kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
စားသောက်မဆင်ခြင်သေပွဲဝင် လှည်းမှူးရောက်၍အသီးကိုမြင်လျှင် “ အမောင်တို့ ... ဤအသီးကား သရက်သီး မဟုတ်၊ အဆိပ်သီး ဖြစ်သည်မစားကြနှင့်၊ စားလျှင် ခဏချင်း သေစေတတ်သည်” ဟု ပြောဆိုတားမြစ်လျက်စားပြီးသူတို့ကိုလည်း အန်စေပြီးလျှင် စတုမဓုကျွေးကာ အနာရောဂါ မရှိအောင်ပြုလုပ်ပေးလေ၏။
ရှေးက သွားဖူးသောလှည်းငါးရာတို့မှာ သစ်သီး၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသူ မပါ၊ သရက်သီး ထင်မှတ်၍ စားကြသဖြင့်သေကြဖူးကုန်၏။
ရွာနေလူတို့သည် နံနက်လင်းသောအခါ လာကြ၍ လူသေတို့ကို တော်ရာသို့ပို့ကာလှည်းနွား ပစ္စည်းတို့ကို ရဖူးကြကုန်၏။
ဆင်ခြင်နိုင်ရေးဆုံးမပေး ထို့ကြောင့် ရွာနေလူတို့မှာ“ ညချမ်းတွင် ရောက်လာသော လှည်းကုန်သည်တို့လည်း သေနေကြဦးမည်” ဟု ထင်မှတ်ကာလှည်းနွား ပစ္စည်းတို့ကို ရလိမ့်ဦးမည် အနေဖြင့် အရုဏ်တက်၍ လာကြရာ အနာရောဂါမရှိသည်ကို သိ၍ လှည်းသမားတို့ကို “အမောင်တို့ ... အဘယ့်ကြောင့် ဤသစ်ပင်ကို သရက်ပင်မဟုတ်မှန်း သိကြသနည်း” ဟု မေးကြရာ “ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့လှည်းမှူးသိပါသည်” ဟု ဆိုလျှင် လှည်းမှူးထံသွား၍ “အို ပညာရှိ ... အဘယ်ကြောင့်ဤသစ်ပင်ကို သရက်ပင် မဟုတ်မှန်း သိပါသနည်း” ဟု မေးကြကုန်၏။
လှည်းမှူးသည် သိခြင်းအကြောင်း နှစ်ပါးကို ပြလိုသဖြင့် - “အမောင်တို့ ... ဤသစ်ပင်ကား တက်၍လည်း မခက်ခဲ။
ရွာနှင့်လည်း မဝေး။
ဤအကြောင်းနှစ်ပါးကိုမြင်သဖြင့် သရပ်ပင် မဟုတ်၊ အဆိပ်ပင်မှန်း သိရသည်၊ အကယ်၍ အဆိပ်ပင် မဟုတ်လျှင်အသီးရှိတော့မည် မဟုတ်” – ဟုလူအပေါင်းကို တရားဟောပြီးလျှင် လှည်းငါးရာနှင့်တကွ ချမ်းသာစွာ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ လှည်းမှူးပရိသတ်သည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ပရိသတ်။
လှည်းမှူးသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) တက်လွယ်လူနီး၊ ရှိအသီး၊ ဆိပ်သီးဖြစ်၍သာ။
(၂) ရသာကြိုင်မွှေး၊ အပြစ်ဝေး၊ စားလွေးကြမည်သာ။
ကိံဖလဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၅၅- ပဉ္စာဝုဓဇာတ်။
ကပ်စေးနှဲဘီလူးကြီးအား အရှုံးမပေးဘဲ ငါးပါးသော လက်နက်နှင့် တိုက်ခိုက်သဖြင့် အနိုင်ရသောပဉ္စာဝုဓမင်းသား အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လုံ့လရှေ့ဆောင်ကြံတိုင်းအောင် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လုံ့လဝီရိယ ယုတ်လျော့သောရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားသည် ခေါ်တော်မူ၍ “ချစ်သား ရဟန်း ...အဘယ်ကြောင့် လုံ့လဝီရိယ ယုတ်လျော့ဘိသနည်း” ဟု အပြစ်တင်ကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဆရာခွင့်ပန် ပြည်တော်ပြန် လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် မိဖုရားကြီးဝယ် သားတော်တစ်ပါးမွေးဖွားလေ၏။
ထိုအခါ ခမည်းတော်မင်းကြီးသည် လက္ခဏာဖတ် ပုဏ္ဏားတို့ကို ခေါ်၍ မေးလတ်သော်ပုဏ္ဏားတို့က “အရှင်မင်းကြီး ... ဤသတို့သားကား ဘုန်းကြီး၍ ထီးမွေ၊ နန်းမွေ ခံထိုက်သောသတို့သား ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် လက်နက်ငါးပါး အမှုဝယ် အလွန် ထင်ရှားလိမ့်မည်” ဟု ဟောကြား၏။
ထိုပုဏ္ဏားတို့ စကားကို အစွဲပြုကာ ပဉ္စာဝုဓ ဟူသော အမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။
ထို ပဉ္စာဝုဓမင်းသားသည် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် ဂန္ဓာရတိုင်း တက္ကသိုလ်ပြည် ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးထံသွားကာ ပညာသင်ကြားလေ၏။
ပညာတတ်မြောက်လျှင် ဆရာကို ရှိခိုးခွင့်ပန်၍ ဆရာပေးလိုက်သော လက်နက်ငါးပါးကိုယူဆောင်လျက် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ပြန်ခဲ့ရာ (ကပ်စေးနှဲ) ဘီးလူးစောင့်သော တောအုပ်သို့ရောက်လေ၏။
မင်းသားလုံ့လမလျှော့ချ တောအုပ်အဝတွင် နေသောလူတို့မြင်လျှင် “အမောင် ... ဤတောအုပ်ထဲသို့ မဝင်လေနှင့်၊ ဤတော်အုပ်ထဲမှာ အလွန်ကပ်စေးသောအမွေးများပေါက်သည့် ကပ်စေးနှဲ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ရှိသည်၊ ဝင်သမျှလူတို့ကိုအကုန်စားသည်” ဟု ပြောဆိုကာ တားမြစ်ကုန်၏။
ပဉ္စာဝုဓမင်းသားလည်း ထိုသူတို့ ပြောကြားသော်လည်း ကေသရာဇာ ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တောထဲသို့ ဝင်လေ၏။
အလယ်လောက်သို့ ရောက်လျှင် ကပ်စေးနှဲ ဘီလူးကြီးသည်အလွန်ကြီးမားလှသော ကိုယ်ကြီးကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လောက်အောင် ဖန်ဆင်း၍ - “ ဟေ့လူသား ရပ်လိုက်ပါ၊ နင် ငါ့အစာ ဖြစ်ပြီ” ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ ပဉ္စာဝုဓမင်းသားသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ - “ဟေ့ ဘီလူး ...ငါ့မှာ လက်နက် အပြည့်အစုံ စီမံလာသည်၊ ငါ့အနားကို သတိနှင့်ကပ်” ဟု ဆိုကာ - လတ်တလောသေနိုင်သည့် အဆိပ်လူးမြားဖြင့် ပစ်လေ၏။
မြားသည် ဘီလူးကြီး အမွေးမှာ ကပ်၍ နေ၏။
နောက်ထပ် မြားငါးဆယ် ကုန်အောင် ပစ်လေ၏။
ပစ်တိုင်း ပစ်တိုင်း အမွေးမှာ ကပ်လေ၏။
ဘီလူးကြီးသည် မြားတို့ကို ခါ၍ ခြေရင်းမှာ ကျစေပြီးလျှင် မင်းသားအနားသို့ ကပ်လေ၏။
သန်လျက်ဖြင့် ခုတ်ပြန်၏။
အမွေးမှာ ကပ်ပြန်၏။
မြားတောင့်ဖြင့် ရိုက်ပြန်၏။
အမွေးမှာကပ်ပြန်၏။
ဆောက်ပုတ်ဖြင့် ရိုက်ပြန်၏။
လှံဖြင့် ထိုးပြန်၏။
လက်နက်ကုန်သော်လည်းတစ်ဖန် “ဟေ့ ဘီလူးကြီး နင့်ကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက်ကျေအောင် လုပ်မည်” ဟု တောအားလုံးပဲ့တင်ထပ်အောင် ကြုံးဝါးလျက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သတ်၏။
နောက်တက်ဖက်ဖြင့် သတ်ပြန်၏။
ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် သတ်ပြန်၏။
နောက်တက်ဖက်ဖြင့်သတ်ပြန်၏။
ခေါင်းဖြင့် တိုက်ပြန်၏။
ဤသို့ခက်မငါးဖြာ ကပ်ငြိကာ မိနေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိလေ။
ပညာရှိထုံးဥပါယ်သုံး ဘီလူးကြီးသည် လောကတွင်ဤယောကျ်ားမျိုးကို ငါ တစ်ခါမျှ မတွေ့မမြင်စဖူး၊ ဤယောကျ်ားကား ကြောက်ခြင်းလည်းမရှိ၊ အဘယ်ကြောင့် မကြောက်သနည်းဟု စဉ်းစား ဆင်ခြင်ကာ - “အမောင် လုလင် ...သင် အဘယ်ကြောင့် မကြောက်သနည်း” “အို ဘီလူးကြီး ... အဘယ်ကြောင့်ကြောက်ရမည်နည်း၊ တစ်ဘဝ တစ်ကြိမ် သေမြဲ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းတစ်မျိုးမှာလည်းငါ့ဝမ်းထဲမှာ ဝရဇိန်လက်နက် ရှိသည်။
အကယ်၍ သင် စားလျှင် သင့်အသည်း၊ အူတို့သည်အပိုင်းပိုင်းပြတ်၍ သေရမည်၊ သင်နှင့်ငါ နှစ်ယောက်လုံး သေမည်ဖြစ်၍ ငါ မကြောက်” ဟုရဲဝံ့စွာ ဆိုလေ၏။
ဘီလူးရှုံးရဩဝါဒ ထိုအခါ ဘီလူးကြီးသည်“ဤသူကား မှန်သော စကားကို ဆိုဘိသည်၊ ငါ့မှာ ဤယောကျ်ား အာဇာနည်၏ အသားကိုအကယ်၍စားလျှင် ပဲနောက်စေ့လောက်မျှ အသားပင် အစာကြေနိုင်မည် မဟုတ်၊ ငါ မစားဝံ့ပေ၊လွှတ်မည်” ဟု ကြံစည်ကာ “အမောင်လုလင် ... သင့်ကို ငါ မစားတော့ပါ၊ အလိုရှိရာ သွားပါလော့”ဟု လွှတ်လိုက်၏။
မင်းသားလည်းဘီလူးကြီးကို “ အို ဘီလူးကြီး ... သင့်မှာ ရှေးရှေးဘဝတို့က အကုသိုလ်ကို ပြုခဲ့သည့် အတွက် သူတစ်ပါး အသား၊အသွေးတို့ကို စားရသည့် ဘီလူး ဖြစ်ရသည်၊ဤဘဝမှာ အကုသိုလ် ထပ်ပြုပြန်လျှင်အမိုက်ဘဝမှ အမိုက်ဘဝသို့ပင် လားရလိမ့်မည်” ဟု ဆုံးမ၍ ငါးပါးသီလ၌ တည်စေ၏။
ဘီလူးကြီးအားလည်း တောအုပ်၌ ကိုးကွယ်ရာ နတ်အဖြစ်ကို ပြုခဲ့၍ တောအုပ်မှ ထွက်ကာလူတို့အား အကြောင်းစုံ ပြောကြားပြီးလျှင် လက်နက်ငါးပါးကို ဆောင်ယူလျက် မိဘ တို့ထံပြန်လေ၏။
အဖမင်းကြီးနတ်ရွာစံသောအခါ မင်းအဖြစ်ကိုရ၍ တရားသဖြင့် မင်းပြုလျက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြုစုအားထုတ်လေ၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ လုံ့လဝီရိယ ယုတ်လျော့သော ရဟန်းသည် အရဟတ္တဖိုလ်၌ တည်ကာ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ရောက်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကပ်စေးနှဲ ဘီလူးကြီးသည် - ယခုအခါ အင်္ဂုလိမာလ။
ပဉ္စာဝုဓ မင်းသားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မကြောက်ရွံ့ဘူး၊ ယောကျ်ားထူး၊ ဘီလူးမစားနိုင်။
(၂) မဆုတ်ယုတ်ငြား၊ ကုသိုလ်ပွား၊ ရောက်ငြားနိဗ္ဗာန်တိုင်။
ပဉ္စာဝုဓဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၅၆- ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ်။
လယ်ထွန်နေစဉ်တွေ့ရှိသော တစ်ယောက် မထမ်းနိုင်သဖြင့် ရွှေတုံးကြီးကို ထမ်းနိုင်အောင် စိတ်ကိုလှည့်စားသည် လယ်ထွန်ယောကျ်ား အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သိက္ခာလွန်များမစောင့်အား နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမျိုးသား တစ်ယောက်သည်တရားတော်ကိုနာ၍ သံဝေဂရသဖြင့် သာသနာတော်၌ ရဟန်းပြုလေ၏။
ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့သည် ထိုရဟန်းကို စောင့်ထိန်းရန် သီလသိက္ခာပုဒ်တို့ကို များစွာပြောဆိုကြရာ သီလတွေများလှ၍ မစောင့်ထိန်းနိုင်သဖြင့် စိတ်ညစ်ပြီးလျှင် “လူထွက်တော့မည်” ဟု လျှောက်ထားသောအခါ ဆရာ ဥပဇ္ဈာယ်တို့သည် “ ငါ့ရှင် ...မစောင့်ထိန်းနိုင်သော်လည်း မြတ်စွာဘုရား ထံ လိုက်ခဲ့ပါဦး” ဟု ခေါ်သွားကြကုန်၏။
သိက္ခာသုံးဝဟောဖော်ပြ မြတ်စွာဘုရားအားအကြောင်းစုံ လျှောက်ထား၍ သိတော်မူလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား “သင်တို့သည်ရဟန်းကို သီလသိက္ခာပုဒ် အကြောင်း မပြောလေနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင် “ချစ်သားရဟန်း ... ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးတွင် - (၁) ကိုယ်ဖြင့် -မကောင်းမှု မပြုလင့်။
(၂) နှုတ်ဖြင့်လည်း- မကောင်းမှု မပြုလင့်။
(၃) စိတ်ဖြင့်လည်း- မကောင်းမှု မပြုလင့်။
ဤသုံးပါးကိုစောင့်ထိန်းနိုင်ပါမည်လော” ဟု မေးတော်မူ၏။
ထိုအခါ ရဟန်းသည်“ဤသုံးပါးလောက်တော့ စောင့်ထိန်းနိုင်ပါသည်” ဟု ဝန်ခံ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက်သီလသိက္ခာပုဒ်ကို လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်လေ၏။
နောက်အခါ ဝိပဿနာကိုပွားများအားထုတ်သဖြင့် ရဟန္တွာအဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။
ရဟန်းတို့သည်တရားသဘင်ဝယ် စကားစပ်မိ၍ “ငါ့ရှင်တို့ .... မြတ်စွာဘုရားတို့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်သည်အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ သီလသိက္ခာပုဒ်များ၍ မစောင့်ထိန်းလိုသော ရဟန်းအား သုံးစုပြုကာစောင့်ထိန်းစေသဖြင့် ရဟန္တာ ဖြစ်လေပြီ” ဟု ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားကြလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ယခု အခါမှသာ အစုပြု၍ဝန်ကိုချီစေသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း ပညာရှိတို့သည် ရွှေတုံးကို ရရာ၌မချီနိုင်သဖြင့် အစုပြု၍ ချီဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရွှေတုံးရွှေစိုင်မယူနိုင် လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ရွာငယ်တစ်ခုဝယ်လယ်ထွန်ယောကျ်ား ဖြစ်လေ၏။
တစ်နေ့သ၌လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် ရွာဆိုးကုန်း တစ်ခုဝယ် ထွန်လေ၏။
ထိုရွာဆိုးကုန်း၌သူဌေးတစ်ဦးသည် အလျား လေးတောင်၊ လုံးပတ် ပေါင်လုံးခန့်ရှိ ရွှေတုံးကို မြှုပ်နှံ၍ထားခဲ့ဖူး၏။
ထွန်သွားသည် ထိုရွှေတုံး၌ ငြိလေ၏။
လယ်ထွန်ယောကျ်ားလည်းသစ်မြစ်ထင်၍ မြေကို ယက်သောအခါ ရွှေတုံးကိုမြင်လျှင် သူတစ်ပါး မသိအောင် မြေဖြင့်ဖုံး၍ထားလေ၏။
နေဝင်လတ်သော် ထမ်းပိုး၊ ထွန်တုံး စသည်တို့ကို သင့်ရာ၌ထားကာ“ရွှေတုံးကို ယူသွားမည်” ဟု လက်ဖြင့် ချီမလေသော် မမနိုင်လေ။
လေးစုခွဲမှယူဆောင်ရ ထိုအခါ ရွှေတုံးအနီး၌ထိုင်၍“ဤမျှလောက်ကို စားမည်၊ ဤမျှလောက်ကို မြေမြှုပ်ထားမည်၊ ဤမျှလောက်ကို အလုပ်အကိုင်တွင်အရင်းအနှီး ပြုလုပ်မည်၊ ဤမျှလောက်ကို ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုမည်” ဟု လေးစုပြုကာဝေဖန်၏။
ထိုသို့ ဝေဖန်ပြီးသောအခါ ရွှေတုံးသည် ပေါ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။
လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် ရွှေတုံးကို အိမ်သို့ ယူဆောင်ပြီးလျှင် လေးစုပြုကာဝေဖန်ထားသောအတိုင်း အသုံးပြုလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) လေးသည့်ဝန်စု၊ ခွဲဝေပြု၊ ပေါ့မှု ဖြစ်လာပြီ။
(၂) ကုသိုလ်ပြုကာ၊ နှစ်သက်စွာ၊ ရောက်နာနိဗ္ဗာန်ပြည်။
ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၅၇- ဝါနရိန္ဒဇာတ်။
အသားကိုစားလိုသော မိကျောင်းကို ဥပါယ်ဉာဏ် သုံးသဖြင့် အနိုင်ရသော ဝါနရိန္ဒ မျောက်မင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒေဝဒတ်ကြံသတ်ဖို့ရန် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်ရဟန်းသည်မြတ်စွာဘုရားကို သတ်ရန် လုံ့လပြုလျက်နေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ဒေဝဒတ်ရဟန်းအကြောင်း စပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူပြီးလျှင် “ရဟန်းတို့... ဒေဝဒတ်သည် ငါဘုရားကို သတ်ရန် ယခုအခါမှသာ လုံ့လပြုသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းလုံ့လပြုဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကျွန်းငယ်သွားကာကျက်စားရာ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် မျောက်မျိုး၌ဖြစ်၍ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် မြင်းငယ်ပမာဏရှိ၏။
အားအစွမ်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။
တစ်ကောင်တည်းကျက်စားကာ မြစ်ကမ်းနား၌ နေလေ့ရှိ၏။
မြစ်အလယ်ကျွန်းငယ်တစ်ခုဝယ် သရက်၊ ပိန္နဲ၊ နရွဲ၊ မာလကာ စသော သစ်ပင်အများအပြားရှိ၏။
မျောက်ကြီးသည် မြစ်၏ ဤမှာဘက်ကမ်းမှ ခုန်လွှားကာ မြစ်နှင့် ကျွန်ငယ်အကြားရှိကျောက်ဖျာတွင် တစ်ထောက်ကျ၍ တစ်ဖန် ကျောက်ဖျာမှ ကျွန်းငယ်သို့ ခုန်လွှားလျက်သစ်သီးတို့ကို အလိုရှိတိုင်း စားပြီးလျှင် ညနေချမ်းအခါ ယခင်နည်းအတိုင်း ခုန်လွှားကာမိမိနေရာသို့ ပြန်လာလေ့ရှိ၏။
ဤနည်းဖြင့် နေ့စဉ်သွားကာ ကျက်စားလေ့ရှိ၏။
နှလုံးတောင့်တမိကျောင်းမ ထိုမြစ်နားတွင်လည်းမိကျောင်းဖိုနှင့် မိကျောင်းမ လင်မယား နှစ်ကောင်တို့ နေကြ၏။
တစ်နေ့သ၌မိကျောင်းမသည် မျောက်ကြီးကိုမြင်လျှင် နှလုံးသားကို စားလိုသော ချင်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါမိကျောင်းမသည် မိကျောင်းဖိုအား “အရှင် ... အကျွန်ုပ်မှာ မျောက်ကြီး၏ နှလုံးသားကိုစားလိုသော ချင်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ မျောက်ကြီးကို ရအောင် ဖမ်းပေးပါ” ဟု ပြောလေ၏။
မိကျောင်းဖိုလည်း “ကောင်းပြီ၊ရစေမည်” ဟု ပြောဆိုတာ ညနေချမ်းအခါ ကျွန်းငယ်မှ မျောက်ကြီး အပြန်တွင်ရအောင်ဖမ်းယူမည်ဟု ကြံစည်လျက် မြစ်တွင်းရှိ ကျောက်ဖျာမှာ ဝပ်၍နေလေ၏။
စုံစမ်းခေါ်ငင်ပရိယာယ်ဆင် မျောက်ကြီးလည်း ညနေချမ်းအခါကျွန်းငယ်မှ ပြန်မည်ဟု ကျောက်ဖျာကို ကြည့်လတ်သော် အသို့နည်း၊ ကျောက်ဖျာသည်နေ့တိုင်းနှင့်မတူ ကြီး၍နေပါတကား၊ ယနေ့ မြစ်ရေလည်း အတိုးအဆုတ်မရှိ၊ ငါ့ကိုဖမ်းယူမည်အကြံနှင့် မိကျောင်းပင် ဝပ်၍နေလေသလော၊ ငါ သိအောင် စုံစမ်းမည်ဟုကြံစည်လျက် ကျောင်ဖျာနှင့် စကားပြောနေကျဟန် ပရိယာယ်ပြုကာ “အို ... ကျောက်ဖျာ” ဟုခေါ်လေ၏။
စကားပြန်မပြောသဖြင့် သုံးကြိမ်စေ့အောင် “အို ကျောက်ဖျာ... အို ကျောက်ဖျာ” ဟုခေါ်ပြန်၏။
သုံးကြိမ်စေ့သော်လည်း စကားပြန်မပြောသဖြင့် တစ်ဖန် “အို - ကျောက်ဖျာ ...ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် စကားပြန်မပြောသနည်း” ဟု မေးလေ၏။
ထိုအခါ ပညာမရှိသောမိကျောင်းသည် မျောက်ကြီးစကားကို ကြားလျှင် “ ယခင်နေ့တို့မှာ ကျောက်ဖျာက ခုချစကားပြန်ပြောပေလိမ့်မည်၊ ငါ စကားပြန်ပြောမည်” ဟု ကြံစည်၍ “အို မျောက်မင်း ...ဘာအကြောင်း ရှိသနည်း” ဟု စကားပြန်ပြောလေ၏။
မျောက်ကြီးက တစ်ဖန်“ သင် ဘယ်သူနည်း” ဟုမေးလေ၏။
“ငါ မိကျောင်း ဖြစ်သည်” ဟု ပြောဆိုရာ “ဘယ်အတွက် ကျောက်ဖျာမှာ ဝပ်သနည်း” ဟုမေးသောအခါ “သင့် နှလုံးသားကို စားချင်လို့ ဝပ်ပါသည်” ဟု ပြောလေ၏။
ပညာရှိဉာဏ်သွားရန်အောင်ငြား မျောက်ကြီးလည်း မိကျောင်းစကားကိုကြားလျှင် ငါ့မှာ တခြားနေရာတွင် သွားရန်လမ်းမရှိ၊ မိကျောင်းကို လှည့်စားမှတော်မည်ဟု ကြံစည်လျက် “အို - မိကျောင်း ... ကောင်းပါပြီ၊ ငါ့ကိုယ်ကို သင့်အားစွန့်လွှတ်တော့မည်၊ ပါးစပ်ကို အသင့်ဖွင့်ထားပါ၊ ငါလာသောအခါ ဆီးကြိုပြီး ဖမ်းပါ” ဟုလှည့်စားလေ၏။
ထိုအခါ မိကျောင်းသည်အဟုတ်တကယ် ထင်မှတ်၍ ပါးစပ်ကို ဟလျက် နေနှင့်၏။
[မိကျောင်းတို့ မည်သည်မှာအထက်မေးအရှင်ဖြစ်၍ ပါးစပ်ဟလျှင် မျက်စိကို မှိတ်နေမြဲ ဖြစ်သည်ကိုမိကျောင်းသတိမထားလေ။
] မျောက်ကြီးလည်းမိကျောင်း ပါးစပ်ဟကာ မျက်စိမှိတ်နေမှန်းသိလျှင် ကျွန်းငယ်မှ ခုန်လွှားလျက်မိကျောင်းထိပ်မှာနင်း၍ တစ်ဖန် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ခုန်လေ၏။
ရန်အောင်ကြောင်းတရားလေးပါး ထိုအခါ မိကျောင်းသည် အံ့ဖွယ်သရဲကိုမြင်၍ မျောက်ကြီးအား - အရှင်မျောက်မင်း ...လောက၌ - (၁) သစ္စာ -မှန်ကန်တည့်မတ်သောစကား။
(၂) ဓမ္မ -အသိဉာဏ်ပညာ။
(၃) ဓိတိ -လုံ့လဝီရိယ။
(၄) စာဂ -အသက်ကိုစွန့်ခြင်း။
ဤလေးပါးသောတရားထူးနှင့် ပြည့်စုံသူမှာ တစ်ဖက်ရန်ကို အောင်မြင်မြဲ ဖြစ်သည်။
အသင်မျောက်မင်းမှာလည်း ၎င်းတရားထူးလေးပါး ရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို အောင်မြင်ပေသည်ဟုချီးကျူးကာ မိမိနေရာသို့ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မိကျောင်းသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
မိကျောင်းမယားသည် - စိဉ္စာမာန။
မျောက်မင်းသည် - ယခုအခါ ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သစ္စာ, ဓမ္မ၊ ဝီရိယ၊ စာဂ ဤလေးတန်။
(၂) ရန်အောင်မှု၊ တရားစု၊ ရှိမှုတွင်းသန္တာန်။
ဝါနရိန္ဒဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၅၈- တယောဓမ္မဇာတ်။
မျောက်မင်းအမျိုးမျိုးသတ်၍ မသေဘဲ တယော ဓမ္မတရားကို စောင့်သုံးသဖြင့် အနိုင်ရရှိသော မျောက်ငယ်အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သတ်ရန်အမှုဒေဝဒတ်ပြု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ် ရဟန်းသည်မြတ်စွာဘုရားကိုသတ်ရန် လုံ့လပြုကာ နေလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် တရားသဘင်ဝယ် ရဟန်းတို့ ...ဒေဝဒတ်သည် ငါဘုရားကို သတ် ယခုအခါမှသာ လုံ့လပြုသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းလုံ့လပြုဖူးပြီဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မျောက်မင်းရန်မှစောင့်ရှောက်ရ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဒေဝဒတ် အလောင်းသည် မျောက်တို့အကြီးအမှူးဖြစ်လျက် မျောက်အပေါင်း ခြံရံကာ ဟိမဝန္တာ တောအရပ်၌ နေလေ၏။
ထို မျောက်မင်းသည်မိမိကိုစွဲ၍ မွေးဖွားလာသော မျောက်ထီးတို့ကို မိမိစည်းစိမ်ကို လုယူမည် ကြောက်သဖြင့်ငယ်စဉ်ကပင် သွားဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ကာ ဝှေးစေ့ကို ထုတ်ပစ်လေ့ရှိ၏။
ထိုအခါမျောက်မတစ်ကောင်သည် မျောက်မင်းကို စွဲ၍ ကိုယ်ဝန်တည်လာသောအခါ ကိုယ်ဝန်ကို စောင့်ရှောက်ရန်တောင်ခြေရင်းတစ်ခုသို့သွား၍ ပုန်းလျှိုးကာ နေလေ၏။
ကိုယ်ဝန် ရင့်လတ်သော် သားငယ်ကိုဖွားမြင်လေ၏။
မျောက်ငယ်ကြီးမြောက်အဖထံရောက် မျောက်ငယ်သည်ကြီးပြင်းလတ်သော် ကိုယ်ခန္ဓာထွားကျိုင်း၏။
အလွန် လိမ္မာ၏။
တစ်နေ့သ၌ အမိကို “မိခင် ... အကျွန်ုပ်ဖခင် အဘယ်မှာနည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အမောင် ...ဤမည်သော တောင်ခြေရင်းဝယ် မျောက်အပေါင်း ခြံရံကာနေ၏” ဟု ပြော၏။
“မိခင် ... ဖခင်ထံသွားလိုပါသည်၊ ကျွန်ုပ်ကိုပို့ပါ” ဟု တောင်းပန်လေလျှင “အမောင် ... မသွားလေနှင့်၊အမောင့် ဖခင် မျောက်မင်းသည် မျောက်ထီးမွေးလာလျှင် သူ့စည်းစိမ်ကို လုယူမည်ကြောက်သဖြင့် အငယ်ကပင် သွားဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ကာ ဝှေးစေ့ကို ထုတ်ပစ်လေ့ရှိ၏” ဟုပြော၏။
“မိခင် ... အကျွန်ုပ် မကြောက်ပါ၊ ဖခင်ထံသာပို့ပါ၊ အကြောင်းကို သိရလိမ့်မည်”ဟု တောင်းပန်ပြန်၏။
လည်ကိုဖိညှပ် သားကိုသတ် ထိုအခါ မျောက်မသည်သားကိုယူ၍ မျောက်မင်းထံ သွားလေ၏။
မျောက်မင်းသည် သားငယ်မျောက်ကို မြင်လတ်သော်“ဤမျောက်ငယ် ကြီးပြင်းလာလျှင် မျောက်အပေါင်းကို ဆောင်ယူကာ ငါ့စည်းစိမ်ကိုလုယူလိမ့်မည်၊ ယခုကပင် လည်ပင်းကို ဖက်ယောင်ပြုကာ တအားညှစ်၍ သတ်ပစ်မည်” ဟုကြံစည်လျက် သားမျောက်ငယ်ကို ခေါ်၍ “ချစ်သား ... လာပါ၊ သည်လောက်ကြာအောင် ဘယ်မှာသွားနေသနည်း” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် သားငယ်ကို လည်ပင်းကို ဖက်ချင်ယောင်ပြုကာ တအားညှစ်လေ၏။
မျောက်ငယ်လည်းဆင်ပြောင်ကဲ့သို့ အားကြီးလှသဖြင့် မျောက်မင်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ပြန်၍ ညှစ်လေ၏။
ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် အရိုးကွဲမတတ် နာကျင်လှသဖြင့် မျောက်ငယ်ကိုလွှတ်၍လက်လျှော့ရရှာ၏။
ပရိယာယ်ဉာဏ်ဆင်သေကြောင်းထွင် နောက်တစ်ဖန် မျောက်မင်းသည်ဤမျောက်ငယ်ကို အနီးရှိ ဒကရက္ခိုသ်စောင့် ရေကန်သို့ လွှတ်၍ ဒကရက္ခိုသ်ကို စားစေမည်ဟုကြံစည်ပြန်လျက် သားမျောက်ငယ်အား “ချစ်သား ... ယခုအခါ ငါ အိုမင်းပြီ၊မျောက်အပေါင်းကို အပ်နှင်းကာ ယနေ့ပင် မင်းမြှောက်မည်၊ ဤအရပ်ရှိ ရေကန်သို့သွား၍ကုမုဒြာကြာနှစ်ပွင့်၊ ဥပ၌လကြာသုံးပွင့်၊ ပဒုမ္မာကြာငါးပွင့် ဤကြာပန်း ဆယ်ပွင့်ကိုဆောင်ယူချေလော့” ဟု စေခိုင်းလိုက်၏။
သားမျောက်ငယ်လည်း“ဖခင် ... ကောင်းပြီ” ဟု ဝန်ခံလျက် ရေကန်သို့ သွား၍ အဆောတလျင် မဆင်းသေးဘဲ ခြေရာတို့ကိုစုံစမ်းကြည့်ရှုလေ၏။
ထိုအခါ တက်သောခြေရာတို့ကို မမြင်ဘဲ ဆင်းသက်သော ခြေရာတို့ကိုသာမြင်သဖြင့် “ ဤကန်ကား ခုချ ဒကရက္ခိုသ်စောင့်သော ရေကန် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ငါ့ ဖခင်ကားငါ့ကို ကိုယ်တိုင် မသတ်နိုင်သဖြင့် ဒကရက္ခိုသ် စား၍ သေအောင် လွှတ်လိုက်သည်ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆင်ခြင်ကာ “ရှိစေတော့၊ ငါ ရေထဲမဆင်းဘဲ ကြာပန်းတို့ကိုရအောင်ယူမည်” ဟု ကြံစည်လျက် ခြေတို့ကိုရေနှင့် မထိစေဘဲ သည်ဘက်ကမ်းမှ ဟိုဘက်ကမ်း၊ဟိုဘက်ကမ်းမှ သည်ဘက်ကမ်းသို့ လျင်မြန်သောအဟုတ်ဖြင့် ခုန်လွှားရင်း ကြာပန်းတို့ကိုဆွတ်ခူးပြီးလျှင် စည်း၍ ယူသွားလေ၏။
သူလိမ္မာကြံဆရန်အောင်ရ ထိုအခါ ဒကရက္ခိုသ်သည် “ငါသည်ဤမျှလောက်ကြာအောင် အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲလှသော ပညာရှိ ယောကျ်ားကို မမြင်စဖူး၊ကြာပန်းတို့ကိုလည်း လိုသလောက် ရအောင် ယူလာသည်၊ ငါ့အာဏာ လွှမ်းမိုးရာ အရပ်သို့လည်းမသက်ဆင်းပေ” ဟု အောက်မေ့ကာ ရေကို နှစ်ဖြာခွဲလျက် ရေထဲမှ တက်ကာ မျောက်ငယ်ထံချဉ်းကပ်၍ - ရန်အောင်ကြောင်းတရားသုံးပါး “အို မျောက်မင်း ... လောက၌ (၁) ဒက္ခိယ ...လိမ္မာသည့်အဖြစ်၊ (၂) သူရိယ ...ရဲရင့်ခြင်း၊ (၃) ပညာ ...အသိဉာဏ်ပညာ။
ဤတရားသုံးပါးကိုယ်တွင်း၌ ရှိသူတို့မှာ တစ်ဖက်သော ရန်ကို အောင်နိုင်မြဲ ဖြစ်သည်၊သင်မျောက်မင်း၏ ကိုယ်တွင်း၌လည်း ဤတရားသုံးပါး ရှိသဖြင့် အကျွန်ုပ်ကိုအောင်နိုင်ပေသည်” ဟု ချီးကျူးစကား ပြောကြားလေ၏။
ထို့နောက်တစ်ဖန်ဒကရက္ခိုသ်က “အရှင်မျောက်မင်း ... အဘယ်အတွက် ကြာပန်းတို့ကို ယူလာပါသနည်း” ဟုမေးပြန်၏။
မျောက်ငယ်က “ငါ့ဖခင်သည် ငါ့ကို မင်းမြှောက်မည်ဟု ဆို၍ မင်းမြှောက်ရန်အတွက် ယူပါသည်” ဟု ပြောလေ၏။
တစ်ဖန် ဒကရက္ခိုသ်က ဤလို မင်းဖြစ်မည့်ယောကျ်ားကောင်းမှာ ကြာပန်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်ခြင်းငှာ မသင့်၊ အကျွန်ုပ်လိုက်ပို့ပါမည်ဟု ပြောဆို၍ ကြာပန်းတို့ကို ဆောင်ယူလျက် နောက်မှ လိုက်ပို့လေ၏။
မျောက်မင်းဖခင်သေပွဲဝင် မျောက်မင်းလည်း အဝေးမှလာသောသားမျောက်ငယ်ကို မြင်လျှင် “ ဩော် ... ငါကတော့ ဒကရက္ခိုသ် စား၍ သေစေတော့ဟုလွှတ်လိုက်ရာ အစားမခံရသည့်ပြင် ဒကရက္ခိုသ်ကိုပင် တပည့်လုပ်ကာ ကိုယ်တိုင်လိုက်၍ပို့ချေပြီ၊ မုချ ငါ ပျက်စီးရတော့မည်” ဟူ သောကမီး တောက်လောင်ကာနှလုံးခုနစ်စိတ်ကွဲလျက် သေဆုံးလေ၏။
ထိုအခါမျောက်အပေါင်းတို့လည်း သားဖြစ်သော မျောက်ငယ်အား မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
မျောက်မင်း၏သားသည် -- ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ရဲရင့်လိမ္မာ၊ ရှိပညာ၊ သုံးဖြာရန်အောင်ကြောင်း။
(၂) တရားသုံးတန်၊ တွင်းသန္တာန်၊ အမှန်ရှိဖို့ကောင်း။
(၃) တရားကိုယ်တွင်၊ မျောက်ငယ်ပင်၊ အောင်မြင်ရှေးထုံးဟောင်း တယောဓမ္မဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၅၉- ဘေရိဝါဒကဇာတ်။
အဖန်ဖန်သားကို တား၍ နားမထောင်သဖြင့် ပျက်စီးရသော စည်တီးသမား သားအဖ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆုံးမခက်လှအတိတ်ပြ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးအမခက်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ဆောင်ယူသွားကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည်“ရဟန်းတို့ ... ဤရဟန်းသည် ယခုအခါမှသာ အဆုံးအမခက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဖခင်မြစ်တားမနာကြား လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စည်တီးမျိုး၌ဖြစ်၍ရွာငယ်တစ်ခုတွင် နေလေ၏။
တစ်ရံသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ်နက္ခတ်ပွဲသဘင် ဖြစ်လတ်သော် ထိုပွဲသဘင်ဝယ် စည်ကို အခစားတီး၍ပစ္စည်းဥစ္စာကို ယူမည်ဟု ကြံစည်လျက် သားကိုခေါ်၍ ပွဲသဘင်သို့သွားကာ စည်ကိုတီးသဖြင့်ဥစ္စာများစွာ ရလေ၏။
ပွဲသဘင်ပြီး၍မိမိတို့နေရာ ရွာငယ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ခရီးအကြားဝယ် သူခိုးတို့နေရာတော်သို့ရောက်လျှင် စည်ကို ဆက်ကာ ဆက်ကာ မပြတ်တီးနေသော သားကို အဘသည်“အမောင် ...စည်ကို မပြတ် မတီးပါနှင့်၊ ခရီးသွားသော မင်းကြီးစည်ပမာ ရံခါ ရံခါသာ တီးပါ” ဟုဆုံးမ တားမြစ်လေ၏။
နားမထောင်ကပျက်စီးရ သားလည်း အဘ တားမြစ်သည်ကိုမနာယူဘဲ စည်သံဖြင့် သူခိုးတို့ကို ပြေးစေမည်ဟု ပြောဆိုတာ မပြတ်သာ တီးလေ၏။
သူခိုးတို့လည်း ရံခါရံခါသာ တီးသော စည်သံကို ကြားရလျှင် မင်းကြီးစည်သံ ထင်မှတ်၍အတန်ငယ် ပြေးပြီးမှ နားထောင်ပြန်ရာ တစ်စပ်တည်း မပြတ် တီးနေသော စည်သံကိုကြားရပြန်သဖြင့် မင်းကြီးစည်သံ မဟုတ်မှန်းသိ၍ တစ်ဖန် ပြန်လာကာ သားအဖ နှစ်ယောက်ကိုရိုက်နှက် ပုတ်ခတ်၍ ပစ္စည်းတို့ကို လုယူသွားကြကုန်၏။
ထိုအခါ အဘသည်သားမိုက်အား - “ဟယ်သားမိုက် ... နင် င့ါစကားကို နားမထောင်၊လမ်းသွားရင်း မင်းကြီစည်နှင့် တူအောင် ရံခါ ရံခါသာ တီးပါဟုဆိုလျက် ဆက်ကာ ဆက်ကာမပြတ်တီးသည့်အတွက် သူခိုးတို့ ယူသွားကြသဖြင့် ဆင်းဆင်းရဲရဲ ရှာဖွေစုဆောင်းရသောပစ္စည်းများ ဆုံးပါး ပျက်စီးရချေပြီ” – ဟု အပြစ်တင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ စည်တီးသမား သားမိုက်သည် - ယခုအခါ အဆုံးမခက်သော ရဟန်း။
စည်တီးသမားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
(၂) ဆက်ကာ ဆက်ကာ၊ စည်တီးရာ၊ ဥစ္စာသူခိုးဆွဲ။
ဘေရိဝါဒကဇာတ် ပြီး၏။
အာသီသဝဂ် -၆၀- သင်္ခဓမဇာတ်။
အဖန်ဖန်အဖကို တား၍ နားမထောင်သဖြင့် ပျက်စီးရသော ခရုသင်းမှုတ်သမား သားအဖ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆုံးမခက်လှအတိတ်ပြ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးမခက်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ဆောင်ယူသွားကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည်“ရဟန်းတို့ ... ဤရဟန်းသည် ယခုအခါမှသာ အဆုံးမခက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဖခင်မိုက်အားသားကတား လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ခရုသင်းမှုတ်သောအမျိုး၌ ဖြစ်လေ၏။
ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်နက္ခတ်ပွဲသဘင် ဖြစ်လတ်သော် ထိုပွဲသဘင်ဝယ် ခရုသင်းမှုတ်ကာ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ဖြစ်စေမည်ဟုကြံစည်လျက် အဘကိုခေါ်၍ ထိုပွဲသဘင်သို့ သွားကာ ခရုသင်း မှုတ်သည့်အတွက် ဥစ္စာများစွာရလေ၏။
အိမ်သို့ပြန်လာရာခရီးအကြား၌ သူခိုးတို့နေရာ တော်အုပ်သို့ရောက်လျှင် သားသည် ခရုသင်းကို မပြတ်မှုတ်နေသော အဖကို “ဖခင် ... ခရုသင်းကို မပြတ် ဆက်ကာ ဆက်ကာ မမှုတ်ပါနှင့်၊ ခရုသင်းသံကိုကြားလျှင် သူခိုးတို့လာလိမ့်မည်” ဟု တားမြစ်လေ၏။
မလိုက်နာကဆုံးရှုံးရ အဘသည် တားမြစ်သော်လည်းနားမထောင်ဘဲ “ခရုသင်းသံဖြင့် သူခိုးတို့ကို ပြေးစေမည်” ဟု ပြောဆိုကာ မပြတ်သာမှုတ်လေ၏။
သူခိုးတို့လည်း ရံခါရံခါ မှုတ်နေစဉ် မင်းကြီး ခရုသင်းထင်၍ ကြောက်သဖြင့်မလာဝံ့ဘဲနေရာ မပြတ်မှုတ်နေသောအခါမှ မင်းကြီးခရုသင်း မဟုတ်မှန်းမသိသဖြင့် လာ၍ပါသမျှဥစ္စာကို လုယူသွားကြလေ၏။
ထိအခါ သားသည်အဖအား - “ဖခင် ...ခရုသင်းကို မပြတ် ဆက်ကာ ဆက်ကာ မမှုတ်ပါနှင့်ဟု ပြောလျက် နားမထောင်သည့်အတွက်ဆင်းဆင်းရဲရဲ ရှာဖွေရရှိထားသည့် ပစ္စည်းများကို သူခိုးတို့ လာပြီး ယူသွားကြပြီ” ဟုအပြစ်တင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ခရုသင်းမှုတ်သော အဘသည် - ယခုအခါ အဆုံးမခက်သော ရဟန်း။
သားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
(၂) မပြတ်မှုတ်ခြင်း၊ ခရုသင်း၊ လက်ငင်းသူခိုးဆွဲ။
သင်္ခဓမဇာတ် ပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - ၇။
ဣတ္ထိဝဂ် -၆၁- အသာတမန္တဇာတ်။
တက္ကသိုလ်ပြည်ပါမောက္ခဆရာကြီးက မိမိအမေကို နမူနာထား၍ သင်ပြလိုက်သော အသာတမန္တာန်ကို ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသဖြင့် သံဝေဂရသောပုဏ္ဏားလုလင် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မိန်းမသဘောထုတ်ဖော်ပြော နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မိန်းမတစ်ယောက်ကို အမှီပြု၍သာသနာတော်မှ လူထွက်လိုသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ထိုရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရားထံရောက်လာရာ “ချစ်သားရဟန်း ... မိန်းမတို့ မည်သည် ဆင်းရဲအမျိုးမျိုးကို ပေးတတ်၏၊ယုတ်မာသောသဘောရှိ၏။
သင်သည် မိန်းမကို အမှီပြု၍ အဘယ်ကြောင့် သာသနာတော်မှာလူထွက်လိုသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သားကိုပြောပြမိနှင့်ဘ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဂန္ဓာရတိုင်းတက္ကသိုလ်ပြည်၌ ဗေဒင်သုံးပုံနှင့်တကွ အတတ်အလုံးစုံကို ကမ်းတစ်ဖက်ရောက်အောင်တတ်မြောက်သော ဒိသာပါမေက္ခဆရာကြီး ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါဗာရာဏသီပြည်၌ တစ်ဦးသော ပုဏ္ဏားမျိုးဝယ် သားယောကျ်ား ဖွားမြင်သောနေ့၌ မီးကိုယူကာမငြိမ်းအောင် ထားလေ၏။
မိခင်သည် သား တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ“ချစ်သား ... ငါတို့သည် သင်ဖွားနေ့၌ မီးကို ယူထားခဲ့ကြသည်၊ ဗြဟ္မာ့ပြည့်သွားလိုမူဤမီးကိုယူကာ တောထွက်၍ *မီးကို ရှိခိုးလုပ်ကွေးပါ၊ သို့ တည်းမဟုတ် အိမ်ထောင်လိုမူတက္ကသိုလ်ပြည်သွား၍ ပညာသင်ကြားပြီးမှ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရှာဖွေစုဆောင်းပါ” ဟုပြောကြားလေ၏။
[မီးကို ရှိခိုးလုပ်ကျွေးခြင်းကို ထိုအခါ အိန္ဒိယပြည်တွင် ဗြဟ္မာဖြစ်စေတတ်သော အကျင့်ဟု ပညာရှိသူများ ယူဆကြဟန်တူသည်။
] ပညာစုံကတစ်ခါပြန်ရ သားဖြစ်သော ပုဏ္ဏားလုလင်သည်ငါကား တောထွက်၍ မီးကို မလုပ်ကျွေးနိုင်၊ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရှာဖွေ စုဆောင်းတော့မည်ဟုကြံစည်လျက် “မိခင် ... ကျွန်ုပ်ကား မီးကို မလုပ်ကျွေးနိုင်ပါ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရှာဖွေစုဆောင်းပါမည်”ဟု ဆရာအတွက် အသပြာတစ်ထောင် ယူလျက် တက္ကသိုလ်ပြည် ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးထံသွား၍ပညာသင်ကြား တတ်မြောက်ပြီးလျှင် အိမ်သို့တစ်ဖန် ပြန်လာ၏။
အမိ အဘတို့လည်းသားကို အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို အလိုမရှိကုန်၊ မီးကိုသာ လုပ်ကျွေးစေလိုကုန်၏။
ထိအခါ မိခင်သည် ငါ့သားအားမိန်းမတို့ အပြစ်ကိုပြ၍ တောထွက်စေမည်ဟု ကြံစည်လျက် “ချစ်သား ... အတတ်ပညာ ပြည့်စုံပြီလော”ဟု မေးသောအခါ “မိခင် ... ပြည့်စုံပါပြီ” ဟု ပြော၏။
“ချစ်သား ... အသာတမန္တန်ကို သင်ခဲ့ပြီလေ” ဟု မေး၏။
“မိခင် ...မသင်ခဲ့ရသေးပါ” ဟု ပြောလျှင် “ချစ်သား ... အသာတမန္တန်ကို မတတ်လျှင် ပညာပြည့်စုံသည်မမည်၊ တစ်ဖန် သွား၍သင်ချေဦး” ဟု စေလွှတ်ပြန်၏။
မိန်းမတို့ကျင့်ကြံအသာတမန္တာန် လုလင်လည်းတက္ကသိုလ်ဆရာကြီးထံ အသာတမန္တာန်ကို သင်ကြားရန် သွားပြန်၏။
ဆရာကြီးလည်းအသက်တစ်ရာ့နှစ်ရှိ မိခင်ကြီးကို လုပ်ကျွေးနေရာ တပည့်များ ရွံရှာစက်ဆုပ်သည်ကိုသိ၍စားနပ်ရိက္ခာ အပြည့်အစုံ စီမံပြီးလျှင် မိခင်အိုကြီးကို ထမ်းကာ တောသို့သွား၍ အရိပ်၊ ရေ ပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခုဝယ်သစ်ရွက်မိုးအိမ် ဆောက်လျက် လုပ်ကျွေးနေခိုက် ဖြစ်လေ၏။
ဆရာကြီးသည် မိမိထ့ပြန်လာသော တပည့်ကိုမြင်လျှင် “အမောင် ... ဘယ်အတွက် ချက်ချင်း ပြန်လာသနည်း” ဟုမေးလေ၏။
ဆရာ ... အသာတမန္တာန်ကို မသင်ရသေး၍ ပြန်လာပါသည်ဟု ပြောလေလျှင် “အမောင် ...အသာတမန္တန်ကို သင်ရမည်” ဟု ဘယ်သူ ပြောသနည်းဟု မေးသောအခါ “အကျွန်ုပ်မိခင် ပြောပါသည်”ဟု ဆိုလေလျှင် ဆရာကြီးသည် ဤလုလင်ကိုသူ့အမိက မိ်န်းမအပြစ်ကို သိစေလို၍ ခိုင်းသည်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာ “အမောင် ...ကောင်းပြီ သင်ပေးမည်၊ ငါ့ကိုစားပြု၍ ငါ့မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးလော့” ဟုစေခိုင်း၏။
လုပ်ကျွေးပုံ အခြင်းအရာ ကိုလည်း ပြောကြားလေ၏။