kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
စတုတ္ထတန်းတွင် ထိုးသတ်နေသူကို အခြားစတုတ္ထတန်းပြိုင်ဖက်များက ဝိုင်းပယ်လာလျှင် တတိယတန်းသို့တက်ရသည်။
တတိယတန်း မှ ဝိုင်းပယ်လျှင် ဒုတိယတန်းသို့တက်ရပြီးလျှင် ဒုတိယတန်းမှ ဝိုင်းပယ်ပြန်လျှင် ပထမတန်းသို့တက်ရသည်။
အတန်းတက်ပြီးလျှင် အောက်တန်းသို့ပြန်မဆင်း ရတော့ပေ။
မြန်မာ့လက်ဝှေ့သည် လက်ဝှေ့ဟန်ရေးပြနေခိုက်နှင့် လက်ဝှေ့ သတ်နေခိုက်တွင် ဆိုင်းတီးပေးရသည်။
မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် ဆိုင်းဝိုင်းပြည့် အသုံးပြုပြီးလျှင် တောနယ်များတွင်မူ ဝိုင်းခါးပြတ်ခေါ် ခြောက်လုံးပတ်၊ ပတ်မ၊ နှဲ၊ လင်းကွင်းနှင့် ဝါးလက်ခုပ်တို့ကိုသာ သုံးသည်။
လက်ဝှေ့ဟန်ရေးပြသောအခါ လေးခင်းတီးပေးရပြီးလျှင် ဟန်ရေး ပြသူက ဆိုင်းချက်နှင့် အဝင်အထွက်အချီအချ ညီရလေသည်။
ထိုးသတ်နေ ခိုက်တွင် ဗိန်းမောင်းတီးပေးရ၍ ထိုးလုံးကြမ်းလေဆိုင်းသံမာလေဖြစ်သည်။
လက်ဝှေ့ဟန်ရေးပြခြင်မှာ လက်ဝှေ့ထိုးသတ်မည့်သူ၏ ပညာစွမ်း မည်မျှရှိသည်ကို ပရိသတ်လေ့လာနိုင်ရန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသူကလည်း စိန်ခေါ်ရင်း ဟန်ရေးပြနေသူ၏ ပညာစွမ်းကို အကဲခတ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
လက်ဝှေ့ဟန် ရေးပြရာတွင် နှစ်ဦးတွဲဖက် ဟန်ရေး ပြသည့်အလေ့ရှိ၏။
တွဲဖက်ထိုးသတ်မည့် အဆိုင်းကို ပရိသတ်က အကဲခတ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
အရှုံးအနိုင်ပေါ်ပြီးသောအခါများ တွင်လည်း အောင်ပွဲခံဟန်ရေးပြသကဲ့သို့ ရှုံးသူကလည်း စိတ်မကြေ၍ ဟန်ရေးပြသော အလေ့လည်းရှိသည်။
လက်ဝှေ့ဟန်ရေးပြရာတွင် ယခင်က ကိုယ်ရည်သွေးဆိုင်းဆင့်လင်္ကာများ ရွတ်ဆို လေ့ရှိကြသော်လည်း ယနေ့ မြန်မာလက်ဝှေ့သမားများသည် ဆိုင်းဆင့်လင်္ကာရွတ်ဆိုခြင်း၊ လက် ဝှေ့ဟန်ရေးပြခြင်းတို့နည်းပါး နေလေပြီ။
မြန်မာလက်ဝှေ့ထိုးရာတွင် ဦးခေါင်းမှအစ ခြေဖျားအဆုံးကြိုက် သလိုသုံးနိုင်၏။
ဦးခေါင်းဖြင့် တစ်ဖက်သားပြေးဝင်လာခိုက် ဆောင့်၍ တိုက်ခြင်း၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ချုပ်ကိုင်၍ တိုက်ခြင်းစသည်ဖြင့် ကြိုက်သလို ထိုးနိုင်သည်။
လက်နှစ်ဖက်ကိုမူ ဖမ်း၍ချုပ်ကိုင် ရာတွင်လည်းကောင်း၊ လက်သီးအဖြစ်ထိုးရာတွင်လည်းကောင်း အသုံးပြုသည်။
လက်သီးထိုးရာတွင် ဖြောင့်လက်သီး၊ ဝိုက်လက်သီး၊ ပန်းလက်သီး၊ ကျွတ်ခတ်၊ ဖြတ်လက်သီး၊ ပင့်လက်သီး၊ ပေါက်လက်သီး၊ အသွားအပြန်နှင့် နှစ်လုံးထိုး (စုံထိုး) စသည်ဖြင့် အဆင်သင့်သလို သုံးကြသည်။
တံတောင်ဖြင့်လည်း အတွက်၊ အထောက်၊ အထောင်း ကြိုက်သလို သုံးရပြန်၏။
ဒူးနှစ်ဖက်ကိုမူ တစ်ဖက် သားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချုပ်ကိုင်၍ တိုက်ခြင်း၊ ဗလာခုန်၍ တိုက်ခြင်းမျိုးတွင် အသုံးပြုသည်။
ခြေဖျားကိုကား တစ်ဖက်သားကို ဟန်ရေးပျက်အောင် ခတ်ခြေအဖြစ်လည်းကောင်း၊ တစ်ဖက်သားပြေးဝင်လာလျှင် တားခြေအဖြစ် လည်းကောင်း အသုံးပြု၏။
ဤသို့သော ခေါင်းမှအစ ခြေများအဆုံးကြိုက်သလိုသုံးနိုင်သည့် ထိုးလုံးကွက်၊ သတ်လုံး သတ်ကွက်များအပြင် မြန်မာ့သိုင်းပညာ၏ နည်း ပရိယာယ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ နပန်းသတ်နည်းပရိယာယ်တို့ကို လည်းကောင်း၊ ဂျွမ်းဘားဆန်သော အခုန်၊ အပျံ၊ အလွှားတို့ ကိုလည်းကောင်း အသုံးပြုကြသေးသည်။
မြန်မာလက်ဝှေ့သတ်ပွဲကို ဖျဉ်ဒိုင်နှစ်ဦးက ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ်၍၊ ယင်းသည့် ဒိုင်နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ဝှေ့ကျွမ်းကျင်သည့် လက်ဝှေ့သမား ဟောင်းကြီးများသာ ဖြစ်သည်။
ထိုဒိုင်နှစ်ဦးက မိမိတို့အချင်းချင်း ဆွဲကိုင်ထားသော လက်များကို ဖြုတ်ချလိုက်လျှင် ပြိုင်ပွဲဝင်များပြေးဝင်ထိုးနိုင်သည်။
သို့သော် မြန်မာလက် ဝှေ့သမားတို့သည် ဤသို့သော အခွင်းအရေးမျိုးကို ယူလေ့မရှိဘဲ တစ်ဖက်သားအား စိန်ပလားဟေ့ ဟူသည့်အနေဖြင့် လက်ခမောင်းခတ်ကာ စိန်ပြီဆိုသော လက်ခမောင်းခတ်သံပြန်လာမှ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင် ကြ၏။
ထိုမျှသာမဟုတ်သေး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သည် အထိ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြရာမှ တစ်ဖက်သားမှာ မလှုပ်သာ မယှက်သာအောင် ဖြစ်နေလျှင် ပြိုင်ဖက်ဖြစ်သူအား ကျောပုတ်လိုက်လျှင်ဖြစ်စေ၊ လက်ပြကာ တားလိုက်လျှင်ဖြစ်စေ၊ ဒိုင်လူကြီးက တားလျှင်ဖြစ်စေ ထိုး သတ်နေခြင်းကို ချက်ချင်းရပ် နား၍ စောင့်ရသည်။
တစ်ဖက်မှ အသင့်ဖြစ် မဖြစ်ကိုလည်း လက်ခမောင်းခတ်ကာ (စိန်ပလားဟေ့) မေးပြီးမှ ရင်ဆိုင်ထိုး သတ်လေ့ရှိသည်။
တစ်ဖက်မှအသင့်မရှိသေးခြင်း၊ မိမိကိုယ်မိမိ အကာ အကွယ်မယူနိုင်လောက်အောင် အခြေအနေဆိုးရွားနေခြင်းတို့ကို အခွင့် ကောင်းယူကာ ထိုးသတ်ခြင်းမပြုပေ။
ထိုအပြုအမူမှာ အားကစားစိတ်ဓာတ် ကို အပြည့်အဝပြသသည့် အပြုအမူမျိုးပင်ဖြစ်၏။
ထိုးသူနှစ်ဦး မကြာခဏ နပန်းသမားသတ်သကဲ့သို့ ထွေးလုံးရစ်ပတ်နေလျှင် ဒိုင်များက လူခွဲပေးရ သည်။
အချီကောက်ရာတွင် အချိန်နှင့် ကန့်သတ်ခြင်းမရှိ၊ လေးကြိမ် လေးလားတိတိ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းကို တစ်ချီဟုခေါ်ပြီးလျှင်၊ လေးချီမှာ တစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။
(အချို့ဒေသများ၌ သုံးချီသုံးလား ထိုးသတ်သည်။
)လက်သီး၊ ဒူးခေါင်း၊ တံတောင်တို့၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်ဖြင့် သွေး ထွက်သံယို ဖြစ်လာသောအခါ အရှုံးအနိုင်ပေါ်လေသည်။
နှာခေါင်းမှ သွေးယိုစီးခြင်း၊ ပါးစပ်အတွင်းမှ သွေးများယိုစီးခြင်းတို့ကို အတွင်းကွဲခေါ်၍ မည်သည့်အကွဲတွင်မဆို သွေးကို သုံးကြိမ်သုံးခါ သုတ်သိမ်းနိုင်ခွင့်ရှိသည်။
သွေးရပ်သွားလျှင် ဆက်ထိုးနိုင်သည်။
သွေးမရပ်ဘဲ ငေါက်ငေါက်ထွက်နေလျှင် ကွဲရှုံးရှုံးရသည်။
အပြင်ကွဲဆိုသည်ကား ဒူးကွဲ၊ ခြေဖျားကွဲ၊ လက်သီးကွဲနှင့် လက်သည်းကွဲတို့ဖြစ်၏။
ထိုးသူက လက်သီး၊ ဒူးတို့ဖြင့် တစ်ဖက် သားကွဲအောင် ထိုးသတ်ရ၏။
လက်သည်းဖြင့် ကွဲအောင် မကုတ်ဖြတ်ရ။
ကုတ်ဖြတ်၍ကွဲသည့် အကွဲကို အရှုံးအနိုင်မပေးပေ။
လက်ဝှေ့သမားနှစ်ဦး ထိုးသတ်ရာတွင် တစ်ဦးသည် နဖူးသော် လည်းကောင်း၊ ဦးခေါင်းသော်လည်းကောင်း၊ မျက်ခုံးသော်လည်းေ ကာင်း၊ မေးရိုးသော်လည်းကောင်း ကွဲသွားခဲ့လျှင် ဖျဉ်ဒိုင်လုပ်သူက ကွဲသည့်ဒဏ်ရာ ကို သူ့လက်နှင့် မပွတ်၊ မကိုင်တွယ်ရ၊ ခုံသမာဓိ အကဲဖြတ်လူကြီးများက သာကိုင်တွယ်ဆုံးဖြတ်ပေးရလေသည်။
ခုံသမာဓိလူကြီးများက ထိုးသားနှစ်ဦး လက်တို့ဖြင့်ကုတ်ခြင်း၊ ကိုက်ခြင်း၊ ဆံပင်ဆွဲခြင်း၊ လည်ပင်းည|စ်ခြင်း၊ မအားပုတ်ခတ်ကန်ကျောက်ထိုးခြင်း မပြုရအောင် အထူးတားမြစ်ရသည်။
တားမြစ်၍ မနာခံသူကို ထိုက်သင့်သည့်အပြစ်ပေးရသည်။
ထိုးသတ်ရင်း တစ်ဦးဦးကြိုးတန်းအပြင်ဘက်သို့ လက်တစ်ဖက်၊ ခြေတစ်ဖက်ရောက်သွား လျှင် အခြားသူကလိုက်၍ ဆက်မထိုးရပေ။
ထိုးလျှင် ဒိုင်က ထိုက်သင့် သလိုအပြစ်ပေးခွင့်ရှိသည်။
ထို့ပြင် လဲကျနေသူအား ထိုးခြင်း၊ တိုက်ခြင်း၊ ကန်ခြင်းမပြုရပေ။
သို့သော် လဲကျနေသူကလည်း ကျောမြေထိ၊ ရင်မြေထိ၊ ဘေးမြေထိဖြင့် ထိခြင်းသုံးမျိုးနှင့်အညီ ပြားပြားဝပ်နေရပေသည်။
သွေးထွက်သံယိုမဖြစ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက် မထိုးသတ်နိုင်အောင် အနာတရဖြစ်ခဲ့လျှင်လည်း အရှုံးအနိုင်ရှိသည်။
အနိုင်အရှုံးကို လွှတ်ဒိုင်နှင့် ခုံသမာဓိလူကြီးများ ညှိနှိုင်း၍ဆုံးဖြတ်၏။
သို့သော် ယခုခေတ် မြန်မာလက်ဝှေ့တွင် ဆရာဝန်စောင့်ကြပ် ဆုံးဖြတ်ထားသောစနစ် ပေါ်ပေါက် နေလေပြီ။
မြန်မာလက်ဝှေ့တွင် ကွဲရှုံး၊ ကြောက်ရှုံး၊ သရေရှုံးနှင့် သက်လုံ ရှုံးခြင်း လေးမျိုးရှိသည်။
စည်းမျဉ်းဥပဒေအရ ကွဲရှုံးနှင့် သရေရှုံး တို့ကိုသာ အသိအမှတ်ပြုသည်။
ကြောက်ရှုံးနှင် သရေရှုံးတို့ကို အသိအမှတ်မပြု၊ အခကြေးငွေလည်းမပေးပေ။
ထို့ပြင် မြန်မာလက် ဝှေ့တွင် ကြားပွဲနှင့် အလံပွဲဟူ၍ရှိရာ ကြား ပွဲမှာ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးစိန်ခေါ်၍ထိုးကြသောလေးချီတိတိ ယှဉ်ပြိုင်ရသည့်ပွဲ သာဖြစ်ပြီးလျှင် လေးချီစေ့၍ အရှုံးအနိုင်မရှိလျှင်သရေပွဲပင်ဖြစ်သည်။
အလံပွဲမှာမူ ရှုံးထွက်စနစ်ဖြင့် ထိုးသတ်ရသည့်ဗိုလ်လုပွဲဖြစ်သည်။
လေးချီစေ့လျှင် အရှုံးအနိုင်မပေါ်မချင်း ထိုးသတ်ကြရလေသည်။
ယင်းအလံ ပွဲကြီးများမှာ မြန်မာလက်ဝှေ့သမားတို့၏ ဇွဲသတ္တိနှင့်ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ် သော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီးလျှင် တောနယ်ကြီးများတွင် ထိုးသတ်ကြရသော အလံပွဲကြီးများတွင် နေ့ခင်းမွန်းတည့်မှ အလံလုကြရ သည်မှာ နေလုံပျောက် သည်တိုင် အရှုံးအနိုင်မရှိသဖြင့် သရေဖြစ်ယူရသည်ဟု ဆိုလေသည်။
မြန်မာလက်ဝှေ့ကို ကမ္ဘာ့အားကစား စည်းကမ်းအရ ကြေးစားဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း အခကြေးငွေများမှာ မပြောပလောက်ပေ။
စင်စစ်သော်ကား မြန်မာလက်ဝှေ့ သမားများသည် အခကြေးငွေမြတ်နိုး၍ ထိုးသတ် နေသူများမဟုတ်ပေ။
ယင်းတို့တွင် လယ်ယာကိုင်းကျွန်း၊ ခြံမြေပိုင်သူ အမြောက်အမြားပါရှိကြပြီးလျှင် အမျိုးသားစွမ်းရည်ကို မြတ်နိုးခုံမင်စွာ ထိန်း သိမ်းလိုသဖြင့် ထိုးသတ်နေကြသူများသာ ဖြစ်ပေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံနှင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများသည့် ကမ္ဗောဒီးယား၊ လောနှင့် ထိုင်းလင်းနိုင်ငံတို့တွင် မြန်မာလက်ဝှေ့ ပုံသွင်းထိုးသတ်ကြသည့် လက်ဝှေ့ထိုးနည်းများရှိသည်။
သို့သော် အဆိုပါနိုင်ငံများ၌ လက်သီးတွင် လက်အိတ်များစွပ်၍ ထိုးသတ်ခြင်းကို တီထွင်ထားလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၂) ကိုးကား Category:လက်ဝှေ့ထိုးခြင်း။
မှတ်သားအပ်လို့ လက္ခဏာ ဟု ခေါ်သည်။
လက်မှာပါလျှင် လက္ခဏာ၊ ခြေမှာပါရင် ခြေခဏာ ဟူ၍မဟုတ်ပါ။
မည်သည့်နား ပါပါ၊ အမှတ်အသားကို လက္ခဏာဟု ခေါ်သည်။
လက္ခဏာ၏ အခြားနားလည်မှုတမျိုးမှာ လက်ဖဝါးကိုကြည့်၍ ဗေဒင်ဟောခြင်းဖြစ်သည်။
လက္ခီယတီတိ လက္ခဏံ လက္ခီယတေ ဧတေနာတိ လက္ခဏံ သင်၏လက်ဖဝါးများကိုကြည့်က အရေးအကြောင်းများစွာတို့သည် ထက်အောက်ကန့်လန့်ဖြတ်သန်းလျက် ရှိသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
ဤအရေးအကြောင်းများကိုပင် လက်အမှတ်ဟု ရှေးအစဉ်အဆက်က ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။
လက်ဝဲ လက်ယာ နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြည့်လျှင် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မတူသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
သင့်မိတ်ဆွေများ၏ လက်အမှတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်က လုံးဝပင်မတူ၊ ကွဲပြားနေကြောင်းတွေ့ရလိမ့်မည်။
လက်အမှတ်အကြောင်းများသာမက လက်ချောင်းကလေးများ၏ အတို၊ အရှည်၊ အချွန်၊ အတုတ်၊ လက်ဖဝါး၏အနိမ့်၊ အမြင့်၊ အပျော့၊ အမာ၊ အပူ၊ အအေး၊ အဖြူ၊ အနီ စသည်ဖြင့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မတူကြချေ။
လူတစ်ယောက်၏ လက်အမှတ်နှင့် အခြားလူတစ်ယောက်၏ လက်အမှတ်များ လုံးဝ တူညီသည် ဟူ၍ ယနေ့တိုင်မရှိခဲ့ဘူးချေ။
အမြွာပူးမွေးသူများပင် လက်အမှတ် ချင်းမတူကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အကျင့်စာရိတ္တ၊ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ထိုသူ၏ ဘဝတာတွင် အဆိုးအကောင်း မတူသောကြောင့် လက်အမှတ်တွင် မတူနိုင်ချေ။
လူတစ်ဦး၏ တစ်သက်တာတွင်အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော အသက် အတိုအရှည်၊ ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ အလုပ်အကိုင် အဆင့်အတန်း စသည်တို့မှာ လက်အမှတ်တွင် ထင်ရှားစွာပြလျက်ရှိသဖြင့် ရှေးကမ္ဘာဦး အစကပင် လက်အမှတ်ပညာကို လေ့လာခဲ့ကြလေသည်။
ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ အလောင်တော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားဖွားမြင် ၍ ကင်ပွန်းတပ်မင်္ဂလာပြုသောအခါ လက္ခဏာဖတ် ပုဏ္ဏားရှစ်ယောက်တွင် ခုနစ်ယောက်သော ပုဏ္ဏားတို့က လက်နှစ်ချောင်းကိုထောင်၍ ဤမင်းသား သည် လူထင်ရှား ဘုရားသော်လည်းကောင်းဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ဇမ္ဗူဒီပါ ကျွန်းအလုံးကိုအစိုးရသော စကြဝတေးမင်းသော်လည်းကောင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ဟောကြသည်။
ရှစ်ယောက်မြောက် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ကောဏ္ဍညနွယ်ဖွား သုဒတ္တပုဏ္ဏားကမူ လက်ည|ိုးတစ်ချောင်းကိုထောင်ကာ ဘုရားစင်စစ် မုချဖြစ်ရ မည်ဟု ဟောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဗုဒ္ဓဘုရားဖြစ်၍ လူနတ်ဗြဟ္မာ သတ္တဝါအများကို နိဗ္ဗာန်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူခဲ့လေသည်။
လက်အမှတ်ပညာရှိ ဗုဒ္ဓဝါဒီတို့သာမဟုတ် အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှု စတင်ခဲ့ရာ တရုတ်နိုင်ငံ၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံ စသောအာရှတိုက်နိုင်ငံအားလုံးနှင့် အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှု စတင်ခဲ့ရာ အီဂျစ်၊ ဂရိ၊ ရောမ စသော နိုင်ငံ တို့တွင် အင်ပိုင်ယာကြီးများ ထွန်းကား၍ ယဉ်ကျေးမှုများစတင်ခဲ့သောအခါ ကလည်း ဤလက်အမှတ်ပညာကို လိုက်စားခဲ့ကြလေသည်။
အမှန်အားဖြင့် ရှေးကမ္ဘာဦး အစကပင် စတင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ယဉ်ကျေးသော နိုင်ငံအားလုံးတွင် လူ့ဘဝကို သုံးသပ် ဆင်ခြင်ခဲ့သည်မှစ၍ လက်အမှတ်ပညာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။
ခရစ် မပေါ်မီ အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကပင် တရုတ်လူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရားကျောင်းများ၌ လက်ဝါးပုံများတွင် လက်အမှတ်ကြောင်းများကို ထု လုပ်ထားခဲ့ကြလေသည်။
ထို့အတူပင် ဂျပန်၊ ပါးရှင်း၊ ဟိန္ဒူလူမျိုး တို့သည် လက်ပုံများကို ထုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံရှိ အိုဆာကာ ရဲတိုက်ကြီး တွင် ဂျပန်သူရဲကောင်း ဗိုလ်မှူးကြီးများ၏ လက်အမှတ် ပုံများနှင့် ယင်းတို့၏ ဝတ်စားတန်ဆာများကို ယနေ့တိုင် တွေ့မြင်နိုင် ပေသည်၊ ဟိန္ဒူလူမျိုး ရှေးပညာရှိကြီးများသည် လူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြန် အင်လက္ခဏာ အချိုးအစားကိုကြည့်၍ အကျင့်စာရိတ္တ ဆင်းရဲချမ်းသာ စသည်တို့ကို ဟောပြောခဲ့ကြလေသည်၊ ဤပညာရပ်များကိုပြသော သာမု ဒြိကကျမ်းများရေးသား၍ ထားခဲ့ကြလေသည်။
ဤသို့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ် အပိုင်းကို ခွဲခြားဟောဆိုရသော သာမုဒြိကကျမ်းများမှတစ်ဆင့် လက်ဝါးပြင် ကို ကြည့်ရသော ဟတ္ထရိကခေါ် လက်အမှတ်ပညာများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေ သည်။
ဗေဒင်ပညာအားဖြင့် အဆိုးအကောင်းစသည်တို့ကို တွက်ချက် ကြည့်ရှု ပြီးနောက်၊ လက်ဝါးပြင်တွင် လေ့လာမှတ်သားလာခဲ့ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသောအခါ လက်ဝါးပြင်ရှိ လက်အမှတ်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အဆိုးအကောင်းကို နားလည်လာကြလေသည်။
ပုံပမာ ဇာတာပြင်တွင် ကြာသပတေးဂြိုဟ်သည် ဥစ်၊ ကသစ်၊ တြိဂုဏ်းရခြင်း သို့မဟုတ် ကိန်းအိမ်၊ ဥပ္ပစ္စည်းအိမ်တွင်နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဥစ်နဝင်း စီးလျက် တြိကောဏအိမ်နေခြင်း စသည်တွေ့ရက ကြာသပတေးဂြိုဟ် အားကောင်းသည့်အတိုင်း လက်ဝါးပြင်တွင်ရှိသော ကြာသပတေးကွက် သည် အထူးပင်မြင့်မောက်တက်ကြွနေ၍ နှိပ်ကြည့်လျှင် တင်းမာ၍ အားရှိကြောင်း ပြနေပေသည်။
ဤသို့လျှင် ဗေဒင်နည်းအတိုင်း တနင်္ဂနွေ၊ တနင်္လာ စသောဂြိုဟ်များ၊ မိဿ ပြိဿ စသော ရာသီကွက်များ၊ လဆန်း လဆုတ် စသော တိထီများကိုပါ လက်ဝါးပြင်တွင် ကန့်သတ် ခွဲခြားပြထားသဖြင့် ဟိန္ဒူလက်အမှတ်ပညာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစုံ အလင်ဆုံးဖြတ်နေ၍ မှန်ကန်လှသည်။
အနောက်တိုင်း လက်အမှတ်ပညာမှာမူ မျက်မြင်လက်တွေ့ လေ့လာခဲ့ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
ပုံစံအားဖြင့် လူသတ်မှုကျူးလွန်သူတိုင်း၏ လက်အမှတ်ကို အနှစ် ၂ဝ ခန့် လေ့လာပြီးနောက် လူသတ်သူတိုင်းတွင် ထပ်တူ တူညီသော လက်အမှတ်များစွာကို တွေ့ရှိလာလေသည်။
နောင်အခါတွင် အခြားလူတစ်ဦး၌ ထိုလက်အမှတ်မျိုးပါလာလျှင် လူသတ်မှု ကျူးလွန်လိမ့်မည်ဟု ဟောဆိုခဲ့ရာ မုချမှန်ကန်ကြောင်း သိလာကြလေသည်။
ဤသို့ တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် ရှာဖွေတိုးတက်လာပေသည်။
သီဗြူလူမျိုးတို့၏ မူလလက်ဟောင်း သမ္မာကျမ်းစာ ဂျိုဗ (ယောဘ)ဝတ္ထု၊ အခန်း ၃၇၊ လက‡ာပိုဒ် ၇ ၌ ဤသို့ရေးပြထားပေသည်။
ထာဝရဘုရားသခင်သည် လူအားလုံးတို့အား မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို သိနိုင်စေရန် သားသမီးများ၏ လက်ဝါးပြင်တွင် လက်အမှတ်များကို ထားပေးတော် မူသည်ဤသို့ ရှေးခေတ်က စတင်ခဲ့သော လက်အမှတ်ပညာရပ်များသည် အီဂျစ်၊ ဂရိ၊ ရောမစသော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံကြီးများတွင် များစွာပင် ထွန်း ကားခဲ့လေသည်။
ရှေးဟောင်းသမိုင်းများကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သော် ဟစ္စပါနပ် သည် ဂရိလူမျိုးတို့ ဟားမီးနတ်သားအားရည်စူး၍ ဆောက်လုပ်ထားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် လက်အမှတ်ပညာကို ရွှေစာလုံးများဖြင့်ရေးထားသော ကျမ်း တစ်စောင်ကိုတွေ့ရရာ မြင့်မြတ်သောပညာရှင်တို့ ဂရုတစ်စိုက် ဖတ်ရှုသင့် သော ပညာရပ်တစ်ခုအဖြစ်ဖြင့် ဧကရာဇ်ဘုရင် အယ်လက်ဇန္ဒားအား ဆက်သခဲ့လေသည်။
ရောမစစ်သူကြီး ဂျူးလယပ်ဆီဇာသည် လက်အမှတ်ပညာကို ကောင်းစွာတတ်မြောက်ခဲ့လေသည်။
တစ်ရံရောအခါ နိုင်ငံခြားမှ မင်းသား တစ်ပါး လာရောက်ခစားစဉ် ထိုမင်းသား၏ လက်အမှတ်ကိုကြည့်၍ သင် ၏လက်အမှတ်တွင် မင်းသားအစစ်ဖြစ်သော အမှတ်မပါချေ။
လူလိမ်သာဖြစ်သည် ဟုဆိုကာ နှင်ထုတ်ခဲ့လေသည်။
ခရစ် ၁၅⁠၅၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် နန်းတက်ခဲ့ သော အဂ‡လန်ပြည့်ရှင် ဘုရင်မကြီး ပထမအယ်လစ်ဇဗက်သည် ၁၆၈ဝ ပြည့်နှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၇ ရက်နေ့တွင် နန်းသုံးဗေဒလက္ခဏာဆရာကြီး ဒေါက်တာ ဂျွန်းဒီးအား လက်အမှတ်ကြည့်စေရာ စပိန်နိုင်ငံကရန်ပြု၍ ရေ တပ်ကြီးဖြင့် လာရောက်တိုက်ခိုက်မည့်အကြောင်း ဟောပြောခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဘုရင်မကြီးသည် ချက်ချင်း ရေကြောင်းဗိုလ် ရောလီအား ခေါ်ယူ၍ မီးဖောင် မီးတင် သဘေ‡ာများစွာကို ပို့စမတ်မြို့တွင် အဆင်သင့် လုပ်ထားစေလေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် စပိန်နိုင်ငံမှ အာမာဒါရေတပ်ကြီး ချီ တက်လာ၍ အင်္ဂလန်ကို တိုက်ခိုက်သောအခါ အင်္ဂလန်က နိုင်လိုက်လေ သည်။
လက်အမှတ်ပညာသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး ပျံ့နှံ့လျက်ရှိ၍ ယင်း ပညာကို ပညာရှိကြီးများစွာတို့ လေ့လာလျက်ရှိကြသည်။
လက်အမှတ်ဟော ရန် မဟုတ်သေးသော်လည်း ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ စုံထောက်နှင့် ရဲဌာနများသည် လူဆိုးများ၏ လက်ဗွေပုံစံကို ယူထားခြင်းဖြင့် နောင်အခါ အလွယ်တကူ ထိုလူဆိုး၏အကြောင်းကို ယခင်က လက်ဗွေပုံစံနှင့် တိုက်ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိခဲ့ရာ ယခုအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးပင် အသုံးပြုလျက်ရှိကြသည်။
လူတိုးသန်း ပေါင်းများစွာရှိသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ လက်ဗွေများမှာ လုံးဝမတူ ကြချေ။
လက်မှတ်ဖတ်ရာတွင် လက်ဝါးပုံ၊ လက်ချောင်းကလေးများပုံကို ကြည့်၍ဖတ်ရသော လက်ပုံဖတ်ပညာနှင့် လက်အမှတ်အကြောင်းများကို ကြည့်၍ဖတ်ရသော လက်အမှတ်ကြောင်းဖတ်ပညာဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။
လက်ချောင်း လက်ဝါးပုံသဏ္ဌာန်များသည် လူတစ်ယောက်၏ မျိုးရိုးစရိုက်နှင့် ထူးခြားသည့် အရည်အချင်းများကိုပြသည်။
မြင်းတစ်ကောင် ကို မြင်လျှင်မြင်ခြင်းပင် ပြိုင်မြင်းဖြစ်မည်၊ ရထားဆွဲရသောမြင်းဖြစ်မည် စသည်ဖြင့် မြင်း၏ခြေတံ လက်တံကို မြင်ခြင်းဖြင့် ထိုးမြင်းသည် မည် သည့်အလုပ်လုပ်၍ မည်သည့်အဆင့်အတန်းတွင် နေရမည်ကို သိနိုင်သကဲ့ သို့ပင် လူတို့တွင်လည်း လက်ချောင်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မည်သည့် အဆင့်အတန်း အလုပ်အကိုင်တွင် လုပ်ကိုင်ရမည်၊ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမည်၊ စိတ်အလုပ်ကိုလုပ်ရမည် စသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။
ပုံပမာ တို တောင်းတုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများရှိသူမှာ ရှည်လျားလှပသော လက် ချောင်းရှိသူနှင့် လုံးဝမတူနိုင်ချေ။
ပထမပိုင်း လက်ပုံဖတ်နည်း။
လက်ပုံကို ခုနစ်မျိုးခွဲခြားထားပေသည်။
အောက်တန်းစား လက်မျိုး။
လေးထောင့်ပုံလက် သို့မဟုတ် အသုံးဝင်သောလက်မျိုး။
ငြုတ်ကျည်ပွေ့လက်ပုံ သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားထကြွသော လက်မျိုး။
ပညာရှာဖွေသူ လက်ပုံ၊ သို့မဟုတ် အဆစ်များကြီးထွားသော လက်မျိုး။
အရင်းတုတ်၍ အဖျားဖက် ချွန်းသွားသော လက်ပုံ သို့မဟုတ် လှပသော လက်မျိုး။
စိတ်ကူးယဉ်သူ့ လက်ပုံ သို့မဟုတ် စိတ်ကူးနှင့်သာ ပျော်မွေ့လွမ်းဆွတ်တတ်သည့် လက်မျိုး။
ရောနှောနေသော လက်ပုံ။
ယဉ်ကျေးသော လူမျိုးကြီးများတွင် အောက်တန်းစားလက်မျိုး အနည်းငယ်သာ တွေ့ရသည်။
များသောအားဖြင့် လက်ဖဝါးပုံနှင့် လက်ချောင်းပုံများ ရောနေသူများသည်။
(၁) အောက်တန်းစား လက်မျိုး လက်ဝါးသည် ထူထဲ၍ လက်ချောင်းများ တုတ်တို⁠တိုရှိ၏။
အရုပ်ဆိုးပုံရသည်။
လက်သည်းများမှာလည်း အရုပ်ဆိုး လှသည်။
လက်မသည် အထူးပင်တုတ်တိုသည်။
ဤလက်မျိုးမှာ လူဖြစ်ရုံမျှသာရှိသည်။
စားသောက်အိပ်လျက် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကိုင်ခြင်းမှတစ်ပါး မည်သည့်ပညာကိုမျှ ဝါသနာမထုံချေ။
စဉ်းစားဉာာဏ်မရှိ၊ တိရစ္ဆာန်လောကနှင့် အနီးဆုံးပင်ဖြစ်သည်။
လက်အမှတ် ကြောင်း နှစ်ကြောင်း၊ သုံးကြောင်းပါရှိသည်။
(၂) လေးထောင့်ပုံလက် သို့မဟုတ် လက်တွေ့လုပ်ကိုင်တတ်သော လက်မျိုး မှာ လက်ဝါးသည် လေးထောင့်ပုံဖြစ်၍ လက်ချောင်းကလေးများ၏ အရင်း နှင့် ထိပ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ လက်သည်းများသည်လည်းကောင်း လေး ထောင့်ပုံရှိသည်။
သတိ ဝီရိယရှိ၍ လက်တွေ့လုပ်ကိုင်တတ်သူဖြစ်သည်။
စည်းကမ်းစနစ်ကြီး၍ တရားဥပဒေကို ရိုသေသူဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် စီးပွားရေး အလုပ်အကိုင်တွင် လုပ်ကိုင်သူများဖြစ်သည်။
(၃) ငြုတ်ကျည်ပွေ့လက်ပုံ မှာ လက်ချောင်းကလေးများသည် အဖျားတွင် ငြုတ်ကျည်ပွေ့ကဲ့သို့ ကား၍ထုတ်နေသည်။
လက်ဝါးသည် အရင်းဖက်ကဖြစ် စေ၊ အဖျားဖက်ကဖြစ်စေ ပို၍ကျယ်ပြန့်ကာ ကားနေသည်။
အမြဲတစေ လှုပ် ရှားထကြွခြင်း၊ အသစ်အဆန်း တီထွင်လိုခြင်း၊ ခွန်အားဗလကြီးခြင်း၊ လွတ် လပ်မှုကို ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းကိုပြသည်။
အင်ဂျင်နီယာကြီးများ၊ ကမ္ဘာလှည့် သူများ၊ အသစ်အဆန်း ပညာရပ်များကို တီထွင်သူများပင်ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အလုပ်လုပ်စေကာမူ ရှေးစနစ်များကို ချိုးဖျက်၍ အသစ်အဆန်း စတင်တီထွင်သူဖြစ်လာသည်။
(၄) ပညာရှာဖွေသူ၏ လက်ပုံ မှာ လက်ဝါးသည်ရှည်လျား၏။
လက်ချောင်း များသည် ရှည်လျား၍ အဆစ်များတွင် အရိုးများကြီးကား ထွက်နေသည့်ပြင် လက်သည်းများမှာ ရှည်လျားသည်။
လောကီစည်းစိမ်ဥစ္စာထက် ပညာရပ်များ ကိုသာ နက်နဲစွာ ရှာဖွေလိုက်စားသူဖြစ်သည်။
စီးပွားရေးသမား မဟုတ်ချေ။
ရှေးဟောင်းကမ္ပည်းကျောက်စာ ရှာဖွေသူများ၊ သဘာဝတ္ထဗေဒ (ဒဿနိက ဗေဒ) ပါမောက္ခများ၊ တက္ကသိုလ်ရှိ ပါမောက္ခကြီးများ၊ ဓာတုဗေဒ၊ ရုက္ခ ဗေဒ စသည်တွင် ထူးချွန်သူများ၊ စာကြီးပေကြီးများကို ရေးသားသူများတွင် တွေ့ရသည်။
သူတော်ကောင်း ရဟန်းတို့၏ လက်ပုံမျိုးပင်ဖြစ်သည်။
(၅) အရင်းတုတ်၍ အဖျားဖက်ချွန်သွားသော လက်ပုံမျိုး မှာ လက်ချောင်း ကလေးများသည် အရင်းပိုင်းတွင် ပြည့်ဖြိုးတုတ်ဝလျက် လက်ဖျားအထိ သေးသွယ်သွားသည်။
လက်ဝါးသည် ပြည့်ဖြိုး၍နူးညံ့သည်။
အပေါင်း အသင်းများသည်၊ စိတ်မြန်သည်၊ ကြေလွယ်သည်။
စိတ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်သလို ပြုမူတတ်သည်။
စားသောက်ပွဲ၊ ကပွဲများကိုနှစ်သက်သည်။
ပန်းချီ၊ တူရိယာ စသောပညာများကို အထူးပင် ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
သို့ ရာတွင် ဇွဲမရှိတတ်ချေ။
အပြောကောင်းသည်။
လူချစ်လူခင်ပေါသည်။
အများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် နာမည်ကျော် အလုပ်အကိုင်များတွင် လုပ်ကိုင် ရသူဖြစ်သည်။
(၆) စိတ်ကူးယဉ်သူ၏ လက်ပုံမှာ လက်ချောင်းကလေးများ သည် သေးသွယ် ရှည်လျားချောမွတ်နေ၏။
လက်ဖျားကလေးများချွန်၍ လက်သည်းမှာလည်း ရှည်လျားလျက် အရင်းအဖျားဖက်တွင် ဝိုင်းချွန်နေသည်။
အလွန်လှပသည့် လက်ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် လောကီအလုပ်များနှင့်မသင့်တော်။
စိတ်ကူးယဉ်နေ သူများသာဖြစ်သည်။
စိတ်သဘော နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သည်းခံတတ်သည်။
သူ တစ်ပါးကို ယုံလွယ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတစ်ပါး၏ အလိမ်ကိုခံရ၍ ပျက် စီးတတ်လေသည်။
အယူဝါဒတွင် အထူးယုံကြည်၍ ကံကို ယိုးမယ်ဖွဲ့လျက် စိတ်ကူးယဉ်တတ်သဖြင့် လောကီကြီးပွားရေးတွင် တိုးတက်ပြိုင်ဆိုင် လုပ် ကိုင်လိုစိတ်မရှိချေ။
မှော်အတတ်၊ နတ်ဝင်သည်၊ မျက်လှည့် စသောပညာ များကို စွဲလမ်းတတ်သူဖြစ်သည်။
များသောအားဖြင့် မိန်းမများတွင် တွေ့ရ သည်။
လူ့ဘောင်ကို ပယ်ခွာကာ သူတော်သူမြတ်လုပ်၍ဖြစ်စေ၊ လူ့ကိစ္စကို ပယ်ခွာ၍ဖြစ်စေ လူ့ဘဝကို စွန့်ခွာတတ်သူများဖြစ်သည်။
ယခုခေတ်တွင် ဤလက်မျိုး ရှားပါးလှပေသည်။
အနီးစပ်ဆုံးတူသည့် လက်များသာ တွေ့ရ သည်။
(၇) ရောနှောနေသောလက် မှာ အထက်ပါ လက်မျိုးအားလုံးရောစပ်နေသည့် လက်ပုံပင်ဖြစ်သည်။
လက်တစ်ချောင်းသည် အဖျားချွန်၍ တစ်ချောင်းမှာ အဖျားတုတ်လျက် ငြုတ်ကျည်ပွေ့ပုံ စသည်ဖြင့် ကွဲပြားနေသည့် လက် ပင်ဖြစ်သည်။
အစစအရာရာ တတ်မြောက်သူဖြစ်သော်လည်း အလုပ်အကိုင် မကြာခဏ ပြောင်းလွဲတတ်သဖြင့် ပျက်စီးတတ်သည်။
လူ့ဘဝ၏ ဆင်းရဲ ချမ်းသာကို ဂရုမစိုက်တတ်ချေ။
ဖြစ်သလိုနေတတ်သော သူမျိုးပင်ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အလုပ် မည်သည့်အခြေတွင် လုပ်ကိုင်နေထိုင်ရစေကာမူ အလွယ် တကူပင် နေနိုင်သူပင်ဖြစ်သည်။
ဤသို့လျှင် လက်ခုနစ်မျိုး ခွဲခြားထားစေကာမူ လက်ဝါးသည် လေးထောင့်ဖြစ်၍ လက်ချောင်းသည် ပညာရှာသူလက်ချောင်း သို့မဟုတ် လှပသည့် လက်ချောင်းများဖြစ်နေမူ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပြောင်းသွားလေ သည်။
ထို့ပြင် လက်ဝါးတွင်ရှိသည့် လက်အမှတ်ကြောင်းများနှင့် ပေါင်းစပ် ယူမှသာ အမှန်ကိုရနိုင်ပေသည်။
ဒုတိယပိုင်း လက်အမှတ်ကြောင်းဖတ်နည်း လက်ဝါးပြင်ရှိ လက်အမှတ်ကြောင်း များမှာ လက်ပုံစံအနေအထားထက်ပင် နက်နဲကျယ်ဝန်းလှသည်။
လက် အမှတ်ကြောင်းတိုင်း၏ စပုံ၊ ဆုံးပုံ၊ ကွေ့ကောက်ပုံ၊ လမ်းကြောင်းခွဲသွားပုံ စသည်ဖြင့် အထူးပင် အဓိပ္ပာယ်ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။
အရေးအကြီးဆုံး လက်အမှတ်ကြောင်းများမှာ - အသက်နှင့်ဆိုင်သည့် လမ်းကြောင်း၊ အာယုလေခ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဆိုင်သည့် လမ်းကြောင်း၊ ဉာာဏလေခ၊ နှလုံးသားမေတ္တာနှင့် ဆိုင်သော လမ်းကြောင်း၊ ဟဒယ လေခ၊ ကံကြမ္မာနှင့် ဆိုင်သော လမ်းကြောင်း၊ ကမ္မလေခ၊ အောင်မြင်ကြီးပွား ထွန်းကားခြင်းနှင့် ဆိုင်သော လမ်းကြောင်း၊ ဇေယျ လေခ၊ အနာရောဂါ ပြသော လမ်းကြောင်း၊ ရောဂလေခ၊ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကိုပြသော လမ်းကြောင်း၊ ဝိဝါဟလေခ တို့ပင် ဖြစ်သည်။
(၁) အာယုလေခသည် လက်ညှိုး၏ အောက်နားမှလက်မရင်းကို ပတ်ဝိုင်း၍ လက်ဝါးအောက်ပိုင်းဆီသို့ ဆင်းသွားသောလမ်းကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
လူ့ ဘဝ၏ အခြေအနေသဘောထားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏သန်စွမ်းခြင်း၊ အားနည်း ခြင်း၊ အသက်တိုခြင်း ရှည်ခြင်းကိုပြသည်။
သာမန်အားဖြင့် လူ၏ သက် တမ်းကိုပြသည်။
သို့ရာတွင် အခြားလမ်းကြောင်းများကြောင့်လည်း သေ တတ်ပေသေးသည်။
(၂) ဉာဏလေခမှာ လက်ည|ိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားမှ လက်ဝါးကို ကန့် လန့်ဖြတ်၍ လက်ဖဝါး၏အလယ်တွင် ဘေးဘက်ဆီသို့သွားသော လမ်း ကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
လူတစ်ဦး၏ ပညာ၊ စိတ်ကူးဉာာဏ်၊ စိတ်နေသဘော ထား၊ အကျင့်စာရိတ္တ၊ လူ့ဘဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပြသည်။
အရေးအကြီးဆုံး လက်အမှတ်ကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထိုသူ့ဦးနှောက်၏ အသုံးချမည့် လုပ်ငန်း နှင့် အဆင့်အတန်းကို သေချာစွာပြလျက်ရှိသည်။
ဦးနှောက်နှင့်ဆိုင်သည့် တိုးတက်မှု ထိခိုက်မှုကိုပြသည်။
(၃) ဟဒယလေခမှာ လက်ည|ိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားမှ လက်ချောင်းများ အနီးဆုံးနေရာတွင် လက်ဝါး၏ ဘေးဘက်သို့သွားသော လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုလမ်းကြောင်းသည် ကာမဂုဏ် တဏှာရာဂနှင့် မစပ်လျဉ်း သည့် သန့်ရှင်းသော ချစ်မေတ္တာစိတ်ထား၏ အနည်းအများ၊ သစ္စာရှိ မရှိ၊ လူချစ်လူခင် ပေါ မပေါ ကိုပြသည်။
နှလုံးနှင့်ဆိုင်သော ရောဂါအကြောင်း ကိုလည်းပြသည်။
(၄) ကမ္မလေခမှာ လက်ကောက်ဝတ်ဆီမှ လက်ဝါးအလယ်တွင် စတင်၍ အထက်ဘက် လက်ခလယ်ဆီသို့ တက်သွားသော လမ်းကြောင်းပင်ဖြစ် သည်။
လူတစ်ယောက်၏ စီးပွားရေး၊ စစ်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှု၊ ဆုံရှုံးမှု၊ ကံကောင်းမှု၊ ကံဆိုးမှုများနှင့် ငါးတည်းဟူသောစိတ်ဖြင့် ကြိုးစားလုပ်ကိုင် လျက်အရာရာ တိုးတက်မှုကို ကြိုးစားလေ့ရှိသော လက်အမှတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအမှတ် ပါရုံမျှဖြင့်ကား ချမ်းသာသူ တစ်ထစ်ချ မဖြစ်နိုင်ချေ။
(၅) ဗေယျလေခမှာ လက်သူကြွယ်ဆီသို့ လက်ဝါးပြင်မှတက်သွားသော လမ်းကြောင်းပငြ်ဖစ်သည်။
တချို့မှာ လက်ဝါးအရင်းကစ၍တက်သည်။
တချို့မှာ လက်ဝါးအလယ်လောက်မှပေါ်လာ၍ လက်သူကြွယ်ဆီသို့ တက် သွားသည်။
တချို့မှာ ကမ္မလေခ၊ ဟဒယလေခမှ ပေါ်ထွက်လာလျက် လက် သူကြွယ်ဆီသို့ တက်သွားသည်။
ထင်ပေါ်ကျော်စောခြင်း၊ ငွေကြေးချမ်းသာ ခြင်း၊ ရာထူးဂုဏ်ထူးနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကိုပြသည်။
အချုပ်အားဖြင့် မိမိရည် ရွယ်သည့်ဆန္ဒအတိုင်း အကျိုးပေးခြင်းကိုပြသည်။
ဤဇေယျလေခပါခဲ့လျှင် အောက်တန်းစားတောသားပင်ဖြစ်စေ တစ်နေ့တွင် ကြီးပွားထွန်းကားလာရ မည် မုချပင်ဖြစ်သည်။
(၆) ရောဂလေခမှာ လက်ဝါးအရင်းဘက်သို့ လက်သန်းဆီမှ ဆင်းသက်သွား သော လမ်းကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
အနာရောဂါမျိုး အကြောင်းကိုပြ၍ စိတ် တွင်ခံစားတွေ့ကြုံရသော အာရုံကြောများအကြောင်းကိုပါပြသည်။
လူတစ် ယောက်၏ ကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း တိုးတက်ထင်ရှားလာ ခြင်း၊ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း စသည်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလွဲတတ် ဆုံးသော လက်အမှတ်ကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
(၇) ဝိဝါဟလေခမှာ လက်သန်းရင်းနှင့် ဟဒယလေခစပ်ကြားတွင် လက် ဖနောင့်ဘက်၌ ထင်နေသည့် လမ်းကြောင်းတိုများဖြစ်သည်။
ထိုလမ်း ကြောင်းများရှိသည့် အချိန်ကာလတွင် လက်မထပ်စေကာမူ လက်ထပ် လောက်အောင် အချစ်ကိစ္စ၊ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများ ပေါ်ပေါက်ခြင်းကိုပြ သည်။
အထင်ရှားဆုံး၊ အရှည်လျားဆုံး လမ်းကြောင်းသာလျှင် အိမ်ထောင် ပြုသည့်လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင်ရေးတွင် ဤလမ်းကြောင်းအပြင် အခြားများစွာသော လမ်းကြောင်းများကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်ယူရသည်။
ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးလှသော လမ်းကြောင်းကြီးများအပြင် ဒုတိယ အရေးကြီးသော လမ်းကြောင်းများမှာ အသက်ရှည်ရန် အထောက်အပံ့ ပေးသော အာယူလေခကလေး၊ အလွန်အမင်းချစ်ခင်တတ်၍ အနုပညာ ကို စိတ်ဝင်စားသော သောကြာခါးစီးလမ်းကြောင်း၊ သူတစ်ပါးအား သတ်ဖြတ်လိုခြင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် သတ်သေလိုခြင်း၊ မိုက်မဲခြင်းများကိုပြ သော စနေကွင်းလမ်းကြောင်း၊ ကျန်းမာရေး အားကောင်း မကောင်းပြသော လက်ကောက်ဝတ်နေရာရှိ လက်ကောက်ပုံ လက်အမှတ်တန်းသုံး ကြောင်း၊ အာရုံငါးပါးကို လိုက်စားခုံမင်ကြောင်းကိုပြသော ကာမဂုဏ် လမ်းကြောင်း၊ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်မည့် ကိစ္စမှန်သမျှကို စိတ်တွင် ကြိုတင် သိမြင်တတ်၍ နတ်မျက်စိ၊ နတ်နားရဘိသကဲ့သို့ အမှန်ကို ကြိုတင်ထင်မြင် တတ်သော နိမိတ်ပြလမ်းကြောင်း၊ နက်နဲခက်ခဲသော စိတ်ပညာ၊ လက္ခဏာဗေဒင်၊ မှော်အတတ်၊ အဘိဓမ္မာစသည့် စိန္တာမယပညာများကို လေ့လာလိုက်စားလိုစိတ်ကိုပြသော စိန္တာမယကြက်ခြေ၊ နက်နဲခက်ခဲ သော စိတ်ပညာ၊ မှော်အတတ်၊ လက္ခဏာဗေဒင် စသည်များကို တကယ်ပင် လေ့လာပြီးနောက် ထူးခြားစွာ တတ်မြောက်နိုင်သည့် စိန္တာမယဂုရုလမ်း ကြောင်းများပင်ဖြစ်ပေသည်။
ဤသည်တို့အပြင် သေးငယ်သော်လည်း အဆိုးအကောင်းကို ပေး နိုင်သော လက်အမှတ်အသားများရှိသေးသည်။
ယင်းတို့မှာ သားသမီးနှင့် ဆိုင်သော လက်အမှတ်၊ ကြယ်သဏ္ဌာန်၊ လေးထောင့်သဏ္ဌာန်၊ ကျွန်း သဏ္ဌာန်၊ စက်ဝိုင်းသဏ္ဌာန်၊ မှိန်းသဏ္ဌာန်၊ သံဆန်ကာအကွက်သဏ္ဌာန်၊ ကြက်ခြေသဏ္ဌာန်၊ နိုင်ငံခြားခရီးသွားရတတ်သည့် လက်အမှတ်၊ ထိခိုက် ရှနာတတ်သည့် လက်အမှတ် စသည်ဖြင့် များစွာပင်ရှိသေးသည်။
အထက်ပါ လက်အမှတ်များကဲ့သို့ပင် အရေးပါသော အခြားလက် အမှတ်များရှိသေးသည်။
ယင်းတို့မှာ လက်ဝါးပြင်ရှိ ဂြိုဟ်ခုံများဖြစ်သည်။
လက်ဝါးပြင်ကိုကြည့်က အချို့နေရာများ ဖောင်းကြွတက်နေသော မို့မောက် သည့် နေရာများကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
လက်အမှတ်ပညာသည် ဗေဒင်ပညာမှ ပေါက်ဖွားလာသည့်အတိုင်း ဤမို့မောက်နေသည့်နေရာများကို တနဂ‡နွေမှ စနေအထိ ဂြိုဟ်တို့အုပ်စိုးရာနေရာဟု အသိအမှတ်ပြု၍ ထိုဂြိုဟ်တို့အစိုးရရာ ဂြိုဟ်ခုံများဟု ခေါ်ဆိုပိုင်းခြားထားလေသည်။
(၁) လက်ည|ိုးရင်းအောက်ခြေတွင် ကြာသပတေးဂြိုဟ်ခုံရှိသည်။
ထိုနေရာ မြင့်မောက်၍အားကောင်လျှင် 0x100သဇာအာဏာအလိုရှိခြင်း၊ ခေါင်း ဆောင်နိုင်ခြင်း၊ ကြီးမြင့်ထင်ပေါ်လိုခြင်းကိုပြသည်။
ထိုနေရာ နိမ့်ခွက်၍ အားမရှိလျှင် အထက်ပါကောင်းကျိုးများ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်ဖြစ်သည်။
ကြီးမြင့်ထင်ပေါ်လိုခြင်းမရှိ၊ ရှေ့သွားခေါင်းဆောင် မလုပ်လိုသည့် အောက် ကျစိတ်မျိုးရှိသည်။
(၂) စနေဂြိုဟ်ခုံမှာ လက်ခလယ်၏အောက်ခြေရှိ ဖောင်းကြွနေ သော နေရာပင်ဖြစ်သည်။
ထိုစနေဂြိုဟ်ခုံ ဖောင်းကြွကြီးမား၍ အားရှိနေ လျှင် တစ်ကိုယ်တည်းနေလိုခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်စွာနေတတ်ခြင်း၊ သတိရှိခြင်း၊ အလုပ်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်တတ်ခြင်း၊ အယူဝါဒဆိုင်ရာကဗျာ လက‡ာများကို နှစ်သက်ခြင်းများ ရှိကြောင်းပြသည်။
အားမရှိနိမ့်ခွက်နေလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက် အဓိပ္ပာယ်ယူရသည်။
(၃) တနဂ‡နွေဂြိုဟ်ခုံမှာ လက်သူကြွယ်၏အောက်ခြေရှိ ဖောင်းကြွ နေသောနေရာပင်ဖြစ်သည်။
ထိုဂြိုဟ်ခုံအားရှိလျှင် လှပသောအရာဟူသမျှကို ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်း၊ ပန်းချီ၊ ပန်းပု၊ အနုပညာစာပေ စသည်တို့ကို မြတ်နိုး ခြင်း၊ စိတ်သဘောထားကြီး၍ ပျော်ပျော်နေတတ်ခြင်း၊ ချစ်ခင်သူ မိတ်ဆွေ ပေါများ၍ ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းကိုပြသည်။
အားမရှိ၍ခွက်နေလျှင် ဆန့်ကျင် ဘက် အဓိပ္ပာယ်ယူရသည်။
(၄) ဗုဒ္ဓဟူးဂြိုဟ်ခုံမှာ လက်သန်း၏ အောက်ခြေရှိ ဖောင်းကြွနေ သော နေရာပင်ဖြစ်သည်။
ထိုဂြိုဟ်ခုံအားရှိလျှင် ဖြတ်ထိုးဉာာဏ်ကောင်းခြင်း၊ စကားပြောကောင်းခြင်း၊ သိပ္ပံပညာ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး စသည်တွင် အောင်မြင်ထွန်းကားနိုင်ခြင်း စသည်ကိုပြသည်။
ထိုဂြိုဟ်ခုံအားရှိသော်လည်း အခြားလက္ခဏာများက အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းကြောင်းပြလျှင် လူလိမ်၊ သူခိုး၊ ခါးပိုက်နှိုက် ဖြစ်တတ်သည်။
(၅) သောကြာဂြိုဟ်ခုံမှာ လက်မ၏ တတိယအဆစ်နေရာပင်ဖြစ် သည်။
အလွန်အမင်း မြင့်မောက်ခြင်းမရှိဘဲ သင့်တင့်ရုံမြင့်မောက်ပါက ချစ် ခင်တတ်ခြင်း၊ ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်ခြင်း၊ စိတ်ထားကောင်းမြတ်ခြင်း၊ အလှ အပနှင့် တူရိယာကို နှစ်သက်မြတ်နိုးခြင်း၊ ချစ်ခင်သူပေါခြင်းကိုပြသည်။