kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အီဗင်-ယေဟူဒမြို့အနီးတွင် အစ္စရေးလုပ်သား ၂ ယောက်အသတ်ခံရပြီးနောက် ကာလ်ကီယာမြို့ရှိရဲစခန်းကို အလားတူတိုက်ခိုက်ရန် ဒါယန်းအမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ၁၉၅၆ အောက်တိုဘာ ၁၀ ရက်ညတွင်ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ အစ္စရေးစစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။
တိုက်ပွဲအတွင်း လေထီးတပ်ခွဲတစ်ခုကို ဂျော်ဒန်တပ်များအဝိုင်းခံခဲ့ရပြီး အသက်မသေကျန်ရစ်သူများသည် အစ္စရေးလေတပ်၏ အနီးကပ်လေကြောင်းအကာအကွယ်ပေးမှုကြောင့်သာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။
အစ္စရေးစစ်သား ၁၈ ယောက်ကျဆုံးပြီး ၆၈ ယောက် ဒဏ်ရာရကာ ဂျော်ဒန်ဘက်မှ ၇၀ နှင့် ၉၀ ကြား ကျဆုံးခဲ့သည်။
ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဒါယန်းသည် နည်းဗျူဟာပိုင်းအမှားအယွင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု လေထီးတပ်ဖွဲ့ အရာရှိများ၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ထိုတိုက်ပွဲသည် အစ္စရေးစစ်တပ် နောက်ဆုံးဆင်နွှဲခဲ့သော ညဘက် လက်တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။
၁၉၅၆ စူးအက်တူးမြောင်းအရေးအခင်းတွင် ဒါယန်းသည် အစ္စရေးစစ်ဦးစီးချုပ်အနေဖြင့် ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်အတွင်း တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော အစ္စရေးတပ်များကို ကိုယ်တိုင်ကွပ်ကဲခဲ့သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ် အစ္စရေးစုပေါင်းလယ်ယာစခန်းတစ်ခုကို အီဂျစ်တို့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်စဉ် ကျဆုံးခဲ့သည့် အစ္စရေးလူငယ်တစ်ဦးကို ချီးမွမ်းသည့် သူ၏နာမည်ကျော်မိန့်ခွန်းကို ထိုစဉ်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေးသမားဘဝ အစ္စရေးစစ်တပ်မှ အနားယူပြီးနောက်တစ်နှစ်ဖြစ်သော ၁၉၅၉ တွင် ဒါယန်းသည် အစ္စရေးနိုင်ငံရေးလောကတွင် လက်ဝဲယိမ်းအဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော ဘင်ဂူရီယန်ခေါင်းဆောင်သည့် မာပိုင်းပါတီတွင်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ ၁၉၆၄ အထိ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ဘင်ဂူရီယန်ကိုသစ္စာခံသူများ မာပိုင်းပါတီတွင်းမှ ခွဲထွက်လာပြီးနောက် ၁၉၆၅ တွင် ရာဖီပါတီကို ထူထောင်သည့်အခါ ဒါရန်းလည်း ထိုအုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်အက်ရှ်ကိုးသည် ဒါယန်းကို မနှစ်မြို့သော်လည်း တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာချိန် ၁၉၆၇ နှစ်စပိုင်းတွင် ပြည်သူလူထု စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေရန်နှင့် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရအတွင်း ရာဖီပါတီ ပါဝင်လာစေရန် ပြည်သူများအပေါ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ဒါယန်းကို ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။
၁၉၆၇ ခြောက်ရက်စစ်ပွဲ နိုင်ငံရေးသမားအဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့ပြီးနောက် ဒါယန်းသည် ခေတ်သစ်စစ်ပွဲများအကြောင်းကို လေ့လာနိုင်ရန် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲအတွင်း အမေရိကန်မရိန်းတပ်သားများနှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။
၁၉၆၇ ဇွန်လ ခြောက်ရက်စစ်ပွဲမတိုင်မီ စစ်ရေးပြင်ဆင်မှုအများစုတွင် ဒါယန်းမပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ဇွန် ၅ ရက် မှ ၇ ရက်အတွင်း ဂျေရူဆလင်မြို့ အရှေ့ပိုင်းကို သိမ်းပိုက်သည့် တိုက်ပွဲများကို ကိုယ်တိုင် ကွပ်ကဲခဲ့သည်။
ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်လာပြီးနောက် စစ်မတင်မီ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲအတွင်း သတင်းထောက်များ၏ မေးမြန်းချက်များကို ဒါယန်းက "ရန်သူသည် မဟာဗျူဟာမြောက် တိုင်ရန်ရေလက်ကြားကို ပိတ်ဆို့လိုက်နိုင်သွားပြီဖြစ်၍ ပြဿနာကို စစ်ရေးနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းရန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် သံတမန်နည်းဖြင့် ဖြေရှင်းရန်မှာလည်း စောလွန်းနေသေးကြောင်း" ဖြေကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက်ရက်များတွင် အစ္စရေးစစ်တပ်မှ အရာရှိ၊ တပ်သားများကို အားလပ်ရက်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး ထိုသူတို့ ကမ်းခြေများတွင် အနားယူအပန်းဖြေနေကြသည့် ဓာတ်ပုံများ ကမ္ဘာ့မီဒီယာများတွင်ပါလာသည့်အခါ အရှေ့အလယ်ပိုင်းတင်းမာမှုများအတွက် ရတက်မအေးဖြစ်နေရသူများ စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ပရိယာယ်မျှသာဖြစ်ကြောင်းနှင့် အစ္စရေး၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်ထက်မြက်ပုံကို နောက်ခြောက်ရက်အတွင်း ကမ္ဘာက အံ့အားသင့်ဖွယ်မြင်တွေ့ရလေသည်။
အစ္စရေးလေတပ်မှ ပြင်သစ်လုပ် တံလျှပ်တိုက်လေယာဉ်များသည် နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အစ္စရေးလေတပ်စခန်းများမှ ပျံတက်လာပြီး မြေထဲပင်လယ်အတွင်း အနိမ့်ပျံသန်း၍ အာရပ်ရေဒါများကို ရှောင်ကွင်းကာ အီဂျစ်၊ ထို့နောက် ဂျော်ဒန်နှင့် ဆီးရီးယားလေတပ်စခန်းများကို အလစ်အငိုက်ယူ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
ဆိုဗီယက်ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ထူထောင်ထားသည့် အီဂျစ်လေတပ်ကြီးသည် မြေပြင်မှမပျံတက်လိုက်ရမီမှာပင် အစ္စရေးလေယာဉ်များ၏ ချေမှုန်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။
အစ္စရေးလေတပ်စစ်ဦးစီးချုပ် မော်ဒေခိုင်းဟော့ဒ် သည်မြေပြင်တွင်ပျံတက်ရန်အသင့်လေယာဉ် ၈ စီးနှင့်၊ လေထဲတွင်ပျံသန်းကင်းလှည့်နေသော လေယာဉ် ၄ စီး စုစုပေါင်း ၁၂ စီးကိုသာ အစ္စရေးဝေဟင်ကာကွယ်ရေးအတွက် ချန်ထားပြီး အစ္စရေးလေတပ်တွင် ရှိသမျှလေယာဉ်အားလုံးကို လေကြောင်းထိုးစစ်အတွက် ပုံအောအသုံးပြုခဲ့သည်။
စစ်ပွဲစတင်ပြီး နာရီပိုင်းအတွင်းမှာပင် အစ္စရေးက ဝေဟင်စိုးမိုးမှုအပြည့်ရရှိခဲ့ပြီး အစ္စရေးပြည်အတွက် အာရပ်လေတပ်တိုက်ခိုက်မှုရန်ကို လုံးဝစိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အစ္စရေးမြေပြင်တပ်များကို လေကြောင်းအကူအညီ ထိရောက်စွာ ပံ့ပိုးနိုင်ခဲ့မှုကြောင့် သူ၏အရဲစွန့်ခဲ့မှု မှန်ကန်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
အသက်ငယ်ရွယ်သောအစ္စရေးလေယာဉ်မှူး(ပျမ်းမျှအသက် ၂၅ နှစ်)တို့၏ စေ့စပ်တိကျမှုကို လေယာဉ်ကိုယ်ထည်နှင့် အတောင်ဆုံရာဗဟိုချက်ကို ထိမှန်ပျက်စီးသွားသည့် အာရပ်လေယာဉ်ပျက်များက သက်သေခံနေခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ရန်သူ့လေတပ်စခန်းများကို လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုပြုရာတွင် စခန်းပေါ်မြန်နှုန်းမြင့် ပျံသန်း၍ စက်သေနတ်၊ စက်အမြောက်တို့ဖြင့် တရစပ်မွှေ့ရမ်းပစ်ခတ်လေ့ရှိကြသော်လည်း အစ္စရေးလေယာဉ်မှူးများကမူ လေယာဉ်ကိုအရှိန်သတ်၍(အချို့အတင့်ရဲသူ လေယာဉ်မှူးများသည် လေယာဉ်အရှိန်ပိုမိုနှေးသွားစေရန် လေယာဉ်ဘီးများကိုပင် ချထားကြသည်) အနှေးပျံဝဲကာ ပစ်မှတ်များကို စိတ်ကြိုက်ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးသွားခဲ့ကြသည်။
အစ္စရေးလေတပ်စခန်းမှ မြေပြင်တပ်သားများကလည်း လေယာဉ်များကို လျင်မြန်စွာပြန်လည်ဆီဖြည့်၊ ကျည်ဖြည့်နိုင်ရန် ကျင့်သားရကျွမ်းကျင်နေခဲ့သောကြောင့် အစ္စရေးလေယာဉ်တို့မှာ တစ်နေ့တာအတွင်း အကြိမ်ရေများစွာ ပျံသန်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အာရပ်တို့မှာ အမေရိကန်လေတပ်ကပါ ကူညီတိုက်ခိုက်နေသည်ဟု ထင်ရောင်ထင်မှားဖြင့် စွပ်စွဲပြောဆိုမှုများပင် ရှိခဲ့လေသည်။
အာရပ်လေတပ်စခန်းများရှိ လေယာဉ်အစစ်များကြားတွင် ရောနှောစီတန်းထားသည့် ပုံစံတူလေယာဉ်တုများကို မဖျက်ဆီးဘဲ လေယာဉ်အစစ်များကိုသာ ရွေးချယ်ချေမှုန်းသွားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အစ္စရေးထောက်လှမ်းရေး၏ အစွမ်းထက်ပုံမှာလည်း ထင်ရှားခဲ့သည်။
ထို့နောက် မြေပြင်စစ်ပွဲများဆင်နွှဲကာ ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်၊ ဂိုလန်ကုန်းမြင့်နှင့် ဂျော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ကမ်းဒေသများတွင် အီဂျစ်၊ ဆီးရီးယားနှင့် ဂျော်ဒန်တပ်များတွန်းလှန်ခဲ့လေသည်။
ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်နှင့် ဂိုလန်ကုန်းမြင့်တွင် အီဂျစ်နှင့် ဆီးရီးယားတပ်များကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အစ္စရေးသည် မိမိနိုင်ငံကာကွယ်ရေးအတွက် စစ်ရေးသဘောဖြင့် တိုက်ခိုက်ရခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း ဂျေရူဆလင်မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွင်မူ သမိုင်းကြောင်း၊ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေးသဘောများ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ခြောက်ရက်စစ်ပွဲအတွင်း အစ္စရေးဆင်နွှဲခဲ့သော စစ်မျက်နှာများအနက် အထိခိုက်၊ အကျအဆုံး အများဆုံးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဂျေရူဆလင်မြို့အရှေ့ပိုင်းရှိ ဂျူးလူမျိုးတို့ အထွတ်အမြတ်ထားရာ "ငိုညည်းနေသောတံတိုင်းကြီး" ကို သိမ်းပိုက်ရရှိပြီးနောက် ဒါယန်းကိုယ်တိုင် တံတိုင်းကြီးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဘာသာရေးအယူနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာ၊ ကခုန်ငိုကြွေးနေကြသူ အစ္စရေးစစ်သားတို့အလယ်တွင် ဘာသာရေးထုံးစံ ဝတ်ပြုခဲ့ပြီး တံတိုင်းကြီး၏ အုတ်ချပ်များကြားတွင် ဂျူးထုံးတမ်းစဉ်လာ ဆုတောင်းစာကို ရေးသားထည့်သွင်းခဲ့သည်။
သူ၏စာတွင် "ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုးတော်များကို မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့မြင်နေရပါပြီ။
ဂျူးတို့အတွက် အထွတ်မြတ်ဆုံးနေရာကို ဂျူးတို့ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပါပြီ။
ဤနေရာမှ ဂျူးတို့ မည်သို့မျှ နောက်တစ်ခါ စွန့်ခွာလိမ့်မည်မဟုတ်" ဟုရေးသားထားကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။
ခြောက်ရက်စစ်ပွဲပြီး နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ဒါယန်းသည် အစ္စရေးပြည်တွင်း၌ လူထုထောက်ခံမှု တခဲနက်ရရှိနေပြီး အနာဂတ် အစ္စရေးဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် လူအများက သူ့ကို ရှုမြင်ကြသည်။
ထိုကာလက ဒါယန်းသည် လေဘာအစိုးရအတွင်း ၁၉၆၇ စစ်ပွဲအတွင်းသိမ်းပိုက်ရရှိခဲ့သော မည်သည့်နယ်မြေကိုမှ ပြန်မပေးလိုသည့် သဘောထားတင်းမာသော အုပ်စုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
အက္ကဘာပင်လယ်ကွေ့ကိုဖြတ်၍ ပင်လယ်နီသို့ ဝင်ရောက်သော အစ္စရေးရေလမ်းကြောင်းကို အပေါ်စီးမှစိုးမိုးထားသည့် အီဂျစ်ပိုင် ရှမ်းအဲလ်ရှိတ်မြို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး အနက် တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် ရှမ်းအဲလ်ရှိတ်မြို့ကိုသာ ရွေးလိမ့်မည်ဟု ဒါယန်းပြောခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံရေးသမားဘဝ နောက်ပိုင်းကာလတွင် သူ၏အမြင်များ ပြောင်းလဲလာကာ အစ္စရေးနှင့် အီဂျစ်ကြား ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီမှုရရှိရန် အရေးကြီးသော အခန်းမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ယွန်ကစ်ပူးစစ်ပွဲ(၁၉၇၃) ၁၉၆၉ တွင် ဝန်ကြီးချုပ်အက်ရှ်ကိုး ကွယ်လွန်သွားချိန် ဂိုလ်ဒါမေယာ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်လာသည့်အခါ ဒါယန်းသည်ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ်ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
၁၉၇၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၆ ရက် ယွန်ကစ်ပူးစစ်ပွဲဖြစ်ချိန် အစ္စရေးအတွက် ဘေးကပ်ဆိုးကျရောက်လာသည့်အခါ ဒါယန်းသည် ထိုရာထူးတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
စစ်ပြင်ဆင်မှုအတွက် တာဝန်ရှိသူများအနက် ဒါယန်းသည် ရာထူးအကြီးဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် စစ်ဖြစ်လာမည့် အရိပ်လက္ခဏာများကို မျက်စိလျှမ်းသွားခဲ့မှုအတွက် ဒါယန်းတွင် တာဝန်မကင်းခဲ့ပေ။
စစ်မစတင်မီ နာရီပိုင်းအလိုတွင် အစ္စရေးစစ်အင်အားများကို အပြည့်အဝတပ်မလှန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သလို အီဂျစ်နှင့် ဆီးရီးယားတပ်များကိုလည်း ကြိုတင်လက်ဦးမှုယူ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။
အာရပ်တို့ဘက်မှ စတင်တိုက်ခိုက်လာလျှင်လည်း အစ္စရေးသည် အလွယ်တကူအနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သလို အကယ်၍ အစ္စရေးဘက်မှ စတင်ထိုးစစ်ဆင်ပါက အစ္စရေးကို စစ်လိုလားသူ၊ ကျူးကျော်သူဟု အများအထင်ခံရကာ အမေရိကန်ထံမှ အဖိုးတန်အကူအညီများ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဒါယန်းတွက်ဆခဲ့သည်။
(စစ်ပွဲတွင်းတွင် အမေရိကန်သည် အစ္စရေးကို စစ်လက်နက်ပစ္စည်းအကူအညီများ လေကြောင်းမှ အကြီးအကျယ်ပေးပို့ခဲ့သည်။
) ယွန်ကစ်ပူးနေ့သည် ဂျူးဘာသာဝင်တို့အတွက် အမွန်မြတ်ဆုံး ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ပြီး ထိုနေ့တွင် အစ္စရေးစစ်သားအများအပြားသည် တပ်စခန်းများတွင်မရှိဘဲ ခွင့်ဖြင့် မိမိတို့ဇာတိရပ်ရွာများသို့ ပြန်ရောက်နေကြချိန်ဖြစ်သဖြင့် အာရပ်တို့ထိုးစစ်စချိန်တွင် ခံစစ်ကြောင်းများကျိုးပျက်ခဲ့ရကာ အီဂျစ်တပ်များ စူးအက်တူးမြောင်းကို ဖြတ်ကျော်၍ ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်အတွင်း ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အစ္စရေးလူမျိုးအားလုံးသည် ထိုနေ့တွင် မိမိတို့အိမ်၊ သို့မဟုတ်ဘုရားကျောင်းများတွင် တစ်စုတစ်စည်းတည်းရှိနေကြသဖြင့် အရန်တပ်များကို စုစည်းရန် အခြားအချိန်များထက် လွယ်ကူသွားပြီး ဥပုသ်နေ့တွင် ယာဉ်အသွားအလာနှင့် ရေဒီယို၊ တယ်လီဖုန်းအသုံးပြုမှုများမရှိသောကြောင့် ကား၊ ရထားလမ်းများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးကေဘယ်ကြိုးများ၊ ရေဒီယိုလေလှိုင်းများ ရှင်းလင်းနေခဲ့ကာ တပ်သားများကိုဆင့်ခေါ်ရန်၊ တပ်များကို စစ်မျက်နှာများသို့ပို့ဆောင်ရန် အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့ပြီး ယွန်ကစ်ပူးနေ့တွင်စစ်တိုက်ပါက အစ္စရေးတို့ လုံးဝအငိုက်မိသွားလိမ့်မည်ဟူသော အာရပ်တို့ထင်မြင်ချက်ကို ပျက်ပြယ်သွားစေခဲ့သည်။
စစ်အစ ပထမ နှစ်ရက်တွင် အစ္စရေးသည် ကြီးစွာအရေးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဒါယန်း၏အမြင်များ များစွာပြောင်းလဲလာကာ ထာဝရဘုရား၏ ကျောင်းတော်ကြီး တတိယအကြိမ်ပြိုလဲမှုအဖြစ် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ခုအတွင်း ကြေညာလုနီးနီးအထိဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့မပြောဆိုရန် ဝန်ကြီးချုပ်မေယာက တားမြစ်ခဲ့ရသည်။
စစ်စတင်ချိန်တွင် ဒါယန်းသည် စစ်အတွက် ရွေးချယ်စရာအချို့ကို တင်ပြခဲ့သည်။
စစ်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုတွင် ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်စစ်မျက်နှာကို မိလေတောင်ကုန်းများအထိ ဆုတ်ခွာရန်၊ ဂိုလန်ကုန်းမြင့်စစ်မျက်နှာတွင်းတိုက်ပွဲများကို ဂျော်ဒန်နိုင်ငံတွင်းအထိ ဆုတ်ခွာသွားရန်ဟု ဒါယန်းကအဆိုပြုခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ အမြန်ဆုံးစစ်မျက်နှာဖွင့် တိုက်ခိုက်ရန်ဟူသော အစ္စရေး၏ ရှေးရိုးစဉ်လာများနှင့် ဆန့်ကျင်နေလေသည်။
စစ်ဦးစီးချုပ်ဒေးဗစ်အီလေဇာ က၎င်းအစီအစဉ်များကို ပယ်ချခဲ့ပြီး ထိုသို့ပယ်ချခဲ့ခြင်း မှန်ကန်ကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရလေသည်။
ဗိုလ်မှူးချုပ် အေရီယယ်ရှာရွန်လက်အောက်ရှိ အစ္စရေးတပ်များသည် ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်စစ်မျက်နှာတွင် အီဂျစ်တပ်မတော်နှစ်ခုကြားမှ ထိုးဖောက်ထွက်၍ စူးအက်တူးမြောင်းကို တန်ပြန်ဖြတ်ကျော်ကာ အမှတ်(၃) အီဂျစ်တပ်မတော်ကြီးကို ဝိုင်းရံမိလေသည်။
ဆီးရီးယားစစ်မျက်နှာတွင်လည်း အစ္စရေးတပ်များသည် တန်ပြန်ထိုးစစ်ဆင်ကာ ဂျော်ဒန်နှင့် အီရတ်နိုင်ငံများမှစေလွှတ်လိုက်သော တပ်များကို တွန်းလှန်၍ ဆီးရီးယားမြို့တော် ဒမတ်စကပ်မြို့ဆင်ခြေဖုံးကိုပင် အမြောက်ကြီးများဖြင့် ပစ်ခွင်းနိုင်သည်အထိ ချဉ်းကပ်လာနိုင်ခဲ့သည်။
စစ်ပွဲသည် အရှုံးအနိုင်မပြတ်သားဘဲ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့ရသော်လည်း အာရပ်တို့၏ ထိုးစစ်သည် အစ္စရေးစစ်တပ်၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်ထက်မြက်မှုပုံရိပ်ကို ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစ္စရေးနှင့် အီဂျစ်ကြား ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ခြင်းနှင့်၊ သိမ်းပိုက်ထားသောအီဂျစ်နယ်မြေအားလုံးမှ အစ္စရေးတပ်များဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရခြင်းသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရလေသည်။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဘဝ ယွန်ကစ်ပူးစစ်ပွဲကြောင့် ဒါယန်းများစွာစိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ရကြောင်း သူ့အကြောင်းသိသူများက ဆိုကြပြီး နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်တွင် ကာလအတန်ကြာ ဒါယန်းဩဇာအာဏာမှေးမှိန်ခဲ့ရသည်။
၁၉၇၇ တွင် နိုင်ငံရေးပါတီများတပ်ပေါင်းစုအဖွဲ့အတွက် လွှတ်တော်အမတ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဝန်ကြီးချုပ်မီနာခင်ဘီဂင်၏ လီကွတ်ပါတီအစိုးရသစ်တွင် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးတာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ဒါယန်းရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ထို့အတွက် တပ်ပေါင်းစုအဖွဲ့မှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး လွှတ်တော်အတွင်း တစ်သီးပုဂ္ဂလအမတ်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။
ဘီဂင်အစိုးရ၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ထမ်းဆောင်စဉ် အစ္စရေးနှင့်အီဂျစ်ကြား ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်ဖြစ်သော "ဒေးဗစ်စခန်းသဘောတူညီချက်" ကိုရေးဆွဲရာတွင် အရေးပါအရာရောက်ခဲ့သည်။
ပါလက်စတိုင်းအာရပ်ဒေသများသည် အစ္စရေး၏ပြည်တွင်းရေးဟုတ်မဟုတ်ဟူသော ကိစ္စနှင့်ပတ်သတ်၍ ဝန်ကြီးချုပ်ဘီဂင်နှင့် သဘောကွဲလွဲခဲ့သောကြောင့် ဒါယန်းသည် ၁၉၇၉ အောက်တိုဘာတွင် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။
(ဒေးဗစ်စခန်းသဘောတူညီချက်တွင် ပါလက်စတိုင်းအာရပ်လူမျိုးများနှင့် အနာဂတ်ကာလဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် အချက်ပါဝင်ခဲ့ပြီး ထိုအချက်ကို မနှစ်သက်သည့် ဘီဂင်သည် ဒါယန်းကို စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေးအဖွဲ့တွင်း မထည့်သွင်းခဲ့ပေ။
) ၁၉၈၁ တွင်ဒါယန်းသည် တီလမ်နိုင်ငံရေးပါတီသစ်ကို ထူထောင်ခဲ့သည်။
မိသားစုဘဝ ပထမဇနီးဖြစ်သူ ရုသ်သည် ဒါယန်းနှင့် ၃၆ နှစ်ကြာပေါင်းသင်းခဲ့ပြီးနောက် ဒါယန်း၏ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုများစွာတို့ကြောင့် ၁၉၇၁ တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့သည်။
ဒါယန်းသည် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး သူ၏စည်းစိမ် အားလုံးနီးပါးကို ဒုတိယဇနီး ရေချယ်အား ပေးခဲ့သည်။
ဒါယန်းနှင့် ပြတ်စဲခဲ့ပြီးနောက် ရုသ်သည် အစ္စရေးနိုင်ငံတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့ပြီး ဒါယန်း၏ အမျိုးသမီးများနှင့်ပတ်သက်လျှင် အကောင်းမကြိုက်တတ်ပုံကို အခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ရေးသားခဲ့သည်။
ဒါယန်းနှင့် ရုသ်တို့၏သမီးဖြစ်သူ ယေးလ်သည် စာရေးဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမအဖေနှင့်သူမတို့ကြား ဆက်ဆံရေးအကြောင်း စာအုပ်ရေးခဲ့သောကြောင့်ထင်ရှားခဲ့သည်။
သူမသည် အဖေနည်းတူ နိုင်ငံရေးလိုက်စားခဲ့ပြီး အစ္စရေးလက်ဝဲယိမ်းပါတီများစွာတို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမသည် လွှတ်တော်အမတ်နှင့် တဲလ်အဗိမြို့တော်ကောင်စီဝင်အဖြစ်အမှုထမ်းခဲ့ပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် တဲလ်အဗိ-ဂျက်ဖာ၏ ဒုတိယမြို့တော်ဝန်အဖြစ် လူမှုဖူလုံရေးဝန်ဆောင်မှုများကို တာဝန်ယူထားသည်။
ဒါယန်း၏ သားတစ်ဦးဖြစ်သူ အာစီသည် ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်နှင့် ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သားနောက်တစ်ဦးဖြစ်သူ အီဟွတ်မှာ စာရေးဆရာဖြစ်လာပြီး ဒါယန်း၏သေတမ်းစာတွင် အမွေမပေးဘဲချန်လှပ်ခံခဲ့ရသည်။
သူသည် ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီး လအနည်းငယ်အကြာတွင် ဒါယန်းကို ဝေဖန်သည့် စာတစ်အုပ်ရေးသားခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်ရေး၊ စာရေးသားမှုနှင့် နိုင်ငံရေးစွမ်းရည်များကို သရော်ကာ ဖျက်လိုဖျက်ဆီးလုပ်သူ၊ လောဘကြီးသူဟုပင် စွပ်စွဲထားခဲ့သည်။
ဒါယန်းသည် ကင်ဆာရောဂါခံစားနေရမှုကို အကြောင်းပြ၍ ငွေရအောင်ဖန်တီးခဲ့သည်ဟုပင် ထိုစာအုပ်တွင် စွပ်စွဲထားခဲ့သည်။
ဒါယန်းကဲ့သို့ ပညတ်တော်(၁၀)ပါးအနက် တစ်ဝက်မျှကိုပင် မလိုက်နာမစောင့်ထိန်းနိုင်သူတစ်ယောက်အတွက် ကာဒစ်ရှ်ဆုတောင်းစာ သုံးကြိမ်ရွတ်ဖတ်ပေးခဲ့မိသည်မှာ များလွန်းကြောင်း၊ ထို့အတွက် နောင်တပင် ရမိသည်ဟု ရေးသားထားခဲ့သည်။
ကွယ်လွန်မှုနှင့် သူထားခဲ့သောအစဉ်အလာ ဒါယန်း၏ တီလမ်ပါတီသည် ၁၉၈၁ ရွေးကောက်ပွဲအတွင်း အမတ် နှစ်နေရာ အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ထို့နောက်မကြာမီပင် ဒါယန်းသည် အသည်းအသန်နှလုံးရောဂါဖြစ်ပွားပြီး တဲလ်အဗိမြို့တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် အူမကြီးကင်ဆာဖြစ်နေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရကတည်းကပင် ဒါယန်းသည် မကျန်းမမာဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူ့အလောင်းကို သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ မိုရှက်ဗ်စုပေါင်းလယ်ယာစခန်းဖြစ်သော နာဟာလာတွင် မြုပ်နှံခဲ့သည်။
သူ၏တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများကို သူ၏သက်တော်စောင့်အားပေးရန် သေတမ်းစာတွင် ရေးသားထားခဲ့သည်။
၂၀၀၅ တွင် ဒါယန်း၏ မျက်စိဖုံးသားရေစကို အီးဘေးလေလံဝက်ဆိုက်တွင် ကြမ်းခင်းဈေး အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇၅၀၀၀ ဖြင့် လေလံတင်ခဲ့သည်။
ဒါယန်း၏ စိတ်နေသဘောထားသည် နားလည်ရခက်ပြီး သူ၏အမြင်များသည် မည်သည့်အခါမှ အဖြူအမည်း သဲကွဲလေ့မရှိပေ။
သူ့တွင် မိတ်ဆွေရင်းနည်းပါးပြီး သူ၏စိတ်ကူးစိတ်သန်းကောင်းမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်နှစ်လိုဖွယ် ပြုမူဆက်ဆံပုံတို့တွင် အဆိုးမြင်တတ်မှုနှင့် အထိန်းအကွပ်မဲ့မှုတို့ ရောလျက် နေသည်။
ဒါယန်းအကြောင်းကို အေရီယယ်ရှာရွန်က ဤသို့ ပြောကြားခဲ့သည်။
"ဒါယန်းအိပ်ရာနိုးလာချိန်၌ စိတ်ကူးပေါင်းတစ်ရာ သူ့ခေါင်းထဲတွင်ပေါ်နေတတ်သည်။
၎င်းတို့အနက် ၉၅ ခုမှာ အန္တရာယ်များလှသည်။
နောက်ထပ်သုံးခုမှာလည်း လက်မခံနိုင်စရာများဖြစ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည့် နှစ်ခုမှာမူ အလွန်ကောင်းသည့် အကြံဉာဏ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဒါယန်းသည် ရူးသွပ်နေသလောက်ပင် သတ္တိရှိပြီး တာဝန်ယူမှုလည်းခေါင်းပါးသည်။
အရပ်ဘက်ရေးရာ ကိစ္စရပ်များတွင် ဒါယန်း၏ သတ္တိရှိမှုမှာမူ ကွဲပြားပါသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်ဘင်ဂူရီယန်က ဒါယန်းကို သူ၏အစိုးရအဖွဲ့တွင်း လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးဝန်ကြီးခန့်မည့်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထင်မြင်ချက်တောင်းခံလာသည်။
သူ၏ ထက်မြက်သော စိတ်ကူးဉာဏ်ကြောင့် မည်သည့်အစိုးရအဖွဲ့တက်သည်ဖြစ်စေ အဖွဲ့ဝင်ဝန်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ်ဒါယန်း အမြဲပါဝင်သင့်ကြောင်း၊ သို့သော် ဝန်ကြီးချုပ်တာဝန်ကိုမူ မည်သည့်အခါမှမပေးသင့်ကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းကို ဘင်ဂူရီယန်ကမေးသောအခါ ဒါယန်းတွင် တာဝန်ယူတတ်မှုမရှိဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
" ဒါယန်းသည် စုပေါင်းလယ်ယာစခန်းများ၏ လောကုတ္တရာဖက်မနွယ်သော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဘဝကိုလက်တွေ့ဆန်ဆန်ရှင်သန်ရပ်တည်မှုကို ဂျူးလူမျိုးနှင့် အစ္စရေးနိုင်ငံကို ချစ်မြတ်နိုးသောစိတ်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အခါမှ ဘာသာရေးပုံရိပ်နှင့် မရောလျှက်ခဲ့ပေ။
၁၉၆၇ ခြောက်ရက်စစ်ပွဲအတွင်း ဂျေရူဆလင်မြို့ကို အစ္စရေးတို့ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် ကျောင်းတော်ရာတောင်ကုန်း၌ ဂျူးဘုန်းတော်ကြီးများ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ ဒါယန်းက ဒါ "ဗာတီကန်" လားဟု မေးငေါ့ပြောဆိုခဲ့လေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေရာရှိ မွတ်ဆလင်တို့ အထွတ်မြတ်ထားသော ကျောက်တောင်ခုံးကြီးပေါ်မှ အစ္စရေးအလံကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်ရာတောင်ကုန်း၏ အုပ်ချုပ်မှုကို မွတ်ဆလင်ကောင်စီတစ်ခုသို့ လွှဲအပ်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်ရာတောင်ကုန်းသည် ယေဟူဒီဘာသာအတွက် ဘာသာရေးအထွတ်မြတ်မဟုတ်ဘဲ သမိုင်းဝင်နေရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ဒါယန်းကယုံကြည်လေသည်။
ဒါယန်းသည် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပျော်တမ်းရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုသုတေသီတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုဝါသနာကြောင့် ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင်ပစ္စည်းများကို သူ၏စစ်သားများအကူအညီကိုပါ အသုံးပြု၍ တူးဖော်ရှာဖွေစုဆောင်းမှုများကြောင့် ဥပဒေချိုးဖောက်သလိုမကြာခဏ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အငြင်းပွားဖွယ်ရာများလည်းပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ဒါယန်း၏ တရားမဝင်တူးဖော်မှု၊ ရှေးဟောင်းနယ်မြေများမှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အနိုင့်အထက်သိမ်းယူမှုနှင့် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုများအကြောင်းကို အစ္စရေးရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင်ပစ္စည်းများဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်အဖွဲ့မှ R. Kletter က အသေးစိတ်မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။
စိန့်ပီတာအထက်တန်းကျောင်း (St. Peter's High School) သည် မန္တလေးမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
ပြည်သူပိုင်သိမ်းခံရပြီးနောက် အမှတ် (၉) အစိုးရအထက်တန်းကျောင်း မန္တလေးမြို့နယ် ဖြစ်လာပြီး ယခုအခါ အမှတ် (၉) အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်း မန္တလေးမြို့နယ် ဟူ၍အမည်ပြောင်းထားသည်။
စိန့်ပီတာကျောင်းကို ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းနှင့် စစ်အပြီးမှာ ဆေးရုံအဖြစ်အသုံးပြုခဲ့သည်။
မန်ကျည်းပင် ကုက္ကိုပင်ကြီးများနှင့် ဘော့လုံးကွင်းကြီးကလည်း စိမ်းလန်းကာ အင်မတန်သာယာသော ကျောင်းဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထင်ရှားသောကျောင်းသားဟောင်းများ စည်သူဦးတင် - ဗိသုကာပညာရှင် ဦးကာ - ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခချုပ်၊ ပညာရေးဝန်ကြီး မောင်မောင်တာ - ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်၊ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ရှီအာမွတ်စလင်အဖွဲ့ချုပ်ဥက္ကဋ္ဌ ဂျော်လီဆွေ - ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် မောင်မိုးသူ - ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ၊ စာရေးဆရာ၊ အယ်ဒီတာ မြမျိုးလွင် - စာရေးဆရာ အဉ္ဇလီမောင်မောင် - ဂီတပညာရှင်၊ တေးရေးဆရာ ဒေါက်တာကျော်မြင့် - ကျန်းမာရေး ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး ဒေါက်တာဇော်မြင့်မောင် - မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး ဝန်ကြီးချုပ်https://blackotfb.com/wingikcbwakhayi/ ဒေါက်တာရဲလွင် - မန္တလေးမြို့တော်ဝန် ဒေါက်တာသန်းဝင်း - မန္တလေးဆေးတက္ကသိုလ်ပါမောက္ခချုပ် ကြေးမုံ ဦးသောင်း - စာရေးဆရာ၊ ဂျာနယ်လစ် ညီပုလေး - စာရေးဆရာ ပြင်ပလင့်ခ်များ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် Category:မန္တလေးမြို့ရှိ အထက်တန်းကျောင်းများ။
ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် စာအုပ်သည် ၁၅ ရာစုမှ စတင်နေရာယူလာကြသည် ဟုထင်သည်။
လက်လှမ်းမီ သမျှတင်ပြရလျှင် ကမ္ဘာ့ပထမဆုံးစာအုပ်သည် ခရစ်နှစ် ၁၄၅၆ ခုနှစ်မှစတင်ပုံနှိပ်သည်ဟု အဆိုအမိန့် ရှိခဲ့သည်။
ခရစ်နှစ် ၁၄၅၆ ခုနှစ်တွင် 'ဂျွန်ဂူတင်ဘတ်ဆိုသူက သမ္မာကျမ်းစာအုပ် အတွဲနှစ်တွဲကို စတင်ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသည်။
ထိုစာအုပ်တွင် စာတစ်မျက်နှာ၌ စာကြောင်းရေ ၄၂ ကြောင်းပါရှိပြီး နှစ်ကော်လံခွဲခြား ဖော်ပြသည်။
ထိုစာအုပ်တွင်ပြီးစီးရန် ၅ နှစ်ကြာ ပုံနှိပ်ခဲ့ရသည်ဟု သိရှိမှတ်သားရသည်။
ပထမဆုံးသောရောင်စုံ ပုံနှိပ်စာအုပ်ကို ခရစ်နှစ် ၁၄၅၇ ခုနှစ်တွင် 'ဂျွန်ဖတ်နှင့် ပီတာရှိုဖာတို့ နှစ်ဦးက ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ခရစ်နှစ် ၁၄၇၅ ခုနှစ်တွင် 'ဝီလီယမ် ကက်စတာသည် ထရွိုင်မြို့သမိုင်း ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုရေးသားကာ ၁၄၇၇ ခုနှစ်၌ အင်္ဂလန်နိုင်ငံမှ စာအုပ်အဖြစ် ထုတ်ဝေခဲ့ သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပုံနှိပ်စာအုပ်သမိုင်းဦးသည် ခရစ်နှစ် ၁၇၇၆ ခုနှစ် (မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၃၈ ခုနှစ်) ဆင်ဖြူရှင်မင်းလက်ထက်တွင် စတင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
၁၇၇၆ ခုနှစ်တွင် သန်လျင်မြို့သို့ အီတလီလူမျိုး သာသနာပြုတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့ပြီး မြန်မာစာပေကို လေ့လာသင်ကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အီတလီနိုင်ငံ ရောမမြို့သို့ပြန်သွားပြီး မြန်မာအက္ခရာများကို တီထွင်သည်။
ယင်းမြန်မာ အက္ခရာ ခဲစာလုံးများဖြင့် မြန်မာသင်ပုန်ကြီးစာအုပ်၊ ခရစ်တော်ဝင်ချုပ်စာအုပ်၊ ဘုရားသခင် ပညတ်တော်တို့ အနက်အဓိပ္ပာယ် စာအုပ်၊ ဘုရားသခင် ဘာသာတရားတော်အလျောက် အကျင့်ဝါဒကိုပြသော စာအုပ်များကို ရောမမြို့ ခရစ်ယာန်သာသနာပြု ပုံနှိပ်စက်မှ ရိုက်နှိပ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် မြန်မာဘာသာဖြင့် ပုံနှိပ်စာအုပ်ကို အေဒီ ၁၇၇၆ ခုနှစ် (မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၃၈ ခုနှစ်တွင် ရောမမြို့မှ စတင်ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်ဟု အဆိုအမိန့်ပြု မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
) ၁၇၇၆ ခုနှစ်မှာပင်၊ ရောမမြို့ ခရစ်ယာန်သာသနာပြု ပုံနှိပ်စက်ပိုင်ရှင်များသည် သန်လျင်မြို့ရှိ ခရစ် ယာန်သာသနာပြုများထံသို့ ပုံနှိပ်စက်နှစ်လုံးကို မြန်မာအက္ခရာ ခဲစာလုံးခြောက်သောင်း၊ လက်တင် အက္ခရာခဲစာလုံး လေးသောင်းနှင့်အတူ ပေးပို့ခဲ့၏။
သို့သော် သန်လျင်မြို့ မီးလောင်သည့်အခါ ပုံနှိပ်စက်နှင့် ခဲစာလုံးများ ပါသွား၍စာအုပ်များ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။
ခရစ်နှစ် ၁၈၁၅ ခုနှစ်တွင် ဖီးလစ်ကဲရေးအမည်ရှိသော သာသနာပြုတစ်ဦးသည် ဘိုးတော်မင်း တရားထံ ခွင့်ပြုချက်အရ အိန္ဒိယပြည် ဆီရမ်ပူမြို့မှ မြန်မာခဲစာလုံးများနှင့် ပုံနှိပ်စက်တစ်လုံးကို အမရပူရမြို့သို့ ယူဆောင်ခဲ့သည်။
ရှေးဦးစွာ အိန္ဒိယမှ ရန်ကုန်သို့ ရေကြောင်းခရီးဖြင့် သယ်ဆောင် သည်။
ထို့နောက် ရန်ကုန်မှ အမရပူရမြို့သို့ ရေကြောင်းခရီးဖြင့် သယ်ဆောင်စဉ် လမ်းတွင်သင်္ဘော နစ်မြုပ်ခဲ့သဖြင့် ပုံနှိပ်စက် ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။
အမရပူရမြို့တွင် မြန်မာဘာသာ စာအုပ်ရိုက်နှိပ်မှု အခွင့် အရေးပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။
ထိုသို့ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ပုံနှိပ်စက်ဖြင့် စာအုပ်များရိုက်နှိပ်ရန် ကြိုးပမ်းစဉ် ကာလဖြစ်သော ၁၈၁၀ ခုနှစ်မှာပင် "ဆီရမ်ပူမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်သာသနာပြု ပုံနှိပ်တိုက်မှ "မြန်မာ ယိုးဒယား၊ မာလာယု အင်္ဂလိပ်၊ လေးဘာ သာပြော လက်စွဲစာအုပ်" ကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
၁၈၁၇ ခုနှစ်တွင် ဆီရမ်ပူမြို့ခရစ်ယာန် သာသနာပြုဆရာများက မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရန်ကုန်မြို့သို့ ရောက်ရှိ လာသော အမေရိကန်လူမျိုး သာသနာပြုတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယုဒသန်အား မြန်မာအက္ခရာခဲစာလုံးများနှင့် ပုံနှိပ်စက်တစ်လုံးကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။
ထိုပုံနှိပ်စက်ခဲစာလုံးများဖြင့် ခရစ်တော် ရာဇဝင်အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်၊ ဓမ္မအမေးအဖြေစာအုပ်တို့ကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အောက်မြန်မာ နိုင်ငံ ရန်ကုန်မြို့တွင် ခရစ်နှစ် ၁၈၁၇ ခုနှစ် (မြန်မာသက္ကရာဇ်-၁၁၇၉ ခုနှစ်) တွင် မြန်မာအက္ခရာဖြင့် စတင် ပုံနှိပ်စာအုပ် ထုတ်ဝေမှုပြုခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုပုံနှိပ်စက်သည် ရန်ကုန်မြို့မှ တစ်ဆင့် မော်လမြိုင်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာကာ အမေရိကန်သာသနာပြု ပုံနှိပ်တိုက်အမည်ဖြင့် စာအုပ်များ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ဘကြီးတော်လက်ထက်တွင် တမန်တော်ဝတ္ထု၊ ဓမ္မသစ် ကျမ်းစာအုပ်များကို ရန်ကုန်မြို့၌ ပုံနှိပ်ထုတ် ဝေခဲ့သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဆီရမ်ပူမြို့မှလည်း "အင်္ဂလိပ်နှင့်မြန်မာ" ဝေါဟာရစာအုပ်ကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ သည်။
သာယာဝတီမင်းလက်ထက်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့မှ 'မြန်မာဘာသာ သဒ္ဒါစာအုပ်' ကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
မော်လမြိုင်မြို့မှလည်း အင်္ဂလိပ်မြန်မာ အဘိဓာန်စာအုပ်ကို ထုတ်ဝေခဲ့ သည်။
ပုံနှိပ်စက်များ စတင်ပေါ်ပေါက်ချိန်က မြန်မာဘာသာဖြင့် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော စာအုပ်အများစု သည် ခရစ်ယာန်သာသနာပြု စာအုပ်များသာဖြစ်သည်။
မြန်မာသဒ္ဒါနှင့် မြန်မာအဘိဓာန်ဆိုင်ရာ စာအုပ်အရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးသည်။
မြန်မာမှုနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်ကို ၁၈၄၇ ခုနှစ် တွင် အေ၊ ဘီ၊ အမ် ပုံနှိပ်တိုက်ရန်ကုန်မြို့မှ 'မနုဓမ္မသတ်ကျမ်း' အမည်ဖြင့် ထုတ်ဝေမှုပြုခဲ့သည်။
မန္တလေးနေပြည်တော် (ရတနာပုံခေတ်)၊ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်တွင် ရတနာပုံနေပြည်တော်၌ စက်ရုံ ပေါင်း (၅၀) ကျော်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ယင်းတို့အနက် စာပုံနှိပ်စက်ရုံလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ် သည်။
၁၈၆၄ ခုနှစ်တွင် ရွှေနန်းတော် မြောက်ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ စာပုံနှိပ်စက်တည်ထောင်ခဲ့ သည်။
စာအုပ်များ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့၏။
ထိုစာပုံနှိပ်စက်မှ ပြဇာတ်စာအုပ်များ အများအပြား ပုံနှိပ်ထုတ် ဝေခဲ့သည်။
မန္တလေးရတနာပုံ နေပြည်တော် သတင်းစာကိုလည်း ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အထက်မြန်မာနိုင်ငံ မန္တလေးရတနာပုံမြို့တော်တွင် ခရစ်နှစ် ၁၈၆၄ ခုနှစ်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၂၆ ခုနှစ်တွင် စာပုံနှိပ်လုပ်ငန်း ပေါ်ပေါက်လာကာ၊ ပုံနှိပ်စာများ ထွန်းကားလာသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထား ခဲ့ကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ စာအုပ်များပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသည့် လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ၁၈၆၃ ခုနှစ်ပတ်ဝန်းကျင်က တနင်္သာရီ တိုင်းမင်းကြီးအဖြစ် အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့သော အီး၊ အေ၊ ဘလန်ဒယ်(လ်)၏ တနင်္သာရီ တိုင်းမင်းကြီး ရုံးတော်ဝင်စာ၊ ထွက်စာများ (၁၈၂၅-၂၆ ခုနှစ်မှ ၁၈၄၂-၄၃) အစီရင်ခံစာတွင် ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်။
နေ့စဉ်ထုတ်စာစောင်များ၊ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော စာအုပ်များကို မြန်မာလူမျိုးအတွက် ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေရန်၊ စာပုံနှိပ်တိုက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
လစဉ်စာပုံနှိပ်တိုက်၏ အသား တင်ဝင်ငွေမှ ၁၅၀ ကျပ်၊ အမြတ်ရရှိသည်။
စာပုံနှိပ်တိုက်သည် ကျောင်းဝင်းနှင့် ဆက်စပ်နေ၍ ဖီးစကူး ပရက်(စ်)ဟု အမည်ပေးထားသည်။
ထိုစာပုံနှိပ်တိုက်ကို ပညာရေး ကော်မတီမှ လက်လွှဲယူကာ ကျောင်းသုံး အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များ၊ မြန်မာစာအုပ်များကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသင့်သည်။
ဤအစီရင်ခံစာအရ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၁၈၃၆ ခုနှစ်အချိန်မှစတင်၍ စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းကို အခြေချလုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြောင်း သိနိုင်သည်။
နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ပုံနှိပ်တိုက်များ အမြောက်အမြား ပေါ်ပေါက်လာကာ ပြဇာတ်စာအုပ်များ၊ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များနှင့် အထွေထွေ စာအုပ်များကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပုံနှိပ်တိုက်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာစဉ်က ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သော စာပုံနှိပ်တိုက်အမည်စာရင်းများကို တတ်စွမ်းသမျှ ရှာဖွေစုဆောင်းကြည့်မိရာတွင် ရန်ကုန်မြို့တွင် "အေ၊ ဘီ၊ အမ် ပုံနှိပ်တိုက်၊ မြန်မာသံတော်ဆင့် ပုံနှိပ်တိုက်၊ ပဲခူးပုံနှိပ်တိုက်၊ ရန်ကုန် တိုင်းပုံနှိပ်တိုက်၊ ဥက္ကလာပ ပုံနှိပ်တိုက်၊ မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာ သာသနာပြု ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဒီဘက်(ခ်ျ) ပုံနှိပ်တိုက်၊ အစိုးရပုံနှိပ်တိုက်၊ တိဂုဏ်တိုင်း ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဗဟိုအကျဉ်းထောင် ပုံနှိပ်တိုက်၊ စရိရာမ ပုံနှိပ် တိုက်၊ ဘင်္ဂါလီဂျော့ပရင်းတင်း ပုံနှိပ်တိုက်၊ သာသနာလက်(ခ်ျ)မီ ပုံနှိပ်တိုက်၊ ရာမညတိုင်း ပုံနှိပ်တိုက်၊ ကေနာရူမီရာ ပုံနှိပ်တိုက်၊ အယ်ဘင်ယင် ပုံနှိပ်တိုက်၊ ပြည်ကြီးမဏ္ဍိုင် ပုံနှိပ်တိုက်၊ မင်္ဂလာကျော်ထင် ပုံနှိပ်တိုက်၊ ရတနာသီရိ ပုံနှိပ်တိုက်၊ သုရတိဂျော့ပရင်းတင်း ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဟံသာဝတီ ပုံနှိပ်တိုက်၊ စမာချာပုံနှိပ်တိုက်၊ ဇေယျာပူရိန် ပုံနှိပ်တိုက်၊ ကာဝိန္ဒသီရိ ပုံနှိပ်တိုက်၊ မြန်မာအဆွေ ပုံနှိပ်တိုက်၊ အာဒန်(ဂျ်) ပုံနှိပ်တိုက်၊ တိုင်းလုံးဇမ္ဗူ ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဝိတိုရိယ ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဇမ္ဗူကျက်သရေ ပုံနှိပ်တိုက်၊ မာကင်တိုင် ပုံနှိပ်တိုက်။
မော်လမြိုင်မြို့တွင် မြန်မာတိုင်း ပုံနှိပ်တိုက်၊ ရမ္မာပူရ စာပုံနှိပ်တိုက်၊ အေဘီအမ် ပုံနှိပ်တိုက်၊ မင်္ဂလာ ဂီရိန် ပုံနှိပ်တိုက်၊ တနင်္သာရီ ပုံနှိပ်တိုက်၊ မော်လမြိုင်မိတ်ဆွေ ပုံနှိပ်တိုက်၊ ဘင်္ဂလီရှိတ်ရှုလဗတ် ပုံနှိပ် တိုက်၊ မော်လမြိုင် အက်ဒဗာတိုက်ဇာ ပုံနှိပ်တိုက်။
မန္တလေးမြို့တွင် ရတနာပုံနေပြည်တော် ပုံနှိပ်တိုက်၊ ချာနီယာ ပုံနှိပ်တိုက်၊ မြန်မာတာရာ ပုံနှိပ်တိုက်၊ အိန္ဒိယ ပုံနှိပ်တိုက်၊ ရတနာဒီပံ စာပုံနှိပ်တိုက်၊ မန္တလေး ပုံနှိပ်တိုက်၊ မြဝတီ ပုံနှိပ်တိုက်။