kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့နောက် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ တာမင်ဟန်တက္ကသိုလ် မှ ပညာရေးဒီပလိုမာဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။
ပညာရေးဌာနတွင် ဆက်လက်အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့ရာ ကျောင်းသင်ခန်းစာ အသံလွှင့်စီစဉ်မှူး၊ မြန်မာစာအဖွဲ့ကျောင်းသုံးစာအုပ် ကော်မတီအတွင်းရေးမှူး (အခြေခံပညာဦးစီးဌာန) တာဝန်များထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် အငြိမ်း စားယူခဲ့သည်။
ဝါသနာအလျောက် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူဘဝကပင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မဂ္ဂဇင်း၊ ရခိုင် တန်ဆောင်မဂ္ဂဇင်း (၁၉၅၂-၅၄) တို့တွင် မြန်မာစာ တည်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
အလုပ်ခွင်တွင်ရှိနေ စဉ်လည်း ရခိုင်တန်ဆောင် အတိုင်ပင်ခံစာတည်းအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ရခိုင်အမျိုးသမီးအသင်း(ရန်ကုန်) ၏နာယက တစ်ဦး အဖြစ် တာဝန်ယူ ကာ မြတ်ပန်းသဇင် မဂ္ဂဇင်းအမှတ် (၁) တွင် မြန်မာစာ စာတည်းချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ကဗျာစတင်ရေးစက ဒဂုန်တာရာ၊ ကြည်အေး၊ မင်းယုဝေ၊ ငွေတာရီ စသောကဗျာရှင်များ၏ ရေးဟန် ကို အတုယူ၍ရေးသားသည်။
နွယ်(စစ်တွေ)သည် ကဗျာအရေးများကာ စကားပြေကိုရေးသားမှု အလွန် နည်းသည်။
"ကျွန်မကဗျာဆရာမ" သာဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ဖူးသည်။
နွယ် (စစ်တွေ) သည် ကဗျာအပုဒ်ပေါင်း ၄၀ဝ နီးပါးရေးသားခဲ့သည်။
စာအုပ်အဖြစ် "လည်ဆွဲသန္တာ(၁၉၇၄) နှင့် ကွယ်လွန်ပြီးချိန်မှထုတ်ဝေခဲ့သော ဆောင်းပန်းချီလက် နွေမိုးဆက် (၂၀၁၁)" နှစ်အုပ် ထုတ်ခဲ့သည်။
၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁ ရက်ထုတ်တော် ဝင်ပန်းဂျာနယ်တွင် ဖော်ပြထားသည့် "မယုံရင်ပုံပြင် မှတ်" ကဗျာသည် ၎င်း၏နောက်ဆုံးလက်ရာဖြစ် သည်။
နွယ်(စစ်တွေ)သည် အသက် ၇၉ နှစ်အရွယ် ၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ မေလ ၆ ရက်တွင် ကွယ်လွန်သည်။
စွယ်စုံကျမ်းနှစ်ချုပ်(၂၀၁၂) ကိုးကား Category:မြန်မာ ကဗျာဆရာများ Category:ရခိုင် တိုင်းရင်းသားများ။
ဦးထွန်းဖေ သည် မိတ္ထီလာခရိုင်၊ မလှိုင်မြို့နယ် သရက်ကောင်းပင်ရွာ ဇာတိဖြစ်၍ ၁၂၆၂ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၁၁ ရက် (၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၅ ရက်) နေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။
ဖခင်မှာ မြေတိုင်းစာရေး၊ ရိုးကန်ရွာ အထူးအာဏာရ တရားသူကြီး ဦးဘိုးလှ ဖြစ်၍၊ မိခင်မှာ ဒေါ်နန်းအေး ဖြစ်သည်။
ဦးထွန်းဖေသည် မိတ္ထီလာ အေဘီအမ်ကျောင်းတွင် စတင် ပညာ ဆည်းပူးသည်။
၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် မန္တလေးမြို့ ဗုဒ္ဓသာသနာနုဂ္ဂဟကျောင်းမှ ဆယ်တန်း အောင်မြင်သည်။
ထို့နောက် ရန်ကုန် ကောလိပ်တွင် ဆက်လက် ပညာ ဆည်းပူးပြီး ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် ပေါ်ပေါက်သော ပထမ တက္ကသိုလ် သပိတ်တွင် ခေါင်းဆောင် တဦး အဖြစ် ပါဝင်သည်။
သပိတ် ခေါင်းဆောင် ၂၆ ဦး ကော်မတီတွင် ကော်မတီဝင် တဦးအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။
၁၉၂၁ ခုနှစ်တွင် ရွှေဘိုမြို့ အမျိုးသမီးကျောင်း၊ ဘိုကလေးမြို့ အမျိုးသား ကျောင်းတို့တွင် ကျောင်းဆရာ အဖြစ် အမှုထမ်းသည်။
ဦးထွန်းဖေသည် ၁၉၂၂ ခုနှစ်တွင် သတင်းစာ လောကသို့ စတင် ဝင်ရောက်သည်။
ဘားမားအော့ဗဇာဘား အင်္ဂလိပ် သတင်းစာတွင် သတင်းထောက်၊ မြန်မာ့အလင်း သတင်းစာတွင် နေ့စား သတင်းထောက် အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
ဂျီစီဘီအေ နှစ်ခြမ်းကွဲသည့် အချိန်တွင် သတင်း အရေးကောင်းသည့် အတွက် သူရိယ ဦးလှဖေက ခေါ်ယူပြီး၊ သူရိယသတင်းစာတွင် သတင်းထောက် အဖြစ် ခန့်ထားသည်။
ဦးထွန်းဖေသည် သူရိယ သတင်းစာတွင် သတင်းထောက်၊ သတင်းထောက်ချုပ်၊ ညအယ်ဒီတာ ဟူ၍ တာဝန် အဆင့်ဆင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
'မောင်' ဟူသော ကလောင် အမည်ဖြင့်လည်း စာပေ ဝေဖန်ရေး ဆောင်းပါးများ ရေးသားခဲ့သည်။
ဦးထွန်းဖေ၏ အမှတ်တရ လုပ်ဆောက်ချက် တခုမှာ လယ်သမား ခေါင်းဆောင်ကြီး ဆရာစံ မကွယ်လွန်မီ ထောင်ထဲတွင် တွေ့ဆုံ ညှိနှိုင်းပြီး ဆရာစံ၏ ဆေးကျမ်းများမှ ရသော စာမူခဖြင့် ဆိုရှယ်လစ် ဝါဒ ဆိုင်ရာ စာအုပ်များ ဝယ်ယူ၍ ဆရာစံ ပိဋကတ်တိုက် ကို တည်ထောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးထွန်းဖေ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ ဆိုင်ရာ စာအုပ်များကို မြန်မာဘာသာ ပြန်ဆိုခဲ့သည်။
၁၉၃၄ ခုနှစ်တွင် မြန်မာ့နေ့စဉ် အယ်ဒီတာ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ဂျပန်ခေတ် ၁၉၄၂ ခုနှစ်က စ၍ ဗမာ့ခေတ် သတင်းစာ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် ၁၉၄၆ ခုနှစ် အထိ ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင် တိုကျို၌ ကျင်းပသော မဟာ အရှေ့အာရှတိုက် သတင်းစာ ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။
စစ်ပြီးချိန်တွင် ဟံသာဝတီ သတင်းစာ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် ၁၉၄၆ ခုမှ ၁၉၄၈ ခု အထိ ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ သတင်းစာဆရာ အသင်း ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
ဗြိတိန်နိုင်ငံနှင့် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသို့ သတင်းစာ ကိုယ်စားလှယ် အဖြစ် သွားရောက်ရသည်။
ဦးထွန်းဖေသည် ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ဥပဒေပြု လွှတ်တော်သို့ ဟင်္သာတ အနောက်ပိုင်းမှ လွှတ်တော် အမတ်အဖြစ် ရွေးကောက် တင်မြှောက်ခံရသည်။
၁၉၄၈ ခုနှစ်မှ စ၍ ပြန်ကြားရေး ဝန်ကြီး၊ သာသနာရေး ဝန်ကြီး၊ ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီး တာဝန်များကို ယူခဲ့ပြီး ၁၉၅၃ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် ဝန်ကြီး အဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်သည်။
၁၉၅၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် ထွန်းနေ့စဉ် သတင်းစာကို စတင် တည်ထောင်ပြီး၊ အယ်ဒီတာချုပ် အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဒေလီမြို့၌ ကျင်းပသော အရှေ့အာရှ ကွန်ဖရင့်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံ မနီလာမြို့သို့ သွားရောက် လေ့လာခဲ့သည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ စာနယ်ဇင်း ကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
ပြည်ထောင်စု အစိုးရ ရာထူးဝန် အဖွဲ့ဝင် အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် အငြိမ်းစား ယူသည်။
ဦးထွန်းဖေသည် မြန်မာစာ ကော်မရှင် အဖွဲ့ဝင် အဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။
၁၉၇၅ ခုနှစ်တွက် ကျရောက်သော အမျိုးသားနေ့ ရွှေရတုသဘင် ကျင်းပရေး ကော်မတီ ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး၊ အမျိုးသားနေ့ ရွှေရတု သဘင် ပြဇာတ်ကို ရေးသား တင်ဆက်သည်။
ဦးထွန်းဖေသည် ဂျပန်သူလျှို၊ ဆိုဗီယက် ဒီမိုကရေစီ ကိုယ်တွေ့များ၊ ရပ်စ်ပြူတင် (ပ၊ ဒု) နှင့် တရုတ်ပြည် အတွင်းရေး ရာဇဝင် (ဒေါက်တာ ဆွန်ယက်ဆင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ) တို့ကို မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့သည်။
၁၉၃၂ ခုတွင် မြန်မာစာ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ကို ပြုစု ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထိုစာအုပ် ဒုတိယ အကြိမ် ထုတ်ဝေသော အခါ မြန်မာစာ နိဒါန်း ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။
၁၉၅၈ ခုနှစ်တွင် အဘယ်ကြောင့် မြန်မာစာ မတိုးတက်သနည်း ဟူသော စာအုပ်ကို ထုတ်ဝေ၍ မြန်မာစာ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေး အတွက် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
ဦးထွန်းဖေသည် ၁၃၃၆ ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၅ ရက်နေ့ (၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့) တွင် ကွယ်လွန်သည်။
ကိုးကား (၁) ဦးထွန်းဖေ။
မြန်မာစာ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်းချုပ်။
(၂) ဦးထွန်းဖေ။
အဘယ်ကြောင့် မြန်မာစာ မတိုးတက်သနည်း။
စာ ၁၁၉ - ၁၂၀။
(၄) မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ်၊ ၁၉၇၈။
(၅) သတင်းစာ ဆရာကြီး ဦးထွန်းဖေနှင့် သူတို့ အမြင်။
ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဂျာနယ်လစ်များ ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသား စာရေးဆရာများ ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ ဝန်ကြီးများ ကဏ္ဍ:မြန်မာ စာရေးဆရာများ။
စာအုပ်အမည်။
အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်း စာရေးသူ။
ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်း ထုတ်ဝေခုနှစ်။
၁၉၈၉ ခု မတ်လ အုပ်ရေ။
၇၀၀၀ ထုတ်ဝေသူ။
ဦးကြည်ဝင်း (ဝင်းစာပေ) ရှစ်လေးလုံး အရေးတော်ပုံကြီးကို စစ်တပ်က အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲ လိုက်ပြီးတဲ့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဦးနေဝင်းက သူ့နောက်တော်ပါ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို အာဏာလွှဲပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒါကို အခေါ်အဝေါ်အားဖြင့် စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါ အားလုံးသိတဲ့ကိစ္စပါ။
စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းတယ်ပဲပြောပြော၊ ဦးနေဝင်းက အာဏာလွှဲပေးလိုက်တယ်ပဲပြောပြော စစ်တပ်က အာဏာရလာတဲ့အခါ သူတို့ဘာဖြစ်လို့ အာဏာသိမ်းရတယ်ဆိုတာ အကြောင်းပြဖို့လိုပါတယ်။
အကြောင်းအမျိုးမျိုးလည်း ပြခဲ့ကြပါတယ်။
အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြတာမှ တနှစ် နှစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူပြီး အကြောင်းပြခဲ့ကြတာမျိုးတောင်မှ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုကျော်တဲ့အထိ အကြောင်းပြချက်တွေက အတောမသတ်ပါဘူး။
ဒီလို အကြောင်းပြတဲ့အခါ အဓိကအားဖြင့် ဘာကို အခြေခံပြီး ပြခဲ့သလဲဆိုတော့ အရပ်သားက စစ်သားလောက် တိုင်းပြည်အပေါ်မှာ စေတနာမရှိဘူး၊ စစ်သားက အရပ်သားထက် ပိုပြီး တိုင်းပြည်ကိုချစ်တယ်၊ စစ်သား အစိုးရက အရပ်သားအစိုးရထက် ညီညွတ်တယ်၊ စစ်သားက အရပ်သားထက်ပိုပြီး တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်တွေကို အခြေခံပြီးမှ အကြောင်းပြကြတာပါ။
ဒီလို စစ်ခေါင်းဆောင်တွေက စစ်သားနိုင်ငံရေးဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အရပ်သားတချို့ကလည်း အရပ်သား နိုင်ငံရေးရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြဝေဖန်တဲ့စာအုပ်တွေ ရေးသားထုတ်ဝေလာကြပါတယ်။
ဒီစာအုပ်တွေကို ရေးသားထုတ်ဝကြေတဲ့သူတွေက စာအုပ်ထုတ်ဝေရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြကြတဲ့အခါ ယခင် အရပ်သားအစိုးရလက်ထက် အရပ်သား အစိုးရခေါင်းဆောင်တွေ မညီမညွတ်ဖြစ်ခဲ့ကြတာ၊ အာဏာယစ်မူးခဲ့ကြတာ၊ အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်ခဲ့ကြတာ အစရှိတဲ့ ဖောက်ပြန်မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြည်သူတွေသိရအောင် သင်ခန်းစာယူဖို့ ရေးကြတာဖြစ်တယ်လို့ ရှင်းပြခဲ့ကြပါတယ်။
ကျနော်တို့ဟာ သမိုင်းကို သုံးသပ်ကြတာ ကောင်းပါတယ်။
ဒါဟာ သုံးသပ်မှု အဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။
သုံးသပ်မှု အကောင်းဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ခုတ်ရာတခြား ရှရာတခြား ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သတိပြုသင့်ပါတယ်။
စနစ်နှစ်ခု ယှဉ်နေတဲ့အချိန် စနစ်တခုကို မကောင်းဘူးလို့ပြောရင် ကျန်တဲ့စနစ်က ကောင်းတယ်ဆိုတာမျိုး ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။
ပိုပြီးဆိုးတာက တိုင်းပြည်အာဏာ လုယူထားတဲ့ စစ်သားတွေက စစ်သားနိုင်ငံရေး ကောင်းကြောင်းပြောနေတဲ့အချိန် အရပ်သားနိုင်ငံရေးမကောင်းကြောင်း စာအုပ်စာတမ်းထုတ်ဝေပြီး ပြောတဲ့သူအဖို့ စစ်သားအုပ်ချုပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးကောင်းကြောင်း ဝင်ပြောသလို ဖြစ်သွားနိုင်တာကိုလည်း သတိပြုသင့်ပါတယ်။
ဒီလို အဖြစ်မျိုး ဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့ ယူဆနိုင်ဖွယ်ရှိတဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ အထင်ရှားဆုံးကတော့ ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်း ရေးသား ထုတ်ဝေတဲ့ အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်း စာအုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း စာအုပ်ဟာ ၁၉၅၈ ခုနှစ် ဧပြီလမှ အောက်တိုဘာလအတွင်း အာဏာရ အရပ်သားအစိုးရ အဖွဲ့အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို အဓိကထားရေးတဲ့ စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။
တနည်းအားဖြင့်ပြောရရင် အဲဒီ ဧပြီနဲ့ အောက်တိုဘာလ ကြား ၇ လအတွင်း အာဏာရ အရပ်သားအစိုးရခေါင်းဆောင်များ အာဏာယစ်မူးကြပုံ၊ အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်ပုံ၊ အချင်းချင်း ရန်သူသဖွယ်သဘောထား ဆက်ဆံ အကြံအကောက်ထားကြပုံတွေကို ဖွင့်ချထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ အဲဒီတုန်းက အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ အခရာ ရာထူးရထားတဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနုကို တခြား အစိုးရခေါင်းဆောင်တွေထက် ပိုပြီး မီးမောင်းထိုး ရေးထားတာကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။
ဦးနုရဲ့ နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်း၊ ဦးနုရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ဦးနုရဲ့ ရာဇပလ္လင် ဖင်ကပ်ပါတဲ့ ကုသိုလ်ကံ၊ ဒီနေရာမှာ ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်း ရေးတဲ့အရေးအသားအရပြောရရင်“မျက်မှောက် နိုင်ငံရေးသမိုင်းတွင် သူရဲကောင်းအဖြစ်လည်းကောင်း၊ လူဆိုးအဖြစ်လည်းကောင်း အရေးပါသော ကဏ္ဍများမှ ပါဝင်ခဲ့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ဦးနု” ဆိုပြီး ဦးနုရဲ့ ပုဂ္ဂလ နိုင်ငံရေးသမိုင်းကြောင်းကို လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းစဉ် ကာလကတည်းက အစချီပြီးရေးထားတာ တွေ့ရပါတယ် (အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်း၊ စာမျက်နှာ ၄ မှ စာမျက်နှာ ၁၉ အထိ)။
အဲသလို ဦးနုရဲ့ ပုဂ္ဂလ နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းကို တခမ်းတနား ရေးပြီးကာမှ “ဖဆပလ အတွင်း အစောပိုင်းကာလက အကွဲအပြဲများ” ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆက်ပြီးရေးပါတယ် (စာမျက်နှာ၂၀)။
ထိုစဉ်က အမျိုးသားတပ်ဦး ပါတီကြီးဖြစ်တဲ့ ဖဆပလ (ဖက်ဆစ် ဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့ လွတ်လပ်ရေး) အဖွဲ့ကြီးကို ဘုရင်ခံ “ဆာဟူး ဘတ်ရန့်စ်” က ဘုရင်ခံကောင်စီမှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ ဘုရင်ခံကောင်စီ (ဝန်ကြီးအဖွဲ့) အဖွဲ့ဝင် ဝန်ကြီးများ ခန့်ထား လျာထားတဲ့အခါ ကွန်မြူနစ်ပါတီက ဦးသိန်းဖမြေင့် တယောက်တည်းသာ ဝန်ကြီးရာထူးရလို့ ကွန်မြူနစ်တွေ မကျေနပ်တဲ့အကြောင်း၊ နောက်တော့ ကွန်မြူနစ်တွေ ဖဆပလထဲက အထုတ်ခံရပြီး တောခိုကြတဲ့အကြောင်းဆိုပြီး တချိန်က အမျိုးသားတပ်ဦးပါတီကြီးထဲမှာ အင်အားတောင့်တင်းလှတဲ့ ကွန်မြူနစ်ပါတီ ပဲ့ထွက်သွားရတဲ့အဖြစ်အပျက်ကို အာဏာရ ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီးရဲ့ ဗွေဆော်ဦး အကွဲအပြဲအဖြစ် အစချီပြီး ရေးပါတယ်။
အဲဒီနောက် ၁၉၄၈ ခု မေလ ၂၄ ရက်နေ့မှာ ကြေညာတဲ့ ဦးနုရဲ့ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး အစီစဉ်” အပေါ် ကွန်မြူနစ်လိုလားတဲ့ ရဲဘော်ဝါများက ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြတာကို ဖဆပလ အဖွဲ့အတွင်း ဒုတိယ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်းဖြစ်တယ်လို့ ရေးပါတယ်။
ဒီတခါ အကွဲအပြဲဟာ ၁၉၅၀ ခုနှစ်ကာလအထိ ဆိုးဝါးတဲ့ အကွဲအပြဲ ဖြစ်လာဖို့ လမ်းခင်းလိုက်တယ်လို့ ရေးပါတယ်။
ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီးရဲ့ တတိယအကွဲအပြဲကိုတော့ ကွန်မြူနစ်များ၊ ရဲဘော်ဝါများ ဖဆပလမှ ခွဲထွက်တောခိုသွားကြပြီးနောက် အဖွဲ့ကြီးအတွင်း တဖွဲ့တည်း အင်အားအများဆုံး ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီအတွင်း ဆိုရှယ်နီနဲ့ ဆိုရှယ်ဖြူဆိုပြီး ကွဲပြဲခဲ့တာကို ရေးပါတယ်။
ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်မှာ ဖြစ်ပွားတဲ့ အရေးအခင်းအပေါ် ဖဆပလ အစိုးရရဲ့ ရပ်တည်ချက်မူဝါဒကို သခင်လှကျွေ၊ သခင်လွင်နဲ့ သခင်ချစ်မောင် (နောင်အခါ ဝိဒူရ သခင်ချစ်မောင်အဖြစ် ထင်ရှားသူ) တို့က ကန့်ကွက်ခဲ့ကြရာက အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် ၃ ဦးစလုံး ဖဆပလ အဖွဲ့ချုပ်အတွင်းက ထုတ်ပယ်ခံရတဲ့အကြောင်း၊ ထုတ်ပယ်ခံရသူတွေက ဗမာပြည် အလုပ်သမားနှင့် လယ်သမားပါတီ ဆိုပြီး ပါတီခွဲတခု ထောင်ပြီး အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ အတိုက်အခံပါတီ ဖြစ်လာတဲ့အကြောင်း ရေးပါတယ်။
ဒီအကွဲအပြဲဟာ ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီး နောက်ဆုံး ငှက်ဆိုးထိုးသံအဖြစ် နောက်ဆုံး အကွဲအပြဲဖြစ်တဲ့အကြောင်း ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီး အပြီးသတ် ဇာတ်သိမ်းဖို့ တွန်းပို့လိုက်တဲ့ အကွဲအပြဲဖြစ်တဲ့အကြောင်း ရေးပါတယ်။
အနှစ်ချုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဂါးဒီယန်း ဦးစိန်ဝင်းရေးတဲ့ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း ဆိုတာဟာ တချိန်က တိုင်းပြည် လွတ်လပ်ရေး ရအောင် လူထုကို ဦးဆောင်ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ရေးရတဲ့အခါ အာဏာရ ပါတီကြီးဖြစ်လာတဲ့ ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီးရဲ့ အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါတယ်။
အထူးမီးမောင်းထိုးပြတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကတော့ ၁၉၅၀ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ဦးနုနဲ့ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့ ခေါင်းဆောင်တဲ့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ အုပ်စုနှစ်စုကြား အာဏာခွဲဝေမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မညီညွတ်မှုများ၊ အကွက်ဆင်မှုများ၊ ဂိုဏ်းဂဏတိုက်ပွဲများ၊ ၁၉၅၈ ခု ဧပြီလနဲ့ အောက်တိုဘာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အသေးစိပ် မီးမောင်းထိုး ရေးတာ တွေ့ရပါတယ်။
ဒီအထဲမှာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက အဲဒီအချိန်တုန်းက စစ်ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်းနဲ့တပ်မတော်က အဲဒီအဖြစ် အပျက်တွေ၊ အဲဒီ အကွဲအပြဲတွေကို ဘယ်လိုသဘောထား၊ ဘယ်လိုရပ်တည်ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အချက်ကို ရေးထားတာကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်။
ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်းရဲ့ ရေးသားချက်အရဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းဟာ ဦးနုခေါင်းဆောင်တဲ့အုပ်စုနဲ့ ဦးကျော်ငြိမ်း ခေါင်းဆောင်ခဲ့တဲ့ အုပ်စု ၂ အုပ်စုအနက် ဘယ်အုပ်စုဘက်ကိုမှ မပါဝင်ခဲ့တဲ့သဘော ရေးတာတွေ့ရပါတယ်။
အထူးသဖြင့် “တပ်မတော်နှင့် နိုင်ငံရေး” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ရေးတဲ့ အခန်းမှာ “ဇွန်လ ၂၃ ရက်နေ့တွင် မင်္ဂလာဒုံ၌ တပ်မှူးများ၏ ညီလာခံကို နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း ကျင်းပခဲ့သည်။
စစ်ဦးစီးချုပ်ဖြစ်သူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းက တပ်မတော်၏ ဒီမိုကရေစီအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာမှုတို့ဖြင့် ကြားနေသည့်ကိစ္စကို အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်...” လို့ ရေးပါတယ် (စာမျက်နှာ ၁၄၇)။
ဒါပေမယ့်လည်း ဟိုစဉ်တုန်းက တပ်မတော်ဟာ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့ဘက်က ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စများက အဲဒီခေတ်ကို မီလိုက်သူ ဘယ်သူမဆို သိတဲ့အချက်ဖြစ်ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် အဲဒီတုန်းက အိမ်စောင့်အစိုးရက ပြုလုပ်ပေးတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲမှာ တပ်မတော်ဟာ ဦးကျော်ငြိမ်းနဲ့ ဦးဗဆွေတို့အုပ်စု (ဆွငြေိမ်းအုပ်စု-တည်မြဲ) ဘက်ကို ရပ်ကွက်တွေအတွင်းနဲ့ ကျေးရွာတချို့မှာ ပြောင် ခြိမ်းခြောက် မဲထည့်ခိုင်းခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။
ဟိုစဉ်တုန်းက တပ်မတော်ရဲ့ ဦးစီးခေါင်းကိုင်ဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းဟာ ဒီမိုကရေစီကို တကယ် သက်ဝင်ယုံကြည်သူဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်စေတဲ့ ဒီရေးသားချက်ကတော့ သံသယဖြစ်စရာပါ။
ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ မဆလ အစိုးရ သက်တမ်း ၂၆ နှစ်တာကာလ အတွေ့အကြုံများအရ ဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းဟာ အာဏာရှင်စနစ်ကို အုတ်မြစ်ချသူ မျက်မှောက် မြန်မာ့သမိုင်းကို အမည်းစက် စွန်းထင်းစေခဲ့သူဖြစ်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိနေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီစာအုပ်ရဲ့နောက်ဆုံး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့အချက် ရှိပါသေးတယ်။
တိုင်းပြည်အာဏာကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းထံ လွှဲပြောင်း ပေးရေးအတွက် ထိုစဉ်က ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနုနဲ့ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းတို့ အပြန်အလှန် ပေးကြသည့် စာ ၂ စောင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
* * * * ရှစ်လေးလုံး အရေးတော်ပုံ ကျဆုံးပြီးစအချိန် ပြည်သူတွေက အရေးတော်ပုံကြီး ကျဆုံးရတာကို ပူပူနွေးနွေး ခံစားနေရတဲ့အချိန် ဂါးဒီယန်း ဦးစိန်ဝင်းရဲ့ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း စာအုပ်ထွက်လာတော့ နိုင်ငံရေးအသိုင်းအဝိုင်းမှာ တော်တော်လေး ဂယက်ရိုက်ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် စစ်သားနိုင်ငံရေးကို စိတ်အနာကြီးနာပြီး နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဖြစ်တဲ့ စစ်သားတွေ နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်စွက်ခွင့်မရှိတဲ့ အရပ်သားနိုင်ငံရေးပြန်ဖြစ်လာဖို့ သွေးမြေကျတောင်းဆိုခဲ့ကြတဲ့ ပြည်သူတွေအဖို့ အရပ်သားနိုင်ငံရေးရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြတဲ့စာအုပ်၊ တနည်းအားဖြင့် အရပ်သားနိုင်ငံရေး မကောင်းကြောင်း ဖွင့်ချတဲ့စာအုပ်အပေါ် လူထုက စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
ဒီတုန်းက အရပ်သားနိုင်ငံရေးနဲ့ စစ်သားနိုင်ငံရေးဆိုတဲ့ စနစ် ၂ ခု ရှိလာရာမှာ မီဒီယာသမားတွေဟာ ဘယ်နိုင်ငံရေးဘက်က ရပ်တည်သင့်သလဲဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူထုရဲ့မျှော်လင့်ချက်ဟာ ဒီစာအုပ်တွေကြောင့် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။
တဘက်က ပြန်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း ဒီစာအုပ်မျိုးတွေဟာ စစ်သားနိုင်ငံရေးသမားတွေအတွက် အားတက်စေ၊ ကျေနပ်စေတဲ့ စာအုပ်ဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လည်း ထိုစဉ်တုန်းက ဒီစာအုပ်ဟာ ဂယက်ရိုက်ခဲ့တာပါ။
အမှန်စင်စစ်တော့ ဒီစာအုပ်ဟာ ပထမတုန်းက အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ၁၉၅၉ ခု မတ်လအတွင်းက (ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းရဲ့ အိမ်စောင့် အစိုးရလက်ထက်) ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့စာအုပ် ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီနှစ် ဇန်နဝါရီနဲ့ ဖေဖော်ဝါရီလ ဂါးဒီယန်းသတင်းစာမှာ နေ့စဉ်ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို ပေါင်းစည်းထုတ်ဝေတာပါ။
အရပ်သားအစိုးရဖြစ်တဲ့ ပထစ အစိုးရက တိုင်းပြည်ကို နိုင်နင်းအောင် မအုပ်ချုပ်နိုင်လို့ စစ်တပ်ကို အာဏာလွှဲပေးရတဲ့ ၁၉၅၈ ခုနှစ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း စစ်အစိုးရလက်ထက်မှာ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။
အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ထုတ်ဝေခဲ့တာပါ။
အာဏာလွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရတဲ့ အရပ်သားအစိုးရရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြဝေဖန်တဲ့စာအုပ်ကို စစ်အစိုးရလက်ထက်မှာ ရေးခဲ့တာပါ။
တနည်းအားဖြင့်ပြောရရင် စစ်အစိုးရလက်ထက်မှာ အရပ်သားအစိုးရ အားနည်းချက်တွေကို ရေးတာဖြစ်လို့ ဒီ်တုန်းက စစ်အစိုးရက ကျေနပ်စေခဲ့တဲ့ စာအုပ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ၁၉၈၈ ခုနှစ် နောက်ထပ် စစ်အစိုးရတက်လာတဲ့အခါ တခါ အရပ်သားအစိုးရ အားနည်းချက်တွေကို ဖွင့်ချရေးသားတဲ့ ဒီစာအုပ်ကိုပဲ “အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်း” ဆိုပြီး မြန်မာဘာသာနဲ့ နောက်တကြိမ် ထုတ်ဝေလိုက်တဲ့အတွက် ထိုစဉ်တုန်းက ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်း ဘာလဲ၊ ဘယ်လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်း အမေးခံရလောက်အောင် ဂယက်ရိုက်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။
လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ၁၉၈၈ ခုနှစ်အထိ အဲဒီ အနှစ် ၄၀ ဝန်းကျင်ကာလအတွင်းမှာ သွားလေသူ အစိုးရဆိုတာ ပထစ အရပ်သား အစိုးရတခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။
မဆလ အစိုးရလည်း ရှိပါတယ်။
လွတ်လပ်ရေးရပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကတိမ်းကပါးနဲ့ ပြုတ်ကျခဲ့တဲ့အစိုးရ ၂ ခုရှိတဲ့သဘောပါပဲ။
ဒီလို ပြုတ်ကျတဲ့ အစိုးရ ၂ ခုရှိတဲ့အနက် ဦးနေဝင်း ခေါင်းဆောင်တဲ့ တပါတီ အာဏာရှင်အစိုးရ အကွဲအပြဲကျတော့ မရေးဘဲ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးဆယ်နီးပါးက ပထစ အရပ်သားအစိုးရ အားနည်းချက် စာအုပ်ကိုမှ တကြိမ်မက နှစ်ကြိမ်မြောက်အထိ ထုတ်ဝေလာတာဟာ ဘာကြောင့်လဲ။
အထူးသဖြင့် အရပ်သားအစိုးရ အားနည်းချက်တွေကို စစ်အစိုးရ နှစ်ခုဖြစ်တဲ့ ၁၉၅၈ ခု ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းရဲ့ အိမ်စောင့် အစိုးရ လက်ထက်နဲ့ ၁၉၈၈ ခု စစ်အစိုးရ လက်ထက်တွေကျမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထုတ်ဝေလိုက်တာဟာ ဘာကြောင့်လဲ။
ဒီလိုမေးခွန်းတွေကြောင့်လည်းပဲ ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်းရဲ့ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း စာအုပ်ဟာ ဂယက်ရိုက်ခဲ့တာပါ။
ဆင်ခြေပေးလို့ ရတယ်ထင်တဲ့အချက် တချက်တော့ရှိပါတယ်။
၁၉၈၈ ခု စစ်အစိုးရလက်ထက်မှာ ဟိုး ပထစ အရပ်သား အစိုးရအကြောင်းပဲ ရေးခွင့်ရှိပြီး ၂၆ နှစ်တာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သွားခဲ့တဲ့ စစ်တပ်ကို အမာခံထားတဲ့ တပါတီအာဏာရှင် အစိုးရအကြောင်းက ရေးခွင့်မရှိလို့ဆိုပြီး ဆင်ခြေပေးလို့ရတာရှိတယ်လို့ ပြောကောင်းပြောနိုင်ပါတယ်။
ဒါဆိုရင်လည်း ၂ ခုစလုံး ဆိုးတဲ့အစိုးရတွဖြေစ်တာမို့ တခုရေးခွင့်ရလို့ တခုပဲရေးတာဆိုရင် ကျန်တဲ့တခုက ကောင်းတဲ့အစိုးရလို့ကော စာဖတ်သူတွေက ထင်စရာမရှိပေဘူးလား။
ဆိုးဝါးတဲ့အစိုးရ ၂ ခုအနက် တခုပဲရေးခွင့်ရရင် ရည်ရွယ်ချက်က တလွဲဖြစ်သွားနိုင်တာမို့ ၂ ခုစလုံးအကြောင်း မရေးဘဲ ထားရင်ကော ပို မကောင်းပေဘူးလား။
ကျနော်တို့ မငြင်းနိုင်တဲ့ အချက်တော့ ရှိပါတယ်။
အရပ်သား အစိုးရလက်ထက်မှာ အာဏာလက်ကိုင် အစိုးရခေါင်းဆောင်များ အာဏာယစ်မူးခဲ့ကြ၊ အဏာအလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ကြ၊ နောက်ဆုံး နိုင်ငံရေးခွက်စောင်းခုတ်ကြ၊ ရန်သူလိုဖြစ်ခဲ့ကြလို့ တိုင်းပြည် နစ်နာခဲ့ရတဲ့အချက်ကို မငြင်းနိုင်ပါ။
ဒါကြောင့်မို့လည်း ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်းရဲ့ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း စာအုပ်ဟာ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲရေးရေး၊ ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ ရှိခဲ့ရှိခဲ့ လူတိုင်းဖတ်သင့်တဲ့ စာအုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျနော်တို့ ဝန်ခံကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။
ကျနော်တို့ မျှော်လင့်မိတဲ့အချက်လည်း ရှိပါတယ်။
အရပ်သားအစိုးရထက် ပိုပြီး တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ဦးနေဝင်းရဲ့ တပါတီ အာဏာရှင်အစိုးရလက်ထက်နဲ့ နောက်တက်လာတဲ့ စစ်အစိုးရလက်ထက် စစ်သားတွေ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ တိုင်းပြည်အပေါ်ထား ရှိတဲ့စေတနာ အာဏာကျင့်သုံးပုံ အာဏာခွဲဝေပုံ ဘယ်လောက်အထိ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် နိုင်လှတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကိုလည်း သက်ရှိ ထင်ရှားရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ သတင်းစာဆရာကြီး ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်း ထပ်မံရေးသားလာဦးမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တော့ ကျနော်တို့မှာ ရှိပါတယ်။
ပြင်သစ်နိုင်ငံ ပါရီမြို့မှာ အခြေစိုက်တဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ သတင်းစာ ထုတ်ဝေသူများ အဖွဲ့ချုပ်ကပေးတဲ့ ရွှေကလောင်ဆု ရရှိထားသူ၊ အရပ်သားအစိုးရ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်းများကို ခရေစေ့တွင်းကျ ရေးနိုင်စွမ်းသူ နာမည်ကျော် သတင်းစာဆရာကြီး ဂါးဒီးယန်း ဦးစိန်ဝင်းဟာ မီဒီယာသမားပီပီ စစ်အစိုးရ အဆက်ဆက်ရဲ့ နောက်ထပ် အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်း စာအုပ်များကိုလည်း မလွဲမသွေ ဆက်လက် ရေးသားလာဦးလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျနော်တို့ အစဉ်တစို်က် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်ပါကြောင်း။
thumb|မစန္ဒာ ၏ ဂျီဟောသူ စက်မှုတက္ကသိုလ်ကိုနောက်ခံထား၍ ကျောင်းသားအဆောင်များကို အေ-ဘီ-စီ တပ်၍ ခေါ်သောအခါ စုစုပေါင်းခြောက်ဆောင်ရှိလေသည်။
သတ္တမမြောက် အဆောင်သည် မိန်းကလေးအဆောင်ဖြစ်လေသောကြောင့် "ဥတ္တရဆောင်" ဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း နံပါတ်စဉ်အရ "G" ဖြစ်သောအဆောင်မို့"ဂျီဟော" ဟု အခေါ်များလေသည်။
ထို "ဂျီဟော" တွင်နေသော အဆောင်နေကျောင်းသူတို့သည် စာအုပ်နာမည်အတိုင်း ဂျီဟောသူ များ ဖြစ်လာတော့သည်။
"ဂျီဟောသူ" ဇာတ်ကောင်တို့ကို ဖော်ပြရလျှင်......... မာနကြီးသော်လည်း ဂရုဏာကြီးတတ်သော ညိုထွေး စိတ်ကူးယဉ်အတွေးလွန်တတ်သော ခင်ချို (သို့သော် ဒီဇာတ်လမ်းတွင် သူမက တရားသူကြီး) မြင်မြင်သမျှ ရယ်စရာလုပ်ပြီး ဘရုတ်ကျလေ့ရှိသော ဝေဝေ နှင့်မော်မော် အစားကြီးပြီး ကြောက်တတ်သော မိ ဒေါသကြီးတတ်သော မဝါ (ဆယ့်နှစ်လရာသီ မဒေါကန်ဟု ထောပနာပြုထားသည်) ကလေးဆန်သော ထွေးထွေး လူကြီးအဆန်ဆုံးသော မမခင် ဂျီဟောသူများမှာ အလှသိပ်မပြင်၊ သနပ်ခါးရေကျဲလိမ်းပြီး ကျောင်းတက်ကြသူများမို့အလှပြင်ချိန် ငါးမိနစ်ခန့်သာ လုံလောက်သည်။
တစ်ရာလျှင် တစ်ယောက်လောက်သာ ရေမွှေးသုံးတက်ကြသည် ထင်၏။
နှုတ်ခမ်းနီ မိတ်ကပ်သုံးလေ့ရှိသော ခင်ချိုပင် ဂျီဟောဆောင် သို့ ရောက်သောအခါ သနပ်ခါးရေကြဲအုပ်စုဝင်ဖြစ်သွားတော့သည်။
ခင်ချို၏ ရယ်ဗလွန် နှုတ်ခမ်းနီဘူးလေးများ မှိုတက်လုနေပြီဟု ထင်သည်။
အထက်ပါ မြန်မာမှုကို ထိမ်းသိမ်းသော သနပ်ခါးရေကြဲပုံစံများကို ဆရာမ မစန္ဒာ က သိမ်မွေ့လှပစွာ ရေးဖွဲ့ ထားလေသည်။
ဂျီဟောသူများ အလှသိပ်မပြင်သည့်အတွက် စက်မှုကျောင်းသားများက ဂျီဟောသူတွေ မလှဘူးဟု အပြောခံရလေသည်။
ထိုအခါ ဂျီဟောသူများ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်လေတော့သည်။
မခံချင်မှန်းသိလို့လည်း ပြောသူက ပိုပြောကြသည်။
သို့သော်လည်း ဂျီဟောသူတို့သည် သနပ်ခါးရေကြဲကို လိမ်းမြဲ လိမ်းကြလေသည်။
ဤသို့မခံချင်စိတ် ဖြင့် တဖက်နှင့် တဖက်အပြန်အလှန်စနောက် ဖြစ်လာသောအခါ ဂျီဟောသူတို့ဘက်မှ မိန်းမမာနကို ထိပါးလာသောကြောင့် နှလုံးသားမြှားပစ်ခွင်းရန် ဇာတ်လမ်းထွင်ရန် အလောင်းအစားပြုလိုက်ပါတော့သည်။
ထိုအလောင်းအစားသည် မခံချင်စိတ်မှဖြစ်ပေါ်လာသော လက်ဖတ်သုတ်ဝိုင်းမှ စတင်လေသည်။
"ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ ပြိုင်ပြောစတမ်းဆိုလျှင် မိန်းကလေးကပဲ ရှုံးရမှာပေါ့" စကားအပေါ် မကျေနပ်သော ညိုထွေးသည် ဝေဝေ ၊ မော်မော်၊ မိ နှင့် မဝါတို့လေးယောက်နှင့် ငြင်းခုံရင်း အလောင်းအစားလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။
ကြားနေဝါဒကို လက်ကိုင်ထားသော ဒိုင်လူကြီးအဖြစ်ကား ခင်ချို ဖြစ်လေသည်။
သူတို့လောင်းကြေးအတွက် အလျှော်အစားများ သတ်မှတ်ပြီးသော အခါ အားလုံး လက်ဖက်စားပြီး သစ္စာပြုခဲ့ကြလေသည်။
"မိန်းမမာယာ သဲကိုးဖြာ" ဟု ကြားဖူးပါသည်။
ထို့အတူ "ယောက်ျားမာယာ သောင်ကိုးရာ" ဟုလည်း ကြားဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။
ဂျီဟောသူတို့ကား အဆောင်နေ လက်ဖက်စားပွဲမှ အတည်ပြုလိုက်သော အလောင်းအစားမှသည် စက်မှုကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကိုရင်မောင်၏ နှလုံးသားကို မာနရှင်ညိုထွေးက မြှားပစ်ခွင်းရန် သဲကိုးဖြာမှ သဲတဆုပ်၊ သဲတမှုန်ထုတ်ယူ သုံးမသုံးကိုမူ ဇာတ်လမ်းတွင် သိမ်မွေ့နူးညံ့စွာရေးထားသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ခံစားရပြီး မစန္ဒာခေါ်ရာ စာအုပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရပြန်ပါသည်။
ဆရာမ မစန္ဒါသည် ဇာတ်ကောင်တို့ရဲ့သဘောကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ဆောင်ရာတွင် အထက်ပါ လေးနက်သော စစ်နည်းဗျူဟာ စကားများထည့်သွင်းခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ဂျီဟောသူ ဇာတ်ကောင် ရုပ်များသည် ပိုမိုပီပြင်တောက်ပလာလေတော့သည်။
တက္ကသိုလ်နောက်ခံကားများကို လှလှပပကြီး စာစီပြပြီးသောအခါ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော ကျောင်းပိတ်ချိန် ခွဲခွာချိန် ရောက်လုချိန်ဝယ် ဟု ကဗျာဝါသနာပါသော မိက ကဗျာလေးပုဒ်ကို စပ်ဆိုခဲ့လေသည်။
အားလုံးကျောင်းတွေပြီး၍ ဘွဲ့ယူကြသောအခါ ကိုရင်မောင်ရော၊ ညိုထွေးပါ အစမ်းလေ့ကျင့်ပွဲသို့မလာကြချေ။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးအပြီးသတ် ဇာတ်လမ်းတွင် ဂျီဟောသူ သည် အားလုံးအတွက် ကြည်နူးဖွယ်ဖြစ်ခဲ့လေသည်။
အဆောင်နေကျောင်းသူတို့ရဲ့ရယ်ရွှင်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်များ၊ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်၊ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းပုံများကို သရုပ်မှန်မှန်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသောကြောင့် "ဂျီဟောသူ" စာအုပ်သည် ဤမျှ နာမည်ကြီးသည်မှာ ဖတ်ရူရင်းလေ့လာရင်းပင် သိခွင့်ရပါတော့သည်။
thumb| သခင်တင်မြ၏ ဘုံဘဝမှာဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ (သို့) ဒုတိယပိုင်း အမှားနှင့်အမှန် ထုတ်ဝေသည့် ခုနှစ်၊ ဧပြီ ၂၀၁၁ တန်ဖိုး ၈၀၀၀ ကျပ်၊ ပန်းရွှပြေည် စာအုပ်တိုက် ဘုံဘဝမှာဖြင့် နိုင်ငံရေး အတွေ့အကြုံမှတ်တမ်း စာအုပ်ဖြင့် မြန်မာစာပေလောက၊ နိုင်ငံရေး စိတ်ဝင်စားသူများ အကြားလူသိများခဲ့သည့် သခင်တင်မြက သူ၏ နိုင်ငံရေး ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်နှင့် လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုခေတ် သမိုင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်များ ကိုးကားပြီး အမှားနှင့် အမှန် ဟု ယခုနောက်ဆုံးထပ်မံ ထုတေ်ဝခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် သင်္ကြန်ပြီး ဧပြီလကုန်တွင် စတင်ထုတေ်ဝခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သခင်တင်မြ ၏ ဘုံဘဝမှာဖြင့် စာအုပ်ဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်မီကာလနဲ့ စစ်အတွင်း၊ စစ်ပြီးကာလ မြန်မာနိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားသူတိုင်း ဖတ်ရှုဖူးပြီး အဆိုပါခေတ်ကာလက နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ လုပ်ကိုင်ပုံ၊ နေထိုင်ပုံ၊ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုအပေါ် သက်စွန့်ဆံဖျားကြိုးပမ်းကြတဲ့ အဖြစ်အပျက်နဲ့တကွ နိုင်ငံရေး အဖြစ်အပျက်တွေကို စွဲဆောင်မှု အပြည့်နဲ့ ဖတ်ရှုခဲ့ကြရပါတယ်။
လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှု ခေတ်မှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေး ခေါင်းဆောင်တွေ များပြားပေမယ့် ထိုခေတ်ကာလအကြောင်းကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပြန်လည်ရေးသားဖို့ အခွင့်အလမ်းမရကြတဲ့အဖြစ် မျိုးတွေ့မြင်ရပါတယ်။
လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးခဲ့တဲ့သူ၊ လွတ်လပ်ရေး ရပြီးနောက်မှာ နိုင်ငံရေး အယူဝါဒ၊ အုပ်စုကွဲပြားပြီး တောထဲရောက်သူ၊ ကျဆုံးသူ၊ ထောင်ကျသူ စသဖြင့် အနိမ့်အမြင့်များလွန်းတဲ့ ဘဝတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံစာအုပ်များ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် အရေအတွက်နှင့်စာလျင် နည်းပါးလှပါတယ်။
လက်ဝဲဝါဒ ယုံကြည်သူ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အထုပ္ပတ္တိတပိုင်း၊ နိုင်ငံရေးဘဝ တပိုင်းစာအုပ်တွေ ရေးသားပြီးစီးပေမယ့် စိစစ်ရေးက ခွင့်မပြုတာကြောင့် အများပြည်သူဖတ်ရှုခွင့်ရတဲ့ အဆင့်ရောက်မလာတာမျိုးလည်း ကြားသိရဖူးပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရင် သခင်စိုး ကိုယ်တိုင်အကျဉ်းကျခံနေရစဉ် ရေးသားတဲ့ အထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်ကို ၁၉၈၀ ခုနှစ်ကျော်ကတည်းက စာပေစိစစ်ရေး တင်ပြထားပေမယ့် သူကွယ်လွန်သွားချိန်ထိ ထုတေ်ဝခွင့်မရခဲ့ပါဘူး။
သခင်စိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သခင်တင်မြ စာအုပ်တွေမှာ အတော်များများ ဖော်ပြပါရှိခဲ့ပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် ရေးသားတဲ့ စာအုပ်မှာ ပါလီမန်ခေတ်နဲ့ ၁၉၆၀ ခုနှစ်ကျော် တောတွင်း လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်နေတဲ့ကာလတွေ အထိရေးသားခဲ့တယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်တွေအဖို့ လေ့လာ သင်ခန်းစာယူစရာ အဖိုးတန်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွဖြေစ်မှာ မလွဲပါဘူး။
ဦးစောရဲ့ လုပ်ကြံခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဟာလည်း အဖိုးမဖြတ်နိုင်သလို သူတို့ကိုယ်တိုင် အသက်ရှိထင်ရှားရှိခဲ့ရင် မေးမြန်းရေးသားကြလျင် သော်လည်းကောင်း ကိုယ်တိုင် ရေးသားဖြစ်ရင်သော်လည်းကောင်း သမိုင်းအတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ မှတ်တမ်းတွဖြေစ်လာမှာ မလွဲပါဘူး။
သခင်ဖေဌေးရဲ့ သခင်ဖေဌေး၊ သိန်းဖမြေင့်ရဲ့ စစ်အတွင်း ခရီးသည်၊ ဦးနုရဲ့ ငါးနှစ်ရာသီ ဗမာပြည်၊ ဗိုလ်မှူးချစ်ကောင်းရဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ ဒဂုန်တာရာရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာ စတဲ့စာအုပ်တွေမှာ ထိုခေတ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်၊ အငွေ့အသက် ခြေရာတွေကို နိုင်ငံရေး စိတ်ဝင်စားသူ လူငယ်တွေ နောက်မျိုးဆက်တွေ မက်မက်မောမော ရှာဖွေဖတ်ရှုလေ့လာကြတာ တွေ့မြင်ကြားသိနေရပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ပြောစရာ သတိပြုစရာ တချက်ကတော့ ယခုစာအုပ်လို သခင်တင်မြရဲ့ ဘုံဘဝမှာဖြင့် စာအုပ်လို သမိုင်း အဖြစ်အပျက်ကိုယ်တွေ့ ရေးသားတဲ့ စာပေတွေဟာ သမိုင်းမဟုတ်သေးဖူး ဆိုတာပါပဲ။
သမိုင်းရေးသားဖို့ အထောက်အထားတွေ၊ အချက်အလက်တွေသာဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့အချက်ပါ။
သမိုင်းဆိုတာကို သမိုင်းပညာရှင်တွေက သုတေသနပြု ဖော်ထုတ်ရေးသားကြရမှာပါ။
မြန်မာနိုင်ငံက သမိုင်းကော်မရှင်၊ သမိုင်းစာအုပ် ပြဋ္ဌာန်းရေး ကော်မီတီတွေဟာ အာဏာရှင်စနစ်ခေတ် ၂ ခေတ်အောက်မှာနကြေရလို့ လွတ်လပ်စွာရေးသား ပြုစုခွင့်မရကြပါဘူး။
သခင်တင်မြရဲ့ ဘုံဘဝမှာဖြင့်စာအုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လက်ရှိပျဉ်းမနားမြို့မှာ နေထိုင်လျက်ရှိတဲ့ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုကော်မီတီဝင်ဟောင်း တဦးရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူက ဒီစာအုပ်ထဲမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တချို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အချက်အလက်တွေလွဲမှားနေတဲ့ အကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်။
ထို့အတူပဲ သခင်တင်မြ ဒုတိယမြောက် ဘုံဘဝမှာဖြင့် ထပ်ကြပ်မကွာ စာအုပ်မှာလည်း ပျဉ်းမနား သခင်ဘနီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရေးသားဖော်ပြချက်ထဲမှာ အချို့အချက်အလက်တွေလွဲမှားနေတယ်လို့ သခင်ဘနီရဲ့ သားဖြစ်သူက ထောက်ပြဖူးပါတယ်။