kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အပူချိန် ၁၄၅ဒီဂရီဖာရင်ဟိုက်သို့ရောက်သောအခါ မကြာမကြာ မွှေပေးရ၏။
ဤပူချိန်ကို ၁၆ဝဒီဂရီဖာရင်ဟိုက်အထိ ထားပေးပြန်သည်။
ထိုအခါ ဝေါ့ခေါ် မုယောပင်ပေါက်ရည် ရရှိလာလေသည်။
ထိုအရည်ကိုငှဲ့၍ ယူထားလိုက်၏။
ထိုနောက် မုယောပင်ပေါက်ရည်ကဲ့သို့ ဗြစ်ရည်ခတ် ဆေးနွယ်ပင်မှ အပွင့်ခြောက်များကိုထည့်၍ တစ်နာရီမှ ခြောက်နာရီအထိချက်ရသည်။
မုယောပင်ပေါက်ရည် ဂါလံ ၁ဝဝ တွင် ဗြစ်ရည်ခတ်ဆေးနွယ်ပွင့်ခြောက် တစ်ပေါင်မှ ၁၂ပေါင်အထိ ရောပေးနိုင်သည်။
ချက်ပြီးသော မုယောပင်ပေါက်ရည်ကိုအအေးခံပြီးလျှင် ကစော်ဖောက်ရန် စည်များတွင်ထည့်ထားလေသည်။
ထိုနောက်မုယောပင်ပေါက်ရည် ဂါလံ ၁ဝဝ တွင် တဆေး ငါးပေါင်ခန့်ထည့်၍ ရက်အနည်းငယ်မျှ ကြာအောင်ကစော်ဖောက်ထားလေသည်။
အပေါ်ယံတက်လာသော တဆေးကို ခပ်ပစ်ပြီးနောက်ကျန်သော အရည်ကား ဗြစ်ရည်ပင်ဖြစ်လေသည်။
ထိုနောက်ပုလင်းများတွင် မထည့်မီစည်ကြီးများတွင်ထည့်၍ နှစ်ချို့အောင်သိုလှောင်ထားတော့၏။
ဝိုင် ဝိုင်အရက်သည်စပျစ်သီးနှင့် အခြားအသီးများမှရသော အရည်ကို ကစော်ဖောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပြုလုပ်ပုံ စပျစ်သီးများကို အစေ့မကြေအောင်လှိမ့်တုံးနှစ်ခုဖြင့် ခြေပြီးလျှင်အရည်ကို ထုတ်ယူ၏၊ ထိုအရည်ကို ကစော်ပေါက်လာအောင် ရက်ပေါင်း အတော်ကြာထားသောအခါ ဝိုင်အရက်ဖြစ်လာလေသည်။
ဝိုင်အရက်တွင် မူးယစ်စေသော အရက်ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်မှ ၁၄ အထိ ပါဝင်လေသည်။
ဝိုင်အရက်သည်ပထမတွင် ပြင်သစ်၊ အီတလီ၊ ဂျာမနီ၊ ဟန်ဂေရီ၊ စပိန်နှင့်ပေါ်တူဂီနိုင်ငံများတွင် အလွန်ကျော်ကြားခဲ့သည်။
အရက် https://my.wikipedia.org/wiki/%E1%80%A1%E1%80%9B%E1%80%80%E1%80%BA ပေါင်းချွေးခံယူရသောသေရည်သေရက်များသည် တရုတ်လူမျိုးများက စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။
တရုတ်လူမျိုးတို့သည် ဆန်မှအလွန်ပြင်းသော သေရည်ကို ခရစ်မပေါ်မီကပင်ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
မြန်မာလူမျိုးတို့ ချက်လုပ်သည့်အရက်များမှာ အထူးသဖြင့် ကောက်ညှင်းနှင့် ထန်းလျက်တို့ကို ကစော်ဖောက်၍ ပေါင်းခံယူသော အရက်များဖြစ်ကြသည်။
ဝီစကီနှင့်ဗရန်ဒီအရက်များသည် ဥရောပတိုက်တွင် ပထမဆုံးပေါင်းခံယူသော သေရည်များဖြစ်ကြသည်။
ဗရန်ဒီ ဗရန်ဒီအရက်သည် ဝိုင်အရက်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် စပျစ်သီး၊ ပန်းသီး၊ သစ်သော့သီးစသော အသီးများ၏အရည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပေါင်းခံယူသော သေရည်ဖြစ်သည်။
ဗရန်ဒီတွင်မူးယစ်စေသောအရက် ရာခိုင်နှုန်း ၄၅မှ ၅၅အထိပါသည်။
ဝီစကီ ဝီစကီအရက်သည်ပြောင်း၊ မုယော၊ ဂျုံ၊ ရိုင်းစပါး စသော ကောက်နှံများ၏ ကစော်ဖောက်ပြီးသော အရည်ကိုပေါင်းခံယူသောအရက်ဖြစ်သည်။
ယင်းတွင်မူးယစ်စေသောအရက်ရာခိုင်နှုန်း ၄ဝမှ၅၄အထိပါဝင်သည်။
ဝီစကီအရက်ကို ၁၂ ရာစုနှစ်က အိုင်ယာလန်နှင့် စကော့တလန်ပြည်များတွင် ပထမဆုံးပြုလုပ်ကြသည်။
ရမ်အရက်ကိုရှေးအခါကတည်းကပင် ကြံနှင့်ဆန်မှ ပေါင်းခံယူကြသည်။
ကစော် ဖော်ပြခဲ့သောပြင်းသောအရက်များအပြင် လှော်ဇာရည်၊ စိမ်ရည်စသည့်ရိုးရိုး တဆေးဖြင့် ကစော်ဖောက်ပြီး ပြုပြင်ယူသော ကစော်များလည်းရှိသည်။
ထန်းရည်၊ ဓနိရည် ထို့ပြင်ထန်းရည်၊ ဓနိရည်စသော သစ်ပင်မှသဘာဝအလျောက် ထွက်သည့် ချိုမြိန်သောအရည်ကို မူးယစ်စေတတ်သော သေရည် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလည်းပြုပြင်ထားသည့် သေစာများလည်းရှိပေသေးသည်။
အာနိသင် အရက်သေစာသောက်စားခြင်းသည် လူ့အသိဉာဏ်ကိုယုတ်လျော့စေ၍ ပညာအမြော်အမြင် ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းကွာစေရကား မျက်မှောက်လောက၌ ရာဇဝတ်မှုအမျိုးမျိုး ကျူးလွန်အောင် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။
အရက်သေစာ သောက်လိုက်သောအခါ ဦးနှောက်ကြောများကို တိုက်ရိုက်သွား၍ ထိခိုက်သည့်ပြင် နှလုံးသားနှင့်တကွ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားနှင့်အကြောတို့ကို အားလျော့စေသဖြင့် ကျန်းမာရေး ကိုလည်းများစွာ ထိခိုက်စေလေသည်။
သေရည်သေရက်သောက်စား မူးယစ်သောသူသည် မျက်မှောက် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌ ဥစ္စာဆုတ်ယုတ်ခြင်း၊ ငြင်းခုံများခြင်း၊ ရောဂါထူပြောခြင်း၊ အကျော်အစော မရှိခြင်း၊ အင်္ဂါမစုံခြင်း၊ ပညာနည်းခြင်းစသည့် အပြစ်ခြောက်ပါးကို လက်ငင်းခံစားရသည်။
သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ ငရဲကြီး ငရဲငယ်တို့တွင်ခံရခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ရခြင်း၊ ပြိတ္တာဖြစ်ရခြင်း၊ အကယ်၍လူ့ပြည် လောက၌ လူဖြစ်ပါသော်လည်း ရူးသွပ်ရခြင်း၊ စိတ်မတည်တံ့ဘဲ ပျံ့လွင့်သောစိတ်ရှိခြင်း၊ ဆွံ့အခြင်း၊ ထစ်ငေါ့ခြင်း၊ ပါးစပ်မှ အရည်ယိုကျခြင်း ငယ်စဉ်ကပင်မိုက်မဲတွေဝေခြင်းများ ဖြစ်ရကြောင်းဘုရားရှင် ဟောတော်မူခဲ့လေသည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) Category:မူးယစ်ဆေးဝါး။
သိပ္ပံပညာရပ်များသည် အစဉ်တိုးတက်နေလေရကား စက်ကရိယာများလည်း အမျိုးမျိုးကြံစည်တီထွင် လျက်ရှိကြလေသည်။
ရှေးအခါက အလုပ်သမားပေါင်းမြောက်မြားစွာ ကို အသုံးပြုပြီး သယ်ယူ ရွှေ့ပြောင်းရသောပစ္စည်းများကို ယခုအခါ သယ်စက်တင် စက်များဖြင့် အလွယ်တကူ သယ်ယူရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်လည်းနည်း၊ စရိတ်လည်းနည်း၊ လူလည်းအနည်း ငယ်နှင့်မပင်မပန်း လုပ်ကိုင်သွားလာနိုင်ပြီဖြစ်လေသည်။
သယ်စက်ကိုတပြင်တည်းရှိ ပစ္စည်းများတစ်နေ ရာမှတစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုသည့် အခါတွင်အသုံးပြု၍ တင်စက်ကိုကား အနိမ့်တွင်ရှိသော ပစ္စည်းများကို အမြင့်သို့တင်လိုသည့်အခါ အသုံးပြုလေသည်။
ဆန်စက်ကြီးများတွင် စပါးများကို အောက်မှ အထက် အထပ်ထပ်သို့ တင်ပို့ရာတွင် တင်စက်များဖြင့် သယ်ယူ တင်ပို့ကြလေသည်။
အမြင့်သို့ကုန်ပစ္စည်းများကို ဤသို့တင်ပို့သည့် တင်စက်များအပြင် အထပ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာရှိသည့် အဆောက်အအုံကြီးများတွင်နေထိုင်သူများအား သွားလိုသည့် အထပ်များသို့ ပို့ပေးနိုင်သောဓာတ် လှေကားတစ်မျိုးလည်း ရှိသေး၏။
ထိုဓာတ်လှေကားများသည် လျပ်စစ်ဓာတ်အားဖြင့် လူများကို တင်ပို့လျက်ရှိလေသည်။
အချို့သောနိုင်ငံကြီးများရှိ မြို့ကြီးများတွင် မြေအောက်၌ ဓာတ်ရထားလမ်းများဖောက်၍ တွဲဆက်ဓာတ်ရထားများ သွားလာလျက်ရှိသည်။
ထိုမြေအောက်ဓာတ်ရထားများမှ သာမန်မြေပြင်ပေါ်သို့ တက်လိုသော အခါများတွင် တက်လာသူသည် လှေကားထစ်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ရန်မျှသာ ဖြစ်ပြီးလျှင် ဓာတ်အားဖြင့် ထိုလှေကားသည် အပေါ်သို့တက်လာလေသည်။
မြေမျက်နှာပြင်သို့ ရောက်သော အခါမှသာလျှင်ခြေကို လှမ်းကာ လိုရာသို့သွားနိ်ုင်ကြလေသည်။
ထိုကဲ့သို့သောလှေကားများကို လှေကားရှင်(အက်စကားလေးတာ)ဟုခေါ်ကြသည်။
( ဓာတ်လှေကား·။
) မျက်နှာပြင်တစ်ပြင်တည်း၌ရှိသော ပစ္စည်းများကို တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ပို့ရာတွင်အသုံးပြုသည့် သယ်စက်များသည် သယ်ပို့လိုသည့်ပစ္စည်းကို လိုက်၍ ပုံအမျိုးမျိုးရှိကြ၏။
အများအပြားအသုံးပြုသည့် ပုံတစ်မျိုးမှာ အဆက်မပြတ်သွားနေသော သားရေပတ်ပါရှိသည့် ပုံမျိုးဖြစ်သည်။
ထိုသားရေပတ်သည် တစ်ဖက်စွန်းတွင် စက်သီးကဲ့သို့လည်နေသောဘီးနှင့် အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် သားရေပတ်ထွက် မသွားနိုင်ရန် ထိန်းထားသော ဘီးများပေါ်တွင် သွားလျက်ရှိလေသည်။
သယ်ယူလိုသောပစ္စည်းများကို အထိန်းဘီးဘက်မှတင်၍ အခြားစက်သီးဘီးဘက်မှ ချယူနိုင်လေသည်။
သားရေပတ်ကိုစက်သီးဘီး နှင့်အထိန်းဘီးများ အကြားရှိ ဒလိမ့်တုံးများဖြင့် ထိန်းထားသည့်ပြင် မြောင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်အောင်လည်း ပြုလုပ်ထားသေးသည်။
ထိုကဲ့သို့ပြုလုပ်ထားသဖြင့် တင်လိုက်သည့် ပစ္စည်းများသည် ကျနိုင်တော့ မည်မဟုတ်ချေ။
ကုန်များချပြီး၍ သားရေပတ် ပြန်လာသောအခါ အထိန်းဘီးများပေါ်မှလာရသည်။
ပစ္စည်းများကို ချလိုသည့်နေရာတွင် ချနိုင်ရန်လည်း စီမံထားသည်။
ပစ္စည်းချနိုင်ရန်ပြုလုပ်ထားသော အရာတွင် ပေါင်အရှင်တစ်ခုရှိ်ရာ ထိုပေါင်ရှင်၏အထက်နှင့်အောက်ပိ်ုင်းတွင် ပြောင်းပြန်လည်နေသော ဒလိမ့်များတပ်ဆင်ထားလေသည်။
အထက်ဒလိမ့်သို့မရောက်မီ သားရေပတ်သည် တဖြည်းဖြည်း လက်မ ၂ဝခန့်မြင့်တက်သွား၏။
ထိပ်သို့ရောက်၍ ကုန်များ ချပြီးသောအခါ သားရေပတ်သည် တစ်ဖန် အောက်ဒလိမ့်တုံးသို့ ဆင်းလာပြန်သည်။
ယင်းသို့ဖြင့်သားရေပတ်သည် အထက် ဒလိမ့်တုံးနှင့်အောက်ဒလိမ့်တုံးကြားတွင် ကွေ့ကောက်၍ သွားနေမည်ဖြစ်သည်။
ထိုနောက်မှတစ်ဖန် သွားစဉ်အတိုင်း ဆက်၍ သွားနေပြန်လေသည်။
ကောက်နှံများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရာတွင် ဘီးများပေါ်တွင် သွားနေသည့်သားရေပတ်သည် ချည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရွက်ထည်ဖြစ်၍ ထိုရွက်ထည်ကို ကြက်ပေါင်စေးဖြင့်ဖုံးထားလေ့ရှိကြသည်။
အရှည်မှာလိုသလို ပေတစ်ရာမှ ပေတစ်ထောင်အထိ ရှည်တတ်ကြ၍ အကျယ်မှာ ၁ဝ လက်မမ ၄၅ လက်မ အထိရှိတတ်ကြသည်။
သို့သော်ကျောက်မီးသွေး၊ မီးဖုတ်ကျောက်မီးသွေး၊ သဲနှင့် အခြားမာသော ပစ္စည်းများကို တင်ဆောင်သယ်ယူသော သားရေပတ်မှာကား တစ်ခုနှင့်တစ်ခုဆက်၍ ထားသော သံမဏိပြားများဖြစ်တတ်သည်။
အင်္ဂလန်နှင့် အမေရိကန်နိ်ုင်ငံရှိ အချို့မြို့ကြီးများတွင် ခေတ်သစ်နည်းများဖြင့် စီမံထားသည့် လေအားကို အသုံးပြုသောနျူမက်တစ်ပြွန်ကြီးများကို အသုံးပြုထားကြ၏။
သင်္ဘောကြီးများဝမ်းထဲ၌ ရှိသည့် တန်ပေါင်းများစွာသော ဂျုံ၊ ဆန်၊ ပြောင်းနှင့်အခြား ကောက်နှံများကို ထိုလေစုပ်ပြွန်ကြီးများဖြင့်စုပ်တင် ယူနေသည်ကိုတွေ့နိုင်ကြသည်။
ထို့ပြင်အဆက်မပြတ် လည်လျက်ရှိသည့်ပုံးကြီးများဖြင့် စက်ကြီးများ၏အောက်မှ အထက်ဆုံးအထပ်များသို့ ပို့နေသည်ကိုလည်း တွေ့နိုင်ကြသည်။
ကောက်နှံများကို သင်္ဘောကြီးများထဲတွင် တာရှည်ဆက်လက် ထားရှိနေပါက ယိုယွင်းပျက်စီးတတ်သဖြင့် အချိန်မနှောင်း မီ သယ်ယူတင်ပို့ရန် အထူးလိုအပ်လှပေသည်။
ထိုသို့အရေးကြီးမှန်းသိကြသဖြင့် လေအားကို အသုံးပြုသည့်ပြွန်များကို တီထွင်၍အသုံးပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုပြွန်များကို အသုံးပြုသဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာသယ်ယူနိုင်ပြီးလျှင် လက်နှင့်ပင် မထိရသဖြင့်လည်း ကုန်ပစ္စည်းများမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လေသည်။
ဤသို့သော အကြောင်းများကြောင့်ပင် အစဉ်မပြတ်လည်လျက်ရှိသည့် ပုံးကြီးများဖြင့် အလွန်မြင့်သော စက်ရုံကြီးများသို့ ကုန်ပစ္စည်းများကို ပို့ပေးလျက်ရှိကြလေသည်။
သို့မဟုတ်လျှင် လူအမြောက်အမြားကို စက်ကြီးများ၏တစ်ထပ် မှတစ်ထပ်သို့ တင်ပို့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အချိ်န်ကုန်လူပင်ပန်းဖြစ်ရပေမည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:အင်ဂျင်နီယာသုံး ယာဉ်များ။
လူများကို တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ပို့ဆောင်ခြင်း၊ ကုန်ပစ္စည်းများကိုတစ် နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသယ်ယူခြင်း စသည့်ကိစ္စတို့ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဟုခေါ်သည်။
ယင်း သို့သယ်ယူပို့ ဆောင်ရေးမှာ အလွန်ရှေးကျသော လူရိုင်းများခေတ်ကပင် ရှိခဲ့လေသည်။
လူရိုင်းများသည်တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ခြေကျင်ခရီးဖြင့် မိမိတို့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ကျောထက်၌ သယ်ဆောင်ကာရွှေ့ပြောင်းရ၏။
ဤနည်းကား သူတို့ခေတ် ကာလ၏သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတစ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။
လူရိုင်းများ ၏နည်းမှာ ယခုကာလ သယ်ယူနည်းများနှင့်ယှဉ်သော် အလွန်နုံဖျင်း ရှေးကျသည်ဟုဆိုရပေမည်။
ထိုနောက်မှ ဘီးတပ်ယာဉ်ကြမ်းများပေါ်လာ၍ နွားမြည်းတို့နှင့်ဆွဲ၏။
တစ်ဖန် မြင်း ကုလားအုပ် ဆင် စသည်တို့နှင့် ဆွဲကြရပြန်လေသည်။
နေရာဒေသ ဥတု ရာသီအလျောက် သင့်တော်ရာကိုသုံးကြရ၏။
ရေဘက်တွင်လည်း လှေကြမ်းမှလှေချော၊ ရွက်လှေ၊ စက်လှေ ကြီးများစသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့်တိုးတက်တီ ထွင်လာကြလေ သည်။
သို့ရာတွင် ခေတ်တစ်ခေတ်မှ တစ်ခေတ်သို့ ကူးပြောင်းလာတိုင်းလူတို့ ကြံစည်တီထွင်ကြခြင်းဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းမှာ အလွန်တိုးတက် ခေတ်မှီနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။
နောင်အနာဂတ်ခေတ်၌ အဘယ်မျှ တိုးတက်ဦးမည်ကိုကျွန်ုပ်တို့မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
လူတို့မည်သည် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်မှတိုးတက်မြဲဖြစ်၏။
မိမိတို့နေရာမှအခြား နေရာသို့ မသွားနိုင်သောလူများသည်ဗဟုသုတမရှိဘဲ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေမည်ဖြစ်၏။
ရှေးအခါက အာဖရိက တိုက်ကြီးသည် ကာလကြာမြင့်စွာ အမှောင်ထဲသို့ ရောက်နေခြင်းမှာ အတွင်းပိုင်းသို့ တိုင်းတစ်ပါးမှ လူများ သွားလာရန်အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့်ဖြစ်၏။
ဥရောပ တိ်ုက်သားများ ရောက်သွား၍ အရပ်ရပ်တွင် လမ်းဖွင့်ပေးသောအခါမှ အာဖရိ်ကတိုင်းရင်းသားများသည် ကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့၏။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမရှိခဲ့ပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမှုဆက်ဆံရေးလမ်းစဉ်ကြီးသည် တည်တံတော့ မည်မဟုတ်ပေ။
တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ သွားနိ်ုင်သောလမ်းများ၊ သွားရာ၌ အသုံးပြုရမည့် ယာဉ် ရထားများရှိ ခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ စားရေး၊ ဝတ်ရေး၊ သုံးဆောင်ရေးတို့၌ အခက်အခဲမတွေ့ရချေ။
ထို့ကြောင့်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသည် လူတို့အနေအထိုင် တည်တံ့မှု၏အရင်းခံအကြောင်းကြီးဖြစ်ပေသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာ အတွင်း၌ သွေးလွှတ်ကြောတို့သည် အစိတ်အပိုင်းအသီးသီးသို့ သွေးကိုရောက်အောင်ပို့ပေးသကဲ့သို့သယ်ယူပို့ဆောင်မှု ပြုနေသော ယာဉ်ရထားလမ်းကြောင်းများသည်လည်း တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိလူ တို့ထံသို့ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးစုံကို ရောက်အောင်ပို့ပေးနေလေသည်။
ဤသို့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ရှိနေခြင်းကြောင့် လူများသည်အဘက်ဘက်မှ အခက်အခဲ မတွေ့ရဘဲ မြေပြစ်ချောမောစွာလူမှုရေးရာ ဆက်ခံခွင့်ကြီး ကိုရရှိနေသဖြင့် ထိုအရေးသည်လူတို့အတွက် မည်မျှ အဖိုးထိုက်တန်ကြောင်းသိသာလှပေသည်။
သို့ဖြစ်၍ တိုးတက်လျက်ရှိသော နိုင်ငံတိုင်း မီးရထားလမ်း၊ မော်တော်ကားလမ်းနှင့်တူးမြောင်း များကို ဖောက်လုပ်ထားကြရ၏။
အရောင်းအဝယ်နှင့် စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းများ တိုးတက်ရန် ကုန်းလမ်း ရေလမ်းများ ရှိနေရုံနှင့်မပြီးသေးချေ။
ကုန်များကိုသယ်ယူပို့ဆောင်ဖြန့်ဖြူးရာ၌ လျင်မြန်စေရန် ရေနွေးငွေ့ဖြင့် မောင်းနှင်ရသော မီးရထားနှင့် မီးသင်္ဘောတို့ကို ကြံစည်လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ယခုအခါကမ္ဘာ ပေါ်ရှိနိုင်ငံအသီးသီးတွင် မီးရထားဖြင့်ဝေးလံသော အရပ်များမှ ကုန်ပစ္စည်းများကိုသယ်ယူကြရသည်။
မီးရထားများ ပေါ်လာသဖြင့် တိုင်းနိုင်ငံတစ်ခုအတွင်း လူများငတ်ပြတ်နေသော နေရာသို့အခြားနေရာများမှ စားနပ်ရိက္ခာများကိုပို့ပေးနိုင်သည်။
တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်ရာ၌ကား မီရထားထက် မီးသင်္ဘောကပို၍ ခရီးရောက်လေသည်။
သင်္ဘောသည် ရေကြောကိုရှုံ့နိုင်၍ မီးရထား မော်တော်ကားတို့သည် မြေကြောကိုရှုံ့နိုင်သည်။
ရေကြော မြေကြောနှစ်ခုစလုံးကို ရှုံ့နိုင်သောယာဉ်ကား လေယာဉ်ပျံ ဖြစ်သည်။
လေယာဉ်ပျံမှာရေမြေတော တောင်တို့ကို ကျော်ဖြတ် ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် မီးသင်္ဘောမီးရထားတို့ထက် များစွာအဖိုးတန်သည်။
ပို၍လည်း မြန်သည်။
ကုန်လမ်း ရေလမ်း မရှိသေးသောနေရာများ၌လည်းကောင်း၊ ရှိပြီး လမ်းပန်းအဆက်အသွယ် ပျက်နေသောအခါ၌လည်းကောင်း၊ လေယာဉ်ပျံသည်အားထားရာရှိသည်။
ယခုခေတ်မှာ အပြိုင်အဆိုင်ခေတ်၊ အမြန်ခေတ်ဖြစ် နေသောကြောင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရာမှာ လေယာဉ်ပျံမှာ များစွာအရေးပါ အရာရောက်လာသည်။
မြန်မာနိ်ုင်ငံ၌ပြည်တွင်းလေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ အရေးကြီးလာ၍ အစိုးရကိုယ်တိုင်က ချဲ့ထွင်လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။
တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ကူးသန်းသွားလာမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တိုးတက်လာသော ယခုခေတ်မျိုး၌ ခရီးတာများပြောင်းလွဲသွား၏။
ရှေးယခင်းက လမ်းရှောက်၍ လည်းကောင်း၊ မြင်းစီး၍လည်းကောင်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သွားရမည့် ခရီးကိုယခုအခါ ယာဉ်ရထားတစ်ခုခုဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သွားရောက်နိုင်လေပြီ။
ထို့နောက် ရန်ကုန်နှင့်မန္တလေးမှာလည်း ဘာမျှမဝေးတော့။
နံနက်ပိုင်း ရန်ကုန်၌ရှိလျှင် ညနေပိုင်းတွင် မန္တလေးသို့ရောက်နိုင်၏။
ဤသို့ပြည်တွင်းမြို့များသာမက ပြည်ပမြို့များသို့လည်း အိမ်ဦးနှင့်ကြမ်းပြင် ကဲ့သို့မှုကြာခဏ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကူးသန်းနိုင်လေသည်။
ကမ္ဘာလှည့်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ယခုကဲ့သို့ ခေတ်မီလျင်မြန်သော ယာဉ်မျိုးကိုအသုံးပြုရသဖြင့် သူတို့အဖို့ များစွာအကျိုးရှိလေသည်။
ဒေသသစ် နယ်သစ်၊ နိုင်ငံသစ်များသို့ သွားရောက်ကာ အသစ်အသစ်သော ပညာရပ်များ၊ လုပ်ငန်းများ၊ နည်းလမ်း ဥပဒေများ စသည့် လူလောကဆိုင်ရာပြဿနာ အမျိုးမျိုးကို ပြေလည်စေနိ်ုင်သော အဖြေကောင်းများကို သယ်ပိုးလာကြသည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းတို့တွင် ကျယ်စေရန် တီထွင်ရသော အမျိုးမျိုးသောယာဉ်ရထားများမှာ ခရစ်နှစ် ၁၉၁ဝ ပြည့်နှစ်လောက်ကတည်းက စုံလင်နေပေပြီ။
ယခုခေတ်၌ အသုံးပြုနေကြသော မီးရထား၊ မီးသင်္ဘော၊ မော်တော်ကား၊ လေယာဉ်ပျံ စသောယာဉ်များအားလုံးသည် ထိုနှစ်လောက်တွင်ပင် အစုံအလင်ရှိနေပေသည်။
ထိုခုနှစ်မတိုင်မီက ပင်လယ်ခြားနေသော ဒေသများသို့ ပိုးထည်များ၊ လက် ဖက်ခြောက်များနှင့်အမွှေးအကြိုင်များစသော ကုန်ခြောက်တို့ကို သာတင်ပို့လေသည်။
သို့သော်ယခု အခါ၌ လူတို့လိုအပ်သည့် အသုံးအဆောင် အစားအသောက်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို တင်ပို့နိုင်ပြီဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး။
သယ်လီယမ် (Thallium, , ) ဆိုသည်မှာ ဂရိဝေါဟာရ သယ်လောမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်၍ သစ်ခက်စိမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
၁၈၆၁ခုနှစ်တွင် သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး ဆာဝီလျံကရုသည် ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်မှ ထွက်လာသည့် ဓာတ်ငွေ့ပူများ၌ ဆီလီနီယမ်နှင့်တယ်လျူရီယမ် ပါမပါကို စပက်ထ ရိုစကုပ်ဖြင့်စမ်းသပ်နေစဉ် အခြားသိရှိပြီးဖြစ်သော ဒြပ်စင်များအနက် မည်သည့်ဒြဗ်စင်နှင့်မျှမတူသည့် တောက်ပသော အစိမ်းရောင်အကြောင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ဒြပ်စင်သစ်ကို ဂရိဝေါဟာရအလိုအားဖြင့် သစ်ခက်စိမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော သယ်လီယမ်ဟူသည့် အမည်ဖြင့်မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။
တစ်နှစ်ကြာ သောအခါ လမ်မီဆိုသူသည် ထိုဒြပ်စင်ကို ဓာတ်ငွေ့ပူ ပိုက်လုံးမှရသည့် ဖုန်မှုန့်၌တွေ့ရှိရပြန်သဖြင့် ထုတ်ယူပြီးလျှင် ထိုဒြပ်စင်၏ဒြပ်ပေါင်းများကိုစစ်ဆေးခဲ့သည်။
သယ်လီယမ်ကို ဆွီဒင်နိုင်ငံမှ ထွက်သောကရုဆိုက်ခေါ် တွင်းထွက်ပစ္စည်းရိုင်းတွင် အများဆုံး တွေ့ရှိရသည်။
ဗဟန်းကျောက်မျိုးတွင်ပါသည့် ကော့ပါးနှင့် အိုင်းယန်းပီရိုက်တီး၌လည်း အနည်းအကျဉ်းပါရှိရာ တစ်ခါတစ်ရံ ဤပစ္စည်းများမှ သတ္ထုကိုခေါ်ယူသည်။
သို့သော် ဤသတ္ထုကို အက်ဆစ်လုပ်သည့် စက်ရုံများမှထွက်သောဖုန်မှုန့်များမှအများဆုံးရရှိသည်။
သယ်လီယမ်သည် အလှည့်မှန်ဇယားတွင် တတိယဆင့်၌ ပါဝင်သည်။
အက်တမ်အမှတ် ၈၁ ဖြစ်၍ အက်တမ်အလေးချိန် ၂၀၄.၃၈ ဖြစ်ပြီးလျှင်သင်္ကေတမှာ (Tl) ဖြစ်သည်။
ပျော့ပျောင်း၍ ခိုပြာရောင်ရှိသဖြင့် ခဲနှင့်တူသည်။
သိပ်သည်းဆ ၁၁.၈၅ ရှိ၍ အရည်ပျော်ချိန်မှာ ၃ဝ၃ံဂ္ဂ ဖြစ်သည်။
လေပြင်တွင်ထားသောအခါ အောက်စီဂျင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
သို့သော် လေကင်းသော ရေထဲ၌ထားလျှင် အရောင်မမှိန်ချေ။
သယ်လပ်နှင့်သယ်လစ်ခေါ် ဓာတ်ဆားနှစ်မျိုးသည် အခြား ဒြပ်စင်များ၏ ဓာတ်ဆားများနှင့်တူသောကြောင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာကောင်းသည်။
သယ်လပ်ကရိုရိုက်သည် စီလဗာကရိုရိုက်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်မိသောအခါ မည်းသွားသည်။
သယ်လပ်ဟိုက်ဒရော့ဆိုက်သည် ကော့စတစ်ပိုတက်ကဲ့သို့ပင် လေမှကာဗွန်ဒိုင် အောက်ဆိုက်ကို စုတ်ယူနိုင်သည်။
ထို့အပြင်သယ်လပ် အိုင်အိုဒိုက်သည် လက်အိုင်အိုဒိုက်နှင့် လည်းကောင်း၊ သဲလစ်ဟိုက်ဒရော့ဆိုက်သည် ဖဲရစ်ဟိုက်ဒရော့ဆိုက်နှင့်လည်းကောင်း အသီးသီးတူကြသည်။
သယ်လီယမ် ဒြဗ်ပေါင်းအားလုံးပင် ခဲဒြပ်ပေါင်းများ ကဲ့သို့အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်ဖြစ်ကြ၍ သယ်လီယမ် ဆာလဖိတ်ဒြပ်ပေါင်းကို ကြွက်သတ်ဆေးအဖြစ်သုံးသည်။
သယ်လီယမ် ဒြပ်ပေါင်းများကို မျက်မှန်များပြုလုပ်ရာ၌ လည်းကောင်း၊ မီးကျည်မီးပန်းများတွင် အစိမ်းရောင်ရရှိရန် အတွက်လည်းကောင်း အသုံးပြုသည်။
သယ်လီယမ်အော့ ဆီဆာလဖိုက်တွင် ဖိုတိုအီလက်ထရစ် သတ္တိရှိသောကြောင့် အလင်းအားတိုင်းရန် သယ်လိုဖိုက်ဆဲများတွင် အသုံးပြုကြသည်။
right|သဲကို အနီးကပ် ရိုက်ယူထားပုံ သဲ (အင်္ဂလိပ်: sand) ဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော အစိုင်အခဲလေးများ၊ အမှုန့်များ အဖြစ် သဘာဝအတိုင်း စုဖွဲ့ဖြစ်ပေါ်တတ်သော သတ္တုပါရှိသည့် ပုံဆောင်ခဲ ဒြပ်ပေါင်းပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။
များသောအားဖြင့် မြစ်၊ ပင်လယ် စသည့် ရေထုတို့နှင့် ကုန်းမြေ ထိစပ်ရာတွင် သဲတို့ကို တွေ့ရသကဲ့သို့၊ ကုန်းတွင်း၌ သဲများစွာသာ စုဝေးဖုံးလွှမ်းသော ကမ္ဘာ့မျက်နှာပြင်အပိုင်းတို့ကို သဲကန္တာရအဖြစ် တွေ့ရသည်။
အချို့ဒေသ၌ တွေ့ရှိရသော သဲများမှ ဆီလီကွန်ဒြပ်စင်ကို ထုတ်ယူကာ လူတို့ ယနေ့ခေတ် အသုံးများသော ကွန်ပျူတာ၊ ဖုန်း စသည်တို့ ပြုလုပ်မှု၌ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးတွင်သည်။
အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြချက် လေ၊ မိုး၊ နှင်းစသည်တို့သည် ကျောက်ခဲများကို ပြိုကွဲပျက်စီး စေနိုင်ကြသည်။
နေ့အခါတွင် နေ၏ပြင်းထန်သောအပူကြောင့် ကျောက်ခဲတို့သည် အလွန်ပူကြသည်။
ညဉ့်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက်အေးလာကြကာ အက်ကွဲကုန်ကြ သည်။
ရေ၊ မိုး၊ လေတို့က တစ်ဖန်အက်ကွဲသော ကျောက်ခဲတို့ ကိုတိုက်စား၍ ကျောက်စရစ်၊ နု့း၊ ရွှံ့နှင့်သဲများ အဖြစ်သို့ပြောင်းပစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုသို့ကျောက်မှ ပြိုကွဲ၍ ဖြစ်လာသော သဲမှာအချင်း ၁/၂ဝ မီလီမီတာမှ နှစ်မီလီမီတာ အထိရှိသည်။
သဲတွင်အခြားပစ္စည်းများအပြင် ကျောက်သလင်းကို အမြဲတမ်းတွေ့ရသည်။
ဤသို့တွေ့ရခြင်းမှာကျောက်သလင်းသည် အလွန်မာပြီးလျှင် ရေတွင်ပျော်ဝင်၍ ပါမသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
အချို့အရပ်ဒေသများ၌ သဲတွင် ဖဲလစပါး၊ ထုံးကျောက်နှင့်သံသတ္တုရိုင်းအမြောက် အများပါရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဤပစ္စည်းများအပြင် ဂါးနက်(ပဒဲကျောက်)၊ တူမာလင်(အကြွပ်)၊ ဇာရကွန် (ဂေါမိတ်) စသည်များလည်း အနည်းငယ်စီပါဝင်တတ်သေးသည်။
ပင်လယ်ကမ်းစပ်၊ မြစ်ကမ်းစပ်တို့တွင်ရေသည် သဲတွင်ပါရှိသည့် ပေါ့သောပစ္စည်းများကိုသယ် ဆောင်သွားသဖြင့် သဲတွင်လေးသော ပစ္စည်းများသာလျှင်ကျန်ရှိသည်။
ထိုကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံဤနေရာမျိုးတွင် စိန်နှင့်တကွ အဖိုးတန် ကျောက်များကိုလည်းကောင်း၊ ရွှေ၊ ပလက်တီနမ်၊ သံဖြူကဲ့သို့ သတ္တုများကိုလည်းကောင်းတွေ့ရှိရတတ်သည်။
ယခုအခါသဲဖြူဟု ခေါ်ကြသောသဲတွင် ဂေါတံကျောက်အဓိက ပါရှိသည်။
ငွေရောင်သဲတွင်ကျောက် သလင်းအဓိကပါရှိသည်။
သမုဒ္ဒရာအောက်ခြေတွင် အစိမ်းရောင်သန်းလျက်နေသော သဲများကိုတွေ့ရသည်။
ထိုသဲများမှာ ဂလူကိုနို်က်ခေါ် ပိုတက်ဓာတ်ပါရှိသောကြောင့်အစိမ်းရောင်သန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
သဲတွင် သဲခြောက်နှင့်သဲရှင်ဟူ၍သဲနှစ်မျိုးရှိသည်။
သဲရှင်မှာသဲထဲ၌ ရေဝင်နေသော သဲမျိုးဖြစ်၍ များသောအားဖြင့် ပင်လယ်ကမ်းနားတွင်အတွေ့ရများသည်။
အကယ်၍ ထိုသဲကို ခြေဖြင့်ဖိပေးသောအခါ သဲထဲမှရေထွက်သွား၍ ခြေထောက်မှာ သဲတွင်နစ်မြုပ်လျက်ရှိသည်။
သဲမှခြေထောက်ကိုကြွယူလိုက်သော အခါသဲထဲသို့ ရေပြန်ဝင်လာ၍ သဲရှင်တစ်ဖန်ဖြစ်လာပြန်သည်။
သဲရှင်ကိုခြေဖြင့်မထိဘဲ တစ်နည်းနည်းဖြင့် လှုပ်ပေးလျှင်လည်း သဲထဲမှရေသည်အပြင်သို့ထွက်သွားနိုင်သည်။
သဲခြောက်သည်သဲကန္တာရများနှင့် ရေအလွန် ရှားပါးသော အရပ်ဒေသများ၌ တွေ့ရသောသဲမျိုးဖြစ်သည်။
ဤသဲမျိုးသည်ထိုအရပ်များ၌ သဲခုံအဖြစ်ဖြင့် ရှိကြသည်။
သဲခုံများကိုတစ်နေရာတည်း၌ အတည်တကျဟူ၍ မတွေ့ရတတ်ချေ။
လေကထိုသဲခုံများကို တိုက်ခတ်၍ နေရာပြောင်းရွှေ့စေသည်။
သဲခုံများကို တစ်နေရာတည်း၌ တည်မြဲစေလိုက သဲတွင်ရှင်သန်နိုင်သည့် အပင်များကို စိုက်ပျိုးထားကြရသည်။
သို့တည်းမဟုတ် အတားအဆီး များကိုသော်လည်းပြုလုပ်ထားကြရသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ သဲခုံတို့သည် တစ်နေရာမှ ကွယ်ပျောက်သွား၍ အခြားနေရာသစ်တွင် ပေါ်ထွန်းတတ်ကြသည်။
ထိုအရပ်ဒေသရှိ မြက်ခင်းများ၊ သို့မဟုတ် သစ်တောများသည် သဲဖုံးလွှမ်း၍ ကွယ်ပျောက်သွားတတ်ကြသည်။
သဲနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ချက်မှာ သဲမှအသံထွက်ပေါ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မောင့်ဆိုင်နိုင်အရပ်ရှိ သီချင်းသံကဲ့သို့ အသံထွက်တတ်သော သဲများသည် လည်းကောင်း၊ အာရေဗျနိုင်ငံဗဲတောင်ရှိ ခေါင်း လောင်းသံကဲ့သို့ အသံထွက်တတ်သော သဲများသည်လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထင်ရှားသောသာဓကများဖြစ်ကြသည်။
သဲတွင် အလွန်ခြောက်သွေ့နေသောအခါနှင့် အလွန်စိုထိုင်းနေသော အခါတို့၌ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။
စိုထိုင်းရုံ စိုထိုင်းနေမှသာလျှင် အသံထွက်ပေါ်လာတတ်ပေသည်။
သဲမှ အသံထွက်ပုံအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
စင်စစ်အားဖြင့်သဲတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သဲလုံးအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အသံထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ဖွယ်ရာရှိသည်။
အထက်ပါသဲနှစ်မျိုးတွင် သဲကျောက်အဖြစ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်လျက်ရှိသော သဲများလည်းရှိသေးသည်။
အချို့အရပ်တွင် သဲသည်မြေအောက်၌ မြုပ်၍ဖိအားကြီးစွာဖြင့် ဖိနှိပ်ခံနေရစဉ် ရေသည်သဲပွင့်များကြား ထဲသို့အစဉ်သဖြင့် ဖြတ်သန်းလျက်ရှိသည်။
ထိုသို့ဖြတ်သန်းလျက်ရှိစဉ် ရေတွင် ပျော်ဝင်ပါရှိသောဓာတ် ပစ္စည်းများသည် အိုင်ယန်းအောက်ဆိုက် ထုံးကျောက်အစရှိသည်တို့ဖြစ်ကြသည်။
သဲနှင့်ပေါင်းစည်း လိုက်ကြသည်။
ထိုအခါသဲသည် သဲကျောက်ဖြစ်သွားသည်။
သဲကျောက်၏ မာကြောခြင်းမှာ ထိုကျောက်တွင် ပေါင်းစပ် ပါဝင်သောပစ္စည်းတို့၏အတိုင်းအဆပေါ်တွင် တည်သည်။
အချို့ကျောက်မှာပွ၍ အဆောက်အအုံများ ဆောက်လုပ်ရန် အတွက်သာအသုံးဝင်သည်။
အချို့မှာမူကား အလွန်မာ၍ ချပ်ဝိုင်းများပြုလုပ်ပြီးသော် ဓားသွေးကပ်ကျေးသွေး ကျောက်များအဖြစ်ပင် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။
သဲကျောက်၏ အရောင် အမျိုးမျိုးမှာလည်း ကျောက်တွင်ပါရှိသော ပစ္စည်းတို့ကိုလိုက်၍ ဖြစ်ကြသည်။
သဲကိုအိုးလုပ်ငန်း၊ ဖန်ချက်လုပ်ငန်းနှင့် ဆီလီကိတ် လုပ်ငန်းများတွင်သုံးသည်။
ဖန်ချက်လုပ်ငန်းတွင် ဖန်ထည်၏အမျိုးအစားသည် သဲအကောင်းအညံ့နှင့်သဲလုံးအကြီး အငယ်တွင်တည်သည်။
သံမှသံ မဏိလုပ်သော နည်းတစ်နည်းတွင် မီးဖိုအတွင်းဘက်၌ သဲကိုခံပေးရသည်။
ပုံသွင်းရာ၌အသုံးပြုသော ပုံခွက်များကိုသဲဖြင့် ပြုလုပ် ယူကြရသည်။
သဲဖြင့်ပြုလုပ်သည့်အုတ်ခဲသည် ရွှံ့ဖြင့်လုပ်သည့် အုတ်ခဲထက် ပို၍ခိုင်ခံ့သည့်အပြင်အလေး ဒဏ်ကိုလည်း ခံနိုင်သည်။
အင်္ဂတေလုပ်ငန်းနှင့်ဘိလပ်မြေလုပ်ငန်းတွင်လည်း သဲကို အမြောက်အမြားအသုံးပြုကြသည်။
သတ္ထုကရိယာများမှ အညစ်အကြေးများမှ တိုက်ချွတ်ရန်ဖြစ်စေ၊ ကျောက်ပေါ်တွင် အက္ခရာတင်ရန်ဖြစ်စေ သဲကိုသဲမှုတ်စက်တွင် ထည့်၍ အသုံးပြုသည်။
သဲမှုတ်စက်မှာ သဲကိုဖိနှိပ်ထားသည့် လေဖြင့်မှုတ်ထုတ်ပေးသောစက်ဖြစ်၍ လုပ်ငန်း အသေးအဖွဲများတွင် လက်ဆွဲဖိုဖြင့် မှုတ်ပေးရသည်။
သို့သော် လုပ်ငန်းကြီးများတွင်မူကား ဖိအား ၁၅ ပေါင်မှပေါင် ၈ဝ အ ထိရှိသော လေမှုတ်စက်များကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
သဲထုလက်မ ၂ဝရှိလျှင်ရိုးရိုးကျည်ဆန်များကို တားဆီးနိုင်သဖြင့် စစ်မြေပြင်တွင် သဲအိတ်များကို ကျည်ဆန်ကာအဖြစ်ဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။
ရေကြီးသော အရပ်ဒေသများ၌ ရေ၏ပြင်းထန်သော ဒဏ်ကိုသဲအိတ်များဖြင့်ခံ၍ ကာကွယ်ကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:သဲ။
သဲကုန်းမြို့သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး၊ နတ်တလင်းခရိုင်ရှိ သဲကုန်းမြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်မြို့ဖြစ်သည်။
ရန်ကုန်-ပြည်မီးရထားလမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိ၍ ရန်ကုန်မှ ၁၄၁ မိုင်၊ ပြည်မြို့မှ ၁၉ မိုင်ကွာဝေးသည်။
သဲကုန်းမြို့၏ မြေမျက်နှာပြင်သည် ပြန့်ပြူးသည်။
မြေဩဇာကောင်းမွန်သောဒေသဖြစ်သည်။
မြို့နယ်အတွင်းမှ အင်းမဟုခေါ်သော အင်းအိုင်ကြီးတစ်ခုတည်ရှိရာ အလျားဆယ်မိုင်၊ အနံလေးမိုင်မျှရှိသည်။
မိုးအခါ (၁၂) ပေမျှ ရေအနက်ရှိသော်လည်း နွေအခါခန်းခြောက်သွားလေသည်။
မြို့နယ်၏အကျယ်အဝန်းသည် ၆.၁၅ စတုရန်းမိုင်ဖြစ်သည်။
မြို့ပေါ်ရှိလူဦးရေမှာ ၁၉၅၃ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ (၁၅ဝ၅) ယောက်ရှိခဲ့ပြီး ၂၀၁၉ ခုနှစ် စာရင်းအရ ၃၂,၄၁၄ ဦး ဖြစ်သည်။
မြို့ပေါ်၌ လည်းကောင်း၊ မြိုနယ်အတွင်း၌လည်းကောင်း နေထိုင်ကြသူများသည် ဗုဒ္ဓဘာသာမြန်မာလူမျိုးများ အများဆုံးဖြစ်ပြီး ကရင်လူမျိုး များလည်း ရှိသည်။
မြို့ပေါ်နေသူများသည် အစိုးရအရာထမ်းအမှုထမ်း၊ ကုန်သည်ပွဲစားများ များပြား၍ နယ်တွင်လယ်ယာစိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်သူများသာလျှင် အများဆုံးဖြစ်သည်။
မြို့နယ်၏ အဓိကထွက်ကုန်သည် ဆန်စပါးဖြစ်သည်။
မိုးပါးသော အရပ်ဖြစ်သော်ငြားလည်း မိုးရေကိုပင်အားထားကာ စပါးစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဆည်တူးမြောင်းဖြင့် ရေသွင်းစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိချေ။
ရေသွယ်ယူစိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်သောမြေဧက အနည်းငယ်ရှိရာ အင်းမမှရေကို သွယ်ယူခြင်းဖြစ်လေသည်။
အင်းမတွင် အင်းလုပ်ငန်းကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်ကိုင်ကသည်။
မြို့နယ်အတွင်းရှိ မြို့ငယ်ကလေးများမှာ ပုတီးကုန်းနှင့် ဆင်မြီးဆွဲတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။
မြို့ပေါ်တွင်ထင်ရှားသော တန်ခိုးကြီးစေတီတော်များမှာ အရှေ့ဘက်တွင် မဟာကန်လယ်စေတီတော်၊ မြောက်ဘက်တွင် မိုးကောင်းစေတီတော်တို့ဖြစ်သည်။
မိုးကောင်းစေတီတော်ကြီး အနီး အရှေ့ဘက်တွင် ရှိသောအစိုးရအထက်တန်းကျောင်းနှင့် အစိုးရစိုက်ပျိုးရေးအလယ်တန်းကျောင်းတို့သည် မြို့၏ ထယ်ဝါခံ့ညားသော အဆောက်အအုံများတွင် ပါဝင်လေသည်။
မြို့နယ်အတွင်းနှင့် မြို့နယ်အပ ဆက်သွယ်ရေး အတွက် မီးရထားလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ မော်တော်ကား လမ်းကိုလည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) သဲကုန်းဈေး ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးရှိ မြို့များ။
ဆဟာရ သဲကန္တာရကြီးအား ပူပြင်းစွာ တွေ့မြင်ရပုံ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အချို့ဒေသများတွင် သဲအတိပြီးသော ကန္တာရများရှိလေသည်။
သဲကန္တာရများမှာ ရှည်လျားကျယ်ပြန့်သော သဲမြေပြင်များဖြစ်၍ သစ်ပင်များပေါက်ခြင်းမရှိ၊ တိရစ္ဆာန်များလည်း ခိုအောင်းကျက်စားခြင်းမရှိချေ။
သို့သော် ကန္တာရကို ညီညာပြန့်ပြူးသည့် မြေပြင်အဖြစ်တွေ့ရခဲသည်။
သဲကန္တာရအများ၌ပင် တောင်၊ တောင်ကုန်းနှင့် ကမူများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ကန္တာရအတွင်း ခရီးသွားရသည်မှာ လွန်စွာ ဘေးအန္တရာယ် ပေါများလှ၏။
ပင်လယ်ထဲ၌ ခုတ်မောင်းလျက်ရှိသော သင်္ဘောတစ်စင်းမှ လူတစ်ယောက်သည် မိမိ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရေပြင်မှတစ်ပါး အခြားအရာဝတ္ထုများကို မမြင်ရသည့် နည်းတူ ကန္တာရကြီးများအတွင်း၌ ခရီးသွားရသူများသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သဲပြင်ကြီးမှတစ်ပါး အခြားအရာများကို မမြင်ရချေ။
ထိုကန္တာရကြီးများ၌ ခရီးသွားသူများသည် ကုလားအုပ်ဖြင့် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာ သွားလာကြရ၏။
ထိုသို့ သွားလာရာ၌ ညအခါတွင် ကောင်းကင်၌ နက္ခတ်တာရာများကိုကြည့်၍ သွားကြရသည်။
ကန္တာရများအတွင်း၌ လေသည် အတားအဆီး မရှိသည့်အလျောက် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်၍ သဲမုန်တိုင်းများ ကျရောက်တတ်သည်။
ထိုအခါမျိုး၌ ခရီးသည်များသည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်လျက်နေကြရ၏။
တစ်ခါတစ်ရံ အချို့ခရီးသည်နှင့် ကုလားအုပ်များကို သဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားတတ်လေသည်။
ဤသို့ပြင်းထန်သော သဲမုန်တိုင်းများ ကျရောက်သောအခါ ပင်လယ်ထဲ၌ လေတိုက်ခတ်သဖြင့် လှိုင်းများပေါ်လာသကဲ့သို့ သဲကန္တာရများအတွင်း၌လည်း သဲလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်၏။
အိုအေစစ် ဖြစ်ပေါ်ခြင်း center|alt=global map of deserts|ဝင်ရိုးစွန်းဒေသ-မဟုတ်သော ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး သဲကန္တာရကြီးများ လေယူဆောင်သွားသော သဲများသည် တစ်နေရာ၌ ကျရောက်စုပုံမိသောအခါ ရိုးကလေးများ၊ တောင်တန်းကလေးများသဖွယ် သဲခုံများဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
ကန္တာရအတွင်း၌ စိမ့်စမ်းများ၊ ရေတွင်းများ၊ မြက်ပင်များ၊ စွန်ပလွံပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်သော နေရာကလေးများရှိ၏။
ထိုနေရာမျိုးကို အိုအေးဆစ်ဟု ခေါ်သည်။
ရေမွတ်သိပ်လျက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသော ကန္တာရခရီးသည်များသည် ထိုအိုအေးဆစ်ခေါ် ကန္တာရရိပ်သာများ၌ ခေတ္တဝင်နားကြရ၏။
အချို့အိုအေးဆစ်များမှာ ခရီးသည်များအပန်းဖြေရန် စခန်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာမူ လူနေအိမ်ခြေ စည်ကားသော ရွာကြီးများဖြစ်ကြသည်။
ကန္တာရများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် လူတို့အတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ တစ်စုံတစ်ရာမပေးဟု ဆိုရငြားသော်လည်း အာဖရိကတိုက်ရှိ ဆဟားရားသဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သော လေပူတို့သည် ဥရောပတိုက်၏ အေးမြလှသော ရာသီဥတုကို မျှတညီညွတ်စေလေသည်။
ကန္တာရများအတွင်း သက်ရှိသတ္တဝါဟူ၍ မရှိသလောက်ရှားပါး၏။
သစ်ပင်ဆိုကလည်း အချို့နေရာများ၌သာ ရှားစောင်းပင်များကို တွေ့ရ၏။
လူများသည်လည်း အိုအေးဆစ်ခေါ် ကန္တာရရိပ်သာတို့နှင့် သဲကန္တာရအစွန်အဖျား အရပ်များ၌သာ အိုးအိမ် အတည်တကျနှင့် နေထိုင်ကြသည်။
မြက်အနည်းငယ် ပေါက်ရောက်သော နေရာများ၌ သိုးဆိတ်များကို ထိန်းကျောင်း၍ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်ကြသည်။
ကန္တာရအတွင်း၌ အာရပ်လူမျိုး အများဆုံးနေထိုင်ကြ၏။