kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ ရာထူးကို ၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် Zulfikar Ali Bhutto က ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့ပြီး ၁၉၇၁ ခုနှစ်အတွက် "နောင်တ" နှင့် ပါကစ္စတန်သမ္မတဟောင်း ပါဗက်ဇ် မူရှာရက်ဖ် သည် ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ကျူးလွန်ခဲ့သော "ပိုလျှံမှုများ" အတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည့် 1971 ခုနှစ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပါကစ္စတန်လိုလားသော ပြည်သူ့စစ်များ၏ ပူးပေါင်းပါဝင်သူများကို တရားစွဲဆိုရန် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် နိုင်ငံတကာ ရာဇဝတ်မှုခုံရုံးသည် ပါကစ္စတန် နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံနေရသည်။
2015 ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ 30 ရက်နေ့တွင် ဝန်ကြီးချုပ် Nawaz Sharif ၏ အစိုးရသည် အစောပိုင်း ရာထူးများမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ပြီး ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ၏ ရက်စက်ယုတ်မာမှုများတွင် ပါကစ္စတန်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ငြင်းဆိုထားကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ခေတ္တဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် မဟာမင်းကြီးအား ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီးဌာန၏ ထုတ်ပြန်ချက်တွင် “ပါကစ္စတန်သည် ရာဇဝတ်မှုများ သို့မဟုတ် စစ်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ကျူးလွန်ရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှုဟု စွပ်စွဲပြောဆိုခြင်းကို ပယ်ချခဲ့သည်။
သမ္မာတရားနှင့် ဝေးကွာ၍ မရနိုင်။
" အဆိုပါ ထုတ်ပြန်ချက်သည် ပါကစ္စတန်တွင် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု ငြင်းဆိုမှု တိုးလာနေသည့် လမ်းကြောင်းကို အမှတ်အသားပြုကာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အိန္ဒိယ ပညာရှင် Sarmila Bose က Mukti Bahini အား စစ်ရာဇဝတ်မှုဟု စွပ်စွဲပြီးနောက် အရှိန်အဟုန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ဘီဟာရစ်အပေါ် ဘင်္ဂါလီများက ကျူးလွန်ခဲ့သည့် စစ်ရာဇဝတ်မှုများအား ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်တွင် ပိုမိုငြင်းဆိုထားကြောင်း Bose က အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။
ပါကစ္စတန်၏ အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်း အများအပြားမှ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံအား ခြွင်းချက်မရှိ တောင်းပန်ရန်နှင့် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည့် ဂျာနယ်လစ် Hamid Mir ၊ အမေရိကန်နိုင်ငံဆိုင်ရာ ပါကစ္စတန်သံအမတ်ဟောင်း Husain Haqqani ၊ လူ့အခွင့်အရေးလှုပ်ရှားသူ Asma Jahangir ၊ ပါကစ္စတန်လေတပ်အကြီးအကဲဟောင်း Asghar Khan ၊ ယဉ်ကျေးမှုတက်ကြွလှုပ်ရှားသူ Salima Hashmi ၊ နှင့် ကာကွယ်ရေးလေ့လာသုံးသပ်သူ Muhammad Ali Ehsan။
Asma Jahangir သည် ရက်စက်ယုတ်မာမှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လွတ်လပ်သော ကုလသမဂ္ဂ စုံစမ်းရေးကော်မရှင်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
Jahangir သည် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုအား ပါကစ္စတန်စစ်တပ်၏ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုရလဒ်ကြောင့် ပါကစ္စတန်၏ လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုအား ပိတ်ပစ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမက ပြောကြားခဲ့သည်။
ပါကစ္စတန်သမိုင်းပညာရှင် Yaqoob Khan Bangash က ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လွတ်မြောက်ရေး စစ်ပွဲအတွင်း ပါကစ္စတန်စစ်တပ်၏ လုပ်ရပ်ကို "သောင်းကျန်းသူ" အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။
မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များနှင့် ရုပ်ရှင်များ Stop Genocide (1971) မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်။
Major Khaled's war (1971) မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် Nine Months to Freedom: The Story of Bangladesh (1972) မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် Children of War (2014) သည် ၁၉၇၁ ခုနှစ် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုတွင် ရက်စက်ယုတ်မာမှုများကို ပုံဖော်ထားသည့် ရုပ်ရှင်ဖြစ်သည်။
Merciless Mayhem: The Bangladesh Genocide Through Pakistani Eyes (2018) တီဗီရုပ်ရှင်။
1971 Dhaka တက္ကသိုလ် လူသတ်ပွဲ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲ Akhira လူသတ်ပွဲ Bakhrabad လူသတ်ပွဲ ဘင်္ဂါလီ လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု အောက်မေ့ဖွယ်နေ့ Burunga လူသတ်ပွဲ Jinjira လူသတ်ပွဲ Chuknagar လူသတ်ပွဲ The Concert for Bangladesh ၏ ပထမဆုံးသော အကျိုးရှိစေမည့် ဖျော်ဖြေပွဲ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် စစ်ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို တရားစီရင်ဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ လှုပ်ရှားမှု : ၁၉၇၂ မှ လက်ရှိအချိန်ထိ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲ စာကြည့်တိုက်နှင့် သုတေသနစင်တာ ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်သည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲနှင့် 1971 ခုနှစ်တွင် အပြစ်မဲ့ဘင်္ဂါလီလူမျိုးများကို လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုနှင့်ပတ်သက်သည့် သမိုင်းဝင်စာတမ်းများကို 'ထိန်းသိမ်းပြီး လူသိရှင်ကြား ဖြန့်ဝေရန်' လုပ်ဆောင်နေသည်။
မှတ်စုများ ကိုးကားချက်များ Abul Barkat, An Inquiry into Causes and Consequences of Deprivation of Hindu Minorities in Bangladesh through the Vested Property Act: Framework for a Realistic Solution Publisher: PRIP Trust (2001) ASIN: B005PWD15O Abul Barkat, Deprivation of Hindu Minority in Bangladesh: Living with Vested Property (Published English and Bengali languages 2008, 2009) ကျမ်းကိုးစာရင်း နောက်ထပ်ဖတ်ရန် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်၊ Genocide in 1971၊ A Gendercide Watch case study ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ရှိ ဟိန္ဒူဘာသာဝင်များ၏ အခြေအနေ ပြင်ပလင့်များ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုမှတ်တမ်း လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုနေ့ ၊ ခေတ်သစ် ၊ 14 မတ်လ 2017 ကို တနိုင်ငံလုံးကျင်းပသင့်သည်။
Delwar Jahid မှ လူမျိုးသုဉ်းသတ်ဖြတ်မှုနေ့အား နိုင်ငံတကာအသိအမှတ်ပြု လေးစားလိုက်နာရန် တောင်းဆိုအပ်ပါသည်။
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် ၁၉၇၁ ခုနှစ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုအား ကုလသမဂ္ဂ၏ အသိအမှတ်ပြုမှု ရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
ယနေ့ Genocide နေ့ ၁၉၇၁ ခုနှစ်အတွက် အောက်မေ့ဖွယ်အဖြစ် မတ်လ ၂၅ ရက်နေ့ကို လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုနေ့အဖြစ် ကုလသမဂ္ဂက သတ်မှတ်ပေးရန် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် တောင်းဆို ၊ Hindustan Times ၊ မတ် ၂၃၊ ၂၀၁၇ ဘင်္ဂလားဒေ့ခ်ျတွင် အိန္ဒိယ၏ စွက်ဖက်မှုသည် တောင်အာရှကို ပုံဖော်ပုံ ၊ Hindustan Times ၊ စက်တင်ဘာ ၂၂၊ ၂၀၁၆ လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုနေ့ကို အထိမ်းအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် ပါကစ္စတန်ကို မေ့ထားလိုသောအရာကို အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေကြောင်း ၊ Scroll.in၊ 25 မတ်လ 2017။
ကွမ်ကျိုး Evergrande ဘောလုံးအားကစားကွင်းသည် တရုတ် နိုင်ငံ၊ ကွမ်ကျိုးမြို့ တွင်ဆောက်လုပ်လျက်ရှိသော ဘောလုံးအားကစားကွင်းဖြစ်ပါသည်။
ယွမ် ၁၂ ဘီလီယံ (အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁.၇ ဘီလီယံ) တန်ဖိုးရှိ အားကစားကွင်းကို ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ဧပြီလ ၁၆ ရက်တွင်စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီးတရုတ်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဘောလုံးကလပ် ကွမ်ကျိုး Evergrande Taobao FC ၏အိမ်ကွင်းအဖြစ်ရည်ရွယ်သည်။
ကြာပန်းပုံအားကစားကွင်းဒီဇိုင်းသည်ရှန်ဟိုင်းအခြေစိုက်အမေရိကန်ဗိသုကာ Hasan Syed ၏လက်ရာဖြစ်သည်။
အားကစားကွင်း တွင် လူ ၁၀၀,၀၀၀ အတွက်ထိုင်ခုံများ ပါရှိပြီး ၂၀၂၂ ခုနှစ် တွင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်စီစဉ်ခဲ့ပါသည်။
ကိုးကားချက်များ ကဏ္ဍ:တရုတ်နိုင်ငံရှိ အားကစားကွင်းများ။
ပါပူဝါပဋိပက္ခ သည်း အနောက်နယူးဂီနီ တွင် ဖြစ်ပွားနေသော အင်ဒိုနီးရှား နှင့် လွတ်လပ်သောပါပူဝါလှုပ်ရှားမှု တို့အကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်သည် ( , OPM )။
၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် နယ်သာလန်နယူးဂီနီ မှ ဒတ်ခ်ျအုပ်ချုပ်ရေး ထွက်ခွာသွားအပြီး ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် အင်ဒိုနီးရှားအုပ်ချုပ်ရေးကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီးနောက်၊ လွတ်လပ်သော ပါပူဝါလှုပ်ရှားမှုသည် အင်ဒိုနီးရှား စစ်တပ်၊ ရဲ နှင့် အရပ်သားများကို ပစ်မှတ်ထား၍ စစ်ရေးအရ ပြင်းထန်မှုနည်းပါးသော ပြောက်ကျားစစ်ပွဲကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ပါပူဝါ ခွဲထွက်ရေး သမားများသည် လွတ်လပ်ရေး အတွက် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခြင်း သို့မဟုတ် ပါပူဝါနယူးဂီနီ နှင့် ပူးတွဲလျက် ဖက်ဒရေးရှင်း တောင်းဆိုခြင်း ၊ ဆန္ဒပြခြင်းများ နှင့် အခမ်းအနား များ ပြုလုပ် ခဲ့ပြီး အင်ဒိုနီးရှား အစိုးရ သည် ၎င်းတို့၏ လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခွင့် ကို ဖိနှိပ်ကာ အကြမ်းဖက် သည်ဟု စွပ်စွဲ ခဲ့သည်။
အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံသည် တိုင်းရင်းသားများအပေါ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု စစ်ဆင်ရေးတစ်ရပ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသည်။
စာရေးဆရာ De RG Crocombe သည် အင်ဒိုနီးရှားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များ၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ပါပူယန်း ၁၀၀,၀၀၀ မှ ၃၀၀,၀၀၀ ကြား၊ နှင့် အမျိုးသမီးအများအပြား အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများ ကျူးလွန်ခြင်းခံရသည်ဟု ခန့်မှန်းထားကြောင်း ၂၀၀၇ ခုနှစ်ထုတ် စာအုပ်တွင် ရေးသားခဲ့သည်။
Papuan Women's Working Group မှ Asia Justice Rights (AJAR) နှင့် တွဲဖက် သုတေသနပြုမှုအရ ၂၀၁၃၊ ၂၀၁၇ စစ်တမ်းတွင် ပါပူအန် အမျိုးသမီး ၁၇၀ တွင် ၆၄ ဦး ( ၁၀ ဦးတွင် ၄ ဦးနှုန်း) ၊ ၂၀၁၉ ခုနှစ် စစ်တမ်းတွင် ပါပူအန်အမျိုးသမီး ၂၄၉ ဦးတွင် ၆၅ ဦးသည် အစိုးရ၏အကြမ်းဖက်မှုပုံစံတမျိုးမျိုးကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ယခင်လေ့လာမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားဟောင်း Ambrosius Mulait ၏ အဆိုအရ ပါပူအန်အမျိုးသမီးများအပေါ် အကြမ်းဖက်မှုအများစုသည် ခင်ပွန်းများက ကျူးလွန်ခြင်း နှင့် ဇနီးမယားများမှာ လစာပေးထားရသူများဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည့် Papuan ယဉ်ကျေးမှုအမြင်များကြောင့် ဖြစ်ပွားရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ပါပူဝါတွင် ပဋိပက္ခများသည် အချို့နေရာများတွင် ပြည်နယ်၏ နီးစပ်မှု သို့မဟုတ် လုံးဝမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အခြားသူများက မှတ်ချက်ပြုသော်လည်း အင်ဒိုနီးရှား၏ အုပ်ချုပ်မှုပုံစံသည် နိုင်ငံရေးအသင်းအဖွဲ့နှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ကို ချုပ်ချယ်သည့် ရဲနိုင်ငံတစ်ခု နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။
Fien Jarangga ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးအခွင့်အရေး လှုပ်ရှားသူများသည် လွတ်လပ်ရေးသို့ ဦးတည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို ထောက်ခံကြသည်။
"လုံခြုံရေးနှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများ" ဟု တရားဝင်ပြောဆိုထားသောကြောင့် အင်ဒိုနီးရှားအာဏာပိုင်များသည် ဒေသတွင်းသို့ နိုင်ငံခြားဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဆက်လက်ကန့်သတ်ထားသည်။
အချို့သော အဖွဲ့ အစည်းများက အဆိုပါ ဒေသတွင် ငြိမ်းချမ်းရေး ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။
သမိုင်းနောက်ခံ ခြုံငုံ‌ဖော်ပြချက် left|thumb| အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသား လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့သည် ပါပူဝါတွင် လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများ ကျူးလွန်သည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ၊ အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသားတော်လှန်ရေး ပြီးဆုံးချိန်တွင် နယ်သာလန်သည် ယခင် နယ်သာလန် နယူးဂီနီ မှလွဲ၍ ဒတ် ခ်ျ အရှေ့အင်ဒီ များ၏ နယ်မြေများ အပေါ် အင်ဒိုနီးရှား၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အသိအမှတ်ပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။
အမျိုးသားရေးဝါဒီအင်ဒိုနီးရှားအစိုးရက ၎င်းသည် ဒတ်ခ်ျအရှေ့အင်ဒီးယန်းကျွန်းစုများအားလုံးကို ဆက်ခံသောနိုင်ငံ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျွန်းစုများအားလုံးတွင် ဒတ်ခ်ျကိုလိုနီလက်အောက်ခံအဖြစ်ရှိနေမှုကို အဆုံးသတ်လိုကြောင်း စောဒကတက်ခဲ့သည်။
နယ်သာလန်အနေနှင့် ပါပူဝါများသည် လူမျိုးရေးအရ အင်ဒိုနီးရှားတို့နှင့် ကွဲပြားကြသဖြင့် ပါပူဝါတို့ ကိုယ်ပိုင်ပြဋ္ဌာန်းခွင့်မရမချင်း နယ်မြေကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း စောဒကတက်ခဲ့သည်။
၁၉၅၀ ခုနှစ်မှစတင်၍ နယ်သာလန်နှင့် အနောက်အင်အားကြီးနိုင်ငံများက ပါပူဝါတို့အား လွတ်လပ်သောနိုင်ငံဖြစ် လာစေရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသော်လည်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုများ အထူးသဖြင့် သမ္မတ ကနေဒီ အစိုးရ သည် စစ်အေးခေတ် ကာလတွင် အင်ဒိုနီးရှားကို ၎င်းတို့ဘက်တော်သားအဖြစ် စည်းရုံးလိုသဖြင့် ဒတ်ခ်ျတို့ အနေနှင့် ပါပူဝါ လွတ်လပ်ရေးကို လက်လျှော့ကာ နယ်မြေကို အင်ဒိုနီးရှားသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် အမေရိကန်က ဖိအားပေးခဲ့သည်။
Bilveer Singh, page 2 ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် နယ်သာလန် သည် "၁၉၆၉ ခုနှစ်မတိုင်မီ လူထုဆန္ဒခံယူပွဲ plebiscite ကျင်းပပေးရမည်" ဟူသည့် သဘောတူညီချက်ပါဝင်သည့် နယူးယောက်သဘောတူညီချက် ကို လက်မှတ်ရေးထိုးကာ နယ်မြေအား ယာယီ ကုလသမဂ္ဂ အုပ်ချုပ်မှုအောက် သို့ လွှဲပြောင်းထားရှိပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။
အင်ဒိုနီးရှားစစ်တပ်သည် နယ်မြေ၏အနာဂတ်အပေါ် လူထု၏အမြင်များကို ဆုံးဖြတ်ရန် ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွင် "လွတ်လပ်သောရွေးချယ်မှုအက်ဥပဒေ" ဟုခေါ်တွင်သော မဲဆန္ဒခံယူပွဲကို စီစဉ်ကျင်းပခဲ့ပြီး ဆန္ဒခံယူပွဲရလဒ်က အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ သို့ ပေါင်းစည်းရေးကို ထောက်ခံခဲ့သည်။
အင်ဒိုနီးရှားနှင့် နယ်သာလန်တို့ကြား သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်သည့် အဆိုပါဆန္ဒခံယူပွဲများသည် ဟန်ပြသက်သက်သာဖြစ်ခဲ့ပြီး အင်ဒိုနီးရှားစစ်တပ်က ပါပူဝါ ကို အင်ဒိုနီးရှားသို့ ပေါင်းစည်းရေးအတွက် သေနတ်ဖြင့် အတင်းအဓမ္မမဲပေးစေခဲ့ရာ ဆန္ဒမဲပေးပိုင်ခွင့်ရှိသူ ပါပူဝါ ပြည်သူအရေအတွက်၏ ၁ % ပင် မရှိသော သီးသန့် စိစစ်ရွေးချယ်ထားသူ ၁၀၂၅ ဦး သာ ပါဝင်မဲပေးခွင့် ရခဲ့ကြသည်။
အငြင်းပွားဖွယ် ဆန္ဒခံယူပွဲကြောင့် ပါပူဝါလွတ်လပ်ရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများက ပါပူဝါတွင် အင်ဒိုနီးရှားစစ်တပ် ကျူးကျော်တပ်စွဲမှုကို ကန့်ကွက်ခဲ့ ကြသည်။
အင်ဒိုနီးရှားသည် လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်သည်ဟု အစဉ်သဖြင့် စွပ်စွဲခံရသည်။
၎င်းစွပ်စွဲမှုများတွင် "OPM-စာနာတတ်သော အရပ်သားများ"ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် အနောက်ပါပူဝါနိုင်ငံတော်အလံ Morning Star Flag လွှင့်ထူသူများကို နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှု ဖြင့် ထောင်သွင်းအကျဉ်းချခြင်းများ ပါဝင်သည်။
၁၉၆၉ ခုနှစ်မှ စတင်ကာ ‌အင်ဒိုနီးရှားအစိုးရ ပြောင်းရွှေ့နေရာချထားရေး အစီအစဉ် Transmigration program ဖြင့် ပါပူဝါသို့ အင်ဒိုနီးရှား၏ အခြားကျွန်းများ အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အများစုဖြစ်သည့် ဂျာဗားကျွန်းမှလူများ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှု ကြောင့် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများက အင်ဒိုနီးရှားပိုင် ပါပူဝါကျွန်းလူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ခန့်ရှိလာသည်။
လူမျိုးခြား ထိမ်းမြားလက်ထပ်မှုများ ပိုမိုများပြားလာနေကာ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချနေထိုင်သူများမှ ဆင်းသက်သူ အမျိုးအနွယ်များက ၎င်းတို့၏ မိဘမျိုးနွယ်စုများသည်လည်း "ပါပူဝါ" များ ဖြစ်သည်ဟု ခံယူလာကြသည်။
၂၀၁၀ ခုနှစ်စာရင်းအရ၊ ထွက်ပြေးသူ အဝေးရောက် ပါပူဝါဒုက္ခသည် ၁၃,၅၀၀ သည် အိမ်နီးချင်း ပါပူဝါနယူးဂီနီ ( PNG ) တွင် နေထိုင်နေကြရပြီး ရံဖန်ရံခါ တိုက်ပွဲများက နယ်စပ်မျဉ်း ထိ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ပါ ပူဝါနယူးဂီနီကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ (PNGDF) သည် OPM ၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက် PNG ၏အနောက်ဘက်နယ်စပ်တစ်လျှောက် ကင်းလှည့်မှုများ စတင် ပြုလုပ်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် PNG အစိုးရက "နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်နေထိုင်သူများ" ကို အတင်းအကြပ်ပြန်လည်မောင်းထုတ်ပြီး PNG တွင် ရွှေ့ပြောင်းအခြေချ နေထိုင်သူများကိုလည်း အင်ဒိုနီးရှား ဆန့်ကျင်ရေးလှုပ်ရှားမှု မလုပ်ပါဟု ခံဝန်ကတိပြုစေသည်။
၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှစ၍ OPM သည် လက်တုံ့ပြန်သည့် အနေနှင့် "OPM ကိုဆန့်ကျင်သည့် PNGDF ၏လုပ်ရပ်များအတွက် PNG ၏ စီးပွားရေး စီမံကိန်းများ နှင့် နိုင်ငံရေးသမားများကို ခြိမ်းခြောက်မှုများ" လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
PNGDF သည် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှ စကာ OPM ကို “ဆန့်ကျင်” ၍ အင်ဒိုနီးရှားနှင့် နှစ်နိုင်ငံ ပူးတွဲ နယ်စပ်ကင်းလှည့်မှုများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မွမ်မာကဒါဖီ လက်ထက်က လစ်ဗျားအစိုးရဟောင်းသည် လွတ်လပ်သောပါပူဝါလှုပ်ရှားမှု (Irian Jaya) နှင့် ဖိလစ်ပိုင်ရှိ မွတ်စလင်ပြောက်ကျားများကို စစ်ရေး သို့မဟုတ် အခြားအထောက်အပံ့များ ပေးနေသည်ဟု သတင်းများထွက်ပေါ်နေသည်။
ဇစ်မြစ် ဒတ်ခ်ျတို့ မရောက်မီက စူလ တန်နိတ်၏ တီဒိုး နှင့် စူလတန်နိတ် ဟု လူသိများသော အင်ဒိုနီးရှား ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးသည် အနောက်နယူးဂီနီကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
1660 တွင် ဒတ်ခ်ျတို့သည် နယူးဂီနီအပေါ် Tidore ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို Sultan အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဒတ်ခ်ျတို့သည် Tidore ကို အုပ်စိုးထားသောကြောင့် ဒတ်ခ်ျဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာပြီးနောက် 1793 တွင်ဗြိတိန်သည် Manokwari အနီးတွင်မအောင်မြင်သောအခြေချရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။
အနှစ် 30 နီးပါးကြာပြီးနောက် 1824 တွင်ဗြိတိန်နှင့်နယ်သာလန်တို့သည်မြေကိုခွဲရန်သဘောတူခဲ့သည်။
ကျွန်း၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ဗြိတိသျှတို့ လက်အောက်သို့ ကျရောက်စေပြီး အနောက်တစ်ဝက်သည် ဒတ်ခ်ျအရှေ့အင်ဒီများ ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
1828 ခုနှစ်တွင် ဒတ်ခ်ျတို့သည် မအောင်မြင်ခဲ့သော Lobo ( Kaimana ) အနီးတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
နှစ် 30 နီးပါးကြာပြီးနောက် ဂျာမန်တို့သည် Manokwari အနီးရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် ပထမဆုံးသာသနာပြုအခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
1828 ခုနှစ်တွင် Dutch သည် 141st meridian အနောက်ဘက်ကမ်းခြေနှင့် Humboldt ပင်လယ်အော်အနောက်မြောက်ဘက်ကမ်းခြေကိုပိုင်ဆိုင်ကြောင်းအခိုင်အမာဆိုသော်လည်း New Guinea တွင်ဒတ်ခ်ျတို့၏လှုပ်ရှားမှုသည် 1898 အထိအနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ခရစ်ယာန်သာသနာပြုများနှင့်ကုန်သည်များနောက်တွင်ရှိသောအုပ်ချုပ်ရေးစင်တာတစ်ခုတည်ထောင်ခဲ့သည်။
. ဒတ်ခ်ျအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် အနောက်နယူးဂီနီနှင့် အရှေ့အင်ဒိုနီးရှားအကြား ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ချိတ်ဆက်မှုများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။
၁၈၈၃ ခုနှစ်တွင် နယူးဂီနီသည် နယ်သာလန်၊ ဗြိတိန်နှင့် ဂျာမနီတို့ကြား ပိုင်းခြားခဲ့သည်။
ဩစတေးလျသည် ၁၉၁၄ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန်နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
1901 ခုနှစ်တွင် နယ်သာလန်သည် အနောက်နယူးဂီနီကို စူလတန်နိတ်၏ Tidore ထံမှ တရားဝင်ဝယ်ယူခဲ့ပြီး Dutch East Indies တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း နယ်မြေအား ဂျပန်က သိမ်းပိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဒတ်ခ်ျအုပ်ချုပ်မှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သော မဟာမိတ်များက ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။
အနောက်နယူးဂီနီကို ပါ ပူဝါနယူးဂီနီ နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းသည် အင်ဒိုနီးရှားကို မသိမ်းပိုက်မီ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များအတွင်း အချိန်တိုအတွင်း ဩစတြေးလျအစိုးရ၏ တရားဝင်မူဝါဒဖြစ်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ပါပူဝါနယူးဂီနီနှင့် ဖက်ဒရေးရှင်းဆိုင်ရာ အဆိုပြုချက်များသည် လွတ်လပ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် လူနည်းစုအမြင်ဖြစ်သည်။
ဖက်ဒရေးရှင်းအတွက် အငြင်းပွားမှုများသည် ယေဘူယျအားဖြင့် ကျွန်း၏နှစ်ခြမ်းကြားတွင် မျှဝေထားသော ယဉ်ကျေးမှုလက္ခဏာများကို အာရုံစိုက်သည်။
ဩဂုတ်လ 17 ရက်နေ့ 1945 ခုနှစ် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ကြေညာ ပြီးနောက် လေးနှစ်အကြာတွင် အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသားတော်လှန်ရေးသည် နယ်သာလန်နိုင်ငံမှ အချုပ်အခြာအာဏာကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ထံ လွှဲပြောင်းပေးရန် သဘောတူညီခဲ့ပြီး ၁၉၄၉ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဒတ်ခ်ျ-အင်ဒိုနီးရှား စားပွဲဝိုင်းညီလာခံ နှင့်အတူ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
အင်ဒီးများ။
သို့သော်လည်း နယ်သာလန် နယူးဂီနီသည် အင်ဒိုနီးရှားသမ္မတနိုင်ငံသစ်တွင် နယ်သာလန်နိုင်ငံကို ထည့်သွင်းရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ရေးရရန်အတွက် သီးခြားနိုင်ငံအဖြစ် ကူညီပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အချုပ်အခြာအာဏာလွှဲပြောင်းသည့်နေ့မှ တစ်နှစ်အကြာတွင် အဆိုပါနယ်မြေ၏ လက်ရှိအနေအထားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် သဘောတူညီခဲ့သည်။
ဤအပြောင်းအရွှေ့သည် ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့တွင် တရားဝင်ဖြစ်ခဲ့သည်။
. တစ်နှစ်အကြာတွင် အင်ဒိုနီးရှားနှင့် နယ်သာလန် နှစ်နိုင်ငံစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို မဖြေရှင်းနိုင်ကြသေးဘဲ နယ်မြေလွှဲပြောင်းရေး ညှိနှိုင်းရန် ဒတ်ချ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ကတိကဝတ်များကို ပယ်ချခဲ့သည်ဟု အင်ဒိုနီးရှားသမ္မတ ဆူကာ နိုက စွပ်စွဲခဲ့သည်။
Melanesian Papuans များသည် အင်ဒိုနီးရှားလူမျိုးများနှင့် လူမျိုးစုအလိုက် ပထဝီဝင်အရ ကွဲပြားပြီး နယ်မြေကို အမြဲတမ်း သီးခြားစီ အုပ်ချုပ်ထားသောကြောင့် နယ်မြေသည် အင်ဒိုနီးရှားနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ဒတ်ခ်ျလူမျိုးများက ဆက်လက်ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် ပါပူနိုင်ငံသားအချို့သည် အင်ဒိုနီးရှားတော်လှန်ရေးတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြဘဲ ထိုအချိန်က ပညာတတ် ပါပူလူမျိုးများသည် အင်ဒိုနီးရှား ပေါင်းစည်းရေးကို အားပေးသူများ၊ ဒတ်ခ်ျကိုလိုနီစည်းမျဉ်းကို ထောက်ခံသူများနှင့် ပါပူအန်လွတ်လပ်ရေးကို ထောက်ခံသူများအကြား ကွဲသွားခဲ့သည်။
မျက်နှာတန်ဖိုးအရ ဒတ်ခ်ျလူမျိုးသည် ပါပူန်လူမျိုးများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံရပုံပေါ်သော်လည်း နိုင်ငံရေးသိပ္ပံပညာရှင် Arend Lijphart က သဘောမတူပါ။
အနောက်နယူးဂီနီသို့ အင်ဒိုနီးရှားသို့ မဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန် အခြားသော ဒတ်ခ်ျတို့၏ အရင်းခံအကြောင်းရင်းများတွင် နယ်မြေ၏ အကျိုးအမြတ်များသော စီးပွားရေးအရင်းအမြစ်များ၊ ဒတ်ခ်ျရေတပ်အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် ၎င်း၏ ဗျူဟာမြောက် အရေးပါမှုနှင့် ယူရေးရှားမွေးရပ်မြေကို ဖန်တီးရန် အလားအလာရှိသော အခန်းကဏ္ဍတို့ ပါဝင်သည်။
အင်ဒိုနီးရှားအမျိုးသားတော်လှန်ရေး။
ဒတ်ခ်ျတို့သည် ဒေသတွင်း တည်ရှိမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလိုပြီး အင်ဒိုနီးရှားတွင် ၎င်းတို့၏ စီးပွားရေး အကျိုးစီးပွားများကို လုံခြုံစေရန်လည်း လိုလားကြသည်။
Arend Lijphart, Trauma of Decolonization, pp. 25–35, 39–66 တစ်ဖက်တွင်လည်း အင်ဒိုနီးရှားသည် အနောက်နယူးဂီနီကို နိုင်ငံ၏ ပင်ကိုအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ အင်ဒိုနီးရှားသည် ဒတ်ခ်ျအရှေ့အင်ဒီများကို ဆက်ခံသောနိုင်ငံအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ပါပူလူမျိုးများသည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံတစ်ဝန်းမှ တိုင်းရင်းသားလူငယ်အဖွဲ့များစွာ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည့် “အင်ဒိုနီးရှားအထောက်အထား” ၏ ပထမဆုံးသော ကြေညာချက်ဖြစ်သည့် ထင်ရှားသော ၁၉၂၈ လူငယ်ကတိစကား တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီ 1935 ခုနှစ်တွင် Boven-Digoel ဟုခေါ်သော ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မီ 1935 ခုနှစ်တွင် Merauke ၏မြောက်ဘက်ရှိ ဝေးလံခေါင်သီသောအကျဉ်းစခန်းတွင် အကျဉ်းသားများစွာ (အဓိကအားဖြင့် လက်ဝဲနှင့် ကွန်မြူနစ်များ) သည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအများအပြားကို ရောင်ပြန်ဟပ်စေသော ခံစားချက်များလည်း ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။
၎င်းတို့သည် ပါပူဝါတွင် အင်ဒိုနီးရှားတော်လှန်ရေးအဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည့် ပါပူဝါအစိုးရဝန်ထမ်းအများအပြားနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
Benedict Anderson, p. 176 အချို့သော အထောက်အပံ့များသည် Bomberai ကျွန်းဆွယ် တဝိုက်တွင် အဓိကအားဖြင့် Sultanate of Tidore နှင့် ကျယ်ပြန့်သော ဆက်နွယ်မှုရှိသော ဇာတိနိုင်ငံများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆိုပါကြိုးပမ်းမှုများကို Sekar ဘုရင် Machmud Singgirey Rumagesan မှ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
ဤခံစားချက်များကို လူကြိုက်များသော အင်ဒိုနီးရှား တော်လှန်ရေး ဆောင်ပုဒ် "Indonesia Merdeka- dari Sabang sampai Merauke" "Indonesia Free— Sabang to Merauke " တွင်လည်း ထင်ဟပ်ပါသည်။
Audrey Kahim, p. 45 ဆောင်ပုဒ်သည် ဆူမားတြား၊ Sabang ရှိ အနောက်ဘက်စွန်းမှ အင်ဒိုနီးရှားနယ်မြေနှင့် အနောက်နယူးဂီနီရှိ မြို့ငယ်လေး Merauke ရှိ အရှေ့ဘက်ဆုံးအပိုင်းတို့ကို ညွှန်ပြသည်။
အနောက်နယူးဂီနီတွင် ဒတ်ခ်ျများ ဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းသည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခွဲထွက်ရေးလှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း အားပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆူကာနိုက အခိုင်အမာပြောကြားခဲ့သည်။
Bob Catley, p. 20–21 နှစ်ဖက်ညှိနှိုင်းမှု (၁၉၅၀-၁၉၅၃)၊ နယ်သာလန်နှင့် အင်ဒိုနီးရှားတို့သည် အနောက်နယူးဂီနီအငြင်းပွားမှုကို 1950 နှင့် 1953 ခုနှစ်အကြား နှစ်ဖက်ညှိနှိုင်းမှုများဖြင့် ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
အဆိုပါ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုများသည် မအောင်မြင်ဘဲ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး အစိုးရနှစ်ရပ်၏ ရပ်တည်ချက်နှင့် ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။
၁၉၅၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် နယ်သာလန်နိုင်ငံသည် နယူးဂီနီနိုင်ငံကို နယ်သာလန်နိုင်ငံအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် ဒတ်ခ်ျပါလီမန်မှ မဲခွဲဆုံးဖြတ်ပြီး မကြာမီတွင် နယ်သာလန်သည် အချုပ်အခြာအာဏာဆိုင်ရာ မေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး အဆိုပါကိစ္စကို ပိတ်ပစ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။
Audrey Kahin, p. 45 တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သမ္မတဆူကာနိုသည် နယ်သာလန်နိုင်ငံအပေါ် ပိုမိုပြင်းထန်သော ရပ်တည်ချက်တစ်ရပ်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် သူသည် အင်ဒိုနီးရှားအစိုးရအား စားပွဲဝိုင်းသဘောတူညီချက်များကို ဖျက်သိမ်းရန်နှင့် စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှုများချမှတ်ရန် ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ Natsir Cabinet မှ ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။
ဤအခက်အခဲကြောင့် ဆူကာနိုသည် ၎င်း၏သမ္မတသက်တမ်း၏ ထိပ်တန်းဦးစားပေးနယ်မြေကို ပြန်လည်ရယူကာ 1951 နှင့် 1952 ခုနှစ်ကြား သူ၏မိန့်ခွန်းများစွာတစ်လျှောက် ဤပန်းတိုင်အတွက် အင်ဒိုနီးရှားလူထုထံမှ လူကြိုက်များသော ထောက်ခံမှုကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် John D. Legge, pp. 277–78 1953 ခုနှစ်တွင် အငြင်းပွားမှုသည် အင်ဒိုနီးရှားပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးတွင် အဓိကပြဿနာဖြစ်လာခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် အင်ဒိုနီးရှားကွန်မြူနစ်ပါတီ (PKI) သည် ဆူကာနို၏ နယ်မြေကို အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းမှုများကို နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်မှ နိုင်ငံရေးပါတီအားလုံးက ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။
သမိုင်းပညာရှင် Audrey နှင့် George McTurnan Kahin တို့၏ အဆိုအရ PKI ၏ ပေါင်းစည်းရေး လိုလားသော ရပ်တည်ချက်သည် ပါတီအား ၎င်း၏ နိုင်ငံရေးအခြေခံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်နှင့် ဆူကာနိုကို ထောက်ခံသော အမျိုးသားရေးဝါဒီကွန်မြူနစ်ပါတီအဖြစ် ၎င်း၏ အထောက်အထားများ ပိုမိုရရှိစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
Audrey Kahin, p. 45 ကုလသမဂ္ဂ (၁၉၅၄-၁၉၅၇)၊ ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် အင်ဒိုနီးရှားသည် အငြင်းပွားမှုကို ကုလသမဂ္ဂထံ တင်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး လာမည့် ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံ (UNGA) ၏ နဝမအကြိမ်မြောက် အခမ်းအနား အစီအစဉ်တွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကုလသမဂ္ဂဆိုင်ရာ နယ်သာလန်သံအမတ်ကြီး Herman van Roijen က အငြင်းပွားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ကုလသမဂ္ဂမှ ချမှတ်နိုင်သည့် မည်သည့်အကြံပြုချက်များကို နယ်သာလန်နိုင်ငံမှ လျစ်လျူရှုမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။
1955 ခုနှစ် ဧပြီလ ဘန်ဒေါင်းညီလာခံတွင် အင်ဒိုနီးရှားသည် အာဖရိကနှင့် အာရှနိုင်ငံများမှ အနောက်နယူးဂီနီကို တောင်းဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်လုံအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင်၊ Jamie Mackie, Bandung, p. 86–87 အင်ဒိုနီးရှားသည် ဆိုဗီယက်ယူနီယံနှင့် ၎င်း၏ ဝါဆော သဘောတူညီချက်ကို မဟာမိတ်များက ထောက်ခံခဲ့သည်။
နိုင်ငံတကာ ပံ့ပိုးမှုအရ နယ်သာလန်ကို အမေရိကန် ၊ ဗြိတိန် ၊ ဩစတြေးလျ ၊ နယူးဇီလန် နှင့် အနောက်ဥရောပ နှင့် လက်တင်အမေရိက နိုင်ငံအများအပြားက ထောက်ခံခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အင်ဒိုနီးရှားနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားချိန်တွင် အဆိုပါနိုင်ငံများသည် စစ်ရေးအရ ပံ့ပိုးကူညီရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။
Wies Platje, p. 297-98 Eisenhower အုပ်ချုပ်ရေး သည် အကြမ်းမဖက်သော နယ်မြေပြောင်းလဲမှုများကို ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းရန် မည်သည့် စစ်ရေးနည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုခြင်းကို ပယ်ချခဲ့သည်။
1961 ခုနှစ်မတိုင်မီအထိ၊ အမေရိကန်သည် တင်းကျပ်သော ကြားနေရေးမူဝါဒကို ကျင့်သုံးခဲ့ပြီး အငြင်းပွားမှုအပေါ် မဲအားလုံးတွင် မဲမပေးဘဲနေခဲ့သည်။
Audrey Kahin, p. 77-79 သမိုင်းပညာရှင် Nicholas Tarling ၏အဆိုအရ ဗြိတိန်သည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံသို့ နယ်မြေထိန်းချုပ်ရန်အတွက် မဟာဗျူဟာအရ မလိုလားအပ်သော အနေအထားတွင်ရှိပြီး နိုင်ငံရေးဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ နယ်မြေအပြောင်းအလဲများကို အားပေးသည့် စံနမူနာတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဩစတြေးလျ Menzies အစိုးရသည် ၎င်းသည် နယူးဂီနီ၏ အရှေ့ဘက်တစ်ဝက်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော နယ်မြေတစ်ခုကိုလည်း စီမံခန့်ခွဲသောကြောင့် ဒေသတွင်းတွင် ဒတ်ချ်ရောက်ရှိနေခြင်းကို ၎င်း၏ အမျိုးသားကာကွယ်ရေးအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ကြိုဆိုခဲ့သည်။
အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသားရေးဝါဒီများကို ထောက်ခံခဲ့သည့် အလုပ်သမားပါတီနှင့် မတူဘဲ ဝန်ကြီးချုပ် Robert Menzies က အင်ဒိုနီးရှားသည် ၎င်း၏ အမျိုးသားလုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ရှုမြင်ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဂျပန်ကို ထောက်ပံ့မှုအတွက် အင်ဒိုနီးရှားခေါင်းဆောင်ကို အယုံအကြည်မရှိခဲ့ပေ။
Bob Catley, p. 196-201 ထို့အပြင် နယူးဇီလန်နှင့် တောင်အာဖရိကတို့က အင်ဒိုနီးရှား၏ ပိုင်နက်ဆိုင်ရာ တောင်းဆိုမှုကိုလည်း ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။
ပါပူန်လူမျိုးများသည် အင်ဒိုနီးရှားလူမျိုးများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအရ ကွဲပြားသည်ဟု နယူးဇီလန်က လက်ခံခဲ့ပြီး ပါပူလူမျိုးများသည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်မီအထိ ဒတ်ခ်ျအချုပ်အခြာအာဏာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ထောက်ခံခဲ့သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လွတ်လပ်သော အိန္ဒိယနိုင်ငံသည် အခြားသော ဓနသဟာယ အဖွဲ့ဝင် အင်ဒိုနီးရှား၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။
Nicholas Taling, p. 19 ၁၉၅၄ ခုနှစ်မှ ၁၉၅၇ ခုနှစ်အတွင်း အင်ဒိုနီးရှားနှင့် ၎င်းတို့၏ အာရှဒေသဆိုင်ရာ မဟာမိတ်များက ကုလသမဂ္ဂ၏ စွက်ဖက်မှုရရှိရန် ကြိုးပမ်းမှု သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် အဆိုပါဆုံးဖြတ်ချက် သုံးခုစလုံးသည် UNGA တွင် သုံးပုံနှစ်ပုံ အများစုရရှိရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။
1954 ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ 30 ရက်နေ့တွင် အိန္ဒိယကိုယ်စားလှယ် Krishna Menon သည် အင်ဒိုနီးရှားနှင့် နယ်သာလန်တို့အား စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုများ ပြန်လည်စတင်ရန်နှင့် 10th UNGA အစည်းအဝေးသို့ အစီရင်ခံရန် တောင်းဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စတင်ခဲ့သည်။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို နိုင်ငံ ရှစ်နိုင်ငံ ( အာဂျင်တီးနား ၊ ကော်စတာရီကာ ၊ ကျူးဘား ၊ အီ ကွေဒေါ ၊ အယ်လ်ဆာဗေးဒေါ ၊ အိန္ဒိယ ၊ ဆီးရီးယား နှင့် ယူဂိုဆလားဗီးယား ) တို့က ကမကထပြုခဲ့သော်လည်း အများစု (၃၄-၂၃-၃) မှ သုံးပုံနှစ်ပုံ ရရှိရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။
Nicholas Tarling, p. 59-60 ဂျကာတာနှင့် ဟိဂ်မြို့အကြား တင်းမာမှုများ ကြီးထွားလာခြင်းကြောင့် အင်ဒိုနီးရှားသည် ၁၉၅၆ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် နယ်သာလန်-အင်ဒိုနီးရှား ပြည်ထောင်စုကို တဖက်သတ် ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီး ဒတ်ခ်ျတို့အား လျော်ကြေးပေးရန် တောင်းဆိုမှုများကိုလည်း ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။
ဤအခက်အခဲကြောင့် အင်ဒိုနီးရှားသည် အငြင်းပွားမှုကို ၁၉၆၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် UNGA အစီအစဉ်သို့ ပြန်လည်တင်ပြခဲ့သည် Nicholas Tarling, p. 104-105, p. 114-115 ၁၉၅၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၃ ရက်နေ့တွင် နိုင်ငံပေါင်း ၁၃ နိုင်ငံ ( ဘိုလီးဗီးယား ၊ မြန်မာ ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း၊ ကော်စတာရီကာ ၊ အီကွေဒေါ၊ အိန္ဒိယ၊ အီရတ် ၊ ပါကစ္စတန်၊ ဆော်ဒီအာရေးဗီးယား ၊ ဆူဒန် ၊ ဆီးရီးယားနှင့် ယူဂိုဆလားဗီးယား) တို့က ကုလသမဂ္ဂအား "ရာထူးကောင်းများ ခန့်အပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အနောက်နယူးဂီနီအတွက် ကော်မရှင်ကို UNGA သို့ တင်ပြခဲ့သည်။
အများကိန်းအများစု (40-25-13) ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤဒုတိယဆုံးဖြတ်ချက်သည် သုံးပုံနှစ်ပုံ အများစုကို မရခဲ့ပါ။
အတားအဆီးမရှိ၊ ကုလသမဂ္ဂရှိ အာဖရိက-အာရှ ကော်ပိုရေးရှင်းက အငြင်းပွားမှုကို UNGA အစီအစဉ်တွင် ထည့်သွင်းရန် စည်းရုံးခဲ့သည်။
၁၉၅၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၄ ရက်နေ့တွင် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဆူဘန်ဒရီယိုက ကုလသမဂ္ဂသည် အင်ဒိုနီးရှားကို မျက်နှာသာပေးသော အငြင်းပွားမှုတွင် ပြေလည်မှုမရရှိခဲ့ပါက အင်ဒိုနီးရှားသည် “နောက်ထပ်အကြောင်းရင်း” ကို စတင်မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။
ထိုလတွင်၊ PKI နှင့် တွဲဖက်အလုပ်သမားသမဂ္ဂများသည် နယ်သာလန်ကို လက်တုံ့ပြန်သော စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများအတွက် စည်းရုံးခဲ့သည်။