kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ငါ့သျှင်တို့ ပံ့သကူသင်္ကန်းကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် လမ်းခရီး၌ ပုဆိုးစုတ်ပိုင်းကို မြင်၍လက်ဝဲခြေဖြင့် နင်းပြီး လကျာ်ခြေဖြင့် ဖြန့်၍ ထိုပုဆိုးစုတ်ပိုင်း၌ ခိုင်ခံ့သော အသားကို ဆုတ်ယူပြီးလျှင်သွားလေရာသကဲ့သို့ ငါ့သျှင်တို့ ဤအတူသာလျှင် မစင်ကြယ်သော ကိုယ်ကျင့်ရှိ၍ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကိုယ်အကျင့် မစင်ကြယ်သည်၏ အဖြစ်ကို ထိုအခါ၌ နှလုံးမသွင်းမူ၍နှုတ်အကျင့် စင်ကြယ်သည်၏ အဖြစ်ကိုသာ နှလုံးသွင်းအပ်၏၊ ဤသို့အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်။
(၁) ငါ့သျှင်တို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ငါးမျိုးတို့တွင် မစင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၍ စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိသည့်ပုဂ္ဂိုလ်၌ အဘယ်သို့လျှင် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်နည်း။
ငါ့သျှင်တို့ မှော် ရေညှိတို့ဖြင့် မြှေးယှက်အပ်သော ရေကန်သည် ရှိရာ၏၊ ထိုအခါ နွေ နေပူတို့ဖြင့်တွေ့ထိ နှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍ ခရီးပင်ပန်းလျက် အစာရေစာ ဆာလောင် မွတ်သိပ်သော ယောက်ျားသည်လာရာ၏၊ ထိုယောက်ျားသည် ထိုရေကန်တွင်းသို့ သက်ဆင်း၍ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် ထိုထို ဤသို့မှော် ရေညှိကို ဖယ်ရှားလျက် လက်ခုပ်ဖြင့် သောက်ပြီးလျှင် ဖဲသွားလေရာသကဲ့သို့၊ ငါ့သျှင်တို့ ဤအတူသာလျှင် မစင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၍ စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ နှုတ်အကျင့်မစင်ကြယ်သည်၏ အဖြစ်ကို ထိုအခါ၌ နှလုံးမသွင်းမူ၍ ကိုယ်အကျင့်စင်ကြယ်သည်၏ အဖြစ်ကိုသာ နှလုံးသွင်းအပ်၏၊ ဤသို့အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်။
(၂) ငါ့သျှင်တို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ငါးမျိုးတို့တွင် မစင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိ၍ မစင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိသော ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုလည်းကောင်း ရသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ အဘယ်သို့လျှင် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်နည်း။
ငါ့သျှင်တို့ နွားခြေရာခွက်၌ ရေအနည်းငယ်ရှိရာ၏၊ ထိုအခါ နွေ နေပူတို့ဖြင့် တွေ့ထိနှိပ်စက်အပ် သည်ဖြစ်၍ ခရီးပင်ပန်းလျက် အစာရေစာ ဆာလောင် မွတ်သိပ်သော ယောက်ျားသည် လာရာ၏၊ ထိုယောက်ျားအား— “ဤနွားခြေရာခွက်၌ ရေသည် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်၏၊ အကယ်၍ ငါသည် လက်ခုပ်ဖြင့်ဖြစ်စေခွက်ဖြင့်ဖြစ်စေ သောက်လိုက်ပါမူ ထိုရေကို လှုပ်ရှားစေမိပေလိမ့်မည်၊ နောက်ကျုစေမိပေလိမ့်မည်၊ သောက်၍ မဖြစ်သည်ကိုမူလည်း ပြုမိပေလိမ့်မည်၊ အကယ်၍ ငါသည် လေးဖက်ထောက်ဝပ်လျက် နွားကဲ့သို့ သောက်၍ ဖဲသွားရမူ ကောင်းပေရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်ရာ၏။
ထိုယောက်ျားသည် လေးဖက်ထောက်ဝပ်၍ နွားကဲ့သို့ သောက်ပြီးလျှင် ဖဲသွားရာသကဲ့သို့၊ ငါ့သျှင်တို့ ဤအတူသာလျှင် မစင်ကြယ်သောကိုယ်အကျင့်လည်းရှိ မစင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်လည်းရှိ၍ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုလည်းကောင်း၊ ရသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကိုယ်အကျင့် မစင်ကြယ်မှုကိုလည်းကောင်း နှုတ်အကျင့် မစင်ကြယ်မှုကိုလည်းကောင်း ထိုအခါ၌ နှလုံးမသွင်းအပ်၊ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုသော်လည်းကောင်းနှလုံးသွင်းအပ်၏၊ ဤသို့အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်။
(၃) ငါ့သျှင်တို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ငါးမျိုးတို့တွင် မစင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်လည်းရှိ မစင်ကြယ်သောနှုတ်အကျင့်လည်းရှိ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုလည်းကောင်း မရသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ အဘယ်သို့လျှင် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်နည်း။
ငါ့သျှင်တို့ အနာနှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍ ဆင်းရဲသော ပြင်းထန်စွာနာသော ယောက်ျားသည် ခရီးဝေးသို့သွားရာ၏၊ ထိုယောက်ျား၏ ရှေ့မှလည်း ရွာဝေးကွာ၏၊ နောက်မှလည်း ရွာဝေးကွာ၏၊ ထိုယောက်ျားသည် လျောက်ပတ်သော စားဖွယ်တို့ကို မရရာ၊ လျောက်ပတ်သော ဆေးတို့ကို မရရာ၊ လျောက်ပတ်သော အလုပ်အကျွေးကို မရရာ၊ ရွာတစ်ပါးသို့ ပို့ဆောင်မည့်သူကို မရရာ၊ ထိုသူနာကိုခရီးရှည်သွားသော ယောက်ျားတစ်ဦးသည် မြင်လေရာ၏၊ ထိုယောက်ျားသည် ထိုသူနာ၌ ကြင်နာခြင်းကိုသာလျှင် ဖြစ်စေရာ၏၊ သနားခြင်းကိုသာလျှင် ဖြစ်စေရာ၏၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းကိုသာလျှင် ဖြစ်စေရာ၏။
ဤယောက်ျားသည် လျောက်ပတ်သော စားဖွယ်တို့ကို ရပါမူ လျောက်ပတ်သော ဆေးတို့ကို ရပါမူလျောက်ပတ်သော အလုပ်အကျွေးကို ရပါမူ ရွာသို့ ပို့ဆောင်မည့်သူကို ရပါမူ ကောင်းလေစွဟု သနားစောင့်ရှောက်မှုကို ဖြစ်စေရာ၏။
ထိုသို့ ဖြစ်စေရခြင်းသည် အဘယ့်ကြောင့်နည်း၊ ဤယောက်ျားသည် ဤအရပ်၌ပင်လျှင် အကျိုးမဲ့ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ပါစေလင့်ဟု (နှလုံးသွင်းမိသောကြောင့်တည်း)။
ငါ့သျှင်တို့ ဤအတူသာလျှင် မစင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်လည်းရှိ မစင်ကြယ်သောနှုတ်အကျင့်လည်းရှိ၍ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုလည်း ကောင်းမရသော ပုဂ္ဂိုလ်၌လည်း ကြင်နာခြင်းကိုသာလျှင် ဖြစ်စေရမည်၊ သနားခြင်းကိုသာလျှင် ဖြစ်စေ ရမည်၊စောင့်ရှောက်ခြင်းကို သာလျှင် ဖြစ်စေရမည်။
ဤအသျှင်သည် ကာယဒုစရိုက်ကို ပယ်၍ ကာယသုစရိုက်ကို ပွားပါမူ ဝစီဒုစရိုက်ကို ပယ်၍ ဝစီသုစရိုက်ကို ပွားပါမူ မနောဒုစရိုက်ကို ပယ်၍ မနောသုစရိုက်ကို ပွားပါမူ ကောင်းလေရာ၏ဟု ကြင်နာသနားစောင့်ရှောက်မှုကို ဖြစ်စေရမည်။
ထိုသို့ဖြစ်စေရခြင်းသည် အဘယ့်ကြောင့်နည်း၊ ဤအသျှင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီး၍ သေပြီးသည်မှနောက်၌ ချမ်းသာကင်းသော မကောင်းသော လားရာ ပျက်စီး၍ ကျရောက်ရာ ဖြစ်သော ငရဲသို့မကပ်ရောက် ပါစေလင့်ဟု (နှလုံးသွင်းမိသောကြောင့်တည်း)၊ ဤသို့အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို့ပယ်ဖျောက်ရမည်။
(၄) ငါ့သျှင်တို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ငါးမျိုးတို့တွင် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်လည်းရှိ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်လည်း ရှိ၍ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကိုလည်းကောင်း ရသော ပုဂ္ဂိုလ်၌ အဘယ်သို့လျှင် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ရမည်နည်း။
ငါ့သျှင်တို့ ကြည်လင် ချိုမြိန် အေးမြသည့် ရေရှိသော ဖြူဖွေးသော ရေအဆင်းရှိသော ဆိပ်ကမ်းကောင်းသော နှလုံးမွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော အထူးထူးသော သစ်ပင်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်သော ရေကန်သည်ရှိရာ၏၊ ထိုအခါ နွေ နေပူတို့ဖြင့် တွေ့ထိ နှိပ်စက်အပ်သည် ဖြစ်၍ ခရီးပင်ပန်းလျက် အစာရေစာဆာလောင် မွတ်သိပ်လာသော ထိုယောက်ျားသည် ထိုရေကန်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းလျက် ရေချိုး၍လည်းကောင်း၊ ရေသောက်၍လည်းကောင်း တစ်ဖန်ပြန်တက်ပြီးလျှင် ထိုသစ်ပင်ရိပ်၌ပင်လျှင် ထိုင်၍ဖြစ်စေ အိပ်၍ဖြစ်စေ နေရာသကဲ့သို့၊ ငါ့သျှင်တို့ ဤအတူသာလျှင် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်လည်းရှိ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်လည်း ရှိ၍ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်၏ကြည်လင်မှုကိုလည်းကောင်း၊ ရသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကိုယ်အကျင့် စင်ကြယ်မှုကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်အကျင့်စင်ကြယ်မှုကိုလည်းကောင်း ထိုအခါ၌ နှလုံးသွင်းအပ်၏၊ ရံဖန်ရံခါ (ဝိပဿနာ) စိတ်၏ အခွင့်အလမ်းနှင့်စိတ်၏ ကြည်လင်မှုရခြင်းကိုလည်း နှလုံးသွင်းအပ်၏၊ ဤသို့အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကိုပယ်ဖျောက်ရမည်။
ငါ့သျှင်တို့ ထက်ဝန်းကျင်ကြည်ညိုဖွယ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို အစွဲပြု၍ စိတ်သည် ကြည်လင်၏။
(၅) ငါ့သျှင်တို့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ကြောင်း တရားတို့သည် ဤငါးမျိုးတို့တည်း၊ ရဟန်းအားအာဃာတဖြစ်ပေါ်ရာ အာရုံ၌ (ဤငါးမျိုးတို့ဖြင့်) အာဃာတကို အချင်းခပ်သိမ်း ပယ်ဖျောက်ရမည်ဟု (မိန့်ဆို၏)။
သာကစ္ဆသုတ်သည် အသျှင်သာရိပုတြာမိန့်မကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သာကစ္ဆသုတ် ထိုအခါ၌ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်ရဟန်းတို့”ဟု ခေါ်တော်မူ၏၊ “ငါ့သျှင်”ဟူ၍ ထိုရဟန်းတို့သည် အသျှင်သာရိပုကြာအား ပြန်ကြား လျှောက်ထားကြကုန်၏၊ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ဤတရားကို ဟောတော်မူ၏။
ငါ့သျှင်တို့ တရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့နှင့် ဆွေးနွေး မေးမြန်းရန်သင့်လျော်၏။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ — ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် မိမိကလည်း 'သီလ' နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ သီလပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သောစကားဖြင့် မေးလာသည့် ပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
မိမိကလည်း 'သမာဓိ' နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ သမာဓိပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသောပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
မိမိကလည်း 'ပညာ' နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ ပညာပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသော ပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
မိမိကလည်း (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်မှု အရဟတ္တဖိုလ် 'ဝိမုတ္တိ' နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်မှု အရဟတ္တဖိုလ် 'ဝိမုတ္တိ' ပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသော ပြဿနာကိုလည်းဖြေဆိုနိုင်၏။
မိမိကလည်း (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်မှု 'အရဟတ္တဖိုလ်' ကို ဆင်ခြင်တတ်သော 'ပစ္စဝေက္ခဏာ' ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်မှု 'အရဟတ္တဖိုလ်' ကို ဆင်ခြင်တတ်သော 'ပစ္စဝေက္ခဏာ' ဉာဏ် အမြင်ပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသော ပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
ငါ့သျှင်တို့ ဤတရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့နှင့် ဆွေးနွေးမေးမြန်းရန် သင့်လျော်၏ဟု (မိန့်ဆို၏)။
သာဇီဝသုတ်သည် အသျှင်သာရိပုတ္တရာ မိန့်မကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သာဇီဝသုတ် ထိုအခါ၌ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်ရဟန်းတို့”ဟု ခေါ်တော်မူ၏။
ငါ့သျှင်တို့ တရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့ မေးဖြေခြင်းငှါ ထိုက်၏။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ - ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် မိမိကလည်း သီလနှင့် ပြည့်စုံ၏၊ သီလပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသော ပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
မိမိကလည်း (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်မှု 'အရဟတ္တဖိုလ်'ကို ဆင်ခြင်တတ်သော 'ပစ္စဝေက္ခဏာ'ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံ၏၊ (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်မှု 'အရဟတ္တဖိုလ်'ကို ဆင်ခြင်တတ်သော'ပစ္စဝေက္ခဏာ' ဉာဏ် အမြင်ပြည့်စုံမှုနှင့်စပ်သော စကားဖြင့် မေးလာသော ပြဿနာကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်၏။
ငါ့သျှင်တို့ ဤတရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့ မေးဖြေခြင်းငှါထိုက်၏၊ တကွ အသက်မွေးရန် သင့်လျော်၏ဟု (မိန့်ဆို၏)။
-အံ၊၂၊၁၆၈။
အံ၊မြန်၊၂၊၂၁၄။
အံ၊ဋ္ဌ၊၃၊၅၈။
-အင်္ဂုတ္တရနိကာယ၊ ပဉ္စကနိပါတ၊ ၄-စတုတ္ထပဏ္ဏာသက၊ (၁) ၂-အာဃာတဝဂ္ဂ၊ ပဉ္စမသုတ်။
ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပြဿနာမေးမြန်းသောသူ၏ ပြဿနာမေးခြင်း အကြောင်းငါးပါးနှင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပြဿနာမေးမြန်းခြင်းသည် ပဉ္စမမြောက် အကြောင်း ဖြစ်ပုံကို အရှင်သာရိပုတ္တရာက ရဟန်းတို့အား ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
အဋ္ဌကထာ၌ ဖွင့်ဆိုချက် အနည်းငယ်ရှိပါသည်။
ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက်၊ သာသနဓဇ သိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ၊ B.A (ဝိဇ္ဇာဂုဏ်ထူး-သီရိလင်္ကာ)၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တ ကေလာသမဟာထေရ် တိပိဋကသူစိကျမ်း နှင့် နိုင်ငံတော်ပရိယတ္တိသာသနာ့ တက္ကသိုလ် (ရန်ကုန်) ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တကုမာရထေရ် တိပိဋက သုတ္တသူစိ ဝိဘာဝိနီ ပဉှပုစ္ဆာသုတ် သည် အသျှင်သာရိပုတ္တရာ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပဉှပုစ္ဆာသုတ် ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်ရဟန်းတို့”ဟု ခေါ်တော်မူ၏။
ငါ့သျှင်တို့ သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေးသူဟူသမျှ အားလုံးသည် အကြောင်းငါးမျိုးတို့ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုအကြောင်းငါးမျိုးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးဖြင့်သော်လည်းကောင်း မေး၏။
အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ — ပညာနုံ့သည်၏ အဖြစ် အလွန်တွေဝေသည်၏ အဖြစ်ကြောင့် သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
ယုတ်ညံ့သော အလိုရှိသဖြင့် အလိုဆိုးနှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
နှိပ်စက်လိုသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
သိလိုသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
ထို့ပြင် အကယ်၍ ပြဿနာကို ငါ မေးသည်ရှိသော် ကောင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ပါမူ ကောင်း၏၊ ကောင်းစွာမဖြေဆိုနိုင်ပါမူ ငါသည်ပင် ထိုသူအား ကောင်းစွာ ဖြေကြားမည်ဟု ဤသို့ စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
ငါ့သျှင်တို့ သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေးသူဟူသမျှအားလုံးသည် ဤအကြောင်းငါးမျိုးတို့ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုအကြောင်းငါးမျိုးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးဖြင့်သော်လည်းကောင်း သူတစ်ပါးအား ပြဿနာမေး၏။
ငါ့သျှင်တို့ ငါသည်မူကား အကယ်၍ ပြဿနာကို ငါမေးသည်ရှိသော် ကောင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ပါမူကောင်း၏၊ ကောင်းစွာ မဖြေဆိုနိုင်ပါမူ ငါသည်ပင် ထိုသူအား ကောင်းစွာ ဖြေကြားမည်ဟု ဤသို့စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ သာလျှင် သူတစ်ပါးအား ပြဿနာကို မေး၏ဟု (မိန့်ဆို၏)။
-သံ၊၃၊၁၁၇-၈။
သံ၊မြန်၊၃၊၁၂၂-၃။
-သံယုတ္တနိကာယ၊ မဟာဝဂ္ဂသံယုတ္တ၊ ၂-ဗောဇ္ဈင်္ဂသံယုတ္တ၊ ၈-နိရောဓဝဂ္ဂ၊ ဒသမသုတ်။
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဗောဇ္ဈင်တစ်ပါးစီ တစ်ပါးစီကို နိရောဓသညာနှင့်တကွ ဝိဝေကနိဿိတ, ဝိရာဂနိဿိတ, နိရောဓနိဿိတ, ဝေါဿဂ္ဂပရိဏာမီ ဖြစ်အောင်ပွားများလျှင် ကြိမ်ဖန် များစွာ အလေ့အလာပြုလျှင် မဟပ္ဖလ မဟာနိသံသဖြစ်ပုံ အကျယ်ကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
-အံ၊၂၊၁၆၈-၁၇၂။
အံ၊မြန်၊၂၊၂၁၄-၈။
အံ၊ဋ္ဌ၊၃၊၅၈-၉၊ အံ၊ဋီ၊၃၊၅၂။
-အင်္ဂုတ္တရနိကာယ၊ ပဉ္စကနိပါတ၊ ၄-စတုတ္ထပဏ္ဏာသက၊ (၁၅) ၂-အာဃာတဝဂ္ဂ၊ ဆဋ္ဌသုတ်။
ဘုရားရှင် ကောသလနိုင်ငံ သာဝတ္ထိမြို့ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သညာဝေဒယိတ နိရောဓသမာပတ္တိကထာနှင့် ဆက်စပ်၍ ရဟန်းတို့အား အရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ မိန့်ကြားချက်ကို ဘုရားရှင်၏ မျက်ကွယ်၌ သုံးကြိမ်, မျက်မှောက်သုံးကြိမ် ကန့်ကွက်ပြောဆိုသော လာဠုဒါယီကို ဘုရားရှင် ငေါက်ငမ်းတော် မူပြီး၊ မထေရ်ကြီးအား ညှင်းဆဲနှိပ်စက်သည် လျစ်လျူရှုနေသော အရှင်အာနန္ဒာနှင့် ရဟန်းများကို ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်၏ မိန့်ကြားချက်ကို အတည်ပြု မိန့်ကြားတော်မူသည်။
ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားရှင်၏ မိန့်ကြားတော်မူချက်အရ အရှင်ဥပဝါဏထေရ်က သီတင်းသုံးဖော်တို့ ပိယ, မနာပ, ဂရု, ဘာဝနီယ ဖြစ်သောထေရ်ကြီး၏ အရည်အချင်း (၅)မျိုးတို့ကို လျှောက်ထားရာ ဘုရားရှင်က သာဓုခေါ် အနုမောဒနာပြုတော်မူပြီး ဤအရည်အချင်းများနှင့်ပြည့်စုံသော မထေရ်ကြီးကိုသာ သီတင်းသုံးဖော်တို့ အလေးအမြတ်ပြုကြပုံ၊ အသက်အရွယ်ကြီးရုံမျှဖြင့် အလေးအမြတ် မပြုပုံကို ရဟန်းတို့အား ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။
-အံ၊၃၊၂၄၉။
အံ၊မြန်၊၃၊၂၄၈၊ -အင်္ဂုတ္တရနိကာယ၊ နဝကနိပါတ၊ ၂-ဒုတိယပဏ္ဏာသက၊ (၆) ၁-ခေမဝဂ္ဂ၊ နဝမသုတ်။
အရှင်အာနန္ဒာနှင့် အရှင်ကာဠုဒါယီထေရ်တို့ ဝံသနိုင်ငံ ကောသမ္ဗီမြို့ ဃောသိတာရုံကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေကြစဉ် နိရောဓနှင့်ဆက်စပ်၍ အရှင်ကာဠုဒါယီထေရ်က မေးလျှောက်သဖြင့် သမာပတ်(၈)ပါးနှင့် အရဟတ္တဖိုလ်တရားတို့၏ အစဉ်အတိုင်း နိရောဓဖြစ်ပုံကို အရှင်အာနန္ဒာထေရ် ဖြေဆိုတော်မူသည့်သုတ်။
ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက်၊ သာသနဓဇ သိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ၊ B.A (ဝိဇ္ဇာဂုဏ်ထူး-သီရိလင်္ကာ)၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တ ကေလာသမဟာထေရ် တိပိဋကသူစိကျမ်း နှင့် နိုင်ငံတော်ပရိယတ္တိသာသနာ့ တက္ကသိုလ် (ရန်ကုန်) ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်၊ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဘဒ္ဒန္တကုမာရထေရ် တိပိဋက သုတ္တသူစိ ဝိဘာဝိနီ နိရောဓသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
နိရောဓသုတ် ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်ရဟန်းတို့”ဟု ခေါ်တော်မူ၏။
ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သညာဝေဒနာ တို့၏ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓသမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏၊ ယခုဘဝ၌ အရဟတ္တဖိုလ်ကို အကယ်၍ မရနိုင်ပါမူ ကဗဠီကာရအာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင်အဖြစ်ကို လွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့် ပြီးသောဗြဟ္မာ့ဘုံတစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာ ဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ ‘နိရောဓသမာပတ်’ ကို ဝင်စားလည်းဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏ဟု မိန့်ဆို၏။
ဤသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ အသျှင်ဥဒါယီသည် အသျှင်သာရိပုတြာအား - “ငါ့သျှင်သာရိပုတြာ ထိုရဟန်းသည် ကဗဠီကာရအာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင် အဖြစ်ကိုလွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော ဗြဟ္မာ့ဘုံ တစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာဝေဒနာ တို့၏ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏ဟူသော ဤစကားသည် အကြောင်းမဟုတ် အရာမဟုတ်ချေ၊ ဤသို့သော အကြောင်းမျိုးသည်မရှိနိုင်”ဟု ဆို၏။
နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။
သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို - ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သညာ ဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏။
ယခုဘဝ၌ အရဟတ္တဖိုလ်ကို အကယ်၍ မရနိုင်ပါမူ ကဗဠီကာရအာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင်အဖြစ်ကို လွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသောဗြဟ္မာ့ဘုံ တစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာ ဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်းဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏”ဟု မိန့်ဆို၏။
သုံးကြိမ်တိုင်အောင်ပင် အသျှင်ဥဒါယီသည် အသျှင်သာရိပုတြာအား - “ငါ့သျှင်သာရိပုတြာ ထိုရဟန်းသည် ကဗဠီကာရ အာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင် အဖြစ်ကိုလွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော ဗြဟ္မာ့ဘုံ တစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာ ဝေဒနာ တို့၏ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏ဟူသော ဤစကားသည် အကြောင်းမဟုတ် အရာမဟုတ်ချေ၊ ဤသို့သော အကြောင်းမျိုးသည် မရှိနိုင်”ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာအား - “သုံးကြိမ်တိုင်အောင်လည်း အသျှင်ဥဒါယီသည် ငါ့အား တားမြစ်၏၊ ငါ့အား မည်သည့် ရဟန်းကမျှလည်း ကောင်းချီးမခေါ်၊ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်ရပါမူ ကောင်းလေရာ၏”ဟု့ (အကြံဖြစ်၏)။
ထို့နောက် အသျှင်သာရိပုတြာသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် ရဟန်းတို့ကို - “ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သညာ ဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏။
ဤသို့ မိန့်ဆိုတော်မူသောအခါ အသျှင်ဥဒါယီသည် အသျှင်သာရိပုတြာအား - “ငါ့သျှင်သာရိပုတြာ ထိုရဟန်းသည် ကဗဠီကာရ အာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင် အဖြစ်ကိုလွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော ဗြဟ္မာ့ဘုံ တစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာ ဝေဒနာ တို့၏ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏ဟူသော ဤစကားသည် အကြောင်းမဟုတ် အရာမဟုတ်ချေ၊ ဤသို့သော အကြောင်းမျိုးသည် မရှိနိုင်”ဟု ဆို၏။
သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်သာရိပုတြာသည် ရဟန်းတို့ကို - “ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သညာဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏။
ယခုဘဝ၌ အရဟတ္တဖိုလ်ကို အကယ်၍ မရနိုင်ပါမူ ကဗဠီကာရအာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင်အဖြစ်ကို လွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသောဗြဟ္မာ့ဘုံတစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာ ဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်းဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည် ရှိ၏”ဟု မိန့်ဆို၏။
သုံးကြိမ်တိုင်အောင်ပင် အသျှင်ဥဒါယီသည် အသျှင်သာရိပုတြာအား — “ငါ့သျှင်သာရိပုတြာ ထိုရဟန်းသည် ကဗဠီကာရ အာဟာရကို စားသော နတ်တို့၏ အသင်းဝင် အဖြစ်ကိုလွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော ဗြဟ္မာ့ဘုံတစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာဝေဒနာ တို့၏ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏ဟူသော ဤစကားသည် အကြောင်းမဟုတ် အရာမဟုတ်ချေ၊ ဤသို့သော အကြောင်းမျိုးသည် မရှိနိုင်”ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာအား — “မြတ်စွာဘုရား၏ မျက်မှောက်တော်၌လည်း အသျှင်ဥဒါယီသည် သုံးကြိမ်တိုင်အောင်ပင် ငါ့အားတားမြစ်၏၊ ငါ့အား မည်သည့် ရဟန်းကမျှလည်း ကောင်းချီးမခေါ်၊ ငါသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရပါမူကောင်းလေရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။
ထို့နောက် အသျှင်သာရိပုတြာသည် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်ဥဒါယီအား - “ဥဒါယီ သင်သည် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော မည်သည့် ဗြဟ္မာ့ဘုံကို ယုံကြည်ဘိသနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။
အသျှင်ဘုရား အရူပဘုံ၌ ဖြစ်ကုန်သော သညာဖြင့် ပြီးကုန်သော ဗြဟ္မာတို့ကို ယုံကြည်ပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။
ဥဒါယီ မိုက်မဲ မလိမ္မာသော သင်၏ ပြောစကားဖြင့် အဘယ်မူအံ့နည်း၊ သင်ကဲ့သို့ စင်လျက်လည်းပြောဆိုသင့်၏ဟု အောက်မေ့ဘိ၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အာနန္ဒာ မထေရ်ရဟန်း ညှဉ်းဆဲခံနေရသည်ကိုလျစ်လျူရှုရက်နိုင်ကြပလေ၊ အာနန္ဒာ မထေရ်ရဟန်း ညှဉ်းဆဲခံနေရသည်ဖြစ်ပါလျက် သနားခြင်းမျှသော်လည်း မဖြစ်လေယောင်တကား”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို - “ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် သညာဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤအကြောင်းသည် ရှိ၏၊ ယခုဘဝ၌ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မရနိုင်ပါမူ ကဗဠီကာရအာဟာရကို စားသောနတ်တို့၏ အသင်းဝင်အဖြစ်ကို လွန်မြောက်၍သာလျှင် ဈာန်စိတ်ဖြင့်ပြီးသော ဗြဟ္မာ့ဘုံတစ်ခုခုသို့ ရောက်လျက် သညာဝေဒနာတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာ 'နိရောဓ သမာပတ်' ကို ဝင်စားလည်း ဝင်စားရာ၏၊ (ဝင်စားရာမှ) ထလည်း ထရာ၏၊ ဤသို့သော အကြောင်းသည်ရှိ၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဤစကားကို ဟောကြားတော်မူ၏။
ဤစကားကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားသည် နေရာမှထပြီးလျှင် ကျောင်းတော်သို့ဝင်တော်မူ၏။
ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရား ကြွသွားတော်မူ၍ မကြာမြင့်မီပင် အသျှင်ဥပဝါနထံသို့ချဉ်းကပ်လျက် - “ငါ့သျှင်ဥပဝါန ဤသာသနာတော်၌ အခြားရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့ကို ညှဉ်းဆဲကုန်၏၊ ထိုညှဉ်းဆဲခြင်းဖြင့် ငါတို့သည် (အပြစ်မှ) မလွတ်ကုန်၊ ငါ့သျှင်ဥပဝါန မြတ်စွာဘုရားသည် ညနေချမ်းအခါတစ်ပါးတည်း ကိန်းအောင်းတော်မူရာမှ ထသည်ရှိသော် အသျှင်သာရိပုတြာအား ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုပင်အကြောင်းပြု၍ ထုတ်ဖော်မည့် အရာသည် အံ့ဩဖွယ် မဟုတ်ချေ။
ဤအရာ၌ အသျှင်ဥပဝါနသည်သာလျှင် အကြောင်းအားလျော်စွာ စကားတုံ့ပြန် လျှောက်ပါလော့၊ ယခုကပင် ငါတို့အားထိတ်လန့်မှုသည် သက်ဝင်နေပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ညနေချမ်းအခါ တစ်ပါးတည်း ကိန်းအောင်းတော်မူရာမှ ထလျက်စည်းဝေးရာဇရပ်သို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်နေတော်မူပြီးလျှင် အသျှင်ဥပဝါနအား - ဥပဝါန အဘယ်မျှသော တရားတို့နှင့်ပြည့်စုံသူ မထေရ်ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ချစ်အပ်သူမြတ်နိုးအပ်သူ အလေးအမြတ်ပြုအပ်သူ ချီးမွမ်းအပ်သူ ဖြစ်သနည်းဟု (မေးတော်မူ၏)။
အသျှင်ဘုရား တရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသူ မထေရ်ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ချစ်အပ်သူမြတ်နိုးအပ်သူ အလေးအမြတ်ပြုအပ်သူ ချီးမွမ်းအပ်သူ ဖြစ်ပါ၏၊ အဘယ်ငါးမျိုးတို့နည်းဟူမူ - အသျှင်ဘုရား ဤသာသနာတော်၌ မထေရ်ရဟန်းသည် - သီလရှိ၏။
သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်၏။
ပညာဖြင့် ကောင်းစွာ ထိုးထွင်း၍ သိ၏။
ကောင်းသော စကားရှိ၏၊ ကောင်းသော နှုတ်မြွက်သံရှိ၏၊ သန့်ရှင်း၍ အပြစ်လည်းကင်း ပုဒ်အက္ခရာလည်းမကျ အနက်ကို သိလွယ်စေသည့် ယဉ်ကျေးသော စကားနှင့် ပြည့်စုံ၏။
မျက်မှောက်ဘဝ၌ ချမ်းသာစွာ နေကြောင်းဖြစ်သည့် လွန်မြတ်သော စိတ်၌ ဖြစ်သော (ရူပါဝစရ) ဈာန်လေးပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်း ရ၏၊ မငြိုမငြင် ရ၏၊ မပင်မပန်း ရ၏။
အာသဝေါတရားတို့၏ကုန်ခန်းခြင်းကြောင့်။
အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုလျက် ဝင်ရောက်၍နေ၏။
မြတ်စွာဘုရား ဤတရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော မထေရ်ရဟန်းသည် သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ချစ်အပ်သူမြတ်နိုးအပ်သူ အလေးအမြတ်ပြုအပ်သူ ချီးမွမ်းအပ်သူ ဖြစ်ပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။
ဥပဝါန ကောင်းပေစွ ကောင်းပေစွ၊ ဥပဝါန ဤတရားငါးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော မထေရ်ရဟန်း သည်သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ချစ်အပ်သူ မြတ်နိုးအပ်သူ အလေးအမြတ်ပြုအပ်သူ ချီးမွမ်းအပ်သူ ဖြစ်ပေ၏။
ဥပဝါန မထေရ်ရဟန်းအား ဤတရားငါးမျိုးတို့ မရှိကုန်မူ ထိုမထေရ်ရဟန်းကို သီတင်းသုံးဖော်တို့သည် သွားကျိုး ဆံဖြူ အရေတွန့်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့် အရိုအသေ မပြုကုန်ရာ၊ အလေးအမြတ်မပြုကုန်ရာ၊ မမြတ်နိုးကုန်ရာ၊ မပူဇော်ကုန်ရာ။
ဥပဝါန မထေရ်ရဟန်းအား ဤတရားငါးမျိုးတို့ရှိကုန်သောကြောင့်သာ ထိုမထေရ်ရဟန်းကို သီတင်းသုံးဖော်တို့သည် အရိုအသေပြုကုန်၏၊ အလေးအမြတ် ပြုကုန်၏၊ မြတ်နိုးကုန်၏၊ ပူဇော်ကုန်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။
မှုံရွှေရည် () သည် မြန်မာ့ရုပ်ရှင်၏ အဖြူအမဲခေတ်ကာလမှ ကျော်ကြားခဲ့သော မြန်မာရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတစ်ကားဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်၊ ဂီတ၊ သဘင် စသည့်အနုပညာနယ်ပယ်များကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတစ်ကားဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုခေတ်အထိတိုင် မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရုပ်မြင်သံကြားလိုင်းများမှ ထုတ်လွှင့်ပြသနေဆဲ ဇာတ်ကားတစ်ကားဖြစ်သည်။
မှုံရွှေရည် ရုပ်ရှင်သည် ၁၉၇၀ ၌ကျင်းပသော (၁၉) ကြိမ်မြောက် ရုပ်ရှင်ထူးချွန်ဆုပေးပွဲတွင် ဇာတ်ကားဆုရရှိခဲ့၍ ဝင်းဦးသည်လည်း အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆုရရှိခဲ့သည်။
အမည်ဝေါဟာရ "မှုံရွှေရည်"စကားလုံးသည် ဇာတ်ကားတွင်ပါဝင်သော အဓိက အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင် ခင်မှုံ ကိုရည်ညွှန်း၍ ဤ၌ "မှုံ"သည် (နှင်းဆီ)ပန်းဝတ်မှုန် ကိုညွှန်းဆိုကာ "ရွှေရည်" ဆိုသည်မှာ တိုက်ရိုက်အနေဖြင့် ရွှေရောင်လွှမ်းသော၊ ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ဖြစ်သော၊ တနည်း ချစ်စရာကောင်းသော ဟူ၍ အနက်ရရှိသည်။
သို့သော်မြန်မာစာအဖွဲ့၏ စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကြမ်းအရ ဝတ်မှုန်ဝတ်ဆံ တွင် နသတ်ဖြင့် မှုန် ဟူ၍သာ ဖော်ပြထားသည်။
မြန်မာစာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်း၊ ဒုအကြိမ်၊ ၂၄၉ ထို့ကြောင့် ဤ၌ ခင်မှုံကို အစွဲပြု၍ အမည်ပေးခြင်းဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ သီချင်းရေးဆရာဖြစ်သော ဂီတလုလင် မောင်ကိုကိုက "မှုံရွှေရည်" ဟူသော စကားစု၌ "မှုံ" ကို ယခင်တစ်ချိန်က ရှိထားပြီးသော "မှုန်ရွှေရည်" သီချင်းနှင့် မမှားစေရန် အသုံးပြုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မှုံရွှေရည်ဇာတ်ကား၏ ဇာတ်ညွှန်းရေးသားသူ၊ မင်းသားနှင့် ဒါရိုက်တာဖြစ်သူ ဝင်းဦး၏ ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိဟုဆိုနိုင်သည့် ဆယ်စုခေတ်တနှစ်စွန်းမန်းသင်္ကြန်စာအုပ်တွင် ဧရာဝတီတိုင်းအသင်းက ဆုဖလားရရှိခဲ့သည့် တိုင်းနှင့်ပြည်နယ်ဘောလုံးပြိုင်ပွဲ၌ ဧရာဝတီတိုင်းသား ဘိုကလေးဇာတိသားဖြစ်သော ဂီတလုလင်ဦးကိုကိုတို့က အနိုင်ရဘောလုံးသမားများအတွက် ဂုဏ်ပြုဖျော်ဖြေပွဲကို ဦးစီးလုပ်ကြသည်။
ထိုဖျော်ဖြေပွဲညတွင် ဂီတလုလင်ဦးကိုကို၏ သား မြတ်သူနှင့် သမီး စန္ဒာလင်းတို့ကလည်း ပါဝင်ဖြေဖျော်ကြသည်။
ထိုပွဲ၌ မြတ်သူက ဗုံတီး၍ စန္ဒာလင်းက ကပြခဲ့သည်ကိုမြင်မိရာမှ မှုံရွှေရည်ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ရေးသားခဲ့သည့်အပြင် မှုံရွှေရည်စကားဝိုင်းတွင်လည်း ဇာတ်ကားတွင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သော စန္ဒာလင်းကလည်း ထိုသို့ ပြောကြားခဲ့သည်။
ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း ထုတ်လုပ်ခြင်း မှုံရွှေရည်ရုပ်ရှင်ကို အပေါင်းလက္ခဏာရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
ဤကုမ္ပဏီသည် အတိတ်တစ်ချိန်က နာမည်ကျော် မြန်မာရုပ်ရှင်မင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် မြတ်လေးပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကာ ၎င်း၏ ပထမဆုံးရုပ်ရှင် 'ပင်လုံထိပ်ထားဦး'ကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။
နောက်ပိုင်းနှစ်များ၌ ပိုင်ရှင်ပြောင်းခဲ့၍ ကုမ္ပဏီကိုပြန်လည် ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင် ဗိုလ်တာရာကို နာမည်တပ်၍ ကုမ္ပဏီပြန်လျှောက်ခဲ့ကြရာ ခွင့်ပြုချက်ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ဦးဆောင်ရိုက်ကူးမည့်သူမရှိဖြစ်နေစဉ် ၁၉၆၇ ၌ ထိုကုမ္ပဏီမှ တာဝန်ရှိသူများက ရုပ်ရှင်မင်းသားအောင်လွင်ထံသို့ ရောက်လာကြကာ မင်းသားဝင်းဦးထံတွင် ရိုက်ကူးရန်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိနေသည်ဟု ကြားသိခဲ့၍ မင်းသားအောင်လွင်မှတဆင့် ဝင်းဦးအားပြောပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
ဝင်းဦးမှလည်း သူ့ထံတွင် စိတ်ကူးထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုရှိ၍ အပေါင်းလက္ခဏာကုမ္ပဏီကို ရိုက်ပေးမည်ဟုပြောကြားခဲ့သည်။
မှုံရွှေရည်နှင့် ကျွန်တော် (၁၂)၊ ဘကြီးအောင်(ရုပ်ရှင်) ) ဤသို့ဖြင့် အပေါင်းလက္ခဏာကုမ္ပဏီ၏ တစ်ကျော့ပြန် ပထမဆုံးရုပ်ရှင် 'မှုံရွှေရည်'ကို ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ရိုက်ကူးခြင်း သင်္ကြန်အခန်းများပါသော ဇာတ်ကွက်များကို မန္တလေး၌ ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
မှုံရွှေရည် ရေပက်ခံကားဖြင့် ကပြရင်းဝင်လာသော အခန်းကို မန္တလေးရှိ အိမ်ရှေ့မင်းထန်းတောတစ်ခု၌ရိုက်ကူးကြသည်။
ဇာတ်ကားရိုက်ရက်များသော မင်းသမီး ခင်သန်းနုနှင့် တွဲရိုက်ရသော အခန်းများကို အချိန်လု၍ ရိုက်ကူးရသဖြင့် တစ်နေရာ၌ ဝင်းဦးသည် သေခါနီးဇာတ်ကွက်များရိုက်ရန် အစာမစားဘဲ အရက်များသာဖိသောက်သောကြောင့် မျက်တွင်းများချိုင့်၍ ဝမ်းပျက်မှုများဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကာမှ ထိုအခန်းကိုရိုက်ကူးသည်ဟု သရုပ်ဆောင် ဦးအောင်လွင်က ပြောဆိုသည်။
ဆက်လက်ပြောဆိုသည်မှာ ထိုစဉ်အခါ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ပုံစံရှိသော အခန်းများကို မရိုက်ကူးဘဲချန်ထား၍ သေခါနီးဇာတ်ကွက်ရိုက်ကူးပြီးမှ ပုံမှန်ပြန်လည်နေထိုင်ကာ လူကောင်းအခန်းများကို နောက်မှ ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်၏ အနုပညာကဏ္ဍ ဂီတ ဇာတ်လမ်းခေါင်းစဉ် ဇာတ်ဝင်တေးဖြစ်သည့် 'မှုံရွှေရည်' သီချင်းကို ဂီတလုလင် ဦးကိုကိုမှ ရေးစပ်သီကုံး၍ ဝင်းဦးကိုယ်တိုင်သီဆိုခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးတေးသံရှင် အနေဖြင့် အေဝမ်း တင်တင်လှက သီဆိုသည်။
သို့သော် ဂီတအနေဖြင့် ဇာတ်လမ်းမစခင် ပဏာမတေးသွားအဖြစ် မူတစ်မျိုး၊ ဇာတ်လမ်းသဘောအရ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မဆိုတတ်ဆိုတတ်စွာဖြင့် သီဆိုရန်အခန်းအတွက် မူတစ်မျိုး၊ မင်းသားနှင့် မင်းသမီး ချစ်သူများဖြစ်သွားသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ သီဆိုရန် မူတစ်မျိုး၊ ဤမူသုံးမျိုးကို ဦးကိုကိုကပင် ဂီတစီစဉ်မှုပြုခဲ့သည်။
ထို့အပြင် နောက်ခံတေးဂီတသည်လည်း ဦးကိုကို၏ လက်ရာပင်ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် နာမည်ကြီးဇာတ်ဝင်တေးတစ်ပုဒ်မှာ 'မျက်ဝန်းလဲ့ပြာပြာ' ဖြစ်၍ ဘိုကလေးတင့်အောင်မှ ရေးသားပေးခဲ့သည်။
သီချင်းရေးရန်အတွက် ဝင်းဦးက ဂီတစာဆို ဘိုကလေးတင့်အောင်ကို ၎င်း၏စိတ်ကူးနှင့် ဇာတ်လမ်းသဘောကို ပြောပြခဲ့ရာ 'မျက်ဝန်းလဲ့ပြာပြာ' သီချင်းသည် ယခုအချိန်ထိ အဆိုတော်ပေါင်းများစွာ သီဆိုလျက် ရှိသော တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
မှုံရွှေရည်၌ပါဝင်သော သီချင်းများကို အများအားဖြင့် စမ်းချောင်း၌ရှိသော မဟာမြိုင် ရုပ်ရှင်ခြံ (အေဝမ်းခြံ) တွင်သွင်းယူခဲ့သည်။
စင်ပေါ်တွင်ကသောအခါ သီချင်းများအား ကြိုတင်သွင်းယူထား၍ ကပြသည့်အနေအထားကို သီချင်းဖွင့်ရိုက်ကူးခြင်းဖြစ်ကာ ထန်းတောထဲမှ ကပြသော အခန်းကို တိုက်ရိုက် သီဆိုကပြခြင်းဖြစ်၏။
ဤဇာတ်ကားသည် ရုပ်ရှင်ကဏ္ဍသဘောသာမက ပြဇာတ်သဘော အခြင်းရာများပါဝင်သောကြောင့် ဦးကိုကိုအတွက် ဂီတလုပ်ကွက်များစွာရရှိခဲ့သည့် ဇာတ်ကားတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လေသည်။
အက ရုပ်ရှင်တွင်ပါဝင်သော ကကွက်များကို အဓိကအားဖြင့် ဆိုဗိယက်ပြန် လှမိုးက သင်ကြားပေးခဲ့သည့်အပြင် ပန်တျာကျောင်း (ရန်ကုန်)က ဆရာမများဖြစ်သော ဒေါ်ခင်ညွန့်၊ ဒေါ်ဝင်းတင်တို့မှ သင်ကြားပေးခဲ့ကြကာ အမေဖြစ်သူ မှုံ၏ကကွက်နှင့် သမီး၏ ကကွက်တူစေရန်လည်း အထူးသင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်။
မှုံရွှေရည်ပါ ကကွက်များသည် ယနေ့သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်များပေါ်၌ က​ပြနေဆဲကကွက်များဟု ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ဆွေဇင်ထိုက်က သုံးသပ်ပြောဆိုသည်။