kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဤသို့လျှင် ဥဒါန်းဂါထာ၏အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ကြေးမုံပြင်၌ မျက်နှာရိပ်ထင်သကဲ့သို့ မင်းသည်၎င်း၊ သမင်ဆီးဆောက်ပြုသောအမှုသည်၎င်း ထင်ရှားစွာပေါ်လာလေ၏။
ခြင်းရာ ရှုထောက် မင်းကိုလျှောက်ထို့နောက် ပုရောဟိတ်သည် တံခါးကိုခေါက်၏။
တံခါးခေါက်သံကြားလျှင် မင်းကြီးသည် ထ၍ဖွင့်၏။
ပုရောဟိတ်သည်ဝင်၍ မင်းကြီးအား အောင်ဆုကိုပေးပြီးလျှင် လျောက်ပတ်သောအရပ်၌နေလျက် ယမန်နေ့ကပြုခဲ့သော မင်းကြီးအမှုကို မိမိသိမြင်သောအတိုင်းလျှောက်ထားလိုသဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး... သင်သည် ယမန်နေ့က တောင်ချောက်ကြား၌ သမင်ဆီးဆောက်ကို အစဉ်သဖြင့် အတင်းလိုက်၏၊ တွန့်တိုသောစိတ်မရှိ မင်းကြီး၏လုံ့လကြောင့် အသက်ကိုရတော်မူခဲ့၏၊ သမင်ဆီးဆောက်သည် သင်မင်းကြီးကို တက်နိုင်ခဲသောနရက်ချောက် ထူးတွင်းကြီးထဲမှ ကောင်းစွာဆယ်တင်ပေ၏၊ ဆင်းရဲနေသော သင်မင်းကြီးကို သေမင်းခံတွင်းမှ လွတ်မြောက်စေ၏၊ မတွန့်တိုသောစိတ်ရှိသော ထိုသမင်ဆီးဆောက်ကိုသာလျှင် ချီးမွမ်း၏”— ဟု အဖြစ်အပျက်အလုံးစုံလျှောက်ထား၏။
ပုရောဟိတ်ပညာ အံ့ဩစွာထိုအခါ မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်စကားကိုကြားလျှင်– “အို-ပုဏ္ဏား... အသို့နည်း၊ ထိုအခါ သမင်တော၌ သင်ရှိသလော၊ ထိုသို့မဟုတ် သင့်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူတို့ အကြောင်းကိုပြောသလော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲကိုဖြတ်ပြီး၍ တရားအလုံးစုံကိုသိမြင်သောဘုရားလော၊ သင်ပုဏ္ဏား၏ဉာဏ်ကား ကြောက်မက်ဘွယ်အားကြီးသောသဘောရှိစွတကား”— ဟု မင်းကြီးသည်အံ့အားသင့်ကာ မေးမြန်းလေ၏။
ကုသိုလ်ကျင့်ဆောက် နတ်ရွာရောက်ထိုအခါပုဏ္ဏားသည် မိမိထင်မြင်သောအခြင်းအရာကို မင်းကြီးအားလျှောက်ထားလို၍– “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် ထိုအခါ ထိုသမင်တော၌မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ထိုအကြောင်းကိုမပြောကြားပါ၊ သင်မင်းကြီးသီဆိုအပ်သောဂါထာပုဒ်တို့၏အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုကား ပညာရှိတို့စုံစမ်း၍ သိနိုင်ကုန်၏”— ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မင်းကြီးသည် အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ ပုရောဟိတ်အား များစွာသောစည်းစိမ်ဥစ္စာကိုပေးတော်မူ၏။
ထိုအခါမှစ၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှု၌မွေ့လျော်သည်ဖြစ်၍ သေတိုင်းသေတိုင်းသောသူတို့သည် နတ်ပြည်၌ဖြစ်ကုန်၏။
မင်းသီလစွမ်း သိကြားစမ်းထိုအခါ တစ်နေ့သ၌မင်းကြီးသည် မှတ်တိုင်ကို မြှားဖြင့်ပစ်မည်ဟု ပုရောဟိတ်ကိုခေါ်၍ ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၏။
သိကြားမင်းသည် နတ်သားသစ်တို့ကိုမြင်၍ ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုမင်းကြီးနှင့် သမင်မင်း၏အကြောင်းကိုသိ၍ သမင်မင်း၏ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုဆိုစေပြီးလျှင် တရားဟောမည်ဟုကြံစည်ကာ ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၏။
မင်းကြီးလည်းမှတ်တိုင်ကိုပစ်မည်ဟု လေးကိုတင်ကာ မြှားကိုခွဲ၏။
ထိုခဏ၌ သိကြားမင်းသည် မင်းကြီးနှင့်မှတ်တိုင်အလယ်၌ မိမိအာနုဘော်ဖြင့် သမင်မင်းကိုပြ၏။
မင်းကြီးသည် သမင်မင်းကိုမြင်လျှင် မြှားကိုမလွှတ်လေ။
သမင်သတ်ရန် တိုက်တွန်းပြန်ထိုအခိုက် သိကြားမင်းသည် သမင်ကိုသတ်ရန်တိုက်တွန်းလို၍ ပုရောဟိတ်ကိုပူးဝင်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီးက သင်သည် မြားရွက်မြှားလွှာနှင့်ပြည့်စုံ၍ သူတစ်ပါးလုံ့လကို ဖျက်ဆီးနိုင်သောမြားကို လေး၌တင်ထားပါလျက် အဘယ့်ကြောင့်ယုံမှားဘိသနည်း၊ ထက်လှသောမြားဖြင့် သမင်ဆီးဆောက်ကို လျင်စွာသတ်လော့၊ စင်စစ်သမင်ဆီးဆောက်သည် အရှင်မင်းကြီး၏အစာဖြစ်၏”— ဟု ပစ်ရန်တိုက်တွန်းလေ၏။
မင်းကြီးသည်– “အို-ပုဏ္ဏား... သမင်ဆီးဆောက်ကား မုချမင်း၏အစာဟူ၍ ငါသိ၏၊ သို့သော်လည်း ရှေး၌ပြုဘူးသောကျေးဇူးကိုသာ အရိုအသေပြုပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ဤသမင်မင်းကို ငါမသတ်ပါ”— ဟု ပုဏ္ဏား၏စကားကို ပယ်လေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည်– “မြတ်သောမင်းကြီး... ဤသတ္တဝါကား သမင်မဟုတ်၊ သိကြားမင်းဖြစ်သည်၊ ထိုသိကြားမင်းကိုသတ်၍ သိကြားမင်းလုပ်ပါလော့”- “မြတ်သောမင်းကြီး သင်သည် အကယ်၍ သမင်မင်းကိုသတ်ရန် ယုံမှားခဲ့အံ့၊ သင်မင်းကြီးသည် သားမယားနှင့်တကွ ယမမင်း၏နိုင်ငံဖြစ်သော ကြိမ်ပိုက်ချောင်းငရဲ၌ ကျရောက်လတံ့”ဟု သမင်မင်းကိုမသတ်ခြင်း၌ အပြစ်ပြကာ ခြိမ်းချောက်လေ၏။
ကျေးဇူးရှင်မြတ် ငါမသတ်ထိုနောက်မှ မင်းကြီးသည်မိမိအား ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသော သမင်မင်း၏ကျေးဇူးအထူးတို့ကို ပြောလို၍– “အို-ပုဏ္ဏား... ငါ၊ ဇနပုဒ်သူ၊ သားသမီး၊ မယားနှင့် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းတို့သည် ယမမင်း၏နိုင်ငံဖြစ်သော ကြိမ်ပိုက်ချောင်းငရဲ၌ အကယ်၍ ကျရောက်ကြသော်လည်း ငါ့အား အသက်ကိုပေးသောသမင်မင်းကို ငါမသတ်သည်သာတည်း”- “အို-ပုဏ္ဏား... ဤသမင်မင်းသည် ကြောက်မက်ဘွယ်ရှိသောတော၌ ဆင်းရဲနေသောတစ်ယောက်တည်းသောငါ့အား ကျေးဇူးပြုပေ၏၊ ထိုသို့ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကို အောက်မေ့သောငါသည် သိလျက်အဘယ်ကြောင့်သတ်ရအံ့နည်း?”— ဟု သိကြားမင်းတိုက်တွန်းသောစကားကို ပယ်၍ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကိုပြောဆိုလေ၏။
မင်းကျင့် လွန်ကောင်း သိကြားဆုတောင်းထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ပုရောဟိတ်ကိုယ်မှခွါ၍ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး... အဆွေခင်ပွန်းကောင်းကိုနှစ်သက်သော အရှင်မင်းကြီးသည် မြင့်ရှည်စွာအသက်ရှည်ပါစေ၊ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ပင် မင်းပြု၍ ဆုံးမပါလော၊ မိဖုရားအပေါင်းတို့သည် လုပ်ကျွေးလျက် နတ်ပြည်၌ သိကြားမင်းကဲ့သို့ တိုင်းပြည်၌မွေ့လျော်ပါလော”— “မြတ်သောမင်းကြီး...မေတ္တာကိုပွားများလျက် ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဧည့်သည်ကောင်းဖြစ်သော လှူဒါန်းပူဇော်ခြင်းငှါ လျောက်ပတ်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားအလုံးစုံတို့၏ စိတ်အလိုကိုသိသည်ဖြစ်၍ အစွမ်းအားလျော်စွာ ပေးလှူသုံးဆောင်လျက် သူတစ်ပါးတို့မကဲ့ရဲ့အပ်သည်ဖြစ်၍ နတ်ပြည်သို့ကြွပါလော”— ဟု ကျေးဇူးစကားကို ချီးကျူးပြောကြားလေ၏။
ဟု သိကြားမင်းလည်း ဤသို့သောစကားကိုပြောကြားပြီးလျှင်– “မြတ်သောမင်းကြီး သင်မင်းကြီးကို စုံစမ်းအံ့သောငှါလာ၏၊ မမေ့မလျော့ဖြစ်ပါလော”ဟု ဆုံးမ၍ မိမိနေရာတာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ပုရောဟိတ်သည်-သာရိပုတ္တရာ။
သမင်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁) ပညာဉာဏ်ရှိ၊ တောင့်တဘိ၊ ပျင်းရိမမူရာ။
(၂) ပညာဉာဏ်ရှိ၊ လုံ့လရှိ၊ ပျင်းရိမမူရာ။
(၃) လိုအင်ဆန္ဒ၊ ဟူသမျှ၊ မုချပြည့်စုံရာ။
(၄) ဥဒါန်းစကား၊ အမြွက်အား၊ ကြားသူပညဝါ။
(၅) မျက်နှာရိပ်ထင်၊ ကြေးမုံပြင်၊ သိမြင်ကျယ်ဝန်းစွာ။
သရဘမိဂဇာတ်ပြီး၏။
တေရသကနိပါတ်စကားပြေပြီး၏။
The Rider–Waite Tarot သည် tarot ကတ်ဖတ်ခြင်းအတွက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရေပန်းစားသော ကုန်းပတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ [1][2] William Rider & Son မှ 1909 ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံးထုတ်ဝေသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် A. E. Waite နှင့် Hermetic Order of the Golden Dawn အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးစလုံးမှ Pamela Colman Smith မှ သရုပ်ဖော်ထားသည်။
Waite–Smith၊[3] Rider–Waite–Smith၊[4][5] သို့မဟုတ် Rider Tarot၊[4] ကုန်းပတ်အား ထုတ်ဝေမှုများစွာဖြင့် ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်သောမျိုးကွဲများနှင့် အတုယူမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။
[6][7] ခန့်မှန်းချက်များအရ အဆိုပါကုန်းပတ်၏ စောင်ရေ သန်း 100 ကျော်သည် နိုင်ငံပေါင်း 20 ကျော်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၄။
ကေဒါရဇာတ် ကောက်ပဲသီးနှံတို့ကို စားစဉ် လယ်စောင့်ယောက်ျားထောင်သည့် ကျော့ကွင်းတွင်မိ၍ လယ်ရှင်က ကောက်နှံဆောင်ယူခြင်းပြဿနာကို မေးမြန်းရာ ဖြေကြားကောင်းသဖြင့် လယ်ရှင်ကြည်ညို၍ နယ်စားရသော ကျေးမင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အမိလုပ်ကျွေးဘူး ဘုရားချီးကျူးနတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမိကိုလုပ်ကျွေးသော ရဟန်းတစ်ပါးရှိ၏။
ထိုရဟန်းကို ခေါ်တော်မူ၍ “ရဟန်း... သင်သည် လူတို့ကိုလုပ်ကျွေး၏ဟူသည်မှန်သလော”ဟု မေး၏။
“မှန်ပါသည်ဘုရား”ဟု လျှောက်၏။
“အဘယ်သို့တော်စပ်သနည်း”ဟု မေး၏။
“အမိအဘတို့ဖြစ်ပါသည်ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားရာ “ရဟန်း... ကောင်းစွ-ကောင်းစွ၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် တိရစ္ဆာန်မျိုး၌ဖြစ်၍လည်း အမိအဘတို့ကိုလုပ်ကျွေးဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု လယ်ယာရှင်များ အစောင့်ထားလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် မဂဓမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် မြို့တော်မှ အနောက်မြောက်အရပ်၌ သာလိဒ္ဒိယမည်သော ပုဏ္ဏားရွာတစ်ခုတည်ရှိလေ၏။
ထိုရွာ၌ ကောသိယဂေါတ္တမည်သော ပုဏ္ဏားသည် အရှေ့မြောက်အရပ်၌တည်ရှိသော မဂဓလယ်တို့တွင် ပယ်တစ်ထောင်မျှသောလယ်ကိုယူ၍ သလေးစပါးတို့ကို စိုက်ပျိုးလေ၏။
ကောက်ပင်ထလတ်သော်စောင်ရန်းကို မြဲမြံလုံခြုံစွာကာ၏။
ထိုပယ်တစ်ထောင်တို့တွင် ပယ်ငါးရာကို၊ အချို့ငါးဆယ်၊ အချို့ခြောက်ဆယ်စသည်ဖြင့်ပေးကာ စောင့်ရှောက်စေ၏။
ပယ်ငါးရာကိုကား အခစားပြုလုပ်သူ မိမိသူရင်းငှါးအား ပေးကာ စောင့်ရှောက်စေ၏။
သူရင်းငှါးလည်း ထိုလယ်၌ပင် အိမ်ငယ်ဆောက်လုပ်နေထိုင်၍ နေ့ညပတ်လုံး စောင့်ရှောက်ကာနေ၏။
မိဘအိုလုပ်ကျွေး သားငယ်ကျေးထိုလယ်၏ အရှေ့မြောက်အရပ်၌ကား မြေနှင့်ရောသော တောင်တစ်ခုဝယ် ကြီးစွာသော လက်ပံတောသည် တည်ရှိလေ၏။
ထိုလက်ပံတော၌ ကျေးပေါင်းများစွာတို့သည် နေထိုင်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ကျေးမျိုး၌ဖြစ်၍ ကျေးအပေါင်းတို့၏မင်းဖြစ်၏။
အားအစွမ်းနှင့်ပြည့်စုံ၏။
လှည်းပုံတောင်းပမာဏ ကိုယ်ရှိ၏။
ဘုရားအလောင်း၏ အဘကျေးမင်းသည် အိုသည်ဖြစ်၍ ကျေးအပေါင်းကိုမဆောင်နိုင်သဖြင့် သားအား အပ်နှင်း၏။
သားဖြစ်သောကျေးမင်းလည်း ထိုနေ့မှစ၍ မိဘအိုတို့အား အစာရှာမသွားစေဘဲ အသိုက်၌နေစေလျက်လုပ်ကျွေး၏။
ကျေးအပေါင်းတို့သည် ဟိမဝန္တာ၌ အလိုလိုဖြစ်သော သလေးစပါးတို့ကို စားသောက်ကြကုန်၏။
သလေးစပါးခင်း ကျေးများဆင်းတစ်နေ့သ၌ကျေးသားတို့သည် “ရှေးအခါ ဤအချိန်တွင် မဂဓလယ်တော၌ သလေးစပါးတို့သည် မှည့်ကုန်၏၊ ယခုအခါ အဘယ်သို့ဖြစ်သနည်း”ဟု ကျေးမင်းအား လျှောက်ကြကုန်၏။
ကျေးမင်းလည်းစုံစမ်းရန် ကျေးသားနှစ်ကောင်တို့ကို လွှတ်လိုက်၏။
ကျေးသားနှစ်ကောင်တို့လည်း မဂဓလယ်တောသို့သွားကာ သလေးစပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် သလေးနှံတို့ကိုယူခဲ့၍ ကျေးမင်းရှေ့၌ချကာပြကုန်၏။
ကျေးမင်းလည်း သလေးစပါးတို့မှည့်သည်ကိုသိလျှင် နက်ဖြန်ကျေးအပေါင်းခြံရံကာမဂဓလယ်တောသို့သွား၍ ထိုအခစားသူရင်းငှါးစောင့်သော လယ်တောသို့ဆင်းသက်၍ ကျက်စားကုန်၏။
လယ်စောင့်ယောက်ျားသည် ခြောက်လှန့်တားမြစ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။
ကြွင်းသောကျေးတို့သည် အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် ပျံကုန်၏။
ကျေးမင်းကား အလိုရှိတိုင်းစားပြီးလျှင် များစွာသောသလေးနှံတို့ကိုချီကာပြန်ခဲ့၍ မိဘအိုတို့အားလုပ်ကျွေး၏။
နက်ဖြန်နေ့မှစ၍ ထို့အတူကျက်စားကြကုန်၏။
လယ်ရှင်တိုင်ငြား သူရင်းငှါးထိုအခါ သူရင်းငှါးယောက်ျားသည် “ဤကျေးတို့သည် ဤလိုသာ နှစ်ရက်သုံးရက်သာစားကုန်ငြားအံ့ စပါးသည်ကုန်ရာ၏၊ ပုဏ္ဏားသည် အဘိုးဖြတ်စေ၍ ငါ့အား မြီပြုလတံ့၊ ယခုသွား၍ပြောကြားမည်”ဟု ပုဏ္ဏားထံသွား၍ လျောက်ပတ်သောနေရာ၌နေလျက်– “အို–ကောသိယအနွယ်ဖြစ်သော ပုဏ္ဏား... သလေးစပါးစိုက်ပျိုးသောလယ်သည် ပြည့်စုံပါ၏၊ သလေးစပါးကို ကျေးတို့သည်စားကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကိုပြောကြားပါ၏၊ အကျွန်ုပ်ကျေးတို့ကိုတားမြစ်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ပါ၊ ထိုကျေးတို့တွင် အလုံးစုံသော အဖို့ဖြင့် ကောင်းသော ကျေးကြီးတစ်ကောင်ကား သလေးစပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ အပြန်တွင် နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားသေး၏”— ဟုကျေးတို့အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
လယ်စောင့်ထောင်သည့် ကျေးမင်းမိပုဏ္ဏားသည် လယ်စောင့်ယောက်ျား၏စကားကိုကြားလျှင် ကျေးမင်းကိုချစ်ခင်ကြည်ညိုသဖြင့်– “အို-ယောက်ျား... ထိုကျေးကြီးကိုမိလောက်အောင် မြင်းမြီးကျော့ကွင်းတို့ဖြင့် ထောင်၍ငါ့ထံသို့ အရှင်ဖမ်းယူခဲ့ပါ”— ဟုမှာထားလေ၏။
ထိုအခါ လယ်စောင့်ယောက်ျားလည်း မြီမပြုသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လယ်တောသို့သွား၍ မြင်းမြီးတို့ကိုကျစ်၍ ကျော့ကွင်းပြုလုပ်ကာ ကျေးမင်းကျလောက်သောနေရာဝယ် ထောင်၍ထားပြီးလျှင် ကျေးမင်းတို့လာခြင်းကိုကြည့်ရှုလျက် အိမ်ငယ်တွင်း၌နေ၏။
ကျေးမင်းလည်း ကျေးအပေါင်းခြံရံကာလာလတ်၍ သလေးလယ်၌ ကျက်စားပြန်၏။
ခြေ၌ကျော့ကွင်းမိနေသည်ကိုသိလျှင် “ငါသည် ယခုအခါ ကျော့ကွင်းမိသောမြည်သံကို အကယ်၍မြည်အံ့၊ ဆွေမျိုးတို့သည် သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် အစာမစားဘဲ ပျံကုန်ရာ၏၊ သို့အတွက် အစာစား၍ဝလောက်အောင် ဆိုင်းငံ့မည်”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မမြည်ဘဲသည်းခံ၍နေ၏။
အတန်ကြာ၍ ဝလောက်သောအခါ သုံးကြိမ်ကျော့ကွင်းမိသောမြည်သံကို မြည်လေ၏။
ကျေးမင်းမိလို့ လယ်ရှင်ထံပို့ထိုအခါ... ကျေးအပေါင်းတို့သည် ကြောက်လန့်သဖြင့်ကြကုန်၏။
တစ်ကောင်သောကျေးမျှပြန်၍မကြည့်ချေ။
ကျေးမင်းသည်– “အို–ကျေးငှက်အပေါင်းတို့... သင်တို့ကား ဝအောင်စားသောက်ကာ ဘဲသွားကြကုန်၏၊ ငါတစ်ကောင်ကိုသာ ကျော့ကွင်းဖြင့်မိခဲ့၏၊ ငါသည် အဘယ်မကောင်းမှုကိုပြုခဲ့ဘူးသနည်း”— ဟု ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။
လယ်စောင့်ယောက်ျားလည်း ကျေးမင်းမြည်သံနှင့် ကျေးတို့ပျံသံကိုကြားလျှင် အိမ်ငယ်မှထွက်၍ကြည့်ရှုရာ ရည်ရွယ်၍ထောင်ထားသော ကျေးမင်းပင်မိနေသည်ကို မြင်လျှင် နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အသာကျော့ကွင်းမှဖြေပြီးလျှင်ခြေနှစ်ချောင်းတို့ကို တပေါင်းတည်းဖွဲ့ချည်လျက် ယူဆောင်၍ လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားအားပေးလေ၏။
စားဝချီပြေး လယ်ရှင်မေးပုဏ္ဏားသည် အားကြီးသောချစ်ခြင်းဖြင့် ကျေးမင်းကို လက်နှစ်ဘက်တို့ဖြင့် မြဲမြံစွာကိုင်၍ ရင်ခွင်၌နေစေပြီးလျှင်– “အမောင်ကျေးသား... အခြားကျေးသားတို့အား သင့်လျော်သောဝမ်းဗိုက်ရှိ၏ဟုငါအောက်မေ့၏၊ သင်ကျေးသား၏ဝမ်းဗိုက်ကား အလွန်ကြီးယောင်တကား၊ သလေးစပါးတို့ကိုအလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားဘိ၏။
“အမောင်ကျေးသား... လက်ပံတော၌ ကျီကိုပြည့်စေသလော၊ အမောင်ကျေးသားအား ငါနှင့်ရန်ငြိုးရှိသလော၊ ငါမေးအပ်သည်ကိုပြောကြားပါ၊ သလေးစပါးတို့ကို အဘယ်အရပ်၌ သိုမှီးသနည်း”။
ဟု ကျေးမင်းအား မေးလေ၏။
ကြွေးဟောင်းဆပ်လို ပစ္စည်းသိုထိုအခါ ကျေးမင်းသည် ပုဏ္ဏားစကားကိုကြားလျှင်– “အို-ပုဏ္ဏား... အကျွန်ုပ်အား သင်နှင့်ရန်ငြိုးမရှိပါ၊ ကျီကျလည်း မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် မြီဟောင်းကိုဆပ်ရပါ၏၊ ကြွေးမြီသစ်ကိုပေးရပါ၏၊ ဥစ္စာအိုးကိုလည်း မြှုပ်နှံရပါ၏”။
ဟု လူတို့ဘာသာစကားဖြင့် သာယာစွာပြောကြားလေ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် ကျေးမင်းစကားကိုကြားလျှင်— “အမောင်ကျေးသား... အဘယ်ကို ကြွေးမြီဟောင်းဆပ်သည်ဆိုပါသနည်း၊ အဘယ်ကို ကြွေးမြီသစ်ပေးသည်ဆိုပါသနည်း၊ အဘယ်ကို ဥစ္စာအိုးမြှုပ်သည်ဆိုပါသနည်း၊ ရှင်းလင်းအောင် ပြောကြားပါ၊ ကျော့ကွင်းမှလွှတ်ပါမည်”။
ဟု မေးမြန်းတောင်းပန်ပြန်၏။
အသစ်ပေးပြန် အိုးမြှုပ်နှံထိုအခါ ကျေးမင်းသည် မိမိ ကြွေးဟောင်း ကြွေးသစ် မြှုပ်နှံမှုကို ပြောဆိုလို၍— “အို-ပုဏ္ဏား အကျွန်ုပ်ငယ်စဉ်က ကျွေးမွေးခဲ့သော မိဘတို့အား အိုမင်းသောအခါ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျွေးမွေးခြင်းကို ကြွေးမြီဟောင်းဆပ်သည်ဟုဆိုပါသည်”။
“အကျွန်ုပ်အိုမင်းသောအခါ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျွေးမွေးစေရန် သားသမီးငယ်တို့အား ကျွေးမွေးခြင်းကို ကြွေးမြီသစ်ပေးသည်ဟုဆိုပါသည်”။
“အခြား အိုမင်းအားနည်းသော ကျေးတို့အား ကျွေးမွေးခြင်းကို ဥစ္စာအိုးကို မြှုပ်နှံသည်ဟုဆိုပါသည်”။
ဟု ရှင်းလင်းအောင်ပြောကြားလေ၏။
လွန်စွာကြည်ညို ကျေးမင်းကိုပုဏ္ဏားသည် ကျေးမင်း၏တရားစကားကိုကြားရလျှင် အလွန်ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ဤကျေးငှက်ကား ကောင်းစွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကား မြတ်သောတရားကိုကျင့်စွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကျင့်သောတရားသည် လူအချို့တို့၌ မရှိပေ”။
“အမောင်ကျေးသား... အလုံးစုံသောဆွေမျိုးတို့နှင့်တကွ အလိုရှိတိုင်းသလေးစပါးကိုစားပါလော။
“အမောင်ကျေးသား... နောက်ထပ်တစ်ဖန်လည်း တွေ့မြင်လိုပါ၏၊ ငါသည်သင့်အား တွေ့မြင်ခြင်းကိုနှစ်သက်မြတ်နိုးပါ၏”။
ဟု ချီးကျူးတောင်းပန်ပြီးလျှင် ချစ်လှသောသားကဲ့သို့ နူးညံ့သောစိတ်ဖြင့်ကြည့်ရှုလျက် ခြေမှအနှောင်အဖွဲ့ကိုဖြေ၍အကြိမ်တစ်ရာချက်အပ်သောဆီဖြင့် ခြေတို့ကိုနှိပ်နယ်ပြီးလျှင် ရွှေအင်းပျဉ်၌နေစေ၍ ရွှေခွက်၌ ပျားပေါက်ပေါက်တို့ကိုစားစေ၍ သကာရည်ကိုသောက်စေ၏။
ကျေးမင်းဆုံးမ ဝမ်းမြောက်ကြထို့နောက် ကျေးမင်းသည် လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားအား ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုရန် တိုက်တွန်းပြန်လို၍– “အို-ပုဏ္ဏား... သင်၏နေရာ သင်၏အထံ၌ ငါတို့အား နေ့ညဉ့်တို့၌ စားအိမ် သောက်အိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီ၊ ချအပ်ပြီးသောလက်နက်ရှိကုန်သောရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၌ အလှူကိုပေးလှူပါလော့၊ အိုမင်းသောမိဘတို့ကိုလည်း ကျွေးမွေးပါလော့”။
ဟု ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့လျော့ရန် အဆုံးအမပေးလေ၏။
ပုဏ္ဏားသည် အလွန်နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍— “အချင်းတို့... ငါ့အားယနေ့ ကြက်သရေရှိစွတကား၊ ငါသည် ငှက်တကာတို့တွင် မြတ်လှသော ကျေးမင်းကို ဖူးမြင်ရပေ၏၊ ငါသည် ကျေးမင်း၏ ကောင်းစွာဟောသောတရားစကားတို့ကို ကြားနာရ၍ များစွာသောကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကိုပြုတော့အံ့။
ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးလေ၏။
နယ်စားပေးကြ ဝမ်းမြောက်လှကျေးမင်းလည်း မိမိအားပေးသော ပယ်တစ်ထောင်ရှိသောလယ်ကို စွန့်ပယ်၍ ရှစ်ပယ်မျှသောလယ်ကိုသာယူ၏။
ပုဏ္ဏားလည်း မှတ်တိုင်စိုက်လျက် ကျေးမင်းအား လယ်ကိုအပ်နှင်း၍ ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ပြီးလျှင် “အရှင်ကျေးမင်း သွားပါလော့၊ ငိုကြွေးနေသောမိဘအိုတို့ကို နှစ်သိမ့်စေပါလော့”ဟု ပြောဆို၍ လွှတ်လေ။
ကျေးမင်းလည်း သလေးနှံတို့ကိုယူဆောင်ကာ မိဘတို့၌ချ၍ ကျွေးမွေးလေ၏။
မိဘအိုတို့လည်း အလွန်ရွှင်လန်းကုန်လျက် ထကြကုန်၏။
ကျေးအပေါင်းတို့လည်း စည်းဝေးကုန်လျက် လွတ်မြောက်လာသောအကြောင်းကို မေးမြန်းကြကုန်၏။
ကျေးမင်းလည်း အကြောင်းစုံကို အကျယ်တဝင့် ပြောကြားလေ၏။
ကောသိယပုဏ္ဏားလည်း ကျေးမင်းဆုံးမသောတရားစကားကိုကြားနာရသောအခါမှစ၍ တရားစောင့်သောရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အား ကြီးစွာသောအလှူကိုဖြစ်စေ၏။
ဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည့်အဆုံး၌ မိဘတို့ကိုလုပ်ကျွေးသောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်လေ၏။
--- ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်— ရဟန်းတို့... ထိုအခါ ကျေးအပေါင်းသည်-ယခုအခါ ဘုရားပရိသတ်။
မိဘတို့သည်-မြတ်သောမင်းမျိုးတို့။
လယ်စောင့်ယောက်ျားသည်-ဆန္ဒထေရ်။
ပုဏ္ဏားသည်-အာနန္ဒာ။
ကျေးမင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
--- ဆောင်ပုဒ် (၁)သားသမီးမွေး၊ ငယ်စဉ်ကျွေး၊ ကြွေးသစ်ချခြင်းသာ။
(၂) ကျေးဇူးဆပ်ပေး၊ မိဘကျွေး၊ ကြွေးဟောင်းဆပ်ခြင်းသာ။
(၃) အခြားသူသာ၊ ကျွေးမွေးရာ၊ ဥစ္စာမြှုပ်ခြင်းသာ။
(၄) ရှေးပညာရှင်၊ ဤသုံးအင်၊ အစဉ်ပြုကြရာ၊ ကေဒါရဇာတ်ပြီး၏။
'''ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၆−မဟာဥက္ကုသဇာတ် ဝန်လိုငှက်-လိပ်-ခြင်္သေ့ မိတ်ဆွေကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းဖေါ်ရသဖြင့် ရန်သူကိုအောင်မြင်ကာ သားသမီးများနှင့်တကွ အသက်ချမ်းသာရာရသော စွန်ဖို စွန်မအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အကျိုးလိုလျက် မိတ်ကောင်းဖွဲ့နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်သည် အဆွေခင်ပွန်းကို စေလွှတ်၍ မထင်ရှားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တောင်းစေ၏။
ထိုအခါ အမျိုးသမီးသည် ထိုယောက်ျားအား “အရှင်... ဖြစ်လာသော အမှုကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်ပါသလော၊ အဆွေခင်ပွန်း အပေါင်းအဘော်ရှိပါသလော”ဟု မေး၏။
“ရှင်မ... မရှိပါ”ဟု ပြောသောအခါ “ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဆွေခင်ပွန်း အပေါင်းအဘော်ကိုရှာဦးလော”ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။
ထိုအမျိုးကောင်းသားသည် မိန်းမ၏ အဆုံးအမ၌တည်၍ ရှေးဦးစွာ တံခါးစောင့်လေးဦးနှင့် မိတ်ဖွဲ့၏။
နောက်အစဉ်အတိုင်း မြို့စောင့်အမတ်ကြီးနှင့်၎င်း၊ စစ်သူကြီးနှင့်၎င်း၊ အိမ်ရှေ့မင်းနှင့်၎င်း၊ မင်းကြီးနှင့်၎င်း အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ပြန်၏။
ထို့နောက် ရှစ်ကျိပ်သော မဟာထေရ်တို့နှင့်၎င်း၊ ရှင်အာနန္ဒာနှင့်၎င်း၊ မြတ်စွာဘုရားနှင့်၎င်း မိတ်ဖွဲ့ပြန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအမျိုးကောင်းသားကို သရဏဂုံသီလ၌တည်စေ၏။
မင်းကြီးသည်လည်း စည်းစိမ်ကိုပေး၏။
ထိုအခါမှစ၍ သီတင်းသည်သည် မိတ္တဗန္ဓကဟု ထင်ရှားလေ၏။
မိတ်ကောင်းညွှန်ပြ အကျိုးထူးရမင်းကြီးသည် မိတ္တဗန္ဓကအား ကြီးစွာသောအိမ်ကိုပေး၍ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာကိုပြုစေ၏။
မင်းကြီးမှစ၍ လူအများတို့သည်လက်ဆောင်ကို ပို့လာကြကုန်၏။
မယားသည် မင်းကြီးထံမှ လက်ဆောင်ကို အိမ်ရှေ့မင်းအား၊ အိမ်ရှေ့မင်းထံမှ လက်ဆောင်ကို စစ်သူကြီးအား ဤသို့စသည်ပေး၍ မြို့နေလူအလုံးစုံအား အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့၏။
ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့၌ ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကိုပင့်ဖိတ်ကာ အလှူကြီးပေး၍ တရားတော်ကိုနာရလျှင် လင်မယားနှစ်ယောက်တို့သည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌တည်ကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုသီတင်းသည်လင်မယားတို့အကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ဤမိတ္တဗန္ဓကသည် ယခုအခါ၌သာ မိန်းမကိုမှီ၍ စည်းစိမ်ကိုရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်၍လည်း မိန်းမကိုမှီ၍ သားငယ်တို့အသက်ကိုရဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု သားကောင်များစွာ ပျော်မွေ့ရာလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ပစ္စန္တရစ်သားအချို့တို့သည် အမဲသားရရာအရပ်၌ ရွာတည်ကြပြီးလျှင် တော၌လှည့်လည်၍ ငါးအမဲကိုရှာဖွေကာ အသက်မွေးကုန်၏။
ထိုရွာအနီး၌အလိုလိုဖြစ်သော အိုင်ကြီးသည်ရှိလေ၏။
ထိုအိုင်၏ တောင်အရပ်၌ စွန်ဖိုတစ်ကောင်သည်နေ၏၊ အနောက်အရပ်၌ စွန်မတစ်ကောင်သည်နေ၏၊ မြောက်အရပ်၌ ခြင်္သေ့မင်းနေ၏၊ အရှေ့အရပ်၌ ဝန်လိုငှက်သည်နေ၏၊ အိုင်၏အလယ်၌ လိပ်ကြီးသည်နေ၏။
မိတ်ကောင်းရှာဖွေ အတူနေထိုအခါ စွန်ဖိုသည် စွန်မအား မယားပြုရန် ပြောဆို၏။
စွန်မသည် စွန်ဖိုအား “အရှင်... အဆွေခင်ပွန်းရှိ၏လော”ဟု မေး၏။
“ရှင်မ... မရှိပါ”ဟု ပြောသောအခါ “အရှင်... ငါတို့၌ဖြစ်လာသော ဘေးရန်နှင့် ဆင်းရဲကို အဘယ်သူရွက်ဆောင်မည်နည်း၊ ကူညီမည့်အဆွေခင်ပွန်း အပေါင်းအဘော်ရခြင်းငှါ သင့်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ဦးလော”ဟု ပြော၏။
“ရှင်မ... အဘယ်သူတို့နှင့်အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ရမည်နည်း”ဟု မေး၏။
“အရှင်...အရှေ့အရပ်၌နေသောဝန်လိုငှက်၊ မြောက်အရပ်၌နေသော ခြင်္သေ့မင်း၊ အိုင်အလယ်၌နေသောလိပ်ကြီးတို့နှင့်အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့လော့”ဟု ပြော၏။
ထိုအခါစွန်ဖိုသည် စွန်မစကားကိုဝန်ခံ၍ ဝန်လိုငှက် ခြင်္သေ့မင်း လိပ်ကြီးတို့နှင့် အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့ပြီးလျှင် စွန်မနှင့်အတူတကွ ပေါင်းဘော်၍နေ၏။
စွန်တို့သိုက်အောက် မုဆိုးရောက်ထိုစွန်နှစ်ကောင်တို့သည် အိုင်ကြီး၏အလယ်၌ ကျွန်းငယ်တွင်ရှိသော ထိမ်ပင်၌အသိုက်ပြု၍ နေကုန်၏။
နောက်အဖို့၌ စွန်ငယ်နှစ်ကောင်တို့ကို ဖွားမြင်ကုန်၏။
အမွေးအတောင်မစုံမီ တစ်နေ့သ၌ ဇနပုဒ်သားတို့သည် တစ်နေ့လုံးလှည့်လည်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မရကြ၍ လက်ချည်းသက်သက်အိမ်သို့ပြန်ရန်မသင့်၊ ငါးတို့နှင့်လိပ်တို့ကိုဖမ်းကြမည်ဟု အိုင်ကြီးသို့ဆင်းသက်၍ ကျွန်းငယ်သို့ရောက်လျှင် ထိမ်ပင်ရင်း၌အိပ်ကုန်၏။
မှက်ခြင်တို့ကိုက်ကုန်လတ်သော် မီးမွေး၍ မီးခိုးကိုပြုလုပ်ကုန်၏။
ဘေးကိုလွှတ်ကြောင်း ကူညီတောင်းမီးခိုးတက်လတ်သော် စွန်ငယ်တို့သည် မြည်ကုန်၏။
ဇနပုဒ်သားတို့သည် ငှက်သံကိုကြားလတ်သော် “အချင်းတို့... ငှက်သံကြားရသည် ထကြကုန်လော၊ ဆာမွတ်ကုန်ပြီ၊ ငှက်သားကိုစားပြီးမှ အိပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆို၍ မီးရှူးတို့ကိုပြုလုပ်ကုန်၏။
စွန်မသည် လူတို့အသံကိုကြားလျှင် “ဤလူတို့ကား သားငယ်တို့ကိုစားလိုကြသည်၊ ငါတို့မှာ ဤသို့ဘေးမှလွတ်မြောက်နိုင်ရန် အဆွေခင်ပွန်းကိုဖွဲ့ရကုန်၏၊ သို့အတွက် လင်ကို ဝန်လိုငှက်ထံစေလွှတ်မည်”ဟု ကြံစည်ကာ– “အရှင်... ဇနပုဒ်သားမုဆိုးတို့သည် မီးရှူးတို့ကိုပြုလုပ်ကုန်၏၊ ငါတို့သားငယ်တို့ကိုစားလိုကုန်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့ကိုပြောဆိုချေလော့၊ ငါတို့သားငယ်တို့၏ ပျက်စီးခြင်းကိုပြောကြားချေလော့”— ဟု စေလွှတ်လေ၏။
စွန်ဖိုလည်း လျင်မြန်သောအဟုန်ဖြင့် ဝန်လိုငှက်မင်းနေသောနေရာသို့သွား၍ လာသောအဖြစ်ကိုသိစေ၏။
ဝန်လိုငှက်လည်း လာသောအကြောင်းကိုမေး၏။
ထိုအခါ စွန်ဖိုသည်– “အို-ဝန်လိုငှက်မင်း... သင်ကား ငှက်တို့တွင် မြတ်သောငှက်တည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် သင်ငှက်မင်းကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၏၊ ဇနပုဒ်သားမုဆိုးတို့သည် အကျွန်ုပ်၏သားငယ်တို့ကို စားလိုကုန်၏၊ သင်ငှက်မင်းသည် အကျွန်ုပ်အား ချမ်းသာအောင်ပြုလုပ်ပါ”— ဟု အကြောင်းကိုပြောကြား၍ တောင်းပန်လေ၏။
မိတ်ဆွေစစ်ရေး ကူညီပေးထိုအခါ ဝန်လိုငှက်မင်းသည် စွန်ဖိုပြောကြားသောစကားကိုဆင်ခြင်လျက် “သွားလော့၊ အကျွန်ုပ်လာပါမည်”ဟုဆိုလျက်– “အဆွေစွန်... ပညာရှိတို့သည် အခါဟုတ်သည်၊ မဟုတ်သည်၌ ချမ်းသာကိုရှာမှီးကုန်လျက် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းအဖေါ်ကိုဖွဲ့ကြကုန်၏၊ စင်စစ် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူသည် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူ၏ကိစ္စကိုပြုလုပ်မြဲဖြစ်၏”— ဟု ပြောဆိုကာ စွန်ကိုနှစ်သိမ့်စေပြီးလျှင်– “အဆွေ... ဇနပုဒ်သားမုဆိုးတို့ သစ်ပင်သို့တက်ကြကုန်ပြီလော”ဟု မေး၏။
“အရှင်... မတက်ကြကုန်သေး၊ မီးရှူးကိုပြုလုပ်ကြကုန်ပြီ”ဟု ပြော၏။
“အဆွေ... သွားချေ၊ ငါလာကြောင်းကို အဆွေခင်ပွန်းမကိုပြောကြားချေ”ဟု လွှတ်လိုက်၏။
စွန်လည်း စွန်မအားပြောကြား၏။
ဝန်လိုငှက်မင်းလည်းလာလတ်၍ ထိမ်ပင်၏အနီးဖြစ်သောသစ်ပင်တွင် နားလျက် ဇနပုဒ်သားမုဆိုးတို့တက်သည်ကိုကြည့်ရှုကာနေ၏။
ထိုအခိုက် ဇနပုဒ်သားတစ်ယောက်သည် မီးရှူးကိုကိုင်၍ ထိမ်ပင်သို့တက်ရာ စွန်သိုက်အနီးသို့ရောက်လျှင် အိုင်သို့ငုတ်ကာ အတောင်နှုတ်သီးတို့ဖြင့် ရေကိုယူ၍ မီးရှူးပေါ်၌လောင်း၏။
မီးရှူးလည်းငြိမ်းလေ၏။
ဇနပုဒ်သားသည် “ဤဝန်လိုငှက်နှင့် စွန်ငယ်တို့ကိုစားမည်”ဟု အောက်သို့ဆင်းသက်၍ မီးရှူးကိုညှိကာ တစ်ဖန်တက်ပြန်၏။
ဝန်လိုငှက်မင်းသည် တစ်ဖန်ငြိမ်းစေပြန်၏။
ဤသို့သောနည်းဖြင့် မီးရှူးကိုညှိလိုက်၊ ငြိမ်းလိုက်နှင့် ပြုလုပ်လာရာ သန်းခေါင်ယံသို့ရောက်လေ၏။
ဝန်လိုငှက်သည် အလွန်ပင်ပန်း၏၊ ရင်မွေးတို့သည်ကျွတ်ကုန်၏၊ မျက်စိတို့လည်း နီကုန်၏။
အသက်စွန့်ကာ ကာကွယ်ရှာထိုအခါစွန်မသည် “အရှင်... ဝန်လိုငှက်မင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းလှပြီ၊ အတန်ငယ်အပန်းဖြေပါစေ၊ လိပ်ကြီးထံသွား၍ ပြောကြားပါ”ဟု စေခိုင်းပြန်၏။
စွန်ဖိုလည်း စွန်မစကားကိုကြားလျှင် ဝန်လိုငှက်မင်းထံကပ်၍–“အရှင်မြတ်သောအကျင့်ရှိသော ငါ့အား အမှုကိစ္စဖြစ်လာ၏၊ ထိုအမှုကိစ္စကို မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသင်သည် အစဉ်သနားသဖြင့် ပြုလုပ်အပ်ပေပြီ၊ မိမိကိုယ်ကိုစောင့်ရှောက်တော်မူပါ မပင်ပန်းပါစေလင့်၊ သင်အသက်ရှည်သည်ရှိသော် သားငယ်တို့ကိုရကုန်လတံ့”— ဟု ခေတ္တအနားယူရန် တောင်းပန်၏။
ဝန်လိုငှက်သည် စွန်ဖိုစကားကိုကြားလျှင်– “အဆွေစွန်... အစောင့်အရှောက်ကိုပြုလုပ်သောငါသည် ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီးသော်လည်း မပင်ပန်းပါ၊ စင်စစ် အချို့အဆွေခင်ပွန်းတို့သည် အသက်ကိုစွန့်ကုန်လျက် အဆွေခင်ပွန်း၏အမှုကိစ္စကိုပြုလုပ်ကုန်၏၊ ဤအလေ့အကျင့်သည် သူတော်ကောင်းတို့အလေ့အကျင့်တည်း”— ဟု ခြင်္သေ့ဟောက်သကဲ့သို့ ကျူးရင့်ပြောဆိုလေ၏။
လိပ်ကိုတဖန် တောင်းပန်ပြန်ထို့နောက်စွန်သည် ဝန်လိုငှက်မင်းအား အတန်ငယ်အပန်းဖြေလောဟု တောင်းပန်ပြီးလျှင် လိပ်ကြီးထံသွား၍– “အဆွေလိပ်... အချို့သူတို့သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာအခြံအရံပျက်စီးသော်၎င်း၊ မိမိအမှချွတ်ချော်သော်၎င်း ... အဆွေခင်ပွန်းတို့အား သနားခြင်း၌တည်ရှိကုန်၏၊ ငါ၏သားငယ်တို့သည် ကြင်နာကုန်၏၊ သို့အတွက် အဆွေလိပ်ကို ကိုးကွယ်ရာတစ်ခုပြု၍ လာခဲ့ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်အကျိုးစီးပွားကိုကျင့်ပါလော့”— ဟုအဖြစ်အပျက်အလုံးစုံကို ပြောကြားပြီးလျှင် တောင်းပန်ပြန်၏။
ထိုစကားကိုကြားလျှင် လိပ်သည်– “အဆွေစွန်... ပညာရှိတို့သည် ဥစ္စာဖြင့်၎င်း၊ စပါးဖြင့်၎င်း၊ ကိုယ်ဖြင့်၎င်း အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းအဘော်ဖွဲ့ကြကုန်၏၊ ငါသည် သင်၏အမှုကိစ္စကိုပြုလုပ်ပါမည်၊ စင်စစ် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူသည် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူ၏ အမှုကိစ္စကိုပြုလုပ်မြဲဖြစ်၏”— ဟု ပြောဆိုဝန်ခံ၏။
လိပ်ကြီးဆင်ခြင် ပရိယာယ်ထွင်ထိုအခါ လိပ်ကြီး၏သားသည် အနီး၌ ဝပ်နေခိုက်ကြားလျှင် “ငါ့အဘ မပင်ပန်းစေသတည်း၊ ငါသည် အဘ၏ အမှုကိစ္စကိုပြုမည်”ဟု ကြံစည်လျက်– “အို-ဖခင်... သင်ဖခင်သည် ကြောင့်ကြမဲ့နေပါ၊ သားသည် အဘ၏အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်ရမြဲဖြစ်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် စွန်၏သားငယ်တို့ကို ကယ်တင်လျက် ဖခင်၏အကျိုးစီးပွားကိုကျင့်ပါမည်”— ဟု အဘ၏ကိုယ်စား ဆောင်ရွက်ရန်ဝန်ခံလေ၏။
ထိုအခါ အဘလိပ်ကြီးသည်– “ချစ်သား စင်စစ်လျှင် ... သားတို့မည်သည် အဘ၏အကျိုးစီးပွားကို ကျင့်ရမြဲဖြစ်၏၊ ဤသို့ကျင့်ခြင်းသည် သူတော်ကောင်းတို့သဘောတည်း၊ ကြီးသောကိုယ်ရှိသောငါ့ကိုမြင်လျှင် ဇနပုဒ်သားတို့သည် စွန်၏သားငယ်တို့ကို လွှတ်ကြပေလိမ့်မည်”— ဟု ကိုယ်တိုင်ဆောင်ရွက်ခြင်းအကြောင်းကို ပြောဆိုပြီးလျှင် စွန်အား “အဆွေစွန်... မကြောက်လင့် သွားလော့၊ ငါယခုပင်လိုက်လာမည်”ပြော၍ လွှတ်လိုက်၏။
မုဆိုးများလောဘ ဆုံးရှုံးကြထို့နောက် လိပ်ကြီးသည် ရေ၌ကူး၍ ညွန်၊ မှော်တို့ကိုဆွဲငင်၍ယူကာ ကျွန်းငယ်သို့သွားပြီးလျှင် မီးပေါ်၌ဝပ်၏။
မီးသည်ငြိမ်းလေ၏။
ထိုအခါ ဇနပုဒ်သားတို့သည် “ငါတို့အား စွန်ငယ်တို့ဖြင့် ဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ လိပ်ကြီးကို လှိမ့်၍သတ်ကြမည်၊ ငါတို့အလုံးစုံစားလောက်လိမ့်မည်”ဟု နွယ်တို့ဖြင့်၎င်း၊ ဝတ်သောပုဆိုးတို့ဖြင့်၎င်း လိပ်ကြီးကိုချီတုပ်ကာ မြဲမြဲကိုင်ထားကြကုန်၏။
လိပ်ကြီးသည် ရေသို့ဆင်းသက်ကာ ရေနက်ရာသို့ ရုန်းကန်၍သွားလေ၏။
ဇနပုဒ်သားတို့လည်း လိပ်ကြီးဆွဲရာ ရေနက်သို့ရောက်ကြကုန်၏။
လောဘဇောဖြင့် ဆွဲငင်ပါသော်လည်း မရကုန်၊ ဝမ်းဗိုက်၌ ရေပြည့်လျက် ပုဆိုးဆုံးကြကုန်၏။
အလွန်ပင်ပန်းကြသဖြင့် တစ်ဖန်ကျွန်းပေါ်သို့တက်ပြီးလျှင်– “အချင်းတို့... ဝန်လိုငှက်သည် သန်းခေါင်ယံတိုင်အောင် ငါတို့မီးရှူးတို့ကို ငြိမ်းစေပြီ၊ နောက်လိပ်ကြီးသည် ဝမ်းဗိုက်ဝအောင် ပုဆိုးဆုံးအောင်ပြုလုပ်ပြီ၊ ယခုလည်း ခြင်္သေ့မင်းလာပြန်ပြီ၊ မုချငါတို့သေရလတံ့”ဟု ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့်တော်မိတော်ရာ ဒလကြမ်းပြေးကြကုန်၏။
ခြင်္သေ့ကူမှ ထွက်ပြေးရထိုအခါ စွန်မသည် “အရှင်... ဤဇနပုဒ်သားတို့သည် ငါတို့သားငယ်တို့ကိုစားရန် ကြိုးစားကြပြန်ပြီ၊ ခြင်္သေ့မင်းထံသွား၍ တောင်းပန်ချေဦးလော့”—ဟု လွှတ်လိုက်ပြန်၏။
စွန်ဖိုလည်း အမြန် ခြင်္သေ့မင်းထံသွား၍– “သားတို့ထက် ဝီရိယဖြင့် မြတ်သောခြင်္သေ့မင်း... သားတို့နှင့်လူတို့သည် ဘေးဖြင့်နှိပ်စက်ကုန်သည်ရှိသော် မြတ်သောသူကိုဆည်းကပ်ကြရကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သားငယ်တို့သည် ကြင်နာကုန်၏၊ သို့အတွက် ခြင်္သေ့မင်းကို ကိုးကွယ်ရာပြု၍လာခဲ့ပါ၏၊ သင်ကား ကျွန်ုပ်တို့၏မင်းဖြစ်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်အား ချမ်းသာအောင်ဆောင်ရွက်ပါ” – ဟုခြင်္သေ့မင်းအား တောင်းပန်ပြန်၏။
ထိုအခါခြင်္သေ့မင်းသည်– “အဆွေစွန်... သင်၏အမှုကိစ္စကို ငါသည်ဆောင်ရွက်မည်၊ သင်၏ရန်သူကိုသတ်ဖြတ်ရန်သွားအံ့၊ ရန်သူကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၍ မိမိအဆွေခင်ပွန်းအား ဘေးရန်ဖြစ်လာသည်ကိုသိသောပညာရှိသည် အဆွေခင်ပွန်းအားစောင့်ရှောက်ခြင်းငှါ အဘယ်ကြောင့် အားမထုတ်ဘဲရှိအံ့နည်း”— ဟုအားပေးစကား ပြောကြားပြီးလျှင်– “အဆွေစွန်... သင်သွားလော၊ သားငယ်တို့ကိုနှစ်သိမ့်စေလော့”ဟု စေလွှတ်ပြီးလျှင် ခြင်္သေ့မင်းသည် ရေကိုဖြတ်၍လိုက်လေ၏။
ရန်အောင်မြင်ကြ ဆိုဆုံးမဇနပုဒ်သားတို့သည် ခြင်္သေ့မင်းလာသည်ကိုမြင်လျှင်– “အချင်းတို့... ရှေးဦးစွာ ဝန်လိုငှက်သည် မီးရှူးတိုင်တို့ကိုငြိမ်းစေပြီ၊ နောက်လိပ်ကြီးသည် ဝမ်းဗိုက်ဝအောင် ပုဆိုးဆုံးအောင်ပြုလုပ်ပြီ၊ ယခုလည်း ခြင်္သေ့မင်းလာပြန်ပြီ၊ မုချငါတို့သေရလတံ့”ဟု ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့်တော်မိတော်ရာ ဒလကြမ်းပြေးကြကုန်၏။
ခြင်္သေ့မင်းသည် လာလတ်၍ သစ်ပင်ရင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မမြင်ရတော့ချေ။
ထိုအခါ ဝန်လိုငှက်၊ လိပ်နှင့်စွန်တို့သည် အနီးသို့ကပ်၍ ခစားကုန်၏။
ခြင်္သေ့မင်းသည် ဝန်လိုငှက်၊ လိပ်၊ စွန်တို့အား အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ အကျိုးဆက်ကိုဟောပြောပြီးလျှင်– “အဆွေတို့... ဤနေ့မှစ၍ အဆွေခင်ပွန်းသဘောကိုမဖျက်ကြကုန်လင့်၊ မမေ့မလျော့နေကြကုန်”ဟု အဆုံးအမပေးကာ ဘဲသွားလေ၏။