kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့အပြင် စေတီတော်ကို ဝန်းရံကာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည့် အဆောက်အဦတစ်ခု တည်ရှိခဲ့သည်ကိုလည်း ယုံမှားသံသယရှိစရာ မရှိပေ။
စေတီတော်၏ ဝင်းအဝိုင်းသည် မြေပြင်အပေါ်၌ ၁၀ ပေ (၃ မီတာ) ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။
စေတီတော်၏ အချင်းသည် ၄၅ ပေ (၁၄ မီတာ) ရှိသည်။
ဝင်းအဝိုင်းသည် ဝိုင်းစက်သည့်ပုံစံရှိပြီး အချင်းသည် ၁၃၃၂ ပေ (၄၀၆ မီတာ) ရှိသည်။
ဆင်ရေကန် ဆင်ရေကန်သည် လင်္ကာရာမနှင့် နီးကပ်စွာတည်ရှိပြီး လူလုပ်ရေကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အလျား ၁၅၉ မီတာ၊ အနံသည် ၅၂.၇ မီတာနှင့် အနက်သည် ၉.၅ မီတာ ရှိသည်။
၎င်းကန်သည် ရေ ၇၅၀၀၀ ကုဗမီတာ ဝင်ဆံ့သည်။
မြေအောက်တူးမြောင်းမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ကာ Periyamkulama ကန်မှ ရေကို ဤကန်အတွင်းသို့ ဖြည့်သွင်းသည်။
ဤမြေအောက် တူးမြောင်းသည် နှစ်ရာနှင့်ချီသည့်တိုင်အောင် အလုပ်လုပ်သေးသည်။
ဤကန်ကို အဘယဂီရိဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ရှိ ရဟန်းများသည် အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။
ရဟန်းများသည် ၅၀၀၀ ကျော်ရှိသည်။
ပြင်ပလင့်များ This page incorporates content from Dr. Rohan Hettiarachchi's used with permission of website owner. ကိုးကား ကဏ္ဍ:သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ စေတီပုထိုးနှင့် ဘုရားကျောင်းများ။
ကိရိဝိဟာရ သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ Kataragama တွင်တည်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းစေတီတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
စေတီတော်ကို BC သုံးရာစုလောက်က တည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
Kataragama ဒေသကို အုပ်ချုပ်သည့် Mahasena မင်းက တည်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။
သီရိလင်္ကာရှိ အကျော်ကြားဆုံးသော စေတီတော်တစ်ဆူလည်း ဖြစ်သည်။
Ven. Kobawaka Dhamminda Thera, Chief incumbent of Kirivehera, Daily Mirror ကိရိဝိဟာရသည် သီရိလင်္ကာရှိ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဗုဒ္ဓသာသနာ့နယ်မြေ ၁၆ ခုဖြစ်သည့် Solosmasthana တွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
စေတီတော်သည် အမြင့် ၉၅ ပေ၊ အဝန်း ၂၈၀ ပေ ရှိသည်။
ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် Ruhunu Maha Kataragama Devalaya မှ မြောက်ဘက် ၈၀၀ မီတာအကွာတွင် တည်ရှိသည်။
ရဟန်း Kobawaka Dhamminda Thera သည် ကိရိဝိဟာရရာဇမဟာဝိဟာရကျောင်းတော်၏ လက်ရှိအုပ်ချုပ်သူဘုန်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။
Ven. Kobawaka Dhamminda Thera, Chief incumbent of Kirivehera, Daily Mirror ပြင်ပလင့်များ Kataragama Travel Guide Kataragama Kiri Vehera website ကိုးကား ကဏ္ဍ:သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ စေတီပုထိုးနှင့် ဘုရားကျောင်းများ။
ဇိုမီးတော်လှန်ရေးတပ်မတော် (; အတိုကောက် ZRA) သည် ၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော ဇိုမီး အမျိုးသားတော်‌လှန်‌ရေးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ မဏိပူရပြည်နယ် ချူရာချန်ပါခရိုင်အတွင်းရှိ ကူကီးလူမျိုးများနှင့် ပိုက်တဲလူမျိုးများအကြား တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ZRA ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဇိုတိုင်းရင်းသားများ၏ အကျိုးကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဇိုလူမျိုးများအား ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းအောက် (ဇိုဂမ်) တွင် ပေါင်းစည်းနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
ဇိုဂမ်သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ (မဏိပူရပြည်နယ်နှင့် မီဇိုရမ်ပြည်နယ်)၊ မြန်မာနိုင်ငံ (ချင်းပြည်နယ်) နှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ (စစ်တကောင်းတောင်တန်းဒေသ) တို့၏ နယ်နမိတ်များပါဝင်သော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဦးဆောင်မှု ZRA တွင် အဓိက ဦးဆောင်မှုနေရာ သုံးခုရှိပြီး ဥက္ကဋ္ဌ၊ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးနှင့် သတင်းနှင့်ပြန်ကြားရေးမှူးတို့ ဖြစ်သည်။
ဦးဆောင်သူအများစုမှာ ဇိုမီးတိုင်းရင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။
လက်ရှိခေါင်းဆောင်များမှာ Thanglianpau Guite - ဇိုမီးတော်လှန်ရေးတပ်မတော် ဥက္ကဋ္ဌ D. Kamsuanthang - အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူး Jimmy Suanpu - သတင်းနှင့်ပြန်ကြားရေးမှူး လှုပ်ရှားဧရိယာများ ဇိုမီးတော်လှန်ရေးတပ်မတော်သည် မဏိပူရပြည်နယ်ရှိ ချူရာချန်ပါခရိုင်၏ အဓိက ဧရိယာများ၊ မဏိပူရပြည်နယ်ရှိ အခြားခရိုင်များ (အထူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံနယ်စပ်အနီး) တွင် အဓိကလှုပ်ရှားသည်။
အရေးပါသော လှုပ်ရှားဧရိယာများတွင် မဏိပူရပြည်နယ်နှင့် မီဇိုရမ်ပြည်နယ်၏ နယ်နမိတ်ဒေသများနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ ချင်းပြည်နယ်တို့တွင် ဖြစ်သည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ National Consortium for the Study of Terrorism and Responses to Terrorism South Asia Terrorism Portal Zomi Re-Unification Organization ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံရှိ တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းများ ကဏ္ဍ:ချင်းလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ။
နစ်ကိုလို ပန်ဂန်နီနီ (၊ Niccolò (Nicolò) Paganini (နီကိုလို ပါ့ဂါ့နီးနီ)၊ ၂၇ အောက်တိုဘာ ၁၇၈၂- ၂၇ မေ ၁၈၄၀) သည် အီတလီလူမျိုး တယောဆရာ၊ ဗီယိုလာတီးခတ်သူ၊ ဂစ်တာဆရာနှင့် တေးရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူသည် သူ၏ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် နာမည်အကြီးဆုံးတယောဆရာတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး တယောလောကအတွက် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။
သူရေးသားခဲ့‌သော ကပ်ပရိ(စ်) ၂၄ ပုဒ် (24 Caprices for Solo Violin) မှာ အလွန်ပင်ထင်ရှားလှသည့်အပြင် နောင်‌ပေါ်ပေါက်လာသည့်တေးရေးဆရာများအတွက်လည်း အတုယူဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
upright|ပန်ဂန်နီနီ၏ ပုံတူပန်းချီ ငယ်ဘဝ နစ်ကိုလို ပန်ဂန်နီနီသည် ၁၇၈၂ ခုနှစ်တွင် ဂျီနိုအာတိုင်းပြည်၊ ဂျီနိုအာမြို့၌ အန်တိုနီယို ပန်ဂန်နီနီ (Antonio Paganini) နှင့် ထရေဆာ ဘိုချီအာဒို (Teresa née Bocciardo) တို့ထံတွင်ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
မွေးချင်းခြောက်ယောက်အနက် သုံးယောက်မြောက်သားဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်ကာ စီးပွားရေးအဆင်မပြေသောကြောင့် မယ်ဒလင်ကိုတီးခတ်ဖျော်ဖြေ၍ ဝင်ငွေရှာခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
ပန်ဂန်နီနီသည် အသက်ငါးနှစ်၌ ဖခင်ထံမှ မယ်ဒလင်ပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး ခုနှစ်အရွယ်တွင် ‌တယောပညာကိုစတင်သင်ယူခဲ့သည်။
သူ၏တယောတီးခတ်မှုမှာ ကောင်းလွန်းသောကြောင့် တယောပညာသင်ကျောင်းတို့၌ တက်ရောက်ရန်ပညာတော်သင်ဆုများ ရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်သူသည် ဂျီနိုအာမြို့တွင်း၌ တယောပညာရှင်တို့ထံ၌ လိုက်လံဆည်းပူးခဲ့ရာ ထိုဆရာများမှာပညာသင်စရာ မရှိတော့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ပန်ဂန်နီနီသည် သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ ပါးမားမြို့သို့သွား‌ရောက်ခဲ့ကြရာ တယောပညာရှင် အလက်ဆန်းဒရိုး ရိုလာ (Alessandro Rolla) ထံ၌ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။
သို့သော်ပန်ဂန်နီနီ၏ တစ်မူထူးခြားသောကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ရိုလာသည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ဖာဒီနန်ဒို ပဲအာ (Ferdinando Pater) နှင့်သင်ကြားစေခဲ့သည်။
ပဲအာသည်လည်း သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ဂက်စ်ပါရို ဂီရဲတီ (Gasparo Ghiretti) နှင့်သင်ကြားစေခဲ့ပြန်သည်။
အစောပိုင်းလုပ်ငန်း ၁၇၉၆ ခုနှစ် မတ်လတွင်ဂျီနိုအာမြို့အား ပြင်သစ်တို့ကသိမ်းပိုက်ခဲ့ရာ ပန်ဂန်နီနီမိသားစုသည် ဘိုဇန်နက်တို (Bolzaneto) ဒေသနားသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
ထိုကာလ၌ပန်ဂန်နီနီသည် မယ်ဒလင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာတီးခတ်နိုင်ခဲ့‌လေသည်။
J.J. Sugden: Paganini, his Life and Work, p. 17. UK 1980 သို့သော်ဖျော်‌ဖြေပွဲများတွင် တီးခတ်ခြင်းမပြုဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်တစ်ဦးတည်းသာတီးခတ်လိုခဲ့သည်။
P.J. Bone: The Guitar and Mandolin. Schotts, UK 1954 ၁၈၀၀ ခုနှစ်တွင် ဖခင်နှင့်အတူ လီဗော်နိုမြို့သို့သွားရောက်ခဲ့ကြရာ ဖျော်ဖြေပွဲများ၌ သွားရောက်တီးခတ်ခဲ့လေသည်။
၁၈၀၁ ခုနှစ်တွင် လူကာတိုင်းပြည် (Republic of Lucca) မှ ပန်ဂန်နီနီအား ခေါ်ယူဖျော်ဖြေစေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ ပန်ဂန်နီနီသည် အလွတ်တန်းလုပ်ကိုင်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး လောင်းကစား၌လည်း ဝါသနာပါခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူ၏ဝင်ငွေအများစုသည်လည်း အလွတ်တန်းလုပ်ကိုင်ခြင်းမှ ရရှိခဲ့သည်။
၁၈၀၅ တွင် လူကာတိုင်းအား နပိုလီယန်မှသိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ညီမဖြစ်သူ အဲလီဆာ (Elisa) ထိုနေရာကိုအပိုင်စားစေခဲ့သည်။
ထိုအခါပန်ဂန်နီနီသည် အဲလီဆာ၏အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်သူ ဖီးလိုက်စ် ဘာချီယိုချီ (Felice Baciocchi) ၏တယောဆရာဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၈၀၉ ခုနှစ်တွင် အလွတ်တမ်းလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်လိုသည့်အတွက် တယောဆရာအဖြစ်မှထွက်ခွာခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းအောင်မြင်ခြင်း ပန်ဂန်နီနီ၏ဖျော်ဖြေပွဲ ကြော်ငြာပို့စတာ (၁၈၃၁) ပန်ဂန်နီနီသည် ဂျီနိုအာမြို့နှင့် ပါးမားမြို့ဒေသများ၌ ဖျော်ဖြေခဲ့ရာ ဒေသခံများအကြားလူသိများလာခဲ့သည်။
၁၈၁၃ တွင် မီလန်မြို့၌ပြုလုပ်ခဲ့သော ဖျော်ဖြေပွဲသည် အလွန်အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ဥရောပမှ တေးရေးဆရာများအချို့မှ သူအားသိရှိလာခဲ့ကြသည်။
၁၈၂၇ ခုနှစ်တွင် ပုပ်ရဟန်းကြီး လီယို ၁၂ (Leo XII) သည်သူ့အား "Order of the Golden Spur" ဘွဲ့ကိုချီးမြှင့်ခဲ့လေသည်။
David, Paul. "Paganini, Nicolo", Grove (ed.) A Dictionary of Music and Musicians (1900), Vol. II, pp. 628–632.Encyclopædia Britannica Eleventh Edition (1911), Vol. XX, p. 459, "Paganini, Nicolo". ၁၈၂၈ ခုနှစ်တွင် ဗီယင်နာမြို့၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဖျော်ဖြေပွဲကြောင့် ပန်ဂန်နီနီသည်ဥရောပတစ်ခွင် လူသိများလာခဲ့လေသည်။
ဂျာမနီ၊ ပိုလန်၊ ဘိုဟီးမီးယား၊ ပြင်သစ်၊ အင်္ဂလန်စသော နိုင်ငံများ၏မြို့ကြီးများတွင် သွားရောက်ဖျော်ဖြေနိုင်ခဲ့လေသည်။
ထိုသို့သွားလေရာ ဂစ်တာဆရာကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့‌သော်လည်း ဂစ်တာကိုတီးခတ်ဖျော်ဖြေလိုစိတ် မရှိခဲ့သေးပေ။
Thomas F. Heck: Mauro Giuliani, a life for the Guitar (doctoral dissertation). GFA Reference, US 2013 ကျန်းမာရေးချွတ်ယွင်းလာခြင်း ပန်ဂန်နီနီသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းမာစွာမနေထိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့တွင်သစ်လျှုးရောဂါများဖြစ်ကြသော မာဖန် ဆင်ဒရုမ်း (Marfan syndrome) သို့မဟုတ် အယ်လာ-ဒန်လိုစ် ဆင်ဒရုမ်း (Ehlers–Danlos syndrome) ရောဂါရှိနေခဲ့သည်ဟုဆိုကြသည်။
၁၈၂၂ ခုနှစ်တွင် သူ့တွင် ကာလသားရောဂါပိုးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုရောဂါပိုးပျောက်စေရန်အတွက် ပြဒါးနှင့်ဘိန်းဖြင့် ကုသခဲ့ရာ ထိုဆေးဝါးမှ ဘေးထွက်ဆိုးကြိုးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခံစားခဲ့ရသည်။
၁၈၃၄ တွင် ပါရီမြို့၌နေထိုင်စဉ် တီဘီရောဂါပိုးဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြန်သည်။
ထိုရောဂါကို လျင်မြန်စွာကုသနိုင်သော်လည်း အခြားသောရောဂါများဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖျော်‌ဖြေပွဲများကို ဖျက်ချခဲ့ရသည်။
၁၈၃၄ စက်တင်ဘာလတွင် သူ၏ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ အပြီးထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဂျီနိုအာမြို့သို့ပြန်လာခဲ့လေသည်။
ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ ရပ်နားလိုက်ပြီဟုဆိုသော်လည်း မိမိရေးသားခဲ့သော သီချင်းများနှင့် တယောတီးခတ်နည်းဟန်များအကြောင်းကို ဆက်လက်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ကျောင်းသားများကိုလည်းခေါ်ယူခဲ့၍ တယောပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
၁၈၃၅ တွင် ပါးမားမြို့သို့သွားရောက်ခဲ့ရာ နပိုလီယန်၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖက်အတွက် သံစုံတီးဝိုင်းအဖွဲ့ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး ၁၈၃၆ ခုနှစ်တွင် ပန်ဂန်နီနီသည် ပါရီမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့၍ ကက်စီနိုတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ရာမအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
အရှုံးငွေများကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် မလောက်ငှလွန်းလှသဖြင့် မိမိ၏ပစ္စည်းများနှင့်တူရိယာများကိုပါ လေလံတင်ရောင်းချရသည်အထိဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၈၃၈ ခုနှစ် ခရစ်စမတ်ကာလတွင် မာဆေးမြို့သို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ထို့နောက် နိစ်မြို့သို့ပြောင်းရွေ့ခဲ့ရာ ကျန်းမာရေးမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့လေသည်။
၁၈၄၀ တွင် နိစ်မြို့မှ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် ပန်ဂန်နီနီအား ဘုရားကျောင်းသို့တရားနာရန် သွားစေခဲ့ရာ ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။
၁၈၄၀ ခုနှစ် မေလ ၂၇ ရက်နေ့တွင် ပန်ဂန်နီနီသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သွေးထွက်လွန်ပြီးကွယ်လွန်ခဲ့လေသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပန်ဂန်နီနီသည် ငရဲသားနှင့် အဆက်အနွယ်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်လာကြ၍ ဘုရားကျောင်း၌ မြှုပ်နှံရန်ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
လေးနှစ်ကြာပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းပုပ်ရဟန်းသည် ရုပ်ကလာပ်အား ဂျီနိုအာမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့စေခဲ့သည်။
ထိုသို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော်လည်း ရုပ်ကလာပ်ကို မြှပ်နှံနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
၁၈၇၆ ရောက်မှသာလျှင် ပါးမားမြို့သင်္ချိုင်းတစ်နေရာ၌ မြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့လေသည်။
၁၈၉၃ တွင် မြေးဖြစ်သူ အတ်တီလာ ပန်ဂန်နီနီ (Attila Panganini) သည် ရုပ်ကလာပ်ကို တွေ့မြင်ခွင့်ရခဲ့သည်။
၁၈၉၆ တွင် ပါးမားမြို့၏သင်္ချိုင်းအသစ်နေရာ၌ ရုပ်ကလာပ်ကို ရွှေ့ပြောင်းမြှုပ်နှံထားခဲ့ပေသည်။
thumb|ပန်ဂန်နီနီ၏ အုတ်ဂူ (ပါးမားမြို့၊ အီတလီ) ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သောတူရိယာများ ပန်ဂန်နီနီသည် တယောဆရာဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် သူ့တွင်တယောများစွာရှိခဲ့သည်။
ယင်းတို့မှာ Il Cannone GuarneriusYehudi Menuhin and Curtis W. Davis. The Music of Man. Methuen, 1979. အန်တိုနီယို အာမာတီ (Antonio Amati) ၁၆၀၀ နီကိုလို အာမာတီ (Nicolò Amati) ၁၆၅၇ Paganini-Desaint Stradivari ၁၆၈၀ Guarneri-filius Andrea ၁၇၀၆ Le Brun Stradivari (၁၇၁၂) Vuillaume Bergonzi (၁၇၂၀ ခန့်) Hubay Stradivari ၁၇၂၆ Comte Cozio di Salabue ၁၇၂၇ သူ၏ ဗီယိုလာ (Viola) များမှာ "Countess of Flanders 1582 da Salò-di Bertolotti" နှင့် "Mendelssohn 1731 Stradivari တို့ဖြစ်ကြပြီး "Piatti 1700 Goffriller"၊ "Stanlein 1707 Stradivari" နှင့် "Ladenburg 1736 Stradivari" တို့ဖြစ်ကြသည်။
ထို့အပြင် "Grobert of Mirecourt 1820" ဟူသော ဂစ်တာတစ်ခုကိုလည်းပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
"Il Cannone Guarnerius" အမည်ရှိသော တယော သီချင်းများ thumb|Paganini: all six violin concertos ပန်ဂန်နီနီသည် သူ၏သီချင်းများကို ဖျော်‌ဖြေပွဲများတွင်တီးခတ်ရန်အတွက် ရေးသားလေ့ရှိသည်။
သူ၏ ကပ်ပရိ(စ်) ၂၄ ပုဒ်ကို ၁၈၀၅ နှင့် ၁၈၀၉ ခုနှစ်အကြားတွင် ရေးသားခဲ့သည်။
ထိုကပ်ပရိ(စ်)များအနက် ၂၄ ပုဒ်မြောက်ဖြစ်သော ကပ်ပရိ(စ်) မှာ အလွန်ပင်လူသိများခဲ့၍ တေးရေးဆရာများဖြစ်ကြသော ဖရန်စ် လစ်(စ်)တ်၊ ရောဘတ် ရှူးမန်း၊ ဂျိုဟန်းနက် ဘရမ်း စသောသူတို့သည် ထိုသီချင်း၏တေးသံကို ဗေရီယေးရှင်းများဖြင့် ရေးသားခဲ့ကြသည်။
ကိုးကားချက်များ ပြင်ပလင့်ခ်များ Niccolò Panganini at Encyclopaedia Britannica ပန်ဂန်နီနီ၏ သီချင်းစာရွက်များ ကို IMSLP တွင် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။
Viola in music – Niccolò Paganini Nicolo Paganini Discography: Exhaustive list of recordings (coarse- and micro-groove records, CD, SACD, VHS & DVD) arranged under 12 instrumental sections; includes index of artists, selected album covers & detailed composition list Compositions of Panganini at Mutopia Project Paganini in London (Royal Academy of Music) ပန်ဂန်နီနီ၏ ဓာတ်ပုံများ (Gallica) ကဏ္ဍ: ၁၇၈၂ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ: ၁၈၄၀ ကွယ်လွန်သူများ ကဏ္ဍ:အီတလီ တယောဆရာများ ကဏ္ဍ:အီတလီ ဂီတပညာရှင်များ ကဏ္ဍ: ၁၈ ရာစု အီတာလျံ တေးရေးဆရာများ ကဏ္ဍ: ၁၉ ရာစု အီတာလျံ တေးရေးဆရာများ။
ပွတ်ပဂိရိဝိဟာရ (သက္ကတ: ပုၑ္ပဂိရိဝိဟာရ၊ ပါဠိ: ပုပ္ဖဂိရိဝိဟာရ) သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဩရိသပြည်နယ်၊ Jajpur ခရိုင်ရှိ Langudi တောင်ကုန်းထိပ်တွင် တည်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်တော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တရုတ်လူမျိုး ခရီးသွား Xuanzang (c. 602 – c. 664) ပွတ်ပဂိရိနှင့် အခြားသော ရှေးဟောင်းနေရာများကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
လာလစ်ဂိရိ - ရတ်နာဂိရိ - ဥဒယဂိရိတို့သည် ကျောင်းတော်များအုပ်စုသည် Jajpur ခရိုင်တွင် ရှိကြသည်။
ဤပွတ်ပဂိရိဝိဟာရ၌ အဆောက်အဦ၊ စေတီတော် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး၊ ပန်းပုများ (ပြတိုက်များသို့ များစွာ ပြောင်းရွှေ့ကာ ပြသထားကြ) နှင့် အခြားသော အသုံးအဆောက်ပစ္စည်းများ စသည်တို့၏ အပျက်အစီးများကို တွေ့ရသည်။
သို့သော် ရှေးဟောင်းသုတေသနဆိုင်ရာတူးဖော်မှုများကို ၁၉၉၆ - ၂၀၀၆ အတွင်း Langudi တောင်တန်းများတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ရေးထွင်းထားကြသည့်စာများတွင် ကျောင်းတော်ကို puṣpa sabhar giriya ဟု ရေးထိုးထားသည်။
တူးဖော်သူများက ပွတ်ပဂိရိ ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာလည်း ပညာရှင်များအကြားတွင် အမြင်အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် ဤနေရာသို့ ခရီးသွားများ သွားရောက်လေ့လာနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ထားသည်။
Xuanzang လည်ပတ်ရာတွင် ပွတ်ပဂိရိသည် ရှေးခေတ်ကာလအိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ အရေးပါသည့် ဗုဒ္ဓသာသနာ့နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
နာလန္ဒာ၊ Nalanda, Vikramashila, Odantapuri, Takshashila and Vallabhi တို့နှင့်အတူ ပွတ်ပဂိရိသည်လည်း ပညာသင်ကြားရာ အဓိကကျသည့် နေရာဌာနဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။
ဝိဟာရသည် ၃ ရာစုနှင့် ၁၁ ရာစုအကြားတွင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သမိုင်းဖော်ပြချက်များ ဖော်ထုတ်ခြင်း Langudi တောင်ကုန်းတူးဖော်မှုများ ခရီးသွား ၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် ဩရိသပြည်နယ်အစိုးရသည် လန်ဂုဒိတောင်နေရာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ ခရီးသွားများနေရာအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
လမ်းများနှင့် အခြားဝန်ဆောင်မှုဆိုင်ရာများကိုလည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
နီးလဂိရိဆေယာ သည် (නීලගිරිසෑය) သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ အမ်ပါရာခရိုင်၊ Lahugala တွင် တည်ရှိသည့် ကြီးမားသည့် ရှေးဟောင်းစေတီတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံအရှေ့ဘက်ပိုင်းစီရင်စုတွင် တည်ရှိသည်များထဲတွင် အကြီးဆုံးစေတီတော် ဖြစ်သည်။
စေတီတော်၏ အဝန်းသည် ၁၈၂ မီတာ (၅၉၇ ပေ) နှင့် အမြင့်သည် ၂၂ မီတာ (၇၂ ပေ) လက်ရှိအတိုင်းအတာများအရ ရှိကြသည်။
မကြာသေးသောအချိန်ကာလများက ထိုဒေသတွင် တမီကျား (Tamil Tiger) စစ်ဖက်အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားများ မြင့်တက်လာသဖြင့် ဆယ်စုနှစ်သုံးခုကြာအောင်ပင် စေတီတော်နှင့် ၎င်းရှိ ကျောင်းတော်နေရာတို့သည် ပိတ်ပင်တားမြစ်မှုများ ခံခဲ့ရသည်။
သမိုင်း ပြင်ဆင်ခြင်း ကိုးကား ကဏ္ဍ:သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ စေတီပုထိုးနှင့် ဘုရားကျောင်းများ။
Mirisawetiya Stupa Mirisawetiya Stupa at night မိရိဆဝေတိယစေတီတော် (မိရိသဝေဋိယဝိဟာရ) သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ အနုရာဓပူရမြို့တွင် တည်ရှိသည့် စေတီတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အမှတ်တရအဆောက်အဦတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းသည် ကေဠာရမင်းကို တိုက်ခိုက်အောင်မြင်ပြီနောက်တွင် ဤစေတီတော်ကို တည်ခဲ့သည်။
မင်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ ဓာတ်တော်ကို လှံတံတွင် မြှုပ်နှံထားရှိသည်။
တစ်ခုသောအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် တိဿဝီဝကန်သို့ ရေသွားချိုးရာတွင် လှံတံကို စိုက်ကာ ထားခဲ့ပြီး ရေချိုးဆင်းခဲ့သည်။
ထို့နောက် လှံတံကို နှုတ်မရဘဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုလှံတံ နှုတ်မရဘဲ ရှိခဲ့သည့်နေရာတွင် ဤစေတီတော်ကို တည်ခဲ့သည်။
မင်းကြီးသည် အေးစက်သည့်ဟင်းတစ်ခွက်ကို သံဃာအား မလှူဒါန်းပဲ စားမိသည်ကို အမှတ်ရမိခဲ့သည်။
ထို့အတွက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် မိရိဆဝေတိယစေတီကို တည်ခဲ့သည်။
မြေနေရာအကျယ် ဧက ၅၀ (၂၀ ဟက်တာ) တွင် တည်ခဲ့သည်။
Kasyapa I နှင့် Kasyapa V မင်းတို့သည် စေတီတော်သည် ပြိုလဲပျက်စီးနေသည့်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ပြင်ပလင့်များ Discover Sri Lanka - More information & images about Mirisaveti Stupa photos of Mirisawetiya Stupa Details about The Mirisavati Dagaba and other sites in Anuradhapura This page incorporates content from Dr. Rohan Hettiarachchi's used with permission of website owner. ကိုးကား ကဏ္ဍ:သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ စေတီပုထိုးနှင့် ဘုရားကျောင်းများ။
thumb|Model of the Thuparama stupa, the first Sri Lankan stupa, which was part of the Mahavihara complex အနုရာဓပူရမဟာဝိဟာရယ (သို့) အနုရာဓပူရမဟာဝိဟာရ () သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံတွင် တည်ရှိသည့် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
Johnston, William M; Encyclopedia of Monasticism, Sri Lanka: History ဒေဝါနံပိယတိဿမင်း (247–207 BCE) က ကျောင်းတော်ကို အနုရာဓပူရမြို့တော်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ရှင်မဟာဗုဒ္ဓဃောသ (၄ ရာစုမှ ငါးရာစု ) နှင့် ဓမ္မပါလ တို့ကဲ့သို့သော ရဟန်းများသည် ပိဋကတ်သုံးပုံနှင့်ပတ်သက်၍ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာများနှင့် ဝိသုဒ္ဓမဂ်ကဲ့သို့သော စာပေများကို ရေးသားခဲ့ကြသည်။
မဟာဝိဟာရတွင် သီတင်းသုံးနေထိုင်ကြသည့် ရဟန်းများကို Mahaviharavasins ဟု ခေါ်ကြသည်။
ငါးရာစုတွင် မဟာဝိဟာရသည် အာရှတိုက် တောင်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်းတွင် ခေတ်အမီဆုံးသော တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံတကာမှ များစွာသော ပညာသင်ကြားသူများသည် လာရောက်လေ့လာကြသည်။
သမိုင်းကြောင်း ယင်း-ကို ဒေဝါနံပိယတိဿ-မင်း လှူဒါန်းသောကြောင့် တိဿ (ဒီပဝံသ၊ ၁၄။
၁၃၊ ၁၉-နှင့် ယင်း-ဋီ။
မဟာဝံသ၊၁၅။
၁၇၄၊ ၁၇၉)မဟာဝိဟာရ, B.E. ၁၇၇-တွင် သီဟိုဠ်ဘုရင် မုဋသိဝသည် ကျောင်းတိုက်မတည်မီ ထိုနေရာကို ဥယျာဉ်တော်အဖြစ် ပြုလုပ်စီမံစဉ် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသောကြောင့် မဟာမေဃဝန (မဟာဝံသ၊၁၁။
၃), ပရိဝေဏများစွာ “၃၆၄”တို့ဖြင့် ကျယ်ပြန့်လာသောကြောင့် မဟာဝိဟာရ (သီဟိုဠ်သမိုင်းများ)ဟု ခေါ်ဆို ရသည်။
ကကုသန်ဘုရား လက်ထက် မဟာတိတ္ထာရာမ, ကောဏာဂုံဘုရား လက်ထက် မဟာနာမာရာမ, ကဿပဘုရား လက်ထက် သာဂရာရာမ, ဂေါတမဘုရား လက်ထက် မဟာမေဃဝန-ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏ (ဒီပဝံသ၊ ၁၇။
၁၇၊ ၂၁။
၈၅၊ ၇၃-၄၊ ၉၂၊ ၁၀၇၊ ၁၄၂)။
B.E. ၂၃၆-နှစ် နယုန်လဆုတ် ၂-ရက်နေ့တွင် ဒေဝါနံပိယတိဿ-မင်းက မဟိန္ဒ-ထေရ်၏ လက်ပေါ်၌ ရေစက်သွန်းချ၍ သံဃိကလှူဒါန်းခဲ့သည် (ဝိ၊ဋ္ဌ၊၁၊၆၀။
ဒီပ-ဝံသ၊ ၁၃။
ယင်း-သည် သီဟိုဠ်ကျွန်း မြို့တော် ကိုလံဘိုမှ ၁၂၆-မိုင်ဝေးကွာသော အနုရာဓပူရမြို့၌ တည်ရှိ၏ (ၐြီလံကာဗောဒ္ဓသိဒ္ဓဋ္ဌာနသမိုင်း)။
ယင်း-၌ သံယုတ္တနိကာယ်ဆောင် စူဠသီဝထေရ် ဒေသစာရီ လှည့်လည်ရောက်ရှိခိုက် သံဃာမှ ဆိတ် သုဉ်း၏ (အဘိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၄၂၇)။
တရုပ်ရဟန်းတော် ဖာဟိယန် သီဟိုဠ်ရောက်စဉ် A.D. ၄၀၀-ခန့်က သံဃာ ၃၀၀၀-ခန့် သီတင်းသုံး ဖူး၏ (Arecord Of The Buddhist Countries.။
၈၃)။
အဋ္ဌကထာကျမ်းပြု အရှင်မဟာဗုဒ္ဓဃောသ B.E. ၉၅၅-၌ မင်းပြုသော မဟာနာမမင်းလက်ထက် မဟာဝိဟာရသို့ရောက်၍ အဋ္ဌကထာသစ်ကို ရေးကူးသည် (မဟာဝံသ၊၃၇။
၂၃၂)။
တိဿ (၁၉)-နှင့်လည်း ယှဉ်ကြည့်။
တိပိဋကအဘိဓာန် အတွဲ-၉ ကိုးကား ပြင်ပလင့်များ The Official Website of Anuradhapura Maha Viharaya ကဏ္ဍ:သီရိလင်္ကာနိုင်ငံမှ စေတီပုထိုးနှင့် ဘုရားကျောင်းများ။
မဟိယံဂနရာဇမဟာဝိဟာရ သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ မဟိယံဂနမြို့ (Mahiyangana) တွင် တည်ရှိသည့် စေတီတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား တိုင်းပြည်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည့် နေရာဟုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။
Solosmasthana ဟု ခေါ်သည့် သီရိလင်္ကာရှိ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နေရာ ၁၆ ခုထဲတွင် ဤနေရာသည် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၏ ရှေးဟောင်းသုတေသနနယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ကြွရောက်ခြင်း မဟာဝံသကျမ်းအပါအဝင် သမိုင်းအထောက်အထားများအရ မြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်ပြီး ကိုးလမြောက်အချိန်တွင် မဟိယံဂလ (Mahiyangana) သို့ ကြွရောက်လာသည်ဟု မှတ်သားထားကြသည်။
ထိုအကြိမ်သည် နိုင်ငံအတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြွရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟာဝံသကျမ်းအရ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံတွင် ထိုအချိန်က ယက္ခများ နေထိုင်ကြသည်။
မြတ်စွာဘုရားသည် ယက္ခများကို ဆုံးမကာ တရားဓမ္မများ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ၎င်းတို့ကို ဂိရိဟု အမည်ရသည့် ကျွန်းတစ်ခုသို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်သည်လည်း သန့်ရှင်းသာယာသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် စတင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အနှံ့အပြား ပြန့်နှံ့ခဲ့သည်။
သမိုင်း Saman ဟု အမည်ရသည့် ယက္ခတို့၏ အကြီးအကဲသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်ကို နာကြားပြီးနောက်တွင် သောတပန်အရိယာ ဖြစ်ခဲ့သည။
ထို့နောက်တွင် ၎င်းသည် မြတ်စွာဘုရား မရှိသည့်အခိုက်တွင် ကြည်ညိုနိုင်ရန်အလို့ငှါ မေးမြန်းလျှောက်ထားခဲ့သည်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် Saman အား ဆံတော်များ ပေးသနားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် Saman သည် အမြင့် ၁၀ ပေ (၃ မီတာ) ရှိသည့် စေတီတော်ငယ်တစ်ခုတွင် ဌာပနာခဲ့သည်။
၎င်းစေတီတော်သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံတွင် ပထမဆုံးတည်ခဲ့သည့် စေတီတော်တစ်ဆူလည်းဖြစ်သည်။
ဘီစီ ၅၄၃ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုပြီးနောက်တွင် Sarabhu ဟု အမည်ရသည့် ရဟန္တာသည် မြတ်စွာဘုရားအား မီးသင်္ဂြုဟ်ရာနေရာမှ ဓာတ်တော်တစ်ဆူ ရရှိခဲ့ပြီး ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။
ထိုဓာတ်တော်ကိုလည်း အထက်ပါစေတီတော်တွင်ပင် ဌာပနာခဲ့ပြီး စေတီတော်ကိုလည်း အမြင့် ၁၈ ပေ (၅.၅ မီတာ) အထိ မြှင့်တင်ပြုပြင်ခဲ့သည်။
ဘုရင်များစွာတို့သည်လည်း စေတီတော်ကို ပြုပြင်ခြင်းနှင့် ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအထဲတွင် ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီးသည်လည်း အပါအဝင်ဖြစ်ကာ မင်းကြီးသည် စေတီတော်အကို အမြင့် ၁၂၀ ပေ (၃၇ မီတာ) သို့တိုင်အောင် မြှင့်တင်ခဲ့သည်။
အခြားသော အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်ကြသည့် Voharika Tissa, Sena II, Vijayabahu I နှင့် Kirti Sri Rajasinha တို့သည် စေတီတော်ကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းသည့် လုပ်ငန်းများနှင့်ပြင်ဆင်သည့် လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် D. S. Senanayake ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် စေတီတော်ပြု ပြင်ပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများ လုပ်ဆောင်မည့်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြုပြင်ပြင်ဆင်မှုများကို ၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး ၁၉၈၀ ခုနှစ်တွင် စေတီတော် အမွမ်းချွန်အသစ်တစ်ခုကိုပါ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြင်ဆင်မှုသည်လည်း ပြီးစီးခဲ့သည်။
ရုပ်ပုံများ ပြင်ပလင့်များ ကိုးကား။
အရှေ့တစ်ဝက်ပိတ်အဝိုင်းသရ () သည် အပြောဘာသာစကားများစွာတွင် အသုံးပြုသော သရသံ အမျိုးအစားများထဲက ပုံစံတစ်ခုဖြစ်၍ နိုင်ငံတကာသဒ္ဒဗေဒအက္ခရာတွင် (အေ) သင်္ကေတဖြင့်ပြသည်။
အိုင်ပီအေအမည်အားဖြင့် slashed O ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ အို၏ အသေးစကားလုံးကို ထောင့်ဖြတ်မျဉ်းဖြင့် ပိုင်းထားသည့်ပုံစံဖြစ်ကာIPA symbols and definitions with information about their Unicode characters. International Phonetics Association ဒိန်းမတ်၊ နော်ဝေး၊ ဖဲရိုးကျွန်းစု ဘာသာစကားများမှ ငှားယူထားသည့် အက္ခရာဖြစ်၏။
ဤသင်္ကေတကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၌ "o, slash" (အို၊ မျဉ်းစောင်း) ဖြင့် ရည်ညွှန်းကြသည်။
၎င်းနှင့်ကပ်လျက် ရှိသော (အေ) အသံထွက်ရှိပုံနှင့် နီးစပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဝိုင်း၍ထွက်ရသည်။
IPAchartsHandbook of the international Phonetic Association, Cambridge University Press, p- 12,13 အင်္ဂါရပ်များ ယခုဖော်ပြပါ သရ၌ လျှာသည် ခံတွင်း၌ အပိတ်သရနှင့် တစ်ဝက်သရ ကြားနေရာတွင်ရှိသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:တစ်ဝက်ပိတ်သရများ ကဏ္ဍ:အရှေ့သရများ ကဏ္ဍ:အဝိုင်းသရများ။
ရှေးခေတ်အီဂျစ် သမိုင်းတွင် အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ် ဆိုသည်မှာ ဘီစီ ၂၆၈၆-၂၁၈၁ အတွင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
​ ထိုကာလကို "ပိရိမစ်များ၏ ခေတ်" သို့မဟုတ် "ပိရမစ်တည်ဆောက်သူများ၏ ခေတ်" ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ထိုခေတ်တွင် ပါဝင်သည်မှာ စတုတ္ထမင်းဆက် မှ ပိရိမစ်တည်ဆောက်သူ ဘုရင်များ ဖြစ်သည့် ပိရိမစ်တည်ဆောက်ခြင်း အနုပညာကို ပြီးပြည့်စုံစေခဲ့သူ ဆနက်ဖရူးဘုရင် နှင့် ဂီဇာတွင် ပိရိမစ်များ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသော ခူဖူးဘုရင်၊​ခါဖရေးဘုရင် နှင့် မန်ကာရေးဘုရင် တို့ အုပ်စိုးသည့် အချိန်ကာလများ ဖြစ်သည်။
အီဂျစ်တို့သည် ယဉ်ကျေးမှုလောက၏ အထွဋ်အထိပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အီဂျစ်ပြည်ခေတ် ၃ ခု ၏ ပထမဆုံး ဖြစ်ပြီး( နောက်တွင် အီဂျစ်ပြည်အလယ်ခေတ် နှင့် အီဂျစ်ပြည်သစ်ခေတ် တို့ ရှိသည်။
) နိုင်းလ်ချိုင့်ဝှမ်း အောက်ပိုင်းရှိ ယဉ်ကျေးမှုလောက၏ မြင့်မားသော အချိန်များဟု သတ်မှတ်သည်။
Malek, Jaromir. 2003. "The Old Kingdom (c. 2686–2160 BC)". In The Oxford History of Ancient Egypt, edited by Ian Shaw. Oxford and New York: Oxford University Press. , p.83 “ ရွှေခေတ်” သုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည့် "အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်" ဟူသည့်အယူအဆကို ၁၈၄၅ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန်အီဂျစ်ဗေဒပညာရှင် ဘာရွန် ဗွန် ဘွန်ဆန် ကစတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ၁၉ နှင့် ၂၀ ရာစု တစ်လျှောက်လုံးတွင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အစောပိုင်းဘုရင်ခေတ်များ၏ နောက်ဆုံးဘုရင်သည် အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်မှ ပထမဆုံး ဘုရင်နှစ်ပါး နှင့် ဆက်နွယ်နေသည်မျှသာမကပဲ မြို့တော်နှင့် ဘုရင်၏ နေထိုင်ရာသည်လည်း မမ်ဖစ်ကို ရှေးဟောင်း အီဂျစ်တို့ ခေါ်ဆိုသည့် အမည် ဖြစ်သည့် အင်နပ်-ဟက်ဂျ် ဖြစ်သဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုကာလ နှစ်ခုခွဲခြားသည့် အဓိကအချက်မှာ ဗိသုကာပညာတွင် ဆန်းသစ်တော်လှန်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း နှင့်အတူ အီဂျစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း အပေါ် သက်ရောက်မှုနှင့် အကြီးစားတည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်းများ တည်ဆောက်လာမှုတို့ ဖြစ်သည်။
အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်ကို တတိယမင်းဆက် မှ ဆုမြတ်သွယ် မင်းဆက် (ဘီစီ ၂၆၈၆-၂၁၈၁) အထိ အများစုက သတ်မှတ်ကြသည်။
အီဂျစ်ပြည်၏ စတုတ္ထမှ ဆဌမမင်းဆက် အထိ ကာလအတွင်းတွင် အချက်အလက်များသည် ရှားပါးပြီး သမိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုခေတ်၏ သမိုင်းကြောင်းကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားချက်များနှင့် ဗိသုကာလက်ရာများမှသာ လေ့လာနိုင်သည်။
အများအားဖြင့် သမိုင်းပညာရှင်များ အနေနှင့် အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦးများနှင့် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားချက်များမှ တဆင့်သာ သမိုင်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။
အီဂျစ်ဗေဒပညာရှင်များ သည် မမ်ဖစ်တွင် ဗဟိုပြု၍ အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေသည့် သတ္တမ နှင့် အဋ္ဌမမင်းဆက်များကို အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်တွင် ထည့်သွင်းကြသည်။
အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်သည် ပြည်တွင်းတွင် လုံခြုံစိတ်ချစွာ နေထိုင်နိုင်မှု နှင့် သာယာဝပြောမှု ကို ပြသနေသော ကာလတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ကာလများတွင် မညီညွတ်မှုများနှင့် အခြားကာလများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယဉ်ကျေးမှု ကျဆင်းခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကာ အီဂျစ်ဗေဒပညာရှင်များက ထိုအချိန်ကာလက ပထမ အလယ်အလတ်ကာလ ဟု ညွှန်းဆိုကြသည်။
Carl Roebuck, The World of Ancient Times, pp. 55 & 60. အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်တွင် အီဂျစ်ဘုရင် ( အီဂျစ်ပြည်သစ်ခေတ်အထိ ဖာရိုဘုရင်ဟု မခေါ်ဆိုကြပေ။
) သည် ရှင်သန်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး အဖြစ် တည်ရှိပြီး သက်ဦးဆံပိုင် အဖြစ် အုပ်ချုပ်ကာ သူ၏လက်အောက်ခံများအား ကြိုက်ရာခိုင်းစေနိုင်သကဲ့သို့ ကြွယ်ဝမှုမှန်သမျှကိုလည်း တောင်းခံနိုင်သည်။
Carl Roebuck, The World of Ancient Times, p. 56. တတိယမင်းဆက်၏ ပထမဆုံး ဘုရင်ဖြစ်သော ဇွဲဆက် ဘုရင် လက်ထက်တွင် အီဂျစ် နန်းမြို့တော်အား မမ်ဖစ် သို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ဂျိုဆာသည် နန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ဆက်ကွာရာ သည် အဆောက်အဦးများအတွက် ခေတ်သစ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
ဗိသုကာပုံစံအသစ်အတွက် စိတ်ကူးဖြစ်သော လှေကားထစ်ပုံ ပိရမစ်တည်ဆောက်ခြင်းကြောင့် ဂျိုဆာဘုရင်၏ ဗိသုကာပညာရှင်ဖြစ်သော အင်မ်ဟိုတက်ပ် ကို ကျောက်တုံးများနှင့် အဆောက်အဦးတည်ဆောက်ခြင်းကို စတင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။
အီဂျစ်ပြည်ဟောင်းခေတ်သည် အီဂျစ်ဘုရင်များကို မြှုပ်နှံရာ နေရာဖြစ်သော ပိရမစ်အများအပြား တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လူသိများသည်။
နာဂဒီပပုရာဏဝိဟာရ သည် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ မြောက်ပိုင်းစီရင်စုနယ် ဂျက်နာခရိုင် (Jaffna) တွင် တည်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓဘာသာစေတီတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
သီရိလင်္ကာနိုင်ငံရှိ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဗုဒ္ဓသာသနာ့နယ်မြေ ၁၆ ခု (Solosmasthana) တွင် ဤစေတီတော်သည် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ခေတ်ပြိုင်ကာလ သမိုင်းများအရ စေတီတော် တည်ရှိသည့် နေရာသို့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ငါးနှစ်မြောက်တွင် ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။
မြတ်စွဘုရားသည် ရန်လိုနေသည့် နဂါးမင်းနှစ်ဦးဖြစ်သည့် Chulodara နှင့် Mahodara အကြားတွင် နေကာ ငြိမ်းအေးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။