kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မြတ်စွာဘုရားသည် ဗကဗြဟ္မာ၏ စကားကို ကြား၍ “အချင်းတို့ … ဗကဗြဟ္မာသည် အဝိဇ္ဇာနှင့် ပြည့်စုံစွာတကား၊ အနိစ္စသာလျှင် ဖြစ်ပါလျက် နိစ္စဟု ဆိုဘိ၏၊ တစ်ပါးသော ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်သော တရား ထင်ရှားရှိပါလျက် မရှိဟု ဆိုဘိ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ဗက ထင်မှား ဘုရားလျှောက်ကြား ဗကဗြဟ္မာသည် မြတ်စွာဘုရား စကားကိုကြားလျှင် အရှင် ဂေါတမသည် မေးစိစစ်လိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာ အားနည်းသော သူခိုးသည် နှစ်ချက် သုံးချက် ရိုက်ကာမျှဖြင့် ငါသည်ပင်လျှင် သူခိုးလော၊ ဤသူလည်း သူခိုးတည်း၊ ဤသူလည်း သူခိုးတည်းဟု အပေါင်းအဖော် အလုံးစုံ ပြောကြားသကဲ့သို့ မိမိနှင့် အယူဝါဒ တူကုန်သော အပေါင်းအဖော် အလုံးစုံတို့ကို ပြောကြားလိုသည်ဖြစ်၍ = “အို-အရှင်ဂေါတမ … ကုသိုလ်ကောင်းမှုရှိသော ခုနစ်ကျိပ် ရှစ်ယောက်သော အကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့ အလိုအတိုင်း ဖြစ်ကြကုန်၏၊ ပဋိသန္ဓေနေခြင်း, အိုခြင်းမှ လွန်မြောက်ကြကုန်၏၊ ပညာဖြင့် ရောက်အပ်သော ဤဗြဟ္မာပြည်၌ ဖြစ်ခြင်းကား အဆုံးစွန်သော ဖြစ်ခြင်းတည်း၊ လူများစွာတို့သည် အကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရလို၏ဟု တောင့်တကြကုန်၏” – ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားလေ၏။
အသက်ပိုင်းခြင်း ဘုရားဟောကြား ထို့နောင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဗကဗြဟ္မာ၏ မမြဲသော အဖြစ်ကို သိစေလိုသဖြင့် - “အို- ဗကဗြဟ္မာ … သင်ကား သင်၏အသက်ကို ရှည်လှ၏ဟု အောက်မေ့ မှတ်ထင်နေ၏၊ သင်၏ အသက်ကား တိုတောင်းလှ၏၊ ရှည်သည် မဟုတ်”။
“အို- ဗကဗြဟ္မာ … ငါသည် သင်၏အသက်ကို နိရဗ္ဗုဒ တစ်သိန်းရှိသော အဟဟမျှ အတိုင်းအရှည်မျှသာ ကြွင်း၏ဟု သိ၏” – ဟု အသက်အပိုင်းအခြားကို မိန့်တော်မူ၏။
အတိတ်လျှောက်ထား ဘုရားဟောကြား ထိုအခါ ဗကဗြဟ္မာသည် သူ၏ နောက်အတိတ် အကြောင်းကို လျှောက်ထားလို၍ - “အို-ရှင်ဂေါတမ … သင်တို့သည် ငါကား အဆုံးမရှိသော တရားကို မြင်သော ဘုရားဖြစ်၏၊ ပဋိသန္ဓေနေခြင်း၊ အိုခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းတို့ကို လွန်မြောက်၏ဟု ဝန်ခံဘိ၏။
ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သော် အကျွန်ုပ်၏ ရှေး၌ ဖြစ်ဖူးသော အကျင့်သီလကား အဘယ်နည်း၊ ထိုအကျင့်သီလကို အကျွန်ုပ်လည်း သိရာ၏၊ ထိုအကျင့်သီလကို ပြောကြားတော်မူပါ” – ဟု လျှောက်ထား တောင်းပန်လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗကဗြဟ္မာအား အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကုန်သည်များဒုက္ခ ရသေ့ကယ်မ လွန်လေပြီးသောအခါ တစ်ခုသော ကမ္ဘာ၌ သင် ဗကဗြဟ္မာသည် ရသေ့ဖြစ်၏။
ထိုအခါ သဲကန္တာရ၌ နေလျက် သဲကန္တာရ၌ သွားကုန်သော များစွာသောသူတို့အား ရေကိုဆောင်၍ ပေးလေ့ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ လှည်းကုန်သည်တစ်ဦးသည် လှည်းငါးရာတို့နှင့် ထိုသဲကန္တာရသို့ သွား၏။
လူတို့သည် ကျယ်ဝန်းသော သဲကန္တာရ၌ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်မျက်နှာတို့ကို မမှတ်မိနိုင်ဘဲ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အစာအာဟာရပြတ်လျက် အပူဖြင့် နှိပ်စက်သဖြင့် ငါတို့ မုချ သေကြရမည်ဟု အောက်မေ့လျက် နွားတို့ကို ချွတ်ပြီးလျှင် လှည်းအောက်၌ အိပ်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် ဆင်ခြင်လတ်သော် လှည်းကုန်သည်တို့ကို မြင်၍ ဤလှည်းကုန်သည်တို့သည် ငါ၏ မျက်မှောက်၌ မပျက်စီးကုန်သတည်းဟု နှလုံးသွင်းကာ မိမိတန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်ရေကို အပေါ်သို့ ပျံ၍ လှည်းကုန်သည်တို့ ရှေးရှုစီးစေပြီး အနီးဖြစ်သော အရပ်၌ လည်း တောအုပ်တစ်ခု ဖန်ဆင်းလေ၏။
လူတို့သည် ရေကို အလိုရှိတိုင်း သောက်ချိုးလျက် ရောင့်ရဲစေပြီးလျှင် တောအုပ်မှ မြက်တို့ကို ရိတ်ကာ နွားတို့ကို ကျွေး၍ ရေတို့ကို တိုက်ကြကုန်၏။
ထင်းတို့ကို ယူကာ ထိုတောအုပ်ကိုမှတ်၍ သဲကန္တာရကို လွန်မြောက်စေကုန်၏။
အတိတ်ဆောင်ပြ နောင်ဘဝ ထိုအကြောင်းရည်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗကဗြဟ္မာကို ဆုံးမလိုသဖြင့် - “အို- ဗကဗြဟ္မာ … သင်သည် ရေငတ်၍ အပူဖြင့် အလွန်နှိပ်စက်ကာ ပင်ပန်းသော လူများစွာတို့ကို ရေသောက်စေ၏၊ သင်၏ ရှေး၌ ဖြစ်သော ထိုအကျင့် သီလကို ငါဘုရား၏ အိပ်မက်မြင်၍ အိပ်ရာမှ နိုးသော ယောကျ်ားကဲ့သို့ အောက်မေ့၏” – ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆောင်တော်မူ၏။
နောက်အခါ ထိုရသေ့သည် ပစ္စန္တရာဇ် ရွာတစ်ခုကို အမှီပြုကာ မြစ်အနီး တောအုပ်၌ နေပြန်၏။
တစ်နေ့သ၌ တောင်ပေါ်၌ နေသော သူခိုးတို့သည် အောက်သို့ ဆင်းသက်ကြလျက် ရွာကို လုယက်ဖျက်ဆီးကာ လူများစွာတို့ကို ဖမ်းကုန်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်စေပြီးလျှင် ခရီးအကြားတွင် သူလျှိုကိုထားကာ တောင်ခေါင်းသို့ဝင်၍ ထမင်းချက်လျက် နေကြကုန်၏။
ရသေ့ပရိယာယ် လူများကယ် ထိုအခါ ရသေ့သည် ကျွဲ နွား စသည်တို့၏ လည်းကောင်း၊ ယောကျ်ား, မိန်းမ, သူငယ် စသည်တို့၏ လည်းကောင်း ကျယ်စွာသော ညည်းညူသံကို ကြား၍ ဤသတ္တဝါတို့သည် ငါမြင်စဉ် မပျက်စီးစေကုန်သတည်းဟု အောက်မေ့ဆင်ခြင်လျက် မိမိ၏ တန်ခိုး အာနုဘော်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အတ္တဘောကို စွန့်၍ မင်းအသွင် ဖန်ဆင်းကာ အင်္ဂါလေးပါးရှိသော စစ်သည်ဖြင့် ခြံရံကာ စစ်ထိုးစည်ကို တီးစေလျက် ထိုသူတို့ နေရာအရပ်သို့ သွားလေ၏။
သူလျှိုတို့မြင်လျှင် သူခိုးတို့အား ပြောကြားကုန်၏။
ထိုအခါ သခိုးတို့သည် ငါတို့အား မင်းနှင့်တကွ စစ်ထိုးခြင်းငှာ မသင့်ဟု ဆောင်ယူခဲ့သော ဥစ္စာအလုံးစုံကို စွန့်လွှတ်၍ ထမင်းကိုပင် မစားနိုင်ကြတော့ဘဲ အမြန်ပြေးကြ ကုန်၏။
ဗကဆုံးမ အတိတ်ပြ ရသေ့သည် အလုံးစုံသော သူတို့ကို ဆောင်ယူပြီးလျှင် မိမိတို့ရွာ၌ တည်စေကုန်၏။
ထိုအကြောင်းကိုရည်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် - “အို - ဗကဗြဟ္မာ … သင်သည် ဧဏီမြစ်နား၌ ဖမ်းဆီးကာ ယူဆောင်ထားသော သူအပေါင်းကို လွတ်စေခဲ့ပြီ၊ သင်၏ ရှေး၌ ဖြစ်သော အိပ်ရာမှ နိုးသောယောကျ်ားကဲ့သို့ အောက်မေ့နိုင်၏” – ဟု မိန့်တော်မူကာ အတိတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆောင်တော်မူပြန်၏။
နောက်အခါ ထိုရသေ့သည် ဂင်္ဂါမြစ်နား၌ နေပြန်၏။
ထိုအခါ လူတို့သည် လှေနှစ်စင်း သုံးစင်းကို ဖောင်ဖွဲ့၍ ဖောင်ပေါ်တွင် ပန်းမဏ္ဍပ် ဆောက်လုပ်ပြီးလျှင် ထမင်း ငါးအမဲ အရက်သေစာတို့ကို သောက်စားကုန်လျက် ကမ်းတစ်ဖက်သို့ သွားကုန်၏။
စားကြွင်းသောက်ကြွင်း ဖြစ်သော ထမင်း ငါး အမဲ သေရည်တို့ကို လည်း ဂင်္ဂါမြစ်၌ ပင် ချကြကုန်၏။
ဂဠုန်သဖွယ် နဂါးရန်ကယ် ဂင်္ဂါမြစ်၌ နေသော နဂါးမင်းသည် လူတို့ စားကြွင်းသောက်ကြွင်းတို့ကို ငါ၏ အထက်၌ ချရမည်လားဟု အမျက်ထွက်လျက် လူခမ်းသိမ်းကိုဖမ်း၍ ဂင်္ဂါမြစ်၌ နှစ်ကာသတ်မည်ဟု ပိန်းကောလှေကြီး ပမာဏရှိသော ကိုယ်အတ္တဘောကို ဖန်းဆင်း၍ ရေကိုခွဲလျက် ပါးပျဉ်းကိုထောင်ကာ လူတို့ရှေ့တွင် သွားလေ၏။
လူတို့သည် နဂါးမင်းကို မြင်လျှင် သေရမည့်ဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် သည်းစွာသော အသံဖြင့် ငိုကြွေး အော်ဟစ်ကြကုန်၏။
ရသေ့သည် ထိုလူတို့ ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကြသောအသံကိုကြားလျှင် နဂါးမင်း အမျက်ထွက်သည်ကို သိ၍ ငါ့မျက်မှောက်တွင် မပျက်စီးစေသတည်းဟု ကြံစည်ကာ လျင်မြန်စွာ ဈာန်ဝင်စား၍ မိမိ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ဂဠုန်သဏ္ဌာန် ဖန်ဆင်း၍ နဂါးရျိရာသို့ သွားလေ၏။
နဂါးမင်းလည်း ဂဠုန်ကိုမြင်လျှင် သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ရေတွင်ငုပ်လေ၏။
နောက်ကြောင်းဘဝ ထုတ်ဖော်ပြ ထိုအခါ လူတို့သည် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာရာ ရကြကုန်၏။
ထိုအကြောင်းကိုရည်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် - “အို-ဗကဗြဟ္မာ … သင်သည် ဂင်္ဂါရေအယဉ်၌ ကြမ်းကြုတ်သေ နဂါးသည် လူတို့ကို ပျက်စီးစေရန် အားအစွမ်းဖြင့် ဖမ်းမည့်လှေကို လွတ်မြောက်စေပြီ၊ သင်၏ ရှေး၌ ဖြစ်သော သီလအကျင့်ကို ငါဘုရားသည် အိပ်မက်မြင်၍ အိပ်ရာမှ နိုးသော ယောကျ်ားကဲ့သို့ အောက်မေ့နိုင်၏” – ဟု မိန့်တော်မူကာ အတိတ်ဝတ္ထု တစ်ခုကို ဆောင်တော်မူပြန်၏။
ထိုနောက် သင်ဗကဗြဟ္မာသည် ကေသဝရသေ့ ဖြစ်သောအခါ ၌ ငါဘုရားသည် တပည့်ကြီး ကပ္ပရသေ့ ဖြစ်၏၊ အမှုကြီးငယ်ကို ဆောင်ရွက်၏၊ သင့်အား နာရဒအမတ်သည် ဗာရာဏသီပြည်မှ ဟိမဝန္တာသို့ ဆောင်ယူခဲ့ရာ အနာရောဂါကို ပျောက်စေ၏။
အမတ်မေးငြား ရသေ့ဖြေကြား ထို နာရဒအမတ်သည် နှစ်ကြိမ်မြောက် ဟိမဝန္တာသို့ လာသောအခါ အနာရောဂါ ပျောက်ကင်းနေသော ကေသဝရသေ့ကိုမြင်၍ - “ဘုန်းတော်ကြီးသော အရှင် ကေသဝရသေ့ … အလိုရှိရာ ဝတ္ထုအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံသော လူမင်းကို စွန့်၍ အဘယ်ကြောင့် ကပ္ပရသေ့၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ မွေ့လျော်ပါသနည်း” – ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုအခါ ကေသဝရသေ့သည် - “အို-နာရဒ အမတ် … ကပ္ပရသေ့၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ ကောင်းမြတ်၍ နှလုံးမွေ့လျော်ဖွယ်ဖြစ်သော သစ်ပင်တို့သည် ရှိကုန်၏၊ ကောင်းစွာ ပြောဆိုအပ်သော ကပ္ပရသေ့၏ စကားသည်လည်း ငါ့ကို မွေ့လျော်စေ၏” = ဟု နာရဒ အမတ်အား ပြန်ကြားပြောဆိုလေ၏။
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ကပ္ပရသေ့ဖြစ်စဉ် ရောဂါပျောက်ငြိမ်းစေသည့် အဖြစ်ကို ပြတော်မူ၏။
ဤသို့ ပြတော်မူခြင်းဖြင့် ဗကဗြဟ္မာကို လူ့ပြည်၌ ပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ် အလုံးစုံကို မှတ်စေတော်မူ၏။
ဗကဗြဟ္မာ ရှုံးရ ကန်တော့ဝန်ချ ထိုအခါ ဗကဗြဟ္မာသည် မိမိ ပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ် အလုံးစုံကို သတိရသဖြင့် - “အို-အရှင်ဂေါတမ … သင်သည် အကျွန်ုပ်၏ အသက်အတိုင်းအရှည်ကို စင်စစ် သိမြင်ပေ၏၊ တစ်ပါးသော တရားကိုလည်း သိမြင်ပေ၏၊ ထို့ကြောင့် ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏၊ အရှင်ဘုရား၏ ဤထွန်းပသော ကိုယ်ရောင်တော်သည် ဗြဟ္မာပြည်၌ လည်း ထွန်းပစေလျက် တည်တော်မူ၏” – ဟု မြတ်စွာဘုရားအား ချီးကျူးကာ လျှောက်ထားပြန်၏။
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို သိစေလျက် တရားဟောတော်မူ၍ သစ္စာကို ပြသည်၏အဆုံး၌ ဗြဟ္မာ တစ်သောင်းတို့သည် တဏှာဒိဋ္ဌိတို့ဖြင့် မစွဲလမ်းမူ၍ အာသဝေါတရား လေးပါးတို့မှ ကင်းလွတ်ကုန်၏။
ထိုနောင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဗြဟ္မာများစွာတို့၏ ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်၍ ဗြဟ္မာပြည်မှ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ထိုဓမ္မဒေသနာတော်ကို ဗြဟ္မာတို့အား ဟောကြားသောနည်းဖြင့် ရဟန်းတို့အား ဟောကြားတော်မူပြန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကေသဝရသေ့သည် - ယခုအခါ ဗကဗြဟ္မာ။
ကပ္ပရသေ့သည်-ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ- ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အမြဲတည်နေ၊ မစုတေ၊ သန္ဓေမရှိပါ။
(၂) ဝဋ်မှထွက်ရန်၊ တရားမှန်၊ ဧကန်မရှိပါ။
(၃) အယူလွဲမှား၊ ဗကအား၊ ဘုရားချွတ်သည်သာ။
ကုလာဝကဝဂ် -၃၉- နန္ဒဇာတ်။
သူကြွယ်၏ဥစ္စာကို သူကြွယ်သားအား ပေးမည်ဟုခေါ်သွားပြီး ဥစ္စာမြှုပ်ရာ မြေပေါ်ရောက်မှ မာန်တက်သောနန္ဒကျွန် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မာန်စောင်ကြွားကြွား ရဟန်းတစ်ပါး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်ရှင်သာရိပုတ္တရာထံဝယ် အတူနေတပည့် ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရှိသတတ်။
ထိုရဟန်းသည် ဆုံးမအပ်သောစကားကို လိုက်နာ၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာအား အလွန် ကျေးဇူးပြု၏။
နူးညံ့သိမ်မွေ့၏။
အခါတစ်ပါး၌ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် မြတ်စွာဘုရား နှင့်အတူ ဒေသစာရီ သွားလတ်သော် ဒက္ခိဏဂိရိဇနပုဒ်သို့ ရောက်လေ၏။
ထိုအခါ အတူနေတပည့်သည် ဆုံးမအပ်သော စကားကို မလိုက်နာ၊ မာန်မာနဖြင့်ခက်ထန်ကြမ်းတမ်း၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာကို ဆန့်ကျင်ဘက် ပြုလေ၏။
တစ်ဖန်ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လေလျှင် ရှေးအခါကကဲ့သို့ ဆုံးမအပ်သော စကားကို လိုက်နာပြန်၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာအား အလွန် ကျေးဇူးပြုပြန်၏။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြန်၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာသည်မြတ်စွာဘုရားအား “အရှင်ဘုရား ... တပည့်တော်၏ အတူနေတပည့် တစ်ယောက်သည် တစ်နေရာ၌ငွေဝယ်ကျွန်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့၏၊ စကားကို လိုက်နာ၏။
တစ်နေရာ၌ကား မာနဖြင့်ခက်ထန်ကြမ်းတမ်း၏၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၏” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားက“ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ... ဤရဟန်းကား ယခုအခါ၌သာ တစ်နေရာ၌ တစ်မျိုး၊ တစ်နေရာ၌ တစ်မျိုးဖြစ်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ဖြစ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကျွန်ယုံမှာထားသေရွာသွား လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တစ်ယောက်သောသူကြွယ် ဖြစ်လေ၏။
အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်သော သူကြွယ်ကား အသက်အရွယ်ကြီးလျက် ၎င်း၏ မယားမှာနုပျိုသေး၏။
မောင်နှံစုံမွေးသော သားတစ်ယောက်လည်း ရှိ၏။
ထိုသူကြွယ်သည်ငါကား အိုမင်းပြီ၊ ငါသေလွန်လျှင် ငါးမယားလည်း ယောကျ်ားယူ၍ ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကိုဖြုန်းတီးရာ၏။
ငါ့သားငယ်အား ပေးမည် မဟုတ်၊ ငါ့သားငယ် မဆင်းရဲရအောင် ငါ့ဥစ္စာစုကိုမြေမှာ မြှုပ်ရမူ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်၍၊ နန္ဒကျွန်ကို ခေါ်ပြီးလျှင် တောထဲဝယ်နေရာတစ်ခု၌ ဥစ္စာစုကို မြှုပ်နှံ၍ နန္ဒကျွန်အား “အမောင်နန္ဒ ... ငါ သေလွန်လျှင်ငါ့သားအား မြှုပ်နှံထားသော ဤဥစ္စာစုကို ပြောကြားရစ်ပါ၊ ငါ့သားကို ပစ်မထားပါလင့်” ဟုမှာကြားကာ သေလွန်လေ၏။
ဥစ္စာဖော်ရန်သွားကြပြန် ထိုသူကြွယ်သားသည်အစဉ်အတိုင်း ကြီးပြင်းကာ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် မိခင်သည် သားအား “အချစ်သား ...သင့်အဘသည် မသေလွန်မီ နန္ဒကျွန်ကို ခေါ်၍ ဥစ္စာစုကို မြှုပ်နှံထားသည်၊ အမောင်သွားပြီးလျှင် ၎င်းဥစ္စာစုကို တူးဖော်၍ ယူခဲ့ပါ” ဟု ပြောကြားလေ၏။
တစ်နေ့သ၌သူကြွယ်ထားသော နန္ဒကျွန်အား “ဦးရီး ... ကျွန်ုပ်အဘ မြှုပ်နှံထားသာ ဥစ္စာစု ရှိသလော”ဟု မေးလေလျှင် “အရှင် ... ရှိပါသည်” ဟု ဆိုလေ၏။
ဘယ်အရပ်မှာ မြှုပ်နှံထားသနည်းဟုမေးသောအခါ တောအရပ်၌ မြှုပ်နှံထားပါသည်ဟု ဆိုလေသော် ကောင်းပြီ သွား၍ တူးဖော်မည်ဟုဆိုကာ ပေါက်တူးနှင့် တောင်းကိုယူစေ၍ နန္ဒကျွန်နှင့်အတူ ဥစ္စာမြှုပ်နှံရာအရပ်သို့သွားကြလေ၏။
ဥစ္စာအတွက်မာနတက် ရောက်လျှင် သူကြွယ်သားသည်နန္ဒကျွန်အား “ဦးရီး ... ဘယ်အရပ်မှာ မြှုပ်နှံသနည်း” ဟု မေးလျှင် နန္ဒကျွန်သည်ဥစ္စာမြှုပ်ရာအရပ်၌နေကာ ဥစ္စာကိုမှီ၍ ဖြစ်သော မာန်ဖြင့် “ဟယ် ... ကျွန်မသား ဤအရပ်မှာသင့်ဥစ္စာ ဘယ်မှာရှိသနည်း” ဟု သူကြွယ်သားကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲရေးလေ၏။
သူကြွယ်သားလည်း နန္ဒ၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားကိုမကြားယောင်ပြုကာ မရှိလျှင် ပြန်မည်ဟု နန္ဒကျွန်ကို ခေါ်၍ ပြန်ခဲ့လေ၏။
နောက်နှစ်ရက်၊သုံးရက် လွန်လျှင် သွားပြန်၏။
နန္ဒကျွန်လည်း ရှေးနည်းတူ ကောင်းစွာ မပြောကြားဘဲ ကြမ်းတမ်းသောစကားကိုသာ ပြောကြား၍ ဆဲရေးပြန်သဖြင့် ပြန်ခဲ့ရပြန်၏။
ထိုအခါ သူကြွယ်သားသည်ဤကျွန်ကား “ဤအရပ်မှာ ဥစ္စာမြှုပ်နှံရာကို ပြောမည်ဆို၍ တောအရပ်သို့ ရောက်ပြန်ကမာန်တက်ကာ ဆဲရေးပြန်သည်၊ အကြောင်း ငါမသိ၊ ငါ့အဘ၏ အဆွေခင်ပွန်း သူကြွယ်ထံ သွား၍မေးရလျှင် အကြောင်းစုံကို သိရမည်” ဟု ကြံစည်ကာ ဘုရားအလောင်း သူကြွယ်ထံသွား၍ “ဖခင်... နန္ဒကျွန်ကို ဥစ္စာမြှုပ်နှံရာအရပ်ကို ပြောမည်ဆို၍ ခေါ်သွားရာ တောအရပ်သို့ရောက်လျှင် မာန်တက်ကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားကို ဆို၍ ဆဲရေးနေပါသည်” ဟု အဖြစ်အပျက်အလုံးစုံကို ပြောကြားပြီးလျှင် နန္ဒကျွန် ဆဲရေးနေခြင်းအကြောင်းကို မေးလေ၏။
သူကြွယ်မိန့်ဟဥစ္စာရ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသူကြွယ်သည် “ချစ်သား ... နန္ဒကျွန်နေ၍ဆဲရေးနေသော အရပ်မှာ မုချ သင့်အဘ မြှုပ်နှံထားသော ဥစ္စာစု ရှိလိမ့်မည်၊ ဥစ္စာကို မှီ၍မာန်တက်ပြီး ဆဲရေးနေသည် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သို့အတွက် နန္ဒကျွန် ဆဲရေးသောအခါ သင်ချစ်သားက“ ဟယ် ... ကျွန်မသား လာလော့” ဟု နန္ဒကျွန်ကို ဆွဲငင်ပြီးလျှင် ရပ်၍ ဆဲရေးသော နေရာမှာတူးစေ၍ သင့်အဘ ဥစ္စာစုကို ယူလော့” ဟု မှာထားလိုက်၏။
သူကြွယ်သားလည်းအဘ၏ အဆွေခင်ပွန်း သူကြွယ်ကြီး၏ အဆုံးအမကို နာယူကာ နန္ဒကျွန်ကိုခေါ်၍ သူကြွယ်ကြီး နည်းပေးဆုံးမသောအတိုင်း ပြုလုပ်ကာဥစ္စာစုကို ဖော်ယူပြီးလျှင် အသက်မွေးလျက် ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ နန္ဒကျွန်သည် - ယခုအခါ ရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ အတူနေတပည့်။
ပညာရှိသူကြွယ်သည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဥစ္စာမှီငြား၊ မာန်တက်ပွား၊ စကားကြမ်းတမ်းလှ၊ (၂) ဥစ္စာသဘော၊ လူမပြော၊ သွေးပြောတတ်သည်ပ။
နန္ဒဇာတ် ပြီး၏။
ကုလာဝကဝဂ် -၄၀- ခဒိရင်္ဂါရဇာတ်။
ရှားမီးတွင်းပြ၍မာန်နတ် တားသော်လည်း မနေဘဲ အစလသဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းသော သူဋ္ဌေးအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သဒ္ဓါကဲရှိန် အနာထပိဏ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဋ္ဌေးသည် မြတ်စွာဘုရားထံ တစ်နေ့ သုံးကြိမ် ဆည်းကပ်လေ့ရှိ၏။
မြတ်စွာဘုရားထံ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဆည်းကပ်လေ့ရှိ၏။
မြတ်စွာဘုရားကို လည်းကောင်း၊ ရှစ်ကျိပ်သောမထေရ်ကြီးတို့ကို လည်းကောင်း တပည့် အခြံအရံနှင့်တကွ အိမ်သို့ပင့်ဖိတ်ကာဆွမ်းကျွေးလေ့ရှိ၏။
တစ်နေ့၊ တစ်နေ့လျှင် အိမ်၌ ရဟန်းငါးရာတို့ကို နိစ္စဘတ်ပြုကာ အမြဲဆွမ်းကျွေး၏။
ခရီးလမ်းလေးဆုံရှိ ရေကန်ကြီးသဖွယ် ရဟန်းသံဃာတို့ မိဘသဖွယ် ဖြစ်၏။
စီးပွားရေး၌အားထုတ်ခြင်း မရှိ။
မိစ္ဆာနတ်ဖျက်ကြံဆချက် နောက်အခါ ထိုသူဋ္ဌေးကြီးမှာမြီစား ကုန်သည်တို့ထံမှ အသပြာ ဆယ့်ရှစ်ကုဋေလည်း မြစ်ရေစား၍ ကမ်းပါပြိုသဖြင့်ဆုံးပါးလေ၏။
သို့အတွက် ပစ္စည်းဥစ္စာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလျက် ဆင်းရဲ သောအ ဖြစ်သို့ရောက်လေ၏။
ရတနာသုံးပါးနှင့်စပ်၍သာသနာတော်၌ ပြုလုပ်နေကျ အလှူဝတ်ကိုကား ပြုမြဲတိုင်းပင် ဖြစ်လေ၏။
သူဋ္ဌေးကြီးအိမ်ကားကြီးကျယ် ခမ်းနားလှ၏။
ဘုံခုနစ်ဆင့်ရှိ၍ တံခါးမုခ်လည်း ခုနစ်ဆင့်ပင်ရှိ၏။
စတုတ္ထတံခါးမုခ်စောင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနတ်ကား ရတနာသုံးပါး၌ မကြည်ညို၊ သူဋ္ဌေးအိမ်ရဟန်းသံဃာတို့ ဝင်တိုင်း ထွက်တိုင်း အပေါ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ မြေမှာဆင်းနေရသဖြင့်ကိုယ်စိတ်ဆင်းရဲလျက် ရှိ၏။
ရဟန်းဂေါတမနှင့် တပည့်တွေအိမ်မလာမှ ချမ်းသာမည်ဟုကြံစည်စိတ်ကူးလျက်နေ၏။
မိစ္ဆာနှောင့်ယှက်သဒ္ဓါမပျက် တစ်နေ့သ၌ ထိုနတ်သည် ညဉ့်အခါသူဋ္ဌေးကြီးထံသွား၍ “သူဋ္ဌေးကြီး ... သင်ကား စီးပွားရေး၌ အားမထုတ်ဘဲ ရှင်ဂေါတမနှင့် ၎င်း၏တပည့်တွေကိုသာ လှူဒါန်းနေသည့်အတွက် ပစ္စည်းကုန်ခန်း၍ ဆင်းရဲခဲ့သည်၊ ရှင်ဂေါတမနှင့် အပေါင်းအသင် မလုပ်ပါနှင့်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
သူဋ္ဌေးကြီးလည်း သောတာပန်ဖြစ်၍ အလွန် သဒ္ဓါတရား ရှိသူဖြစ်ရကား နားထဲ၌ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ “ဟယ် နတ်ယုတ် ... သွားလေလော့” ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
နတ်လည်းမျက်နှာမရဘဲ ပြန်ရလေ၏။
သူဋ္ဌေးကြီးလည်းဆင်းရဲလှ၍ သံဃာတော်များအား ပအုံးရည်(ဆန်ပုံးရည်) နှင့်ဆန်ကွဲဆွမ်းကို လှူရသောအနေသို့ ရောက်ခဲ့လေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူပြီးလျှင် သူဌေးကြီးအား“သူဌေးကြီး ... စိတ်ကို မတွန့်တိုစေနှင့်၊ မွန်မြတ်သော စိတ်ဖြင့် ဘုရား၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၊အရိယာတို့အား လှူဒါန်းရသော အလှူမှာ သေးနုပ်ရုန့်ရင်းသည်ဟူ၍ မရှိ၊ အလွန်အကျိုးကြီးကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ် ဝေလာမသုတ်ကို ဟောတော်မူလေ၏။
မိစ္ဆာနတ်မိုက်ပြစ်ဒဏ်ထိုက် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ နတ်မိုက်လည်းယခုအခါ သူဌေးကြီးသည် အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပြီ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်ဟုအချက်ကောင်းကိုယူလျက် ရှင်ဂေါတမနှင့် မပေါင်းသင်းရန်၊ အလှူဒါန်းရန် ပြောဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် “ဟယ် ယုတ်မာလှသောနတ် ... ငါကား အကျင့် သီလ မရှိသူတို့နှင့်အတူမနေလို၊ ယခုပင် နင် ငါ့အိမ်တံခါးမုခ်မှ ထွက်လော့၊ မနေနှင့်” ဟု နှင်ထုတ်လေ၏။
နတ်လည်း သောတာပန်တစ်ယောက်၏ အာဏာကို မလွန်ဆံဝံ့ဘဲ တံခါးမုခ်မှ ပြောင်းရွှေ့ကာနေရာရှာသော်လည်း မရနိုင်သဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လေ၏။
ထို့နောက်မိစ္ဆာာဒိဋ္ဌိနတ်လည်း သူဌေးကြီးကို တောင်းပန်ပေးရန် မြို့စောင့်နတ်ထံ ပြောသော်လည်းမရ၊ နတ်မင်း ကြီးလေး ယောက်ထံ ပြောသော်လည်း မရ၊ သိကြားမင်းထံ ပြောသောအခါသိကြားမင်းက “တံခါးစောင့်နတ် ... သင်ကား ဝန်လေးသောအမှုကို ပြုဘိ၏၊ ငါလည်းသူဌေးကြီးကို မပြောဝံ့၊ ငါ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးမည်၊ မြီစားများထံမှငွေဆယ့်ရှစ်ကုဋေကို သွား၍တောင်းလေ၊ အစိရဝတီ မြစ်ကမ်းတွင် ဆုံးပါးသောတစ်ဆယ့်ရှစ်ကုဋေကိုလည်း ပြန်ရအောင် လုပ်လေ၊ အရှင်မရှိသော ငွေဆယ့်ရှစ်ကုဋေကိုလည်းဆောင်ကြဉ်း၍ ပေးလေ၊ အားလုံး ငါးဆယ့်လေးကုဋေကို ဆောင်ယူကာ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသောကျီကျတွေကို ပြည့်အောင်သွင်းပြီးမှ သူဌေးကြီးကို တောင်းပန်လေ” ဟု နည်းပေးလိုက်၏။
ပြစ်ဒဏ်ထမ်းကာတောင်းပန်ရှာ နတ်လည်း သိကြားမင်းနည်းပေးသည့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင် သူဌေးကြီးထံ သွား၍ “အရှင်မင်းကြီး ....အကျွန်ုပ် စတုတ္ထ တံခါးမုခ်စောင့် အလွန်မိုက်သောနတ်ဖြစ်ပါသည်၊ မြတ်စွာဘုရားကျေးဇူးတော်ကို မသိ၍ ပြေမိပါသည်၊ ငွေငါးဆယ့်လေးကုဋေဖြင့် သူဌေးကြီး၏ ကျီကျတွေပြည့်စေလျက် ထားသောဒဏ်ကိုဆောင်၍ ပြီးပါပြီ၊ သည်းခံ၍ တံခါးမုခ်ဝယ် နေခွင့်ပြုပါ” ဟုတောင်းပန်လေ၏။
သူဌေးကြီးလည်း“ကောင်းပြီ ငါ သည်းခံမည်၊ သို့သော်လည်း သည်မှာ မတောင်းပန်နှင့်၊ မြတ်စွာဘုရားထံသွား၍ ရှေ့တော်မှာ တောင်းပန်ရမည်” ဟု ဆိုကာ နံနက်လင်းလျှင် နတ်ကိုခေါ်၍မြတ်စွာဘုရားထံသို့ သွားကြလေ၏။
ရောက်လျှင် သူဌေးကြီးက အဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကိုလျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် - “သူဌေးကြီး ... မကောင်းမှုပြုသူမှာ အကျိုးမပေးမီ ကောင်းကျိုးကိုမြင်နေရသည်၊ အကျိုးပေးတော့မှ မကောင်းကျိုးကို မြင်လာရသည်။
ကောင်းမှုကို ပြူသောသူလည်း အကျိုးမပေးမီ မကောင်းကျိုးကိုမြင်နေရသည်၊ အကျိုးပေးတော့မှ ကောင်းကျိုးကို မြင်လာရသည်” ဟု ဆုံးမလေ၏။
ဤဒေသနာတော်၏ အဆုံး၌ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနတ်သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။
နောက် ဘုရားရှေ့မှာ တောင်းပန်၏။
သူဌေးကြီးလည်း နတ်အား သည်းခံ ခွင့်ပြုလေ၏။
သူဌေးကြီးသည် စကားဆက်၍ “ အရှင်ဘုရား ...တပည့်တော်မှာ နတ် တားမြစ်သော်လည်း အလှူအဒါန်း မပျက်ကြောင်း” လျှောက်ထားရာမြတ်စွာဘုရားက “သူဌေးကြီး ... သင်ကား ယခုအခါသောတာပန်ဖြစ်၍ တတုန်းလှုပ်သော သဒ္ဓါတရား ရှိပေပြီ။
ဤလို တန်ခိုးသေးနုပ်သောနတ်တားမြစ်ရာ မပျက်သည်မှာ အံ့ဖွယ်မဟုတ်သေး၊ ရှေးအခါ တန်ခိုးကြီးသော မာရ်နတ်မင်းသည်မီးကျီးတွင်း ငရဲကို ဖန်ဆင်း၍ ပြလျက် တားမြစ်သော်လည်း မရ” ဟု မိန့်တော်မူကာအောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သဒ္ဓါထက်လှ နုစဉ်က လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေးမျိုး၌ဖြစ်၍နတ်သားကဲ့သို့ ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပွားလျက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါအတတ်ပညာတို့ကိုသင်ကြား၍ လိမ္မာရေးခြား ရှိလတ်သော် အဘသူဌေးကြီး သေလွန်သဖြင့်သူဌေးအရာ၌ တည်လေ၏။
သူဌေးဖြစ်ပြီးသော် မြို့တံခါးလေးမျက်နှာ၌ လေးဌာန၊ မြို့လယ်၌ တစ်ဌာန၊ မိမိ အိမ်တံခါး၌ တစ်ဌာန ဤခြောက်ဌာနတို့၌အလှူမဏ္ဍပ်ကြီး ခြောက်ဆောင်ကို ဆောက်လုပ်လျက် အလှူကြီးကို ပေး၏။
သီလကို ဆောက်တည်၏။
ဥပုသ်ကို စောင့်သုံးလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ နံနက်စာစားဖို့ ထမင်းပွဲတည်လာသည်ရှိသော် နိရောဓသမာပတ်မှထသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါးသည် အိမ်တံခါးဝယ် ရပ်လာ၏။
ထိုအခါ သူဌေးသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကိုမြင်လျှင် နေရာမှထ၍ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပြီးလျှင်အလုပ်အကျွေးအစေခံတို့ကိုခေါ်ကာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါထံမှာ သပိတ်ကို အယူခိုင်းလေ၏။
မာရ်နတ်အမိုက် တားဆီးခိုက် ထိုအခါအလွန်ယုတ်မာသော မာရ်နတ်မင်းသည် “ဤပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား ဆွမ်းမစားရသည်မှာ ခုနစ်ရက်ရှိပြီ၊ယနေ့ မစားရသော် ပျက်စီးလတ္တံ့၊ သူဌေးအလှူကို မလှူရအောင် ဖျက်ဆီးမည်” ဟု ကြံစည်ကာလာလတ်၍ ခဏချင်း အဝီစိငရဲကြီးကဲ့သို့ ထင်မှတ်လောက်အောင် အတောင်ရှစ်ဆယ်ရှိအလျှံပြောင်ပြောင်တောက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မီးကျီးတွင်းကို ဖန်ဆင်းကာကောင်းကင်၌ ရပ်တည်လေ၏။
သပိတ်ယူသွားသော အစေခံသည်မီးကျီးတွင်းကြီးကို မြင်သဖြင့် အလွန်ကြောက်ရွံ့လျက် သပိတ်ကို မယူဝံ့ဘဲ ပြန်ခဲ့၏။
“အမောင် ... အဘယ်ကြောင့် သပိတ်မယူဘဲ ပြန်ခဲ့သနည်း” ဟု ဆိုလျှင်၊ “အရှင် ...အလျှံတောက်နေသော မီးကျီးတွင်းကြီးကို မြင်၍ ကြောက်လှသဖြင့် မယူခဲ့ဝံ့ပါ“ ဟုပြောသောအခါ တစ်ယောက်ကို ခိုင်းပြန်၏။
ပြန်လာပြန်၏။
ဤနည်းအတိုင်းယူခိုင်းလိုက်သူတိုင်း မယူဝံ့ဘဲ ပြန်လာကြ၏။
ထိုနောက် အလုံးစုံသော သူတို့ကြောက်ရွံ့သဖြင့် လျင်စွာ ပြေးကြကုန်၏။
သဒ္ဓါအစ ထက်သန်လှ ထိုအခါသူဌေးသည် ဝသဝတ္တိမာရ်မင်းယုတ်သည် ငါ့အလှူကို အကြီးအကျယ် အန္တရာယ်ပြုဘိသည်၊ ဤလိုမာရ်နတ်မျိုး အရာအထောင် နှောင့်ယှက်သော်လည်း မတုန်လှုပ်၊ ယခုအခါ မာရ်နတ်မင်းနှင့်ငါဘယ်သူအားကြီးသည်ကို သိရလတ္တံ့၊ ငါ နှင့် စစ်ပြိုင်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ စီမံထားသောအလှူဆွမ်းခွက်ကို ကိုင်လျက် အိမ်မှထွက်ပြီးလျှင် မီးကျီးတွင်းနားတွင်ရပ်ကာကောင်းကင်သို့ မော်ကြည့်လတ်သော် မာရ်နတ်ကို မြင်လေလျှင် - မေး။
သင် ဘယ်သူနည်း။
ငါ မာရ်နတ်မင်း ဖြစ်သည်။
ဤမီးကျီးတွင်းကို သင် ဖန်ဆင်းသလော။
ငါ ဖန်ဆင်းသည်။
ဘယ်အတွက် ဖန်ဆင်းသနည်း။
သင် မလှူရအောင် လည်းကောင်း၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ပျက်စီးအောင် လည်းကောင်း ဖန်ဆင်းသည်။
ငါ့အလှူကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ လည်းကောင်း၊ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ လည်းကောင်း ငါ ခွင့်မပေးနိုင် မပြုရ။
ငါနှင့် သင်ဘယ်သူက အားကြီးသည်ကို၊ ဘယ်သူက စစ်နိုင်သည်ကို ယခု သိရလိမ့်မည်” ဟု ဆိုကာမီးကျီးတွင်း နှုတ်ခမ်းနားရောက်အောင် သွား၍ အရှင်ပစ္စေက ဗုဒ္ဓါအား - “အရှင်ဘုရား .. အကျွန်ုပ်သည် ဤဆွမ်းကိုပေးလှူသည့်အတွက် ဤမီးကျီးတွင်းထဲသို့ စောက်ထိုးကျစေတော့၊ လှူပါအံ့၊ အိမ်သို့မပြန်ပါ။
မသူတော်တို့ အလုပ်ဖြစ်သော အလှူဒါန်းခြင်း၊ သီလမစောင့်ခြင်း အလုပ်ကိုမလုပ်ပါ။
အရှင်တို့သည် ယခု အကျွန်ုပ်ဆွမ်းကို ခံယူတော်မူပါဘုရား ” – ဟုလျှောက်ထားပြီးလျှင် စိတ်ကို မြဲစွာထားလျက် ဆွမ်းခွက်ကိုကိုင်ကာမီးကျီးတွင်းပေါ်သို့ ဖြတ်၍သွားလတ်သော် မီးကျီးတွင်းထဲမှ ပွင့်ချပ်တစ်ရာရှိပဒုမ္မာကြာ ပေါက်လျက် သူဌေးခြေကို ခံလာ၏။
ကြာဝတ်မှုန်တွေတက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရွှေချထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။
သူဌေးလည်း ကြာပွင့်ချပ်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသပိတ်ထဲသို့ အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံသော ဆွမ်းကို လောင်းလှူလေ၏။
ဒါနတရား ဟောမိန့်ကြား ရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်းဆွမ်းကို အလှူခံပြီးလျှင် ဆွမ်းအနုမောဒနာပြု၍ လူအများမြင်ခိုက် သပိတ်တော်ကိုကောင်းကင်သို့ပစ်ကာ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တိမ်လွှာအထပ်ထပ်တို့ကို အစဉ်အတိုင်းနင်းကြွသည့်အလား ဟိမဝန္တာသို့ ကြွသွားတော်မူလေ၏။
မာရ်နတ်မင်းလည်း စစ်ရှုံး၍ စိတ်မချမ်းသာမိမိနေရာသို့ ပြန်လေ၏။
သူဌေးလည်း ကြာချပ်ပေါ်မှာ ရပ်တည်လျက်ပင် ရောက်လာသူအများအားဒါန၊ သီလ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုကြရန် တရားဟောပြော ဆုံးမပြီးလျှင်အိမ်သို့ဝင်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ သူဌေးသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကုသိုလ်ကိုပြု၊ ပွားများမှု၊ မှတ်ရှုသူတော်စွာ။
(၂) ကုသိုလ်မပြု၊ ဟန့်တားမှု၊ မှတ်ရှုသူယုတ်မာ။
ခဒိရင်္ဂါရဇာတ် ပြီး၏။
ဥပါယကောသလ္လဉာဏ်ဟူသည်ကား- မိမိပြုကျင့် ဆည်းပူးအပ်သော ဒါနမှု သီလမှုစသည့် ပါရမီကျင့်စဉ် တို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ်၏ ဥပနိဿယအဆောက် အဦ အထောက်အပံ့ပစ္စည်းအကြောင်းတရား ဖြစ်ဖို့ရန် လိမ္မာကျွမ်းကျင်သော အသိဉာဏ်ပညာတည်း။
ဘုရား အလောင်းဖြစ်လိုသော အမျိုးကောင်းသားသည် မိမိ ပြုအပ်သမျှသော ဒါနမှု သီလမှု စသည်တို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ်တည်းဟူသော အကျိုးတစ်ခုကိုသာ ရဖို့ရန် ရည်သန်တောင့်တမှု ပြုရသည်။
ဝဋ်ဆင်းရဲ၌ အကျုံးဝင်သည့် ချမ်းသာသုခ အဝဝကို မမျှော်လင့် မတောင့်တလေရာ။
ထိုသို့ မိမိ ပြုအပ်သမျှသော ကောင်းမှုတို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ် အကျိုးတစ်ခုကို ရဖို့ရန်သာ ရည်သန်တောင့်တမှု ဆုတောင်းပြုခြင်း၌ လိမ္မာသိမြင်သော ပညာကို ဥပါယကောသလ္လဉာဏ် (= သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရာရကြောင်း နည်းလမ်းကောင်း ၌ လိမ္မာကျွမ်းကျင်သောဉာဏ်)ဟူ၍ ခေါ်ဆိုသည်။
ဤ မဟာကရုဏာတော်နှင့် ဥပါယကောသလ္လဉာဏ် နှစ်မျိုးတို့ကား ပါရမီ (၁၀)ပါး ပြီးစီးပြည့်စုံလာဖို့ရန် အခြေခံ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြ၏။
မဟာကရုဏာဟူသည်မှာ --- ဘုရားအလောင်း ဖြစ်လိုသော အမျိုးကောင်းသားသည် မျက်မှောက် မျက်ကွယ် ရင်းရင်းဖျားဖျား ရှိရှိသမျှ သတ္တဝါများအပေါ်၌ ရင်မှ ပေါက်ဖွားသည့် သားသမီးများကဲ့သို့ ကြင်နာသနားခြင်း ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနိုင်ရသည်။
မိတ်ဆွေ ရန်သူဟူ၍ မခွဲခြားဘဲ ရှိရှိသမျှ သတ္တဝါအများကို ရာဂမီး ဒေါသမီး မောဟမီး ဇာတိမီး ဇရာမီး မရဏမီး သောကမီး ပရိဒေဝမီး ဒုက္ခမီး ဒေါမနဿမီး ဥပါယာသမီးတို့ တညီးညီးတပြောင်ပြောင် အတောက် လောင် ခံနေရသည့် သံသရာ့ဒုက္ခိတ သတ္တဝါတွေ အဖြစ် ဆင်ခြင်စဉ်းစား၍ သနားခြင်းပြင်းစွာ ဖြစ်ရာ၏၊ ယင်းဒုက္ခမှ ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒဓာတ်ကို အရင်း ခံကာ ပါရမီဆယ်ပါးတို့ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူလေသည်။
အာသဝက္ခယဉာဏ် = အာသဝေါတရားတို့ကို ကုန်စေတတ်သော သစ္စာလေးပါးကို ထိုးထွင်းသိတတ်သော အထူးသဖြင့် လောကုတ္တရာ နိရောဓသစ္စာဖြစ်သော မဟာအသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန် တရားတော်မြတ်ကို တိုက်ရိုက်အာရုံပြုကာ ထွင်းဖောက်သိမြင်နေသော အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် အာသဝက္ခယဉာဏ် မည်၏။
အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် အသင်္ခတဓာတ် (=နိရောဓသစ္စာ) နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကို အာရမ္မဏပဋိဝေဓ သဘောအားဖြင့် အာရုံ မျက်မှောက်ပြုကာ ထွင်းဖောက်သိမြင်သောအခါ ယင်း သန္တိသုခ လက္ခဏာရှိသော အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ်နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်၏ အာရမ္မဏပစ္စယ သတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပေးမှု အရှိန်အဝါ သတ္တိထူးကြီးကို ဆက်ခံရရှိသော အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် ရှေးရှေးမဂ်ဉာဏ်တို့ မပယ်သတ်ရသေးသည့် ကြွင်းကျန်နေသည့် ကိလေသာ အာသဝေါတရား ဟူသမျှတို့ကို ဝါသနာ အငွေ့ဓာတ်နှင့်တကွ အကုန်အစင် ပယ်သတ်တော် မူလေသည်။
ဤသို့လျှင် အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် သစ္စာလေးပါးကို သိသော ဉာဏ် ဖြစ်ပေသည် ဖားအောက်တောရဝတ်ရွတ်စဉ်။
မအိမ့်သည် မြန်မာရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ နှင့် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် လူသိများသည့် ခြေလေးချောင်း ရုပ်ရှင်၏ အဓိကစာရေးသူလည်းဖြစ်သည်။
၂၀၂၁ မြန်မာနိုင်ငံစစ်အာဏာသိမ်းပြီးသောနောက် ၂၀၂၁ ခုနှစ် ဇွန်လ ၅ ရက်နေ့တွင် စစ်အစိုးရသည် ခြေလေးချောင်းရုပ်ရှင်တွင်ပါဝင်သည့်မအိမ့်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီးအင်းစိန်ထောင်တွင်ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
၂၀၂၂ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ရာဇသတ်ကြီး ပုဒ်မ ၅၀၅(ခ) အရထောင်ဒဏ် ၃ နှစ်ချသည်။
ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် နှိပ်စက်ခံရသည်။
၂၀၂၃ ခုနှစ် မေလ ၃ရက်နေ့တွင် သာယာဝတီအကျဉ်းထောင်မှ ပြန်လွတ်သည်။
ပြန်လွတ်လာရေးတောင်းဆိုမှုများ PEN Americaနှင့်နိုင်ငံတကာရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်အဖွဲ့အစည်းများသည်မအိမ့်၏ပြစ်ဒဏ်ကို ဝိုင်းဝန်းရှုတ်ချခဲ့သည်။
၂၀၂၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ၇၉ကြိမ်မြောက် ဗင်းနစ်နိုင်ငံတကာရုပ်ရှင်ပွဲတော်၌Julianne Mooreမင်းသမီးတစ်ဦးသည် မအိမ့်နှင့်အခြားအကျဉ်းကျခံနေသည့်ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာများကိုလွတ်မြောက်စေဖို့ ဆန္ဒပြပွဲကိုဦးဆောင်ခဲ့သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာ ရုပ်ရှင် ပညာရှင်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ ရုပ်ရှင် ဒါရိုက်တာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသမီး စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မွေးဖွားခုနှစ် မသိရှိရသူများ (သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ) ကဏ္ဍ:မြန်မာဘာသာစကား ပါဝင်သော ဆောင်းပါးများ။
ဧကကနိပါတ် - ၅။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၁- လောသကဇာတ်။
ရဟန္တာအားပြစ်မှားကျူးလွန်သဖြင့် ငရဲကျ၍ ဘဝများစွာ ငတ်မွတ်သော လောသက တိဿ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တံငါရွာမှ ခွဲထုတ်ကြ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လောသကတိဿအလောင်းသည် ကောသလတိုင်း တံငါမျိုး တစ်ထောင်တို့နေရာ တစ်ခုသော တံငါရွာကြီး၌တံငါမတစ်ယောက်ဝမ်းဝယ် ပဋိသန္ဓေ နေသတတ်။
ထိုအခါကစ၍တံငါတို့သည် ကွန်လက်စွဲကာ ရှာဖွေကြသော်လည်း ငါးကြီးကို ထားဘိဦး၊ ငါးလေးကိုမျှမရကြ။
အလွန် ဆင်းရဲလှ၏။
ရွာ၌လည်း မီး ခုနစ်ကြိမ်လောင်၍ မင်းဒဏ် ခုနစ်ကြိမ်အသင့်ခံရ၏။
တံငါတို့သည် မဖြစ်ဘူးမြဲ ဖြစ်လာသည်ကို တွေးတောဆင်ခြင်ကြသော် “ဧကန္တငါတို့ အထဲမှာ သူယုတ်မာ ရှိတန်ရာ၏၊ ဘယ်သူမှန်းလည်း မသိ၊ တဖြည်းဖြည်း သိရမည်” ဟုငါးရာစီနေကြရန် ခွဲလိုက်၏။
မိဘနှစ်ပါးပစ်ခွာသွား ထိုသူငယ် အမိပါသော အစုမှာလာဘ်လာဘ ဆုတ်ယုတ်ကာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးလျက် အလွန်ဆင်းရဲ၏။
အခြား တစ်စုကားကြီးပွားလျက် ဝပြောသာယာလှ၏။
နောက် နှစ်ရာ့ငါးဆယ်စီမှ စ၍ တစ်ဦးစီ ရောက်အောင်ခွဲခဲ့ရ၏။
ခွဲတိုင်း ခွဲတိုင်း ထိုသူငယ်အမိပါရာမှာ ဆင်းရဲ၏။