kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သပြေဇဗ္ဗူ၊ ကျွန်းလုံးသူဝယ်၊ မှန်ကူမှန်ကင်း၊ တို့ရာစင်း၏၊ တကွင်းစံတည်၊ ခေါင်ငံ့ရည်သား၊ မျိုးမည်ရွှေလှော်၊ငါ့ညီတော်။
ထွန်းပေါ်ရောင်ခြည်၊ သို့ချည်းတည်သား၊ ဤသည်ပုဒ်တွင်၊ ထွန်းကိုလျှင်တည့် မြဲပင်ပယ်သင့်၊ သိစေလင့်လော့။
နန်းနှင့်ရွှေပြည်၊ သို့ချည်းတည်သာ၊ ဤသည်ပုဒ်တွင်၊ နှင့်ကို လျှင်တည့်၊ ဆင်ခြင်ကြံထွေ၊ သိတတ်စေလော့။
မိုးစွေလတ်မည်၊ သို့ချည်းတည်သား၊ ဤသည်ပုဒ်တွင်၊ မည်ကို ပင်တည့်၊ ပယ်သင်ဖြတ်ဟန်၊ သိလင့်ထွန်လော့၊ ပယ်ချန် ဖြတ်သည်၊ သုံးမည်နာမ၊ ဤမျှပါဠိ၊ ဂဏှာတိကို၊ ကျယ်သိ လေသ၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာတို့ဝယ်၊ ထွေထွေကယ်သား၊ အဓိပ္ပာယ်တို့ကို၊ သို့ချည်းလိုဟု၊ ဘုန်းပျိုညွန့်သစ်၊ ညီချစ် ဉာဏ်မွှေ၊ သိတတ်စေ။
ဤနည်းအရဆိုသော် ပုဒ်တို့တွင် ကြိယာရှိလျှင် ကြိယာကို ပယ်ရသည်။
ကြိမယာမရှိလျှင် အစလုံးကို ပယ်ရသည်။
ဤတွင် ကြိယာဆိုသည်မှာ ကြိယာခြောက်ဆယ်ကို ဆိုလိုသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ဂိုဏ်းများ။
ဆေးခြောက်ပင်ကို ရုက္ခဗေဒ အလိုအားဖြင့် 'ကန္နာဗစ် ဆာတီဗား'ဟု ခေါ်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့တွင် ဆေးခြောက်ပင်ကို လျှော်အတွက်သာမက အရွက်နှင့်အပွင့်များ အတွက်လည်း စိုက်ပျိုးကြသည်။
ဆေးခြောက်ပင်၏ အရွက်နှင့် အခက်နုကလေးများကို အခြောက်လှန်းသောအခါ၊ ဘင်းခေါ် မူးယစ်စေတတ်သည့် ပစ္စည်း တစ်မျိုးကိုရသည်။
ဆေးခြောက်ပင်၏ ပန်းပွင့်ရှိရာအခက်အလက်များကို လက်နှင့်ပွတ်၍ ချေသောအခါ အစေးတမျိုးထွက်လာသည်။
ထိုအစေးကို ဆေးတံသောက်ဆေးနှင့်လည်းကောင်း၊ တမာကူးနှင့်လည်းကောင်း ရော၍ ရှူကြသည်။
ဆေးခြောက်ပင်၏အပွင့်ခြောက် သို့မဟုတ် ပန်းခြောက်ကို မုန့်၊ ဝေါ်ကိ၊ ရှော်ကပ်၊ အီစိုင်၊ ဒိန်း စသဖြင့် ခေါ်ဝေါ်သတ်မှတ်ကာ ဆေးလိပ်ကဲ့သို့ သောက်ခြင်း၊ ဟင်းနဲ့ရောချက်ခြင်း နှင့် သရေစာမုန့် လုပ်စားခြင်းဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။
ဝေါ်ကိ ကို ယနေ့အချိန်တွင် အနောက်နိုင်ငံများ၌ အပန်းဖြေခြင်းနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသုံးပြုခြင်းများအတွက် ခွင့်ပြု​ခဲ့ကြပြီဖြစ်သော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးဆဲ အာရှနိုင်ငံများတွင်မူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သုံးစွဲရန်အတွက်ပင် ကြိုးပမ်းနေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။
အပင်ပေါက်ရာဒေသကိုစွဲ၍ ဆေးခြောက်ပင်အမည် အမျိုးမျိုးရှိသည်။
ထင်ရှားသောဆေးခြောက်ပင် သုံးမျိုးမှာ အိန္ဒိယဆေးခြောက် အမေရိကန် ဆေးခြောက် အာဖရိက ဆေးခြောက်တို့ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယဆေးခြောက်ကို ဗင်္ဂလားဂံဂျာနှင့် ဘုံဘိုင်ဂံဂျာဟူ၍ နှစ်မျိုးခွဲထားသည်။
ဗင်္ဂလား ဂံဂျာကို အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုတွင် များစွာ အသုံးပြုကြသည်။
ယင်းကို အများအားဖြင့် ကာလကတ္တားမြို့ မြောက်ပိုင်းနှင့် ဘုံဘိုင်မြို့အရှေ့ပိုင်းတွင် စိုက်ပျိုးသည်။
အမေရိကန် ဆေးခြောက်သည် အိန္ဒိယဆေးခြောက်ကဲ့သို့ အစေးမများလှ ချေ။
ယင်းကို တောင်ပိုင်းနှင့်မြောက်ပိုင်း ကယ်ရိုလီးနား၊ အီလီနွိုင်၊ အင်ဒီယားနား၊ နယူးယော့၊ ဝစ္စကွန်းဆင်း၊ ကင်တပ်ကီး၊ တက်ဆက်နှင့် မိဘူးရီပြည်နယ်တို့မှ တင်ပို့သည်။
အာဖရိကတိုက် အရှေ့ဘက်ကမ်းခြေနှင့် အနောက်ဘက်ကမ်းခြေ အနီးတို့တွင်ပေါက်သော ဆေးခြောက်ပင်မှ အရွက်နှင့် အပွင့်များကို အများအားဖြင့် ဇန်ဇိဗာမြို့မှတင်ပို့သည်။
ကွန်ဂိုမြစ်နှင့် ဇမ်ဗီဇီမြစ်မှ ရေသွင်းယူရသော အာဖရိကတိုက် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ပေါက်သည့် ဆေးခြောက်ပင်မှ အရွက်နှင့် အပွင့်များကိုလည်း ဇန်ဇိဗာမှ တင်ပို့သည်။
ဆေးခြောက်ပင်မှ ဘင်းကို အပူပိုင်းနိုင်ငံများ၌သာ ရနိုင်သည်။
အအေးပိုင်းနိုင်ငံများရှိ ဆေးခြောက်ပင်မှ ဘင်းကို မရနိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားသည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံလုံးတွင် ထိုဘင်းကိုပင် ဘိန်းအစားအသုံးပြုကြသည်။
သို့ရာတွင် အစိုးရထံမှ လိုင်စင်ရမှသာ ထိုအပင်ကို စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၄) ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ Category:မူးယစ်ဆေးဝါး။
thumb|ဒုတိယ ဂပ်စတားဗပ် ဘုရင် ဂပ်စတားဗပ် (ဒုတိယ) (ဆွီဒင်)(ခရစ် ၁၅၉၄-၁၆၃၂) ဒုတိယဂပ်စတားဗပ်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ဖြင့် ဆွီဒင်ထီးနန်းကို ၁၆၁၁ ခုနှစ်တွင် ဆက်ခံသော ဂပ်စတားဗပ်အဒေါဖပ်သည် ဆွီဒင်ပြည့်ရှင် နဝမ ချားဘုရင်၏ သားတော် ဖြစ်လေသည်။
၁၅၉၄ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်္ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် စတော့ခ်ဟုမ်းမြို့တော် ရဲတိုက်ကြီးတွင် ဖွားမြင်သည်။
အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် လက်တင်ဘာသာ၊ အီတာလျံ၊ ဒတ်ချ်နှင့် ဂျာမန်ဘာသာစာပေ များကို နိုင်နင်းစွာ တတ်ကျွမ်းခဲ့သည်။
၁၆၁၁ ခုနှစ်တွင် နဝမ ချားဘုရင် နတ်ရွာစံသဖြင့် အသက် ၁၇ နှစ်သားမျှသာရောက်ရှိသေးသော ဂပ်စတားဗပ်သည် ဆွီဒင် ထီးနန်းကို ဆက်ခံ စိုးစံရသည်။
ဂစ်စတားဗပ်ဘုရင်ထီးနန်း ဆက်ခံပြီး၍ မကြာမီပင် သူ၏ခမည်းတော်လက်ထက်က ဒိန်းမတ်နိုင်ငံ၊ ပိုလန်နိုင်ငံ၊ ရုရှနိုင်ငံတို့နှင့် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲများကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
ဂပ်စတားဗပ် သည် စစ်ပွဲတိုင်း၌ပင် အောင်မြင်ခဲ့၏။
၁၆၁၇ ခုနှစ်၊ စစ်ပြေ ငြိမ်းရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့ရာတွင် ဗောလတစ်ပင်လယ်၏ အရှေ့ ဘက် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ ပြည်နယ်များသည် ဆွီဒင်ပိုင် ဖြစ်လာလေသည်။
ထို့နောက် ပိုလန်နိုင်ငံနှင့် ၈ နှစ်ကြာမျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာတွင်လည်း အောင်ပွဲရသည်သာ များလေသည်။
ထိုအတောအတွင်း သူ၏စစ်တပ်ကို ဥရောပတိုက်တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုပြင်ဖန်တီးခဲ့လေသည်။
ထိုသို့ အောင်ပွဲများရပြီး နယ်မြေအများ သိမ်းပိုက်ရရှိကာ စစ် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝ၍ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသောကြောင့် သူ့အား မြောက်ပိုင်းက ခြင်္သေ့ကြီးဟု ခေါ်ကြ၏။
အုပ်ချုပ်ရေးဘက် တွင်လည်း အစွမ်းအစရှိသူဖြစ်သည့်အတိုင်း ဆွီဒင်နိုင်ငံတွင်း၌ ရွာသစ်များချက်ချင်း တည်ထောင်ပေးသည့်အပြင် ပညာ တိုးတက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် အပ်ဆားလာတက္ကသိုလ်ကြီးကို တိုးတက်ချဲ့ထွင်နိုင်ရန် မြေများပေးအပ်လေသည်။
ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေကို တောင့်တင်းအောင် စီမံခဲ့သည်။
ဥပဒေသစ်များ ကိုလည်း ရေးဆွဲပြဋ္ဌာန်းပေးခဲ့သည့်အပြင် ဆွီဒင်နိုင်ငံ အုပ်ချုပ် ရေး စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံးကိုလည်း ပြုပြင် ပြောင်းလဲလိုက် လေသည်။
သို့ဖြစ်၍ သူ၏ လက်ထက်တွင် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်း များနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းများ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးခဲ့ လေသည်။
ဂပ်စတားဗပ်သည် ဥရောပ နှစ်သုံးဆယ်စစ်ပွဲကြီး တွင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ကိုယ်တိုင်က ပရိုတက်စတန့် ဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်၍ ပရိုတက်စတန့်ဂိုဏ်းသားများဘက်မှ ကူညီရန် အတွက်သာမဟုတ်ဘဲ သူ၏ နိုင်ငံတော်ကို ဂျာမန်ပြည်နယ် ကမ်းခြေအထိ တိုးချဲ့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
၁၆၃၁ ခုနှစ်တွင် ဂပ်စတားဗပ်သည် ဆွီဒင်စစ်သည်တော် ပေါင်း ၃ဝဝဝဝ နှင့်အတူ ဂျာမနီပြည်မြောက်ပိုင်းတွင် တက် ရောက် တပ်စွဲ၍ တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ အောင်မြင်ခဲ့လေသည်။
လိုက်ပဆစ်မြို့အနီး ဗရိုက်တင်ဖဲ တိုက်ပွဲတွင် ဗရင်ဂျီဂိုဏ်းဝင် ဩစတြီးယန်း ဗိုလ်ချုပ်တီးလီအား အောင်နိုင်လိုက်၏။
ဤ တိုက်ပွဲမှာ နှစ်သုံးဆယ်စစ်ပွဲကြီးတွင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လေသည်။
ဩစတြီးယန်း ဧကရာဇ်ဘုရင်သည် တီးလီ၏ နေရာတွင် ဗိုလ်ချုပ်ဗော်လင်းစတိုင်အား ခန့်၍ ဂပ်စတားဗပ်ကို တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်စေလေသည်။
ထို့နောက် ၁၆၃၂ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၆ရက်နေ့တွင် လွတ်ဆင်မြို့၌ ဂပ်စတားဗပ်၏ စစ်တပ်နှင့် ဗော်လင်းစတိုင်း၏ စစ်တပ်တို့ ဆုံမိကြ၍ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်ပွား ခဲ့လေသည်။
ထိုတိုက်ပွဲတွင် ဗော်လင်းစတိုင်း၏ စစ်တပ်ကြီး လည်း ဖရိုဖရဲ ပြိုကဲပျက်စီးကာ ဆွီဒင်တို့က အနိုင်ရလိုက် သော်လည်း သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသော ဂပ်စတားဗပ်ဘုရင် မှာ ကျည်သင့်ကျဆုံးသွားသောကြောင့် ထိုဆုံးရှုံးမှုကြီးနှင့် စာ သော် အောင်ပွဲမှာ မပြောပလောက်ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုသို့ အောင်ပွဲရလိုက်သောကြောင့် ဂျာမနီပြည်တွင် ပရိုတက်စတန့် ဂိုဏ်း၏ အရေးမှာ စိတ်အေးသွားရပေတော့သည်။
ထို့ပြင် ဂပ်စတားဗပ်၏ ကြိုးပမ်းချက်များကြောင့် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံများ ထဲတွင် ဆွီဒင်နိုင်ငံမှာ စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းနှင့် ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းများ အတိုးတက် အဖွံ့ဖြိုးဆုံးနိုင်ငံ ဖြစ်၍ ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ခဲ့ရပေသည်။
ဂပ်စတားဗပ်အဒေါဖပ် နတ်ရွာစံပြီးသည့်နောက် ထီးနန်းကို သမီးတော် ခရစ္စတီနာ ဆက်လက်စိုးစံခဲ့လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:နိုင်ငံတကာ ဘုရင်များ။
thumbnail|ဂုန်လျှော် thumb|ဂုန်လျှော် ဝါဂွမ်းမှတပါး အရေးပါသော လျှော်ပင်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
အပူပိုင်းဒေသများတွင် ဂုန်နီ သို့မဟုတ် ဂုန်လျှော်ဟုခေါ်သော လျှော်ပင်များ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ပေါက်လေ့ရှိသည်။
မျိုးယူစိုက်ပျိုး၍ လျှော်ပင်များကို ခုတ်ဖြတ်ယူပြီးနောက် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ပြန်၍စိုက်ပျိုးရသည်။
အမြင့် ၁၀-ပေအထိရှည်၍ အကိုင်းအခက်မထွက်ဘဲ ရှည်၍ နူးညံ့တောက်ပသော ဂုန်လျှော်ရရှိစေသည်။
အပင်ကို ခုတ်ဖြတ်ရေစိမ်ကာ လျှော်ကိုခွာယူရသည်။
လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင် တိုင်းဆတတ်ခြင်းဖြင့် လျှော်အရောင်အဆင်းနှင့် အမျိုးအစားကောင်းမွန်သည်။
ဂုန်လျှော်ဖြင့် ဆန်အိတ်ခွံများ၊ ကြိုးများ၊ အခင်းများ၊ ဆေးဆိုးဂုန်လျှော်ထည်များ၊ လက်ဆွဲအိတ်များ၊ ကော်ဇော၊ လင်နိုလီယံအခင်းများ၊ စက္ကူညို စသည်များ ထုတ်လုပ်ကြသည်။
ပါကစ္စတန်နိုင်ငံမှ အများအပြားထုတ်၍ မြန်မာနိုင်ငံ၌လည်း စိုက်ပျိုးသည်။
အမျိုးအစားများ လျှော်ထုတ်ယူနိုင်သော ဂုန်လျှော်ပင်မှာ ၂ မျိုးရှိလေသည်။
တစ်မျိုးမှာ ကော်ခိုရပ် အော်လီတိုရိယပ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ကော်ခိုရပ်အမျိုးမှ ပွားထွက်သော အခြားဂုန်လျှော်ပင်များလည်းရှိ၏။
ဂုန်လျှော်ပင်ကို ပူပြင်းစိုစွတ်သော တိုင်းပြည်များ၌ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
ဂုံလျှော်သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ အများဆုံး ထွက်သည်။
ဤအပင်ကို အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဘင်္ဂလားပြည်နယ်၌ အမြောက်အမြား စိုက်ပျိုးသည်။
အသုံးပြုခြင်း ဂုန်လျှော်နှင့်ပြုလုပ်သော ဂုန်နီအိတ်များမှာ အသားထူထဲသဖြင့် ဆန်စပါး၊ သကြား စသည်တို့ထည့်ရန်အတွက် ကောင်းသည်။
အာလူး၊ ကြက်သွန်ထည့်ရန်အတွက် အသားကျဲသောဂုန်နီအိတ်များကို အသုံးပြုကြသည်။
ဂုန်လျှော်ဖြင့် ပြုလုပ်သော ဂုန်နီအိတ်ဖျင်ကို ဝါနှင့်အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများကို ထုပ်ပိုး သယ်ယူရာ၌ အသုံးပြုကြသည်။
ဂုန်လျှော်ကြိုးကြီး၊ ကြိုးကလေးနှင့် စက္ကူကြမ်းများကိုလည်း ဂုန်လျှော်ဖြင့် လုပ်ကြသည်။
ဂုန်လျှော်၏အမျှင်မှာနု၍ ပိုးခြည်မျှင်ကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသဖြင့် ဆံပင်အတုလုပ်ရာ၌ အသုံးဝင်သည်။
ဂုန်လျှော်သည် ဆိုးဆေးတင်ရ လွယ်ကူသည်။
ဈေးချိုချိုဖြင့် ရောင်းချနိုင်သော ကော်ဇောမျိုးကိုလည်း ဂုန်လျှော်ဖြင့် ရက်လုပ်ရလေသည်။
ထုတ်လုပ်ခြင်း ဂုန်လျှော်ပင်ကို ရိတ်ဖြတ်ရန် သင့်လျော်သော အချိန်မှာ သီးတံများ ထွက်ပြူစအခါ ဖြစ်သည်။
အချို့ဒေသများတွင် အပွင့်များ ပွင့်လာသည့်အခါမှ အပင်များကို ရိတ်သိမ်းကြ၏။
ဂုန်လျှော်ကိုတံစဉ်ဖြင့် မြေကြီးနှင့်ကပ်လျက် အပင်ရင်းမှဖြတ်ယူရ၏။
ထို့နောက် လယ်ကွက်ထဲ၌ ၂ ရက်ခန့် ပုံထားရသည်။
အရွက်များကြွေပြီးနောက် အကိုင်းအခက်များပါဝင်သော အဖျားပိုင်းကို ဖြတ်ပစ်လျက် အပင်ရိုးများကို အစည်းငယ်ကလေးများ ဖွဲ့စည်းထားရ၏။
ထိုအစည်းများကို ကုန်းမြင့်တွင်ပုံလျက် သစ်ရွက်၊ ပေါင်းပင် မြေစိုင်ခဲ စသည်တို့ဖြင့် ဖုံးဖိထားရသည်။
ထိုသို့ ၃ ရက် ၄ ရက်ခန့်ထားပြီးထားနောက် ကြွင်းကျန်နေသေးသမျှသော အရွက်တို့ကို လှုပ်ခါချပြီးလျှင် အစည်းများကို ရေစိမ်ရန် ရေကန် သို့မဟုတ် ချောင်းသို့ သယ်ယူရသည်။
ရေစိမ်သောအခါ အစည်းများကို ဝန်လေးများဖြင့် ဖိထားရ၏။
ထိုသို့ အစည်းများကို ၁ဝ ရက်ခန့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ကြာအောင် ရေစိမ်ထားပြီးနောက် အမည်းရောင်သန်းလာသောအခါ ရေမှ ဆယ်ယူရ၏။
ရေစိမ်ထားစဉ် အစည်းများကို နေ့စဉ်စစ်ဆေးကြည့်ရှုရ၏။
လျှော်ရရှိစေရန် ရေစိမ်ထားပြီးသော အပင်ရိုးစည်းကို လက်တစ်ဖက်နှင့်ကိုက်လျက် လက်တစ်ဖက်က လက်ရိုက်နှင့် ဖြစ်စေ၊ တုတ်ပြားနှင့်ဖြစ်စေ၊ အစည်း၏ အောက်ပိုင်းကို ရိုက်ရ၏။
ရိုက်နေစဉ်တွင် အစည်းကို ရေ၌မြှုပ်ထားရ၏။
ထိုအခါ အပင်ရိုးသည် ကြေမွထွက်သွားပြီးလျှင် ဂုန်လျှော်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့သော လျှော်မျှင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ အထက်ပိုင်းကို ရေစိမ်ပြီးလျှင် လျှော်ချည်းသာ ကျန်သည့်တိုင်အောင် ထုလိမ်ချေမွရလေသည်။
နောက်ဆုံး၌ ထုတ်ယူပြီးသော လျှော်ကို ရေမျက်နှာပြင်တွင်ရိုက်လျက် စင်ကြယ်အောင် ဖွပ်ရသည်။
ထိုသို့ဖွပ်ပြီးနောက် ရရှိသောလျှော်ကို ရေကုန်စင်အောင်ညှစ်၍ အစိုအတိုင်း တစ်ရက်ခန့် ပုံလျက်ထားရသည်။
ထိုနောက် လုံးလုံးလျားလျား ခြောက်သွေ့သည့်တိုင်အောင် ၂ ရက် ၃ ရက်ခန့် နေလှန်းပေးရသည်။
ကောင်းစွာ ခြောက်သွေ့လာသောအခါ လျှော်များကို ကျစ်လျစ်စွာ စည်းရသည်။
လျှော်များကို စနစ်တကျပြုပြင်၍ အဖြီးအရှင်းကောင်းခဲ့လျှင် ၅ ပေမှ ၈ ပေ ထိ ရှည်သော လျှော်ပင်များကို ရနိုင်သည်။
တစ်ဧကလျှင် လျှော်အထွက်မှာ ပေါင် ၉ဝဝ မှ ပေါင် ၁၆ဝဝ လောက်အထိ ဖြစ်သည်။
အပွင့်ကြွေ၍ သီးတံများ ပြူစအချိန်၌ ရိတ်သိမ်းသော လျှော်တို့သည် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။
ထို့ထက်စော၍ ရိတ်သိမ်းသောလျှော်တို့မှာ မခိုင်ခံ့ချေ။
ထို့ထက်နောက်ကျ၍ အစေ့များ ရင့်မှည့်လာမှ ရိတ်သိမ်းသောလျှော်တို့မှာ ကြမ်းထော်သည့်အတွက် ညံ့ဖျင်းသည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်များ ကဏ္ဍ:အပင်များ ကဏ္ဍ:အရွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ။
ဂျပန်အနုပညာ ဂျပန်လူမျိုးများ အလှအပကြိုက်ကြသည်မှာ သန္ဓေကပင် ဝါသနာအထုံပါခဲ့၍ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အလွန်ဆင်းရဲသော ရပ်ကွက်များ၌ပင် ဆင်းရဲသူဆင်းရဲသားတို့၏ နေထိုင်ကြသောအိမ်များ၊ ပန်းဥယျာဉ်ကလေးများ၊ အိမ်တွင်းပစ္စည်း အသုံးအဆောင်များ၊ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများ၊ အလှထားသည့်ပစ္စည်းများ၊ ပန်းချီကားများ၊ ပန်းအိုးများနှင့် စားဖိုဆောင်မှ အိုးခွက်များပါမကျန် အနုပညာမြောက်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရလေသည်။
အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း၌ပင် အိမ်အတွင်းအပြင် ဆင်ပြင်ထားပုံ၊ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများ စီစဉ်ပုံ၊ ပန်းချီကားများ ချိတ်ပုံ ဖျာ၊ ကော်ဇောများ ခင်းကျင်း ထားပုံ၊ ပန်းအိုးများ ပြင်ဆင်ထားပုံတို့ကို မြင်ရခြင်းအားဖြင့် လူမျိုး၏ စိတ်ဓာတ်သည် အလှအပကို မည်မျှနှစ်သက်၍ အနုပညာကို မည်မျှလိုက်စားကြောင်း ကောင်းစွာ အကဲခတ် နိုင်ပေသည်။
သို့ဖြစ်၍ အမေရိကန်၊ အင်္ဂလန် စသော အနောက်တိုင်းပြည်များကဲ့သို့ အဖိုးထိုက်တန်၍ ထူးကဲ ခိုင်မာသော ပစ္စည်းများကို ခမ်းနားစွာ မထားစေကာမူ လက်မှုပညာပစ္စည်းများဖြင့် သပ်ရပ်စွာ အလှအပဆုံး မွမ်းမံ ပြင်ဆင်နိုင်သူများမှာ ဂျပန်လူမျိုးများပင် ဖြစ်လေသည်။
ဂျပန်ပြည်၌ ပေါက်ရောက်သော ဝါးနှင့် ထင်းရှူးပင်များ၊ တောင်စခန်းများတွင် တွေ့ရသော မြေစေးရွှံ့စေး အမျိုးမျိုးတို့ ကလည်း ဂျပန်လူမျိုးတို့၏ သုခုမပညာရပ်များကို အဘက်ဘက်မှ ကူညီအားပေးလျက် ရှိလေသည်။
တိုင်းပြည်တစ်ပြည်၏ ပညာရပ်တစ်ခု တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုသည် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူများ စိတ်ပါဝင်စားမှုပေါ်တွင် အမှီသဟဲပြု သည်။
အိုးခွက်လုပ်ငန်းကို ၈ ရာစုနှစ်လောက်က တရုတ်ပြည် မှ သင်ကြားမှတ်ယူကာ စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။
ခရစ် ၁၅၉၈ ခုနှစ်တွင် ဆတ်ဆူမာဆိုသူ ဂျပန်မင်းသားတစ်ပါးသည် ကိုရီးယားပြည်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့၍ အပြန်တွင် အိုးအတတ် ကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်၍ လာခဲ့လေသည်။
ထိုသူများသည် ဂျပန်ပြည်တွင်တွေ့ရသောရွှံ့မြေစေးတစ်မျိုးကိုပြုပြင်ကာ အိုးခွက် မှစ၍ ထည့်စရာများစတင်ပြုလုပ်လေသည်။
ယင်းခွက်ယောက် များကို အပေါ်ယံ၌ ကြွေရောင်တင်ထားသည်။
ထိုကြွေရည် သုတ် ပစ္စည်းမျိုးကို မင်းသားအား ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် ဆတ်ဆူမာဟု အမည်ပေးရာ ယခုအခါ မြို့ကြီးတိုင်းလိုလို၌ ယင်းတို့ကို ပြုလုပ်၍ နိုင်ငံခြားသို့ပင် ထင်ရှားတွင်ကျယ်သော ကုန်ပစ္စည်းအနေဖြင့် တင်ပို့ရောင်းချလျက် ရှိနေလေပြီ။
ထို ၁၆ ရာစုနှစ် ကုန်ခါနီး၌ ဂျပန်ပြည်သို့ လာရောက် အလုပ်လုပ်နေသော ကိုရီးယားနယ်သား အိုးသည်တစ်ဦးသည် အီဇုမီခေါ် တောင်ထိပ်မှ ရွှံ့စေးတစ်မျိုးကို တွေ့ရပြီးလျှင် ယင်းမှာ တရုတ်ပြည်ထွက် ကြွေအဖြူနှင့် အပြာကဲ့သို့ ကောင်း မွန်ကြောင်း တွေ့ရသည်။
သို့နှင့် ထိုကြွေထည်လုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ ယခုအခါ ဂျပန်ပြည်ကြွေထည်သည် အကောင်းဆုံး ထုတ်ကုန်တစ်ရပ်အနေနှင့် ရှိခဲ့သည်။
သုခုမ အနုပညာသည်များ နေထိုင်သော တိုင်းပြည်ဖြစ်သည့် အတိုင်း ဂျပန်လူမျိုးများသည် ပန်းများကို အလွန်နှစ်သက်ကြ၍ ပန်းဥယျာဉ်လုပ်ငန်းကိုလည်း အများအပြား လုပ်ကိုင်ကြသည်။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မြို့ကြီးများတွင် ပန်းပြပွဲပြိုင်ပွဲများကို ပြုလုပ် လေ့ရှိသည်။
ပန်းချီအတတ်နှင့်ဆိုင်လျှင် ရှေးဂျပန်ပန်းချီများမှာ တရုတ် တို့၏ ဇစ်မြစ်မှနွှယ်လာသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။
သို့သော် နှောင်းခေတ်သို့ရောက်သောအခါ အနောက်နိုင်ငံများမှ အတု ယူကာ လွန်စွာ ခေတ်ဆန်လေသည်။
သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ဂျပန်လူမျိုးတို့၏ အတွေးအခေါ် အယူအဆကို မပျောက်မပျက် စေဘဲ ခေတ်ဆန်ဆန်ရေးပုံရေးနည်းဖြင့် သရုပ်ဖော်ကာရေးခြယ် ကြလေသည်။
စာရေးပုံသားပုံ၌ တရုတ်တို့၏ မူလဇစ်မြစ်ပါရှိလေသည်။
ကဗျာလင်္ကာစပ်ဆိုပုံ၌ ဂျပန်ကဗျာများမှာ တရုတ်တို့၏ စပ် ဆိုဟန်ကို အတုယူထားကြောင်း တွေ့ရသည်။
၂ ကြောင်းတွဲ ၄ ကြောင်းတွဲစသည်ဖြင့် အကြောင်းရေနှင့် တွဲထားသည့် ကဗျာလင်္ကာများမှာ ခေတ်အစားဆုံးဖြစ်၏။
ဂျပန်ပြည်ပြဇာတ်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဇာတ်ကွက်ဆင်ပုံ၊ ဇာတ်လမ်းထွင်ပုံ၊ အခမ်းအနား ပြင်ဆင်ပုံတို့မှာ တရုတ်ပြဇာတ်များနှင့် များစွာ တူလေသည်။
အရှေ့တိုင်းသားများတို့၏ ပြောင်မြောက်သော လက်ရာ တစ်ခု ဖြစ်သည့် ပန်းပုပညာမှာလည်း ဂျပန်တို့ အရေးတယူ ထားရှိသည့် သုခုမအနုပညာရပ် တစ်ခုဖြစ်၏။
ရှေးဟောင်း ပန်းပုလက်ရာများကို ရှေးဘုရားကျောင်းကြီးများနှင့် အဆောက် အအုံဟောင်းကြီးများ၌သာ တွေ့ရ၍ ၁၆ ရာစုနှစ်မှ ယခုအချိန် အထိ တိုးတက် ထွန်းကားလာလေသည်။
သစ်သားပေါ်တွင် ထုထွင်းအပ်သော ထိုသစ်သားပန်းပုများကို အများအားဖြင့် ဘုရားကျောင်းများတွင် တွေ့ရ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့၏ အကြိုက်နှင့် ဆီလျော်အောင် ဟင်္သပဒါး၊ ရွှေစသည်တို့ဖြင့် ခြယ်ထားကြ၏။
ရုပ်လုံး အကောင်အထည်တို့မှာ များသောအားဖြင့် ပန်းအမျိုး မျိုးပုံများ၊ငှက်ရုပ်များ၊ နတ်သမီး၊ ကိန္နရာရုပ်များ၊ နဂါးရုပ်များ ဖြစ်ပြီးလျှင် တံခါးမုခ်များ၊ တိုင်များ၊ မျက်နှာကြက်များနှင့်ပစ္စင် ရင်တားများပေါ်တွင် ထုလုပ်ထားရှိတတ်ကြလေသည်။
အချို့ လက်ရာများမမှာ အလွန်ပင် အနုစိတ်၍ အံ့မခန်း ရှိသည်။
လက်မှုပညာနှင့်ဆိုင်သော အခြားပညာရပ်များမှာ ဆင်စွယ် ပန်းပုထုခြင်းနှင့် အဝတ်များပေါ်တွင် ရွှေခြည်ထိုးခြင်း၊ ဇာပန်း ဖောက်ခြင်းများကဲ့သို့ သတ္တုအမျိုးမျိုးပေါ်တွင် ပန်းဖော်ခြင်း၊ ကျောက်စီခြင်း၊ ကျောက်မြှုပ်ခြင်း အတတ်ပညာများ ဖြစ်လေ သည်။
ယင်းတို့မှာ ကျောက်ရုပ်တုငယ်၊ သံရုပ်တုငယ်ကလေး များ ထုခြင်း၊ ယပ်တောင်များ၊ ဖဲထီး လက်ကိုင်များထုခြင်း၊ ဇာအိမ်ဇာရိုးပြုလုပ်ခြင်းများ ပါဝင်လေသည်။
သံနှင့် သံမဏိ များပေါ်တွင် မိလ္လာဖြင့် ပန်းဖော်ခြင်း၊ ရုပ်ပုံများဖော်ခြင်း အတတ်မှာလည်း ဂျပန်တို့၏ ရှေးဟောင်းသုခုမပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်၍ ဂျပန်လူမျိုးများသည် ထိုအတတ်တွင် ပြိုင်ဘက် ကင်းလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။
ကြေးညိုသတ္တုဖြင့် ရုပ်တုထုလုပ်ခြင်း၌လည်း ဂျပန်တို့၏ လက်ရာမှ ချီးကျူးလောက်ပေသည်။
ကမကုရမြို့ရှိ ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွား တော်ကြီးမှာ ဤကြေးသတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍ ပေ ၅ဝ ခန့် အမြင့်ရှိ၏။
ပြုလုပ်ပုံမှာ ထိုကြေးသတ္တုများကို အချပ်လိုက် စပ်ပြီးနောက် အဆုံးသတ်တွင် လက်ရိုက်တူကလေးဖြင့် ဆောက်ဖြတ်ကာ ပုံတော်ကို ဖော်ထားလေသည်။
ရောင်စုံပန်းရိုက်ခြင်း အတတ်၌လည်း ဂျပန်ကို မီသူ ရှားလေသည်။
ယင်းအတတ်မှာ ပန်းချီဆရာလက်ရာလည်းပါ၊ ပန်းပုဆရာလက်ရာလည်း ပါရ၍၊ ပန်းပုဆရာက ဆန်းပြား လှပစွာ ထွင်းဖောက်လုပ်ထားသည့် ပန်းပုံများကို ပန်းချီ ဆရာက ပကတိသဘာဝ ပန်းဖူးပန်းနွယ်တို့နှင့် တူအောင် ဆေးခြယ်ရလေသည်။
ထို့နောက် ရောင်စုံရိုက်မည့် ဗလောက် ပုံစံများ အမျိုးမျိုးပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဆေးရာင်တစ်ရောင်လျှင် ဘလောက်တစ်မျိုးကျစီထား၍ သူ့နေရာနှင့်သူ၊ သူ့အထပ်နှင့်သူ အရောင်ထပ်၍ အံကိုက်အောင် ဒုက္ခခံကာ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ရိုက်ယူရလေသည်။
သို့ရိုက်ယူမှသာလျှင် အဖူးအပွင့် အခက် အလက်တို့မှာ ဆေးရောင်ချင်းရောယှက်ကာ သဘာဝ ပန်းခက် ပန်းနွယ်တို့နှင့် တစ်ထေရာတည်းတူညီလေသည်။
၁၈ ရာစုနှင့် ၁၉ ရာစုနှစ်အတွင်းတွင် ထိုအတတ်၌ အထူး ကျွမ်းကျင် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ရှိခဲ့ကြ၍ ထိုအခါတွင်မှ ဂျပန် များသည် ရောင်စုံပန်းရိုက်ပညာတွင် တစ်ဖက်ကမ်း ခပ်လေ တော့သည်။
အဝတ်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ စက္ကူပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ရုပ်ပုံများ၊ ပန်းပုံ များ ရောင်စုံရိုက်နှိပ်ခြင်း အတတ်သည် ပြင်သစ်ပြည်မှစခဲ့ရာ ထိုပညာကို ဂျပန်အနုပညာသည်များ စိတ်ဝင်စားကာ အတုယူခဲ့ ဟန်တူသည်။
ဂျပန်ပြည်၌ ကျောင်းများပင် ဖွင့်လှစ်သင်ကြား၍ ယခုအခါ ထိုအတတ်ပညာဖြင့် လူပေါင်းများစွာ အသက်မွေးမြူ လျက် ရှိကြသည်။
သို့ပင် အနောက်နိုင်ငံမှ ယူခဲ့သည့် ပညာရပ် တစ်ရပ်ဖြစ်စေကာမူ ဂျပန်တို့သည် မိမိတို့၏ ရှေးခေတ် အနု ပညာရပ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သည့် အနေဖြင့် ရှေးမူဟောင်းစနစ်များကို ပြန်၍ အသက်သွင်းနိုင်သမျှ သွင်းခဲ့ကြ၏။
သို့ဖြင့် အရှေ့တိုင်းသား ဂျပန်တို့သည် သုခုမ အနုပညာများနှင့်ဆိုင်သည့် ကိစ္စများ၌ပင် မိမိတို့ တိုင်းရင်းဖြစ် ရှေးဟောင်း ပညာရပ်များကို တိမ်ကောပပျောက်ခြင်း မရှိရလေ အောာင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားလို၍ အနောက်တိုင်း၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံယူလိုဟန် မရှိကြချေ။
ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ယောက်ျားမိန်းမ၊ မည်သူမဆို ပန်းများကို အလွန်နှစ်သက်တတ်သော ဝါသနာရှိသည့်အတိုင်း ဥယျာဉ် များဖြင့် အကြီးအကျယ် မစိုက်ပျိုးနိုင်စေကာမူ မိမိတို့ရရှိသမျှ မြေကွက်ကလေးများတွင် မြေပေါ်၌၎င်း အိုးများဖြင့်၎င်း၊ ပန်းပင်များကို ယုယုယယ စိုက်ပျိုးကြသော အလေ့အထ ရှိ၏။
ထို့ကြောင့်လည်း 'ပန်းကြိုက်သော ဂျပန်ပြည်'ဟူ၍ ကမ္ဘာကပင် အသိအမှတ် ပြုခြင်းခံရသည်။
သူတို့သည် မည်မျှလောက် အလှ အပ ကြိုက်သည်ဆိုပါမူ အိမ်တွင်းရှိ ပန်းအိုးများ၌ အလှထိုးရာ ၌ပင်လျှင် 'ပန်းအလှထိုးနည်း'ဟူ၍ ပန်းခိုင်များကို လိမ်ခြင်း၊ ညွှတ်၍ပေးခြင်း၊ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်းများကို ပြု လုပ်ကာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေသည့်ဟန် ပြုလုပ်ပေးခြင်းကို ပညာရပ်တစ်ခုအနေနှင့် ထားရှိလေသည်။
တစ်သီးတစ်သန့် စာအုပ်များပင်ထုတ်ကာ အမျိုးသမီးကလေးများ၊ ကျောင်းသူ များ၊ အိမ်ရှင်မများအား သင်ကြားပေးလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်း ပုဂံနှင့် ညောင်ဦးမြို့များတွင် သစ်စေးသရိုးလုပ်ငန်း တွင်ကျယ်သကဲ့သို့ ဂျပန်သရိုးကိုင် လုပ်ငန်းမှာလည်း ထင်ရှားပြီးလျှင် ဂျပန်များသည် ဤအတတ် ၌ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်၏။
ထိုလုပ်ငန်းအတွက် 'ရှူးမက်' အမျိုး အနွယ်ဖြစ်သော အပင်တစ်မျိုးမှ ရရှိသော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသည့် သစ်စေးမှ ချိပ်ကို ထုတ်ယူလေသည်။
ထိုချိပ်ရည် ကို အလိုရှိသောသစ်သားပေါ်၌ ပါးလွှာစွာသုတ်ပြီးသော် ရေနွေး ငွေ့ပေးထားသော သေတ္တာထဲတွင် အခြောက်ခံပြီးနောက် ကောင်းမွန်စွာ ပွတ်တိုက်၍ အရောင်တင် ပေးလေသည်။
ဤ နည်းအတိုင်း တစ်ကြိမ်မက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံ၍ ထပ်တစ်လဲလဲ ပြုလုပ်ပေးခြင်းဖြင့် မိမိအလိုရှိသည့်အတိုင်း အသားတက်ခြင်း၊ အသွေးအရောင် ထွက်လာခြင်းများကို ရရှိ လေသည်။
ဤအတတ်ကို ပန်းယွန်းလုပ်ခြင်း အတတ်ဟု ခေါ် တွင်လေသည်။
ထိုယွန်းထည်များပေါ်တွင်၎င်း၊ ပန်းကန်ပြား များ၊ ဗျပ်များ၌၎င်း ရှုမျှော်ခင်းများ၊ ရုပ်ပုံများနှင့် ပန်းနွယ် ပန်းခက်များဖြစ်အောင် သဲဖြူမှုန့်ကလေးများ၊ ကျောက်ခဲနု ကလေးများဖြင့် ကပ်သော အတတ်ပညာရပ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
ထိုအတတ်ကို ဂျပန်ကလေးသူငယ်တို့ များစွာ နှစ်သက်ကြသည်။
ပျော်ရွှင်မှုနှင့်ဆိုင်လျှင်လည်း ဂျပန်တို့၏ ရှေးအစဉ်အလာ ဂီတသံများမှာ တရုတ်များနှင့် များစွာတူပြီးလျှင် အနောက် နိုင်ငံသားများ၏ နားထဲတွင် အသံအနိမ့်အမြင့် မရှိသလောက် ဖြစ်နေလေသည်။
အသုံးပြုသော တူရိယာများမှာ မောင်းများ၊ ဗုံကြီး၊ ဗုံတိုများနှင့် စောင်းအမျိုးမျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ယခု ခေတ်၌မူ ယင်းတို့ကို ခေတ်သစ်နည်းစနစ်ဖြင့် အနောက်တိုင်း ဆန်အောင် စီမံပြုလုပ်လေပြီ။
ဂျပန်လူမျိုးများသည် ဆောက်လုပ်ခြင်း ဗိသုကာအတတ်၌ လည်း လက်မြောက်သည်။
ဘုရားပုထိုးများ၊ ကျောင်းများ စသည်တို့တွင် ဘုံဆင့်များ အထပ်ထပ်ရှိပြီးလျှင် လှပစွာ အကောက်အချိတ်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။
စေတီပုထိုး များမှာ ဘုံအဆင့်များ အထပ်ထပ် အရစ်ရစ် တည်ထား၏။
နန်းတော်များမှာ ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်သည့် ပစ္စင်ရင်တား တို့ဖြင့် မွမ်းမံထား၏။
အိမ်များကို အုတ်ကြွပ်များ၊ တိုင်းရင်း ဖြစ် သက်ငယ်များဖြင့် လှပစွာ မိုးထားပြီးလျှင် အမိုးများသည် အစွန်းတွင် အပေါ်သို့ ကော့ထောင်လျက် ရှိကြ၏။
ခေတ်မှီအိမ် များကို အများအားဖြင့် သစ်သားဖြင့်ဆောက်လုပ်ကြ၍ ဥယျာဉ် နှင့် ရှုမျှော်ခင်းများကို အရေးတကြီး ပဓာနထားကြသည်။
အိမ်ကို တစ်ထပ်သော်လည်းကောင်း၊ နှစ်ထပ်သော်လည်းကောင်း ဆောက်လုပ်၍ အညိုရောင် ပျဉ်အုတ်ကြွပ်များ မိုးထား၏။
တောနယ်များ၌မူ တိုင်းရင်းဖြစ် သက်ငယ်ကို မိုးကြ၏။
ကြမ်းပြင်တွင် ထု ၂ လက်မထူသော ၃ ပေ ၆ ပေရှိသည့်ဖျာများကို စေ့စပ်စွာ ခင်းထားပြီးလျှင် အခန်းများကိုလည်း ဖျာချပ်၏ အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ကြ၏။
အခန်းများမှာ တစ်ခန်းနှင့် တစ်ခန်း လွယ်ကူစွာဖွင့်၍ ရနိုင်သော လိုက်ကာအရှင်များဖြင့် အပိုင်းအခြားများ ပြုလုပ်ထား၏။
ထိုလိုက်ကာများရှိ အဝတ် ပေါ်တွင် ရှုမျှော်ခင်းများ၊ ရုပ်ပုံများနှင့် ပန်းပွင့်ပန်းနွယ်များကို ရေးဆွဲ၍သော်လည်းကောင်း၊ ရက်လုပ်၍သော်လည်းကောင်း တန်ဆာဆင်ထားကြ လေသည်။
ယခုအခါ စားဖိုဆောင်များတွင် တာဝန်နည်း၍ အလွယ်တကူ သုံးစွဲနိုင်သည့် အနောက်တိုင်းဖြစ် ကိရိယာများ ကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။
အလင်းရောင်ဝင်စေရန်အတွက် ဖွင့်ရပိတ်ရလွယ်သော ပြတင်းပေါက်များကို အရှင်တပ်ထား သည်။
အိမ်ပြင်တွင် ပန်းဥယျာဉ်ငယ်များဖြင့် လှပစွာ ပြင်ဆင် ထားသကဲ့သို့ အိမ်တွင်း၌လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုလုပ်ထားတတ်ကြသည်။
အိမ်ထောင်သိမ်းဆည်းသည့်ဘက်တွင် ဂျပန်မိန်းမများသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွန်လုံ့လ ဝီရိယရှိ၍ စေ့စပ်သေချာသည်ဟု ကျော်စောကြ၏။
ထိုနည်းတူ ဂျပန်ယောက်ျားများကလည်း အိမ်သုံးကိရိယာများ ပြုလုပ်ရာတွင် လက်မြောက်ကြသည်။
ဂျပန်ယောက်ျား မိန်းမအားလုံးပင် တနည်းနည်းအားဖြင့် သူတို့ ကိုယ်တိုင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ အနုပညာသည်များ ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ဂျပန်အနုပညာ Category:ဂျပန် ယဉ်ကျေးမှု။
ဂျာမားယယ်ပျဲ (ခရစ် ၁၉ဝ၅-၁၉၈၄) လက်ဗနွန်နိုင်ငံ၌ မာရွန်နိုက်ခရစ်ယာန်များ၏ အကျိုး စီးပွားကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဦးတည်ချက်ဖြင့် ဒေမိုကရာထဲ ဆိုရှယ်လက်ဗနွန်လက်စ်ဖလန်ဂေးပါတီ (ကာတိပါတီ) ကို ၁၉၃၆ ခုနှစ်တွင် ထူထောင်ရာ၌ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ၁၉၃၇ ခုနှစ်တွင် ယင်းပါတီ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသူ ပျဲဂျမားယယ်ကို ၁၉ဝ၅ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသည်။
ငယ်စဉ်က ဘေရွတ်မြို့ စိန့်ဂျိုးဇက်တက္ကသိုလ်တွင် ပညာဆည်းပူးခဲ့သည်။
ပါရီမြို့ ကိုချင်ဆေးရုံ၌ ဆေးဝါးဗေဒပညာရှင် သင်တန်း တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ပြင်သစ်နယ်ချဲ့ကို ဆန့်ကျင်တော်လှန်ခဲ့၍ ၁၉၃၇ ခုနှစ်တွင် ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ရသည်။
၁၉၄၃ ခုနှစ် အထွေထွေ သပိတ်ကြီး ဖြစ်မြောက်စေရန် စည်းရုံးဦးဆောင် ခဲ့သည်။
ပျဲဂျမားယယ်သည် ၁၉၄၅ ခုနှစ် မေလ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် အာရပ်နိုင်ငံများအဖွဲ့ချုပ်ကို ထူထောင်ခဲ့ရာ၌ စတင်ဦးဆောင် လှုံ့ဆော်တဦးလည်းဖြစ်သည်။
လက်ဗနွန်နိုင်ငံ၏ ပထမဦးဆုံး အလုပ်သမားဥပဒေ(၁၉၄၄ ခုနှစ်)ကို ပြုစုရာတွင်လည်း ပါဝင် ခဲ့သည်။
၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်မှစ၍ လွှတ်တော်အမတ်ဖြစ်လာသည်။
၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ပြည်သူ့လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးအဖြစ် လက်ဗနွန်အစိုးရအဖွဲ့၌ စတင်ပါဝင်ဆောင်ရွက်သည်။
ဘဏ္ဍာ ရေးဝန်ကြီး၊ ဆက်သွယ်ရေးဝန်ကြီး၊ ပြည်သူ့ကျန်မာရေးဝန်ကြီး အဖြစ်လည်း တာဝန်ယူခဲ့သည်။
၁၉၆၆ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၇ ခုနှစ် အထိ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးတာဝန် ထမ်းဆောင်သည်။
၁၉၇၅- ၇၆ ခုနှစ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော လက်ဗနွန်ပြည်တွင်းစစ်တွင် ဖလန်ဂေးပြည်သူ့စစ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
ပျဲဂျမားယယ်သည် မူဆလင်ရန်ဘက်များ၊ ခရစ်ယာန်အုပ်စု အတွင်းရှိ အာဏာပြိုင်ဘက်များ၊ ဆီးရီးယား ခေါင်းဆောင်များ၊ ပါလက်စတိုင်း ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဘဝတလျှောက်လုံး အားပြိုင်နေရသည့်အလျောက် လုပ်ကြံရန် ကြံစည်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ်ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားခဲ့ရသည်။
ပျဲဂျမားယယ်သည် လက်ဗနွန်နိုင်ငံ၏ လက်ရှိသမ္မတ အာမင်ဂျမားယယ်နှင့် ၁၉၈၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၄ ရက်နေ့က ဖလန်ဂေးပါတီဌာနချုပ် ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သမ္မတအဖြစ် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုခြင်း မပြုရသေးမီ ကိုးရက်အလိုတွင် ကွယ်လွန်သွားသူ ဘရှီး ဂျမားယယ်တို့၏ ဖခင်လည်း ဖြစ်သည်။
ပျဲဂျမားယယ်သည် ၁၉၈၄ ခုနှစ် ဧပြီလ ၃ဝ ရက်နေ့က ဆွန်နီ မူဆလင် ခေါင်းဆောင် ရာရှစ်ကရာမီ ဦးဆောင်၍ ဖွဲ့စည်းခဲ့သော အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေး အစိုးရအဖွဲ့တွင် စာတိုက်နှင့် ဆက်သွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် လူမှုရေးရာ ဝန်ကြီးဌာနတို့ကို တာဝန်ခံရသော ဝန်ကြီးအဖြစ် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ပိုလန်နှင့် အီဂျစ်နိုင်ငံများမှ ချီးမြှင့်သော ဂုဏ်ထူးဆောင် ဘွဲ့များကိုလည်း ဆွတ်ခူးရရှိဖူးသူ လက်ဗနွန်မာရွန် နိုက် ခရစ်ယာန်များ၏ ခေါင်းဆောင် ပျဲဂျမားယယ် ၁၉၈၄ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက်နေ့တွင် ဘေရွတ်မြို့ အရှေ့မြောက်ရှိ ဘစ်ဖာယာမြို့၌ နှလုံးရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သည်။
thumb|လက်ဘနွန်သမ္မတ ဘရှီးယာ ဂါမေး လက်ဘနွန်သမ္မတနိုင်ငံသမိုင်းတွင် အသက်ငယ်ဆုံးသမ္မတအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသူ ဘရှီးယာ ဂါမေးသည် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် ဘေရွတ်မြို့ အရှေ့မြောက်ရှိ ဘစ်ဖာယာမြို့တွင် ထင်ရှားသော လူကုံထံမိဘများမှာ မွေးဖွားသည်။
ဘရှီးယာ၏ ဖခင်သည် ဖလန်းဂေးပါတီ (ကာတိပါတီ)ကို ထူထောင်သူ ရာသက်ပန်ခေါင်းဆောင် ပျဲဂျမားယယ် ဖြစ်သည်။
ဖခင် ပျဲဂျမားယယ်သည် ၁၉၄၅ ခုနှစ် မေလ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် အာရပ်နိုင်ငံများအဖွဲ့ချုပ်ကို ထူထောင်ခဲ့ရာ၌ စတင် ဦးဆောင်လှုံဆော်သူတဦးဖြစ်သည်။
ဘရှီးယာသည် ဘေရွတ်မြို့ရှိ ပြင်သစ်စိန့်ဂျိုးဇက်တက္ကသိုလ်တွင် ပညာဆည်းပူးခဲ့ရာ ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ဥပဒေဘွဲ့ကို ရရှိသည်။
ဘရှီးယာ ဂါမေးသည် အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်ကပင် ၁၉၅၈ ခုနှစ် ပြည်တွင်စစ်ကာလ၌ ဖလန်ဂေးပါတီ၏ ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့တွင် စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။
အသက် ၁၃ နှစ်တွင် စစ်သင်တန်းတက် ရောက်ပြီးနောက် ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် လူ ၁ဝဝ တပ်ဖွဲ့၏တပ်မှူး ဖြစ်လာသည်။
လက်ဗနွန်နိုင်ငံ၌ ၁၉၇၅ ခုနှစ်မှ စတင်၍ အပြင်းထန်ဆုံး ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ပွားလာသောအခါ ဘရှီးယာသည် ရှေ့နေလုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် အမြဲတမ်းတပ်များ အပါအဝင်အင်အား ၂ဝဝဝဝ ခန့်ရှိသော ဖလန်ဂစ်ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာသည်။
ဖလန်ဂေးပါတီကဲ့သို့ မာရိုနက်ခရစ်ယာန်အုပ်စုဝင် ဖြစ်သော်လည်း ဆီးရီးယားလိုလားသော ဆူလေမန် ဖရန်ဂျေး ဦးဆောင်သည့် ခရစ်ယာန်အုပ်စုကို ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ဘရှီး၏ ဖလန်ဂစ်ပြည်သူ့များက ခြေမှုန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
လက်ဗနွန်နိုင်ငံ ခရစ်ယာန် နိုင်ငံရေးပါတီများတွင် ဖလန်ဂေးပါတီကဲ့သို့ ထင်ရှားသော အမျိုးသား လစ်ဗရ်ယပါတီခေါင်းဆောင် ကာမီးချာမွန်၏ ခရစ်ယာန်ပြည်သူ့စစ်များကိုလည်း ၁၉၈ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဘရှီးယာ၏ ဖလန်းဂစ်ပြည်သူ့ စစ်များက နှိပ်ကွပ်ခဲ့သည်။
ဘရှီးယာ ဂါမေးသည် ပါလက်စတိုင်းများကိုလည်းကောင်း၊ လက်ဝဲမူဆလင်များကိုလည်းကောင်း ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်သည့်နည်းတူ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်ဖြစ်သော အခြားမာရိုနိုက် ခရစ်ယာန်အုပ်စုများကိုလည်း ယှဉ်ပြိုင်နှိမ်နင်းခဲ့သည်။
ဘရှီးယာကို ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် တကြိမ်၊ ၁၉၈ဝ ပြည့်နှစ်တွင် တကြိမ် ရန်သူများက လုပ်ကြံခဲ့သဖြင့် သမီးနှင့် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ သေဆုံးခဲ့ရသည်။