kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဘောလောကျန်းထော၏မိခင် တလမည်ဒေါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်မှုသည် ရာဇဓိရာဇ်၏ ပယောဂကြောင့်ဖြစ်ရကား ရာဇဓိရာဇ်သည် ဘောလောကျန်းထောထကြွမည်ကို အထူးပင်ကြောင့်ကြခဲ့သည်။
ရာဇဓိရာဇ်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း (အရီးတော် မဟာဒေဝီ အကောက်ကြံမှုကြောင့်) ခမည်းတော် ဗညားဦးကို ၁၅နှစ်အရွယ်တွင်ခြားနားခဲ့သူဖြစ်သည်။
သားတော်ဘောလောကျန်းထောကို ၁၃၉၀တွင် စီရင်ခိုင်းချိန်၌ ရာဇဓိရာဇ်သည် ပုသိမ် တွင်ရောက်ရှိနေချိန်ဖြစ်သည်။
သူသတ်သမားတို့သည် ဘောလောကျန်းထောကို ရွှေမော်ဓော ဘုရားသို့ ဆောင်ယူခဲ့ကြသည်။
မင်းသားငယ်သည် သူသတ်တို့ထံမှခွင့်တောင်း၍ အဘိဓမ္မာ တရားကို သုံးရက်တိုင်တိုင်နာယူပြီး မိမိဝတ်သော ခြေကျင်း၊ လက်ကောက်၊ နားဋောင်း၊ ဘယက်တို့ကို ပူဇော်၍ ဤသို့ ဆုတောင်း၏။
"ငါသည် ခမည်းတော်ကိုယင်မ၊ သွေးတစ်ပေါက်သောက်အောင်မျှ ကြံပချေသော် ဤကိုယ်အဖြစ်မှ စုတေ့သော်လည်း ငရဲကြီး ရှစ်ထပ်၊ ငရဲငယ် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်တို့၌သာ ခံရသည်ဖြစ်၍ လာလတ္တံ့သောဘုရားတို့၌ မဖူးမတွေ့ရသည်ဖြစ်စေသော၊ ငါသည် ခမည်းတော်ကို မသင့်မတင်သော အကြံအစည်ကို မကြံပါလျှင်လည်း ဤကိုယ်အဖြစ်မှ စုတေသည်ရှိသော် မြန်မာမင်းတို့၏ ဝမ်း၌ပဋိသန္ဓေနေ၍ ဖွားမြင်၍အရွယ်ရောက်သော် မွန်ပြည်ကို နှိမ်နင်းညှဉ်းဆဲရသည် ဖြစ်စေသော"ဟူ၍ သစ္စာဓိဌာန်ပြုပြီးမှ အဆိပ်သောက်၍သေရလေ၏။
ဤအကြောင်းကို ရာဇဓိရာဇ်ကြားသော် ဆုတောင်းကြီးလှလေသည်ဟု ရွှေမော်ဓောကို ကိုယ်လုံးပြည့်ရွှေချ၍ "ဤအကျိုးကြောင့် ဖြစ်လေရာဘဝ၌ ရန်သူကြံ၍ မဖြစ်နိုင်စေသတည်း" ဟုဆုတောင်းလေ၏။
အင်းဝဘုရင်မင်းခေါင်၏မိဖုရား ရှင်မိနောက် ပဋိသနဓေတည်၍ မွန်ပြည် ဒလမြို့ရှိ သရက်သီး၊ မုတ္တမ မြေသင်းခဲ၊ ပွန်စလိုင် ရေတို့ကို ချင်ခြင်းတပ်သောအခါ ရာဇဓိရာဇ်သည် ဆုတောင်းကို သတိရ၍ လန့်မိလေသည်။
ဘောလောကျန်းထောလွန်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်ကြာသော် မင်းရဲကျော်စွာကို ဖွားမြင်လေသည်။
မင်းရဲကျော်စွာသည် အမှန်တကယ်လည်း ရာဇဓိရာဇ်အတွက် အထူးတိုက်ရန်ခက်ခဲသူ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း မှီတင်းနေထိုင်ကြသော တိုင်းရင်းသားပေါင်း တစ်ရာကျော်ရှိသည့်အနက် ပအိုဝ်းလူမျိုးများသည် သမိုင်းစဉ်ဆက် ကိုယ်ပိုင်စာပေ၊ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ်ပိုင်ဓလေ့ထုံးတမ်းစဉ်လာများ ရှိခဲ့သောတိုင်းရင်းသားလူမျိုးစု တစ်စု ဖြစ်သည်။
လူနည်းစုဖြစ်သည့်အတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးကျယ်ပြန့်စွာသိရှိနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
ရှေးယခင်က ရေကြည်ရာ မြက်နုရာ အရပ်ဒေသများကို ရှာဖွေရင်း ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်လာခဲ့‌သော ပအိုဝ်း တို့သည် မျက်မှောက်ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ‌တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်အချို့တွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နေထိုင်‌နေကြသည်။
တချို့‌သောသမိုင်းဆရာများ၏အဆိုအရ ပုဂံပြည့်ရှင် အနော်ရထာမင်းကြီးသည် ပအိုဝ်းတို့၏ မင်းနေပြည်ဖြစ်သော သုဝဏ္ဏဘူမိသထုံမြို့ ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ပအိုဝ်းလူမျိုးများသည် တိုင်းပြည်ပျက်သုန်း၍ နေရာဒေသအနှံ့တွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။
Taunggyi Time စာမူနှစ်ခုနဲ့ ပအိုဝ်းစာပေ ဘယ်လဲ ခွန်မင်းနိုင် (၂၇၊ ၄၊၂၀၁၃) ယခုအခါ ပအိုဝ်းလူမျိုးများကို မြန်မာနိုင်ငံအရှေ့ဘက် နယ်စပ်ဒေသ၊ ကယားပြည်နယ်၊ မွန်ပြည်နယ်၊ ကရင်ပြည်နယ်၊ ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးနှင့် ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ပိုင်း စသည့်နေရာ‌ ဒေသအနှံ့အပြားတွင် ပျံ့နှံ့စွာနေထိုင်လျက်ရှိသည်။
ပအိုဝ်းလူမျိုးသည် စာပေနှင့်ပတ်သက်လျှင် အားနည်းမှု ရှိနေသေးသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ပေါ်ဒေသနှင့် မြေပြန့်ဒေသ ပအိုဝ်းလူမျိုးများသည် ဒေသကွာခြားချက်အရ ပြောသောစကား လေယူလေသိမ်းလည်း ကွဲပြားလာကြသည်။
တောင်ပေါ်ဒေသ စာပေနှင့် မြေပြန့်ဒေသ စာပေလည်း အနည်းအကျဉ်း ကွဲလွဲမှုများရှိကြသေးသည်။
သီချင်းစာဆိုတွင် (ခမ်းကောင်သားလိတ် နီလိတ်၊ ခမ်းဒွမ်သားလိတ် နီလိတ်) "တောင်ပေါ်ဒေသစာပေ ဒို့ပအိုဝ်းစာပေ၊ မြေပြန့်ဒေသစာပေ တို့ပအိုဝ်းစာပေ" ဟုကြွေးကြော်သော သီချင်း ရှိခဲ့ပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စည်းလုံးညီညွှတ်မှုကိုရလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ပအိုဝ်းစာပေများသည် ခေတ်သုံးခေတ်ဖြင့် ထွန်းကားခဲ့သည်ကို သမိုင်းများအရသိရှိရသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း နမ့်စန်မြို့နယ်ဂူတစ်ဂူတွင်းတွင် ရေးထိုးထားသော ကျောက်စာမှာ ပအိုဝ်းစာဖြစ်နေကြောင်းကိုလည်းသက်သေထူနိုင်သည်။
ပအိုဝ်းစာပေ ဒုတိယခေတ်သည် အေဒီ ၁၇၉၉ ခုနှစ်တွင် ပအိုဝ်းစာပေ အရေးအသားသမိုင်းတွင်ကျော်စောထင်ရှားသော မိုင်းပျိုးဆရာတော် ဦးကဝိသာရသည် ပအိုဝ်းစာပေဖြင့် ရေးသားသည့် ဂီဟိစာရိတ္တကျမ်းစာကို မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၆၀ ခုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ဆရာတော်သည် မိုင်းပျိုးကျောင်း(ယခု ပထမမိုင်းပျိုးကျောင်း) အင်းလေးတွင် သီတင်းသုံစဉ်အခါက မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၆၉ ခုနှစ်တွင် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားတောထွက်ခန်း၊ ၁၁၇၁ တွင် ဝိနည်း(ပါစိတ်)ဓမ္မရံသီ၊ ၁၁၇၃ တွင် ယသော်ဓရာကန်တော့ခန်းနှင့် ဩဝါဒဂမ္ဘီ၊ ၁၁၇၄ တွင် သင်္ကြန်စာ(ပေရွက်ပေါ်ရေးထားသည့်စာ)၊ ၁၁၇၅ တွင် အဘိဓမ္မာဝတ္ထု ပထမတွဲ-တတိယတွဲ-ကျမ်းပေါင်း၊ ၁၁၈၆ တွင် ဓမ္မဒီပနီကျမ်း၊ ၁၂၀၅ တွင် အရိမေတ္တေယျသမိုင်းနှင့် ခုနှစ်သက္ကရာဇ် မသိရသေးသည့်(မပါသည့်) ကျမ်းစာ၊ စာစောင်များလဲ အများအပြား ရေးသားထားသည်။
ထို့အပြင် ဆောင်းဖိုးတောင်တောရကျောင်း တောင်ကြီးမြို့နယ်(ယခု ကျောက်တလုံးနယ် ဆောင်းဖိုးအုပ်စု နောင်ယာဆိုင်းအရှေ့ဖက်တောင်ပေါ်)နှင့် လုံးခြဲက်ကျောင်းတို့တွင် သီးတင်းသုံးစဉ်မှာလည်း မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၇၁ ခုနှစ်တွင် ဓမ္မသောကနှင့်ဥပကတ်ကျမ်းစာ၊ ၁၁၇၅ တွင် အဘိဓမ္မာ ဒုတိယတွဲ၊ ၁၁၇၇ တွင် ပေတ-ပရာဘဝ-ဒေဝသံယုတ် (၃)ဆောင်တွဲ၊ ဘုရားခြေတော်ရာ(မန်းစက်တော်)၊ ဓမ္မသင်္ဂဏီ၊ ၁၁၇၈ တွင် ပန္နဓမ္မသတ်ကျမ်းစာ ပ/ဒု (၂)စောင်တွဲ၊ ၁၁၈၁ တွင် ဓမ္မစကြာ၊ ၁၁၈၅ တွင် ကပ္ပဝန္ဒနာကျမ်း၊ ၁၁၇၈ နှင့် ၁၁၈၇ တွင် ဂီဟိစာရိတ္တကျမ်း(ထပ်မံကူးယူးခြင်း)နှင့် ခန္ဒီပုဒ်၊ အနန္တဇိနကျမ်း၊ ဓာတ်တော်ဝင်ခန်း၊ သီလခန်း၊ သုတ္တနိဗ္ဗာန်ကျမ်း စသည့် ကျမ်းစာများသည် ခုနှစ်သက္ကရာဇ် မတွေ့ရသေးသည့် ကျမ်းစာများနည်းတူ အများပြားရှိသေးသည်။
မိုင်းပျိုးမူဖြင့် ရေးသားထားသည့် ပအိုဝ်းစာပေသည် ထိန်းသိမ်းမှုအားနည်းခြင်း၊ တန်ဖိုးမထားခြင်းကြောင့် ပျောက်ပျက်ခြင်း၊ ခုနှစ်သက္ကရာဇ် မသိရသေးသည့်(မပါသည့်) ကျမ်းစာ၊ စာစောင်များလဲ အများအပြား ရှိသည်ဟု သိရှိခဲ့ရသည်။
ပအိုဝ်းအမျိုးသားနေ့အထိန်းအမတ်အဖြစ် နှစ်စဉ်ထုတ်ဝေသည့် ဒဲဉ်သီႏလက်ဆောင်ႏ(တပေါင်းလက်ဆောင်)ပအိုဝ်းဘာသာမဂ္ဂဇင်း စာစောင်အမှတ်(၃၂)၊ စာမျက်နှာ (၃၁/၃၂/၃၃)မှ ဦးဝါယမ အောင်မင်္ဂလာကျောင်း တောင်ကြီးမြို့၏ "မိုင်းပျိုးဆရာတော် ဦးကဝိသာရ အတ္ထုပ္ပတ္တိ" ဆောင်းပါးမှ ထုတ်နူတ်ထားပါသည် ကုန်း‌ဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်း ပအိုဝ်းစာပေတွင် မိုင်းပျိုးမူသည် ထင်ရှားခဲ့ပေသည်။
thumb|မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၅၅ ခုနှစ်တွင် မိုင်းပျိုးစာမူနဲ့ ရေးသားထားသည့် ပအိုဝ်းစာပေ ထို့ကြောင့် မိုင်းပျိုးစာမူသည် ကုန်းဘောင်ခေတ် နှောင်းပိုင်း ကတည်းကပင် ပေါ်ပေါက်နေပြီဟု သမိုင်းပညာရှင်များက ယူဆခဲ့ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်းအရ ပအိုဝ်းစာပေသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း (၁၇၀) က ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ဟု ခန်းမှန်းယူဆကြသည်ဟု သိရသည်။
ထို့ပြင် မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ − ၁ စာမျက်နှာ ၉၅ တွင် ခရစ်ယာန် သာသနာပြုများ မရောက်မီ ကရင်လူမျိုးတို့အနက် ပအိုဝ်း(တောင်သူ)၌သာ ကိုယ်ပိုင်စာပေရှိခဲ့သည်ဟု ပါရှိသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ-၁ ပအိုဝ်းစာပေ တတိယခေတ်သည် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် ထီသိမ်ဆရာတော်ဦးသုနန္ဒက မိုင်းပျိုးဆရာတော် ဦးကဝိသာရရေးသားခဲ့သော ပအိုဝ်းစာမူကို အခြေခံ၍ခေတ်နှင့် လျော်ညီအောင် ရှေးမူ မပျက်စေဘဲ စကားလုံး တစ်လုံး အသံထွက်တစ်ခုဖြစ်စေရန်အတွက် ရေးသားဟောပြောရာတွင် လွယ်ကူမှုရှိစေရန်အတွက် ပအိုဝ်းစာ မူအသစ် ကိုရေးသားပြုစု ပေးခဲ့သည်။
၎င်ပအိုဝ်းစာမူအသစ်ကို ၁၃၀၅ ခုနှစ်၊ ဝါတွင်းသုံးလတွင် ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီးပင့်ဖိတ်ချက်အရ ပိဋကတ်စာပေ ပြန်ဆိုပို့ချသည့်ပွဲတွင် တက်ရောက် လာကြသောပအိုဝ်းသံဃာတော်များအား တင်ပြခဲ့သည်။
ဦးသုနန္ဒ ကိုယ်တိုင် ပြုစုထားသောပအိုဝ်းစာမူအသစ်ကို တက်ရောက်လာသော ဆရာတော်များအားလုံးက ကြိုက်နှစ်သက်၍ ၁၃၀၉ခုနှစ်၊ ပြာသို လပြည့်နေ့တွင် ပအိုဝ်းသင်ပုန်းကြီး စာမူသစ်အား အတည်ပြုထောက် ခံခဲ့ကြသည်။
ထိုသင်ပုန်းကြီး စာမူသစ်အား ၁၃၁၉ ခုနှစ်တွင် ပထမအကြိမ်အဖြစ် ပအိုဝ်းသင်ပုန်းကြီးစာအုပ်ရေ (၅၀၀၀) ပုံနိုပ်ထုတ်ဝေခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ပအိုဝ်းသင်ပုန်းကြီး ဖတ်စာအား ပအိုဝ်းလူထုအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့နိုင်ရန် သင်တန်းများဖွင့်လှစ် ပို့ခဲ့ကြသည်။
ပအိုဝ်းအက္ခရာ သင်ပုန်းကြီးသစ်မှာ ဗျည်း - ၃၆ လုံး ရှိခဲ့သည်။
မြန်မာဗျည်း ၃၃လုံး နှင့်သင်္ကေတ း + ꩻ + ႏ ( ̮ )(လဆန်း) လချမ်းပမာ ပါရှိခဲ့သည်။
ပအိုဝ်းသရ ၁၂ လုံးရှိခဲ့သည်။
၎င်းမှာ "အ အာ၊ ဣ ဤ၊ ဧ အဲ၊ အုဲင့်အုဲင်၊ ဩ ဩာ် အို …." စသည်ဖြင့်ရှိခဲ့သည်။
သရလက္ခဏာ အုဲင် သည် မြန်မာ အသံထွက် မရှိပေ။
ꩻ + ႏ အက္ခရာသည် တစ်ပါးသောအက္ခရာနှင့် ယှဉ်သော အခါ ပအိုဝ်းအသံထွက်ကို အထူးသဖြင့် ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့် ဝိသေသနသင်္ကေတ အက္ခရာလည်း မည်၏ ဟု ဖော်ပြထားသည်။
ဆရာတော်ဦးသုနန္ဒ သင်ပုန်းကြီးဖတ်စာမူရင်း နိဒါန်းတွင် "မိရိုးဖလာ ဆရာသမားတို့၏အပြုအမူ အယူဝါဒ ထုံးစံသည် ဘုရားရဟန္တာ မဟုတ်သည်ဖြစ်၍ အကျိုးရှိ/မရှိ ဟုတ်လေသလော၊မဟုတ်မမှန်လေသလော အတွေးတောအကြံဉာဏ် ရှိစေရမည်။
အကျိုးရှိသည် ဟုတ်မှန်ခဲ့လျှင် တိုးပြီးကြိုးစားရမည်။
အကျိုးမရှိ မဟုတ်မမှန်ခဲ့လျှင် ပယ်ပစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ခေတ်ပြောင်းပေးရမည်"ဟု ဖော်ပြထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
၎င်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ၁၃၂၃ ခုနှစ်တွင် လူအများစိတ်ဝင်စား လွယ်ကူစွာသင်ယူနိုင်ရန်အတွက် အရုပ်ပန်းချီများ ရေးဆွဲ၍ ထိုသင်ပုန်းကြီးဖတ်စာအား အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည်ရိုက်နိုပ်ခဲ့ကြသည်။
ယခင် ရှိနှင့်ပြီးသော ထီသိမ်ဆရာတော် ဦးသုနန္ဒသင်ပုန်းကြီးဖတ်စာကို မူရင်းအဓိပ္ပာယ် မပျက်စေဘဲ စက်တင် ပုံနှိပ်ရာတွင် လွယ်ကူမှုရှိစေ ရန်အတွက် ယခင်အသုံးပြုသော လဆန်း (၃) ရက် လထွက်ပုံစံ ( ̮ ) ( ꩻ + ႏ ) အစား၊ "မုဲင်ငါ[ ꩻ]၊ မုဲင်ပက်ငါ[ ႏ]"ဟူ၍ ပအိုဝ်းသံဃာတော်များ၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် အစားထိုး ရိုက်နှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။
အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်သော သင်ပုန်းကြီးဖတ်စာသည် ဗျည်း (၃၃) လုံး၊ ပအိုဝ်းသရ(၁၆) လုံးအဖြစ် သတ်မှတ်လာခဲ့ကြသည်။
ပအိုဝ်းစာပေ၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာဘာသာစကားပေါင်းစုံ၏ အသံထွက်သည် ပအိုဝ်း စာပေနှင့် ပေါင်း၍ ရနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ပအိုဝ်းစာပေ တတ်မြောက်ကျွမ်းကျင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်ခြားဘာသာစကားကို သင်ယူရန် လွယ်ကူမှုအထောက်အကူ ပြုပေသည်။
ပအိုဝ်းစာပေသည် ဟထိုး မရှိခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ "အက္ခရာတိုင်းသည် ဟထိုး ထည့်ပြီးရေးခြင်းသည် ပညာရှိတို့ ရယ်ဖွယ်ရာသာ အဖတ်တင်၏။
သင်္ကေတဆိုလျှင် တော်သေး၏ဆိုပြန်သော်လည်း မထူးသောကြောင့် အကျိုးမရှိ၊ သင်္ကေတတစ်မျိုးထားပြန်သော်လည်းတစ်ဘာသာတည်းမှာ သင်္ကေတနှစ်မျိုး ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖတ်ဖို့ မှတ်ဖို့ရှုပ်ထွေး သွားမည်ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် နေရာတကာ ဟအက္ခရာသာ ထိုး၍အားကိုးခြင်း မပြုဘဲအက္ခရာတစ်မျိုးတစ်မည်ဖြင့် တီထွင်ထားပါမှ နေရာကျ အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း"သင်ပုန်းကြီးဖတ်စာ နိဒါန်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။
၁၃၁၉ ခုနှစ်ထုတ် ပအိုဝ်းသင်ပုန်းကြီးဖတ်စာအုပ်(ပအိုဝ်ႏအက္ခရာႏလိတ်မွူးတသာ) နိဒါန်း(င) ပအိုဝ်းစကားသည် ဟထိုးအသံထွက်သည့် စကားလုံးလည်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
၁၃၂၃ ခု နှစ် တပေါင်းလပြည့်ကျော် (၁၂) ရက်နေ့၊ (၂၃) ရက်၊ (၃) လ ခရာဇ်နှစ် ၁၉၆၈ခုနှစ်တွင် ဆရာတော်ဦးကုသလ ဦးဆောင်၍ ပအိုဝ်းစာပေညီလာခံအား ကျောက်တလုံးမြို့တွင်ကျင်းပခဲ့သည်။
၎င်ညီလာခံတွင် ပအိုဝ်းသံဃာ အပါးပေါင်း (၂၃၉) ပါး တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်ဟုသမိုင်းတွင် ရှိခဲ့သည်။
ထိုညီလာခံတွင် ပအိုဝ်းစာပေ တိုးတက်ခိုင်မြဲရေး အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ တိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်ကြမည်ဟုဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့သည်။
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၂၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတောင်ကြီးမြို့ ပထမတောင်ကျောင်းကြီး ပရိယတ္တိစာသင်တိုက်၌ ဒုတိယအကြိမ် သာသနာ့ရက္ခိတသံဃာအဖွဲ့အား ပအိုဝ်းဒေသအတွင်းရှိစာပေကျမ်းဂန် တတ်မြောက်သည့်သံဃာတော်များဖြင့် အင်အားဖြည့် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ပအိုဝ်းစာပေပြန့်ပွားတိုးတက် တည်မြဲရေးအတွက် လည်းကောင်း၊ လူမျိုးတို့၏ဓလေ့ထုံးတမ်းစဉ်လာ တိုးတက်ထင်ရှားစေရန် အတွက်လည်းကောင်း၊ ပညာရေး၊ အခြေခံဗုဒ္ဓဘာသာယဉ်ကျေးမှု ရရှိစေရန်အတွက်လည်းကောင်း၊ သာသနာတော် အရှည်တည်တံ့ ခိုင်မြဲရေးအတွက်လည်းကောင်း စသည့်လမ်းစဉ်များ ချမှတ်၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
ယခင်အသုံးပြုသော ဦသုနန္ဒထီသိမ်စာမူ သင်ပုန်းကြီးတွင် ပအိုဝ်းကို ပအိုဝ်းဟုသုံးနှုန်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ယခု ပအိုဝ်းဗဟိုသံဃာပညာရှင် အပေါင်းတို့အားမူရင်းအဓိပ္ပာယ် မပျက်စေဘဲ ကျစ်လျစ်လွယ်ကူစွာ ပြင်ဆင် လိုက်သောအခါ ယခု "ပအိုဝ်း" ဟုသုံးနှုန်းထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရှိ ရပေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် မျိုးနွယ်စုအလိုက်လူဦးရေအများဆုံးတိုင်းရင်းသားများအနက် အဆင့်(၇)၌ ရှိ‌နေလင့်ကစား ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများသည် စာပေတစ်ခုကြောင့် ပအိုဝ်းလူမျိုးများကအသိအမှတ်ပြုခံရမှု သိပ်မရှိသေးကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။
ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသား ဝတ်ဆင်ထားသော ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုဝတ်စုံသည် တချို့တိုင်းရင်းသားများက ပအိုဝ်းဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား သိရှိခြင်းမရှိသေးပေ။
အမျိုးသားဝတ်စုံသည် ခေါင်းပေါင်းပါ၍ ၎င်းကို ဇော်ဂျီ သဏ္ဌာန်ဆောင်သည်ဟုရှေ့ပညာရှင်များက ပြောဆိုခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးဝတ်စုံသည် ဆံထိုးနှင့် ခေါင်းပေါင်းပါ၍နဂါးအမောက်ဆောင် သည်ဟု လည်း သိရသည်။
ဝတ်စုံနှစ်မျိုးစလုံးကို အရောင်အနက် များဖြစ်ကြသည်။
၎င်းအား နက်နဲခြင်းသဘောကို ဆောင်သည်။
အမည်းရောင်မဟုတ် အနက်ရောင်ဖြစ်ကြောင်းဘိုးဘွားများက ဆိုသည်။
ခေါင်းပေါင်းတွင် အရောင်အမျိုးမျိုးနှင့် ဒီဇိုင်းမျိုးစုံရှိနိုင်သည်။
(၂၀၁၃) ခုနှစ်၊(Miss International 2013)ပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာနိုင်ငံကိုကိုယ်စားပြုခဲ့သော အလှမယ် နန်းခင်ဇေယျာသည် တောင်ကြီးမြို့မှ ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသူစစ်စစ် ဖြစ်သည်။
သို့‌သော် ထိုအချိန်က အချို့သောမီဒီယာများတွင် အစပိုင်းတွင်တွင် (ရှမ်းတိုင်းရင်းသူ)ဟုလည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ( ရှမ်း/ပအိုဝ်း ) တိုင်းရင်းသူ ဟုလည်းကောင်း ဖော်ပြဖူးသည်။
ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများအများစုသည် တောင်ယာများနှင့် လယ်သမားများအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြ သောကြောင့် စာပေလေ့လာမှု အားနည်းကြသည်။
ပအိုဝ်းသံဃာ‌တော်များကဦးဆောင်ပြီး တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပပေးသော ပအိုဝ်းစာပေဆရာဖြစ်သင်တန်းကို အမှတ်စဉ် ၂၉ ကြိမ် ရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။
ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများ နေထိုင် ရာဒေသဖြစ်သော ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းတွင် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် အလှည့်ကျပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
လာမည့်နှစ်တွင် ဟိုပုံးမြို့နယ် တွင် ပြုလုပ်မည်ဟုသံဃာတော်အစည်းအဝေးဆုံးဖြတ်ချက်တွင် သိရှိရသည်။
စာပေပြန့်ပွားရေးအတွက်ဗဟိုသံဃာများကသာ ဦးဆောင်ပေးသွားသည်။
ဆရာဖြစ်သင်တန်းတွင် သင်တန်းသူသင်တန်းသားများ တဖြည်းဖြည်း များသထက် များလာသည်။
ယခင် ၂၉ ကြိမ်မြောက် ပင်လောင်းမြို့နယ် ပင်ခွန် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွင် သင်တန်းသား ၃ ထောင်နီးပါး ရှိသည်။
သင်တန်းကို ၈ ရက်ပြုလုပ်သည်။
ဒေသခံများက လူအား၊ ငွေအား စေတနာ ထက်သန်စွာဖြင့်ပြုလုပ်ပေးပါသည်။
ယခု အချိန်တွင် ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများ စည်းလုံးညီညွတ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ရောက်ရှိသည့်ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများသည် ဆရာအဖြစ် ဗဟိုသင်တန်းရောက် ချိန်တွင် အွန်လိုင်းပေါ်မှတဆင့်လည်းကောင်း၊ အသိမိတ်ဆွေ အပေါ်တွင်လည်းကောင်း၊ သတင်းအချက်အလက်များ ရသည်နှင့်အရောက်ပြန် ခဲ့ခြင်းများလည်း ရှိခဲ့သည်။
ယခုအခါ အဝေးရောက်ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများ သည် တပေါင်းလပြည့် ပအိုဝ်းအမျိုးသားနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် စာအုပ်မဂ္ဂဇင်းများ ထုတ်ဝေခြင်းများလည်း ရှိခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ အတွင်းမျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း စာအုပ်များ ထုတ်ဝေကြသည်။
ယခု ထွက်ရှိသောစာအုပ်ပေါင်းလည်း မနည်းတော့ပေ။
နာမည်အရဆုံးနှင့် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး စာအုပ်မှာ ဒဲဉ်သီးလက်ဆောင် ဆိုသော စာအုပ်သည် ယခုထိ အသက်ရှင်သန် နေသေးသည်။
ကျေးရွာအုပ်စုအလိုက် ရွာအလိုက်၊ ဒေသအလိုက် ဗဟိုသံဃာတော်၏ ဩဝါဒကိုခံယူပြီးဆရာဖြစ် သင်တန်း တက်ပြီးသော ဒေသခံဆရာ များက နွေရာသီအချိန်တွင် မိမိဒေသအလိုက်ပအိုဝ်းစာပေပြန့်ပွားရေး အတွက် အကျိုးဆောင်အနေဖြင့် ပြန်လည်သင်ကြားပေးကြသည်။
စာစစ်ဌာနက ဗဟိုသံဃာအဖွဲ့မှ ဦးဆောင်ပေးပြီး ကျေးရွာအုပ်စုအလိုက် မြို့နယ်အလိုက်ကျင်းပသွားသည်။
ပအိုဝ်းစာပေ ဝါသနာရှင်များလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်းများလာပြီး စာပေ၊ စာအုပ်များလည်းထုတ်ဝေလာကြသည်။
အားနည်းမှုတစ်ခုမှာ ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများသည် စာဖတ်အားနည်းကြသည်။
ဒါလည်း အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပေါ် မူတည်နေကြောင်းလည်း တစ်ခု၊ ပဒေသရာဇ်စနစ်ဆိုးကြောင့်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပဒေသရာဇ်အုပ်စိုးချိန်တွင် ပအိုဝ်းတိုင်ရင်းသားများ အဖိနှိပ်ခံဘဝဖြင့် နေထိုင်လာခဲ့ကြပြီးစီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ ကျန်းမာရေး စသည့် အရေးအမျိုးမျိုး နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ရပေသည်။
"ပအိုဝ်းစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့" ကိုလည်း ခရာဇ်နှစ် ၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ (၆)ရက်နေ့တွင် တောင်ကြီးမြို့နယ်တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင်ဒုတိယအကြိမ် တောင်ကြီးမြို့နယ်၊ ပအိုဝ်းစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ကိုပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် တတိယအကြိမ် တောင်ကြီးမြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ဆီဆိုင်မြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ လွိုင်လင်မြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ပင်လုံမြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ကလောမြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ရပ်စောက်မြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ဟိုပုံးမြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ညောင်ရွှေမြို့နယ်ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ဇရပ်ကြီးဒေသ အောက်ပြည်ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ဘားအံမြို့နယ် ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၊ ရွာငံမြို့နယ်ပအိုဝ်းစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ စသည့်မြို့နယ်အသီးသီးအလိုက်ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။
ဗဟိုပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ ရုံးချုပ်သည် အမှတ် (၉၈) ကုန်သည်လမ်း၊ဈေးပိုင်းရပ်ကွက်၊ တောင်ကြီးမြို့တွင် တည်ရှိကြောင်း သိရသည်။
၎င်ရုံးသည်ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားအားလုံး ပိုင်ဆိုင်ပါသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားပြည်သူများအပေါ် ကောက်ခံပြီး ရလာသောဘဏ္ဍာငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားကြောင်းဖြစ်သည်။
ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှု ဥက္ကဋ္ဌနေရာတွင် လက်ရှိပအိုဝ်းအမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ် PNO ပါတီ ဒုဥက္ကဋ္ဌလည်းဖြစ်၊ ဆီဆိုင်မြို့နယ် ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် လည်းဖြစ်ဦးခွန်ဝင်းကိုက ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
ဗဟိုပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ကို ၁၉၉၆ ခုနှစ် မတ်လ (၂၂) ရက်တွင်ဖွဲ့စည်းခွင့်လက်မှတ် အမှတ် (၁၇၉၅) ဖြင့် တရားဝင် ဖွဲ့စည်းခွင့် ရရှိခဲ့သည်။
တရားဝင်အသင်းအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခွင့် ရလာသော ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ဗဟိုကော်မတီသည် ၁၉၉၇ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ (၁၊ ၂) ရက်နေ့များတွင် တောင်ကြီးမြို့နယ်ဖာမွန်းကျေးရွာအုပ်စု၊ ဖာမွန်းဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွင်စာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့များ စုံညီစွာတက်ရောက်သောညီလာခံကို ကျင်းပပြုပ်လုပ်၍ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ် (၂၁) ရပ်ကို ချမှတ်ပြီး စာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုမဖွဲ့စည်းရသေးသောမြို့နယ်များ၌ စာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ ချမှတ်ထားသောရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း စသောစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုလုပ်ငန်းများကို ဝိုင်းဝန်းကြိုးစား လုပ်ဆောင်လျက်ရှိသည်။
ယခုတွင် ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများ နေထိုင်ရာ ဒေသအသီးသီးသည်ပအိုဝ်းစာပေနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့နှင့် ရုံးများ ရှိသည်။
ကျေးလက်ဒေသအရ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးစာကြည့်တိုက်များလည်း ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသားများပြုလုပ်ရန်ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုမှာ စာပေဟောပြောပွဲများ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိအချိန်ထိ(၆) လတွင် တစ်ကြိမ် ဗဟိုသံဃာအဖွဲ့မှ ပြုလုပ်ပေးသော တရားပွဲသာရှိပြီး၊စာပေဟောပြောပွဲထွန်းကားမှု မရှိသေးပေ။
ပအိုဝ်းစာရေးဆရာများ အတော်အသင့်ရှိသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဘာသာစကားများ။
NGC 330 သည် ကြယ်စုတန်း တူကင်နာ မှ globular cluster ဖြစ်ပြီး ဩဂုတ်လ ၁၊ ၁၈၂၆ ခုနှစ်တွင် James Dunlop ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
NGC 331 သည် ကြယ်စုတန်း စီတပ်မှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂလက်ဆီဖြစ်ပြီး ယင်းအား ၁၈၈၆ ခုနှစ်တွင် Francis Preserved Leavenworth မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
Red dirt သည် ဂီတအမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်ပြီး Oklahoma မှ စတင်ခဲ့သည်။
Oklahoma သည် red dirt ဂီတ၏ အလယ်ဗဟိုဟုယူဆခဲ့သည်။
Bonvissuto, Danny. Stillwater Music Has Red Dirt Roots, Bright Future. Stillwater, Oklahoma on Livability.com. Retrieved January 8, 2010. Outlaw country ၏ဒဏ္ဍာရီတွင် Waylon Jennings, Willie Nelson တို့ထူးခြားသော Texas သီချင်းများနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် Bob Childers (Oklahoma အဆိုတော်၊ သီချင်းရေးဆရာ)ကို Oklahoma Red Dirt ဂီတ၏ဖခင်ဟု အသိအမှတ်ပြုကြသည်။
ထိုတစ်ချိန်တွင် အမျိုးအစားနှစ်ခုသိသာလာခဲ့သော်လည်း ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ကွာဟလာပြီး ယုတ်လျော့လာခဲ့သည်။
Elswick, Mark. Texas Red Dirt with Spur 503. Texas Music Times. Retrieved Aug. 6, 2008. သမိုင်းကြောင်း Oklahoma သည် အကွဲကွဲအပြားပြားဖြစ်သော pop ဂီတလှုပ်ရှားမှုအဓိကအရင်းအမြစ်မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ထိုဂီတဖြစ်ရပ်ထဲတွင် Western Swing နှင့် Leon Russell’s Tulsa sound တို့ပါဝင်သည်။
ထိုအမျိုးအစားနှစ်ခုကဲ့သို့ Red Dirt ဂီတသည် သီခြားဒေသဖြစ်သော Stillwater မှ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။
Red Dirt ဖြစ်ရပ်သည် ဆက်လက်ကြီးထွား၍ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
Red Dirt အသုံးအနှုန်းကို Steve Ripley ၏တီးဝိုင်းသည် သူတို့၏ ၁၉၇၂ self-title album အတွက် သုံးနှုန်းခဲ့သည်။
Red Dirt ဂီတကို ကိုယ်စားပြုသော တီးဝိုင်းအများစုကို Red Dirt Rangers ဟုလည်း ခေါ်ခဲ့သည်။
John Cooper, Brad Piccolo နှင့် Ben Han တို့သည် ၁၉၈၀ နောက်ပိုင်းတွင် ဂီတကို Childer နှင့်အတူ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အဓိပ္ပာယ် ဝေဖန်ရေးသမားများသည် Red Dirt သည် rock n’ roll ၏ indie အမျိုးအစားနှင့်ဆင်တူသည်ဟုဆိုသည်။
Red Dirt အနုပညာရှင်များကို ဂီတစက်မှုဇုံမှ Americana, Folk, သို့ alt-country ဟု အမျိုးအစားများစုစည်းခဲ့သည်။
ထိုသီချင်းပုံစံများသည် Red Dirt အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
folk, rock, country, bluegrass, blues, western swing နှင့် honky tonk တို့ပါဝင်ပြီး မက်ဆီကိုဂီတလွှမ်းမိုးမှုများပါရှိသည်။
တချို့က Red Dirt ဂီတကို country ဂီတ၏ ဟန်ပန်အမှုအရာဟုဆိုသည်။
သီချင်းပုံစံသည် rockနှင့် country ကြား အောင်မြင်မှုဖြစ်သည်။
တီးဝိုင်းအများစုသည် Stillwater မှ စတင်ခဲ့သော်လည်း တီးဝိုင်းအသီးသီးသည် ကွဲပြားသော အသံများပါရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
တီးဝိုင်းတစ်ခုမှ တစ်ခုဆီသို့သီချင်းပုံစံများကွဲပြားသည်။
တချို့မှာ Rock ဆန်၍ တချို့မှာ country ဆန်သည်ဟု Jackson ကဆိုသည်။
Cross Canadian Ragweed တီးဝိုင်းမှ Cody Canada က ဒါဟာ country, bluesy, rock နှင့် blue collar ဂီတဟုဆိုသည်။
Texas Troubadour ထူထောင်သူ Mar Ringwood သည် Oklahoma နှင့် Texas သီချင်းပုံစံများကို website များပေါ်တွင် နှစ်မြုပ်ထားသည်။
အနုပညာရှင်အများစုသည် Bob Wills နှင့် Wood Guthrie တို့၏လွှမ်းမိုးမှုများဆီသို့ နှစ်မြုပ်ထားသည်။
Red Dirt သည် ဂီတနှင့်အတူ စိတ်ဝိညဉ်နှင့်ဆိုင်သော အရည်အသွေးရှိသည်ဟုဆိုသည်။
အခြားဂီတအမျိုးအစားများကိုလည်း ဈေးကွက်တွင် မြင်သာအောင်ပြသခဲ့သည်။
Country ဂီတ website Engine K5 မှ Ben Cisneros သည် Red Dirt သည် အဓိက ဈေးကွက်ရှိ ဌာနအများစုတွင် Red Dirt ဂီတပါဝင်ပြီး mainstream modern country နှင့်ယှဉ်လျက် လည်ပတ်နေသည်ဟုဆိုသည်။
ဂီတသမားများနှင့် ပွဲတော်များ Stillwater တွင်နေထိုင်သော Bob Childrens သည် ၂၀၀၈ ခုနှစ်ဧပြီတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
Red Dirt ဂီတ၏ ဦးဆောင်သူဟုလည်း သိရသည်။
သူမသေဆုံးခင် ငါးနှစ်အလိုတွင် Steve Ripley နှင့် Tom Skinner နှင့်အတူ Oklahoma ဂီတဆုတံဆိပ် Red Dirt Hall of Fame ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
Red Dirt ဆုတံဆိပ်ကို ၂၀၀၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် Tulsa ရှိ Cain’s Ballroom တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနားတွင် ဖျောဖြေသူများတွင် Great Divide, Susan Gibson, Wade Bowen, T.J.McFarland နှင့် Revolvers Brandon Jenkins, Sas Michae, The South 40 Band, Stoney La Rue, Mike McClure Band, Jason Boland, Cody Canada, Susan Herndonနှင့် အခြားပုဂ္ဂိုလ်များပါရှိသည်။
ဂီတပွဲတော်အများစုသည် Red Dirt သီချင်းပုံစံကို ကိုယ်စားပြုသည်။
Farmfest, Calffry, Shrinefest နှင့် အခြားပွဲတော်များပါရှိသည်။
၂၀၀၇ခုနှစ်တွင် Texas, Fort Worth တွင် Cross Canadian Ragweed ပွဲတော်ကျင်းပခဲ့သည်။
တက်ရောက်သူ ၁၅၀၀၀ ခန့်ရှိသည်။
၂၀၀၈ခုနှစ်ဩဂုတ်လတွင် Red Dirt Festival ပွဲတော်ကို ကျင်းပခဲ့သည်။
Red Dirt Rangerများနှင့်အတူ ပွဲတော်ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။
Oklahoma တွင် ကျင်းပခဲ့သော ပွဲတော်များတွင် Mercury Lounge (Tulsa), the Blue Door(Oklahoma City), Copper Penny (Stillwater), the Tumbleweed (Stillwater), Cross-Eyed Cricket (Stillwater), Willie’s (Stillwater), The Crowbar (Tahlequal), Wormby Dog (Oklahoma City), Libby’s (Goldsby), Wallstreet (Ducan), T-Bones (Tahlequal) နှင့် Roxie’s Roost (Tablequal) တို့ပါဝင်သည်။
Red Dirt သည်ကြီးမားသော ဂီတများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် Texasအခြေစိုက် Texas Hippie Coalition တီးဝိုင်းသည် သူတို့၏ Pride of Texas ကိုဖြန့်ချိခဲ့သည်။
ကြီးမားသော အသံများနှင့် red dirt ပုံစံကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။
country အနုပညာရှင်များနှင့် classic rock တီးဝိုင်းနှင့် metal တီးဝိုင်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုပုံစံကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။
တီးဝိုင်းသည် red dirt metal အမျိုးအစားနှင့်လူသိများလာခဲ့သည်။
၂၀၁၃ ဇွန်၂၁-၂၂ရက်တွင် Texahomaka Country ဂီတပွဲတော်တွင် The Great Divide, Cody Canada & The Departed, The Legend Brandon Jenkins Curtis Grimes, Bo Phillip Band, 2 Steps Back, Chad Sullins&The Last Call Coalition, Chance Anderson Band Jody Schmidt Band, Riders Ford နှင့် Longshot တို့ပါဝင်သည်။
မီဒီယာ Red Dirt Radio Hour ကို Tulsa ရေဒီယို KVOO က “Voice of Oklahoma” အမည်ဖြင့် ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၂၆တွင် ဖြန့်ချိခဲ့သည်။
ပြပွဲကို John Cooperနှင့် Brad Piccolo တို့က ဧည့်ခံခဲ့သည်။
DJ Eric Wayne က ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
Wayne သည် ၂၀၀၄ခုနှစ် ၂၀၀၅ခုနှစ်၏ Red Dirt Dj of the Year အဖြစ်မဲပေးခဲ့ခြင်းခံရသည်။
၂၀၀၈ခုနှစ်တွင် KVOO ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် Eric Wayne က နိုင်ငံအတွင်း ရယ်စရာပြခန်းများအကြောင်းကို ဆက်လက်ရေးသားနေသည်။
ကွဲပြားသော ကိုယ်စားလှယ်များက ဌာနပိုင်များ၏လွှမ်းမိုးမှုများကို သိရှိခဲ့ကြသည်။
၂၀၀၉ ခုနှစ် ဩဂုတ်၂တွင် နှစ်နှစ်ကြာကွက်လပ်ဖြစ်နေပြီးနောက် KVOO သို့ ပြပွဲကို ပြန်လည်လည်ပတ်ခဲ့ကြောင်း တနင်္ဂနွေ ၉pm ၁၀pm တွင် ကြားသိခဲ့သည်။
၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် Oklahoma, Lawton မှ Cameron တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများသည် North of Austin/West of Nashville Red Dirt Music စာတမ်းကို ဇွန်လိုင်၂၄ တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်ခေါင်းစဉ်ကို Stillwater, Oklahoma ဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ကို ရည်ညွန်းခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများသည် ၄၇၀၀ မိုင်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး Red Dirt Ranger များဖြစ်သော Bob Childers, No Justice, Johnny Cooper, Brandon Jenkins, Stoney LaRule, Cross Candian Ragweed အခြားပုဂ္ဂိုလ်များကို မေးမြန်း၍ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။
ယနေ့ခေတ်ဂီတဈေးကွက် ထိုဂီတသမားများ၏ ပုံပြင်များရှင်သန်ခဲ့သည်။
ထိုရုပ်ရှင် ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၂ ရက် ၁၁ကြိမ်မြောက် (နှစ်ပတ်လည်) Woody Guthrie Folk ပွဲတော် အတောအတွင်းတွင် Oklahoma, Okemah ရှိ Crystal Theater ၌ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဦးသောင်းဟန် (၁၉၃၃—၃ မေ ၂၀၁၇) သည် မြန်မာနိုင်ငံသား ပန်းချီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ ၁၉၃၃-ခုနှစ်တွင် အဖ ရှမ်းလူမျိုး ဦးဖိုးခြုံ (မြောက်ပိုင်းရှမ်း)နှင့် အမိ ဒေါ်နှင်း(တောင်ပိုင်းရှမ်း)တို့မှ မွန်ပြည်နယ်၊ သထုံမြို့၌ မွေးဖွားသည်။
ဦးသောင်းဟန် ၉ နှစ်သားတွင် အမေဆုံး၍ ၁၂ နှစ်သားတွင် အဖေဆုံးပါးသွားသည်။
အဖေမဆုံးခင် ဓားပြကြီးတစ်ဦးက မွေးစားရန် တောင်းဖူးသည်။
သို့သော် ဦးသောင်းဟန်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဦးမောင်ကြည်က ငြင်းဆိုပြီး သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်။
ဦးသောင်းဟန်၏ အစ်ကိုသည် ထိုခေတ်က မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် တယောနှင့် မယ်ဒလင် ရွှေတံဆိပ်၊ စန္ဒရား ငွေတံဆိပ်ဆုရသော သထုံမောင်ကြည်၊ စန္ဒရားမောင်ကြည် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ရန်ကုန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး အနုပညာဦးစီးဌာန၌ ဂီတမှူးတာဝန် ထမ်းဆောင်သည်။
၁၉၄၈-ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးနေ့ အထိမ်းအမှတ် ပန်းချီပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။
ဦးသောင်းဟန် ငယ်ရွယ်စဉ်က အသံတိတ် ရုပ်ရှင်ရုံများတွင် စန္ဒရားလိုက်တီးဖူးသည်။
သို့သော် အစ်ကိုဖြစ်သူက သူကျင်လည်သော ဂီတလောကထဲမှ သူညီကို ဆွဲထုတ်၍ ရန်ကုန်သို့ပို့ကာ ပန်းချီပညာသင်ကြားခိုင်းသည်။
ဦးသောင်းဟန်သည် မိသားစုနှင့်မခွဲနိုင်၍ သထုံသို့ ပြန်ပြေးသည်။
အစ်ကိုက ရန်ကုန်ကို ပြန်ခေါ်ကာ သုံးကြိမ်မြောက်တွင် စိတ်နာပြီး သထုံသို့ အနှစ် ၃၀ လောက် မပြန်တော့ပေ။
ပန်းချီဆရာဘဝ ၁၉၅၂-ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်ပန်းချီ ပန်းပုကျောင်း တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတွင် ပညာသင်နေရင်း ပညာဝန်တစ်ယောက်က သူ၏လက်ရာကို သဘောကျကာ သူ့ကျောင်းများတွင် ပန်းချီသင်ပေးရန် တောင်းယူသဖြင့် အစိုးရဝန်ထမ်း ပန်းချီသင်ဆရာဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဖြူးမြို့သို့ တာဝန်ကျသည်။
အဲဒီအချိန်က ရောင်စုံသူပုန်ခေတ်ဖြစ်ပြီး ဖြူးမြို့နယ်သည် အနက်ရောင် နယ်မြေဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မဂ္ဂဇင်းလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ရှုမဝဦးကျော်၏ ဖိတ်ခေါ်မှု့ကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရှုမဝမျက်နှာဖုံးပန်းဆွဲခွင့်ရခဲ့ကာ ပန်းချီသောင်းဟန် နာမည်ဖြင့် ရပ်တည်ခဲ့သည်။
ဘဝနိဂုံး ဆရာကြီး ဦးသောင်းဟန်သည် ၂၀၁၇-ခု၊ မေလ ၃-ရက်‌နေ့ ည‌နေ ၇:၅၅ အချိန်‌တွင် ရန်ကုန်မြို့၊ ဗဟိုစည်‌‌ဆေးရုံ၌ ကွယ်‌လွန်‌သွားသည်။
ကွယ်လွန်ချိန်တွင် အသက်‌ ၈၄ နှစ်‌ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
ဒုန်ဝန်းမြို့ သည် မွန်ပြည်နယ်၊ သထုံခရိုင်၊ ပေါင်မြို့နယ် မုတ္တမမြို့အနီးတွင် တည်ရှိပြီး ဟံသာဝတီခေတ် မင်းနေပြည်တော်အဖြစ် ၁၃၆၃ မှ ၁၃၆၉ ခုနှစ်အထိ တည်ရှိခဲ့သည်။
Harvey 1925: 368 မှတ်စု ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:မွန်ပြည်နယ် Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းမြို့များ။
NGC 332 သည် မိန် နက္ခတာရာ မှ lenticular အမျိုးစား ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ၁၈၈၆ အောက်တိုဘာ ၂၂ တွင် Lewis Swift ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။