kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အသီးသည် ဩဇာသီးပုံသဏ်ဌာန်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူ သော်လည်း အသီးခွံသည် ခပ်ကြမ်းကြမ်းမျှသာဖြစ်၍ ဩဇာသီး ခွံလောက် အကြေးကွက်များမထင်ရှားချေ။
အသီး၏အရောင် သည်လည်း နီညိုရောင်ဖြစ်သည်။
အတွင်းသားသည် ဩဇာသီး ကဲ့သို့ အမြွာမြွာဖြစ်သည်။
ညိုနက်သောအစေ့များသည် ဩဇာ စေ့ထက်ကြီး၍ ပျော့အိသောအသားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။
အရသာချိုသော်လည်း ဩဇာသီးလောက် လူကြိုက်မများချေ။
ထို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်္ဘောဩဇာပင်ကို စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ရပ်အနေဖြင့် စိုက်ပျိုးခြင်းမရှိပေ။
ခြံဝင်းများထဲတွင် တစ်ပင်စ၊ နှစ်ပင်စ စိုက်ပျိုးထား တတ်သည်ကိုသာ တွေ့ရတတ်လေသည်။
အိန္ဒိယဆေးကျမ်းများအလိုအရ ဝမ်းသက်ရောဂါ၊ ဝမ်း ကိုက်ရောဂါနှင့် သန်ချဆေးအတွက် အသီးစိမ်းအခြောက်သည် ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟု ဆိုလေသည်၊၊မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၅) ပုံသဏ္ဌာန် : အပင်----ရွက်ကြွေ ပင်ငယ်မျိုး ဖြစ်၍ အမြင့် ၁၅-၂၀ ပေထိ မြင့်သည်။
အကိုင်းများစွာ ဖြာပြီး နီညိုရောင်ရှိသည်။
အခေါက်တွင် မီးခိုး ရောင် အကွက် များ ရှိသည်။
ဘဲဥပုံ ရှည်မျောမျော ဖြစ်၍ ရွက်ရင်း သွယ်ပြီး ရွက်ထိပ်ချွန်သည်။
အပေါ် မျက်နှာပြင် အနည်းငယ် ကြမ်းသည်။
အနံ့ ရှိသည်။
အပွင့် --တစ်ပွင့်တည်း သို့မဟုတ် ၂ ပွင့် မှ ၄ ပွင့်ထိ ပွင့်သည်။
သေးငယ် ၍ မွှေးပြီး စိမ်းဝါရောင် ရှိသည်။
တပေါင်း ၊ တန်ခူး လတွင် ပွင့်သည်။
အသီး--အစိမ်းရင့်ရောင် ရှိ၍ တစ်လုံးချင်း သို့မဟုတ် စုပြုံ၍ သီးသည်။
အစေ့များ ခွံပျော့သီး ဖြစ်သည်။
နယုန် ၊ ဝါဆိုလ တွင် စတင် သီးသည်။
အစေ့---ချိုသော အသားပျော့ ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား ၏။
အနက်ရောင် ရှိ၍ တောက်ပသည်။
၎င်း အစေ့မှ အဆီ ထုတ်ယူ နိုင်သည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : အရွက် ၊ အသီး ၊ အစေ့၊ အမြစ် နှင့် အခေါက်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများ : မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့အပြား တွင် ပေါက်ရောက်သည်။
အထူး သဖြင့် မြန်မာ နိုင်ငံ အလယ်ပိုင်း တွင် အများအပြား စိုက်ပျိုး ပေါက်ရောက်သည်။
သဘာ၀ အလျောက် အလေ့ကျ ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင် ---မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ ဩဇာသီး သည် အေး၏ ၊ သွေးအားကို တိုးပွား စေသည်။
နှလုံးကို အကျိုးပြု ၏။
ပူလောင်ခြင်း ၊ လေပူ ရောဂါ နှင့် သွေးအန်ရောဂါ များ အတွက် ပယ်ဖျောက် နိုင်၏။
သန်ကျ စေသည်။
တုတ်ကောင်ကြီး များလည်း ကျစေသည်။
အရွက်ကို ကြိတ်၍ စားခြင်း ဖြင့် ပျောက်ကင်း စေသည်။
ကြိတ်၍ အုံကပ်ပေး ပါက အကြောငုပ် ခြင်း ၊ တက်ခြင်းများ ပျောက်၏။
အရွက်ကို ချေ၍ ရှူပေးသော် အမူးအမော် နှင့် ထိပ်ကပ်နာ ပျောက်၏။
အသီးစိမ်း သည် ချုပ်သော သတ္တိ ရှိသဖြင့် ဝမ်းသွား ခြင်း ၊ ဝမ်းသက်ခြင်း များ အတွက် ကောင်း၏။
ဝမ်းကိုက်ရောဂါ ၊ လေနာရောဂါ နှင့် အစာအိမ် မကောင်းခြင်း တို့ကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေသည်။
အမှုန့်ပြု ၍ အနာများကို ဖြူးပေးပါက ပိုးများကို ပျောက်ကင်းစေ သည်။
ဩဇာစေ့ အတွင်းဆံ ကို ကြိတ်၍ မီးရှို့ အခိုး မှိုင်း တိုက်ပါက ဝက်ရူးနာ ပျောက်ကင်း သည်။
အမြစ်ကို သွေး ၍ သောက်ပါက ဆီးချုပ် ရောဂါ ပျောက်ကင်း၏။
အခေါက်ကို အားဆေး ဖော်စပ်ရာ တွင် အသုံး ပြု ၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=80 ပုံများ ကိုးကား ကဏ္ဍ:သစ်သီးပင်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ပုံသဏ္ဌာန် အပင် ပင်ပျော့ ပင်နွယ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အခေါက် ကြမ်းပြီး ညိုမွဲသော အရောင်ပေါ်တွင် စိမ်းပြာရောင် အကွက်များ ရှိသည်။
အကိုင်း အခက်များ သေးသွယ်သည်။
သင်္ဘောသီး ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသည်။
ထိပ်ပိုင်းသည် ရွက်ရင်းပိုင်း ထက်ကျယ်သည်။
ရွက်နား ချော၍ အနည်းငယ် လှိုင်းတွန့် ရှိ၏။
အပွင့်အပွင့် ပုံသဏ္ဌာန် ဆန်းကြယ်သည်။
ပွင့်ညှာတံသည် အကိုင်းဖျားရှိ အရွက်တို့၏ အရင်းနားမှ ကပ်၍ထွက်သည်။
အပွင့်သည် ရေတကောင်း ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်း တဖက် ရှည်ကာ ခရမ်းညိုရောင် ရှိသည်။
အရင်းပိုင်းမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ရှိသည်။
တန်ဆောင်မုန်း၊ နတ်တော်လ များတွင် ပွင့်သည်။
အသီးအစိမ်းရောင် ဖြစ်၍ ကျောက်ဖရုံသီး ပုံရှိပြီး အမြှောင်း ၆ မြှောင်း ပါသည်။
တစ်မြှောင်းလျှင် အစေ့ များစွာ ပါ၍ အစေ့မှာ သုံးထောင့် ပုံဖြစ်ပြီး ပြား၍ အတောင် ရှိသည်။
တပို့တွဲလ၌ အသီးရင့်၏။
မြန်မာ့တိုင်းရင်းဆေးတွင် အသုံးပြုပုံ အသုံးပြုနိုင်သည့်အစိတ်အပိုင်းများ : အမြစ် ၊ အရွက်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်တွေ့နိုင်သောနေရာများ : မြန်မာ နိုင်ငံ မြေပြန့် ဒေသ အပိုင်း များတွင် ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင် မြန်မာ ဆေးကျမ်း များအလိုအရ ဣဿရမူလီ သည် ခါး၏။
အဆိပ်အမျိုးမျိုး တို့ကို နိုင်၏။
ချောင်းဆိုး ရောဂါ၊ နှလုံး ရောဂါ၊ ကလေးများ အူတွင်း၌ ဖြစ်တတ်သော ရောဂါ၊ အစာ မကြေ လေရောဂါ နှင့် အဆစ် ကိုက်ခဲ ဖောရောင်ခြင်း တို့ကို ပယ်ဖျောက် တတ်၏။
ဥတု သွေးကိုလည်း မှန်စေ၏။
သွေးလွန်နာ၊ သွေးဖောက်ပြန် သော အနာနှင့် မူးဝေသော ဝေဒနာ တို့ကို ချမ်းသာ စေတတ်၏။
အမြစ် အမြစ်ကို သွေးလိမ်းသော် မြွေ၊ ကင်း စသည့် အဆိပ်များ ပြေစေ၏။
အမြစ်မှုန့်နှင့် ဂျုံပြာ၊ ဆား ဆတူ ရောစပ်၍ ရေနွေးနှင့် သောက်ခြင်း၊ အဆစ်ရောင်သော နေရာများ၌ လူးပေးခြင်းဖြင့် ကိုယ်လက် ကိုက်ခဲခြင်းနှင့် အဆစ်ရောင်ခြင်း ပျောက်၏။
သွေးဝမ်းသွားခြင်း၊ အစာ မကြေ လေရောဂါ နှင့် ဝမ်းကြောများ တင်းရောင်ခြင်း တို့အတွက် အမြစ်မှုန့် ၂ ဆကို ချင်းခြောက်မှုန့် ၁ ဆ နှင့် တစ်နေ့ ၂ ကြိမ်ကျ သောက်သော် ပျောက်၏။
အမြစ်ကို သွေး၍ သောက်ခြင်း၊ လျှာကို ပွတ်ပေး ခြင်းဖြင့် ငန်းဖမ်းခြင်း နှင့် နှုတ်ခမ်း၊ မေး၊ ပါး၊ လျှာ၊ အာလေးခြင်း များပျောက်၏။
အမြစ်မှုန့်နှင့် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် တို့ကို ဆားစိမ်း အနည်းငယ် ရော၍ ရေနွေးနှင့် သောက်သော် ဥတုသွေး ထိန်ချုပ်ခြင်း ပျောက်၍ မှန်စေ၏။
ကလေးသူငယ်များ သူငယ်နာ ဝမ်းပျက်၍ အဖျား ဝင်လာသော် အရွက် သို့မဟုတ် အမြစ်ကို သွေး၍ လျှာကို အနည်းငယ်မျှ ပွတ်ပေးသော် ပျောက်၏။
ထို့ပြင် ဣဿရ မူလီအမြစ်ကို သားဖွားလွယ်ဆေး၊ မီးယပ် အကွက် ပျောက်ဆေး၊ အဖျား ဖြတ်ဆေး အဖြစ် ဖော်စပ် သုံးနိုင်၏။
ကလေး သူငယ်များ လည်ချောင်း အတွင်း၌ အပူဖု၊ အပူအိတ် များပေါက်လျှင် ဣဿရ ပဉ္စငါးပါး ညှစ်ရည်ကို အရွက်နှင့် မျှ၍ တိုက်ခြင်းဖြင့် ပျောက်ကင်းစေ၏။
အရွက် အရွက် ညှစ်ရည်ကို ဆားမီးဖုတ် အနည်းငယ်နှင့် နံနက် ည တစ်ကြိမ်စီ သောက်ပေးပါက ရေဖျဉ်း ရောဂါနှင့် ချောင်းခြောက် ရောဂါ ပျောက်၏။
ဣဿရ မူလီ အရွက် ၂ ရွက် ၃ ရွက်ခန့်ကို ငရုတ်ကောင်း ၈ စေ့ ၁၀ စေ့ ခန့်နှင့် ညက်အောင် ကြိတ် ၊ အဝတ်နှင့် စစ်ပြီး ၁၅ မိနစ် တစ်ကြိမ်ကျ သောက်က မြွေဆိပ်နှင့် တကွ အခြားသော တိရစ္ဆာန်ဆိပ်များ ပြေပျောက်စေ၏။
ယင်းဆေးရည်ကို အတွင်းဆေး အပြင်ဆေး အပြင် အအေးမိ အအေးပတ်၍ တကိုယ်လုံး သွေးကြော လေကြောများ အားနည်းပြီး ရေခဲတုံးပမာ အေးစက် သတိလစ်နေသော ရောဂါသည်များကို တိုက်ကျွေး အသုံးပြုက သွေးလေကြောများ လှုပ်ရှား နိုင်ပြီး သတိ ပြန်လည် ရရှိ စေနိုင်၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=81 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
တချို့က ကြောင်ဆေးပင်ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
အပင် တစ်နှစ်ခံ ပင်ပျော့ပင်ငယ်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
၃ ပေခန့် ထိ မြင့်၏။
ပင်စည်ချောမွေ့၍ အစိမ်းရောင် ရှိပြီး သေးငယ်အမွှေးနုများ ရှိသည်။
ပင်စည်မှ အရွက် ထွက်၏။
ပင်စည် နှင့် အရွက်ကြားမှ ကိုင်းဖြာသည်။
ဘဲဥပုံရှိ၍ ထိပ်ချွန်ပြီး ရွက်ရင်း အနည်းငယ် သွယ်သည်။
ရွက်နား ခွေးသွားစိပ်ရှိသည်။
ရွက်ညှာ သေးသွယ် ရှည်လျားသည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများမှာ အရွက်ဖြစ်သည်။
အပွင့် ပန်းခိုင် အစိမ်းရောင်ရှိ၍ အပွင့်သည် အလွန်ငယ်သည်။
ပင်စည် အစိမ်းရောင်ရှိ၍ အပွင့်သည် အလွန်ငယ်သည်။
ပင်စည်နှင့် အရွက်ကြားမှ ထွက်သည်။
ပန်းခိုင်အောက် နားတွင် ရွက်ဖတ်ငယ်များ ထူးခြားစွာ ပါရှိသည်။
အစေ့ အစေ့သည် ဝိုင်း၏။
ကြေမွတတ်၏။
ထိပ်ချွန်၍ ပြောင်ချော၏။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများမှာ အလွန်အေးသည့် တောင်ပေါ်ဒေသမှလွဲ၍ မြေပြန့်ဒေသများတွင် အနှံ့အပြား ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ မြန်မာဆေးကျမ်းများအလိုအရ အရွက်ကို အန်ဆေးအဖြစ်သုံးက အဆုတ်အကူအညီ ပေး၏။
အဆစ်ရောင် ၊ အဆုတ်အအေးပတ်သော အဖျား ၊ ပန်းနာ လေပြွန်ချောင်း ပူခြင်း စသည်တို့ကို သက်သာစေသည်။
ကြောင်ရိုသေပင်၏ အရွက်ရည်ကို ကလေးသူငယ်နာ ချွဲကျပ်ရောဂါအတွက် တမာရွက်ရည် နှင့် ရောစပ်တိုက်ပါက ဝမ်းသွားခြင်း ၊ အော့အန်ခြင်းကို သက်သာစေသည်။
ချွဲကျစေသည်။
အရွက်ပြုတ်ရည် ကို အန်ဆေးအဖြစ် တိုက်ပေးခြင်း ဖြင့် အဆုတ်ရောင်ခြင်း တို့ကို ပျောက်၏။
အရွက်ခြောက်ပြုတ်ရည်ကို တိုက်လျှင် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်၌ ရှိသော အညစ်အကြေးပိတ်ဆို့ခြင်းကို ရှင်းလင်း စေပြီး အသက်ရှူပြွန်တံ ရောင်ခြင်းကို သက်သာစေ၏။
ပန်းနာရောဂါ ၊ မီးယပ်ကွက်ပေါ်သောရောဂါ ၊ သွေးတိုးရောဂါတို့ကို လည်း ပျောက်စေ၏။
အရွက်ကို ကြိတ်၍ အနာပေါ်၌ အုံပေးသော် အနာများပျောက်ကင်းစေ၏။
အရွက်ရည် သည် ဝဲခြောက် ၊ ပွေး ၊ ယားနာ စသော အရေပြား ရောဂါ တို့ကို ပျောက်ကင်းစေသည်။
တမာဆီနှင့် ရောလိမ်းသော် အမျိုးမျိုးသော ယားနာကို ပျောက်ကင်းစေ၏။
အရွက်ရည်ကို ကြက်ဆူဆီနှင့် ရော၍ အဆစ်အမျက်ကိုက်ရာတွင် လိမ်းပေးသော် ပျောက်ကင်းစေ၏။
၎င်းအရည်ကို နားထဲသို့ ထည့်ပေးသော် နားပြည်ယိုခြင်း ၊ နားကိုက်ခြင်း ၊ နားလေထွက်ခြင်း ၊ နားအူခြင်း ပျောက်၏။
အရွက်ကို ငါးမြွေထိုးခြောက်နှင့် ကြော်စားက ဝမ်းထဲတွင် အူအတက် ရောင်စေသော ရောဂါကို ကာကွယ်သည်။
ဦးနှောက်ရောဂါနှင့် ဝမ်းမကောင်းခြင်း ၊ ဝမ်းပျက်ရောဂါဖြစ်ခြင်း ၊ ဝမ်းထဲ၌ ရစ်၍နာခြင်း များကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေသည်။
အရွက်ကို ပြုတ်၍ သုပ်စားပါက အဆုတ်ရောဂါ ၊ ဦီးနှောက်ရောဂါ ၊ နားအူ ၊ နားကိုက်ရောဂါ ၊ ဗိုက်အောင့် ရောဂါ ၊ ဗိုက်နာရောဂါတို့ကို ပျောက်စေသည်။
အရွက်ကို ချက်ပြုတ်စားသောက်ပါက ပန်းနာရောဂါ ၊ မီးယပ်ကွက် ပေါ်သောရောဂါ ၊ သူငယ်နာရောဂါ ၊ သွေးတိုးရောဂါများ ပျောက်ကင်းစေသည်။
အရွက်ကို ပုစွန်ထုပ်နှင့် ကြော်စားပါက နွမ်းလျပင်ပန်းခြင်း ပျောက်သည်။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=79 ကိုးကား ကဏ္ဍ:အရွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ပုံသဏ္ဌာန် : အပင် နွယ်ပင်ကြီးမျိုးဖြစ်သည်။
ပင်စည်သန်မာ၍ အောက်ပိုင်း၌ သစ်မာဖြစ်သည်။
မြောင်းပါသည်။
ရင့်သော ပင်စည်သည် မွဲခြောက်ခြောက်အရောင်ဖြစ်ပြီး ကြမ်းသော အပြောက်အစက်များ ရှိသည်။
နွယ်နှာမောင်း ၃ ခု ဖြာသည်။
အရွက် ရွက်လွှဲ တစ်ရွက်ချင်းထွက်သည်။
ရွက်ပြားချော၍ ကြီးသည်။
ရွက်ရင်း နှလုံးပုံရှိပြီး အဝိုက်ညီသည်။
ရွက်ထိပ်ချွန်၍ ရွက်နားများ ခွေးသွားစိပ် ကျဲကျဲပုံရှိပြီး ရွက်ညှာအလွန်ရှည်ကာ အလယ်တွင် မြောင်းပါရှိသည်။
ပန်းပွင့် ပန်းခိုင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်ပန်းပွင့် လေးများ ပွင့်၏။
တန်ခူးလမှ နယုန်လအတွင်း ပွင့်သည်။
အသီး အစေ့များ ခွံမာသီး ဖြစ်သည်။
၁၁/၂ -၂ လက်မခန့် အချင်း ရှိ၍ လုံးဝိုင်းသည်။
မှည့်သောအခါ အနီရောင် ဖြစ်သည်။
လိမ္မော်ရောင်အစင်း ၁၀ စင်း ခန့်ရှိသည်။
အသီးခွံ ထူသည်။
ဝါခေါင် ၊ တော်သလင်း လတွင် သီးသည်။
အမြစ် အမြစ်သည် မြေတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာသွား၍ မြစ်ဥပေါင်း များစွာနှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိ၏။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : အသီး ၊ အမြစ်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများ : အအေးပိုင်းဒေသမှအပ မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့အပြားတွင် ပေါက်ရောက်သည်။
သဘာ၀အလျောက် အလေ့ကျ ပေါက်ရောက်သည်။
မြန်မာဆေးကျမ်းများအလိုအရ ကျီးအာသီးသည် ခါးသည် ၊ အနည်းငယ် ချိုသည်၊ သိမ်မွေ့သော အရသာ ရှိသည်။
နှလုံးနှင့် မသင့် ချေ။
အရည်သည် ဝမ်းသင့်စေသည်။
အသုံးဝင်ပုံ- အသီး ၁။
ကျီးအာသီးကိုကြိတ်၍ အုန်းဆီနှင့် ရောကျိုပြီး ခပ်နွေးနွေး ထည့်ပေးက နားကိုက်နာနှင့် နှာခေါင်းတွင် ဖြစ်သော အနာများကို ပျောက်စေသည်။
နှာပုပ်ရောဂါတွင် နှာခေါင်း ထဲသို့ ယင်းဆီကို အစက်လိုက် ထည့်ပေးရ၏။
၎င်းအသီးခြောက်ကို ချေ၍ ဆေးလိပ် ၊ ဆေးတံတွင် ထည့်သောက်ခဲ့သော် ပန်းနာ၊ ရင်ကျပ်ရောဂါပျောက်ကင်း၏။
အသီးကို လည်ချောင်းရောဂါ ၊ အစာမကြေရောဂါ ၊ ချောင်းဆိုးရောဂါ ၊ ကုဋ္ဌနူနာရောဂါ ၊ နာတာရှည် ရောဂါ ၊ အစာအိမ်နှင့် စပ်လျဉ်းသောရောဂါများ အတွက် အသုံးပြုသည်။
ကျီးအာမြစ်ကို သွေး၍ လျှာတွင် ပွတ်ပေးလျှင်တစ်ခဏချင်းပင် သလိပ်ကို ကြေစေ၏။
အမြစ်သက်သက် အမှုန့်ကို ထိပ်ကပ်နာ ရောဂါ၌ ရှူရ၏။
အမြစ်ဥကိုပြုတ်၍ ပျားရည်နှင့် သောက်က ဆီးအောင့် နာ ပျောက်၏။
ပုံသဏ္ဌာန် : အပင် တစ်နှစ်ခံနွယ်ပင်မျိုးဖြစ်၍ သေးသွယ်သော အကိုင်းအခက်များတွင် အမွေးများ ရှိသည်။
အပင်ကြီးရင့်လာသောအခါ ပြောင်ချော၏။
သုံးရွက်မြွှာပေါင်းဖြစ်၍ အောက်နှစ်ရွက်သည် လိပ်ပြာတောင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး ရွက်ရင်း ရွဲ့စောင်းနေသည်။
ထိပ်ရွက်မြွှာသည် ဘေးရွက်မြွှာ နှစ်ခုထက်သေးငယ်ပြီး ရွက်ထိပ်ရွက်ရက်းသွယ်၍ အလယ်ပိုင်း ကျယ်သည်။
အရွက်ထက်အောက် မျက်နှာပြင်နှင့်ရွက်ညှာတွင် အမွေးများရှိသည်။
ရွက်မြွှာများ၏ ရွက်ညှာရင်းတွင် ရွက်စွယ်၂ ခုရှိ၏။
အပွင့် ပဲပုစွန်ပွင့်နှင့်တူ၏။
ပွင့်ညှာတို၍ ပန်းခိုင်အောက်ဘက်သို့ ငိုက်ကျနေသည်။
အပွင့် ခရမ်းရောင်ဖြစ်သည်။
ပွင့်ချပ် အညိုရောင်ပေါ်တွင် အနက်စက်ကလေးများ ရှိ၍ မီးခိုးရောင် အမွေးကလေးများ ရှိ၏။
အသီး ညိုဝါရောင်ရှိ၏။
အသီးတောင့်မှာ ၂ လက်မ ၃ လက်မ ရှည်၍ ထိပ်ဘက်တွင် ကောက်နေ၏။
အစေ့အိမ်ဘေးတွင် ယားယံစေသော အမွေးများ ရှိသည်။
အစေ့ ၅-၆စေ့ ခန့်ပါသည်။
တပို့တွဲလ တပေါင်းလတွင်သီးသည်။
အစေ့ ဘဲဥပုံဖြစ်သည်။
ပြားချပ်နေသည်။
အညိုရောင်တွင် အနက်စက်များ ပါရှိ၏။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : အမြစ် ၊ အစေ့ ၊ အသီး ၊ အရွက်။
မြန်မာဆေးကျမ်း များ အလိုအရ ခွေးလှေးယားသည် ချိုခါးသော အရသာ ရှိ၏။
အေးသောဂုဏ်သတ္တိရှိ၏။
လေ ၊ သည်းခြေကို နိုင်၏။
အစေ့သည် သုက်ကိုပွားစေ၏။
အားကို ဖြစ်စေ၏ ၊ ၀ဖြိုးစေ၏ ၊ သန်ပိုးများကို နိုင်၏ ၊ အာရုံကြောများကို အားရှိစေ၏ ၊ အမြစ်သည် အကြောများကို အားရှိစေ၏။
အစေ့အိမ်၌ ကပ်နေသော အမွေးများသည် သန်ပိုးများကို ကျစေ၍ သွေးလေတို့ကို ကြွစေနိုင်သဖြင့် ထုံကျင်နေသောနေရာတို့၌ လိမ်းပေးရ၏။
ခွေးလှေးယားမြစ်မှုန့် အနည်းငယ်ကို ရေနှင့်ရောသောက်သော် သွေးဝမ်းကျရောဂါ ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားမြစ်ကို သုံးခွက်တစ်ခွက်တင်ပြုတ်၍ ပျားရည်နှင့် ရောသောက် သော် ကာလဝမ်းရောဂါ ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားမြစ်ကို ကြိတ်၍ ရေဖျဉ်းရှိသောဗိုက်တွင် လိမ်းပေးခြင်း ၊ အတုံးငယ်ကလေးများပြု၍ ခြေဆစ်လက်ဆစ်တို့၌ ချည်နှောင်ပေးခြင်းဖြင့် ရေဖျဉ်းရောဂါပျောက်စေ၏။
ခွေးလှေယားမြစ် ကြိတ်ရည်ကို နေ့စဉ်သောက်သုံးသော် လေရောဂါ လက်မောင်းသိမ်ရောဂါ ပျောက်စေ၏။
ခွေးလှေယားမြစ်မှုန့်ကို ဆီနှင့် ချင်ပြီး အဆီကို စစ်ယူ၍ လိမ်းပေးသော် ဆင်ခြေထောက်ရောဂါ ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားစေ့မှုန့်ကို ရေနှင့် ရောသောက်သော် ဆီးချုပ်ရောဂါ ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားစေ့အနုကို ဟင်းအဖြစ် ကြော်ချက်စားသော် သွေးအန် သွေးလျှံရောဂါ ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားစေ့ကို ထောပတ်နှင့် ကြော်ချက်စားသော် လူကို ၀စေ၍ အားကို တိုးစေသည်။
ခွေးလှေယားစေ့ကို ကြိတ်၍ ကင်းကိုက်ရာ၌ အုံပေးသော် ကင်းဆိပ်ပျောက်၏။
ခွေးလှေယားစေ့သည် အားတိုးဆေး၊ ကာလသားရောဂါပျောက်ဆေး ၊ လေငန်းရောဂါပျောက်ဆေးအဖြစ်လည်း သုံး၏။
ခွေးလှေယားစေ့ကို အမှုန့်ပြု၍ နွားနို့သောက်လျှင် သုက်အားကို အထူးပွားစေ၏။
အမျိုးသမီးများ နို့ထွက်စေ၏။
ခွေးလှေယားစေ့နှင့် ခွေးလှေယားမြစ်ကို ဆတူအမှုန့်ပြု၍ ယင်းအမှုန့်နှင့် သကြားဆတူရောပြီး နွားနို့နှင့် နေ့စဉ်သောက်ပါက ကျန်းမာ၀ဖြိုးပြီး သုက်အားကို အလွန်အမင်း ကောင်းစေသည်။
အသီးတောင့်ကို သန်ကျဆေးအဖြစ် သုံး၏။
ခွေးလှေယားရွက်ကို ပြုတ်တို့လျှင် အမျိုးသမီး သားသည် မိခင်များ နို့ထွက်များစေ၏။
သွေးအန် ၊ သွေးကျရောဂါ ကို ကာကွယ်နိုင်၏။
ယောက်ျားများ ဒူလာပါဒရက်ရောဂါပျောက်စေ၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=77 ကိုးကား ကဏ္ဍ:စားသုံးနိုင်သော ပဲတောင့်ရှည်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
Indian Senna (ပွေးကိုင်း) Botany Term : Cassia angustifolia Vahl Species/Family : Caesalpiniaceae ပုံသဏ္ဌာန် : ချုံပင်ပျော့မျိုးဖြစ်သည်။
ငှက်မွေးရွက်ပေါင်းဖြစ်၍ ရွက်မြွာလေးများ သုံးစုံမှ ခုနစ်စုံ အထိရှိသည်။
ရွက်မြွာများသည် ရှည်မျောမျောဖြစ်၍ ရွက်ထိပ်ဝိုင်းသည်။
အစိမ်းဖျော့ ရောင်မှ အဝါရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင်ရှိသည်။
ထိပ်ထွက် သို့မဟုတ် ကြားထွက်ပန်းခိုင်ဖြစ်၍ အဝါရောင် အပွင့်များပွင့်သည်။
အသီးသည် ပြားချပ်၍ အက်ကွဲသီးတောင့် ဖြစ်သည်။
အပင်-- အကိုင်း အခက် များ သော ပင်ငယ် ပင် ပျော့ မျိုးဖြစ်သည်။
အမြင့် ၃ ပေ ခန့် ရှိ၍ နှစ်ရှည်ခံ ပင်ဖြစ်သည်။
အရွက်-- ရွက်ပေါင်း ဖြစ်ပြီး ရွက်လွှဲ ထွက်သည်။
ရွက်မြွှာ များ ငှက်တောင် ပုံသဏ္ဌာန် ရှိ၍ အရင်း သွယ်ပြီး ထိပ်ချွန်သည်။
မျက်နှာချင်း ဆိုင်ထွက်၍ ၅ စုံမှ ၈ စုံထိ ပါရှိ၏။
ရွက်ပြား ချော၍ စိမ်းမှိုင်းသော အရောင် ရှိပြီး ရွက်နား ညီသည်။
အပွင့်-- အဝါရောင် ရှိသည်။
ဝါဆို ဝါခေါင်လ တွင် ပွင့်သည်။
ပြား၍ အနည်းငယ် ကွေးပြီး ချောမွေ့သည်။
ချိုသော အရသာ ရှိသော်လည်း အော့အန်တတ်၏။
သီတင်းကျွတ် မှ နတ်တော်လ အတွင်း သီးသည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : - မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများ : -- မြန်မာ နိုင်ငံ အလယ်ပိုင်း (အပူပိုင်း) ဒေသများ တွင် စိုက်ပျိုး ပေါက်ရောက် နိုင်သည်။
တစ်နှစ်လျှင် မိုးရေချိန် ၄၀ လက်မ ထက် မပိုသည့် အပူချိန် ၅၀ ဒီဂရီ ဖာရင်ဟိုက် မှ ၁၀၅ ဒီဂရီ ဖာရင်ဟိုက် ရှိ ဒေသ များတွင် ဖြစ်ထွန်းသည်။
ပေါက်ရောက်ပုံ စိုက်ပင် အဖြစ် ပေါက်ရောက် ၏။
စိုက်ပျိုးပုံ-(က)စိုက်ပျိုးခြင်း-- မျိုးစေ့ ကို တိုက်ရိုက် ချ စိုက်သည်။
တစ်ပင် နှင့် တစ်ပင် ၂ ပေ ကွာ လေးကွက်ကြား စိုက်ပျိုး ရသည်။
ထို့ကြောင့် စိုက်ပျိုးရာ၌ လွယ်ကူစေရန် ထွန်သွား ကို ၃ ပေ ခြားပြီး လေးကွက်ကျား ကြောင်းဆွဲ၍ ၎င်းတို့ ဆုံသော နေရာ များတွင် မျိုးစေ့ ၃ စေ့ မှ ၅ စေ့ အထိ ထည့်ပြီး ကြမ်းတုံးဖြင့် မြေညှိ ပေးရ၏။
(ခ)ပြုစုခြင်း-- ပွေးကိုင်း သည် စိုက်ပြီးနောက် ၂ လ အတွင်း အပင်ပေါက် ကလေးများ အား အခြား ပေါင်းပင် များက အလွယ်တကူ ဖုံးလွှမ်း သွားနိုင် သဖြင့် ပေါင်းရှင်း ပေးခြင်း များ ဆောင်ရွက် ရန် အရေးကြီးသည်။
နောက်ပိုင်း အခြေ အနေ ကြည့်၍ ပေါင်းရှင်း မြေဆွ ခြင်းများ ဆောင်ရွက် ရသည်။
(ဂ)ရိတ်သိမ်းခြင်း-- စိုက်ပြီး ၃-၄ လ အကြာတွင် အရွက် များကို စတင် ဆွတ်ခူး နိုင်သည်။
ဆွတ်ခူး သော အခါ အပင်၏ အောက်ခြေ ပိုင်းမှ အရွက် များကို စတင် ဆွတ်ခူး ရသည်။
တစ်ကြိမ် ခူးပြီး နောက် ၇ ရက်မှ ၁၅ ရက် ခြားတွင် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆွတ်ခူး နိုင်သည်။
(ဃ)ပြုပြင်ခြင်း-- ပွေးကိုင်း ရွက်များအား ဆေး အကျိုး အာနိသင် မလျော့ပေါ့ စေရန် အတွက် အရိပ် အောက်တွင် အခြောက် လှန်းရန် လိုသည်။
နေပူရှိန် ကောင်းပါက ၃ ရက် အတွင်း ခြောက်နိုင်သည်။
မခြောက်လွန်း မစိုလွန်းသော ပွေးကိုင်း ရွက်များ ရရှိ နိုင်ရန် အတွက် အထူး ဂရုပြု ထိန်းသိမ်း ရမည်။
အသုံးပြုသည့်အစိတ်အပိုင်း-- အရွက် ကို သာမက အရွက်၏ အရိုး၊ အမြစ် နှင့် အသီးခွံ များကို လည်း ဆေးဖော်စပ် ရာ၌ အသုံးပြု နိုင်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ : ၉။
အာနိသင်-- မြန်မာ ဆေးကျမ်း များအလို အရ ပွေးကိုင်း သည် ချုပ်ခြင်း ကို ကင်းဝေးစေတတ် ၏။
ဆာလောင်ခြင်း ကို ဖြစ်စေ၏။
အသက် ရှူရာ၌ အနံ့ မကောင်း ခြင်းကို ပျောက်စေ၏။
အသုံးဝင်ပုံ-အရွက်--၁။
ပွေးကိုင်း အရွက်ကို ဝမ်းဗိုက် အောင့်ခြင်း၊ အသည်း ရောဂါ၊ ဖျဉ်းရောဂါ၊ သည်းခြေ ချဉ်ပြန်၊ အစာမကြေ၊ နူနာ၊ သလိပ် ချောင်းဆိုး၊ မြင်းဖု အစိုနာ၊ ဒူလာ၊ အဆစ် အမျက် ကိုက်ခဲ သော ရောဂါများ ကုသရာ၌ သုံးသည်။
ပွေးကိုင်း ကို ချင်းခြောက်ရေ နှင့် သောက်သော် အစာ မကြေ ရောဂါ ပျောက်၏။
ဆီးဖြူသီး ရေနှင့် သောက်သော် နူနာ၊ ရေဖျဉ်း ရောဂါ ပျောက်၏။
ကြိတ်မှန်ရွက် ရေနှင့် သောက်သော် ဆံပင် နက်၏။
ပွေးကိုင်း ကို ဝမ်းသက်ဆေး အဖြစ် အထူး ဖော်စပ် အသုံးပြု၏။
အညောင်းပူ ၊ ဆီးပူ၊ ခြေပူ၊ အခိုးပူ နှင့် အပုပ် အခိုး တို့ကို နှိမ်ရန် ဝမ်းနုတ်ဆေး အဖြစ် သုံးလိုသော် နို့ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန် တစ်လုံးတွင် ပွေးကိုင်း ပြုတ်ရည် ကျကျ တစ်ဇွန်း သို့မဟုတ် လိုအပ်သလို အခြေအနေ ကြည့် ရောစပ်၍ သောက်ရ၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=76 ရုပ်ပုံများ ကိုးကား Category:အပင်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ရဲဘော်သုံးကျိပ် ဝင် ဗိုလ်ဉာဏ ကို ၁၉၁၄ ခုနှစ်တွင် တောင်ငူခရိုင် ဖြူးမြို့နယ် ကျောက်တိုင်ကျေးရွာ ၌ ဦးဘပု၊ ဒေါ်မြစ် တို့မှ ဖွားမြင်သည်။
အမည်ရင်းမှာ မောင်မောင် ဖြစ်သည်။
တို့ဗမာအစည်းအရုံး သို့ ဝင်သောအခါ သခင်မောင်မောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုင်းနိုင်ငံ ဗန်ကောက်တွင် ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်များ ဗိုလ်အမည် ခံယူရာ တွင် ဗိုလ်ဉာဏ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းသားဘဝ နှင့် ပညာရေးရာ ကညွတ်ကွင်း မြို့တွင် သတ္တမတန်း အထိ ပညာ သင်ကြားခဲ့သည်။
အသက်မွေးမှုဘဝ ကချင်ပြည်နယ် ဆားမှော် သကြားစက်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆောင်ရွက်ချက် ဖြူးမြို့ တို့ဗမာအစည်းအရုံး သို့ ဝင်ရောက်၍ နိုင်ငံရေး ကို တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၊ သခင်မြ တို့ဗမာ အစည်းအရုံး မှ ဗိုလ်ဉာဏ အား ဂျပန်နိုင်ငံ သို့ စစ်ပညာ သင်ကြားရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။
မြန်မာမျိုးချစ် လူငယ် စတုတ္ထ အသုတ်နှင့် အတူ ၈ ဇူလိုင် ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ကိုရီယုမာရူး သင်္ဘောဖြင့် ရန်ကုန်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ရာ ၂၂ ဇူလိုင် ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ရှန်ဟိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
၂၄ ဇူလိုင် ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ရှန်ဟိုင်းမှ လေယာဉ်ပျံ ဖြင့် ဂျပန်နိုင်ငံ ကျူးရှုးကျွန်း နာဂါစကီးမြို့ အနီးရှိ ရေတပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော် (ဘီအိုင်အေ) ထားဝယ်စစ်ကြောင်း ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်း ချီတက်ကာ ဗြိတိသျှတပ်များကို ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ထားဝယ်စစ်ကြောင်း သည် ၈ မတ် ၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် အမှတ် ၅၅ ဂျပန်တပ်များနှင့် အတူ ရန်ကုန်မြို့ကို သိမ်းပိုက် နိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရန်ကုန်စစ်ဌာနချုပ်၏ တာဝန်ပေးချက်အရ ဗိုလ်ကြီးဉာဏ သည် ဖာပွန်မြို့တွင် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေး တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး ၄ ဧပြီ ၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် ဖာပွန်မြို့ ၌ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေး တာဝန်များ ထမ်းဆောင်နေစဉ် ကရင်လက်နက်ကိုင်တပ်များ၏ ချုံခို တိုက်ခိုက်မှု ကြောင့် ကျဆုံးခဲ့ပြီး ခေါင်းဖြတ် ယူသွားခြင်း ခံရသည်။
တတိယမြောက် ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင် ဖြစ်သည်။
မူလသွားများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ဆေးကြောပေးခြင်း၊ ပြုပြင်ပေးခြင်း၊ နုတ်ပေးခြင်းနှင့်သွားတုများကိုစိုက်ပေးခြင်းစသော အတတ်ပညာကိုသွားစိုက်ပညာဟုခေါ်သည်။
သွားစိုက်ပညာသည် ရှေးအီဂျစ်လူမျိုးများ လက်ထက်မှစ၍ ပေါပေါက်လာသောရှေးအတတ် ပညာတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာတွင်မကြာသေးမီကမှ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုခံခဲ့ရလေသည်။
ရှေးအခါကပင်လျှင် သွားစိုက်ဆရာများသည်သွား၏အပေါက်များကို ဖာပေးခြင်း၊ သွားများနုတ်ပေးခြင်းနှင့်သွားတုများကို ထည့်ပေးခြင်းများကိုပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြလေသည်။
ယခုအခါလူများတွင် ဖြစ်ပွားတတ်သည့် အချို့သောရောဂါများသည် သွားများကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သိလာကြလေသည်။
သွားများကိုဂရုမစိုက် ပေါ့ပေါ့ဆဆထားမှုကြောင့်ရောဂါပိုးများ ဝင်ရောက်နိုင်သဖြင့် သွားဖုံးများတွင်လည်းကောင်း၊ သွားများတွင်လည်းကောင်း အနာများ စတင်ဖြစ်ပွားနိုင်လေသည်။
ထိုကြောင့် သွားစိုက်ဆရာဝန်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသော ဆရာဝန်များထံသို့ ခြောက်လလျှင်တစ်ကြိမ်ကျ သွားများကို သွားရောက်ပြသ၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းခံယူထိုက်လေသည်။
ယခုခေတ် သွားစိုက်ဆရာများသည် ရှေးခေတ် သွားစိုက်ဆရာများကဲ့သို့ သွားများကို နုတ်ပေးတတ်ရုံ၊ စိုက်ပေးတတ်ရုံ၊ ဖာ၍ပေးတတ်ရုံမျှနှင့် မပြီးတော့ဘဲ ပါးစပ်နှင့်ပတ်သက်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် သွားတွင်ဖြစ်ပေါ်တတ် သည့်ရောဂါများ၏ အကြောင်း ရင်းများကိုလည်း နားလည်ရန် လိုလာပေတော့သည်။
ထို့ပြင်သွားများ၏ ချွတ်ယွင်းချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် ရောဂါများကိုလည်း နားလည်ရမည်ဖြစ်ပြီးလျှင် မည်ကဲ့သို့ ကုသထိုက်ကြောင်းကိုလည်း ပြောကြားနိုင်မည့်အရည်အခြင်း ရှိရမည်ဖြစ်လေသည် သွားစိုက်ဆရာသုံးစွဲသည့် ကိရိယာများသည်လည်း ခေတ်အမီဆုံးဖြစ်ပြီးလျှင် သူ၏နားလည်မှုသည်လည်း ကျယ်ဝန်းနိုင်သမျှ ကျယ်ဝန်းရမည်ဖြစ်လေသည်။
သွားစိုက်ပညာသည် အရေးကြီးသည့်ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သွားစိုက်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ရန်နှစ်ရှည်လများ သင်ကြားရပေသည်။
သွားစိုက်ပညာကို သင်ကြားလိုသူသည် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲကိုအောင်မြင်ရမည် ဖြစ်ပြီးလျှင် အစိုးရ အသိအမှတ်ပြုထားသည့် ဆေးရုံတစ်ရုံနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့်သွားဘက်ဆိုင်ရာဌာနတွင် ဝင်ရောက်သင်ကြားရန် ပြဋ္ဌာန်းထားပြီးဖြစ်လေသည်။
ဗြိတိသျှနိုင်ငံတွင် သွားနှင့်စပ်လျဉ်းသည့်အဖွဲ့များကို ခေတ်သစ်တက္ကသိုလ်များကသာလျှင်ပေး၍ရှေးကျသည့် အောက်စဖို့တက္ကသိုလ်၊ သို့မဟုတ် ကိန်းဗရစ် တက္ကသိုလ်များမှဘွဲ့များကိုမပေးချေ။
သွားစိုက် ပညာကို အောင်မြင်ပြီး၍ အလုပ်လုပ်သောအခါ၌လည်း ယူနိုက်တက်ကင်း ဒမ်းနိုင်ငံရှိသွား စိုက်ပညာ ရှင်များအဖွဲ့တွင် မှတ်ပုံတင်ထားရန်လိုကြောင်းဥပဒေဖြင့်ပညတ်ထားလေသည်။
ပထမဆုံးသွားစိုက်ပညာသင်ကျောင်းကို အမေရိကန်နိုင်ငံ ဗောလတီးမိုးမြို့တွင် ၁၈၃၉ ခုနှစ်၌ ဖွင့်လှစ်ခဲ့၍ ဗြိတိန်နိုင်ငံတွင် ၁၈၅၈ ခုနှစ်၌ နှစ်ကျောင်းဖွင့်ခဲ့ပေသည်။
ထိုကျောင်းနှစ်ကျောင်း သည်နောင်သောအခါ တော်ဝင်သွားစိုက်ဆေးရုံနှင့် အမျိုးသားသွားစိုက်ဆေးရုံများ ဖြစ်လာကြပြီးလျှင် ယခုအခါ လန်ဒန်တက္ကသိုလ်လက်အောက်တွင် ရှိကြလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၁၉၆၄ခုနှစ် တက္ကသိုလ်ပညာရေး ဥပဒေအရရန်ကုန်ဆေးတက္ကသိုလ်(၁)နှင့်ဆက်သွယ်ပေါင်းစည်း လျက် သွားဘက်ဆိုင်ရာဆေးကောလိပ်ကို ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင်စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့၏။
သွားဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးကောလိပ်မှဘီဒီအက်စဘွဲ့(သွားဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးပညာဘွဲ့) (ခုနစ်နှစ်သင်တန်း)ပေးအပ်လျက်ရှိသည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို အဆင့်အတန်းမီအောင်မြင်ပြီး သူများတက်ရောက် သင်ကြားနိုင်သည်။
သွားဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးကောလိပ်ကို ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီး၏ ယခင် ပြင်ပလူနာကုဌာန အဆောက်အအုံတွင်ဖွင့်လှစ်ထားလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ယခုကာလ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သွားစိုက်ပညာဟု မသုံးနှုံးကြတော့ဘဲ သွားဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးတက္ကသိုလ်များမှ ပေးအပ်သော ဘီဒီအက်စဘွဲ့(သွားဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးပညာဘွဲ့) ဖြင့် သွားနှင့်ခံတွင်းဆေးပညာ ဟု သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါကြလေသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:သွားရောဂါကုပညာ။
သွေးခုန်ခြင်း နှလုံးမှသွေးသည် သွေးကြောများ အတွင်းသို့ ပန်းထုတ်ခြင်းကြောင့် သွေးကြောများတွင် ဖောင်းလိုက်ကျုံ့လိုက်ဖြစ်နေသည်။
ယင်းသို့လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်နေသည်ကိုအရေပြားနှင့် အနီးကပ်ဆုံးသွေးကြောများ၌ စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းဖြင့်သိသာသည်။
များသောအားဖြင့် လက်ကောက် ဝတ်ရှိအရိုးနှင့်အရေပြားကြားတွင်ရှိသော သွေးကြောတွင် သွေးခုန်ပုံကိုစမ်းသပ်လေ့ရှိကြသည်။
ဤနေရာ၌ သွေးကြောများမှာ အောက်တွင်အရိုးခံရှိပြီး အရေပြားနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် အစမ်းရလွယ်ကူသည်။
သွေးခုန်ပုံကိုစမ်းခြင်းသည် လူနာ၏ ရောဂါအခြေအနေကို အကဲခတ်ရာ၌ အကူအညီပေးသည်။
လူကောင်းတို့၏သွေးခုန်ပုံမှာပျမ်းမျှခြင်းအားဖြင့် တစ်မိနစ်လျှင် ၇၂ကြိမ်မျှခုန်၍ ကလေးများ တွင်ကားအကြိမ် ၁၂ဝ မျှခုန်၏။
သို့သော်အချို့၌ထိုထက်နည်း၍ အချို့၌ကားထိုထက်များ၍ခုန်၏။
ကျန်းမာရေးကိုလုံးဝမထိခိုက်စေဘဲ ပင်ကိုနှေးခြင်းမြန်ခြင်းမှာ မထောင်းတာလှသော်လည်း ကျန်းမာခြင်းကို ထိခိုက်စေသောနှေးခြင်းမြန်ခြင်းကိုကား အထူးဂရုစိုက်ရန်လိုလေသည်။
သွေးခုန်ပုံအနှေးအမြန်အပြင် သွေးခုန်ပုံ အမျိုးအစားကိုလည်း သွေးစမ်းခြင်းဖြင့်သိနိုင်သည်။
သွေးကျဲသည်၊ သွေးပျစ်သည်၊ အကြောထဲတွင်သွေးပြည့်သည်၊ သွေးနည်းသည်စသည်ဖြင့်ခွဲခြား၍သိ နိုင်လေသည်။
ဖျားနေသည့်အခါ၌ဖြစ်စေ၊ နှလုံးရောဂါ ဖြစ်သည့်အခါ၌ဖြစ်စေ၊ နာ့ဗ်ကြောများအသွားအလာမမှန်သည့် အခါ၌ဖြစ်စေ၊ သွေးခုန်အလွန်မြန်တတ်သည်။
သို့ရာတွင်တိုက်ဖွိုက်ခေါ် အူရောင်ဖျား ရောဂါဖြစ်သည့်အခါ သွေးခုန်နှုန်းအလွန်နှေးသည်ကိုတွေ့ရ၏။
သွေးခုန်အလွန်နှေးခြင်းမှာတိုက်ဖွိုက် ရောဂါ၏အထူးခြားဆုံးသောလက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
သွေးခုန်မမှန်ဆိုရာ၌တစ်ခါတစ်ရံ သွေးခုန်ပုံမှာ လေးငါးချက်အလွန်လျင်မြန်စွာခုန်ပြီးနောက် နှေးသွားလိုက်၊ မြန်လာလိုက်ဖြစ်သည်ကိုဆိုသည်။
အစာမကြေခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း၊ အရက်ဆေးလိပ်စသော နစ်ကိုတင်အဆိပ်များပါသည့် အစားအသောက်များ ကိုအသောက်အစားကြူးမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ နှလုံးရောဂါ ဖြစ်သည့်အခါ၌လည်းကောင်း၊ သွေးခုန်မမှန်ဖြစ်တတ်သည်။
ကူးစက်တတ်သောရောဂါများဖြစ်ပြီးနာ လန်ထကာစတွင်လည်း ဖြစ်တတ်၏။
သွေးခုန်အနှေးအမြန်မှာ ကလေးနှင့်လူကြီး တွင်သာကွာခြားသည်မဟုတ်၊မိန်းမနှင့်ယောက်ျားတွင်လည်း ကွာခြားလေသည်။
ယောက်ျားထက်မိန်မကခုနစ်ကြိမ် ရှစ်ကြိမ်ပို၍သွေးခုန်မြန်သည်ကို တွေ့ရ၏။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:ခန္ဓာဗေဒ Category:ကျန်းမာရေး။
သွေးတိုးအား သွေးတိုးအားဟူသည်မှာ လူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးလွှတ်ကြောနံရံ များကိုသွေးဖိခြင်း၊ သို့မဟုတ်သွေးတိုးခြင်းကိုဆိုလိုသည်။
သွေးတိုးအား၏အမြင့်သည်နှလုံးကျုံ့ ခြင်း၏အားနှင့်နှုန်း၊ သွေးကြောစုများတွင်ရှိသော သွေး၏ပမာဏ၊ သွေးကိုသယ်ဆောင်သောသွေး လွှတ်ကြောများ၏ ရုန်းကန်သတ္တိများပေါ်တွင်တည်သည်။
ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် လူတစ်ယောက်၏ သွေးတိုးအားကို တိုင်းတာရာ၌ ပထမလက်မောင်းတွင် တင်းတင်းပတ်ထားသော ရော်ဗာအိတ်ထဲသို့လေကိုထိုးသွင်း၏။
ယင်းသို့ လေထိုးသွင်းရာဝယ် လက်မောင်းရှိသွေးလွှတ်ကြော များတွင် စီးနေသောသွေးများရပ်သွားသောအခါမှ လေသွင်းခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သွေးအစီးရပ်သွားသောအခါ တိုင်းတာသည့်ပြဒါးချိန်သည် သွေးတိုးအားမည်မျှရှိ သည်ကိုပြနေတော့၏။
ဤပြနေသောအမှတ်အသားကား နှလုံးကျုံ့ချိန်တွင်သွေးတိုးအားပြသော အမှတ်ကိုမူ နှလုံးပွချိန်သွေးတိုးအားဟုခေါ်သည်။
သွေးတိုးအားကို အတိအကျ တိုင်းတာလိုလျှင် ရော်ဗာအိတ်ထဲရှိလေ၏ အတင်းအလျော့ကိုလိုက်၍ သွေးလွှတ်ကြောများတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသောအသံများ ကိုနားကြပ်နှင့်နားထောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
နှလုံးကျုံ့ချိန်သွေးတိုးအားကို အကြမ်းဖျင်း သတ်မှတ်ရန်အတွက် လက်ကောက်ဝတ်တွင် သွေးခုန်ခြင်းစမ်း၍ မရနိုင်သည့်အချိန်၌ တိုင်းတာသည့် ပြဒါးချိန်ပေါ်ရှိ အမှတ်ကိုယူနိုင်ပေသည်။
နှလုံးပွချိန်သွေးတိုးအားအတွက်မူ ပြဒါးချိန်၌နှလုံး ကျုံ့စဉ်ပြဒါးမတက်တော့သောအမှတ်ကိုယူနိုင်ပေသည်။
နှလုံးကျုံ့ချိန်နှင့်နှလုံးပွချိန် သွေးတိုးအားတို့ ခြားနားခြင်းကိုသွေးခုန်အားဟုခေါ်သည်။
လူကြီးတိုင်း၏ အခြေမှန်နှလုံးကျုံ့ချိန်သွေးတိုးအားသည် ၁၂ဝ မီလီမီတာခန့် ရှိရာ ၁၅ဝ မီလီမီတာထက် ကျော်လွန်သွားပါက မြင့်သည်၊ သို့မဟုတ် ပြင်းသည်ဟုယူဆရသည်။
နှလုံးပွချိန်အခြေမှန် သွေးတိုးအားသည် နှလုံးကျုံ့ချိန်သွေးတိုးအား၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ရှိသည်။
သို့သော် ၉ဝ မီလီမီတာထက် ပိုသော နှလုံးပွချိန်သွေးတိုးအားမှန်သမျှကို မြင့်သည်ဟုပင်ယူဆရသည်။
သွေးတိုးအားပြင်းခြင်း၏အကြောင်းရင်းကိုတိတိကျကျ မသတ်မှတ်နိုင်သောအခါ လိုအပ်သောသွေးတိုးအားပြင်းခြင်းဟု ခေါ်သည်။
တစ်သမတ်တည်းသွေးတိုးအားပြင်းရန်အတွက် နှလုံးသည်သာမန်ထက်အချိန်ပိုအလုပ် လုပ်ရပေမည်။
လူတစ်ယောက်၏သွေးတိုးအားသည် ကိုယ်အား စိတ်အားစိုက်ထုတ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ မောပန်း ခြင်းနှင့် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းစသည်တို့ကြောင့် တစ်နေ့နှင့်တစ်နေ့၊ တစ်နာရီနှင့် တစ်နာရီမတူဘဲ ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့်အသက်ကြီးလာသည့်အခါ သွေးတိုးအားမြင့် လာတတ်သည်။