kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထိုအခါ ကျွန်မတစ်ယောက်သည် ဝိဍဍူဘမင်းသား ထိုင်သောပျဉ်ချပ်ကို “ဤနေရာကား ကျွန်မသား ထိုင်သောပျဉ်ချပ်တည်း”ဟု ဆဲရေးကာ နို့ရည်ဖြင့် ဆေး၏။
ထိုအခိုက် မင်းချင်းယောက်ျားတစ်ယောက်သည် လက်နက်မေ့ကျန်ရစ်သဖြင့် ပြန်၍ယူစဉ် ဆဲရေးသံကို ကြားရ၍ မေးမြန်းရာ “ဝါသဘခတ္တိယာ၏ အမိကား နာဂပုဏ္ဍမည်သော ကျွန်မတည်း။
အဘကား မဟာနာမ်မင်းကြီးတည်း”ဟု ပြောလေ၏။
ထိုမင်းချင်းယောက်ျားလည်း ဗိုလ်ထုသို့ ရောက်၍ ပြောပြန်ရာ “ဝါသဘခတ္တိယာကား ကျွန်မသမီးဖြစ်သည်”ဟု အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်လေ၏။
ဝိဍဍူဘကြားလျှင် “သာကီဝင်မင်းတို့သည် ယခုအခါ ငါထိုင်သောနေရာကို နို့ရည်ဖြင့် ဆေးဘိသည်၊ ရှိစေဦး။
ငါမင်းဖြစ်သောအခါ သာကီဝင်မင်းတို့ လည်ချောင်းသွေးဖြင့် ဆေးမည်”ဟု ရန်ငြိုးထားလေ၏။
မှူးတော် မိဖုရားအရာချ ဘုရားဆုံးမသာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်လျှင် မှူးတော်မတ်တော်တို့သည် ဖြစ်သမျှအကြောင်းစုံကို ကောသလမင်းကြီးအား လျှောက်ထားကုန်၏။
ကောသလမင်းကြီးသိလျှင် “ငါကဲ့သို့သောမင်းအား ကျွန်မကို ပေးရာသလော”ဟု အမျက်ထွက်၍ ဝါသဘခတ္တိယာနှင့် သားတော်ဝိဍဍူဘတို့အား စည်းစိမ် အဆောင်အယောင်ကို ရုပ်သိမ်း၍ ကျွန်တို့အတန်းအစားတွင် ချထားလေ၏။
နှစ်ရက် သုံးရက်လွန်၍ မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် ကောသလမင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ကြွ၍ သာကီဝင်တို့ကို အပြစ်တင်တော်မူပြီးလျှင်— “မြတ်သောမင်းကြီး... အမိမျိုးကား ပဓာနမဟုတ်၊ အဘမျိုးသာ ပဓာနဖြစ်ကြောင်း၊ ထင်းနွေမိန်းမမှ မွေးဖွားသောသားတော်ကိုပင် မင်းအဖြစ်ကို ပေးဖူးကြောင်းကို ဟောပြောဆုံးမတော်မူ၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း ကျေနပ်တော်မူပြန်သဖြင့် ဝါသဘခတ္တိယာနှင့် သားတော်ဝိဍဍူဘတို့အား ပေးမြဲတိုင်း အဆောင်အယောင်ကို ပြန်၍ပေးတော်မူ၏။
ဗန္ဓုလမယားနှင့် အတိတ်မြင်ကောသလမင်းကြီး၌ကား ဗန္ဓုလမည်သော စစ်သူကြီးသည် ရှိသတတ်။
ထိုစစ်သူကြီး၏ မယားကား မလ္လိကာမည်၏။
သားမဖွားသတတ်။
ထိုအခါ ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးသည် မိမိမယား မလ္လိကာကို “ရှင်မ... သင်သည် မြုံ၏၊ သင့်မိဘထံ ကုသိန္နာရုံပြည်သို့ ပြန်လော့”ဟု စေလွှတ်၏။
မလ္လိကာလည်း မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမျှော်ပြီးမှ သွားမည်ဟု မြတ်စွာဘုရားထံ ဆည်းကပ်ရာ မြတ်စွာဘုရားက မေးတော်မူ၍ “အကျွန်ုပ်မှာ မြုံ၍ မိဘများထံသွားရမည် စေလွှတ်သည့်အတွက် ကုသိန္နာရုံပြည်သို့ သွားမည်”ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “မလ္လိကာ... ဤအကြောင်းကြောင့် မသွားလေနှင့်။
သွားဘို့ကိစ္စမရှိ”ဟု မိန့်တော်မူ၍ အိမ်သို့ ပြန်လေ၏။
ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးသည် မလ္လိကာကို မြင်လျှင် အကြောင်းကို မေးမြန်းပြန်ရာ မြတ်စွာဘုရား အမိန့်တော်ရှိကြောင်းကို ပြောကြားလျှင် သားရမည့်အကြောင်းကို မြင်တော်မူ၍ မိန့်ဆိုဟန်တူသည်ဟု ဆိတ်ဆိတ်သာ နေ၏။
ချင်ခြင်းတပ်ငြား စစ်သူကြီးမယားမကြာမီ မလ္လိကာ၌ ကိုယ်ဝန်တည်၍ လိစ္ဆဝီမင်းတို့ အဘိသိက်သွန်းရာ မင်္ဂလာရေကန်၌ ချိုးလို သောက်လိုသော ချင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဗန္ဓုလအား ပြောကြား၏။
ဗန္ဓုလလည်း “ရှင်မ ရစေမည်”ဆို၍ ဗိုလ်ပေါက်နိုင်သောလေးကိုယူကာ မလ္လိကာကို ရထား၌တင်ပြီးလျှင် ဝေသာလီပြည်သို့ သွားလေ၏။
ကောသလမင်းကြီးနှင့်၎င်း၊ ဗန္ဓုလနှင့်၎င်း ပညာသင်ဘက်ဖြစ်သော မဟာလိလိစ္ဆဝီမင်းသည် မျက်စိမမြင်သဖြင့် လိစ္ဆဝီမင်းတို့ကို ဆုံးမကာ မြို့တံခါးအနီး၌ နေ၏။
ထိုမဟာလိလိစ္ဆဝီမင်းသည် မြို့တံခါး၌ ထိခိုက်သော ရထားသံကိုကြားလျှင် “ဤရထားကား ဗန္ဓုလ၏ ရထားဖြစ်သည်၊ ယနေ့ လိစ္ဆဝီမင်းတို့ မုချ ဘေးဖြစ်လတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မင်္ဂလာရေကန်၌ကား အစောင့်အရှောက်ကိုထား၍ အထက်၌လည်း သံကွန်ရက်ကို ကြက်၍ထား၏။
အယုတ်သဖြင့် ငှက်တို့မျှလည်း မဝင်နိုင်ကုန်။
ချင်ခြင်းဆန္ဒ ပြုလုပ်ကြဗန္ဓုလသည် ရေကန်သို့ ရောက်လျှင် အစောင့်အရှောက်တို့ကို သတ်ဖြတ် ပြေးလွှားစေ၍ သံကွန်ရက်ကိုဖြတ်ကာ မလ္လိကာကို အလိုရှိတိုင်း ရေချိုးစေ သောက်စေ၍ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးပြီးလျှင် မလ္လိကာကို ရထား၌တင်ကာ ဝေသာလီပြည်မှ ထွက်၍ လာမြဲလမ်းဖြင့် ပြန်လေ၏။
လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် အစောင့်အရှောက်တို့ လျှောက်ထားသဖြင့် ထိုအကြောင်းကိုသိလျှင် အလွန်အမျက်ထွက်သဖြင့် ဗန္ဓုလကို ဖမ်းရန် ရထားငါးရာဖြင့် လိုက်ကုန်၏။
မဟာလိစ္ဆဝီမင်း ကြားလျှင် “မလိုက်ကြနှင့်။
ဗန္ဓုလသည် အလုံးစုံသော လိစ္ဆဝီမင်းတို့ကို သတ်လိမ့်မည်။
ရထားဘီး ပန်းတောင်းတိုင်နစ်သော နေရာကိုမြင်လျှင် ပြန်ခဲ့ကြ။
အသက်ရှင်ကြဦးမည်။
နောက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကြားရာအရပ်မှ ပြန်ခဲ့ကြ။
ရွှေ့သို့ လိုက်လျှင် သင်တို့ ရထားဦးတို့၌ အပေါက်တို့ကို မြင်ရလိမ့်မည်။
ထိုအခါ အလုံးစုံ သေကြပြီ”ဟု ပြောဆို၍ တားမြစ်၏။
လိစ္ဆဝီမင်းတို့လည်း နားမထောင်ဘဲ လိုက်ကြကုန်၏။
စစ်သူကြီး မြှားချက် အသက်ထွက်မလ္လိကာသည် ဗန္ဓုလအား ရထားတို့ လိုက်လာကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
ဗန္ဓုလသည် “ရှင်မ... ရထားတို့မှကြည့်လျှင် တစ်စီးတည်းကဲ့သို့ မြင်ရသောအခါ ငါ့ကိုပြောပါ”ဟု မှာထား၏။
မကြာမီ ရထားတို့သည် တစ်စီးတည်းကဲ့သို့ မြင်ရ၏။
ထိုအခါ မလ္လိကာသည် ပြောကြားလေ၏။
ဗန္ဓုလသည် မလ္လိကာအား ရထားကြိုးကို အကိုင်ခိုင်းပြီးလျှင် ရထား၌ ရပ်လျက် လေးကိုတင်၏။
ရထားဘီးသည် ပန်းတောင်းတိုင်အောင် မြေသို့ဝင်၏။
လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် ထိုအရပ်ကို မြင်၍လည်း မပြန်ကြကုန်။
နောက် အတန်ငယ် သွားပြီးလျှင် လေးညှို့ကို ဖြန့်၏။
မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ မြည်၏။
ထိုကြားရာအရပ်မှလည်း မပြန်ကြကုန်။
ဗန္ဓုလသည် မြှားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ပစ်လေ၏။
မြှားသည် ရထားငါးရာလုံး ရထားဦးတို့ကို ဖောက်ကာ လိစ္ဆဝီမင်းငါးရာကိုလည်း ဖောက်၍ မြေသို့ဝင်လေ၏။
လိစ္ဆဝီငါးရာ သေဆုံးရှာလိစ္ဆဝီမင်းသည် မြှားမှန်သည်ကို မသိသေးဘဲ အတင်းလိုက်ကာ “ဟယ် လူပျက်... ရပ်လော့”ဟု ဆိုကုန်၏။
ထိုအခါ ဗန္ဓုလသည် ရထားကို ရပ်၍ “သင်တို့ သေကုန်ပြီ။
သူသေတို့နှင့် စစ်မဆိုးလို။
မယုံလျှင် နောက်ဆုံးလိစ္ဆဝီမင်း၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖြေ၍ကြည့်ကြ။
သိလိမ့်မည်”ဟု ပြောလေ၏။
ဗန္ဓုလပြောတိုင်း ဖြေ၍ကြည့်ရာ ဖြေလျှင်ဖြေချင်း လဲ၍ သေလေ၏။
ဗန္ဓုလသည် “လိစ္ဆဝီမင်း အလုံးစုံတို့လည်း ဤလိစ္ဆဝီမင်းကဲ့သို့ပင် သေကြကုန်ပြီ။
သားမယားတို့ကို မှာထားကြလိုသေးလျှင် အမြန်ပြန်ကြကုန်၊ မှာထားပြီးမှ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်ကြကုန်”ဟု ပြောလေ၏။
လိစ္ဆဝီမင်းတို့လည်း ပြန်၍ မိမိတို့အိမ်သို့ ရောက်လျှင် သေကြကုန်၏။
စဉ်းလဲတရားမှု ဆုံးဖြတ်ပြုဗန္ဓုလလည်း မလ္လိကာကို အိမ်သို့ ဆောင်ယူခဲ့၏။
မလ္လိကာသည် သားနှစ်ယောက်စီ နှစ်ယောက်စီ အမွှာပူးဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ဖွားမြင်ရာ သားပေါင်း သုံးကျိပ်နှစ်ယောက် ဖြစ်ကုန်၏။
ထိုသားတို့သည် ရဲရင့်ကုန်၏။
ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံကုန်၏။
အဘတ်ပညာကို တတ်မြောက်ကုန်၏။
ယောက်ျားတစ်ထောင်စီ အခြံအရံရှိကုန်၏။
ဗန္ဓုလသည် သားတို့နှင့်အတူ မင်းခစားသွားသည်ရှိသော် အခြံအရံဖြင့် မင်းရပြင်တစ်လုံး ပြည့်လေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးသည် မင်းခစားသွားရာ တရားသူကြီးတို့သည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကာ တရားစီရင်ကြသဖြင့် တရားရှုံးသောသူတို့ မြင်လျှင် တစာစာ ငိုကြွေးကုန်လျက် တရားသူကြီးတို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အဖြစ်ကို လျှောက်ထားကုန်၏။
ထိုအခါ ဗန္ဓုလသည် တရားစီရင်ရာသို့သွား၍ တစ်ဖန် စစ်ဆေးပြီးလျှင် ဥစ္စာရှင်ကို ဥစ္စာရှင်ပြုကာ အမှန်အတိုင်း ဆုံးဖြတ်စီရင်၏။
ထိုအခါ လူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သဖြင့် တစာစာ ကောင်းချီးပေးကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားယုတ် ပြောပုံ မင်းကြီးယုံကောသလမင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို သိလျှင် တရားသူကြီးတို့ကို ရာထူးမှ ချ၍ ဗန္ဓုလကို တရားသူကြီးအရာ၌ ထားတော်မူ၏။
ဗန္ဓုလသည် ထိုနေ့မှစ၍ ကောင်းစွာ တရားစီရင်ဆုံးဖြတ်ရ၏။
ထိုအခါ တရားသူကြီးဟောင်းတို့သည် တံစိုးလက်ဆောင် မရကြသဖြင့် “ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးကား ထီးနန်းကို လုရန် ကြံစည်သည်”ဟု ကောသလမင်းကြီးထံ ကုန်းတိုက်ကုန်၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း မစုံစမ်း မဆင်ခြင်ဘဲ ယုံကြည်သဖြင့် “ဤဗန္ဓုလကို အကြောင်းမဲ့ ဤအရပ်၌ သတ်ခြင်းငှာ မသင့်။
ပစ္စန္တရစ်သို့ လွှတ်ကာ... အပြန်တွင် သားသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်နှင့်တကွ သတ်ရလျှင် ကောင်းမည်”ဟု ကြံစည်မိလေ၏။
ထို့နောက် မင်းကြီးသည် အစွမ်းသတ္တိရှိသော သူရဲကောင်းတို့ကိုခေါ်၍ “အမောင်တို့...ပစ္စန္တရစ်သို့ သွားကာ သူခိုးဖျက်ဟန်ပြု၍ ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးကို လွှတ်လိုက်သောအခါ အပြန်တွင် ခေါင်းကိုဖြတ်၍ သတ်ကြရမည်”ဟု တိတ်တဆိတ် မှာကြားကာ လွှတ်လိုက်၏။
မင်းအထင်မှားလတ် စစ်သူကြီးသတ်၍မင်းစေသူခိုးတို့လည်း ပစ္စန္တရစ်သို့ သွား၍ ဖျက်ဆီးကုန်၏။
မင်းကြီးသည် ဗန္ဓုလကို ခေါ်၍ “ပစ္စန္တရစ်၌ သူခိုးတို့ ဖျက်ဆီးကြသည်၊ သင့်သားတို့နှင့်တကွ သွား၍ သူခိုးတို့ကို ဖမ်းချေ” ဟု စေလွှတ်၏။
ဗန္ဓုလလည်း သားသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်နှင့်တကွ သူရဲကောင်းတို့ကိုခေါ်၍ သူခိုးဖမ်းရန် ပစ္စန္တရစ်သို့ သွားကုန်၏။
ဗန္ဓုလလာသည်ကြားလျှင်... မင်းစေသူခိုးတို့လည်း ပြေးကြကုန်၏။
ဗန္ဓုလလည်း ပစ္စန္တရစ်ကို အေးချမ်းအောင် ပြုပြီးလျှင် ပြန်ခဲ့၏။
မြို့နှင့်မနီးမဝေးအရပ်သို့ ရောက်လျှင် မင်းကြီးလွှတ်ထားသော သူရဲကောင်းတို့သည် ဗန္ဓုလစစ်သူကြီးနှင့် သားသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်တို့ကို ဦးခေါင်းကိုဖြတ်၍ သတ်ကြကုန်၏။
သာဝကနှစ်ပါးပင် ဆွမ်းကျွေးစဉ်ထိုနေ့မှာပင် မလ္လိကာလည်း အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးနှင့်တကွ သံဃာငါးရာကို အိမ်သို့ပင့်ဖိတ်ကာ ဆွမ်းကျွေးလျက် ရှိ၏။
ထိုအခိုက်မှာ လင်နှင့်သားတို့ ဦးခေါင်းကိုဖြတ်၍ သတ်ကြပြီဟူသော မှာစာလည်း ရောက်၍လာ၏။
မလ္လိကာလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မပြောဘဲ ဆွမ်းကျွေးမြဲ ကျွေး၍သာ နေ၏။
သံဃာတော်တို့ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးသောအခါ အလုပ်အကျွေးမတစ်ယောက်သည် ထောပတ်အိုးကို ယူ၍ လာရာ ကျကွဲလေ၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် “ဒါယိကာမ ကွဲပြိုတတ်သောသဘောသည် ကွဲပြို၏၊ မစိုးရိမ်လင့်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ထိုအခါ မလ္လိကာသည် အိတ်တွင်းမှ မှာစာကို ထုတ်ကာ “အရှင်ဘုရား... လင်နှင့်သားတို့ ဦးခေါင်းကိုဖြတ်၍ သတ်ကြပြီဆိုသော သတင်းစကားကို ကြားလျက်လည်း မစိုးရိမ်ပါ၊ ထောပတ်အိုးကွဲကာမျှဖြင့် အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်မည်နည်း”ဟု လျှောက်ထား၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း တရားဟောပြီးလျှင် သံဃာတော်တို့နှင့်တကွ ကြွလေ၏။
လင်သားသေပြန် ရပ်ထံပြန်ထို့နောက် မလ္လိကာလည်း ချွေးမသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်တို့ကိုခေါ်၍ “သမီးတို့... သင်တို့သည် ရှေးကံ၏အကျိုးဆက်ကို ရကြကုန်၏။
မစိုးရိမ်ကြကုန်လင့်။
မင်းကြီးအပေါ်၌လည်း စိတ်မပြစ်မှားကြလင့်”ဟု ဆုံးမ၏။
ထိုအကြောင်းကို ကောသလမင်းကြီးသိလျှင် အလွန်ထိတ်လန့်လျက် မလ္လိကာအိမ်သို့ သွားကာ မလ္လိကာနှင့် ချွေးမတို့ကို သည်းခံစေ၍ မလ္လိကာအား ဆုကို ပေးတော်မူ၏။
မလ္လိကာလည်း ယူ၍ထား၏။
မလ္လိကာလည်း လင်နှင့်သားတို့အတွက် တစ်ပတ်ဆွမ်း လှူပြီးလျှင် မင်းကြီးထံသွား၍ “အရှင်မင်းကြီး တစ်ပါးသောဆုကို မယူလိုပါ၊ အကျွန်ုပ်နှင့်တကွ ချွေးမသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်တို့အား မိဘတို့အိမ် ပြန်ခွင့်ပြုပါ”ဟု တောင်းပန်၏။
မင်းကြီးလည်း ခွင့်ပြုတော်မူ၏။
မလ္လိကာလည်း မင်းကြီးထံမှ ခွင့်ရလျှင် ချွေးမတို့အား မိဘများအိမ်သို့ ပို့စေပြီးလျှင် ကုသိန္နာရုံပြည်သို့ ပြန်လေ၏။
ဦးရီးသတ်မှု ရန်ငြိုးပြုကောသလမင်းကြီးလည်း ဗန္ဓုလစစ်သူကြီး၏ ရာထူးကို တူဖြစ်သော ဒီဃကာရာယနအား ပေးတော်မူ၏။
ထိုဒီဃကာရာယနလည်း “အပြစ်မရှိသော ငါ့ဦးရီးတော်ကို သတ်သည်”ဟု ရန်ငြိုးထားကာ ကောသလမင်းကြီးအား သတ်ခွင့်ကိုသာ ရှာ၍နေ၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း ဗန္ဓုလကို သတ်သောနေ့မှစ၍ စိတ်ချမ်းသာခြင်းကို မရ၊ စည်းစိမ်ကို မခံစားနိုင်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့၏ ဝေဠုမည်သော နိဂုံးကို အမှီပြု၍ နေတော်မူ၏။
ကောသလမင်းကြီးလည်း ဝေဠုနိဂုံးသို့ အခြံအရံများစွာဖြင့် သွား၍ သစ်တပ်ချကာ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးမည်ဟု မင်းမြှောက်တန်ဆာ ငါးပါးကို ဒီဃကာရာယနစစ်သူကြီးထံ အပ်နှင်းလျက် တစ်ယောက်တည်းသာ ဂန္ဓကုဋိတိုက်သို့ ဝင်လေ၏။
ထိုအခါ ဒီဃကာရာယနစစ်သူကြီးသည် “အချက်ကောင်း ရပြီ”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မင်းမြှောက်တန်ဆာ ငါးပါးဖြင့် သားတော်ဝိဍဍူဘအား အဘိသိက်သွန်း၍ မင်းမြှောက်ပြီးလျှင် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကိုသာ ထားခဲ့၍ သာဝတ္ထိပြည်သို့ သွားလေ၏။
လမ်းခရီးအကြား နတ်ရွာလားမင်းကြီးလည်း မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ပြီးလျှင် ဂန္ဓကုဋိမှ ထွက်လတ်သော် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို မမြင်၊ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကိုသာ မြင်သဖြင့် စုံစမ်းရာ အကြောင်းကို သိရလျှင် “ဝိဍဍူဘအား ငါ့တူတော် အဇာတသတ်မင်းကို ဖမ်းစေမည်”ဟု ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ကိုယ်လုပ်တော်နှင့် သွားရာ ရောက်လျှင် ညအခါမဲ့ဖြစ်၍ မြို့တွင်းသို့ မဝင်နိုင်ဘဲ မြို့တံခါးအနီး စရပ်တစ်ခုတွင် ဆင်းရဲစွာ တည်းခိုရ၏။
အရွယ်ကလည်း ကြီးရင့်လျက် ခရီးကလည်း ပန်း၊ စိတ်ကလည်း မချမ်းသာသဖြင့် ညတွင်းချင်းပင် နာမကျန်းဖြစ်ကာ နတ်ရွာစံလေ၏။
ကိုယ်လုပ်တော်လည်း မိုးလင်းလတ်သော် “အရှင်မင်းကြီး... ရှေးအခါ ကောသလတိုင်းကြီးကို အစိုးရသော်လည်း ယခုအခါ ကိုးကွယ်ရာမဲ့ ဖြစ်ပြီ”ဟု ဟစ်အော်ငိုကြွေးလေ၏။
ကြားသူတို့ အဇာတသတ်မင်းကြီးကို လျှောက်ထား၍ သိလေလျှင် “ဦးရီးတော်မှာ ဖြစ်ရလေခြင်း”ဟု ရင်ထုမနာဖြစ်ကာ ကြီးစွာသော ပူဇော်သက္ကာရကို ပြု၍ အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်လေ၏။
ဆွေမျိုးဖျက်ငြား ဘုရားမြစ်တားဝိဍဍူဘလည်း မင်းအဖြစ်ကိုရလျှင် သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့၌ ထားအပ်သော ရန်ငြိုးကို သတိရ၍ တစ်မျိုးလုံးပြုတ်အောင် သတ်မည်ဟု များစွာသော စစ်သည်ဗိုလ်ပါအလုံးအရင်းနှင့် မြို့မှထွက်လေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် မိုးသောက်ထအခါ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ဖြင့် ကြည့်တော်မူလျှင် ဆွေတော်မျိုးတော်တို့ ပျက်စီးခြင်းကို မြင်တော်မူ၍ “ငါ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့မည်”ဟု ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ကြွ၍ ကပိလဝတ်ပြည်အနီး အရိပ်မရှိသော သစ်ပင်ကြီးအရင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူနှင့်၏။
ထိုသစ်ပင်မှ မနီးမဝေးအရပ်၌ ဝိဍဍူဘ၏ နိုင်ငံအတွင်း၌ကား အရိပ်ချမ်းအေးသော ပညောင်ပင်ကြီး တစ်ပင်လည်း ရှိသတတ်။
ဝိဍဍူဘလည်း အစဉ်အတိုင်း သွားရာ မြတ်စွာဘုရားကိုမြင်လျှင် အထံတော်သို့ကပ်၍ “အရှင်ဘုရား အနီးတွင် အရိပ်နှင့်ပြည့်စုံသော ပညောင်ပင် ရှိပါလျက် အဘယ်ကြောင့် အရိပ်မရှိသော ဤသစ်ပင်ရင်း၌ သီတင်းသုံးပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... အရိပ်မရှိသည်ဖြစ်စေ ဆွေမျိုးတို့အရိပ်ကား အေးချမ်းလှ၏”ဟု မိန့်တော်မူလျှင် ဝိဍဍူဘသည် ဆွေမျိုးတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် လာတော်မူသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှိခိုးပြီးလျှင် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ပြန်လေ၏။
ဝိပါက်တံချိန်ကျ တားမြစ်မရဝိဍဍူဘမင်းကြီးသည် ရှေးနည်းအတူ သာကီဝင်မင်းတို့၏ အပြစ်ကို အောက်မေ့၍ ဒုတိယအကြိမ် ထွက်ပြန်ရာ မြတ်စွာဘုရားကို မြင်ပြန်လျှင် ပြန်ခဲ့ရ၏။
တတိယအကြိမ်လည်း နည်းတူပင် ပြန်ခဲ့ရ၏။
စတုတ္ထအကြိမ်၌ကား ဝိဍဍူဘမင်းကြီး ထွက်သည်ရှိသော် မြတ်စွာဘုရားသည် ကြည့်ရှုတော်မူရာ သာကီဝင်မင်းတို့၏ မြစ်၌ ဆေးခတ်ဖူးသော အကုသိုလ်ကံကို မတားမြစ်နိုင်၊ မုချပျက်စီးရမည်ကို သိတော်မူသဖြင့် ကြွတော်မမူချေ။
ဝိဍဍူဘမင်းကြီးလည်း သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့ကို နို့စို့သူငယ်မှစ၍ အလုံးစုံ သတ်ဖြတ်ပြီးလျှင် မိမိနေထိုင်ရာ ပျဉ်ချပ်ကို လည်ချောင်းသွေးဖြင့် ဆေးပြီးလျှင် ပြန်ခဲ့၏။
ထိုအခါ တရားသဘင်ဝယ် ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွေတော်မျိုးတော်တို့ကို သေဘေးမှ လွတ်စေ၏။
အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်တော်မူ၏”ဟု မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူလျှင် သိတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့... ယခုအခါ၌သာ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်တော်မူသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ကျင့်တော်မူဖူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ပြာသာဒ်တည်ရန် မင်းစီမံလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် တရားနှင့်အညီ မင်းပြုတော်မူ၏။
ထိုမင်းကြီးသည် တစ်နေ့သ၌ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ နေကုန်သောမင်းတို့သည် တိုင်များစွာရှိသော ပြာသာဒ်တို့၌ နေကြကုန်၏။
ထိုတိုင်များစွာရှိသော ပြာသာဒ်သည် အံ့ဘွယ်မရှိ။
ငါသည် တိုင်တစ်လုံးတည်းသာရှိသော ပြာသာဒ်ကို ပြု၍နေအံ့။
ထိုသို့နေသည်ရှိသော် အလုံးစုံသော မင်းတို့ထက် မြတ်သောမင်း ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု ကြံစည်လေ၏။
ထိုနောင် မင်းကြီးသည် လက်သမားတို့ကို ခေါ်စေ၍ “အမောင်တို့... ငါ့အား တင့်တယ်သော တစ်ပင်တိုင်ပြာသာဒ်ကို ပြုကြလော့”ဟု စေခိုင်းလေ၏။
တောစိုးသစ်ပင် ရုက္ခစိုးညှဉ်းဆဲလက်သမားတို့သည် တစ်ပင်တိုင်ပြာသာဒ် ဆောက်လုပ်ရန် ထိုထိုဤဤ၌ သစ်ကို ရှာဖွေလတ်သော် ဖြောင့်၍ ကြီးမားသော သစ်တို့ကို တွေ့မြင်ရသော်လည်း ခရီးလမ်းမသာ၍ ဆောင်ယူခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကုန်။
တစ်ဖန် ဥယျာဉ်တော်၌ ရှာဖွေပြန်သော် လူအများကိုးကွယ်ရာ ဖြောင့်မတ်ကြီးမားသော မင်္ဂလာအင်ကြင်းပင်ကို မြင်လျှင် မင်းကြီးထံသွား၍ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း ခုတ်ဖြတ်ရန် ခွင့်ပြုတော်မူ၏။
လက်သမားတို့လည်း မင်္ဂလာအင်ကြင်းပင်ကြီးကို ပန်းနံ့သာဆီမီးတို့ဖြင့် ပူဇော်၍ နံ့သာလက်ငါးချောင်းရာ ပေးပြီးလျှင်— “အို-အင်ကြင်းပင် စောင့်နတ်မင်း... ခုတ်ဖြတ်ရန် မင်းကြီး ခွင့်ပြုအပ်ပြီ။
ငါတို့၌ အပြစ်မရှိ။
ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့၌ ခုတ်ဖြတ်မည်။
အရပ်တစ်ပါးသို့ ပြောင်းရွှေ့ပါလော့”ဟု တိုင်ကြားပြီးလျှင် ပြန်ခဲ့ကြကုန်၏။
မင်းထံဝင်ကာ ငိုကြွေးရှာအင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်းလည်း ထိုစကားကို ကြားလျှင် “မချွတ်လျှင် ဤသစ်ကို ခုတ်ကြတော့မည်။
ခုတ်ဖြတ်လျှင် ငါ့ဗိမာန်ပျက်မည်။
ပျက်လျှင် ငါအသက်မရှိပြီ။
ငါ့ဗိမာန်ကိုရံ၍ နေသော လူ့ အင်ကြင်းပင်ငယ်တို့လည်း ပျက်စီးကြတော့မည်။
ထိုအခါ ငါ့ဆွေမျိုးတို့လည်း ပျက်စီးကြလိမ့်မည်။
သို့အတွက် ငါသည် ဆွေမျိုးတို့အသက်ကို ကယ်တင်ကာ အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်မည်”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် တန်ဆာဆင်လျက် ညဉ့်သန်းခေါင်ယံတွင် မင်းကြီး၏ ကြက်သရေတိုက်ခန်းသို့ ဝင်၍ တစ်ပြိုင်နက် အရောင်အလင်းကို ဖြစ်စေပြီးလျှင် ဦးခေါင်းရင်းနံပါး တစ်ဖက်ကောင်းကင်၌ ရပ်လျက် ငိုကြွေး၏။
ဗိမာန်ဖျက်မှ တောင်းပန်ပြုမင်းကြီးသည် နန်းတော်အတွင်း ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါဖြင့် ဝင်လာသောနတ်ကို မြင်လျှင် ကြောက်လန့်သည်ဖြစ်၍— “အို-လုလင်... သင်ကား စင်ကြယ်သော အဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လျက် ကောင်းကင်၌ ရပ်ဘိ၏။
အဘယ်သူနည်း။
အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေး၍ နေသနည်း။
သင်အား အဘယ်အရပ်မှ ဘေးဖြစ်သနည်း”။
“အရှင်မင်းကြီး၏ တိုင်းနိုင်ငံဝယ် ငါကား အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်းဟု ထင်ရှား၏။
လူအပေါင်းတို့ ပူဇော်အပ်၏။
ငါတည်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းခြောက်သောင်း ရှိပေပြီ”။
“အရှင်မင်းကြီး မြို့တို့ကို၎င်း၊ အထူးထူး အပြားပြားရှိသော ပြာသာဒ်တို့ကို၎င်း ပြုလုပ်သောမင်းတို့သည် ငါ့ကို မညှဉ်းဆဲကြကုန်။
ပူဇော်ကြကုန်၏။
ထို့အတူ သင်မင်းကြီးတို့သည်လည်း ပူဇော်ပါ”။
ကိုယ်ကျိုးအတွက် မငဲ့ကွက်“အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း... သင့် အင်ကြင်းပင်နှင့်တူ၍ ကြီးမားဖြောင့်မတ်သော သစ်ပင်ကို မမြင်ပါ၊ ပေါက်ကတည်းကပင် အလုံးအရနှင့် ပြည့်စုံ၏။
တိုင်တစ်လုံးတည်းရှိ၍ မွေ့လျော်ဖွယ်သော နန်းပြာသာဒ်ကို ပြုလုပ်လိုပါ၏။
ထိုနန်းပြာသာဒ်၌ သင်နတ်မင်းကိုလည်း ပင့်ဆောင်ထားပါမည်။
သင်နတ်မင်းအား ရှည်မြင့်စွာ အသက်ရှည်ပါလိမ့်မည်”။
“အရှင်မင်းကြီး ဗိမာန်နှင့်ကင်း၍ မဖြစ်နိုင်ဟု စိတ်ရှိခဲ့အံ့၊ အများအားဖြင့် ငါ့သစ်ပင်ကို ဖြတ်သည်ရှိသော် ပိုင်း၍ ပိုင်း၍ ဖြတ်ပါ၊ အဖျားတို့ကို၎င်း၊ အလယ်သားတို့ကို၎င်း ဖြတ်ပြီးသည်ရှိသော် နောက်မှ အရင်းကိုဖြတ်ပါ၊ ဤသို့ဖြတ်ခဲ့သော် ဆင်းရဲစွာသေခြင်း မဖြစ်ရာ”။
ဆွေမျိုးပျက်မှု ကာကွယ်ပြု“အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း... အသက်ရှိသောသူအား လက်-ခြေတို့ကို၎င်း၊ နားနှာခေါင်းတို့ကို၎င်း ဖြတ်ပြီးမှ ဦးခေါင်းကိုဖြတ်သည်ရှိသော် ဆင်းရဲစွာ သေရာ၏။
အဖျားမှ ပိုင်း၍ ပိုင်း၍ ဖြတ်သည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ သေရာသလော၊ အဘယ်ကြောင့် အဘယ်ကိုစွဲ၍ အဖျားမှ ပိုင်း၍ ပိုင်း၍ ဖြတ်စေလိုဘိသနည်း”။
“အရှင်မင်းကြီး... ငါသည် အဖျားမှ ပိုင်း၍ ပိုင်း၍ ဖြတ်စေလိုခြင်းအကြောင်းကို ပြောပြမည်။
သင်နားထောင်ပါ၊ ငါ၏ ဆွေမျိုးဉာတိတို့သည် ချမ်းသာကြီးပွားကြလျက် ငါ၏အနီးအပါး၌ နေကြကုန်၏။
ငါသည် ထိုဆွေမျိုးဉာတိတို့ကို ညှဉ်းဆဲကုန်ရာ၏။
သူတစ်ပါးတို့၏ ဆင်းရဲကို ပွားစေသည် မည်၏”။
ဘေးရန်ကင်းပ ချမ်းသာကြထိုအခါ မင်းကြီးသည် အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း၏ စကားကို ကြားလျှင်— “ဤနတ်မင်းကား တရားကိုစောင့်ပေ၏။
မိမိဗိမာန်ပျက်စီးခြင်းကိုကား အလိုရှိ၏။
ဆွေမျိုးဗိမာန်ပျက်စီးခြင်းကိုကား အလိုမရှိပေ။
ဆွေမျိုးတို့အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်ပေ၏”ဟု အလွန်နှစ်သက်ရကား— “အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း... သင်နတ်မင်း ကြံစည်ခြင်းကား ဆွေမျိုးတို့အကျိုးစီးပွားကို အလိုရှိ၍ ကြံစည်ခြင်းဖြစ်၏။
အို-နတ်မင်း... ရှင်နတ်မင်းအား အကျွန်ုပ်သည် ဘေးမဲ့ပေးပါ၏”ဟု မင်္ဂလာအင်ကြင်းပင်ကြီးကို မခုတ်ဖြတ်စေဘဲ ဘေးမဲ့ပေးလေ၏။
နတ်မင်းလည်း မင်းကြီးအား တရားဟောလေ၏။
မင်းကြီးလည်း နတ်မင်း၏ အဆုံးအမဩဝါဒ၌ တည်လျက် ဒါန၊ သီလစသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ်အားထုတ်၍ နတ်ပြည်ကို ပြည့်စေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... မင်းကြီးသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်ပရိသတ်သည်-ငါဘုရား ပရိသတ် အင်ကြင်းပင်‌စောင့် နတ်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ-ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ဆွေမျိုးတို့အား ချီးမြှောက်ငြား၊ မှတ်သားမင်္ဂလာ။
(၂) ဆွေမျိုးအများ၊ ကျိုးစီးပွား၊ ကြိုးစားကျင့်ကြရာ။
(၃) သုံးပါးစရိယ၊ ဉာတတ္ထ၊ ထုတ်ပြကျမ်းဂန်မှာ။
ဘဒ္ဒသာလဇာတ် ပြီး၏။
'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၆။
သမုဒ္ဒဝါဏိဇဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒေဝဒတ်ဝိပါက် ပြောဆိုလျက်နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ “ဒေဝဒတ်ကား ငါးရာသော အမျိုးသားတို့ကိုယူ၍ အဝီစိငရဲ၌ ကျ၍ ကြီးစွာသော ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရသည်အဖြစ်ကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် ရဟန်းတို့... ဒေဝဒတ်သည် ယခုအခါ၌သာ ပရိသတ်နှင့်တကွ ကြီးစွာသော ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ကြီးစွာသောပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကြွေးမြီတောင်းလှ ပြောင်းရွှေ့ကြလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော်... ထိုပြည်၏ မနီးမဝေး အရပ်၌ အမျိုးတစ်ထောင် အခြံအရံရှိသော လက်သမားရွာကြီး ရှိသတတ်။
ထိုရွာ၌နေသော လက်သမားတို့သည် ညောင်စောင်း၊ အင်းပျဉ်၊ အိမ်အဆောက်အဦ စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု မြီကိုယူကြကုန်၏။
ပြုလုပ်ပေးရန် မစွမ်းနိုင်ကုန်။
လူတို့သည် လက်သမားတို့ကို မြင်တိုင်း မြင်တိုင်း မြီတောင်းကြကုန်၏။
ထိုအခါ လက်သမားတို့သည် မြီရှင်တို့ နှိပ်စက်အပ်ကုန်သည်ဖြစ်၍ ချမ်းသာစွာ မနေနိုင်ကြရကား အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားမည်ဟု ကြံစည်လျက် တောသို့ဝင်၍ သစ်တို့ကိုခုတ်ဖြတ်ကာ သင်္ဘောလှေစပ်ပြီးလျှင် ရွာမှ တစ်ဂါဝုတ်မျှ ကွာဝေးသော မြစ်ထဲ၌ထားကုန်၏။
ညဉ့်သန်းခေါင်အခါ၌ ရွာသို့သွား၍ သားမယား ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို ယူပြီးလျှင် လှေသင်္ဘော၌တင်၍ သမုဒ္ဒရာ၌ သွားကြကုန်၏။
လျင်မြန်သောအဟုန်ဖြင့် သွားရာ မကြာမြင့်မီ ကျွန်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ကြကုန်၏။
ကျွန်းငယ်ရောက်က စုံစမ်းကြထိုကျွန်းငယ်၌ကား - အလိုလို ပေါက်ပွား၍နေသော သလေးစပါး၊ ကြံ၊ ငှက်ပျော၊ သပြေ၊ သရက်၊ ပိန္နဲ၊ ထန်း၊ အုန်းစသော အသီးတို့ရှိကုန်၏။
သင်္ဘောပျက်၍ ရှေးဦးစွာ ရောက်နှင့်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်လည်း ရှိသတတ်။
ထိုယောက်ျားသည် သလေးထမင်းနှင့် သရက်၊ ပိန္နဲစသော အသီးတို့ကိုစားရသဖြင့် အလွန်ဆူဖြိုးသော ကိုယ်ရှိ၏။
ကိုယ်၌အဝတ်မရှိ၊ မုတ်ဆိတ်ဆံပင်တို့ဖြင့် ဖားယားကျလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိ၏။
လက်သမားတို့လည်း ကျွန်းငယ်သို့ ရောက်လျှင် “ဤကျွန်းငယ်ကား အကယ်၍ ရက္ခိုသ်ဘီလူးတို့စောင့်ငြားအံ့၊ အလုံးစုံသော ငါတို့သည် သေကြေပျက်စီးကြရကုန်အံ့”ဟု ကြံစည်လျက် ခွန်အားကြီး၍ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်တို့ကို လက်နက်ငါးပါးတို့ကို ကိုင်စွဲကာ ကျွန်းငယ်သို့တက်၍ လှည့်လည်စုံစမ်းစေကုန်၏။
ကျွန်းငယ် ပျော်မွေ့ လုလင်တွေ့ထိုအခိုက်၌ ထိုယောက်ျားသည် နံနက်စာစား၍ ကြံရည်ကို သောက်ပြီးလျှင် ချမ်းအေးသော သဲပြင်၌အိပ်လျက် – “အချင်းတို့... ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ နေကုန်သော သူတို့သည် လယ်ထွန်ကြရကုန်၏၊ စိုက်ပျိုးကြရကုန်၏၊ ကုန်သွယ်ကြရကုန်၏၊ အမှုလုပ်ကာ အသက်မွေးကြရကုန်၏။
ဤကျွန်းငယ်၌ နေကုန်သော သူတို့နှင့် မတူမျှကြကုန်၊ ဤငါတို့ကျွန်းငယ်သည်သာ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းထက် မွန်မြတ်၏” ဟု ဥဒါန်းသီချင်းကို သီဆိုကျူးရင့်ကာနေ၏။
စုံစမ်းသော ယောက်ျားတို့သည် ထိုယောက်ျား၏ သီချင်းသံကို ကြားလျှင် “လူသံကဲ့သို့ ကြားရသည်၊ သိအောင် စုံစမ်းမည်”ဟု အစဉ်အတိုင်း သွားရာ... ထိုယောက်ျားကို မြင်လျှင် ဘီလူးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြောက်လန့်သဖြင့် မြှားကို အသင့်တင်ထားကြကုန်၏။
လုလင်ပြောပြ လုံးစုံသိရထိုကျွန်းငယ်ရှိ ယောက်ျားလည်း ထိုသူတို့ကို မြင်လျှင် မိမိကို သတ်အံ့သည်မှ ကြောက်သောကြောင့် “အရှင်တို့ အကျွန်ုပ်ကား ဘီလူးမဟုတ်ပါ၊ လူဖြစ်ပါ၏၊ အသက်ကို ချမ်းသာပေးကြပါ”ဟု ပြော၏။
“အချင်း... လူမည်သည် အဝတ်ဝတ်၏၊ သင်ကား... အဝတ်မဝတ်”ဟု မေးကြ၏။
“အရှင်တို့မရှိ၍ မဝတ်ရပါ”ဟု ပြောလေ၏။
စုံစမ်းသော သူတို့လည်း လူဖြစ်ကြောင်းကိုသိလျှင် အနီးသို့ကပ်၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားကုန်၏။
ထိုယောက်ျားလည်း မိမိ၏ကျွန်းငယ်သို့ ရောက်လာရခြင်း အကြောင်းကို ပြောကြားပြီးလျှင် – “အရှင်တို့က အရှင်တို့ကား ကံကောင်းထောက်မ၍ ဤကျွန်းငယ်သို့ ရောက်ကြရသည်၊ ဤကျွန်းငယ်ကား အလွန်မွန်မြတ်၏၊ နေသောသူတို့သည် အမှုလုပ်၍ အသက်မမွေးရကုန်၊ အလိုလိုပေါက်သော သလေးစပါး၊ ကြံ၊ သစ်သီးတို့သည် အလွန်ပေါများကုန်၏၊ အလိုရှိတိုင်းစားကာ မပျင်းမရိ နေကြပါကုန်၊ အထူးအားဖြင့် ဤကျွန်းငယ်ကိုကား ဘီလူးတို့သိမ်းဆည်းအပ်၏၊ ကျင်ကြီးကျင်ငယ်စွန့်သောအခါ သဲဖြင့်ဖုံးလွှမ်းကြကုန်၊ ဘီလူးတို့မြင်လျှင် စက်ဆုပ်၍ အမျက်ထွက်ကာ ဘေးရန်ပြုကုန်လတ္တံ့၊ တစ်ပါးသော ဘေးရန်မရှိ”ဟု ကြားလေ၏။
လက်သမားတို့လည်း ထိုယောက်ျား ပြောကြားသောနည်းအတိုင်း နေကြကုန်၏။
လက်သမားရွာတည် အမျိုးငါးရာစီလက်သမား တစ်ထောင်တို့တွင် အမျိုးငါးရာစီအားဖြင့် နှစ်စုကွဲလျက် ရှိ၏။
တစ်စု၏ အကြီးအမှူး လက်သမားကား မိုက်၏၊ အကြောင်းအကျိုးကို မသိတတ်။
တစ်စု၏အကြီးအမှူး လက်သမားကား လိမ်မာ၏၊ အကြောင်းအကျိုး သိ၏။
နောက်အဖို့၌ လက်သမားတို့သည် ချမ်းသာစွာနေရသဖြင့် ဆူဖြိုးသော ကိုယ်ရှိကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ လက်သမားတို့သည် ကြံရည်ဖြင့် သေအရက်ကို ပြုလုပ်၍ သောက်ကြကုန်၏။
မူးယစ်ပျော်မြူးကုန်လျက် နေကြကုန်၏။
စွန့်အပ်သော ကျင်ကြီးကျင်ငယ်တို့ကို မဖုံးလွှမ်းမိကြကုန်။
ထိုအခါ ကျွန်းငယ်တစ်ခုလုံး အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ပြွမ်းတီးကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရှိလေ၏။
နတ်ဆိုး အန္တရာယ် ဝင်ရောက်ကယ်ထိုအခါ နတ်တို့သည် လကွယ်နေ့၌ စည်းဝေးရောက်လာကြ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်တို့ကို မြင်လျှင် “ဤသူတို့ကား ငါတို့ ကစားရာကျွန်းငယ်၌ စက်ဆုပ်ဖွယ်တို့ကို ပြု၍ ဖျက်ဆီးကြသည်၊ ယနေ့ ငါတို့အစည်းအဝေးလည်း ပျက်ခဲ့ပြီ၊ ရှိစေဦး၊ ဤနေ့မှ ဆယ့်ငါးရက်မြောက် လပြည့်နေ့ည လထွက်သောအခါ ဤသူတို့ကို တစ်ကျွန်းလုံး... သမုဒ္ဒရာရေဖြင့် လွှမ်း၍သတ်ကုန်အံ့”ဟု နေ့ရက်ကို ချိန်းချက်၍ထားကြကုန်၏။
ထိုနတ်တို့အလယ်တွင် လူတို့ကို သနား၍ တရားစောင့်သော နတ်သားတစ်ယောက်သည် “ငါမြင်စဉ် မပျက်စီးပါစေလင့်”ဟု လူတို့ညစာထမင်းစားပြီးလျှင် ချမ်းသာစွာစကားပြော၍နေသည်ရှိသော် နတ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်မြန်း၍ တစ်ကျွန်းလုံးလင်းစေလျက် မြောက်အရပ်မျက်နှာ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက် – “အို-လက်သမားတို့... ယနေ့မှ ဆယ့်ငါးရက်မြောက် လပြည့်နေ့ည လထွက်သောအခါ တစ်ကျွန်းလုံး သမုဒ္ဒရာရေလွှမ်းကာ သင်တို့ကိုသတ်လိမ့်မည်၊ ပုန်းအောင်းရာအရပ်ကို ရှာကြကုန်၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားကြကုန်” ဟု အဟုတ်အမှန် ကြွေးကြော်ကာ လက်သမားတို့ကို အဆုံးအမပေး၍ မိမိနေရာသို့ သွားလေ၏။
နတ်ဆိုးပရိယာယ် နှိပ်စက်ဖွယ်ထို့နောက် တရားမစောင့် ကြမ်းကြုတ်သော နတ်သားတစ်ယောက်သည် “ဤလက်သမားတို့ကား ထိုနတ်သား၏ စကားကို နာယူ၍ ပြေးကြကုန်လတ္တံ့၊ ငါတားမြစ်၍ ကြီးစွာသောပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေအံ့”ဟု ကြံစည်ကာ နတ်ဝတ်တန်ဆာဆင်မြန်း၍ တစ်ကျွန်းလုံး လင်းစေလျက် တောင်အရပ်မျက်နှာ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက် – “အို-လက်သမားတို့... မွန်မြတ်သော ကျွန်းကို စင်စစ် သမုဒ္ဒရာရေလွှမ်းခြင်းသည် မဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုအကြောင်းကို ငါသည် အကြောင်းများစွာတို့ဖြင့် မြင်အပ်ပြီ၊ မကြောက်ကြလင့်၊ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ရအံ့နည်း၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြပါ၊ အစားအစာ ထမင်းအဖျော်များ၍ မွန်မြတ်သော ဤနေရာကို အလိုရှိကုန်သော သင်တို့အား တစ်စုံတစ်ခုသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ငါမမြင်၊ သင်တို့သည် သားမြေးတိုင်အောင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြကုန်” ဟု မဟုတ်မမှန် ကြွေးကြော်ကာ လက်သမားတို့ကို နှစ်သက်စေ၍ မိမိနေရာသို့သွားလေ၏။
သူမိုက်ဆင်ခြင် ဘေးမမြင်ထိုနတ်သား သွားသောအခါ တရားစောင့်သော နတ်သား၏စကားကို မယုံကြည်သော လက်သမားမိုက်သည် - “အချင်းတို့ တောင်အရပ်၌ တည်သော နတ်သားသည် ဘေးမရှိဟုပြောဆို၏၊ ထိုနတ်သား၏စကားသည် မှန်၏၊ မြောက်အရပ်၌ တည်သော နတ်သား၏စကားသည် မမှန်၊ ရန်သူဖြစ်၏၊ ဘေးမှ ကြောက်၏၊ မကြောက်ကြလင့်၊ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်အံ့နည်း၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြကုန်”ဟု လက်သမားတို့ကို ခေါ်၍ ပြောကြား၏။
ထိုအခါ အရသာ၌ တပ်မက်သော လက်သမားငါးရာတို့သည် လက်သမားမိုက်၏စကားကို နာယူကြကုန်၏။
ကြိုတင်မြင်သိ ပညာရှိထိုအခါ ပညာရှိ လက်သမားသည် လက်သမားမိုက်၏ စကားကို မနာယူဘဲ လက်သမားတို့ကို ခေါ်၍ – “အချင်းတို့... ဤနတ်သားတို့သည် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်သောစကားကိုဆိုကုန်၏၊ တစ်ယောက်ကား ဘေးမရှိဟုဆို၏၊ တစ်ယောက်ကား ဘေးရှိ၏ဟုဆို၏၊ ငါတိုက်တွန်းလိုသည်မှာ ငါ့စကားကိုနားထောင်ကြကုန်၊ အလုံးစုံသော ငါတို့သည် အလွန်လျင်စွာ မပျက်စီးစေကုန်လင့်၊ အလုံးစုံသော ငါတို့သည် စည်းဝေးညီညွတ်ကုန်၍ လင်းယဉ်တိုင်၊ ရွက်၊ ထိုးဝါး အလုံးစုံ ပြည့်စုံသော မြဲမြံခိုင်ခံ့၍ ကျင်းနက်သော လှေသင်္ဘောကို တည်ဆောက်ကြမည်၊ အကယ်၍ တောင်အရပ်၌ တည်သော နတ်သားစကား မှန်ငြားအံ့၊ ဤလှေသင်္ဘောသည် နောက်၌ဖြစ်လတ္တံ့သော ဘေးရန်အလို့ငှါ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ဤကျွန်းကို မစွန့်ရကုန်လတ္တံ့”။
ဘေးကာကွယ်မှု ပြင်ဆင်ပြု“အကယ်၍ မြောက်အရပ်၌ တည်သော နတ်သား၏စကားသည် မှန်ငြားအံ့၊ ထိုသို့ မှန်သည်ရှိသော် အလုံးစုံသော ငါတို့သည် ဤလှေသင်္ဘောကို စီး၍ ချမ်းသာစွာ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကူးရကုန်လတ္တံ့။
ရှေးဦးစွာ ပြောသော နတ်၏စကားကို စင်စစ် မှန်၏ဟု မယူအပ်၊ နောက်မှ ပြောသော နတ်၏စကားကိုလည်း မှန်၏ဟု မယူအပ်၊ ထင်ခြင်းသို့ ရောက်သော စကားနှစ်ရပ်ကို မှတ်သား၍ လောက၌လူတို့သည် ရှေ့စကား နောက်စကား နှစ်ရပ်ကို ယူကာ ဆင်ခြင်၍ သဘောတ္တိရှိသော စကားကို ယူအံ့၊ ထိုသူသည် စင်စစ် မြတ်သော အရပ်သို့ ရောက်ရ၏” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် – “အချင်းတို့... ငါတို့သည် နတ်နှစ်ယောက်လုံးတို့စကားကို နားထောင်ကုန်အံ့၊ လှေသင်္ဘောကိုလည်း စီရင်ကုန်အံ့၊ ရှေးဦးစွာပြောဆိုသော နတ်စကားသည် မှန်ငြားအံ့၊ ဤလှေသင်္ဘောဖြင့် သွားကြကုန်အံ့၊ နောက်မှပြောသော နတ်စကားသည် မှန်ငြားအံ့၊ ဤလှေသင်္ဘောကို လျောက်ပတ်ရာအရပ်၌ထား၍ ဤကျွန်း၌ပင် နေကုန်အံ့”ဟု ဆုံးမလေ၏။
ဘေးရန်ဆင်ခြင် အသင့်ပြင်ထိုအခါ လက်သမားမိုက်သည် “အချင်း... သင်ကား ရေခွက်ထဲ၌ မိကျောင်းကို မြင်ပေ၏၊ အလွန်လျှင် အရှည်ကို မြင်ပေ၏၊ ရှေးဦးစွာပြောသောနတ်သည် ငါတို့၌ မုန်းသဖြင့် ပြောဆို၏၊ နောက်မှပြောသောနတ်သည် ချစ်သဖြင့် ပြောဆို၏၊ ဤကျွန်းမြတ်ကိုစွန့်၍ ဘယ်အရပ်သို့ သွားရကုန်အံ့နည်း၊ အကယ်၍ သွားလိုလျှင် သင့်ပရိသတ်ကို ခေါ်၍ လှေသင်္ဘောကို လုပ်လော၊ ငါတို့အား သင်္ဘောဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စမရှိ”ဟု တင်းမာစွာပြောလေ၏။