kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သူဌေးသားဝတ္ထု သေကြူးလူယုတ် ဆွဲငင်ထုတ်ဆရာ... ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ကာဝီမည်သော ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်သည် ရှိလေ၏။
မောင်ကား တုဏ္ဍိလမည်၏။
ကာဋီကား တစ်နေ့အတွက် ဥစ္စာတစ်ထောင်ကိုယူ၏။
တုဏ္ဍိလကား မိန်းမကြူး၏၊ သေသောက်ကြူး၏၊ ကြွေအန်ကြူး၏။
ကာဦသည် တုက္ကိုလအား အမြဲဥစ္စာပေး၏။
တုဏ္ဍိလကား ရတိုင်းရတိုင်းသောဥစ္စာကို ဖျက်ဆီး၏၊ တားမြစ်ခြင်းငှါမတတ်နိုင်။
တစ်နေ့သ၌ တုဏ္ဍိလသည် ကြွေအန်လောင်းရာရှုံးသဖြင့် ပုဆိုးကိုပေါင်နှံ၍ အပိုင်းအပိုင်းပြတ်သောပုဆိုးကိုဝတ်လျက် နှမအိမ်သို့လာ၏။
ကာဦလည်း တစ်စုံတစ်ခုမမေးမူ၍ ကျွန်မတို့ကို လည်ပင်း၌ကိုင်ကာ နှင်ထုတ်စေ၏။
ကျွန်မတို့လည်း နှင်ထုတ်ကြကုန်၏။
တုဏ္ဍိလလည်း တံခါးရင်း၌ ငိုကြွေးလျက်နေ၏။
ကာမပျော်‌ရေး တစ်ထောင်ပေးထိုအခါ သူဌေးသားတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာတစ်ထောင်ဖြင့် ကာဠီထံလာရာ တုဏ္ဍိလကိုမြင်၍ မေးရာ အကြောင်းကိုသိရလျှင် ကာဠီထံသွားကာ “နှမ... ပုဆိုးပြတ်ဝတ်နေသေခ မောင်တုဏ္ဍိလကို အဘယ်ကြောင့်ပုဆိုးမပေးသနည်း”ဟုမေး၏။
“အရှင်... အကျွန်ုပ်မပေးနိုင်၊ သင်ချစ်လျှင် သင်သာပေးပါလော့”ဟု ဆို၏။
ဆောင်ယူခဲ့သောဥစ္စာတစ်ထောင်မှ ငါးရာကား ပြည့်တန်ဆာမအတွက်၊ ငါးရာကား အဝတ်ပန်းနံ့သာတို့အတွက်ဖြစ်၏။
လာတိုင်းလာတိုင်းသောသူတို့သည် ညအဖို့၌ ပြည့်တန်ဆာမထံမှ အဝတ်ကိုဝတ်၍ နံနက်အခါ ထိုအဝတ်ကိုထားခဲ့၍ အိမ်မှပါလာသောအဝတ်ကိုဝတ်ရမြဲဖြစ်၏။
[ဤသည်ကား ပြည့်တန်ဆာမတို့အိမ်၌ အလေ့အကျင့်တည်း။
] နှုတ်မစောင့်မေးမှု အချည်းနှီးပြုသူဌေးသားသည် ကာဠီထံမှ အဝတ်ကိုဝတ်ပြီးလျှင် မိမိပါရင်းအဝတ်ကိုတုဏ္ဍိလအားပေး၏။
တုဏ္ဍိလလည်း အဝတ်ကိုရလျှင် ဝတ်၍ ကြုံးဝါးဟစ်အော်ကာ သေတင်းကုပ်သို့သွားပြန်၏။
ကာဠီလည်း ကျွန်မတို့အား နံနက်အိမ်သို့ပြန်သောအခါ သူဌေးသားထံမှ ငါတို့အိမ်က အဝတ်ကိုချွတ်၍ယူထားကြကုန်ဟု မှာထား၏။
သူဌေးသားလည်း နံနက်လင်းသောအခါ အိမ်သို့ပြန်လျှင် ကျွန်မတို့သည် အတင်းချွတ်၍ လုယက်ထားကြသဖြင့် အချည်းနှီးကိုယ်ချည်းသာထွက်ခဲ့ရ၏။
လူအများမြင်လျှင် ပြက်ရယ်ပြုကြကုန်၏။
သူဌေးသားလည်း အလွန်ရှက်နိုးသည်ဖြစ်၍ “ငါသည်ပင်လျှင် ဤအမှုကိုပြုမိခဲ့၏၊ ငါသည်ပင်နှုတ်မစောင့်ဘဲ မေးမြန်းမိသည်အတွက် ဆင်းရဲရှာသည်”ဟု ပြောဆိုကာ ငိုကြွေးလေ၏။
နွားမြီးဆွဲငှက်ဝတ္ထု နှုတ်မစောင့်လေ အသက်သေ“ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဆိတ်ကျောင်းသားတို့ မေ့လျော့ကုန်စဉ် ကျက်စားရာအရပ်၌ ဆိတ်နှစ်ကောင်တို့သည် ခတ်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ နွားမြီးဆွဲငှက်တစ်ကောင်သည် ဆိတ်တွေဦးခေါင်းကွဲ၍ သေရကုန်လတံ့ဟု အစိုးရိမ်ကြီးကာ “ငါတားမြစ်မည်”ဟုကြံစည်၍ ဆိတ်တို့ထံသွားကာ “ဦးရီးတို့... မခတ်ကြကုန်လင့်”ဟု တားမြစ်လေ၏။
ဆိတ်သည် နားမထောင်ဘဲ ခတ်မြဲခတ်ကြကုန်၏။
နွားမြီးဆွဲငှက်သည် ဆိတ်တို့၏ဦးခေါင်းပေါ် ကျောကုန်းပေါ်မှနေ၍ တောင်းပန်ပါသော်လည်း မရသဖြင့် “ငါ့ကိုသတ်၍ ခတ်ကြကုန်လော့”ဟု ဆို၍ ဆိတ်နှစ်ကောင် ဦးခေါင်းကြားသို့ဝင်၏။
ဆိတ်တို့အချင်းချင်း ခတ်ကြသောအခါ ထိုနွားမြီးဆွဲငှက်သည် ကျောက်ပြင်၌ ကြိတ်သကဲ့သို့ မုန့်မုန့်ညက်ညက်ကြေ၍ သေရလေ၏။
ဤနွားမြီးဆွဲငှက်သေရခြင်းလည်း မိမိပြုသောအမှုဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်သေရခြင်းဖြစ်သည်။
နွားကျောင်းသားလေးယောက်ဝတ္ထု ကိုယ့်မှုကိုယ်ရှာ သေဆုံးရာ“ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် နွားကျောင်းသားတို့သည် အသီးရှိသော ထန်းပင်၌ တစ်ယောက်ကိုအတက်ခိုင်းကုန်၏။
ထန်းတက်သောသူလည်း ထန်းသီးတို့ကိုချပြီးသောအခါ ထန်းပင်မှမဆင်းသေးမီ တောင်ပို့ပေါက်မှထွက်လာသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်သည် ထိုထန်းပင်သို့တက်လေ၏။
ထန်းပင်အောက်၌နေသောသူတို့သည် တုတ်လှံတန်တို့ဖြင့် ပုတ်ခတ်တားမြစ်သော်လည်း မတတ်နိုင်ကုန်။
ထိုအခါမြွေ ထန်းပင်ပေါ် တက်သွားသည်ဟု အလန့်တကြားဟစ်အော်၍ ပြောကြကုန်၏။
ထန်းပင်ပေါ်ကသူလည်းကြောက်လန့်လျက် ပြင်းစွာအော်၏။
ထိုအခါ အောက်၌နေသောသူတို့သည် အကြံရကာ ခိုင်ခံ့သောအဝတ်တစ်ထည်ကိုယူ၍ ထောင့်လေးထောင့်မှ လေးယောက် မြဲမြဲဆွဲကိုင်လျက် အဝတ်ပေါ်သို့ခုန်ချလော့ဟု ပြောကုန်၏။
ထန်းတက်သောသူသည် ခုန်ချလတ်သော် အဝတ်၏အလယ်တည့်တည့်၌ ကျလေ၏။
အဝတ်လေးထောင့်မှ ဆွဲကိုင်သူတို့သည် ကျလာသောအဟုန်ကိုမတားမြစ်နိုင်သဖြင့် အချင်းချင်းခေါင်းချင်းရိုက်ကာ ဦးခေါင်းကွဲ၍ သေကြရကုန်၏။
ဤသို့သေကြရခြင်းလည်း ကိုယ့်အမှုကိုယ်ပင်ပြုကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မြူးထူးမိသောဆိတ်ဝတ္ထု မိမိကြမ္မာ တွေ့ကြုံရာ“ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဆိတ်သူခိုးတို့သည် နေ့အခါဆိတ်ကိုသတ်၍စားမည်ဟုကြံစည်ကာ ညအခါ မမြည်နိုင်အောင် နှုတ်သီးကိုစည်းလျက် ခိုးယူပြီးလျှင် ဝါးခြုံတစ်ခု၌ ချည်ထားကုန်၏။
မိုးသောက်အခါ သတ်၍စားမည်ဟု သွားကြရာ လက်နက်ကိုယူရန်မေ့ကြကုန်၏။
ဆိတ်ကိုသတ်မည်ဟု လက်နက်ကိုမေးသောအခါ တစ်ယောက်သောသူမျှ မပါခဲ့၍ လက်နက်မပါဘဲအသားကိုမစားနိုင်ဟု ပြောဆိုကာ “ဆိတ်ကား ကုသိုလ်ကောင်းသည် လွှတ်ကြအံ့”ဟု တိုင်ပင်၍ ဆိတ်ကိုလွှတ်လိုက်ကုန်၏။
ထိုအခါ ကျူထရံသည် တစ်ယောက်သည် တောသို့အမြဲလာသဖြင့် လက်နက်ကို ဝါးရုံပင်ကြား၌ထားခဲ့၏။
ဆိတ်လည်းလွှတ်လိုက်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ ဝါးရုံပင်ရင်း၌ ခုန်ပေါက်မြူးထူးကစားလတ်သော် နောက်ခြေတို့နှင့်ကန်မိသဖြင့် လက်နက်သည် ဝါးရုံကြားမှထွက်ကျလေ၏။
သူခိုးတို့သည် လက်နက်ကိုမြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်နက်ကိုယူကာ ဆိတ်ကိုတစ်ဖန်ဖမ်းပြီးလျှင် သတ်၍စားကြကုန်၏။
ဤသို့သေရခြင်းလည်း ဆိတ်အမှုကိုဆိတ်ပင်ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကိန္နရီဝတ္ထု ကိန္နရာဖမ်းလျက် မင်းကိုဆက်“ဆရာ... ဤတွင်မကသေး၊ ကြားဘူးသည်ကား ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် မူဆိုးတစ်ယောက်သည် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ ဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့် လင်မယားဖြစ်သော ကိန္နရာဖိုမတို့ကို ဖမ်းပြီးလျှင် မင်းကြီးအား ဆက်သလေ၏။
မင်းကြီးလည်း မမြင်ဘူးသော ကိန္နရာတို့ကိုမြင်ရလျှင် အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ “အမောင်... ဤကိန္နရာတို့ဂုဏ်ကျေးဇူးကား အဘယ်နည်း”ဟု မေး၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဤကိန္နရာတို့သည် သာယာစွာသီဆိုတတ်ကုန်၏၊ နှစ်သက်ဘွယ်ကတတ်ကုန်၏”ဟု လျှောက်ထား၏။
မင်းကြီးလည်း မူဆိုးအား ဆုလာဘ်များစွာပေး၍ လွှတ်လိုက်၏။
မင်းစေခိုင်းမှု ငြင်းဆန်ပြုမင်းကြီးသည် ကိန္နရာတို့ကို သီဆိုကြကုန်လော့၊ ကကြကုန်လော့ဟု စေခိုင်းလေ၏။
ထိုအခါ ကိန္နရာတို့သည် “ငါတို့သီဆိုကကုန်လတ်သော် အကယ်၍ သဒ္ဒါနှင့်မပြည့်စုံသည်ဖြစ်အံ့၊ သီဆိုပုံမကောင်းဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကုန်လတံ့၊ သတ်သော်လည်း သတ်ကုန်လတံ့၊ စကားများစွာဆိုသူအား မုသာဝါဒဖြစ်၏”ဟု မုသာဝါဒမှကြောက်လန့်ကုန်၍ မင်းကြီးအဖန်ဖန်စေခိုင်းသော်လည်း မသီဆိုကြကုန်၊ မကကြကုန်။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်၍ “ဤကိန္နရာတို့ကား နတ်လည်းမဟုတ်ကုန်၊ တိရစ္ဆာန်မျိုးတို့သာတည်း၊ မူဆိုးကား အကျိုးကိုလို၍ ငါ့ထံဆက်သလာသည်၊ တစ်ကောင်ကိုသတ်၍ ယနေ့ညစာဟင်းချက်ကြကုန်၊ တစ်ကောင်ကိုသတ်၍ နက်ဖြန်နံနက်စာဟင်းချက်ကြကုန်”ဟုအမိန့်ပေးလေ၏။
မင်းကြီးစကားကိုကြားလျှင် ကိန္နရာမ ဆိတ်ဆိတ်နေမှုသည် “မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်ပြီ၊ မချွတ်လျှင် ငါတို့ကိုသတ်လတံ့၊ ယခုအခါ စကားပြောရမည့်အခါတည်း”ဟုကြံစည်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး မကောင်းသဖြင့်အပ်သော စကားတစ်သိန်းတို့သည် ကောင်းစွာဆိုအပ်သော စကားတစ်လုံး၏... ဆယ့်ခြောက်စိတ်စိတ်၍ တစ်စိတ်မျှမမှီနိုင်ကုန်၊ မကောင်းသောစကားကိုဆိုသည်ရှိသော် ညစ်ညူး၏၊ ထို့ကြောင့် ကိန္နရာတို့သည် ဆိတ်ဆိတ်နေမိပါကုန်၏၊ မိုက်၍ ဆိတ်ဆိတ်နေသည်မဟုတ်ပါကုန်”— ဟု သာယာချေငံစွာ လျှောက်တင်လေ၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ကိန္နရာမကိုနှစ်သက်သည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ကိန္နရာမသည် ငါ့အားစကားပြောဆိုဘိ၏၊ ထိုကိန္နရာမကိုလွှတ်ကြကုန်၊ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ပို့ကြကုန်၊ ကိန္နရာဖိုကိုကား စဖိုသည်အားပေး၍ နံနက်စာချက်စေကုန်”— ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
ကိန္နရာဖိုကား မင်းလျှောက်ထားမင်းကြီး၏စကားကိုကြားလျှင် ကိန္နရာဖိုသည် “စကားမပြောလျှင် ငါ့ကိုသတ်လတံ့၊ မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်၏၊ မချွတ်လျှင် ငါ့ကိုသတ်လတံ့၊ ယခုအခါ ငါစကားပြောမည်”ဟု ကြံစည်လျက်- “မြတ်သောမင်းကြီး... အခြေလေးချောင်းရှိသော သားတို့သည် မိုးလျှင် ကိုးကွယ်ရာရှိကုန်၏၊ လူသတ္တဝါတို့သည် ကျွဲနွားစသော သားတို့လျှင် မှီခိုရာရှိကုန်၏၊ သင်မင်းကြီးသည်အကျွန်ုပ်၏ကိုးကွယ်ရာဖြစ်တော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိန္နရီမ၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်ပါ၏၊ နှစ်ယောက်သောအကျွန်ုပ်တို့တွင်တစ်ယောက်ယောက်သေသည်ကိုသိ၍ သေခြင်းမှလွတ်သောသူသည် ဟိမဝန္တာတောင်သို့သွားရာ၏”ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင်— အလိုမကျ ကဲ့ရဲ့ကြ“မြတ်သောမင်းကြီး စကားမပြောလိုသောကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေသည်မဟုတ်ပါ၊ စင်စစ်ကား စကားများခြင်း၌ အပြစ်ကိုမြင်၍ ဆိတ်ဆိတ်နေပါသည်”ဟုလျှောက်ထားပြန်၍— “မြတ်သောမင်းကြီး... စင်စစ်ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို အလွယ်နှင့်လွတ်ကင်းအောင် မရှောင်ကြဉ်နိုင်ပါ၊ အထူးထူးသောအလိုဆန္ဒရှိသောသူတို့ မှီဝဲအပ်သောသူတို့တွင် သီလစသောဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့် တစ်ယောက်ကား အချီးမွမ်းခံရ၏၊ တစ်ယောက်ကား အကဲ့ရဲ့ခံရ၏၊ အလုံးစုံသောသူတို့သည် လွန်ကဲသောစိတ်ရှိကုန်၏၊ စိတ်အလိုသည် ဆန်းကြယ်စွာဖြစ်လတ်သော် အလုံးစုံသောသူတို့သည် အသီးအသီးစိတ်ရှိကုန်၏၊ လောက၌အဘယ်သူအား စိတ်အလိုရှိတိုင်းဖြစ်နိုင်မည်နည်း”ဟုလျှောက်ထားပြန်၏။
မင်းကြီးသဘောကျ ဘေးလွှတ်ရထိုအခါ မင်းကြီးသည် “ကိန္နရာဖိုကား မှန်သောစကားကိုဆိုပေ၏၊ အလွန်ပညာရှိပေ၏”ဟုဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ- “အချင်းတို့... ကိန္နရာဖိုကား စကားမပြောလို၍ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီ၊ ယခုအခါ သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် စကားပြောဆိုခဲ့၏၊ ယခုအခါချမ်းသာစွာ အနာရောဂါကင်းလျက် သေဘေးမှလွတ်ခဲ့၏၊ သို့အတွက်လူတို့အား သင့်သောအခါ၌ မှန်ကန်စွာဆိုသောစကားသာလျှင် အကျိုးစီးပွားကိုဆောင်ပေ၏”— ဟုချီးကျူးပြောဆိုပြီးလျှင် ကိန္နရာဖို ကိန္နရာမတို့အား အသက်ဘေးမှချမ်းသာပေးပြီးလျှင် မူဆိုးကိုခေါ်စေ၍ မူဆိုးကိုဖမ်းယူခဲ့ရာအရပ်၌လွှတ်ချေဟု စေခိုင်းလေ၏။
နှုတ်မလုံခြုံ ကျိုးပျက်ပုံထို့နောက် တက္ကာရိယလုလင်သည် “ဆရာ... နှုတ်စောင့်အပ်သည်၊ ဆိုခွင့်ရောက်သောအခါ ဆိုအပ်သည်”ဟု ထုံးသက်သေတို့ကိုညွှန်ပြပြီးလျှင်– “ဆရာမကြောက်လင့်၊ ဆရာအား အသက်ကိုပေးမည်”ဟု ပြောဆိုကာ သက်သာရာကိုရစေ၍ ယနေ့နက္ခတ်နှင့်မယှဉ်သေးဆို၍ ထိုနေ့ကိုလွန်စေပြီးလျှင် ညသန်းခေါင်ယံဝယ် ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုယူစေ၍ “ဆရာ... အမှတ်မရှိသောအရပ်သို့သွား၍ အသက်မွေးချေလော့”ဟု မှာထားပြီးလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူကိုမသိစေဘဲလွှတ်လိုက်၏။
ဆိတ်သားဖြင့် ဗလိနတ်စာပြုကာ တံခါးတိုင်ကိုတည်လေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါနှုတ်မစောင့်သော ပုရောဟိတ်သည်-ယခုအခါ ကောကာလိက။
တက္ကာရိယလုလင်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) စကားစကား၊ ပြောပါများ၊ အမှားပါတတ်သည်။
(၂) ချိန်ခါမတန်၊ ပြောမိပြန်၊ ဧကန်ဘေးရောက်သည်။
(၃) အချိန်ရောက်မှ၊ ပြောဆိုက၊ ဘေးမှလွတ်ကင်းသည်။
(၄) ကျိုးမပြီးခင်၊ နှုတ်စောင့်လျှင်၊ အောင်မြင်ပြီးစီးမည်။
(၅) ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး၊ သုံးပါးလုံး၊ စောင့်သုံးသင့်လှသည်။
တက္ကာရိယဇာတ် ပြီး၏။
'''တေရသကနိပါတ် -၄၈၂-ရုရုမိဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကျေးဇူးမသိမှု အကြောင်းပြုနတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သူဌေးသားရူး အပျော်ကြူးလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ကုဋေရှစ်ဆယ်ကြွယ်ဝသောသူဌေးတစ်ယောက်သည် သားတစ်ယောက်ကိုရသည်ရှိသော် ထိုသားအား မဟာဇနကဟူသောအမည်ကိုမှည့်ကုန်၏။
အဘသူဌေးသည် သားအား ပင်ပန်းမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် အတတ်ပညာတို့ကိုမသင်ကြားစေ။
ထိုသူဌေးသားသည် ကခြင်း၊ သီခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်း၊ စားခြင်းသောက်ခြင်းမှတပါး မည်သည့်အမှုကိစ္စကိုမျှမသိ။
အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် သင့်လျော်သောသတို့သမီးတစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပြီးလျှင် အမိအဘတို့သည် သေလွန်ကြကုန်၏။
ကြွေးရှင်ခေါ်ငင် ပရိယာယ်ဆင်ထိုသူဌေးသားသည် မိဘတို့သေလွန်လတ်သော် အတတ်ပညာ ဗဟုသုတမရှိသဖြင့် မိန်းမကြူးသောသူ၊ သေသောက်ကြူးသောသူ၊ ကြွေအန်ကြူးသောသူ စသောလူဆိုးလူမိုက်တို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ၍ အပျော်အပါးတို့ကိုလိုက်စားခဲ့ရာ မကြာမီဥစ္စာတို့သည် ကုန်ဆုံးပျက်စီးကုန်၏။
ထိုအခါ ကြွေးမြီကိုယူ၍သုံး၏။
မပေးမဆပ်နိုင်သဖြင့် မြီရှင်တို့သည်တောင်းကုန်၏။
ထိုအခါသူဌေးသားသည် “ငါကား လူ့ပြည်၌အသက်ရှည်သဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ငါသည် တစ်ဘဝတည်း၌ အဖြစ်အမျိုးမျိုးပြောင်းခဲ့ရ၏၊ သေရခြင်းသာမြတ်၏”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မြီရှင်တို့အား “သင်တို့မြီစာရင်းကိုယူခဲ့ကြကုန်၊ ဂင်္ဂါနား၌ ငါတို့မိဘမြှုပ်နှံထားမသာဥစ္စာရှိသည်”ဟုပြောလျှင် မြီရှင်တို့သည် စာရင်းကိုကိုင်ကာ ဂင်္ဂါမြစ်နားသို့ သူဌေးသားနှင့်အတူ လိုက်ကြကုန်၏။
မြီရှင်ရှေ့တွင် သေပွဲဝင်သူဌေးသားသည် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ရောက်လျှင် ဥစ္စာမြှုပ်ထားသောနေရာကိုညွှန်ကြားသည့်အလား “ငါသေတော့မည်”ဟုပြောဆိုကာ ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ဆင်းလေ၏။
အဟုန်ပြင်းသောရေအယဉ်ဖြင့် မျောလတ်သော် သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် သနားစဘွယ်ဟစ်အော်မည်တမ်းလေ၏။
ထိုအခိုက် ဘုရားလောင်းဆတ်မင်းသည် အခြံအရံကိုစွန့်လျက် ဂင်္ဂါမြစ်ကွေ့ သရက်တောတစ်ခုဝယ် ဥပုသ်စောင့်သုံးကာနေ၏။
ညဥ့်သန်းခေါင်ယံ၌ သနားစဘွယ်ငိုကြွေးသော သူဌေးသားအသံကိုကြားလျှင် အလွန်သနားသဖြင့် အသက်ကိုပေးမည်ဟု နေရာမှထပြီးလျှင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့သွား၍ “အိုယောက်ျား... မကြောက်လင့်၊ သင့်အား အသက်ကို ငါပေးမည်”ဟု သက်သာရာကိုရစေလျက် ရေအယဉ်ကိုဖြတ်ကူး၍ ကျောကုန်းပေါ်သို့တင်ပြီးလျှင် ဆယ်ယူကာ မိမိနေရာ၌ထား၍ သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကိုကျွေး၏။
ဆတ်မင်းကယ်မ ချမ်းသာရနှစ်ရက်သုံးရက်ရှိ၍အားပြည့်လာသောအခါ ဆတ်မင်းသည် “အိုယောက်ျား... သင့်အား လူတို့လမ်းခရီးသို့ပို့မည်၊ ချမ်းသာစွာသွားရလတံ့၊ စင်စစ်အားဖြင့် ဤအရပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု ဥစ္စာကိုလိုချင်သဖြင့် မင်းအမတ်စသည်တို့ကိုမပြောကြားပါလင့်”ဟုမှာထား၍ဝန်ခံစေပြီးလျှင် ကျောကုန်း၌တင်ဆောင်ကာတောကိုလွန်စေ၍ ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားသောလမ်းခရီး၌ ချပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ပြန်ခဲ့၏။
သူဌေးသားလည်း ဗာရာဏသီပြည်သို့ဝင်သည်ရှိသော် ထိုနေ့မှာပင် ဗာရာဏသီမင်း၏ ခေမာမည်သောမိဖုရားကြီးသည် မိုးသောက်ထခါဦးတွင် ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းသည် မိမိအား တရားဟောသည်ကိုအိပ်မက်မြင်မက်လေ၏။
ဆတ်မင်းတရားကို နာကြားလိုထိုအခါမိဖုရားကြီးသည်မင်းကြီးထံကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းကိုမြင်လိုပါ၏၊ ထိုဆတ်မင်း၏တရားကိုလည်းနာလိုပါ၏၊ အကယ်၍မရခဲ့သော် အကျွန်ုပ်အသက်မရှင်ပြီ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးကိုနှစ်သိမ့်စေ၍ “လူ့ပြည်၌ရှိခဲ့ပါမူရမည်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ပုဏ္ဏားတို့ကိုခေါ်စေ၍ “ပုဏ္ဏားတို့... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်ရှိသလော”ဟုမေးရာ “ရှိပါသည်”ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
ထိုအခါမင်းကြီးသည် ဆင်ကိုတန်ဆာဆင်စေ၍ ကျောကုန်း၌ ရွှေပန်းတောင်းတွင် အသပြာထောင်ထုပ်ကိုတင်စေ၍ အမတ်တစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီးလျှင် မင်းကြီး၏အမိန့်တော်ဖြင့် တစ်မြို့လုံးလှည့်လည်လျက် မောင်းကြော်စေ၏။
အမတ်လည်း အမိန့်တော်အတိုင်း– “အချင်းတို့... ငါ့အားရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဆတ်မင်းကို ပြောကြားနိုင်သူကို ရွှေပန်းတောင်းနှင့်တကွ ဆင်ကို၎င်း၊ အသပြာတစ်ထောင်ကို၎င်း၊ ရွာဆုကို၎င်း၊ တန်ဆာဆင်အပ်သောမိန်းမတို့ကို၎င်း ပေးမည်”ဟု မောင်းကြော်လေ၏။
မောင်းကြော်သံကိုကြားလျှင် သူဌေးသားသည် အမတ်ထံသွား၍ “ရွှေအဆင်းရှိသော ဆတ်မင်းကို ကျွန်ုပ်ကြားလျှောက်ပါမည်၊ မင်းကြီးထံပို့ပါ”ဟုပြောကြားလေ၏။
ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှား သူယုတ်များအမတ်လည်း ထိုယောက်ျားကို မင်းကြီးထံပို့လေ၏။
မင်းကြီးလည်း “အို-ယောက်ျား... ရွှေအဆင်းရှိသောဆတ်မင်းကို ပြနိုင်ပါသလော”ဟု မေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး... မှန်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်အား ဥစ္စာစည်းစိမ်ကို ပေးတော်မူပါ၊ ပြနိုင်ပါသည်”ဟု ကြားလျှောက်လေ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် ကျေးဇူးမသိသော အဆွေခင်ပွန်းဖျက်အား အလွန်အားရနှစ်သက်တော်မူသည်ဖြစ်၍ “အို-ယောက်ျား... အဘယ်အရပ်၌နေသနည်း”ဟု တစ်ဖန်မေးပြန်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ဤမည်သောအရပ်၌နေပါသည်”ဟု ပြောသောအခါ မင်းကြီးသည် သူဌေးသားကို ခရီးလမ်းညွှန်ပြကာ စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ ဆတ်မင်းကိုဖမ်းနိုင်ရန် သွားလေ၏။
သူဌေးသားလည်း ဆတ်မင်းနေရာသို့ နီးကပ်လတ်သော်- “မြတ်သောမင်းကြီး... ထိုတောအုပ်၌ သရက်ပင် အင်ကြင်းပင်တို့သည် ပွင့်ကုန်၏၊ ပိုးဖလံအဆင်းနှင့်တူသော မြက်နီတို့သည် ဖုံးလွှမ်းအပ်၏၊ ထိုတောအုပ်၌ ဆတ်မင်းသည်နေပါ၏”ဟု လက်ကိုဆန့်ကာ ညွှန်ကြားပြောပြလေ၏။
ဆတ်မင်းနေရာ ဝိုင်းဝန်းကာမင်းကြီးသည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို လက်နက်စွဲကိုင်စေလျက် “ဝိုင်းကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့လည်း ငြာသံပေး၍ ဝိုင်းကြကုန်၏။
ထိုအခါဆတ်မင်းသည် တခဲနက်သောလူသံကိုကြားလျှင် “လူသံကား များ၏၊ သူယုတ်မာမှဖြစ်သောဘေးတည်း၊ ထ၍ပရိသတ်ကိုကြည့်လတ်သော် ထူထပ်လှ၏၊ မင်းကြီးနေရာ၌ကား အလွန်နည်း၏၊ ထိုနေရာဘက်သို့ပြေးမှချမ်းသာရာရပေမည်”ဟု ကြံစည်ကာ မင်းထံရှေ့ရှုပြေး၏။
မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်းလာသည်ကိုမြင်၍ “ဤဆတ်မင်းသည် လန့်၍ပြေးမူကားပစ်၍ အားနည်းအောင်ပြုလျက် ဖမ်းယူမည်”ဟု လေးကိုတင်ကာ အသင့်စောင့်လင့်၏။
ဆတ်မင်းမပြေး မင်းကိုမေးဆတ်မင်းလည်း လေးကိုအသင့်ပြင်ကာ စောင့်နေသော မင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မနီးမဝေးအရပ်မှာပင်ရပ်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး... ဆိုင်းငံ့တော်မူပါဦးလော့၊ ရထားစီးချင်း မင်းတကာတို့ထက်မြတ်သော မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်ကိုမပစ်ပါလင့်၊ ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား အဘယ်သူပြောကြားပါသနည်း”— ဟု ချိုသာသောစကားဖြင့် လှမ်း၍မေးလင့်၏။
မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်း၏ချိုသာသောစကားကိုကြားရလျှင် လေးကိုချကာ ရိုသေစွာရပ်၏။
ဆတ်မင်းလည်း လျောက်ပတ်သောအရပ်၌ရပ်၏။
လူအများလည်း လက်နက်ကိုချပြီးလျှင် လာလတ်၍ မင်းကြီးကိုခြံရံကုန်၏။
သူယုတ်ကယ်လေ့ ဘေးနှင့်တွေ့ထိုခဏ၌ ဆတ်မင်းသည် မင်းကြီးအား သာယာစွာအသံကိုပြု၍ မေးကြားလိုသဖြင့်— မင်းကြီးအား ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှားသူကို လူဘာသာဖြင့် ညွှန်ပြပြောဆိုနေသော ဆတ်မင်းပုံ “မြတ်သောမင်းကြီး ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား... ဘယ်သူပြောပါသနည်း”— ဟု မေးမြန်း၏။
ထိုမေးသောခဏ၌ သူဌေးသားယုတ်သည် အတန်ငယ်နောက်သို့ဆုတ်၍နေ၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည်— “အဆွေဆတ်မင်း... အကျင့်ယုတ်မာသောသူကား မနီးမဝေးအရပ်၌ တည်ရှိပါ၏၊ ဤအရပ်ဆတ်မင်းရှိသည်ကို ထိုသူယုတ်သည်ပင် ပြောကြားပါ၏”— ဟု သူဌေးသားယုတ်ကို ပြလေ၏။
ဆတ်မင်းသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် အဆွေခင်ပွန်းပြစ်မှားသောသူယုတ်မာကိုကဲ့ရဲ့၍– “မြတ်သောမင်းကြီး... ဤလောက၌ အချို့သောပညာရှိတို့သည် ထင်းတုံးကိုဆယ်တင်ခြင်းကား မြတ်သေး၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကို ပြစ်မှားသောသူယုတ်ကိုကယ်တင်ခြင်းကား မမြတ်သည်သာတည်း-ဟု ရှေးပညာရှိတို့သည် အမှန်ကိုဆိုကြကုန်သတတ်”— ဟု ပြောကြားလေ၏။
သူယုတ်ကယ်မိ ကျိုးယုတ်ဘိမင်းကြီးသည် သူယုတ်တို့၏အခြင်းအရာများကို ဆတ်မင်းပြောဆိုသောစကားကိုကြားရသဖြင့်– “အဆွေဆတ်မင်း... အသို့နည်း၊ သင်သည် သားတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် ငှက်တို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် လူတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ လူဘာသာဖြင့်ပြောဆိုသော သင်ဆတ်မင်း၏စကားကိုကြားရ၍ များစွာကြောက်မက်ဘွယ်ကို ရသကဲ့သို့ ထင်ပါ၏”_ ဟု မေးမြန်းပြန်၏။
ထိုအခါ ဆတ်မင်းသည်– “မြတ်သောမင်းကြီး ရေများစွာရှိ၍ လျင်မြန်သော မြစ်ရေအယဉ်ဖြင့် မျောလာသောသူကို ကယ်တင်မိပါ၏၊ သို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်အား ဘေးရောက်လာပါ၏၊ သူတော်မဟုတ် သူယုတ်တို့နှင့် ပေါင်းဘော်ရခြင်းသည် စင်စစ်ဆင်းရဲလှပါ၏”ဟု အကျိုးအကြောင်းကို ပြန်ပြောင်း၍ ပြောကြားလေ၏။
သူမိုက် ပြုကျင့် မလုပ်သင့်ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ဆတ်မင်းပြောကြားသောစကားကိုကြား၍ အလွန်အမျက်ထွက်သည်ဖြစ်၍– “အဆွေဆတ်မင်း... ပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကိုမသိ၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှား၏၊ မပြုအပ်သည်ကိုပြုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသူယုတ်မာကို အကျွန်ုပ်သတ်ပစ်မည်၊ ကိုယ်ကိုဖောက်ထွင်းနိုင်၍ မြှားလွှာလေးခုရှိသောမြှားဖြင့် ရင်ဝကိုပစ်သတ်မည်”— ဟု ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလေ၏။
ဆတ်မင်းသည် သူယုတ်မာဖြစ်သော်လည်း “ငါ့ကိုမှီ၍ မပျက်စီးစေပါလင့်”ဟု ကြံစည်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး— သူမိုက်အား၎င်း၊ ပညာရှိအား၎င်း သတ်ခြင်းကို စင်စစ်သူတော်ကောင်းတို့မချီးမွမ်းပါကုန်၊ သူယုတ်မာသည် အလိုအတိုင်း အိမ်သို့သွားပါစေ၊ ထိုသူယုတ်မာအား သင်မင်းကြီးပေးမည်ဟု ပြောဆိုထားသောစည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပေးပါ၊ အကျွန်ုပ်လည်း သင်မင်းကြီးအလိုသို့လိုက်ပါမည်”— ဟု အကြောင်းအကျိုးပြကာ မသတ်ရန်တောင်းပန်၏။
လူတို့သဘောနက် အသိခက်မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်း၏အဆုံးမပေးသောတရားစကားကို အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍– “အဆွေဆတ်မင်း... သင်ကား စင်စစ်သူတော်ကောင်းတို့တွင် တစ်ယောက်အပါအဝင်ဖြစ်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှားသော အားနည်းလှသော ဤသူယုတ်မာသည် အလိုရှိတိုင်း အိမ်သို့သွားပါစေတော့၊ ထိုသူအားလည်း ပေးမည်ဟု ဝန်ခံထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပေးပါမည်၊ ဆတ်မင်းအားလည်း ရွာဆုကိုပေးပါမည်”— ဟု ဆတ်မင်းအား ချီးကျူး၍ သူဌေးသားလည်းချမ်းသာပေးတော်မူ၏။
ထိုအခါ ဆတ်မင်းသည်– “မြတ်သောမင်းကြီး... မြေခွေးနှင့် ငှက်တို့မြည်သံကို သိလွယ်ပါ၏၊ ထိုထက် လူတို့ပြောဆိုသောစကားသည် သိနိုင်ခဲပါ၏။
ရှေးအခါ ကောင်းသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဤသူကား ငါ၏ဆွေမျိုး၊ ဤသူကား ငါနှင့်ချစ်ခင်သူ၊ ဤသူကား ငါ့၏အဆွေခင်ပွန်းဟု စင်စစ်အောက်မေ့နိုင်ပါ၏၊ ထိုသူသည်ပင်လျှင် နောက်အခါ၌ ရန်သူဖြစ်တတ်ပါ၏”— ဟု ပြောဆိုကာ မင်းကြီး၏သဘောထားကို သိရအောင်စုံစမ်းပြန်၏။
ဆတ်မင်းဆုံးမ တရားပြထိုအခါ မင်းကြီးသည် “အဆွေ... ဤသို့မအောက်မေ့ပါလင့်၊ ယုံကြည်ပါ၊ ငါသည် မင်းအဖြစ်ကိုသော်လည်း စွန့်ရာ၏၊ သင့်အားပေးသောဆုကို မစွန့်ရာ”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဆုကိုပေးတော်မူ၏။
ဆတ်မင်းလည်း ဆုကိုယူသည်ရှိသော် မိမိကိုယ်ကိုအစပြု၍ အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့အား ဘေးမဲ့ပေးခြင်းဆုကိုယူ၏။
မင်းကြီးလည်း ပေးတော်မူ၏။
ဆတ်မင်းကို မြို့တော်သို့ဆောင်ယူကာ မိဖုရားကြီးအား တရားဟောစေ၏။
ဆတ်မင်းသည် မိဖုရားကြီးမှစ၍ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို တရားဟောပြီးလျှင် တောသို့ပြန်၍ ဆတ်အပေါင်းခြံရံကာနေ၏။
မင်းကြီးသည် သားငှက်မှစ၍ အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့အား ဘေးမဲ့ပေးတော်မူကြောင်းကို တစ်မြို့လုံးစည်လည်စေ၏။
ထိုနေ့မှစ၍ တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် သတ္တဝါတို့အား သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုမပြုဝံ့ကြကုန်။
တရားညီညာ ချမ်းသာစွာထိုအခါ သားငှက်တို့သည် လူတို့ကောက်ကိုစားသည်ရှိသော် မတားမြစ်ဝံ့ကြသဖြင့် မင်းရင်ပြင်၌ ကြွေးကြော်ကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း ပြည်သူတို့ကြွေးကြော်သံကိုကြားလျှင်– “အမောင်တို့... စင်စစ်ဇနပုဒ်မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ တစ်တိုင်းလုံးပျက်စီးသည်ဖြစ်စေ၊ သားငှက်တို့အား ဘေးမဲ့ပေးပြီးလျက် ငါသည် အဆွေဆတ်မင်းအား မပြစ်မှားတော့ပြီ၊ အဆွေဆတ်မင်းအား ဆုကိုပေးပြီး၍ ချွတ်လွဲသောစကားကိုမဆိုတော့ပြီ” – ဟု လူတို့ကိုပြောကြားလိုက်၏။
လူတို့လည်း မင်းကြီးကိုမလျှောက်ထားဝံ့တော့သဖြင့် သွားကြကုန်၏။
ထိုစကားသည် ပျံ့နှံ့၍ ဆတ်မင်းကြားလျှင် သားအပေါင်းကိုစည်းဝေးစေ၍ “လူတို့ကောက်ကိုမစားကြလင့်”ဟု ဆုံးမပြီးလျှင် လူတို့အားလည်း မိမိတို့လယ်ယာတို့၌ သစ်ခက်အမှတ်အသားကိုပြုလုပ်ကြကုန်ဟု ကြွေးကြော်စေ၏။
လူတို့လည်း ဆတ်မင်းဆိုသောအတိုင်း သစ်ခက်အမှတ်အသားကိုပြုကုန်၏။
သားငှက်တို့လည်း သစ်ခက်အမှတ်အသားဖြင့် လူတို့၏ကောက်ကို ယနေ့တိုင်အောင်မစားကြကုန်။
[မှတ်ချက်—ယခုအခါ သစ္စာမရှိသောခေတ်ဖြစ်၍ သစ်ခက်အမှတ်အသားပြုသော်လည်း စားကြကုန်၏။
] --- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်-အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ သူဌေးသားသည်-ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
မင်းကြီးသည်-အာနန္ဒာ။
ဆတ်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) သူ၏ကျေးဇူး၊ မထိမ်မြူး၊ အထူးဆပ်သင့်သည်။
(၂) ကျေးဇူးဖျက်ချေ၊ သူယုတ်တွေ၊ မသွေပျက်စီးမည်။
(၃) အဆွေပြစ်မှား၊ သူယုတ်ကား၊ လားလိမ့်ပါယ်လေးမည်။
ရုရုမိဂဇာတ် ပြီး၏။
'''တေရသကနိပါတ် - ၄၈၃။
သရဘမိဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တာဝတိံသာကြွ တရားပြနတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ဟောဝေတော်မူ၏။
ချွဲ၍ပြဦးအံ့- မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ကဏ္ဍမ္ဗမည်သော သရက်ပင်ရင်း၌ တိတ္ထိတို့ကို နှိမ်နင်းရန် တန်ခိုးပြာဋိဟာပြပြီးလျှင် တာဝတိံသာသို့ ကြွတော်မူ၍ ပင်လယ်ကသစ်ပင်ရင်း၌ ဝါကပ်တော်မူ၏။
ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး အဘိဓမ္မာတရားတော်ကို ဟောတော်မူ၏။
အကျဉ်းဟောမှု အကြောင်းပြုသီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ ပဝါရဏာပြုပြီးသောအခါ သင်္ကဿနဂိုရ်ပြည်တံခါးသို့ နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းခြံရံလျက် ဆင်းသက်တော်မူ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရှင်သာရိပုတ္တရာပညာဉာဏ်ကြီးကြောင်းကို ပြတော်မူလိုသဖြင့် ရှင်သာရိပုတ္တရာအား ဘုရားအရာဖြင့် အာဂမပဋိပဒါပြဿနာကို မေးတော်မူ၏။
ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုတော်မူ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ရှင်သာရိပုတ္တရာပညာကြီးကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... သာရိပုတ္တရာသည် ယခုအခါသာလျှင် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်းဖြေဆိုဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု သူ့တာငါ့တာ တောလိုက်ရာလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သမင်ဆီးဆောက်မျိုး၌ဖြစ်၍ တော၌နေ၏။
မင်းကြီးသည် သမင်သားစားကြူး၏၊ အားအစွမ်းနှင့်ပြည့်စုံ၏၊ တစ်ပါးသောသူကို လူဟူ၍ပင်အမှတ်မထား။
မင်းကြီးသည် တစ်နေ့သ၌ အမတ်တို့နှင့်တကွတောသို့သွား၏။
အကြင်သူ၏တာမှ သမင်ထွက်၏၊ ထိုသူအား မင်းဒဏ်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုကာ အသီးအသီးတာဝေ၍ တောကိုဝန်းရံကာစောင့်ကြကုန်၏။
တောခြုံတို့ကိုပုတ်ခတ်၍ သမင်ကိုခြောက်လှန့်ကြကုန်၏။
သမင်ဆီးဆောက်သည်ထ၍ ချီကိုပတ်ပတ်လည်ကာ ပြေးထွက်ရာလမ်းပေါက်ကိုကြည့်လတ်သော် အခြားအရပ်တို့မှ လေးချင်းယှက်ကာ စောင့်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ကေသရာဇာခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ မင်းကြီးတာဘက်သို့ ရှေးရှုသွား၏။
မင်းကြီးသည် မြှားကိုတင်၍ပစ်၏။
သမင်ဆီးဆောက်တို့မည်သည်ကား လှည့်ပတ်ခြင်း၌ အလွန်လိမ်မာကုန်၏။
မြှားတည့်တည့်လာလျှင် အဟုန်ယုတ်စေ၍တည်ကုန်၏။
နောက်မှလာလျှင် လျင်စွာပြေးကုန်၏။
အထက်မှလာလျှင် ကျောကိုညွတ်ကုန်၏။
နံပါးမှလာလျှင် အတန်ငယ်ဘဲကုန်၏။
ဝမ်းအနီးလာလျှင် ပြန်၍လည်းကုန်၏။
မြှားလွန်လျှင် လေကိုဖြတ်သော ဝလာဟကနတ်မြင်းကဲ့သို့ လျင်စွာပြေးကုန်၏။
မင်းကြီးတာဘက် သမင်ထွက်မင်းကြီးသည် သမင်ဆီးဆောက် ပြန်၍ လည်းသည်ကိုမြင်လျှင်– “မြှားမှန်ပြီ”ဟု အော်ဟစ်၏။
သမင်ဆီးဆောက်သည် ထ၍လျင်မြန်စွာပြေး၏။
အမတ်တို့သည် သမင်ဆီးဆောက်ပြေးသည်ကိုမြင်လျှင် တပေါင်းထည်းစုဝေးကာ မေးကြကုန်၏၊ “သမင်ဘယ်သူ့တာကပြေးသနည်း။
မင်းကြီးတာကပြေးသည်”၊ ထိုအခါမင်းကြီးသည် “သမင်ကိုငါ့မြားမှန်ပြီ”၊ “ငါတို့မင်းကြီးမြှားသည် အဘယ်ကိုမှန်သနည်း။
လွဲသည်၊ မြေကြီးကိုမှန်သည်”ဟု ပြက်ရယ်ပြုကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် “အမတ်တို့သည် ငါ့ကိုပြက်ရယ်ပြုကြကုန်၏၊ ငါ၏ပမာဏကိုမသိကြကုန်”ဟု ကြံစည်၍ အဝတ်ကိုမြဲစွာဝတ်ပြီးလျှင် သန်လျက်ကိုကိုင်ကာ သမင်ဆီးဆောက်ကို အတင်းလိုက်လေ၏။
ဒေါဓာန်လွန်ထ ထူးတွင်းကျသမင်မင်းလည်း အတင်းပြေးကာ တောသို့ဝင်၏။
မင်းကြီးလည်း တောသို့ဝင်၍လိုက်၏။
လမ်း၌အတောင်ခြောက်ဆယ်မျှရှိသော သစ်မြစ်ဆွေး ထူးတွင်းကြီးရှိရာ အတောင်သုံးဆယ်မျှ ရေပြည့်နေ၏။
ထိုတွင်းကြီးဝယ် မြက်သစ်ရွက်တို့အုပ်ဖုံးလျက်ရှိ၏။
သမင်မင်းကားရေနံ့ရ၍ ထူးတွင်းရှိမှန်းသိသဖြင့် အတန်ငယ်လွှဲ၍သွား၏။
မင်းကြီးကား ဖြောင့်ဖြောင့်သွားရာ ထိုထူးတွင်းကြီးထဲသို့ကျလေ၏။
သမင်မင်းသည် ခြေသံကိုမကြားရသဖြင့် နောက်သို့ပြန်၍ကြည့်ရာ မင်းကြီးကိုမမြင်လျှင် ထူးတွင်းကြီးထဲသို့မုချကျလိမ့်မည်ဟုသိ၍ နောက်သို့ပြန်လာပြီးလျှင် ကြည့်ပြန်ရာ မထောက်မှီသောရေထဲ၌ ဆင်းရဲစွာကူးနေသောမင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မင်းကြီးပြုသောအပြစ်ကို နှလုံးမသွင်းဘဲ အလွန်သနားကျင်နာလှသဖြင့် “ငါရှိစဉ်မပျက်စီးပါစေလင့်”ဟု ကြံစည်လျက် တွင်းနခမ်း၌ရပ်လျက်– သမင်မင်းကယ် ကျေးဇူးကြွယ်“မြတ်သောမင်းကြီး... မကြောက်လင့်၊ အကျွန်ုပ်ဆယ်တင်မည်”ဟု ပြောကာ အတောင်ခြောက်ဆယ်ရှိသော ထူးတွင်းမှ မင်းကြီးကိုဆယ်တင်ယူ၍ ကျောကုန်း၌တင်လျက် တောမှထွက်ပြီးလျှင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့နှင့်မနီးမဝေးသောအရပ်၌ထား၏။
မင်းကြီးအား တရားနှင့်အညီမင်းပြုရန် အဆုံးအမပေး၍ ငါးပါးသီလ၌တည်စေ၏။
မင်းကြီးလည်းသမင်မင်းနှင့်မခွဲနိုင်သဖြင့်သမင်မင်းအား “ဗာရာဏသီပြည်သို့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ထီးနန်းကိုအပ်နှင်းပါမည်၊ မင်းပြုတော်မူပါ”ဟု ဖိတ်မန်၏။
သမင်မင်းလည်း “အကျွန်ုပ်တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်၊ မင်းမပြုလိုပါ၊ အကျွန်ုပ်ကိုချစ်လျှင် ပေးသောသီလကိုစောင့်ထိန်းပါ၊ တရားနှင့်အညီမင်းပြုပါ”ဟု အဆုံးအမပေးကာ တောသို့ဝင်၏။
မင်းကြီးလည်း သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် ဗိုလ်ပါစုသို့ရောက်လျှင် ဗိုလ်ပါအပေါင်းခြံရံလျက် မြို့တော်သို့ဝင်ပြီးလျှင် ဤနေ့မှစ၍ တစ်ပြည်လုံးငါးပါးသီလကို စောင့်ထိန်းရမည်ဟု စည်လည်စေ၏။
သမင်မင်းပြုသောကျေးဇူးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှမပြောကြားလေ။
ပညာရှိသဘော မင်းကြီးဟောညအခါချမ်းသာစွာအိပ်ပြီးလျှင် မိုးသောက်ထအခါ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် အိပ်ရာထက်၌ ထက်ဝယ်ဘွဲ့ခွေကာ ပီတိဖြင့်ပြည့်သောစိတ်နှလုံးရှိသည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် တောင့်တခြင်းကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့ပညာရှိသောသူသည် တောင့်တခြင်းကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ ရေမှကြည်းကုန်းသို့ တက်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
ကံပြုသမျှ မပူပန်လှ“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် လုံ့လကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် လုံးလကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ ရေမှကြည်းကုန်းသို့ တက်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် ဆင်းရဲခြင်းသို့ရောက်နေသော်လည်း ချမ်းသာခြင်းသို့ရောက်ရန် တောင့်တခြင်းအာသာကိုမဖြတ်ရာ၊ အမှန်အားဖြင့် အစီးအပွားမရှိဆင်းရဲသောအတွေ့တို့သည်၎င်း၊ အစီးအပွားရှိ၍ချမ်းသာသောအတွေ့တို့သည်၎င်း များကုန်၏၊ မကြံစည်အားမထုတ်သောသူတို့သည် သေခြင်းသို့ရောက်ရကုန်၏”။
“အချင်းတို့... မကြံသော်လည်းဖြစ်တတ်၏၊ ကြံပါသော်လည်းပျက်စီးတတ်၏၊ အမှန်မှာ မိန်းမအား၎င်း၊ ယောက်ျားအား၎င်း စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့သည် ကြံစည်တိုင်းမပြီးကုန်–– ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးနေစဉ် အရုဏ်တက်လေ၏။
ချီးကျူးနိဒါန်း အမြဲစီးဖြန်းပုရောဟိတ်လည်း နံနက်စောစောကလျှင် ချမ်းသာစွာအိပ်ရ၏လောဟု မေးရန်လာရာ မင်းအိမ်တံခါးသို့ရောက်လျှင် ဥဒါန်းကျူးသံကိုကြား၍ ကြံစည်၏။
မင်းကြီးသည် ယမန်နေ့က သမင်တောသို့သွားလိမ့်မည်၊ သမင်ဆီးဆောက်ကိုပစ်လိမ့်မည်၊ နောက်မှူးမတ်တို့ပြက်ရယ်ပြုကြလိမ့်မည်၊ ထို့နောက် သမင်ကိုအတင်းလိုက်ရာ တောင်ခြောက်ဆယ်နက်သော ထူးတွင်းကြီးထဲသို့ကျလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သနား၍ သမင်ဆီးဆောက်က ဆယ်တင်လိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် ဥဒါန်းကျူးယောင်တကားဟု ကြံစည်၏။