kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သီလဝန္တပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒုဿီလပုဂ္ဂိုလ် နှစ်မျိုးလုံး၌ ညီမျှသောစိတ်ဖြင့် ပေးကမ်းပြုစုခြင်း။
ငါ့ထံ နတ်တို့သည် ချဉ်းကပ်၏။
ငါသည် နတ်တို့နှင့် အတူတကွ စကားပြောရ၏ဟု စိတ်မတက်ကြွခြင်း။
နောက်ထပ်တဖန် ဤကာမဘုံသို့ ပြန်လာရောက်ကြောင်း သံယောဇဉ်အာရုံ မရှိခြင်း။
ဓမ္မေခစေတီတော်သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဥတ္တရပဒေသပြည်နယ်ရှိ ဗာရာဏသီမြို့မှ ၁၃ ကီလိုမီတာအကွာ ဆားနပ်မြို့တွင် တည်ရှိသည်။
ထုထည်ကြီးမားသည့် စေတီ ဖြစ်သည်။
စေတီတော်သည် အုတ်၊ ကျောက်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
ဆလင်ဒါပုံစံ ဖြစ်သည်။
အမြင့်မှာ ၄၃.၆ မီတာ ရှိသည်။
စေတီတော်၏ အချင်းသည် ၂၈ မီတာ ဖြစ်သည်။
မိဂဒါဝုန်တွင် ထုထည်အကြီးဆုံး ဗိသုကာလက်ရာလည်း ဖြစ်သည်။
thumb|စေတီတော် (၁၈၉၁ခုနှစ်) ရုပ်ပုံများ ကိုးကား Category:အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ စေတီပုထိုးများ Category:ဗာရာဏသီမြို့ Category:ဥတ္တရပဒေသပြည်နယ်ရှိ လည်ပတ်စရာနေရာများ။
အရှင်ပိဏ္ဍောလဘာရဒွါဇ သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်တွင် မကြောက်မရွံ့ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်သော စကားကို ပြောဆိုသည့် ရဟန်းတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဧတဒဂ် ရသည်။
ကြုံးဝါးမြွက်ဆိုပုံ အရဟတ္တဖိုလ် ရောက်သောနေ့၌ သံကောက်သော့ကို ယူပြီး ကျောင်းစဉ် ပရိဝုဏ်စဉ်သွားကာ “မဂ်ဖိုလ်အရာ ယုံမှားရှိလျှင် တပည့်တော်ကို မေးပါ”ဟု ပြောဆိုလှည့်လည်သည်၊ ဘုရားရှင် ရှေ့တော်မှာပင် “ဤသာသနာ၌ တပည့်တော် ပြုသင့်သမျှကိစ္စ အထွတ်အထိပ် ရောက်ပါပြီဘုရား”ဟု လျှောက်ထားသောကြောင့် အမြတ်ဆုံးဖြစ်ရသည်။
တိရစ္ဆာန်လည်း မဟာကုသိုလ်အပြည့်ရသည် အရှင်ကား ပဒုမုတ္တရဘုရားလက်ထက် တောင်ခြေနေ ခြင်္သေ့ဖြစ်သည်၊ ခြင်္သေ့ အစာရှာသွားချိန် ဘုရားရှင်သည် ခြင်္သေ့ဂူဝင်ပြီး ကောင်းကင်၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေ ထိုင်နေတော်မူကာ သမာပတ်ဝင်စားသည်၊ ခြင်္သေ့ပြန်လာပြီး ဂူတံခါးရပ်ကြည့်စဉ် ဂူတွင်း၌ ဘုရားကိုပြင်၍ “ငါ့နေရာ လာနေဝံ့သူ ယောက်ျားမြတ် ဖြစ်ရမည်၊ ဂူတွင်း ထိုင်ကာ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ဖြာဖြာတင့်တယ် အံ့ဖွယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို ငါမမြင်ဖူးပါ၊ အမြတ်ဆုံး အပူဇော်ခံပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ စွမ်းအား အတော် ပူဇော်သင့်သည်” ကြံပြီး ရေပန်း ကုန်းပန်းတို့ဖြင့် နေရာခင်းပူဇော်ကာ တညလုံး ရှိခိုးနေသည်၊ နောက်နေ့ ပန်းဟောင်းပယ် ပန်းသစ်များဖြင့် ပူဇော်သည်။
ခြင်္သေ့ သောက သေအောင်ပင်ဖြစ်ရသည် ၇-ရက်လုံး ပူဇော်ကာ ကြီးစွာသော ပီတိသောမနဿကို ဖြစ်စေပြီး ဂူတံခါး၌ စောင့်ရှောက်သည်၊ စောင့်ရှောက်သည်။
သမာပတ်မှထ၍ ဂူတံခါး ဘုရားရပ်တည်စဉ် ၃-ကြိမ် လက်ယာရစ်လည်၍ ၄-နေရာ ရှိခိုးသည်၊ ဘုရားရှင်သည် “ခြင်္သေ့အတွက် ဥပနိဿယအကြောင်း ကောင်းကောင်း ဖြစ်လောက်ပြီ” ဟု ကြံ၍ ကောင်းကင်ခရီးမှ ကျောင်းတော် ပြန်ကြွသည်။
ခြင်္သေ့သည် ဘုရားရှင်နှင့် ကွေကွင်းခြင်းဖြင့် ဒုက္ခရောက်ကာ ကွယ်လွန်ပြီး ဟံသာဝတီမြို့ သဌေးသားဖြစ်လာသည်၊ ဘုရားတရားကြားနာစဉ် ရဲရင့်စွာ ကြုံးဝါးမြွက်ဆိုနိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါး အားကျ၍ ၇-ရက်ပတ်လုံး ကုသိုလ်ပြု၊ ယင်းဆုတောင်းသဖြင့် ဘုရားရှင်ကလည်း ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားသည်။
ဘာရဒွါဇ၏ လျှပ်ပေါ်သောသဘော ငါတို့ဘုရားလက်ထက် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ပုဏ္ဏား သဌေးသား ဘာရဒွါဇ ဖြစ်လာပြီး ဗေဒ ပါရဂူဖြစ်ကာ တပည့် ၅၀၀-အား ပို့ချသင်ကြားပေးသည်။
ဘာရဒွါဇကား အကြီးအမှူးဖြစ်၍ ပင့်ဖိတ်ရာတို့၌ ဆွမ်းအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ပင် ခံယူရသည်။
အနည်းငယ် လျှပ်ပေါ်သော သဘောရှိရကား “ယာဂုဘယ်မှာ ဆွမ်းဘယ်မှာဟု သွားလေ ရာရာ၌ ငုံမျှော်ကာ သွားတတ်၍” ပိဏ္ဍောလဘာရဒွါဇဟု ထင်ရှားသည်။
ဘုရားရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ရာဇဂြိုဟ်တွင် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားကို နာကြားရကာ ရဟန်းပြု၏။
မထေရ်သည် ကြီးမားသော အိုးကင်းသပိတ်ဖြင့် ယာဂုလည်း အပြည့်သောက်၏။
မုန့်လည်း အပြည့်စား၏။
ဆွမ်းလည်း အပြည့်ဘုဉ်းပေး၏။
မထေရ်၏ အစားကြီးသည့်အကြောင်းကို ရဟန်းတို့က မြတ်စွာဘုရားရှင်အား ပြောပြသဖြင့် သိရလေသည်။
မထေရ်၏ သပိတ် မထေရ်သည် သူ၏ ကြီးမားသည့် သပိတ်ကို ခုတင်အောက်တွင် ထား၏။
နေ့တိုင်း အသွင်းအထုတ်ပြုရာ သပိတ်သည် အနာရေးများ ပြတ်ကုန်သည်။
ထို့ကြောင့် သပိတ်ကြီးသည် တစ်ခွက်ချက်ခန့်သာ ဆံ့တော့သည်။
ဤသည်ကို အကြောင်းပြုကာ မြတ်စွာဘုရားလည်း သပိတ်အိတ်ကို အသုံးပြုရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ရဟန္တာဖြစ်ခြင်း မထေရ်သည် တရားကို ကြိုးစားအားထုတ်ရာ အာသဝေါကုန်ခမ်း ရဟန္တာဖြစ်တော်မူ၏။
မထေရ်သည် ရဟန္တာဖြစ်သောအခါ ကျောင်းတိုက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ကူးကာ ရဟန်းတို့အား "မဂ်တရား၊ ဖိုလ်တရားတို့၌ သံသယရှိသောသူတို့သည် မိမိအား မေးစမ်းပါ" ဟု မကြောက်မရွံ့ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပြော၏။
မထေရ်မြတ်သည် ကောသမ္ဗီပြည့်ရှင် ဥတေနမင်းကြီးကို သရဏဂုံတည်သူ ဥပါသကာ ဖြစ်အောင် တရားဟောကြားခဲ့သည်။
တန်ခိုးပြခြင်း ရာဇဂြိုဟ်သဌေးသည် ဝါးလုံးများဆက်ကာ ကောင်းကင်၌ ချိပ်ထားသော စန္ဒကူးနှစ် သပိတ်ကို တန်ခိုးဖြင့်ယူ၍ ကောင်းချီးပေးသော လူများခြံရံကာ ကျောင်းသို့သွား၊ ဘုရားလက်တော်၌ ကပ်လှူသည်၊ သိလျက်ပင် ဘုရားရှင်က မေးသဖြင့် အကြောင်းစုံ ပြန်လျှောက်ရာ “ဤသို့ ထူးမြတ်သောတရားကို လူများအား ပြုခြင်းသည် မသင့်တာပြုတာပဲ”ဟု ကဲ့ရဲ့တော်မူပြီး “လူများအားပြလျှင် ဒုက္ကဋ်အာပတ်”ဘုရားရှင် ပညတ်တော်မူသည်။
သံဃာ၌ထင်ရှားသော ဘာရဒွါဇ၏ဂုဏ် ၃-ပါး ဘာရဒွါဇထေရ်နှင့် စပ်၍— ၁။
ရဟန်းကိစ္စပြီးသောနေ့ နေရာတကာကြွကြွေကြော်ခြင်း။
ဘုရားရှင်ကိုပင့်သွား လျှောက်ခြင်း။
စန္ဒကူးသပိတ် တန်ခိုးဖြင့်ယူခြင်း၊ ဂုဏ် ၃-ပါးကို သံဃာများ ပြောဆိုနေကြကြောင်း ရဟန်းများက ဘုရားလျှောက်ထားရာ ဘုရားရှင်တို့မည်သည် မသင့်တာကို ကဲ့ရဲ၍ သင့်တာကို ချီးမွမ်းမြဲဖြစ်ရာ ဤနေရာ၌ မထေရ်၏ ချီးမွမ်းသင့်သော အကြောင်းကိုသာ ယူတော်မူ၍ သတိ သမာဓိ ပညာ ဣန္ဒြေ ၃-ပါး ပွားများလေ့လာသောကြောင့်သာ ဘာရဒွါဇ ရဟန်း အရဟတ္တဖိုလ်ကို ကြွေးကြော် မိန့်ကြားသည်-ဟု မထေရ်ကို ချီးကျူးပြီး ဤဧတဒဂ် ချီးမြှင့်တော်မူသည်။
ဧတဒဂ်ရခြင်း မြတ်စွာဘုရားသည် ငါဘုရား၏ သားတော်ရဟန်းတို့တွင် မကြောက်မရွံ့ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ ရဲရဲတောက် စကားကိုပြာဆိုသည့်အရာတွင် ပိဏ္ဍောလဘာရဒွါဇ သည် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ဧတဒဂ်ပေးတော်မူ၏။
မဟာဗုဒ္ဓဝင်၌ပါသော အရှင်ပိဏ္ဍောလဘာရဒွါဇကို သည်မှာ ဖတ်ပါ။
ကာဠီ သည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် တစ်ဆင့်ကြားရုံမူဖြင့် ဘုရားရှင်အား ကြည်ညိုသူများတွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဧတဒဂ် ရ ဥပါသိကာ ဖြစ်၏။
ကာဠီနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်အဋ္ဌကထာ(အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၅၁)တွင် တွေ့ရှိနိုင်သည်။
အသေးစိတ်ကို ကာဠီဥပါသိကာ အကြောင်း တွင်လည်း ကြည့်ရှုနိုင်သည်။
ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားလက်ထက် ကာဠီကုရရဃရိကာ၏ အလောင်းလျာသည် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တော်၌ တစ်ဆင့်စကား ကြားရုံမျှဖြင့် ကြည်ညိုသောအရာ၌ ဧတဒဂ်ထားခြင်းခံရသော အမျိုးသမီးကို အားကျ၍ ကုသိုလ်ပြုဆုတောင်းခဲ့သည်။
ဘဝအဆက်ဆက် ထိုကုသိုလ်ကံကြောင့် သုဂတိဘုံဘဝတို့၌သာ ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားလက်ထက် သောတာပန် ဖြစ်ခြင်း မဟာသက္ကရာဇ် ၁၀၃ ခု၊ ဝါဆိုလပြည့် ဓမ္မစကြာတရား ဟောကြားတော်မူသောနေ့ ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ အချိန် ဖြစ်၏။
ကာဠီသည် ကိုယ်ဝန်၏ ပင်ပန်းမှုကို ပယ်ဖျောက်ရန် မိဘတို့၏ အိမ် ပြဿာဒ်ထက်တွင် လေညင်းခံနေ၏။
ထိုအချိန်တွင် သာတာဂီရိနတ်မင်းနှင့် ဟေမဝတနတ်မင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို နေအိမ်ထက်တွင် ပြောလျက် ရှိ၏။
ထိုအသံတို့ကို ကာဠီသည် ကြားသော် သောတာပန် အရိယာ ဖြစ်သွား၏။
ကာဠီအမျိုးသမီးသည် မာတုဂါမ မင်းမိန်းမတို့အနက် ရှေးဦးစွာ သောတာပန်တည် အရိယသာဝိကာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုညဉ့်မှာပင် ကာဠီအမျိုးသမီးသည် သောဏကုဋိကဏ္ဏထေရ်၏ အလောင်း သတို့သားကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသတို့သားသည် ရဟန်းပြုပြီး အရှင်ကုဋိကဏ္ဏသောဏမထေရ်အဖြစ် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ကာဠီဥပါသိကာသည် တစ်ဆင့်ကြားရုံဖြင့် ဘုရားရှင်အား ကြည်ညိုသူများတွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဧတဒဂ် ရခဲ့သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာသမိုင်းတွင် သုပ္ပိယာဥပါသိကာသည် ဂိလာနုပဋ္ဌာကီအရာ၌ ဧတဒဂ်ရာထူး (သူနာရဟန်းများကို ထူးချွန်စွာ ပြုစုသူအဖြစ် အမြတ်ဆုံးရာထူး) ရရှိခဲ့သူအဖြစ် ထင်ရှားသည်။
၎င်း၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် မြတ်စွာဘုရားအပေါ် ကြည်ညိုမှု၏ သာဓကတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤဆောင်းပါးတွင် ၎င်း၏ ရှေးကောင်းမှု၊ နောက်ဆုံးဘဝနှင့် ဧတဒဂ်ရာထူးရရှိပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
(က) သုပ္ပိယာ၏ ရှေးကောင်းမှု သုပ္ပိယာဥပါသိကာ၏ အလောင်းဘဝသည် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်ကာလ၌ ဟံသာဝတီမင်းနေပြည်တွင် အမျိုးကောင်းသမီးအဖြစ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ထိုဘဝ၌ ၎င်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်ကို နာယူစဉ် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားရှင်က ဥပါသိကာတစ်ဦးအား "ဂိလာနုပဋ္ဌာကီ" (သူနာရဟန်းများကို ပြုစုသူ) အဖြစ် ဧတဒဂ်ရာထူး၌ ထားတော်မူသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
ထိုအခါ ၎င်းသည် ထိုရာထူးကို ရရှိလိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု အဓိကာရများ ပြုလုပ်ကာ ပတ္ထနာဆုတောင်းခဲ့သည်။
(ခ) နောက်ဆုံးဘဝ၌ သုပ္ပိယာဥပါသိကာဖြစ်ခြင်း ထိုအမျိုးကောင်းသမီးသည် ကမ္ဘာတသိန်းပတ်လုံး နတ်ပြည်၊ လူ့ပြည်များ၌ ကျင်လည်ကျက်စားခဲ့ပြီး၊ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား ပွင့်ထွန်းတော်မူသည့် ဤကာလ၌ ဗာရာဏသီပြည်ရှိ သူဌေးအိမ်တွင် သူဌေးသမီးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
၎င်း၏ အမည်ကို "သုပ္ပိယာ" ဟု မှည့်ခေါ်ကြပြီး၊ အရွယ်ရောက်သောအခါ သုဒ္ဓိယအမည်ရှိ သူဌေးသားထံသို့ လိုက်ပါကာ အိမ်ရှင်မဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းအပေါင်းနှင့်အတူ ဗာရာဏသီပြည်၊ ဣသိပတနမိဂဒါဝုန်ကျောင်းတိုက်သို့ ကြွရောက်တော်မူသည်။
သုပ္ပိယာသည် မြတ်စွာဘုရားကို ပထမအကြိမ် ဖူးမြင်ရစဉ် တရားတော်ကို ကြားနာပြီး သောတာပတ္တိဖိုလ်တည်ကာ သောတာပန်အရိယာဖြစ်လာခဲ့သည်။
သုပ္ပိယာ၏ အံ့ဩဖွယ်ဒါနစေတနာ တစ်နေ့သ၌ သုပ္ပိယာသည် မိဂဒါဝုန်ကျောင်းသို့ သွားရောက်၍ တရားနာပြီးနောက် ကျောင်းစဉ်လှည့်လည်စဉ်၊ ဝမ်းလျှောဆေးသောက်ထားသဖြင့် အားနွဲ့နာမကျန်းဖြစ်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
၎င်းကို ရှိခိုးပြီး "အရှင်ဘုရား၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အဘယ်အရာက သင့်ပါမည်နည်း" ဟု မေးမြန်းရာ၊ ထိုရဟန်းက "သားမျိုးဟင်းရည် (စွတ်ပြုတ်ရည်) ရလျှင် သင့်လျော်ပါသည်" ဟု ဖြေကြားသည်။
သုပ္ပိယာက "ရှိပါစေ အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်မက ပို့လိုက်ပါမည်" ဟု လျှောက်ထားကာ မြို့တွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့၌ ၎င်းသည် ပံသုကူအသား (မိမိပယောဂမပါဘဲ အလိုလိုဖြစ်သော အသား) ရယူရန် အိမ်စေကျွန်မကို ဈေးသို့ လွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်မြို့လုံးတွင် ထိုအသားရှာမရကြောင်း အိမ်စေကျွန်မက ပြန်လျှောက်သည်။
သုပ္ပိယာသည် "ငါက အရှင်မြတ်အား စွတ်ပြုတ်ရည် ပို့လိုက်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီး၊ မပို့ပါက အရှင်မြတ် ပင်ပန်းနိုင်သည်" ဟု စဉ်းစားကာ၊ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်၍ မိမိ၏ ပေါင်သားကို ဖြတ်ယူပြီး အိမ်စေကျွန်မအား "ဤအသားကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ရောစပ်၍ စွတ်ပြုတ်ရည်ပြုလုပ်ပြီး ဂိလာနရဟန်းထံ လှူပါ၊ မေးလျှင် ငါနေမကောင်းဟု ပြောပါ" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
အိမ်စေကျွန်မက အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို သိတော်မူ၍၊ နောက်တစ်နေ့ ဆွမ်းခံကြွရာတွင် သုပ္ပိယာ၏ အိမ်သို့ ကြွရောက်တော်မူသည်။
သုပ္ပိယာက "နေမကောင်းပါ" ဟု လျှောက်သော်လည်း၊ မြတ်စွာဘုရားက "ပွေ့ချီ၍ဖြစ်စေ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့" ဟု မိန့်တော်မူသည်။
သုပ္ပိယာကို ပွေ့ချီလာစဉ် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်လိုက်ရသည်နှင့် ၎င်း၏ အနာသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်း၊ အသားနုတက်ကာ ပကတိအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုအခါ ဇနီးမောင်နှံသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို အံ့ဩချီးကျူးကာ၊ ဘုရားအမှူးရှိ သံဃာတော်ကို ဆွမ်းဖြင့် ပြုစုလှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။
ဆွမ်းဘုဉ်းပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ၎င်းတို့အား တရားဟောကာ ကျောင်းသို့ ပြန်ကြွသွားပြီး၊ ရဟန်းသံဃာကို စည်းဝေးစေ၍ ထိုရဟန်းအား မေးမြန်းတော်မူသည်။
ရဟန်းက "အသားကို မမေးမြန်းဘဲ စားမိပါသည်" ဟု ဖြေသဖြင့်၊ မြတ်စွာဘုရားက "လူသားကို မစားအပ်၊ စားလျှင် ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သင့်စေ၊ မမေးဘဲ စားလျှင် ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်စေ" ဟု သိက္ခာပုဒ်ပညတ်တော်မူခဲ့သည်။
(ဂ) ဧတဒဂ်ဘွဲ့ထူး ရရှိခြင်း နောက်ပိုင်းတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်၌ ဥပါသိကာများအား ဧတဒဂ်ရာထူးများ ချီးမြှင့်တော်မူစဉ်၊ သုပ္ပိယာကို "ရဟန်းတို့၊ ငါ၏ သာဝိကာဥပါသိကာများတွင် သူနာကို ပြုစုတတ်သူတို့၌ သုပ္ပိယာသည် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်" ဟု မိန့်ကာ "ဂိလာနုပဋ္ဌာကီအရာ"၌ ဧတဒဂ်ရာထူး၌ ထားတော်မူခဲ့သည်။
မဟာဗုဒ္ဓဝင် ဆဋ္ဌမတွဲ (ဒုတိယပိုင်း) မင်းကွန်းဆရာတော် ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် သုပ္ပိယာ ဥပါသိကာအကြောင်း ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ။
အနော်ရထာတံတားသည် နိုင်ငံတော်အေးချမ်းသာယာရေးနှင့်ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီလက်ထက်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သော တံတားများအနက် တစ်စင်းဖြစ်ပြီး ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်ကာ ချောက်မြို့နှင့် ဆိပ်ဖြူမြို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည်။
တံတားအရှည်မှာ ၅၁၉၁ ပေရှိပြီး ပင်မတံတားမှာ ၄၁၉၁ ပေရှည်လျားကာ ချဉ်းကပ်တံတားမှာ ၁၀၀၀ ပေရှည်သည်။
သံမဏိသံပေါင်အမျိုးအစား တံတားတစ်စင်းဖြစ်သည်။
ယာဉ်သွားလမ်းအကျယ်မှာ ၂၈ ပေ ကျယ်ပြီး လူသွားလမ်းမှာ တဖက်လျှင် ၆ ပေစီ အကျယ်ရှိသည်။
အနော်ရထာတံတားကို ၂၆ ဇူလိုင် ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် ပန္ဓက်ချခဲ့ပြီး ၁၀ မတ် ၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် ပြီးစီးခဲ့သည်။
ကုန်ကျငွေ မြန်မာကျပ်ငွေ ၃၂၈၄ မီလီယံရှိပြီး အမေရိကန်ဒေါ်လာအားဖြင့် ၅.၀၅ မီလီယံရှိခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၇၂၀၀ မီတာ (၂၃၆၂၂ ပေ) ထက် မြင့်သည့် တောင်သည် အနည်းဆုံး ၁၀၉ ခု ရှိသည်။
အဓိက ကြီးမားသည့် တောင်များသည် အိန္ဒိယနှင့် တိဘက်ဒေသအစွန်တွင် တည်ရှိသည်။
အချို့တောင်များသည် အာရှတိုက် အလယ်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
ထီယန်တန်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် သည် ကြေးညိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး ဖြစ်သည်။
၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့သည်။
ဟောင်ကောင်၊ Lantau, Ngong Ping တွင် တည်ရှိသည်။
ရုပ်ပွားတော်ကို ပိုလင်ဘုန်းကြီးကျောင်း အနီးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
လူသားနှင့် သဘာဝတရား၊ လူထုနှင့် ယုံကြည်မှု တို့၏ သင့်မြတ်သည့် ပက်သက်မှုသင်္ကေတအဖြစ် ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။
ဟောင်ကောင်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့၏ အဓိကနေရာ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် နိုင်ငံခြား ခရီးသွားတို့ကို ဆွဲဆောင်လျက် ရှိပေသည်။
Tian Tan Buddha from afar thumb|A view of Big Buddha from Ngong Ping Village. Lantau Peak is visible in the background. ကိုးကား Category:ဟောင်ကောင်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ Category:ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ။
၁၉၁၇ ခုနှစ် မတ်လထုတ် သူရိယမဂ္ဂဇင်း အမှတ်(၁)တွင် မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင်အမည်ရသောဝတ္ထုတို စတင်ဖော်ပြခဲ့သည်။
ရေးသူမှာ ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းဖြစ်သည်။
ထိုဝတ္ထုမှာ မြန်မာ့စာပေလောကအတွက်အရေးပါသော စာပေအရေးအသားတစ်ခုဖြစ် ခဲ့သလို မြန်မာ့ပထမဆုံးဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်လည်းဖြစ်သည်။
ထိုဝတ္ထုတို ထက်စောသော၊ ဝတ္ထုတိုဟုသတ်မှတ်နိုင်သော အရေးအသား ကို အထောက်အထားအားဖြင့် မတွေ့ရသေးဟုဆိုသည်။
မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် ဝတ္ထုတိုကို မြန်မာ့ပထမဆုံးဝတ္ထုတိုအဖြစ် မြန်မာစာပေလေ့လာသူများက သတ်မှတ်ထားကြသည်။
၁၉၁၇ ခုနှစ်မတိုင်မီတွေ့ရသော ဗုဒ္ဓစာပေဝတ္ထုများမှ အချို့သော စာပေအရေးအသားများနှင့် ဦးပုည၏ စာပေအရေးအသားအချို့ ကို ဝတ္ထုတိုဟုဆိုနိုင်ကြောင်း သုံးသပ်ကြပေမဲ့ မြန်မာဝတ္ထုတိုဟု တိတိကျကျသတ်မှတ်ထားသော အရေးအသားမှာ မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် သာဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်း၏ ဝတ္ထုတိုကိုဖော်ပြသော သူရိယမဂ္ဂဇင်းသည် အမှတ်(၁) ဖြစ်သည်။
၁၉၁၇ ခုနှစ် မတ်လတွင်ထုတ်ဝေသော မဂ္ဂဇင်းအသစ်တစ်စောင်ဖြစ်သည်။
ထိုမဂ္ဂဇင်းတွင် ဝတ္ထုတို အရေးအသားပုံစံ ဖြစ်သောစာမူများ ပေးပို့ရန် စတင်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး ဝတ္ထုတိုပြိုင်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ထိုဖိတ်ခေါ်မှုသည် ဝတ္ထုတိုမျိုးဆက်သစ်များ မွေးဖွားခြင်းအတွက် လမ်းစတစ်ခုဖြစ်သည်။
၁၉၁၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူရိယမဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာအဖြစ်နှင့် သူရိယတိုက်သားတစ်ယောက်ဖြစ်လာ၏။
သူရိယတိုက်အုပ်နှစ်ယောက်(ဦးဘဖေနှင့်ဦးလှဖေ)တို့သည် ကျွန်ုပ်၏ လက်စွမ်းလက်စကို မြင်ကြသည်နှင့် သူရိယမဂ္ဂဇင်းထုတ်ဖို့ အကြံ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်ဟု နောင်တွင် သိရ၏ ဟုလည်းကောင်း၊ ၁၉၁၇ ခုနှစ် မတ်လထုတ် ပထမဦးဆုံး သူရိယမဂ္ဂဇင်းတွင် ကျွန်ုပ်၏ မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ထည့်သွင်းပြီးနောက်တွင် တိုက်အုပ် ဦးလှဖေက ရှားလော့ဟုမ်း(Sharlock Holmes)၏ စုံထောက်ဝတ္ထုများကိုမှီးပြီး မြန်မာဝတ္ထုရေးရန် အကြံပေးသည့်အလျောက် ဧပြီလ ထုတ် သူရိယမဂ္ဂဇင်းတွင် စုံထောက်မောင်စံရှား ဝတ္ထုရှေးဦးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည် ဟုလည်းကောင်း ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းက တစ်သက်တာမှတ်တမ်းနှင့်အတွေးအခေါ်များ စာအုပ်၊ တတိယကဏ္ဍ၊ မောင်သိန်းဖေမှ ကိုဖေသိန်းသို့ အခန်းတွင် ရေးသား ခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ဝတ္ထုတိုအရေးအသားကို ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းနှင့် သူရိယမဂ္ဂဇင်းတို့ တိုင်ပင်၍ စတင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် ဝတ္ထုတို ဟုရေးသားခဲ့သောကြောင့် ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းသည် သူ၏အရေးအသားကို ဝတ္ထုတိုဟု တိတိကျကျသတ်မှတ်ခဲ့ကြောင်း သိသာလှပါသည်။
ဝတ္ထုတိုများကို မည်သည့်အချိန်တွင် မည်သူက စတင်ခဲ့သနည်းဟု ရှာဖွေသောအခါ ၁၉၁၇ ခု မတ်လတွင် စတင်ထုတ်ဝေသည့် သူရိယမဂ္ဂဇင်းပါ မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် ဝတ္ထုထက်စောသော ဝတ္ထုတိုကို မတွေ့ရှိရသေးပါ ဟု ဦးကြီးမောင်(ငွေဥဒေါင်း)က ၁၉၇၈ ခုနှစ် မတ်လ၌ ကျင်းပခဲ့သော ဝတ္ထုတိုစာတမ်းဖတ်ပွဲတွင် မြန်မာဝတ္ထုတိုသမိုင်း အမည်ဖြင့် ဖတ်ကြားသောစာတမ်းတွင် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်။
မြန်မာကာလပေါ်ဝတ္ထု(Novel)သည် ၁၉၀၄ ခုနှစ်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
မြန်မာဝတ္ထုတို(Short Story) သည် မြန်မာဝတ္ထု(Novel)ထက် ၁၃ နှစ်နောက်ကျပြီးမှသာပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝတ္ထုတို(Short Story)ထက် နောက်ကျသောအရေးအသားမှာ ရသစာတမ်း(Eassy) ဖြစ်သည်။
မောင်သိန်းတင် မသိန်းရှင် ဝတ္ထုတိုဖော်ပြခဲ့သည့် ၁၉၁၇ ခုနှစ် မတ်လမှစတင် ရေတွက်လျှင် လာမည့်နှစ်ဖြစ်သော ၂၀၁၇ ခုနှစ်သည် မြန်မာ့ဝတ္ထုတိုရာပြည့်နှစ်ဖြစ်သည်။
ကိုးကား | ဟန်ဆန်း စာပေနှင့်အနုပညာဝက်ဘ်ဆိုဒ်။
ကုမ္ဘဏ်နတ် တို့သည် ဝိရူဠှက နတ်မင်းကြီး၏ လက်အောက်ခံ နတ်များ ဖြစ်၏။
ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ကုမ္ဘဏ်နတ်တို့သည် ဝမ်းဗိုက်ကြီးမား၏။
မျက်စိသည် နီမြန်းပြူးကျယ်၏။
ဝှေးစေ့သည် အိုးစရည်းကြီးတမျှ ကြီးမား၏။
(ကုမ္ဘ = အိုးစရည်းလောက်ကြီးသော၊ အဏ္ဍ = ဝှေးစေ့ရှိသူ။
) ဥစ္စာစောင့် ပစ္စည်းများ၊ ရတနာများ၊ ရေကန်များ စသည်တို့ကို နတ်များသည် စောင့်ရှောက်၏။
ထိုနတ်များသည် နေရာသို့ ရောက်လာသူတို့အား ဖမ်းစားတတ်၏။
ထိုနတ်တို့ကို ရက္ခိုသ်ဟု ခေါ်၏။
ရက္ခိုသ်တို့သည် ကုမ္ဘဏ်နတ်တွင် ပါဝင်၏။
ယခုအခါတွင်မူ ဥစ္စာစောင့် ဟု ခေါ်ကြသည်။
နကုလပိတာ သည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် ဘုရားရှင်နှင့် အကျွမ်းတဝင်သော စကားကို ပြောဆိုသည့် အရာတွင် ဧတဒဂ် ရခဲ့သည်။
သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ နကုလမာတာ လည်း ထိုဧတဒဂ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
အမည်တွင်ပုံ နကုလပိတာ သည် ဘဂ္ဂတိုင်း သုသုမာရဂိရမြိုတွင် သူဌေးဖြစ်သည်။
နကုလဟု အမည်ရသော သားတစ်ယောက် ရှိ၏။
သားကလေး၏ အမည်ကို အစွဲပြုကာ နကုလပိတာ ဟု ခေါ်သည်။
ဘုရားရှင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်း နကုလပိတာသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်နှင့် ရှေးဘဝများက အမျိုးတော်ခဲ့၏။
ဘဝရေစက် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဘဂ္ဂတိုင်း၊ သုသုမာရဂိရမြို့အနီးရှိ ဘေသကဠာတောအုပ်သို့ ကြွတော်မူလာသည်။
ဧတဒဂ်ရခြင်း နကုလတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်နှင့် စကားပြောရာတွင် ရင်ထဲမှာ ရှိသည့်အတိုင်း မထိမ်ချန်ဘဲ ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြောလေ့ရှိ၏။
ထို့ကြောင့် မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားရှင်နှင့် အကျွမ်းတဝင်သော စကားကို ပြောဆိုသည့် အရာတွင် ဧတဒဂ် ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။
ဟယ်ဆပ်ဖလီနီ၏ ဟိုင်ပိုဂျီယမ်သည် ကျောက်ခေတ်သစ် မြေအောက် အဆောက်အဦး တစ်ခုဖြစ်ပြီး မော်လတာနိုင်ငံ၏ သမိုင်းမတင်မီခေတ်ဖြစ်သော ဆပ်ဖလီနီခေတ် (၃၃၀၀ မှ ၃၀၀၀ ဘီစီ) အတွင်း တည်ဆောက်ခဲ့ကာ မော်လတာနိုင်ငံ ပါအိုလာ ဒေသတွင် တည်ရှိသည်။
အများအားဖြင့် ဟိုင်ပိုဂျီယမ်ဟုသာ ခေါ်ဆိုလေ့ ရှိပြီး ဂရိဘာသာဖြင့် မြေအောက်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဟိုင်ပိုဂျီယမ်သည် ပုန်းအောင်းခိုလှုံရာ နေရာနှင့် နီခရိုပိုးလစ်ခေါ် ခန့်ညားသော ဂူသင်္ချိုင်း အစုအဝေးဟု ယူဆရကာ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များမှ လူပေါင်း ၇,၀၀၀ ကျော်၏ အကြွင်းအကျန် များကို တွေ့ရသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားကာ မီဂါလစ်သစ် ဘုရားကျောင်းနှင့် ဇက်ဂရာ ကျောက်တုံးစက်ဝန်း စသည်တို့ကို တည်ဆောက်ခဲ့သော မော်လတာ၏ ဘုရားကျောင်း တည်ဆောက်သည့် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းပြထားနိုင်သည့် ဥပမာ ဖြစ်သည်။
မေဏ္ဍက သည် ဘဒ္ဒိယမြို့သား သူဌေးဖြစ်၏။
ဇနီးသည် စန္ဒပဒုမာ ဖြစ်၏။
သားဖြစ်သူမှာ ဝိသာခါ၏ ဖခင် ဓနဉ္စယသူဌေး ဖြစ်၏။
မေဏ္ဍက၏ ကုသိုလ်ကံ မေဏ္ဍကသည် ရှေးကုသိုလ်ကံ ကောင်းခဲ့သူဖြစ်၏။
အိမ်၏ အနောက်ဘက်မြေတွင် ရွှေဆိတ်ရုပ်များသည် ကျောက်ကုန်းချင်းထိစပ်လျက် ရှိ၏။
ရွှေဆိတ်ရုပ်တစ်ရုပ်၏ ခံတွင်းမှ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသူများအတွက် ထောပတ်၊ ဆီ၊ ပျား၊ တင်လဲ၊ အဝတ်အထည်၊ ရွှေ၊ ငွေ တို့ ထွက်လေသည်။
ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသူများသည်လည်း သူဌေးကြီးထံ လာရောက်ကာ ယူကြကုန်၏။
မေဏ္ဍကသည် ဘဒ္ဒိယမြို့တွင် ဘုန်းကြီးသူ ငါးဦးတို့၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်၏။
မိမိ၏ ၁၂၅၀ သော စပါးကျီတို့ကို ရှင်းလင်းပြီး၍ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ရာ သလေးနီစပါးမိုး ရွာချ၏။
စပါးကျီတို့လည်း ပြည့်ကုန်၏။
ရှေးဘဝက တော်စပ်ခဲ့ကြဖူးသည့် ဇနီး၊ သား၊ ချွေးမတို့သည် ယခုဘဝတွင်လည်း ဇနီး၊ သား၊ ချွေးမ တို့ ပြန်ဖြစ်ကြသည်။
သောတာပန် ဖြစ်ခြင်း မြတ်စွာဘုရားသည် သူဌေးအား စရိုက်နှင့်လျော်သော တရားကိုဟောရာ တရားဆုံးသော် သောတာပန် အရိယာ ဖြစ်၏။
သူဌေးကြီးသည်လည်း ၁၅ ရက်ပတ်လုံး အလှူကြီး ပေး၏။
ဇဋိလ သည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် အရဟတ္တဖိုလ်ဆိုက်ကာ ရဟန္တာ ဖြစ်သူ ဖြစ်၏။
ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သား သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်၏။
မိခင်သည် အဆင်းလှသူတစ်ဦးဖြစ်၍ ဖခင်သည် ဝိဇ္ဇာဓိုရ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဇဋိလ၏ ဘုန်းကံ ဇဋိလသည် ကုန်သည်တစ်ဦး၏ နေအိမ်တွင် သားအဖြစ် နေစဉ်က ၁၂ နှစ်တိုင်ရောင်းမကုန်သော ပစ္စည်းတို့သည် တစ်နေ့တည်းနှင့် ရောင်းရသည်။
ထို့နောက် ကုန်သည်ကြီးက သမီးဖြစ်သူနှင့် ပေးစား၏။
အိမ်တက်မင်္ဂလာပြုသောနေ့တွင် အိမ်နောက်ဖေးတွင် ရွှေတောင်ကြီး ပေါက်၏။
ရဟန္တာဖြစ်ခြင်း နောင်အခါတွင် ဇဋိလသည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတွင် ရဟန်းပြု၏။
တရားအားထုတ်ရာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အတွင်းပင် ရဟန္တာ ဖြစ်လေသည်။
ကာဠဝဠိယ သည် ဆင်းရဲသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
နောင်အခါတွင် ဓနသေဋ္ဌိ အမည်ဖြင့် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၏ သူဌေးကြီးအဖြစ် မြှောက်စားခံရသည်။
ယာဂုလှူဒါန်းခြင်း ရှင်မဟာကဿပသည် နိရောဓ သမာပတ်မှ ထ၏။
ထိုနောက် ချီးမြှောက်ရမည့်သူကို ကြည့်ရာ ကာဠဝဠိယ ဆင်းရဲသားကို မြင်၏။
ထို့နောက် ကာဠဝဠိယ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ကြွကာ ဆွမ်းခံရပ်တော်မူ၏။
ကာဠဝဠိယ၏ ဇနီးသည် မထေရ်အား ယာဂုချဉ်အားလုံးကို လှူဒါန်းလေသည်။
မထေရ်လည်း ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာကာ ယာဂုကို မြတ်စွာဘုရားအား ကပ်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း မျှတရုံ ဘုဉ်းပေး၍ ကျန်ရစ်သော ယာဂုတို့သည် ရဟန်းငါးရာတို့ကို လောက်ငလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကာဠဝဠိယသည် ဆွမ်းကြွင်းဆွမ်းကျန်တောင်းရန် ရောက်လာရာ ယာဂုအနည်းငယ်ရ၏။
ရှင်မဟာကဿပက ယာဂုလှူဒါန်းသူ ရမည့် အကျိုးကို မြတ်စွာဘုရားအား မေးမြန်း၏။
မြတ်စွာဘုရားက လှူဒါန်းသူသည် ခုနစ်ရက်အတွင်း သူဌေးဖြစ်မည်ဟု မိန့်သည်ကို ကာဠဝဠိယ ကြား၏။
ထို့နောက် မိမိ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို ပြောပြလေ၏။
သူဌေးဖြစ်ခြင်း တခါသော် ဗိမ္ဗိသာရမင်းတွင် မြို့ပြင်ရှိ ရာဇဝတ်သားကို ပွဲတော်စာ ထမင်းကို ပို့ရန် အကြောင်းပေါ်၏။
မြို့အပြင်သည် ဘီလူးများလှည့်လည်သောင်းကျန်းလျက် ရှိပြီး ပို့ရမည်မှာ ညအချိန်ဖြစ်နေသောကြောင့် အခက်တွေ့နေ၏။
ထို့ကြောင့် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သူကို အသပြာတစ်ထောင်ပေးမည်ဟု ပြော၏။
ပထမအကြိမ်၊ ဒုတိယအကြိမ် ကြေညာသောအခါ ယူဝံ့သူမရှိဘဲ ဖြစ်နေ၏။
တတိအကြိမ်ကြေညာသောအခါ ကာဠဝဠိယ၏ ဇနီးသည် အသပြာတစ်ထောင်ကို ယူလိုက်၏။
ထို့နောက် ယောက်ျားအသွင်ယူကာ မြို့ပြင်ရှိ ရာဇဝတ်သားထံသို့ ထမင်းသွားပို့လေ၏။
မြို့အပြင်သို့ ရောက်သော် ဒီဃတာလဘီလူးသည် မြင်လေ၏။
ထို့နော် ဘီလူးသည် သူမအား "မိမိ၏ အစာ ဖြစ်ပြီ" ဟု ခြိမ်းခြောက်စကားကိုဆို၏။
ထို့အခါ သူမက မိမိသည် မင်းကြီး၏ တမန်တော် ဖြစ်သည်ဟု ပြော၏။
ဘီလူးသည် အဘယ်သို့ သွားမည်ကို မေးလေ၏။
သူမလည်း ရာဇဝတ်သားထံသို့ သွားမည့်အကြောင်း ပြော၏။
ဘီလူးလည်း သူမအား " သုမနနတ်မင်း၏ သမီး ဒီဃတာလနတ်ဘီလူး၏ ဇနီး ကာဠီသည် သားဖွားလေပြီ" ဟု အော်ကာ ပြောကြားသွားပေးရန် ပြော၏။
ထိုသတင်းစကားပါးခ အဖြစ် ပြောကြားခအဖြစ် ထန်းပင်အောက်ရှိ ရွှေအိုးခုနစ်လုံးကို ပေး၏။
ထို့နောက် ကာဠဝဠိယ၏ ဇနီးသည် ထိုစကားကို လမ်းတစ်လျှောက် အော်ကာ သွား၏။
သုမနနတ်မင်းကြီးကြားသော် ဤလူသားသည် ငါ့အတွက် ကောင်းသောသတင်းစကားကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုကာ အပင်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေအိုးများရှိကြောင်း၊ ထိုရွှေအိုးများကိုလည်း ပေး၏ ဟု ပြောကာပေးလေ၏။
ထို့နောက်တွင်မူ ကားစင်ရှိ ရာဇဝတ်သားရှိရာသို့ ရောက်လေ၏။
ရာဇဝတ်သားကို ထမင်းခွံ့ကျွေး၏။
ကျွေးပြီးသောအခါ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးလေ၏။
ထိုအခါ ရာဇဝတ်သားသည် အတွေ့အထိကြောင့် မိန်းမသားမှန်း သိလေ၏။
ထို့နောက် သူမ၏ ဆံပင်ကို တအားကိုက်လေ၏။
သတိကောင်းသော သူမသည် သံလျက်ဖြင့် ဆံပင်ကို ဖြတ်ကာ ပြန်လာခဲ့၏။
ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းကြီးသည် ကိစ္စပြီးစီးကြောင်း အဘယ်သို့ သက်သေပြမည်နည်း ဟု မေး၏။
ထိုအခါ မိမိ၏ ဆံထုံးအမှတ်အသားကို ကြည့်ကာ သိနိုင်သည်ဟု ပြော၏။
သူမလည်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် လျှောက်တင်၏။
ထို့နောက်မင်းကြီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ကာဠဝဠိယ ကို ဓနသေဋ္ဌိ ဘွဲ့ဖြင့် သူဌေးချီးမြှောက်၏။
မြန်မာနိုင်ငံသည် ၁၉၂၂ ခုနှစ် မှစ၍ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲပေါင်း ၁၇ ခု ကျင်းပခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကျင်းပသည့် ရွေးကောက်ပွဲများသည် ပြည်ထောင်စု၊ တိုင်း/ပြည်နယ် သို့မဟုတ် ဒေသဟု အဆင့်များ သတ်မှတ်ကာ ကျင်းပကြသည်။
ခေါင်းဆောင်တင်မြှောက်သည့် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က နိုင်ငံအဆင့်တွင် နိုင်ငံတော်၏ အကြီးအကဲ၊ သမ္မတတို့ကို ရွေးချယ်ကြသည်။
လက်ရှိ ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ဥပဒေပြုလွှတ်တော်၊ သမ္မတ၊ အစိုးရအဖွဲ့တို့၏ သက်တမ်းသည် ၅ နှစ် ဖြစ်သည်။
Constitution of the Republic of the Union of Myanmar (2008) (English). Sections 61, 119, 151, 168, 235. ဖြစ်ရပ်များ ရွေးကောက်ပွဲအားလုံးကို ပြည်ထောင်စု ရွေးကောက်ပွဲ ကော်မရှင်က တာဝန်ယူကျင်းပသည်။
နောက်ဆုံးကျင်းပခဲ့သည့် ရွေးကောက်ပွဲကို ၂၀၂၀ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
ထို့ရွေးကောက်ပွဲတွင် မြန်မာ့တပ်မတော်သည် သောင်းပြိုကမ်းပြိုအနိုင်ရရှိခဲ့သည့် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ကို မဲလိမ်သည်ဟု စွပ်စွဲပြီး ၂၀၂၁ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် အာဏာသိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
ကိုလိုနီခေတ် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဒိုင်အာခီစနစ် (Diarchy) နှင့် အခြားပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများအရ ဥပဒေပြုကောင်စီအတွက် ရွေးကောက်ပွဲများကို စတင်ကျင်းပခဲ့သည်။
ဤရွေးကောက်ပွဲတွင် မြန်မာ့အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးပါတီအချို့ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
၁၉၃၂ ခုနှစ် ရွေးကောက်ပွဲတွင် ဗြိတိသျှအိန္ဒိယမှ ခွဲထွက်သင့်၊ မခွဲထွက်သင့် ဆန္ဒမဲပေးသည့် ရွေးကောက်ပွဲဖြစ်ပြီး ခွဲထွက်ရေးဘက်က အနိုင်ရခဲ့သည်။
၁၉၃၆ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ၁၉၃၅ မြန်မာနိုင်ငံတော်အစိုးရအက်ဥပဒေအရ ကျင်းပသည့် ပထမဆုံးရွေးကောက်ပွဲဖြစ်ပြီး အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရကို ဖွဲ့စည်းရန် ရည်ရွယ်သည်။
ဤရွေးကောက်ပွဲတွင် ဒေါက်တာဘမော်၏ "ဆင်းရဲသားပါတီ" နှင့် ဦးဘဖေ၏ "ငါးပွင့်ဆိုင်အဖွဲ့ချုပ်" တို့ အဓိက ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။
+ကိုလိုနီခေတ် ရွေးကောက်ပွဲများစဉ်ရွေးကောက်ပွဲများခေတ်၁။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၂၂ကိုလိုနီခေတ်၂။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၂၅၃။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၂၈၄။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၃၂၅။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၃၆၆။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၄၇ လွတ်လပ်ပြီး ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီခေတ် (၁၉၄၈-၁၉၆၂) မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရရှိပြီးနောက် အစောပိုင်းကာလတွင် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့ပြီး အောက်ပါအထွေထွေရွေးကောက်ပွဲများကို ကျင်းပခဲ့သည်- ၁၉၅၁-၁၉၅၂ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ လွတ်လပ်ရေးရပြီး ပထမဆုံးကျင်းပခဲ့သော အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲဖြစ်သည်။
ပြည်တွင်းမတည်ငြိမ်မှုများကြောင့် အပိုင်းလိုက်ကျင်းပခဲ့ရသည်။
ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ချုပ် (ဖ.ဆ.ပ.လ) က အများစုအနိုင်ရခဲ့ပြီး ဦးနုသည် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ယူခဲ့သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ဖ.ဆ.ပ.လ ပါတီသည် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ရွေးကောက်ပွဲရလဒ်သည် ၁၉၅၁-၅၂ ခုနှစ် ရွေးကောက်ပွဲထက် မဲအပြတ်အသတ် နည်းပါးခဲ့သည်။
အတိုက်အခံ "ပြည်သူ့ညီညွတ်ရေးတပ်ဦး" သည် ထောက်ခံမှု အများအပြား ရရှိခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ဦးနု၏ သန့်ရှင်း ဖ.ဆ.ပ.လ နှင့် ဦးဗဟန်း၏ တည်မြဲ ဖ.ဆ.ပ.လ တို့ ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြရာ သန့်ရှင်း ဖ.ဆ.ပ.လ က အပြတ်အသတ် အနိုင်ရခဲ့သည်။
ဤရွေးကောက်ပွဲသည် ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီခေတ်၏ နောက်ဆုံးရွေးကောက်ပွဲဖြစ်သည်။
စဉ်ရွေးကောက်ပွဲများခေတ်၁။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၅၁-၁၉၅၂ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီခေတ် ၂။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၅၆၃။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၆၀ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီခေတ် (၁၉၇၄-၁၉၈၈) ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းက အာဏာသိမ်းပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံသည် တစ်ပါတီစနစ် (မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ - မ.ဆ.လ) အောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း ရွေးကောက်ပွဲများသည် အမည်ခံသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင် စစ်အစိုးရ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်- ၁၉၇၄ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ မ.ဆ.လ ပါတီကသာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ပြည်သူ့လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ်များကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
၁၉၇၈ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ မ.ဆ.လ ပါတီသာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။
၁၉၈၁ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ မ.ဆ.လ ပါတီသာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး သမ္မတဦးစန်းယုကို ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခဲ့သည်။
၁၉၈၅ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ မ.ဆ.လ ပါတီသာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၇၄မဆလခေတ်၂။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၇၈၃။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၈၁၄။
အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ၁၉၈၅ ၁၉၈၈ ခုနှစ် အရေးတော်ပုံနှင့် စစ်အစိုးရကာလ (၁၉၈၈-၂၀၁၀) နေဝင်း၏ တစ်ပါတီလမ်းစဉ်စနစ်တွင် မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ (BSPP) သည် ၁၉၈၈ ခုနှစ်တွင် ကျဆုံးခဲ့သည်။
ရှစ်လေးလုံးအရေးအခင်း ဖြစ်ပွားပြီး နောက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။
စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှု တည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ (နဝတ) အမည်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ နိုင်ငံတော် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှု တည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ (နဝတ) က ကျင်းပပေးခဲ့သည်။
အဓိကအတိုက်အခံပါတီဖြစ်သည့် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်သည် အနိုင်ရခဲ့သည်။
အဓိကနေရာ ၄၉၂ နေရာတွင် ၃၉၂ နေရာ အနိုင်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ပါတီစနစ်အောက်တွင် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်သည် အစိုးရသစ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် SLORC သည် ရွေးကောက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။