့် သောက်စရာများ၊ သံလွင်ဆီ၊ ပျားရည်တို့ ဖြစ်ကြပြီး အိန္ဒိယတွင်မူ ဟိန္ဒူထောပတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည်။
ရေစက်ချရာတွင် ထည့်စရာခွက်များကို အသုံးပြုကြသည်။
ရေစက်ချရာတွင် ကမ္ဘာမြေကြီး သို့မဟုတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုအလျောက် အရာတစ်ခုခုပေါ်သို့ လောင်းချကြသည်။
ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆိုင်ရာ အလေ့အထများ ရှေး‌ခေတ်အီဂျစ် မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာလူမျိုး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ရေစက်ချအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်နေကြပုံ (၁၉၀၀ ခုနှစ်) ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာတို့သည် ရေစက်ချသည် ဟု ခေါ်သည်။
ရေစက်ချရာတွင် ခရား သို့မဟုတ် ခွက်ထဲမှရေပို ခွက်တစ်ခုထဲသို့ လောင်းချသည်။
ရေစက်ချရာတွင် တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ချကြသည်။
ရေစက်ချခြင်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အခမ်းအနားများဖြစ်သည့် အလှူ၊ ရှင်ပြုပွဲ စသည်တို့တွင် ပြုလုပ်ကြသည်။
ရေစက်ချခြင်း အခမ်းအနားသည် ၃၁ ဘုံရှိ ဝေနေယျသတ္တဝါများကို ကောင်းမှုကုသိုလ်များအား အမျှ‌ဝေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေစက်ချခြင်းကို အစီအစဉ် သုံးခုဖြင့် လုပ်လေ့ရှိသည်။
ဆုတောင်းခြင်း၊ ရေစက်ချခြင်း၊ အမျှဝေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် လှူဒါန်းသူတို့သည် အမျှဝေခြင်းကို အောက်ပါအတိုင်း သုံးကြိမ်ရွတ်ဆိုကြသည်။
အားလုံးကြားကြသမျှ အမျှ အမျှ အမျှ ယူတော်မူကြပါကုန်လော့။
အထက်ပါ အမျှဝေစာသားကို ဆိုကြပြီးနောက် "သာဓု" သုံးကြိမ် သီဆိုကြသည်။
thumbnail Amazon Alexa သည် Amazon မှ ထုတ်လုပ်ထားသည့် virtual assistant တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းကို Amazon Lab126 က တီထွင်ထုတ်လုပ်ထားသည့် Amazon Echo နှင့် Amazon Echo Dot smart speakers များတွင် ပထမဆုံး အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် အသံဖြင့်လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
သီချင်း၊ လုပ်ဆောင်ရန်စာရင်းများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ အသိပေးချက်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ streaming podcasts၊ audiobooks များ ဖွင့်ခြင်း၊ ရာသီဥတု၊ ယာဉ်အသွားအလာ၊ အားကစား၊ အခြားသော အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သည့် သတင်းကဲ့သို့သော သတင်းအချက်အလက်များကို ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သည်။
Alexa သည် များစွာသော smart devices များကို home automation စနစ်အနေဖြင့်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။
အသုံးပြုသူများသည် Alexa ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တိုးချဲ့နိုင်သည်။
third-party vendors ကထုတ်လုပ်ထားသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ထည့်သွင်းထားသော weather programs and audio features ကဲ့သို့သော app များကို ထည့်သွင်းခြင်းသည် Alexa ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။
ဦးစိုးတင့် (၄ မတ် ၁၉၅၄ – ၁၇ ဇူလိုင် ၂၀၁၇) သည် စိုးလျှပ်စစ်ဖောင်ဒေးရှင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ပြီး ပျဉ်းမနားမြို့နယ်ရှိ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုးဈေးသည်များ၊ အနှေးယာဉ်လုပ်သားများ၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများအား ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းဘဝနှင့် ပညာရေး ဦးစိုးတင့်ကို ပျဉ်းမနား မင်္ဂလာသာခေါင်ရပ်ကွက်တွင် ဦးဘိုးကြွယ်နှင့်ဒေါ်အမာတို့မှ မွေးခဲ့ပြီး မွေးချင်း ၃ ယောက်အနက် အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်သည်။
ပျဉ်းမနား အ.ထ.က(၂) တွင်ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။
၁၉၆၈ခု ကျောင်းဖွင့်ရာသီတွင် ၉တန်း ဆက်မတက်တော့ဘဲ ဆရာများအကြံပေးမှုအတိုင်း ရန်ကုန်နတ်မောက် T.H.S ကျောင်းတွင် EP တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ကျောင်းပြီးသောအခါ ရန်ကုန်စည်ပင်တွင် တစ်ရက်ခြောက်ကျပ်ခွဲ အငယ်တန်းအင်ဂျင်နီယာ ရာထူးဖြင့် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် အလုပ်ထွက်ကာ အပြင်တွင် လျှပ်စစ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ပျော်ဘွယ်မြို့မှ ဘေဘီဦးအုန်းမေနှင့်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဘဝလမ်းကြောင်းပြောင်းခဲ့သည်။
ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီတည်ထောင်ခြင်း ၁၉၉၃ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် စိုးလျှပ်စစ်နှင့်စက်ကိရိယာကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင် SOE တံဆိပ်ဖြင့် ထရန်စဖော်မာများ ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် ဂျပန်နိုင်ငံမှ ဟီတာချီကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဟီတာချီ စိုးကုမ္ပဏီ (Hitachi Soe Electric & Machinery Co.,Ltd) ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
အလှူအတန်းများ စိုးလျှပ်စစ်နှင့် စက်ကိရိယာ ကုမ္ပဏီတည်ထောင်၍ ကြီးပွားချမ်းသာလာပြီးနောက် မိမိမွေးဖွားရာ ပျဉ်းမနားမြို့နှင့် မြို့နေလူထုကို ပြန်လည် အကျိုးပြုခဲ့သည်။
ပျဉ်းမနားမြို့ရှိ စာသင်ကျောင်းများ၊ ဘုရားများ၊​ ဓမ္မာရုံများ၊ တံတားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင် ဆောက်လုပ်ပေးပြီး၊ အဖိုးအဖွားများ၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ အခြေခံလူတန်းစားများအား ​တိုက်ရိုက်ငွေလှူဒါန်းခြင်း၊ ဆေးလှူဒါန်းခြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ပျဉ်းမနားမြို့ရှိ ဈေးသည်များ၊ အနှေးယာဉ်လုပ်သားများ ရှိရာနေရာများတွင် သူကိုယ်တိုင် လိုက်လံ ဦးစီးပြီး ကျပ်သိန်းဂဏန်းဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ ပေးအပ်လှူဒါန်းခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဦးစိုးတင့်သည် ပျဉ်းမနားမြို့နယ်ရှိ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုးဈေးသည်များ၊ အနှေးယာဉ်လုပ်သားများအား ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေးနှင့် စီးပွားရေးအတွက် ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။
အကျယ် ၆ ဧကရှိ မြေတွင် ကျပ်သိန်းပေါင်း ၇၀၀၀ မတည်ကာ အေးငြိမ်းချမ်းသာ ဂိလာနဘိုးဘွားရိပ်သာကြီး တည်ဆောက်ပြီး အဖိုးအဖွားများအတွက် စားရေးသောက်ရေး၊ ကျန်းမာရေးများ အလုံးစုံတာဝန်ယူပြီး အမြဲခန့်ဝန်ထမ်းများဖြင့် ဆောင်ရွက်ထားရှိသည်။
စိုးလျှပ်စစ်ဖောင်ဒေးရှင်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး လူမှုရေးလုပ်ငန်းများကို စဉ်ဆက်မပြတ်လုပ်ဆောင်လျက်ရှိသည်။
ကွယ်လွန်ခြင်း ၂၀၁၇ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက်နေ့တွင် ALS ရောဂါဖြင့် နေပြည်တော်ရှိ ခုတင် ၁,၀၀၀ စစ်ဆေးရုံတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
သေဆုံးချိန်တွင် အသက် ၆၃နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျပန်ပွဲတော်များ သည် အစဉ်အလာကျင်းပကြပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည့် အချိန်ကာလပင် ဖြစ်သည်။
အချို့သော ပွဲတော်များသည် ရာစုနှစ်များစွာကတည်းက တရုတ်တို့၏ ပွဲတော်များမှ ဆင်းသက်လာကြသည်။
သို့သော် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ရောက်သောအခါ ထိုပွဲတော်များကို ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန်များဖြင့် ရောနှောပြင်ဆင်ကာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
အချို့သော ပွဲတော်များသည် အတော်လေး ပြောင်းလဲထားကြသည်။
သို့သော် ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ဒေသပွဲတော်များသည် များစွာ ရှိပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် တိုဘတဂိုအင် ဖြစ်သည်။
ထိုပွဲတော်များသည် ကျင်းပကြသည့် စီရင်စုများ၏ အပြင်ဒေသတွင် များသောအားဖြင့် လူသိထင်ရှားမှု သိပ်မရှိလှပေ။
ထို့ကြောင့် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ နေရာများတွင် အမြဲတမ်းပွဲတော်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
ပွဲတော်တွင် ပြုလုပ်သည်များ ပွဲတော်များတွင် အစားအစာ၊ ဖျော်ဖြေမှု၊ လူအများက ပါဝင်ကခုန်ကြခြင်း စသည်တို့ဖြင့် ပွဲတော်များကို ပြုလုပ်ကြသည်။
အချို့သော ပွဲတော်များသည် ကျောင်းတော်များတွင်လည်းကောင်း၊ မီးပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း ပြုလပ်ကြသည်။
ခြင်္သေ့ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ ပါဝင်ဆင်နွှဲရသည့် ဟဒခပွဲတော်ကဲ့သို့သော ပွဲတော်များလည်း ရှိသည်။
ဒေသပွဲတော်များ (မဆွတ်ရိ) left|160px|thumb|Big Mikoshi "Yatai" Parade on Miki Autumn Harvest Festival In Miki, Hyogo မဆွတ်ရိသည် ဂျပန်ဘာသာစကား ဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက် သို့မဟုတ် ပွဲတော်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဂျပန်တွင် ပွဲတော်များကို ကျောင်းတော်များ၊ စေတီများ စသည်တို့တွင် ကျင်းပလေ့ရှိ၏။
ပွဲတော်များကို ကျင်းပသည့် ရက်မှာလည်း တိတိကျကျသတ်မှတ်ထားမှု မရှိပေ။
နေရာတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြောင်းလဲမှု ရှိ၏။
အိုဘွန်းနှင့် ဆဲဆွတ်ဘန်းကဲ့သို့သော ပုံမှန်ပိတ်ရက်များတွင် လူအုပ်များဖြင့် စည်ကားလေ့ရှိသည်။
ဒေသတစ်ခုတွင် နွေ သို့မဟုတ် ဆောင်းဦးရာသီတွင် အနည်းဆုံး ပွဲတော်တစ်ခု ရှိသည်။
မျာသောအားဖြင့် ထိုပွဲတော်များသည် သီးနှံရိတ်သိမ်းမှုနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ပွဲတော်များ ဖြစ်သည်။
ထင်ရှားသည့် ပွဲတော်များစာရင်း ကျိုတိုမြို့ရှိ ဂိအွန်ပွဲတော် အအိုမိုရိရှိ နဲဘုတပွဲတော် အအိချိ၊ ဆွတ်ရှိမ တွင် ကျင်းပသည့် တန်းနိုပွဲတော် Stalls selling food or toys are a familiar sight at festivals throughout Japan right|"Wakakusa Yamayaki" An annual festival during which the grass on the hillside of Mount Wakakusayama is set on fire. ပွဲတော်အမည် မှတ်စု နေရာ Atsuta held at Atsuta Shrine in June Nagoya Aoi held at Shimogamo Shrine and Kamigamo Shrine in May Kyoto Gion held in July Kyoto Hadaka held in February Okayama Hakata Gion Yamakasa held at Kushida-jinja in July Fukuoka Hōnen held at Tagata Shrine in March Komaki Jidai held on October 22 Kyoto Kanamara held at Kanayama shrine in April Kawasaki Kanda held at Kanda Myojin shrine in May Tokyo Kanto held on August 3–7 Akita Kishiwada Danjiri held on September KishiwadaKumagaya Uchiwa Festivalheld on July 19-23Saitama Miki Autumn Harvest Festival held at Ōmiya Hachiman Shrine in October Miki Nada no Kenka held at Matsubara Hachiman Shrine in October 14–15 Himeji Nagoya held in Hisaya Ōdori Park in Sakae, Nagoya NagoyaOjima Neputa Festivalheld on August 14-15Gunma Sanja held at Asakusa Shrine in May Tokyo Sannō held at Hie Shrine in June Tokyo Tenjin held at Ōsaka Tenman-gū in July Osaka Wakakusa Yamayaki held at Nara in fourth Saturday of January Nara Awa Odori held at Tokushima, Tokushima in August Tokushima, Tokushima Yotaka held at Tonami, Toyama in June Toyama ဆပ်ပိုရိုနှင်းပွဲတော် (ဟော့ခိုင်ဒို) ဆပ်ပိုရိုပွဲတော်သည် ဆပ်ပိုရိုတွင်ကျင်းပသည့် ကြီးမားသည့်ပွဲတော်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖေဖော်ဝါရီလတွင် တစ်ပတ်ကြာ ကျင်းပသည်။
ထိုပွဲတော်သည် အထက်တန်းကျောင်းသားများသည် ဆပ်ပိုရို၏ ဗဟိုတွင် နှင်းဖြင့်အရုပ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည့်အချိန် ၁၉၅၀ ခုနှစ်တွင် စတင်ကျင်းပခဲ့သည်။
ပွဲတော်သည် ယခုအခါ အလွန်စည်ကားလျက်ရှိပြီး စီးပွားရေးလည်း ဆန်သည်။
ကြီးမားသည့်ပန်းပုရုပ်တုတစ်ဒါဇင်ကို ပွဲတော်အတွက် တည်ဆောက်ကြပြီး သေးငယ်သည့် နှင်းနှင့် ရေခဲစသည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရုပ်တုများသည် ထိုအရုပ်တစ်ဒါဇင်ကို ဝန်းရံလျက် တည်ရှိသည်။
ပွဲတော်တွင် ဖျော်ဖြေမှုများနှင့် အခြားသောအရာများကိုလည်း ကျင်းပကြသည်။
ရှိခိုဆွတ်ကန် ရေခဲပွဲတော် ရှိခိုဆွတ်ရေကန်သည် မြောက်ဘက်ဆုံးတွင် တည်ရှိသည့် ရေခဲနေသည့် ကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
အနက်သည် ၃၆၃ မီတာ ရှိသည်။
ဤပွဲတော်တွင် ရေညှိဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဂူတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းအတွင်းထဲတွင် အမြဲတမ်းစိမ်းနေပြီး ရေခဲဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
ဤပွဲတော်ကို ဇန်နဝါရီလနှောင်းပိုင်းနှင့် ဖေဖော်ဝါရီလအလယ်ပိုင်းတွင် ကျင်းပကြသည်။
ပွဲတော်တွင် ပြုလုပ်ကြသည့် ရေခဲရုပ်တုများ၏ အရွယ်အစားသည် အသေးနှင့် အကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
ညအချိန်တွင် ရုပ်တုများကို ရောင်စုံမီးများဖြင့် အလှဆင်ထားကြသည်။
ပွဲတော်တွင် မီးရှုးမီးပန်းများကိုလည်း ပြသထားသည်။
ပွဲတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ အခမဲ့ ဖြစ်သည်။
ပွဲတော်တွင် ပူသည့်ဆာကေး (အမဆခဲ) ကို ဝယ်ယူကာ သောက်သုံးနိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားသည်။
တိုဝဒကန် နှင်းပွဲတော် ဤပွဲတော်ကို ဖေဖော်ဝါရီအစတွင် ကျင်းပသည်။
ယဆုမိယမြို့တွင် ကျင်းပသည်။
ပွဲတော်သည် တိုဝဒကန်၏ တောင်ဘက်(သစ်သားရုပ်တုများအနီး) တွင်ပြုလုပ်သည်။
ပွဲတော်သည် တစ်နေ့လုံး ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်သည်။
ညနေ ၅ နာရီတွင် နှင်းဝင်္ကပါတွင် သွားလာခြင်း၊ ဂျပန်တို့၏ သံခမောက်ပုံသဏ္ဌာန် အိမ်ငယ်များကို လေ့လာနိုင်ခြင်း၊ အအိုမိုရိနှင့် အခိတစီရင်စုတို့မှ အစားအစာများကို စားခြင်း စသည့်အစီအစဉ်များ ပါဝင်သည်။
ရေခဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် မီးပန်းများနှင့် အစီအစဉ်များကို ပြသသည်။
အအိုမိုရိနဲဘုတပွဲတော် ဤပွဲတော်ကို နှစ်စဉ် ကျင်းပကြသည်။
နဲဘုတဟုခေါ်သည့် ရောင်စုံမီးပုံးများကို အအိုမိရိ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ လမ်းများတွင် ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
ပွဲတော်ကို ဩဂုတ်လ ၂ ရက် မှ ၇ ရက်အထိ နှစ်စဉ်ကျင်းပသည်။
ပွဲတော်သည် လာရောက်လည်ပတ်သူ သန်းပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။
ဤပွဲတော်အတွင်း ကြီးမားသည့် နဲဘုတမီးပုံးများ ၂၀ ခုကို အအိုမိုရိ JR ဘူတာအနီးရှိ လမ်းများတစ်လျှောက် ပြသထားသည်။
မီးပုံးများကို သစ်သားအောက်ခံ၊ သတ္ထုကိုယ်ထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
ဝရှိဟု ခေါ်သည့် ဂျပန်စာရွက်များကို ကိုယ်ထည်တွင် အလှဆင်ထားကြသည်။
နန်ဂိုနွေရာသီဂျပ်ဂီတပွဲတော် ဤပွဲတော်ကို နှစ်စဉ်ကျင်းပကြသည်။
တိုဟိုခုနှင့် အခြားဒေသရှိ အနုပညာရှင်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် နန်ဂိုသို့ လာရောက်ကာ ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲကြသည်။
ဤပွဲတော်သည် တိုဟိုခုဒေသတွင် ကျင်းပသည့် အကြီးမားဆုံးသော ဂျပ်ဂီတဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပွဲတော်ကို ၁၉၈၉ တွင် စတင်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ်ဖြင့်သာ ကျင်းပခဲ့သည်။
စိတ်ပါဝင်စားသူများ၏ များပြားသည့် တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိခဲ့သည့်အတွက် နှစ်စဉ်ကျင်းပသော ကြီးမားသည့် ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ်သို့ တိုးချဲ့ကျင်းပခဲ့သည်။
ဤပွဲတော်အတွက် လက်မှတ်ဝယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။
ဤပွဲတော်တွင် ကုန်ကျစရာ ဘာမျှမရှိသော်လည်း ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရနန်အတွက်မူ လက်မှတ်တစ်ခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
ချယ်ရီပန်းပွင့်ပွဲတော် ဂျပန်တွင် ချယ်ရီပန်းများစုံလင်စွာ ပွင့်သည့်ရာသီတွင် ကျင်းပကြသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံရှိ ဒေသတိုင်းတွင် ဤပွဲတော်ကို ကျင်းပကြပြီး အချို့ဒေသများတွင် အစားအစာများဖြင့် ကျင်းပခြင်း သို့မဟုတ် ပန်းခြံများတွင် မီးပုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားကြသည်။
ရွှေဂူနီဘုရား အပြင်ဘက်မှ ဖူးမြင်ရပုံ ရွှေဂူနီဘုရား သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာမြို့နယ်၊ ကျောက္ကာရွာတွင်တည်ရှိသည့် ရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
ကျောက္ကာရွှေဂူနီဘုရားကြီး သမိုင်း - ရွှေဘိုသွား ကားလမ်းပေါ်တွင် ကျောက္ကတောင်ရွာနှင့် မြောက်ရွာအကြား ရွှေဂူမြတ်စွာဘုရာကြီး တည်ရှိသည်။
ခေတ်အဆက်ဆက် ကျောက္ကာနှင့်ရွှေဂူနီကို ခွဲခြား၍ မခေါ်ဝေါ်ခဲ့။
ကျောက္ကာရွှေဂူနီ ဟူ၍သာ ကျောက္ကာရွာကို ကိုယ်စားပြုလျက် ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။
ကျောက္ကာရွာကြီးသည် ရှေးအခါက ကျောက်သံဦးဟု ထင်ရှားခဲ့ပြီး ထိုကျောက်သံဦးရှိ အသောကစေတီသည် သီရိဓမ္မာအသောကမင်းကြီး၏ စေတီပေါင်း ရှစ်သောင်းလေးထောင်တွင် ပါဝင်ကြောင်း သမိုင်းအဆိုအရ သိရသည်။
သက္ကရာဇ် ၇၆၂ ခုနှစ် အင်းဝဘုရင်မင်းခေါင် လက်ထက်တွင် ကျောက္ကာနယ်ပိုင်မင်းသည် အသောကစေတီပြိုပျက်သွားသော တောင်ကုန်းနေရာ၌ စေတီတော်တစ်ဆူ တည်ထားလေရာ ကာလကြာရှည်သော် လေဒဏ်မိုးဒဏ် ရာသီဥတုဒဏ်တို့ကြောင့် တောအတိဖုံးလွှမ်း၍စေတီတော်ကွယ်ပျောက် ခဲ့ရသည်။
ညောင်ရမ်းမင်းဆက် သာလွန်မင်းတရားကြီးလက်ထက်တွင် သိကြားမင်းသည် နွားကျောင်းသားလေးမောင်ဆုအောင်အား ပူးကပ်၍ကျောက္ကာရွာဦး ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းကြားတွင် စေတီတစ်ဆူရှိကြောင်း ပြောကြားသဖြင့် ကျောက္ကာဆရာတော်နှင့် ကျေးရွာလူကြီးများ သွားရောက်ရှာဖွေကြရာ သီရိဓမ္မာအသောကမင်းကြီး၏ စေတီငယ်ကို တွေ့ကြရလေသည်။
သာလွန်မင်းတရားကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ရကား နွားကျောင်းသားလေးမောင်ဆုအောင်အား ဆုလာဘ်တော်များ ပေးသနားတော်မူလေသည်။
ကောဇာသက္ကရာဇ် ၉၉၉ ခုနှစ်တွင် မူလစေတီကို ဌာပနာ၍ အုတ်ဖိုငါး​ဖို ပန်းရံအဖွဲ့သုံးဖွဲ့ဖြင့် နေ့ညမအားကြီးကြပ်၍ စေတီကိုတည်ခဲ့ကြရာ သက္ကရာဇ် ၁၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် စေတီတည်ခြင်း ပြီးစီးခဲ့သည်။
ကျောက္ကာရွှေဂူနီဘုရားကြီးသည် ဖိနပ်တော် ၃၄တောင် ဉာဏ်တော်အမြင့် ၇၂ တောင် နှင့် အရံစေတီပေါင်း ၄၃ဆူရှိသည်။
ပစ္စယံလေးဆင့်တွင် ရံစေတီများကို အုတ်တိုက်ခံ၍တည်ထားပုံမှာထူးခြားလှပြီး ထိုရံစေတီများမှာလည်း ကျောက္ကာရွှေဂူနီစေတီတော်ကြီးနှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင် ကျောက္ကာရွှေဂူနီဘုရားကြီးကို ခေတ်အဆက်ဆက် ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ရာ သက္ကရာဇ် ၁၀၀၀ ပြည့်နှစ်မှ ၁၃၃၃ခုနှစ်အထိ နှစ်ပေါင်း၃၃၄နှစ်အတွင်း လေးကြိမ် ရင်ပြင်တော်ချဲ့ထွင်ပြုပြင်ခဲ့ပြီး ရွှေသင်္ကန်းကိုလည်း လုံးတော်ပြည့်ကပ်လှူပူဇော်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ကျောက္ကာရွှေဂူနီဘုရားကြီး၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုအနေဖြင့် ရွှေဂူနီပုထိုးတော်ကြီးပြီးစီးအောင်မြင်လေသောအခါ သာလွန်မင်းတရားကြီးနှင့် မှူးမတ်များလာရောက်ရှိခိုးပူဇော်ကြရာ ရတနာဆင်ဖြူတော်များမှာလည်း တိုးဝှေ့ပူဇော်ကြသည်ဟု သိကြရသည်။
ကျောက္ကာရွှေဂူနီဘုရားကြီးသည် သာလွန်မင်းတရားကြီး ပြုပြင်မွမ်းမံသည်မှ ယနေ့အချိန်ထိ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ နီးပါးမျှကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင် စေတီတော်ကြီးတစ်ဆူ ဖြစ်ပါပေသည်။
နောက်ထပ်ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ လပြည့်နေ့ နှင့် စနေနေ့ ကျသောရက်များတွင် ရွှေဂူနီဘုရားသည် အလွန်ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။
http://www.myanmartours.us/destinations/monywa/mwa-attractions/shwe-gu-ni-pagoda/ ကိုးကား Category:စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ စေတီပုထိုးများ။
ရွှေကျောင်းတော် ( 金閣寺, ခင်ခခုဂျိ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ကျိုတိုမြို့ရှိ ဇင်ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တရားဝင်အမည်မှာ ရိုခုအွန်ဂျိ ( 鹿苑寺) ဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မှာ သမင်ဥယျာဉ်ကျောင်းတော် ဖြစ်သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံရှိ အကျော်ကြားဆုံး အဆောက်အဦးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်လည်ပတ်သူအများအပြား ရှိပေသည်။
Bornoff, Nicholas (2000). The National Geographic Traveler: Japan. National Geographic Society. . ကျိုတိုမြို့ဟောင်း၏ ကမ္ဘာ့ရှေးဟောင်းအမွှေအနှစ် ၁၇ နေရာတွင်ပါဝင်သည့် ကျောင်းတော်ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်း ရွှေကျောင်းတော်သည် မူလက ခိတယာမဒိုင်း ( 北 山 第 ) ဟု ခေါ်သည့် ကျယ်ဝန်းသည့် နေအိမ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။
ထိုအိမ်ကို အားကြီးသည့် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆိုင်အွန်ဂျိ ခင်ဆွတ်နဲ က ပိုင်ဆိုင်သည်။
ရွှေကျောင်းတော်၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းသည် ၁၃၉၇ တွင်ဖြစ်၏။
ဆိုင်အွန်ဂျိ မိသားစုမှ ရှိးဂွန်း အရှိခါဂါ ယိုရှိမိဆွတ်သည် ထိုခြံကို ဝယ်ယူပြီး ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။
ယိုရှိမိဆွတ်သေဆုံးသည့်အခါ ထိုအဆောက်အဦးသည် ဇင်ကျောင်းတော်အဖြစ်သို့ သူ၏သားဖြစ်သူက ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
သူ၏ ဆန္ဒအလျောက် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိုးနင်းစစ်ပွဲ (၁၄၆၇ − ၁၄၇၇) တွင် အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးသည် မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။
၁၉၅၀ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂ ရက်နေ့တွင် ကြည့်စင်သည် အသက် (၂၂) သာရှိသေးသည့် ရဟန်းအသစ် ကြောင့် မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့ရသည်။
ထိုရဟန်းသည် အဆောက်အဦး၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ဒိုင်းမွန်တောင်ကုန်းတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရန် ကြိုးစားအားထုတ်ရာမှ လောင်ကျွမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုရဟန်းမှာမူ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထိုရဟန်းကို အကျဉ်းထောင်တွင် ထောင်ဒဏ်ခုနစ်နှစ်ချမှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော သူသည် ၁၉၅၅ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၉ ရက်နေ့တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုဖြစ်လာသဖြင့် ထောင်မှ လွတ်ခဲ့သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် အဆုတ်နာရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
မီးလောင်စဉ်အခါက မူလ “အရှိခါဂါ ယိုရှိမိဆွတ်” ရုပ်တုသည် မီးအတွင်း လောင်ကျွမ်းကာ ပျောက်ဆုံးခဲ့သည် (ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။
ဤစိတ်ကူးယဉ်ယဉ်ဆန်ဆန် ဇာတ်လမ်းသည် ၁၉၅၆ တွင် ယုခိအို မိရှိမ ရေးသားခဲ့သည့် “The Temple of the Golden Pavilion” စာအုပ်တွင် ပါရှိသည်။
လက်ရှိ ကျောင်းတော်၏ တည်ဆောက်မှုပုံစံသည် ၎င်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းတော်သည် ၁၂.၅ မီတာ (၄၀ ပေ) မြင့်သည်။
ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုသည် မူလပုံစံကို ပုံတူနီးပါး ကူးယူကာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆောက်အဦး၏ အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများဖြစ်သည့် ဆေးသုတ်ခြင်းနှင့် ယိုရှိမိဆွတ် ရုပ်တုများ တည်ဆောက်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၂၀၀၃ ခုနှစ်၌ အမိုးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။
ခင်ခခု ဟူသည့် အမည်သည် ရွှေရောင်သစ်ရွက်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။
ဒီဇိုင်းအချက်အလက်များ ရွှေကျောင်းတော်သည် အထပ်သုံးထပ်ပါသည့် အဆောက်အဦး ဖြစ်သည်။
အထက်ရှိ နှစ်ထပ်သည် သန့်စင်သည့် ရွှေများဖြင့် ကာရံဖုံးအုပ်ထားသည်။
ဤအဆောက်အဦးသည် ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကျောင်းတော်ဖြစ်သည့် ဂင်ခခုဂျိနှင့် ရှေားခိုခုဂျိတို့၏ အရေးကြီးသည့် မော်ဒယ်ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုကျောင်းတော်နှစ်ခုသည် တိုကျိုမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
ထိုကျောင်းတော်များကို တည်ဆောက်သည့်အခါ အရှိခါဂါ ယိုရှိမာဆာသည် ရွှေကျောင်းတော်တွင် အသုံးပြုသည့် စတိုင်ကို အသုံးပြုကာ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဗိသုကာဆိုင်ရာဒီဇိုင်း ကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရာတွင် မတူညီ ကွဲပြားသည့် ပုံစံများဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။
ရှင်ဒန်း၊ ဆာမူရိုင်း နှင့် ဇင် တို့၏ ပုံစံများဖြင့် အထပ်တစ်ခုချင်းစီတွင် တည်ဆောက်ထားသည်။
တစ်ထပ်ချင်းစီတွင်လည်း ဤကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရာတွင် မတူညီသည့် ဗိသုကာ ပုံစံများကို အသုံးပြုထားသည်။
ဥယျာဉ်ပုံစံ ကျောင်းတော်တွင် ဥယျာဉ်တစ်ခုကို ထားရှိထားသည်။
ဥယျဉ်၏ ပုံစံသည် မုရိုမချိ ကာလဥယျာဉ်များ၏ ဒီဇိုင်းအတိုင်း ဖြစ်သည်။
တည်နေရာကို ပြုလုပ်ရာတွင်ည်း အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်မှ ကျောင်းတော်ကို မြင်ရအောင် မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြလုပ်ထားသည်။
ဥယျဉ်တွင် ကန်တစ်ခု ပါဝင်သည်။
ထိုကန်ကို ခရေးခိုချိ (鏡 湖 池 ကြေးမုံကန်) ဟု ခေါ်ကြသည်။
ကန်ထဲတွင် သေးငယ်သည့် ကျွန်းကလေးများ ၁၀ ခု ပါဝင်သည်။
တံတားနှင့် လမ်းများကိုလည်း ပြုလုပ်ထားသည်။
ထိုတံတားနှင့် လမ်းများကို သီးခြားစီ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျော်ကြားသည့် တရုတ်နှင့် ဂျပန်၏ စာပေကို ဖော်ညွှန်းရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ကန်အတွင်းရှိ ကြီးမားသည့် ကျွန်းသည် ဂျပန်နိုင်ငံရှိ ကျွန်းများကို ရည်ညွှန်းသည်။
ကျောက်တုံးငါးခုကို တစ်ဖြောင့်တည်း ထားရှိထားပေရာ ထိုကျောက်တုံများသည် ကန်၏ အနီးတွင် တည်ရှိသည်။
ရုပ်ပုံများ ကိုးကား Category:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ လည်ပတ်စရာနေရာများ Category:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာများ။
ဘီရှကက်မြို့သည် ကာဂျစ္စတန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်နှင့် အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး ယခင်က ပီရှပက်မြို့ သို့မဟုတ် ဖရန်ဇယ်မြို့ဟူ၍ သုံးနှုန်းခဲ့ကြသေးသည်။
ထို့ပြင် ချူအီဒေသကြီး၏ ရုံးစိုက်ရာမြို့လည်း ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကို စီရင်စုများဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း မြို့တော်ကို၌က စီရင်စုနယ်ထဲတွင် တည်ရှိနေခြင်းမရှိပဲ ကာဂျစ္စတန်နိုင်ငံ၏ စီရင်စုနှင့်တူသော အဆင့်၌ တည်ရှိသည်။
၁၈၂၅ ခုနှစ်တွင် ခိုကန်းမှ အာဏာပိုင်များသည် ဒေသတွင်း ကုန်သွယ်လမ်းကြောင်းများ ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ဒေသခံကာဂျစ်လူမျိုးတို့ထံမှ အခွန်ဘဏ္ဍာများ ကောတ်ခံနိုင်ရန်အလို့ငှာ "ပီရှပက်" ခံတပ်မြို့အား တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
၁၈၆၀ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့တွင် ဒေသခံ ကာဂျစ်လူမျိုးတို့၏ ထောက်ခံမှုဖြစ် ရုရှားအင်ပါယာတပ်မတော်မှ ဗိုလ်မှူးကြီး ဇင်မာမန်သည် ခံတပ်မြို့အား ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
၁၈၆၈ ခုနှစ် ထိုခံတပ်မြို့တည်နေရာတွင်ပဲ ရုရှားအခြေချနေထိုင်သူများသည် မူလအမည် "ပီရှပက်"ဟု အမည်ပေးကာ မြို့တည်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုမြို့သည် ရုရှားတာကီစတန်ဒေသ ဘုရင်ခံချုပ်၏ လက်အောက်တွင်ရှိပြီး ဆင်းမီးရဲ့ချင်းစကားယား အော့ဗလတ်တွင် ပါဝင်သည်။
၁၉၂၅ ခုနှစ်တွင် ရုရှားတာကီစတန်ဒေသအတွင်း ကာရာ-ကာဂျစ် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ တည်ထောင်ပြီး ပီရှပက်မြို့ကို ထိုဒေသ၏ မြို့တော်အဖြစ် အဆင့်တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။
၁၉၂၆ ခုနှစ် ဆိုဗီယက် ကွန်မြူနစ်ပါတီတို့ အုပ်ချုပ်သောအခါတွင် ထိုမြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သော ဘော်ရှီဗစ်တပ်မတော်ခေါင်းဆောင် မီခေးလ် ဖရန်ဇယ်(၁၈၈၅ – ၁၉၂၅)အား အစွဲပြု၍ မြို့အမည်အား ဖရန်ဇယ်ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုအတွင်း နောက်ဆုံးအဆင့် နိုင်ငံတော်နယ်နိမိတ်ကန့်သတ်ခြင်းကို ၁၉၃၆ ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ရာ ဖရန်ဇယ်မြို့သည် ကာဂျစ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် ကာဂျစ်ပါလီမန်မှ မြို့တော်အမည်အား "ဘီရှကက်"သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ဘီရှကက်မြို့တော်၏ မြို့လယ်အတွင်းပိုင်းသည် လမ်းမကျယ်များ၊ စကျင်ကျောက်တုန်းတို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ဆိုဗီယက်ခေတ်စတိုင် အများပြည်သူ အဆောက်အဦများနှင့် ဝန်းရံထားသည်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကိုယ်ပိုင်အိမ်ငယ်ကလေးများသည်လည်း မြို့လယ်အပြင်ဘက်တွင် ဆောက်လုပ်ထားကြသည်။
လမ်းများကို ဂရစ်ကွက်ပုံစံအတိုင်း အကွက်ချထားပြီး လမ်းဘေးဘယ်ညာတွင် ရေသွယ်မြောင်းများပါရှိကာ ပူလှသော နွေရာသီတွင် အရိပ်ပေးနိုင်ရန် အလို့ငှာ များလှစွာသော သစ်ပင်တို့ကို ရေသွယ်၍ ပေးထားသည်။
သမိုင်းကြောင်း ခိုကန်းမှ အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလ မူလက ပိုးလမ်းမကြီးပေါ်မှ ကုန်သည်တို့ နားနေခိုရာ နေရာဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁၈၂၅ ခုနှစ်တွင် ဥဇဘတ်ခန်းမှ ရွံသားတမံတို့ဖြင့် ခံတပ်မြို့တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပီရှကက် ခံတပ်မြို့အား ခိုခန်းမှ နောက်ဆုံးအုပ်ချုပ်ခဲ့သူမှာ ဒတ်ကာမျ အာတဘက်ဖြစ်သည်။
ဇာဘုရင်ခေတ် ၁၈၆၀ ခုနှစ်တွင် ထိုခံတပ်မြို့အား ဗိုလ်မှူးကြီး ဇင်မာမန်၏ စစ်တပ်မှ အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ခံတပ်မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကာ ဇာဘုရင်လက်အောက်နယ်မြေအဖြစ် သွတ်သွင်းခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဗိုလ်မှူးကြီး ဇင်မာမန်မှ ထိုနေရာတွင်ပင် မြို့တည်ခဲ့ပြီး ပါရူချီ တီတော့အား ရုရှားမြို့စောင့်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထားရှိပြီး မြို့အား စောင့်ရှောက်စေခဲ့သည်။
၁၈၇၇ ခုနှစ်မှစ၍ ရုရှားအစိုးရမှ ထိုဒေသကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် ရုရှားတောင်သူများအား မြေဩဇာကောင်းသည့် မြေများ ပေးအပ်ကာ ဒေသအား ခိုင်မာတောင့်တင်းစေရန် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဆိုဗီယက်ခေတ် ၁၉၂၆ ခုနှစ်တွင် မြို့အား ကာဂျစ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်အဖြစ် တိုးမြှင့်ခဲ့ပြီး ၁၉၀၅၊ ၁၉၁၇ တော်လှန်ရေးကာလအတွင်းနှင့် ၁၉၂၀ ခုနှစ်များ အစောပိုင်း ရုရှားပြည်တွင်းစစ်ကာလတွင်း အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်သည့်အပြင် လီနင်နှင့်နီးစပ်သော ပီရှကက်မြို့သား မီခေးလ် ဖရန်ဇယ်အား အစွဲပြု၍ ထိုမြို့အား ဖရန်ဇယ်မြို့ဟု ခေါ်တွင်စေခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးခေတ် ၁၉၉၀ ခုနှစ်အစောပိုင်းကာလများသည် ဝရုန်သုန်းကားဖြစ်သော ကာလကြီး ဖြစ်သည်။
၁၉၉၀ ခုနှစ် ဇွန်လအတွင်း ကာဂျစ္စတန်နိုင်ငံတောင်ပိုင်းရှိ ပြင်းထန်သော လူမျိုးစု အရေးအခင်းများသည် မြို့တော်ထိ ပျံနှံ ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံတော်အရေးကြီးကာလအဖြစ် ကြေညာခဲ့ရသည်။
မြို့တော်အမည်အား ၁၉၉၁ ခုနှဏ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၅ ရက်နေ့တွင် ဘီရှကက်မြို့ဟု ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ဆိုဗီယက်ယူနီယံ ပြိုကွဲသောအခါ ကာဂျစ္စတန်နိုင်ငံသည် လွတ်လပ်ရေးရရှိခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးမရမီကာလက မြို့တော် ဘီရှကက်၏ အဓိကလူဦးရေမှာ ရုရှားလူမျိုးများ ဖြစ်ခဲ့သည်။
၂၀၀၄ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ မြို့တော်လူဦးရေ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ ကျန်တော့ပြီး ၂၀၁၁ ခုနှစ် ၇–၈ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိတော့သည်။
Residential Real Estate Market in Bishkek, Kyrgyzstan: Current Conditions and Prospects ယနေ့ခေတ် ဘီရှကက်မြို့သည် များစွာသော စားသောက်ဆိုင်များ၊ ကော်ဖီဆိုင်များနှင့် ခေတ်မီမြို့တစ်မြို့အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဥရောပနှင့် ဂျပန် တပတ်ရစ်ကားများသည် မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ဥဒဟို သွားလာနေကြသည်။
သို့သော လမ်းမများနှင့် ပလက်ဖောင်းစင်္ကြများသည် ၁၉၉၀ ခုနှစ်များကတည်း တာရှည်စွာ ပြုပြင်မှုမရှိသဖြင့် ယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသော်ငြားလည်း ဆိုဗီယက်ခေတ် အဆောက်အဦများ၊ ပန်းခြံများကို အဆောက်အဦအသစ်များကြားမှ ထိန်းသိမ်းထားလျက် ရှိသည်။
ဘီရှကက်မြို့သည် နိုင်ငံ၏ ဘဏ္ဍာရေးမြို့တော်လည်းဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် နိုင်ငံ၏ ဘဏ် ၂၁ ခုတို့၏ ရုံးချုပ်များ ဖွင့်လှစ်ထားသည်။
ဆိုဗီယက်ခေတ်အတွင်းက မြို့တွင် များလှစွာသော စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံများ တည်ရှိပြီး ၁၉၉၁ ခုနှစ်ကတည်းက အများအပြားကို ပိတ်သိမ်းခဲ့ကာ ယခုအခါတွင် အနည်းငယ်သာ လည်ပတ်လျက် ရှိသည်။
ယခုအခါတွင် ဘီရှကက်မြို့၏ အလုပ်အကိုင်များစွာ ဖန်တီးပေးသော နေရာမှာ ဒိုရ်ဒိုအီးဈေးဖြစ်ပြီး များလှစွာသော တရုတ်ပစ္စည်းများကို လွတ်လပ်သောနိုင်ငံများ၏ ဓနသဟာယအဖွဲ့ဝင် နိုင်ငံများသို့ တင်ပို့ရန် ရောင်းချသော နေရာဖြစ်သည်။
အမီရာခမ်း ဟု နာမည်ကျော်ကြားသော မိုဟာမက် အမီရာ ဟူစိန် ခမ်း () သည် ၁၄ မတ်လ ၁၉၆၅ မွေးဖွားပြီး အိန္ဒိယရုပ်ရှင် သရုပ်ဆောင်၊ ဒါရိုက်တာ နှင့် ရုပ်သံပွဲစီစဉ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
အနှစ် ၃၀ ကျော် ဟင်ဒီရုပ်ရှင်လောကတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး အိန္ဒိယရုပ်ရှင်၏ အကျော်ကြားဆုံးနှင့် ဩဇာအလွမ်းမိုးဆုံး ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်အဖြစ် တည်ရှိသည်။
အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုများပြီး Newsweek မှ ကမ္ဘာ့ရေပန်းအစားဆုံးရုပ်ရှင်မင်းသား အဖြစ်ဖော်ပြခဲ့သည်။
ခမ်း သည် ရုပ်ရှင်ပွဲတော်ဆု (၉)ခု၊ နိုင်ငံတော်ရုပ်ရှင်ဆု (၄)ခု နှင့် ဩစတြေးလျရုပ်ရှင်အကယ်ဒမီဆုနှင့် အခြားဆုများရရှိထားသည်။
ထို့ပြင် အိန္ဒိယအစိုးရမှ ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် Padma Shri ဘွဲ့တံဆိပ် နှင့် ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် Padma Bhushan ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ အစိုးရမှလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တစ်ခုကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
၁၉၇၃ တွင် ဦးလေးဖြစ်သူ Nasir Hussain ၏ Yaadon Ki Baaraat ရုပ်ရှင်တွင် ကလေးသရုပ်ဆောင်အဖြစ်ပါဝင်ပြီး အနုပညာလောကသို့ စတင်ရောက်ရှိခဲ့သည်။