kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် “ငါသာလျှင် ဤသို့ပြုမိ၍ ရှုံးသလော၊ အခြားမင်းတို့လည်း ဤသို့ပြုကြ၍ ရှုံးဖူးသေးသလော” ဟု ကြံစည်ကာနေခိုက် မင်းကြီးကို ခစားရန်လာသော ဝိဓုရပညာရှိကို မြင်လျှင် - “အို-ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏား … အဘယ်သူ တစ်ယောက်သည် များစွာ စိုးရိမ်သနည်း၊ သင်ပုဏ္ဏားသည် သိပါ၏လော ” – ဟု ယုဓိဋ္ဌိလ အနွယ်၌ ဖြစ်၍ သုစရိုက်တရားကို ချစ်ခင်သော ကောရဗျမင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏားကို မေးလေ၏။
ပုရောဟိတ်သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် “မင်းကြီး … သင်မင်းကြီးတို့ စိုးရိမ်ခြင်းသည် အဘယ်မျှလောက် စိုးရိမ်ဘိသနည်း၊ သင်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်သူများလည်း ရှေးအခါ ရှိခဲ့ဖူးသည်” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် အောက်ပါဝတ္ထုကို ဆောင်လေ၏။
အသစ်ချီးမြှောက် သေဘေးရောက် ရှေးအခါ ဓူမကာရီ မည်သော ဆိတ်ထိန်းပုဏ္ဏားသည် ဆိတ်များစွာတို့ကို ယူဆောင်၍ တောအရပ်၌ ထိန်းကျောင်းလျက် လုံခြုံသော ချုံကို ပြုလုပ်၍ ထား၏။
မှက် ခြင် ယင်ရဲတို့ မကိုက်အောင် မိီးကို လည်းကောင်း၊ အခိုးကို လည်းကောင်း ပြုလုပ်၍ ချီးမြှောက်ထောက်ပံ့၏။
ဆိတ်တို့မှရသောနို့ရည်ကို စားသောက် သုံးဆောင်ကာနေ၏။
ထိုအခါ ထိုအရပ်သို့ ရွှေအဆင်းရှိသော သရဘမည်သော သားတို့သည် လာကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားသည် သရဘ မည်သော သားတို့ကို မြင်လျှင် ဆိတ်တို့အား ချီးမြှောက်ထောက်ပံ့ခြင်းကို မပြုတော့ဘဲ အသစ်ရောက်လာသော သရဘ မည်သော သားတို့အားသာ ချီးမြှောက်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြုလေ၏။
ဆိတ်တို့လည်း ပုဏ္ဏားထံမှ ချီးမြှောက်ထောက်ပံ့ခြင်းကို မရလတ်သော် ပျက်စီးကြကုန်၏။
သရဘ မည်သော သားတို့လည်း တန်ဆောင်မုန်းလအခါ ရောက်လတ်သော် ပြေး၍ ဟိမဝန္တာသို့ ဝင်ကုန်၏။
ဓူမကာရီ ပုဏ္ဏားသည် သရဘသားတို့ကို မမြင်ရလျှင် စိုးရိမ်ပူဆွေးကာ ဖျော့တော့သော အနာစွဲကပ်လျက် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းသို့ရောက်လေ၏။
မိတ်ဟောင်းပစ်ထား ပျက်စီးငြား မြတ်သောမင်းကြီး ထိုဓူမကာရီ ပုဏ္ဏားသည် သင်မင်းကြီးတို့ထက် အဆပေါင်း ရာထောင်မျှ စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းသို့ ရောက်ကာ ပျက်စီးဖူးကြောင်းကို ဥဒါန်းဆောင်၍ ပြလိုသဖြင့် - “မြတ်သောမင်းကြီး … ဝါသေဋ္ဌ အနွယ် ဖြစ်သော ဓူမကာရီ ပုဏ္ဏားသည် ဆိတ်အပေါင်းနှင့်တကွ များစွာသော မီးစာတို့ကို ယူဆောင်လျက် တော၌ နေ၍ နေ့ညဉ့်ပတ်လုံး မပျင်းမရိ အခိုးကို ပြုဘိ၏” – “ထိုဓူမကာရီ ပုဏ္ဏား၏ အခိုးနံ့ကြောင့် မှက်ခြင် ယင်ရတို့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသော သရဘသားတို့သည် မိုးလပတ်လုံးနေရန် ထိုပုဏ္ဏားထံသို့ လာကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားသည် ထိုသရဘသားတို့ကို ချစ်ခင်၍ ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့သဖြင့် ဆိတ်တို့ သွားခြင်း လာခြင်းကို မသိကုန်၊ ဆိတ်တို့သည် ပျက်စီးကြကုန်၏။
မိတ်သစ်ရှောင်လျှင် သေပွဲဝင် ထိုသရဘသားတို့သည် တန်ဆောင်မုန်းလအခါတော၌ မှက် ခြင် ယင်ရဲတို့ မရှိလတ်သော် တောင်ချောက်ကြားသို့ လည်းကောင်း၊ မြစ်တို့၏ အမွန်အစသို့ လည်းကောင်း ပြေးဝင်ကုန်၏။
ထိုပုဏ္ဏားသည် သွားလေသော သရဘသားတို့ကို လည်းကောင်း၊ ပျက်စီးလေပြီးသော ဆိတ်တို့ကို လည်းကောင်း မြင်၍ ပိန်ချုံးကာ အဆင်းမလှ ဖျော့တော့သော အနာ စွဲကပ်လေ၏။
ဤသို့ အတွင်းသား လူဟောင်းတို့ကို ပြင်ပ ပြု၍ အပြင်ပမှလာသော လူသစ်ကို ချစ်ခင်သဖြင့် ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့သော သူသည် ဓူမကာရီ ပုဏ္ဏားကဲ့သို့ တစ်ယောက်ထီးတည်း များစွာ စိုးရိမ်ရ၏” – ဟု မင်းကြီးအား ဓူမကာရီ ပုဏ္ဏား ဝတ္ထုဖြင့် ဆုံးမကာ သတိရစေ၏။
ပညာရှိ ဆုံးမ ကြည်ညိုလှ မင်းကြီးသည် ဝိဓုရ ပညာရှိအား အလွန် ကြည်ညိုသဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ များစွာကို ပေးလေ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုအခါမှစ၍ အတွင်းသားဖြစ်သော သူဟောင်းတို့အား ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြု၏။
ဒါန သီလ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြု၍ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ လားရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကောရဗျမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ဓူမကာရီ ပုဏ္ဏားသည် - ကောသလမင်း။
ဝိဓုရ ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) တွင်းလူ ပြင်လူ၊ ရှိပြန်မူ၊ တွင်းလူ ချီးမြှောက်ရာ။
(၂) ပြင်လူမြှောက်ချီး၊ မှုမပြီး၊ ချည်းနှီး ပျက်တတ်စွာ။
(၃) တွင်းပြင်မျှတ၊ ချီးမြှောက်က၊ ကိစ္စပြီးကြောင်းသာ။
ဓူမကာရိဇာတ် ပြီး၏။
ဂန္ဓာရဝဂ် -(၄၁၄) - ဇာဂရဇာတ် “နိုးသောသူတို့အတွင်း၌ အိပ်သောသူ၊ အိပ်သောသူတို့အတွင်း၌ နိုးသောသူသည် အဘယ်သူ ဖြစ်သနည်း” ဟု ရုက္ခစိုး မေးသော ပြဿနာကို ဖြေဆိုသော ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကိုယ်ကျိုးပြည့်စုံ အများလုံခြုံ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သောတာပန် သီတင်းသည် တစ်ယောက်သည် လှည်းငါးရာဖြင့် သာဝတ္ထိပြည်မှ တစ်ခုသော ကန္တာရ ခရီးသို့ သွား၏။
ထိုကန္တာရဝယ် ရေချမ်းသာရာ အရပ်သို့ရောက်လျှင် နွားတို့ကို ချွတ်၍ လှည်းစခန်းချလေ၏။
လှည်းသမားတို့သည် ချက်ပြုတ်စားသောက်ပြီးလျှင် မောပန်းသဖြင့် အိပ်ကြကုန်၏။
သီတင်းသည်ကား လှည်းစခန်းအနီး သစ်ပင်ရင်း၌ ညဉ့်သုံးယံပတ်လုံး ဆောက်တည်လျက် စင်္ကြံသွားကာနေ၏။
လှည်းသမား သတိပေး ခိုးသားပြေး ထိုအခါ လက်နက်အပြည့်အစုံ ယူဆောင်ကာ လုယက်သတ်ဖြတ်ရန် လာကြသော သူခိုးတို့သည် စင်္ကြံသွားနေသော သီတင်းသည်ကို မြင်၍ ထိုသူအိပ်မှ လုယက် သတ်ဖြတ်ကြမည်ဟု ဝိုင်းရံ၍ စောင့်ကြကုန်၏။
သီတင်းသည်သည် တစ်ညဉ့်လုံး မအိပ်ပေ။
နံနက် မိုးသောက်သောအခါ သူခိုးတို့သည် လုယက်သတ်ဖြတ်ခွင့် မရသဖြင့် ယူခဲ့တိုင်းသော လက်နက်တိ့ကို စွန့်ပစ်ကာ “အို - လှည်းသမားတို့ … သင်တို့သည် တစ်ညဉ့်လုံး စင်္ကြံသွားနေသော ယောကျ်ားကြောင့် ချမ်းသာရာ ရကြသည်၊ ထိုယောကျ်ားကို ပူဇော်ချီးမြှောက်ကြလော့” ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုကာ ဖယ်သွားကြကုန်၏။
ကျေးဇူးကြီးလှ ကြည်ညိုကြ လူတို့လည်း အိပ်ရာမှ နိုး၍ သူခိုးတို့ စွန့်ပစ်ခဲ့သော လက်နက်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန် ထိတ်လန့်ကာ ငါတို့မှာ ဤသတင်းသည်ကြောင့် အသက်စည်းစိမ် ရပေသည်ဟု ကျေးဇူးတင်ကာ သီတင်းသည်အား များစွာသော ပူဇော်သက္ကာရကို ပြုကြကုန်၏။
သီတင်းသည် မိမိတို့ လိုရာအရပ်သို့သွားကာ ကိစ္စပြီးလျှင် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ပြန်ရောက်၍ မြတ်စွာဘုရားထံ ဆည်းကပ်ကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို လျှောက်လေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “သီတင်းသည် … သင်သည်ပင်လျှင် မအိပ်ဘဲ စောင့်ရှောက်၍ ကျေးဇူးအထူးကို ရသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ ပညာရှိတို့လည်း နိုးကြားသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးအထူးကို ရဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လူ့ဘောင်စွန့်ခွာ တရားရှာ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် အိပ်ထောင်ပြုကာ နေ၏။
နောက်အဖို့၌ တောထွက်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုလျက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာအရပ်ဝယ် ရပ်ခြင်း သွားခြင်း ဣရိယာပုတ် နှစ်ခုဖြင့်သာ အချိန်ကုန်စေ၍ ညဉ့်အခါ မအိပ်ဘဲ စင်္ကြံသွားလျက်သာနေ၏။
ပြဿနာမေးရန် နတ်တောင်းပန် စင်္ကြံဦးရှိ သစ်ပင်၌ နေသော ရုက္ခစိုး နတ်သမီးသည် ရသေ့ကို အလွန်ကြည်ညို၍ သစ်ခွ၌ နေလျက် - “အို-ရှင်ရသေ့ … ဤလောက၌ အဘယ်သူသည် နိုးသူတို့ အတွင်း၌ အိပ်သူ မည်သနည်း၊ အဘယ်သူသည် အိပ်သူတို့ အတွင်း၌ နိုးသူ မည်သနည်း၊ အကျွန်ုပ် မေးသော ပြဿနာကို သိပါသလား၊ အဘယ်သူ ဖြေဆိုနိုင်ပါသနည်း” – ဟု ရသေ့အား ပြဿနာကို မေးလေ၏။
ရသေ့လည်း ရုက္ခစိုး နတ်သမီးစကားကို ကြားလျှင် - “အို-ရုက္ခစိုး နတ်သမီး … ငါကား နိုးသော ရဟန္တာတို့ အတွင်း၌ အိပ်သောသူ မည်၏၊ အိပ်သော ပုထုဇဉ်တို့ အတွင်း၌ နိုးသောသူ မည်၏၊ ငါသည် သင်မေးသော ပြဿနာကို သိ၏၊ ငါသည် သင့် ပြဿနာကို ဖြေဆိုနိုင်၏” – ဟု ရုက္ခစိုး နတ်သမီးအား ဖြေကြားလေ၏။
ပြဿနာ မေးငြား ရသေ့ဖြေကြား ထိုအခါ နတ်သမီးသည် အရှင်ရေသေ့အား ပြဿနာကို လျှောက်ထားလိုသဖြင့် - “အို-ရှင်ရသေ့ … သင်သည် နိုးသောသူတို့ အတွင်း၌ အဘယ်သို့ အိပ်သောသူ မည်းသနည်း၊ အိပ်သောသူတို့ အတွင်း၌ အဘယ်သို့ နိုးသောသူမည်းသနည်း၊ သင်သည် အဘယ်သို့လျှင် အကျွန်ုပ်မေးသော ပြဿနာ သိသနည်း၊ အဘယ်သို့လျှင် ကျွန်ုပ်၏ ပြဿနာကို ဖြေဆိုနိုင်သနည်း” – ဟု ရသေ့အား တစ်ဖန် ခွဲခြား၍ မေးပြန်၏။
ရသေ့လည်း - “အို-နတ်သမီး … မဂ်ဖြင့်လာသော သီလ၊ ဣန္ဒြိယ သံဝရသီလ၊ လောကုတ္တရာတရား ကိုးပါးကို မသိသော ပုထုဇဉ်တို့သည် အိပ်ပျော်ခြင်းဖြင့် မေ့လျော့သောသူတို့ မည်ကုန်၏။
ထိုသူတို့ အတွင်း၌ ငါကား နိုးသောသူ မည်၏။
ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ စသော ကိလေသာတို့ ကင်းကုန်သော ရဟန္တာတို့သည် နိုးသောသူတို့ မည်ကုန်၏၊ ထိုသူတို့အတွင်း၌ ငါကား အိပ်ပျော်သောသူမည်၏၊ ဤသို့ နိုးသော ရဟန္တာတို့ အတွင်း၌ ငါကား အိပ်ပျော်၏၊ အိပ်ပျော်သော ပုထုဇဉ်တို့ အတွင်း၌ ငါကား နိုးကြား၏၊ ငါသည် ဤသို့ သင်၏ ပြဿနာကို သိ၏၊ ငါသည် ဤသို့ သင့်ပြဿနာကို ဖြေဆိုနိုင်၏” – ဟု နတ်သမီးအား တစ်ဖန် ခွဲခြား၍ ဖြေဆိုသည် ရှိသော် - ပြဿနာဖြေဆို လွန်ကြည်ညို နတ်သမီးသည် ရသေ့ ဖြေကြားသော စကားကို နာကြားရသဖြင့် အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ - “အို-ရှင်ရသေ့ … ကောင်းစွ၊ သင်သည် နိုးသော ရဟန္တာတို့ အတွင်း၌ အိပ်ပျော်၏၊ အို-ရှင်ရသေ့ … ကောင်းစွ၊ သင်သည် အိပ်ပျော်သော ပုထုဇဉ်တို့ အတွင်း၌ နိုးကြား၏။
အို-ရှင်ရသေ့ … ကောင်းစွ၊ အကျွန်ုပ်မေးသော ပြဿနာကို သိပေ၏။
အို-ရှင်ရသေ့ … ကောင်းစွ၊ အကျွန်ုပ်၏ ပြဿနာကို ဖြေဆိုနိုင်ပေ၏” – ဟု ရသေ့အာ ချီးကျူး ထောမနာပြုကာ မိမိဗိမာန်တွင်းသို့ ဝင်လေ၏။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ပုထုဇဉ်လေ့၊ ကုသိုလ်မေ့၊ အိပ်၍ နေသူမည်။
(၂) ကုသိုလ်မမေ့၊ ရိယာလေ့၊ နိုး၍ နေသူမည်။
(၃) နိုးသူအထဲ၊ အိပ်သော်လည်း၊ အိပ်ထဲနိုးသူမည်။
ဇာဂရဇာတ် ပြီး၏။
ဂန္ဓာရဝဂ် -(၄၁၅) - ကုမ္မာသပိဏ္ဍိဇာတ် မင်းကြီး၏ ထီးနန်းစည်းစိမ်ကိုရခြင်း၊ မိဖုရား၏ လှပတင့်တယ်ခြင်း အကြောင်းရင်းများကား မုယောမုန့် လှူခဲ့ခြင်းနှင့် သီလစောင့်ထိန်းခဲ့ခြင်းတို့ပင်တည်း ဟု ဇာတိဿရဉာဏ်ဖြင့် အမှန် သိမြင်ကြသော မင်းမိဖုရားတို့ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဘုရား လှူဒါန်း ပီတိပြွမ်း နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလ မင်းကြီး၏ မလ္လိကာ မိဖုရားကြီးကား သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် ပန်းသည်ကြီး တစ်ဦး၏ သမီး ဖြစ်၏။
ထိုသတို့သမီးကား မြတ်သော အဆင်းကို ဆောင်၏။
အလွန် ပညာကြီး၏။
တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ရှိသောအခါ တစ်နေ့သ၌ သူငယ်မတို့နှင့်အတူ ပန်းဥယာဉ်သို့ သွားလတ်သော် ပန်းတောင်း၌ မုယောမုန့် သုံးဆုပ်ကို ထည့်၍ သွား၏။
မလ္လိကာသည် မြို့တွင်းမှ ထွက်သောအခါ ကိုယ်ရောင်တော်ကိုလွှတ်လျက် ရဟန်းအပေါင်း ခြံရံကာ ဆွမ်းခံကြွလာသော မြတ်စွာဘုရားကိုမြင်လျှင် အလွန် ကြည်ညိုသဖြင့် ပါလာသော မုယောမုန့် သုံးဆုပ်ကို လှူ၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း အလှူခံတော်မူ၏။
မလ္လိကာလည်း လှူပြီးလျှင် ခြေတော်အစုံကို ရှိခိုး၍ နှစ်သက်ခြင်း ပီတိကို ဖြစ်စေလျက် လျောက်ပတ်သော အရပ်၌ တည်နေ၏။
ဘုရား ပြုံးမှု ဗျာဒိတ်ပြု ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် မလ္လိကာကို ကြည့်တော်မူပြီးလျှင် ပြုံးတော်မူ၏။
ရှင်အာနန္ဒာသည် ပြုံးတော်မူခြင်း အကြောင်းကို လျှောက်ထား၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ချစ်သား အာနန္ဒာ ဤမလ္လိကာသည် မုယောမုန့် လှူရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့် ယနေ့ပင်လျှင် ကောသလမင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီး ဖြစ်လတ္တံ့ ဟု ဗျာဒိတ်ကြားတော်မူ၏။
မလ္လိကာလည်း ပန်းအရံသို့ သွားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ဆွမ်းခံကြွတော်မူ၏။
မင်းကြီး မြင်ကောက် မိဖုရားမြှောက် ထိုနေ့ ကောသလမင်းကြီးသည် အဇာတသတ်မင်းနှင့် စစ်ထိုး၍ ရှုံးသဖြင့် မြင်းစီး၍ ပြေးလေရာ ပန်းအရံအနီးသို့ရောက်လျှင် မလ္လိကာ၏ သီချင်းသံကို ကြားရကား အလွန်တပ်စွန်းသောစိတ် ရှိသဖြင့် ပန်းအရံအတွင်းသို့ မြင်းကိုမောင်းနှင်၍ သွား၏။
ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမားသော မလ္လိကာသတို့သမီးကား မင်းကြီးကို မြင်သော်လည်း မပြေးဘဲ မြင်း၏ နှာခေါင်းကို ဆီးကြို၍ ကိုင်၏။
မင်းကြီးလည်း အရှင်ရှိသလောဟု မေးရာ မရှိကြောင်းကို လျှောက်ထားလျှင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ မလ္လိကာ၏ ရင်ခွင်ဝယ်အိပ်လျက် တစ်ခဏမျှ အပန်းဖြေ၏။
အပန်းပြေလျှင် မလ္လိကာကို မြင်းပေါ်၌ တင်ဆောင်လျက် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ပြီးလျှင် မိဘအိမ်သို့ ပို့၏။
ညအခါ ယာဉ်ဖြင့် နန်းတော်သို့ ယူစေပြီးလျှင် ရတနာအစု၌ ထား၍ မိဖုရားကြီး မြှောက်လေ၏။
မလ္လိကာ ကား မိဖုရားကြီး ဖြစ်ပြီးလျှင် လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရိုသေ၏။
မင်းကြီးလည်း အလွန် ချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် မလ္လိကာသည် မုယောမုန့် သုံးဆုပ်ကို လှူခြင်းကြောင့် မိဖုရားကြီး ဖြစ်ရကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် ရဟန်းတို့ မလ္လိကာမှာ သဗ္ဗညုတဘုရားအား လှူဒါန်းရခြင်းကြောင့် မိဖုရားကြီး ဖြစ်သည်မှာ မအံ့ဩလောက်သေး၊ ရှေးအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓအား လှူရခြင်းကြောင့် ယူဇနာသုံးရာရှိသော ကာသိတိုင်း၌ မင်းစည်းစိမ်ကို ရဖူးပြီ ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မုန့်ဆွမ်းလှူလောင်း ဆုမွန်တောင်း လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဆင်းရဲမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် သူဌေးတစ်ဦးကို အမှီပြုကာ အခစားလုပ်၍ အသက်မွေးရ၏။
တစ်နေ့သ၌ သူဆင်းရဲသည် ငါ့မှာ နံနက်စာဖို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဈေးမှ မုယောမုန့် လေးခုတို့ကို ယူ၍ အမှုလုပ်ရာသို့ သွားသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ဆွမ်းခံသွားသော ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ လေးဆူတို့ကို မြင်လျှင် သဲတို့ကို လေးပုံပုံ၍ အထက်၌ သစ်ခက်တို့ကို ခင်းပြီးလျှင် ပစ်စကေဗုဒ်ဓါတို့ကို ပင့်၍ အစဉ် အတိုင်း သီတင်းသုံးစေပြီးလျှင် သစ်ရွက်တို့ဖြင့် ရေကိုဆောင်ယူကာ ရေစက်ချ၍ ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ တစ်ဆူအား မုယောမုန့်ကို တစ်ဆုပ်စီ လှူပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ အရှင်ဘုရားတို့ အကြှနျုပျသညျ ဤမုယောမုန့်ဆုပ်တို့ကို လှူရသော ကောင်းမှုကြောင့် ဘဝဆက်တိုင်း သူဆင်းရဲတို့ အမျိုး၌ မဖြစ်ရပါစေ၊ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို သိခြင်း၏ အကြောင်း ဖြစ်ပါစေ ဟု ဆုတောင်းလေ၏။
ဆုတောင်းပြည့်လှ အတိတ်ဉာဏ်ရ ပစ်စကေဗုဒ်ဓါ လေးဆူတို့လည်း မုယောမုန့်တို့ကို သူဆင်းရဲ ရှေ့မှာပင် ဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် အနုမောဒနာပြု၍ နန္ဒမူလိုဏ်သို့ ကြွကုန်၏။
သူဆင်းရဲလည်း ပစ်စကေဗုဒ်ဓါတို့ကို မျက်စိတဆုံး ဖူးမြော်ပြီးလျှင် မိမိအလှူကို အောက်မေ့၍ ပီတိဖြစ်ကာ အမှုလုပ်ရာသို့ သွားလေ၏။
ထိုနေ့မှစ၍ ထိုကောင်းမှုကို အသက်ထက်ဆုံး အောက်မေ့၍ သေလွန်သောအခါ မုယောမုန့် လှူသော ကောင်းမှုကြောင့် ဗြဟ္မဒတ် မင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ ဖြစ်၍ ဗြဟ္မဒတ္တ သတို့သားဟု အမည်မှည့်ကုန်၏။
ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်းသားသည် ခြေဖြင့်သွားနိုင်သောအခါ မှစ၍ ငါကား ဤဗာရာဏသီပြည်မှာပင် သူရင်းငှား ဖြစ်၍ အမှုလုပ်သွားရာ ပစ်စကေဗုဒ်ဓါလေးဆူတို့ကို မွငျ၍ မုယောမုန့် လေးဆုပ်တို့ကို လှူသောကောင်းမှုကြောင့် မင်းမျိုး၌ ဖြစ်ရ၏ ဟု ကြည်လင်သော ကြေးမုံပြင်ဝယ် မျက်နှာရိပ် ထင်သကဲ့သို့ ရှေးဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ဇာတိဿရဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်လေ၏။
အတိတ်ကံကြောင်းပြု ဝမ်းမြောက်မှု ထိုမင်းသားသည် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာတို့ကို သင်ကြားပြီးလျှင် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုရ၍ နောက်အခါ အဘမင်းကြီး သေလွန်လျှင် မင်းအဖြစ်ကို ရလေ၏။
ကောသလငမ်း၏ သမိးတော်ကို ဆောင်ယူကာ မိဖုရားကြီး ပြုလေ၏။
နန်းတက်မင်္ဂလာ ပြုသောနေ့၌ မြို့အလုံးကို နတ်မြို့ကဲ့သို့ နတ်ဆာဆင်၍ ထီးဖြူဆောင်းမိုးအပ်သော ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင်နေလျက် ငါ့မှာ ထီးနန်းစည်းစိမ် ဂုဏ်သိန်ကျက်သရေ အခြွေအရံတို့ကို ရခြင်းကား တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်၊ ရှငျပစေ်စကဗုဒ်ဓါ လေးဆူတို့အား မုယောမုန့် လေးဆုပ်ကို လှူခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ရပေသည်ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖရဏာပီတိ ဂွမ်းဆိထိသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ပျောင်းအိလျက် လူအပေါင်းတို့ အလယ်၌ - အချင်းတို့ မြတ်သော ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်အမြင်ရှိသော ပစ်စကေဗုဒ်ဓါတို့၌ လက်အုပ်ချီခြင်း၊ ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း စသည်တို့ကား နည်းသောအကျိုးရှိသည် မဟုတ်၊ အစေးမရှိ တင်လဲ မထည့်ဘဲ လုပ်သော မုယောမုန့်၏ အကျိုးကို ကြည့်ရှုပါလော။
များစွာသော ဆင်၊ နွား၊ မြင်း၊ ပတ္တမြား စသော ဥစ္စာ ခုနစ်ပါးသော စပါးမျိုး အလုံးစုံသောမြေပြင် နတ်သမီးနှင့်တူသော မိန်းမများ ဤဆိုအပ်ပြီးသော အကျိုးတို့ကို ကြည့်ရှုပါလော၊ ဤအကျိုးတို့ကား မုယောမုန့်ကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် ရသော အကျိုးတို့သည် ဟု ပြောဆိုကာ ဥဒါန်းကျုးလေ၏။
ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီး သီဆိုသော ဥဒါန်းသီချင်းကိုသာ လျှင် ဤသီချင်းကား ငါတို့မင်းကြီး နှစ်သက်မြတ်နိုးသော သီချင်း ဖြစ်သည်ဟု စွဲလမ်းကာ တိုင်းသူပြည်သားတို့လည်း ထိုထိုအရပ် ဇာတ်ပွဲသဘင်တို့၌ သီဆိုကြကုန်၏။
ဤသို့ ကာလရှည်လျားလတ်သော် မိဖုရားကြီးသည် ထိုသီချင်းဂါထာ၏ အနကျအဓိပ္ပါယျကို သိလိုသော်လည်း မင်းကြီးကို မမေးဝံ့၊ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေရ၏။
မင်းကြီး ဂါထာကို ဆုယူလို တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဂုဏ်ကျေးဇူး တစ်စုံတစ်ခု၌ ကြည်ညိုနှစ်သက်သဖြင့် ရှင်မ သင့်အား ငါ ဆုပေးမည်၊ လိုရာဆုကို ယူလော ဟု ပြော၏။
အရှင်မင်းကြီး ကောင်းပြီ ယူမည်ဟု ပြော၏။
သင့်အား ဆင် မြင်း စသည်တို့တွင် အဘယ်ကိုပေးရမည်နည်း ဟု မေး၏။
အရှင်မင်းကြီး အကြှနျုပျအား မပြည့်စုံခြင်း မည်သည် မရှိပါ၊ ဆင် မြင်း စသည်တို့ကို အလိုမရှိပါ၊ အကယ်၍ ပေးလိုပါမူ သင်မင်းကြီးတို့ သီဆိုအပ်သော သီချင်းဂါထာ၏ အနကျအဓိပ္ပါယျကိုသာ ပြောကြားပါ ဟု လျှောက်၏။
ရှင်မ ဤဆုဖြင့် ဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း၊ တစ်ပါးသောဆုကို ယူပါ ဟု ပြော၏။
အရှင်မင်းကြီး တစ်ပါးသော ဆုကို အလိုမရှိပါ၊ ဤဆုကိုသာ အလိုရှိပါ၏ ဟု လျှောက်၏။
ရှင်မ ကောင်းပြီ ပြောဆိုမည်၊ သို့သော်လည်း သင်တစ်ယောက်တည်းအား ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ မပြောဆိုလို၊ မြို့အလုံး၌ စည်လည်စေ၍ မင်းအိမ်တံခါး၌ ရတနာ မဏ္ဍပ် ဆောက်လုပ်ပြီးလျှင် ရတနာ ပလ္လင်ကို ခင်းစေ၍ ပလ္လင်ထက်၌ နေလျက် အလုံးစုံသော သူတို့အား ပြောဆို ဟောကြားမည် ဟု ဝန်ခံလေ၏။
မိဖုရား လျှောက်ထား မင်းဟောကြား မိဖုရားကြီးလည်း မင်းကြီး ပြောဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်စေပြီးလျှင် အရှင်မင်းကြီး စီမံ၍ ပြီးပါပြီ၊ ကြွတော်မူပါ ဟု ပင့်ဖိတ်၍ ပလ္လင်၌ နေစေပြီးလျှင် - ကုသိုလ်ကို အလိုရှိ၍ တိုင်းနိုင်ငံကို ကြီးပွားစေတတ်သော အရှင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီးသည် သီချင်းဂါထာကို အလွန် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်စွာ အမြဲမပြတ် ဆိုဘိ၏၊ ထိုသီချင်းဂါထာ၏ အနက်ကို မေးမြန်းပါ၏၊ ဖြေကြားတော်မူပါ ဟု မင်းကြီးအား ပရိသတ်ဗိုလ်ထု၏ အလယ်တွင် လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် - ရှင်မ ငါသည် ရှေးအခါ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ ပင်လျှင် အထင်ရှားသော သူဆင်းရဲမျိုး၌ ဖြစ်၍ သူတစ်ပါး အမှုကိစ္စ၌ အခစား ပြုလုပ်ကာ အသက်မွေးလျက် သီလကို စောင့်သုံးခဲ့ဖူးပြီ။
ရှင်မ ငါသည် အမှုလုပ်ရာသို့ သွားသည်ရှိသော် မဂ်ဖိုလ်မှလာသော အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံလျက် အာသဝေါတရားလေးပါး မရှိ ငြိမ်းချမ်းသော အရှငျပစေ်စကဗုဒ်ဓါ လေးဆူတို့ကို ဖူးမြင်ရပြီ။
ရှင်မ ငါသည် ထိုပစ်စကေဗုဒ်ဓါ လေးဆူတို့၌ စိတ်ကို ကြည်ညိုစေလျက် သစ်ရွက်အခင်း၌ သီတင်းသုံးစေပြီးလျှင် မိမိလက်တို့ဖြင့် မုယောမုန့် လေးဆုပ်တို့ကို လှူဒါန်းခဲ့ဖူးပြီ။
ရှင်မ ငါ၏ ဤသို့သော သဘောရှိသော အကျိုးသည် မုယောမုန့် လေးဆုပ်ကို လှူဒါန်းသော ကုသိုလ်၏အကျိုး ဖြစ်သည်၊ မြေအပြင်ကို အစိုးရ၍ ပြည့်စုံမွန်မြတ်သော ဤမင်းစည်းစိမ်ကို ခံစားရပြီ ဟု မိဖုရားကြီး အမှူးရှိသော ပရိသတ်တို့အား ကောင်းကင် အလယ်တွင် လပြည့်ဝန်းကို ထင်စေဘိသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ သီချင်းဂါထာ၏ အနက် အဓိပ္ပါယျကို ဟောကြားလေ၏။
မင်းကြီး စေတနာ ချီးကျူးကာ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် မင်းကြီး၏ တရားစကားကို ကြားနရလျှင် ကြည်ညိုသောစိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍ - ကုသိုလ်ကို အလိုရှိသော အရှင်မင်းကြီး လှူဒါန်း၍ သာ စာတော်မူပါ၊ ဒါန စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့လျော့ပါလင့်၊ ပဋိရူပဒေသဝါသ စသော စက်လေးပါးကိုလည်း လည်ပါစေလော့၊ တရားကို စောင့်ပါလော့- ဟု မင်းကြီးအား ချီးကျူးကာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့ရန် တိုက်တွန်းလေ၏။
အို-တင့်တယ်လှပသော ကောသလမင်းကြီး၏ သမီးတော် ငါသည် အရိယာတို့ သွားလာလော့ကျက်အပ်သော ဒါန ဟူသော လမ်းခရီးကို အဖန်တလဲလဲ သွားပါအံ့၊ ငါသည် ရဟန္တာတို့ကို ဖူးမြင်ခြင်းငှာ နှစ်သက် မြတ်နိုးလှပါ၏ ဟု မိဖုရားကြီးအား ပြောဆို ဝန်ခံလေ၏။
မိဖုရား အတိတ်ကံ စစ်မေးပြန် ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ စည်းစိမ် အခြံအရံ ပေါများခြင်းကို ကြည့်ရှုပြီးလျှင် ရှင်မ ငါ၏ ရှေးက ပြုခဲ့ဖူးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြောကြားအပ်ပြီ အို-လှပတင့်တယ်သော ကောသလမင်းကြီး၏ သမီးတော် သင်သည် နတ်သမီးနှင့် တူ၏၊ မောင်းမတို့ အလယ်၌ သိကြားမင်း၏ မိဖုရားကဲ့သို့ တင့်တယ်လှ၏၊ ရှေးအခါ အဘယ်ကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ဖူးသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် အဆင်းလှသနည်း ဟု မိဖုရားကြီးကို တစ်ဖန် မေးမြန်းပြန်၏။
ရှေးအတိတ်ကံများ အကျိုးခံစား မိဖုရားကြီးလည်း မင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ရှေးဘဝက အဖြစ်အပျက်ကို သိနိုင်သော ဇာတိဿရဉာဏ်ကို ရရှိပေ၏။
ထိုကြောင့် မင်းကြီး မေးသောစကားကို ကြားလျှင် - အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ပ်လည်း ရှေးအခါ သူကြွယ်မျိုး၏ အစေအပါး ကျွန်မ ဖြစ်၍ ကိုယ် နှုတ် နှလုံး သုံးပါးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီ၊ သီလနှင့် ပြည့်စုံခဲ့ပြီ၊ တရားသဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ပြီ၊ ထိုကြောင့် လှပတင့်တယ် ရှုချင်စဖွယ် အဆင်းရှိပါ၏။
အရှင်မင်းမြတ် ထိုအခါ အရှင်စ္စေကဗုဒ္ဓါအား ဆွမ်းခံကြွလာစဉ် ဝေစုရသော ထမင်းကို ကိုယ်ပိုင်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်စွာ လှူဒါန်းခဲ့ဖူးပြီ၊ အကြှနျုပျ၏ ဤသို့ သဘောရှိသော အကျိုးသည် ဝေစုရသော ထမင်းကို လှူဒါန်းရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးဖြစ်ပါ၏ ဟု မင်းကြီးအား မိမိ ရှေးဘဝက ပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကံကို ထင်ရှားစွာ ဖြေဆိုလေ၏။
နှဈဦးသဒ်ဒါ လွန်ကဲစွာ ဤသို့လျှင် မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် မိမိ မိမိတို့၏ ကောင်းမှုကံကို အကျယ်အားဖြင့် ပြောဆိုပြီးလျှင် မြို့တံခါး လေးမျက်နှာ မြို့တော် နန်းတော်တံခါး ဤခြောက်ဌာနတို့၌ အလှူတင်းကုပ် ခြောက်ဆောင်တို့ကို ဆောက်လုပ်နေစဉ် ဇမ္ဗူဒိပ် တစ်ကျွန်းလုံး ကျော်ကြားစေလျက် အလှူကြီးကို ပေးလှူကုန်၏။
သီလကို ဆောက်တည်ကုန်၏။
ဥပုသ်ကို စောင့်သုံးကုန်၏။
အသက်၏ အဆုံး၌ နတ်ပြည်သို့ လားကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အလှူပေးကြ၊ စောင့်သီလ၊ သုံးကြဥပုသ်ကို။
(၂) သူတော်အများ၊ နိဗ္ဗာန်သွား၊ မမှားလမ်းရိုးကို။
(၃) ဘဝသံသရာ၊ ကျင်လည်ကာ၊ လိုရာပြည့်သကို။
ကုမ္မာသပိဏ္ဍိဇာတ် ပြီး၏။
ဂန္ဓာရဝဂ် -(၄၁၆) - ပရန္တပဇာတ် သတ္တဝါတို့၏ စကားသံကို သိသော မင်းသားနှင့် မင်းကြီးကိုသတ်သော ပရန္တပကျွန်တို့ အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒေဝဒတ်ကြံမှု သတ်ရန်ပြု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား သတ်ရန် ကြံစည်အားထုတ်ခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သားကိုပြစ်ရှာ သတ်ဖို့ရာ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရားကြီးဝမ်း၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့သွား၍ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံ၌ အလုံးစုံသော အတတ်ပညာတို့ကို သင်ကြား၏။
အထူးအားဖြင့် *သဗ္ဗရုတဇာနန မန္တရားကိုလည်း သင်ကြား၏။
တတ်မြောက်သောအခါ ဆရာအဖို့ဖြစ်သော အသပြာတို့နှင့် ပူဇော် ကန်တော့ပြီးလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ပြန်၏။
အဘမင်းကြီးသည် သားတော် ပြန်ရောက်လာလျှင် အိမ်ရှေမင်းအရာ ထား၏။
သို့သော်လည်း မင်းသားကို သတ်ရန် ကြံစည်လျက်သာ နေ၏။
အနည်းငယ်မျှ မမြင်လို။
(သဗ္ဗရုတဇာနနမန္တရား အလုံးစုံသော လူ တိရစ္ဆာန် သတ္တဝါတို့မြည်တွင် ပြောဆိုသော ဘာသာစကားကို သိနားလည်သော မန္တရား-ဂါထာ) မြေခွေးစကား မင်းသား ကြား ထိုအခါ မြေခွေးမ တစ်ကောင်သည် ညအခါ လူတို့အိပ်ကုန်စဉ် သားငယ်နှစ်ကောင်တို့ကို ခေါ်ယူလျက် ရေပြွန်ပေါက်ဖြင့် မြို့တွင်းသို့ဝင်၍ ကျက်စားလေ၏။
အိမ်ရှေ့မင်း၏ နန်းပြာသာဒ် အိပ်ရာတိုက်ခန်းအနီး၌ ဇရပ်တစ်ဆောင်ရှိ၏။
ထိုဇရပ်၌ ခရီးသွား ဧည့်သည်ယောက်ျားသည် သားရေ ဖိနပ်ကိုချွတ်၍ အင်းပျဉ်တွင် အိပ်၏။
မြေခွေးမသည် ချစ်သားတို့ အသံမပြုကြလင့်၊ ခရီးသွား ယောက်ျား အိပ်ပျော်သောအခါ ဖိနပ်ကို စားရလိမ့်မည် ဟု မိမိဘာသာဖြင့် ပြောလေ၏။
မင်းသား မြတ်လတ် မြေခွေးငတ် အိမ်ရှေ့မင်းသည် မန္တရားကို အနုဘော်ဖြင့် မြေခွေးမပြောသော စကားကို သိနားလည်၍ လေသာပြတင်းကို ဖွင့်၍ ဇရပ်၌ လူရှိသလောဟု မေးရာ ရှိကြောင်း လျှောက်ထားလျှင် သင်၏ဖိနပ်ကို မြေ၌ ချွတ်ထားလျှင် ယူ၍ အပေါ်မှာ ဆွဲထားပါလေ ဟု အမိန့်ပေးသဖြင့် ခရီးသွား ယောက်ျားလည်း ဖိနပ်ကိုယူ၍ ဆွဲထားလိုက်၏။
မြေခွေးမလည်း အိမ်ရှေ့မင်းအား အမျက်ထွက်လေ၏။
သားငယ်ငြိမ်လို ခွေးမ ဆို တစ်နေ့သ၌ မြေခွေးမသည် ရှေးနည်းအတူ မြို့သို့ဝင်၍ ကျက်စားပြန်၏။
ထိုအခိုက် သူရာယစ်သောသူ တစ်ယောက်သည် ရေသောက်မည်ဟု ရေကန်သို့ ဆင်းသက်ရာ ရေနစ်၍ သေဆုံးလေ၏။
ထိုယောက်ျား၌ ဝတ်ထားသော ပုဆိုးနှစ်ထည်၊ အသပြာ တစ်ထောင်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိ၏။
ထိုအခါ မြေခွေးမသည် ငတ်မွတ်၍ မြည်နေသော သားငယ်တို့ကို ချစ်သားတို့ အသံမပြုကြလင့်၊ ရေကန်တွင်း၌ လူတစ်ယောက် သေဆုံး၏၊ ၎င်း၌ ပုဆိုးနှစ်ထည်၊ အသပြာ တစ်ထောင်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိ၏၊ ထိုလူသော အသားကို စားရလိမ့်မည် ဟု ပြောလေ၏။
သူသေဆယ်ငြား မြှုပ်နှံထား အိမ်ရှေ့မင်းလည်း ရှေးနည်းအတူ မြေခွေးမ ပြောသော စကားကိုသိ၍ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီးလျှင် ဇရပ်တွင် လူရှိသလော မေး၍ ရှိကြောင်းကို လျှောက်ထားရာ အမောင် ရေကန်တွင်း၌ လူတစ်ယောက် သေဆုံး၍ နေသည်၊ ၎င်း၌ ပါသော ပုဆိုးနှစ်ထည်၊ အသပြာတစ်ထောင်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုယူ၍ အလောင်းကောင်ကိုလည်း မပေါ်နိုင်အောင် ရေတွင်မြှုပ်လော့ ဟု ပြောလေ၏။
ခရီးသွား ယောက်ျားလည်း ထ၍ ရေကန်တွင်းသို့ ဆင်းပြီးလျှင် ပုဆိုးနှစ်ထည်၊ အသပြာ တစ်ထောင်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ယူ၍ လူသေကောင်ကို ရေတွင် မပေါ်နိုင်အောင် မြှုပ်၍ ထားခဲ့၏။
ရန်ငြိုးဖွဲ့လောက် ခွေးခြိမ်းခြောက် ထိုအခါ မြေခွေးမသည် အိမ်ရှေ့မင်းသား သင့်အတွက်ကြောင့် ယခင်နေ့၌ လည်း သားငယ်တို့သည် သားရေဖိနပ်ကို မစားရကုန်၊ ယနေ့လယ်း သူကောင်ကို မစားရကုန်၊ သုံးရက်မြောက်နေ့၌ သင်တို့ တိုင်းပြည်ကို စစ်ထိုးရန် ပြည်နီးချင်းမင်း လာ၍ ဝိုင်းလိမ့်မည်၊ အဘမင်းကြီးက သင့်ကို စစ်ထိုးခိုင်းလိမ့်မည်၊ စစ်ထိုးရာ၌ သင့်ဦးခေါင်း ပြတ်လိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ငါ သင့်လည်ချောင်းသွေးကို သောက်၍ ရန်တုံ့ကို ဖြေမည်ဟု ပြောဆိုကာ ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်လျက် ရန်ငြိုးဖွဲ့၍ အိမ်ရှေ့မင်းကို ခြိမ်းခြောက်ပြီးလျှင် သွားလေ၏။
မင်းသားရှောင်လျက် မြို့ပြင်ထွက် နောက်သုံးရက်မြောက်နေ့၌ မြေခွေးမ ပြောသော အတိုင်း ပြည်နီးချင်းမင်းသည် စစ်သည် ဗိုလ်ပါနှင့်တကွလာ၍ စစ်ထိုးရန် မြို့ကို ဝိုင်း၏။
ထိုအခါ အဘမင်းကြီးသည် အိမ်ရှေ့မင်းအား အမောင် စစ်ထိုးသွားချေ ဟု ပြော၍ ခမည်းတော် အကြှနျုပျသညျ မကောင်းသောနိမိတ်တစ်ခုကို မြင်ရ၏၊ မသွားဝံ့ပါ၊ အသက်ဘေးကို ကြောက်ရသည် ဟု လျှောက်၏။
အမောင် သေသော်လည်းကောင်း၊ မသော် လည်းကောင်း ငါ့အား ကိစ္စမရှိ၊ သွားသာ သွားလော့ ဟု အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းလေ၏။
အိမ်ရှေ့မင်းသည် ဗိုလ်ပါပရိသတ်ကိုယူ၍ ရန်သူမင်းရှိရာ တံခါးဖြင့် မထွက်ဘဲ အခြား တံခါးဖြင့် ထွက်လေ၏။
တစ်မြို့လုံး အိမ်ရှေ့မင်းနောက်သို့ လိုက်၍ ထွက်ကြသဖြင့် တိတ်ဆိတ်လျက် အချည်းနှီး ဖြစ်လေ၏။
တိုင်းပြည်ဆုံးရှုံး မင်းကြီးပုန်း အိမ်ရှေ့မင်းလည်း သင့်တင့်ရာအရပ်၌ သစ်တပ်တည်၍ နေ၏။
မင်းကြီးလည်း အိမ်ရှေ့မင်းထွက်၍ အချည်းနှီးဖြစ်သော မြို့ကိုမြင်လျှင် ကြံရာမရသဖြင့် ငါ့အသက်ကို ငါ စောင့်ရှောက်တော့မည်ဟု မိဖုရားကြီး၊ ပုရောဟိတ်၊ ခြေရင်း အလုပ်အကျွေး ပရန္တပကျွန်တို့ကို ခေါ်၍ ညတွင်းချင်းပင် မထင်ရှားသော အသွင်ဖြင့် မြို့မှထွက်၍ တောသို့ ဝင်လျက် ပုန်းလျှိုး၍ နေ၏။
အိမ်ရှေ့မင်းလည်း အဘမင်းကြီး ထွက်ပြေးသည်ကို သိလျှင် မြို့သို့ဝင်၍ စစ်ထိုးကာ ရန်သူမင်းကို ပြေးစေပြီးလျှင် တိုင်းပြည်အလုံးကို သိမ်ယူကာ မင်းပြုလေ၏။
မိဖုရားဖောက်ပြန် မင်းသတ်ရန် အဘမင်းကြီးလည်း တောသို့ရောက်လျှင် မြစ်ကမ်းနားဝယ် သစ်ရွက်မိုးဇရပ် ဆောက်လုပ်၍ သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့် မျှတကာနေ၏။
နေ့စဉ် ပုရောဟျိတျနှငျ့ မင်းကြီးသည် သစ်သီးရှာ သွားရ၏။
ပရန္တပကျွန်နှင့် မိဖုရားကြီးသည် ဇရပ်တွင် နေရစ်ရ၏။
မင်းကြီးကိုစွဲ၍ မိဖုရားကြီး၌ ကိုယ်ဝန်တည်လေ၏။
မိဖုရားကြီးသည် ပရန္တပကျွန်နှင့် မပြတ်ပေါင်းဖော်ရခြင်းကြောင့် အလွန် အကျွမ်းဝင်လေ၏။
တစ်နေ့သ၌ မိဖုရားကြီးသည် ပရန္တပကျွန်အား မင်းကြီး သိလတ်သော် သင်နှင့်ငါ မုချ သေရလတ္တံ့၊ သို့အတွက် မင်းကြီးကို သတ်ရမည်၊ အရှင်မိဖုရား အဘယ်သို့ သတ်မည်နည်း ဟု မေး၏။
အမောင် မင်းကြီးသည် သန်လျက်နှင့် ရေလဲကို ယူစေ၍ သင့်ကို ရေချိုးခေါ်သွားသောအခါ သင်သည် မင်းကြီး မေ့လျော့နေစဉ် သန်လျက်ဖြင့် ခုတ်၍ သတ်ပြီးလျှင် မြေ၌ မြှုပ်၍ လာခဲ့လော့ ဟု အကြံဉာဏ်ပေးလေ၏။
မင်းကြီးသတ်ကာ ကျွန်ပြန်လာ တစ်နေ့သ၌ ပုရောဟိတ်သည် သစ်သီးရှာသွားလတ်သော် မင်းကြီး ရေချိုးနေကျ ဆိပ်အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်သို့ တက်၍ သစ်သီးကို ဆွတ်ခူးလျက်နေ၏။
ထိုအခိုက် မင်းကြီးသည် ပရန္တပကျွန်ကို သန်လျက် ရေလဲကို ယူခဲ့စေ၍ ရေချိုးရန် မြစ်ဆိပ်သို့ သွားလေ၏။
မင်းကြီး ရေချိုး၍ မေ့လျော့နေစဉ် မင်းကြီးကို သတ်ရန် လည်းပင်းကို မြဲစွာကိုင်၍ သန်လျက်ကို မိုး၏။
မင်းကြီးလည်း သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ဟစ်အော်၏။
ပုရောဟိတ်ကြား၍ ကြည့်လတ်သော် မင်းကြီးကို သတ်နေသော ပရန္တပကျွန်ကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်သဖြင့် ကိုင်ထားသော သစ်ခက်ကိုလွှတ်ကာ အောက်သို့ဆင်း၍ ချုံတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်း၍ နေ၏။
ပရန္တပကျွန် သည် ပုရောဟိတ် လွှတ်လိုက်သော သစ်ခက်သံကို ကြား၍ မင်းကြီးကို သတ်ပြီးလျှင် မြေ၌ မြှုပ်၍ သစ်ခက်သံကြားရာ အရပ်သို့ သွား၍ စုံစမ်းလတ်သော် တစ်စုံတစ်ရာကို မမြင်သဖြင့် ရေချိုးပြီးလျှင် ဇရပ်သို့ ပြန်လေ၏။
ပုဏ္ဏား မမြင်ယောင် ကန်းဟန်အောင် ပုရောဟိတ်သည် ပရန္တပ ပြန်သွားသောအခါ ပုန်းအောင်းရာမှ ထွက်၍ လာလတ်သော် မင်းကြီး သတ်၍ မြှုပ်သောတွင်းကို သိ၍ ရေချိုးပြီးလျှင် သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ကန်းဟန်းဆောင်ကာ ဇရပ်သို့ပြန်လေ၏။
ထိုအခါ ပရန္တပသည် ပုဏ္ဏားကိုမြင်လျှင် ပုဏ္ဏားကြီး အသင် ဘာဖြစ်လာသနည်း ဟု မေးသောအခါ ပုဏ္ဏားကြီးသည် မမြင် မသိဟန်ဆောင်၍ အရှင်မင်းကြီး အကြှနျုပျသညျ သစ်သီးရှာရင်း တောင်ပို့တစ်ခုတွင် နားနေရာ မြွေမှုတ်လိုက်သဖြင့် မျက်စိ မမြင်တော့ပါဈ ကန်းပါပြီ ဟု ပြော၏။
ပရန္တပလည်း ငါ့ကို မသိတော့၍ မင်းကြီးပင် မှတ်ထင်နေသည်ဟု ယုံကြည်လျက် ပုဏ္ဏား မစိုးရိမ်နှင့်၊ သင်တို့ကို ငါ လုပ်ကျွေးမည် ဟု ဝန်ခံပြီးလျှင် သစ်သီးကြီးငယ် ရှာဖွေကာ ကျွေးမွေးလေ၏။
ချင်းချင်းမေးငြား ပုဏ္ဏားကြား တစ်နေ့သ၌ မိဖုရားကြီးသည် သားယောက်ျားကို ဖွားမြင်၏။
သားတော်လည်း သိကြား လိမ္မာသောအခါ ပရန္တပကျွန်ကိုပင် အဘရင်းဟု မှတ်ထင်၍ နေလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ မိုးသောက်သောအခါ မိဖုရားသည် ပရန္တပကျွန်အား မင်းကြီးကို သတ်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သူ မြင်သလော ဟု မေး၏။
ထိုအခါ ပရန္တပကျွန်သည် - အရှင်မ အကြှနျုပျကို တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မမြင်ပါ၊ စင်စစ်ကား မင်းကြီးကို သတ်သောအခါ သစ်လက်လှုပ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။
လူကြောင့် လှုပ်သည်၊ တိရစ္ဆာန်ကြောင့် လှုပ်သည်ကို မသိပါ၊ ထိုကြောင့် သစ်ခက်လှုပ်ရာမှ အကြှနျုပျအား မကောင်းကျိုးသည် ရောက်လာလတ္တံ့၊ ဘေးသည် ရောက်လာလတ္တံ့ ဟု မိဖုရားကြီးအား ဖြစ်သမျှ အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။