kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဆုရှစ်ပါး(၁) အသက်ထက်ဆုံး ရဟန်းတို့အား မိုးရေခံသင်္ကန်းလှူခြင်း။
(၂) အသက်ထက်ဆုံး အာဂန္တုကဘတ်ကိုလှူခြင်း။
(၃) အသက်ထက်ဆုံး ဂမိကဘတ်ကိုလှူခြင်း။
(၄) အသက်ထက်ဆုံး ဂိလာနဘတ်ကိုလှူခြင်း။
(၅) အသက်ထက်ဆုံး ဂိလာနုပဋ္ဌကဘတ်ကိုလှူခြင်း။
(၆) အသက်ထက်ဆုံး သူနာတို့အား ဆေးလှူခြင်း။
(၇) အသက်ထက်ဆုံး ယာဂုကိုလှူခြင်း။
(၈) အသက်ထက်ဆုံး ရဟန်းမိန်းမတို့အား မိုးရေခံသင်္ကန်းလှူခြင်း။
ဤရှစ်ပါးသောဆုတို့ကို မြတ်စွာဘုရားသည်ပေးတော်မူ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ဝိသာခါ ဒါယိကာမကြီးအား ပေးတော်မူသော ဆုရှစ်ပါးကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... ဝိသာခါသည် ယခုအခါ၌သာ ငါဘုရားထံမှ ဆုကိုရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ရဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု တက္ကသိုလ်ပြည့်သွား မင်းသားနှစ်ပါးလွန်လေပြီးသောအခါ မိမိလာပြည်ဝယ် သုရုစိမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်း၏သားလည်း သုရုစိအမည်ရှိ၏။
ထိုသုရုစိမင်းသားသည် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် အတတ်ပညာသင်ကြားရန် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့သွားလေ၏။
ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ်မင်းသားလည်း အတတ်ပညာသင်ကြားရန်တက္ကသိုလ်ပြည်သို့သွား၏။
တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ရောက်လျှင် သုရုစိမင်းသားနှင့်တွေ့၍ အချင်းချင်းအဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ကာ ဆရာကြီးထံအတူသွား၍ ဆရာစားကိုပေးပြီးလျှင် အတတ်ပညာသင်ကြားကုန်၏။
မကြာမြင့်မီပင် တတ်မြောက်ကြ၍ ဆရာကိုပန်ကြားပြီးလျှင် အတူတကွတိုင်းပြည်သို့ပြန်ကုန်၏။
ချင်းချင်းတိုင်ပင်မှု ကတိဝတ်ပြုထိုမင်းသားနှစ်ယောက်တို့သည် အတန်ငယ်သွားကြ၍ လမ်းခွဲခရီးဆုံသို့ရောက်လျှင် “ငါတို့နှစ်ယောက်တွင် နောက်အခါ တစ်ဦးဦးကသားမွေး၍ တစ်ဦးဦးကသမီးမွေးလျှင် လက်ထပ်ထိမ်းမြားကြစတမ်း”ဟု ကတိကဝတ်ပြုကာ ခွဲခဲ့ကြကုန်၏။
မိမိတို့တိုင်းပြည်သို့ရောက်၍ အသီးသီးမင်းအဖြစ်သို့ရောက်ကြလျှင် သုရုစိမင်းကြီးမှာ သားတော်ဖွားမြင်၍ သုရုစိသတို့သားဟုအမည်မှည့်၏။
ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးမှာကား သမီးတော်ဖွားမြင်၍ သုမေဓာသတို့သမီးဟုအမည်မှည့်၏။
သုရုစိမင်းကြီးသည် သားတော်သုရုစိမင်းသားအား အရွယ်သို့ရောက်၍ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးသောအခါ အဘိသိက်သွင်းကာ မင်းမြှောက်လို၍ “ငါ့အဆွေတော် ဗြဟ္မဒတ်မင်းအား သမီးတော်ရှိသတတ်၊ ငါတို့တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကတိကဝတ်ရှိခဲ့သည်၊ ထိုမင်း၏သမီးတော်ကိုပင် လက်ထပ်၍ မိဖုရားကြီးပြုမည်”ဟု အမတ်တို့ကို များစွာသောလက်ဆောင်ပဏ္ဏာတို့နှင့် သမီးတော်ကိုတောင်းရန် ဗြဟ္မဒတ်မင်းထံစေလွှတ်လေ၏။
သမီးထိမ်းမြားမှု တိုင်ပင်ပြုအမတ်တို့မရောက်မီလျှင် ဗာရာဏသီမင်းလည်း မိဖုရားကြီးကိုခေါ်၍ “ရှင်မိဖုရား... မိန်းမတို့အား ဘယ်အရာသည် အလွန်ဆင်းရဲသနည်း”ဟု မေး၏။
မိဖုရားကြီးသည် “အရှင်မင်းကြီး... လင်တစ်ယောက်တည်း၌ မယားအများရှိခြင်းသည် အလွန်ဆင်းရဲပါ၏”ဟု ဖြေကြား၏။
“ကောင်းပြီ-ငါ့သမီးတော်ကို ဤဆင်းရဲမျိုးမတွေ့စေရ၊ မယားတစ်ယောက်တည်းယူမည့်မင်းကိုသာ ပေးစားမည်”ဟုတိုင်ပင်လေ၏။
သုရုစိမင်းကြီး၏ အမတ်တို့လည်း ဗာရာဏသီမင်းကြီးထံရောက်လျှင် သုမေဓာမင်းသမီးကိုယူရန်လာခဲ့ကြကြောင်းကို လျှောက်ထားကုန်၏။
ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် “အမတ်တို့... အဆွေတော်သုရုစိမင်းကြီးနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးဝန်ခံကတိရှိခဲ့သည်ကား မှန်၏၊ သို့သော်လည်း ငါတို့သမီးတော်ကို မယားများအလယ်၌ မချလိုပါ၊ မယားတစ်ယောက်တည်းယူသောမင်းကိုသာပေးမည်”စီမံထားကြောင်း ပြောလေ၏။
ထိုအခါ အမတ်တို့သည် ထိုအကြောင်းကို သုရုစိမင်းကြီးထံ စေလိုက်ကုန်၏။
ထီးနန်းရိပ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာသုရုစိမင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကိုကြားလျှင် နှစ်သက်တော်မမူ။
သားတော်သုရုစိမင်းသားကား “ငါ့အား မယားအများဖြင့် အလိုမရှိ၊ သုမေဓာမင်းသမီးတစ်ဦးတည်းသာ ယူမည်”ဟု ခမည်းတော်ထံလျှောက်ထား၏။
ခမည်းတော်လည်း သားတော်အလိုဆန္ဒအတိုင်း အမတ်တို့ထံအကြောင်းပြန်၏။
အမတ်တို့လည်း သုမေဓာမင်းသမီးကိုဆောင်ယူခဲ့ကုန်၏။
ခမည်းတော်မင်းကြီးလည်း မိဖုရားကြီးပြုကာ သားတော်နှင့်အတူ ဘိသိက်သွန်းတော်မူ၏။
သုရုစိမင်းသားသည် မင်းအဖြစ်သို့ရောက်လျှင် တရားနှင့်အညီမင်းပြုလေ၏၊ အနှစ်တစ်သောင်းကြာသော်လည်း သားသမီးတို့ကိုမရလေ။
ပြည်သူများလိုလျက် နန်းမွေဆက်ထိုအခါ ပြည်သူတို့သည် စည်းဝေးကုန်လျက် နန်းရင်ပြင်၌ ကြွေးကြော်ကုန်၏။
ကြွေးကြော်သံကိုကြားလျှင် မင်းကြီးလည်း “အမောင်တို့... အကြောင်းအသို့နည်း”ဟုမေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးတို့၌ အပြစ်မရှိပါ၊ စင်စစ်သော်ကား အမျိုးအနွယ်ကိုစောင့်ရှောက်မည့်သားသမီးမရှိ၊ မင်းကြီးအား မိဖုရားတစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်၏၊ အယုတ်အားဖြင့် တစ်သောင်းခြောက်ထောင်မျှ ဖြစ်ကုန်ရာ၏၊ ထိုမိန်းမတို့တွင် ဘုန်းရှိသောမိန်းမသည် သားကောင်းရတနာကိုရပေလတံ့”၊ “အမောင်တို့... အဘယ်သို့ဆိုကုန်သနည်း၊ ငါ့မှာ သုမေဓာတစ်ယောက်သာယူမည်ဟု ဝန်ခံထားသည်၊ မိန်းမအများဖြင့်အလိုမရှိ၊ ဝန်ခံကတိကိုမဖျက်လို၊ သွားကြကုန်”ဟုလွှတ်လိုက်၏။
မိဖုရားများလည်း အချည်းနှီးသုမေဓာမိဖုရားကြီးသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် “မင်းကြီးကား သစ္စာရှိပေ၏၊ သို့အတွက် အခြားမိန်းမကိုမဆောင်ယူပေ၊ ငါသည်ပင် မင်းကြီးအား ဆောင်ယူပေးမည်”ဟုကြံစည်ပြီးလျှင် မင်းကြီး၏အမိနှင့်တူသော မယားအရာ၌တည်၍ မိမိအလိုအားဖြင့်သာ မင်းသမီးတစ်ထောင်၊ အမတ်သမီးတစ်ထောင်၊ သူဌေးသမီးတစ်ထောင်၊ ကချေသည်မတစ်ထောင် ဤလေးထောင်တို့ကိုဆောင်ယူစေ၏။
အနှစ်တစ်သောင်းကြာသော်လည်း သားသမီးတို့ကိုမရကုန်။
နောက်သုံးကြိမ်တိုင်အောင်လေးထောင်လေးထောင်ယူစေပြန်၏။
ဤနည်းဖြင့် တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ဖြစ်ကုန်၏။
သုရုစိမင်း၏ မိဖုရားငယ်များ သိကြားမင်းရသေ့ထံ သားဆုပန်ဆင်နေကြပုံနောက် အနှစ်လေးသောင်းကြာပြန်သော်လည်း သားသမီးတို့ကိုမရကုန်၊ ဤသို့လျှင် အနှစ်ငါးသောင်းရှိကုန်၏။
သုမေဓာသီလ မွန်မြတ်လှတစ်ဖန် ပြည်သူတို့သည် နန်းရင်ပြင်သို့လာ၍ ကြွေးကြော်ကြံပြန်၏။
မင်းကြီးသည် မိဖုရားတို့ကို သားဆုကိုတောင်းစေ၏။
မိဖုရားတို့လည်း အထူးထူးသောနတ်တို့ကိုရှိခိုးကာ သားဆုကိုတောင်းကြကုန်၏၊ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ သားသမီးတို့ကိုမရလေ။
မိဖုရားကြီးကိုလည်း သားဆုကိုတောင်းစေ၏။
မိဖုရားကြီးသည် ပန္နရသီနေ့၌ အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသောဥပုသ်ကိုဆောက်တည်လျက် သီလကိုဆင်ခြင်ကာ ညောင်စောင်းငယ်၌နေ၏။
ကြွင်းသောမိဖုရားတို့ကား ဆိတ်အကျင့်နွားအကျင့်ကို ကျင့်ကုန်သော်လည်း သားသမီးမရကြသဖြင့် ဥယျာဉ်တော်သို့သွားကုန်၏။
သိကြားစဉ်းစား သန္ဓေသားထိုအခါ သုမေဓာမိဖုရားကြီး၏သီလတန်ခိုးကြောင့်သိကြားမင်း၏နေရာသည် တုန်လှုပ်၏။
သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ သုမေဓာမိဖုရားကြီးအား ဟူးဟူးငြားငြားသောသားကိုပေးခြင်းငှါ မသင့်ဟုကြံစည်လျက် ကျူထရံသည် နတ်သားထံသွား၍ လူ့ပြည်၌ဖြစ်ရန်ဝန်ခံစေပြီးလျှင် ရသေ့အသွင်ဖြင့် မင်းဥယျာဉ်သို့သွား၍ မိဖုရားတို့အထက်ကောင်းကင်၌ စင်္ကြံသွားကာ ကိုယ်ကိုထင်ရှားပြလျက် “ဘယ်မိန်းမအား... သားဆုကိုပေးရအံ့နည်း၊ ဘယ်မိန်းမသည် သားဆုကိုယူလိုသနည်း”ဟုမေး၏။
သုမေဓာထံမှောက် သိကြားရောက်ထိုအခါ တစ်သောင်းခြောက်ထောင်သောမိန်းမတို့သည် “အကျွန်ုပ်အားပေးတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်အားပေးတော်မူပါ”ဟု လက်အုပ်ချီကာ သူ့ထက်ငါတောင်းကြကုန်၏။
သိကြားမင်းသည် သီလရှိသူအားပေးမည်ဟုပြောပြန်ရာ သီလမရှိကြသောကြောင့် ချီမြှောက်သောလက်တို့ကိုခွေကာ “အရှင်ဘုရား... သီလရှိသူအား အကယ်၍ပေးလိုပါမူ သုမေဓာမိဖုရားကြီးထံကြွပါ”ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် ကောင်းကင်ဖြင့်သွား၍ သုမေဓာမိဖုရားကြီးနေသော လေသွန်နန်းတံခါး၌ ရပ်တည်လေ၏။
မိဖုရားတို့လည်း “အရှင်မိဖုရားကြီး... လာတော်မူပါ နတ်သားတစ်ယောက်သည် သားဆုပေးရန်လာသည်”ဟု လျှေက်ထားကုန်၏။
သီလစစ်ဆေး သိကြားမေးထိုအခါ သုမေဓာမိဖုရားကြီးသည် လေသွန်နန်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ ရိုသေလေးမြတ်စွာရှိခိုးလျက် “အရှင်ဘုရား... အရှင်ဘုရားတို့သည် သီလရှိသူအား သားဆုကိုပေးမည်ဟူသည် မှန်ပါသလော”ဟုမေး၏။
“အရှင်မိဖုရား... မှန်ပါ၏”ဟု ပြော၏။
“ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ”ဟု တောင်းပန်၏။
“သင့်သီလကား အဘယ်နည်း ပြောဆိုပါ၊ ငါနှစ်သက်လျှင် ပေးမည်”ဟုပြောလေ၏။
ထိုအခါ သုမေဓာမိဖုရားကြီးသည် နားထောင်တော်မူလော့ဟု လျှောက်ထားကာ— “အို-ရှင်ရသေ့... အကျွန်ုပ်သည် သုရုစိမင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီးဖြစ်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်ကိုဆောင်ယူခဲ့သောအခါမှစ၍ ရှေးဦးစွာ နန်းတော်မှာ အနှစ်တစ်သောင်းနေခဲ့ပါပြီ၊ သုရုစိမင်းကြီးကို ကိုယ်နှုတ်တို့ဖြင့် မျက်ကွယ်မျက်မှောက် မထေမဲ့မြင်မပြုခဲ့ဘူးပါ၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ” “အို-ရှင်ရသေ့... သုရုစိမင်းကြီးအဘယောက္ခမယောက်ျားသူ အမိယောက္ခမမိန်းမသူတို့သည် အသက်ထက်ဆုံး အကျွန်ုပ်ကိုဆုံးမပါကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် သူတစ်ပါးတို့ကိုညှဉ်းဆဲလေ့မရှိ၊ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးကို အားထုတ်လျက် နေ့ညပတ်လုံး မပျင်းမရိရိုသေစွာလုပ်ကျွေးပါ၏၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ” “အို-ရှင်ရသေ့... အကျွန်ုပ်သည် လင်တူမယားဖြစ်ကြသော တစ်သောင်းခြောက်ထောင်သောမိန်းမတို့၌ ငြူစူစောင်းမြောင်းခြင်း အမျက်ထွက်ခြင်းသည် တစ်ရံတစ်ဆစ်မျှမဖြစ်ခဲ့ဘူးပါ၊ အကျိုးစီးပွားဖြင့်သာ နှစ်သက်ပါ၏၊ မုန်းတီးသောမိန်းမတစ်ယောက်မျှမရှိ၊ ကိုယ်နှင့်အတူချစ်ခင်ပါ၏၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ”— “အို-ရှင်ရသေ့... ကျွန်အမှုလုပ်တို့ကို၎င်း၊ အခြားအကျွန်ုပ်ကိုမှီ၍ အသက်မွေးသောသူတို့ကို၎င်း ကျင့်ဝတ်သဘောဖြင့် အခါခပ်သိမ်း ဝမ်းမြောက်သောဣန္ဒြေရှိသည်ဖြစ်၍ စေခိုင်းပါ၏၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ”— “အို-ရှင်ရသေ့ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို၎င်း၊ ခရီးသွားဧည့်သည်အထီးကျန်သောသူတို့ကို၎င်း အခါခပ်သိမ်း ဖြန့်အပ်သောလက်ရှိသည်ဖြစ်၍ ထမင်းအဖျော်တို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေပါ၏၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ” “အို-ရှင်ရသေ့ဆယ့်လေးရက်မြောက်နေ့၊ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့၊ လဆန်းလဆုတ်နှစ်ရက်မြောက်နေ့၊ အပို၊ အကြိုနေ့တို့၌ အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသောဥပုသ်ကိုကောင်းစွာစောင့်သုံးပါ၏၊ အခါခပ်သိမ်း ငါးပါးသီလကိုစောင့်သုံးပါ၏၊ ဤသို့မှန်သောစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် သားရပါစေ၊ မမှန်သောစကားကိုဆိုချေသော် ဦးခေါင်းခုနစ်စိတ်ကွဲပါစေ”— ဟု မိမိဂုဏ်ကျေးဇူးကိုပြောဆိုကာ သစ္စာပြုလေ၏။
မိဖုရားကျင့်မြတ် သားကောင်းအပ်ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် သုမေဓာမိဖုရားကြီးအား– “အို-အရှင်မိဖုရား... သင်သည်မိမိ၌ရှိသောဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ပြောကြားပေ၏၊ ပြောကြားသမျှအလုံးစုံလည်း သင်၌ရှိပါပေ၏၊ ရေမြေကိုအုပ်စိုး၍ အမျိုးဇာတ်နှင့်ပြည့်စုံလျက် အခြံအရံရှိသောဝေဒေဟတိုင်းကြီးကို တရားသဖြင့်မင်းပြုမည့်သားကောင်းရတနာသည်သင့်အား မွေးဖွားလိမ့်မည်”— ဟု ပြောကြားကာ သားဆုကိုပေးလေ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း ထိုစကားကိုကြားလျှင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍– “အို-ရှင်ရသေ့ မျက်ရေမကွက် ခြုံအလိမ်းလိမ်းကပ်သော သစ်ခေါက်ဆိုးကိုဝတ်ဆင်၍ ကောင်းကင်၌တည်သော သင်ကား အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်သောစကားကိုဆိုဘိ၏၊ သင်သည် နတ်ပြည်မှနတ်သားဖြစ်သလော၊ သို့မဟုတ် တန်ခိုးကြီးသောရသေ့ဖြစ်သလော၊ ဤအရပ်သို့ရောက်လာသောသင်သည် အဘယ်သူနည်း၊ အကျွန်ုပ်အားပြောကြားပါ”— ဟုသိကြားမင်းအားတောင်းပန်မေးမြန်းပြန်၏။
သုမေဓာသီလစွမ်း သိကြားချီးမွမ်းထိုအခါ သိကြားမင်းသည် သုမေဓာမိဖုရားအား ကိုယ်ထင်ပြ၍– “အို-သုမေဓာမိဖုရား... သုဓမ္မာနတ်သဘင်သို့ အညီအညွတ်လာကုန်သောနတ်တို့သည်ငါ့ကိုရှိခိုးကုန်၏၊ ငါကား မျက်စိအမြင်တစ်ထောင်ကိုဆောင်သောသိကြားမင်းဖြစ်၏၊ သင့်ထံသို့လာခဲ့ရ၏။
လောက၌ ဒွါရသုံးပါး၌ညီမျှသောအကျင့်ရှိ၍ ပညာရှိလျက် သီလရှိသောမိန်းမ၊ ယောက္ခမတို့ကိုနတ်ကဲ့သို့ရိုသေသောမိန်းမ၊ လင့်ဝတ်နှင့်ပြည့်စုံသောမိန်းမ၊ စင်ကြယ်သောအမှုရှိသောမိန်းမတို့ကို ရှုမြင်ကြရန် လူ့ပြည်သို့နတ်တို့သည်လာကြရကုန်၏”။
“အရှင်မိဖုရား... သင်သည် ရှေးအခါကောင်းသောအလေ့အကျင့်ရှိသောကြောင့် အလုံးစုံအလိုဆန္ဒနှင့်ပြည့်စုံသောမင်းမျိုး၌ဖြစ်ရ၏၊ သင်၏ဤကောင်းသောအလေ့အကျင့်သည် ဤဘဝ နောင်ဘဝတို့၌အောင်မြင်ရ၏၊ နတ်ပြည်သို့ရောက်ရ၏၊ ထင်ပေါ်ကျော်စောရ၏။
“အရှင်မိဖုရား... ရှည်မြင့်စွာကိုယ်၌ကုသိုလ်တရားကိုစောင့်ပါလော့၊ ငါသည်တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့သွားပါအံ့၊ ငါသည်သင့်အား ရှုမြင်ရခြင်းကိုချစ်မြတ်နိုးပါ၏”— ဟု ပြောဆိုချီးကျူးကာ နတ်ပြည်သို့သွားလေ၏၊ ကျူထရံသည်နတ်သားလည်း မိုးသောက်သောအခါ စုတေ၍ သုမေဓာမိဖုရားကြီးဝမ်း၌ ပဋိသန္ဓေနေလေ၏။
သားတော်ဘွားလေ လာဘ်မိုးစွေထိုအခါမိဖုရားကြီးသည် ကိုယ်ဝန်တည်သောအဖြစ်ကိုသိ၍ မင်းကြီးအားလျှောက်ထား၏။
မင်းကြီးလည်း အစောင့်အရှောက်ကိုပေး၏၊ ဆယ်လလွန်သဖြင့် သားယောက်ျားကိုမွေးဖွားလေ၏။
သတို့သားအား မဟာပနာဒသတို့သားဟူသောအမည်ကိုမှည့်ကြကုန်၏။
ဗာရာဏသီ၊ မိမိလာ နှစ်ပြည်ထောင်၌နေကုန်သောသူတို့သည် မင်းသားဘိုးဟုပြောဆိုကာ အသပြာတစ်သပြာစီ မင်းရင်ပြင်၌ ပစ်ကြဲကုန်၏၊ များစွာသောအသပြာစုံသည်ဖြစ်၏။
မင်းကြီးသည် တားမြစ်သော်လည်း ယူ၍မသွားကြကုန်၊ မင်းသားသည် အရွယ်သို့ရောက်သောအခါ အလုံးစုံသောအတတ်ပညာတို့၌ အပြီးတိုင်ရောက်တတ်မြောက်လေ၏။
လူမင်းဘုန်းသမ္ဘာ သိကြားမနေသာခမည်းတော်မင်းကြီးသည် သားတော်၏အရွယ်ကိုကြည့်၍ မိဖုရားကြီးနှင့်တိုင်ပင်ကာ မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသောနန်းပြာသာဒ်ကိုဆောက်လုပ်စေ၍ အဘိသိက်သွန်းကာ မင်းမြောက်မည်ဟုပြောဆိုစီမံပြီးလျှင် မြေကြန်တတ်သောဆရာတို့ကိုခေါ်စေ၍ “အမောင်တို့... လက်သမားတို့ကိုခေါ်၍ ငါ၏နန်းတော်နှင့်မနီးမဝေးသောအရပ်၌ မွေ့လျော်ဖွယ်နန်းပြာသာဒ်ကို ဆောက်လုပ်ကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
မြေကြန်တတ်သောဆရာတို့သည် ဆောက်လုပ်ရန်အရပ်ကိုစုံစမ်းကြကုန်၏။
ထိုအခါသိကြားမင်းနေရာသည်တုန်လှုပ်လေ၏။
သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ ဝိသုကြုံနတ်သားကိုခေါ်ပြီးလျှင်– “အမောင်... မဟာပနာဒမင်းသားအတွက် အလျားကိုးယူဇနာ အနံရှစ်ယူဇနာ အစောက်ဆယ့်ငါးယူဇနာရှိသော ရတနာပြာသာဒ်ကို ဖန်ဆင်းချေ”ဟု စေလွှတ်လိုက်၏။
ဝိသုကြုံနတ်သားလည်း လက်သမားအသွင်ဖြင့် ဆောက်လုပ်မည့်လက်သမားတို့ထံသွား၍ လှံကန်ဖြင့်မြေကြီးကိုခတ်ကာမျှဖြင့် ဘုံဆင့်တစ်ရာရှိသောရတနာပြာသာဒ်သည် မြေမှပေါက်လေ၏။
မဟာပနာဒမင်းသားအား ပြာသာဒ်တင်မင်္ဂလာ၊ ထီးဆောင်းမင်္ဂလာ၊ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ဤမင်္ဂလာသုံးမျိုးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်ကုန်၏။
သားတော်ပြုံးရယ်မှု ပွဲတော်ပြုနှစ်ပြည်ထောင်သားတို့စည်းဝေးကြရာ မင်္ဂလာပွဲသဘင်ကြီးသည် မိမိလာပြည်၌ဖြစ်၍ ခုနစ်နှစ်ကိုလွန်စေ၏။
ထိုနှစ်ပြည်ထောင်သားတို့ကို မင်းကြီးသည် ပြန်၍မလွှတ်ချေ၊ အဝတ်တန်ဆာထမင်းခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့သည် မင်းအိမ်မှဖြစ်ကုန်၏။
ထိုအခါ နှစ်ပြည်ထောင်သားတို့သည် ကြွေးကြော်ကြကုန်၏၊ “အရှင်မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်တို့သည်မင်္ဂလာပွဲကိုရှုစားနေကြသည်မှာ ခုနစ်နှစ်လွန်ကုန်ပြီ၊ အဘယ်အခါမှပြီးဆုံးမည်နည်း”ဟု မေးကြ၏။
“အမောင်တို့... ငါ့သားတော်ကား မပြုံးမရယ်စဖူး၊ ငါ့သားတော်ပြုံးရယ်သောအခါမင်္ဂလာပွဲပြီးဆုံးပြီ သွားကြကုန်လော့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ထိုအခါ ခြောက်ထောင်သောသဘင်သည်တို့သည် စည်းဝေးကုန်လျက် ခုနစ်စုပြုကာ အမျိုးမျိုးကြကြကုန်သော်လည်း ပြုံးရယ်ခြင်းကိုမပြုလေ။
ပွဲတော်ဖျော်ဖြေ မပြုံးရယ်လေထိုအခါ ဘဏ္ဍုကဏ္ဍသဘင်သည်ကြီးနှင့် ပဏ္ဍုကဏ္ဍသဘင်သည်ကြီးတို့သည် “ငါတို့ပြုံးရွှင်အောင်လုပ်မည်”ဟုပြောကြားကာ ထိုနှစ်ဦးတို့တွင် ဘဏ္ဍကဏ္ဍသည် ရှေးဦးစွာ မင်းအိမ်တံခါး၌ ကြီးစွာသောအတုလသရက်ပင်ကြီးကိုဖန်ဆင်း၏။
နောက်ချည်လုံးကို သရက်ပင်ပေါ်သို့ပစ်ကာ အခက်၌ငြိစေလျက် ချည်တန်းဖြင့် သရက်ပင်သို့တက်၏။
သရက်ပင်စောင့်ဖြစ်သောနတ်တို့သည် အင်္ဂါကြီးငယ်တို့ကိုတစ်ခြားစီဖြတ်၍ အပင်အောက်သို့ပစ်ချကုန်၏။
ကြွသောသဘင်သည်တို့သည် ထိုအင်္ဂါကြီးငယ်တို့ကိုစုရုံးကာ ရေဖြင့်သွန်းလောင်းကုန်၏။
ထိုအခိုက် ဘဏ္ဍကဏ္ဍသည် ဝတ်ပန်းပုဆိုးကိုဝတ်ရုံကာ ကလျက်ထ၏။
မဟာပနာဒမင်းသားသည် မပြုံးရွှင်လေ။
ထို့နောက် ပဏ္ဍုကဏ္ဍသည် မင်းရင်ပြင်၌ ကြီးစွာသောမီးပုံကြီးကိုပြုစေပြီးလျှင် မိမိပရိသတ်နှင့်တကွ မီးပုံထဲသို့ဝင်လေ၏။
မီးငြိမ်းလတ်သော် ရေဖြင့်သွန်းလောင်းကုန်၏။
ထိုအခိုက်၌ ပရိသတ်နှင့်တကွ ဝတ်ပန်းပုဆိုးကိုဝတ်ရုံကာ . ကလျက်ထကြကုန်၏။
မဟာပနာဒမင်းသားသည် မပြုံးရွှင်၊ ဤသို့လျှင် မဟာပနာဒမင်းသားကို ပြုံးရွှင်အောင်မတတ်နိုင်ကြသဖြင့် လူတို့သည် ဆင်းရဲပင်ပန်းကြကုန်၏။
သိကြားစီမံမှ ရယ်ပြုံးကြထိုအကြောင်းကိုသိကြားမင်းသိလျှင် နတ်သဘင်သည်တို့ကိုစေလွှတ်၏။
နတ်သဘင်သည်တို့လည်း သဘင်ခံရာသို့သွား၍ ကောင်းကင်၌ရပ်တည်ကုန်လျက် ကိုယ်ထက်ဝက်ကိုပြကုန်၏။
လက်တစ်ဘက်၊ ခြေတစ်ဘက်၊ မျက်စိတစ်ဘက်၊ အစွယ်တစ်ချောင်းသာဖြစ်၍ကကုန်၏။
ကိုယ်ထက်ဝက်သည်လှုပ်၏၊ ထက်ဝက်သည်မလှုပ်၊ မဟာပနာဒမင်းသားသည် ထိုနတ်သဘင်သည်ကိုမြင်လျှင် အတန်ငယ်ပြုံးရယ်လေ၏၊ လူတို့ကား ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်ကာ ပြုံးရယ်ကြကုန်၏၊ ထိုအခါမှ မင်္ဂလာပွဲသည်ပြီးဆုံးလေတော့၏။
မဟာပနာဒမင်းကြီးသည် အသက်ထက်ဆုံး ဒါနသီလစသောကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြု၍ အသက်၏အဆုံး၌ နတ်ပြည်သို့လားရ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ မဟာပနာဒမင်းသည်–ယခုအခါ ဘဒ္ဒဇိ။
သုမေဓာမိဖုရားသည်–ဝိသာခါ။
ဝိသုကြုံသည်–အာနန္ဒာ။
သိကြားမင်းသည်–ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ဝယ်၊ မျက်မှောက်၊ ကွယ်၊ လင်သယ် မထေကင်း။
(၂) ယောက္ခမများ၊ နတ်အလား၊ ညွှတ်တွားလုပ်ကျွေးခြင်း။
(၃) လင်တူမယား၊ ချစ်ခင်ငြား၊ စီးပွားကျင့်ခဲ့ခြင်း။
(၄) ကျွန်၊ မှုလုပ်သူ၊ မှီနေသူ၊ ကြည်ဖြူကျွေးမွေးခြင်း။
(၅) ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏား၊ ဧည့်သည်များ၊ မမှားကျွေးမွေးခြင်း။
(၆) လေးသီတင်း၊ ပိုကြို၊ ရှစ်ပါးကို၊ ငါးကိုမြဲစောင့်ခြင်း။
(၇) သုမေမိဖျား၊ အကျင့်များ၊ မှတ်သားလူခပင်း။
သုရုစိဇာတ်ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၉၀–ပဉ္စုပေါသထဇာတ် လောဘ-ဒေါသ-မာန လွန်မှုကိုအမှီပြု၍ သံဝေဂရရှိကာ သီလစောင့်လျက် အတူနေကြသောခို-မြွေ-မြေခွေး-ဝံ-ရသေ့သတ္တဝါငါးဦးတို့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သီတင်းသည်များ တရားဟောကြားနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဥပုသ်ဆောက်တည်သော သီတင်းသည်ငါးရာတို့ကိုအကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု ရသေ့ထံဆည်းပူး သတ္တဝါလေးဦးလွန်လေပြီးသောအခါ အင်္ဂတိုင်း မဂဓတိုင်း ကာသိတိုင်း ဤတိုင်းကြီးသုံးတိုင်းတို့အလယ်၌ မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော တောအုပ်သည်ရှိလေ၏။
မဂဓတိုင်းဝယ် ဘုရားအလောင်းသည် ဗြာဟ္မဏမဟာသာလမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် စည်းစိမ်ဥစ္စာကာမဂုဏ်တို့ကိုစွန့်ပယ်ပြီးလျှင် ထိုတောအုပ်သို့ဝင်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်လျက်နေ၏။
ရသေ့ကျောင်းအနီး ဝါးတော၌ ခိုလင်မယားသည်နေ၏၊ တောင်ပို့တစ်ခု၌ မြွေသည်နေ၏၊ ခြုံတစ်ခု၌ မြေခွေးသည်နေ၏၊ တစ်ခုသောတောအုပ်၌ ဝံသည်နေ၏။
ထိုလေးဦးသောသတ္တဝါတို့သည် အမြဲမပြတ် ရသေ့ထံသို့ကပ်၍ တရားနာကြကုန်၏။
ခိုနှင့်မြွေ အညီ ရသေ့ထံ မှီတစ်နေ့သ၌ ခိုလင်မယားသည် အစာရှာသွားရာ စွန်တစ်ကောင်သည် ခိုမကိုဖမ်း၍စားလေ၏။
ထိုအခါ ခိုမနှင့်ကွေကွင်းခြင်းကြောင့် အလွန်ပူပန်၏၊ “ယခုအခါ ရာဂကိုနှိပ်မည်”ဟု ရသေ့ကျောင်းသို့သွား၍ ဥပုသ်ဆောက်တည်လျက်နေ၏။
မြွေသည် မိမိနေရာမှထွက်၍ နွားတို့သွားရာလမ်း၌ အစာကိုရှာ၏။
ထိုအခါ ရွာစားမင်း၏ ကိုယ်လုံးဖြူသောနွားလားဥသဘသည် ကျက်စားရာတောင်ပို့တစ်ခု၌ ချိုသွေး၍ ခွါတို့ဖြင့်မြေတို့ကိုရက်၍ကစား၏။
မြွေသည်ကြောက်၍ပြေးရာ နွားလားဥသဘသည် နင်းမိ၏၊ ထိုအခါ အမျက်ထွက်၍ကိုက်သဖြင့် နွားလားဥသဘသည်သေခဲ့၏။
ရွာသားတို့သည် ငိုကြွေးကာ နွားသေကိုသင်္ဂြိုဟ်ကုန်၏။
ထိုအခါ မြွေသည် “ငါ၏ဒေါသကိုမှီ၍ နွားသေရသည်၊ ထိုဒေါသကိုနှိပ်မည်”ဟု ကျောင်းသို့သွား၍ ဥပုသ်ဆောက်တည်လျက်နေ၏။
လောဘပြစ်မြင် ကျောင်းသို့ဝင်မြေခွေးသည် အစာရှာသည်ရှိသော် ဆင်သေတစ်စီးကိုမြင်လျှင် “များစွာသောအစာကို ရပေပြီ”ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှာမောင်း၊ နားရွက်၊ ဝမ်းဗိုက်စသည်တို့၌ ကိုက်စားရာ မာကျောလှသဖြင့် ကိုက်၍မရ။
ဝစ္စမဂ်ကိုကိုက်ပြန်ရာ မုန့်ညက်ကိုကိုက်ရသကဲ့သို့ နူးညံ့သဖြင့်စားရ၏။
ထိုမြေခွေးသည် လောဘ၏အစွမ်းဖြင့် ဝစ္စမဂ်မှဝမ်းတွင်းသို့ဝင်၍ အသားကိုစား၊ အသွေးကိုသောက်ကာနေရာ နေပူလေတိုက်သဖြင့် ဆင်သေ၏ဝစ္စမဂ်ပိတ်သောအခါ ထွက်ပေါက်မရဘဲဆင်းရဲလေ၏၊ တစ်ဖန်မိုးရွာ၍ ရေနူးကာ ဝစ္စမဂ်ပေါက်ပွင့်လာသောအခါ ကြောက်အားလန့်အားအတင်းတိုး၍ထွက်ရာ အမွေးတွေကျွတ်၍အရေစုတ်လျက် အလွန်ဆင်းရဲလှ၏။
ထိုအခါ “လောဘကိုနှိပ်မည်”ဟု ကျောင်းသို့သွား၍ ဥပုသ်စောင့်လျက်နေ၏။
လောဘဆင်းရဲ အမြင်လွဲဝံသည် အလွန်အလိုကြီးသဖြင့် တောမှထွက်ခဲ့၏၊ မလ္လတိုင်း ပစ္စန္တရစ်ရွာသူတို့သည် “ဝံလာသတဲ့”ဟုကြား၍ တုတ်လှံကန်လေးမြှားတို့ကိုကိုင်လျက် လာကြ၍ ဝံအောင်းသောခြံကိုဝန်းရံကုန်၏။
ဝံသည် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်၍ပြေး၏၊ လူတို့လည်း တုတ်လှံကန်စသည်တို့ဖြင့် ရိုက်ပုတ်ပစ်ခတ်ကုန်၏။
ဝံသည်ခေါင်းကွဲလျက် သွေးယိုစီးကာ မိမိနေရာသို့ရောက်လျှင် “အလွန်အလိုကြီးသောလောဘကြောင့်ဖြစ်ရ၏၊ ထိုလောဘကိုနှိပ်မည်”ဟု ကျောင်းသို့သွား၍ ဥပုသ်ဆောက်တည်လျက်နေ၏။
မာနထန်မှု အမှားပြုရသေ့လည်း မိမိမာနကိုမှီ၍ ဈာန်အဘိညာဉ်ကို မဖြစ်စေနိုင်၊ ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ဆူသည် ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ဤရသေ့ကား ယုတ်ညံ့သောသတ္တဝါမဟုတ်၊ ဘုရားအလောင်းတည်း၊ မာနကိုနှိပ်၍ ဈာန်အဘိညာဉ်ကိုဖြစ်စေမည်”ဟုကြံစည်လျက် ဟိမဝန္တာမှ ကြွလာကာ ရသေ့၏ကျောင်းအနီးကျောက်ဖျာ၌နေ၏။
ရသေ့လည်း ကျောင်းတွင်းမှထွက်လာရာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကိုမြင်လျှင် မာနကိုမှီ၍ အမျက်ထွက်သဖြင့် ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် လက်ဖျစ်တီးလျက်-“ဟယ်သူယုတ် ဦးပြည်... ပျက်လော့၊ သွားလော့၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့နေရာ၌လာ၍နေဘိသနည်း”ဟုဆို၏။
ထိုအခါပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် “အိုသူတော်ကောင်း... အဘယ်ကြောင့်မာနကြီးဘိသနည်း၊ ငါကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဖြစ်သည်၊ သင်သည်ဤကမ္ဘာ၌ပင် ဘုရားဖြစ်လတံ့”စသည်ဖြင့် အမည်အမျိုး အဂ္ဂသာဝကစသည်တို့ကိုပြောကြားပြီးလျှင် တစ်ဖန် “အိုသူတော်ကောင်း... အဘယ်ကြောင့်မာနကြီးဘိသနည်း၊ ကြမ်းကြုတ်ဘိသနည်း၊ မသင့်လျော်”ဟုဆုံးမတော်မူ၏။
ပစ္စေကဆုံးမ ရသေ့နှိမ်ချရသေ့သည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဆုံးမပါသော်လည်း ရှိမခိုး၊ “ဘယ်အခါဘုရားဖြစ်မည်နည်း”ဟူ၍လည်း မမေးမြန်း။
ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည်ရသေ့ကို “သင်သည်ဇာတိမာန်ကြောင့် ငါ၏ဂုဏ်ကျေးဇူးကြီးသည်အဖြစ်ကိုမသိ၊ သင်အကယ်၍စွမ်းနိုင်လျှင် ငါကဲ့သို့ကောင်းကင်၌သွားလော့”ဟုပြောဆိုပြီးလျှင် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်၍ ခြေမှတို့ကို ရသေ့၏ဆံကျစ်ဝန်းသို့ကြဲချလျက် မြောက်ဟိမဝန္တာသို့ကြွလေ၏။
ထိုအခါရသေ့သည်ထိတ်လန့်သည်ဖြစ်၍ “ဤရဟန်းကား ကောင်းကင်သို့ပျံနိုင်၏၊ ငါကား ဇာတိမာန်ဖြင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ခြေတော်တို့ကို ရှိမခိုးမိ၊ ဘယ်အခါဘုရားဖြစ်မည်နည်းဟူ၍လည်းမမေးလိုက်မိ အမျိုးကားအဘယ်သို့ပြုအံ့နည်း၊ လောက၌အကျင့်သီလသာမြတ်၏၊ ငါသည်မာနကိုနှိပ်မည်”ဟု ကသိုဏ်းပရိကံပွားများကာ ဈာန်အဘိညာဉ်ကိုဖြစ်စေလျက် စင်္ကြံဦးရှိကျောက်ဖျာ၌နေ၏။
ခိုသီလတည်ရေး ရသေ့မေးထိုအခါ ခိုစသော သတ္တဝါလေးဦးတို့သည် ရသေ့ထံချဉ်းကပ်၍ လျှောက်ပတ်သောအရပ်၌နေကြကုန်၏။
ရသေ့သည် ခိုဖိုအား– “အို-ခိုဖို... သင်သည် အစာရှာသွားချိန်ဖြစ်လျက် အစာရှာမသွားဘဲ ကြောင့်ကြမဲ့အစာရေစာမွတ်သိပ်ခြင်းကိုသည်းခံလျက် အဘယ်ကြောင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်၍နေဘိသနည်း”— ဟု မေးလေ၏။
ထိုအခါ ခိုဖိုသည်ရသေ့အား– “အရှင်ဘုရား... အကျွန်ုပ်သည် ရှေးအခါ ခိုမနှင့်မွေ့လျော်ကာနေပါ၏၊ ထိုအခိုက်ခိုမကိုစွန်တစ်ကောင်ဖမ်းသွားသဖြင့် ခိုမနှင့်ကွေကွင်းရသည့်အတွက် ဆင်းရဲပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ခိုမ၌တပ်မက်သောရာဂကိုနှိပ်လိုသဖြင့် အစာရှာမသွားဘဲ ဥပုသ်စောင့်ပါ၏”— ဟု မိမိဥပုသ်စောင့်ရင်းအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေ၏။
မြွေကိုတဖန် ရသေ့မေးပြန်ထိုအခါ ရသေ့သည် တစ်ဖန်မြွေအား သီလဆောက်တည်ခြင်းအကြောင်းကို မေးလိုပြန်သဖြင့်– “အို-မြွေ... သင်သည် အစာရှာသွားချိန်ဖြစ်လျက် အစာရှာမသွားဘဲ ကြောင့်ကြမဲ့အစာရေစာမွတ်သိပ်ခြင်းကိုသည်းခံလျက် အဘယ်ကြောင့် ဥပုသ်စောင့်၍နေဘိသနည်း”— ဟု မေးပြန်၏။
ထိုအခါ မြွေသည်ရသေ့အား– “အရှင်ဘုရား... အကျွန်ုပ်သည် အစာရှာသွားရာ ရွာစားမင်း၏ ကိုယ်လုံးခြုံသော နွားလားဥသဘနင်းမိ၍ အမျက်ထွက်သဖြင့် ထိုနွားလားဥသဘကိုကိုက်၍သတ်မိပါ၏၊ ထို့ကြောင့်ဒေါသကိုနှိပ်နင်းလိုသဖြင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်ပါ၏”— ဟု ဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်းအကြောင်းကို လျှောက်ထားပြန်၏။
သီလစောင့်ရေး မြေခွေးမေးထို့နောက်ရသေ့သည် တစ်ဖန် မြေခွေးအား သီလဆောက်တည်သောအဖြစ်ကိုမေးလို၍— “အို-မြေခွေး... သင်သည် အစာရှာသွားချိန်ဖြစ်လျက် အစာရှာမသွားဘဲ ကြောင့်ကြမဲ့အစာရေစာမွတ်သိပ်ခြင်းကိုသည်းခံလျက် အဘယ်ကြောင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်၍နေဘိသနည်း”— ဟု မေးမြန်းပြန်၏။
ထိုအခါမြေခွေးသည် ရသေ့အား– “အရှင်ဘုရားကျွန်ုပ်သည် အစာ၌တပ်မက်သောလောဘဖြင့် ဆင်သေကောင်၏ဝမ်းသို့ဝင်ခဲ့ရာ ဝစ္စမဂ်ပေါက်ပိတ်သဖြင့်ဆင်းရဲရပါ၏၊ နောက်မိုဃ်းရွာ၍ ဝစ္စမဂ်ပွင့်သောအခါ အတင်းတိုးထွက်သဖြင့် ဝံ, ခွေး, မြွေ, ခို လေးဦးသားတို့ သံဝေဂရကာ ရသေ့ထံလာပြီး ဥပုသ်စောင့်သုံးနေကြပုံ အမွေးတွေကျွတ်၊ အရေတွေစုတ်ပြတ်ကာ ဆင်းရဲရပါ၏၊ ထို့ကြောင့် လောဘကိုနှိပ်လိုသဖြင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်ပါ၏”— ဟု ဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်းအကြောင်းကို လျှောက်ထားပြန်၏။
ဝံလောဘကြောင့် သီလစောင့်ထို့နောက် ရသေ့သည် တစ်ဖန် ဝံအား မေးလိုပြန်သည်ဖြစ်၍— “အို-ဝံ... သင်သည် အစာရှာသွားချိန်ဖြစ်လျက် အစာရှာမသွားဘဲကြောင့် အစာရေစာမွတ်သိပ်ခြင်းကိုသည်းခံလျက် အဘယ်ကြောင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်၍နေဘိသနည်း”— ဟု မေးပြန်၏။
ထိုအခါ ဝံသည် ရသေ့အား– “အရှင်ဘုရား... အကျွန်ုပ်သည် အလွန်အလိုကြီးသောလောဘဖြင့် မိမိနေရာမှရွာနားသို့သွားမိပါ၏၊ ရွာသားတို့သည် တုတ်လှံကန်စသည်တို့ဖြင့် ရိုက်နှက်ပစ်ခတ်သောကြောင့် ခေါင်းကွဲလျက် ဆင်းရဲ၍ပြန်ခဲ့ရပါ၏၊ ထို့ကြောင့် အလိုကြီးလှသောလောဘကိုနှိပ်လိုသဖြင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်ပါ၏”— ဟု ဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်းအကြောင်းကို လျှောက်ထားပြန်၏။
မာနမှီပြု နှိမ်ချမှုဤသို့လျှင် သတ္တဝါလေးဦးတို့သည် မိမိတို့ဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုအသီးအသီးလျှောက်ထားပြီးလျှင် ရှိခိုးကာရသေ့အား– “အရှင်ဘုရား... အရှင်တို့သည် သစ်သီးရှာသွားချိန်ဖြစ်ပါလျက် သစ်သီးရှာမသွားဘဲကြောင့် ကြမဲ့အစာရေစာမွတ်သိပ်ခြင်းကိုသည်းခံလျက် အဘယ်ကြောင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်၍နေပါသနည်း”— ဟုမေးမြန်းလျှောက်ထားကုန်၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် သတ္တဝါလေးဦးတို့အား– “အချင်းတို့... ငါ၏ကျောင်းသို့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါး ကြွလာ၍ သွားလာရာဂတိ၊ အမည်၊ အမျိုး၊ အနွယ်၊ အကျင့်တို့ကိုဆုံးမပါ၏၊ ငါသည်မာနကိုမှီ၍ ရှိလည်းမခိုး၊ မေးလည်းမမေးမိ၊ ထို့ကြောင့် မာနကိုနှိပ်လိုသဖြင့် ဥပုသ်ဆောက်တည်ပါ၏”— ဟု မိမိဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်းအကြောင်းကိုပြောကြားပြီးလျှင် လေးဦးသောသတ္တဝါတို့ကိုဆုံးမ၍လွှတ်လိုက်၏။
လေးဦးသောသတ္တဝါတို့သည် ရသေ့ကိုရှိခိုးပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ပြန်သွားကြကုန်၏၊ ရသေ့လည်း မယုတ်သောဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လား၏။
လေးဦးသောသတ္တဝါတို့လည်း ရသေ့၏အဆုံးအမ၌တည်၍ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့လားကြရကုန်၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင်မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ဒါယကာတို့... ထိုအခါ ခိုသည်-ယခုအခါ အနုရုဒ္ဓါ။
ဝံသည်-ကဿပ။
မြေခွေးသည်-မောဂ္ဂလာန်။
မြွေသည်-သာရိပုတ္တရာ။
ရသေ့သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟုဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မာန်မာန၊ လောဘအကုသိုလ်။
(၂) နှိပ်ရန်ကြိုးစား၊ သူမြတ်ငါး၊ စောင့်ငြင်းဥပုသ်ကို။
(၃) ဥပုသ်စောင့်လမ်း၊ သူတော်ငြမ်း၊ ဖြောင့်တန်းနိဗ္ဗာန်ကို။
ပဉ္စုပေါသထဇာတ်ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၉၁-မဟာမောရဇာတ် မင်းခြောက်ဆက်တိုင်အောင် ဖမ်းယူရရှိရန် လုံ့လပြုသော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်လျက် ဥဒေါင်းမ၏ ကိလေသာဖြင့် ဖြားယောင်းခါမှ အနှစ်ခုနစ်ရာတိုင်တိုင် ငြိမ်းလေပြီးသော ကိလေသာထကြွလာသဖြင့် မုဆိုးကျော့ကွင်းတွင် အမိခံရသော ဥဒေါင်းမင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကိလေရှိန်စော် လူ့ဘဝမျှော်နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာသနာတော်ထမ်း ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကိလေသာ၏အစွမ်းဖြင့် လူ့ဘောင်သို့လည်တမော့မော့မြော်၍နေသတတ်။
သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား “ရဟန်း... သင်သည် လူ့ဘောင်သို့လည်တမော့မော့မြှော်၍နေ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟုမေး၏။
“မှန်ပါ၏ဘုရား”ဟု လျှောက်ထား၏။
“အားကြီးလှသောရာဂကိလေသာသည် သင်ကဲ့သို့သောသူကို အဘယ်မှာမလျှပ်ပေါ်စေဘဲရှိနိုင်အံ့နည်း၊ ရှေးအခါ၌ နှစ်ပေါင်းခုနစ်ရာပတ်လုံး ကိလေသာစင်ကြယ်နေသောသူပင် လျှပ်ပေါ်စေခဲ့ဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု သားပေါင်းစုရောက် ဒေါင်းမင်းမြှောက်လွန်ပြီးသာအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပစ္စန္တရစ်အရပ် ဥဒေါင်းမျိုး၌ဖြစ်၍ ရွှေအဆင်းနှင့်တူ၏၊ မျက်စိတို့သည် ချင်ရွေးသီးနှင့်တူကုန်၏၊ နှုတ်သီးသည် သန္တာအဆင်းနှင့်တူ၏၊ နီသောအရေးသုံးကြောင်းတို့လည်ပင်း၌ ရစ်လျက်ကျောလယ်ဖြင့်သွားကုန်၏၊ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ကြီးမားသောကိုယ်ရှိ၏၊ အလွန်အဆင်းလှ၏၊ ဥဒေါင်းအပေါင်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်လျက် မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
တစ်ဦးတည်းကျင့်ခြင်း ဘေးရန်ကင်းတစ်နေ့သ၌ ဥဒေါင်းမင်းသည် ရေအိုင်၌ရေသောက်သည်ရှိသော် မိမိ၏အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကိုမြင်လျှင်– “ငါကား အခြားဥဒေါင်းတို့ထက်တင့်တယ်၏၊ လူတို့ခရီး၌ အကယ်၍နေငြားအံ့၊ ငါ့အားဘေးရန်ဖြစ်လတံ့၊ ဟိမဝန္တာသို့သွားပြီးလျှင် တစ်ကောင်တည်းချမ်းသာစွာနေမည်”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် ညအခါ ဥဒေါင်းတို့အိပ်ပျော်စဉ် တိတ်တဆိတ်ထ၍ ပျံသန်းလျက် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၏။
တောင်သုံးလုံးတို့ကိုလွန်စေ၍ လေးခုမြောက်သောတောင်ဝယ် တောတစ်ခုတွင် တစ်ခုသောပဒုမာကြာအိုင်သည်ရှိလေ၏။
ထိုအိုင်၏အနီး တောင်တစ်ခုကိုမှီ၍ ပေါက်သောညောင်ပင်ကြီး၏အခက်၌နား၏။
ထိုတောင်၏အလယ်၌ လိုဏ်တစ်ခုရှိ၏၊ ထိုလိုဏ်ကား အောက်မှတက်ခြင်းငှါ၎င်း၊ အထက်မှဆင်းခြင်းငှါ၎င်း မတတ်နိုင်၊ မြွေကင်းစသောဘေးရန်မှလည်းလွတ်၏၊ ဥဒေါင်းမင်းသည် ထိုလိုဏ်၌ အမြဲနေ၏။
နေဝင်နေထွက် စည်းချလျက်နက်ဖြန်နေ့နံနက်၌ လိုဏ်မှထပြီးလျှင် တောင်ထိပ်၌ အရှေ့သို့ရှေးရှုလျက်ထွက်လာသောနေကိုကြည့်၍ မိမိအားနေ့အဖို့ စောင့်ရှောက်ရန်(ဥဒေတယံ စက္ခုမာ)စသောအရံအတားကိုပြုပြီးလျှင် ကျက်စားရာအရပ်သို့ဆင်းသက်ကာ ကျက်စား၏။
ညချမ်းသောအခါ တောင်ထိပ်သို့တက်၍ အနောက်သို့ရှေးရှုလျက်ဝင်လတံ့သောနေကိုကြည့်၍ မိမိအားညအဖို့ စောင့်ရှောက်ရန် (အပေတယံ စက္ခုမာ) စသောအရံအတားကိုပြုပြီးလျှင် အိပ်တန်းသို့တက်၍ အိပ်၏၊ ဤနည်းဖြင့် နေ့စဉ်ပြုလုပ်လျက်နေ၏။
မိဖုရားအိပ်စဉ် ဥဒေါင်းမြင်တစ်နေ့သ၌ မုဆိုးတစ်ယောက်သည် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၍ လှည့်လည်လတ်သော် တောင်ထိပ်၌နေသောဥဒေါင်းမင်းကိုမြင်လျှင် အမှတ်အသားပြုကာ အိမ်သို့ပြန်လာ၍ မိမိသေခါနီးကာလ၌ သားကိုခေါ်၍ “ချစ်သား ဟိမဝန္တာဝယ် လေးခုမြောက်တောင်ထိပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဥဒေါင်းမင်းသည်ရှိလေရဲ့၊ ငါတို့မင်းကြီးမေးခဲ့သော် လျှောက်ထားလေလော့”ဟုမှာကြား၍ သေလွန်ခဲ့၏။