kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... သာရိပုတ္တရာသည် ယခုအခါ၌သာ ရာဟုလာမယ်တော်ကို သရက်သီးရည်ဖြင့် ရောင့်ရဲစေသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ရောင့်ရဲစေခဲ့ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သီလထန်ပြင်း ပဏ္ဍုကမ္ဗလာတင်း လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိကရွာဝယ် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကိသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် အိမ်ရာထောင်လျက် လူ့ဘောင်၌နေခဲ့ရာ မိဘတို့ သေလွန်သောအခါ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ အဘိညာဉ်သမာပတ်ကို ဖြစ်စေလျက် ရသေ့အပေါင်း ခြံရံကာ ဟိမဝန္တာအရပ်တွင် နေလေ၏။
အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လတ်သော် ချဉ်ဆား မှီဝဲလိုသည်ဖြစ်၍ ဟိမဝန္တာတောင်မှ ဆင်းသက်ကာ ဒေသစာရီလှည့်လည်လေလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ရောက်၍ ဥယျာဉ်တော်တွင် နေလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့တို့၏ သီလတန်ခိုးကြောင့် သိကြားမင်း၏ ပဏ္ဍုကမ္ဗလာ ကျောက်နေရာသည် တုန်လှုပ်လေ၏။
သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ ပြစ်မှားလိုသောစိတ်ဖြင့် ရသေ့တို့နေရာမရဘဲ စိတ်ညစ်၍ ဥယျာဉ်တော်မှ ပြေးရအောင် ပြုလုပ်မည်ဟု ကြံစည်ကာ အကြောင်းရှာလေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် မိဖုရားကြီး ကျက်သရေတိုက်ခန်းသို့ဝင်၍ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက် မိမိ သိကြားမင်း အဖြစ်ကို သိစေပြီးလျှင် - “အရှင်မိဖုရားကြီး ... နတ်တို့သာ သုံးဆောင်ထိုက်သော အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို စားရ၍ ချင်ခြင်းရှိသော မိန်းမသည် စကြဝတေးမင်းဖြစ်သော သားကောင်းရတနာကို ဖွားမြင်လတ္တံ့၊ အရှင်မိဖုရားကြီး ... သင်ကား ဗာရာဏသီမင်း၏ မိဖုရားကြီး ဖြစ်ခဲ့၏၊ သင်၏လင်ဖြစ်သော ဗာရာဏသီမင်းလည်း သင့်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုး၏၊ သို့အတွက် သင့်ဖို့ အဗန္တရသရက်သီးကို ဆောင်ယူပေးလတ္တံ့” – ဟု အကျိုးအကြောင်းကို ပြောဆိုပြီးလျှင် တစဖန် “အရှင်မိဖုရားကြီး ... သင်သည် မမေ့ပါနှင့်၊ နက်ဖြန် မင်းကြီးကို ဆက်ဆက်လျှောက်ကြားပါ” ဟု မှာထာဆုံးမခဲ့၍ နတ်ရွာသို့ ပြန်လေ၏။
သိကြားပြောလတ် ချစ်ခြင်းတတ် မိဖုရားကြီးလည်း သိကြားမင်းကိုယ်တိုင် လာပြောသည့်အတွက် အလွန်ယုံကြည့်စိတ်ချကာ နက်ဖြန် အနာရောဂါရသော အခြင်းအရာကိုပြုပြီးလျှင် အလုပ်အကျွေးတို့ အား အမှတ်သညာပေး၍ အိပ်လေ၏။
မင်းကြီးသည် ညီလာခံတွင် မိဖုရားကြီးကိုမမြင်၍ မေးတော်မူရာ မကျန်းမာကြောင်း လျှောက်ထားကြလျှင် မိဖုရားကြီး အခန်းတွင်းသို့ ဝင်၍ အိပ်ရာနံဘေးတစ်ဖက်၌ထိုင်ကာ လက်ဖြင့် ကျောကိုသပ်လျက် “အရှင်မိဖုရားကြီး ... သင်အား အဘယ်ရောဂါဒေဝနာ ဖြစ်သနည်း” ဟု မေးလျှင်၊ “အရှင်မင်းကြီး ... အကျွန်ုပ်အား တခြား ရောဂါဝေဒနာ မရှိပါ၊ အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို စားလိုသော ချင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်၊ မရလျှင် သေရမည်” ဟု လျှောက်လျှင် “အရှင်မိဖုရားကြီး ... ရစေမည်၊ မစိုးရိမ်လင့်” ဟု အားပေးကာ အခန်းတွင်းမှ ထွက်ခဲ့ပြီးလျှင် ရာဇပလ္လင်တွင် နေလေ၏။
ထိုနောက် မင်းကြီးသည် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍ “အမတ်တို့ ... မိဖုရားကြီးအား အဗ္ဘန္တရ မည်သော သရက်သီးကို စားလိုသော ချင်ခြင်း ဖြစ်သတတ်၊ အသို့ပြုရအံ့နည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင်မင်းကြီး ... သရက်နှစ်ပင်တို့အကြားတွင် တည်ရှိသော သရက်ပင်မှာ အဗ္ဘန္တရ သရက်ပင် ဖြစ်ပါသည်၊ ဥယျာဉ်တော်သို့ စေလွှတ်ကာ ဆောင်ယူစေပြီးလျှင် မိဖုရားကြီးအား ပေးပါ” ဟု လျှောက်ထားကြ၏။
မင်းကြီးသည် မင်းချင်းတို့အား သရက်ပင်နှစ်ပင်တို့အကြားတွင် တည်ရှိသော သရက်ပင်၏အသီးကို ဆောင်ယူရန် စေလွှတ်လေ၏။
သိကြား နှောင့်ယှက် ရသေ့ရိုက်နှက် သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ဥယျာဉ်တော်၌ စားအပ်ပြီးသည်နှင့် တူသည်ကိုပြု၍ သရက်သီးတို့ကို ကွယ်စေ၏။
မင်းချင်းတို့လည်း ဥယျာဉ်တော်၌ လှည့်လည်ရှာဖွေရာ သရက်သီးတစ်လုံးမျှ မရသဖြင့် မရှိတော့ကြောင်းကို လျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် အဘယ်သူတို့ စားကြသနည်းဟု မေးလျှင် ရသေ့တို့ စားကြသည်ဟု လျှောက်ကြပြန်သောအခါ - ထိုရသေ့တို့ကို ရိုက်ပုတ်၍ နှင်ထုတ်ကြကုန်ဟု အမိန့်ပေးပြန်သဖြင့် ရိုက်ပုတ် နှင်ထုတ်ကြလျှင် ရသေ့တို့ သွားကြရကုန်၏။
သိကြားမင်းလည်း အလိုအတိုင်း ပြည့်လေ၏။
မိဖုရားကြီးမှာကား သရက်သီး မရသဖြင့် အိပ်မြဲတိုင်း အိပ်လေ၏။
မင်းကြီးသည် အဗန္တရ သရက်သီးကို မရလျှင် အမတ်တို့နှင့် ပုဏ္ဏားတို့ကို စည်းဝေးစေ၍ မေးမြန်းပြန်ရာ ပုဏ္ဏားတို့သည် “အရှင်မင်းကြီး .... အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကား နတ်တို့ အသုံးအဆောင်သာ ဖြစ်သည်၊ ဟိမဝန္တာဝယ် ရွှေတောင်အကြား၌ရှိ၏ဟု အဆင့်ဆင့်စကား ကြားဖူးပါသည်” ဟု လျှောက်၏။
“ပုဏ္ဏားတို့ ...ထိုအဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို ဘယ်သူသွား၍ ဆောင်ယူနိုင်မည်နည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး ... လူသားသွား၍ ဆောင်ယူရန် မတတ်နိုင်ပါ၊ ကျေးသားငယ်တစ်ကောင်ကို စေလွှတ်ရန်သင့်၏” ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။
အဗ္ဘန္တရ ရှာဖွေ ကျေးငှက်စေ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အိမ်တော်ဝယ် မွေးထားသော ကြီးသောကိုယ်ရှိ၍ ခွန်အားနှင့်ပြည့်စုံလျက် ဥပါယ်တံမျဉ်၌ လိမ္မာသော ယဉ်ကျေးလှသော ကျေးသားငယ်ကို ခေါ်၍- “အမောင်ကျေးသား ... သင့်ကို ငါ ကျေးဇူးပြုထားသည်မှာ ကြာမြင့်ပေပြီ၊ သင်သည် ငါ၏ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆောင်ရွက်လော့၊ သင့်မိခင် မိဖုရားကြီးသည် အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို စားလိုသော ချင်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်၊ မရလျှင် သေရမည်၊ ၎င်းသရက်သီးလည်း ဟိမဝန္တာ ရွှေတောင်အကြား၌ရှိ၍ နတ်တို့ အသုံးအဆောင် ဖြစ်သတတ်၊ လူသားတို့သွား၍ ယူဆောင်ရန် မတတ်နိုင်ပါ၊ သင်သွား၍ ယူပြီးလျှင် သင့်မိခင် မိဖုရားကြီးအား အသက်ကိုပေးပါ” ဟု ဖျောင်းဖျပြောဆိုလေ၏။
ကျေးသားလည်း “အရှင်မင်းကြီး ... ကောင်းပြီ မစိုးရိ်ပါနှင့် ရအောင် ဆောင်ယူပေးမည်” ဟု ဝန်ခံလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ထိုအခါ ကျေးသားကို ရွှေခွက်ဖြင့် ပျားပေါက်ပေါက်တို့ကို စားစေ၍ သကြား သကာ အဖျော်တို့ကို သောက်စေပြီးလျှင် အကြိမ်တစ်ရာ ချက်အပ်သော ဆီတို့ဖြင့် အတောင်ကြားတို့ကို လိမ်းစေ၍ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် ကိုင်ကာ လေသာပြတင်းမှ လွှတ်လိုက်၏။
အဗ္ဘန္တရရှိရာ ကျေးငှက်ရှာ ကျေးသားလည်း ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ ရှေးဦးစွာသော တောင်ကြားတွင် နေသော ကျေးသားတို့အား အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးရှိရာ အရပ်ကို မေးလေ၏။
ကျေးသားတို့လည်း မသိကြကုန်။
ထိုအခါ ကျေးသားသည် နှစ်ခုမြောက်သော တောင်ကြား၊ သုံးခုမြောက်သော တောင်ကြား၊ လေးခုမြောက်သော တောင်ကြား၊ ငါးခုမြောက်သော တောင်ကြား၊ ခြောက်ခုမြောက်သော တောင်ကြား၊ ခုနစ်ခုမြောက်သော တောင်ကြားတွင်နေသော ကျေးသားတို့အား မေးမြန်းပြန်၏။
ထိုကျေးသားတို့သည် ဤမည်သော အရပ်ဝယ် ရွှေတောင်ကြားတွင် ရှိ၏ဟု ပြောကြကုန်၏။
ထိုအခါ ကျေးသားသည် ထိုကျေးသားတို့အား “အဆွေတို့ ... အကျွန်ုပ် အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို အလိုရှိ၍ လာပါသည်၊ ဆောင်ယူပေးကြပါ” ဟု ပြော၏။
“အဆွေ ... အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကား ဝဿဝဏ် နတ်မင်းကြီး အသုံးဆောင် ဖြစ်သည်၊ မချဉ်းကပ်နိုင်၊ အမြစ်မှစ၍ သံကွန်ရက်ခုနစ်ထပ် အုပ်ဖုံး၍ထားသည်၊ ကုမ္ဘဏ်ရက္ခိုသ် ကုဋေ တစ်ထောင် စောင့်နေသည်၊ မြင်အပ်သော သတ္တဝါမှာ အသက်မရှိပြီ၊ ထိုအရပ်သို့ မသွားလိုပါနှင့်” ဟု ပြော၏။
“အဆွေတို့ .... မလိုက်ဝံ့လျှင် ထိုအရပ်ကိုသာ ပြကြပါ” ဟု ပြောရာ၊ “အဆွေ ... ဤမည်သော အရပ်ဖြင့် သွားလော့” ဟု ညွှန်းပြကြကုန်၏။
ရက္ခိုသ်ဂရုမမူ ဝင်၍ယူ ကျေးသားလည်း ကျေးသားတို့ပြသော အမှတ်သညာဖြင့် သွားလတ်သော် အဗ္ဘန္တရ သရက်ပင်နားသို့ ရောက်၍ နေ့အခါ ပုန်းကွယ်လျက် ညဉ့်အခါ မဇ္ဈိမယံတွင် ရက္ခိုသ်တို့ အိပ်ပျော်နေခိုက် အမြစ်ကြားတစ်ခုမှတက်ရန် ကြိုးစားလေ၏။
သံကွန်ရက်သည် ချင်ချင် ချင်ချင်ဟု မြည်လေ၏။
ထိုအသံဖြင့် ရက္ခိုသ်တို့ နိုး၍ ဝိုင်းအုံလာကြရာ ကျေးသားကို မြင်လျှင် ရက္ခိုသ်တို့သည် ကျေးသားကိုဖမ်း၍ သတ်ပုတ်ညှဉ်းဆဲရန် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုကြကုန်၏။
ကျေးသားသည် ရက္ခိုသ်တို့ အမျိုးမျိုး ကြုံးဝါး ပြောဆိုသော စကားကို ကြားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ “အို ရက္ခိုသ်တို့ ... သင်တို့လည်း ဝဿဝဏ် နတ်မင်းကြီး၏ သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်၊ ငါလည်း ဗာရာဏသီမင်း၏ သူရဲကောင်း ဖြစ်သည်၊ ငါသည် အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးကို အလိုရှိ၍ ဗာရာဏသီမင်းအား အသက်ပေး၍ လာခဲ့သည်” ဟု အတိအလင်း မကြောက်မရွံ့ ပြောဆိုပြီးလျှင် တစ်ဖန် - “အို ရက္ခိုသ်တို့ ... မိမိ၏ အသက်ကိုစွန့်၍ အမိအဘ အရှင်သခင်တို့၏ အမှုကိစ္စ၌ ကြိုးစားအားထုတ်သော သူတို့မည်သည် ချမ်းသာခြင်း၏ အကြောင်းကို ရကြမြဲတည်း၊ ငါသည်လည်း ချမ်းသာခြင်း၏ အကြောင်းကိုမုချရရှိလတ္တံ့” ဟု ရက္ခိုသ်တို့အား အကျိုးအကြောင်းပြကာ တရားဟောလေ၏။
ရက္ခိုသ်တို့သည် ကျေးသား၏ တရားကို ကြားနာရလျှင် အလွန်ကြည်ညို၍ ကျေးသားကို မသတ်ဘဲ လွှတ်လိုက်ကြ၏။
ထိုအခါ ကျေးသားသည် “အို ရက္ခိုသ်တို့ ... အကျွန်ုပ်ကို အချည်းနှီး မလွှတ်ကြပါနှင့်၊ သရက်သီး တစ်လုံးကို ကျေးဇူးပြု၍ ပေးကြပါ” ဟု တောင်းလေ၏။
ရက္ခိုသ်တို့လည်း “အို ကျေးသား ... ငါတို့ မပေးဝံ့ကုန်၊ ပေးလျှင် ငါတို့မှာ အသက်ရှိမည် မဟုတ်၊ ရနိုင်မည့် အရပ်ကို ပြောကြားပါမည်၊ ဤမည်သော ရွှေတောင်ကွန်ရက်တစ်ခု၏ အကြား၌ ဇောတိရသ ရသေ့ကြီး နေ၏၊ ၎င်းရသေ့ကြီးအား ဝဿဝဏ် နတ်မင်းကြီး၏ ဆရာဖြစ်၏၊ ၎င်းရသေ့ကြီးကား ဝဿဝဏ် နတ်မင်းကြီး၏ ဆရာဖြစ်၏၊ ဝဿဝဏ် နတ်မင်းကြီးသည် ထိုရသေ့ကြီးထံ အမြဲမပြတ် သရက်သီး လေးလုံး ပို့လေ့ရှိသည်၊ ထိုရသေ့ကြီးထံမှ ယူပါလော့” ဟု ပြောကြားကြကုန်၏။
ရသေ့ထံမှ အဗ္ဘန္တရ - ရ ကျေးသားသည် ရက္ခိုသ်တို့ စကားကို ကြားလျှင် ရသေ့ကြီးထံ သွားလေ၏။
ရောက်လျှင် ရှိခိုးကာနေ၏။
ရသေ့ကြီးလည်း ကျေးသားကိုမြင်လျှင် မေးမြန်း၍ အကြောင်းစုံ သိရ၍ ကျေးသားအား အလွန်သနားသဖြင့် ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းစေ၏။
ထိုအခါ ဝဿဝဏ်နတ်မင်းကြီးထံမှ သရက်သီး လေးလုံး ပို့စေ၏။
ရသေ့ကြီးသည် နှစ်လုံးကို ဘုန်းပေးတော်မူ၏။
တစ်လုံးကို ကျေးသားအား စားစေ၏။
ကျေးသားလည်း သရက်သီးကို စားလေ၏။
တစ်လုံးကို ဆိုင်းငယ်ဖြင့်ထည့်ကာ ယူသွားရန် ကျေးသားအား ပေးလိုက်၏။
ကျေးသားလည်း ရသေ့ကြီးကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးတစ်လုံးကိုယူကာ ဗာရာဏသီမင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီးအား ပေးလေ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း သရက်သီးကို စားရလျှင် ချင်ခြင်းသည် ငြိမ်းလေ၏။
ထိုသရက်သီးကို စားရခြင်းကြောင့် သားရတနာကား မရရှိချေ။
သိကြားမင်းသည် ရသေ့တို့ကို နှင်လိုသဖြင့် လှည့်ပတ် ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျေးသားသည် - အာနန္ဒာ။
ဇောတိရသ ရသေ့သည် - သာရိပုတ္တရာ။
ဥယျာဉ်၌နေသော ရသေ့ကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မိ,ဘသခင်၊ ကျေးဇူးရှင်၊ များဖြင်ကိစ္စတွေ။
(၂) သက်စွန့်ကြိုးပမ်း၊ ထိုသူကား၊ ကောင်းစားချမ်းသာလေ။
အဗ္ဘန္တရဇာတ် ပြီး၏။
အဗ္ဘန္တရဝဂ် -(၂၈၂) သေယျဇာတ်။
တိုင်းပြည်ကို လုယူပြီးမှ ပြန်အပ်ကာ ရန်သူမင်း၏ ကန်တော့ တောင်းပန်ခြင်းကိုခံရသည့် သီလရှိသော ဗြဟ္မဒတ်မင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မနာလိုမှု ကုန်းတိုက်ပြု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး၏ အမတ်တစ်ယောက်သည် မင်းကြီးအား အလွန်ကျေးဇူးများ၏။
အမှုကိစ္စအားလုံးကို ပြီးစေ၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ဤအမတ်သည် ငါ့အား အလွန်ကျေးဇူးများပေသည်ဟု များစွာသော စည်းစိမ်ကို ပေး၏။
မနာလိုသဖြင့် သည်းမခံနိုင်သော အမတ်တို့သည် မင်းကြီးအား ကုန်းတိုက်၍ ဖျက်ဆီးကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း အမတ်တို့စကားကို ယုံကြည်လျက် မစူးစမ်း မဆင်ခြင်ဘဲ အပြစ်မရှိ သီလရှိသော အမတ်ကို ဖမ်းစေ၍ သံခြေချင်းခတ်ကာ နှောင်အိမ်၌ ထားလေ၏။
အမတ်လည်း နှောင်အိမ်၌ တစ်ယောက်ထီးတည်း နေလတ်သော် စိတ်တည်ကြည်လျက် သင်္ခါရတရားတို့ကို သုံးသပ်ဆင်ခြင်သဖြင့် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
မင်းကြီးလည်း အပြစ်မရှိကြောင်းကိုသိလျှင် နှောင်အိမ်မှလွှတ်၍ ထိုအမတ်အား ရှေးကစည်းစိမ်ထက် အလွန်ကြီးမြတ်သော စည်းစိမ်ကိုပေးလေ၏။
အမတ်လည်း နှောင်အိမ်မှလွတ်လျှင် ပန်းနံ့သာလက်စွဲလျက် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ သွားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားဘည်း အမတ်နှင့် ပဋိသန္ဓာရပြုပြီးလျှင် အမတ်အား “သီတင်းသည် ... သင့်အား အကျိုးမဲ့ဖြစ်ရ၏ဟု ကြားရသည်၊ မှန်သလော” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင်ဘုရား ... အကျိုးမဲ့ကား ဖြစ်ရ၏၊ ထိုအကျိုးမဲ့ဖြင့် အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်ပါ၏၊ နှောင်အိမ်၌နေလျက် သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို ရပါ၏” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “သီတင်းသည် ... သင်သည်သာလျှင် အကျိုးမဲ့ဖြင့် အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးပညာရှိတို့သည်လည်း အကျိုးမဲ့ဖြင့် အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်ကြဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မကောင်းပြစ်ဒဏ် ပြည်အနှင်ခံ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ဖြစ်ကာ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ဖြစ်ကာ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အလုံးစုံသော အတတ်ပညာကို သင်ကြားပြီး၍ အဖမင်းကြီး လွန်လျှင် မင်းအဖြစ်ကိုရ၍ မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါးနှင့် ညီညွတ်စွာ မင်းပြု၏၊ အလှူပေး၏၊ ငါးပါးသီလကို ဆောက်တည်၏၊ ဥပုသ်ကိုလည်း ဆောက်တည်၏။
ထိုအခါ အမတ်တစ်ယောက်သည် နန်းတွင်း၌ ပြစ်မှား၏။
ခြေက်ရင်း၌ ခစားသော အလုံးစုံသော အမတ် အစရှိသည်တို့သည် သိကြ၍ ဤမည်သော အမတ်သည် နန်းတွင်း၌ ပြစ်မှား၏ဟု မင်းကြီးအား လျှောက်ကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် စုံစမ်းသည်ရှိသော် အဟုတ်အမှန်အားဖြင့် ပြစ်မှားကြောင်း သိလျှင် ထိုအမတ်ကို ခေါ်စေလျက် “အချင်း ...သင်သည် ယနေ့မှစ၍ ငါ့ကို မခစားလင့်” ဟု နှင်ထုတ်လေ၏။
ပြည်နှင့်အမှု ရန်ငြိုးပြု ထိုအမတ်သည် တိုင်းပြည်မှထွက်ကာ ပြည်နီးချင်းမင်းထံ ဝင်၍ ခစား၏။
[အလုံးစုံသော ဝတ္ထုသည် မဟာသီလဝဇာတ်နှင့် တူပြီ] ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအား ဗာရာဏသီပြည်ကို တိုက်ယူလျှင် အလွယ်နှင့်ရမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်ထားလေသော် ပြည်နီးချင်းမင်းသည် သုံးကြိမ်စုံစမ်းစေပြီးသော် အမတ်၏စကားကို ယုံကြည်သဖြင့် ဗာရာဏသီပြည်ကို တိုက်ယူရန် စစ်သည်ဗိုလ်ပါ အခြံအရံဖြင့် ထွက်လေသော် တိုင်းပြည်အပိုင်းအခြားသို့ ရောက်လေ၏။
ဗာရာဏသီမင်း၏ အမတ် ခုနစ်ရာတို့သည် ထိုအကြောင်းကိုသိလျှင် “အရှင်မင်းကြီး ... ဤမည်သော မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကိုယူမည်ဟု ဇနပုဒ်ကို ဖျက်ဆီး၍ လာသတတ်၊ ထိုမင်းကို ဖမ်းယူမည်” ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
“အမတ်တို့ ... ငါ့အား သူတစ်ပါးတို့ကို ဆင်းရဲစေ၍ ယူအပ်သော မင်းအဖြစ်ဖြင့် အလိုမရှိ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ခုခံမတိုက်ခိုက်ကြနှင့်” ဟု ဆုံးမတားမြစ်လေ၏။
ရန်သူမင်းလည်း ခုခံ တိုက်ခိုက်သူမရှိသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း သိမ်းယူ၍လာရာ နောက်ဆုံးတွင် ဗာရာဏသီနေပြည်တော်သို့ပင် ရောက်လေ၏။
အမတ်တို့လည်း အကြိမ်ကြိမ် ခုခံရန် လျှောက်ထားကြသော်လည်း ခွင့်မပြုသဖြင့် လက်ပိုက်ကာ ကြည့်၍သာ နေကြရကုန်၏။
မေတ္တာပို့မူ ရန်သူပူ ရန်သူမင်းလည်း မြို့တံခါးတို့ကို ဖောက်ဖျက်ကာ ပြည်တွင်းသို့ဝင်ပြီးလျှင် အမတ်ခုနစ်ရာ အခြံအရံရှိသော မင်းကြီးကိုဖမ်း၍ သံခြေချင်းတို့ဖြင့်ခတ်ပြီးလျှင် နှောင်အိမ်သွင်း၍ ထားလေ၏။
ဗာရာဏသီမင်းသည် နှောင်အိမ်၌နေလျက် ရန်သူမင်းကို မေတ္တာပြု၍ မေတ္တာဈာန်ကို ဖြစ်စေ၏။
မေတ္တာအာနုဘော်အစွမ်းဖြင့် ရန်သူမင်း၏ကိုယ်၌ မီးရှူးတို့ဖြင့်လောင်းသကဲ့သို့ မနေနိုင်၊ မထိုင်နိုင်အောင် ပူလောင်လေ၏။
ရန်သူမင်းသည် ပူလောင်းခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်ရကား “အကြောင်းအဘယ်သို့ရှိသနည်း” ဟု အမတ်တို့ကို မေးလေ၏။
ထိုအခါ အမတ်တို့သည် “အရှင်မင်းကြီး ...သီလရှိသောမင်းကို နှောင်အိမ်၌ သွင်းခြင်းကြောင့် ပူလောင်ခြင်းဆင်းရဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်” ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။
မေတ္တာစူးရှ တောင်းပန်ရ ရန်သူမင်းသည် ဗာရာဏသီမင်းကို နှောင်အိမ်မှလွှတ်၍ ကန်တော့ပြီးလျှင် တိုင်းပြည်ကို ပြန်၍အပ်နှင်းကာ “ယနေ့မှစ၍ အရှင်းမင်းကြီးတို့ ရန်သူသည် အကျွန်ုပ်တို့တာဝန်ဖြစ်ပါသည်” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ပြစ်မှားသော အမတ်ကို မင်းအာဏာပြုစေလျက် မိမိနေရာမြို့သို့ ပြန်လေ၏။
ဗာရာဏသီမင်းသည် ရန်သူမင်း ပြန်သွားလျှင် တန်ဆာဆင်အပ်သော ပြာသာဒ်ဝယ် ထီးဖြူဖြင့် ကောင်းစွာမိုးအပ်သော ပလ္လင်တော်၌နေလျက် - “အို ကာသိတိုင်းသား အမတ်တို့ ... မြတ်သောကုသိုလ်တရားကို မြတ်သောအားဖြင့် မှီဝဲသောသူသည် အလွန်မြတ်လှ၏၊ ငါသည် ရန်သူမင်းနှင့် တပေါင်းတည်းပြုကာ အမတ် ခုနစ်ရာတို့ကို ဝမ်းမြောက်စေရပြီ၊ သို့အတွက် အလုံးစုံသော လောကနှင့် တပေါင်းတည်းပြုကာ တစ်ယောက်တည်းသောသူသည် တမလွန်ဘဝ၌ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရ၏။
ဤစကားကို သင်တို့ နားထောင်ကြကုန်” – ဟု ချီးမွမ်း၍ တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာရှိသော ဗာရာဏသီပြည်၌ ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို စွန့်စပ်ပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ ဝင်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးလျှင် - “ရဟန်းတို့ ... ဗာရာဏသီပြည်၌နေသော ကံသမည်သော မင်းကြီးသည် ဤသို့သောစကားကို ဆိုပြီးလျှင် လေးနှင့် မြားကိုချ၍ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ခဲ့၏။
” ဟု ဟောတော်မူ၏။
ရသေ့ပြုပြီးလျှင် ဈာန်ကို ဖြစ်စေလျက် မယုတ်သော ဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ စုတေသောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ရန်သူမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကျိုးမဲ့ပြုငြား၊ သူတော်ကား၊ စီးပွားဆောင်ရွက်သည်။
(၂) မြတ်သောတရား၊ မြတ်သောအား၊ မှီငြားလွန်မြတ်သည်။
(၃) ရန်သူနှင့်ပေါင်း၊ ဝမ်းမြောက်ကြောင်း၊ ကောင်းကောင်းရလေသည်။
သေယျဇာတ် ပြီး၏။
ကာလိင်္ဂဝဂ် -(၃၁၀) သေယျဇာတ်။
ပုရောဟိတ် ရာထူးယူပါရန် ပန်ကြားလာသူ သေယျအမတ်အား ရာထူးမမက်၍ တောထွက်လာခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုသော ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ပျင်းရိငြီးငွေ့ မိန်းမတွေ့ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတစ်ပါးသည် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဆွမ်းခံသွားသည်ရှိသော် အဆင်းလှ၍ တန်ဆာဆင်ထားသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်သဖြင့် တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိရကား သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ထိုရဟန်းကိုခေါ်၍ မေးတော်မူလျှင် ဟုတ်မှန်ကြောင်းကို လျှောက်ထားရာ “ရဟန်း ... သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်သော သာသနာတော်၌ ရဟန်းပြုပါလျက် ငြီးငွေ့ဘိသနည်း၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် ပုရောဟိတ်အရာကို စွန့်ကုန်လျက် ရဟန်းပြုကြကုန်သေး၏” – ဟုမိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သားနှင့်ထပ်တူ ယူမွေးမြူ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား၏ ပုဏ္ဏေးမဝမ်း၌ဖြစ်၍ ဗြဟ္မဒတ်မင်း သားတော်နှင့် တစ်နေ့တည်း မွေးဖွားလေ၏။
မင်းကြီးသည် မိမိသားတော်နှင့် တစ်နေ့တည်း မွေးဖွားသည်ကို သိတော်မူလျှင် ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား၏သားကို ယူစေပြီးလျှင် အထိန်းတို့အားပေး၍ မင်းသားနှင့်အတူ မွေးမြူစေ၏။
သူငယ်နှစ်ယောကတို့အား အဆင်တန်ဆာ အစားအစာတို့သည် ညီတူညီမျှဖြစ်ကုန်၏။
သူငယ်တို့သည် အရွယ်သို့ရောက်ကုန်လတ်သော် အတူတကွသာလျှင် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာသင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးလျှင် မင်းသားသည် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကို ရသဖြင့် များစွာသော စည်းစိမ်အခြံအရံရှိ၏။
ပုရောဟိတ်သားလည်း အိမ်ရှေ့မင်းနှင့် အတူတကွသာ နေထိုင်စားသောက်ကာနေ၏။
အချင်းချင်း အလွန်အကျွမ်းဝင်၏။
ဈာန်ကစားကာ ရသေ့မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် နောက်အခါ အဖမင်းကြီး သေလွန်သဖြင့် မင်းအဖြစ်ကိုရရှိ၍ ကြီးစွာသောစည်းစိမ်ကို ခံစားကာနေ၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သားသည် ယခုအခါ ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းမင်းသားသည် မင်းအဖြစ်ကို ရခဲ့ပြီ၊ ငါ့ကို သတိရသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် ငါ့အား ပုရောဟိတ်အရာကို ပေးလတ္တံ့၊ ငါ့အား အိမ်၌နေသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ဝိဝေကကိုပွားစေမည်ဟု ကြံစည်၍ မိဘတို့ထံ ခွင့်ပန်ကာ ကြီးစွာသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို စွန့်လွှတ်ပြီးလျှင် ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ဟိမဝန္တာအရပ်၌ နေလျက် အဘိညာဉ် သမာပတ်ကို ဖြစ်စေ၍ ဈာန်ကစားကာ နေလေ၏။
မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်သားကို သတိရသောအခါ အမတ်တို့အား မေးမြန်းလေလျှင် အမတ်တို့လည်း ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ဟိမဝန္တာအရပ်၌ နေကြောင်းကို လျှောက်ထားကြကုန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် သေယျမည်သော အမတ်ကိုခေါ်၍ “အို - အမတ် ... သွားချေ၊ ငါ၏အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော ပုရောဟိတ်သားကို ခေါ်ခဲ့ရမည်၊ ပုရောဟိတ်လျာထားကိုပေးမည်” ဟု မှာထားကာ စေလွှတ်လိုက်၏။
ရာထူးကိုမြစ် စွန့်ပယ်ပစ် သေယျအမတ်လည်း မင်းကြီးစေခိုင်းချက်အရ ပုရောဟိတ်သားကိုခေါ်ရန် ဗာရာဏသီပြည်မှ ထွက်သွားရာ ပစ္စန္တရာဇ် ရွာတစ်ခုသို့ရောက်လျှင် သစ်ခက်တပ်ချ၍ ဗိုလ်ပါတို့ကို ထားခဲ့ပြီးလျှင် လမ်းညွှန်မုဆိုးနှင့်တကွ ပုရောဟိတ်သား ရသေ့ထံသို့ သွားလေ၏။
ရောက်၍ ကျောင်းတံခါးတွင် ရွှေဆင်းတုကဲ့သို့ ထိုင်နေသော ရသေ့ကိုမြင်လျှင် ရှိခိုး၍ “အရှင်ဘုရား ... မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်အရာကို ပေးလိုပါ၏။
မင်းကြီးထံ ကြွတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် သေယျအမတ်အား “အို - အမတ်ကြီး ... ပုရောဟိတ်အရာကိုထားဘိဦး ဇမ္ဗူဒိပ်တစ်ကျွန်းလုံး မင်းအဖြစ်၊ စကြဝတေးမင်းအဖြစ်ကို ရသော်လည်း ငါမလိုက်လို၊ ပညာရှိတို့မည်သည် ထွေးပြီးသော တံတွေးကိုပြန်၍မမျိုသကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်ပြီးသော ကိလေသာကို ပြန်၍မယူကုန်” ဟု ပြောဆိုကာ ပုရောဟိတ်ရာထူးကို မြစ်ပင်ပြီးလျှင် - “အို - သေယျအမတ် ... ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ဖြစ်၍ သမုဒ္ဒရာကို ရံပတ်ကာတည်သော စကြာဝဋာတောင်နှင့်တကွ နားတောင်းသဖွယ် ဖြစ်သော ဤမြေအလုံးကို အလိုမရှိ” ဟု သိပါလေ။
အပါယ်သို့ကျစေသဖြင့် လည်းကောင်း၊ အဓမ္မကို ပြုကျင့်သဖြင့် လည်းကောင်း ရရှိသောစည်းစိမ်ဥစ္စာ လာဘ်လာဘကို ငါတို့ ကဲ့ရဲ့ပါကုန်၏။
အဓမ္မဖြင့် ရှာမှီး၍ရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် အသက်မွေးခြင်းထက် ရသေ့ရဟန်းပြုလျက် သပိတ်ကိုပိုက်ကာ ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးခြင်းသည် မွန်မြတ်လှ၏။
ရသေ့ရဟန်းပြု၍ အသက်မွေးခြင်းမှာလည်း လောက၌ သူတစ်ပါးကို မညှဉ်းဆဲဘဲ ကောင်းသော အသက်မွေးခြင်းဖြစ်၍ မင်းအဖြစ်ထက် မွန်မြတ်လှ၏” – ဟု သေယျအမတ်အား အကျိုးအကြောင်းပြဿကာ ဆုံးမဟောကြားလေ၏။
သေယျအမတ်လည်း မဖန်ဖန်တောင်းပန်၍မရလျှင် ရသေ့ကို ရှိခိုးခွင့်ပန်ကာ မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီးလျှင် ပင့်ခေါ်၍မရကြောင်း မင်းကြီးအား လျှောက်ထားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကို ဆောင်တော်မူပြီးလျှင် သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
တခြားများစွာသော ရဟန်းတို့လည်း သောတာပတ္တိဖိုလ်စသည်တို့၌ တည်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
သေယျအမတ်သည် - သာရိပုတ္တရာ။
ပုရောဟိတ်သားရသေ့သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အပါယ်ကျစေ၊ အဓမ္မေ၊ ရှာဖွေရဥစ္စာ။
(၂) မတရားဖြင့်၊ သက်မွေးလင့်၊ မသင့်ယုတ်လှစွာ။
(၃) ရဟန်းပြုပြန်၊ ဆွမ်းပန်းခံ၊ မြတ်မွန်သက်မွေးရာ။
(၄) စကြာမန္တာတ်၊ ရဟန်းဇာတ်၊ မြတ်ထက်မြတ်လှပါ။
thumb တိကနိပါတ် - ၄။
အဗ္ဘန္တရဝဂ် -(၂၈၃) ဝဍ္ဎကီသူရကဇာတ်။
ဝက်အပေါင်းကို အညီအညွတ် ဆုံးမစကား လိုက်နာစေပြီးလျှင် ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ကြီးမားသော ရန်သူ ကျားကို အောင်နိုင်သည့် ဝဎုကီ ဝက်မင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အဇာတသတ်၊ လောသလ စစ်တိုက်ကြ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပေဿနဒီ ကောသလမင်း၏ အဖဖြစ်သော မဟာကောသလမင်းကြီးသည် ဗိမ္ဗိာသာရမင်းကြီးအား ဝေဒေဟီ မည်သော သမီးတော်ကို ပေးသည်ရှိသော် ရေချိုးကသယ်မုန့်ဖိုးအတွက် အခွန်တစ်သိန်းထွက်သော ကာသိကရွာကို လက်ဖွဲ့လိုက်သည်၏။
နောက်အခါ အဇာတသတ်မင်းသည် ခမည်းတော် ဗိမ္ဗိသာရမင်းကို သတ်သည်ရှိသော် ဝေဒေဟီ မိဖုရားလည်း သောကနှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ သေလွန်ရရှာ၏။
ထိုအခါ ကောသလမင်းသည် အဇာတသတ်မင်းကား ငါ့တူတော်ဖြစ်သော်လည်း အဖကိုသတ်ကာ င့ါနှမကိုလည်း သေစေဘိ၏။
သို့အတွက် အဖသတ် သူခိုးမင်းအား ငါ့ခမည်းတော် လက်ထက်က သင့်မယ်တော်အား လက်ဖွဲ့လိုက်သော ကာသိကရွာကို သင့်အား မပေးလို၊ ပြန်၍ တိုက်ယူမည်ဟု ကြံစည်၍ ထိုရွာကို အမှီပြုလျက် ကောသလမင်းနှင့် အဇာတသတ်မင်းတို့သည် ရံခါရံခါ စစ်တိုက်ကြ၏။
စစ်တိုက်ရာဝယ် အဇာတသတ်မင်းကာ နုပျို၏။
ကောသလမင်းကား အိုမင်း၏။
ကောသလမင်းသည် မပြတ် စစ်ရှုံးလေ၏။
အဇာတသတ်နိုင်ရန် ကောသလကြံ ထိုအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍ “အမတ်တို့ ... ငါတို့ကား မပြတ်လျှင် စစ်ရှုံးကုန်၏၊ အဘယ်သို့ ပြကုန်အံ့နည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး .... ဘုရားရှင်တို့သည် ပညာရှိကုန်၏။
ရဟန်းတို့စကားကို သူလျှိုစေလွှတ်၍ နားထောင်စေရန် သင့်၏” ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း အမတ်တို့ လျှောက်ထားသော အတိုင်း ရဟန်းတို့စကားကို နားထောင်ရန် သူလျှိုတို့ကို စေလွှတ်လေ၏။
သူလျှိုယောကျ်ားတို့သည် ဇေတဝန် ကျောင်းတော်သို့သွား၍ အစဉ်မပြတ် ချောင်းမြောင်းကာ နားထောင်ကြကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ ဇေတဝန်ကျောင်းအစွန်ဝယ် ဒတ္တနှင့် ဓနုဂ္ဂဟတိဿ ဟူ၍ အိုမင်းသော မထေရ်နှစ်ပါးတို့နေရာ ကျောင်းသို့ ရောက်ကြ၍ ချောင်းမြောင်းကာ နားထောင်နေကြရာ ဓနုဂ္ဂဟတိဿထေရ်သည် ညဉ့်မစ္ဆိမယံတွင် နိုးလတ်၍ မီးဖိုတွင် မီးမွှေးပြီး ထိုင်လျက် “အရှင်ဒတ္တ ... အိပ်သဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ထပါဦးလော့” ဆို၍ ထလာသောအခါ၊ “သင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကြီးသော ကောသလမင်းကား ထမင်းကို ဗိုက်ပြည့်အောင် စားဖို့သာသိသည်၊ တစ်စုံတစ်ရာ စစ်ထိုးခြင်း အစီအရင်ကို မသိ၊ ရှုံး၍သာလျှင် ပြေးရ၏” ဟု စကားစလိုက်၏။
ထိုအခါ ဒတ္တမထေရ်သည် “အရှင် ဓနုဂ္ဂဟတိဿ ... အဘယ်သို့ ပြုခြင်းငှာ သင့်သနည်း” ဟု မေးပြန်၏။
“အရှင်ဒတ္တ ... စစ်ထိုးခြင်းကား - (၁) ပဒုမဗျူဟာ စစ်ထိုးခြင်း၊ (၂) စက္ကဗျူဟာ စစ်ထိုးခြင်း၊ (၃) သကဋဗျူဟာ စစ်ထိုးခြင်း - ဟူ၍ သုံးမျိုး ဖြစ်၏။
ထိုသုံးမျိုးတို့တွင် အဇာတသတ်မင်းကို ဖမ်းလိုလျှင် ဤမည်သော တောင်ဝှမးနံရံနှစ်ဖက်၌ စစ်သည်တို့ကို ထားပြီးလျှင် ရှေ့မှ အားနည်းသော စစ်သည်ကိုပြလျက် တောင်ကြားသို့ဝင်သော အဖြစ်ကို မသိစေဘဲ ဝင်သောလမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့ကာ ရှေ့နောက် နှစ်ဖက်သော တောင်နံရံတို့၌ ကြော်ငြာကုန်လျက် ကွန်၌ထည့်အပ်သော ငါး၊ လက်၌ဆုပ်အပ်သော ငုံးကို ဖမ်းသကဲ့သို့ သကဋဗျူဟာ စစ်ထိုးခြင်းဖြင့် ဖမ်းလျှင် မိနိုင်သည်” ဟု ပြောပြန်၏။
သမီးပေးနှင့်း ကောသလမင်း သူလျှိုတို့လည်း ထိုမထေရ်အို၏ သတင်းစကားကို မှတ်ယူကာ မင်းကြီးအား လေဆာက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း သူလျှိုတို့ကစားကို ကြားလျှင် စစ်သည်တို့ကို ပြင်ဆင်၍ ထွက်တော်မူကာ မထေရ်အိုတို့ ပြောသောအတိုင်း သကဋဗျူဟာ စစ်ထိုးနည်းဖြင့် စစ်ထိုးကာ အဇာတသတ်မင်းကို အရှင်ဖမး၍ ထိုကာသိကရွာကို ရရှိအောင်မြင်ပြီးလျှင် ဝဇီရမည်သော မင်းသမီးကို တူတော်အား လက်ထပ်၍ ထိုမင်းသမီးအား ထိုရွာကို ရေချိုးသကယ်မုန့်ဖိုးပြုကာ လက်ဖွဲလိုက်၏။
ထိုအကြောင်းသည် သံဃာ့ဘောင်၌လည်း ထင်ရှားလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် “ငါ့ရှင်တို့ ... ကောသလမင်သည် ဓနုဂ္ဂဟတိဿမထေရ်၏ အစီအရင်ဖြင့် အဇာတသတ်မင်းကို အောင်နိုင်သည်” ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဤဓနုဂ္ဂဟတိဿသည် ယခုအခါ၌သာ စစ်ထိုးခြင်း၌ လိမ္မာသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လိမ္မာဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဝက်မင်းမွန်မြတ် ဘေးမဲ့လွှတ် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တော၌ ရုက္ခစိုးနတ် ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်ကို မှီ၍နေသော လက်သမားရွာမှ လက်သမားတစ်ယောက်သည် အဆောက်အအုံအတွက် တောသို့သွားသည်ရှိသော် တွင်းတစ်ခုတွင် ကျ၍နေသော ဝက်ငယ်တစ်ကောင်ကိုမြင်လျှင် သနားသဖြင့် အိမ်သို့ဆောင်ယူကာ မွေးမြူထားလေ၏။
ထိုဝက်ငယ်သည် ကြီးပြင်းလတ်သော် ကိုယ်ကြီးလျက် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံ၏။
ကောက်သော အစွယ်ရှိ၏။
အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်း၏။
လက်သမား မွေးမြူထားသောကြောင့် “ဝဍ္ဎကီသူရက” ဟု အမည်ထင်ရှား၏။
သခင် လက်သမား အလုပ်လုပ်သောအခါ နှုတ်သီးဖြင့် သစ်ကိုလှန်၍ပေး၏။
မျဉ်းကြိုးကို ကိုင်၏။
နှုတ်သီးဖြင့် ကိုက်ကာ ပဲခွပ်ပုဆိန် စသည်တို့ကို ယူ၍ပေး၏။
ထိုအခါ လက်သမားသည် ငါ့အိမ်မှာနေလျှင် ဤဝက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် သတ်၍စားလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာ တစ်နေ့သ၌ ဘေးကင်းရာတောတွင် လွှတ်လိုက်၏။
ထိုဝက်လည်း တောသို့ဝင်၍ ဘေးကင်းရာ၊ ချမ်းသာရာ အရပ်ကို ကြည့်ရှုလတ်သော် ကြီးကျယ်သော တောင်ချောက်ကြား တစ်ခုကိုမြင်၍ ထိုအရပ်သို့ သွားလေ၏။
ထိုရပ်ကား များစွာသော ဝက်တို့ဖြင့် ပြွမ်း၏။
ထိုအရပ်၌နေသော ဝက်တို့သည် ဝဎုကီသူကရဝက်ကိုမြင်လျှင် လာ၍ ချဉ်းကပ်ကုန်၏။
ရန်ကင်းစေချင် စစ်ဗျူဟာဆင် ဝဍ္ဎကီသူရဝက်သည် မိမိထံ ချဉ်းကပ်လာော ဝက်အပေါင်းကိုမြင်လျှင် “အချင်တို့ ... ဤအရပ်ကား အစာရေနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် မွေ့လျောဖွယ်ရှိ၏” ဟု ပြောလတ်သော် ဝက်တို့သည် “အရှင် ... မွေ့လျော်ဖွယ်ရှ်ိသည်ကား မှန်ပါ၏၊ သို့သော်လည်း ဘေးရန်ရှိသည်” ဟု ပြော၏။
“အချင်းတို့ ... အဘယ်ဘေးရန် ရှိသနည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင် ... ကျားဘေးရန် ရှိပါသည်” ဟု ပြောလျှင် “ထိုကျားသည် စောစောကလာ၍ မြင်တိုင်း၊ မြင်တိုင်းသော ဝက်တို့ကို ကိုက်၍ သတ်စားပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အချင်းတို့ ... မပြတ်လာ၍ ကိုက်သလော၊ ရံခါ ရံခါ လာ၍ ကိုက်သတ်သလော” ဟု မေး၏။
“အရှင် ...မပြတ်လာ၍ ကိုက်သတ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အချင်းတို့ ... ကျား ဘယ်လောက်များသနည်း” ဟု မေးပြန်လျှင် “အရှင် ... တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အချင်းတို့ ... သင်တို့မှာ ဤမျှလောက် များပြားပါလျက် တစ်ကောင်းတည်းသော ကျားအား စစ်မထိုးနိုင်ကြသလော” ဟု ပြော၏။
“အရှင် ... မထိုးနိုင်ပါ” ဟု ပြောလျှင် “အချင်းတို့ ... ထိုကျားကို ငါဖမ်းမည်၊ ငါစကားကို နားထောင်ကြကုန်လော၊ ကျား ဘယ်မှာနေသနည်း” ဟု ပြောလျှင် “အရှင် တောင်တစ်လုံးမှာ နေပါသည်” ဟု ပြောဆိုကြကုန်၏။
ဝဍ္ဎကီသူရကဝက်သည် ဝက်တို့ကို ညဉ့်အခါ၌သာ ကျက်စားစေ၏။
ကျားနှင်စစ်ထိုးရန် အစီအရင်ကို စီရင်လတ်သော် စစ်ထိုးခြင်းသည် ပဒုမဗျူဟာ၊ စက္ကဗျူဟာ၊ သကဋဗျူဟာဟု သုံးမျိုးရှိခဲ့ရာ ပဒုမဗျူဟာ၏ အစွမ်းဖြင့် စီရင်လေ၏။
ထိုဝက်ကား စစ်နိုင်ရန် မြေဦးခေါင်းကိုသိ၏။
ထိုကြောင့် မြေဦးခေါင်းဖြစ်သော အရပ်ဝယ် ဝက်တို့ကို စည်းဝေးစေ၍ ဝက်တို့၏ မိဘတို့ကို အလယ်၌ ထား၏။
၎င်းတို့ကို ခြံရံကာ ဝက်မတို့ကို ထား၏။
၎င်းတို့ကို ခြံရံကာ ဝက်ငယ်တို့ကို ထား၏။
၎င်းတို့ကို ခြံရံကာ ဝက်အိုတို့ကို ထား၏။
၎င်းတို့ကို ခြံရံကာ စစ်ထိုးနိုင်သော အားကောင်းသော ဝက်တို့ကို ရွေးချယ်လျက်ဆယ်ကောင်တန်သည်၊ အကောင်နှစ်ဆယ် တန်သည်၊ အကောင်သုံးဆယ် တန်သည် အစုများစွာပြု၍ထား၏။
မိမိနေသောနေရာ၏ ရှေ့မှ ဝန်းဝိုင်းသော တွင်းတစ်ခုကို တူးစေ၏။
နောက်မှ ဆောင်းသဏ္ဌာန် အစဉ်သဖြင့် ဝှမ်း၍ လိုဏ်နှင့်တူသော တွင်းတစ်ခုကို ဖီလာကန့်လန့် တူးစေ၏။
ဤသို့သောနည်းဖြင့် စီရင်ပြီးလျှင် ဝဎုကီသကရဝက်သည် ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်မျှသော စစ်ထိုးဝက်တို့ကို ခေါ်ယူ၍ ထိုထိုအရပ်တွင် နေကြလော့၊ မကြောက်ကြလင့်ဟု အမှုကို စီရင်နေစဉ် အရုဏ်တက်လေ၏။
စစ်ဆင်ပြီးမြောက် ကျားလာရောက် ထိုအခါ ကျားသည် လာ၍ အချိန်ရောက်ပြီဟုသိလျှင်သွား၍ ဝက်တို့ရှေ့ တောင်ပြင်တွင်ရပ်လျက် မျက်စိတို့ကိုဖွင့်၍ဝက်တို့ကို ကြည့်၏။
ဝဍ္ဎကီသူရကဝက်သည် ထိုကျားကို အတူပြန်၍ ကြည့်ကြကုန်ဟု အမှတ်သညာကိုပေးသဖြင့် ဝက်တို့သည် ပြန်၍ကြည့်ကြကုန်၏။
ကျားသည် မျက်နှာကိုမော်၍ နားထောင်၏။
ဝက်တို့လည်း ထိုအတူ မျက်နှာကိုမော်၍ နားထောင်ကြကုန်၏။
ကျားသည် ကျင့်ငယ်ကို စွန့်၏။
ဝက်တို့လည်း ထို့အတူ ကျင့်ငယ်ကို စွန့်ကြကုန်၏။