kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဝန်လိုငှက်၊ လိပ်၊ စွန်တို့လည်း မိမိတို့နေရာသို့ပြန်ကြကုန်၏။
သားငယ်များရှုကာ ဝမ်းမြောက်စွာစွန်မလည်းသားငယ်တို့ကိုကြည့်ရှုလျက် “အဆွေခင်ပွန်းတို့ကိုအမှီပြု၍ ငါ့သားငယ်တို့အသက်ကိုရပေသည်”ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွန်ဖိုအား ပြောကြားလျက်– “အရှင်... ချမ်းသာသုခရရန် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းအဘော်တို့ကိုဖွဲ့စည်းရာ၏၊ အရှင်ရှိသည်ကိုလည်းပြုရာ၏၊ ချပ်မိန်ညိုဝတ်သောသူတို့သည် မြှားတို့ကိုနှိမ်နှင်း၍ ဝမ်းမြောက်ကုန်သကဲ့သို့ ငါတို့သည် သားငယ်တို့နှင့်အတူနေရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ပါကုန်၏”။
“အရှင်မိမိ၏အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်၍ မပြေးမဆုတ်သောအဆွေခင်ပွန်း၏အမှုကြောင့်မြည်တွန်သောသင့်ကို သားငယ်တို့သည် နှလုံးသို့ဝင်သောအသံကို မြွက်ဆိုကာ အတုပြု၍မြည်ကြကုန်၏”။
“အရှင်... ပညာရှိသည် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းအဘော်ကိုရ၍သာ ချေလေးချောင်းရှိသောအမျိုးနှင့် ဥစ္စာတို့ကိုရ၍ နှစ်သက်ရ၏၊ ငါသည်လည်း အဆွေခင်ပွန်းတို့သနားခြင်းကြောင့် သား၊ လင်တို့နှင့်ပြည့်စုံစွာနေရ၏”။
မိတ်ကောင်းကူရာ အောင်မြင်စွာ“အရှင်... မင်းဟူသောအဆွေခင်ပွန်းရှိသောသူ၊ ရဲရင့်သောအဆွေခင်ပွန်းရှိသောသူတို့သည် အကျိုးစီးပွားကိုပြည့်စုံစေနိုင်၏၊ ထိုသူတို့သည် အဆွေခင်ပွန်း၏အကျင့်နှင့်ပြည့်စုံသောသူအားဖြစ်ကုန်၏၊ ဤလောက၌ အဆွေခင်ပွန်းရှိခြင်း၊ အခြံအရံရှိခြင်း၊ ဂုဏ်ကြက်သရေတို့ဖြင့် တိုးတက်ခြင်းရှိသောသူသည် မွေ့လျော်ရ၏။
“အရှင်... သူဆင်းရဲသည်လည်း အဆွေခင်ပွန်းကိုဖွဲ့ရာ၏၊ ကြည့်ရှုပါ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏သနားခြင်းကြောင့် ငါတို့သည်သားတို့နှင့်အညီအညွတ်ဖြစ်ရကုန်၏”။
“အရှင်... ငါနှင့်သင်သည် ချမ်းသာသကဲ့သို့ ထို့အတူ ရဲရင့်အားရှိသောသူနှင့် အဆွေခင်ပွန်းပြုလုပ်ပေသော ဝန်လိုငှက်မင်းလည်း ချမ်းသာပါစေ”။
ဟု အဆွေခင်ပွန်းတို့၌ ကျင့်ခြင်း၏ကျေးဇူးစကားကို ပြောကြားလေ၏။
ထိုအဆွေခင်ပွန်းတို့သည် အသက်ထက်ဆုံး အဆွေခင်ပွန်းသဘောကို မဖျက်ကုန်ဘဲ တည်ကုန်လျက် သေလွန်သောအခါ ကံအားလျော်စွာလားကြကုန်၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင်မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့... ထိုအခါ စွန်ဖိုစွန်မတို့သည်-ယခုအခါ သီတင်းသည်လင်မယား။
သားလိပ်ငယ်သည်-ရာဟုလာ။
အဘလိပ်ကြီးသည်-မောဂ္ဂလာန်။
ဝန်လိုငှက်သည်-သာရိပုတ္တရာ။
ခြင်္သေ့မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ယုတ်၊ လဘ်၊ မြတ်ပေ၊ ဤသုံးထွေ၊ အဆွေဖွဲ့ကြရာ။
(၂) ဘေးရန်လွတ်ကင်း၊ ချမ်းသာခြင်း၊ ဆွေရင်းရှိ၍သာ။
(၃) အဆွေနီး၊ ဝေး၊ ရောက်သည့်ဘေး၊ သက်ပေးဆောင်ရွက်ရာ။
(၄) အဆွေကျင့်ထုံး၊ ဝတ်အားလုံး၊ သက်ဆုံးကျင့်ကြရာ။
(၅) သား၊ မြေးမပျက်၊ နောင်ဆက်ဆက်၊ နှစ်သက်ပေါင်းသင်းရာ။
မဟာဥက္ကုသဇာတ် ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၇။
ဥဒ္ဒါလကဇာတ် အံ့ဘွယ်ထင်အောင် အယောင်ဆောင်အကျင့်ကို ကျင့်သည့်ဥဒ္ဒါလက စသော ရသေ့တို့အား ကြည်ညိုရန်မသင့်ပုံကို မင်းနှင့်ရသေ့တို့ အမှန်သိရှိရန် အဆုံးအမပေးသော ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အံ့ဘွယ်ဖြစ်အောင် အယောင်ဆောင်နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အံ့ဘွယ်သရဲကိုပြုလုပ်တတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြ၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု ဥယျာဉ်ထွက်သွား ပျော်မယားလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားဖြစ်လေ၏၊ လိမ်မာ၏၊ ပညာရှိ၏။
ထိုပုရောဟိတ်သည် တစ်နေ့သ၌ဥယျာဉ်ကစားသွားသည်ရှိသော် အလွန်အဆင်းလှသော ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်ကိုမြင်လျှင် တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုပြည့်တန်ဆာမနှင့်တကွ ပေါင်းဘော်လေ၏၊ ထိုခဏ၌ ကိုယ်ဝန်တည်လေ၏။
ပြည့်တန်ဆာမသည် ကိုယ်ဝန်တည်သောအဖြစ်ကိုသိလျှင် ပုရောဟိတ်အား “အရှင်... ကိုယ်ဝန်တည်ခဲ့ပြီ၊ ဘွားမြင်သောအခါအဘယ်သို့အမည်မှည့်ရအံ့နည်း”ဟုမေး၏။
ပုရောဟိတ်သည် “ကျွန်မဝမ်း၌ဖြစ်သောကြောင့် အမျိုး၏အမည်ကိုမှည့်ခြင်းငှါ မတတ်ကောင်း”ဟုကြံစည်၍ လေတိုက်ခတ်သောသစ်ပင်ကိုစွဲ၍ “ရှင်မ... ဥဒ္ဒါလက-ဟုမှည့်လေ”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် လက်စွပ်ကိုပေး၍ “သမီးမွေးလျှင် ဤလက်စွပ်ကိုရောင်း၍ ကျွေးမွေးလော့၊ သားမွေးလျှင် အရွယ်ရောက်သောအခါ လက်စွပ်နှင့်တကွ ငါ့ထံလာ၍ ပြလာ့”ဟု မှာထားလေ၏။
သားငယ်ဖွားမြင် ပညာသင်နောက်အဖို့၌ ပြည့်တန်ဆာမသည် သားယောက်ျားဖွားမြင်၏၊ အဘပေးထားသောအမည်အတိုင်း ဥဒ္ဒါလကဟု မှည့်၏။
ဥဒ္ဒါလကသတို့သားသည် အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် မိခင်အားအဘကိုမေးသည်ရှိသော် ပုရောဟိတ်ဖြစ်ကြောင်းပြောကြားသဖြင့် ပုရောဟိတ်ဖြစ်လျှင် ဗေဒင်ကိုသင်မည်ဟုပြောဆို၍ အမိထံမှ လက်စွပ်နှင့် ဆရာအဖို့ကိုတောင်းပြီးလျှင် တက္ကသိုလ်ပြည် ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံသွား၍ အတတ်ပညာသင်ကြား၏။
တတ်မြောက်လျှင် ဆရာကိုခွင့်ပန်၍သွားပြန်ရာ တစ်ခုသောအရပ်၌ ရသေ့တို့ကိုမြင်လျှင်– “ဤသူတို့ကား မြတ်သောအတတ်ပညာကို တတ်မြောက်ကြပေလိမ့်မည်၊ ထိုသူတို့ထံ အတတ်ပညာကိုသင်ယူဦးမည်”ဟုကြံစည်လျက် ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ကိုပြုကာ ရသေ့တို့ထံအတတ်ပညာသင်ကြားရန် တောင်းပန်၏။
ရသေ့တို့လည်း မိမိတို့တတ်သောအတတ်ပညာတို့ကို သင်ပေးကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကရသေ့သည် ရသေ့ငါးရာတို့တွင် ပညာအတတ်မြောက်ဆုံးဖြစ်လေ၏။
ရသေ့တို့သည် စည်းဝေးတိုင်ပင်လျက် ဥဒ္ဒါလကကိုဆရာအဖြစ်တင်မြှောက်ကြ၍ ဥဒ္ဒါလက၏အဆုံးအမကိုနာယူကြကုန်၏။
ပညာတတ်မှု အကြီးပြုတစ်နေ့သ၌ ဥဒ္ဒါလကသည် ရသေ့တို့အား စည်းဝေးစေ၍ “အရှင်တို့... အရှင်တို့သည် တောသစ်သီးသစ်မြစ်တို့ကိုသာစားသောက်လျက် တော၌သာအမြဲနေကြကုန်၏၊ အဘယ်ကြောင့် လူတို့နေရာသို့မသွားကြသနည်း”ဟုမေး၏။
“အရှင်ဥဒ္ဒါလက... လူတို့သည် အလှူကြီးပေး၍ အနုမောဒနာပြုစေကုန်၏၊ တရားဟောစေကုန်၏၊ ပြဿနာကိုမေးကြကုန်၏၊ ထိုဘေးမှကြောက်သဖြင့် လူတို့နေရာသို့မသွားကြကုန်”ဟုပြောဆိုကြ၏။
“အရှင်တို့... အကယ်၍ စကြာမင်းဖြစ်ပါစေ၊ မကြောက်ပါလင့်၊ အရာရာ၌ အကျွန်ုပ်တာဝန်ထားပါ”ဟု ပြောဆိုဝန်ခံပြီးလျှင် ဥဒ္ဒါလကသည် ရသေ့တို့ကိုခေါ်လျက် ဒေသစာရီလှည့်လည်ခဲ့ရာ ဗာရာဏသီပြည်သို့ရောက်၍ မင်းဥယျာဉ်တော်၌နေ၏။
လူများမြင်ရ ကြည်ညိုလှနက်ဖြန်နံနက်အခါ မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်ကုန်၏၊ လူတို့သည် အလှူကြီးပေးကြကုန်၏၊ ဥဒ္ဒါလကသည် အနုမောဒနာပြု၏၊ မင်္ဂလာကိုရွတ်၏၊ ပြဿနာတို့ကိုဖြေဆို၏၊ လူတို့သည် အလွန်ကြည်ညိုသည်ဖြစ်၍ များစွာသောပစ္စည်းတို့ကိုလှူကြကုန်၏။
မြို့အလုံးသည် ပညာရှိဂိုဏ်းဆရာကြီးဘဦးရောက်လာသည်ဟု မင်းကြီးအားလျှောက်ကြကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း “ယနေ့ပင် ဖူးမြင်ရန်သွားမည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
ထိုအခါ မင်းချင်းတစ်ယောက်သည် ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ ဥဒ္ဒါလကရသေ့အား “ယနေ့ မင်းကြီးဖူးမြင်ရန် ကြွလာလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်ထားနှင့်လေ၏။
အံ့ဘွယ်ထင်အောင် အယောင်ဆောင်ဥဒ္ဒါလကလည်း ရသေ့တို့ကိုခေါ်၍ “အရှင်တို့... မင်းကြီးသည်လာလိမ့်သတတ်၊ မင်းမည်သည်ကား တစ်နေ့နေ့၌ နှစ်သက်သည်ရှိသော် အသက်ထက်ဆုံး အသက်မွေးခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်ရာ၏၊ သင်တို့တွင် အချို့ရသေ့တို့သည် လင်းနိုကဲ့သို့ကျင့်ကြကုန်၊ အချို့သည် ... ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်ကျင့်ကြကုန်၊ အချို့သည် ဆူး၌အိပ်ကြကုန်၊ အချို့သည် ငါးပါးသောပူခြင်းဖြင့် ပူစေကြကုန်၊ အချို့သည် ရေသို့ဆင်းသက်ကြကုန်၊ အချို့သည် ဗေဒင်တို့ကိုသရဇ္ဈာယ်ကြကုန်”ဟုဆုံးမ၏။
ရသေ့ငါးရာတို့သည်ဥဒ္ဒါလက စီမံတိုင်း ပြ၍နေကြကုန်၏။
ဥဒ္ဒါလကရသေ့ကား ပညာရှိသောရသေ့ရှစ်ယောက်တစ်ကျိပ်တို့ခြံရံလျက် သပိတ်ခြေ၌ သိမ်မွေ့သောစာကိုတင်လျက် ခင်းအပ်သောနေရာ၌နေ၏။
ရသေ့တို့ကျင့်မှား မင်းလျှောက်ထားထိုအခိုက် မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်ကိုခေါ်၍ များစွာသောအခြံအရံဖြင့် ဥယျာဉ်တော်သို့သွားလေရာ မိစ္ဆာအကျင့်ကိုကျင့်သော ရသေ့တို့ကိုမြင်လျှင် အလွန်ကြည်ညိုလှ၍ ဥဒ္ဒါလကရသေ့ထံချဉ်းကပ်လျက် ပဋိသန္ဓာရစကားပြောကြားပြီးလျှင် အလွန်နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍– “ဆရာ... ခွါနှင့်တကွ သစ်နက်ရေကိုဆောင်ကာ ဆံကျစ်ထုံးလျက် အညစ်အကြေးကပ်သော သွား၊ မျက်ရေးမကွက်သောမျက်နှာရှိကုန်သော ရသေ့တို့သည် ဗေဒင်ကိုသရဇ္ဈာယ်ကုန်၏၊ ထိုရသေ့တို့သည် လူ၌ဖြစ်သောလုံ့လကြောင့် ဤပဉ္စာတပအကျင့်ကိုကျင့်ခြင်း ဗေဒင်သရဇ္ဈာယ်ခြင်းတို့ကိုသိကြသည်ဖြစ်၍ အပါယ်ဘေးမှလွတ်ကုန်ပြီလော”— ဟုပုရောဟိတ်အားမေးလေ၏။
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ပုရောဟိတ်သည် “ဤမင်းကြီးကား အရာမဟုတ်သည်၌ ပြေးဝင်ဘိ၏”ဟုဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းငှါမသင့်ဟုကြံစည်ပြီးလျှင်– “မင်းမြတ်... အကြားအမြင်ရှိသောသူသည် ယုတ်မာသောမကောင်းမှုတို့ကိုအကယ်၍ပြုငြားအံ့ ရာသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးကို အကယ်၍မကျင့်ငြားအံ့၊ သမာပတ်ရှစ်ပါးသို့မရောက်မူ၍ ဗေဒင်တစ်ထောင်တို့ဖြစ်သော်လည်း ထိုဗေဒင်ကိုစွဲ၍ အပါယ်ဆင်းရဲမှ မလွတ်နိုင်ရာ”— ဟုမင်းကြီးစကားကိုပယ်၍ ဟုတ်မှန်သောအတိုင်းပြောကြားလေ၏။
ပုဏ္ဏားနှင့်ရသေ့အား အငြင်းပွါးထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် “မင်းကြီးကား ဟူးဟူးညားညားရသေ့တို့ကိုကြည်ညို၏၊ ပုဏ္ဏားကား ကျက်စားနေသောနွားကို တုတ်လှံကန်ဖြင့်ရိုက်သကဲ့သို့၎င်း၊ ခူးပြီးထမင်းပွဲ၌ အမှိုက်တို့ကိုပစ်ချသကဲ့သို့၎င်းဖြစ်ခဲ့၏၊ ထိုပုဏ္ဏားနှင့် စကားပြောအံ့”ဟုကြံစည်ကာ– “ပုဏ္ဏား... ဗေဒင်တစ်ထောင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုဗေဒင်ကိုစွဲ၍ သမာပတ်ရှစ်ပါးသို့ မရောက်မူ၍ အပါယ်ဆင်းရဲမှ မလွတ်ငြားအံ့၊ သီလစောင့်ခြင်းနှင့်တကွဖြစ်သော သမာပတ်ရှစ်ပါးသည် မှန်၏၊ ဗေဒင်တို့သည် အကျိုးမရှိကုန် . ဆိုရာရောက်သည်ဟု ငါအောက်မေ့၏”— ဟု ပုရောဟိတ်ကိုပြောဆိုလေ၏။
ထို့နောက်ပုရောဟိတ်သည်– “ရသေ့... ဗေဒင်တို့သည် အကျိုးမရှိသည်ကားမဟုတ်ကုန်၊ သီလစောင့်ခြင်းနှင့်တကွဖြစ်သော သမာပတ်ရှစ်ပါးသည်သာလျှင် မှန်၏၊ ဗေဒင်တို့ကိုသင်၍ ကျော်စောခြင်းသို့ရောက်နိုင်၏၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးကိုဆုံးမသောသူသည် သမာပတ်ဖြင့် နိဗ္ဗာန်သို့ရောက်၏”— ဟု ဥဒ္ဒါလကစကားကိုပယ်၍ တင်းမာစွာပြောဆိုပြန်၏။
ရသေ့ ရှုံးဘွယ် ပရိယာယ်ထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် “ဤပုဏ္ဏားကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြောခြင်းငှါ မတတ်နိုင်၊ သားဟူ၍ ပြောဆိုသည်ရှိသော် မချစ်သောသူမည်သည်မရှိ၊ သားဖြစ်ကြောင်းကို ပြောဆိုတော့မည်”ဟုကြံစည်ကာ– “အို-ပုဏ္ဏား... သားတို့မည်သည် အမိအဘဆွေမျိုးတို့ကိုကျွေးမွေးရ၏၊ ထိုသားကား အကျွန်ုပ်ပင်တည်း၊ အကျွန်ုပ်သည်ဥဒ္ဒါလကဖြစ်၏၊ ပုဏ္ဏားအမျိုးအနွယ်မှဖြစ်၏”— ဟု သားဖြစ်ကြောင်းကိုပြောဆိုလေ၏။
ဘခင်ခေါ်မှ သားသိရထိုအခါပုရောဟိတ်သည် “သင်အမှန်ပင် ဥဒ္ဒါလကဖြစ်သလော”ဟု မေး၏။
“အမှန်ဖြစ်ပါသည်”ဟု ပြော၏။
“သင့်အမိကို ငါပေးထားသောအမှတ်အသားဘယ်မှာနည်း”ဟုမေးလေ၏။
ထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် လက်စွပ်ကို ပုရောဟိတ်လက်သို့ပေးလေ၏။
ပုရောဟိတ်သည် လက်စွပ်ကိုမြင်လျှင် သားအမှန်ဖြစ်ကြောင်းကိုသိ၍– “ချစ်သားဥဒ္ဒါလက... အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် ပုဏ္ဏားမည်သနည်း၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် အလုံးစုံပြည့်စုံသနည်း၊ အဘယ်သို့ငြိမ်းအေးသနည်း၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် တရား၌တည်၏ဟုဆိုအပ်သနည်း”— ဟု ပုဏ္ဏားတို့အကျင့်ကိုမေးလေ၏။
ဖခင်အမေး အဖြေပေးထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် ဖခင်ပုဏ္ဏားမေးသောပြဿနာကို ဖြေကြားလို၍– “ဖခင်ပုဏ္ဏား...ပုဏ္ဏားမည်သည် ဘွားစနေ့ကမီးကိုယူ၍ အမြဲမပြတ် ရေသွန်းလောင်းလျက် ယဇ်ပူဇော်တိုင်ကိုစိုက်ထူစေ၏၊ ဤသို့သောနည်းဖြင့် ပြုသောသူသည် ပုဏ္ဏားမည်၏၊ ငြိမ်းခြင်းသို့ရောက်၏၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစသည်ကိုပြုသောကြောင့် ပုဏ္ဏားတို့ကျင့်ဝတ်၌တည်၏ဟု ဆိုကြ၏”— ဟု ပုဏ္ဏားတို့ကျင့်ဝတ်ကိုပြောကြားလေ၏။
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ပုရောဟိတ်သည်– “ချစ်သားဥဒ္ဒါလကရေသွန်းလောင်းသဖြင့်လည်း စင်ကြယ်ခြင်းမရှိ၊ အလုံးစုံလည်း မပြည့်စုံ၊ ပုဏ္ဏားလည်းမမည်၊ သည်းခံခြင်းသီလ၌အလွန်မွေ့လျော်ခြင်းမဖြစ်သည်သာတည်း၊ ထိုသူသည် မငြိမ်းအေးလေ”– ဟု ဥဒ္ဒါလကပြောကြားသော ကျင့်ဝတ်ပယ်ပြန်၏။
ဖခင်ပြဿနာ အဖြေမေးရာထို့နောင်မှ ဥဒ္ဒါလကသည် ဖခင်မေးသောပြဿနာကို တစ်ဖန်မေးလိုပြန်သဖြင့်– “ဖခင်ပုဏ္ဏား... အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် ပုဏ္ဏားမည်သနည်း၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် အလုံးစုံပြည့်စုံသနည်း၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် ကိလေသာမှငြိမ်းအေးသနည်း၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့် ကျင့်ဝတ်တရား၌ တည်သည်ဟုဆိုအပ်သနည်း”— ဟု ပြန်၍မေးပြန်၏။
ဖခင်ဖြေကြား ဆုံးမငြားထိုအခါ ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည် သားရသေ့အား အဆုံးအမပေးကာ ဖြေကြားလိုသဖြင့်– “ချစ်သား ဥဒ္ဒါလက... လယ်ယာ ရွာ နိဂုံး သိမ်းဆည်းခြင်း ဆွေမျိုးဖွဲ့ခြင်း၊ အနွယ်ဖွဲ့ခြင်း၊ မိတ်ဖွဲ့ခြင်း၊ အပေါင်းအဘော်ဖွဲ့ခြင်း၊ အတတ်သင်သဖြင့်ဖွဲ့ခြင်း ဤဗန္ဓငါးပါးကို သိမ်းဆည်းခြင်းကင်းသည်ဖြစ်၍ သတ္တဝါ သင်္ခါရတို့၌ မြတ်နိုးခြင်းကင်းသည်ဖြစ်၍ လာဘ် ဥစ္စာ သားသမီးအသက်တို့၌ တပ်ခြင်းကင်းသည်ဖြစ်၍ မကောင်းသောမက်မောခြင်း၊ မညီညွတ်သောမက်မောခြင်းကင်းသည်ဖြစ်၍ ဘဝရာဂကုန်ခန်းသည်ဖြစ်၍ ဤသို့သောနည်းဖြင့်ပြုသောသူသည် ဗြာဟ္မဏမည်၏၊ ကိလေသာမှငြိမ်းအေး၏၊ ပုဏ္ဏားကျင့်ဝတ်၌တည်သည်မည်၏”— ဟု ပုဏ္ဏားတို့ကျင့်ဝတ်ကိုပြောကြားလေ၏။
အကျင့်မြတ်ရေး ဘခင်မေးထိုနောင် ဥဒ္ဒါလကသည် ပုရောဟိတ်အား တစ်ဖန်မေးကြားပြန်လိုသဖြင့်— “ဖခင်ပုဏ္ဏား... မင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ သူကြွယ်၊ သူဆင်းရဲ၊ ဒွန်းစဏ္ဍား၊ ပန်းမှိုက်သွန် ဤအလုံးစုံသောသူတို့သည် သီလ၌မွေ့လျော်ကုန်၏၊ ယဉ်ကျေးကုန်၏၊ ကိလေသာငြိမ်းအေးကုန်၏၊ ထိုအလုံးစုံငြိမ်းအေးပြီးသောသူတို့အား... မြတ်ခြင်းရှိမည်လော၊ သို့မဟုတ် ယုတ်ညံ့ခြင်းရှိမည်လော”— ဟု မေးပြန်၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည်– “ချစ်သားဥဒ္ဒါလကမင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ သူကြွယ်၊ သူဆင်းရဲ၊ ဒွန်းစဏ္ဍား၊ ပန်းမှိုက်သွန် ဤအလုံးစုံသောသူတို့သည် သီလ၌မွေ့လျော်ကုန်၏၊ ယဉ်ကျေးကုန်၏၊ ကိလေသာမှငြိမ်းအေးကုန်၏၊ ထိုအလုံးစုံငြိမ်းအေးပြီးသောသူတို့အား မြတ်ခြင်းလည်းမရှိ၊ ထိုမှတစ်ပါး ယုတ်ညံ့ခြင်းလည်းမရှိ”— ဟု ပြောကြားပြန်၏။
အရိပ်ဥပမာ တူမျှစွာထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် ဖခင်ပုဏ္ဏားအား အကျင့်ယုတ်မြတ်မရှိ၊ တူမျှသောသဘောကို မေးလို၍– “ဖခင်ပုဏ္ဏား... မင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ သူကြွယ်၊ သူဆင်းရဲ၊ ဒွန်းစဏ္ဍား၊ ပန်းမှိုက်သွန် ဤအလုံးစုံသောသူတို့သည် သီလ၌မွေ့လျော်ကုန်၏၊ ယဉ်ကျေးကုန်၏၊ ကိလေသာမှငြိမ်းအေးကုန်၏၊ ထိုအလုံးစုံငြိမ်းအေးပြီးသောသူတို့အား မြတ်ခြင်းမရှိအံ့၊သို့မဟုတ်၊ ယုတ်ညံ့ခြင်းမရှိအံ့၊ အဘယ်ကြောင့် ချီးမွမ်းအပ်၍ ပုဏ္ဏားအမျိုးအနွယ်ဖြစ်သောအဖြစ်ကို ကျင့်ဘိသနည်း”— ဟု ကဲ့ရဲ့လို၍ မေးပြန်၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည်– “ချစ်သား ဥဒ္ဒါလက... အထူးထူးသောဆိုးရည်တို့ဖြင့်ဆိုးအပ်သောအဝတ်တို့ဖြင့် အိမ်ကိုမိုးငြားအံ့၊ ထိုအဝတ်တို့၏အရိပ်သည် အထူးထူးအပြားပြားမဖြစ်နိုင်၊ ဆိုးထားသောအ တိုင်းမဖြစ်နိုင်၊ ထို့အတူ လူတို့၌လူတို့သည်အကြင်အခါ စင်ကြယ်ကုန်၏၊ တရားကိုသိ၍ ကောင်းသောအကျင့်ရှိကုန်၏၊ ထိုအခါထိုသူတို့အား အမျိုးသည်မစင်ကြယ်”— ဟု အရိပ်နှင့်ဥပမာပေး၍ ပြောကြားလေ၏။
ထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည် တစ်ဖန်မေးရန်မရှိတော့သဖြင့် ဆိတ်ဆိတ်သာနေ၏။
မင်းမှုထမ်းလေ ရသေ့တွေထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည် မင်းကြီးအား “မြတ်သောမင်းကြီး... အလုံးစုံသောဤရသေ့တို့သည် အယောင်ဆောင်၍ အံ့ဘွယ်သရဲကို ဖြစ်စေကုန်၏၊ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းအလုံး၌ အံ့ဘွယ်သရဲဖြင့်ပင် ပျက်စီးစေလတံ့၊ သို့အတွက် ဥဒ္ဒါလကကိုလူထွက်စေ၍ ပုရောဟိတ်ငယ်ရာထူးကိုပေးပါလော့၊ ကြွင်းသောရသေ့တို့ကိုလည်း လူထွက်စေပြီးလျှင် လက်နက်ကိုအပ်၍ အမှုထမ်းစေကုန်လော့”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ဆရာပုရောဟိတ်ဆိုတိုင်းပြုစေ၏။
ရသေ့တို့လည်း လူထွက်ကာ မင်းကိုခစားကုန်လျက် အသက်၏အဆုံး၌ ကံအားလျော်စွာလားကုန်၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဥဒ္ဒါလကသည်-ယခုအခါ အံ့ဘွယ်သရဲကိုပြုလုပ်သောရဟန်း။
ပုရောဟိတ်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ကျင့်ကောင်းမဆွယ်၊ ကျင့်သည့်နှယ်၊ အံ့ဘွယ်ပြသည်သာ။
(၂) အံ့ဘွယ်ပြုဆန်း၊ လူ့ပေါက်ပန်း၊ ဘုန်းတန်းကြီးလှစွာ။
(၃) အံ့ဘွယ်ပြုရိုး၊ လူလိမ်မျိုး၊ ကျိုးမဲ့လူတကာ။
(၄) ကြားမြင်မစုံ၊ အံ့ဘွယ်ယုံ၊ လူနုံလူအသာ။
(၅) ဇမ္ဗူကျွန်းလုံး၊ အံ့ဘွယ်ဖုံး၊ ပျက်ပြုန်းလိမ့်မည်သာ။
ဥဒ္ဒါလက ဇာတ်ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၈။
ဘိသဇာတ် ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်ကို စက်ဆုတ်လှ၍ တောတွင်နေကြသော ညီအစ်ကို မောင်နှမ ဆယ်ဦးသော ရသေ့တို့၏ သစ်သီးဝေစုကို သီလစုံစမ်းလို၍ ဝှက်ထားသော သိကြားမင်းအား အဆုံးအမပေးသော မဟာကဉ္စနရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရဟန်းပျင်းရိ ကဲ့ရဲ့ဘိနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကိလေသာကိုစွဲ၍ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု လူ့ဘဝ မပျော်လှ မဟာကဉ္စနလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကုဋေရှစ်ဆယ်ကြွယ်ဝသော ဗြာဟ္မဏမဟာသာလမျိုး၌ဖြစ်၍ မဟာကဉ္စနဟူသောအမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။
ထို့နောက် ဖွားမြင်သောသတို့သားကို ဥပကဉ္စနအမည်ကိုမှည့်ကြကုန်၏။
ဤသို့လျှင် အစဉ်အတိုင်း ခုနစ်ယောက်မွေးဖွားကုန်၏။
အငယ်ဆုံးသတို့သမီးဖြစ်၍ ကဉ္စနဒေဝီဟူသောအမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။
မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် အရွယ်သို့ရောက်သောအခါ တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာသင်ကြားပြီးလျှင် ပြန်လာသောအခါ အမိအဘတို့သည် အမျိုးတူသောသတို့သမီးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရန်တိုက်တွန်းကုန်၏။
ထိုအခါ မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် မိဘတို့အား “အို မိခင်ဖခင်တို့... အကျွန်ုပ်အား အိမ်ရာထောင်ခြင်းဖြင့် အလိုမရှိ၊ ဘဝသုံးပါးတို့သည် ရဲရဲပြောင်ပြောင်တောက်လောင်သကဲ့သို့၎င်း၊ နှောင်အိမ်ကဲ့သို့၎င်း၊ သင်းချိုင်းမြေကဲ့သို့၎င်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ထင်ကုန်၏၊ အိပ်မက်ဖြင့်သော်လည်း မေထုန်အကျင့်ကို မကျင့်စဖူးပါ၊ ညီတော်တို့အား တိုက်တွန်းကုန်လော့”ဟုဆို၏။
အဖန်တလဲလဲတောင်းပန်သော်လည်းအလိုမရှိ၊ ညီတော်တို့လည်း အလိုမရှိကုန်၊ နှမတော်လည်း အလိုမရှိ။
ပစ္စည်းစွန့်လေ တောထွက်နေထို့နောက်မိဘတို့သည် သေလွန်ကုန်၏။
မဟာကဉ္စနသတို့သားသည် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကိစ္စပြုပြီးလျှင် ကုဋေရှစ်ဆယ်သော ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကိုလှူဒါန်းစွန့်ကြဲခဲ့၍ ညီတော်ခြောက်ယောက်၊ နှမတော်ကဉ္စနဒေဝီ၊ ကျွန်မိန်းမတစ်ယောက်၊ ကျွန်ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဤဆယ်ယောက်သောသူတို့ကို ခေါ်ယူ၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ပြီးလျှင် ရသေ့ရဟန်းပြုကုန်လျက် ပဒုမာကြာအိုင်တစ်ခုကို အမှီပြုကာ ကျောင်းဆောက်၍ တောသစ်သီးသစ်ရွက်သစ်ဥတို့ဖြင့် မျှတကာနေကုန်၏။
ရသေ့တို့သည် တောသို့သွားကုန်သည်ရှိသော် အတူတကွသွားကုန်၏၊ သစ်သီးသစ်ရွက်ဆွတ်ခူးရာ၌လည်း အချင်းချင်းပြောဆိုတိုင်ပင်၍ ဆွတ်ခူးကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် ရွာသူတို့ အမှုလုပ်ရာအရပ်ကဲ့သို့ဖြစ်၏။
ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါတို့ကား ကုဋေရှစ်ဆယ်မျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကိုစွန့်လွှတ်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကြလျက် လျှပ်ပလော်လီသော သွားခြင်းဖြင့်မလျောက်ပတ်၊ ဤနေ့မှစ၍ ငါသာလျှင် သစ်သီးရှာသွားမည်”ဟုကြံစည်လျက် ကျောင်းသို့ရောက်လျှင် ညနေချမ်းအခါ အလုံးစုံသောရသေ့တို့ကိုစည်းဝေးစေ၍ “ငါ့ရှင်တို့ သင်တို့သည် ယနေ့မှစ၍ ကျောင်း၌ ရဟန်းတရားကို အားထုတ်ကုန်လော့၊ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ သစ်သီးရှာသွားမည်”ဟုတိုင်ပင်၏။
တိုင်ပင်ညီညာ သစ်သီးရှာထိုအခါ ညီတော်ဥပကဉ္စနရသေ့သည် နောင်တော်အား “နောင်တော်... အကျွန်ုပ်တို့ကား နောင်တော်ကိုမှီ၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကြသည်၊ နောင်တော်နှင့် နှမငယ်ကျွန်မိန်းမတို့ ကျောင်း၌နေရစ်၍ရဟန်းတရားကိုအားထုတ်ကုန်လော့၊ ရှစ်ယောက်သော အကျွန်ုပ်တို့သည် အလှည့်ကြအားဖြင့် သစ်သီးကိုဆောင်ယူပါမည်”ဟု လျှောက်ထား၏။
ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ယောက်တစ်ယောက်စီ အလှည့်ကျအားဖြင့်သစ်သီးတို့ကို ဆောင်ယူရ၏၊ အလှည့်ကျသောသူသည် ပြန်လာလျှင် မဏ္ဍပ်တစ်ခုဝယ် ကျောက်ဖျာပေါ်၌ အစုဆယ့်တစ်စုကိုပုံ၍ထားပြီးလျှင် ကျောက်စည်ကိုထိုးရ၏၊ ကြွင်းသောရသေ့တို့သည် ကျောက်စည်သံကိုကြားသောအခါ မိမိတို့အစုကိုယူပြီးလျှင် အသီးအသီးကျောင်းတွင်း၌စားကုန်၏၊ လျှပ်ပေါ်လော်လီခြင်းမရှိကုန်၊ အကြောင်းထူးမရှိဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးတွေ့ဆုံခြင်းမရှိကြကုန်။
ရသေ့သီလစွမ်း သိကြားစမ်းရသေ့တို့သည် နောက်အဖို့၌ ကြာစွယ်၊ ကြာရင်းကိုဆောင်၍စားကုန်၏၊ ပြင်းထန်သောအကျင့်ရှိကုန်၏၊ ကြီးမားသောတန်ခိုးရှိကုန်၏၊ ဣန္ဒြေရှိကုန်လျက် ကသိုဏ်းပရိကံကိုပြုကာနေကြကုန်၏။
ထိုအခါ ရသေ့တို့တန်ခိုးကြောင့် သိကြားမင်း၏ပဏ္ဍုကမ္ဗလာသည် တုန်လှုပ်သဖြင့် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ ရသေ့တို့ကို ကာမဂုဏ်တို့၌ နှလုံးသွင်းသည် မသွင်းသည်ကိုစုံစမ်းမည်ဟုကြံစည်ကာ ရသေ့တို့ထံသို့သွား၍ မဟာကဉ္စန၏အစုကို သုံးရက်ပတ်လုံး မိမိတန်ခိုးဖြင့် ပျောက်ကွယ်စေ၏။
မဟာကဉ္စနရသေ့လည်း ကျောက်စည်ထိုး၍ မိမိအစုကိုယူရန်သွားရာ မမြင်လျှင် ရှေးဦးနေ့၌မွေ့လျော့၍ မပုံမိသည်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့၏၊ နှစ်ရက်မြောက်နေ့၌လည်း မမြင်ပြန်လျှင် ငါ့မှာအပြစ်ရှိလိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့ပြန်၏၊ သုံးရက်မြောက်နေ့၌လည်း မမြင်ပြန်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ငါ့အစုကို မပုံကြသနည်း၊ အပြစ်ရှိလျှင် ထုတ်ဘော်၍ပြောသင့်သည်၊ ရသေ့တို့ကို သည်းခံစေမည်ဟု ညချမ်းသောအခါ ကျောက်စည်ကိုထိုးလေ၏၊ ထိုအခါ ရသေ့တို့သည် စည်းဝေးကြကုန်၏။
ဝေစုပျောက်မှု စည်းဝေးပြုရသေ့တို့စုံညီစွာရောက်ကြလျှင် မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါ့ရှင်တို့... ငါ့အား ဝေစုမရသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ အဘယ်သူတို့ ဝေစုကိုဝေကြသနည်း”ဟုမေးရာ အလှည့်ကျသောရသေ့သုံးဦးတို့သည် အစဉ်အတိုင်းထ၍ ရှိခိုးကုန်လျက် နောင်တော်အတွက် ဝေစုကိုအနည်းငယ်မဟုတ် အများပြု၍ထားပါကြောင်း လျှောက်ထားကြကုန်၏။
ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ငါ့ရှင်တို့... ကြာစွယ်ကြာရင်းမျှကိုပင် ခိုးယူသူရှိတန်ရာ၏၊ ထိုသူကိုသိခြင်းငှါ သင့်၏”ဟုဆိုလတ်သော်ရသေ့တို့သည် “အော်... နိုင်ထက်ကလူပြုရက်ပေစွတကား”ဟု စိတ်နှလုံးထိတ်လန့်ကုန်၏။
ထိုအခိုက် အနီးရှိတောစိုးသစ်ပင်မှ ရုက္ခစိုးနတ်သည် ရသေ့တို့အထံသို့လာ၍နေ၏၊ နှိပ်စက်ခြင်းဆင်းရဲကိုမခံနိုင်သဖြင့် အနှောင်အဖွဲ့ကိုဖြတ်၍ ထွက်လာသော ဆင်တစ်စီးလည်း လာ၍နေ၏၊ မြွေကိုကစေသောအလမ္ပါယ်သမား၏မျောက်တစ်ကောင်လည်း ထွက်ပြေးကာလာ၍နေ၏၊ သိကြားမင်းလည်း မထင်ရှားသောကိုယ်ဖြင့်လာ၍နေ၏။
ထိုအခါ ညီတော်ဥပကဉ္စနရသေ့သည် မိမိကိုသံသယကင်းရှင်းအောင် ကျိန်ဆိုလိုသည်ဖြစ်၍ ပရိသတ်အလယ်မှထကာ ရှိခိုးလျက်— ယုံမှားကင်းလို ကျိန်စာဆို“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ဤတောအရပ်၌ပင် နွား၊ မြင်း၊ငွေ၊ ရွှေ၊ နှစ်သက်ဖွယ်သောမယားတို့ကိုရပါစေ၊ သားသမီးတို့နှင့်ပြည့်စုံပါစေ”— ဟု ရဲဝံ့စွာကျိန်ဆိုလေ၏။
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ရသေ့အပေါင်းသည် “မဆိုပါလင့် မဆိုပါလင့်၊ အလွန်ဝန်လေးသော ကျိန်စာကိုဆိုဘိ၏၊ မကြားဝံ့သဖြင့် နားနှစ်ဘက်ကိုပိတ်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် “ဥပကဉ္စန သင်အလွန်ဝန်လေးသော ကျိန်စာကိုဆိုဘိ၏၊ သင်ခိုးယူမည်မဟုတ်၊ သင့်နေရာမှာပင်နေပါ”ဟု ခွင့်ပေးလေ၏။
လူရွာပျော်လေ နေရပါစေထို့နောက် အသီးသီးထကာ ရှိခိုးကုန်လျက် ကျိန်ဆိုကြကုန်၏။
“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ပန်းနှင့်ကာသိတိုင်းဖြစ်စန္ဒကူးနံ့သာတို့ကို ပန်ဆောင်ရပါစေ၊ သားသမီးတို့ပွားများပါစေ၊ ကာမဂုဏ်တို့၌ပြင်းစွာငဲ့ကွက်ခြင်းကိုပြုပါစေ”။
“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် များစွာသောစပါး၊ များစွာသောလယ်ယာ၊ များစွာသောအခြံအရံနှင့်ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ သားသမီးတို့ကိုရပါစေ၊ လူဖြစ်၍ဥစ္စာပြည့်စုံပါစေ၊ အလုံးစုံသောကာမဂုဏ်တို့ကိုရပါစေ၊ အရွယ်ကိုမရှုနိုင်သည်ဖြစ်၍ အိမ်၌နေရပါစေ”။
တဏှာမွေ့လေ နေပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် နိုင်ထက်ကလူပြုမူသောမင်းဖြစ်ပါစေ၊ သမုဒ္ဒရာလျှင်အပိုင်းအခြားရှိသောမြေအပြင်၌ မင်းတရာတို့ပူဇော်ရာအားကြီးသည်၊ များစွာသောအခြံအရံရှိသည်ဖြစ်၍ နေရပါစေ”၊ “အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် တပ်ခြင်းမကင်းသောပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားဖြစ်၍ နက္ခတ်၊ မုဟုတ်တို့အကြောင်း၌ယှဉ်ပါစေ၊ အခြံအရံများ၍ တိုင်းပြည်၏အရှင်ဖြစ်သောမင်းသည် ပူဇော်ပါစေ။
“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူကို အလုံးစုံသောဗေဒင်တို့ကို သင်အံသရဇ္ဈာယ်သူ ခြိုးခြံသောအကျင့်ရှိသောပုဏ္ဏားဟူ၍ လူအလုံးစုံသည်မှတ်ထင်ပါစေ၊ ဇနပုဒ်ရွာသူအပေါင်းသည်အညီအညွှတ်ကပ်၍ ပူဇော်ပါစေ”။
လူရွှာရောက်နေ မိဖုရားဖြစ်ပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် သိကြားမင်းသည်ပေးသကဲ့သို့ လူ၊ စပါး၊ ထင်း၊ ရေ လေးပါးတို့နှင့်ပြည့်စုံကြွယ်ဝသောရွာမြတ်ကို သုံးဆောင်ခံစားရပါစေ၊ ထိုရွာ၌တပ်မက်စွဲလမ်းကာ သေခြင်းသို့ရောက်ပါစေ” “အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် အဆွေခင်ပွန်းတို့အလယ်၌ ကခြင်းသီခြင်းတို့ဖြင့် ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ ရွာသူကြီးဖြစ်ပါစေ၊ ထိုရွာသူကြီးသည် မင်းထံမှ တစ်စုံတစ်ခုသောပျက်စီးခြင်းကိုမရပါစေ”။
“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောမိန်းမကို ဧကရာဇ်မင်းသည် မြေအပြင်ကိုအောင်မြင်၍ မိန်းမတစ်သောင်းခြောက်ထောင်တို့ထက် အဂ္ဂမဟေသီအရာ၌ထားပါစေ၊ မိန်းမအပေါင်းတို့ထက်မြတ်ပါစေ”၊ ဂင်္ဂလရွာနေ ရသေ့ဖြစ်ပါစေ“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောမိန်းမသည် အညီအညွတ်စည်းဝေးကုန်သော အလုံးစုံသောရသေ့တို့အလယ်၌ စင်စစ်ကောင်းမြတ်သောအရသာကို မကြောက်မရွံ့စားရပါစေ၊ လာဘ်လာဘကြောင့်အံ့ဘွယ်သရဲအမှုကို ပြုကျင့်ရပါစေ။
“အို-ဆရာ... ဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ဂဇင်္ဂလမြို့တွင် ပျက်စီးနေသောကျောင်းတိုက်ကြီး၌ သုတ်သင်ရသောရဟန်းဖြစ်ပါစေ၊ အမှုသစ်ကိုပြုလုပ်ရသောရဟန်းဖြစ်ပါစေ၊ လေသွန်တံခါးကို တစ်နေ့ချင်းပြုလုပ်ရပါစေ”။
မင်းဒဏ်ပေးလေ သင့်ပါစေ“အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် ခြေနှစ်ဘက်၊ လက်နှစ်ဘက်၊ လည်ပင်း၊ ခါး ခြောက်ဌာနတို့၌ များစွာသောလွန်ကြိုးကွင်းတို့ဖြင့်ဖွဲ့ပါစေ၊ နှစ်ဘက်တို့၌ စူးဝင်လျက် ရှည်သောအဆူးရှိသောတုတ်တို့ဖြင့်၎င်း၊ ချွန်းတို့ဖြင့်၎င်း ညှဉ်းဆဲပါစေ၊ မွှေ့လျော်ဖွယ်ရှိသောတောမှ မင်းနေပြည်သို့ဆောင်ပါစေ”။
“အို-ဆရာဆရာ၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ခိုးယူသောသူသည် မုရိုးပန်းတို့ကိုပန်ဆင်လျက် သလွဲစင်တို့ကိုနား၌ပန်ဆင်လျက် လှံတန်ဖြင့်ရိုက်ကာ မြွေခံတွင်းသို့ဝင်ရပါစေ၊ အောက်ပိုးကြိုက်သကဲ့သို့ ခါး၌ဖွဲ့အပ်သည်ဖြစ်၍ ခရီးလမ်းဆုံသို့သွားရပါစေ”— ဤသို့တစ်ကျိပ်သုံးယောက်သောသူတို့သည် ရဲဝံ့စွာကျိန်ဆိုကြသည်ရှိသော်– နောင်တော်တဖန် ကျိန်ဆိုပြန်မဟာကဉ္စနရသေ့သည် မပျောက်ဘဲလျက် ပျောက်သည်ဟုဆိုသည်ဟုမယုံမှားကြစေရန်— “ငါ့ရှင်တို့... ငါ့ရှင်တို့၌ ယုံမှားသင်္ကာရှိ၍ စင်စစ်မပျောက်ပါဘဲ ပျောက်သည်ဟုဆိုသောသူသည် ကာမဂုဏ်တို့ကိုသာလျှင် ရပါစေ၊ ခံလည်းခံစားရပါစေ၊ အိမ်ရာထောင်သောလူ့ဘောင်၌သေပါစေ”ဟု မိမိ၌လည်း သံသယကင်းရှင်းအောင် ကျိန်ဆိုပြန်၏။
ထိုရသေ့တို့ကျိန်ဆိုသည်ရှိသော် သိကြားမင်းသည် ထိတ်လန့်လျက် “ငါသည်ရသေ့တို့ကိုစုံစမ်းလို၍ ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုကွယ်ပျောက်စေဘိ၏၊ ဤရသေ့တို့ကား ကာမဂုဏ်တို့ကို ထွေးပြီးသောတံတွေးပေါက်ကဲ့သို့ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကိုငါမေးမည်”ဟုကြံစည်လျက်– ကျိန်ဆိုသည့်အရေး သိကြားမေးသိကြားမင်းသည် မထင်ရှားသောအသွင်ဖြင့် ရသေ့တို့ကျိန်ဆိုကြသောအဖြစ်ကို မဟာကဉ္စနရသေ့ကို ရှိခိုးလျက်— “အို-ရှင်ရသေ့တို့... လောက၌ သတ္တဝါတို့သည် ဝတ္ထုကာမကိလေသာကာမကိုရှာကုန်လျက်သွားကုန်၏၊ များစွာသောလူနတ်တို့သည် ထိုဝတ္ထုကာမကိလေသာကာမကိုအလိုရှိကြ၏၊ ချစ်နှစ်သက်ကြ၏၊ ရှင်ရသေ့တို့ကား အဘယ်ကြောင့် ကာမဂုဏ်တို့ကိုမချီးမွမ်းကြသနည်း”— ဟု မေးလျှောက်လေ၏။
ကာမပျော်မှု ရွံ့စရာအစုထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် ကာမဂုဏ်ပျော်ပါးလိုက်စားမှုသည် သူယုတ်တို့၏အကျင့်ဖြစ်သည်ကို ပြောလိုသဖြင့်– “သိကြားမင်း... ကာမဂုဏ်တို့ကြောင့် စင်စစ် အသတ်ခံရကုန်၏၊ နှောင်ဖွဲ့ခံရကုန်၏၊ ကိုယ်စိတ်ဆင်းရဲရကုန်၏၊ အစွပ်စွဲခံရကုန်၏၊ ကာမဂုဏ်တို့၌မူးယစ်လိုက်စားသူတို့သည် မကောင်းမှုကိုပြုကြကုန်၏၊ ယုတ်မာသောအကျင့်ရှိသူတို့သည် မကောင်းမှုကိုပွားစေသောကြောင့် သေလွန်သောနောက်၌ ငရဲသို့သွားရကုန်၏၊ ရသေ့တို့ကား ထိုကာမဂုဏ်တို့၌ အပြစ်ကိုမြင်ကြသောကြောင့် မချီးမွမ်းကြကုန်”ဟုပြောကြားလေ၏။
သိကြားကြောက်လှ တောင်းပန်ရသိကြားမင်းသည် ထိုရသေ့ပြောကြားသောစကားကိုကြားလျှင် အလွန်ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သည်ဖြစ်၍– “အရှင်ရသေ့တို့... အကျွန်ုပ်သည် စုံစမ်းလို၍ အရှင်၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုအနီး၌ယူကာ ဝှက်ထားမိပါ၏၊ ရှင်ရသေ့တို့ကား စင်ကြယ်ကုန်၏၊ မယုတ်မာကြသည်ဖြစ်၍ နေကြကုန်၏၊ ဤကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကား အရှင်၏ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ဖြစ်ပါ၏”— ဟု ပြကာလျှောက်ထားလေ၏။
ရသေ့ငေါက်ငန်း တောင်းပန်ခဏ်းထိုအခါ မဟာကဉ္စနရသေ့သည် သိကြားမင်းအား အပြစ်တင်မောင်းမဲလျက်– “အို-သိကြားမင်း ငါတို့သည် သင်၏သဘင်သည်မဟုတ်ကုန်၊ ကစားထိုက်သောသူလည်းမဟုတ်ကုန်၊ အဆွေအမျိုးလည်းမဟုတ်ကုန်၊ အဆွေခင်ပွန်းလည်းမဟုတ်ကုန်၊ သင်သည်အဘယ့်ကြောင့် ရသေ့တို့နှင့်ကစားဘိသနည်း”— ဟု သိကြားမင်းကိုအပြစ်တင်လေ၏။
ထိုအခါသိကြားမင်းသည်– “ပညာကြီးသောရှင်ရသေ့... ရှင်ရသေ့သည် အကျွန်ုပ်၏ဆရာဖြစ်တော်မူပါ၊ အဘလည်းဖြစ်တော်မူပါ၊ ချွတ်ချော်မှားယွင်းမိသော အကျွန်ုပ်၏မှီခိုကိုးကွယ်ရာဖြစ်တော်မူပါ၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလွန်ကျူးမိသောအပြစ်ကိုသည်းခံတော်မူပါ၊ ပညာရှိတို့သည် အမျက်ထွက်အားမကြီးကြပါကုန်”— ဟု စုံစမ်းမိသောအပြစ်ကို တောင်းပန်ကန်တော့လေ၏။
ရသေ့တို့ညီညာ ဝမ်းမြောက်စွာထို့နောက် မဟာကဉ္စနရသေ့သည် ရသေ့တို့ကိုဆုံးမလျက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့်– “အို-ရသေ့တို့... နတ်တို့အရှင်သခင်ဖြစ်သောသိကြားမင်းကို မြင်ကြရသောကြောင့် ရသေ့တို့အား တစ်ညဉ့်မျှနေရခြင်းသည် ကောင်းသောနေရခြင်းပေတည်း၊ သင်တို့ဆရာငါသည် ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကိုပြန်၍ရပေပြီ၊ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံသောရသေ့တို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလော့”— ဟု ပြောဆိုဆုံးမကာ သည်းခံစေကုန်၏။
ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် ရသေ့တို့ကိုရှိခိုးပြီးလျှင် မိမိနေရာတာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့သွားလေ၏၊ ရသေ့တို့လည်း ဈာန်အဘိညာဉ်ကိုဖြစ်စေလျက် သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လားကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကိုဟောတော်မူပြီး၍ သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ငြီးငွေ့ပျင်းရိသောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်-အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ညီနောင်ခုနစ်ယောက်တို့သည်-ယခုအခါ ငါဘုရား၊ သာရိပုတ္တရာ၊ မောဂ္ဂလာန်၊ ကဿပ၊ အနုရုဒ္ဓါ၊ ပုဏ္ဏ၊ အာနန္ဒာ။
ကဉ္စနဒေဝီသည်-ဥပ္ပလဝဏ်။
ကျွန်မသည်-ခုဇ္ဇုတ္တရာ။
ကျွန်ယောက်ျားသည်-စိတ္တသူကြွယ်။
ရုက္ခစိုးသည်-သာတာဂိရိဘီလူး။
ဆင်သည်-ပါလိလေယျကဆင်မင်း။
မျောက်သည်-ပေါဋ္ဌပါဒမျောက်။
သိကြားမင်းသည်-ကာလုဒါယီဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ကာမကြောင်းရှင်း၊ နှောင်ဖွဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲလှသည်သာ။
(၂) စွပ်စွဲခံရ၊ ဘေးကိုရ၊ ပါပပြသည်သာ။
(၃) သေပြန်ပါငြား၊ ငရဲသွား၊ ပြစ်များလှသည်သာ။
(၄) သူတော်ဟူက၊ ကြောက်ရွှံလှ၊ ရှုတ်ချကဲ့ရဲ့ရာ။
ဘိသဇာတ် ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၉။
သုရုစိဇာတ် သားဆုကိုတောင်းသော သုရုစိမင်း၏ မိဖုရားများစွာတွင် သီလရှိသော သုမေဓာမိဖုရားတစ်ဦးသာ သိကြားမင်းပေးသောသားကိုရ၍ မရယ်မပြုံးနေရာ နတ်ကချေသည်ဖြင့် ရယ်ပြုံးစေမှ ရယ်ပြုံးလာသော သုရုစိမင်း၏သား မဟာပနာဒမင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဝိသာခါလှူဒါန်း ဆုတောင်းခန်းနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဝိသာခါ ဒါယိကာမကြီး၏ ပြာသာဒ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဝိသာခါဒါယိကာမကြီးသည် ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကို အိမ်သို့ပင့်ဖိတ်၍ ဆွမ်းကပ်လှူပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံ အောက်ပါဆုရှစ်ပါးတို့ကိုတောင်းလေ၏။