kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ရစ်လုံးကလေးများ ပြုလုပ်ပြီးစီးသောအခါ ချည်ပင်ရစ် သောစက်ရှိ ဝင်ရိုးပေါ်တွင် ရစ်လုံးကလေးများကို အူတိုင်ပေါက် မှစွပ်ကာ စက်ဖြင့်လည်စေ၍ အပ်ချည်များကိုရစ်သွင်းပေးလေ သည်။
ချည်ပင်များ ညီညီညာညာ ရစ်ပတ်မိစေရန်လည်း စက်တွင်တပ်ဆင်ထားသော ကိရိယာကလေးတစ်ခုက လိုက်၍ ည|ိပေးလေသည်။
အူတိုင်တွင် ချည်ပင်အပြည့်ရစ်မိသောအခါ လက်ကဲ့သို့သော သတ္တုချောင်းကလေးတစ်ခုက ချည်စကိုဖမ်းဆွဲ ထားလိုက်၍ စက်တွင်ရှိသောဓားကလေးက အူတိုင်ဘီးနှုတ်ခမ်း တွင် ဓားရာပေးလိုက်လေသည်။
ထိုဓားရာကလေးထဲသို့ ပထမ သတ္တုလက်ချောင်းကလေးက ချည်မျှင်ကိုဆွဲတင်ပေးလိုက်၍ ဒုတိယသတ္တုလက်ချောင်းကလေးက ချည်မျှင်ကိုဆွဲည|ပ်ချလိုက် သည်။
ထို့နောက် ချည်မျှင်ကိုဖြတ်၍ အပ်ချည်လုံးကိုထုတ်ယူ ပြီးလျှင် နောက်ရစ်လုံးအလွတ်များကို အပ်ချည်ရစ်ထည့်ပြန်လေ သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်ကား အပ်ချည်ကြိုးများကို သစ်သား လုံးများနှင့်မရစ်ဘဲ ကပ်ထူစက္ကူဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အူတိုင် များတွင် ရစ်ကြလေသည်။
အပ်ချည်ကြိုးများသည် အပျော့စား၊ အမာစားအပြင် ချည်လုံးအကြီးအသေး အစားစားရှိလေရာ နံပါတ်အမှတ်ခြင့် ခွဲခြားထားလေသည်။
နံပါတ်အမှတ်သေးလျှင် ချည်လုံးကြီး၍ နံပါတ်အမှတ်ကြီးလျှင် ချည်လုံးသေးလေရာ ချုပ်ရာတွင် အထည်အကြမ်းအနုကိုလိုက်၍ အပ်ချည်အမျိုး အစားကို ခွဲခြားအသုံးပြုကြရလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၅) ကိုးကား Category:အပ်ချုပ် ပစ္စည်း။
အပ်ချုပ်ပညာ အိမ်ရှင်မအမျိုးသမီးများ တတ်သိနားလည် ထားအပ်သော အိမ်တွင်းမှုသိပ္ပံပညာရပ်များတွင် အပ်ချုပ်ပညာ သည်လည်း အရေးကြီးသော ပညာတစ်ရပ်အဖြစ်ပါဝင်လေ သည်။
အိမ်ထောင်တစ်ခု၌ ချုပ်လုပ်ရ သည့်အဝတ်အထည်များတွင် အဝတ်အစားများသာမက အိပ်ရာ ခင်း၊ ခေါင်းအုံးစွပ်၊ စားပွဲခင်း၊ အခန်းဆီး စသည်တို့လည်း ပါဝင်လေသည်။
အပ်ချုပ်ပညာဆိုရာ၌ စက်ချုပ်၊ လက်ချုပ်ဟူ၍ နှစ်မျိုးနှစ်စားရှိသည်။
တစ်ဆယ့်ကိုးရာစုနှစ်တွင် အပ်ချုပ်စက်များကောင်းမွန် စွာပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍ အဝတ်အထည်များ ချုပ်လုပ်ရာ၌ စက်ဖြင့်တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် ချုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
စက်ဖြင့်ချုပ် ခြင်းသည် လျင်မြန်သဖြင့် အချိန်ကုန် လူပန်းမဖြစ်ချေ။
အပ်ချုပ်စက်တို့သည် ခြေနင်းစက်၊ လက်လှည့်စက်၊ လျှပ်စစ်စက်ဟူ၍ရှိသည်။
လက်လှည့်စက် ထက် ခြေနင်းစက်က အချုပ်ရလွယ်၍ ခြေနင်းစက်ထက် လျှပ်စစ်စက်က အချုပ်ရလွယ်သည်။
ခြေနင်းစက်ဖြင့် ချုပ်တတ် ပါက လက်လှည့်စက်၊ လျှပ်စစ်စက်တို့ဖြင့် ချုပ်တတ်ဖို့မခဲယဉ်း ချေ။
စက်ဖြင့် သာမန်ချုပ်ခြင်းသည် သီချုပ်ချုပ်ခြင်းဖြစ် သည်။
သို့သော် အသီကြီး၊ အသီကလေး စသည်ဖြင့် ချုပ်ရိုး အစိတ်အကျဲ ပြောင်းပေး၍ရသည်။
ယခုအခါ အပ်ချုပ်စက် ဖိ အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲတပ်ဆင်ပေးခြင်းဖြင့် အနားလုံးခြင်း၊ အတွန့် ချုပ်ခြင်း၊ နားပတ်ကြီးတင်ခြင်း၊ မွေ့ယာချုပ်ခြင်းတို့ကိုလွယ်ကူ စွာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
အဝတ်အထည်များကို စက်ဖြင့်ချုပ်ရာတွင် အချိန်ကုန် လူပန်းခြင်းမှ သက်သာသော်လည်း သေသပ်ခိုင်ခန့်ခြင်း၌ လက်ချုပ်ထည်များကိုမမီဟု ယူဆသူတော်တော်များများရှိလေ သည်။
ထို့ပြင်လက်ဖြင့် ချုပ်သောအခါ လူ၏ကိုယ်အချိုးအစား အတိုင်းအထွာနှင့် ကိုက်ညီအောင် သေသပ်စွာချုပ်နိုင်သဖြင့် စက်ဖြင့်မချုပ်မီ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ဖြင့်လိုသလို ချိုးဖိ ချုပ် လုပ်ကြရသည်။
နူးညံ့ပျော့အိသော အထည်အမျိုးအစားများကို လည်း စက်ဖြင့်ချုပ်လုပ်ပါက ပုံမကျပန်းမကျ သပ်သပ်ရပ်ရပ် မရှိလှချေ။
လက်ချုပ်ချုပ်ခြင်းသည် ရှေးနှစ်ပေါင်းထောင်သောင်း များစွာကတည်းက ပေါ်ပေါက်နေသော လက်မှုပညာတစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုထက်တိုင် များစွာတိမ်ကောပြောင်းလဲခြင်း မရှိလှသေးချေ။
လက်ချုပ်ချုပ်ရာတွင် အဝတ်အထည်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် အမျိုးအစားကိုလိုက်၍ ချုပ်ရသောနည်း အမျိုးမျိုးရှိလေသည်။
ယင်းတို့တွင် အသီးကြီးချုပ်၊ အသီကလေးချုပ်၊ အပ်စောင်းချုပ်၊ အပ်ပြန်ပေါက်ချုပ်၊ ဝက်သိုးထိုးချုပ်၊ ငါးရိုးဖော်ချုပ်၊ ကြယ်သီး ပေါက်ချုပ်၊ ရက်၍ဖာခြင်း၊ အစသွင်း၍ဖာထေးခြင်း စသည် တို့မှာ အသုံးများသောအခြေခံ ချုပ်လုပ်နည်းများဖြစ်လေသည်။
ချုပ်လုပ်ရာတွင် အဝတ်အထည်နှင့် အပ်ကိုကိုင်တွယ်ပုံ အနေအထားကျနမှသာလျှင် စိတ်တိုင်းကျ လက်ရာကောင်း ကောင်း ရနိုင်ပေမည်။
ချုပ်ရာတွင် လက်ချောင်းများကို အပ် ပေါက်ခြင်းမရှိပဲ ကြာရှည်စွာချုပ်လိုပါက အပ်ထောက်ကို အသုံးပြုသင့်သည်။
အပ်ထောက်ကိုသုံးလျှင် လက်မနှင့် လက်ညှိုးတို့ဖြင့်ကိုင်ထားသော အပ်၏နဖားပေါက်သည် အပ် ထောက်၏ အပေါ်ပိုင်းတွင်တည်စေ၍ လက်ျာဘက်မှ စတင်ချုပ် လုပ်ရလေသည်။
(က) အပ်ပြန်ပေါက်ခြင်း၊ (ခ) ဝက်သိုးထိုး ခြင်း၊ (ဂ) အနားလုံး၍အပ်စောင်းချုပ်ခြင်း တို့တွင်ကား အပ် အနေအထားကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲ ကိုင်တွယ်ရလေသည်။
အပ်ချုပ်သင်စ အမျိုးသမီးကလေးများသည် ပထမတွင် အဝတ်အထည်အစုတ်များကို ပြုပြင်ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ခြင်းဖြင့် စတင်သင်ကြား သင့်ကြလေသည်။
အဝတ်စနှစ်ခုကို ပူးတွဲ၍ ချုပ်ရမည်ဆိုလျှင် ပထမတွင် အသီကြီးသီ၍ အစနှစ်ခုကိုတွယ် ပြီးမှ အသီကလေးသီကာ ချုပ်သင့်လေသည်။
အသီကြီးသီ နည်းသည် အထည်၏အနားစာနှစ်ခုကို လက်ညှိုးလက်မတို့ဖြင့် ညှပ်ပူး၍ကိုင်ပြီးလျှင် လက်ယာဘက်မှစ၍ချုပ်ရသည်။
အပ်ချည် ထည့်သောအပ်ကို တစ်ဖက်သို့ပေါက်အောင် ထိုးသွင်း၍ ထိုဖက်မှ ကိုယ်လိုသလောက် အကွာအဝေးနေရာသို့ပြန်ထိုး၊ ထိုမှတစ်ဖက်သို့ပေါက်အောင် ပြန်ထိုးသွင်းခြင်းဖြင့်ချုပ်ရသည်။
အစအသားသွင်း၍ ဖာထေးချုပ်လုပ်ရာ၌လည်း ပထမဖာမည့် အစကို အသီကြီးသီ၍တွယ်ထားသင့်သည်။
ထို့နောက် အခြား ချုပ်ရိုးများချုပ်ပြီးမှ အပ်ချည်စကိုဆွဲထုတ်၍ အသီကြီးချုပ်ရိုးကို ဖျက်ပစ်ရလေသည်။
အသီကြီးသီ၍ တွယ်ထားသောအစနှစ်ခုကို အသီကလေး သီကာ ချုပ်ရိုးဖော်သူများလည်း ရှိလေသည်။
အသီကလေး သည် အသီကြီးသီသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်းချုပ်ရိုးပို၍ စိပ်လေသည်။
အပ်ပြန်ပေါက်ချုပ်နည်းသည် စက်ဖြင့်ချုပ်သောချုပ်ရိုး နှင့် တူသော်လည်း တစ်ဖက်လှမျှသာဖြစ်လေသည်။
ပင်တိုင်ကြိုး (အထည်တွင် တွယ်ထားပြီးသော အပ်ချည်ကြိုးကို ခေါ်သည်) ၏နောက်ဘက်တွင် အသားအနည်းငယ်ယူ၍ အပ်ကိုစိုက်ချ ထိုးသွင်းပြီးလျှင် ပင်တိုင်ကြိုး၏ရှေ့ဘက်တွင် အသားအနည်း ငယ်ကော်လျက် အပ်ကိုချုပ်နေသူ၏ဘက် (အလှဘက်)သို့ ဆွဲ ထုတ်ယူရသည်။
ထိုနည်းအတိုင်း ပင်တိုင်ကြိုးအနောက်ဘက်မှ ထိုးသွင်းလိုက်သော အပ်ချည်ကြိုးသည် ပင်တိုင်ကြိုး၏ ရှေ့ ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာအောင် ဆက်လက်ချုပ်လုပ်သွားရလေ သည်။
ယင်းသည့်ချုပ်နည်းကို အပ်ပြန်ပေါက်ချုပ်နည်းဟု ခေါ် သည်။
အနားလုံး၍ အပ်စောင်းထိုးခြင်းကို အဝတ်အထည်၏ အနားများသေသပ်စွာ ရှိနေစေရန်အတွက် ပြုလုပ်ရလေသည်။
ပထမတွင် အနားကိုအနည်းငယ်ခေါက်ထား၍ ခေါက်ထားသော အစကို တစ်ဖန် မိမိအလိုရှိရာ ခေါက်ရိုးအနေ တစ်ဖန်ပြန်၍ ခေါက်ချရသည်။
သို့ခေါက်ချရာတွင် ခေါက်ရိုးညီညာစွာ ရှိစေ ရန် သတိပြုသင့်လေသည်။
ချုပ်ရာ၌လွယ်ကူစေရန် ခေါက်ရိုး များကို ပထမအသီကြီးသီပြီးမှ အပ်စောင်းထိုး၍ ချုပ်သွားသင့် ကြလေသည်။
အပ်စောင်းထိုးချုပ်ရာတွင် ခေါက်၍တွယ်ထား သောအစ၏ ညာဘက်မှနေပြီး အခေါက်၏အတွင်းဘက်မှ အပ် ထိုးသွင်း၍ အပ်ချည်မျှင်အစ တစ်လက်မခန့်ကျန်သည်အထိ ချုပ်သူ၏ဘက်သို့ဆွဲယူရမည်။
ကျန်သည့် အပ်ချည်ပင်အစကို အခေါက်၏အောက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းရသည်။
ထို့နောက် အခေါက်နှုတ်ခမ်းသား အောက်ဘက်နားရှိ အထည်အသား အနည်းငယ်နှင့် ခေါက်ထားသည့်နေရာ နှုတ်ခမ်းသား အနည်း ငယ်ပါအောင် အပ်ကလေးကို ခပ်စောင်းစောင်းကလေး ထိုး သွင်းကော်ယူပြီးချုပ်ရသည်။
ဤသို့ အပ်စာအနည်းငယ်စီ ကော် ယူပြီး အပ်စောင်းစောင်းဖြင့် ဆက်လက်ချုပ်လုပ်သွားရသည်။
ပါးလွှာနူးညံ့လှပသောအထည်များကို ချုပ်ရာတွင်ကား အပ်စာနည်းနိုင်သမျှနည်းအောင် ကော်ယူ၍ အပ်ရာတစ်ချက်နှင့် တစ်ချက်ကိုခပ်ကျဲကျဲထား၍ ချုပ်ရိုးမမြင်ရလောက်အောင်ချုပ်ရ သည်။
ဝက်သိုးထိုးချုပ်နည်းသည် ချုပ်မည့်အထည်စအဖျားကို အတွင်းဘက်သို့ နားပတ်ဖြစ်အောင်ခေါက်ချ၍ ထိုနားပတ်ကို လှန်ချကာ နားပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှင့် အောက်ခံသားကို ပူးကိုင် ထားရမည်။
ထို့နောက် ပူးကိုင်ထားသည့် အစညာဘက်မှနေ၍ ခေါက်ထားသည့်အစနှစ်ခုကြားသို့ အပ်သွင်းပြီး ချုပ်သူ၏ဘက် သို့ရောက်အောင် အပ်စာအနည်းငယ်ယူ၍ အပ်ကိုထိုးသွင်းကာ အပ်ချည်ပင်ကိုဆွဲထုတ်ရာတွင် ချည်ပင်စအနည်းငယ် တန်းလန်း ကျန်ခဲ့အောင် ထားရသည်။
ထိုတန်းလန်းကျန်ခဲ့သည့် ချည်ပင် စကို ခေါက်ထားသည့်ကြားထဲသို့ ခေါက်သွင်းထည့်ထားရသည်။
ထို့နောက် ပင်တိုင်ကြိုးကို နောက်ဘက်သို့ ကျော်ယူသွားပြီး ပထမထိုးသွင်းသော အပ်ချက်မှ အပ်စာအတိုင်း ခေါက်ထား သော အစနှစ်ခုစလုံးကိုဖောက်၍ နောက်ဘက်မှ ရှေ့ဘက်သို့ အပ်ကို ထိုးသွင်းဆွဲယူ ချုပ်ရသည်။
ရှေ့သို့ အစဆုံးသည်အထိ ဤနည်းအတိုင်း ချုပ်ရိုးခပ်စိပ်စိပ်ဖြင့် ဆက်လက်ချုပ်လုပ်သွားရ သည်။
အစဖွာ၍ထွက်သွားတတ်သော အထည်မျိုးကိုချုပ်လုပ်ရာ ၌ ဤချုပ်နည်းကို အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။
ထူးလွန်းကြမ်းလွန်းသော အထည်များကို နှုတ်ခမ်းလုံး ပြီး အပ်စောင်းထိုးချုပ်၍မရနိုင်ပေ။
ထိုသို့သော အထည်မျိုးကို ကင်းခြေတွယ်နည်းဖြင့် ချုပ်ရသည်။
ချုပ်ရာတွင်အထည်စကို အလိုရှိသည့်အနေ ခေါက်ချ၍ လက်ဝဲဘက်မှ စတင်ချုပ်လုပ်ရ သည်။
အပ်ချည်ပင်ကို အဖျား၌အထုံးကလေးထုံး၍ အခေါက် ၏အောက်ဘက်မှနေပြီး အပ်ကိုထိုးသွင်းကာ အထုံးကလေးကို လည်း ထိုအခေါက်ထဲသွင်းထားရသည်။
ချုပ်နေသူ၏ဘက်သို့ ထွက်လာသောအပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီးလျှင် အခေါက်၏နှုတ်ခမ်း အောက်ဘက်နား ညာဘက်သို့ ခပ်စောင်းစောင်းနေရာ အထည် သားတွင် အပ်ကိုစိုက်၍ တစ်ဖန်အပ်စိုက်ထားရာ၏ ဘယ်ဘက် အထည်သားတွင် အပ်စာအနည်းငယ်ကော်ယူပြီး အပ်ကိုဆွဲထုတ် ရသည်။
ထိုနေရာမှ တစ်ဖန် ကြက်ခြေခတ်ဖြစ်သွားအောင် အပေါ်ဘက်ခေါက်ထားသည့်နေရာ နှုတ်ခမ်းစပ်ညာဘက် ခပ် စောင်းစောင်းနေရာတွင် အပ်ကိုဆွဲထုတ်ချုပ်လုပ်ရပြန်သည်။
ဤသို့ဖြင့် အပေါ်နှင့်အောက် ကြက်ခြေခတ်ဖြစ်ပေါ်အောင် ဆက်လက်ချုပ်သွားပါကကင်းခြေသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
ထိုချုပ်နည်းကို အပေါ်အင်္ကျီကဲ့သို့ ထူထဲသောအစဖြင့် ချုပ်လုပ် ရသည့် အဝတ်အထည်များ ချုပ်လုပ်ရာတွင် အတွင်း၌ပိတ်သား တစ်ထပ်မခံမီ အင်္ကျီပုံပန်းများ နေရာတကျရှိနေအောင် ချုပ်လုပ် ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။
ထို့ပြင် ကလနားနှစ်ထပ်တွယ်ပြီး ချုပ်လုပ်ရာ၌လည်း အသုံးပြုကြလေသည်။
စောင် စသည့်နှစ် နံစပ်အထည်များ ကိုစပ်ရာ၌ ဤချုပ်နည်းကို အသုံးပြုကြလေ သည်။
အချုပ်အလုပ်ပညာရပ်များတွင် ကြယ်သီးပေါက်ဖောက် ခြင်း၊ ကြယ်သီးတပ်ခြင်းများလည်း ပါဝင်လေသည်။
ကြယ်သီး ပေါက်ဖောက်ရာတွင် ကြယ်သီးပေါက်ပြုလုပ်ရန် ခွဲဖောက်ထား သော အပေါက်နှုတ်ခမ်း ပတ်ပတ်လည်တစ်လျှောက်ကို ပထမ တွင် တစ်ကြောင်းအသီသီလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အပေါက် ဘက်မှနေ၍ အသီကြောင်းအောက်ဘက်နားသို့ အပ်ထိုးသွင်းပြီး လျှင် ချည်ပင်ကို လက်ဝဲဘက်သို့ ကျော့၍ချုပ်ယူရသည်။
အပေါက်၏ ဘေးထောင့်စွန်းများသို့ရောက်လျှင် အပ်ချည်ပင်ကို လက်ျာဘက်သို့ ကျော့၍ သုံးလေးချက်ချုပ်ရသည်။
သို့မှသာ ထောင့်စွန်းများမှ စုတ်ပြတ်ထွက်လွယ်ခြင်းမှ သက်သာလေ သည်။
ကြယ်သီးများတပ်ရာတွင်ကား ချည်ပင်ကို နှစ်ပင်ပူး ထားကာ တပ်မည့်နေရာတွင် အမှတ်အသားပြုလုပ်၍ ချည်ပင် အဖျားတွင် အထုံးကလေးပြုလုပ်ပြီးလျှင် အပ်ကိုအလှဘက်မှ ကျောဘက်သို့ထိုးသွင်း လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကြယ်သီးကို မှတ်သားသောနေရာတွင်ထား၍ ကြယ်သီး၏အပေါက်များ အကြားတွင် တွယ်အပ်တစ်ချောင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားကာ ကြယ်သီးအပေါက်များမှ တွယ်အပ်ကိုဖြတ်ကျော်၍အချက်ပေါင်း များစွာချုပ်ရလေသည်။
ခိုင်လောက်ပြီဟုထင်သောအခါကန့်လန့် ဖြတ်ခံထားသော တွယ်အပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီးလျှင် ကြယ်သီးကို ချည်ပင်များတင်းနေသည့်တိုင်အောင် အပေါ်သို့ထား၍ ကြယ် သီးနှင့် အထည်အကြားတုပ်ထားသော ချည်ပင်တိုင်များကို ပို၍ ခိုင်စေရန် ထပ်၍သုံးလေးပတ်မျှရစ်ပတ် ပေးရသည်။
ထို့နောက် အပ်ကို ကျောဘက်သို့ထိုးသွင်းပြီးလျှင် ကြက်ခြေခတ်ချုပ်ခြင်း ဖြင့်လည်းကောင်း ချည်ပင်ကိုဖြတ်၍ အထုံးချီလိုက်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း အစသတ်ရသည်။
အဝတ်အစားများကို ချုပ်လုပ်ခြင်းကဲ့သို့ပင် အရေးပါ၍ အမျိုးသမီးတိုင်း တတ်ကျွမ်းထားအပ် သော အဝတ်အစုတ်များ၊ အပေါက်အပြဲများကို ဖာထေးခြင်း၊ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခြင်းတို့ သည်လည်း အပ်ချုပ်ပညာတစ်ရပ် ဖြစ်လေသည်။
အဝတ် အပေါက်အပြဲများကိုဖာထေးရာတွင်အသားထိုး၍ဖာခြင်း၊ ရက်၍ ဖာခြင်းဟူ၍နှစ်မျိုးရှိသည်။
အသားထိုး၍ဖာခြင်းသည် ဖာရမည့် အဝတ်စမျိုးရနိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။
အသား ထိုး၍ဖာရမည့်အစသည် ဖာရမည့်အပေါက်ထက် နှစ်ဆမျှကြီး စေရမည်။
ဖာထေးမည့်အပေါက်ကို ပထမ အပေါက်၏နှုတ်ခမ်း သားများ သပ်ရပ်စွာရှိစေရန် ကိုက်ညိ|ပေးရသည်။
ထို့နောက် အစားထိုးမည့်အစကို အပေါက်ကျောဘက်တွင်ကပ်၍ တွယ်အပ် ဖြင့်တွယ်ထားပြီးလျှင် အပေါက်၏နှုတ်ခမ်းသားများနှင့် အစား ထိုးမည့်အစ၏ ဘေးစများကိုခေါက်သွင်းကာ အသီကြီးသီပေးရ လေသည်။
အသီကြီးသီပြီးနောက် အစားထိုးထားသည့် အစ၏ ဘေးနားများကို အပ်စောင်းဖြင့်လိုက်၍ချုပ်ရသည်။
အပေါက် နှုတ်ခမ်းသားများ လုံးထားသည်ကိုလည်း တစ်ဖန် အပ်စောင်း လိုက်ရပြီးလျှင် အသီကြီးသီထားသော ချည်ပင်စကို ဆွဲထုတ်ပစ် ရသည်။
ပိုမိုသေသပ်စွာဖာထေးလိုပါက အပေါက်ကိုလေးထောင့် ဖြစ်အောင်ကိုက်ညိ|လိုက်ပြီး ထောင့်များတွင် ထောင့်တန်း အနည်းငယ်ည|ပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းသားများကို ခေါက်သွင်းချုပ်လုပ် ရသည်။
အသားထိုးသွင်းသည့်အစသည် အပေါက်ကိုသာမက အပေါက်နားတစ်ဝိုက်ရှိ ပါးလိုက်လာ၍ ပေါက်ပြဲလုနီးပါးဖြစ် နေသော ပိတ်သားများကိုပါ ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမား သင့်ပေသည်။
အသားထိုး၍ ဖာလောက်အောင်မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် မျှရိသော အဝတ်အထည်များကိုကား အပ်ချည်ပင်များဖြင့်ရက်၍ ဖာထေးပေးနိုင်လေသည်။
ထိုသို့ ဖာထေးရာတွင် ဖာရမည့်နေရာ အောက်၌ ခုံးဝိုင်းဝိုင်းအရာတစ်ခုခုခံထား၍ ဖာရမည့်အဝတ်နှင့် တစ်ရောင်တည်းဖြစ်သောချည်နှင့် ဖာထေးသင့်ပေသည်။
ဖာရ မည့် အထည်စမျိုးမှ ချည်မျှင်ကိုထုတ်၍ ဖာထေးနိုင်လျှင်ကား အကောင်းဆုံးဖြစ်၍ ဖာထေးသည့်နေရာကိုပင် ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်ချေ။
ဖာထေးမည်ပြုလျှင် အဝတ်အောက်တွင် အဝတ်ဖုတပ် ထားသော အောက်ခံပစ္စည်းကို ခံထားပါက ရက်ရဖာရပို၍လွယ် သည်။
ပါးလွှာသည့်အထည်ဖြစ်ပါက အထည်ကိုပိုမိုတောင့်တင်း အောင် အသီကလေး စိပ်စိပ်သီရသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ရာ၌ အထည်နှင့်အရောင်တူသောချည်ပင်ကို သုံးစွဲသင့်သည်။
အထည် ၏ မလှဘက်မှနေ၍ အစုတ်ပေါက်နေရာနှင့် လက်မဝက်ခန့် ကွာသည့်နေရာမှ စတင်ကာ ရက်သည့်နေရာ နှုတ်ခမ်းနားအထိ အသီကလေးသီလာ၍ ထိုနှုတ်ခမ်းနားမှ တစ်ဖက်နှုတ်ခမ်းအစပ် သို့ရောက်အောင် ချည်ပင်ကိုယူလာကာ တစ်ဖန်နှုတ်ခမ်းအစပ်မှ ဆက်လက်၍လက်မဝက်ခန့် ဆက်သီချုပ်သွားရသည်။
ထိုနေရာ မှတစ်ဖန် ပြည်လှည့်သီချုပ်လာ၍ အပေါက်တွင်နောက်ချည်ပင် တစ်ပင် တန်းရပြန်သည်။
ဤနည်းဖြင့် အပေါက်တွင် တန်း လျက်သားချည်ပင်ကလေးများပြည့်သွားအောင် အပေါက်ဟိုဘက် သည်ဘက် အပြန်အလှန် ကူးပြောင်းချုပ်သွားရသည်။
ချည်ပင် ကလေးများ တန်းပြီးသောအခါ ယင်းတို့ကို ကန့်လန့်ဖြတ် အပေါက်နှုတ်ခမ်းဘေးတွင် သီလာပြီး၍ ချည်ပင်တန်းကလေး များသို့ရောက်လျှင် တစ်ပင်ကျော်တစ်ပင်ချ ရက်သွင်းကာ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း အပေါက်ကလေးများပိတ်သွားအောင် ဖာ ထေးပေးရလေသည်။
ယင်းသို့ ဖာထေးသွားရာတွင် နှုတ်ခမ်း ဘေးပတ်လည်ရှိ အထည်သားပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါတိုင်း သီချုပ်သွားရလေသည်။
ပြဆိုခဲ့သော နည်းလမ်းများကား အဝတ်အထည်များ ချုပ်လုပ်ဖာထေးရာတွင် အသုံးများသော အခြေခံချုပ်လုပ်နည်း များဖြစ်ပေသည်။
သို့ရာတွင် ခေတ်ကြီးသည်တိုးတက်ပြောင်းလဲ နေသည်။
နောက်ခေတ်များတွင် အဝတ်အထည်များကို ပန်းပွင့် ပန်းနွယ် ဇာပန်းထိုးများဖြင့် လှပနုနယ်အဆန်းတကြယ် ဖြစ် အောင် ချုပ်လုပ်ကြ၍ တစ်နေ့တစ်ခြား ဆန်းသစ်သော ချုပ် လုပ်နည်းများကိုလည်း တီထွင်လျက်ရှိပေသည်။
လက်ချုပ်ပညာ တွင် တရုတ်လူမျိုး၊ ဂျပန်လူမျိုး၊ အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစု တိုင်းရင်းသားများ၊ ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်း တိုင်းရင်းသားများနှင့် ဥရောပတိုက် တောင်သူလယ်သမားများသည် ကောင်းမွန် သေသပ်လှပခိုင်ခန့်စွာ ချုပ်လုပ်နိုင်ကြ၍ အပ်ချုပ်ဝိဇ္ဇာများ ဖြစ် ကြလေသည်။
ဇာထိုးပန်းထိုး အပ်ချုပ်ပညာတွင် ရိုးရိုးချုပ်အပြင် အလှချုပ်၊ ပန်း ထိုး၊ အထည်ဖြစ်ချုပ်၊ တစ်ချောင်းထိုး၊ နှစ်ချောင်းထိုး၊ လေး ချောင်းထိုး စသောပညာများလည်း ပါဝင်လေသည်။
အလှချုပ်ဟူရာတွင် ချည်မျှင်ထုတ်၍ချုပ်ခြင်း၊ ချည်မျှင် နှုတ်ထားသည်ကို ကင်းခြေတွယ်၊ တုပ်ချုပ်၊ တစ်ချက်လိမ်၊ နှစ်ချက်လိမ်၊ စက်ဝိုင်းရက်၊ ပင့်ကူအိမ်ချုပ်၊ ဘီဒင်ကဲ့သို့ လက်ချုပ်ဖြင့် ဆက်နည်း တို့ဖြစ်သည်။
ပန်းထိုးခြင်းသည် လိုသောပန်းပုံရေး၍ အပ်ချည်အဖြူ၊ သို့မဟုတ် အရောင်စုံတို့ဖြင့် အဖောင်း၊ ထပ်ပန်း၊ ဖောက်ပန်း စသည့် ထိုးနည်းဖြစ်သည်။
အထည်ဖြစ်ချုပ်ခြင်းမှာမူ ကလေးအင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီ၊ လူကြီးအင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီ၊ မွေ့ရာ၊ ခြင်ထောင် စသည်ချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ချုပ်စေကာမူ အထက်တွင်ပြဆိုခဲ့သော အခြေခံချုပ်လုပ်နည်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုကိုပင် အသုံးပြုရလေ သည်။
တစ်ချောင်းထိုး၊ နှစ်ချောင်းထိုး၊ လေးချောင်းထိုး စသည်တို့သာလျှင် အထက်ပါအခြေခံချုပ်လုပ်နည်းနှင့်မတူသော အပ်ချုပ်ပညာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
တစ်ချောင်းထိုး၊ နှစ်ချောင်းထိုး၊ လေးချောင်းထိုးအပ်များသည်အပ်နဖားပေါက်မရှိချေ။
တစ်ချောင်း ထိုးအပ်သည် အဖျား၌ ချိတ်ကောက်ကလေးပါ၍ ထိုချိတ် ကောက်ကလေးဖြင့် အပ်ချည်ကို ချိတ်ဆွဲကွင်းလျှိုရန် အသုံးပြု ရသည်။
နှစ်ချောင်းထိုး၊ လေးချောင်းထိုးအပ်များမှာမူ အပ်နဖား လည်းမပါ၊ အဖျားချိတ်လည်းမပါ၊ အဖျားသွယ်၍ အရင်းတုတ် သော စင်းချောအပ်များဖြစ်သည်။
ယင်းအပ်များတွင် သိုးမွေး၊ သို့မဟုတ် အပ်ချည် အလုံးကြီးကြီးဖြင့် ကွင်းလျှို၍ တစ်ခုပေါ် တစ်ခု ယှက်တင်ထိုးသွားရလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၅) ကိုးကား Category:လက်မှုပညာ Category:အိမ်တွင်းမှုသိပ္ပံ။
နိုင်ရိုဘီမြို့သည် ကင်ညာနိုင်ငံ၏ မြို့တော်နှင့် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။
မြို့နှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများ စုပေါင်း၍ နိုင်ရိုဘီ ကောင်တီဟု ခေါ်ကြသည်။
နိုင်ရိုဘီဆိုသော အမည်မှာ အာဖရိကသုံး မာဆိုင်း ဘာသာစကား အင်န်ကဲ နိုင်ရိုဘီမှ ဆင်းသက်လာပြီး ရေအေးဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ နိုင်ရိုဘီမြစ်ကို မာဆိုင်း ဘာသာဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမြစ်ကို အစွဲပြု၍ နိုင်ရိုဘီမြို့ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြား ထင်ရှားသော အမည်တစ်ခုမှာ နေရောင်အောက်မှ အစိမ်းရောင်မြို့ ("Green City in the Sun") ဖြစ်သည်။
နိုင်ရိုဘီမြို့သားများကို နိုင်ရိုဘီယံ ဟု ခေါ်ကြသည်။
၁၈၉၉ ခုနှစ်တွင် မွမ်ဘာဆာမှ ယူဂန္ဓာသို့ ဆက်သွယ်ထားသော ရထားလမ်းပေါ်မှ မြို့တစ်မြို့ အဖြစ် စတင် ထည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၁၉၀၇ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှ အရှေ့အာဖရိက၏ မြို့တော် ဖြစ်လာခဲ့ကာ ၁၉၆၃ တွင် လွတ်လပ်သော ကင်ညာသမ္မတနိုင်ငံ၏ မြို့တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကိုလိုနီခေတ် ကာလတွင်းက နိုင်ရိုဘီမြို့သည် ကော်ဖီ၊ လက်ဖက်ခြောက်နှင့် နာနတ်လျှော် လုပ်ငန်းများ အတွက် အချက်အချာမြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
နိုင်ရိုဘီမြို့သည် နိုင်ရိုဘီနယ် နှင့် နိုင်ရိုဘီ ဒိစတြိတ်တို့၏ မြို့တော်လည်း ဖြစ်သည်။
ကင်ညာနိုင်ငံ တောင်ပိုင်း နိုင်ရိုဘီ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရှိပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် ၁၇၉၅ မီတာ အမြင့်တွင် တည်ရှိသည်။
ရှေးပဝေသဏီကစ၍ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၁ဝဝ ကျော်အထိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဝတ်အထည်ဟူသမျှကို လက်ဖြင့်သာ ချုပ်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။
ခရစ် ၁၇၅ဝ ပြည့်နှစ် လောက်မှစ၍ အင်္ဂလန်ပြည်မှလည်းကောင်း၊ အမေရိကန်နိုင်ငံ မှလည်းကောင်း အသစ်အဆန်း တီထွင်လိုသူများစွာတို့က အဝတ်အထည်များကို လက်ဖြင့်ပင်ပင်ပန်းပန်း ချုပ်ရမည့်အစား စက်ဖြင့်ချုပ်နိုင်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။
အချုပ်ချုပ်သည့် အပ်သွားကို စက်တွင်တပ်ဆင်၍ ချုပ်လုပ်ရန် ပထမဆုံး စတင်အကြံဖြစ်ပေါ်သူမှာ အင်္ဂလိပ် လူမျိုး တောမတ်စိန့်ဆိုသူဖြစ်လေသည်။
စိန့်သည် အပ်ချုပ်စက် ပုံစံပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ကြံစည်ရေးဆွဲကြည့်ပြီးလျှင် ၁၇၉ဝ ပြည့်နှစ်တွင် အပ်ချုပ်စက်ပုံစံတစ်ခုကို မှတ်ပုံတင်လိုက် လေသည်။
သို့ရာတွင် လက်တွေ့အားဖြင့် သူ၏ စိတ်ကူး တီထွင်ချက်ကို အသုံးမချခဲ့ရချေ။
၁၈၃ဝ ပြည့်နှစ်တွင် တစ်ဖန် ဗာတေးလမီး တီမွန်းည အမည်ရှိသော ပြင်သစ်အပ်ချုပ်သည် တစ်ဦးသည် အပ်ချုပ်စက် အကြမ်းစားတစ်မျိုးကို တီထွင်ပြီးနောက် မှတ်ပုံတင်ပြန်လေ သည်။
တီမွန်းညသည် ထိုစက်မျိုး ရှစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့် အပ်ချုပ် စက်ရုံတစ်ရုံ တည်ထောင်နိုင်လေရာ လက်ချုပ်သမားများက မိမိတို့၏ စားပေါက်ကို ပိတ်သည်ဟုယူဆ၍ ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီး ပစ်ကြသဖြင့် အပ်ချုပ်စက်များ ပျက်စီးကုန်ပြီးလျှင် တီမွန်းည ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သေလုနီးပါးဒဏ်ရာများ ရရှိ သွားလေသည်။
ထိုနောက် တီမွန်းညသည် ပြင်သစ်နိုင်ငံမှ အင်္ဂလန်နိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကာ အပ်ချုပ်စက်များကို တီထွင်ကြံစည်သေးသော်လည်း အောင်မြင်ထမြောက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
အပ်ချုပ်စက်များကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင်လည်း တီထွင်လုပ်ကိုင်ကြလေသည်။
၁၈၃၂ ခုနှစ် လောက်တွင် နယူးယော့မြို့မှ ဝေါ်လတာဟန့် ဆိုသူသည် အပ်နဖားကို အပ်သွားအချွန်ဖက်နားတွင်ထား၍ ရက်ဖောက်တပ်ဆင်ကာ အပ်ပြန်ချုပ်ချုပ်ရသော အပ်ချုပ်စက်တစ်မျိုးကို တီထွင်လိုက် လေသည်။
သို့ရာတွင် ဝေါ်လတာဟန့်သည် ငွေကြေးနွမ်းပါးသူ ဖြစ်သဖြင့် မပြောပလောက်သော ငွေကလေးဖြင့် နယူးယော့မြို့ မှ ပန်းဘဲဆရာ ဂျော့အဲရိုးစမစ်အား ရောင်းစားခဲ့လေသည်။
အဲရိုးစမစ်ကလည်း ထိုတီထွင်ချက်ကို မှတ်ပုံမတင်မိချေ။
ဟန့်တီထွင်ထားမှုကိုမသိရှိဘဲ မိမိဖာသာ အပ်ချုပ်စက် တစ်ခုကို အနှစ်နှစ်အလလ ကြိုးစားကြံစည် စမ်းသပ်လုပ်ကိုင် နေသူမှာကား မက်ဆချူးဆက်ပြည်နယ်မှ အီလီယပ်ဟောင်း ဆိုသူဖြစ်သည်။
ဟောင်း၏ မျိုးရိုးအစဉ်အဆက်မှာ တီထွင်ကြံ စည် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်၍ ဟောင်းမှာလည်း ဘမျိုး ဘိုးတူသူ ဖြစ်လေသည်။
တစ်ခါသော် ဟောင်း၏အလုပ်ရှင်ဖြစ်သူက အပ်ချုပ် စက်တစ်ခုကို တီထွင်နိုင်သူသည် သူဋ္ဌေးဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို အခြားသူတစ်ယောက်အား ပြောကြားနေသည်ကို ဟောင်းသည် မှတ်သားလိုက်မိလေသည်။
များမကြာမီ ဟောင်းသည် ဖျားနာ ၍အိပ်ရာတွင်လဲနေစဉ် ဟောင်း၏ဇနီးသည် အိမ်သုံးဈေးဖိုးရရှိ ရန် အဝတ်အထည်များကို အငှားလက်ချုပ်ချုပ်ရလေသည်။
ဤသို့တကုန်းကုန်းနှင့် ညဉ့်နက်သန်းကောင်အထိ ချုပ်လုပ်နေရ ရှာသော ဇနီးသည်ကိုမြင်ရသောအခါ ဟောင်းသည် အပ်ချုပ် စက်တစ်ခုကို တီထွင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်၍ စတင်ကြံ စည်လုပ်ကိုင်လေတော့သည်။
ဟောင်းရင်ဆိုင်ရသော အခက်အခဲကား အပ်နှင့်ဆိုင်သော အခက်အခဲဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထွင်းရာပေးထားသော အပ်သွားအဖျားနားတွင် အပ်နဖားပေါက်ဖောက်၍ အပ်ပြန် ချုပ်ရိုးဖြစ်ပေါ်စေရန် အောက်ဘက်မှ ရက်ဖောက်တစ်ခုထည့် ပေးရန် ရုတ်တရက်အကြံရသဖြင့် စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ကြည့်ရာ ၁၈၄၆ ခုနှစ်တွင် ထမြောက်အောင်မြင်သွားလေသည်။
အပ်ချက် ချလျှင် အပ်နဖား၌ပါသွားသော အပ်ချည်သည်ကြိုးကွင်းဖြစ်၍ အောက်ရှိ ရက်ဖောက်အတွင်းမှချည်က တင်းအောင်ထိန်းလိုက် လေသည်။
သို့ဖြင့် အထက်အောက်ကြိုးများတင်းကာ အပ်ချုပ် ကြောင်းဖြစ်သွားနိုင်သည်။
သို့ရာတွင် ချုပ်ကြောင်းအဖြောင့် သာချုပ်နိုင်သည်။
ချုပ်ကြောင်းလည်း ရှည်ရှည်မရသေးချေ။
ယင်းသို့ဖြင့် အီလီယပ်ဟောင်းသည် အချိန်နှင့် လုပ်အားကို များစွာသက်သာစေသော အပ်ချုပ်စက်တစ်မျိုးကို အောင်မြင်စွာ တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် အဝတ်အထည် များကိုသာ လက်ဖြင့်ချုပ်လုပ်၍ အသက်မွေးကြသော အပ်ချုပ်သမားများ သည် မိမိတို့အလုပ်အကိုင် ကျပ်တည်းဆုံးရုံးမည်ကို တွေးတော ပူပန်၍ အပ်ချုပ်စက်တည်ထွင်သူ ဟောင်းအား မလိုမုန်းထားရုံ မက ဆူပူကန့်ကွက်ကြသဖြင့် ပထမတွင် သူ့စက်ကို အသုံး နည်းလေသည်။
၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင်မှ ဟောင်းတီထွင်သော အပ်ချုပ်စက်ကို လူအများသုံးစွဲလာကြသည်။
ဟောင်းသည် လည်း မိမိ၏စက်ကိုမူပိုင်အတုယူ ပြုလုပ်ကြသူများနှင့် တရား တပေါင်ဖြစ်ပြီး အနိုင်ရသောအခါမှ အစိုးရရုံးတော်ကသူ့အား မူပိုင်အခွင့်အရေးသတ်မှတ်ပေးသဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၂၅ နှစ်တိုင် တိုင် ဟောင်းသည် သူ၏တီထွင်မှုအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်ရ သည်။
နောက်လူများသည် ဟောင်းတီထွင်ခဲ့သောအပ်ချုပ်စက် ကို အခြေခံထား၍ တိုးတက်ပြုပြင် လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြရာမှ ယခု ခေတ်တွင် ကျွနု်ပ်တို့အသုံးပြုလျက်ရှိသော အခြေအနေအဆင့် အတန်းမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ချုပ်ရိုး အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည့် အပ်ချုပ်စက်များ၊ အထပ်အတွန့် အပေါက်ဖောက်နိုင်သည့် အပ်ချုပ်စက်များ၊ ကြယ်သီးတပ်ပေး နိုင်သည့် အပ်ချုပ်စက်များ စသည်ဖြင့် အပ်ချုပ်စက်အမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လျက်ရှိလေပြီ။
ဤသို့ အပ်ချုပ်စက်အမျိုးမျိုးကို ကြံ စည်ပြုပြင် တီထွင်ခဲ့သူများတွင် ဂျွန် ဗိချ အဲလဒါ၊ အဲလင် ဗီ ဝီလဆန်၊ ဝီလျံ အို ဂရိုးဗား၊ ဂျိမ်း အေအီးဂစ်နှင့် အိုင်ဇပ် ဆင်းကားတို့မှာ ထင်ရှားသည်။
အဲလင်ဗီ ဝီလဆန်၏အပ်ချုပ်စက်များတွင် အဝတ်ကို ချုပ်ရင်း တစ်ဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ဆွဲရွှေ့ပေးသွားသော ခွေးသွား စိတ်များတပ်ထားသည့် သတ္တုပြားကလေးပါရှိလေသည်။
ထို အချက်မှာ အပ်ချုပ်စက်များတွင် အတော်ပင်အရေးပါသော တိုး တက်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်လေသည်။
ဂျိမ်းဂစ်ကမူ အပ်ချုပ်စက်ဖြင့် ဖွတ်မြီးချုပ်ရိုးချုပ်နိုင်အောင် တီထွင်ပြုလုပ်လေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အသုံးများလှသော ဆင်းကားအပ်ချုပ် စက်များသည် အိုင်ဇပ်ဆင်းကားဆိုသူ တီထွင်သော အပ်ချုပ် စက်ဖြစ်သည်။
ဆင်းကားသည် ပထမတွင် အပ်ချုပ်စက်များ မူပိုင်ပြုလုပ်ရောင်းချရေးနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အီလီယပ်ဟောင်းနှင့် တရားတပေါင်ဖြစ်ရသေးသည်။
ဆင်းကားစက်များတွင် ရက် ဖောက်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်လုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
အထက်ဖော်ပြပါ အပ်ချုပ်စက်များအပြင် အခြားအမျိုး အစားအမည်မြောက်မြားလှသော အပ်ချုပ်စက်များလည်း ရှိပေ သေးသည်။
အချို့သောစက်များသည် လက်ဖြင့်လှည့်ရ၍ အချို့ မှာခြေဖြင့်နင်းရသည်။
ယခုတမူ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားဖြင့် လည် သော စက်မျိုးပေါ်လျက်ရှိသည်။
အချုပ်သင်ရသော အပ်ချုပ် စက်ကလေးများမှာ အလွန်သေးငယ်၍ အလေးချိန်နှစ်ပေါင်ခွဲမျှ သာရှိပြီးလျှင် အကြီးစားအပ်ချုပ်စက်များမှာကား နှစ်တန်ခွဲခန့် အလေးချိန်ရှိ၍ အထူတစ်လက်မခွဲခန့်ရှိသော သားရေကြိုးပြား များကို ချုပ်ပေးနိုင်လေသည်။
အပ်ချုပ်စက်များကို တီထွင်စက တစ်မိနစ်လျှင် ချုပ်ချက်ပေါင်း ၂၅ဝ မျှသာပြီးစီး၍ လက်ချုပ်သည် ခုနစ်ဦး ချုပ်နိုင်သမျှသာပြီးသော်လည်း ယခုအခါ တစ်မိနစ်လျှင် ချုပ် ချက်ပေါင်း တစ်သောင်းနှစ် ထောင်အထိပင် ပြီးစီးသောစက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လျက်ရှိလေပြီ။
အပ်တစ်ချောင်းဖြင့်သာ ချုပ်ရသော စက်မျိုးသာမက၊ အပ်နှစ်ချောင်း၊ လေးချောင်း၊ ခြောက်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်း ပါ သော စက်များလည်း ပေါ်ပေါက်လျက်ရှိသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၅) ကိုးကား Category:အမေရိကန် တီထွင်မှုများ Category:အိမ်သုံးပစ္စည်းများ။
တူနီးရှားမှ ဗလီတစ်ခုတွင် ခင်းထားသော ကော်ဇောများ 160px|အပြာရောင် ဗလီ၊ အစ်စတန်ဘူလ်မြို့၊ တူရကီနိုင်ငံ ပြောင်မြောက်သောလက်မှုပညာတစ်မျိုးဖြစ်သည့် ကော်ဇော ရက်လုပ်ခြင်းသည် အရှေ့တိုင်းသားတို့တီထွင်ခဲ့သည့်လုပ်ငန်း ဖြစ်၍ ယခုတိုင် အရှေ့တိုင်းဖြစ် လက်ရက်ကော်ဇောများ သာလျှင် ဗိုလ်စွဲနေပေသည်။
ချည်မျှင်မှ အဖိုးတန်ကော်ဇော ဖြစ်အောင် အရှေ့တိုင်းသားတို့၏အကြိုက် ရက်လုပ်ထားအပ် သော ကော်ဇောများအကြောင်းကို အောက်တွင်ဖော်ပြထားသည်။
ကော်ဇော(Carpet) ခြေချလိုက်လျှင် မြုပ်သွားမတတ် နူးညံ့လှသည့် မွေးရှည်ကော်ဇောကြီးများကား ရှေးအထက်ထက်မှ စတင်၍ ယနေ့ ထက်တိုင် ဘုရင့်နန်းတော်ကြီးများ၊ သူဌေးသူကြွယ်၊ မင်းစိုးရာဇာတို့၏ အိမ်များတွင် ခမ်းနားထည်ဝါအောင် ကျက်သရေဆောင်သည့်အခင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုမျှမက ပွဲလမ်းသဘင် အခမ်းအနားတို့တွင်လည်း ထိုကျက်သရေဆောင် ကော်ဇောကြီးမျိုးမပါလျှင် ခမ်းနားတင့်တယ်မှုလိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ချေသည်။
ထိုအသုံးအဆောင် ကော်ဇောကြီးများကို ပါးရှား၊ တူရကီ စသော အာရှနိုင်ငံများတွင် စတင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ ယခုထက် တိုင် အရှေ့တိုင်းဖြစ် ကော်ဇောကြီးများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
ယခုခေတ်တွင် ကော်ဇောများကိုစက်ဖြင့် ရက်လုပ် ကြသော်လည်း သုခုမပညာ လက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သော လက်ရက်ကော်ဇောများ၏ တန်ဖိုးမှာ လျော့ကျ နည်းပါးမသွား ဘဲ ပိုမို ကြီးမြင့်လာသေးသည်။
ထိုကော်ဇောလုပ်ငန်းကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရာ ဒေသများမှာ အိန္ဒိယ၊ ပါးရှား၊ အီဂျစ်၊ တူရကီ၊ အာရှမိုင်းနားနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုလုပ်ငန်းမှာ ကလေးလူကြီးမရွေး လုပ်ကိုင်နိုင်၍ ခေတ်စားသော အိမ်တွင်းမှု လုပ်ငန်းတခုလည်း ဖြစ်သည်။
အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံတို့တွင် ဘိုးစဉ် ဘောင်ဆက်မျိုးရိုးစဉ်လာမှ ဆင်းသက်လာသော လုပ်ငန်းဖြစ်ရာ ရှေးကပုံစံအတိုင်း ရက်လုပ်ကြ၍ ထိုအခြေခံပုံစံတွင်မှ ရက်လုပ် သူ၏ ထွင်ဉာဏ်အလိုက် အတွန့်အတက် ကလေးများ ထည့်သွင်းရက်လုပ်သဖြင့် အဆင်ပုံစံချင်းမှာ နယ်ပယ်ဒေသ လိုက်၍ ကွဲပြားကြသည်။
ပန်းပွင့် ပန်းနွယ်များဖြင့် အဆင်ဖော်ထားသော ကော်ဇော မျိုးကို ပါးရှားနိုင်ငံမှ ရက်လုပ်၍ အဝိုင်း၊ လေးထောင့်၊ စကြာ စသည့် အဆင်များ ဖော်ထားသည်ကို တွေ့ရလျှင် ကော်ကေး ရှားနယ်ဖြစ် ကော်ဇောများဟု သိသာနိုင်သည်။
ပါးရှင်း ကော်ဇောအဆင်နှင့် ကော်ကေးရှန်းကော်ဇောအဆင် ၂ မျိုးကို ရောစပ်၍ ရက်လုပ်ထားသော ကော်ဇောမျိုးကို ကူးဒစ္စတန်နယ် ၌ ရက်လုပ်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ ကော်ဇောများမှာ အလယ်၌ ဒိုင်းပုံ၊ ဘယက်ပုံများ ပါရှိသည်။
မွတ်စလင်များအဖို့ သက်ရှိ သတ္တဝါတို့၏အရုပ်များကို ထည့်သွင်းရက်လုပ်ခြင်း မပြုရန် သူတို့၏ အယူဝါဒက တားမြစ်ထားသည်။
တရုတ်နိုင်ငံဖြစ် ကော်ဇောကြီးများကား လှပတင့်တယ်၍ အဝါ၊ အပြာ၊ အနီ စသည့်တောက်ပသော အောက်ခံ အသွေး အရောင်များပေါ်တွင် စံယူလောက်သည့် အဆင်များ ဖော်ထားသည်။
စက်ရက်ကော်ဇောများသည် အဆင်အသွေးနှင့် အရုပ်ပုံ ပန်းဖော်ရာ၌ အရှေ့တိုင်းဖြစ် လက်ရက်ကော်ဇောကို မမှီနိုင် အောင်ရှိသည်။
လက်ရက်ကော်ဇောတွင် ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်မှ ဆင်းသက်ခဲ့သော ဆိုးဆေးနည်းများဖြင့်ဆိုးထားသော ချည် မျှင်တို့၏ အသွေးအရောင်များမှာ ဓာတုဗေဒဆိုးဆေးများထက် အသွေးအရာင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပ၍ ဆေးခိုင်ပြီးလျှင် ကြာရှည် ခံသည်။
ထိုသမားရိုးကျဆိုးဆေးများမှာ အသီးအရွက်တို့မှ ထုတ်ယူသော အရောင်ဆိုးဆေးများဖြစ်ကြသည်။
ရက်လုပ်သည့် ခြည်မျှင်များမှာ သိုးမွေး၊ ကုလားအုပ်မွေး စသည်တို့ဖြစ်ကြ၍ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုချည်မျှင်များကို ရွှေချည် ငွေချည်များနှင့် ရောနှောရက်လုပ်ကြသည်။
လက်ရက်ကော်ဇောများ လုပ်နည်းမှာ အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံများ၊ ဂရိတ်ဗြိတိန်၊ ဥရောပတိုက်တို့၌ ရှေးအဆက်ဆက်က ရက်လုပ် လာခဲ့သည့် နည်းအတိုင်းပင် လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ကော်ဇောရက် လုပ်သည့် ရက်ကန်းစင်မှာ တိုင်နှစ်တိုင်စိုက်ထူပြီးလျှင် အထက် အောက် တန်း ၂ တန်းကို ကန့်လန့်ချည်ထားသည်။
တိုင်နှစ် တိုင်၏ ကြားနေရာအကျယ်မှာ ကော်ဇောအနံဖြစ်၏။
ထိပ်တန်း နှင့်အောက်တန်း ၂ တန်းပေါ်တွင် သွယ်တန်း၍ တိုင်ချည်များ ကို ဆင်ထားသည်။
ကော်ဇောကို အောက်ဖက်မှစ၍ ဖောက်ချည်သွင်းကာ ကလနားကို ကျစ်လျစ်စွာ ရက်လုပ်ရသည်။
ကလနားအတော် အသင့်ရသည့်အခါမှ ကော်ဇောအဆင်အကွက်ဖော်ရန် ချည်မျှင် များကို တိုင်ချည်တွင် ချည်နှောင်ရသည်။
ထိုသို့ ချည်နှောင် နည်းမှာ ပါးရှင်းချည်နည်းနှင့် တူရကီချည်နည်းဟူ၍ ၂ မျိုးရှိ သည်။
ချည်ရမည့်ချည်မျှင်ကို ၂ လက်မခန့် အပိုင်းကလေး များ ဖြတ်ထားရ၍ တိုင်ခြည် ၂ ပင်တွင် ချည်ရသည်။
ပါးရှင်း ချည်နည်းမှာ တိုင်ခြည် ၂ ပင်ရှိသည့်အနက် ချည်ရမည့် ကြိုးစ ၂ စမှာ တိုင်ခြည်တစ်ပင်စီ၏ ဘေး၌ တစ်စစီထွက်အောင် ချည်ရသည်။
တူရကီချည်နည်းမှာ တိုင်ခြည် ၂ ပင် ကြားထဲ၌ ကြိုးစနှစ်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်းထွက်အောင် ချည်သည့်နည်း ဖြစ်သည်။