kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ငါ့သျှင်တို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် ကာမဂုဏ်တို့မှ ကင်းဆိတ်၍သာလျှင် အကုသိုလ်တရားတို့မှ ကင်းဆိတ်၍သာလျှင် ကြံစည် ခြင်း ‘ဝိတက်’နှင့်တကွဖြစ်သော သုံးသပ်ဆင်ခြင်ခြင်း ‘ဝိစာရ’နှင့်တကွဖြစ်သော နီဝရဏတို့မှ ကင်းဆိတ် ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော နှစ်သိမ့်ခြင်း ‘ပီတိ’ ချမ်းသာခြင်း ‘သုခ’ရှိသော ပဌမဈာန်သို့ ရောက်၍ နေ၏။
ဝိတက်ဝိစာရ ငြိမ်းခြင်းကြောင့် မိမိသန္တာန်၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေတတ်သော စိတ်၏တည်ကြည်ခြင်း ‘သမာဓိ’ကို ပွားစေတတ်သော ကြံစည်ခြင်း ‘ဝိတက်’မရှိသော သုံးသပ်ဆင်ခြင်ခြင်း ‘ဝိစာရ’မရှိသော တည် ကြည်ခြင်း ‘သမာဓိ’ ကြောင့်ဖြစ်သော နှစ်သိမ့်ခြင်း ‘ပီတိ’ ချမ်းသာခြင်း ‘သုခ’ရှိသော ဒုတိယဈာန်သို့ ရောက်၍ နေ၏။
ပီတိကိုလည်း မတပ်မက်ခြင်းကြောင့် လျစ်လျူရှုလျက် နေ၏၊ တတိယဈာန်သို့။
စတုတ္ထဈာန်သို့ ရောက်၍နေ၏။
ငါ့သျှင်တို့ ဤစတုက္ကနည်းဈာန်လေးပါးကို မှန်စွာတည်ကြည်ခြင်း ‘သမ္မာ သမာဓိ’ဟု ဆိုအပ်၏။
ငါ့သျှင်တို့ ဤအင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသော မဂ်ကို ဆင်းရဲ၏ချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက် ကြောင်း အကျင့်ဖြစ်သော အရိယသစ္စာဟု ဆိုအပ်၏။
ငါ့သျှင်တို့ ပူဇော်အထူးကို ခံယူတော်မူထိုက်သော ( အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ) ကိုယ်တိုင်မှန်စွာ သိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဗာရာဏသီပြည် ဣသိပတနမည်သော မိဂဒါဝုန်တော၌ ရဟန်းသည် သော်လည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဏားသည်သော်လည်းကောင်း၊ နတ်သည်သော်လည်းကောင်း၊ မာရ်နတ်သည်သော်လည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မာသည်သော်လည်းကောင်း လောက၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှ မဟောစွမ်းနိုင်သော ဤလေးပါးသော အရိယသစ္စာတို့ကို ပြောကြားခြင်း ဟောကြားခြင်း အပြားအားဖြင့် သိစေခြင်း အပြား အားဖြင့် သိအောင်ထားခြင်း ဖွင့်ပြခြင်း ဝေဖန်ချဲ့ထွင်ခြင်း ထင်စွာပြုခြင်းဟူသော အတုမဲ့မြတ်သော ဓမ္မစကြာကို ဖြစ်စေတော်မူခဲ့ပြီဟု ( မိန့်ဆို၏ )။
အသျှင်သာရိပုတြာသည် ဤတရားဒေသနာတော်ကို မိန့်တော်မူ၏။
ထိုရဟန်းတို့သည် အသျှင် သာရိပုတြာ၏ တရားဒေသနာတော်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လွန်စွာနှစ်သက်ကုန်ပြီ။
တစ်ဆယ့်တစ်ခုမြောက် သစ္စဝိဘင်္ဂသုတ် ပြီး၏။
'''ဧကာဒသကနိပါတ် - ၄၆၂-သံဝရဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မဂ်, ဖိုလ်ရမှု လုံ့လပြု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ရဟန်းတစ်ပါးသည် ငါးဝါပြည့်သောအခါ ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့ကို ပန်ကြား၍ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို သင်ကြားပြီးလျှင် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်ရွာ တစ်ခုကို အမှီပြုကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အားထုတ်လေ၏။
ထိုရဟန်းသည် ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး အားထုတ်သော်လည်း တရားထူးကိုရရန် အရိပ်နိမိတ်မျှကိုလည်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။
ထိုအခါ ရဟန်းသည် ငါကား မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးတို့တွင် ပဒပရမပုဂ္ဂိုလ်သာ ဖြစ်တန်ရာ၏၊ ဤဘဝ တရားထူးကို ရနိုင်မည်မထင်၊ တော၌နေသဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြှော်ကာ တရားတော်ကြားနာ၍ အချိန်ကိုကုန်စေမည်ဟု ကြံစည်လျက် ဝီရိယလုံ့လကို လျှော့ပြီးလျှင် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လေ၏။
အဆွေခင်ပွန်း ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ပို့ကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင်— “ချစ်သားရဟန်း... အဘယ်ကြောင့် လုံ့လဝီရိယကို လျှော့ဘိသနည်း၊ လုံ့လမရှိသောသူအား အရဟတ္တဖိုလ်ကို မရနိုင်၊ သင်သည်ရှေးအခါ၌ လုံ့လဝီရိယရှိ၏၊ ဆုံးမခြင်းငှါ ခံ့၏၊ ထို့ကြောင့် ဗာရာဏသီမင်း၏ သားတော်တစ်ရာတို့တွင် အငယ်ဆုံးသားတော်ဖြစ်လျက် မင်းအဖြစ်ကိုရခဲ့ဘူးသည်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မင်းသားများနေရေး နယ်သီးသီးပေး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် သံဝရမင်းသားသည် သားတော်တစ်ရာတို့တွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်၏။
မင်းကြီးသည် တစ်ယောက်တစ်ယောက်သော သားတော်ကို ပညာသင်ကြားရန် တစ်ယောက်တစ်ယောက်သောအမတ်အား အပ်နှင်း၍ ထား၏။
သံဝရမင်းသား၏ ဆရာဖြစ်သော အမတ်ကား ပညာရှိ၏၊ လိမ္မာ၏၊ အဘအရာ၌တည်၏။
အမတ်တို့သည် မိမိတို့ထံအပ်နှံထားသော မင်းသားတို့ကို အတတ်သင်စေပြီးလျှင် မင်းကြီးအား အတတ်ပညာကို ပြစေကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း သားတော်တို့၏ အတတ်ပညာကိုမြင်ရလျှင် အလွန်အားရ နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် အသီးအသီး ဇနပုဒ်တို့ကို ပေးကာ လွှတ်လိုက်၏။
သားတော်တို့လည်း မိမိတို့စားရသော ဇနပုဒ်သို့သွား၍ နေကြကုန်၏။
သားတော်အထွေး ခြေရင်းလုပ်ကျွေး သံဝရမင်းသားသည် အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် ဆရာအား “ဆရာ အကျွန်ုပ် ခမည်းတော်သည် ဇနပုဒ်ကို ပေး၍ စေလွှတ်လတ်သော် အသို့ပြုရအံ့နည်း” ဟု မေး၏။
“မင်းသား...သင်သည် ဇနပုဒ်သို့ မသွားလင့်”ဟု မှာကြား၏။
“အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်ကား အငယ်ဆုံးသားတော်ဖြစ်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သွားသော် ခမည်းတော်၏ ခြေရင်း၌ သားတော်တစ်ယောက်မျှ မရှိသဖြင့် ဆိတ်ညံလတံ့၊ သို့အတွက် ခမည်းတော်၏ခြေရင်း၌ နေလိုပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလော့ဟု မှာထား၏။
တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် သံဝရမင်းသားအား “ချစ်သား... သင်အတတ်ပညာ တတ်မြောက်ပြီလား”ဟု မေး၏။
“ခမည်းတော် တတ်မြောက်ပါပြီ”ဟု လျှောက်၏။
“ချစ်သား... သင်သည် နောင်တော်တို့ကဲ့သို့ ဇနပုဒ်သို့ သွားမည်လော” ဟု မေး၏။
“ခမည်းတော်... မသွားလိုပါ၊ အကျွန်ုပ်ကား အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သွားသော် ခမည်းတော်ထံ၌ သားတော်တစ်ယောက်မျှမရှိသဖြင့် ဆိတ်ညံလတံ့၊ သို့အတွက် ခမည်းတော်ထံ၌သာ နေလိုပါသည်”ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် ခြေရင်း၌ပင် အမြဲခစားစေ၏။
နန်းတွင်းနန်းပြင် သားငယ်ခင် သံဝရမင်းသားသည် တစ်ဖန်ဆရာအား “ဆရာ...အကျွန်ုပ်ဘယ်အမှုကို ပြုရအံ့နည်း”ဟု မေး၏။
“မင်းသား ဥယျာဉ်ဟောင်းတစ်ခုကို တောင်း၍ ပြုပြင်ကာ အသီးအပွင့်တို့ဖြင့် အစိုးရသော သူတို့အား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့လော့” ဟု ပြောပြန်၏။
သံဝရမင်းသားလည်း ဆရာပြောတိုင်းပြု၏။
တစ်ဖန် အသို့ပြုအံ့နည်းဟု မေးပြန်၏။
ဆရာသည် မင်းသားအား ထမင်းရိက္ခာကို ပေးစေပြန်၏။
နောက်လည်း ဆရာဆုံးမတိုင်း ပြုလေ၏။
ဤသို့လျှင် သံဝရမင်းသားသည် အလုံးစုံသော အမှုကိစ္စတို့ကို ဆောင်ရွက်ရသဖြင့် နန်းတွင်း နန်းပြင် အလုံးစုံသော တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် သံဝရမင်းသားကို ချစ်ခင် နှစ်သက်ကြကုန်၏။
မှူးမတ်တိုင်ပင် သားငယ်တင် နောက်အဖို့၌ မင်းကြီးသည် သေရာညောင်စောင်း၌ လျောင်းစက်သည်ရှိသော် အမတ်တို့သည် မင်းကြီးကို “အရှင်မင်းကြီး... နတ်ရွာစံလျှင် ဘယ်သူအား ထီးနန်းကို ပေးရအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။
“အမတ်တို့... ငါ့သားတော် အလုံးစုံသည်ပင် ထီးနန်းနှင့် ထိုက်တန်ကုန်၏၊ သို့သော်လည်း သင်တို့နှစ်သက်သော သူအား ပေးရစ်ကြကုန်” ဟု မှာထားခဲ့၏။
အမတ်တို့လည်း မင်းကြီးနတ်ရွာစံလျှင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ကိစ္စကိုပြု၍ ခုနစ်ရက်လည်သောအခါ စည်းဝေးကြ၍ “အမတ်မင်းတို့...အကျွန်ုပ်တို့ အရှင်မင်းကြီးသည် သင်တို့နှစ်သက်သောသူအား ထီးနန်းကိုပေးကြကုန်” ဟု မှာထားခဲ့၏။
အကျွန်ုပ်တို့လည်း သံဝရမင်းသားကို နှစ်သက်ကြ၏၊ သို့အတွက် ထီးနန်းကို သံဝရမင်းသားအား ပေးမည်ဟု တိုင်ပင်ညီညွတ်ကာ သံဝရမင်းသားကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
သံဝရမင်းသားလည်း ဆရာအဆုံးအမကို လိုက်နာသောကြောင့် သားတော်အငယ်ဆုံးပင် ဖြစ်သော်လည်း ထီးနန်းကိုရသဖြင့် တရားသဖြင့် မင်းပြုလေ၏။
ထိုအကြောင်းကို နောင်တော် ကိုးကျိပ်ကိုးယောက်တို့ ကြားလျှင် စည်းဝေးကုန်၍ သံဝရမင်းသားသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်၍ ထီးနန်းနှင့် မထိုက်တန်၊ အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဥပေါသထမင်းသားသာ ထိုက်သည်ဟု တိုင်ပင်ညီညွတ်ကာ စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ လာကြပြီးလျှင် ငါတို့အား ထီးနန်းကိုလည်း ပေးမည်လော၊ သို့တည်းမဟုတ် စစ်ကိုလည်းထိုးမည်လောဟု ညီတော်သံဝရမင်းကြီးထံ ရာဇသံစေလွှတ်ကြကုန်၏။
မြို့ကိုလည်းခိုင်လုံစွာ ဝန်းရံ၍ထားကုန်၏။
နောင်တော် ရာဇသံ ညီငယ်ပြန် သံဝရမင်းကြီးသည် ဆရာပညာရှိ အမတ်အား “ဆရာ... ယခုအခါ အဘယ်သို့ပြုရအံ့နည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။
ဆရာလည်း “အရှင်မင်းကြီး... နောင်တော်တို့နှင့် စစ်ထိုးဘို့ ကိစ္စမရှိ၊ အဘ၏အမွေဖြစ်သော ဥစ္စာစု အစုတစ်ရာပုံ၍ နောင်တော်တို့အတွက် ကိုးဆယ့်ကိုးစုကို ပို့စေပြီးလျှင် နောင်တော်တို့၏ အဘအမွေဖြစ်သောဥစ္စာကို ယူကြပါကုန်၊ အကျွန်ုပ်သည် နောင်တော်တို့နှင့် စစ်မထိုးလိုပါဟု ရာဇသံကို ပြန်ကြားတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ဆရာအမတ်ကြီး ပြောသောအတိုင်း ပြုလုပ်တော်မူ၏။
အများသဘောရ တိုင်ပင်ကြ ထိုအခါ အစ်ကိုအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဥပေါသထမင်းသားသည် ညီတော်တို့ကိုခေါ်၍ “ညီတော်တို့... မင်းမည်သည် နှိပ်စက်နိုင်သူမရှိ၊ ညီထွေးသံဝရမင်းသည် ရန်သူအဖြစ်ဖြင့် မခံပေ၊ ငါတို့အားလည်း အဘအမွေဖြစ်သော ဥစ္စာကို ပို့လာ၍ အကျွန်ုပ်သည် နောင်တော်တို့နှင့် စစ်မထိုးလိုပါဟု ရာဇသံပို့လာပေ၏၊ ငါတို့ အလုံးစုံသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မင်းမလုပ်နိုင်ကြကုန်၊ ညီထွေးသံဝရအားသာ ဆောင်နှင်းစေအံ့၊ ညီထွေးသံဝရသာ မင်းလုပ်ပါစေ၊ လာကြကုန်၊ ညီထွေးသံဝရထံ သွား၍ ဖူးမြင်ကြကုန်အံ့၊ မင်းဆွေမင်းမျိုးတို့ကို အပ်နှင်း၍ ငါတို့နေရာ ဇနပုဒ်သို့ ပြန်ကုန်အံ့”ဟုတိုင်ပင်ညီညွတ်ကာ အလုံးစုံသောမင်းသားတို့သည် ရန်သူမဟုတ်ကုန်ဘဲ မြို့တံခါးကို ဖွင့်စေပြီးလျှင် သံဝရမင်းကြီးထံ ဝင်ကြကုန်၏။
ညီတော်မြင်ကြ ဝမ်းမြောက်လှ သံဝရမင်းကြီးလည်း ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် အမတ်တို့ကို စေလွှတ်ကာ နောင်တော်တို့အား လက်ဆောင် ပဏ္ဏာတို့ကို ပို့စေ၏၊ ခရီးဦးကြိုဆိုစေ၏။
မင်းသားတို့လည်း အခြံအရံအနည်းငယ်ဖြင့် ခြေလျင်လာကာ နန်းတော်သို့ တက်ကြကုန်၏။
မင်းကြီးထံရောက်လျှင် ရိုသေနှိမ့်ချသော အမူအရာကို ပြကြကုန်လျက် နိမ့်သောနေရာ၌ နေကြကုန်၏။
သံဝရမင်းကြီးလည်း ထီးဖြူအောက်တွင် များစွာသော စည်းစိမ်အခြံအရံ ဂုဏ်ကြက်သရေဖြင့် တင့်တယ်စွာ စံနေတော်မူ၏။
ညီငယ် သီလ ရိုသေကြ ထိုအခါ ဥပေါသထမင်းသားသည် သံဝရမင်းကြီး၏ ကြက်သရေကိုမြင်လျှင်— “မြတ်သောမင်းကြီး.. အရှင်မင်းကြီး၏ သီလကို ငါတို့ခမည်းတော်မင်းကြီးသည် သိတော်မူ၍ ဤကိုးကျိပ်ကိုးယောက်သော နောင်တော်မင်းသားတို့အား ဇနပုဒ်တို့ကိုပေးသော်လည်း သင်မင်းကြီးအား တစ်စုံတစ်ခုသော ဇနပုဒ်ကို ပေးရမည်ဟု မအောက်မေ့လေသလော”— “မြတ်သောမင်းကြီး... ခမည်းတော်မင်းသည် ထင်ရှားရှိစဉ်၎င်း၊ နတ်ရွာလားသော်၎င်း ကိုယ်တော်၏ အကျိုးစီးပွားကို မြင်သည်ဖြစ်၍ ဆွေမျိုးတို့သည် သင်သံဝရမင်းကြီးကို နှစ်သက်စေ ကုန်သလာ”— “မြတ်သောမင်းကြီး... သင်သည်ဘယ်အကျင့်ဖြင့် ဇာတ်တူကိုးကျိပ်ကိုးယောက်သော နောင်တော်တို့ကို လွှမ်းမိုး၍ တည်သနည်း၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် အညီအညွတ် ရောက်လာကုန်သော ကိုးကျိပ်ကိုးယောက်သော နောင်တော်တို့သည် သင်မင်းကြီးကို မလွန်ဆန်နိုင်ကုန်သနည်း”— ဟု သံဝရမင်းကြီးကို ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားမေးမြန်းလေ၏။
ကိုယ်ကျင့်တရား ညီမေးငြား သံဝရမင်းကြီးလည်း နောင်တော်၏ အမေးစကားကို ကြားလျှင် မိမိကိုယ်ကျင့်တရား ပြောကြားလို၍– “အိုနောင်တော်ကြီး... အကျွန်ုပ်သည် ငြူစူခြင်းမရှိပါ၊ မြတ်သော သီလက္ခန္ဓစသော ကျေးဇူးကို ရှာမှီး၍ သည်းခံကုန်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၏ ခြေတော်တို့ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို ရိုသေစွာ ရှိခိုးပါ၏၊ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အကျင့် ကျေးဇူး၌ မွေ့လျော်ကုန်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့သည် အကျင့်ကျေးဇူးနှင့် ယှဉ်သော တရားစကားကို သူတစ်ပါးကို မငြူစူသော အကျွန်ုပ်အားဟောကြား ဆုံးမကြပါ၏”။
“အကျွန်ုပ်သည် သီလက္ခန္ဓစသော ကျေးဇူးကို ရှာမှီး၍ သည်းခံလေ့ရှိကုန်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၏ တရားစကားကို ကြားနာရ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မထေမဲ့မြင်မပြုပါ၊ အကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးသည် တရား၌ အမြဲမွေ့လျော်ပါ၏”။
“အကျွန်ုပ်သည် ဆင်စီး သူရဲ, မြင်းစီး သူရဲ, ရထားစီးသူရဲ, ခြေသည်သူရဲတို့အား ပေးသွင်းအပ်သော ထမင်းရိက္ခာကို မပိတ်ပင်ပါ”။
“အကျွန်ုပ်အား အတိုင်အပင် ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော အမတ်ကြီး အမတ်ငယ်တို့ ရှိပါကုန်၏၊ ထိုမှတစ်ပါး ကြွယ်ဝချမ်းသာသော ကုန်သည်တို့သည် တိုင်းတစ်ပါးမှ လာကြ၍ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ များစွာသော ငါးအမဲ သေရည်သေရက်တို့ကို ရောင်းဝယ်ကြကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုကုန်သည်တို့၌လည်း အစောင့်အရှောက်ကို စီရင်အပ်ပါ၏”— ဟု နောင်တော်ကြီးအား မိမိဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကိုထုတ်ဖော် ပြောကြားလေ၏။
ဆွေမျိုးဂုဏ်ရောင် ညီငယ်ဆောင် ထိုအခါ နောင်တော်ကြီးသည် သံဝရမင်းကြီး၏ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုကြားရလျှင်— “မြတ်သောမင်းကြီး...သင်မင်းကြီးသည် အဆွေအမျိုး ကိုးကျိပ်ကိုးယောက်သော နောင်တော်တို့ကို တရားသဖြင့် လွှမ်းမိုးသတတ်၊ သင်မင်းကြီးသည် မင်းအဖြစ်ကို ပြုပါလော့၊ သင်မင်းကြီးသည်သာ ထိုးထွင်းသောပညာ, အကြောင်းအကျိုးကို သိသော ပညာရှိပေ၏၊ ထိုမှတစ်ပါး ဆွေမျိုးတို့ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ဆောင်ပေ၏”။
“မြတ်သောမင်းကြီး အဆွေအမျိုး ကိုးကျိပ်ကိုးယောက်သော နောင်တော်တို့ဖြင့် ခြံရံအပ်သည်ဖြစ်၍ အထူးထူးသော ရတနာတို့ဖြင့် သွန်းစီအပ်သော ဂုဏ်အပေါင်းနှင့်ပြည့်စုံသော သင်မင်းကြီးကို ရန်သူတို့သည် မနှိပ်စက်နိုင်ကုန်၊ ဥပမာ အသုရာမင်းသည် သိကြားမင်းကို မနှိပ်စက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပါ၏” ဟု ညီထွေးသံဝရမင်းကြီးအား ချီးမွမ်းစကားပြောကြားလေ၏။
သံဝရမင်းကြီးလည်း နောင်တော်တို့အား အလုံးစုံသောစည်းစိမ်ကို ပေးလေ၏။
နောင်တော်တို့လည်း တစ်လခွဲမျှနေ၍ ဇနပုဒ်သို့ ပြန်ကြကုန်၏။
သံဝရမင်းကြီးသည် ဆရာအမတ်ကြီး၏ အဆုံးအမ၌တည်၍ နတ်ပြည်ကို ပြည့်စေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကို ပြသည့်အဆုံး၌ လုံ့လဝီရိယယုတ်လျော့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက် ရဟန်းတို့... ထိုအခါ သံဝရမင်းသည်-ယခုအခါ ဝီရိယယုတ်လျော့သောရဟန်း။
ဥပေါသထမင်းသားသည်–သာရိပုတ္တရာ။
ကြွင်းသော နောင်တော်တို့သည်-မဟာသာဝက-ပကတိသာဝကတို့။
မင်းပရိသတ်သည်–ဘုရားပရိသတ်။
ဆရာအမတ်သည်–ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ပျင်းရိမမူ၊ လုံ့လကူ၊ ထိုသူကြီးပွားမည်။
(၂) ဆရာစကား၊ နားထောင်ငြား၊ ထွတ်ဖျားရောက်နိုင်သည်။
(၃) သားတစ်ရာမွေး၊ ညီအထွေး၊ ကိုယ်ရေးပိုင်လှသည်။
(၄) နောင်ကိုးကျိပ်ကိုး၊ လွှမ်း၍စိုး၊ တန်ခိုးကြီးလှသည်။
သံဝရ ဇာတ်ပြီး၏။
'''ဧကာဒသကနိပါတ် - ၄၆၃။
သုပ္ပါရကဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဗုဒ္ဓပညာစွမ်း လွန်ချီးမွမ်း နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မြတ်စွာဘုရား၏ ကြီးမားသော ပညာပါရမီတော်ကို ချီးကျူးကြသည်ကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သူကြီးမွေးဖွား တစ်ဦးတည်းသား လွန်လေပြီးသောအခါ ကုရုတိုင်းဝယ် ကုရုမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ကုရုကစ္ဆမည်သော သင်္ဘောဆိပ်ရွာ ကမ္ဗလာကို လက်ဖြင့် သုံးသပ်၍ “ဤကမ္ဗလာဝယ် တစ်ခုသော အရပ်၌ ပိုးရှိ၏”ဟု လျှောက်ထားပြန်၏။
သုတ်သင်သည်ရှိသော် ပိုးကိုမြင်၍ မင်းအား လျှောက်ထားကြကုန်၏။
အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ရှစ်သပြာပင် ပေးစေပြန်၏။
မင်းမှုစွန့်ခိုက် သင်္ဘောလိုက် ထိုအခါ ပညာရှိသည် ဤမင်းကား ဤသို့သောအံ့ဖွယ်သရဲကို မြင်ရပါလျက် ရှစ်သပြာမျှကိုသာပေး၏၊ ဤမင်းကား ပညာကို မချီးမြှောက်၊ ဆေတ္တာသည်ကို ပေးသကဲ့သို့ပေး၏၊ ဆေတ္တာသည်မျိုးဖြစ်လတံ့၊ ဤမင်းမျိုးကို ခစားသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်းဟု ကြံစည်ကာ ကုရုကစ္ဆ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ပြန်ခဲ့လေ၏။
ကုရုကစ္ဆ သင်္ဘောဆိပ်၌ နေကုန်သော သူတို့သည် သင်္ဘောတစ်စင်းကို စီရင်၍ သုပ္ပါရကပညာရှိကို သင်္ဘောသူကြီးပြုစေမည်ဟု တိုင်ပင်ညီညွတ်ကုန်လျက် ပညာရှိထံ ဆည်းကပ်ကုန်၍ သုပ္ပါရကအား “အို-ပညာရှိ...အကျွန်ုပ် တို့သင်္ဘော၌ သင်္ဘောသူကြီး ပြုလုပ်ပါ”ဟု ပြောကြ၏။
“အမောင်တို့...ငါ့မှာ မျက်စိမမြင်၊ အဘယ်သို့ သင်္ဘောသူကြီးအမှုကို ပြုလုပ်နိုင်အံ့နည်း”ဟု ပြော၏။
“အရှင်... မျက်စိမမြင်သော်လည်း အကျွန်ုပ်တို့ထက် လိမ္မာပါ၏” ဟု အဖန်တလဲလဲတောင်းပန်ကုန်၏။
သင်္ဘောစီးလျက် ကုန်သွယ်ထွက် ထိုအခါ ပညာရှိသည် ကောင်းပြီ အမောင်တို့ ပြောကြားသော အမှတ်သညာဖြင့် သင်္ဘောသူကြီး ပြုလုပ်မည်ဟု ဝန်ခံကာ သင်္ဘောပေါ်သို့တက်၍ သင်္ဘောသားတို့နှင့်တကွ သမုဒ္ဒရာသို့သွားလေ၏။
P.73 သမုဒြာအတွင်း လူကိုယ်နှင့်သင်ဓုန်းသွားနှုတ်သီးရှိသော ငါးတို့ကိုမြင်၍ ပညာရှိအား မေးမြန်းနေပုံ သင်္ဘောသည် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ဘေးမရှိသည်ဖြစ်၍ သွား၏၊ ထို့နောက် လေပြင်းမုန်တိုင်း နှောင့်ယှက်လတ်သော် ခရီးလွဲ၍ လေးလတို့ပတ်လုံး သမုဒ္ဒရာ၌သာ နေလေ၏။
နောက်အခါ သင်္ဘောသည် ဥရမာလိ သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်လေ၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာ၌ ငါးတို့သည် လူကိုယ်နှင့်တူကုန်၏၊ သင်ဓုန်းသွားနှင့်တူသော နှုတ်သီးရှိကုန်၏။
ထိုအခါ သင်္ဘောသားတို့သည်— “အို-ပညာရှိ... အရှင်ကို မေးလိုပါကုန်၏၊ သင်ဓုန်းသွားနှင့်တူသော နှာခေါင်းရှိသော လူတို့သည် ငုပ်တုံပေါ်တုံဖြစ်ကုန်၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာကား အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း”ဟု မေးကြကုန်၏။
စိန်ကျောက်ရှိရာ သမုဒ္ဒရာ ထိုအခါ သုပ္ပါရကပညာရှိသည် “အမောင်တို့... ဤသမုဒ္ဒရာကား ဥရမာလိသမုဒ္ဒရာဖြစ်၏”ဟု ပြောကြားလေ၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာဝယ် ဝရဇိန်ကျောက်မျိုးတို့ များကုန်၏။
ပညာရှိသည် ငါသည် အကယ်၍ ဝရဇိန်ကျောက်မျိုးတို့ များသည်ဟု ပြောကြားအံ့၊ လောဘကြီးသော သင်္ဘောသားတို့သည် များစွာသော ကျောက်တို့ကို ယူ၍တင်သဖြင့် သင်္ဘောနစ်လိမ့်မည်ဟု မပြောဘဲနေမှ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်လျက် မပြောကြားဘဲ သင်္ဘောကို ရပ်စေပြီးလျှင် ပိုက်ကွန်တို့ကို ချကာ ဝရဇိန်ကျောက်တို့ကို ယူ၍ သင်္ဘော၌ တင်စေ၏၊ အဘိုးမထိုက်သော ပစ္စည်းတို့ကို စွန့်စေ၏။
ရွှေများတွေ့မြင် သင်္ဘောတင် ထိုမှတစ်ဖန် သွားပြန်သော် သင်္ဘောသည် အဂ္ဂမာလိသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကား တောက်ပသော မီးပုံကြီးနှင့်တူ၏၊ မွန်းတည့်သော နေနှင့်တူ၏၊ အရောင်တပြောင်ပြောင်ထွက်၏။
ထိုအခါ သင်္ဘောသားတို့သည်— “အို-ပညာရှိ...အရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မေးလိုပါကုန်၏၊ မီးပုံကြီးကဲ့သို့၎င်း၊ မွန်းတည့်နေကဲ့သို့၎င်း မြင်ရပါကုန်၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာကား အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း”— ဟု မေးကြကုန်၏။
ထိုအခါ ပညာရှိသည် “အမောင်တို့... ဤသမုဒ္ဒရာကား အဂ္ဂမာလိသမုဒ္ဒရာဖြစ်သည်”ဟု ပြောကြား၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာ၌ များစွာသော ရွှေတို့ရှိကုန်၏၊ ပညာရှိသည် ရွှေတို့ကို ယူ၍ သင်္ဘော၌တင်စေ၏။
အရောင်ဝင်းဝါ ငွေသမုဒ္ဒရာ ထိုမှတစ်ဖန် သွားပြန်သော် ဒဓိမာလိသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကား နို့ရည် နို့ဓမ်းကဲ့သို့ ထွန်းတောက်ပ၏။
ထိုအခါ သင်္ဘောသားတို့သည်... “အို-ပညာရှိ... နို့ရည် နို့ဓမ်းကဲ့သို့ ထွန်းတောက်ပ၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာကား အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း”— အရှင်ကို မေးလိုပါကုန်၏၊ ဟု မေးကြကုန်၏။
ပညာရှိသည် “အမောင်တို့...ဤသမုဒ္ဒရာကား-ဒဓိမာလိသမုဒ္ဒရာဖြစ်သည်”ဟု ပြောကြား၏၊ ထိုသမုဒ္ဒရာ၌ကား-များစွာသော ရွှေတို့ရှိကုန်၏၊ ပညာရှိသည် ရွှေတို့ကိုယူစေ၍ သင်္ဘော၌ထည့်စေ၏။
ရတနာပေါရာ သမုဒ္ဒရာ ထိုမှတစ်ဖန် သွားပြန်သော် ကုသမာလိသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကား သမန်းမြက်ကဲ့သို့၎င်း၊ စပါးပင်ကဲ့သို့၎င်း စိမ်းညို၏။
သင်္ဘောသားတို့သည် “အို-ပညာရှိ... သမန်းမြက်ကဲ့သို့၎င်း၊ စပါးပင်ကဲ့သို့၎င်း မြင်ရ၏၊ အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း”ဟု မေးကြပြန်၏။
ပညာရှိသည် “အမောင်တို့...ဤသမုဒ္ဒရာကား ကုသမာလိသမုဒ္ဒရာဖြစ်သည်”ဟု ပြောကြားလေ၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာ၌ များစွာသော ပတ္တမြားညို မြကျောက်ညိုတို့ ရှိကုန်၏။
ပညာရှိသည် ပတ္တမြားညို မြကျောက်ညိုတို့ကို ယူစေ၍ သင်္ဘော၌တင်စေ၏။
ထိုမှတစ်ဖန် သွားပြန်သော် နဠမာလိသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကား ကြူတော ဝါးတောကဲ့သို့ ထင်၏။
သင်္ဘောသားတို့သည် “ပညာရှိ...ယခုရောက်လာသော သမုဒ္ဒရာကား ကြူတော ဝါးတောကဲ့သို့ ထင်ဘိ၏၊ အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း” ဟု မေးကြပြန်၏။
ပညာရှိသည် “အမောင်တို့... ဤသမုဒ္ဒရာကား နဠမာလိသမုဒ္ဒရာမည်၏၊ ထိုသမုဒ္ဒရာ၌ များစွာသော မသာရဂလ်, ကျောက်မျက်ရွဲ ပြယိုးယား ဝင်သဝဏ်ကျောက်မျိုးတို့ရှိကုန်၏၊ ပညာရှိသည် ထိုကျောက်မျိုးတို့ကိုလည်း ယူစေ၍ သင်္ဘော၌တင်စေ၏။
ဗလဝါသမုဒ္ဒရာ-ကြောက်ဖွယ်ရာ ထိုမှတစ်ဖန် သွားပြန်သော် ဗလဝါမုခသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကား–ရေသည် ဆွဲငင်၍ ဆွဲငင်၍ ထက်ဝန်းကျင်မှ အထက်သို့တက်သည်ရှိသော် ကမ်းပါးပြတ်ကြီးကဲ့သို့၎င်း၊ ဇလုပ်တွင်းကြီးကဲ့သို့၎င်း ထင်၏၊ နားအုံပွင့်အံ့ကဲ့သို့၎င်း၊ နှလုံးကွဲအံ့ကဲ့သို့၎င်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော အသံသည် ဖြစ်၏။
ထိုသမုဒ္ဒရာကို မြင်လျှင် သင်္ဘောသားတို့သည် အလွန်ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လျက် “အို-ပညာရှိ... ဘေးများ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဘီလူးတို့အသံကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးတို့ကို ကြားရပါ၏၊ ရေလှိုင်းတို့လည်း ကမ်းပါးပြတ်ကြီးကဲ့သို့၎င်း၊ ဇလုပ်တွင်းကြီးကဲ့သို့၎င်း ထင်ပါ၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာကား အဘယ်သမုဒ္ဒရာနည်း”ဟု မေးကုန်၏။
ကိုးကွယ်ရာရှာကြ ကြောက်ရွံ့လှ ထိုအခါ ပညာရှိသည် “အမောင်တို့... ဤသမုဒ္ဒရာကား ဗလဝါမုခသမုဒ္ဒရာဖြစ်၏၊ ဤသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်သော သူတို့သည် ပြန်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်၊ သင်္ဘောနှင့်တကွ လူပါ ပျက်စီးကြမြဲဖြစ်၏” ဟု ပြောလေ၏။
ထိုစကားကို ကြားလျှင် သင်္ဘောသားခုနစ်ရာတို့တွင် သေရမည့်ဘေးမှ အလွန်ကြောက်လန့်ကုန်သည်ဖြစ်၍ တစ်ပြိုင်နက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြကုန်၏၊ ဟစ်အော်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ သုပ္ပါရကပညာရှိသည်။
ငါမှတစ်ပါး တစ်ပါးကိုးကွယ်ရာ မရှိပြီ၊ ငါသည် သစ္စာပြု၍ ဗလဝါမုခသမုဒ္ဒရာမှ ထွက်မြောက်စေပြီးလျှင် ချမ်းသာရာအရပ်သို့ ရောက်စေမည်ဟု ကြံစည် ဗလဝါမုခဝဲ(၁) ကျယ်ဝန်းစွာလည်၍ကျသော ဗလဝါမုခဝဲ။
(၂)ကျယ်စွာသော ဇလုပ်တွင်းကဲ့သို့ကျသောဝဲဖြစ်သည်။
ကာ “အမောင်တို့...မကြောက်ကြကုန်လင့်၊ လျင်မြန်စွာ ငါ့ကို နံ့သာရေဖြင့် ရေချိုး၍ အဝတ်သစ်ကို ဝတ်ပြီးလျှင် ရေပြည့်သောရေခွက်ကို သင်္ဘောဦး၌ အသင့်ထားကြ”ဟု ပြောလေ၏။
သစ္စာဓိဋ္ဌာန် မြို့ရွာပြန် သင်္ဘောသားတို့လည်း ပညာရှိဆိုတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်ကြကုန်၏။
ပညာရှိသည် ရေပြည့်သောရေခွက်ကို လက်နှစ်ဘက်တို့ဖြင့် ကိုင်ကာ သင်္ဘောဦး၌ရပ်လျက်- “ငါတို့သည် မိမိကိုယ်ကို အောက်မေ့သတိရသောအခါ လိမ်မာရေးခြားရှိသောအခါမှစ၍ သေစေလိုသော စေတနာဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်သော သတ္တဝါကိုမျှလည်း သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲခဲ့သည်ကို မသိစဖူး၊ ဤသို့ မှန်သောစကားကို ဆိုရခြင်းကြောင့် သင်္ဘောသည် ချမ်းသာစွာ ပြန်လှစ်စေသော်”- ဟု သစ္စာပြုကာ ရေခွက်မှ ရေကို သင်္ဘောဦး၌ သွန်းလောင်းလေ၏။
ထိုအခါ သုပ္ပါရကပညာရှိ၏ သစ္စာတန်ခိုးကြောင့် လေးလပတ်လုံး သမုဒ္ဒရာတွင် မျောနေသော သင်္ဘောသည် ဗလဝါမုခသမုဒ္ဒရာမှ ထွက်မြောက်၍ တစ်နေ့ချင်းဖြင့်လျှင် ကုရုကစ္ဆ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်၍ ကမ်းပေါ်တွင် ရှစ်ဥသဘတိုင်အောင် ပြေးလျက် သင်္ဘောသူကြီးအိမ်၌ တည်လေ၏။
ရပ်ဌာန်ရောက်က ကုသိုလ်ပြုကြ ထိုအခါ သုပ္ပါရကပညာရှိသည် သင်္ဘောသားတို့အား ရွှေ, ငွေ, ကျောက်မျက်ရတနာတို့ကိုခွဲဝေပေးပြီးလျှင်— “အမောင်တို့... သင်တို့အား ဤမျှလောက်ရွှေ, ငွေ, ကျောက်မျက်ရတနာတို့ဖြင့် အသက်မွေးလောက်ကြပြီ၊ နောက်တစ်ဖန် သမုဒ္ဒရာသို့ ကုန်ကူးမသွားကြလင့်”ဟု အဆုံးအမကို ပေးလေ၏။
သင်္ဘောသားတို့လည်း ပညာရှိ၏ အဆုံးအမ၌ တည်ကြ၍ အလှူပေးခြင်း, သီလဆောက်တည်ခြင်း စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုကြကုန်၏၊ အသက်၏အဆုံး၌ နတ်ပြည်သို့လားကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့ ... ထိုအခါ သုပ္ပါရကပညာရှိ၏ ပရိသတ်သည်-ယခုအခါ ငါဘုရားပရိသတ်။
သုပ္ပါရကပညာရှိသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (က) ပညာရှိအား၊ ဆည်းကပ်ငြား၊ ကြီးပွားတိုးတက်လာ။
(၂) မမြင်မျက်စိ၊ ရေမှတ်ဘိ၊ ရရှိရတနာ။
(၃) ဗလဝါဇလုပ်၊ သင်္ဘောမြုပ်၊ ထုတ်ခဲ့ ချမ်းသာရာ။
(၄) သုပ္ပါရက၊ မည်နာမ၊ ထူးလှပညဝါ။
သုပ္ပါရကဇာတ်ပြီး၏။
ဧကာဒသကနိပါတ်စကားပြေပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၄-စူဠကုဏာလဇာတ် [ဤစူဠကုဏာလဇာတ်သည် အသီတိနိပါတ် မဟာကုဏာလဇာတ်၌ ထင်ရှားစွာ ဖြစ်လတ္တံ့။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၅- ဘဒ္ဒသာလဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကျွမ်းဝင်သူ ကျွေးက မွန်မြတ်လှနတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဆွေတော်မျိုးတော်တို့ အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်တော်မူ၏။
ထိုစကားကိုချဲ့ဦးအံ့။
သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် အနာထပိဏ်သူဌေးအိမ်၌ ရဟန်းငါးရာတို့အား အမြဲဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏။
ဝိသာခါဒါယိကာမအိမ်, ကောသလမင်းကြီး နန်းတော်၌လည်း ထို့အတူ ရဟန်းငါးရာတို့အား အမြဲဆွမ်းလုပ်ကျွေးကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ ကောသလမင်းကြီးသည် ထူးမြတ်သော လက်ဆောင်ပဏ္ဏာရ၍ ရဟန်းတို့အား လှူဒါန်းကြကုန်ဟု ဆွမ်းစားစရပ်သို့ ပို့စေ၏။
ရဟန်းတို့ မရှိပါကုန်ဟု လျှောက်ထား၏။
အဘယ်သို့ ကြွကုန်သနည်းဟု မေးသောအခါ မိမိတို့ အကျွမ်းဝင်ရာအိမ်သို့ ကြွပါကုန်၏ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားထံ သွား၍ “အရှင်ဘုရား... အဘယ်သို့သော ဘောဇဉ်သည် အရသာရှိပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။
“မင်းကြီး အကျွမ်းဝင်သော ဘောဇဉ်သည် အလွန်အရသာရှိ၏။
ရဟန်းတို့အား အဘယ်သူတို့နှင့် အကျွမ်းဝင်ပါသနည်း။
မိမိတို့ဆွေမျိုးတို့နှင့်၎င်း၊ သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့နှင့်၎င်း အကျွမ်းဝင်ကုန်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
မျိုးတော်လိုကြောင်း သမီးတောင်းထိုအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် သာကီဝင်မင်းသမီးတစ်ယောက်ကို ဆောင်စေ၍ မိဖုရားကြီး ပြုမည်။
ထိုသို့ ပြုသော် ရဟန်းတို့နှင့် ဆွေမျိုးဖြစ်ရလတ္တံ့ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် နန်းတော်သို့ ပြန်ပြီးလျှင် တမန်တို့ကိုခေါ်၍ “ငါ့အား သာကီဝင်မင်းသမီး တစ်ယောက်ကို ပေးကုန်လော့။
သင်တို့နှင့် ဆွေမျိုးတော်လိုသည်”ဟု သဝဏ်စာရေးပြီးလျှင် ကပိလဝတ်ပြည်သို့ စေလွှတ်၏။
သာကီဝင်မင်းတို့လည်း တမန်တို့စကားကို ကြားရလျှင် စည်းဝေးကုန်၍ “အချင်းတို့... ငါတို့ကား ကောသလမင်းကြီး၏ အာဏာပြန့်နှံ့ရာအရပ်၌ နေရကုန်၏။
သာကီဝင်မင်းသမီးကို မပေးသော် စစ်ကြီးဖြစ်ရလတ္တံ့။
ပေးသော် အမျိုးပျက်လတ္တံ့။
ထို့ကြောင့် အဘယ်သို့ ပြုရအံ့နည်း”ဟု တိုင်ပင်ကြကုန်၏။
မျိုးဂုဏ်ကဲခပ် လျှောက်တင်အပ်မဟာနာမ်မင်းကြီးသည် “အမောင်တို့... မစိုးရိမ်ကြလင့်။
နာဂမုဏ္ဍာမည်သော ကျွန်မမှ မွေးဖွားသော ငါ့သမီး ဝသဘခတ္တိယာသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ရှိပြီ။
အဘ၏အစွမ်းဖြင့်ကား မင်းမျိုးဖြစ်၏။
၎င်းကို ပေးမည်”ဟု ပြောဆိုတိုင်ပင်ပြီးလျှင် တမန်တို့ကိုခေါ်၍ “အမတ်မင်းတို့ ...ကောင်းပြီ။
သာကီဝင်မင်းသမီးကို ပေးမည်။
ယခုပင် ယူ၍သွားကြကုန်လော့”ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ တမန်တို့သည် “ဤသာကီဝင်မင်းတို့ကား အမျိုးကိုမှီ၍ အလွန်မာန်တက်ကုန်၏။
ကျွန်မသမီးကို ပေးမည်ကိုလည်း မသိကုန်။
သာကီဝင်မင်းတို့နှင့် ထမင်းတစ်ပွဲတည်း စားသော မင်းသမီးကိုသာ ယူမည်”ဟု ကြံစည်ကာ “အရှင်တို့... သာကီဝင်မင်းတို့နှင့် ထမင်းတစ်ပွဲတည်း စားသော မင်းသမီးကိုသာ ယူလိုကုန်၏။
သို့အတွက် ပေးမည့်မင်းသမီးကို သာကီဝင်မင်းတို့နှင့် ထမင်းတစ်ပွဲတည်း စား၍ ပြပါ”ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။
ကျွန်မကိုပင် သာကီဝင်ထင်ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းတို့သည် “အဘယ်သို့ ပြုရကုန်အံ့နည်း”ဟု တိုင်ပင်ကြပြန်၏။
မဟာနာမ်မင်းကြီးသည် “မစိုးရိမ်ကြလင့်။
ငါစီမံမည်။
ငါထမင်းစားသောအခါ ဝါသဘခတ္တိယာကို ထမင်းစားရန် တန်ဆာဆင်၍ ခေါ်ခဲ့ကြ။
ငါထမင်းလုပ်ကို ယူကာမျှ၌ ဤမည်သောမင်းထံမှ သဝဏ်စာ ရောက်လာသည်ဟုဆိုကာ စာကို ပြုကြကုန်”ဟု မှာထား၏။
ထို့နောက် မဟာနာမ်မင်းကြီးသည် တမန်တို့ရှေ့မှာပင် ထမင်းစားလတ်သော် “အမောင်တို့... ငါ့သမီးတော် ဝါသဘခတ္တိယာကို ခေါ်ခဲ့ကြကုန်။
ငါနှင့်အတူ ထမင်းစားမည်”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
ထိုအခါ ဝါသဘခတ္တိယာကို တန်ဆာဆင်၍ အတန်ကြာမှ ခေါ်ခဲ့ကြ၏။
ဝါသဘခတ္တိယာလည်း ခမည်းတော်နှင့်အတူ ထမင်းစားမည်ပြောဆိုကာ ထမင်းတစ်ပွဲတည်း၌ လက်ကို ချ၏။
မဟာနာမ်မင်းကြီးလည်း သမီးနှင့်အတူ ထမင်းတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်၍ ခံတွင်း၌ ထား၏။
ကျွန်မ လိမ်ညာ သမီးဆက်ရာဒုတိယထမင်းလုပ်ကို ယူရန် လက်ချစဉ် ချိန်းချက်ထားသော သာကီဝင်မင်းတို့သည် လာလတ်ကုန်၍ “အရှင်မင်းကြီး... ဤမည်သောမင်းထံမှ အလွန်အရေးကြီးသော သဝဏ်စာ ရောက်လာသည်၊ ကြည့်ရှုပါဦးလော့”ဟု ဆက်သကြကုန်၏။
မဟာနာမ်မင်းကြီးလည်း “ချစ်သမီး... စားလော့”ဟုဆိုကာ လက်ယာလက်ကို ထမင်းစားပွဲ၌ ချထား လက်ဝဲလက်ဖြင့် မှာစာကိုကိုင်ကာ ကြည့်ရှု၍ နေ၏။
ထိုအခိုက်တွင် မင်းသမီးသည် ထမင်းစား၍ ပြီးနှင့်၏။
ထိုအခါ မဟာနာမ်မင်းကြီးသည် သမီးတော် ထမင်းစားပြီးလျှင် လက်ကိုဆေး၍ ခံတွင်းကို ဆေး၏။
တမန်တို့လည်း ထမင်းစားသည်ကိုမြင်လျှင် မဟာနာမ်မင်းကြီး၏ သမီးတော် မှန်ပေသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြကုန်၏။
မိဖုရား မြှောက်တင် သားဖွားမြင်မဟာနာမ်မင်းကြီးလည်း များစွာသော ပူဇော်သက္ကာရ အခြံအရံတို့ဖြင့် သမီးတော်ကို ကောသလမင်းကြီးထံ ပို့စေ၏။
တမန်တို့လည်း မင်းသမီးကို ဆောင်ယူကာ ကောသလမင်းကြီးထံ ရောက်လျှင်— “အရှင်မင်းကြီး ဤမင်းသမီးကား အမျိုးနှင့် ပြည့်စုံ၏။
မဟာနာမ်မင်းကြီး၏ သမီးတော်ရင်း ဖြစ်သည်”ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း အလွန်နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် ဝါသဘခတ္တိယာကို ရတနာအစု၌ထားကာ အဘိသိက်သွန်း၍ မိဖုရားကြီး မြှောက်လေ၏။
နောက်အခါ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော သားတော်ကို ဖွားမြင်လေ၏။
ဘိုးတော်အမည်ရ ဝိဍဍူဘကောသလမင်းကြီးသည် သားတော်ကို အမည်မှည့်ပေးရန် မဟာနာမ်မင်းကြီးထံ အမတ်တို့ကို စေလွှတ်၏။
အမတ်တို့သည် အတန်ငယ် နားပင်းကုန်၏။
အမတ်တို့လည်း မဟာနာမ်မင်းကြီးထံရောက်လျှင် သမီးတော်ဝါသဘခတ္တိယာမှာ သားတော်ဖွားမြင်ကြောင်း အမည်မှည့်ပေးရန် စေလွှတ်လိုက်ကြောင်းကို လျှောက်ထားကုန်၏။
မဟာနာမ်မင်းကြီးလည်း ထိုသတင်းစကားကို ကြားလျှင် (ဝါသဘခတ္တိယာကား သားမဖွားဘဲလျှင်လည်း သာကီဝင်မင်းမျိုး အလုံးစုံကို လွှမ်း၏။
ယခုကား မင်းနှင့် အလွန်အကျွမ်းဝင်သည့် (ဝလ္လဘ) ဖြစ်လတ္တံ့)ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ နားပင်းသော အမတ်တို့သည် ဝလ္လဘ-ဟူသော စကားကို ဝိဘဟု မှတ်၍ ပြန်လာကာ ကောသလမင်းထံ ရောက်ပြန်လျှင် ဘိုးတော် မဟာနာမ်မင်းကြီးက ဝိဍဍူဘဟု မှည့်လိုက်ကြောင်း လျှောက်ထားကုန်၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း ရှေးမင်းတို့အမည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့ကာ ဝိဍဍူဘပင် မှည့်တော်မူ၏။
ဆွေမျိုးတော်များ ဖူးမျှော်သွားဝိဍဍူဘသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ အခြားမင်းသားတို့ထံ အဘိုးအဘွားတို့ထံမှ ဆင်ရုပ်၊ မြင်းရုပ် စသည်တို့ကို ပို့လာသည်ကိုမြင်လျှင် မိခင်အား မိမိ အဘိုးအဘွားတို့ ဘယ်မှာနည်းဟု မေး၏။
မိခင်လည်း သာကီဝင်မင်းတို့သည် ဘိုးတော်တို့ဖြစ်သည်၊ ဝေး၍ မပို့နိုင်ကြဟု ပြောဆိုဖျောင်းဖျထား၏။
တစ်ဖန် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ဘိုးတော်တို့ထံ အဖူးအမျှော် သွားလိုသည်ဟု မယ်တော်ထံ ခွင့်ပန်၏။
မယ်တော်လည်း အဖန်ဖန် တားမြစ်၍မရသဖြင့် ခွင့်ပြုရလေ၏။
တစ်ဖန် ခမည်းတော်ထံ ခွင့်ပန်ကာ များစွာသော အခြံအရံဖြင့် ထွက်လေ၏။
ဝါသဘခတ္တိယာလည်း “အရှင်တို့... ဤအရပ်၌ အလွန်ချမ်းသာစွာ နေရပါ၏။
တစ်စုံတစ်ရာအထူးကို မပြကြပါလင့်”ဟု ရှေးဦးစွာ သာကီဝင်မင်းတို့ထံ မှာစာ ပေး၍ ထားနှင့်၏။
ဆွေမျိုးကုန်စင် ဖူး‌မျှော်ဝင်သာကီဝင်မင်းတို့လည်း ဝိဍဍူဘ လာသည်ဟု ကြားလျှင် ရှိမခိုးနိုင်ရကား ဝိဍဍူဘအောက် ငယ်ကုန်သော သာကီဝင်မင်းတို့ကို ဇနပုဒ်သို့ လွှတ်လိုက်ကုန်၏။
ဝိဍဍူဘမင်းသားလည်း ကပိလဝတ်ပြည်သို့ ရောက်လျှင် သာကီဝင်မင်းတို့ စည်းဝေးရာအရပ်သို့ သွား၏။
ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းတို့သည် ဝိဍဍူဘမင်းသားကို “ချစ်သား ... ဤသူကား သင့်ဘိုးတော်တည်း၊ ဤသူကား သင့်ဦးရီးတော်တည်း” စသည်ဖြင့် ဆွေမျိုးစပ်၍ ပေးကုန်၏။
ဝိဍဍူဘလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လှည့်လည်၍ ရှိခိုး၏။
ထို့နောက် မိမိကို ရှိခိုးသူ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှကို မမြင်လျှင်— “အဘယ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကို ရှိခိုးသူ မရှိသနည်း”ဟု မေး၏။
ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းတို့သည် “ချစ်သား... သင့်ညီတော်ဖြစ်သော သာကီဝင်မင်းသားတို့သည် ဇနပုဒ်သို့ သွားနေခိုက်ဖြစ်သည်”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။
ဝိဍဍူဘမင်းသားအား များစွာသော ပူဇော်သက္ကာရကို ပြုကြကုန်၏။
ဆဲရေးကဲ့ရဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ဝိဍဍူဘလည်း နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီးလျှင် အခြံအရံနှင့်တကွ ထွက်ခဲ့၏။