kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မယုံကြည်ဘွယ် ပြောင်လှောင်ရယ် ထိုအခါမဟာဓမ္မပါလသည်လက်ခုတ်တီး၍ ပြင်းစွာရယ်မောလေ၏၊ ဆရာကြီးသည် “ပုဏ္ဏားကြီး... အဘယ်ကြောင့် ရယ်မောသနည်း” ဟု မေး၏၊ ဆရာကြီး...အကျွန်ုပ်သားဓမ္မပါလကားမသေပါ၊ တစုံတယောက်သောသူ သေသည်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်”ဟု ပြော၏၊ “ပုဏ္ဏားကြီး... ယုံကြည်လော၊ ဤအရိုးတို့ကား သင့်သားအရိုးတို့တည်း” ဟု အိတ်တွင် ထည့်လာသော အရိုးတို့ကို ထုတ်၍ ပြ၏၊ “ဆရာကြီး ဤအရိုးတို့ကား ဆိတ်ရိုး ခွေးရိုးတို့ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အကျွန်ုပ်သား ဓမ္မပါလကားမသေ၊ အမှန်စင်စစ်ကား-ကျွန်ုပ်တို့ အမျိုး၌ ဆွေမျိုး ခုနစ်ဆက် လည်သည် တိုင်အောင် ငယ်ရွယ်သူတို့ သေလွန်ဘူးသော မည်သည် မရှိကုန်၊ သင်သည် မုသားဆိုဘိ၏၊ ထိုခဏ၌ လူအပေါင်းတို့သည် လက်ခုတ်တီးကာ ပြင်းစွာ ရယ်မောကြကုန်၏။
ငယ်စဉ်မသေမှု အမေးပြု ထိုဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးသည် မဖြစ်ဘူးမြဲ အံ့ဘွယ်သရဲကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ ငယ်သူတို့မသေခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်၊ အကြောင်းရှိသည် ဖြစ်တန် ရာ၏၊ မေးမည်ဟုကြံစည်ကာ- “ပုဏ္ဏားကြီး...သင်၏ အသက်ရှည်ကြောင်း အကျင့်ကား အဘယ်နည်း၊ အဘယ် မည်သော မြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်သနည်း၊ ဤအသက်ရှည်ခြင်းအကျိုးသည် ကောင်းစွာ ကျင့်အပ်သော အဘယ်မည်သော အကျင့်၏ အကျိုးနည်း၊ ထိုအသက်ရှည်ကြောင်း ဖြစ်သော အကျင့်ကို ပြောကြားပါ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်တို့ အမျိုး၌ ငယ်သူတို့ မသေကုန်သနည်း”- ဟု ပုဏ္ဏားကြီးအား အသက်ရှည်ကြောင်း အကျင့်ကို မေးလေ၏။
ကမ္မပထပြုကြောင်း ရွာသူပေါင်း မဟာ ဓမ္မပါလ ပုဏ္ဏားကြီးလည်း ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီး စကားကို ကြားလျှင်– “ဆရာကြီး-အကျွန်ုပ်တို့သည် ဒါန, သီလ စသော ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးကို ကျင့်ကြပါကုန်၏၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို မဆိုကြကုန်၊ မကောင်းမှုတို့ကို ကြဉ်ရှောင် ကြပါကုန်၏၊ အလုံးစုံသော သူယုတ်တို့ အကျင့်ကို ကြဉ်ရှောင် ကြပါကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
“ဆရာကြီး အကျွန်ုပ်တို့သည် သူယုတ်တို့ တရား, သူတော်ကောင်းတို့တရား နှစ်မျိုးလုံးကို နာကြားကြပါကုန်၏၊ သူယုတ်တို့ တရားကိုနာကြားပါသော်လည်း မနှစ်သက်ကြကုန်၊ သူယုတ်တို့ကို စွန့်၍ သူတော်ကောင်းတို့ကို မစွန့်ကြပါကုန်၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
သုံးတန်ပိုင်းမှု ဒါနပြု “ဆရာကြီး...အကျွန်ုပ်တို့သည် မလှူမီ ရှေးအဖို့၌ ဝမ်းမြောက်ကြပါကုန်၏၊ လှူစဉ်ဆဲဆဲ၌လည်း ဝမ်းမြောက်ကြပါကုန်၏၊ လှူပြီးနောက် အဖို့၌လည်း ဝမ်းမြောက်ကြပါကုန်၏၊ နောင်တဖန် ပူပန်ခြင်း မရှိကြပါကုန်၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
“ဆရာကြီး... အကျွန်ုပ်တို့သည် ရဟန်း ပုဏ္ဏား အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ကို၎င်း, ခရီးသွားတို့ကို၎င်း, သီချင်းဆို၍ တောင်းသူတို့ကို၎င်း, သာမန်လာ၍ တောင်းသောသူတို့ကို၎င်း, သူဆင်းရဲတို့ကို၎င်း ထမင်း အဖျော်တို့ဖြင့် လုပ်ကျွေးကြပါကုန်၏၊ ထို့ကြောင့်အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
ကံငါးပါးလုံအောင် ကျင့်ကြံဆောင် “ဆရာကြီး...အကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိ မယားကို ကျော်လွန်၍ တပါးသော မိန်းမတို့၌ သွားလာခြင်းမရှိကြပါကုန်၊ မယားတို့လည်း အကျွန်ုပ်တို့ကို ကျော်လွန်၍ တပါးသောယောက်ျားတို့၌ သွားလာခြင်းမရှိကြပါကုန်၊ သူ့လင် သူ့မယားတို့မှ ရှောင်ကြဉ်၍ မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်ကြပါကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
“ဆရာကြီး-အကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ အသက်ကို သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပါကုန်၏၊ အရှင်မပေးသောသူ့ဥစ္စာကို ခိုးယူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပါကုန်၏၊ သေရည် သေရက် မသောက် ကြပါကုန်၊ မုသားမဆိုကြပါကုန်၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
ဆွေစဉ်တလျှောက် တရားစောင့် “ဆရာကြီး ကောင်းမွန် မြင့်မြတ်သော အကျင့်ရှိသော မိဘတို့မှပေါက်ပွါး လာသော သားကောင်း သမီးကောင်းတို့သည် လျှင်သောပညာ အခါခပ်သိမ်း သိစွမ်းနိုင်သော ပညာရှိကြကုန်၏၊ အကြားအမြင် များကြကုန်၏၊ မြဲမြံခိုင်ခံ့သောသီလစသော ဂုဏ်ရှိကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ် သူတို့ မသေကြပါ”။
“ဆရာကြီး...အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ အမိ, အဘ, အမ, နှစ်မ, ညီ, နောင်, သားသမီး, မယားအလုံးစုံသောသူတို့သည် တမလွန်ဘဝ၌ အပါယ်လားရမည်မှ ကြောက်သောကြောင့် ကုသိုလ် ကမ္မပထ တရားဆယ်ပါးကို ကျင့်ကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေကြပါ”။
ကျွန်အမှုလုပ်အစုံ တရားလုံခြုံ “ဆရာကြီး... အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုး၌ ကျွန်ယောက်ျား, ကျွန်မိန်းမကို မှီ၍ အသက်မွေးသောသူ အလုပ်အကျွေး အမှုလုပ် အလုံးစုံသော သူတို့သည် တမလွန်ဘဝ၌ အပါယ် လားရမည်မှ ကြောက်သောကြောင့် ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးကို ကျင့်ကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ ငယ်ရွယ်သူတို့မသေကြပါ”- ဟု ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးအား ငယ်ရွယ်သူတို့ မသေခြင်းအကြောင်းဖြစ်သော အမျိုး၏ အကျင့်စာရိတ္တကိုပြောကြားလေ၏။
တရားစောင့်ပုံ ချင်းရာစုံ ထိုနောင်ပုဏ္ဏားကြီးသည်ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားတို့၏ အကျိုးကိုပြောလို၍– “ဆရာကြီး ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါး သည်ကျင့်သောသူကို စင်စစ် စောင့်ရှောက်ပေ၏၊ ကောင်းစွာ ကျင့်အပ်သော ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးသည် ချမ်းသာသုံးပါးကိုဆောင်တတ်၏၊ ကုသိုလ် ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးကို ကျင့်သောသူသည် အပါယ်သို့ မလားရ၊ ဤသို့အပါယ်သို့ မလားရခြင်းသည် ကောင်းစွာ ကျင့်အပ်သော ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါး၏ အကျိုးဖြစ်၏၊ ကြီးစွာသောထီးသည်မိုဃ်းရွာသောအခါဆောင်း သောသူကို မိုဃ်းမှစောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ ကုသိုလ် ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးသည် ကျင့်သောသူကို စင် စစ်စောင့်ရှောက်၏၊ မိမိ စောင့်ရှောက်အပ်သော တရားကို စောင့်ရှောက်နေသော ငါ့သားဓမ္မပါလသည် ချမ်းသာစွာအသက်ရှည်၏၊ ဆရာကြီးဆောင် ယူခဲ့သောအရိုးတို့ကား တပါးသော သတ္တဝါ၏ အရိုးတို့သာဖြစ်၏”— ဟု ဆရာကြီးအား အကျင့်စာရိတ္တနှင့်တကွ အကျိုး အာနိသံသကိုပါ ပြောကြားပြန်၏။
ရွှေပေရေးကူး တရားထူး ထိုအခါ ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးသည် ငါလာခဲ့ခြင်းကား အကျိုးကြီးလှ၏ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဓမ္မပါလ၏ ဖခင်ပုဏ္ဏားကြီးကို ကန်တော့၍ “ပုဏ္ဏားကြီး အကျွန်ုပ် လာခြင်းကာ စုံစမ်းရန်လာခြင်းသာဖြစ်၏၊ ဤအရိုးတို့ကား သင့်သား၏အရိုးတို့ မဟုတ်ကုန်၊ သင့်သားကား အနာရောဂါမရှိ၊ ကျန်းမာပါ၏၊ အသင်တို့ စောင့်ရှောက်အပ်သောတရားကို ပေးပါလော့”ဟု တောင်းပန်ကာ ပေ တွင် ရေး၍ နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီးလျှင် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ ပြန်လေ၏၊ ဓမ္မပါလသတို့သားကိုလည်း အတတ်ပညာကို သင်ယူစေပြီးလျှင် အခြံအရံများစွာနှင့်တကွ ပို့လိုက်၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်၍သစ္စာကို ပြသည်၏အဆုံး၌ ခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့... *ထိုအခါမယ်တော်ခမည်းတော်တို့သည်-ယခုအခါ သာကီဝင်မင်းမျိုးများ။
ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးသည်-သာရိပုတ္တရာ။
ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီး တပည့်ပရိသတ်သည်-ဘုရားပရိသတ်။
ဓမ္မပါလသတို့သားသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကုသိုလ်ဆယ်အင်၊ ကျင့်ကြံလျှင်၊ ငယ်စဉ်မသေနိုင်။
(၂) သူတော်တရား၊ နှစ်သက်ငြား၊ ငယ်ကားမသေနိုင်၊ (၃) လှူသောအခါ၊ ဝမ်းမြောက်ရာ၊ ငယ်ခါမသေနိုင်၊ (၄) အလှူခံများ၊ ပေးလှူငြား၊ ငယ်ကားမသေနိုင်။
(၅) ငါးပါးသီလ၊ စောင့်သုံးကြ၊ ငယ်ကမသေနိုင်။
(၆) ပညာရှိသား၊ ကြားမြင်များ၊ ငယ်ကားမသေနိုင်။
(၇) ယုတ်မာမှုကြဉ်၊ မကောင်းကြဉ်၊ ငယ်စဉ်မသေနိုင်။
(၈) တရားကိုစောင့်၊ ပြန်၍စောင့်၊ ဖြောင့်ဖြောင့်နိဗ္ဗာန်တိုင် ဓမ္မပါလဇာတ်ပြီး၏။
ဒသကနိပါတ် - ၄၄၉။
မဋ္ဌကုဏ္ဍလီဇာတ်သားသေ၍ ပူဆွေးငိုကြွေးနေသော ဖခင်အား သားဖြစ်သော နတ်သားသည် နည်းပရိယာယ်ဖြင့် အငိုစဲ၍ ပူပွဲငြိမ်းစေသောအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သားချစ်သေရေး သောကဆွေး နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် သူကြွယ်တယောက်အား ချစ်လှစွာသော တယောက်ထည်းသော သားသည် သေလွန်ခဲ့လေ၏။
ထိုသူကြွယ်သည် သားသေ၍ သောက နှိပ်စက်သဖြင့် ရေမချိုး၊ ထမင်းမစား၊ အမှုကိစ္စတို့၌ မစီရင်၊ မြတ်စွာဘုရားထံ ခစားဆည်းကပ်ခြင်းငှာလည်းမသွား၊ သားသည် ရှေးဦးစွာ ငါ့ကိုစွန့်ပစ်၍ သွားဘိ၏ဟု တဖြစ်တောက်တောက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကာသာ နေတော့၏။
ပုဏ္ဏားအိမ်ကြွ ဘုရားဟောပြ သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားလည်း မိုးသောက်ထအခါ သတ္တလောကကြီးကို ကြည့်ရှု ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုသောကနှိပ်စက် နေသော သူကြွယ်၏မဂ်ဖိုလ်ရခြင်းငှာ အားကြီးသော အကြောင်း ဥပနိဿယကို မြင်တော်မူ၍ ဆွမ်းခံကာ ဆွမ်းစားခြင်း ကိစ္စပြီးလတ်သော် သံဃာတော်တို့ကို လွှတ်လိုက်၍ ညီတော်အာနန္ဒာကို ခေါ်ကာ ထိုသူကြွယ်အိမ်သို့ ကြွလာ၏၊ သူကြွယ်လည်း မြတ်စွာဘုရားထံ ဆည်းကပ်လျက် လျောက်ပတ်သောနေရာ၌ နေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ဒါယကာ...တမလွန် ဘဝသို့ ပြောင်းသွားသော သားငယ်ကို စိုးရိမ်ပူဆွေး၍ နေသလော” ဟုမေးတော်မူ၏၊ “အရှင်ဘုရား... မှန်လှ ပါ”ဟု လျှောက်၏၊ “ဒါယကာ...ရှေးပညာရှိတို့သည် သားသေသည့်အတွက် စိုးရိမ်သောက နှိပ်စက်၍ ငိုမြည်တမ်းကြကုန်သော်လည်း ပညာရှိတို့စကားကို ရသောအခါ တောင့်တ၍ မရကောင်းသော အရာဟုသိ၍ အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းကို မပြုကြကုန်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သားသေပူဆွေး အလွန်ငိုကျွေး လွန်လေ ပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီ ပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာ ကြွယ်ဝ သော ပုဏ္ဏားတယောက်သည် ရှိလေ၏၊ ထိုပုဏ္ဏား၏သားသည် ဆယ့်ငါးနှစ် ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ အနာနှိပ်စက်၍ သေလွန်သဖြင့် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်လေ၏၊ အဘပုဏ္ဏားသည် သားသေလွန်သောအခါမှစ၍ သုသာန်သို့ သွားကာ ပြာပုံကို လှည့်လည်လျက် ငိုကြွေးမြည်တမ်း၏၊ အလုံးစုံသော အမှုကိစ္စတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် သာ နေတော့၏။
နတ်သားဆင်ခြင် ပရိယာယ်ဆင် ထိုအခါ သားဖြစ်ဘူးသော နတ်သားသည် လူ့ပြည်သို့ ကြည့်ရှု လတ်သော် အဘပုဏ္ဏားကို မြင်လျှင် ငါသည်တခုသော ဥပါယ်တမျဉ်ကို ပြု၍ စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးမြည် တမ်းခြင်းကို ပယ်ဖျောက်အံ့ဟု ကြံစည်လျက် ပုဏ္ဏား၏ သားလုလင် အသွင်ကို ဖန်ဆင်း၍ တန်ဆာဆင်ကာ တခုသော နေရာ၌ရပ်လျက် လက်နှစ်ဘက်ကို ဦးခေါင်း ပေါ်၌တင်ထား၍ သည်းစွာငိုကြွေးလေ၏၊ ပုဏ္ဏားသည် ငိုသံကို ကြားလျှင် သားလုလင်အသွင် ဖန်ဆင်း၍ ငိုကြွေး နေသော နတ်သားကိုမြင်လျှင် သားကဲ့သို့ ချစ်ခင်လျက်– လုလင်ကိုမေး အဖြေပေး ထိုငိုကြွေးနေသော လုလင်၏ အနီးတွင် ကြည့်ရှုလျက် ပုဏ္ဏားကြီးရပ်ကာ– “ချစ်သား...သင်ကား တန်ဆာဆင်၍ ပြေပြစ်သော ရွှေနားဍောင်းကို ဝတ်ဆင်လျက် ဆန်းကြယ်သော ပန်းကိုပန်ဆင်ပြီး မွှေးကြိုင်သော စန္ဒကူး နံ့သာ လိမ်းကြံကာ လက်တို့ကို မြှောက်၍ သုသာန် အလယ်မှာ ဘယ်သို့သော ဆင်းရဲ နှိပ်စက်သဖြင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းပါသနည်း”— ဟု လုလင်အား မေးမြန်းလေ၏၊ ထိုအခါ လုလင်သည်— “ဖခင်ပုဏ္ဏား...အကျွန်ုပ်အား ရွှေဖြင့်ပြီး၍ ပြိုးပြိုးပြက် အရောင်ထွက်သော ရထားအိမ်ရှိပါ၏၊ ထိုရထားအိမ်၌ တပ်ဘို့ လှည်ဘီးအစုံကို မရပါ၊ P.4OO သားသေသဖြင့်ငိုကြွေးနေသော ဖခင်အား သတိရစေရန် လ-နေ့တို့ကို တမ်းတ၍ငိုကြွေးသော သားနတ်သားပုံ ထိုမရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော ဆင်းရဲဖြင့် အသက်ကို စွန့်ရပါတော့မည်”— ဟု ပုဏ္ဏားအား ပြောဆိုလေ၏။
လ-နေယူလို လုလင်ဆို ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် “ချစ်သား... ရွှေဖြင့် ပြီးသော လှည်းဘီး, ပတ္တမြား ဖြင့်ပြီးသော လှည်းဘီး, ကြေးဖြင့်ပြီးသော လှည်းဘီးတို့တွင် လိုရာကိုပြောဆိုပါ၊ သင့်အတွက် ရထားကို ပြုလုပ်ပါမည်၊ လှည်းဘီး အစုံကို ရအောင် ပြုလုပ်ပေးပါမည်”— ဟုလုလင်အား လိုရာ ရထားဘီးဖြင့် ဘိတ်လေ၏၊ လုလင်လည်း– “ဖခင်... ကောင်းကင်၌ ညီနောင်ဖြစ်ကုန်သော နှစ်ပါးစုံသော လ, နေတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ထိုလ, နေအစုံဖြင့် ရွှေဖြင့်ပြီးသော အကျွန်ုပ်ရထားသည် တင့်တယ်ပါ၏”— ဟု ပုဏ္ဏားအား ပြောဆိုပြန်၏။
ပရိယာယ်ဆင်ပြော တရားဟော ထို့နောင် ပုဏ္ဏားသည် ငိုကြွေးသော လုလင်ကို ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုလိုသဖြင့်— “ချစ်သား...သင်သည် မတောင့်တကောင်းသည်ကို တောင့်တဘိ၏၊ သင်သည် စင်စစ်မိုက် လှ၏၊ သေသော်လည်း ရနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်၊ လ, နေတို့ကို မရနိုင်ဟု ငါအောက်မေ့၏”— ဟု လုလင်အားပြောဆိုပြန်၏၊ ထိုနောင်လုလင်သည်– “ဖခင်...ထွက်ရာဝင်ရာအရပ်သည် ထင်ရှား၏၊ လ, နေ၏ အဆင်းသဏ္ဌာန်သည် ထင်ရှား၏၊ ဤကောင်းကင်၌ လ, နေနှစ်ပါးသွားသောခရီး လမ်းသည် ထင်ရှား၏၊ တမလွန်ဘဝသို့သွားသော သူသည်ကား မထင်ရှားသည်သာတည်း၊ ငိုကြွေးသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် အဘယ်သူ သာလွန် မိုက်သနည်း”— ဟု ပုဏ္ဏားအား မေးမြန်းကာ သတိပေးလေ၏။
လုလင်ပြောပြ သဘောကျ ထို့နောင် ပုဏ္ဏားသည် လုလင်ပြောဆိုသောစကားကို သတိရ၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာဖြစ်၍– “ချစ်သား သင်သည် မှန်သောစကားကို ဆိုဘိ၏၊ သင်သည် ငိုကြွေးလျက် လ, နေတို့ကို တောင့်တသကဲ့သို့ ငါသည်လည်း ငိုကြွေးလျက် သေလွန်ပြီးသော သားကို တောင့်တဘိ၏၊ ထိုဝို ကြွေးသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် ငါသည်သာ အလွန်မိုက်မဲလှ၏”— ဟု သတိရသဖြင့် မိမိမိုက်ကြောင်းကို ဝန်ခံလေ၏။
သောကငြိမ်းကြောင်း တရားကောင်း ထိုနောင် ပုဏ္ဏားသည် လုလင်စကားကြားရသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်း ကင်းပျောက်လျက်– “ချစ်သား...ထောပတ်ဖြင့် သွန်းလောင်းအပ်သော မီးကို ရေဖြင့် ငြိမ်းအေးစေသကဲ့သို့ ရဲရဲတောက် သောကမီးလောင်နေသော ငါ့ကိုစင်စစ် ငြိမ်းအေးစေပြီ၊ အလုံးစုံသော စိတ်၏ပူပန်ခြင်းကို ငြိမ်းအေးစေပြီ၊ ချစ်သား... စိုးရိမ်ခြင်း နှိပ်စက်လျက် ငါ၏စိတ်နှလုံး၌ မှီနေသော သား၌ဖြစ်သော စိုးရိမ်ခြင်းကို သင်သည် နုတ်ပယ် အပ်ပေပြီ၊ သင်သည် ငါ၏ စိုးရိမ်ခြင်း ဟူသော ငြောင့်ကို နုတ်ပယ်အပ်ပြီတကား”။
“ချစ်သား... ငါသည် စိုးရိမ်ခြင်း ဟူသော ငြောင့်ကို နုတ်ပယ်အပ်ပြီးသည်ဖြစ်၍ စိုးရိမ်ခြင်း ကင်းလျက် စိတ်၏နောက်ကျခြင်း မရှိပြီ၊ သင်၏ စကားကို ကြားနာရသောကြောင့် မစိုးရိမ်တော့ပါ၊ မငိုကြွေးတော့ပါ”_ ဟု လုလင်အား ချီးကျူးကာ ဝန်ခံလေ၏။
သားကဟောပြ တရားကျ ထိုအခါလုလင်သည်‘ “ဖခင်ပုဏ္ဏား-သင်ကား သား၏အကျိုးငှါ ငိုကြွေး ဘိ၏၊ ဖခင်၏သားကား အကျွန်ုပ်ပင်တည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် နတ်ပြည်၌ဖြစ်၏၊ ဤနေ့မှစ၍ မစိုးရိမ်ပါလင့်၊ အလှူကို ပေးပါလော့၊ သီလကို ဆောက် တည်ပါလော့၊ ဥပုသ်ကိုစောင့်ပါလော့”ဟု အဆုံးအမ ပေးပြီးလျှင် မိမိနေရာ တာဝတိံသာ နတ်ရွာသို့ သွားလေ၏။
ပုဏ္ဏားလည်း သားဖြစ်ဘူးသော နတ်သား၏ အဆုံး အမ၌တည်၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြုကာ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်လေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်၍ သစ္စာကို ပြသည်၏ အဆုံး၌ သားသေသောသူကြွယ်သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— သူကြွယ်... ထိုအခါ နတ်သားသည်-ယခုအခါ ငါဘုရားဖြစ် လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သားရင်းသေလွန်၊ သူကြွယ်မွန်၊ ပူပန်နှိပ်စက်ခဲ့။
(၂) သားဖြစ်ဘူးလတ်၊ ဝတိံနတ်၊ ချဉ်းကပ်ဆုံးမခဲ့။
(၃) ရေသွန်းမီးမျှ၊ ပူသောက၊ မထငြိမ်းသတဲ့။
မဋ္ဌကုဏ္ဍလီဇာတ် ပြီး၏။
ဒသကနိပါတ် - ၄၅၀။
ဗိလာရကောသိယဇာတ် ဆွေစဉ်မျိုးဆက် ပေးမြဲဖြစ်သော အလှူဝတ်ကို ဖျက်သဖြင့် သိကြားမင်း သတိရစေသော သူဌေး အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လှူဒါန်းပြုလေ့ လွန်ပျော်မွေ့ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတပါးသည် ရဟန်းပြုသော ကာလမှစ၍ အလှူပေးလေ့ရှိ၏၊ အလှူပေးခြင်း၌ မွေ့လျော်၏၊ သပိတ်တွင်းရှိ ဆွမ်းကိုပင် မလှူဘဲစားလေ့မရှိ၊ ရေမျှကိုလည်း သူတပါးအား မလှူမူ၍မသောက်၊ ဤသို့ လှူဒါန်းပေးကမ်းခြင်း၌ အလွန်မွေ့လျော်၏။
ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ စကားစပ်မိ၍ ထိုရဟန်းအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ရှေးအခါ ဤရဟန်းသည် သဒ္ဓါတရားမရှိ၊ အလှူခံတို့ကို မြင်၍ ကြည်ညိုခြင်းမရှိ၊ မြက်ဖျားတွင် ကပ်သောဆီပေါက်မျှကိုလည်း သူတပါးအား မပေးလေ၊ ထိုသူကြွယ်ကို ငါဆုံးမ၍ အလှူကို လှူစေပြီးလျှင် ဘဝတပါးသို့ ရောက်၍ပင် မစွန့်”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတီဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လှူဒါန်းစဉ်ဆက် မျိုးမပျက် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ပစ္စည်းကိုဖြစ်စေ၏၊ အဘသေလွန်လျှင် သူဌေးရာထူးကို ရလေ၏။
တနေ့သ၌ ဥစ္စာများစွာကိုမြင်လျှင် ငါအလှူကြီးပေး မည်ဟု ကြံစည်လျက် အလှူတင်းကုပ်ဆောက်၍ အသက်ထက်ဆုံးပေးလှူပြီးလျှင် အသက်၏အဆုံး၌ ဤအလှူဝတ်ကို မဖျက်လင့်ဟု သားကို မှာထားခဲ့ပြီးလျှင် သေလွန်သောအခါ တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ သိကြားမင်း ဖြစ်လေ၏။
ဘိုးဘွားစဉ်လာ ဖျက်ဆီးကာ သူဌေးသားလည်း အလှူဝတ်ကို မဖျက်ဘဲ သေလွန်သောအခါ စန္ဒနတ်သား ဖြစ်လေ၏၊ ထိုသူဌေး၏သားသည် သူရိယနတ်သား ဖြစ်လေ၏၊ ထိုသူဌေး၏ သားသည် မာတလိ နတ်သားဖြစ်လေ၏၊ ထိုသူဌေး၏ သားသည် ပဉ္စသီခ နတ်သား ဖြစ်လေ၏၊ ဤသို့အစဉ်အတိုင်း လာခဲ့ရာ ခြောက်ယောက် မြောက်သော သားကား ကြောင်မျက်စိ ကဲ့သို့ မျက်စိ ရှိသောကြောင့် ဗိလာရကောသိယမည်၏၊ ထိုသူဌေးသည် သဒ္ဓါတရားမရှိ၊ အလှူခံတို့အားချစ်မြတ်နိုးခြင်းမရှိ၊ စိတ်ခက်ထန်၏၊ ဝန်တို၏၊ အလှူ တင်းကုပ်ကို မီးတိုက်ပြီးလျှင် အလှူခံတို့ကို ရိုက်ပုတ် နှင်ထုတ်စေ၏။
ဘိုးသိကြားမြင်ရာ လူ့ရွာလာ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ ရှေးကောင်းမှုကံကို ကြည့်ရှုလတ်သော် ငါ၏ သားမြေး အဆက်ဆက်တို့ကား စန္ဒနတ်သား၊ သူရိယနတ်သား၊ မာတလိနတ်သား၊ ပဉ္စသီခ နတ်သားတို့ဖြစ်ကြကုန်၏၊ ခြောက်ယောက် မြောက်သော သားကား အနွယ်အဆက် ဖြတ်သည်ကို မြင်လေ၏၊ ထိုအခါ ဤသူယုတ်မာကို ဆုံးမ၍ အလှူ၏အကျိုးကို သိစေမည်ဟု ကြံစည်လျက် စန္ဒနတ်သား၊ သူရိယနတ်သား၊ မာတလိ နတ်သား၊ ပဉ္စသီခ နတ်သားတို့ကို ခေါ်၍ ထိုအကြောင်းကို ပြောကြားပြီးလျှင် ထိုသူဌေးသားကို ဆုံးမရန် နတ်သား လေးယောက်နှင့်တကွ ဗာရာဏသီပြည်သို့ သွားလေ၏။
ပုဏ္ဏားအိုဟန်သွင် အလှူခံဝင် ထိုခဏ၌ သူဌေးသည် မင်းကြီးကိုခစား ရန်သွားရာ ခုနစ်ခုမြောက်တံခါးမုခ်သို့ ရောက်၍ ခရီးလမ်းမကို ကြည့်ရှုလျက် စင်္ကြံသွားကာနေ၏၊ သိကြားမင်းလည်း ငါဝင်ပြီးမှ အစဉ်အတိုင်း လိုက်ခဲ့ကြဟု မှာထားပြီးလျှင် ပုဏ္ဏားအဟန်ဖြင့် သူဌေးထံ၌ရပ်၍ “အို-သူဌေးကြီး...ငါ့အားထမင်းပေးပါ လော့”ဟု ပြော၏၊ “ပုဏ္ဏား...ဤ အိမ်၌ သင့်ပေးဘို့ ဤ ထမင်းမရှိ၊ အခြားအိမ်သို့ သွားလေ”ဟု နှင်၏၊ “အို-သူဌေးကြီး.. ပုဏ္ဏားတို့ ထမင်းတောင်းသော် မုချပေးရမည်”ဟု ပြော၏၊ “ပုဏ္ဏား... ငါ့အိမ်၌ ချက်ပြီးထမင်း, ချက်လတံ့ ထမင်းမရှိ၊ အခြားအိမ်သို့ သွားလေ”ဟု တဖန် နှင်ပြန်၏၊ “အို-သူဌေးကြီး... တစုံတခု ချီးမွမ်းသော ဂါထာကို ရွတ်ဆိုမည်၊ နားထောင်ပါ” ဟု ပြော၏၊ “ပုဏ္ဏား မထောင်လိုဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာ မရွတ်လင့်”ဟု တားမြစ်လေ၏။
ဒါနကျိုးတရား သူဌေးဟောကြား သိကြားမင်းသည် သူဌေး ပြောသော စကားကို မကြားဟန်ပြု၍- “အို-သူဌေးကြီး... သူတော်ကောင်းတို့သည် မချက်ရသော်လည်း ဆွမ်းခံ၍ရသော ထမင်းကိုပင် လှူလိုကြကုန်၏၊ သင်ကားချက်ရပါလျက် အဘယ်ကြောင့် မလှူသနည်း၊ မလှူခြင်းသည် မလျောက်ပတ်” “အို-သူဌေးကြီး... အလှူမည်သည်ကို ဝန်တိုခြင်းကြောင့်၎င်း၊ မေ့လျော့ခြင်းကြောင့်၎င်း၊ ဤအကုသိုလ်တရား နှစ်ပါးတို့ကြောင့် မလှူ၊ အလှူ၏ အကျိုးကို ... လိုလားတောင့်တသော ပညာရှိသည် လှူအပ်သည်သာတည်း”- ဟု သူဌေးအား ဂါထာရွတ်ဆိုကာတရားဟောလေ၏။
သူဌေးကြီးသည် သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် ကောင်းပြီ အိမ်ထဲဝင်နေပါ၊ ထမင်းအနည်းငယ် ရလိမ့်မည်ဟု ပြော၏၊ သိကြားမင်းသည် အိမ်သို့ဝင်၍ ဂါထာကိုသာ ရွတ်ဆို၍နေ၏။
ဒါနကျိုးသဘော ပုဏ္ဏားဟော ထို့နောက် စန္ဒနတ်သားလည်း ပုဏ္ဏား အဟန်ဖြင့် “အို-သူဌေးကြီး... ထမင်း ပုဏ္ဏားဟော ပေးပါလော့” ဟု ပြောလာပြန်၏။
သင့်ဘို့ထမင်းမရှိ၊ သွားလော့”ဟု နှင်ပြစ်ပြန်၏၊ “သူဌေးကြီး...သင့်အိမ်တွင်း၌ ပုဏ္ဏားတယောက် ရှိ၏၊ ဆွမ်းကျွေးလိမ့်ယောင်တကား”ဟုပြောဆိုပြီးလျှင်– “အို-သူဌေးကြီး... ဝန်တိုသော သူသည် ငတ်မွတ်ခြင်း ဆာလောင်ခြင်းဘေးမှ ကြောင့်ကြသဖြင့်သာမလှူလေ၊ ထိုငတ်မွတ်ခြင်း ဆာလောင်ခြင်း ဘေးသည်လည်း မလှူသော သူအားသာ နှိပ်စက်ဘိ၏၊ ဝန်တိုသောသူသည် ငတ်မွတ်ခြင်းဆာလောင် ခြင်းဘေးမှကြောက်၏၊ ပစ္စုပ္ပန်တမလွန်လောက၌ ငတ်မွတ်ခြင်း ဆာလောင်ခြင်းဘေးသည် ဝန်တို သောသူကိုသာ နှိပ်စက်ဘိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဝန်တိုခြင်းမစ္ဆေရကို ပယ်ဖျောက်၍ မစ္ဆေရ ဟူသော အညစ်အကြေးကို နှိမ်နင်း၍ ပေးလှူပါ၊ ကောင်းမှုတို့ကား တမလွန်လောက အဆက်ဆက်၌ သတ္တဝါတို့၏ ထောက်တည်ရာဖြစ်ကုန်၏”— ဟု တရားဟောပြန်၏၊ သူဌေးကြီးသည် စန္ဒနတ်သား၏ စကားကို ကြားပြန်လျှင် ကောင်းပြီ အိမ်ထဲဝင်နေပါ၊ ထမင်းအနည်းငယ် ရလိမ့်မည်ဟု ပြော၏၊ စန္ဒနတ်သားလည်း ဝင်၍ သိကြားမင်းအထံ၌နေ၏။
ကုသိုလ်ပြုငြား သုဂတိလား ထို့နောက် သူရိယ နတ်သားသည် လာပြန်၍ ထမင်းတောင်းပြီးလျှင်- “အို-သူဌေးကြီး...သူယုတ်မာတို့သည်လှူနိုင်ခဲ သောအလှူဒါနကို ပေးလှူကုန်သော ပြုနိုင်ခဲသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုကုန်သော သူတော်ကောင်း တို့သို့ အတုလိုက်၍ မပြုကုန်၊ သူတော်ကောင်းတို့ အကျင့်ကို သူယုတ်မာတို့ လိုက်နိုင်ခဲ၏၊ ထိုကြောင့် ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှ သေလွန်သည်ရှိသော် သူတော်ကောင်းတို့လားရာဂတိနှင့် သူယုတ်မာတို့ လားရာ ဂတိသည် ထူးခြားလှ၏၊ သူယုတ်မာတို့ကား ငရဲသို့ လားရ၍ သူတော်ကောင်းတို့ကား နတ်ပြည်သို့ လားရကုန်၏”— ဟု တရားဟောပြန်၏၊ သူရိယ နတ်သားကိုလည်းကောင်းပြီ၊ အိမ်ထဲဝင်နေပါ၊ ထမင်းအနည်းငယ် ရလိမ့်မည် ဟု ပြော၏၊ သူရိယနတ်သားလည်း ဝင်၍နေပြန်၏။
ကံကိုအာရုံပြု လှူဒါန်းမှု ထို့နောက် မာတလိ နတ်သားလည်း လာပြန်၍ ထမင်းတောင်းပြီးလျှင်– “အို-သူဌေးကြီး... အချို့သော ပညာရှိတို့သည် အနည်းငယ်သော အလှူဝတ္ထုကိုလည်း လှူကြကုန်၏၊ အချို့သော ဝန်တိုသောသူတို့သည် အလှူဝတ္ထုများစွာတို့နှင့် ပြည့်စုံပါလျက်လည်း မလှူကြကုန်၊ ကံ, ကံ၏ အကျိုးကို ယုံကြည်၍ အနည်း ငယ်မျှလှူအပ်သော အလှူဒါနကို အသပြာတထောင်ကို စွန့်၍လှူအပ်သော အလှူဒါနနှင့် အတူအမျှ နှိုင်းယှဉ်အပ်၏”— ဟု တရားဟောပြန်၏၊ သူဌေးကြီးသည် မာတလိ နတ်သားကိုလည်း အိမ်ထဲဝင်၍ နေစေပြန်၏။
ဓမ္မိယလဒ္ဓ မွန်မြတ်လှ ထို့နောက် ပဉ္စသီခ နတ်သားသည် လာပြန်၍ ထမင်းတောင်းပြီးလျှင်– “အို-သူဌေးကြီး...တရားကိုကျင့်သောရဟန်းသည် တရားနှင့်အညီ ရှာမှီးခြင်းဟူသော ဆွမ်းခံ အကျင့်ကိုသာ ကျင့်ရာ၏၊ သားမယားကို ကျွေးမွေးသောသူသည် အလှူဝတ္ထု အနည်းငယ်ပင်ရှိသော်လည်း လှူဒါန်း၍သာ တရားကိုကျင့်ရာ၏၊ သူတပါးတို့ကို နှိပ်စက်၍ရသော ဥစ္စာတထောင် တထောင်ကို စွန့်လှူသော သူတသိန်းတို့၏ အလှူတို့သည် တရားသဖြင့်ရသော ဆင်းရဲ၏ အလှူကို တဆယ့် ခြောက်စိတ်စိတ်၍ တစိတ်မျှ မမှီနိုင်ကုန်”— ဟု အလှူ၏အကျိုးတရား ဟောပြန်၏။
ဒါနအကျိုးက ဆန်းကြယ်လှ ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ပုဏ္ဏားပြောကြားသော အဓိပ္ပါယ်ကို မသိသည် ဖြစ်၍— “အို-ပုဏ္ဏားဥစ္စာတသိန်းကိုစွန့်လှူအပ်သော လှုသည် အဘိုး များစွာ ထိုက်သောကြောင့် အကျိုးများစွာသင့်ပါလျက်၊ ထိုအလှူသည်အဘယ်ကြောင့် တရားသဖြင့်ရသော ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို စွန့်လှူအပ်သောအလှူကို မမှီနိုင်သနည်း” အို-ပုဏ္ဏား...သူတပါးတို့ကိုနှိပ်စက်၍ရသော ဥစ္စာ တထောင် တထောင်ကို စွန့်လှူသောသူ တသိန်းတို့၏ အလှူတို့သည် အနည်းငယ် လှူအပ်သော သူဆင်းရဲ၏အလှူကိုအဘယ်ကြောင့်တဆယ့် ခြောက်စိတ်စိတ်၍ တစိတ်မျှ မမှီနိုင်ကုန်သနည်း”— ဟု ပဉ္စသီခနတ်သားကိုမေးလေ၏။
ထူးဆန်းကျိုးပေး ဒါနရေး ထိုအခါ ပဉ္စသီခ နတ်သားသည် သူဌေးကြီးအား ဒါန အကျိုး၏ ထူးဆန်းစွာပေးပုံကိုပြောလို၍- အို-သူဌေးကြီး... မညီမညွတ်သော ကာယကံ စသည်၌တည်သောအချို့သောသူတို့သည်သူတပါးတို့ကို ပင်ပန်းစေ၍၎င်း, သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲစေ၍၎င်း, စိုးရိမ်ပူပန်စေ၍၎င်း လှူဒါန်းကြကုန်၏၊ မျက်ရည်ကျစေလျက် ဒဏ်ပေးခြင်းနှင့်တကွဖြစ်၍ တရား နှင့်မညီသော ထိုအလှူသည် တရားနှင့် ညီသော အနည်းငယ်သော အလှူကို မမှီနိုင်”၊ “အို-သူဌေးကြီး... ဤသို့လျှင် သူတပါးတို့ကို နှိပ်စက်၍ရသော ဥစ္စာတထောင်တထောင်ကို စွန့်လှူသောသူတသိန်းတို့၏ အလှူသည် အနည်းငယ် လှူအပ်သော သူဆင်းရဲ၏အလှူကို တဆယ့်ခြောက် စိတ် စိတ်၍ တစိတ်မျှမမှီနိုင်”— ဟု အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖြေဆိုလေ၏။
နွားစာကြွေးမှု သူဌေးအလှူ သူဌေးကြီးသည် ပဉ္စသီခ နတ်သားကိုလည်း အိမ်ထဲသို့ဝင်စေပြန်၏၊ ဤသို့လျှင် သိကြားမင်းနှင့်တကွ လေးယောက်သော နတ်သားတို့သည် စုမိကုန်၏၊ ထိုအခါ ဗိလာရကောသိယသူဌေးကြီးသည် ကျွန်မကို ပုဏ္ဏားတို့အား တကွမ်းစားသော စပါးနှံကို ပေးရန်စေခိုင်း၏၊ ကျွန်မလည်း စေခိုင်းတိုင်းပြု၏၊ ပုဏ္ဏားတို့လည်းအလှူမခံကုန်၊ တဖန်ဆန်ကို ပေးရန် စေခိုင်းပြန်၏၊ အလှူမခံကုန်၊ တဖန်နွားစားဘို့ ချက်ထားသော ထမင်းကို ပေးစေပြန်၏၊ ထိုအခါ ကျွန်မသည် နွားစာထမင်းတို့ကို ခူး၍ပေးပြန်၏။
ပုဏ္ဏားတို့ဟန်ဆောင် နင်သေယောင် ပုဏ္ဏားယောင်ဆောင်သော သိကြားမင်းနှင့်တကွ နတ်လေးယောက်တို့သည် ထိုနွားစာထမင်းကို အသီးအသီးဆုပ်၍ ခံတွင်း၌ထည့်၍ လည်ချောင်း၌နင်စေလျက် မျက်ဖြူလန်ကုန်၍ မိန်းမောကုန်လျက် သူသေကဲ့သို့လျောင်းကြကုန်၏၊ ကျွန်မသည် ပုဏ္ဏားတို့ကိုမြင်လျှင် သေပြီမှတ်ထင်၍ သူဌေးကြီးထံသွားကာ နွားစာထမင်းကြမ်းကို မမျိုနိုင်ဘဲ ပုဏ္ဏားတို့ သေကုန်ပြီဟု ပြောကြားလေ၏၊ သူဌေးကြီးလည်း ယခုအခါ ယုတ်မာသောသူဌေးသည် နွားစာထမင်းကိုကျွေး၍ နူးညံ့သောပုဏ္ဏားတို့ မမျိုနိုင်သဖြင့် သေကြရကုန်၏၊ မုချကဲ့ရဲ့ကြမည်ဟု ကြံစည်လျက် ကျွန်မကို နွားစာထမင်းတို့ကို ပယ်စွန့်စေပြီးလျှင် မွန်မြတ်သော အရသာရှိသော သလေးထမင်းတို့ကို ပေးစေပြန်၏။
သူဌေးသဘော မုသားပြော ထို့နောက်သူဌေးကြီးသည် ခရီးလမ်းမ၌ သွားသောသူတို့ကိုခေါ်၍ စည်းဝေးစေပြီးလျှင်– “အချင်းတို့...ကြည့်ရှုကြပါကုန်၊ ငါစားသောနည်းဖြင့် မွန်မြတ်သော သလေးထမင်းကို ပေးပါလျက် လောဘကြီးလှ၍ ထမင်းလုပ်ကြီးစွာ ခွန့်သောပုဏ္ဏားတို့သည် မမျိုနိုင်ဘဲ နင်၍သေကြကုန်၏၊ ငါ၏ အပြစ်မဟုတ်ကြောင်း သိကြပါကုန်”ဟု ပြောဆိုတိုင် ကြားလေ၏။
သူဌေးလိမ်မှု ကဲ့ရဲ့ပြု ထိုအခါ ပုဏ္ဏားတို့သည်ထကုန်၍ လူအပေါင်းကိုကြည့်ရှုလျက် “အို-လူအပေါင်း တို့... နားထောင်ကြကုန်လော့၊ ဤသူဌေးကြီးကား မဟုတ်မမှန်သောစကားကို ပြောဆိုဘိ၏ ရှေးဦးစွာ နွားစာထမင်းကို ပေး၍ ငါတို့သေဟန်ဆောင် နေသောအခါမှ သလေးထမင်းကိုခူး၍ ထားစေ၏”ဟု ပြောဆိုလျက်စားပြီး ထမင်းတို့ကိုအန်ထုတ်ကာ မြေ၌ထွေး၍ ပြကြကုန်၏၊ ထိုအခါလူအပေါင်းတို့သည် “ဟယ်သူဌေး မိုက်... သင်သည် လှူဒါန်းမြဲ အနွယ်အဆက်ကို ဖျက်ဆီးဘိ၏၊ အလှူတင်းကုပ် မီးတိုက်စေဘိ၏၊ အလှူခံတို့ကိုလည်း ရိုက်ပုတ်ကာ လည်ကိုကိုင်၍ နှင်ထုတ်စေဘိ၏၊ နူးညံ့သော ပုဏ္ဏားတို့အားလည်း ကြမ်းထန်းသော နွားစာထမင်းကို ပေးဘိ၏၊ သင့်အိမ်ရှိသောဥစ္စာတို့သည် လည်ပင်း၌ဆွဲ၍ သွားရမည်လော”ဟု ပြောဆိုလျက် ... ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြ ကုန်၏။
သိကြားပြောပြ ဖြစ်စဉ်ဘဝ ထိုခဏ၌ သိကြားမင်းသည် “အချင်းတို့... ဤအိမ်၌ရှိသော ဥစ္စာတို့သည် မည်သူ့ ဥစ္စာတို့နည်း၊ သိကြကုန်၏ လော”ဟု မေး၏၊ “အရှင်...မသိပါကုန်”ဟု ပြောကုန်၏၊ “အချင်းတို့... ဤမြို့ဝယ် ဤမည်သော မင်းလက်ထက် မဟာသူဌေးကြီးသည် အလှူတင်းကုပ်ကို ဆောက်၍ အလှူကြီးကိုပေး၏ဟု ကြားဘူးကြသလော”ဟု မေး၏၊ “အရှင်... ကြားဘူးကြပါ၏”ဟု ပြောကြ၏၊ “အချင်းတို့... ထိုအလှူကြီးကို ပေးလှူသော သူဌေးကြီးကား ငါပင်ဖြစ်၏၊ ငါကား အလှူကြီးကို ပေးလှူသဖြင့် သိကြားမင်း ဖြစ်ရ၏၊ ငါ၏သား မြေးအဆက်ဆက်တို့ကား စန္ဒနတ်သား; သူရိယနတ်သား, မာတလိနတ်သား, ပဉ္စသီခနတ်သားတို့ ဖြစ်ကြရကုန်၏”ဟု ပြောဆိုကာ နတ်သားအသီး အသီးတို့ကို ပြလေ၏၊ အထူးအားဖြင့် ပဉ္စသီခနတ်သားကား ထိုသူဌေးယုတ်၏ အဘပင်တည်း။
ကောင်းကင်ပျံကြွ သိကြားဆုံးမ ဤသို့လျှင် အလှူမည်သည် အကျိုးရှိ၏၊ ပညာရှိတို့သည် လှူဒါန်းကြကုန်၏ ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် လူတို့ယုံကြည်လောက်အောင် ငါးဦးလုံး နတ်သိကြားအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါဖြင့် ထွန်းလင်းစေကုန်၏။
ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ “အို-လူအပေါင်းတို့... ဤသူဌေးယုတ်ကား အနွယ် အဆက်မှ ဆင်းသက်လာသော အလှူကိုဖျက်ဆီး၍ အလှူခံတို့ကို နှင်ထုတ်သည့်အတွက် ငရဲသို့ ကျရမည်ကို သနား၍ ဤအရပ်သို့လာရ၏”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဒါနသီလစသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးကို ဟောပြောဆုံးမလေ၏။
ဘိုးဘွားစဉ်မပျက် ကုသိုလ်ဆက် ဗိလာရကောသိယသူဌေးလည်း သိကြားမင်း၏ စကားကိုကြားရလျှင် သတိရ၍ လက်နှစ်ဘက်ကို ဦးခေါင်း၌တင်၍ လက်အုပ်ချီကာ “အရှင်သိကြားမင်း...အကျွန်ုပ်သည် ယနေ့မှစ၍ အနွယ်အဆက်မှဆင်းသက်လာသော အလှူဝတ်ကို ဆက်၍ပေးပါအံ့၊ အယုတ်သဖြင့် ရေဒန်ပူကို အစပြု၍ပေး လှူပါအံ့”ဟု ဝန်ခံလေ၏။
သိကြာမင်းလည်း ဗိလာရကောသိယသူဌေးကို ဆုံးမ၍ ငါးပါးသီလ၌တည်စေပြီးလျှင် နတ်သားလေးယောက်နှင့် တကွ မိမိတို့နေရာ တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏၊ သူဌေးလည်း အသက်ထက်ဆုံးအလှူပေး၍ သေလွန်သောအခါ တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ ဖြစ်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဗိလာရကောသိယ သူဌေးသည်-ယခုအခါ ပေးလှူသောရဟန်း။
စန္ဒနတ်သားသည်-သာရိပုတ္တရာ။
သူရိယနတ်သားသည်-မောဂ္ဂလာန်။
မာတလိနတ်သားသည်-ကဿပ။
ပဉ္စသီခနတ်သားသည်-အာနန္ဒာ။
သိကြားမင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိုယ်, နှုတ်, စိတ်ကား၊ မမျှငြား၊ ထား၍လှူခဲ့မူ၊ (၂) ပင်ပန်းခဲ့စေ၊ သက်ညှင်းလေ၊ ဖြစ်စေစိုးရိမ်ဘူ။
(၃) မျက်ရည်ယိုစေ၊ ဒဏ်ထားလေ၊ မှတ်လေမတရားလှူ။
(၄) ဥစ္စာမတရား၊ လှူဒါန်းငြား၊ များလည်းကျိုးနဲဟူ၊ (၅) တရားဥစ္စာ၊ လှူဒါန်းရာ၊ များစွာကျိုးများဟူ။
ဗိလာရကောသိယဇာတ် ပြီး၏။
သတင်းမှား သည် မမှန်ကန်သော သို့မဟုတ် လွဲမှားသော အချက်အလက် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းသည် တမင်တကာ လှည့်ဖြား ပြီး ဖြ န့် ဝေထားသော မဟုတ်မမှန်သော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။
ကောလဟာလများ သည် မည်သည့် အရင်းအမြစ်မှ ရည်ညွှန်းခြင်းမရှိသော အချက်အလက်များဖြစ်သည် ဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်စိတ်ချရခြင်းမရှိသည့်အပြင် မကြာခဏ အတည်မပြုနိုင်သေးသော်လည်း မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
သို့သော်လည်း ဝေါဟာရများ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်များသည် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကြားတွင် ကွဲပြားနိုင်သည်။
နောက်မှပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လျှင်ပင်၊ သတင်းမှားများသည် လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် မှတ်ဉာဏ်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုဆက်လက်ရှိနေနိုင်သည်။
Ecker, Ullrich K.H.; Lewandowsky, Stephan; Cheung, Candy S.C.; Maybery, Murray T. (November 2015). "He did it! She did it! No, she did not! Multiple causal explanations and the continued influence of misinformation" (PDF). Journal of Memory and Language. 85: 101–115. doi:10.1016/j.jml.2015.09.002. Archived (PDF) from the original on 2022-12-07. Retrieved 2022-11-01. လူတွေဟာ သူတို့နားထောင်နေတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ဖတ်နေတဲ့အရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်စပ်နေတာကြောင့် သတင်းမှားတွေကို ယုံကြည်ဖို့ ပိုလွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဆိုရှယ်မီဒီယာ၏ အခန်းကဏ္ဍသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သတင်းအချက်အလက်များကို အချိန်မရွေး အလွယ်တကူရရှိနိုင်စေကာ လူအုပ်စုများစွာကို ၎င်းတို့၏ အချက်အလက်များနှင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။