kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးကော်မတီ မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးကော်မတီကို ပေကျင်း အမျိုးသမီးညီလာခံ၏ ရလဒ်အဖြစ် ၁၉၉၆ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၃ ရက်နေ့တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
၎င်းကို လူမှုဝန်ထမ်း ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်နေရာချထားရေး ဝန်ကြီးဌာန၏ ဝန်ကြီးက ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။
၎င်းသည် ဝန်ကြီးဌာနပေါင်းစုံပါဝင်သော မူဝါဒချမှတ်ရေးနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ရေး ယန္တရားတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးများ၏ တိုးတက်မှုအတွက် အဓိက အလေးထားရမည့် ကဏ္ဍရှစ်ခုအဖြစ် အမျိုးသမီးများ၏ ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ရေး၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကျန်းမာရေး၊ အမျိုးသမီးများအပေါ် အကြမ်းဖက်မှု၊ အမျိုးသမီးများနှင့် စီးပွားရေး၊ မိန်းကလေးငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၊ နှင့် အမျိုးသမီးများနှင့် မီဒီယာတို့ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီးရေးရာ အဖွဲ့ချုပ် မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီးရေးရာ အဖွဲ့ချုပ်ကို ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အစိုးရ မဟုတ်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
၎င်းသည် CEDAW နှင့် ပေကျင်း ဆောင်ရွက်မှု မူဘောင်၏ ရည်မှန်းချက်များကို ထင်ဟပ်စေသော ကျားမတန်းတူညီမျှမှုနှင့် အမျိုးသမီးများအား စွမ်းရည်မြှင့်တင်ရေး အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်နှင့် လိုက်နာဆောင်ရွက်ရန် အမျိုးသားကော်မတီနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ မိခင်နှင့်ကလေး စောင့်ရှောက်ရေးအသင်း ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံမိခင်နှင့်ကလေးစောင့်ရှောက်ရေးအသင်းသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ရရှိနိုင်မှုနည်းပါးသော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် ကျေးရွာများကို အဓိကထား၍ မိခင်များနှင့် ကလေးသူငယ်များ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မြှင့်တင်ပေးသည်။
၎င်းကို "တစ်မျိုးသားလုံး၏ ကျန်းမာရေး၊ ကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ပညာရေးစံနှုန်းများကို မြှင့်တင်ရန်" ဟူသော လူမှုရေးရည်မှန်းချက်နှင့်အညီ ကျန်းမာရေးလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ ဘဝမြှင့် တင်ရေးအသင်း မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ ဘဝမြှင့် တင်ရေးအသင်းကို ၂၀၁၃ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
၎င်းသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ အရေးပေါ်အခြေအနေများနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ တန်းတူအခွင့်အရေးများ မြှင့်တင်ရန် ကြိုးပမ်းလျက်ရှိသည်။
ဖောင်ဒေးရှင်း၏ မျှော်မှန်းချက်မှာ "မြန်မာနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များအားလုံးအတွက် လုံခြုံသော လူမှုစီးပွားပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့သော ဘဝများ မြှင့်တင်ရန်" ဖြစ်သည်။
ဖောင်ဒေးရှင်းသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များအတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးအဆင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းများကို ဆောင်ရွက်နေသည့် အစိုးရမဟုတ်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်းက ရှုမြင်ခြင်းခံရရန် ရည်မှန်းချက်ထားရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအသင်း မြန်မာနိုင်ငံ အမျိုးသမီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းကို ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
၎င်းသည် အစိုးရမဟုတ်သော၊ အကျိုးအမြတ်မယူသော၊ ပါတီစွဲမရှိသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၊ မန်နေဂျာများနှင့် ပညာရေးသမားများ ပါဝင်သည်။
အသင်းသည် ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံ ကုန်သည်များနှင့် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းချုပ်၏ အသင်းဝင်ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ရည်မှန်းချက်မှာ "မြန်မာအမျိုးသမီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်များကို စုစည်းရန်၊ အာရုံစိုက်လာစေရန်နှင့် ကမ္ဘာက အာရုံစိုက်လာစေရန်" ဖြစ်သည်။
ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် မြန်မာနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးများ မြန်မာနိုင်ငံရှိ လူ့အခွင့်အရေး ကိုးကား။
ဦးကျော်စွာစိုး (၁၉ မေ ၁၉၆၅ မွေးဖွား)သည် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံတောင်သူလယ်သမားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးပါတီ ၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။
ယင်းမတိုင်မီက သူသည် အမျိုးသားနိုင်ငံရေးမဟာမိတ်များအဖွဲ့ချုပ်ပါတီ အတွင်းရေးမှူး နှင့် ထိုပါတီ၏ အမတ်လောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
ငယ်ဘဝ နှင့် ပညာရေး ၁၉၆၅ ခုနှစ် မေ ၁၉ ရက် တွင် အဖ ဦးလှစိုး၊ဒေါ်စောစိန် တို့က ရန်ကုန်မြို့၊ဒဂုံမြို့နယ် ရှိ အမှတ် ၂ စစ်ဆေးရုံတွင် ၎င်းအား မွေးဖွားခဲ့သည်။
မွေးချင်း ၆ ဦးထဲတွင် တတိယမြောက်သား ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးလှစိုး သည် မ.ဆ.လ ခေတ် Hight Rank Gov Officer ဖြစ်သည့်အတွက် ဖခင်တာဝန်ကျရာ ဒေသတစ်လျှာက် လိုက်ပါ ကြီးပြင်းခဲ့သည်။
မူလတန်း ပညာကို ရှမ်းပြည်နယ်တွင် လည်းကောင်း၊အလယ်တန်း နှင့် အထက်တန်းပညာ တို့ကို ရန်ကုန် တွင် လည်းကောင်း သင်ယူခဲ့သည်။
၁၉၈၄ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် (လှိုင်နယ်မြေ) ၌ စိတ်ပညာအထူးပြုဖြင့် တက်ရောက်သင်ကြားသည်။
ဒုတိယနှစ် အထိသာ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းထွက်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေးဖြတ်သန်းမှု ၁၉၈၈ အရေးအခင်းတွင် ကျောင်းသားဘဝ ဖြင့် ပါဝင်ခဲ့ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံရေးထဲ စတင် ခြေချခဲ့သည်။
၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ တွင် မြန်မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာကျောင်းသားများဒီမိုကရက်တစ်တပ်ဦး အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး အဖြစ်ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
သို့သော် ထင်ရှားသူအဖြစ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
၁၉၈၉ မတ်လ တွင် ထိုင်းနိုင်ငံသို့ လေကြောင်းဖြင့် တရားဝင် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ၁၉၈၉ ခုနှစ် ဧပြီလ တွင် ဂျပန်နိုင်ငံ သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်းဖြင့် မြန်မာ့အရေးအား အပတ်စဉ် ဆန္ဒပြသည့် ဒေါက်တာ ထွန်းအေး ဦးဆောင်သည့် BAIJ အဖွဲ့ တွင် ခေတ္တ ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးနောက် နိုင်ငံရေးနှင့် အဆက်ပြတ်သွားခဲ့သည်။
၁၉၉၆ ခုနှစ် တွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဂျပန်နိုင်ငံ မှနေ၍ AA-BB Taxi ယာဥ်များ တင်သွင်းခြင်းလုပ်ငန်း၊မကွေးတိုင်းဒေသကြီးအတွင်း သစ်စက်လုပ်ငန်းများ၊ ဆောမြို့နယ် လောင်းရှည်ဒေသ၊ ငလယ်ခုံအရပ်၌ ရေနံမြေလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
၂၀၁၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ အရောက်တွင် ပါတီနိုင်ငံရေး ဖြင့် နိုင်ငံရေးလောကထဲ တကျော့ပြန် ဝင်ရောက်လာသည်။
သူသည် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊စလင်းမြို့နယ် တွင် အမျိုးသားနိုင်ငံရေး မဟာမိတ်များအဖွဲ့ချုပ်ပါတီ ကိုယ်စားပြုပြီး ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အဖြစ် ဝင်ရောက်ယှဥ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
မဲပေးသူ ၁၂၃၉၇၃ ဦးတွင် မဲရလဒ် ၄၀၀၇၂ မဲ ဖြင့် (၃၂ ဒသမ ၃၂ ရာခိုင်နှုန်း) ပြိုင်ဘက် ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီအမတ်လောင်း ဦးခင်မောင်လွင် ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ် ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲ တွင် အမျိုးသားနိုင်ငံရေး မဟာမိတ်များအဖွဲ့ချုပ်ပါတီ ကိုယ်စားပြုပြီး ပွင့်ဖြူမြို့နယ် ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအဖြစ် ဝင်ပြိုင်သည်။
မဲပေးသူ ၇၉၂၀၂ ဦးတွင် မဲရလဒ် ၁၉၃၈ မဲ (၁ ဒသမ ၉၄ ရာခိုင်နှုန်း) ဖြင့် ပြိုင်ဘက်များကို အပြတ်အသတ်ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
သူသည် အမျိုးသားနိုင်ငံရေး မဟာမိတ်များအဖွဲ့ချုပ်ပါတီ မှ နှုတ်ထွက်ပြီး၊၂၀၁၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၆ ရက် တွင် မြန်မာနိုင်ငံတောင်သူလယ်သမားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးပါတီ ကို ထူထောင်ခဲ့သည်။
သူ့ပါတီကို အတိုကောက် လယ်သမားပါတီ ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ တွင် ယင်းဦးဆောင်သည့် နိုင်ငံရေးပါတီသည် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၁၈၂ ဦး ဝင်ပြိုင်ခဲ့သည်။
၂၀၁၇ ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲ တွင်လည်း ကော့မှုးမဲဆန္ဒနယ် မှ ဝင်ပြိုင်ခဲ့သည်။
၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ တွင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၈၃ ဦး ဝင်ပြိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးမျှ အနိုင်မရခဲ့ဘဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
သူဦးဆောင်သည့်ပါတီသည် ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီ နှင့် မဟာမိတ်ပြုထားသည်။
၎င်းဦးဆောင်သည့် ပါတီသည် နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ လက်ထက်တွင် ပါတီမှတ်ပုံပြန်တင်ခဲ့ပြီး ၂၀၂၃ ခုနှစ် ဇွန် ၂၁ ရက် တွင် မှတ်ပုံတင်အမှတ် (၂၇)ဖြင့် ပါတီမှတ်ပု တင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။
ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ သူသည် အိမ်ထောင်သည် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးလှစိုး သည် မ. ဆ. လ ခေတ် ကချင်ဒေသပါတီ အတွင်းရေးမှူး နှင့် ကယားပြည်နယ် ဒေသပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ များ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့သည့်အပြင် ၁၉၈၈ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း ဦးအောင်ရွှေ ဦးဆောင်သည့် မျိုးချစ်ရဲဘော်ဟောင်းများအဖွဲ့ တွင်ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ဖခင်သည် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ တွင် မကွေးတိုင်း၊ စလင်းမြို့နယ် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် လွှတ်တော်အမတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
မကွေးတိုင်း NLD ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ်လည်း တာဝန်ယူခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သဘောထားမတိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် ပါတီမှ နှုတ်ထွက်ခဲ့သည်။
မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်စောစိန် သည် လေယာဥ်ပျက်ကျမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် န.အ.ဖ စစ်အစိုးရအဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး (၂) ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး တင်ဦး ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်သန်းနွဲ့ နှင့် ညီအမအရင်း တော်စပ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံရှိ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း သည် တရားမဝင်သော်လည်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိနေသည်။
ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းသည် အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များကို ထိခိုက်စေသော အဓိက လူမှုရေးပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
UNAIDS ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ နိုင်ငံအတွင်း ပြည့်တန်ဆာဦးရေ ၆၆,၀၀၀ ရှိသည်။
အမျိုးသမီးများသည် တရားဝင်အလုပ်အကိုင်များ ရရှိမည်ဟူသော ကတိများ၊ သိသိသာသာ ပိုမိုမြင့်မားသော လစာများနှင့် ၎င်းတို့၏ ပညာရေးအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျမှုကြောင့် အခြားနေရာများတွင် အလုပ်ရှာရန် ခက်ခဲခြင်းတို့ကြောင့် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းအတွင်းသို့ မက်လုံးပေးသွေးဆောင်ခြင်း ခံရလေ့ရှိသည်။
ကိစ္စရပ်အများအပြားတွင် ထိုသို့သော အမျိုးသမီးများသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသများမှ လာကြသူများ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိအခြေအနေ ရန်ကုန်မြို့တွင် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို ပြည့်တန်ဆာခန်းများအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသော ဟိုတယ်များတွင် မကြာခဏဆိုသလို တွေ့ရသည်။
အနှိပ်ခန်းများမှာ ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဝလူမျိုးကဲ့သို့သော တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုအုပ်စုများက ထိုသို့သောလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ရန်ကုန်မြို့ရှိ နိုက်ကလပ်များတွင်လည်း တစ်သီးပုဂ္ဂလ လုပ်ကိုင်သော ပြည့်တန်ဆာများ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည်။
တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် လိင်လုပ်ငန်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် စားသောက်ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်းအသွင်ယူထားသော ပြည့်တန်ဆာခန်းများနှင့် နိုက်ကလပ်များတွင် လုပ်ကိုင်ကြသည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ မေလတွင် နာဂစ်မုန်တိုင်း တိုက်ခတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ရန်ကုန်မြို့တွင် ပြည့်တန်ဆာဦးရေ သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့ပြီး၊ လိင်ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
မန္တလေးမြို့တွင် အနှိပ်ခန်းများ၊ KTV များ၊ စင်တင်တေးဂီတဖျော်ဖြေပွဲများနှင့် လမ်းများပေါ်တွင် လုပ်ကိုင်နေသော ပြည့်တန်ဆာများစွာ ရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ မြို့တော်သစ်ဖြစ်သော နေပြည်တော်တွင်လည်း ပြည့်တန်ဆာရပ်ကွက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ ပြည့်တန်ဆာခန်းများကို အဓိကအားဖြင့် အလှပြင်ဆိုင်များနှင့် အနှိပ်ခန်းများအဖြစ် အသွင်ယူထားကာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများကို အဓိက ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။
နေပြည်တော်သို့ သွားရာ မိုင် ၃၀ ရှည်လျားသော အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဝါးတဲများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဈေးပေါသည့် ပြည့်တန်ဆာဇုန်တစ်ခု၌ ပြည့်တန်ဆာခန်း ၇၀ ခန့် လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။
အရှေ့တောင်အာရှတစ်ခုလုံးတွင် မြန်မာနိုင်ငံသည် ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦး၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ရယူရာ၌ လာအိုနိုင်ငံရှိ ရွေးချယ်စရာနှင့် ဈေးနှုန်းများထက်ပင် ကျော်လွန်၍ အလွန်အမင်း ဈေးအပေါဆုံးဖြစ်သည်။
လိင်လုပ်သားများနှင့် အစိုးရ မဟုတ်သော အဖွဲ့အစည်းများက ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့များသည် အလွဲသုံးစားလုပ်သော၊ အကြမ်းဖက်သော၊ နှင့် အဂတိလိုက်စားသော အဖွဲ့များဖြစ်ကြောင်း တိုင်ကြားကြသည်။
အခေါ်အဝေါ်များ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ပြည့်တန်ဆာများကို အခေါ်အဝေါ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ပြည့်တန်ဆာ (စာပေအရ "တန်ဆာ၏ဆာလောင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူ") နှင့် အပြာမယ် (စာပေအရ "အပြာရောင်သခင်မ"၊ "အပြာ" သည် ညစ်ညမ်းစာပေကို ရည်ညွှန်းသည်) ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ဘန်းစကားအသုံးအနှုန်းများတွင် ကြက်မ၊ ဖာမ၊ ဖာသည်မ၊ နတ်သမီး နှင့် ညမွှေးပန်း ဟူ၍လည်း အသုံးပြုကြသည်။
၂၀၂၁ နောက်ပိုင်းတွင် Date Girl ဟူသော ဝေါဟာဖြင့်လည်း တွင်ကျယ်လာခဲ့သည်။
ဥပဒေရေးရာ အခြေအနေ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းသည် တရားမဝင်ပါ။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သော ပြည့်တန်ဆာ နှိပ်ကွပ်ရေး အက်ဥပဒေအရ၊ လူအများမြင်ကွင်းတွင် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း သို့မဟုတ် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း၊ အမျိုးသမီးများကို ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မခိုင်းစေခြင်း သို့မဟုတ် သွေးဆောင်ခြင်း၊ နှင့် ပြည့်တန်ဆာခန်းများ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းတို့သည် တရားမဝင်သော ပြုမူမှုများ ဖြစ်သည်။
ထိုအက်ဥပဒေသည် လိင်လုပ်သား၏ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေအပါအဝင် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းမှ ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်ရရှိခြင်းကိုလည်း ရာဇဝတ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
ယခင်က ကွန်ဒုံးများကို ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း၏ သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း၊ ၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် ကွန်ဒုံးများကို သက်သေအဖြစ် အသုံးမပြုရန် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အမိန့်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
၎င်းကို နောက်ပိုင်းတွင် ရာဇသတ်ကြီး ပုဒ်မ ၂၇၁ တွင် ထည့်သွင်းပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။
ရာဇသတ်ကြီးသည် မိန်းကလေးငယ်များကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားမှုမှ အကာအကွယ်ပေးထားပြီး၊ အသက် ၁၄ နှစ်အောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် (သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ) လိင်ဆက်ဆံကြောင်း တွေ့ရှိရသူတိုင်းကို မုဒိမ်းမှုဖြင့် တရားစွဲဆိုသည်။
၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သော ကလေးသူငယ် ဥပဒေသည် သဘောတူ လိင်ဆက်ဆံနိုင်သည့်အသက်ကို ၁၆ နှစ်သို့ တိုးမြှင့်ခဲ့ပြီး ကလေးသူငယ် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို တရားမဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
မိမိ၏အုပ်ထိန်းမှုအောက်ရှိ အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်နေသည်ကို သိလျက်နှင့် ခွင့်ပြုထားခြင်းသည် ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယောက်ျားလေးများအတွက်မူ ထိုသို့သော ပြစ်မှုမျိုး သိသာထင်ရှားစွာ မရှိပေ။
ကလေးသူငယ် ဥပဒေသည် ကလေးသူငယ်များကို အသုံးပြု၍ ညစ်ညမ်းရုပ်ပုံများ ဖန်တီးခြင်းကိုလည်း ပြစ်ဒဏ်ထိုက်သော ပြစ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
လိင်လုပ်သားများကို တရားမစွဲဆိုမီ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းများတွင် ထားရှိလေ့ရှိသည်။
အဝတ်အစားချုပ်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရသည်။
အချို့မှာ နောက်ပိုင်းတွင် တရားစွဲဆိုခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာကြသည်။
၂၀၁၃ ခုနှစ်တွင် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဒေါ်စန္ဒာမင်းက ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို ရာဇဝတ်မှုအဖြစ်မှ ပယ်ဖျက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အစိုးရက ပယ်ချခဲ့သည်။
၂၀၁၈ တွင် လူမှုဝန်ထမ်း ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်နေရာချထားရေး ဝန်ကြီးဌာနသည် လိင်လုပ်သားများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဥပဒေပြင်ဆင်ချက်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရှိသည်။
သမိုင်းကြောင်း ကုန်းဘောင်ခေတ် ကုန်းဘောင်ခေတ်အစောပိုင်း ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် ၁၇၈၅ ခုနှစ်တွင် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို တားမြစ်ခဲ့သည်။
၁၈၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မင်းတုန်းမင်းက မန္တလေးမြို့ကို တည်ထောင်သောအခါ၊ ပြည့်တန်ဆာများအတွက် သီးခြားအုပ်ချုပ်ရေးရပ်ကွက်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေးခေတ် ဗြိတိသျှတို့ သိမ်းပိုက်ထားသည့်အချိန်မှ ၁၉၃၇ ခုနှစ်အထိ မြန်မာနိုင်ငံသည် ကိုလိုနီခေတ်အိန္ဒိယ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
Imperial Gazetteer of India vol. IV (1908) pp. 104–125 ဗြိတိသျှတို့သည် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို မလွှဲမရှောင်သာသော မကောင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ထိန်းညှိရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။
တပ်မြို့အက်ဥပဒေများ (Cantonment Acts) သည် ဗြိတိသျှစစ်အခြေစိုက်စခန်းများရှိ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး စနစ်တကျဖြစ်စေခဲ့သည်။
တပ်မြို့အက်ဥပဒေများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ဗြိတိသျှ စစ်သားတပ်ရင်းတစ်ရင်းအတွက် အိန္ဒိယအမျိုးသမီး တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးမှ တစ်ဆယ့်ငါးဦးခန့်အထိ ထားရှိသည်။
တပ်ရင်းတစ်ရင်းတွင် စစ်သားတစ်ထောင်ခန့် ပါဝင်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးများကို ချက်ကလား (chaklas) ဟုခေါ်သော ပြည့်တန်ဆာခန်းများတွင် ထားရှိသည်။
၎င်းတို့ကို စစ်ဘက်အရာရှိများက လိုင်စင်ထုတ်ပေးပြီး စစ်သားများနှင့်သာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခွင့် ပြုခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးအများစုသည် ဆင်းရဲသောမိသားစုများမှ လာကြပြီး လူမှုရေး သို့မဟုတ် စီးပွားရေးအရ လွတ်လပ်စွာရပ်တည်နိုင်ရန် အခြားအခွင့်အလမ်းများ မရှိခဲ့ကြပေ။
အမျိုးသမီးများကို ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းအတွင်းသို့ တွန်းပို့ခဲ့သော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ မညီမျှမှုများကို ကိုလိုနီအစိုးရများကပင် အားဖြည့်ပေးလေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် ၁၈၆၄ ခုနှစ် တပ်မြို့အက်ဥပဒေသည် တပ်မြို့များတွင် ဆေးရုံများ တည်ထောင်ခြင်းနှင့် တိုးချဲ့ခြင်းအတွက် ပြဋ္ဌာန်းပေးခဲ့သည်။
ချက်ကလားများတွင် အလုပ်လုပ်သော အမျိုးသမီးများသည် ကာလသားရောဂါ လက္ခဏာများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန်အတွက် တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ဆေးစစ်မှုခံယူရန် လိုအပ်လေ့ရှိသည်။
အထူးသဖြင့် ကာလသားရောဂါရှိကြောင်း တွေ့ရှိပါက ပြည့်တန်ဆာများကို ၎င်းတို့၏ သဘောဆန္ဒမပါဘဲ ဤအကျဉ်းထောင်ဆေးရုံများတွင် ချုပ်နှောင်ထားလေ့ရှိသည်။
မူလက စစ်အခြေစိုက်စခန်းများအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ၁၈၆၄ ခုနှစ် တပ်မြို့အက်ဥပဒေကို နောက်ပိုင်းတွင် ဗြိတိသျှအိန္ဒိယ၏ သမ္မတနယ်များနှင့် ပြည်နယ်များအထိ တိုးချဲ့ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
သို့သော် စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းများသည် ကာလသားရောဂါများ ပိုမိုကူးစက်ခံလာရသောအခါ စည်းမျဉ်းများ ပိုမိုတောင်းဆိုလာခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အိန္ဒိယ ကူးစက်ရောဂါ အက်ဥပဒေများ (Indian Contagious Disease Acts) ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ကူးစက်ရောဂါ အက်ဥပဒေများသည် စည်းမျဉ်းများစွာဖြင့် စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းများအား ကာလသားရောဂါများမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
ထိုအက်ဥပဒေများအရ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်သော အမျိုးသမီးများကို မှတ်ပုံတင်ရန် လိုအပ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးများသည် ကတ်ပြားပုံစံ လိုင်စင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ရန် လိုအပ်လေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် အမျိုးသမီးပြည့်တန်ဆာများကို ပုံမှန်ဆေးစစ်မှုခံယူရန်လည်း ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦးဦးသည် စစ်ဆေးမှုတွင် ရောဂါကူးစက်ခံထားရကြောင်း တွေ့ရှိပါက၊ ၎င်းတို့သည် အတွင်းလူနာအဖြစ် ဆေးကုသမှုခံယူရန် လိုအပ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့ကုသမှုခံယူရန် ငြင်းဆန်ပါက ၎င်းတို့ကို ထောင်ဒဏ်ဖြင့် အပြစ်ပေးနိုင်သည်။
ရောဂါများ ပျောက်ကင်းသွားသောအခါ ၎င်းတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးသည်။
ဤအစီအမံများထဲမှ တစ်ခုမျှ ရောဂါကူးစက်ခံထားရသော အမျိုးသားများအပေါ် ကျင့်သုံးခဲ့ခြင်း မရှိပါ။
အက်ဥပဒေများသည် အမျိုးသမီးပြည့်တန်ဆာများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည်သာ လိုင်စင်နှင့် ဆေးစစ်မှုများ ခံယူရသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၁၉၃၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း ကမ္ဘာ့စီးပွားပျက်ကပ်ကြီးသည် ဗြိတိသျှဘားမားတွင် မကြုံစဖူးသော အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်မှုနှင့် နေရပ်စွန့်ခွာရွှေ့ပြောင်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ အမျိုးသမီးများစွာကို အဓိကအားဖြင့် ဗြိတိသျှတပ်များနှင့် အိန္ဒိယစစ်သားများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် တွန်းပို့ခဲ့သည်။
အချို့သော မှတ်တမ်းများအရ၊ စီးပွားရေးအကျပ်အတည်းကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံသည် ဗြိတိသျှအိန္ဒိယတွင် အကြီးမားဆုံးနှင့် အအောင်မြင်ဆုံး ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
အိပ်(ခ်ျ)အိုင်ဗွီ/အေအိုင်ဒီအက်(စ်) မြန်မာနိုင်ငံသည် ထိုင်းနိုင်ငံပြီးလျှင် အာရှတွင် ဒုတိယအမြင့်ဆုံး HIV ကူးစက်ပျံ့နှံ့မှုနှုန်း ရှိသည်။
လိင်လုပ်သားများသည် အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသောအုပ်စု ဖြစ်သည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ် ပြည့်တန်ဆာ နှိပ်ကွပ်ရေး အက်ဥပဒေအရ တားမြစ်ထားသောကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် လိင်လုပ်ငန်းသည် ရာဇဝတ်မှုဖြစ်နေခြင်းသည် HIV/AIDS အသိပညာပေးခြင်းနှင့် ကွန်ဒုံးအသုံးပြုမှုနှင့်ပတ်သက်၍ မြန်မာနိုင်ငံရှိ လိင်လုပ်သားများထံသို့ ချဉ်းကပ်ဆောင်ရွက်ရာတွင် ထိရောက်မှုမရှိစေရန် အထောက်အကူပြုနေသည်။
၂၀၀၅ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ပြည့်တန်ဆာခန်း ၁၀၀ ကျော်နှင့် လိင်လုပ်သား ၁၀,၀၀၀ အထိ ရှိခဲ့ပြီး အများစုမှာ ဗမာတိုင်းရင်းသားများဖြစ်ကာ၊ ၇၀-၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကြားမှာ လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်တတ်သော ရောဂါများ ဖြစ်ပွားဖူးသည့် ရာဇဝင်ရှိပြီး ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာ HIV စစ်ဆေးမှု ခံယူခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအချိန်က အတည်မပြုနိုင်သော လေ့လာမှုတစ်ခုအရ ရန်ကုန်မြို့ရှိ လိင်လုပ်သားများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ HIV/AIDS ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
အစိုးရ၊ အစိုးရ မဟုတ်သော အဖွဲ့အစည်းများနှင့် နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းများက HIV အသိပညာပေးရန်၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ပိုမိုရရှိနိုင်စေရန်နှင့် ရောဂါကူးစက်ခံရသူများကို ကုသမှု တိုးတက်စေရန်အတွက် လှုံ့ဆော်မှုအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့အကျိုးဆက်အဖြစ် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအကြား ကူးစက်ပျံ့နှံ့မှုနှုန်းသည် ၀.၄% သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
လိင်လုပ်သားများအကြား ကူးစက်ပျံ့နှံ့မှုနှုန်းမှာလည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်- ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ၁၈.၄%၊ ၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် ၇.၁% နှင့် ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် ၅.၄% ဖြစ်သည်။
လိင်လုပ်သားများအကြား ကွန်ဒုံးအသုံးပြုမှုမှာ ၈၀% ကျော်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။
လိင်ကုန်ကူးမှု မြန်မာနိုင်ငံသည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ ပြည်ပ၌ဖြစ်စေ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူကုန်ကူးခံရသော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များအတွက် ရင်းမြစ်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အိန္ဒိယမှ အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များအပါအဝင် နိုင်ငံခြားမှ သားကောင်များအတွက် ရည်ရွယ်ရာနိုင်ငံနှင့် ကြားခံနိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ်လည်း တိုး၍ဖြစ်လာနေသည်။
ပြည်ပတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ကြသော မြန်မာအမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်အချို့သည် အထူးသဖြင့် ထိုင်းနိုင်ငံနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့တွင်သာမက အာရှ၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်းနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ အခြားနိုင်ငံများတွင်ပါ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူကုန်ကူးခြင်းကို ခံနေကြရသည်။
မြန်မာအမျိုးသမီးများကို တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပိုမိုပို့ဆောင်ပြီး လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူကုန်ကူးခြင်းကို ခံနေကြရသည်၊ မြန်မာအစိုးရအရာရှိများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤလူကုန်ကူးမှုပုံစံ၌သာမက ရိုဟင်ဂျာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ခိုးသွင်းမှုနှင့် ခေါင်းပုံဖြတ်အမြတ်ထုတ်မှုများကို လွယ်ကူချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ရာတွင်ပါ ပူးပေါင်းပါဝင်လေ့ရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံသည် ထိုင်းနိုင်ငံအတွက် အဓိက ပြည့်တန်ဆာရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး (ခန့်မှန်းခြေ ၂၅,၀၀၀–၃၀,၀၀၀)၊ လူကုန်ကူးခံရသော အမျိုးသမီးအများစုကို မြန်မာနိုင်ငံတောင်ပိုင်းနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်းထိစပ်နေသော ရနောင်းမြို့နှင့် မြန်မာနိုင်ငံအရှေ့ဘက်စွန်းရှိ မယ်ဆိုင်မြို့များသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
မြန်မာလိင်လုပ်သားများသည် တရုတ်နိုင်ငံ၊ ယူနန်ပြည်နယ်၊ အထူးသဖြင့် နယ်စပ်မြို့ဖြစ်သော ရွှေလီမြို့တွင်လည်း လုပ်ကိုင်လျက်ရှိကြသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံရှိ မြန်မာပြည့်တန်ဆာအများစုမှာ တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများ ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာပြည့်တန်ဆာများ၏ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသက် ၁၈ နှစ်အောက် ဖြစ်ကြသည်။
အမေရိကန် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ လူကုန်ကူးမှု စောင့်ကြည့်တိုက်ဖျက်ရေးရုံးက မြန်မာနိုင်ငံကို 'အဆင့် ၃' နိုင်ငံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
ခုဂျူးမီးတောင် ခုဂျူးတောင် (九重山, Kujū-san) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ အိုးအိတစီရင်စု၊ တခဲတမြို့နှင့် ခိုခိုနိုအဲမြို့၏ နယ်နိမိတ်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည့် တောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၁၇၉၁ မီတာ (၅၈၇၆ ပေ) အမြင့်တွင် တည်ရှိသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ထင်ရှားသည့်တောင် ၁၀၀ စာရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
ဤတောင်သည် အဆို-ခုဂျူးအမျိုးသားပန်းခြံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
အနှစ်ချုပ် ခုဂျူးတောင်တန်းတွင် များစွာသော မီးတောင်များ ပါဝင်ပြီး အရှေ့မှအနောက်သို့ ၁၃ ကီလိုမီတာနှင့် မြောက်မှတောင်သို့ ၁၀ ကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဤတောင်တန်းများတွင် အောက်ပါတောင်တို့ ပါဝင်ကြသည်။
ခုဂျူးတောင်များ ခုဂျူးတောင် (1,787 m)- အဓိကတောင်ထိပ် (久住山) နခဒခဲတောင် (1,791 m)- ကျူးရှူးကျွန်းရှိ အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်နေရာ အိနဟိုရှိတောင် (1,774 m) ဟော့ရှောတောင် (1,762 m) မိမတတောင် (1,745 m) တိုင်းဆန်းတောင်များ တိုင်းဆန်းတောင် (1,786 m) မြောက်ဘက် (ခိတ) တိုင်းဆန်းတောင် (1,706 m) ဟဲအိဂျိတောင် (1,642 m) ရုပ်ပုံများ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ။
မိယနိုအုရတောင် (宮之浦岳, Miyanoura-dake) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ခဂိုရှိမစီရင်စု၊ ယခုရှိမကျွန်းလယ်တွင် တည်ရှိသည့် တောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤတောင်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၁၉၃၆ မီတာ (၆၃၅၂ ပေ) မြင့်သည်။
ဤတောင်သည် ယခုရှိမကျွန်းတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျူးရှူးဒေသတွင်လည်း အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ထင်ရှားသည့် တောင် ၁၀၀ စာရင်းတွင် ပါဝင်သည်။
ဤတောင်သည် ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင်နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။
ပြင်ပလင့်များ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ။
အိုးဒိုင်းဂဟရတောင် (大台ヶ原山) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ နာရစီရင်စုနှင့် မိအဲစီရင်စုအကြား နယ်နိမိတ်အပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည့် တောင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အိုးဒိုင်းဂဟရဆန်၊ အိုးဒိုင်းဂဟရယာမ၊ ဟိနိုဒဲဂတခဲ၊ ဟိဒဲဂတခဲ စသဖြင့် အမည်ကို အမျိုးမျိုး ခေါ်ဆိုကြသည်။
မိအဲခရိုင်ရှိတောင်များထဲတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကာ ၁၆၉၅ မီတာ (၅၅၆၁ ပေ) မြင့်သည်။
နာရဘက်ခြမ်းမှ တောင်တက်လမ်းသည် တောင်၏ ၁၄၀၀ မီတာ အမြင့်ရှိ ကားပါကင်နေရာမှ စတင်သည်။
ဤတောင်သည် တောရိုင်းသမင်များ၊ တောရိုင်းငှက်များ ရှိပြီး အထူးသဖြင့် နှံပြီစုတ်ငှက်များနှင့် ဂျပန်သပိတ်လွယ်ငှက်များ ရှိသဖြင့် အထူးထင်ရှားသည်။
၁၉၈၀ ခုနှစ်တွင် ၃၆၀၀၀ ဟက်တာကျယ်ဝန်းသည့် အိုးဒိုင်းဂဟရတောင်နှင့် အိုးမိနဲတောင်ဒေသနေရာများကို ယူနက်စကို၏ လူသားနှင့် သက်ရှိများအတွက် သီးသန့်နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် တိုကျိုနိချိနိချိရှင်းဘွန်းနှင့် အိုဆာကာမိုင်နိချိရှင်းဘွန်းသတင်းစာတို့သည် ၁၉၂၇ ခုနှစ်တွင် ဤတောင်ကို ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အလှပဆုံးရှုခင်းနေရာ ၁၀၀ များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြကြသည်။
Topographic map of Mount Ōdaigahara and vicinity Daijagura (seen from the south-west) ပြင်ပလင့်များ Odaigahara - Kamikitayama Village (Japanese) ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ။
အိုးမိနဲတောင် (大峰山, Ōmine-san) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ နာရစီရင်စုတွင် တည်ရှိသည့် အထွတ်အမြတ်ထားရာတောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တရားဝင်အနေဖြင့် ဤတောင်၏ အမည်ကို "ဆန်းဂျောတောင်" (山上ヶ岳, Sanjō-ga-take) ဟူ၍ သိကြသည်။
အိုးမိနဲတောင်တန်းများထဲတွင် အိုးမိနဲတောင်ကို လူသိပိုများသည်။
ဤတောင်သည် ခန်ဆိုင်းဒေသ၊ ယောရှိနို - ခုမနိုအမျိုးသားဥယျာဉ်တွင် တည်ရှိသည်။
တောင်ထိပ်တွင် အိုးမိနဲဆန်းဂျိကျောင်းတော် တည်ရှိသည်။
ဤကျောင်းတော်သည် ဂျပန်နိုင်ငံဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုဖြစ်သည့် "ရှုဂန်းဒိုး" ၏ ပင်မကျောင်းတော်လည်း ဖြစ်သည်။
ဤတောင်တစ်ခုလုံးသည် "ယာမဘုရှိ" ရသေ့များ၏ တရားလေ့ကျင့်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးများအား တားမြစ်ခြင်း အမျိုးသမီးတောင်တက်သမားများအား တားမြစ်ထားသည့် အသိပေးစာ ရုပ်ပုံများ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ။
ဆိုဘိုတောင် (祖母山, Sobo-san) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ထင်ရှားသည့်တောင် ၁၀၀ စာရင်းတွင် ပါဝင်သည့် တောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၁၇၅၆ မီတာ (၅၇၆၁ ပေ) မြင့်သည်။
ဤတောင်သည် မိယဇခိစီရင်စု၊ နိရှိအုဆုခိခရိုင်၊ တဆချိဟိုမြို့နှင့် အိုးအိတစီရင်စု၊ ဘွန်းဂိုအိုးနိုမြို့နှင့် တခဲတမြို့ စသည့်မြို့နယ်နိမိတ်များပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
မိယဇခိစီရင်စုတွင် ရှိသည့်တောင်များထဲတွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ပြင်ပလင့်များ Topographic map ရုပ်ပုံများ ကိုးကား။
ဆွတ်ရုဂိတောင် (剣山, Tsurugi-san) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ တိုခုရှိမစီရင်စုတွင် တည်ရှိသည့် နခမြို့၊ မိမမြို့၊ မိယောရှိမြို့ စသည့်မြို့များ၏ နယ်နိမိတ်များပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည့် တောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤတောင်သည် ဂျပန်နိုင့်၏ ထင်ရှားသည့် တောင် ၁၀၀ စာရင်း၌ ပါဝင်သည်။
အကြောင်းအရာ ရှိခိုခုကျွန်းတွင် ဒုတိယအမြင့်ဆုံးတောင် ဖြစ်သည်။
ဟခုတောင်တန်း၏ အနောက်ဘက်ရှိတောင်များထဲတွင် ဒုတိယမြောက်အမြင့်ဆုံးတောင် ဖြစ်သည်။
ဆွတ်ရုဂိတောင်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာအထွတ်အမြတ်ထားရာနေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှင်တိုဘာသာနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာပေါင်းစပ်ထားသည့် ရှုဂန်းဒိုးဘာသာ၏ ပင်မနေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
တောင်ထိပ်တွင် သေးငယ်သည့် နတ်ကျောင်းတော်တစ်ခုရှိပြီး "ဆွတ်ရုဂိဂျင်းဂျ" ဟု အမည်ရသည်။
ရာသီဥတု သွားရောက်ခြင်း အဓိကတောင်တက်လမ်းသည် နိုင်ငံအဆင့်လမ်းမကြီး ၄၃၈ နှင့် ၄၃၉ တို့ဆုံရာဖြစ်သည့် မိနိုခိုရှိတွင် တည်ရှိသည်။
၎င်းတောင်တက်လမ်းပင်မနေရာတွင် ကားပါကင်များ၊ ဈေးဆိုင်များနှင့် စားသောက်ဆိုင်များ ရှိသည်။
မိနိုခိုရှိမှ တက်ရောက်ကြသည့် တောင်တက်သမားများသည် စက်တပ်ကုလားထိုင်ဓာတ်လှေကားများဖြင့် အနည်းငယ်ပိုမြင့်သည့်နေရာအထိ တက်ရောက်ကာ တောင်တက်ကြသည်။
ဆွတ်ရုဂိတောင်ထိပ်မှ အခြားသောတောင်များသို့လည်း တောက်တက်လမ်းများ ဆက်စပ်တည်ရှိနေသည်။
ဆွတ်ရုဂိတောင်သို့ အရှေ့ဘက် အိချိနိုမိုရိမှတဆင့်လည်း တက်ရောက်နိုင်သည်။
ရုပ်ပုံများ ပြင်ပလင့်များ the Geographical Survey Institute in Japan Tsurugi Quasi-National Park ‘Ishizuchi Shinko Tsurugisan’ "Tsurugi-san, Japan" on Peakbagger ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ။
ငွိအန့်ထီအိုင်းထူး (ဗီယက်နမ်: Nguyễn Thị Anh Thư; ၂၆ ဧပြီ ၁၉၈၂ ဖွား) ဗီယက်နမ် အမျိုးသမီး သရုပ်ဆောင် နှင့် မော်ဒယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမအား အိုင်းထူး (ဗီယက်နမ်: Anh Thư) ဟူသော နာမည်ပြောင်ဖြင့် လူသိများသည်။
သူမသည် နာမည်ကျော် အမျိုးသား သရုပ်ဆောင် လုအန်းမိုင်ကုအန် နှင့်တွဲဖက်၍ ၂၀၀၄ ခုနှစ်ထွက် အပူပိုင်းနှင်း (ဗီယက်နမ်: Tuyết nhiệt đới) ရုပ်ရှင်ကားတွင် ဇာတ်ကောင် 'ထွိ' အဖြစ် ခေါင်းဆောင် မင်းသမီး နေရာမှ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းဇာတ်ကားဖြင့်ပင် နာမည်ကျော် လူသိများလာခဲ့သည်။
Người mẫu Anh Thư: Vẻ đẹp từ bên trong အိုင်းထူးသည် အများသူငှာ "စူပါမော်ဒယ်" ဘွဲ့ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသည့် ပထမဆုံး ဗီယက်နမ်မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး ဗီယက်နမ်မော်ဒယ်လ်သမိုင်းတွင် အအောင်မြင်ဆုံးမော်ဒယ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်။
သူမသည် 1999 ခုနှစ်မှ 2014 ခုနှစ်အထိ မော်ဒယ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ယင်းကာလအတွင်း ဗီယက်နမ်တွင် လစာအများဆုံး မော်ဒယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
Anh Thư “trả giá” cho “Tuyết nhiệt đới” 2014 ခုနှစ်အစောပိုင်းတွင်သူမသည်သူမ၏မိသားစုကိုပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်မော်ဒယ်သရုပ်ဆောင်မှအနားယူကြောင်းကြေငြာခဲ့သော်လည်းမကြာခဏတီဗီစီးရီးအချို့တွင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။