kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အင်တီဂရိတ်တက် ဆာကစ်ကို အသုံးချပုံကိုလိုက်၍ RAM နှင့် ROM ဟု ‌ခေါ်ဆို‌သော မှတ်ဉာဏ်ယူနစ်များအဖြစ် လည်းကောင်း၊ တွက်ချက်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ပြုလုပ်‌ပေးနိုင်‌သော မိုက်ခရိုပရိုဆက်ဆာအဖြစ် လည်း‌ကောင်း ခွဲခြားနိုင်သည်။
ROM မှာ ဖတ်‌ပေးရုံ သက်သက် မှတ်ဉာဏ်ယူနစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားပင်ရင်းကို ဖြတ်‌တောက် ပစ်လိုက်‌သော်လည်း အချက်အလက်များ မ‌ပျောက်ပျက်ဘဲ ဆက်လက် သို‌လှောင် ထားနိုင်သည်။
ယခုအခါ ခရမ်းလွန်‌ရောင်ခြည်ကို အသုံးပြု၍ မှတ်ဉာဏ်ယူနစ်ကို ‌ဖျောက်ဖျက်နိုင်‌သော EPROM နှင့် လျှပ်စစ်ဖြင့် မှတ်ဉာဏ်ယူနစ်ကို ‌ဖျောက်ဖျက်နိုင်‌သော EEPROM စသည်တို့ ‌ပေါ်ထွက်လျက် ရှိသည်။
ထို့ပြင် ဆီလီကွန်ကို အ‌ခြေခံထား‌သောပစ္စည်းနှင့် ဆီလီကွန်ကို အ‌ခြေခံထားသည့် ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် စင်တီဂရိတ်တက် ဆာကစ်များ ‌ပေါ်ထွက်‌နေသည်။
ဆီလီကွန်ကို အ‌ခြေခံ ထား‌သော ပစ္စည်းများကို SOI (Silicon-on-Isulator) နည်းပညာများဖြင့် ပြုလုပ်သည်။
ဆီလီကွန်အစား ဂဲလီယမ် အာစီနိုဒ် (GaAs) ဂလီယမ် အလူမီနီယမ် အာစီနိုဒ် (GaAlAs)နှင့် အင်ဒီယမ်ဖို့စဖိုဒ် (InP)စသည့် ဒြပ်‌ပေါင်း တစ်ပိုင်း လျှပ်ကူးကို အ‌ခြေခံထား‌သော အင်တီဂရိတ်တက် ဆာကစ်များမှာမူ လက်‌တွေ့ စမ်းသပ်သည့် အဆင့်တွင်သာ ရှိ‌နေပြီး ဂျပန်နှင့် အ‌မေရိကန်ပညာရှင်များက အထူးစိတ်ဝင်စား‌နေကြသည်။
SOI နည်းပညာကို အ‌ခြေပြုထား‌သော သုံးဘက် တိုင်း အင်တီဂရိတ်တက် ဆာကစ်များ၊ ဆူပါလက်တစ် ပစ္စည်းများ (superlattice devices)နှင့် စစ်‌မြေပြင်သုံးအကြမ်းခံ အင်တီဂရိတ်တက်ဆာကစ်များ၊ ဂျိုဆက်အင်ဆုံဆက် (Joesph-son junction)ပစ္စည်းများသည် မကြာမီ အချိန်အတွင်း အသုံး ချနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ‌ရောက်ရှိမည့်ဟု ‌မျှော်လင့်ရသည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ ၅ Category:အီလက်ထရွန်းနစ်။
sclerenchyma ဖိုင်ဖာများဟုခေါ်သည် ဖြတ်ပိုင်းထားသည့် အပင်အောက်ပိုင်းတစ်ရှူးတစ်ခု ဆဲလ်အများဖွဲ့ သက်ရှိတို့ရှိ (ကိုယ်ဖွဲ့)ဆဲလ်စု သို့မဟုတ် တစ်ရှုး () ဟူသည်မှာ - အတူတူ ထိစပ်စုဝေးလျက် သက်ရှိတွင်းလုပ်ငန်းတစ်ခုစီကို စုပေါင်းလုပ်ဆောင်နေကြသည့် ဆဲလ်များ (တသားတည်းအဖြစ်) အစုအဝေး ဖြစ်၏။
ဤသက်ရှိတို့၏ အင်္ဂါ(အစိတ်အပိုင်း) တို့မှာ ဤ ဆဲလ်စု (တစ်ရှူး) များ၏ စုဝေးဖြစ်ပေါ်မှု ရလဒ် ဖြစ်၏။
ယင်းတို့၏ ဖွဲ့စည်းတည်‌ဆောက်ပုံနှင့် မူလဖြစ်‌ပေါ်လာပုံတို့မှာ တူညီကြသည်။
တစ်ရှူးကို မြန်မာလို အသားမျှင်ဟူ၍လည်း အနက်‌ပေးကြသည်။
သို့သော် ထို ဘာသာပြန်စာလုံးဟောင်းကြောင့် ကြွက်သားကိုချည်း တစ်ရှူးခေါ်သည်ဟု အထင်မလွဲရန် သတိပြုအပ်သည်။
အမှန်မှာ ဆဲလ်အများဖွဲ့သက်ရှိတို့၏ တသားတည်းရှိသမျှ ဆဲလ်အစုအဝေးတခုခုက ဇီဝကမ္မလုပ်ဆောင်ချက်အရလည်း စုပေါင်းလုပ်ဆောင်နေသရွေ့ ၎င်းက တစ်ရှူး မည်၏။
တစ်ရှူး အမျိုးကွဲများ တစ်ရှူးကို ‌၄မျိုး ပိုင်းခြားထားသည်။
ပထမအမျိုးမှာ အက်ပီသီလျမ် တစ်ရှူး ‌ခေါ် အဖုံးတစ်ရှူးဖြစ်သည်။
အဖုံးတစ်ရှူးကား ခန္ဓာကိုယ် အ‌ဆောက်အအုံကို ဖုံးကာထား‌သော တစ်ရှူးဖြစ်သည်။
ပုံစံပြရလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ခန္ဓာကိုယ်၏ အ‌ရေပြားသည် အဖုံးတစ်ရှူးဖြင့်ပြီးသည်။
ဒုတိယအမျိုးမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြွက်သားအဖွဲ့တွင် ပါဝင်‌သော ရှုံ့နိုင်တစ်ရှူး ဖြစ်သည်။
အမည်နှင့်လိုက်‌အောင် ထိုတစ်ရှူး၌ပါဝင်‌သော ဆဲတို့သည် ရှုံ့နိုင်ပွနိုင်ကြသည်။
ရှုံ့နိုင်တစ်ရှူး‌ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်း အသီးသီးတို့ လှုပ်ရှားနိုင်ကြသည်။
တတိယအမျိုးမှာ ဆက်တစ်ရှူးဖြစ်သည်။
ဆက်တစ်ရှူး၏ သ‌ဘောမှာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအသီးသီးတို့ကို ဆက်စပ်‌ပေး၍ အ‌ထောက်အပံ့ပြု သော တစ်ရှူးများဖြစ်သည်။
အမျှင်၊ ရုန်းကန်မျှင်၊ အရိုးနု၊ ရုန်းကန်ရိုးနု၊ အဆီစသည်တို့သည် ဆက်တစ်ရှူးများ ဖြစ်ကြသည်။
စတုတ္ထအမျိုးအစားမှာ နာဗ်‌ကြောအဖွဲ့တွင်ပါဝင်‌သော ဆဲလ်အစုအ‌ဝေးတို့ ဖြစ်‌လေရာ ယင်းကို နာဗ်‌ကြောတစ်ရှူးဟု ‌ခေါ်‌လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ ၅ အကိုးအကား ကဏ္ဍ:ဇီဝဗေဒ အခြေခံ ကဏ္ဍ:ခန္ဓာဗေဒ ကဏ္ဍ:ဇီဝဗေဒ။
၁၆ ရာစုနှစ်အတွင်း အီတလီနိုင်ငံ ဗင်းနစ်မြို့‌တော်၌ ‌ပေါ်ထွန်းခဲ့‌သော ပန်းချီပညာရှင်ကြီး တစ်ရှန်သည် ၁၄၇၇ ခုနှစ်ခန့်တွင် ဗင်းနစ်မြို့၏‌မြောက်ဘက် အယ်လပိုင်း‌ဒေသ၌ ဖွားမြင်‌လေသည်။
တစ်ရှန်၏ အမည်ရင်းမှာ တီဆီယားနို‌ဗေ ချယ်လီယို ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်က ဗင်းနစ်မြို့‌တော်၌ ထင်ရှားခဲ့ ‌သော ပန်းချီပညာ‌ကျော်ကြီးများဖြစ်သူ ဂျိန်တီး‌လေ‌ဗေလီနီနှင့် ဂျိုဗန္နီး‌ဗေလီနီတို့ထံတွင် ပန်းချီပညာကို သင်ကြားခဲ့၏။
တစ်ရှန်သည် ပန်းချီပညာကို စတင်‌လေ့လာသင်ကြား ‌နေစဉ် ‌နောင်အခါတွင် ပန်းချီ‌လောက၌ ထင်ရှား‌ကျော်ကြားလာ မည့်၊ ‌ဂျော်ဂျိုး‌နေဆိုသူနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့‌လေသည်။
ပန်းချီ ပညာ‌ကျော်ကြီးများထံ တပည့်ခံ၍ တတ်‌မြောက်လာသည့် အချိန်၌ တစ်ရှန်သည် ‌ဂျော်ဂျိုး‌နေနှင့်ပင် ပူးတွဲကာ ပန်းချီ‌ရေးဆွဲသည့်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ခဲ့‌လေသည်။
ခရစ် ၁၅၁၀ ပြည့် နှစ်တွင် ‌ဂျော်ဂျိုး‌နေ ကွယ်လွန်‌သောအခါ တစ်ရှန်သည် ‌ဂျော်ဂျိုး‌နေ၏ နည်းနိဿယတို့ကိုမှီး၍ ထိုနည်းကို တိုးတက်‌အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့သဖြင့် ‌ကျော်‌စောလာသည်။
ဗင်းနစ်မြို့ကြီးတွင် တစ်ရှန်၏အမည် ‌ကျော်ကြားလာသည် နှင့်တပြိုင်နက် ‌ရှေးကထက် လူချစ်လူခင် ‌ပေါများလာပြီးလျှင်၊ ပန်းချီကားများအတွက် အခ‌ကြေး‌ငွေ ‌ကောင်း‌ကောင်းရခြင်း‌ကြောင့်လည်း ကြွယ်ဝချမ်းသာ လာခဲ့‌လေသည်။
ဗင်းနစ်မြို့တွင် သာမက အီတလီတစ်ပြည်လုံးသို့ပင် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏‌ကောင်း သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွား‌လေ၏။
ထိုသို့ ထင်ရှား ‌ကျော်‌စောလာခြင်း‌ကြောင့် အစိုးရက တစ်ရှန်အား အစိုးရပန်းချီ ဌာနတွင် ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သဖြင့် တစ်ရှန် ၏ဝင်‌ငွေမှာ ‌ရှေးကထက်ပိုလာခဲ့၏။
အဆိုပါ တာဝန်ခံရာထူး ကို လက်ခံလိုက်သဖြင့် သူ၏ဆရာ ‌ဗေလီနီ တစ်ပိုင်းတစ ‌ရေးဆွဲထားခဲ့‌သောပုံများကိုလည်း အပြီးသတ်‌ရေးဆွဲ‌ပေးခဲ့၇‌လေ သည်။
ထို့ပြင် ဗင်းနစ်မြို့ကြီးကို စိုးစံခဲ့ကြ‌သော မြို့စားမင်း အဆက်ဆက်၏ ပုံများကိုလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ‌ရေးဆွဲခဲ့ရ၏။
ဤသို့ ‌ရေးဆွဲ‌ပေးရခြင်း‌ကြောင့် မင်းညီမင်းသားများ၊ မှူးကြီးမတ်ကြီးများ၊ သာသနာ့ဝန်ထမ်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့် ရင်းနှီး လာခဲ့၇‌ပေသည်။
ရုပ်ဆင်း တင့်တယ်သန့်ရှင်း၍ ထီးမူနန်းရာ အဖြာဖြာတို့ကို တတ်သိလိမ်မာခြင်း‌ကြောင့် တစ်ရှန်အား မြို့စား၊ ရွာစား၊ မင်းညီမင်းသားများက တန်းတူထား၍ ‌ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။
မင်းညီမင်းသား၊ မှူးကြီးမတ်ကြီးများ၏ ပုံများကို အခါအား‌လျော်စွာ‌ရေးဆွဲခဲ့ရာ ထိုပန်းချီကားကြီး များသည် တစ်ရှန်၏ အ‌ကောင်းဆုံး‌သော လက်ရာများပင် ဖြစ်လေသည်။
တကြိမ်တွင်မူကား၊ သာသနာ‌စောင့် ‌ရောမနိုင်ငံ‌တော် ဧကရာဇ်ဘုရင် ပဉ္စမချား၏ ပုံတူကို‌ရေးဆွဲခဲ့ရာ အလွန်တူလှ သဖြင့် ချားဘုရင်ကိုယ်တိုင် အထူးပင် နှစ်ခြိုက်ခဲ့‌လေသည်။
ချားဘုရင်သည် ပန်းချီ‌ကျော် တစ်ရှန်အား ခြီး‌မြှောက်သည့်အ‌နေ ဖြင့် ‌ကောင့်ဘွဲ့ချီးမြှင့်၍ သူ‌ကောင်းပြု‌လေသည်။
ဤမျှ တစ်ရှန် အား ‌မြှောက်စားရသည်ကိုပင် အား၇‌တော်မမူ‌သေးဘဲ၊ တစ်ရှန် ၏ သားသမီးများကိုပင် မှူးမတ်မျိုးနွယ်တို့၏ အ‌ဆောင် အ‌ယောင်များ ‌ပေးအပ်ခဲ့‌လေသည်။
မည်မျှပင် ဂုဏ်မြင့်လာ‌စေကာမူ တစ်ရှန်သည် ဂုဏ်‌လောက တွင် ဂုဏ်အရသာယစ်မူး‌နေခြင်းမရှိ၊ သူ၏ ပန်းချီပညာကိုသာ တစ်‌နေ့တစ်ခြား တိုးတက်‌အောင် ကြိုးစားအားထုတ်လာခဲ့‌ပေ သည်။
သူ့တသက်တာတွင် ပန်းချီကား‌ပေါင်း ၆၀၀ ‌ကျော်မျှ ‌ရေးဆွဲခဲ့သည့်အနက် အားလုံးလိုလိုပင် လူကြိုက်များ‌သော် လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်ကမူ စိတ်တိုင်းမကျခဲ့‌ချေ။
ထပ်မံပြုပြင် ရန်ပင် စိတ်ကူးခဲ့‌သေးသည်။
တစ်ရှန်သည် မိန်းမ‌ချော မိန်းမလှပုံများကို ရံဖန်ရံခါသာ ‌ရေးဆွဲ‌လေ့ရှိသည်။
အများ အားဖြင့် ဘုရင်မများ၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများ၊ မြို့စား၊ မှူးမတ်၊ ‌သေနာပတိကြီးများ၏ပုံကိုသာ အ‌နေအထားအမျိုးမျိုးဖြင့် ‌ရေးဆွဲခဲ့‌လေသည်။
ဘုရားရှိခိုး‌ကျောင်းကြီးများအတွင်း သူ‌ရေးဆွဲခဲ့‌သော သာသနာ‌ရေးဆိုင်ရာ ပန်းချီကားကြီးများမှာလည်း ၁၆ ရာစုနှစ်က ‌ပေါ်‌ပေါက်ခဲ့‌သော ပန်းချီပညာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားပုံကို ‌ဖော်ပြလျက်ရှိကြ‌လေသည်။
ထို့ပြင် ပန်းချီကား ကြီးများကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ခြင်းအားဖြင့်လည်း တစ်ရှန်သည် ‌ရောင်စုံ‌ဆေး‌ရေးဆွဲခြင်း၌ လက်‌မြောက်လှ‌ကြောင်း သိနိုင်‌ပေ ‌သေးသည်။
တစ်ရှန်သည် အသက် ၉၉ နှစ်အရွယ်တွင် ၁၅၇၆ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၇ ရက်‌နေ့၌ ပလိပ်ကပ်‌ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ‌ရောက်‌လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ ၅ ကိုးကား Category:အီတလီ အမျိုးသား ပန်းချီဆရာများ။
မြန်မာ တည်သီး (ဝါ) ဒိုင်အော့စပိရော့ကာကီး အသီး ဒိုင်‌အော့စပိ‌ရော့ဗာဂျင်နီအားနာ ဒိုင်‌အော့စပိ‌ရော့လိုတပ် တည်ပင်သည် အက်ဗနီပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ရုက္ခ‌ဗေဒ အလို အားဖြင့် ‘ဒိုင်‌အော့စပိ‌ရော့’(Diospyros) မျိုးစိတ်ဖြစ်၍ ‘အက်ဗိ‌နေစီအီး’မျိုး ရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
အဓိကအားဖြင့် တည်ပင်မျိုး‌ပေါင်း ၃ မျိုးရှိသည်။
သို့‌သော် တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုးမှာ ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်သည်။
အ‌ရှေ့တိုင်းများတွင် စိုက်ပျိုးကြ‌သော တည်ပင် တစ်မျိုးကို ‘ဒိုင်‌အော့စပိရော့ကာကီး’(Diospyros kaki)ဟု‌ခေါ်သည်။
အထူးအား ဖြင့် ယင်းကို တရုတ်နိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းနှင့် ‌မြောက်ပိုင်း‌ဒေသ များတွင် စိုက်ပျိုးကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်လည်း စိုက်ပျိုးကြ သည်။
တည်သီးများကို အင်းဝ‌ခေတ်က တရုတ်နိုင်ငံမှ အ‌မြောက်အမြား တင်သွင်းခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။
ထိုတည်ပင်မျိုး ကို ပြင်သစ်နိုင်ငံ‌တောင်ပိုင်းနှင့် အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စု တို့၌လည်း စိုက်ကြသည်။
ထိုတည်ပင်များ၏ အရွက်မှာကြီး၍ ‌တောက်ပ‌သော အစိမ်း နက်‌ရောင်ရှိသည်။
အပွင့်အ‌ရောင်မှာ စိမ်းဝါဝါဖြစ်သည်။
အသီး သည် ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တူသည်။
အ‌ရောင်မှာ အဝါမှ အနီအထိ အမျိုးမျိုးရှိသည်။
‌ကောင်းစွာမှည့်မှပင် စား၍အရသာ ရှိသည်။
တည်သီးကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဖြစ်‌စေ၊ အ‌ခြောက် လှန်း၍ဖြစ်‌စေ၊ ယိုထိုး၍ဖြစ်‌စေ စားကြသည်။
အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စုတွင် အရိုင်း‌ပေါက်‌သော ‘ဒိုင်‌အော့စပိ‌ရော့ ဗာဂျင်နီအားနာ’(Diospyros virginiana)ခေါ် တည်ပင်မျိုးရှိသည်။
ထိုတည်ပင် မျိုးသည် ‌ပေ‌ပေါင်း ၃၀ မှ ၅၀ အထိမြင့်သည်။
အရွက်မှာ ငှက်‌ပျောဖူးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။
အသီးများမှာ အချင်း လက်မ ဝက်မှ ၂ လက်မအထိရှိသည်။
အသီးထဲရှိအသားသည် လိမ်‌မော်ဝါ‌ရောင်ရှိ၍ အ‌စေ့များပါရှိသည်။
မမှည့်မီ အလွန် တစ်ရာဖန်၏။
မှည့်လာ‌သောအခါ အနံ့အရသာ အထူး‌ကောင်း ‌ပေသည်။
ထိုတည်ပင်၏အသားမှာ ကျစ်လျစ်၍မာသည်။
ရက်ကန်းလွန်းနှင့် ‌ဂေါက်သီးရိုက်တံများ ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံး ပြုကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌လည်း သစ်သား‌ကောင်းရနိုင်‌သော တည်ပင်မျိုးများရှိသည်။
‘ဒိုင်‌အော့စပိ‌ရော့လိုတပ်’(Diospyros lotus)ဟု‌ခေါ်‌သော တည်ပင်တစ် မျိုးကို အီတလီနိုင်ငံနှင့် အ‌ရှေ့တိုင်းနိုင်ငံများတွင် စိုက်ကြ သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌လည်း ထိုတည်ပင်မျိုးကို ‌တွေ့ရသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ (၅) ကိုးကား အခြားကြည့်ရန် အောက်ချင်းစာ (Diospyros ehretioides) မျောက်တည် (Diospyros melanoxylon) ပြင်ပလင့်ခ်များ ကဏ္ဍ:သစ်သီးပင်များ။
တန်ဂျီးယားမြို့သည် မို‌ရော့ကိုနိုင်ငံ၏ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာကမ်းဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
တန်ဂျီးယားမြို့သည် ဂျီဗ‌ရောတားကို မျက်နှာမူ၍ ‌မြေထဲပင်လယ်၏ အ‌နောက်ဘက် ဝင်‌ပေါက်ဖြစ်‌သော‌ကြောင့် စစ်မှု‌ရေးရာအတွက် အ‌ရေးပါသည်။
ထို‌ကြောင့် ယင်းမြို့နှင့်တကွ ရစ်‌တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် အကြားရှိနယ်‌မြေကို တန်ဂျီးယားဇုန်ဟု‌ခေါ်၍ အပြည်ပြည်ပိုင် နယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထား၏။
မို‌ရော့ကိုပြည် ကုန်သွယ်‌ရေး အတွက် အချက်အချာဖြစ်‌သော ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သည်။
၁၄ ရာစုနှစ်မှ ၁၆ ရာစုနှစ်များအတွင်း တန်ဂျီးယားမြို့ကို ‌ပေါ်တူဂီ၊ စပိန်၊ အဂင်္လန်နိုင်ငံတို့က သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။
၁၄ ရာစုနှစ်တွင် ‌ပေါ်တူဂီလက်သို့ ကျ‌ရောက်ပြီးနာက်၊ စပိန်လက် ‌အောက်သို့၎င်း၊ ၁၆၆၂ ခုနှစ်တွင် အဂင်္လိပ်လက်‌အောက်သို့၎င်း ‌ရောက်သွားပြန်သည်။
၁၆၈၃ ခုနှစ်တွင် အဂင်္လိပ်တို့က ထိုမြို့ ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြန်သည်။
ထို‌နောက်တွင်ကား ထိုမြို့နယ် ၌ ဥ‌ရောပနိုင်ငံအသီးသီးတို့က မူးဝါးတို့၏ အုပ်ချုပ်‌ရေးအဖွဲ့ တွင် အမျိုးမျိုးဝင်‌ရောက်ခြယ်လှယ်‌နေကြ၏။
၁၉၂၅ ခုနှစ်တွင် မှ တန်ဂျီးယားစတက်ကျူ (၁၉၂၃) ဥပ‌ဒေအရ ဂရိတ်ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်နှင့် စပိန်တို့သည် ထိုမြို့နယ်ကို အပြည်ပြည်ပိုင်နယ် ပြုလုပ်ကာ တွဲဘက်အုပ်ချုပ်ကြ‌လေသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး အတွင်း ၁၉၄၀ ပြည့်နှစ်တွင် စပိန်စစ်တပ ်များသည် တန်ဂျီး ယားဇုန်အတွင်းသို့ ဝင်‌ရောက်သိမ်းပိုက်ပြီးလျှင အပြည်ပြည် ပိုင်အုပ်ချုပ်‌ရေးကို ပယ်ဖျက်ပစ်လိုက်၏။
သို့‌သော် ၁၉၄၅ ခုနှစ်တွင် ထိုမြို့နယ်ကို အပြည်ပြည်ပိုင်နယ်အဖြစ် ပြန်၍ ပြုလုပ်လိုက်သည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၃ ရက်‌နေ့တွင် စတက်ကျူဥပ‌ဒေအသစ်ကို အတည်ပြု၍ ပြင်သစ်၊ စပိန်၊ ဗြိတိန်၊ အီတလီ၊ အ‌မေရိကန်၊ ဗဲလဂျီယံ၊ နယ်သာလန်၊ ဆွီဒင်၊ ‌ပေါ်တူဂီနိုင်ငံ ကိုယ်စားလှယ်တို့ပါဝင်‌သော အုပ်ချုပ် ‌ရေးအဖွဲ့ဖြင့် တန်ဂျီးယားမြို့ကို အုပ်ချုပ်သည်။
တန်ဂျီးယား မြို့သည် အာဖရိကတိုက်‌မြောက်ပိုင်းတွင် ‌ရှေးအကျဆုံးမြို့ တစ်မြို့ဖြစ်၏။
မူးဝါးတို့၏ ‌ရှေး‌ဟောင်းမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်‌သော် လည်း၊ စည်ကားတိုးတက်‌သော ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်‌ပေသည်။
‌တောင်ခါးပန်း‌ပေါ်တွင် တည်ထား‌သော မြို့ဖြစ်၍၊ လမ်းများမှာ ‌တောင်‌ပေါ်သို့ ရစ်ပတ်၍ တက်သွာရသဖြင့် ကျဉ်း‌မြောင်းသည်။
သို့‌သော် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်၏။
ဥ‌ရောပတိုက်သားများ ‌နေထိုင် ‌သောအပိုင်းမှာ စံနစ်ကျ၍ ‌ခေတ်မှီ‌လေသည်။
တန်ဂျီးယားဇုန်မှာ စတုရန်းမိုင် ၂၂၅ မိုင်ကျယ်ဝန်း၍၊ လူဦး ‌ရေ တစ်သိန်းခွဲခန့်ရှိ၏။
အာရပ်လူမျိုး အများဆုံး‌နေထိုင်သည်။
ဥ‌ရောပတိုက်သားဦး‌ရေ ၁၆၅၀၀ ‌ယောက်ခန့်ရှိသည်။
ထိုမြို့ နယ်မှာ စက်မှုလုပ်ငန်း နည်းပါး‌သော်လည်း ကုန်အတင်အချ အတွက် အ‌ရေးပါသည်။
မြို့နယ်အတွက် အစားအ‌သောက်ကို အများအားဖြင့် အခြား‌သောနိုင်ငံများမှ တင်သွင်း၇‌လေ သည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ ၅ Category:မော်ရိုကိုနိုင်ငံရှိ မြို့များ။
ဆိုဗီယက်ယူနီယံဟုလည်းကောင်း၊ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုဟုလည်းကောင်း၊ အတိုကောက်အားဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေကြသည့် ပြည်ထောင်စု ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ‌ သည် ယခု ရုရှားနိုင်ငံနှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံ‌၁၄ခုနှင့် ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သော ပြည်ထောင်စုဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျယ်ဝန်းဆုံးနိုင်ငံဖြစ်၍ ကမ္ဘာ့ကုန်းမြေ၏ ခြောက်ပုံတစ်ပုံ ရှိသည်။
လူမျိုးပေါင်းလည်း ၁၇ဝ ကျော် နေထိုင်လျက် ရှိခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းနိုင်ငံကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၁) ပြည်ထောင်စု ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံတော် (USSR, Russian: Сою́з Сове́тских Социалисти́ческих Респу́блик, tr. Soyuz Sovietskikh Sotsialisticheskikh Respublik IPA: [sɐˈjus sɐˈvʲetskʲɪx sətsɨəlʲɪˈstʲitɕɪskʲɪx rʲɪsˈpublʲɪk] အတိုကောက် СССР, SSSR) ကို အများအားဖြင့် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုဟု ရည်ညွှန်းသုံးစွဲလေ့ ရှိကြပြီး ၁၉၂၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၉၁ ခုနှစ် အထိ ယူရေးရှား ကုန်းမြေပေါ်တွင် တည်ရှိခဲ့သော ဆိုရှယ်လစ် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။
ဒေသခံများ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲသော အမည်မှာ ဆိုယု (ပြည်ထောင်စု) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုသည် ၁၉၉၀ ခုနှစ်အထိ ကွန်မြူနစ် ပါတီက ကြီးစိုးသော တစ်ပါတီ စနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ် အထိ နိုင်ငံပေါင်း ၁၅ နိုင်ငံ ပါဝင်သော ဆိုဗီယက် သမ္မတနိုင်ငံများ၏ ပြည်ထောင်စု ဖြစ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်မှာ မော်စကိုမြို့ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဗဟိုအစိုးရမှ ချုပ်ထိန်းသော စီးပွားရေး စနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းတွင်လည်း နာဇီတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ်ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ စစ်အပြီးတွင် ဖြတ်သန်းရသော စစ်အေးတိုက်ပွဲ ကာလတစ်လျှောက်တွင်လည်း ပြိုင်ဖက်ဖြစ်သည့် မဟာအင်အားကြီးနိုင်ငံ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။
စစ်အပြီးတွင် တည်ထောင်သည့် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ အဖွဲ့တွင်လည်း ဦးဆောင်တည်ထောင်သူအဖွဲ့ဝင်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဥရောပ၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်း၊ မြောက်အာဖရိက၊ အလယ်အာရှ၊ တောင်အာရှနှင့် လက်တင်အမေရိကဒေသများရှိ နိုင်ငံများတွင် ကွန်မြူနစ်ဝါဒ ပြန့်ပွားတည်မြဲရေးအတွက် နည်းလမ်းစုံသုံးကာ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် မှားယွင်းအားနည်းသော ဗဟိုမှချုပ်ကိုင်သည့် စီမံကိန်းပုံစံ စီးပွားရေးစနစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများကြောင့် လည်းကောင်း ၁၉၉၁ခုနှစ်တွင် ပြည်ထောင်စုအတွင်းပါဝင်သော ပြည်နယ်များမှ နိုင်ငံ ၁၅နိုင်ငံအဖြစ် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ခွဲထွက်ကြသဖြင့် ဆိုဗိယက် ပြည်ထောင်စု ပြိုကွဲလေသည်။
ပြည်ထောင်စုပြိုကွဲပြီးနောက်တွင် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၏ ရပိုင်ခွင့်၊ ခံစားခွင့်၊ ဆက်ခံခွင့်အာဏာများကို အကြီးဆုံးခွဲထွက်ပြည်နယ်ဖြစ်သည့် ရုရှားနိုင်ငံမှ ဆက်ခံရယူခဲ့သည်။
အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ ရုရှား ဆိုဗီယက် ‌ဖက်ဒရယ် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ယူကရိန်း ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ဘယ်လာရုစ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ မော်ဒိုဗာ ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ အက်စတိုးနီးယား ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ လက်ဗီးယား ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ လစ်သူရေးနီးယား ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ဂျော်ဂျီယာ ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ အာမေးနီးယား ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ အဇာဘိုင်ဂျန် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ကာဇတ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ဥဇဘတ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ကာဂျစ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ တာဂျစ် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ တာ့ခ်မင် ဆိုဗီယက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ လက်အောက်ခံနိုင်ငံများ ပိုလန် ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ ဂျာမန် ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ ချက်ကိုဆလိုဗက် ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ဟန်ဂေရီ ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ ရိုမေးနီးယား ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ ဘူဂေးရီးယား ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ အယ်ဘေးနီးယား ပြည်သူ့ ဆိုရှယ်လစ် သမ္မတနိုင်ငံ မွန်ဂိုလီးယား ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ ကိုရီးယား ဒီမိုကရက်တစ် ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ အာဖဂန်နစ္စတန် ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ နာဇီဂျာမန်အင်ပါယာ၏ အင်ပါယာလွှတ်တော် အဆောက်အဦးတွင် ဆိုဗီယက်အလံ လွှင့်ထူအောင်ပွဲခံနေစဉ်ဗော့စတော့ ၁ဓာတ်အားပေးစက်ရုံ ကိုးကား Category:ယခင်က တည်ရှိခဲ့သော နိုင်ငံများ ကဏ္ဍ:အင်အားကြီး နိုင်ငံများ။
ယူရီ အလက်ဆီယီဗစ်ချ် ဂါဂါရင် (အင်္ဂလိပ်: Yuri Alekseyevich Gagarin, (မတ်လ ၉ ရက် ၁၉၃၄ – မတ်လ ၂၇ ရက် ၁၉၆၈) သည် ရုရှားလူမျိုး လေယာဉ်မှူးနှင့် အာကာသယာဉ်မှူးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ပြင်ပ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိခဲ့သော လူသားဖြစ်သည်။
၁၉၆၁ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၂ ရက်နေ့က ဗော့စတော့-၁ အာကာသယာဉ်ဖြင့် ဆိုဗီယက် အာကာသယာဉ်မှူး ယူရီဂါဂါရင်သည် ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်းအတွင်း ရောက်ရှိမှုမှ စတင်ခဲ့သော အာကာသတွင်း လူသားရောက်ရှိမှုမှာ ၂၀၁၁ ဧပြီလ ၁၂ ရက်နေ့တွင် နှစ် ၅၀ ပြည့်သည်။
စစ်အေးခေတ် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်သော အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုနှင့် ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စု တို့၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုများအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော အာကာသပြိုင်ပွဲတွင် ဆိုဗီယက်က စတင် ဦးဆောင်နိုင်မှုအဖြစ် အာကာသတွင်း လူစေလွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဂါဂါရင်၏ ခရီးစဉ်သည် အမျိုးသားရေး ယှဉ်ပြိုင်မှုထက် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံး၏ ခြေလှမ်းသစ် တစ်ရပ်အဖြစ် နောက်ပိုင်းတွင် မှတ်ယူခံခဲ့ရသည်။
၁၀၈ မိနစ်ကြာ ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ် နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဂါဂါရင် ပြောကြားခဲ့သော ကျွန်တော် ကမ္ဘာကို မြင်တယ်။
အရမ်းလှတာပဲ ဆိုသောစကားမှာ ကမ္ဘာကျော်ခဲ့သည်။
ငယ်စဉ်ဘဝနှင့် ပညာရေး ဆိုဗီယက်လေတပ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခြင်း ဆိုဗီယက် အာကာသအစီစဉ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခြင်း ရရှိသော ဂုဏ်ပြုတံဆိပ်များ မှတ်ဉာဏ် ကျမ်းကိုး Category:ဆိုဗီယက် အာကာသယာဉ်မှူးများ။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းကို ၁၉၃၆ ခုနှစ်၊မေလ ၄ ရက်နေ့၌ နဂါးနီပန်းချီ ဦးထွန်းရှိန်၊ ဒေါ်လှစိန်တို့က ရန်ကုန်မြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
မွေးချင်းခုနစ်ယောက်အနက် တတိယမြောက်သားဖြစ်သည်။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ ဆရာဦးသုခက ဆက်သွယ်ပေး၍ ပန်းချီဦးလှမောင်ကြီးထံ ပန်းချီ ပညာဆည်းပူးခွင့်ရသည်။
ကျောင်းသားဘဝကပင် ပြဇာတ်နောက်ခံကားများ၊ ပိုစတာများရေး၍ ပန်းချီလောကသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းမိဘများနှင့်အတူ ရေတာရှည်မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သည်။
စစ်ပြီးကာလ၌ ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မြို့မကျောင်းတွင်ဆက်လက်ပညာသင်သည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအထိ ပညာသင်ခဲ့သည်။
ဆရာဦးအုန်းလွင်၊ ဦးကြင်၊ ဆရာဆောင်နှင့် ဦးဘဂျမ်းတို့ပို့ချသော ပန်းချီကလပ်သို့ တက်ရောက်၍ ပန်းချီပညာဆည်းပူးသည်။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် တောင်ပေါ်တိုင်းရင်းသား မှတ်တမ်းတင်ပုံများကို ရန်ကုန်ဘဆွေ၊ နာဂတောင်တန်းမောင်ကြည်ဇင်နှင့်အတူ နာဂတောင်တန်း၊ ကချင်ပြည်နယ်၊ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းသို့ ကိုယ့်စရိတ်နှင့်သွားရောက်၍ လေ့လာရေးဆွဲခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပန်းချီခရီးသည် စာအုပ်ကို ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ရေးဆွဲထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်း၏ ပန်းချီရေးဟန်ကို ကွစ်စ်ကက်ချ် (လျှပ်တစ်ပြက်ပုံကြမ်း) ဟုဆိုသည်။
Loose Line Technique ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် ဆရာဦးဘဂျမ်းနှင့်အိမ်ချင်းနီး၍ မိဘများနှင့်လည်းရင်းနှီးသဖြင့် ဦးဘဂျမ်းထံအနီးကပ် ပညာသင်ယူခွင့်ရသည်။
သူ၏အလားအလာကိုမြင်သော ဦးဘဂျမ်းက ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းနှင့်ဆက်သွယ်ပေးသည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ် အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ်တွင် မဂ္ဂဇင်း၏ပန်းချီများကို စတင်ရေးဆွဲသည်။
သူသည်စာနယ်ဇင်းပန်းချီလောကတွင် ကျင်လည်ရင်း ပန်းချီပညာကိုဆက်လက်လိုက်စားသည်။
ရုပ်ရှင်ပိုစတာများကို ဦးဟယ်ရီအောင်၊ ဦးသိန်းဟန် စသည်တို့နှင့်တွဲ၍ ရေးဆွဲခဲ့သည်။
ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် ပိုစတာပန်းချီလောက၊ စာနယ်ဇင်းပန်းချီလောကများတွင်သာ ပညာပြည့်ဝသည်မဟုတ်၊ ရသပန်းချီနယ်တွင်လည်းနာမည်ရခဲ့သည်။
ပန်းချီပြပွဲတိုင်းလိုလိုပင် သူ၏ဆီဆေးပန်းချီကားကြီးများကိုတွေ့ရတတ်သည်။
သူရေးဆွဲသော တိုင်းရင်းသားဆီဆေး ကားကြီးများမှာ လက်ရာမြောက်လှသည်။
ထူးခြားမှုမှာ ရသကားများရေးဆွဲရာတွင် အနုပညာသာမက အတွေးအခေါ် (though) ကိုထည့်သွင်းရေးဆွဲလေ့ရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထမင်းနှင့်ရွှေ အမည်ရှိသူ၏ ဆီဆေးကားမှာ လူသိများသောကားတစ်ကားဖြစ်သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ် စတင်ထုတ်ဝေရာ လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ်ခေါင်းစဉ်နှင့် အတွင်းခေါင်းစဉ်များသည် ပန်းချီမောင်ငွေထွန်း၏လက်ရာများပင်ဖြစ်သည်။
ထင်ရှားသောဆရာတော်ကြီးများ၊ စာပေပညာရှင်ကြီးများ၊ ပန်းချီ၊ ပန်းပု၊ တေးဂီတပညာရှင်ကြီးများ၊ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်ကြီးများနှင့်ကြုံကြိုက်ခိုက်တွင် ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် လျှပ်တစ်ပြက်ပုံတူများ ရေးဆွဲတတ်သည်။
ပုံတူရေးဆွဲပြီးလျှင် သက်ဆိုင်ရာပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ၏လက်မှတ်နှင့် နေ့စွဲကို အရယူထားလေ့ရှိသည်။
ဘဝနိဂုံး ပန်းချီမောင်ငွေထွန်းသည် ၁၉၉၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၃ ရက်နေ့တွင်ရန်ကုန်မြို့၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင်ဇနီး ဒေါ်မြင့်မြင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
(စာပေဗိမာန် စာတည်းအဖွဲ့မှ ရေးသားပြုစုသုသည့် မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် ၁၉၉၃ ခုနှစ်) ကိုးကား Category:မြန်မာ ပန်းချီဆရာများ။
ငွေလွှဲစနစ်၊ မြန်မာနိုင်ငံ မြန်မာနိုင်ငံ ငွေလွှဲစာစနစ်ဟောင်းကို တရားဝင်ရပ်ဆိုင်း ခဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ငွေလွှဲစာ စနစ်သစ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။
ငွေလွှဲ စာစနစ်သစ်ကို ၁၉၇၈ ခုနှစ် မေလ ၃ ရက် နေ့မှ စတင်၍ အကောင်အထည်ဖော် ကျင့်သုံးခဲ့လေသည်။
ငွေလွှဲ စနစ်သစ်အရ တီထွင်ခဲ့သော ငွေလွှဲစာတွင် လုပ် သားပြည်သူများ နားလည်နိုင်စေရန် မြန်မာစာကိုသာ အသုံးပြု ထားသည်။
ငွေလွှဲစာပုံစံတွင် အပိုင်းသုံးပိုင်းပါဝင်သည်။
ပထမ ပိုင်းကို ဆက်သွယ်ရေး စခန်းတွင် သိမ်းထားသည်။
ဒုတိယပိုင်း ကို ငွေပို့သူက သိမ်းထားနိုင်ပြီး တတိယပိုင်းသည် ငွေလွှဲစာဖြတ် ပိုင်း ဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ ငွေလွှဲစာတွင် တန်ဖိုးနှင့် ငွေလွှဲခကို အပြီးရိုက်နှိပ်ထားသည်။
ငွေလွှဲစာများကို တန်ဖိုးအလိုက် အရောင်ခွဲခြား၍ ပုံနှိပ် ထားပြီး အက္ခရာအနောက်၌ ဂဏာန်းခြောက် လုံးပါရှိသည်။
ငွေ လွှဲစာတစ်ထုပ်လျှင် အရွက်တစ်ရာပါရှိသည်။
ငွေလွှဲခမှာ ငါး ကျပ်၊ တဆယ်နှင့် နှစ်ဆယ့် ငါးကျပ် တန်ဖိုးအတွက် ပြားငါး ဆယ်၊ ငါးဆယ်တန်အတွက် တကျပ်နှင့် တရာတန်အတွက် နှစ်ကျပ် ဖြစ်သည်။
ငွေလွှဲစာကို ခြောက်လအတွင်း ထုတ်ယူခွင့်ရှိသည်။
ခြောက်လကျော်လွန်ပြီးမှ ငွေထုတ်ပေးရန်တောင်း ခံလာပါက ဆယ့်နှစ်လမကျော်သေးလျှင် ဒုတိယအကြိမ်ငွေလွှဲခ ထပ်မံပေး ဆောင်စေပြီး ထုတ်ယူခွင့်ရှိသည်။
ဒုတိယ အကြိမ်ငွေလွှဲခကို ငွေလွှဲခနှင့် ညီမျှသော စာပို့ တံဆိပ်ခေါင်းများကို ငွေလွှဲစာ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်၍ပေးဆောင်ရသည်။
ဆယ့်နှစ်လကျော်မှ ငွေတောင်းခံလျှင် လုံးဝယူခွင့် ရမည်မဟုတ်ပေ။
သေဆုံးသူအမည်ပါ ငွေလွှဲစာများကိုမူ ငါးရာကျပ်မ ကျော်ပါက အငြင်းပွားမှုကင်းပါက သက်ဆိုင်ရာ တိုင်း၊ ပြည် နယ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးကော်ပိုရေးရှင်း မန်နေဂျာများထံ တင်ပြ တောင်းဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
တောင်း ခံသူသည် အမှန်ခံစားခွင့်ရှိက ငွေထုတ်ယူနိုင်သည်။
ငါးရာကျပ်ကျော်ပါက ဆက်သွယ်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်း ဦးဆောင်ညွန်ကြားရေးမှူးထံ တင်ပြတောင်းခံ ရမည် ဖြစ်လေသည်။
အရွယ်မရောက် သေးသူများ အမည်ဖြင့် ငွေထုတ်ယူ လိုက အခြေခံသဘောတရားကို နားလည်သော အရွယ်ဆိုလျှင် ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ထိုး ထုတ်ယူနိုင်သည်။
ငယ်လွန်းသူများကိုမူ မိဘ သို့မဟုတ်အုပ်ထိန်းသူ များက ဆက်သွယ်ရေး ကော်ပိုရေး ရှင်း စခန်းမှူး၏ အမိန့်အရ ထုတ်ယူနိုင်သည်။
ငွေလွှဲစာများ ပျောက်ဆုံးခြင်းသို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း ကြောင့် တန်ဖိုးငွေများကို ထုတ်ပေးရန်လျှောက် ထားလိုသော် ငွေလွှဲစာ ဝယ်ယူသူက ငွေထုတ်ပေးမည့် စခန်းများသို့ လျှောက် ထားနိုင်သည်။
လျှောက်လွှာနှင့် အတူ ဝယ်ယူသူက သိမ်းထား သော လက္ခံဖြတ်ပိုင်းနှင့် ပျက်စီးနေသော ငွေလွှဲစာကို တင်ပြရ မည်။
ပျက်စီး သော ငွေလွှဲစာကို တင်မပြနိုင်က ငွေလွှဲစာအမှတ် တန်ဖိုးနှင့် ဝယ်ယူသော စခန်းအမည် နေ့စွဲတို့ကိုဖော်ပြ ထုတ်ယူ နိုင်လေသည်။
ငွေလွှဲစာစနစ်သစ်သည် လုပ်သားပြည်သူများ အတွက် အကျိုးရှိသည်။
ငွေလွှဲစာဝယ်ယူသူငွေပို့သူက မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ် စေ၊ လူကြုံနှင့်ဖြစ်စေ၊ မိမိနှစ်သက်ရာ နည်းလမ်းများဖြင့် ဖြစ်စေ ပေးပို့နိုင်သည်။
ထီလက် မှတ် ငွေစုလက်မှတ်များနည်းတူ ငွေလွှဲ စာများကို သတ်မှတ်ထားသော တန်ဖိုး ကော်မရှင်ခများပေး၍ ဝယ်ယူ ပြီး မိမိလက်ဝယ် ခြောက်လအထိ ထားနိုင်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံးရှိ စာတိုက်တိုင်းတွင် ဝယ်ယူနိုင်ခြင်း၊ ငွေပြန်ထုတ်ယူနိုင်ခြင်း စာတိုက်မှ မှတ်ပုံတင် ပြုလုပ်ပေးခြင်း စသည်တို့ကြောင့် ငွေလွှဲစာစနစ်သစ်သည် လုပ်သားပြည်သူများ အသုံးပြုရာတွင် လွယ်ကူသော စနစ်ဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ဘဏ်လုပ်ငန်း။
ငှက်ပန်းထိမ် (Psilopogon haemacephalus) သည် ဖိုးခေါင်ငှက်၊ ကုပ်ကလောင်ငှက်တို့နှင့်အတူ 'ကက်ပီတွန်နီဒေး'မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
သတ္တဗေဒ(ပါဏဗေဒ‎) အမည်မှာ 'မီဂါလာအီမာ ဟီမာစီဖာလာ အင်ဒီကာ' (Megalaima Haemacephala Indica) ဖြစ်သည်။
ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်ခိုင်သည်။
မေးစေ့နှင့် လည်ပင်းတွင် အဝါရောင်ရှိသည်။
ရင်အုပ်တွင် ပန်းနုရောင်ရှိသည်။
အောက်ပိုင်းမှာ ဝါကြန့်ကြန့်အရောင်တွင် အစိမ်းရောင်ကျားနေသည်။
ဤငှက်သည် ကွင်းပြင်များတွင်သာမက မြို့ကြီးများသို့လည်း လာရောက်ကျက်စားတတ်သည်။
သစ်ပင်ထူထပ်သော နေရာနှင့် ကျွန်းတောများတွင်လည်း တွေ့ရတတ်သည်။
အစာမျိုးစုံစားသည်။
အော်သံမှာ တုံတုံဟုမြည်၍ တူထုသံနှင့် တူသဖြင့် ငှက်ပန်းတိမ်ဟု ခေါ်ကြသည်။
အသံမှာ ကျယ်၍ သာယာသည်။
ပူအိုက်သော ရာသီတွင် ထိုငှက်အော်သံကို အမြဲကြားရ၍ မိုးရာသီတွင်မူ တစ်ခါတစ်ရံသာ ကြားရတတ်သည်။
ညအချိန်တွင် မအော်တတ်ချေ။
ငှက်ပန်းထိမ်သည် ဖေဖော်ဝါရီလမှ မေလအတွင်း သားပေါက်သည်။
တစ်မြုံလျှင် ၃ ဥမှ ၄ ဥအထိရှိတတ်သည်။
ဥများမှာ အဖြူရောင်ရှိသည်။
ငှက်ပန်းထိမ်ကို အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံများတွင် အနှံ့အပြား တွေ့ရသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဤငှက်သည် တောင်ခြေနှင့် ကွင်းပြင်များတွင် ကျက်စားတတ်သည်။
တောင်ပေါ်တွင်ကား နေလေ့ မရှိချေ။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃)။
အခြားပုံများ ကိုးကား ကဏ္ဍ:အရှေ့တောင်အာရှတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ ကဏ္ဍ:တောင်အာရှတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ ကဏ္ဍ:ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင် တွေ့ရှိရသော ငှက်များ။
အိန္ဒိယနှင့် မြန်မာနိုင်ငံတို့ အပါအဝင်ဖြစ်သော အာရှတိုက်တောင်ပိုင်းဒေသသည် ငှက်ပျောပင်၏ မူလပေါက်ရာ ဒေသများဖြစ်သည်။
ထိုဒေသရှိ တိုင်းရင်းသားတို့သည် ငှက်ပျောကို မိမိတို့ စားသုံးရန် စိုက်ပျိုးကြသည်။
ယခုအခါ ငှက်ပျောကိုအကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလျက်ရှိသည့် အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုကို ကိုလံဗပ်တွေ့ရှိစဉ်က ထိုကျွန်းစုတွင် ငှက်ပျောပင်ကို စတင်၍ စိုက်ပျိုးခြင်း မရှိသေး။
ခရစ် ၁၅၂ဝ ပြည့်နှစ်သို့ရောက်မှ ထိုကျွန်းစုတွင် ငှက်ပျောပင်ကို စတင် စိုက်ပျိုးသည်။
ယင်းသို့ငှက်ပျောပင်ကို စိုက်ပျိုးကြည့်ရာတွင် ကောင်းစွာ ဖြစ်ထွန်း သဖြင့် အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစု အပါအဝင်ဖြစ်သော အမေရိကတိုက်အလယ်ပိုင်းသည် ယခုအချိန်အခါတွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ငှက်ပျောသီး အများဆုံး ထွက်သောအရပ်ဒေသ ဖြစ်နေလေပြီ။
ရှေးအခါက တောကြီးမျက်မည်းဖြစ်၍ ရောဂါဘယထူပြောသော အပူပိုင်း အရပ်ဒေသများသည် ယခုအခါတွင် ငှက်ပျောစိုက်ခင်းကြီးများ ဖြစ်လာကြသည်။
ယခင်က သမပိုင်းဇုန်၌ နေထိုင်သူတို့တွင် ငှက်ပျောသီးကို လူတိုင်းပင် မမြင်ဘူး။
မစားဘူးကြချေ။
မီးသင်္ဘောများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါမှ အလွန်အမှည့်လွယ်သော ငှက်ပျောသီးများကို လိုရာ အရပ်သို့ သယ်ယူရောင်းချနိုင်ကြသည်။
ငှက်ပျောစိုက်ခင်းများမှသင်္ဘောကမ်းသို့ ငှက်ပျောခိုင် အစိမ်းလိုက်ကို အထူးမီးရထားတွဲများဖြင့် တင်ပို့သည်။
ငှက်ပျောခိုင်များထားရာ အခန်းမှာ အပူချိန် ၅၆ ဒီဂရီ(56 °F) သာ ရှိရပေမည်။
အသီးများ အခိုင်မှ ကြွေမကျစေရန် အတင်အချတွင် အလွန်ဂရုစိုက်ရသည်။
လိုရာမြို့ကြီးများသို့ ငှက်ပျောခိုင်အစိမ်းများ ရောက်သောအခါ အမှည့်ခံအခန်းများတွင် ငှက်ပျောခိုင်များကို အပူဓာတ်ပေးခြင်းဖြင့် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း အသီးများ ဝင်းထိန်၍ မှည့်လာကြသည်။
ငှက်ပျောပင်သည် ၁၂ ပေ မှ ၃ဝ ပေအထိမြင့်သော တစ်နှစ်ခံပင်မျိုးဖြစ်၍ ရှည်ဖားဖား အရွက်ကြီးများရှိသည်။
ငှက်ပျောပင်တစ်ပင်မှ ငှက်ပျောတစ်ခိုင်သာ ထွက်၍ အခိုင်ကို ခုတ်ယူပြီးနောက် အပင်မကြီးကို ခုတ်ပစ်ရသည်။
ပင်စည်ရင်းမှ အတက်ငယ်များ ဖြာလာ၍ ထိုသားတက်ခေါ် ငှက်ပျောခေါင်းများကိုပင်မမှ ခွဲထုတ်၍ စိုက်ပျိုးကြပြန်သည်။
သို့အားဖြင့် ငှက်ပျောပင်များကို မျိုးပွားယူကြ၏။
အပင် ၁၂ လမှ ၁၈ လအထိရှိမှအသီးများ ထွက်လာသည်။
ငှက်ပျောသီးတွင် ရေ ၇၅ ရာခိုင်နှုန်းပါသည်။
အသီးတွင် ပါရှိသော ကစီဓာတ်သည် အသီးမှည့်လာသောအခါ သကြားဓာတ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် စားသုံးရာ၌ အလွန်အနှစ်အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်။
ငှက်ပျောသီးသည်လူတို့အတွက် အာဟာရဓာတ်ဖြည့်စွမ်းသော အစားအစာတစ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူတို့သိနှင့်ပြီးသော ငှက်ပျောပင်မျိုးပေါင်း ၇ဝ နီးပါးရှိသည်။