kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Soyuz launch vehicle: The most reliable means of space travel, ESAFrance and Russia agree: Soyuz will launch from Kourou in French Guyana , SpaceRef The Soyuz rocket design is based on the Vostok launcher, which in turn was based on the 8K74 or R-7A Semyorka, a Soviet intercontinental ballistic missile. Soyuz spacecraft are launched from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan. The first unmanned Soyuz mission was launched November 28, 1966; the first Soyuz mission with a crew (Soyuz 1) was launched April 23, 1967, but the cosmonaut on board, Vladimir Komarov, died during the flight's crash-landing. Soyuz 2 was an unmanned mission, and Soyuz 3, launched on October 26, 1968, was the first successful Soyuz manned mission. The only other fatal mission, Soyuz 11, killed the crew of three also during re-entry due to premature cabin depressurization. Despite these early fatalities, Soyuz is presently widely considered the world's safest, most cost-effective human spaceflight systemRussia thriving again on the final frontier , MSNBC as demonstrated by its unparalleled length of operational history. Soyuz spacecraft were used to carry astronauts to and from Salyut and later Mir Soviet space stations, and are now used for transport to and from the International Space Station (ISS). At least one Soyuz spacecraft is docked to ISS at all times for use as an escape craft in the event of an emergency. The Soyuz spacecraft is intended to be replaced by the six-person Prospective Piloted Transport System. ဒီဇိုင်း thumb|ဆိုယုဇ်တီအမ်အေအာကာသယာဉ်၏အစိတ်အပိုင်းသုံးခုကိုပြသထားပုံ ဆိုယုဇ်အာကာသယာဉ်တွင်အပိုင်းသုံးပိုင်းပါဝင်သည်။
ယင်းတို့မှာ A spheroid ဂြိုဟ်ပတ်မော်ဂျူး, which provides accommodation for the crew during their mission; A small aerodynamic reentry module, which returns the crew to Earth; A cylindrical service module with solar panels attached, which contains the instruments and engines. ဂြိုဟ်ပတ်မော်ဂျူးနှင့်အထိန်းမော်ဂျူးတို့မှာတစ်ခါသုံးဖြစ်ပြီး လေထုထဲပြန်လည်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်ပျက်စီးသွားသည်။
The orbital and reentry portions are habitable living space. By moving as much equipment as possible into the orbital module, which does not have to be shielded or decelerated during atmospheric re-entry, the Soyuz is both larger and lighter than the contemporary Apollo spacecraft's command module. The Apollo command module had more than six cubic meters (6.2 m³) of living space and a mass of 5000 kg; the three-part Soyuz (command, orbital and service modules) provides the same crew (since the Soyuz T in 1980) with more than seven cubic meters of living space (5 m³ in OM, plus 2.5 m³ in RM), an airlock, and a service module for the mass of the Apollo capsule alone (mass of empty Soyuz was 5600 kg). On the other hand Apollo was operating with three astronauts in spacesuits and was able to land with five astronauts in spacesuits in 1973 (prepared rescue mission for second Skylab crew), Soyuz was for two cosmonauts in spacesuits in the 1960s and 1970s, and for three since 1980 (Soyuz T). On nine Apollo missions (9 through 17) the astronauts also had access to the Lunar Module, which added 6.7 cubic meters of volume but also another 2200 kg of mass (if counting just the empty ascent stage as being somewhat equivalent to the Soyuz orbital module, although including empty fuel tanks, engine and RCS system — 14700 kg when including the descent stage and fuel). ဆိုယုဇ်ယာဉ်သည် လူသုံးဦးတင်ဆောင်နိုင်ပြီး လူတစ်ယောက်အတွက်ရက်ပေါင်း၃၀စာ ရိက္ခာသယ်ဆောင်နိုင်သည်။
Bonsai at the National Bonsai & Penjing Museum at the United States National Arboretumဘွန်ဇိုင်းပင် (သို့) သက်ကြီးပုပင်များ ကိုမျက်မှောက်ကာလတွင် ကမ္ဘာတစ်လွှားမှ သစ်ပင်ပန်းပင်ဝါသနာရှင်များသည် ဘွန်ဇိုင်းပင် (Bonsai) စိုက်ပျိုးခြင်းကိုအာရုံစိုက်လာကြသည်။
ဘွန်ဇိုင်းပင် (ခေါ်) သက်ကြီးပုပင်များ (သို့) သစ်ကျုံ့ပင်များကို စိုက်ပျိုးရာတွင် ကျယ်ဝန်းသောမြေနေရာမလိုအပ်ဘဲ သေးငယ်သောပန်းအိုလေးထဲများတွင် အလွယ်တကူ အဆင်ပြေစွာစိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
ပန်းပင်နှစ်သက်မြတ်နိုးသူ ဝါသနာရှင်များအနေဖြင့် မိမိကရိကထခံပြီး နေ့စဉ်ပြုလုပ်စောင့်ရှောက်ဖန်တီးပုံသွင်းထားသော ဘွန်ဇိုင်းပင်ကလေးများကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပီတိဖြာကြည်နူးနိုင်သောကြောင့် ဘွန်ဇိုင်းစိုက်ပျိုးခြင်းသည် စိတ်ကိုကြည်လင်လန်းဆန်းစေပြီး အပန်းပြေနိုင်သော ဝါသနာဘာဂီတစ်ရပ်လည်းဖြစ်သည်။
ဘွန်ဇိုင်းဆိုသည်မှာ ဂျပန် ဝေါဟာရဖြစ်ပြီး (Bon) ဆိုသည်မှာ ဇောက်တိမ်သောအိုးပြားပြားဟုလည်းကောင်း၊ (Sai) ဆိုသည်မှာ ရှင်သန်နေသောအပင်ကလေးဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
တိမ်သောအိုးပြားပြားတွင်အသက်ရှင်နေသောအပင်ငယ်လေးဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဘွန်ဇိုင်းဆိုသည်မှာ ဂရုတစိုက်ပြုစုစောင့်ရှောက်စိုက်ပျိုးရသောအတတ်ပညာဖြစ်သည်။
အချို့ကပန်းအိုးဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသောဘွန်ဇိုင်းပင်ကလေးများကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း အမြတ်တနိုးတန်ဖိုးထားပြီး ဂရုတစိုက် ကရိကထခံပြီးပြုစုစောင့်ရှောက်ဖန်တီးပုံသွင်းရသော အတတ်ပညာဟုအနက်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။
ဘွန်ဇိုင်း ရာဇဝင် တရုတ်ပြည်မှ ဂျပန်နိုင်ငံသို့စတင်ပျံ့နှံ့လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် မည်သည့်အချိန်ကဘွန်ဇိုင်းရိုးရာဓလေ့ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို တိတိကျကျမသိရှိရပေ။
သမိုင်းကြောင်းအရ ပန်းအိုးဖြင့် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်းအစပထမဖြစ်ကြောင်းအဆိုရှိခဲ့သည်။
အိုးထဲတွင်သစ်ပင်စိုက်ပျိုးမှုများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ခန့်အကြာအေဒီ ၆ရာစုနှစ်ခန့်တွင် ဘွန်ဇိုင်းပင်ကလေးများစိုက်ပျိုးမှုသည် တရုတ်ပြည်တွင်အစပြုပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
လူတို့သည် ကျောက်တောင်ကျောက်သားမျက်မှာပြင်များပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်းပေါက်နေကြသည့် အရွယ်အစားသေးငယ်သောအပင်များကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အရွယ်အစားအားဖြင့်သေးငယ်သော်လည်းသဘာဝအတိုင်းရာသီအလိုက် ဖူးပွင့်သီးပွင့်နေသောအပင်ကလေးများဖြစ်ကြရာ နှစ်သက်သဘောကြသဖြင့်တူးဆွယူငင်လာကြပြီးနေအိမ်များရှိ အိုးထဲတွင်စိုက်ပျိုးကြသည်။
တန်မင်းဆက် (၆၁၈-၉၀၆) လက်ထက်ပန်းချီကားများတွင် ထင်းရှူးပင်များ၊ အုန်းထန်းအနွယ်ဝင်အပင်များ၊ ဝါးပင်များကိုပန်းအိုးထဲတွင်စိုက်ပျိုးထားသော ပုံများကို အစောဆုံးတွေ့ရှိရသည်အထောက်အထားများတွေ့ရှိရသည်။
ဂျပန်လူမျိုးတို့သည် သဘာဝအတိုင်းပေါက်နေသောအပင်များကို အပင်ငယ်ပုံစုံကလေးများနှင့် တူအောင်ဖန်တီးစိုက်ပျိုးခဲ့ကြရာသဘာဝအပင်ငယ်လေးများထက် ရူချင်စဖွယ်ပိုကောင်းလှပေသည်။
ကိုကူဂါဝါးခေတ် ကိုကူဂါဝါး (Tokugawa) ခေတ် (၁၆၀၀) တွင်သံကျုံ့ပင်ကလေးများ သို့မဟုတ် သက်ကြီးပုပင်များဟုခေါ်သောဘွန်ဇိုင်းပင်လေးများ ဖန်တီးမှုအတတ်ပညာအတွက် နည်းစနစ်ဥပဒေအသစ်များ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီးဘွန်ဇိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဘွန်ဇိုင်းပင်စိုက်ပျိုးမှုအတတ်ပညာသင်ကြားပေးသည့်ကျောင်းများလည်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ကမာကူရာခေတ် ကမာကူရာခေတ် (၁၁၈၅-၁၃၃၃) ကဘွန်းဇိုင်းရိုးရာဓလေ့စတင်အမြစ်တွယ်ခဲ့ဟန်တူသည်။
ဘွန်ဇိုင်းပင်ကလေးများကိုကျောက်ဆောင်အောက်တွင် တွယ်ကပ်ပေါက်နေဟန်ကိုလှပစွာသရုပ်ဖော်ရေးဆွဲထားသောပုံများကို "ကာဆူဂါဂွန်ဂင်ကင်တီအီမာကီ" ရုပ်ပုံပုရပိုက်များတွေ့နိုင်သည်။
ထိုကမာကူရာခေတ်က စာပေများတွင်လည်း ဘွန်ဇိုင်းအကြောင်းရေးသားထားသည်များကိုလည်းတွေ့ရှိရည်။
အကိုးအကား Bonsai, A World In Miniature by Junsan Yamamoto မြင့်ဇော်ဟိန်း၏ "ဘွန်ဇိုင်းစိုက်ပျိုးနည်းနှင့် ပြုစုနည်း" မြန်မာ သုတစွယ်စုံ (၂၀၀၇) ကဏ္ဍ:သစ်ပင်များ ကဏ္ဍ:သစ်သီးဝလံပန်းမန်နှင့် ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးခြင်း။
အာကာသလွန်းပျံ သည် ကမ္ဘာပတ်လမ်းအနိမ့်သို့သွားရောက်ရန် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အမျိုးသား အာကာသနှင့် လေကြောင်း ဦးစီးဌာန (နာဆာ)က အသုံးပြုသော တစ်စိတ်တပိုင်း ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သည့် ယာဉ်ဖြစ်သည်။
အဓိကတာဝန်များမှာ မရေမတွက်နိုင်သောဂြိုဟ်တုများ ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ပို့လွှတ်ခြင်း၊ ဂြိုဟ်သွားယာဉ်များလွှတ်ခြင်း၊ ဟပ်ဘယ် အာကာသ တယ်လီစကုပ်လွှတ်တင်ခြင်း၊ အာကာသသိပ္ပံစမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ခြင်း၊ နိုင်ငံတကာ အာကာသ စခန်းဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့်ထောက်ပံ့မှုပြုခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
အဓိကအစိတ်အပိုင်းများမှာ ကမ္ဘာပတ်ယာဉ်၊ တွန်းအားပေးဒုံးပျံ၊ ပြင်ပလောင်စာကန်၊ ကုန်များနှင့်အထောက်အကူပြုပစ္စည်းများပါဝင်သည်။
ကမ္ဘာပတ်ယာဉ်ငါးစင်းတည်ဆောက်ခဲ့ပြီး နှစ်စင်းမှာမတော်မဆဖြစ်မှုကြောင့်ပျက်စီးခဲ့သည်။
မိတ်ဆက် အာကာသလွန်းပျံသည် တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သောယာဉ်ဖြစ်သည်။
. ပရိုတွန် ဒုံးပျံ ဆိုသည်မှာ စီးပွားဖြစ်သုံး နှင့် ရုရှားအစိုးရ၏ အာကာသ ပရော့ဂျက်များတွင် အသုံးပြုသော ဒုံးပျံ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး ပရိုတွန် ဒုံးပျံကို ၁၉၆၅ ခုနှစ်တွင် စတင် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။
အသစ် ထပ်မံ ပြုပြင် ထားသော ဒုံးပျံများကို ၂၀၁၅ တိုင်အောင် အသုံးပြုဆဲ ဖြစ်သည်။
ချန်ဒရာယန်-၁ အာကာသယာဉ် သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ ပထမဆုံး လွှတ်တင်သော စီးနင်းသူမဲ့ လကမ္ဘာ စူးစမ်းလေ့လာရေး အာကာသယာဉ် ဖြစ်သည်။
ထိုအာကာသယာဉ်အား အိန္ဒိယ အာကာသ သုတေသန အဖွဲ့မှ ၂၀၀၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် လွှတ်တင်ခဲ့ပြီး ၂၀၀၉ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ အထိ အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထိုအာကာသ လေ့လာရေး အစီအစဉ်တွင် လကမ္ဘာကို ပတ်မည့် အစီအစဉ်နှင့် လပေါ်သို့ ဆင်းသက်မည့် အစီအစဉ်တို့ ပါရှိသည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံ ချနိုင်းမြို့ မြောက်ဘက် ၈၀ ကီလိုမီတာ အကွာရှိ အန်ဒရာ ပရာဒက်ရှ် ပြည်နယ်၊ နယ်လို ခရိုင်၊ ဆရီ ဟရီကိုတာရှိ ဆာတစ်ရှ် ဒါရ်ဝမ် အာကာသ စခန်းမှ ၂၀၀၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၂ တွင် လွှတ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဖြစ်သော ဗီဂျေပီးရ် က ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက် လွတ်လပ်ရေးနေ့ မိန့်ခွန်းတွင် စတင်ကြေညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလေ့လာရေး အစီအစဉ်သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ အာကာသ အစီအစဉ်အတွက် အဓိက အောင်မြင်မှု ပင် ဖြစ်ပြီး အိန္ဒိယနိုင်ငံ အနေနှင့် မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင် နည်းပညာကို အသုံးပြုပြီး လကမ္ဘာကို လေ့လာစူးစမ်း နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အာကာသယာဉ်သည် လကမ္ဘာ၏ ပတ်လမ်းကြောင်း အတွင်းသို့ ၂၀၀၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့တွင် အောင်မြင်စွာ ထည့်သွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၁၄ ရက်တွင် ချန်ဒရာယန် လပတ်ယာဉ်မှ လကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်မည့် စူးစမ်းလေ့လာရေးယာဉ်ကို ည ၈ နာရီ ၆ မိနစ် အချိန်တွင် ခွဲထုတ်ခဲ့ပြီးတောင်ဝင်ရိုးစွန်းအား ချုပ်ထိန်း ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ကာ အိန္ဒိယ နိုင်ငံ အနေနှင့် လကမ္ဘာသို့ စတုတ္ထမြောက် အလံ စိုက်ထူနိုင်သော နိုင်ငံ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။
စူးစမ်းလေ့လာရေးယာဉ်သည် ည ၈ နာရီ ၃၁ မိနစ် အချိန်အတွင် ရှက်ကယ်တန် မီးတောင်ဝ အနီးတွင် မြေကြီးဖြင့် ထိ ခဲ့ပြီး လကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရေခဲအား လေ့လာဆန်းစစ်နိုင်ရန် မြေအောက်မှ မြေသားတို့အား ထိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုစီမံကိန်း၏ ခန့်မှန်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ အိန္ဒိယ ရူပီး ၃.၈၆ ဘီလီယံ (အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၆၄ သန်း) ဖြစ်သည်။
အဝေးရောက်စနစ်ဖြင့် အာရုံခံ စမ်းသပ်နိုင်သော လကမ္ဘာ စူးစမ်းရေး ဂြိုဟ်တုမှာ လွှတ်တင်ချိန်တွင် ၁,၃၈၀ ကီလိုဂရမ် (၃,၀၄၂ ပေါင်) အလေးချိန် ရှိခဲ့ပြီး လပတ်လမ်းကြောင်း အတွင်း ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ၆၇၅ ကီလိုဂရမ် (၁,၄၈၈ ပေါင်) အလေးချိန် ရှိခဲ့သည်။
ထိုယာဉ်ပေါ်တွင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့် ကြိမ်နှုန်း၊ အိတ်ဇ်ရေး အနိမ့် အမြင့် ကြိမ်နှုန်း စသည်တို့ကို အာရုံခံ စမ်းသပ်နိုင်သော ကိရိယာများ ပါဝင်သည်။
၂ နှစ်တာ ကာလအတွင်း ထို အာကာသယာဉ်သည် လကမ္ဘာ၏ မျက်နှာပြင်ကို လေ့လာ၍ လကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးရှိ ဓာတုဗေဒ လက္ခဏာများ နှင့် သုံးဘက်မြင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပုံကို ရရှိနိုင်ရန် ရည်ရွယ်သည်။
ဝင်ရိုးစွန်းဒေသများမှာ ရေခဲရှိနိုင်သဖြင့် အထူးပြု လေ့လာသော ဒေသများ ဖြစ်သည်။
ကြယ်နှင့် သက်ဆိုင်သော အာရုံခံ ကိရိယာများ နှင့် အပူချိန်မှ ကာကွယ်နိုင်မှု အားနည်းခြင်း စသည့် နည်းပညာ အခက်အခဲများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ချန်ဒရာယန် အာကာသယာဉ်သည် ၂၀၀၉ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက် မနက် ၁ နာရီ ၃၀ အချိန်တွင် ချန်ဒရာယန် အာကာသယာဉ်မှ ရေဒီယိုလှိုင်းများ ထုတ်လွှင့်မှု ရပ်ဆိုင်း သွားခဲ့သည်။
မကြာမီ အချိန်အတွင် အိန္ဒိယ အာကာသ သုတေသန အဖွဲ့မှ အစီအစဉ် ပြီးမြောက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
အာကာသယာဉ်မှာ ၂ နှစ်ကြာမျှ အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ၃၁၂ ရက်သာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်များ၏ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးမြောက် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
အစီအစဉ်၏ အောင်မြင်မှုများ ထဲတွင် လကမ္ဘာ၏ မြေသားထဲမှ ရေမော်လီကျူးများ ပျံ့နှံ့ ပါဝင်နေမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ အာကာသယာဉ်သည် ၂၅၈ ကီလိုဂရမ်အလေးချိန်ရှိသည့် အာကာသစူးစမ်းလေ့လာရေး စက်ရုပ်ယာဉ်ဖြစ်သည်။
ဂျူပီတာဂြိုဟ်သို့ ပထမဆုံးခရီးနှင်ခဲ့ပြီး နေအဖွဲ့အစည်းမှ လွတ်မြောက်အလျင်ဖြင့်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သော ပထမဆုံးယာဉ်ဖြစ်သည်။
စီမံကိန်းကို အမေရိကန်အမျိုးသားလေကြောင်းနှင့်အာကာသစီမံမှုအဖွဲ့ (နာဆာ)၏ အမ်းစ်သုတေသနဌာနက ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး TRW Inc က ယာဉ်ကို ပုံစံထုတ်ခဲ့သည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ ကို အချင်း၂.၇၄ မီတာရှိသည့်စလောင်း၊ ယင်းတွင်ဆက်စပ်တပ်ဆင်ထားသည့် ဆဌဂံပုံကိုယ်ထည်၊ ဖမ်းယူမှုမြင့်မားသည့် အင်တင်နာချောင်းကြီးတစ်ချောင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။
လိုအပ်သည့်စွမ်းအင်ကို ရေဒီယိုအိုင်ဆိုတုပ် အပူလျှပ်စစ်ဓာတ်အားထုတ်စက်လေးခုပေါင်းမှ စတင်ပစ်လွှတ်ချိန်တွင် ၁၅၅ ဝပ်ရရှိသည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁၀ ကို ၁၉၇၂ခုနှစ် မတ်လ၂ရက်နေ့တွင် ဖလော်ရီဒါရှိ ကိပ်ကာနီဗယ်အာကာသလွှတ်တင်ရေးစခန်းမှလွှတ်တင်ခဲ့သည်။
ဇွန် ၁၅ ရက်နေ့တွင် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားများပတ်လမ်းကိုဖြတ်သွားသော ပထမဆုံးအာကာသယာဉ် ဖြစ်လာသည်။
၁၉၇၃၊ နိုဝင်ဘာ ၆ ရက်မှစတင်၍ ကီလိုမီတာ၂၅ သန်းအကွာအဝေးမှ ဂျူပီတာဂြိုဟ်၏ဓာတ်ပုံများကို စတင်ပေးပို့ခဲ့သည်။
စုစုပေါင်းဓာတ်ပုံ ၅၀၀ ကျော်ပေးပို့ခဲ့သည်။
၁၉၇၃၊ ဒီဇင်ဘာတွင် ဂြိုဟ်နှင့်အနီးဆုံး ၁၃၂, ၂၅၂ ကီလိုမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ခရီးစဉ်တွင် ယာဉ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သော ကိရိယာများသည် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားပတ်လမ်းခါးပတ်ကွင်း၊ ဂျူပီတာဂြိုဟ်ပတ်ဝန်းကျင်၊ နေမုန်တိုင်းများ၊ အာကာသရောင်ခြည်များကိုလေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါနေစကြဝဠာအတွင်းအစွန်ဆုံးရှိ ဟေလီယိုစပီးယားအလွှာ (နေစကြဝဠာ နယ်နိမိတ်အစွန်)သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
၂၀၀၃၊ ဇန္နဝါရီ ၂၃ တွင် ကမ္ဘာမှ ကီလိုမီတာ ၁၂ ဘီလျံ (၈၀ AU)အရောက်တွင် ယာဉ်ပေါ်တွင်ဓာတ်အားနည်းပါးလာမှုကြောင့် ဆက်သွယ်မှုပြတ်တောက်ခဲ့သည်။
ယာဉ်ဒီဇိုင်း right|right|160 px|၂ဝ၁၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၈ ရက်နေ့၊ ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ အာကာသယာဉ်၏ တည်နေရာ ၂ဝ၁၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သည် ကမ္ဘာမြေမှ ၁ဝ၆.၆၉၆ AUအကွာ၊ နေမှ ၁ဝ၆.၆၇၆AU အကွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နေနှင့်နှိုင်းကာ တစ်စက္ကန့်လျင် ၁၂.ဝ၃၇ ကီလိုမီတာ (တစ်နာရီလျင် မိုင်ပေါင်း ၂၆၉၃ဝ)၊ တစ်နှစ်လျင် ၂.၅၃၉ AU နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းလျက်ရှိသည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သို့နေရောင်ခြည်ရောက်ရှိရန် ၁၄.၇၉ နာရီကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။
အာကာသယာဉ်မှ နေမင်း၏ တောက်ပနှုန်းသည် -၁၆.၆ ဖြစ်သည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ သည် ကြယ်စုတန်း တောရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အကယ်၍ အနှောက်အယှက်မရှိပါက ပိုင်အိုနီးယား ၁ဝ နှင့် ညီအစ်မ ပိုင်အိုနီးယား ၁၁ တို့သည် ဗွိုင်ယေဂျာ အာကာသယာဉ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ကြယ်တာရာခရီးအား ဆက်လက်ပြီး ပျံသန်းပါလိမ့်မည်။
ယာဉ်လမ်းကြောင်းသည် Aldebaran ဆိုသည့်ကြယ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
ယင်းကြယ်သည် အလင်းနှစ် ၆၈ နှစ်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
အကယ်၍ ယင်းကြယ်သည် အလျင်သုညရှိမည်ဆိုပါက ယာဉ်အနေဖြင့် ထိုကြယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်သိန်းပေါင်း ၂ ခုကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
အခြား ကြည့်ရန် ကာစီနီ-ဟိုင်ဂင်အာကာသယာဉ် New Horizons, Jupiter flyby ပိုင်အိုးနီးယား ၁၁ ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ & ဗွိုင်ယေဂျာ ၂, Jupiter flybys ကျမ်းကိုး Bibliography ပြင်ပ လင့်များ Pioneer Project Archive Page Pioneer 10 Profile by NASA's Solar System Exploration NSSDC Pioneer 10 page A distant Pioneer whispers to Earth - CNN article, December 19, 2002 2005 Pioneer Anomaly Conference - Mentions March 4, 2006 Contact Attempt ကဏ္ဍ:ပိုင်အိုနီးယား စီမံကိန်း ကဏ္ဍ:ဂျူပီတာဂြိုဟ်သို့ စေလွှတ်မှုများ Category:နာဆာ စီမံကိန်းများ။
အင်္ဂါဂြိုဟ်စူးစမ်းရေးယာဉ်မှာ အမေရိကန် အာကာသယာဉ် ဖြစ်ပြီး ၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂါဂြိုဟ်၏ မျက်နှာပြင် ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုယာဉ်တွင် ဂြိုဟ်ဆင်းယာဉ် နှင့် ၂၃ ပေါင်မျှ ရှိသော ဘီးတပ်ထားသော စက်ရုပ် ဂြိုဟ်သွားယာဉ် ဆိုဂျွန်နာတို့ ပါဝင်ကြသည်။
၁၉၉၆ ဒီဇင်ဘာ ၄တွင် နာဆာမှ လွှတ်တင်ခဲ့ပြီး ၁၉၉၇ ဇူလိုင်လ ၄ ရက်တွင် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအာကာသ လေ့လာရေး အစီအစဉ်တွင် အင်္ဂါဂြိုဟ်၏ လေထု၊ ရာသီဥတု၊ ဘူမိဗေဓ နှင့် ကျောက်တုံး နှင့် မြေသားတို့တွင် ပါဝင်သော အချိုးအစားတို့ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်မည့် သိပ္ပံကိရိယာများ ပါဝင်သွားခဲ့သည်။
thumb|ဆိုဂျွန်နာကို အင်္ဂါဂြိုဟ် ပေါ်တွင် တွေ့ရပုံ ကိုးကား Category:အာကာသယာဉ် Category:အင်္ဂါဂြိုဟ်သို့ စေလွှတ်မှုများ။
ကာစီနီ-ဟိုင်ဂင် အာကာသယာဉ်မှာ စနေဂြိုဟ်သို့ စေလွှတ်သော နာဆာ၊ ဥရောပ အာကာသ အေဂျင်စီနှင့် အီတလီ အာကာသ အေဂျင်စီတို့မှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ထားသည့် အာကာသယာဉ် ဖြစ်သည်။
ယင်းသည် စနေဂြိုဟ်နှင့် ဂြိုဟ်ရံလများကို လေ့လာရန် စေလွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကာစီနီသည် စနေဂြိုဟ်သို့ စေလွှတ်သည့် အာကာသယာဉ်များတွင် စတုတ္ထမြောက်ဖြစ်သည်။
An agar plate streaked with microorganisms အဏုဇီဝဗေဒ (; ရှေးဟောင်းဂရိဘာသာစကား , mīkros, "သေးငယ်သော"; , bios, "သက်ရှိ"; နှင့် , -logia မှ) သည် အဏုကြည့်မှန်ဘီလူးဖြင့်သာ တွေ့နိုင်သော သက်ရှိရုပ်စုများကို လေ့လာသည့် ပညာရပ်ဖြစ်သည်။
အဏုဇီဝဗေဒတွင် ရောဂါပိုးမွှားဗေဒ (virology) ၊ မှိုဗေဒ (mycology) ၊ ကပ်ပါးကောင်ဗေဒ (parasitology) နှင့် ဘက်တီးရီးယားဗေဒ (bacteriology) အစရှိသော ဘာသာရပ်ခွဲများစွာ ပါဝင်သည်။
သက်ရှိတို့၏သေးငယ်ုံးသောအစိတ်အပိုင်းအားလေ့လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မီယာအာကာသစခန်း (, ; lit. Peace or World) သည် ၁၉၈၆ မှ ၂၀၀၁ အထိ ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်း အနိမ့်တွင်ရှိခဲ့သော ဆိုဗီယက်(နောင်သော်)ရုရှားအာကာသစခန်းဖြစ်သည်။
၁၉၈၆ မှ ၁၉၉၆ထိ ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တပ်ဆင်ခဲ့သော မီယာအာကာသစခန်းသည် ပထမဆုံး အာကာသစခန်းဖြစ်ပြီး ယခင် အာကာသယာဉ်များထက် အရွယ်ကြီးမားသည်။
၂၀၀၁ မတ်လ ယင်းအာကာသစခန်းအားကမ္ဘာပတ်လမ်းမှ ဖြုတ်ချခဲ့ချိန်အထိ မီယာအာကာသစခန်းသည် သမိုင်းတွင် အကြီးဆုံးဂြိုဟ်တုကြီးဖြစ်သည်။
(နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတကာအာကာသစခန်းက အကြီးဆုံးစံချိန်သစ် တင်သွားသည်။
) မီယာအာကာသစခန်းသည် အာကာသတွင် အမြဲတမ်းနေထိုင်နိုင်ရန် လိုအပ်သော နည်းပညာများ ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ဇီဝဗေဒ၊ မနုဿဇီဝဗေဒ၊ ရူပဗေဒ၊ နက္ခတ်ပညာဆိုင်ရာ၊ ဥက္ကာပျံများဆိုင်ရာနှင့် အာကာသယာဉ်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့ဆွဲ အားနည်းပါးသောနေရာရှိ သုသေသန စမ်းသပ်ခန်းဖြစ်ခဲ့သည်။
The station was the first consistently inhabited long-term research station in space and was operated by a series of long-duration crews. The Mir programme held the record for the longest uninterrupted human presence in space, at 3,644 days, until 23 October 2010 (when it was surpassed by the ISS), and it currently holds the record for the longest single human spaceflight, of Valeri Polyakov, at 437 days 18 hours. Mir was occupied for a total of twelve and a half years of its fifteen-year lifespan, having the capacity to support a resident crew of three, and larger crews for short-term visits. ဆလျူစီမံကိန်းများ အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင် မီယာ စီမံကိန်းသည် ဆိုဗီယက် အာကာသစခန်းစီမံကိန်း၏နောက်တစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။
အာကာသစခန်း၏ အူတိုင်မော်ဂျူး(core module )သို့မဟုတ် အထိုင်ပိုင်းဟုခေါ်သော ပထမဆုံးမော်ဂျူးကို ၁၉၈၆ တွင် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်မော်ဂျူး ၆ ခုကို ဆက်တိုက် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။
ဆိုက်ကပ်မော်ဂျူး(docking module)မှလွဲ၍ အားလုံးကို ပရိုတွန်ဒုံးပျံများဖြင့် လွှတ်တင်ခဲ့သည်။
စခန်းတစ်ခုလုံး တပ်ဆင်ပြီးသွားပြီးနောက်တွင် ဖိအားမြင့်မော်းဂျူး ၇ ပိုင်းပါဝင်ပြီး ဖိအားမဲ့မော်ဂျူး များစွာ ပါဝင်သည်။
လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို မော်ဂျူးများတွင် တိုက်ရိုက်တပ်ဆင်ထားသော များစွာသော အလင်းလျှပ်စစ်အတန်း(photovoltaic arrays )များမှ ရရှိသည်။
Four of the six modules which were later added (Kvant-2 in 1989, Kristall in 1990, Spektr in 1995 and Priroda in 1996) followed the same sequence to add themselves to the main Mir complex. Firstly, the module would be launched independently on its own Proton-K and chase the station automatically. It would then dock to the forward docking port on the core module's docking node, then extend its Lyappa arm to mate with a fixture on the mode's exterior. The arm would then lift the module away from the forward docking port and rotate it on to the radial port that the module was to mate with, before lowering it down to dock. The node was equipped with only two Konus drogues, however, which were required for dockings. This meant that, prior to the arrival of each new module, the node would have to be depressurised to allow spacewalking cosmonauts to manually relocate the drogue to the next port to be occupied. အခြားထပ်မံ တိုးချဲ့သည့် မော်ဂျူးနှစ်ခုမှာ ၁၉၈၇တွင် Kvant-1 တို့ဖြစ်ပြီး ၁၉၉၅ တွင် မီယာဆိုက်ကပ်မော်ဂျူး( [[Mir Docking Module|docking module)ဖြစ်ပြီးလုပ်ဆောင်ပုံကွဲပြားသည်။
Kvant-1,တွင် အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သော အခြားမော်ဂျူးလေးခုနှင့်မတူပဲ ကိုယ်ပိုင်အင်ဂျင်မပါရှိပေ။
ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ () အာကာသယာဉ်သည် နေအဖွဲ့အစည်းအပြင်ပိုင်းနှင့် ကြယ်တာရာကြားနယ်များကို လေ့လာရန် အမေရိကန် အမျိုးသားလေကြောင်းနှင့် အာကာသစီမံခန့်ခွဲရေးဌာနက ၁၉၇၇ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၅ ရက်နေ့တွင် လွှတ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အာကာသယာဉ်သည် Deep Space Network သို့ သတင်းအချက်အလက်များ ပို့ပေးသည်။
၂ဝ၁၅ ခုနှစ်တွင် ၁၃၂ AU အကွာသို့ရောက်ရှိကာ ကမ္ဘာပေါ်မှ လူလုပ်အာကာသယာဉ်များထဲတွင် အဝေးဆုံးသို့ရောက်ရှိသော အာကာသယာဉ် ဖြစ်လာသည်။
ဗွိင်ယေဂျာ ၁ အာကာသယာဉ်သည် ယခုအချိန်တွင် ဟေလီယိုစဖီးယားအလွှာ၏ အပြင်ဘက်အကျဆုံးအလွှာဖြစ်သော ဟီလီယိုအာ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
၂ဝ၁၂ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၅ ရက်တွင် နာဆာမှ သိပ္ပံပညာရှင်များသည် နေအဖွဲ့အစည်းမှ ထွက်လာသော ပထမဆုံးအာကာသယာဉ် တစ်စင်းဖြစ်လာပြီဟု အစီရင်ခံတင်ပြခဲ့သည်။
ဗွိုင်ယေဂျာစီမံကိန်း၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသအဖြစ်၊ ယင်း၏ညီမ ဗွိုင်ယေဂျာ ၂ အာကာသယာဉ်ကဲ့သို့ပင် ခရီးစဉ်ချဲ့ထားသည်။
ယင်း၏လုပ်ငန်းမှာ ကျူးပါးခါးပတ်၊ ဟီလီယိုစဖီးယားနှင့် ကြယ်တာရာ ကြားခံနယ်တို့ပါဝင်သော နေအဖွဲ့အစည်း၏ အပြင်ဘက်အား လေ့လာရန်ဖြစ်သည်။
အဓိက မက်ရှင်မှာ ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် ဂျိုဗီယမ် စနစ်အားလည်းကောင်း ၁၉၈ဝ ခုနှစ်တွင် စေတန်ရီယမ် စနစ်အားလည်းကောင်း ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် ၁၉၈ဝ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ၂ဝ ရက်နေ့တွင် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
ယင်းသည် အကြီးမားဆုံး ဓာတ်ငွေ့ဂြိုဟ်နှင့် ဂြိုဟ်ရံလများ၏အသေးစိတ်ဓာတ်ပုံများကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သော အာကာသယာဉ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ခရီးစဉ်နောက်ခံ ရာဇဝင် ၁၉၆ဝ ခုနှစ်တွင် ဂရန်းတာဝါမှ အပြင်ဘက်ဂြိုဟ်များအား လေ့လာရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။
ယင်းသည် ၁၉၇ဝ ခုနှစ် အစောပိုင်းတွင် နာဆာအား မက်ရှင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။
အတွင်းပိုင်းဂြိုဟ်များအား လေ့လာရေး နည်းပညာများသည် ဒြပ်ဆွဲအားနည်းပညာသစ်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဂြိုဟ်များ၏ ဒြပ်ဆွဲအားကို အသုံးချကာ နေအဖွဲ့အစည်းအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည့်အကွာအဝေးအတွင်း ယာဉ်များကို စေလွှတ်ရန်ဖြစ်သည်။
ဒြပ်ဆွဲအားအကူအညီသည် အာကာသယာဉ်တစ်စင်းကို ဓာတ်ငွေ့ဂြိုဟ်ကြီးများဖြစ်သော ဂျူပီတာဂြိုဟ် စေတန်ဂြိုဟ် ယူရေးနပ်စ်ဂြိုဟ် နက်ပကျွန်းဂြိုဟ်များအား တွန်းကန်အား အနည်းဆုံး တိုတောင်းသော ခရီးသွားချိန်များဖြင့် အလည်အပတ်သွားရန် ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့သည်။
မူလအားဖြင့် ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ သည် မာရီယာနာ ပရိုဂရမ်၏ မာရီယာနာ ၁၁ အဖြစ် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဘက်ဂျက်ငွေ ဖြတ်တောက်မှုကြောင့် ဂျူပီတာဂြိုဟ်နှင့် စေတန်ဂြိုဟ်အား ပျံသန်းရန် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။
ပရိုဂရမ်အား မွမ်းမံလာခဲ့ပြီးနောက် မူလ မာရီယာနာပရိုဂရမ်နှင့် ကွဲပြားစွာ ဗွိုင်ယေဂျာဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ရွှေဓာတ်ပြား left|ဗွိုင်ယေဂျာ ရွှေဓာတ်ပြား ဗွိုင်ယေဂျာယာဉ်များတွင် ရွှေရောင်ပလိပ်ပြားဖြင့် လောင်းထားသော အသံချပ်ပြားပါဝင်သည်။
အကယ်၍ အာကာသယာဉ်သည် အသိဉာဏ်ရှိသော သက်ရှိများနှင့်ကြုံတွေ့သည်ရှိသော် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ချပ်ပြားတွင် ကမ္ဘာမြေ၏မြေပုံ သက်ရှိပုံစံ သိပ္ပံအချက်အလက် အဆင့်အတန်း လူသားတို့၏ မတူညီသော ဘာသာစကား ၅၅ မျိုးအပြင် ကမ္ဘာမြေ၏ အသံ ပါဝင်သည်။
ယင်းတွင် ဝေလငါးအသံ ကလေးငိုသံ ကမ်းစပ်အား ပင်လယ်လှိုင်းရိုက်ခတ်သံ ကမ္ဘာအနှံ့မှ သီချင်းမျိုးစုံတို့ ပါဝင်သည်။
မိုးဇက်နှင့် ချက်ဘယ်ရီတို့၏ "Johnny B. Goode" သီချင်းလည်း ပါဝင်သည်။
အာကာသယာဉ်ဒီဇိုင်း ﻿ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ ကို Jet Propulsion Laboratory တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ယင်းတွင် ဟိုက်ဒရင်ဇင် သရက်စတာ (hydrazine thruster) ၁၆ ခု၊ ဝင်ရိုးသုံးခုရှိသော ချိန်ညှိ ဂိုင်ရိုစကုပ်နှင့် အညွန်း ကိရိယာများ (နေ ခြေရာခံပစ္စည်း၊ ကန်နိုပက် ကြယ်ထောက်လှမ်း ကိရိယာ) တို့ပါဝင်သည်။
ကမ္ဘာမြေသို့ ရေဒီယို အင်တာနာအား အမြဲတမ်း ဦးတည်နေစေရန် ဖြစ်သည်။
အရန် သရက်စတာ ၈ ခုပါဝင်ထားပြီး အာကာသယာဉ်တွင် ဂြိုဟ်များအားလေ့လာရန် သိပ္ပံဆိုင်ရာ ကိရိယာတန်ဆာပလာပေါင်း ၁၁ ခုပါဝင်သည်။
ဆက်သွယ်ရေးစနစ် ﻿ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ အာကာသယာဉ်၏ ရေဒီယို ဆက်သွယ်ရေးသည် နေအဖွဲ့အစည်းအပြင်ဘက် ကြမ်းတမ်းလှသော အာကာသထဲတွင် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဆက်သွယ်ရေးစနစ်တွင် ကမ္ဘာပေါ်မှ Deep Space Network နှင့်ဆက်သွယ်ရန် ၃.၇ မီတာရှိသော စွမ်းအားမြင့် အင်တာနာအား တပ်ဆင်ထားသည်။
ယင်းသည် ဂျူပီတာဂြိုဟ်အကွာအဝေးသို့ ရောက်ပါက တစ်စက္ကန့်လျင် ၁၁၅.၂ ကီလိုဘိုက်အထိ မြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အာကာသယာဉ်သည် ကမ္ဘာမြေသို့ သတင်းအချက်အလက်များ တိုက်ရိုက် မပို့နိုင်တော့ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ပို့လွှတ်မှုအတွက် သတင်းအချက်အလက် ၆၂၅ဝဝ ကီလိုဘိုက်အထိ သိမ်းထားနိုင်သော ဒယ်ဂျစ်တယ် တိပ်ရီကော်ဒါ (DTR) ပါဝင်သည်။
သတင်းလက်ခံရန်နှင့် ပို့ပေးရန် ကြာမြင့်ချိန်မှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ တို့၏ မျဉ်းဖြောင့်အကွာအဝေးပေါ်တွင် မူတည်သည်။
၂ဝ၁၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၈ ရက်တွင် အချက်အလက် ဖြတ်သန်းရသည့်ကြာမြင့်ချိန်မှာ ၁၆ နာရီကျော် ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင် ﻿ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ တွင် ကြီးမားသော ရေဒီယို သာမိုလျှပ်စစ် ဂျင်နရေတာ (RTG) သုံးခုအား တပ်ဆင်ထားသည်။
MHW-RTG တစ်ခုချင်းစီတွင် ပလူတိုနီယံ-၂၃၈ အောက်ဆိုဒ် အလုံးရေ ၂၄ ခုပါဝင်သည်။
RTG မှထုတ်ပေးသော စုစုပေါင်း စွမ်းအင်မှာ ၄၇ဝ ဝတ်(watt) ဖြစ်သည်။
RTG မှထုတ်ပေးသော စွမ်းအင်ပမာဏသည် နှစ်ကာလရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လျှော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ သည် ၂ဝ၂၅ ခုနှစ်ထိ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေအုံးမည်ဖြစ်သည်။
သိပ္ပံပစ္စည်းများ {| class="wikitable collapsible" |- ! colspan="3" scope="col" style="width:135px;"| ပြရန် |- | {| class="wikitable" |- ! scope="col" style="width:135px;"| ပစ္စည်းအမည် ! scope="col" style="width:50px;"| အတိုကောက် ! ဖော်ပြချက် |- | style="text-align:center" |သိပ္ပံဆိုင်ရာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေးစနစ် | style="text-align:center" |(ISS) | ကင်မရာနှစ်ခုစနစ်(ထောင့်ကျယ်/ထောင့်ကျဉ်း)၊ ဂျူပီတာ၊ စေတန်နှင့် အခြားအရာဝတ္ထုများအား ရိုက်ကူးရန်။
ညီအစ်မ ဗွိုင်​​ယေဂျာ ၂ အာကာသယာဉ်ကိုမူ နှစ်ပတ်စောကာ ၁၉၇၇ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂ဝ ရက်နေ့တွင် ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်။
ဗွိင်ယေဂျာ ၁ အာကာယာဉ်သည် ဂျူပီတာဂြိုဟ်နှင့် စေတန်ဂြိုဟ်ဆီသို့ တိုတောင်းသောလမ်းကြောင်းဖြင့် စောလျင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
170px|left ဂျူပီတာဂြိုဟ်နှင့် တွေ့ဆုံမှု ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ သည် ဂျူပီတာဂြိုဟ်အား ၁၉၇၉ ခုနှစ် တွင်စတင်ဓာတ်ပုံ ရိုက်ယူခဲ့သည်။
အနီးစပ်ဆုံး ချဉ်းကပ်မှုမှာ ၁၉၇၉ ခုနှစ် မတ်လ ၅ ရက်နေ့တွင်ဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်း ၂၁၇ဝဝဝ အကွာမှ ဖြစ်သည်။
နီးကပ်သော ချဉ်းကပ်မှုတွင် ဓာတ်ပုံအရည်အသွေး ကောင်းမွန်မှုများကြောင့် ဂျူပီတာဂြိုဟ်၏ ဂြိုဟ်ရံလများ၊ ကွင်းများနှင့် ဓာတ်ရောင်ခြည် ခါးပတ်များကို ချဉ်းကပ်မှုကာလ ၄၈ နာရီအတွင်း လေ့လာစူစမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ အာကသယာဉ်သည် ဂျိုဗီယမ်စနစ်အား ဓာတ်ပုံရိုက်ယူခြင်းအား ၁၉၇၉ ခုနှစ် ဧပရယ်လတွင် အပြီးသတ်ခဲ့သည်။
လေ့လာမှုအတွင်း ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ အာကသယာဉ်သည် ထင်ရှားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုများအား လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
စနေဂြိုဟ်နှင့် ထိတွေ့ခြင်း စနေဂြိုဟ်နှင့် ယင်း၏ဂြိုဟ်ရံလများဆီသို့ စေလွှတ်ခဲ့သော ဗွိုင်ယေဂျာ အာကာသယာဉ်နှစ်စင်းလုံးသည် ဒြပ်ဆွဲငင်အား အကူညီဖြင့်မောင်းနှင်သည့်နည်းကို အသုံးချခဲ့သည်။
ဗွိုင်ယေဂျာ ၁ သည် ၁၉၈ဝ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၂ ရက်နေ့တွင် စနေဂြိုဟ်၏ အနီးဆုံးနေရာ (စနေဂြိုဟ်တိမ်တိုက်အပေါ်မှ ၁၂၄ဝဝဝ ကီလိုမီတာ)အကွာသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။
အာကာသယာဉ်တွင်ပါဝင်သော ကင်မရာသည် စနေဂြိုဟ်၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ကွင်းစနစ်အား ခြေရာခံမိသည်။
အဝေးထိန်း ကိရိယာများဖြင့် စနေဂြိုဟ်လေထုနှင့် ယင်း၏ဂြိုဟ်ရံလ တိုက်တန်အား လေ့လာခဲ့သည်။
ပိုင်အိုနီးယား ၁၁ သည် တိုက်တန်အား တစ်နှစ်စောကာ ယင်း၏ ထူထပ်သော ဓာတ်ငွေ့လေထုအား ခြေရာခံမိသဖြင့် ဗွိုင်ယေဂျာ အာကာသာယာဉ်များကို အနီးကပ်လေ့လာရန် ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။
ဗွိုင်ယေဂျာ အာကာသယာဉ်သည် စနေဂြိုဟ်၏ ဒြပ်ဆွဲအားကို အသုံးချကာ slingshot နည်းဖြင့် ပလူတို ဂြိုဟ်ပတ်လမ်း ကျော်သည်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကောင်းသည်။