kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မြင်စိုင်းဟူသည်၊ ရွှေပြည် ရွှေပြည်။
မြင်စိုင်းရွှေမြေ၊ ပန်းသင်းခွေ ပင်ခြေချုံထက်နွယ်၊ ချုံထက်နွယ်။
တောင်လေရှုန်းရှုန်း၊ မိုးခတ်အုန်း။
ကင်ပုန်းပွင့်ချီချယ် ပွင့်ချီချယ်။
နွယ်ပန်းခွာညို၊ ပွင့်ပေလို ပြာသိုဆောင်းလလယ်၊ ဆောင်းလလယ်။
တောင်ထွတ်ဖျားဆီ၊ ရွှေစာတီ။
သရီရဓာတ်စွယ်၊ သရီရဓာတ်စွယ်။
ယာဆီမြေကောင်း၊ ကျသည့်ပြောင်း။
မနှောင်းမှည့်ဆောလွယ်၊ မှည့်ဆောလွယ်။
ခါနှင့်ဘုတ်ချိုး၊ ကြက်တောမျိုး လိုစိုးကျက်မြေကျယ်၊ ကျက်မြေကျယ်။
ယှဉ်ဖော်မဝေး၊ ဖော်ရွှေကျေး။
စာနွှေးစားလိုဖွယ်၊ စားလိုဖွယ်။
ယရည်းသွန်းသွန်း၊ မြင်းသည်ဝန်း လှံချွန်းတွန်းတက်ပယ်၊ တွန်းတက်ပယ်။
စောလူးစီးတန်၊ မျိုးဆက်ဒန် လျင်ထန်မြင့်မဆွယ်၊ မြင့်မဆွယ်။
မြှောက်စည်လတီး၊ ဝင်ခါနီး စောထီးနန်းထက်ကျယ်၊ နန်းထက်ကျယ်။
သာသည့်မြေပြင်၊ စောနတ်ရှင် နန်းခွင်ရှုတင့်တယ်၊ ရှုတင့်တယ်။
အထူးလော၊ တက်တိမ်လော၊ နေရောင်လော။
နွေဦးကာလ မြူထသောခါမြန်မာစာ - ဧကာဒသမတန်း (ကျောင်းသုံးစာအုပ်) (ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်အစိုးရ - ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန) (၂၀၂၄ - ၂၀၂၅ ပညာသင်နှစ်) ကဗျာကို ညောင်ရမ်းခေတ် စာဆို ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာ ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
တျာချင်း ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ထန်းတက်သမားမိသားစု၏ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်းနှင့် ဘဝကို အားရတက်ကြွရွှင်မြူးဖွယ်ရေးဖွဲ့ထားသည်။
ကဗျာစာသား နွေဦးကာလ၊ မြူထသောခါ ရင်းထောင်ရင်းဆွဲ၊ ဆောင်မြဲအိုးလွယ်ကာ ဓားနှီးထက်စွာ၊ ခါးမှာချပ်လျက် ထန်းပွင့်ထန်းခိုင်၊ ရွှန်းမြိုင်မြိုင် ကလိုင်သာလွယ်လို့ တက်သည်နှင့်လေး။
ထန်းပင်ထန်းလက်၊ ထန်းရွက်ကယ်ဝေဝေ စင်အောင်ခုတ်ထစ်၊ နုမျစ်ကယ်ထန်းဦးရည် မယားငယ်ဆွေ၊ ထန်းရည်သိမ်းဆည်း သားမြေးဟစ်ကြော်၊ ခွေးဝက်ကယ်ခေါ် ထန်းလျှော်သာ ယုန်ပိုက်စည်းငယ်နှင့်လေး။
ခေါ်သံရိုက်ဟည်း၊ လူလည်းကြော်ငြာ ခွေးဟစ်လူဟစ်၊ ခတ်ပစ်ကယ်ခြောက်သောခါ ပုတတ်ကယ်ယုန်ခါ၊ တောမှာရှိကြ ငုံး ကြက်ကယ် ဖွတ် မြွေ၊ ဝံပုလွေ မနေထွက်လာကြသည်တည့်လေး။
ဝမ်းသာအားရ၊ မယားကတစ်သွယ် ဟင်းရွက်ဆိုးကောင်း၊ သောင်းပြောင်းရော၍လွယ် လင်ကတစ်သွယ်၊ ယုန်ငယ်ကစ တောသတ္တဝါ၊ တွေ့တိုင်းကိုသာ အိတ်မှာသာယူ၍ ချသည်နှင့်လေး။
သို့နှင့်ရောက်က၊ ခဏအောင့်လျှင် တံစို့ထက်နှင့်၊ ထန်းလျက်ဖိုမှာကင် ဟင်းအိုးဆူလျှင်၊ အကင်ခတ်ပြီး အိုးကင်းနှင့်လှော်၊ ရေနှင့်ကြော် မိုးမျှော်ငရုတ်သီးငယ်နှင့်လေး။
နှီးဒေါင်းလန်းကြီး၊ ခူးပြီးသောခါ သမီးနှင့်သား၊ များလို့မဝင်သာ ဒူးတစ်ဖက်ဟာ၊ တွန်းကာဖယ်လျက် သူ့ထက်ငါလေ၊ စားတော့မည်စေ စားပေသာလှ အုန်းခွက်ကယ်နှင့်လေး။
ငုံ့လျက်ကိုယ်စီသာ၊ ဆုပ်ကာလွေးတော့သည်။
ပြီးလျှင်ရေမရှာ၊ ခွေးသာကျွေးတော့သည်။
စစ်မှာတမူ ကဗျာကို ညောင်ရမ်းခေတ်တွင် တောင်တွင်းရှင်ငြိမ်းမယ် ရေးခဲ့သည်။
အိုင်ချင်း ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
စစ်ထွက်ခါနီးအချိန်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးက ချစ်သူနှင့် အပြန်အလှန်ပြောဆိုနေပုံကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။
စစ်မှာတမူ ချစ်တဲ့သူငယ်လေ သူငယ်ချင်းကောင်း၊ ယောက်မတို့လေ။
သူများမောင်မှာ စစ်သံကြားလျှင်၊ နာဖျားဥပါယ်ခိုကြတယ်။
နှမလေး၊ မယ်တို့မောင်မှာ စစ်သံကြားလျှင်၊ ရွှေဓားပိုက်ကာ အိုးစားဖက်ကို၊ လိုက်လို့ရှာသည် ရိက္ခာကနည်း(နဲ)၊ မိုးကသည်း(သဲ) နှင့်၊ သင်းတွဲကို ကူးပါလိမ့်မလားတော်။
စစ်မှာတစ်မူ နှမလေး မယ့်ထက်ဖြူကို၊ ယူမလားတော်။
စစ်မှာယွန်းမ နှမလေး မယ့်ထက်လှကို၊ ရမလားတော်။
စစ်မှာဆွေမျိုး ဘိုးဘွားမောင့်မှာ ရှိသလားတော်။
စစ်မှာတစ်မူ နှမလေး မယ့်ထက်ဖြူကို၊ မယူဘူးဗျာ။
စစ်မှာယွန်းမ နှမလေး မယ့်ထက်လှကို၊ မရဘူးဗျာ။
စစ်မှာဆွေမျိုး ဘိုးဘွားမောင့်မှာ၊ မရှိဘူးဗျာ။
ရေမြေ့သခင် ရှင်ဘုရင်က မိန့်တော်စာနှင့်၊ အပါချသည် လိုက်ရတော့မယ်။
မြင်းမှာအုန်းခွံ၊ ကျွန်မှာကုလား ဓားမှာမိုးကြိုး၊ ယွန်းပုဆိုးနှင့် အိုးစားဖက်စုံ၊ စစ်သည်ပုံမှာ ကျွန်ယုံစားမို့၊ မောင်ကလေးငယ် မောင်သာလိုက်တဲ့၊ တောင်ပတ်လည်နှင့် ဇင်းမယ်ဆိုသည်၊ ညိုတဲ့မြို့မှာ ပျို့ လွမ်းဖွယ်လေး။
ဘုန်းနှင့်ကံနှင့်ရွှေသဇင် ကဗျာကို ဦးတိုး ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
ရကန် ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ရာမရကန်မှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သဇင်ပန်း၏ ထူးခြားမြင့်မြတ်တင့်တယ်ပုံကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။
ဘုန်းနှင့်ကံနှင့်ရွှေသဇင် စိမ့်ကြီးမြိုင်ကြီး၊ ရိပ်ကြီးတောတောင် နေရောင်မခံ၊ ပန်းပျံပင်ဆင့် မြေနှင့်ရန်ဘက်၊ ခက်လက်စိမ်းမြ မိုးမခဘူး၊ နွေလသန်ပေါက် ယဉ်ချိန်ရောက်ခါမှ၊ နှင်းသောက်ကယ်ရွှင်ရွှင် ပွင့်ဖူးတွေ ဆင်ကြသည်။
ရွှေပင်ဆင့်ငွေပင်ဆင့်၊ ပတ္တမြားပင်ဆင့် ဂမုန်းအင့်အဖက် ဆောင်းစက်ရိပ်ခို၊ ရေတွက်လို့ဆိုတော့မည်။
လက်တံတိုတစ်မည်၊ လက်တံရှည်နှင့် နေရောင်ခြည် လရောင်ဝါ မိုးလုံးပြာ မိုးလုံးမှိုင်း ပုလဲဆိုင်း ပုလဲနှစ် ချစ်စရာ့ လိပ်ပြာတောင် နီလာရောင် တောင်လုံးမြိုင် သုံးပွင့်ဆိုင် ခိုင်လုံးဆန်း ပင်လုံးလန်း နွဲ့တန်းယိမ်း ညှာတံစိမ်းများတို့ လေသိမ်းတိုင်းလှ၊ ကိန္နရီကသည့်နှယ် တချို့ကနီပြာပြာ၊ တချို့ကဖြူဝါဝါ တချို့မှာချိပ်ပွင့်၊ တချို့မှာပန်းရင့်ကို ပင်ဆင့်ပန်းပျံ၊ ဘွဲ့မည်ရည်ခံချင်းတွင် ဝေယန်နန်းမြင့်၊ ပန်းတိုင်းတင့်မို့ မြို့ဝန်မင်းစာ၊ လိပ်မပါဘဲ ကွယ်ရာဈေးပြင်၊ ရောင်းလို့များမြင်မလား။
သေချင်သေ၊ ရှင်ချင်ရှင် အင်မတန့် အင်မတန်၊ ရာဇဝတ်တော်ခံရမည်။
မြတ်ပန်တော်ပန်း၊ ခိုင်လုံးလန်းကို ဟိုလောင်ပန်းပွင့်၊ ဘယ်ဂုဏ်ကြောင့် ဝင့်မတုံး ဘုန်းနှင့်ကံနှင့်ရွှေသဇင်။
တပေါင်းညှာကျင် ကဗျာကို ဦးယာ ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
အဲချင်း၊ ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
တပေါင်းလ၏ သာယာကြည်နူးဖွယ်ရာကောင်းပုံကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တပေါင်းညှာကျင် တပေါင်းငယ်မှညှာကျင် နွေဦးဆန်းသစ်၊ ရွက်ရော်လှစ်လို့ ပုရစ်ကယ်ရွှေဥ၊ ပင်တိုင်းစုကြသည် နုညိုစင်ငယ်တဲ့လေ။
ဝန်းကျင်ငယ်မှပတ်ကုံး တွန်ထူးဘာသာ၊ ငှက်တို့မှာလည်း စုကာရုံးလို့၊ ခြိမ့်အုန်းငယ်ကျူးသီ အမသံညောင်း၊ သိုက်နန်းငယ်အောင်းသို့ သာပေါင်းငယ်ချီသည် သရဖီရွှေခိုင်က၊ လှိုင်ရှာလေကော။
ညှာကြောငယ်မှဖူးသစ် ရဂုံတစ်ခွင်၊ သာပေါင်းငယ်ရှင်သည် မင်းလွင်လှစ်လို့၊ မူးမြစ်ကယ်ကမ်းယံ ငါးထွေငါးမြင်း၊ ငါးပူတင်းတို့ သောင်းရင်းငယ်ဆန်သည်၊ ငါးတန်ငယ်ဝဲခိုလို့ ပိုက်ခြေတိုဆင်း။
ပျော်ခင်းသာလှ၊ သည်ချိန်ကျလျှင် တောဝဂနိုင်၊ စုံသာမြိုင်မှာ မခိုင်ရွက်ညောင်း၊ ကြွေကျပြောင်းလို့ ထောင်းထောင်းငယ်လျှံငွေ့၊ လောင်ဓလေ့နှင့် လွမ်း၍ငယ်တစေ၊ အလိုသေရချည့် စိတ်ဖြေလို့မရနိုင်၊ ဘယ့်နှယ်လူခိုင်ပါ့မယ် ယုဂန်ပိုင်ရှင်သိကြားတို့၊ မာန်ထားရင်းလေ။
ဌာနီပြည်ကြီးကဝေးသနှင့် ကဗျာကို ဦးကြင်ဥ ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
ညည်းချင်း ကဗျာအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
ဌာနီပြည်ကြီးနှင့် အဝေးသို့ရောက်နေစဉ် တစ်ကိုယ်တည်း လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော တောတောင်ရေမြေ ရာသီဥတုတို့၏ အခြေအနေကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဌာနီပြည်ကြီးကဝေးသနှင့် ဪ .... တစ်ကိုယ်ဆွေးဖွယ် မြောင်ခင်တန်းနှင့်၊ တောင်ကမ်းကွယ် လမ်းဘယ်ဝယ်ရှိ နယ်ရှစ်ခွင်လုံး၊ တိမ်မင်တုံး မိုးလုံးအိသို့၊ အို ... သိတတ်ပြီ။
မြိုင်ခြေအုပ်က၊ ရွှေဘုတ်ကယ်အီသည် ဌာနီပြည်ကြီးကလည်း ဝေးသနှင့်။
ငုံကင်းငယ်ပန်းမန်၊ ရွက်ရင့်လျှောလို့ ရွက်ကြောငယ်လှန်သည် တောင်ပြန်လေညင်းကလည်း သွေးသနှင့်။
သူရကန်စက်၊ ဖန်ဂယက်လည်း လယ်ချက်ဗဟို ယုဂန်စွန်းက၊ ထိမ်ကွန်းငယ်ခိုသည် ချိန်ညိုနေမင်းကလည်း၊ အေးသနှင့်။
နောင့်ဆွေးငယ်ဗျာဝှန်၊ လွန့်ထက်လွန်ကို တစ်သွန်ကူလှောက် ဘယ်ဖြေဆည် ဖျောက်နိုင်လိမ့်။
သဖြန် တောမြောက်ကကြိုးခွေ။
စိမ့်ကြီးမြိုင်ချောင်က ရွှေဖိုးခေါင် သံချိုညောင်း။
ဒေါင်းကအိုးဝေ။
တောင်တံပြက်၊ ကျောက်စက်ကျစမ်းရေ တွေတွေစိမ့်ကြည်အေး။
အို ... နောင့်တည်းဟာမို့ ရွှေသည်းမှာ ကြေကွေဆူလှတယ် နန်းသူကြောင့်လေး။
တောင်သူကြီး ကဗျာကို ဖိုးသူတော်ဦးမင်း ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
ဒုံးချင်း ကဗျာအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
အရေးကြုံလျှင် နိုင်ငံတော်အတွက် ယောက်ျားပီသစွာ အမှုထမ်းပြီး နိုင်ငံတော် အေးချမ်းနေပါက လယ်ယာလုပ်ကိုင်ကာ အေးဆေးပျော်ရွှင်စွာနေတတ်သော တောင်သူကြီး၏ စိတ်ထားကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။
တောင်သူကြီး ခက်ရင်းစွယ်စုံ၊ စိန်တောင်ကြီးနှင့် ငါးစီးဆင်ပြောင့်အားပေကို။
ဇမ္ဗူစိုးရ နတ်ရှင့်ကျွန် တုလို့ချွန်လျှင် ခန္ဓာစဲမယ် ရဲရန်ညွန့်ဖြို။
ကိုးပိဿာစီး ဓားမကြီး ရန်းမီးသတ္တရု ငေါက်လျှင်ပြို ကုန်းဘောင်ရွှေဘို ထောင်ကနတ်က ဘေးဘိုးစဉ်ဆက် ခုတိုင်အောင် ရေးတော်မရှောင် ထမ်းတဲ့ယောက်ျား။
ယာလယ်လုပ်လို့ တောမှာပျော် စီးပွားထင်ပေါ် ပြောင်းနှင့်စပါး။
ပဲမျိုးအပြား ဘူးသခွား ကယားမြို့မ နယ်တစ်ခွင် ဝါနှမ်းစုံလင် ချဉ်ပေါင်ခင်းနှင့် မကြွင်းခရမ်း သီးမျိုးလျှမ်း ပိုက်တန်းစည်းဝိုက် ရွှေယုန်ထောင်ကာ ချိုးနှင့်ငုံး စာငယ်ကိုလေ ပုတက် မွှေးကြိုင်စွာ ဇွန်လုံး ထိန်ထိန်ဝါ။
ရေယဉ်စီးတဲ့ တောမြိုင်သာ ပြောင်းပဲရောရာ ဆန်တစ်ဝက်ကယ်နှင့် စပျစ်ကျင်းလျက် ပြည့်အနှက် လူပျိုချက်တဲ့ ဟင်းလျာကို ရောရာစုံ ချိုလှချည့် အပျိုငယ် ရွှေနံကားအောင် စားပါလှည့် ဗုန်းဗော။
ဆောင်းရတုပွဲ ကဗျာကို အချုပ်တန်းဆရာဖေ ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
လေးချိုး ကဗျာအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
မန္တလေးဆောင်းရာသီ၏ ချမ်းပုံကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆောင်းရတုပွဲ ခန်းဆောင်ရွှေ ရဝေတွင်းမှာလ ချမ်းပေါင်လေ တဖေတင်းသော်လည်း ဖြေရင်းရယ်တဲ့ ခိုက်ခိုက်တုန် မျက်တစ်ခတ်၊ ပြက်လျှပ်ကယ် တစ်ဗီဇနာမျှ ထည်အလွှာ အကုန်ထွေးသော်လည်း ကြည်အသာ မလုံသေးပါဘု မှိတ်ပါလျှင် လိပ်ပြာကအေးတာမို့ သွေးလန့်လို့ခုန်။
ယမ်းယောင်ကာ တလျက်ညည်းမိတော့ သန်းခေါင်မှာ မြကြက်သီးတွေက တဖီးဖီး ပျံ့လို့ငယ်အုံ ဗျာဆုံတဲ့ ရာသီပဲ။
ငွေနှင်းငယ်မှုန် လေညင်းရယ် တသုန်သုန်နှင့် ချမ်းပုံမှာ ကမ်းကုန်ရစ်တာမို့ မန်းတုန်အောင် လမ်းဆုံကဟစ်ချင်တော့ သည်ခေတ်မှာ သည်လိုဟာဖြင့် သည်ကိုယ်မှာ သေသေလုပါပေါ့ ကမ္ဘာကို ဗြဟ္မာတို့ ပြုခဲ့တယ် ဆောင်းရတုပွဲ။
လေးမောင့်စံကျောင်း ကဗျာကို ဦးပုည ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
တေးထပ် ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်၍ နိဗ္ဗိန္ဒဖွဲ့တေးထပ် ဖြစ်သည်။
လှပသော ပန်းကလေးများဖြင့် ဝန်းရံနေသော စံကျောင်းကလေးအကြောင်းကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လေးမောင့်စံကျောင်း မုလေးရုံတောအစ ဒေါနလမ်း မြေညီ လျှောကျစမ်းရေ သင်းကြည်တယ် ရွှေနှင်းဆီ ကန်ချောင်း။
လွမ်းမတတ် စံကားဝါငူမှာ နံ့သာဖြူ လေးမောင့်စံကျောင်း။
စံပယ်ချပ် သရဖီချောင်မှာ ခွာညိုတောင် ခိုအောင်း။
မွှေးနံ့သာစုပေါင်းလို့ နုညောင်စောင်းထက်မှာ။
ပဒုမ္မာကြာသင်္ကန်းငယ်နှင့် ခါဆင်မြန်း တောမွေ့ပျော်ရာ။
ပန်းသော်က တံတိုင်းကာသည် ဇီဇဝါမုခ်ခြားလို့ တံခါးက ချရားကြိုင် သင်းတဲ့ဂနိုင်။
ယုဇနမဟာမြိုင်မှာ ကမ္ဘာတိုင် မှီးမယ်ပလေး။
အကျွန်တို့လယ် ကောက်စိုက်တုန်းက သည် ဟန်ချင်း ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်၍ ကျေးလက်ရိုးရာတေးတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
ရေးသားသူ၏ အမည်ကို မသိရပါ။
အောင်ပင်လယ်ကောက်စိုက်သမတို့၏ လိမ်းခြယ်ထားပုံများ၊ ဟန်ပန်အမူအရာ အလှအပများကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။
အကျွန်တို့လယ် ကောက်စိုက်တုန်းက အေးကောင်းပျိုရွယ် သူငယ်ချင်းတို့ လယ်တော်တွင်းက များတတွေ။
ကိုယ်စီကလို့ လှစရာ တို့မျက်နှာမှာ နံသာပြောက်လို့ လှည်းစာခေါက်ကို အိုင်အိုင်အေးအောင် သွေးကြပါအေ။
ပန်းထိမ်လက်ခ မပေးရ ထန်းပင်ကြီးက ဖြစ်သည့်ရွှေကို ဆူးပန်းကုံးတွေ သွယ်ဘယက်နှင့် ပေရွက်လိပ်ကြီး နားတောင်းဆင် ယဉ်နိုင်အောင် ယဉ်လိုက်ချည့် အောင်ပင်လယ်ရွာမရိုင်း တိုင်းရွှေပြည့်လက်နား။
လေးရာ့နှစ်ဆယ် အနံငယ်တိုထဘီနှင့် ဖျင်အင်္ကျီသစ်ခေါက်ဆိုးမို့ ချုပ်ရိုးတွေသီတစ်တန်းမှာ သန်းကိုက်လို့မယား။
ကျွဲခတ်သည့်ဟန် ချဗျာဆံ စုံပါးရိုက်ကို ခါလိုက်ချည့် တို့အပျိုမှာ ယဉ်နဂို မူကြစို့ မုရိုးဖြူ ဆံခွေထုံးမှာ ကုံးပန်လို့ခြားခြား။
အကျွန်တို့လယ် ကောက်စိုက်တုန်းက ပြုံးလိုက်တဲ့ အကောင်ဟာရယ် သင်း ပါရဲ့လားအေ့။
ပုံးဖာမှောက်ဆင် တို့လှတုန်းကို မြင်ပတဲ့အောင် ငါးမျိုးဆင် ပဝါပြောက်မှာ အဖာတွေ တစ်ရာလောက်ကို ဟော မြှောက်လို့ပြစမ်း။
သူရဲကောင်းသုံးယောက်နှင့်ခရီးသည် ကဗျာကို ငွေတာရီ ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
လင်္ကာ ကဗျာအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
ဇွဲ၊ သတ္တိ၊ လုံ့လ ဟူသော အရည်အချင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံပါက အခက်အခဲများကို အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း ရေးဖွဲ့ထားသည်။
သူရဲကောင်းသုံးယောက်နှင့်ခရီးသည် စုံရိပ်မြိုင်သွယ်၊ ကန္တာလယ် အိုဘယ်ယောက်ျား၊ ခရီးသွား။
ဖော်လည်းမဆွယ်၊ တစ်ကိုယ်ငယ် အိုဘယ်လူသား၊ ကြောက်ဘူးလား။
ဤသို့မေးသော် ရွှင်အေးကြည်သာ၊ ပြုံးမျက်နှာဖြင့် အို ... ဘာကိုထောက်၊ ကြောက်ရမလဲ သဟဲဖော်ညှိ၊ သတ္တိရှိပြီ ချစ်သည်သဟာ၊ ဇွဲလည်းပါ၍ မကွာထပ်လောင်း၊ ငယ်ကပေါင်းသည့် ဆွေကောင်းလုံ့လ၊ တူတကွတည့် ဘေးကတူယှဉ်၊ ပါခဲ့လျှင်သော် ငါ့တွင်သေချာ၊ အောင်ဖို့ရာတည့်။
ယောက်ျားငါကိုယ်၊ မြွက်ဟဆို ဖော်မလိုဘဲ တစ်ကိုယ်တဲ(တည်း)။
တော်ပေ့လူမော်၊ ပွဲတိုင်းကျော် သုံးဖော်ဆွေလဲ(လည်း)၊ တူယှဉ်တွဲသည် အောင်မြဲမုချ၊ အောင်မည်ပ။
နှင်းကိုမြင်ခိုက် ကဗျာကို နောင် ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
နှင်းများကျသည့်ဆောင်းရာသီတွင် အမျိုးသားစည်းလုံးမှုနှင့် အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေးကို ရယူကြိုးပမ်းခဲ့သော ပြည်သူပြည်သားတို့ကို ဂုဏ်ပြုရေးဖွဲ့ထားသည်။
နှင်းကိုမြင်ခိုက် နှင်းကိုမြင်၍ သဇင်ပွင့်ဦး၊ သူကြည်နူးစဉ် ရယ်မြူးရွှင်ပျ၊ နှမနှင့်မောင် ညီနောင်သားချင်း၊ လက်တွဲရင်းနှင့် ချစ်ခြင်းခင်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းများ ဆပွားသစ်သစ်၊ ခိုင်မြဲနှစ်မာ ကာလကြာလေ၊ စည်းရုံးလေတည့်။
မြေပြန့်တောင်ခုံး၊ ပတ်ကုံးဝန်းကျင် မြစ်ခွင်တကြော၊ လွန်သာမောကို ချစ်သောစိတ်နှင့်၊ သွေးနှင့်ချွေးနှင့် အဆင့်ဆင့်ဆက်၊ အသက်သက်များ စတေးထား၍၊ ဘိုးဘွားပေးဝေ ချစ်အမွေတည့်။
အနေကြာကြာ၊ အသာမိုးမိုး ချစ်တိုးလွန်မြတ်၊ သွေးသားထပ်၍ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်မြေ၊ တွယ်တာပေ၏။
ကိုယ့်နေရာကို တစ်ဖျာတစ်ကွက်၊ တစ်လက်မလည်း တသနှမြော၊ စုံမက်မောသည့် သဘောခြင်းရာ၊ ပြောရပါလျှင် နှင်းရင်နုမှ၊ သဇင်လှကို မြင်ရကြုံရ၊ ဆောင်းအမြမှာ မဟာအောင်ခြင်း၊ စည်းလုံးခြင်းဖြင့် သွေးချင်းကိုယ်သား၊ တို့ပိုင်ထားသည် တရားမျှတလွတ်လပ်ခြင်း။
ခွင့်သာခိုက်မှ မလိုက်ချင်လျှင် ကဗျာကို လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီး ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
တေးထပ် ကဗျာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ခွင့်သာခိုက်မှ မလိုက်ချင်လျှင် ငါးအာရုံ အင်အစု၊ ခင်မှုနဲ့ နေ့ကုန် နင်ယခု မေ့ပုံလို၊ တွေ့မကြုံ စခန်း။
ပါယ်လေးဝ သောကဘုံမှာ မျောရရုံ ရှိတော့ ခမန်း။
အောက်ဝီစိ သောင်းအငူမှာ ခေါင်းမပြူစတမ်း။
နှစ်အရှည် နစ်မည့်လမ်းကိုလ နင်မျှော်စမ်း နင့်ကိုယ်။
ဒေသနာ ထင်အလင်းရယ်နှင့် နင် အဖျင်း ပိုထက်သာပို။
သည်လောဘ စရိုက်အိုကို မလိုက်လို ရှောင်ပစ်လို့။
နောင်အသစ် တကယ်ပြင်လျှင် ကောင်းဖို့အစဉ်။
အခွင့်သာခိုက်ကမှ မလိုက်ချင်လျှင် အမိုက်နင့်ပြင် ရှိသေးလေလိမ့်လား။
ခွင့်သာဆဲမှ မခဲချင်လျှင် အလွဲနင့်ပြင် ရှိသေးလေလိမ့်လား။
ခွင့်သာတုန်းမှ မရုန်းချင်လျှင် အရှုံးနင့်ပြင် ရှိသေးလေလိမ့်လား။
|- style="background-color: #A0B0FF;" colspan="3" | Planet |- bgcolor="#FFFAFA" | HD 222582 b || Data Simbad |- bgcolor="#FFFAFA" | || Data ExoPlanet HD 222582 သည် ကုံ နက္ခတာရာမှ အလင်းနှစ် ၁၃၅ နီးပါးခန့်ကွာဝေးသော ကြယ်တစ်စင်းဖြစ်သည်။
၁၉၉၉ ခုနှစ်တွင် ယင်းကြယ်၌ နေစကြဝဠာပြင်ပဂြိုဟ် လှည့်ပတ်နေသည်ဟု Steven Vogt ဆိုသူက ကြေညာခဲ့သည်။
ပတ်လမ်းကျယ်၌ ကြယ်ပုနီ အဖော်ကြယ်တစ်စင်းလည်း တည်ရှိသည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့် ကဏ္ဍ:ကုံ နက္ခတ်တာရာ။
အနုပညာသည်၏အားမာန် ကဗျာကို ထီလာစစ်သူ ရေးသားခဲ့သည်။
ကဗျာစာဆိုတစ်ဦး၏ ခံယူချက်၊ အားမန်၊ မျှော်မှန်းချက်ပန်းတိုင်တို့ကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။
အနုပညာသည်၏အားမာန် အနုပညာ၊ ပွင့်လင်းသာသော် ကဗျာကောင်းကင်၊ ဈာန်သစ်ဝင်ခဲ့ ရင်မှပေါက်ဖွား၊ ပတ္တမြားကို ပလွှားရင်ဆိုင်၊ အံတုပြိုင်လည်း အနိုင်မခံ၊ မိုးသောက်ယံမှ အလျှံရဲရဲ၊ မာန်မီးခဲပင် အမြဲတောက်လောင်၊ ထွန်းသစ်ပြောင်လျက် တန်ဆောင်မီးရှူး၊ ဟူးဟူးထန်အံ့။
အားမာန်ပြည့်ဖြိုး၊ သည်းပွတ်နိုးလော့ မိုးလည်းကျဉ်းစွ၊ မြေငယ်လှတည့် သမုဒ္ဒရာ၊ မဖွဲ့သာသေး လင်္ကာမာန်စိတ်၊ စေတသိတ်လျှင် ယိုဖိတ်စွေစွေ၊ အသင်္ချေပါ ငါသေသော်လည်း၊ ငါ့ပစ္စည်းတို့ သည်းစွာကျော်ကြား၊ ဟုန်းဟုန်းကြွားအံ့။
သိပ်သည်းနက်ရှိုင်း၊ လင်္ကာလှိုင်းလျှင် အတိုင်းမသိ၊ စွမ်းအားရှိခဲ့ အဘိဓမ္မာ၊ ကြားခဲ့ပါလေ ဩဇာတိက္ကမ၊ ဘုံလောကဝယ် ဝင်းပတောက်လွန်း၊ ရွှေစင်သွန်းသို့ ရွှန်းလက်သရေ၊ တင့်တယ်ပေစွ စာပေပွင့်ဖူး၊ ဆွတ်ပျံ့နူးမိ မိုးဦးသရစ်၊ အားအင်သစ်သို့ ခေတ်ကိုနှိုးဆော်၊ ဟိန်းဟိန်းကျော်အံ့။
ကျောင်းဟောင်းပြုပြင်အသစ်ဆင် ကဗျာကို မောင်းထောင်းဦးကျော်လှ ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာ မုံရွာခရိုင်၊ ဘုတလင်မြို့နယ် ခိုးကျောင်းရွာတွင် သီတင်းသုံးနေထိုင်တော်မူသော ဘုန်းတော်ကြီး ဦးဧသီသည် ပျက်စီးယိုယွင်းသေ ကျောင်းဟောင်းကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ဦးပဉ္ဇင်းတစ်ပါးအား သစ်တောဝန်မင်းထံ အလှူခံစေရာ ကနီမြောက်လက် အင်ပေါင်းနယ်အတွင်း မည်သည့်ကျွန်းမဆို အလုံးငါးဆယ် ခုတ်ယူရန် လှူလိုက်သည့်အပြင် ရေကန်တူးစဉ်အခါကလည်း ကျင်းပေါင်း နှစ်ထောင်ဖိုး လှူသည့်အကြောင်းကို ဖွဲ့ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဟောင်းပြုပြင်အသစ်ဆင် ခရောင်းပြင်မြေတာနှင့်၊ မြောင်းသေလာ ချောင်းရွှေခိုးတွင်မှ၊ ဘေးဘိုးဘီအစဉ်အလာက၊ သံဃာတော်ဝင်သာကိတို့၊ ခါနိယံ ခိုလှုံရာဘို့၊ ကုဋိကာဝိဟာ မြောက်စေဟု၊ ကျောင်းဆောက်၍ လှူခဲ့ပေ။
ဦးဧသီ၊ ပကတူး အခြေကို မမှီလို့၊ မသိပေဘု ကြွေရိရှာ ဝိဟာရကိုဖြင့်၊ နဝကမ္မာဘို့၊ ဖြစ်တန်ရာ ခရစ်ယာန်ဘာသာနှင့် နှောမိအောင်၊ သစ်တောပိုင် ဝန်ရှင်မင်းသို့၊ ပဉ္စင်းဆရာ ချည်းကာတောင်းတော့၊ အင်းပေါင်းမြေနယ်အဝှန်း၊ ဘယ်ကျွန်းမဆို ငါးဆယ်ဖြင့်ခုတ်ပါတော့၊ အဖိုးတန်သကြတိုးနပန်မှ မလုပ်ရထဲ့၊ ကိုးရှစ်ဆုပ်ထွေ။
ပြည်နိဗ္ဗာန်စံယူထဲ့၊ သယမ္ဘူ မာရဇိန်သို့၊ နာထပိဏ်ကပ်လှူသတဲ့၊ ဇေတဝနေကျောင်းရယ်က၊ ရှေညောင်းစွာဟောင်းကာပျက်တော့၊ လောင်းစွက်ပြင်ရှင်အာနန်နှင့်၊ သင်္ဃာအရံ ရဟန်းသာဝကတွေတို့၊ ကျမ်းစာပြပုံပမေ၊ ဂုဏ်သရေပွင့်လင်း။
ပေါက္ခဏီ ညီတညာပ၊ ကျောက်သီလာ အောက်ပထဝီကလှပ်စေ၍၊ စီရသံ ကမ္ဘာရှေရအောင်၊ သဟဿေ၊ နှစ်ရပ်ငွေပေါင်းရဲ့ပြင်၊ ရွှေကျောင်းကို ပြင်ရန်ဘို့၊ အကြောင်းခံ သိစေအပ်တော့၊ ဘိလပ်စံလွန်သဒ္ဓါတဲ့၊ မသက်မစာအမစ္စောပေပ၊ သစ်တောပိုင်ဝန်ရှင်မင်းက၊ ပဉ္စင်းဆရာ၊ လိုရာလှူသော်ကြောင့်၊ ပမာတူ ဇေတာန ကဲ့သို့၊ မကောင်းအပေါ်ရံ၊ အဟောင်းအရှော်ချပါလို့၊ တသောင်းကျော်တန်၊ ကျောင်းတော်အမြန်ထချည်တော့၊ ပေါင်းခြောက်လတွင်း။
ဝင်သာကိ = သာကီဝင်မျိုးဖြစ်သည့် ရဟန်များ။
ခါနိယံ = အခါမရွေး၊ အမြဲအစဉ်။
ကဋိကာ = ကဋိကာရ၊ လက်သမား။
ဝိဟာ = ဝိဟာရ၊ ကျောင်း။
ပကတူး = ရှေးလွန်လေပြီးသောကာလ။
နဝကမ္မာ = ရဟန်းတို့အတွက် ကိုးပါးသောအမှု။
သကြထိုး = သွားကြားထိုး။
နပန် = နားပန်။
ကိုးရှစ်ဆုပ် = လုံးပတ်အားဖြင့် ကိုးဆုပ် ရှစ်ဆုပ်ရှိသော သစ်။
သယမ္ဘူ = အလိုလိုသိမြင်သော ဘုရား။
မာရဇိန် = မာရ်ငါးပါးကို အောင်မြင်သော ဘုရား။
စီရသံ = ကြာညောင်းသောကာလ။
သဟဿေ = ထောင်ဂဏန်း။
အမစ္စော = အမတ်မင်း။
ဇေတဝန = ဇေတဝန်ကျောင်း။
ဂါထာခြောက်ဆယ်ပျို့ ကို ရှင်အုန်းညို ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။
ကာဠုဒါယီမဟာထေရ်အရှင် လျှောက်တင်သော ဂါထာခြောက်ဆယ်ကို စီရင်ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂါထာခြောက်ဆယ်ပျို့ (၁) နေပြည်ဌာန သားဗုဒ္ဓကြွစေလိုကြောင်း မင်းသုဒ္ဓေါ် ပင့်စေခန်း ၁။
မဟာဗုဒ္ဓဟေ၊ ဦးထိပ်ဗွေဟု၊ မြုတေထွတ်ခေါင်၊ မြရိပ်ဆောင်သား၊ ရွှေညောင်ပင်မင်း၊ ဗောဓိရင်းနှိုက်၊ စင်လင်းမိုဃ်းလ၊ ပြည့်ဝန်းပသို့၊ ပုဏ္ဏမာသီ၊ ခါကောင်းပြီဟု၊ အညီကြိုက်ကုန်၊ ကဆုန်ဆန်းတက်။
ဆဲ့ငါးရက်ဝယ်၊ မွန်းချက်နေ့သွင်၊ ပေါက်လက်ကျင်သား၊ ပလ္လင်မြတ်စွာ၊ ရတနာထက်၊ သစ္စာညီးညီး၊ ပွင့်လတ်ပြီးသော်၊ ရောင်ကြီးခြောက်သွယ်၊ ဘဝဂ်ကယ်မျှ၊ ပြိုင်ဆွယ်မဲ့လျှင်း၊ တုလွတ်ကင်းသား၊ အောင်ခြင်းငါးပါး၊ သုံးလူ့ဖျားကား၊ ဘုရားအဖြစ်၊ တိုင်တုံလစ်က၊ ခုနစ်ဌာန၊ ဒေသဆန်းကြယ်၊ ထိုရပ်ဝယ်နှိုက်၊ လေးဆယ်ကိုးရက်၊ လွန်ခဲ့လျက်တည့်၊ မိန့်ပွက်မကြား၊ လူနတ်ဖျားကား၊ တရားထုံမွှန်း၊ နိဗ္ဗာန်ပန်းကို၊ စွန်းစွန်းမငှ၊ မုနိန္ဒလျှင်၊ ဓမ္မရသံ၊ သပ္ပါယ်စံရှင့်၊ သဟံပတိ၊ ဗြဟ္မာသိ၍၊ မဏိရတနာ၊ ထွန်းဝါလျံဖုံး၊ မြင့်မိုရ်လုံးရှိ၊ ရွှေကုံးပူဇော်၊ တောင်းပန်သော်မှ၊ ခြေတော်စက်တိ၊ ကြွလတ်ဘိ၍၊ ဣသိပတန၊ တောရပ်မဝယ်၊ မဉ္စဝဂ္ဂီ၊ ငါးယောက်ပြီတွင်၊ အညီညာတင်၊ ကောဏ္ဍည်းရှင်အား၊ မဂ္ဂင်ရှေးဖျား၊ ချွတ်ပေကြားသည်။
တရားဟောဦး − အစတည်း။
ဗာရာဏသီ၊ ခေါ်ညီတွင်ထ၊ ပြည်မအချာ၊ မိဂဒါဝယ်၊ ဓမ္မာရစက်၊ ဟောနှုတ်ပွက်က၊ ဘဝဂ်ကျော်သည်း၊ မြေကြီးကြည်းမျှ၊ ကောဏ္ဍည်းအစ၊ ဘဒ္ဓိယနှင့်၊ ဝပ္ပမကျန်၊ မဟာနာမ်က၊ တသွန်ကျွတ်ဘိ၊ အဿဇိတို့၊ ကြားသိကျေးဇူး၊ မြိုက်ရည်ဖြူးလျက်၊ လက်ဦးဆိုဝါ၊ ယင်းတွင်ကြာမှ၊ အခါထိန်းမှတ်၊ သံတူကျွတ်သော်၊ မြင်တတ်စက္ခု၊ သဗ္ဗညုကား၊ ဥရုဝေလ၊ တောသို့ကြွ၍၊ ကဿပမည်၊ ရသေ့ထေရ်ကို၊ ပြိုင်တည်မှားကြံ၊ ဂယာယံဝယ်၊ အရံတထောင်၊ ခြွေရွေဆောင်သား၊ ညီနောင်သုံးပါး၊ တပည့်များကို၊ တရားမြုတေ၊ ရကုန်စေမှ၊ ရင့်ထွေသမ္ဘာ၊ နောက်တော်ပါလျက်၊ ရှေးခါတွေ့ဘူး၊ တောထွက်ဦးနှိုက်၊ ညွတ်နူးကြည်စွာ၊ ဗိမ္ဗိသာ၏၊ ပတ္ထနာလျဉ်၊ အဘိညာဉ်ကြောင့်၊ အစဉ်ခရီး၊ တောရပ်မှီး၍၊ ပြည်ကြီးနဂိုရ်၊ ရာဇဂြိုဟ်သို့၊ ပုဂ္ဂိုမျာ့းမင်း၊ ကြွလေလျှင်းသည်။
ဆောင်းတွင်းဟေမန − အစတည်း။
ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၊ ရောက်သည်မကြာ၊ ဗိမ္ဗိသာလျှင်၊ ရတနာတွေ၊ ရွှေငွေစုပုံ၊ စွန့်ကြဲပြု၍၊ ဝေဠုဝန်မည်၊ ဝါးတိစည်သား၊ နတ်ပြည်အဟန်၊ ဗိမာန်ထပ်တူ၊ ကျောင်းမြတ်လှူ၍၊ မြှေးထူဝိဇ္ဇာ၊ မောဟခွါ၍၊ သောတာပတ္တိ၊ တရားသိလျက်၊ သာရိပုတ္တရာ၊ မဟာကဿပ၊ တေဇပြင်းထန်၊ မောဂ္ဂလန်လည်း၊ တသွန်ငုံရင့်၊ နေခြည်လင့်သို့။
ကြာနှင့်မပြား၊ လူသုံးပါးဝယ်၊ ပွင့်ထွားဆွဆွ၊ သာဝကဟု၊ သံမြကောင်းခြီး၊ ချီးမြှောက်ပြီးမှ၊ အကြီးရာထား၊ ထေရ်မြတ်များကို၊ တရားသဘင်၊ ပွဲညာတင်၍၊ မွမ်းဖြင်ပရိသတ်၊ လူနတ်တို့အား၊ ချွတ်စိမ့်ထားသည်။
ဘုရားသဗ္ဗ − ညုတတည်း။
အခြားအခြား၊ နိုင်ငံခြားသား၊ တိုင်းကားပိုင်သ၊ သေဠသတွင်၊ သာလှပြောစည်၊ စိုးဆက်ရှည်သား၊ ထိုပြည်မင်းကောင်း၊ လူနှင့်ရှောင်းသည်၊ ရွှေကျောင်းဗိမာန်၊ ဝေဠုဝန်နှိုက်၊ ငါးမာရ်အောင်မြင်၊ သုံးလူ့သျှင်ကား၊ အကြင်လူနတ်၊ ပရိသတ်အား၊ ခြေချွတ်အပ်ရာ၊ ကရုဏာဖြင့်၊ ပညာစက္ခု၊ ရွေးချယ်ရှု၍၊ ကျွတ်ဆုကိုယ်စီ၊ ပေးနှံ့ညီရှင့်၊ ကပီလဝတ်၊ နေမှတ်လွှံ့ကျော်၊ ဘွားပြည်တော်က၊ သုဒ္ဓေါ်မည်ရင်း၊ မွေးဘမင်းလျှင်၊ သည်းတွင်ညွတ်ခွေ၊ လွမ်းရက်ရေသော်၊ ကြာထွေမြင့်လစ်၊ ခုနစ်နှစ်လျှင်၊ မျှလောက်စင်တည့်၊ အသျှင်ဘုရား၊ စောထွတ်ဖျားကို၊ စကားတင်းသံ၊ တို့ သံ သွတ်လှယ်၊ တုံ့ပယ်ကြောင်းစ၊ မသိရ၍၊ ကြင်ဆလွမ်းမှု၊ မြှော်ရှာရှု၏၊ ယခုပင်ကို၊ ရာဇဂြိုဟ်သို့၊ ပြာသိုလက၊ ရောက်လေစွဟု၊ ကြားကမဆည်၊ နေမတည်ခဲ့၊ ချစ်သည်လွန်ကျူး၊ ငါ့သာဦးကို၊ ကျွန်မှူးကိုးယောက်၊ ကိုးထောင်မြောက်လျှင်၊ ကိုးခေါက်မင်းစေ၊ ပင့်ရလေလည်း၊ ပရမေမှန်ကင်း၊ လူ့သနင်းလျှင်၊ သံညင်းမိန့်ခြေ၊ ဟောတုံပေက၊ ကျွတ်လေသည်သာ၊ မပြန်လှာတည့်၊ ထပ်ကာဆင့်ကဲ၊ မရောင့်ရဲသော်၊ သည်းထဲကဆွတ်ဆွတ်၊ ကြာနှယ်ညွှတ်သည်။
မင်းမြတ်သုဒ္ဓေါ် − ဒနတည်း။
အဘန်အဘန်၊ တမန်ကိုးခေါက်၊ ကိုးကြိမ်မြောက်လျှင်၊ တယောက်တထောင်၊ နောက်လိုက်ဆောင်လျက်၊ ယခေါင်ငါက၊ ပင့်လှာရလည်း၊ ငါ့ဘဘုရား၊ ငါ့ထွတ်ဖျားမှာ၊ မကြားခြင်းရာ၊ မြင့်မြဲကြာခဲ့၊ မြော်ရာမြောရှု၊ ငါ့ဘမှုကို၊ ကာဠုဒါယီ၊ အလျင်ချီ၍၊ အင်္ဂီရသော်၊ တုမဲ့ကျော်သား၊ ဗုဒ္ဓေါ်ဝီရ၊ သားချစ်ဘနှင့်၊ ဖူးရလွယ်အောင်၊ ရှေးရိုးဆောင်လျက်၊ တထောင်လည်းကောင်း၊ ခေါ်လေရှောင်းသော်၊ အကြောင်းမကျန်၊ လွမ်းခြင်းဝှန်ကို၊ မတ်မွန်ပညာ၊ လိမ္မာသောလျောက်၊ နားတော်လျှောက်လျက်၊ နှောင်းခေါက်ငါက၊ မထပ်ရအောင်၊ ဌာနတို့မြေ၊ ရောက်ပါစေလော့၊ သွားချေမတ်ရင်း၊ ဘွားဘက်ချင်းဟု၊ အခြင်းရောပြွမ်း၊ ကိုယ်နှင့်ကျွမ်း၏၊ စူးစမ်းဆင့်လှောက်၊ ဆယ်ထောင်မြောက်လျှင်၊ ဆယ်ခေါက်သံတော်၊ ပင့်ရခေါ်သည်။
သုဒ္ဓေါ်သုံးလူ − မွေးဘတည်း။
အကြိမ်အကြိမ်၊ လွန်စိုးရိမ်လျက်၊ ရွှေအိမ်နန်းဝ၊ သုရမ္မက၊ မွေးဘသုဒ္ဓေါ်၊ စေလိုက်သော်လျှင်၊ မမြော်နှိုင်းဘု၊ သဗ္ဗညုသို့၊ ကာဠုဒါယီ၊ တိုင်းရပ်မှီ၍၊ ချီလေပြောဟို၊ သင်းထောင်ဗိုလ်နှင့်၊ နှောင်းစိုထပ်ဘိ၊ ရောက်လတ်ပြီဟု၊ ဧဟိဘိက္ဓူး၊ သံခြေကျူးက၊ ကျေးဇူးအရဟံ၊ ထေရ်ပျံရှေးနည်း၊ ကျွတ်သည်ချည်းသော်၊ ခမည်းတော်ဝန်၊ စေမှုကျွန်ဟု၊ လျှောက်ပြန်ကြားသိ၊ ဥဒါယိလျှင်၊ တရိလောက၊ မုနိန္ဒကို၊ ပွက်ဟနာဘွယ်၊ နိဒါန်းသွယ်လျက်၊ ခြောက်ဆယ်ဂါထာ၊ ပျို့လင်္ကာဖြင့်၊ ဟေမာချမ်းဆောင်း၊ ကြွလှဲပြောင်းသား၊ တပေါင်းဆန်းတက်၊ ပြည့်သည့်ရက်နှိုက်၊ ရပ်လျက်ရှေးရှူ၊ ရိုညွတ်မူလျက်၊ တူရူထိပ်ပြင်၊ ရှိဦးတင်သည်။
သဘင်ပုသ်နေ့ − ပွဲမတည်း။
အခန်းအခန်း၊ သိမ်းပိုက်ဝန်းလျက်၊ နိဒါန်းနည်းသွယ်၊ ခြောက်ဆယ်ဂါထာ၊ ပျို့လင်္ကာဖြင့်၊ မဟာဝီရော်၊ သုံးလူ့ဘော်ကို၊ သုဒ္ဓေါ်မွေးဘ၊ ဖူးချင်လှ၍၊ ပင်ရလှာဘိ၊ ဥဒါယိလျှင်၊ ကြားသိပန်ထွာ၊ လျောက်ပတ်စွာသား၊ ပညာစက္ခု၊ ဤဝတ္ထုမူ၊ ကျမ်းပြုရှေးက၊ မာဂဓကို၊ မြန်မာ့ဘာသာ၊ အက္ခရာဖြင့်၊ သာသနာတော်၊ ပွားကြောင်းမြော်၍၊ ဓမ္မော်မွှန်ကြား၊ မျိုးလေးပါးအား၊ မှတ်သားပါစိမ့်၊ ကြံနှစ်သိမ့်လျက်၊ ပြန်ပိမ့်ခြင်းရာ၊ ပုံနည်းနာနှင့်၊ ဂါထာရင်းသည်၊ အရိုးတည်မှ၊ ဘွေနှည်ထုံးတီး၊ ဆိုရာမှီးလျက်၊ ဆိုသီးပျူငှါ၊ ထိုပညာမူ၊ သကာပျားရည်၊ နံ့ကြည်ပန်းရက်၊ ဖျော်ဘက်လက်ရွေး၊ ချိုမြက်ဧမျှ၊ ဩသဓဟု၊ သုဓရသာ၊ ကောင်းမြိန်စွာသား၊ ရောဂါဘယ၊ သောကပယ်ဖြတ်၊ ငြိမ်းစေတတ်သည်၊ ဆေးမြတ်အတူ၊ နှလုံးမူ၍၊ ဖြောင့်ယူပြတ်ပြတ်၊ သူတော်ထွတ်တို့၊ နူးညွတ်စေတနာ၊ ထက်ကုန်စွာလျက်၊ ကေသရာသီ၊ ချမ်းမြိုက်ဆီကို၊ သိင်္ဂီကောင်းနှစ်၊ ဇမ္ဗူရာဇ်ဟု၊ လှော်သစ်ရတနာ၊ ထွန်းဝါရောင်ချက်၊ နားရွှေခွက်နှိုက်၊ ပြည့်နှက်မြဲကိတ်၊ တည်သောစိတ်ဖြင့်၊ တိဟိတ်သန္ဓေ၊ နေသည်သူအား၊ တရားကုသိုလ်၊ ပွားစေလို၍၊ သံချိုဆင့်လောင်း၊ ညှိုရုံးပေါင်းသည်။
အကြောင်းဤသို့ − ချီချတည်း။
နေပြည်ဌာန သားဗုဒ္ဓ ကြွစေလိုကြောင်း မင်းသုဒ္ဓေါ်ပင့်စေခန်း ပြီး၏။
(၂) ဆောင်းကူးနွေစ တပေါင်းလသာယာပုံ လျှောက်တင်ခန်း (၁) အင်္ဂါရိနော ဒါနိ ဒုမာ ဘဒန္တေ၊ ဖလေသိနော ဆဒနံ ဝိပ္ပဟာယ။
တေ အစ္စိမန္တောဝ ပဘာသယန္တိ၊ သမယော မဟာဝီရ ဘာဝီရသာနံ။
(၂) ဒုမာနိ ဖုလ္လာနိ မနောရမာနိ၊ သမန္တတော သဗ္ဗဒိသာ ပဝန္တိ။
ပတ္တံ ပဟာယ ဖလမာသသာနာ၊ ကာလော ဣတော ပက္ကမနာယ ဝီရ။
(၃) နေဝါတိသီတံ န ပနာတိဥဏှံ၊ သုခါ ဥတု အဒ္ဓနိယာ ဘဒန္တေ။
ပဿန္တု တံ သာကိယာ ကောဠိယာစ၊ ပစ္ဆာမခံ ရောဟိနိယံ တရန္တံ။
လူ့ဘုံသုံးပါး၊ အထွတ်ထား၍၊ တရားရသာ၊ မြိုက်ဩဇာဖြင့်၊ သတ္တဝါလူ၊ ခပ်သိမ်းသူကို၊ ဆယ်ယူကယ်နိုင်၊ ရွှေပြည်ခိုင်သို့၊ တိုင်တိုင်ဘေးလွတ်၊ ပို့ပေတတ်သည်၊ လူနတ်ဆရာ၊ ရတနာဟု၊ မဟာဝီရ၊ လုံ့လအခေါင်၊ ဗောဓိညောင်နှိုက်၊ ခြောက်ရောင်လျှံဝါ၊ ဉာဏ်စကြာနှင့်၊ သစ္စာရဲရဲ၊ ပွင့်ဆဲဆဲလျှင်၊ အံ့အဲမနိုင်၊ ဆွယ်ပြိုင်နှိုင်းဘော်၊ တုမမြော်သည်၊ ဘုန်းတော်ထွန်းလစ်၊ တို့သျှင်ချစ်....၊ အဖြစ်ကြောင်းလျာ၊ မှာစကားကို၊ ဦးဖျားထိပ်ထက်၊ လျှောက်ကြားဆက်အံ့၊ ဘွားချက်မြှုပ်ထွေ၊ ဇာတိနေသား၊ အောင်မေပြည်မ၊ ကပိလတွင်၊ မွေးဘသုဒ္ဓေါ်၊ တကာတော်နှင့်၊ ယသော်ဓရာ၊ ဗိမ္ဗာမြောက်သား၊ သည်းချားရာဟု၊ မျှော်ရာရှုလျက်၊ တစုတရုံး၊ ပန်းနှယ်ကုံးမျှ၊ သက်လုံးမေတ္တာ၊ ပြတ်ကြင်နာသော်၊ ဖူးပါလှချင်၊ ငါ့သခင်ကို၊ သို့ပင်ဆိုတမ်း၊ နိစ္စလွမ်း၍၊ မျက်ယမ်းထိထိ၊ မြော်ချင်ဘိဟု၊ ကြားသိတုံလို၊ တသောင်းဗိုလ်တွင်၊ ကျွန့်ကိုနောက်ဆင့်၊ ချီပင့်ရလှာ၊ ဤအခါကား၊ ဟေမာချမ်းဆောင်း၊ ကြွလှဲပြောင်းသား၊ တပေါင်းနွေလ၊ ဂိမှနဟု၊ သာလှပျော်မှု၊ သည်ရတုနှိုက်၊ ညွန့်နုဆဲဆဲ၊ မီးလျှံခဲသို့၊ ရဲရဲပြောင်ပြောင်၊ တောကုန်အောင်လည်း၊ ပွင့်ရောင်တိချည်း၊ ဖြင်ပေါပည်း၏၊ ခမည်းတော်ကောင်း၊ ပြည်တော်ဟောင်းသို့၊ ဖူးပေါင်းစိမ့်ငှာ၊ တောင်းပန်ထွာသည်။
သွားခါကာလ − တန်ပြီတည်း။
မျှော်ရှုမျှော်ရှု၊ မျိုးတစုတွင်၊ ရာဟုအမိ၊ တစိဘွားတော်၊ မြောက်သားတော်နှင့်၊ သုဒ္ဓေါ်မွေးဘ၊ ရူတတင်းမေး၊ မိထွေးဂေါတမီ၊ ကလျာဏီတို့၊ ညီကားမင်းနန်၊ မကျန်လုံးခြုံ၊ ဇာတိဘုံဝယ်၊ အပုံမျိုးပေါင်း၊ ဆွေရှစ်သောင်းတို့၊ လွမ်းဟောင်းမပြေ၊ လွမ်းထွေကဲဆင့်၊ ကွာသည်မြင့်ဟု၊ ယခင့်ရှေးသော်၊ ရွှေနန်းတော်နှိုက်၊ နှစ်ဘော်မောင်နှံ၊ ဗိုလ်ရှုခံလျက်၊ နတ်စံအလား၊ မိထွတ်ဖျားနှင့်၊ သိကြားသူဇာ၊ သက်ကျလှာသို့၊ မတ်ရာများဘောင်၊ လူ့တန်ဆောင်ကို၊ ယခေါင်ထက်တိုက်၊ ချစ်ဝမ်းပိုက်လျက်၊ ခေါ်စိုက်မေးစမ်း၊ ပြည်လုံးလွှမ်း၍၊ ဆိုတမ်းအသံ၊ နှုတ်မညံ့တည့်၊ ကျံကျံသီးသီး၊ ပူပန်ကြီးသော်၊ ညီးညီးဝင်းဝင်း၊ တရားမင်းကြောင့်၊ သတင်းကြားကာ၊ မနေသာခဲ့၊ သွားခါတန်စွ၊ ဤကာလက၊ ချမ်းမြမသန်၊ ပြင်းထန်မပူ၊ လွင့်မြူမထောင်း၊ ညွန်ပျောင်းမချဉ်း၊ လေပြင်းမလာ၊ သည်းစွာထစ်ကြိုး၊ အုံ့မိုးဃ်းမစွေ၊ ရေလည်းမကြီး၊ ခရီးဓွန့်ရှည်၊ နှစ်သောင်းထေရ်နှင့်၊ ရောင်ခြည်ပြိုးပြက်၊ အောက်ထက်မညံ၊ ထွန်းရိပ်လျှံမျှ၊ မဆံတူရိုး၊ သကျမျိုးကို၊ မြတ်နိုးလွန်ကျူး၊ အံ့မိန်းမူးလျက်၊ နဖူးထိပ်ပြင်၊ ရှိပန်ဆင်လျက်၊ ထိုတွင်ပြသူ၊ ဆုယူဆုတောင်း၊ မျှော်လင့်ရှောင်းသည်။
ချမ်းဆောင်းဟေမန် − လွန်ပြီတည်း။
မြော်ဆုမြော်ဆု၊ တောင့်တပြုလျက်၊ မျှော်ရှုမပြတ်၊ သုံးလူ့ထွတ်ကို၊ ရိုညွတ်ပြင်းစွာ၊ ချစ်သဒ္ဓါ၍၊ တကာတော်ရင်း၊ မွေးဘမင်းကား၊ ကြောင်းခြင်းပြန်ခေါက်၊ ဆယ်ထောင်မြောက်လျှင်၊ ဆယ်ခေါက်မင်းစေ၊ ပင့်ရထွေကို၊ ပရမေထိပ်မိုး၊ ထွတ်ခေါင်စိုးသည်၊ နွယ်ရိုးမြတ်လှ၊ မုနိန္ဒလျှင်၊ ဒေသရပ်ဟောင်း၊ ဆွေရှစ်သောင်းသို့၊ ရက်ပေါင်းခြောက်ဆယ်၊ ဝေးဓွန့်ကျယ်လည်း၊ သွားဘွယ်ချိန်ထောက်၊ ထိုပြည်ရောက်က၊ အနောက်တူရူ၊ ရှုတော်မူလျက်၊ မပြုနိုင်ပြီ၊ ရွှေစက်ချီ၍၊ ရောဟိနီမြစ်၊ ကူးတုံလစ်က၊ သျှင်ချစ်ဌာန၊ ကပိလနှင့်၊ ကောဠိယတွင်၊ သာကဝင်တို့၊ ပျော်အင်နှစ်ခြိုက်၊ ရှိပန်းစိုက်အံ့၊ ကျွတ်ထိုက်ရာရာ၊ လူတကာကို၊ ချမ်းသာရပ်တင်၊ ပို့စေချင်သည်။
မဂ္ဂင်အမြိုက် − တန်ပြီတည်း။
ဘော်စုဘော်စု၊ ခေါ်သာဓုဖြင့်၊ လွမ်းမှုစည်းဝေး၊ ကြည်စိတ်ပြေးလျက်၊ ရေးရေးထင်လွန်း၊ ဆယ်ခိုင်ပန်းဖြင့်၊ ဦးစွန်းတူရူ၊ ပွင့်လူလူလျှင်၊ မည်သူမပြိုင်၊ ထွတ်ဖျားတိုင်သား၊ ဦးကိုင်ချက်မ၊ သုံးလူ့ဘကို၊ မြင်ရနိုးနိုး၊ ရှစ်သောင်းမျိုးတွင်၊ မင်းစိုးသုဒ္ဓေါ်၊ ခမည်းတော်က၊ ဖူးမြော်ချင်လှ၊ ခါနိစ္စဖြင့်၊ ပါဒနက်သန်၊ မြတ်ခြင်းလွန်သား၊ စက်မွန်နှစ်ဘော်၊ ဖဝါးတော်ကို၊ ကောက်ရော်ထိပ်ထက်၊ မြဲစွာရွက်၍၊ စုံမက်ပြင်းလှ၊ ဖူးချင်တလျက်၊ ဘယ်လဘယ်နေ့၊ ဘယ်နံတွေ့၍၊ စေ့စေ့ခြင်းတ၊ ပြန်တုံရအံ့၊ မြမြချိုစွာ၊ မြိုက်ရသာကို၊ တကာဆွေကောင်း၊ လူအပေါင်းနှင့်၊ ဆယ်ချောင်းဦးထိ၊ ကြားရဘိမူ၊ မြှေးငြိဝိဇ္ဇာ၊ ဘယာမောဟ၊ ရာဂမြစ်စည်၊ သံသာရှည်လည်း၊ ရွှေပြည်မဂ်ဖိုလ်၊ မခဲငြိုတည့်၊ ကျွန့်ကိုမှာထား၊ လျှောက်လိုက်ကြားသည်။
တရားအရ − မှန်ပြီတည်း။
ပျော်မှုပျော်မှု၊ မျှော်ကြည့်ရှု၍၊ ရတုကောင်းစွာ၊ ဤအခါကား၊ သာသည်ညင်းညင်း၊ မြောက်လေကြွင်းနှင့်၊ ဆီနှင်းမကုန်။
ပူဟုန်မသည်း၊ ပျံ့ပျံ့ဖြည်းသား၊ တိမ်မည်းမဆိုင်၊ မြည်အိုင်ရိုက်ကြူး၊ မင်းလွင်မြူးသား၊ နွေဦးသရစ်၊ အခါဖြစ်၍၊ သျှင်ချစ်ဘုရား၊ သုံးလူ့ဖျားလျှင်၊ ဖဝါးစက်တော်၊ ချီတုံသော်လည်း၊ ထော်လော်စုန့်လုန့်၊ မြေမှုန့်မြေကြမ်း၊ ခရီလမ်းနှိုက်၊ သာချမ်းညံ့စေ၊ လွှဲဖယ်လေလျက်၊ ပရမေထွန်းပေါ်၊ မြတ်နုဘော်ဖြင့်၊ သျှင်တော်မှန်စင်၊ ငါ့သခင်ကို၊ စက်ရှင်မြုတေ၊ ကြွသာစေဟု၊ ဝေးမြေတပါး၊ ဖဲနှင့်ရှား၍၊ ပြန်သွားမငြီး၊ သဲမွေ့နှီးသည်။
ခရီးသာစွ − မွန်ပြီတည်း။