kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပေးစာများ အဲဇကိဂလိကို ထံ လိပ်မူသော ပေးစာများ ဂလိကိုလုပ်ငန်းဥက္ကဋ္ဌ ခဆုရှိဆ အဲဇကိအား ပြန်ပေးဆွဲ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် အစားအစာထုတ်လုပ်ရေး အကြီးစားကုမ္ပဏီ အဲဇကိဂလိ သို့ ပထမဆုံးပေးစာကို ၁၉၈၄ မေ ၁၀တွင် အသွင် ၂၁ မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ က ပေးပို့ခဲ့သည်။
ဒေါ်လာ ၂၁ သန်း တန်ကြေးရှိ ကုမ္ပဏီ၏ ချိုချဉ်ခဲဖွယ်များကို ပိုတက်ဆီယမ်ဆိုင်ယာနိုက်ဒ် ဆိုဒါ သုတ်လိမ်းထားကြောင်း ပေးစာတွင် ရေးသားထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စတိုစင်ပေါ်တွင် တင်ထားကြောင်း ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
ဤသို့ အဆိပ်ခတ်ထားသော ချိုချဉ်များကို မတွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း ဂလိုကို ထုတ်ကုန်များကို စတိုးဆိုင်များမှ သိမ်းဆည်း ဖယ်ရှားခဲ့ရသည့်အတွက် ဒေါ်လာ သန်း ၂၀ ဆုံးရှုံးပြီး အချိန်ပိုင်းအလုပ်သမား ၄၅၀ အား အလုပ်မှ ရပ်နားခဲ့ရသည်။
ခြောက်လန့်မှုနောက်ကွယ်မှ တရားခံ(များ)အား ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖမ်းဆီးနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုအား သရော်မော်ကား ရေးသားထားသည့် စာများကို အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ က မီဒီယာများထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။
ယင်းပေးစာများအနက်မှ အိုဆာကာ ဒေသိယစကားအား ဟိရဂန အက္ခရာ အသုံးဖြင့် ရေးသားထားသော စာတစ်စောင် ၏ ကောက်နှုတ်ချက်တွင် "ချစ်ရပါသော ရဲအရာရှိ ငတုံးများ အလိမ်အညာစကားတွေ မပြောကြပါနဲ့။
ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလား။
ကျွန်တော်တို့ ဂျပန်ပြည်မှာ ပြောလေ့ရှိတဲ့အတိုင်းပေါ့ ရာဇဝတ်မှုတိုင်းဟာ အလိမ်အညာနဲ့ စတာချည်းပဲ။
" အခြား သရော်စာ တစ်စောင်ကို ကိုရှိအန် ရဲဌာနသို့ ပေးပို့ခဲ့ရာ၌ "ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့် တိတ်တိတ်မနေနိုင်ရတာလဲ? ခင်ဗျားတို့ လမ်းပျောက်နေပုံပဲ။
ကျွန်တော်တို့ကပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီရတော့မှာပေါ့။
ခင်ဗျားတို့ကို သဲလွန်စပေးလိုက်မယ်။
စက်ရုံရှေ့ပေါက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ခဲ့ကြတာ။
ကျွန်တော်တို့ သုံးတဲ့ လက်နှိပ်စက်ကတော့ PAN-writer ပဲ။
ထည့်စရာ ပလတ်စတစ်အိတ်ကို လမ်းဘေးအမှိုက်အိတ်ကနေ ယူသုံးထားတာ။
အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ" ဟု ရေးသားပါရှိသည်။
ဇွန် ၂၆ တွင် အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ က ဂလိကိုအား ခွင့်လွှတ်ကြောင်း သတင်းစကား ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီအား အနှောင့်အယှက်ပြုမှုများ ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။
မိုရီနာဂသို့ ပေးစာများ ဂလိုကိုအား အနှောင့်အယှက်ပြုမှု ရပ်တန့်သွားသည့်နောက် အခြား အလားတူရာဇဝတ်ကမ်ပိန်းများအား အမည်ဝှက် တခုတည်းကိုပင် အသုံးပြုလျက် အခြားချိုချဉ်ခဲဖွယ်ကုမ္ပဏီ မိုရီနာဂ၊ စားသောက်ကုန် ကုမ္ပဏီ မာရူဒိုင်း ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် ဟောက့်စ် အစားအစာကော်ပိုရေးရှင်းတို့အား အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ က ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
၁၉၈၄ အောက်တိုဘာ၌ အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ က လက်မှတ်ရေးထိုးထားပြီး "နိုင်ငံ့မာတာများ" ထံသို့ လိပ်မူထားသည့် စာတစောင်ကို အိုဆကာ သတင်းဌာနများသို့လည်းကောင်း ဂလိကိုထံသို့လည်း အလားတူသတိပေးချက်ကို ပေးပို့ခဲ့ သည်။
မိုရီနာဂ သကြားလုံး အထုပ် ၂၀ အား သေစေနိုင်သော ဆိုဒီယမ်ဆိုင်ယာနိုက်ဒ် သုတ်လိမ်းထားကြောင်း ရေးသားပါဝင်သည်။
စာလက်ခံရရှိပြီးနောက် တိုကျိုမှ ဂျပန်အနောက်ပိုင်းတိုင်အောင် ရဲတပ်ဖွဲ့က စတိုးဆိုင်များတွင် ရှာဖွေခဲ့ရာ သေစေနိုင်သော မိုရိနာဂထုတ် ချောကလက်လုံးများနှင့် အိန်ဂျယ်ပိုင်မုန့်များ အထုပ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို မည်သူမျှ အဆိပ်မမိခင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ယင်းအထုပ်များပေါ်၌ "အန္တရာယ်သတိပြု - အဆိပ်ပါသည်" ကဲ့သို့ အမှတ်တံဆိပ်များ ကပ်ထားသည်။
နဂိုအနေအထားပျက်ယွင်းနေသော ချိုချဉ်ထုပ်များအား ၁၉၈၅ ဖေဖော်ဝါရီတွင် ထပ်မံတွေ့ရှိရရာ သေစေနိုင်သော ချိုချဉ်ထုတ်ကုန် စုစုပေါင်း ၂၁ ထုပ်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။
ရဲအုပ်ယာမာမိုတို သေဆုံးခြင်း နှင့် ပေးစာများ ရပ်တန့်သွားခြင်း အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူအား လက်ရမဖမ်းနိုင်သည့်အတွက် ရှိဂစီရင်စု ရဲအုပ် ယာမာမိုတိုက ၁၉၈၅ ဩဂုတ်တွင် အသက်စတေးသည့်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုအဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပွားပြီး ၅ ရက်အကြာ ဩဂုတ် ၁၂ တွင် "မိစ္ဆာ" က မီဒီယာများထံ ၎င်း၏ နောက်ဆုံး သတင်းစကားပါးရာ၌ - ရှီဂစီရင်စုရဲတပ်ဖွဲ့က ယာမာမိုတု သေသွားပြီ။
ဘယ်လောက်တုံးလိုက်သလဲ။
ရှိဂမှာ ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် တိတ်တဆိတ် ခိုအောင်းတဲ့နေရာလည်း မရှိဘူး။
ယိုရှိနို ဒါမှမဟုတ် ရှိကတာတို့ကသာ သေသင့်တဲ့သူတွေ။
၁ နှစ် နဲ့ ၅ လ ကြာတဲ့အထိ သူတို့တွေဘာလုပ်နေကြတာလဲ။
ငါတို့လို လူဆိုးတွေ လွတ်မြောက်မသွားစေနဲ့။
ငါတို့လို လိုက်လုပ်ချင် နေကြတဲ့ အရူးတွေ ရှိတယ်။
ယာမာမိုတိုက ယောက်ျားပီပီသသပဲ သေသွားခဲ့ပြီမို့လို့ စိတ်မကောင်းကြောင်း သတင်းပါး လိုက်ပါတယ်။
အစားအသောက်ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို နှိပ်စက်နေတာတွေကို မေ့ပစ်လိုက်တော့မယ်လို့ ငါတို့က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။
တကယ်လို့များ အစားအသောက်ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ငွေညှစ်တဲ့သူများ ရှိလာခဲ့ရင် ငါတို့ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ကို ပုံတူကူးချသူသာ ဖြစ်တယ်။
ငါတို့က လူဆိုးတွေဆိုတော့ ကုမ္ပဏီတွေကို အနိုင်ကျင့်တာတွေ ထက် တခြားလုပ်စရာတွေရှိတယ်။
လူဆိုးဘဝက ပျော်စရာကောင်းတယ်။
အသွင် ၂၁ မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ။
ဤပေးစာနောက်တွင် အသွင် ၂၁ မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ အကြောင်း မကြားရတော့ပေ။
ဂလိကိုကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌ ခါဇုဟိဆအဲဇခီအား ပြန်ပေးဆွဲမှုအတွက် statute of limitation မှာ ၁၉၈၅ ဇွန်တွင် သက်တမ်းကုန်ပြီး အဆိပ်ခတ်ရန်ကြံစည်မှုအတွက် ၂၀၀၀ ဖေဖော်ဝါရီတွင် သက်တမ်းကုန်သည်။
သံသယဖြစ်ခံရသူ တစ်ဦးကိုမျှ ဖမ်းဆီး ရုံးတင်စွဲဆိုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာလည်း ပဟေဠိဖြစ်ကျန်ရစ်သည်။
အဓိကသံသယရှိသူများ ဗီဒီယိုတိပ်ခွေပေါ်က အမျိုးသား thumb| "ဗီဒီယိုတိတ်ခွေက Man" ၏ ပုံရိပ် ဂလိုကို ချိုချဉ်ခဲဖွယ်များအား အဆိပ်ခတ်မည်ဟု အသွင် ၂၁မျိုးနဲ့ မိစ္ဆာ က ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့်နောက် ဂလိကို၏ ဆိုင်တင်ကုန် အများအပြားအား ဖယ်ရှားရုပ်သိမ်းပြီးသည့်အခါ ယိုမီယူရိ ဘီလူးကြီးများ ဘေ့စ်ဘောလ် ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဂလိကိုချောကလက်များကို အရောင်းစင်များပေါ် တင်နေသည်အား လုံခြုံရေး ကင်မရာမှ ရိုက်ယူဖမ်းမိသည်။
အသွင် ၂၁မျိုးနှင့် မိစ္ဆာ နောက်ကွယ်တွင် ပါဝင်နေသည်ဟု ယုံကြည်ရသည့်အတွက် အခင်းဖြစ်ပွားပြီးနောက် လုံခြုံရေးကင်မရာဓာတ်ပုံကို လူထုထံ ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည်။
မြေခွေးမျက်လုံးပိုင်ရှင် ယန်း သန်း ၅၀ နှင့်အလဲအလှယ်လုပ်သည့်အားဖြင့် မာရူဒိုင်း ဝက်ပေါင်ခြောက်လုပ်ငန်းအား အနှောင့်အယှက်ပြုနေမှု အား ရပ်တန့်ရန် မိစ္ဆာကောင်က သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ၂ ရက်အကြာ ဇွန် ၂၈ ရက်တွင် ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူအဖြစ် သံသယရှိခံရသူအား ရဲတပ်ဖွဲ့က လက်ရဖမ်းမိလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။
အမှုလိုက်တစ်ဦးက မာရူဒိုင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အသွင်ယူလျက် ငွေ အလဲအလှယ်လုပ်ရန်အတွက် မိစ္ဆာ၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ငွေထုပ်ချထားရမည့် နေရာသို့ ရထားစီးသွားစဉ် သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတစ်ဦးက သူ့အား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ပြီး ဆံပင်တိုတိုကို သေသေသပ်သပ်ဖြီးသင်ထားသော လူကောင်ကြီးကြီး အမျိုးသားဟု အဆိုရှိသည်။
"မြေခွေးမျက်လုံး" များ ရှိသည်ဟုလည်း ပြောဆိုသည်။
အမှုလိုက်များက ရထား တစ်စင်းမှ တစ်စင်းကူးပြီး ၎င်းအမျိုးသား နောက် လိုက်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် လွဲချော်သွားခဲ့သည်။
အခြား လျှို့ဝှက် ငွေကြေး အပေးအယူ တစ်ခုကို ဟောက့်စ် အစားအစာကော်ပိုရေးရှင်း နှင့် ပြုလုပ်စဉ်က အဆိုပါ မြေခွေးမျက်လုံးပိုင်ရှင်ကို "မိစ္ဆာ" အဖွဲ့နှင့်အတူ အမှုလိုက်များက တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းက ရဲများလက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။
တိုကျိုမြို့တော်ရဲတပ်ဖွဲ့က အစပထမပိုင်းတွင် ယာကူဇာဂိုဏ်းသား မာနဘုမီယာဇာကိ ကို မြေခွေးမျက်လုံးပိုင်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုတိပ်ခွေပါ အမျိုးအသားနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူမှုကြောင့် သံသယရှိခံရသူအနေဖြင့် ဖော်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အလီဘိုင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဂီလ်ကို-မိုရိနာဂ မှုခင်းများနှင့် ဆက်နွယ်မှုအား ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင် စာရေးဆရာ/ဒါရိုက်တာ မိုက်ကယ်ဝယ်လ်ဘောန် က ဤရာဇတ်မှုဆိုင်ရာ ရုပ်ရှင် "The Monster With 21 Faces" ကို ထုတ်လုပ်သည်။
၂၀၁၈ အောက်တိုဘာ ၁၃ ၌ မီရှီဂန် ဘေးစီးတီးရှိ ပြည်နယ်ပြဇတ်ရုံ၌ ရှိသော CinemaSlice တွင် ကျင်းပသည့် "A Slice of Fright Film Festival" တင်ဆက်ပြသသည်။
ဦးကျော်ဒင် (၁၉၀၀-?) သည် မြန်မာလူမျိုး အပျော်တန်းဘောလုံးနည်းပြ ဖြစ်သည်။
Kyaw Din, Japan Soccer Archive. ငယ်ဘဝနှင့် ပညာရေး ၁၉၀၀ ပြည့် ဇွန်လတွင် မွေးသည်။
၁၉၂၀ ဝန်းကျင်တွင် ဂျပန်သို့ ပညာတော်သင်သွားရာ ၁၉၂၄ ခုတွင် မြန်မာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
နည်းပြအလုပ် ဂျပန်သို့ ပညာတော်သင်ရောက်စဉ် တိုကျိုတန်းမြင့်ကျောင်း၏ တွဲဘက်ကျောင်းဖြစ်သော တိုကျိုအငယ်တန်း တန်းမြင့်ကျောင်းတွင် တုတ်ထောက်ခုန်ကစားသမားဟောင်း ကျော်ဒင်က ဘောလုံးနည်းပြ လုပ်သည်။
ရှီဂျီယိုရှီ ဆူဇူကီ (鈴木 重義) ၏ ပန်ကြားချက်အရ ဝါဆီဒါအထက်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်း၍ နည်းပြလုပ်သည်။
ဆူဇူကီက လက်ထောက်နည်းပြအဖြစ် တာဝန်ယူသည်။
သို့သော် ကျောင်းတက်သည်က ရှိနေသဖြင့် ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် နည်းပြနိုင်သည်တော့ မဟုတ်။
၁၉၂၃ ခုတွင် တိုကျိုနည်းပညာတန်းမြင့်ကျောင်းမှာ နာမည်ကျော် ကန်တိုငလျင်ဒဏ် ခံရပြီး စာမသင်နိုင်တော့။
ထိုကာလရောက်မှသာ နိုင်ငံအနှံ့ ဘောလုံးနည်းစနစ် ဖြန့်ဝေခြင်း လုပ်သည်။
ဝါဆီဒါကျောင်းသည် နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အထက်တန်းကျောင်းများ ဖိတ်ခေါ်ပြိုင်ပွဲ (All-Japan High School Football Tournament) တွင် ၁၉၂၃-၂၄ နှစ်နှစ်ဆက် ဖလားရခဲ့သည်။
၁၉၂၃ ခု ဩဂုတ်လတွင် အဖွဲ့လိုက်ဘောလုံး ဘယ်လိုကစားတယ် စာအုပ်ကို တပည့်အချို့ဖြင့်ပေါင်းကာ အင်္ဂလိပ်-ဂျပန် နှစ်ဘာသာနှင့် ထုတ်ဝေသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ၌ ဘောလုံးနည်းစနစ်အကြောင်းကို သဘောတရား၊ နည်းစနစ်နှင့် ရှင်းပြသည့် ပထမဆုံးစာအုပ် ဖြစ်သည်။
သရုပ်ဖော်ပုံများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။
ရေးသားခဲ့ စာအုပ် အဖွဲ့လိုက်ဘောလုံး ဘယ်လိုကစားတယ် (How to Play Association Football) ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ ၂၀၀၇ ခုတွင် ဂျပန်ဘောလုံးဆိုင်ရာ ဂုဏ်ပြုခန်းမတွင် ဖော်ပြခံရသည်။
thumb|နံကရိုင်းမယ်တော်ရုပ်တု နံကရိုင်းမယ်တော်သည် မြန်မာ့မိရိုးဖလာကိုးကွယ်ယုံကြည်သည့် နတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ပဲခူးမယ်တော် ရိုးရာနတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
တွံတေး၊ဒလ၊မုတ္တမ၊မော်လမြိုင်၊ရန်ကုန်စသော မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းဒေသသားမျာ၏ အထူးပူဇော်မှုခံရသော ရိုးရာနတ်မယ်တော်လည်းဖြစ်၏။
သမိုင်း နံကရိုင်းမယ်တော်၏ သမိုင်းကို နှစ်မျိုးတွေ့ရသည်။
ဇာတ်သည်သဘင်သည်များ ကပြကြသည့် သမိုင်းနှင့် မွန်ရာဇဝင်နှင့် စေတီပေါင်းချုပ်လာ သမိုင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ဇာတ်သဘင်လာ သမိုင်း သက္ကရာဇ် ၁၈၇ တွင် ဟံသာဝတီတွင် သမလမင်းကြီး စိုးစံလျက်ရှိ၏။
ထိုမင်းသည် ဝိမလဟု အမည်ရှိသည့် ညီတော်ကို အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်နှင့် မြှောက်စားထား၏။
ထို့နောက်တွင် ညီတော်အား တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ သွား၍ ပညာသင်ကြားရန်၊ ပညာသင်ကြားပြီး ပြန်လာပါက ကြီးစွာ မြှောက်စားမည်ဟု ကတိပေးလေသည်။
ညီဖြစ်သူ အိမ်ရှေ့မင်းလည်း ပညာသင်ရန် သွားလေသည်။
သမလမင်းကြီးသည် ရွှေဖရုံပွင့်ထဲတွင် သန္ဓေရှိသည် ဆိုသည့် မင်းသမီးကို “ရွှေဖရုံမယ်” ဟူသည့် ဘွဲ့ဖြင့် မိဖုရားကြီးအရာထားကာ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
မင်းကြီးသည် ပညာတော်သင်သွားသည့် ညီတော်ကို ကာလကြာရှည် မေ့လျော့နေ၏။
ညီတော်ဖြစ်သူသည် ပညာသင်ကြားပြီးနောက် တိုင်းပြည်သို့ ပြန်လာသည့်အခါ အစ်ကိုဖြစ်သူသည် သူ၏ ကတိကို မတည်ပဲ လျစ်လျူပြုလျက်ရှိလေသည်။
ထိုအခါ ညီဖြစ်သူသည် အမျက်ထွက်ကာ သမလမင်းကို လုပ်ကြံ၍ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်လေသည်။
ထိုအခါတွင် ရွှေဖရုံမယ်သည် သားငယ်တစ်ယောက်ကို ဖွားမြင်လေသည်။
ထိုအခါ သားတော်ကလေးကို သတ်ဖြတ်စေဟု ဝိမလသည် မိန့်တော်မူရာ ရွှေဖရုံမယ်သည် ကလေးကို ယူဆောင်ကာ ကျွဲကျောင်းရာအရပ်နှင့်နီးသည့် တောစပ်တွင် ဖုံးကွယ်ကာ ဝှက်ထားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကွယ်လွန်သွားရှာပြီဖြစ်သည့် သမလမင်းကြီးသည် ရုက္ခစိုးနတ် ဖြစ်နေ၏။
ထိုအခါ စွန့်ထားခြင်း ခံထားရသည့် သားတော်ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
ကလေးအား “နံကရိုင်း” ဟုအမည်ရှိသည့် ကျွဲမအား နို့တိုက်ကျွေးမွေးစေ၏။
ဤသို့ဖြင့် ကလေးသည် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။
တစ်ခုသောအချိန်တွင် မွန်တို့ အလိုမရှိသဖြင့် နှင့်ထုတ်ခဲ့သည့် ဟိန္ဒူလူမျိုးတို့သည် အရပ်ခုနစ်တောင်ရှည်သည့် လန်ဗားအမည်ရှိသည့် ကုလားကြီးကို တပ်မှူးထား၍ ဟံသာဝတီကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးမည့် အရေးသည် ပေါ်လာ၏။
ထိုအခါ ဝိမလမင်းကြီးသည် ကုလားတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် စစ်သူရဲကောင်းကို ရှာဖွေစေ၏။
ထိုသို့တိုင် ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ဘဲ ဖြစ်နေ၏။
တစ်ခုသောအချိန်တွင် မုဆိုးတစ်ယောက်သည် အမဲရှာထွက်ရင်း ကျွဲအုပ်အလယ်တွင် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့ရကြောင်း ဇနီးသည် ဖြစ်သူကို ပြော၏။
ထိုဇနီးမှတစ်ဆင့် မင်းကြီးသည် ကြားသိရကာ ထိုလူစွမ်းကောင်းလူငယ်ကို ရှေ့တော်သို့ ခေါ်စေ၏။
ရှေ့တော်သို့ ရောက်သည့်အခါ ရုက္ခစိုးသမလမင်းကြီးသည် ညီတော်ဖြစ်သူကို ကိုယ်ထင်ပြကာ ဤလူစွမ်းကောင်းသည် မိမိ၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလေ၏။
ထိုအခါ ဝိမလမင်းကြီးသည် သူ၏တူတော်အား ရန်သူအပေါင်းကို အောင်နိုင်ရန် အစွဲပြုကာ “အဿကုမ္မာ” ဟု အမည်ကို ပေးကာ ချီးမြှင့်မြှောက်စားတော်မူ၏။
ဝိမလမင်းသည်လည်း တူဖြစ်သူကို မိမိ၏ အမှားအား ဝန်ချတောင်းပန်၏။
ဤသို့ဖြင့် အဿကုမ္မာမင်းသားလေးသည် လန်ဗားကုလားတို့ကို မတိုက်ခိုက်မီ ၇ ရက်အချိန်ပေးရန် ပြောဆိုပြီး မိခင်ကဲ့သို့ ကျေးဇူးရှိသည့် “နံကရိုင်း” ကျွဲမကြီးထံမှ ခွင့်ပြုချက် ရယူခဲ့သည်။
နံကရိုင်းကျွဲမကြီးက ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် လန်ဗားကုလားတို့ကို တိုက်ခိုက်အောင်မြင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သင်ကြားပြသပေးလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် အဿကုမ္မာသည် လမ်းခရီး၌ မြစ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကူးမည်အပြုတွင် ဒီရေတို့သည် တက်လာ၏။
ထိုအခါ အဿကုမ္မာသည် တက်လာသော ဒီရေတို့ကို တက်မလာနိုင်စေရန် တားမြစ်လိုက်၏။
ထိုအခါ မေခလာ နတ်သမီးသည် ဒီရေကို တားမြစ်ရပါမည်လောဟု အပြစ်ဆိုလေသည်။
ထို့နောက်တွင် အဿကုမ္မာနှင့် နတ်သမီးတို့သည် လောင်းစားပြုကာ တန်ခိုးပြိုင်ကြလေသည်။
မင်းသားလေးသည် တစ်မောင်းအတွင်း တဒရယ်ကျောပြောင် အမြီးတစ်ထောင်ကို ဖြတ်ပေးရမည်။
နတ်သမီးသည် ချည်ခင်တစ်ထောင်ကို ရှာပေးရမည် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ ဖြင့် အချိန်တစ်မောင်းအတွင်းတွင်အဿကုမ္မာသည် အမြီးတစ်ထောင်ကို ရှာဖွေဖြတ်ယူလာခဲ့သည်။
နတ်သမီးသည်လည်း ချည်ခင်တစ်ထောင်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နတ်သမီးသည် ဒရယ်ကျောပြောင် အမြီးတစ်ချောင်းကို သူ၏ ခါးကြားအနောက်တွင် ညှပ်ကာ ဝှက်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အဿကုမ္မာအား အမြီးတစ်ချောင်းလိုနေသဖြင့် မင်းသားအသင်ရှုံးပြီဟု ဆိုလေသည်။
အဿကုမ္မလည်း အရှုံးပေးလေသည်။
နတ်သမီးသည် “အသင်တောတွင်းသား မင်္ဂလာဆောင်သောနေ့မှာ ဇမ္ဗူရာဇ်ရွှေစင်ကိန်းအောင်းနေသည် ကျွဲခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ကျွန်ုပ်ကို တင်မြှောက်ရမည်” ဟု ဆို၏။
မင်းသားသည် ပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံး၍ ကတိအတိုင်း ပြုပါမည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် အဿကုမ္မာသည် ဟံသာဝတီသို့ ပြန်လာပြီး လန်ဗားကုလားတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ကာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ထို့အတွက်ကြောင့် ဝိမလမင်းကြီးသည် သမီးတော် စောစန္ဒာနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့ကာ အိမ်ရှေ့အရာ အပ်နှင်းခဲ့သည်။
လက်ထပ်သောနေ့တွင် နတ်သမီးကို ပေးထားသည့်ကတိအတိုင်း ဇမ္ဗူရာဇ်ရွှေစင်ကိန်းသည့် ကျွဲခေါင်းကို ဖြတ်ရန် ရှာဖွေလေသည်။
ထိုအခါ နံကရိုင်းကျွဲမကြီး၏ ချိုတွင် ဇမ္ဗူရာဇ်ရွှေစင်ကိန်းနေသည်ကို တွေ့ကြရလေသည်။
ကျွဲမကြီးက မိမိခေါင်းကို ဖြတ်၍ နတ်တင်ရန် မင်းသားအား ပြောသော်လည်း မင်းသားသည် မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်ခေါင်းကို မဖြတ်လိုပေ။
ထိုအခါ ကျွဲမကြီးသည် မိမိ၏ လည်ပင်းအပေါ်ဓားတင်လိုက်ရန် ပြော၍ ဓားတင်လိုက်ရာ ကျွဲမကြီးက သစ္စာပြုသဖြင့် ခေါင်းပြတ်သွားလေသည်။
ထို့နောက်တွင် ထိုနံကရိုင်းကျွဲမကြီး၏ ခေါင်းပြတ်ကြီးဖြင့် မေခလာနတ်သမီးကို ဆက်သလေသည်။
ထိုသို့ အဿကုမ္မာသည် မိခင်သဖွယ်ကျေးဇူးကြီးသည့် နံကရိုင်းကျွဲမကြီးကို သတ်ဖြတ်သည့် ကြီးလေးသည့် ကံကို ပြေပျောက်စေရန် ကျွဲခေါင်းကို ဖြတ်ကာ နံကရိုင်းကျွဲမကြီးကို တင်မြှောက်ပသကြသည်။
ထိုအခါမှ စတင်ကာ မွန်လူမျိုးတို့၏ ရိုးရာနတ်ဖြစ်လာ၍ အစဉ်အလာဖြစ်လာကာ ကျွဲခေါင်းဖြတ်၍ နတ်တင်မြှောက်လာကြသည်။
ကာလရွေ့လျားလာသည့်အခါတွင် ငါး၊ ငါးရံ့ စသည်တို့ကို နဖားထိုးကာ တင်မြှောက်လာကြသည်။
မွန်ရာဇဝင်လာသမိုင်း သမလမင်းကြီးသည် ဟံသာဝတီထီးနန်းကို စိုးစံလျက် ညီဖြစ်သူ ဝိမလမင်းသားကို အိမ်ရှေ့အရာ ပေးသနားထား၏။
သမလမင်းသည် ဘူး၊ ဖရုံ၊ တောင်ယာပဲခင်းလုပ်ကိုင်စားသောက်သည့် မဲအိုးလောင်း၏ သမီးဖြစ်သူကို မိဖုရားတင်မြှောက်ရန် မှူးမတ်တို့ကို သွားရောက်ဆောင်ကြည်းခိုင်း၏။
ထိုအခါ အမျိုးသမီးလေးသည် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရွှေဖရုံခြမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းနေ၏။
သို့သော်လည်း မှူးမတ်တို့သည် အမျိုးသမီးလေးကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး မင်းကြီးသည် မိဖုရားတင်မြှောက်ခဲ့သည်။
ဘွဲ့တော်ကိုလည်း မွန်ဘာသဖြင့် "ကပိုထော်" ဟု ပေးခဲ့သည်။
မြန်မာဘာသာဖြင့် "ရွှေဖရုံမယ်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
(မွန်ရာဇဝင်တစ်စောင်တွင်မူ မိဖုရားကို ရွှေဖရုံမယ်ဖြစ်၍ "ထော်ပွီမန်ဖွိုင်း" ဟု ခေါ်သည်။
) မိဖုရားကြီးသည် သားတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်ပြီးသည့်အခါတွင် ညီဖြစ်သူ ဝိမလမင်းသားသည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို လုပ်ကြံကာ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် မိဖုရားကြီး မွေးဖွားပြီး မိမိနှင့် တူတော်စပ်သည့် ကလေးငယ်ကိုလည်း ဟံသာဝတီနှင့် သထုံပြည်နယ်ခြားရှိ "ကွမ်အပ်သာ" တောအရပ်တွင် သွားရောက်လွှင့်ပစ်စေခဲ့သည်။
ကလေးငယ်ကို တောင်ယာလုပ်ကိုင်စားသောက်သည့် တလိုင်းကရင်အမျိုးသမီး မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်သည့် "မိနံကရိုင်း" သည် ကျွဲကျောင်းထွက်လာရင်းတွေ့သဖြင့် ကောက်ယူမွေးစားခဲ့သည်။
ကလေးငယ်အား ကွမ်အပ်သာ တောစပ်မှ ရခဲ့သည်ကို အမှတ်တရ ဖြစ်စေရန် "အမ်သာ" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။
"ကွမ်သာ" မှာ မွန်ဘာသာဖြင့် နယ်ခြားမင်းသားဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ထို့ကြောင့် "နယ်ခြားမင်းသား" ဟု ခေါ်ခဲ့ရာမှ ကာလရွေ့လျားလာသည့်အခါတွင် "အသားမင်းသား" ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မိနံကရိုင်းသည် ကျွဲနွားများမွေးမြူကာ လယ်ယာလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုသူဖြစ်၏။
မိနံကရိုင်းသည် အသားမင်းသားအား သူ၏ ကျွဲခြံအတွင်းရှိ နို့စားကျွဲမများထံမှ နို့ညှစ်ကာ တိုက်ကျွေးပြီး ပြုစုခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် အသားမင်းသားလေးသည် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ ရန်သူတို့ကို ခုခံကာကွယ်တိုက်ခိုက်နိုင်စေရန်နှင့် ဇနီးကောင်းကောင်းရစေရန် မိနံကရိုင်း၏ ဖခင်ကြီးသည် လက်ဝှေ့ပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
တစ်နေ့သောအခါတွင် အသားမင်းသားလေးသည် မိနံကရိုင်း၏ ကျွဲများကို ကျောင်းနေစဉ် ဟံသာဝတီပြည်မှ အမဲပစ်ရန်လာသည့် မုဆိုးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမိကြပြီး ခင်မင်သွားကြသည်။
တစ်ခုသောအခါတွင် ဟံသာဝတီပြည်အား ဟိန္ဒူလူမျိုးတို့သည် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်မည့် အရေးသည် ပေါ်လာ၏။
ထိုလူမျိုးတို့သည် ဟံသာဝတီပြည်သို့ မွန်လူမျိုးတို့က နှင်ထုတ်လိုက်သည့်သူများ ဖြစ်ကြ၏။
ထိုလူမျိုးအုပ်စုတွင် အရပ်ခုနစ်တောင်ရှိပြီး အမည်မှာ “လန်ဗား” ဟု အမည်ရသည့် ကုလားကြီးသည် တပ်မှူးပြုကာ သင်္ဘောခုနစ်စင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာကာ တိုက်ခိုက်သိမ်ပိုက်မည့်အကြောင်း သဝဏ်လွှာပေးပို့လေ၏။
ထိုအခါ ဝိမလလင်းကြီးသည် လန်ဗားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် သူရဲကောင်းတွင် တိုင်းပြည်တွင်း လှည့်လှည်ရှာဖွေစေခဲ့သည်။
ထိုအခါ မုဆိုးနှင့် မင်းချင်းတို့သည် တွေ့ကြပြီးနောက် မုဆိုးသည် မင်းကြီးအား အသားမင်းသားအကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အသားမင်းသားအား တမန်များ လွှတ်ကာ သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် လန်ဗားကို နိုင်အောင်တိုက်ခိုက်နိုင်ပါက သမီးတော်နှင့် လက်ထပ်ပေးမည်ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ အသားမင်းသားသည် ခုနစ်ရက်မျှ ဆိုင်းပေးရန် ပြောဆိုပြီးနောက် မိနံကရိုင်းထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
မိနံကရိုင်းသည် တိုက်ခိုက်မည်ကို ခွင့်ပြုပြီးနောက် ဘယ်နည်းဘယ်ပုံတိုက်ခိုက်ရမည်ကို သင်ကြားပြသပေး၏။
တိုက်ခိုက်နေစဉ် “ဟေ့ လန်ဗား၊ နောက်ကအမိုးလာပြီဟု အော်ပါ၊ လန်ဗားက လှည့်ကြည့်ပါက လှံနဲ့ထိုးပါ” ဟု သင်ကြားပြသပေးလေသည်။
ထို့နောက်တွင် အသားမင်းသားသည် ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါ လမ်းခုလပ်ရှိ မြစ်တစ်ခုသည် ရေတက်လျက်ရှိသည်။
ထို့နောက်တွင် အသားမင်းသားနှင့် ဒီရေစောင့်နတ်သမီးတို့ တွေ့ကြပြီး တန်ခိုးပြိုင်ကြသည်။
တစ်မောင်းသောအချိန်အတွင်း ဒရယ်ကျောပြောင် အမြီးတစ်ထောင်ကို ရအောင်ရှာရန် ပြိုင်ဆိုင်ကြသည်။
ထိုပြိုင်ပွဲတွင် မင်းသားယူဆောင်လာခဲ့သည့် အမြီးတစ်ချောင်းကို နတ်သမီးသည် ဝှက်ထားသဖြင့် မင်းသားဘက်က တစ်ထောင်မပြည့်ဘဲ အရှုံးပေးရလေသည်။
ပြိုင်ပွဲတွင် “နိုင်တဲ့သူက ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မည်” ဟု ထားခဲ့သည့် ကတိအတိုင်း နတ်သမီးက “အသင်နှင့်တကွ အသင်တို့လူမျိုးတို့ မင်္ဂလာဆောင်ကြသည့်အခါတွင် ကျွဲခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ကျွန်ုပ်ကို တင်မြှောက်ရမည်”ဟု ခိုင်းလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် အသားမင်းသားသည် ဟံသာဝတီသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။
ထို့နောက်တွင် မိနံကရိုင်းသင်ပေးသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း လန်ဗားနှင့် တိုက်ခိုက်ရာ အနိုင်ရခဲ့သည်။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် သမီးဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ပေးလေသည်။
မင်းသားသည် နတ်သမီးကို ပေးခဲ့သည့်ကတိအတိုင်း မိနံကရိုင်းထံသို့ ပြန်လာကာ ကျွဲခေါင်းကို ခွင့်တောင်းကာ ဖြတ်ခဲ့ပြီး တင်မြှောက်ပသခဲ့ပြီး နံကရိုင်းကျွဲနတ်ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကို မင်းကြီးက မေးမြန်းရာမှ မိမိ၏ တူတော်စပ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် မင်းကြီးသည် မင်းသားအား မိမိ၏ အပြစ်အတွက် တောင်းပန်လေသည်။
ထို့နောက်တွင် အသားမင်းသားအား “အသကုမ္မာ”ဟူသည့် ဘွဲ့ကို ပေးကာ ထီးနန်းကို လွှဲပေးခဲ့သည်။
အသားမင်းသား ထီးနန်းစံမြန်းပြီးနောက် ၎င်းကို သတိရနေစေရန် ကွမ်အပ်သာ တောစပ်တွင် “ကျိုက်အပ်သာ” ဟူသည့် ဘွဲ့နှင့် ဘုရားတစ်ဆူ တည်ခဲ့သည်။
ကာလကြာရှည်လာသည့်အခါတွင် ကျိုက်ကသာဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလာကြသည်။
ထိုဘုရားသည် ယခုထက်တိုင် တည်ရှိသည်။
အသားမင်းသားသည် ကျွဲခေါင်းနှင့် ပူဇော်ပသရာမှ ရိုးရာအစဉ်အလာ ဖြစ်လာပြီး နောင်ကြာသည့်အခါတွင် ငါး၊ ငါးရံ့တို့ဖြင့် တင်မြှောက်ပူဇော်ပသလာကြသည်။
မင်္ဂလာစေတီသည် ပင်းယနှင့် အင်းဝ နေပြည်တော်ဟောင်းတို့၏ ဗဟိုချက်တွင်တည်ရှိ၍ ဒုတိယမင်းခေါင် တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သော ဘုရားဖြစ်သည်။
တံတားဦးတွင် တည်ထားခဲ့သောကြောင့် တံတားဦးတည် မင်္ဂလာစေတီတော်ဟူ၍ ထင်ရှားခဲ့သည်။
ဒုတိယမင်းခေါင် ဘုရင်သည် ၎င်းနန်းတက်သည့်နှစ် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၈၄၂ ထဲမှာပင် တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ထင်ရှားသော ရဟန်းစာဆို အကျော်အမော် ရှင်မဟာသီလဝံသနှင့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ တို့ ထိုစေတီတော်ကို မော်ကွန်းများ စပ်ဆိုလျက် ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။
မင်္ဂလာစေတီတော်ကို ဒုတိယမင်းခေါင်ဘုရင်က မြန်မာသက္ကရာဇ် ၈၄၂တွင် စတင်တည်ထားခဲ့ပြီး သက္ကရာဇ် ၈၅၈ တွင် အလယ်ဌာပနာထည့်ခဲ့သည်။
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၈၆၁ တွင်မှ စေတီတော်တည်ထားမှု ဥဿုံပြီးစီးခဲ့သည်။
ရှေးက ကျောက်စာများဖြင့် မှတ်တမ်းထားခဲ့လေ့ရှိခဲ့သော်လည်း မင်္ဂလာစေတီတော်ကိုမူ ကဗျာ၊စာပေ၊ မော်ကွန်းတို့၌ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခဲ့ကြသည်။
ဘုရင်မင်းခေါင်သည် ပထမကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်လှူဒါန်းခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်တည်သကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် မင်္ဂလာစေတီတော်ကိုလည်း တည်တော်မူခဲ့သည်။
သာသနာ သက္ကရာဇ် (၂၀၄၀)၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် (၈၅၈) ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါမှ ဓာတ်တော်မွေတော်စစ်များဖြင့် ခမ်းနားစွာအလယ်ဌာပနာတိုက်တွင် ဌာပနာနိုင်ခဲ့လေသည်။
သက္ကရာဇ် ၈၅၈-ခု၊ နယုန်လဆန်း (၁၃)ရက် (၂၄ မေ ၁၄၉၆) အင်္ဂါနေ့တွင် ဒုတိယဌာပနာတိုက်တွင် ဗုဒ္ဓ၏ ဓာတ်တော်မွေတော်များနှင့် တကွ ဌာပနာပစ္စည်းများကို စနစ်ကျနစွာ ဌာပနာတော်မူခဲ့သည်။
ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၏ မော်ကွန်းသည် သတ္တဌာနနှင့် ဇေတဝန်ကျောင်းပုံတို့ကို ဌာပနသည်မျှကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။
နယုန်လဆန်း (၁၃)ရက်၊ (၂၄ မေ ၁၄၉၆)တွင် စတင်ဌာပနာခဲ့ရာ လပြည့်နေ့တွင် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
ထီးလှိုင်ရှင်စေတီသည် အင်းဝမြို့ဟောင်း စည်တိုပုံမြို့ရိုးအတွင်း မယ်နုအုတ်ကျောင်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ပုဂံခေတ်တွင် ကျန်စစ်သားမင်းသည် အနော်ရထာမင်း၏ အမျက်ဘေးမှ တိမ်းရှောင်စဉ်က ဤကုန်းမြေကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤကုန်းမြေတွင် နားနေစဉ် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာလိုက်ပါလာသော တပ်များသည် ကျန်စစ်သားအား မျက်စိအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်၍ ကြောက်စိတ်ဝင်ပြီး ရှောင်ပြေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။
ဤအဖြစ်ကို တွေ့မြင်သော ကျန်စစ်သားသည် ဤကုန်းမြေအား အောင်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
နန်းစံဘုရင်အဖြစ်သို့ရောက်သောအခါ ဤနေရာတွင် ထီးလှိုင်ရှင်ဘွဲ့အမည်ဖြင့် စေတီတည်ထားသည်။
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၇၂၆-ခုနှစ်တွင် သတိုးမင်းဖျားသည် ဤထီးလှိုင်ရှင်ကုန်းကို အမှီပြု၍ အင်းဝနေပြည်တော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ဘကြီးတော်မင်း လက်ထက်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီး မယ်နုသည် ဤစေတီကြီးကို ရွှေသင်္ကန်းကပ်လှူပူဇော်၍ ထီးတော်သစ် တင်လှူပူဇော်စေခဲ့သည်။
စေတီမှာ မြေစိုက်စေတီအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ဂေါပကအဖွဲ့မှ အနီးကပ်ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိပြီး ရှေးဟောင်းသုတေသနနှင့် အမျိုးသားပြတိုက် ဦးစီးဌာနအနေဖြင့်လည်း လိုအပ်သော အကြံဉာဏ် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ အကူအညီများပေး၍ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသည်။
တာကို () သည် မက္ကဆီကန် ရိုးရာအစားအစာဖြစ်ပြီး ပြောင်း (သို့) ဂျုံနှင့်လုပ်သည့် မုန့်ပြားပေါ်တွင် အစာပလာထည့်ကာ စားရသည်။
အစာအဖြစ် အမဲသား၊ ဝက်သား၊ ကြက်သား၊ ပင်လယ်စာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ဒိန်ခဲတို့ကို သုံးတတ်သည်။
အစာမထည့်သော မုန့်ပြားကို အစပ်ရည် (salsa)၊ ငရုတ်၊ ထောပတ်သီး၊ ထောပတ်သီးနှစ် (guacamole)၊ တရုတ်နံနံ၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ကြက်သွန်နီ၊ ဂေါ်ဖီရွက်တို့နှင့်လည်း တွဲစားတတ်သည်။
နောက်ခံသမိုင်း စပိန်တို့ မက္ကဆီကိုသို့ ခြေချလာရာ တာကိုလည်း တွင်ကျယ်လာသည်။
ရှေးကပင် မက္ကဆီကိုတောင်ကြားတွင် ငါးသားလေးထည့်သည့် တာကိုအား စားလေ့ရှိကြောင်း သမိုင်းအထောက်အထားများ ရှိသည်။
စပိန်တို့ အုပ်ချုပ်သည့်ကာလတွင် ဥရောပသားတို့ တာကိုစားပွဲလုပ်ကြောင်း ဘာနယ် ဒိုင်ယက် ဒဲ ကတ်စတယ်လို၏ မှတ်တမ်းအရ သိရသည်။
ရိုးရာတာကို ရိုးရာတာကိုတွင်ပင် မျိုးကွဲများစွာ ရှိသည်။
ဆန်းသစ်မှုများ မုန့်ပြားမာတာကို thumb|အသင့် ပုံခေါက်ထားသည့် မုန့်ပြားမာ တာကို မုန့်ပြားအား မာအောင် ကြွပ်အောင်လုပ်ထားသည့် တာကိုကို အမေရိကန်၌ အစားများသည်။
၂၀ ရာစု အစောပိုင်းကပင် တက္ကဆက်၊ ကာလီဖိုးနီးယားတို့မှသည် တာကိုစားမှုမှာ နိုင်ငံအနှံ့ တွင်ကျယ်လာသည်။
၁၉၁၄ ခုထုတ် အချက်အပြုတ်စာအုပ်တွင် တာကိုလုပ်နည်း ထည့်ထားကြောင်း တွေ့ရသည်။
မုန့်ပြားမာတာကိုကို စူပါမားကတ်များတွင် အသင့်စားအဖြစ် ရောင်းသည်။
၁၉၅၀ ပြည့်တွင် နယူးယောက်မှ စားသောက်ဆိုင်ရှင် ဂျူဗန်စီယို မယ်ဒိုနာဒိုက တာကိုလုပ်သည့် မုန့်ပြားလုပ်ခွက်ကို မူပိုင်ခွင့်တင်ကာ ရောင်းသည်။
မုန့်ပြားမာတာကိုတွင် ပြောင်းမုန့်ပြားကို အမဲမျှင်၊ ဒိန်ခဲ၊ ဂေါ်ဖီတို့ ထည့်တတ်ပြီး တခါတရံ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ကြက်သွန်နီ၊ တရုတ်နံနံ၊ အချဉ်ရည်နှင့် ထောပတ်သီး (သို့) ထောပတ်သီးနှစ် ထည့်ကာ ရောင်းသည်။
မုန့်ပြားပျော့တာကို ပြောင်းနှင့်ပင် လုပ်သော်လည်း မီးတိုက်၍လည်းကောင်း၊ ပေါင်း၍လည်းကောင်း လုပ်ခြင်းဖြင့် ရိုးရာဆန်ဆန် မုန့်ပြားပျော့တာကို ရလာသည်။
၂၀၀၀ ပြည့် နောက်ပိုင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်တွဲများနှင့် အကြီးစားထုတ်လုပ်သူတို့က ဂျုံနှင့် လုပ်လာကြသည်။
မုန့်ပြားပျော့တာကိုသည်လည်း မုန့်ပြားမာတာကိုကဲ့သို့သော အစာပလာများ သုံးသည်။
မနက်စာတာကို တက္ကဆက်နေ မက္ကဆီကန်စာ ဖြစ်သည့် မနက်စာတာကိုတွင် အသား၊ ဥ၊ ဒိန်ခဲနှင့် အခြား အစာပလာကို ထည့်သွင်းသည်။
အချို့က မနက်စာတာကို အစမှာ အော်စတင်ကဟု ဆိုသည်။
အိန္ဒိယတာကို အိန္ဒိယတာကို (သို့) နာဗာဂျိုမှာမူ မုန့်ပြား မဟုတ်ဘဲ မုန့်ကြော်သာ ဖြစ်သည်။
အမေရိကန်နှင့် ကနေဒါတို့တွင် ပွဲခံစာအဖြစ် စားကြသည်။
လူသိများ လုပ်ဆောင်ချက် အမေရိကန်တွင် နှစ်စဉ် အောက်တိုဘာလ ၄ ရက်ကို အမျိုးသားတာကိုနေ့ အဖြစ် ပွဲခံလေ့ ရှိသည်။
လဒူ () သည် မုန့်ချိုလုံးတမျိုး ဖြစ်ပြီး အိန္ဒိယတိုက်ငယ်တွင် စပေါ်သည်။
သင်္သကရိုက်စကား လတ္တိက မှ လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဂျုံ၊ ဆီနှင့် သကြားကို အခြေခံလုပ်ပြီး မြေပဲ၊ သီဟိုဠ်စေ့ခြောက်တို့ ထည့်တတ်သည်။
ပွဲလမ်းသဘင်နှင့် ဟင်ဒီ ဘာသာရေး အခမ်းအနားတို့တွင် တည်လေ့ရှိသည်။
ချားလ်စ်မိုင်းလ်မန်ဆန် (; né Maddox, ၁၉၃၄ နိုဝင်ဘာ ၁၂ - ၂၀၁၇ နိုဝင်ဘာ ၁၉) သည် အမေရိကန် ရာဇဝတ်သား နှင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
၁၉၆၇ နှစ်လယ်တွင် မန်ဆန်မိသားစုဟု လူသိများလာသော ကယ်လီဖိုးနီယားအခြေစိုက် စိတ်တူကိုယ်တူအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၉ ဇူလိုင်နှင့် ဩဂုတ်၌ မန်ဆန်၏ နောက်လိုက်များက ကွင်းဆက် လူသတ်မှု ၉ မှုကို နေရာ ၄ နေရာတွင် ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။
မန်ဆန်နှင့် အခြားပါဝင်သူများအကြား အငြင်းပွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လူမျိုးရေးစစ်ပွဲအား စတင်ရန် အကွက်ချကြံစည်ခဲ့သည်ဟု လော့စ်အန်ဂျလိစ် ကောင်တီ ခရိုင်ရှေ့နေက ဆိုသည်။
လူ ၇ ဦးသေဆုံးမှုအတွက် ပထမဒီဂရီ လူသတ်မှုနှင့် လူသတ်ရန် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုဖြင့် ၁၉၇၁ တွင် စီရင်ချက်ချခံရသည်။
လူသတ်မှုများအတွက် မန်ဆန်က အတိအလင်း အမိန့်မပေးခဲ့ဟု တရားရုံးက လက်ခံခဲ့သော်လည်း သူ၏ အတွေးအခေါ်က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုမြောက်သည်ဟု ၎င်းတို့က ချေပခဲ့သည်။
ဂယ်ရီဟင်းမန်းနှင့် ဒေါ်နယ်ရှီးယားတို့ သေဆုံးမှုအတွက် ပထမဒီဂရီလူသတ်မှုအဖြစ် မန်ဆန် စီရင်ချက်ချခံရသည်။
မန်ဆန်မိသားစုတည်ထောင်စဉ်က မန်ဆန်မှာ ပြစ်မှုအမျိုးမျိုးအတွက် စာရိတ္တပြုပြင်ဌာနများ၌ သက်တမ်းတစ်ဝက်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ရသော ထောင်ထွက်ဟောင်း အလုပ်လက်မဲ့တစ်ဦးဖြစ်သည်။
လူသတ်မှုများ မဖြစ်ပွားမီက the Beach Boys တည်ထောင်သူ အဖွဲ့ဝင် ဒရမ်မာ ဒန်းနစ်စ်ဝီလ်ဆန်နှင့် ကံအားလျော်စွာ ပေါင်းစည်းမှုမှတဆင့် လော့စ်အန်ဂျလိစ် တေးဂီတနယ်ပယ် အစွန်အဖျား၌ တေးရေးတေးဆိုဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၉၆၈ တွင် ယင်းအဖွဲ့က မန်ဆန်၏ သီချင်း "Cease to Exist" ကို "Never Learn Not to Love" ဟု အမည်ပြောင်းပြီး ဘီခြမ်းလုံးချင်းတေး အဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သော်လည်း မန်ဆန်အား အမည်တပ်ဖော်ပြခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ဘီတဲလ်စ် အဖွဲ့ အထူးသဖြင့် ("ဝှိုက်အယ်လ်ဘမ်" ဟုလည်း လူသိကြ) သော ၁၉၆၈ ထုတ် နားဆင်သူအလိုကျ ခေါင်းစဉ်တပ်နိုင်သည့်အယ်လ်ဘမ်အား စွဲလမ်းနေခဲ့သည်ဟု လော့စ်အန်းဂျလိစ် ခရိုင်ရှေ့နေက ပြောကြားသည်။
အဖွဲ့၏ တေးစာသားအား မိမိသဘောဖြင့်မိမိ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ကာ ကျရောက်လုဆဲ ကမ္ဘာပျက်မည့် လူမျိုးရေးစစ်ပွဲအား ဖော်ညွှန်းရန် "Helter Skelter" ဆိုသည့် အသုံးကို မွေးစားခဲ့သည်။
မန်ဆန်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များဖြစ်သော အမျိုးသမီးငယ်များက ဤကဲ့သို့လူသတ်မှုများကျူးလွန်ခြင်းက ထိုစစ်ပွဲလျင်လျင်မြန်မြန်စတင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြကြောင်း အစိုးရရှေ့နေက တရားခွင်၌ ထွက်ဆိုသည်။
မန်ဆန်၏ သူငယ်ချင်း ဘော့ဘီဘိုဆောလေး အပြစ်မှ လွတ်စေရန် ကြံစည်၍ တိတ်-လာဘီယန်ကာ လူသတ်မှုများအား ပုံတူကူးကျခဲ့ခြင်းဟု အခြားကာလပေါ်တွေ့ဆုံမေးမြန်းခန်းများနှင့် မန်ဆန်၏ ရှေးဦးပြစ်မှုများအတွက် ဒဏ်ငွေချမှတ်သည့် တရားခွင်၌ ထွက်ဆိုသူများက ခိုင်ခိုင်မာမာပြောဆိုသည်။
Day, James Buddy (Director). 2017. Charles Manson: The Final Words (Documentary). Pyramid Productions. မန်ဆန်၏ နာမည်ဆိုးစတင်ကျော်ကြားချိန်ကပင် သူနှင့်ဆက်နွယ်သည့် ပေါ့ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားလာပြီး ရူးသွပ်မှု၊ အကြမ်းဖက်မှု နှင့် အော့နှလုံးနာဖွယ်ရာတို့၏ ပြယုဂ်ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။