kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက မုံရွာ ခရိုင် တို့ဗမာ အစည်းအရုံးတွင် "သခင်ရွှေ" အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ဂျပန်ခေတ် (၁၉၄၂ - ၄၅) တွင် မုံရွာ ခရိုင် အာရှ လူငယ် အစည်းအရုံး အတွင်းရေးမှူး အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ၁၉၄၇ - ၅၇ ခုနှစ်များ အတွင်းတွင် နိုင်ငံရေး သမား အဖြစ် လည်းကောင်း ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။
၁၉၃၉ ခုနှစ် နန်းရင်းဝန် ဦးပု မုံရွာသို့ တိုင်းခန်း လှည့်လည် လာစဉ် သပိတ်တားသည့် အရေးကြောင့် ၁၄ နှစ်သား အရွယ်တွင် အဖမ်း ခံခဲ့ ရသည်။
သို့သော် ထိုအမှုကို ထောင်ဒဏ် စီရင်ချက် ချရာတွင် အသက် မပြည့် သဖြင့် ထောင်ကျ မခံရဘဲ လွတ်လာ ခဲ့သည်။
၁၉၄၇ တွင် ပုဒ်မ (၅)ဖြင့် မုံရွာထောင်၊ မန္တလေး ထောင်များ၌ နေခဲ့ ရသည်။
၁၉၄၉ တွင် တောခို ခဲ့ဖူးသည်။
၁၉၅၈ တွင် ရန်ကုန် ထောင်မှ လွတ်မြောက် ခဲ့သည်။
ထို့နောက် နိုင်ငံရေး လောကမှ လုံးဝ အနားယူကာ စာပေလောကတွင်းသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ခဲ့သည်။
၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် စာရေး ဆရာ ဗန်းမော် တင်အောင် ဦးစီး ထုတ်ဝေသော "လင်းယုန် ဂျာနယ်" ၌ အယ်ဒီတာ အဖြစ် တာဝန် ယူခဲ့ ရာမှ "လင်းယုန် မောင်မောင်" ဟူ၍ ကလောင် အမည် ရလာ ခဲ့သည်။
၁၉၅၈ - ၅၉ တွင် သမက်၊ သတင်းစာ ဆရာမ စသည့် ဆိုဗီယက် ဝတ္ထုများ ဘာသာ ပြန်ခြင်းဖြင့် စာပေနယ်တွင် ခြေချ ခဲ့သည်။
လင်းယုန် သတင်းစာ (၁၉၅၉)၊ လမ်းစဉ် သတင်းစာ (၁၉၆ဝ)၊ ဗိုလ်တထောင် သတင်းစာ (၁၉၆၁)၊ မော်ကွန်း သတင်း မဂ္ဂဇင်း (၁၉၆၂)၊ ချင်းတွင်း ဂျာနယ် (၁၉၆၄)၊ ရှုထောင့် ဂျာနယ် (၁၉၆၈)၊ ရုပ်ရှင် သတင်းစဉ် (၁၉၇၉)၊ လုံမလေး မဂ္ဂဇင်း (၁၉၈၅) စသည် တို့တွင် အယ်ဒီတာ အဖြစ် ၁ဝ နှစ် ကျော်မျှ ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ကွန်ဂရက် (မြန်မာ နိုင်ငံ)၊ မြန်မာ နိုင်ငံ စာပေ ပြန့်ပွားရေး အသင်း (၁၉၆ဝ) နှင့် အမျိုးသား စာပေ ညီညွတ်ရေး အဖွဲ့ (၁၉၆၂) စသည့် အဖွဲ့အစည်း များတွင် ပါဝင် ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။
လုံးချင်း စာအုပ် ၅ဝ ကျော်ခန့် ရေးသား ခဲ့သည်။
ထင်ရှားသော စာအုပ် အချို့မှာ အိုက်ခ်မန်း၏ ငရဲခန်း (၁၉၆၅)၊ ဟစ်တလာ (၁၉၆၅)၊ ကပ်စထရို(၁၉၆၆)၊ သွေးစွန်းသော နေ့ရက်များ (၁၉၆၆)၊ ယနေ့ ကမ္ဘာ (၁၉၆၇)၊ ချေဂွေဗားရား (၁၉၆၇)၊ ဟိုချီမင်း (၁၉၇ဝ)၊ မှောက်မိုက်သော နေ့ရက်များ (၁၉၇၁)၊ လူသတ်ဆရာဝန်(မသိရ)၊အက်ဖ်ဘီအိုင် မှုခင်းများ (၁၉၇၁)၊ တောင်ကုန်း အမှတ် ၁၉၂ (၁၉၇၂)၊ ကြီးသုံးကြီး လုပ်ကြံရန် ဟစ်တလာ၏ အကြံ (၁၉၇၃)၊ အက်ဖ်ဘီအိုင် အတွင်းရေး (၁၉၈၁)၊ ဂျူလီယာ (၁၉၈၁)၊ ထောင်ပြေး စပိုင် (၁၉၈၅)၊ သေရွာပြန် စာရင်း (၁၉၉၉)၊ မေတ္တာရှင် စေတနာရှင် ကရုဏာရှင် သူတော်စင် မာသာထရီဆာ (၁၉၉၉) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
၂၅ မေ ၂ဝဝ၂ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ နေအိမ်၌ ကွယ်လွန်သည်။
မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၂ဝဝ၃)။
စာ ၂၇၉ - ၂၈ဝ။
နှစ်ဆယ်ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ များနှင့် စာစု စာရင်း။
စာ ၂၈၂ - ၂၈၅။
မိမိနှင့် စာရေး ဆရာများ။
စာ ၃၇၂ - ၃၇၇။
ဝမ်းနည်း မှတ်တမ်း၊ မြားနတ်မောင် မင်္ဂလာ မဂ္ဂဇင်း (ဩဂုတ် ၂ဝဝ၂)။
စာ ၄၃။
စာရေးဆရာ လင်းယုန် မောင်မောင်၏ ဘဝ ဖြစ်စဉ် အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်း (ကိုယ်တိုင်ရေး)၊ ရဝ ပြည့် မွေးနေ့ (တောင်လေးလုံး ကျောင်းတိုက်၊ မန္ဈလေး) တွင် ပေးသည့် စာတမ်း။
လက်ဖက်ရည်တော် ဆိုသည်မှာ ဘုရင်မင်းမြတ်က လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်တော်မူသည့်အခါ လက်ဖက်ရည်ကပ်ရသော အလုပ်ကို အမှုထမ်းရသောသူများ ဖြစ်သည်။
လက်ဖက်ရည်တော် ရာထူးသည် သာမညရာထူးမဟုတ်ပေ။
ဤရာထူးမျိုးကိုလည်း ဘုရင်မင်းမြတ်တို့က မည်သည့်တစ်စုံတစ်ယောက်အား လွယ်လွယ်နှင့် ပေးအပ်ခန့်ထားကြသည် မဟုတ်ပေ။
လွန်စွာ ကိုယ်သွေးကိုယ်သားကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကျေးတော်မျိုး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကိုသာ ပေးအပ်ခန့်ထားခြင်း ပြုတတ်ကြသည်။
လက်ဘက်ရည်တော် ရာထူးသည် အမရပူရမြို့တည် ဘိုးတော်မင်းတရား လက်ထက်တော်အခါကစ၍ ခန့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရံဖန်ရံခါ မင်းတရားကြီးသည် လက်ဘက်ရည် သုံးဆောင်တော်မူတတ်သဖြင့် အလိုရှိတော်မူသည့်အခါ ဆက်သရသည်။
လက်ဖက်ရည်တော် ဟူရာ၌ လက်ဖက်ရည်အကြမ်း၊ လက်ဖက်ရည်အချို၊ ရေနွေးတော်၊ ရေပူတော် ဟူ၍ အလိုရှိတော်မူသည့် အခါတွင် အဆင်သင့်ရှိရအောင် စီမံရသော အရာရှိဖြစ်သည်။
လက်ဖက်ရည်တော်၊ ကွမ်းရည်တော် တို့ဟူသည် များစွာအရေးကြီးကြောင်းမှာ ဘုရင်၏ အသက်သည် ယင်းပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ လက်တွင်း၌ ရှိသည်ဟုဆိုက မှားမည်မဟုတ်ပေ။
ဤပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဘုရင့်အပေါ်လုပ်ကြံလိုလျှင် အလွန်လွယ်ကူသည်။
အချိန်မရွေးလည်း ကြံစည်နိုင်သည်။
သို့သော်ဤရာထူးကို ဘုရင်လွန်စွာယုံကြည်ခြင်း ခံရသူတို့သာ ရကြသဖြင့် သာမညစွမ်းရည်ဖြင့် ဤရာထူးအနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ကြပေ။
ထို့ကြောင့် လက်ဖက်ရည်တော်၊ ကွမ်းရည်တော်၊ ရေကြည်တော် တို့သည် များစွာဂုဏ်ယူအပ်သော ရာထူးမျိုး ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်၌ စလေဦးပုညသည် လက်ဖက်ရည်တော်ရာထူး ခန့်အပ်ခံရသည်။
ဦးပုညသည် ထိုရာထူးအတွက် လစာငွေဒေါင်းဒင်္ဂါး ၄၀-ရသည်။
ထိုလစာငွေမှာ နန်းတော်တွင်း များစွာအရေးပါ အရာရောက်သော လက်စွဲတော်ကြီးများ၏ လစာနှင့် ညီမျှလေသည်။
ဖန်ချက်ဝန် ဦးရွှေအိုးသည်လည်း နန်းတွင်း၌ လက်ဖက်ရည်တော် အမှုထမ်းခဲ့ဘူးသည်။
လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင် လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်ကို မှန်နန်းစနု၏ ဝဲဘက်(မြောက်ဘက်)တွင် ရှိသည်။
တနည်းအားဖြင့် မြောက်ထားဝယ်ဆောင်၏ အနောက်ဘက် ကပ်လျက်ရှိသည်။
မှန်နန်းတော်ကြီးမှ အတောင်၂၀-မျှသာ ကွာဝေးသည်။
လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်ကို ကွန်းလေးစင် နှစ်ဆင့်လည်ပေါ်နှင့် တောင်မြောက်အလျားထားပြီး ဆောက်လုပ်ထားသည်။
ဤလက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်တွင် လက်ဖက်ရည်တော်သားများ နေထိုင်ကြရသည်။
မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး လက်ထက်တော်အခါက လက်ဖက်ရည်တော်တွင် သူကောင်းပြုထားသူပေါင်း ၄၄-ယောက်ရှိသည်။
အချို့အမှုထမ်းများမှာ အဝေးရောက်မင်း၏ သားများ၊ မြို့ဝန်များ၏ သားများ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်နှင့် ထားဝယ်ဆောင်တို့သည် ကပ်လျက် ရှိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ထားဝယ်ဆောင် တစ်ခုလုံးကိုပင် လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်ဟူ၍လည်း သိမ်းကျုံး ခေါ်ဆိုတတ်ကြသည်။
ထားဝယ်ဆောင်ဟူသည်မှာ အမိုးနှစ်ထပ် လည်ပေါ်ဆောင်ဖြစ်သည်။
ဆင်ဖြူရှင်မင်းလက်ထက်၌ ထားဝယ်ကို ချီတက်တိုက်ခိုက် သိမ်းယူ၍ ထားဝယ်သားများကို နေရာချထားရာ အဆောင်ဖြစ်သည်။
နောင်တွင် ထားဝယ်သားများ မဟုတ်စေကာမူ ထိုအဆောင်တွင် မြန်မာအမှုထမ်းများကို ထားသည်။
ရွှေဘုံနိဒါန်းအဆိုအရ ထားဝယ်ဆောင်ဟူသည် နွေးသောအဆောင်ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
မြန်မာ့နန်းတွင်း ယဉ်ကျေးမှု အသုံးအဆောင် အခေါ်အဝေါ်များသည် မွန်တို့ထံမှ ရသည်သာများသည်။
ထားဝယ် ဟူသောစကားမှာ မွန်ဘာသာအရ နွေးသည် ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
နွေးသောအဆောင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်နှင့် ထားဝယ်ဆောင်တို့မှာလည်း ကပ်လျက် ရှိသည်ကို သတိပြုရ၏။
လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်သည် အမြဲတစေ လက်ဖက်ရည်နွေးအိုးကို တည်ထားရသော အဆောင်ဖြစ်၍ အစဉ်အမြဲ နွေးနေရပေသည်။
ထို့ကြောင့် လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင် သည်ပင်လျှင် ထားဝယ်ဆောင်ဟု ခေါ်မည်ဆိုပါက မှားမည်မဟုတ်ချေ။
တာဝန် လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်တွင် လက်ဖက်ရည်တော်သားများက နေ့ညမပြတ် ရေနွေးများကို တည်ထားရသည်။
ဘုရင်မင်းတရား အလိုတော်ရှိလျှင် ချက်ချင်းဆိုသလို ရေနွေးဆက်ကြရသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်သည် နေ့ညီလာခံ ပြီးသည့်အခါ မှန်နန်းဆောင်၏ တောင်ဘက်ရှိ ရွှေနန်းတော်ဆောင်သို့ ကူးပြောင်းစံနေတော်မူတတ်သည်။
ထိုအခါ လက်ဖက်ရည်တော်များ ဆက်သရသည်။
တခါတရံ အလယ်နန်းမတော် တည်ခင်းကျွေးမွေးသော လက်ဖက်ရည်တော်ကို သုံးဆောင်တော်မူသည်။
တခါတရံ ရေနွေး၊ ရေပူကို အလိုရှိသည့်အခါ လက်ဖက်ရည် တော်ဆောင်ကို မှာကြားရသည်။
ဘုရင်မင်းတရားကြီး နံနက်မျက်နှာသစ်တော်မူချိန် (နံနက်ခြောက်နာရီခွဲမင်းတုန်းမင်း၏ တစ်နေ့တာ) မှစ၍ လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်တွင် ရေနွေးကြိုထားရသည်။
မျက်နှာသစ်တော်မူချိန်တွင် ရေပူ ရေနွေးကို အလိုရှိတော်မူသည်။
သားတော်များသည် ခမည်းတော်မင်းတရားကြီး စက်တော်ရာမှ မနိုးမှီ ဗောင်းတော်ဆောင် တွင် လာရောက်စုရုံး စောင့်နေကြရသည်။
ဘုရင်မင်းတရားကြီး စက်တော်ရာမှ နိုးလျှင် ရေပူ ရေနွေးများကို ရွှေဖလားနှင့် ခပ်၍ မျက်နှာသစ်တော်ရေ ဆက်ရ၏။
ဤသို့အားဖြင့် ရေနွေးသည် အချိန်မရွေး လိုလျက်ရှိသည်။
နန်းတော်တွင် စားတော်ဟင်းများ၊ ထမင်းများချက်သည့် စားဖိုတော်ကားရှိသည်။
ယင်းစဖိုတွင် ဘုရင့်အတွက် ရေနွေးကို တည်ရသည်မဟုတ်ပေ။
ပွဲတော်အုပ်အတွက် ချက်ပြုတ်နေချိန်တွင် ဘုရင့်အတွက် သီးသန့်ရေနွေးများ တည်နိုင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။
ရေနွေးဟုပင် ဆိုသော်လည်း ဘုရင့်အတွက် ရေနွေးမှာ သာမည စားတော်ချက်များက ချက်ကြိုပေးရန် တာဝန်မယူနိုင်။
မယုံကြည်၊ စိတ်မချရသူများကိုလည်း မခိုင်းသင့် အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဘုရင့်အား အစားအသောက်ဖြင့် လုပ်ကြံနိုင်သည်။
ထိုကဲ့သို့ပင် ပုဂံခေတ်မင်းများ လက်ထက်အခါက လုပ်ကြံခံရသော ဘုရင်များရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် မိမိအတွက် သောက်တော်ရေ၊ ကွမ်းတော်၊ လက်ဖက်ရည် စသည်တို့ကို များစွာသတိထားရသည်။
အလွန်စိတ်ချတော်မူမှသာ ထိုရာထူးမျိုးတွင် ထားသည်။
ဦးပုညနှင့် လက်ဖက်ရည်တော်ရာထူး မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၂၁-ခုနှစ်တွင် ရတနာပုံ ရွှေမြို့တော်ကို မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး တည်ထောင်ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ဦးပုညသည် `သုံးသိန်းသုံးသောင်း၊ လေးထောင်ထိပ်၊ နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆက် မဟာဝင်´ အစချီသော ဘုန်းတော်ဘွဲ့ ရှစ်ဆယ်ပေါ် တေးထပ်ကို ဆက်သွင်းသည်။
မင်းကြီးဦးပွားမှ တဆင့် ဆက်သွင်းရသည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုအခါ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး အမေးရှိ၍ မင်းကြီးဦးပွားက လျှောက်ထားရသည်။
ဦးပွား လျှောက်ထား မစပေးချက်အရ ဦးပုညသည် ရွာစည်ရွာကို အသနားခံ၍ မင်းလှသင်္ခယာဘွဲ့နှင့် လက်ဖက်ရည်တော် ခန့်ထားခြင်း ခံရသည်။
ဦးပုညသည် စာဆိုတော်ကြီးလည်းဖြစ်၊ အခြားလက်ဘက်ရည်တော် အမှုထမ်းများထက် အသက်အရွယ်က ကြီးသည့်ပြင် မင်းတရားကြီး၏ ယုံကြည်လေးစားခြင်း ခံရ၍ ရွာစည်ရွာစား ဖြစ်သောကြောင့် အခြားအရည်တူ အမှုထမ်းများက လေးစားကြရသည်။
ဆရာကြီးဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
အချို့လူပျိုလူရွယ်များကလည်း ဦးပုညအား ကပ်၍ အလိုရှိရာ စာများကို ရေးခိုင်းလေ့ရှိသည်။
ဦးပုညကို ဘုရင်သည် များစွာ စိတ်ချယုံကြည်တော်မူသည်။
ဦးပုည၏ ဖခင်ရှိစဉ် အခါကပင် ဝင်ထွက်ခစား နေသဖြင့် ပိုမိုယုံကြည်သည်။
ဦးပုညအား ထိုထက်ကြီးသော ရာထူးကို ပေးချင်သည်။
ပေးလည်းပေးမည်ဟု အမြဲစိတ်ကူး ထားသည်။
ဥပဓိရုပ်ချို့ငဲ့နေသည့် အတွက် ဘုရင်တွင် စဉ်းစားရခက်နေသည်။
( ဥပဓိရုပ်ချို့ငဲ့ပုံမှာ - ဦးပုည၏ လင်္ကျာဘက်လက်သည် စုံလင်ပါသော်လည်း သိမ်၍ မသန်မစွမ်းရှိသည်။
ဘယ်လက်ဖြင့်စာရေးရသည်။
အလွန်လက်ရေးကောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။
အပါးတော်တွင် ခစားသောအခါ လက်ဖျားကို အုပ်မိအောင် အင်္ကျီလက်ရှည် ဝတ်ရသည်။
ဦးဘေမောင်တင်၏ မြန်မာစာပေသမိုင်း)။
ထို့ကြောင့် မြင်ကွန်း မြင်းခုန်တိုင် အရေးအခင်းတွင် ဘုရင်မင်းတရားက ဦးပုညအား `ငါလည်း သက်တော်ရှည်အရာကို ပေးနိုင်တယ်။
မင်းကံရှိလျှင် ရလိမ့်မပေါ့´မိန်တော်မူသည်။
ဦးပုညသည် စာအရေးအသား အဖွဲ့အနွဲ့ အလွန်ကောင်းသည်ကို မင်းတရားကြီးကိုတိုင် သိသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ဘုရင့်အပါးလည်းမကျ မနီးမဝေးက ခစားစေလိုသည်။
အနီးမှ ခစားရန်မှာလည်း ဥပဓိရုပ်က ချွတ်ယွင်းလျက် ရှိသောကြောင့် မသင့်တော်ကြောင်းကို မင်းကြီးဦးပွားက သိသည်။
ဘုရင်ဆိုသည်မှာ အမင်္ဂလာရုပ်ကို မြင်ရတွေ့ရသည် မဟုတ်ပေ။
ဦးပုညသည် သူ၏ရုပ်ချို့ငဲ့သော ဘဝကို များစွာစိတ်နာဟန်တူသည်။
ထို့ကြောင့်သူသည် နန်းဆန်တဲ့မြိုင် တောလားကို ရေးစဉ်အခါက မင်္ဂလာရှိသော တိရစ္ဆာန်များကို စိတ်ကူးယဉ်ယဉ်နှင့် ရေးသားဖွဲ့နွဲ့ ခဲ့လေသည်။
သူသည် မင်္ဂလာရှိသော ရုပ်ရူပကာရှိပါလျှင် မည်မျှကြီးပွားတိုးတက်၍ ဘုရင်မင်းတရားကြီး၏ မြှောက်စားခြင်း ခံရမည်ကို တွေးတောကာ ဝမ်းနည်းခဲ့ဟန်တူသည်။
လက်ဖက်ရည်တော် ရာထူးထားရန် မင်းကြီးဦးပွားက လျှောက်ထားတောင်းပန် ရသည်မှာလည်း ဦးပုည၏ မိခင်နှင့် ဆွေမျိုးများမှာ လက်ဘက်ပွဲစားများ ဖြစ်ကြသည်။
ရှမ်းပြည်သို့လည်း အခါခါရောက်ဘူးသည်။
ရှမ်းပြည်တွင် ဆွေမျိုးညာတိများလည်း ရှိသည်။
မည်သည့်လက်ဘက်ကောင်းသည်၊ ညံ့သည်ကို ဦးပုညသိသည်။
ဘုရင့်လက်ဘက်ရည်တော်အတွက် မည်သည့်တောင်ထွက် လက်ဘက်သည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာသိသည်။
ဦးပုည၏ လက်ဘက်မေတ္တာ စာတွင် လက်ဘက်အကြောင်းကို ကောင်းစွာရေးထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဦးပုညသည် လက်ဘက်ရည်တော် အရာနှင့် ပနံရလျက် ရှိသည်။
သူ၏ ရွှေညောင်ပေး မေတ္တာစာ ကိုကြည့်လျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ရှမ်း သထုံပေးမေတ္တာစာ ကိုကြည့်လျှင်သော်လည်းကောင်း သူသည် ရှမ်းပြည်တစ်ခွင်ကို ကောင်းစွာနှံစပ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။
မြကေတု၏ နန်းဓလေ့ မှတ်တမ်း ရတနာပုံဖိုးမှတ်စု မှ ရွှေကိုင်းသားရေးသော မန္တလေး ရတနာပုံဖိုးမှတ်စု စာအုပ်တွင် လက်ဖက်ရည်တော်ဆောင်သည် တည်နေရာများ၊ ပုံသဏ္ဌာန်များမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ..... ကိုးကား Category:ကုန်းဘောင်ခေတ် Category:မြန်မာ့ ဓလေ့ထုံးစံ။
တင့်တယ် [၁၉၁၆ - ၁၉၈ဝ] ပဲခူးတိုင်း ပြည်ခရိုင် ရွှေတောင်မြို့ ကင်မွန်းခြံ (ကင်းပွန်းချုံ) လမ်း၌ အဖ ကုန်သည် ဦးဘစိန်၊ အမိ ဒေါ်တင်မေ တို့က ၁၉၁၆ ခုနှစ် ဇူလိုင် ၂၁ ရက် [၁၉၁၇ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၉ ရက် (၁၂၇၉ ခု ဝါဆိုလဆန်း ၁၁ ရက် သောကြာ) ဟု ရှုမဝတွင် ဖော်ပြသည်] နေ့တွင် မွေးဖွားသည်။
တစ်ဦးတည်းသော သား၊ ငယ်မည် မောင်သန်း၊ အမည်ရင်း ဦးဝင်းစိန် ဖြစ်သည်။
တင့်တယ်သည် ‌ရွှေ‌တောင်မြို့ အမျိုးသားအထက်တန်းကျောင်း၊ အစိုးရအထက်တန်း‌ကျောင်းနှင့် ပြည်မြို့ အစိုးရအထက်တန်း‌ကျောင်းတို့တွင် ပညာသင်ခဲ့ပြီး၊ ၁၉၃၄-ခုနှစ်တွင် ပြည်မြို့ အစိုးရအထက်တန်း‌ကျောင်းမှ ဆယ်တန်း‌အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ထိုနှစ်မှပင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ဥပစာသိပ္ပံ သင်တန်း၌ ဆက်လက်ပညာသင်သည်။
ဥပစာသိပ္ပံတန်းကို အောင်မြင်ပြီး‌နောက် ဝိဇ္ဇာပညာရပ်ကို ဆက်လက်‌လေ့လာရာ ၁၉၃၉-ခုနှစ်တွင် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ရသည်။
ထို့‌နောက် ၁၉၃၉ ခုနှစ်မှ ၁၉၄၁ ခုနှစ်အထိ ပန်းတ‌နော်မြို့ အမျိုးသားအထက်တန်း‌ကျောင်း၌ ‌ကျောင်းဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းပြီး ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၌ ဥပ‌ဒေသင်တန်းသို့ တက်‌ရောက်၍ ပညာ ဆက်လက်သင်ယူသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းတွင် ကုန်သည်လုပ်ပြီး‌နောက် ပညာ‌ရေးဌာန လက်‌အောက်ရှိ စာ‌ပေနှင့် စာကြည့်တိုက်ဌာနတွင် စာပြုအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ဆက်လက် ပညာသင်ရာ ဥပ‌ဒေဝိဇ္ဇာဘွဲ့ကို ရသည်။
ထိုကာလက အင်္ဂလိပ်စစ်အုပ်ချုပ်‌ရေးလက်‌အောက်ရှိ ပြည်သူ့ဆက်ဆံ‌ရေးဌာနတွင် ဆက်လက် အမှုထမ်းသည်။
၁၉၄၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၄၈-ခုနှစ်အထိ ပြန်ကြား‌ရေးဌာနတွင် ဘာသာပြန်အရာရှိအဖြစ် ဆက်လက် အမှုထမ်းသည်။
၁၉၄၈-ခုနှစ်မှ ၁၉၅၂-ခုနှစ် အတွင်းတွင် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ဘီ⁠ဘီစီ အသံလွှင့်ဌာန မြန်မာပိုင်း အစီအစဉ်၌ ဘာသာပြန်နှင့်သတင်းလွှင့်ထုတ်သူအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သည်။
တင့်တယ်သည် ၁၉၃၆-ခုနှစ် တက္ကသိုလ်‌ကျောင်းသားဘဝကပင် စာ‌ပေနယ်သို့ စတင်ဝင်‌ရောက်ခဲ့သည်။
တင့်တယ်၏ ပထမဆုံးလက်ရာမှာ ၁၉၃၆-ခုနှစ်က ရွှင်‌ပျော်‌ပျော် စာအုပ်တိုက်မှ ထုတ်‌ဝေ‌သော "'မရှက်လို့လား"' ဝတ္ထုဖြစ်သည်။
သို့‌သော် ထိုစဉ်က က‌လောင်နာမည် မပါပဲ ရွှင်‌ပျော်⁠‌ပျော်တိုက်ထုတ်စာအုပ်အဖြစ် ထုတ်‌ဝေခဲ့ရသည်။
၁၉၃၇-ခုနှစ်တွင် ထုတ်‌ဝေသည့် "'တ‌နေဝင်"' အမည်ရှိ ဝတ္ထု၌ ‌အောင်‌ကျော်ဟူ‌သော က‌လောင် အမည်ကို ယူခဲ့သည်။
၁၉၄၆-ခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် စာပ‌ဒေသာမဂ္ဂဇင်းကို ဦး‌ဆောင်ထုတ်ခဲ့သည်။
၁၉၄၇-ခုနှစ်တွင် ရှုမဝရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်းကို ရှုမဝဦး‌ကျော်နှင့် တွဲဖက်တာဝန်ယူထုတ်‌ဝေခဲ့သည်။
၁၉၄၈-ခုနှစ်တွင် ပ‌ဒေသာမဂ္ဂဇင်းထုတ်‌ဝေသူများတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၅-ခုနှစ် ဩဂုတ်လမှစ၍ ပ‌ဒေသာမဂ္ဂဇင်းကို အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စုထုတ် ရီးဒါးဒိုင်ဂျက် မဂ္ဂဇင်းပုံစံဖြင့် ဦးစီးထုတ်‌ဝေခဲ့သည်။
၁၉၆၉-ခုနှစ်မှစ၍ စန္ဒာရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း စာတည်း တာဝန်ကို ကွယ်လွန်သည့်အချိန်အထိ ထမ်းရွက်သွားသည်။
တင့်တယ်သည် ၁၉၄၆-ခုနှစ်ထုတ် စာပ‌ဒေသာမဂ္ဂဇင်းတွင် တင့်တယ် က‌လောင်အမည်ကို စတင်သုံးစွဲခဲ့ပြီး ယင်းက‌လောင် အမည်ဖြင့် ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ‌ရွှေချစ် ‌ငွေချစ် ဝတ္ထုကို ပထမဆုံး လုံးချင်းဝတ္ထုအဖြစ် ထုတ်‌ဝေခဲ့သည်။
တင့်တယ်က‌လောင်အမည်ဖြင့် ထုတ်‌ဝေခဲ့‌သော ဝတ္ထုများအနက် ချစ်နိုင်ငံ (၁၉၄၇)၊ ‌ဖြေ‌လျော့‌ခွေ (၁၉၄၇)၊ ချစ်သက်လက်‌ဆောင် (၁၉၅၀)၊ ကမ္မဖလ (၁၉၅၁)၊ ထား(၁၉၅၇) စသည်တို့သည် ထင်ရှား‌သော ဝတ္ထုအချို့ ဖြစ်သည်။
တင့်တယ် က‌လောင်အမည်ဖြင့်ပင် ချစ်လင် (၁၉၄၇)၊ ပျိုတို့အချစ်‌တော် (၁၉၅၇)၊ အဏ္ဏဝါနှင့် အဖိုးအို (၁၉၆၄)၊ ချာလီနှင့် ယာယီ (၁၉၆၄)၊ လစန္ဒာနှင့် ခြူးပိုက်ဆံ (၁၉၆၄)၊ ‌ရောမကို အာခံသူ (၁၉၆၅)တို့ကိုလည်း ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။
တင့်တယ်သည် အများအားဖြင့် အချစ်ဝတ္ထုများကို ‌ရေးခဲ့သည့်ပြင် ဘကြီးမွှန်းကို အဓိကဇာတ်‌ဆောင်ထား၍ အဆင့်နိမ့်လူလတ်တန်းစား ဘဝသရုပ်‌ဖော် ဝတ္ထုတိုများကိုလည်း ‌ရေးခဲ့သည်။
ဝတ္ထု‌ရေးနည်း အ‌ခြေပြ (၁၉၇၄)ကျမ်းတ‌စောင်ကိုလည်း ပြုစုခဲ့သည်။
တင့်တယ်ဟူ‌သော က‌လောင်အမည်အပြင် အမည်ရင်း ဦးဝင်းစိန် အမည်ဖြင့်လည်း ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အတွင်းက စာ‌ပေနှင့် စာကြည့်တိုက်ဌာနတွင် အမှုထမ်းစဉ် အ‌ခြေပြကမ္ဘာ့သမိုင်း ဒုတိယတွဲကို ပြုစုခဲ့သည်။
အ‌ရှေ့ဖျားကမ္ဘာ့သမိုင်း စာအုပ်ကိုလည်း ပြုစုခဲ့သည်။
တင့်တယ်၏ အခြားထင်ရှား‌သော က‌လောင်အမည်ပွား တစ်ခုမှာ ‌အောင်မြင် ဖြစ်သည်။
‌အောင်မြင် က‌လောင်အမည်ဖြင့် အေးစိမ့်ဟူ‌သော အဓိကဇာတ်‌ဆောင်တစ်‌ယောက်ကို ဖန်တီးကာ ဝတ္ထုတိုများ ‌ရေးခဲ့သည့်အပြင် အိုဘယ့်ကံ၊ သည်မိုးသည်‌မြေ စ‌သော ဝတ္ထုများကိုလည်း ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။
တင့်တယ်သည် ‌ကျော်‌ဇော၊ စိန်တပွင့်၊ ထွန်းအံ့ဟူ‌သော က‌လောင်အမည်များဖြင့်လည်း ဝတ္ထုများနှင့် သုတစာအုပ်များကို ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။
လှပဟူ‌သော က‌လောင်အမည်ကို သုံး၍ ပန်းချီအနုပညာ ဆိုင်ရာ ‌ဆောင်းပါးများကိုလည်း ‌ရေးခဲ့သည်။
ယဉ်မင်းလှ၊ ဦးထွဋ်‌ခေါင်၊ ဦးအသင်္ချေ၊ ဆရာဩဘာက‌လောင်အမည်များကို သုံး၍လည်း ‌ဆောင်းပါးများကို ‌ရေးခဲ့သည်။
တင့်တယ်သည် သူ၏သက်တမ်းတစ်‌လျှောက်တွင် စာမျိုးစုံ ‌ရေးနိုင်‌သော စာ‌ရေးဆရာတစ်‌ယောက်အဖြစ် ထင်ရှားသည်။
တင့်တယ်သည် စာ‌ပေ‌လောကတွင်သာမက ရုပ်ရှင်‌လောကတွင်လည်း ထင်ရှားသည်။
၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် လာလုလု‌ငေး၊ ၁၉၅၇-ခုနှစ်တွင် ကျမအနုပညာသည်၊ ထား စသည်တို့ကို ဒါရိုက်တာအဖြစ် တာဝန်ယူ ရိုက်ကူးခဲ့သည့်ပြင် ‌ဖြေ‌လျော့‌ခွေ၊ အ‌ကျော်အ‌မော်၊ ဖိုးပြုံးချို ဇာတ်ကားတို့အတွက် ဇာတ်ညွှန်းများကိုလည်း ‌ရေးခဲ့သည်။
တင့်တယ်၏ တင့်တယ် အမည်ရှိ ကိုယ်‌ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ တစ်‌စောင်ကိုလည်း ‌သွေး‌သောက်မဂ္ဂဇင်းတွင် ၁၉၆၅-ခုနှစ် အောက်တိုဘာလမှစ၍ ၁၉၇၁-ခုနှစ် ဧပြီလအထိ ‌ရေးသားခဲ့‌လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) ဘဝနိဂုံး ၁၉၈၀- ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီ (၄)ရက်နေ့ နေ့လယ် ၃း၄၆ နာရီတွင် ရန်ကုန် မြို့၌ ကွယ်လွန်သည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဇနီး ဒေါ်ခင်စိန်နှင့်အတူ သားသမီး (၆)ယောက်၊ မြေး (၁၀)ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထင်ရှားသောစာအုပ်အချို့ ကမ္မဖလ ပန်းရောင် မြမန်းမေမျိုးမြတ် ရွှေချစ်ငွေချစ် ဖိုးပြုံးချို ဖြေလျော့ခွေ လာလုလုငေး ဖဲမွေ့ယာပေါ်ဝယ် ထား ဘာသာပြန် ရောမကိုအာခံသူ လေရဟတ်နီ ပျိုတို့အချစ်တော် (ဘာသာပြန်ဆုရ) လစန္ဒာနှင့်ခြူးပိုက်ဆံ အဏ္ဏဝါနှင့်အဖိုးအို အိုက်ဆင်ဟောင်ဝါ မိုဗီဒစ် လိုက်တော်မူသင့်ပါငဲ့ မာနနှင့် အာယာတ အိုဘယ့် ကံ (The Scarlet Letter) သမိုင်း ကမ္ဘာ့သမိုင်းအခြေပြ ကမ္ဘာ့အရှေ့ဖျားနိုင်ငံများ ခေတ်သစ်သမိုင်းအခြေပြ ကမ္ဘာ့အရှေ့ဖျားနိုင်ငံများ မေးခွန်းငါးဆယ် အဖြေလွယ် သိပ္ပံ၊ သုတ လျှပ်စစ်ရာဇဝင် မွေအဏ္ဏဝါ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ မြစ်တို့၏ သဘာဝသမိုင်း စာညွှန်း ဒဂုန် ရွှေမျှား။
စာ ရ၁ - ရ၂။
စာ ၂၁ဝ - ၂၂၅။
မြန်မာ စာပေ အဘိဓာန် (၃)။
စာ ၄၂ - ၄၄။
စာ ၅ - ၂၃။
ဒဂုန် တာရာ။
တင့်တယ် သို့မဟုတ် နှုတ်ခမ်းနီ ကလေး တို့၏ အသည်းစွဲ၊ ဖျတ်ခနဲ တွေ့ရသော ရုပ်ပုံလွှာ ကားချပ်များ။
စာ ၂၁၄ - ၂၂၃။
စာ ၉၇ - ၁ဝ၁။
မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၁၉၈၁)။
စာ ၁၆၅ - ၁၆၇။
ဝမ်းနည်း မှတ်တမ်း၊ ရှုမဝ (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၈ဝ)။
စာ ၁၇၃။
၂ဝဝ၅ ခု၊ ဇူလိုင်ထုတ် ရာပြည့် ဦးစိုးညွန့် စုစည်း တည်းဖြတ်သော '၂ဝ ရာစု မြန်မာ စာရေး ဆရာ ၁ဝဝ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျုဉ်း' စာအုပ်မှ။
thumb|တင်တင်မူ တင်တင်မူ တစ်ချိန်တစ်ခါက နာမည်ကြီးခဲ့သော မင်းသမီးကြီးတစ်လက်ဖြစ်တဲ့ တင်တင်မူကို ရုပ်ရှင်ချစ်ပရိသတ်တွေ သိကြလိမ့်မယ် ထင်ပါသည်။
ဒါပေမယ့် လူငယ်တွေကတော့ တော်တော်ဝေးသွားလို့ မသိနိုင်လောက်ဘူး။
မင်းသမီးကြီး တင်တင်မူဟာ စီးကရက်ကို လက်ကြားညှပ်လို့ စတိုင်ကျကျသောက်ပြီး အထက်တန်းလွှာဇာတ်ရုပ်ကို အပီပြင်ဆုံး သရုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ မင်းသမီးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
တင်တင်မူသည် အနုပညာတွင် ဝါသနာထုံသကဲ့သို့ အားကစားဘက်တွင်လည်း ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
မုဒုံဇာတိဖြစ်သူ တင်တင်မူသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်က ကာယဗလမောင်မယ်ရွေးပွဲ၌ မုဒုံမယ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် အနုပညာ လောကသို့စတင်ခြေချခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က တင်တင်မူ၏အမည်မှာ မုဒုံအမာတင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပထမဆုံးသော ဇာတ်ကားမှာ မင်းသားဇေယျနှင့်အတူ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားသည့် လင်နှင့်အပျို ဇာတ်ကားဖြစ်သည်။
ယင်းဇာတ်ကားမှ ဒါရိုက်တာ ဦးချန်ထွန်းက အမာတင်(ခ) မသက်တင်ကို တင်တင်မူဟု အမည် ပြောင်းပေးခဲ့ရာမှ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး တင်တင်မူဖြစ်လာခဲ့သည်။
တင်တင်မူအမည်ဖြင့် ရွှေပေါ်မြတင်ဇာတ်ကားကို ဆက်လက်ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် ချစ်ခြင်းငယ်ပြိုင် ဇာတ်ကားတွင် မင်းသားကျော်ဝင်းနှင့် တွဲဖက် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရာမှ ၎င်းတို့နှစ်ဦး မေတ္တာမျှကာ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတင်တင်မူသည် နေ့ဘက်တွင် ရုပ်ရှင် ရိုက်ကူးပြီး ညဘက်တွင် ပြဇာတ်ကခဲ့သည်။
တင်တင်မူ၏ ပထမဆုံးကပြခဲ့သည့် ပြဇာတ်မှာ ပင်မြင့်မာလာပြဇာတ်ဖြစ်ပြီး ၁၉၄၉-၁၉၅၅ ခုနှစ်များအတွင်း တင်တင်မူ၏ ထင်ရှားသောပြဇာတ်များမှာ ပင်မြင့်မာလာ၊ မုန်းချစ်သနား၊ ညိုပြာညက်ကယ်၊ ချစ်တော့ချစ်တယ်၊ ချစ်ပန်းသဇင်၊ ချစ်သမျှကို၊ လူကုံထံ၊ ငယ်ကျွမ်းဆွေ၊ ခိုင်းတော့သက်ဝေ၊ ချစ်ပန်းနှစ်ခိုင် စသည်တို့ဖြစ်သည်။
တင်တင်မူသည် ပြဇာတ် ၃၀ ကျော် ကပြသရုပ်ဆောင်ခဲ့ရာတွင် ဒဂုန် ဆရာတင်၏ ငယ်ကျွမ်းဆွေပြဇာတ်တွင် အသက်အဖြစ် ပါဝင်ကပြခဲ့ရာ အလွန် နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ယင်းပြဇာတ်ကို ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် ရုပ်ရှင်အဖြစ်ပြန်လည်ပုံဖော် ရာတွင်လည်း တင်တင်မူပင် ပြန်လည်ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
မင်းသမီးကြီး တင်တင်မူဟာ ၁၉၆၅ ခုနှစ်မှာ “သဲလွန်စ” ဇာတ်ကားနဲ့ အမျိုးသမီး ဇာတ်ပို့ဆုနဲ့ အကယ်ဒမီ ရရှိခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ မာနကြီးလှတဲ့ တင်တင်မူဟာ ဇာတ်ပို့ဆုကို သူကိုယ်တိုင် သွားယူခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူး။
ပြည်သူချစ်သော နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အကယ်ဒမီဝင်းဦးကိုလည်း တင်တင်မူက တင်ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။
“နှစ်ယောက်ထဲနေချင်တယ်” ဇာတ်ကားမှာ တင်တင်မူနဲ့ တွဲဖက် သရုပ်ဆောင်အပြီးမှာ ဝင်းဦး တစ်ယောက် နာမည်ပိုကြီး လာခဲ့ပါတယ်။
တင်တင်မူရယ်လို့ နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့တလျှောက် မင်းသမီးကြီးဟာ ဇာတ်ကားပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ရိုက်ကူးခဲ့တယ်။
ဇာတ်ကားပေါင်း များစွာမှာ ဇာတ်ကောင် စရိုက်ပေါင်း များစွာကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သရုပ်ဆောင်နိုင်သူပါ။
ဇာတ်ကားပေါင်းများစွာ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရင်း မင်းသမီးကြီးဟာ အနုပညာနယ်ပယ်ထဲက သရုပ်ဆောင် မင်းသားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်မင်းသား ကျော်ဝင်း နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပါတယ်။
တင်တင်မူရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်မင်းသား အကယ်ဒမီ ကျော်ဝင်း ဟာလည်း ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှာ “မာလာရီ” ဇာတ်ကားနဲ့ အကယ်ဒမီရခဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။
ရုပ်ရှင်မင်းသား ကိုကျော်ဝင်း အကယ်ဒမီရခဲ့စဉ် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တုန်းကဆို အကယ်ဒမီရယ်လို့ မခေါ်ကြသေးပါဘူး။
အမျိုးသားပညာသည်ဆုလို့ ခေါ်ဝေါ်သတ်မှတ်ခဲ့စဉ်ကပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်တဲ့ သမီး ဒေစီကျော်ဝင်းဟာလည်း သူတို့ရဲ့ အနုပညာအမွေကို ဆက်ခံခဲ့သူပါ။
သမီးဖြစ်သူ မင်းသမီးဒေစီကျော်ဝင်းဟာလည်း ပရိသတ်ချစ်ခြင်းကို ခံရတဲ့ နာမည်ကျော် မင်းသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒေစီကျော်ဝင်းဟာ ၁၉၇၁ ခုနှစ်မှာ “အားနွဲ့သူပါရှင်” ဇာတ်ကားနဲ့ အကယ်ဒမီ ရခဲ့ပါတယ်။
အခုလို ခင်ပွန်း၊ ဇနီးနဲ့ သမီး မိသားစုသုံးယောက်စလုံး အကယ်ဒမီရခဲ့တဲ့ ဖြစ်စဉ်ဟာ မြန်မာ့ရုပ်ရှင်သမိုင်းမှာ ရှာမှရှားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲတစ်ခုပါပဲ။
အမှတ်(၃၃)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် (အတိုကောက် တမခ (၃၃))သည် အနောက်မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် နယ်မြေဖြစ်သော စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ စစ်ကိုင်းမြို့တွင် တည်ရှိသော ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တမခ များ နှင့် စကခ များသည် ကက(ကြည်း) (စစ်ဆင်ရေး)၏ တိုက်ရိုက်ကွပ်ကဲစီမံသော တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များဖြစ်ပြီး စစ်နယ်ဝန်းပုံသေမရှိဘဲ ရန်သူ၏ အင်အားအပေါ် မူတည်၍ လိုအပ်သလို စစ်ကစားနိုင်ရန် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
အမှတ်(၃၃)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ လက်ရှိတပ်မမှူးတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူမှာ ဗိုလ်မှူးချုပ် ကျော်ဆက်မြင့်' ဖြစ်သည်။
သမိုင်း အမှတ်(၃၃)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်ကို ၁၉၈၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ (၉)ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ ပထမဆုံးတပ်မမှူးမှာ ဗိုလ်မှူးကြီးကျော်ဘ (ကြည်း - ၇၉၂၄) ဖြစ်သည်။
ဖွဲ့စည်းပုံ အမှတ်(၃၃)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် အောက်ပါအတိုင်းဖွဲ့စည်းထားသည် - ခမရ(၁၁) - ရွှေဘိုမြို့ ခမရ(၁၂) - ကျောက်မြောင်းမြို့ ခမရ(၁၃) - စစ်ကိုင်း ခမရ(၁၁၁) - ဝန်းသို ခမရ(၁၁၆) - ပုသိမ်ကြီး ခမရ(၁၁၉) - ပုသိမ်ကြီး ခမရ(၁၂ဝ) - ဝန်းသို ခလရ(၄) - ပုသိမ်ကြီး ခလရ(၄၂) - ရွှေဘိုမြို့ ခလရ(၇၆) - အုန်းချော တပ်မမှူးတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူများ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဘ (ကြည်း - ၇၉၂၄) (ဗသက - ၂၁) (၉-၁၀-၁၉၈၄ မှ ၁၆-၁၀-၁၉၈၅) ဗိုလ်မှူး လှရွှေ (ကြည်း - ၈၁၆၃) (ဗသက - ၂၂) ဗိုလ်မှူးချုပ် တင်ထွဋ် (ဗသက - ၃၀) ဗိုလ်မှူးချုပ် ခင်ဇော် (ကြည်း - ၁၃၂၄၂) (ဗသက - ၄၉) ဗိုလ်မှူးချုပ် တင်ထွန်းအောင် (ကြည်း - ၁၄၂၅၁) (စတသ - ၁၉) ဗိုလ်မှူးချုပ် ခင်မောင်ထွန်း ဗိုလ်မှူးချုပ် အောင်ကျော်ဇော (ကြည်း - ၁၇၄၄၄) (စတသ - ၂၄) ဗိုလ်မှူးချုပ် အောင်စိုး (ကြည်း - ၁၈၈၈၆) (စတသ - ၂၆) ဗိုလ်မှူးချုပ် အောင်အောင် ဗိုလ်မှူးချုပ် နိုင်ဝင်းအောင် ဗိုလ်မှူးချုပ် ကျော်ဆက်မြင့်(စတသ-၄၂) ကိုးကား #033။
အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် (အတိုကောက် တမခ (၄၄))သည် အရှေ့တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် နယ်မြေဖြစ်သော မွန်ပြည်နယ်၊ ကျိုက်ထိုမြို့တွင် တည်ရှိသော ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ တပ်မမှူးတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူမှာ ဗိုလ်မှူးကြီး ညီညီဦး (ကြည်း-၃၁၆၀၈) ဖြစ်သည်။
သမိုင်း ၁၉၇၉ ခုနှစ် ဧပြီလ ၄ ရက်နေ့တွင် ပထမအဆင့်အနေဖြင့် အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်ကို ရန်ကုန်တိုင်း၊ ရန်ကုန်မြို့ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရုံး(ကြည်း)တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ရန်ကုန်မြို့တွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်ကို ၁၉၇၉ ခုနှစ် မေလ ၈ ရက်နေ့တွင် ရုပ်သိမ်းခဲ့ပြီး၊ ‌မေလ ၉ ရက်နေ့တွင် မွန်ပြည်နယ်၊ သထုံမြို့၊ အမှတ်(၁)ခြေမြန်တပ်ရင်းနေရာသို့ ပြောင်းရွေ့ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ပထမဆုံးတပ်မမှူးမှာ ဗိုလ်မှူးကြီးမြသင်း (ကြည်း - ၆၆၀၅) ဖြစ်သည်။
ဖွဲ့စည်းပုံ အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် အောက်ပါအတိုင်းဖွဲ့စည်းထားသည်။
အမှတ်(၄၄၁)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ အမှတ်(၄၄၂)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ အမှတ်(၄၄၃)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ ခြေမြန်တပ်ရင်းများ အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တွင် လက်အောက်ခံတပ်ရင်းများ (၁၀)ရင်းရှိပြီး အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည် - ခမရ (၁) - သထုံမြို့ https://yktnews.com/2023/07/112523/ ခမရ (၂) - ကျိုက်ထိုမြို့ https://www.dvb.no/post/592006 ခမရ (၃) - ဘီးလင်းမြို့ ခမရ (၉) - သထုံမြို့ ခမရ (၈၁) - ဘီးလင်းမြို့နယ်၊ ကျောက်တလုံးရွာ ခမရ (၁၀၂) - မုတ္တမြို့ https://ayartimes.com/?p=1725 ခမရ (၁၀၄) - မော်လမြိုင်မြို့https://burma.irrawaddy.com/news/2023/10/28/375824.html ခမရ (၁၁၈) - သထုံမြို့https://khrg.org/kar/node/2926 ခလရ (၂) - ကျိုက်ထိုမြို့ http://ftp.dvb.no/post/503626 ခလရ (၈) - ဘီးလင်းမြို့ အမှတ်(၄၄)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်တွင် တပ်မမှူးတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူများ ဗိုလ်မှူးကြီး မြသင်း (ကြည်း - ၆၆၀၅) (ဗသက - ၉) ၄-၄-၁၉၇၉ မှ ၅-၈-၁၉၈၃ ထိ ဗိုလ်မှူးကြီး မြင့်အောင် (ကြည်း - ၆၉၁၇) (ဗသက - ၁၂) ၅-၈-၁၉၈၃ မှ ၁၁-၁၁-၁၉၈၅ ထိ ဗိုလ်မှူးကြီး တင်အေး (ကြည်း - ၇၈၆၅) (စတသ - ၁) ၁၁-၁၁-၁၉၈၅ မှ ၆-၃-၁၉၉၀ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် စောလွင် (ကြည်း - ၈၆၇၇) ၆-၃-၁၉၉၀ မှ ၁၀-၉-၁၉၉၂ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် တင့်လွင် (ကြည်း - ၁၀၂၃၁) ၁-၁၀-၁၉၉၂ မှ ၁၅-၆-၁၉၉၅ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် အုန်းမြင့် (ကြည်း - ၁၁၁၃၁) ၁၅-၆-၁၉၉၅ မှ ၁၅-၁၁-၁၉၉၇ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် နေဝင်း (ကြည်း - ၁၁၇၂၉) ၁-၄-၁၉၉၈ မှ ၈-၅-၂၀၀၁ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် မင်းအောင်လှိုင်(ကြည်း - ၁၄၂၃၂) (စတသ - ၁၉) ၁၆-၅-၂၀၀၁ မှ ၂၉-၈-၂၀၀၃ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် သက်နိုင်ဝင်း (ကြည်း - ၁၅၁၁၂) (ဗသက - ၅၆) ၂၇-၉-၂၀၀၃ မှ ၁၅-၅-၂၀၀၆ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် လှမြင့်ရွှေ (ကြည်း - ၁၆၅၇၀) (စတသ - ၂၂) ၁-၉-၂၀၀၆ မှ ၂၃-၆-၂၀၀၈ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် တောက်ထွန်း (ကြည်း - ၁၇၉၄၃) ၂၃-၆-၂၀၀၈ မှ ၈-၁၀-၂၀၁၀ ထိ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ကျော်စိုး (ကြည်း - ၁၈၁၃၅) ၉-၁၀-၂၀၁၀ မှ ၆-၅-၂၀၁၁ ထိ ဗိုလ်မှူးကြီး အောင်ကျော်ဦး (ကြည်း - ၁၅၉၄၄) ၆-၅-၂၀၁၁ မှ ၆-၃-၂၀၁၂ ထိ (ခေတ္တတပ်မမှူး) ဗိုလ်မှူးချုပ် ခင်မောင်သန်း (ကြည်း - ၁၉၇၄၇) ၃၁-၈-၂၀၁၂ မှ ၈-၃-၂၀၁၅ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် သန့်စင် (ကြည်း - ၂၀၁၆၉) ၉-၃-၂၀၁၅ မှ ၁၈-၃-၂၀၁၈ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် မင်းမင်းစိုး (ကြည်း - ၂၈၁၀၄) ၁၈-၃-၂၀၁၈ မှ ၂၅-၈-၂၀၂၁ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် တင်မိုးနိုင် (ကြည်း - ၂၉၄၄၂) (စတသ - ၃၉) ၂၅-၈-၂၀၂၁ မှ ၄-၁၀-၂၀၂၂ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် ဝင်းနောင်စိုး (ကြည်း - ၃၂၀၄၉) ၄-၁၀-၂၀၂၂ မှ ၂၉-၁၂-၂၀၂၃ ထိ ဗိုလ်မှူးချုပ် အေးမင်းနောင် (ကြည်း - ၃၁၅၃၂) ၂၀-၁-၂၀၂၄ မှ ၂၉-၁-၂၀၂၄ ထိ ဗိုလ်မှူးကြီး စိုးမင်းထက် (ကြည်း - ၃၁၆၆၄) ၁၀-၂-၂၀၂၄ မှ -၅-၂၀၂၄ ဗိုလ်မှူးချုပ် ညီညီဦး (ကြည်း - ၃၁၆၀၈) (စတသ-၄၁) -၅-၂၀၂၄ မှ လက်ရှိ ကိုးကား နောက်ထပ်ကြည့်ရန် ဥကရစ်ထတိုက်ပွဲ #044။
အမှတ်(၅၅)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် (အတိုကောက် တမခ (၅၅))သည် အရှေ့ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ် နယ်မြေဖြစ်သော ရှမ်းပြည်နယ်(တောင်ပိုင်း)၊ ကလောမြို့တွင် တည်ရှိသော ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ အမှတ်(၅၅)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်၏ တပ်မမှူးတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူမှာ ကြည်း ၃၀၁၈၆ ဗိုလ်မှူးကြီး အောင်စိုးမင်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်း အမှတ်(၅၅)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ်ကို ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ် ဧပြီလ (၄)ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ ပထမဆုံးတပ်မမှူးမှာ ဗိုလ်မှူးကြီး ဘုန်းမြင့် (ကြည်း - ၆၆၆၂) ဖြစ်သည်။
ဖွဲ့စည်းပုံ အမှတ်(၅၅)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် အောက်ပါအတိုင်းဖွဲ့စည်းထားသည်။
အမှတ်(၅၅၁)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ အမှတ်(၅၅၂)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ အမှတ်(၅၅၃)နည်းဗျူဟာအဖွဲ့ ခြေမြန်တပ်ရင်းများ အမှတ်(၅၅)ခြေမြန်တပ်မဌာနချုပ် ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ခြေမြန်တပ်ရင်း (၁၀)ရင်းရှိပြီး အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည် - ခြေလျင်တပ်ရင်းအမှတ် (၃) - ကလောမြို့ ခြေလျင်တပ်ရင်းအမှတ် (၇) - ကလောမြို့ ခြေလျင်တပ်ရင်းအမှတ် (၉၄) - ရွှေညောင်မြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၁၈) - ဟဲဟိုးမြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၁၁၂) - ကလောမြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၁၁၇) - ဟဲဟိုးမြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၅၀၈) - ဗထူးတပ်မြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၅၀၉) - ဗထူးတပ်မြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၅၁၁) - တီကျစ်မြို့ ခြေမြန်တပ်ရင်းအမှတ် (၅၁၂) - တီကျစ်မြို့ တို့ဖြစ်သည်။