kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ရော်ဗာ ပူဖောင်းကလေး တစ်လုံးကို လေဝအောင်မှုတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်မှ လွှတ်လိုက်ပါ။
ရော်ဗာပူဖောင်းကလေး လွင့်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရပေလိမ့်မည်။
ပူဖောင်းကလေး လွင့်သွားရခြင်းမှာ ထိပ်ဝမှ လေပန်းထွက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ လွင့်သွား ခြင်းသည် ဂျက်အင်ဂျင်၏ သဘောအကျဉ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဂျင်အင်ခုတ်မောင်းပုံနည်းကို လူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၂ဝဝ ကျော်ကပင် စတင်ကြံစည်လာခဲ့ကြသည်။
သိရ သလောက်မှာ ငျွန်အယ်လင်ဆိုသူ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ခရစ် ၁၇၂၉ ခုနှစ်က လေငြိမ်အရပ်ရှိ သင်္ဘောကို ဤနည်းဖြင့် ခုတ် မောင်းနိုင်အောင် ကြံစည်ခဲ့ဘူးသည်။
သူ၏အကြံမှာ ယမ်းမှုန့်၏ ပေါက်ကွဲမှုဖြင့် အင်ဂျင်ကို ခုတ်မောင်းရန် ဖြစ်သည်။
ထိုနည်း ကို အယ်လင်သည် မူပိုင်မှတ်ပုံပင် တင်ထားခဲ့၏။
နောင်နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ကြာသောအခါ ဂျိမ်းရမ္မဇီဆိုသူ အမေရိ ကန်လူမျိုးတစ်ဦးသည် ရေအားသုံးဂျက်ခုတ်မောင်းနည်းဖြင့် လှေတစ်စင်းကို ခုတ်မောင်းပြခဲ့သည်။
သူသည် ရေကို လှေဦး ပိုင်းမှနေ၍ ရေစုတ်စက်ဖြင့် စုတ်သွင်းပြီးနောက် လှေပဲ့ပိုင်းရှိ နှုတ်သီးခေါင်းမှ နောက်ပြန် ပန်းထုတ်ပေးသည်။
ထိုအခါ ရေပန်း၏နောက်ပြန်အားကြောင့် လှေသည် ရှေ့သို့ရွေ့သွား သည်။
ရမ္မဇီသည် အလားတူလှေမျိုးကို နောက်ထပ် အင်္ဂလန် ပြည်၌လည်း ပြုလုပ်သေး၏။
သို့သော် ဘေးခုတ်စက်ဖြင့် ခုတ်မောင်းသော သင်္ဘောများ၊ အောင်မြင်စွာ ပေါ်ပေါက်လာ ခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ ရမ္မဇီကိုယ်တိုင်မှာ တိမ်မြှုပ်သွား သည်။
ထိုနောက်တွင် အတိုင်းတိုင်းအနိုင်နိုင်ငံမှ သိပ္ပံပညာရှင် တို့သည် တစ်စထက် တစ်စ တိုးတက်ကြံစည် ကြိုးစားလာကြ သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိထိရောက်ရောက် အသုံးချနိုင် သော ဂျက်အင်ဂျင်မျိုး ဖြစ်ထွန်း ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။
သိပ္ပံပညာရှင်တို့သည် လှေသင်္ဘောများကို ခုတ်မောင်းရန် ရေပန်းဂျက်စက် အမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။
ပထမ ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်နေချိန်က အသံမမြည်သော ဂျက်အင်ဂျင်ကို ကြံ စည်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ဒုံးပျံအအမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်၍ လ သို့ အရောက်သွားနိုင်မည့် ဧရာမဒုံးပျံကြီးများကိုပင် စိတ်ကူး ခဲ့ကြဘူးသည်။
ဒုံးများတွင် ယမ်းမှုန့်အစား လေ၊ အောက်စီဂျင် စသည်တို့ကို အရည်ပြုလုပ်၍ ကန်အားရရှိအောင် စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။
ဒုံးအင်ဂျင်ဖြင့် ခုတ်မောင်းသော ဒုံး မော်တော်ကား၊ ဒုံးလေယာဉ်ပျံများကို ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဂျာမန်လူမျိုးတို့ အသုံးပြုသော မက်ဆာရှမစ် ၁၆၃ တိုက်လေယာဉ်ပျံမျိုးတွင် ဒုံးအင်ဂျင် တပ်ဆင်ထားသည်။
ထိုအင်ဂျင်မှာ အရည်ပြုလုပ်၍ထားသော အောက်ဆီဂျင်ဖြင့် ခုတ်မောင်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဂျက်လေယာဉ်ပျံများ ထူးထူးခြားခြား ခေတ်စားလာခဲ့သည့် အချိန်ကား ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအတွင်းက ဖြစ်၏။
ထိုအချိန် တွင် စစ်ပွဲ၌ ပါဝင်တိုက်ခိုက်သည့် နိုင်ငံတိုင်းလိုလိုပင် ဂျက် လေယာဉ်ပျံများကို ဆောက်လုပ်ကြသည်။
အီတလျံလူမျိုးတို့က ၁၉၄၁ ခုနှစ်တွင် ဂျက်လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းကို ဆောက်လုပ်၍ ပျံသန်းပြခဲ့သည်။
မက်ဆာရှမစ် ၂၆၂ ခေါ် ဂျာမန်လူမျိုးတို့၏ တိုက်လေယာဉ်ပျံမှာလည်း ဂျက်လေယာဉ်ပျံပင် ဖြစ်၏။
အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတို့က ဂျက်စက်တစ်လုံးတပ် ဂလော့စတာတိုက် လေယာဉ်ပျံကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။
နောင်အခါတီထွင်သော စက် ၂ လုံး တပ် ဂလော့စတာ ဂျက်လေယာဉ်ပျံသည် ၁၉၄၅ ခုနှစ် တွင် တစ်နာရီလျှင် ၆ဝ၆ မိုင်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်း၍ ကမ္ဘာ့စံချိန် ထားခဲ့လေသည်။
၁၉၄၄ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန်လူမျိုးတို့သည် ဒုံးပျံများကို အသုံးပြုကြသည်။
ဒုံးပျံတွင် ပေါက်ကွဲမှုသည် ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်း လျင်မြန်စွာ ဖြစ်၍ အခြားဂျက် အင်ဂျင်မျိုးတွင်မူ စက်လည်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲမှု သည် တောက်လျှောက် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဂျက်လေယာဉ်ပျံ၌ ကောင်းသော အချက်များနှင့် မကောင်းသောအချက်များ ရှိလေသည်။
ကောင်းသောအချက်များ ဂျက်လေယာဉ်ပျံသည် ပစ်စတန်အင်ဂျင်တပ် သာမန် လေယာဉ်ပျံတို့ထက် မြန်သည်။
အသံလှိုင်းထက်ပင် မြန်သေး ၏။
အလွန်မြင့်သောအရပ်၌ ပျံသန်းနိုင်သည်။
မီးလောင်လွယ် သော ဓာတ်ဆီအစား ပယ်ရဖင်ဆီကို အသုံးပြုနိုင်၏။
ဂျက်လေယာဉ်ပျံသည် ပျံသန်းနေစဉ် သာမန်လေယာဉ်ပျံ တို့လောက် အသံမကျယ်ချေ။
သာမန်လေယာဉ်ပျံတို့ထက် ပို၍ မတ်စောက်စွာ ပျံတက်နိုင်သည်။
မကောင်းသောအချက်များ ဂျက်လေယာဉ်ပျံသည် နိမ့်သောအရပ်တွင် ပျံသန်းရာ၌လည်းကောင်း၊ အမြန်နှုန်းကိုလျှော့၍ ပျံသန်းရာ၌လည်းကောင်း၊အမြန်နှုန်းကို လျှော့၍ ပျံသန်းရာ၌လည်းကောင်း သာမန်လူမျိုးတို့က ဗွီဝမ်းဟုခေါ် တွင်သော ဗုံးပျံလက်နက်ဆန်း၌ ပထမဦးစွာ အသုံးပြုခဲ့ကြ သည်။
ထိုအင်ဂျင်မျိုးကို တစ်ခါတစ်ရံ ပါလဆိုဂျက်ဟု လည်း ခေါ်လေသည်။
ထိုအင်ဂျင်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်ပေးရသည်။
အင်ဂျင်ရှေ့၌ လျင်မြန်စွာ ပိတ်နိုင် ဖွင့်နိုင်သော တံခါးအရှင်ပါသည်။
ရှေးဦးစွာ တံခါးပွင့်သော အခါ စက်ထဲသို့ လေဝင်လာသည်။
ထိုနောက် တံခါးပိတ်သွား သည်။
ထိုအချိန်၌ အတွင်းသို့ ရောက်သွားသောလေသည် လောင်စာတစ်ခုခုနှင့် ရောကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ဤသို့ ပေါက်ကွဲပြီးသောအခါ တံခါးသည် တစ်ဖန်ပွင့်လာပြန်သည်။
လေလည်းဝင်၍ ပေါက်ကွဲပြန်သည်။
ဤနည်းဖြင့် တံခါးသည် တစ်စက္ကန့်တွင် အကြိမ်ပေါင်း ၄ဝ ခန့်ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်သည်။
လောင်ကျွမ်းပြီး ဓာတ်ငွေ့များသည် နောက်ပိုင်းရှိ နှုတ်သီးခေါင်းမှ ပန်းထွက်လေသည်။
တတိယအမျိုးမှာ ရမ်းဂျက်ခေါ် တစ်ဆက်တည်း ပေါက်ကွဲ သည့် အင်ဂျင်မျိုး ဖြစ်သည်။
ရမ်းဂျက်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာ ချိန်တွင် လေကိုစက်အိုးထဲသို့ ဆောင့်ဝင်စေသည်။
လေသည် စက်အိုးထဲဲ၌ ပျံ့ထွက်လာပြီးလျှင် လောင်စာတစ်ခုခုဖြင့်ရော၍ ပေါက်ကွဲသည်။
ထိုနောက် ဓာတ်ငွေ့သည် နောက်ပိုင်းရှိ နှုတ်သီးခေါင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်။
ရမ်းဂျက်အင်ဂျင် ကို အသံလှိုင်းတစ်မျှ လျင်မြန်သောယာဉ်များတွင်သာ တပ်ဆင် အသုံးပြုရန် သင့်တော်သည်ဟု ယူဆကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:အင်ဂျင် Category:အေရိုဒိုင်းနမစ်။
သက်ရှိများအားလုံး၏ ဇီဝအချက်အလက်များကို မျိုးရိုးဗီဇတွင်မှတ်သားထားပြီး မျိုးပွားရာတွင် (ဥပမာ-မိဘမှသားသမီးသို့) အဆိုပါအချက်အလက်များထည့် သွင်းပေးလိုက်သည်။
DNAသည် မျိုးရိုးဗီဇ အချက်အလက်များ တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့်ကုဒ်လေးများ ဖြစ်သည်။
Mutationကြောင့် ပြောင်းလဲသွားမှ သာလျှင် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်သည်။
ဂျင်နက်တစ်ပညာ။
ဂျင်နက်တစ်ဟူသည်မှာ မျိုးရိုးဇာတိနွှယ်ပုံကို လေ့လာသော သိပ္ပံပညာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
ဘမျိုးဘိုးတူဟူသော မြန်မာ စကားသည် ဂျင်နက်တစ်ပညာ၏ အခြေခံဥပဒေပင် ဖြစ်လေ တော့သည်။
သားသမီးများသည် မိဘနှင့် မျိုးတူ၏။
ပင်ရင်း သည် ပင်ပွားနှင့် မျိုးတူ၏။
ခွေးသည်ကြောင်ကို မမွေးနိုင်၊ ကုက္ကိုစေ့မှ နှင်းဆီပင် မပေါက်နိုင်။
ခွေးမှ ခွေးတို့သာ ပေါက် ပွား၍ ကုက္ကိုစေ့မှ ကုက္ကိုပင်သာ ပေါက်ပွားနိုင်ရာသည်။
သားသမီးတို့သည် မိဘတို့ထံမှ တူသောလက္ခဏာသွင်ပြင် တို့ကို ဇာတိအမွေခံရသည်။
ပမာအားဖြင့် ကြောင်နက်ကမွေး သောကြောင်သည် နက်ရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ကြောင်နက်မှ ကြောင်ဖြူ၊ ကြောင်ဝါ၊ ကြောင်ကျား မွေးသည် လည်း ရှိ၏။
လက္ခဏာသွင်ပြင်တူသမျှကိုသာ သားသမီးတို့က အမွေခံကြရမည်ဟုဆိုပါလျှင် အဘယ်ကြောင့် လက္ခဏာသွင်ပြင် ကွဲပြားပြန်ပါသနည်း။
ဤအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သော် မျိုးရိုး ဇာတိနွှယ်ရာ၌ သတ္တဝါတို့တွင် ပဋိသန္ဓေစိတ် တူကြစေကာမူ မူကွဲသည့်အကြောင်းရင်းလည်း ရှိရပေဦးမည်။
ဂျင်နက်တစ် ပညာရပ်၏ အလို၌ တူသောမျိုးရိုးဇာတိကိုသာ သားသမီးတို့က အမွေခံသည်မဟုတ်။
မူမတူသော ပြောင်းလဲချက်တို့သည်လည်း အစဉ်အဆက် လိုက်တတ်သည်ဟူသော သဘောကို ထင်ရှားစွာ ပြသည်။
သားဖြစ်သူသည် မိဘထံမှ လက္ခဏာတူများကို ရယူ ခဲ့လျှင် ကွဲပြားသော လက္ခဏာများကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ရယူရပေမည်။
သို့မဟုတ်ပါက အီဗော်လျူရှင်း (ဆင့်ကဲ ဖြစ်လာခြင်း)တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်ပေမည်။
ဤကွဲပြားမှု လက္ခဏာများသည် ဗီဇဆဲလ်တို့၏ ပြုမူချက် ပြောင်းလဲရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
အမြင့်တန်းစား သတ္တဝါများတွင် ဤ ဆဲလ်များသည် မျိုးပွားရန်အတွက် သီးခြားပင်တည်ရှိကြသည်။
ဤကား ဂျင်နက်တစ်ပညာ၏အလိုတည်း။
ဤစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသော ပညာရပ်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ ကျွနု်ပ်တို့သည် အနည်းငယ်မျှလောက်သာ သိရှိကြရသည်။
ထိခိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိသည့် အဂ‡ါချွတ်ယွင်းမှု၊ လေ့ကျင့်ခြင်း ကြောင့် ရရှိသည့် အဂ‡ါဖွံ့ဖြိုးမှု အစရှိသည့် လက္ခဏာများ သည် မျိုးတစ်ဆက်မှတစ်ဆက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
ပမာအားဖြင့် စစ်တိုက်၍ လက်မောင်းတစ်ဖက်ပြုတ်နေသူတွင် လက်တစ်ဖက်သာပါသော သားသမီးကို မရနိုင်ချေ။
ထိုနည်း တူစွာ အလွန်သန်မာသော ကြွက်သားများရှိသည့် ပန်းပဲ သမား၏ သားသမီးသည်လည်း သန်မာသော ကြွက်သားများ ရှိရမည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။
သို့ရာတွင် အရက်ကို ကြိုက်နှစ် သက်တတ်သောစိတ်သည် သားစဉ်မြေးဆက်၌ မျိုးရိုးလိုက် စေမည် မဟုတ်သော်လည်း အရက်ကြောင့် နဗ်ကြောမသန် စွမ်းမှုသည်ကား မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို လိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပေသည်။
မျိုးရိုးလိုက်စေသည့် လက္ခဏာများသည် အမြဲပင်ထင်ရှား ပြတ်သား၏။
ဤလက္ခဏာတို့သည် ရေနှင့်နွားနို့ရောထားသကဲ့ သို့ ထွေပြားသည်မဟုတ်။
အရောင်စုံ ပုတီးစေ့များရောထား သကဲ့သို့ ခြားနားပြတ်သားသည်။
ပမာပြရလျှင် စိတ်ကြမ်းသူ နှင့် စိတ်နူးညံ့သူနှစ်ဦး ပေါင်းဖော်၍ရရှိသော သားသမီးတို့တွင် ကြမ်းတမ်းသောစိတ်နှင့် နူးညံ့သောစိတ်သည် ရေနှင့်နွားနို့ ရော ထားသဖြင့် နွားနို့ရေကျဲဖြစ်သွားသကဲ့သို့ စိတ်နှစ်စိတ်ရောပြွမ်း ကာ မကြမ်းတကြမ်း၊ မနုတနုစိတ်ဟူ၍ ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်။
စိတ်ခက်ထန်သူသတ်သတ် စိတ်နူးညံ့သူသတ်သတ်ဟူ၍ မိဘ မျိုးရိုးမှရသောစိတ် ၂ မျိုးစလုံးရှိသည့် သားသမီး ၂ မျိုး ၂ စားဟူ၍သာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်လေသည်။
မိဘထံမှ အမွေခံရသော လက္ခဏာတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ ငုပ်၍ နေပြီးလျှင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကိုကျော်ပြီးမှ ပြန်ပေါ်လာ တတ်လေသည်။
ယင်းကို ဇီဝဗေဒအရ အက်တာဗစ်ဇင်းဟု ခေါ်သည်။
ယခုခေတ်တွင် မျိုးသန့်ခြင်းနှင့် မျိုးရိုးအကြောင်းကို လူတို့ သည် များစွာစိတ်ပါဝင်စားလျက် ရှိကြသည်။
ဤသို့ စိတ်ဝင် စားကြခြင်းမှာလည်း အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူ တစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မည်သို့သော သွေးမျိုးရှိသည်ကို သိနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သိရှိပါက ထိုသူ့အတွက် သင့်တော် သော ကျန်းမာရေး၊ သင့်တော်သော ရာသီဥတု၊ သင့်တော်သော အလုပ်အကိုင် စသည်တို့ကို ရွေးချယ်နိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:မျိုးရိုးဗီဇပညာ။
thumb|မိုဟာမက်အလီ ဂျင်းနား (1945) မိုဟာမက်အလီ ဂျင်းနား (ခရစ် ၁၈၇၆-၁၉၄၈) သည် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ဖခင်ကြီးဟူ၍ ထင်ရှားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကား မိုဟာမက် အလီဂျင်းနားပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အိန္ဒိယပြည်ကြီးမှ ပါကစ္စတန်နိုင်ငံဟူ၍ သီးခြားပေါ်လာရေးအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့သောကြောင့် ထိုကဲ့သို့ နာမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျင်းနားသည် အိန္ဒိယပြည်ရှိ မွတ်စလင်တို့၏ ချစ်ကြည်လေးစားမှုကို ခံရသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံဟူ၍ လွတ်လပ်ရေးကို ကြေညာသောအခါ ဂျင်းနားသည် ထိုနိုင်ငံ၏ ပထမဆုံးဘုရင်ခံချုပ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
ဂျင်နာသည် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဖခင်ကြီးဖြစ်လာပြီး ၁၉၄၇-ခုနှစ်မှ ၁၉၄၈-ခုနှစ်အတွင်း ပါကစ္စတန်၏ ပထမဆုံးဘုရင်ခံချုပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မိုဟာမက် အလီဂျင်နာကို ၁၈၇၆-ခုတွင် ကရာချိမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ကရာချိမြို့သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အိန္ဒိယကို ဗြိတိသျှတို့ မအုပ်ချုပ်ခင် အချိန်ဖြစ်သည်။
ဂျင်နာ လူငယ်ဘဝက မိဘများက လုပ်ငန်းအတ​ွေ့အကြုံရရှိရန် လန်ဒန်မြို့သို့ ပို့ပ​ေးခဲ့သည်။
၎င်းအစား သူက ဥပဒေပညာရပ်ကို သင်ယူခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှအစိုးရစနစ်ကို လေ့လာခဲ့သည်။
ပညာသင်ယူပြီးသောအခါ အိန္ဒိယသို့ ပြန်လာပြီး ဘုံဘေ (ယခု မွန်ဘိုင်း)တွင် ရှေ့နေအလုပ်ကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကာလသည် အိန္ဒိယပြည်သူများက ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်ရေး အောက်မှ လွတ်မြောက်ရေးကို စတင်ကြိုးပမ်းနေကြချိန် ဖြစ်သည်။
ဂျင်းနားသည် ကရာချိမြို့မှ ကြွယ်ဝသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး၏သားဖြစ်၍ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် အင်္ဂလန်ပြည် လန်ဒန်မြို့သို့သွားရောက်ကာ ၄ နှစ်မျှ ဝတ်လုံပညာ သင်ကြားခဲ့လေသည်။
အိန္ဒိယပြည်သို့ ပြန်ရောက်၍ များမကြာမီ ဘုံဘိုင်မြို့တွင် ထိပ်တန်းဝတ်လုံတော်ရတစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ရလာပြီးလျှင် နိုင်ငံရေးတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။
အသက် ၃ဝ အရွယ်တွင် အိန္ဒိယအမျိုးသားကွန်ဂရက် ဥက္ကဋ္ဌကြီး၏ အတွင်း ရေးမှူးအဖြစ် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
၇ နှစ်ခန့်ကြာသောအခါ ဂျင်းနားသည် အိန္ဒိယကွန်ဂရက်အသင်းသားအဖြစ်နှင့်ပင် မွတ်စလင်အသင်းကြီးနှင့်လည်း ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မသင့်မမြတ်ဖြစ်နေကြသော မွတ်စလင်အသင်းကြီးနှင့် ဟိန္ဒူအမျိုးသားများ ပါဝင်သော အိန္ဒိယ အမျိုးသား ကွန်ဂရက်တို့၏နိုင်ငံရေးတွင် ချစ်ကြည်စွာ တွဲဖက်ဆောင်ရွက်မှုကို ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် မွတ်စလင်လူနည်းစုကို ထိရောက်သော ဥပဒေများဖြင့် ကာကွယ်သမှုပြုပေးသမျှ မအောင်မြင်နိုင်ဟု ယူဆကာ မွတ်စလင်များ၏ အခွင့်အရေးပြည့်စုံစွာ ရရှိအောင် ပြုလုပ်ရန်ရည်သန်၍ ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် မွတ်စလင်အသင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ်ကို ခံယူခဲ့လေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အိန္ဒိယပြည်၏ နိုင်ငံရေးကိစ္စများတွင် မဟတ္တမဂန္ဓီနှင့် ဂျင်းနားတို့သည် ရှေ့ဆောင်ခဲ့လေသည်။
အိန္ဒိယပြည်သည် လွတ်လပ်ရေးရရှိရန် အခွင့်ကောင်း အမျိုးမျိုးကို အရယူခဲ့သော်လည်း ရင်ကြားမစေ့နိုင်သော ဟိန္ဒူနှင့် မွတ်စလင်စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုကြီးကြောင့် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ အဆင်ပြေအောင် မလုပ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ခရစ် ၁၉၂၈ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ဗြိတိသျှအစိုးရတို့က စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုကို ဖြေရှင်းပေးမည့် ကော်မရှင်အဖွဲ့တစ်ခုကို စေလွှတ်ခဲ့ရာတွင် ဂျင်းနားသည် မွတ်စလင်များဘက်မှ အချက်ပေါင်း ၁၄ ချက်ကို တင်ပြခဲ့လေသည်။
နောက်ထပ်၍ လန်ဒန်မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့သော အစည်းအဝေးများ၌ ဂျင်းနားပင်လျှင် မွတ်စလင်များဘက်မှ အရေးဆိုခဲ့လေသည်။
အင်္ဂလိပ် အောက်လွှတ်တော်တွင် ၁၉၃၅ ခုနှစ်၊ အိန္ဒိယပြည် အုပ်ချုပ်ရေး အက်ဥပဒေကို တင်သွင်းဆွေးနွေးခဲ့စဉ်ကလည်း ဂျင်းနားသည် တက်ရောက်နားထောင်ခဲ့၏။
ထို့နောက် ဂျင်းနားသည် မွတ်စလင်အသင်းကြီးအား မွတ်စလင်လူထု တစ်ရပ်လုံးက အားပေးထောက်ခံလာရေးအတွက် အိန္ဒိယတစ်ပြည်လုံးကိုလှည့်၍ တရားဟောသည်။
သူသည် မွတ်စလင်အသင်းကြီး အင်အားတောင့်တင်းမှသာ အိန္ဒိယ အမျိုးသားကွန်ဂရက်နှင့် အင်္ဂလိပ်အစိုးရတို့က အုပ်ချုပ်ရေး အသစ်တွင် မွတ်စလင်တို့အား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့၏။
ဂျင်းနားသည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရသော ပြည်နယ်များတွင် မွတ်စလင်တို့သည် ရာထူးရာခံများ ရနိုင်မည် မဟုတ်သည့်ပြင် နိုင်ငံရေး ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းမှုများကိုလည်း ခံရလိမ့်မည်ဟုလည်း စိုးရိမ်ခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့် ဂျင်းနားသည် အိန္ဒိယပြည်အတွင်း မွတ်စလင်လူမျိုးတို့အတွက် သီးခြားနိုင်ငံတစ်ခုထူထောင်ပေးရန် အရေးဆိုခဲဲ့လေသည်။
ယင်းရည်ရွယ် ချက် အောင်မြင်ရန် ကြိုးစားသည့် ကာလအတွင်း သူ့အား 'ခေါင်းဆောင်ကြီး'ဟူသော ဘွဲ့နှင့် ပိုမိုလူသိများလာခဲ့သည်။
ထို့နောက်၌ကား အိန္ဒိယအမျိုးသား ကွန်ဂရက်နှင့် မွတ်စလင်အသင်းကြီးတို့သည် ၁ဝ နှစ်ကြာမျှ ထပ်မံ၍ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေခဲ့ကြလေ၏။
၁၉၄၄ ခုနှစ်အတွင်း ဂန္ဓီနှင့် ဂျင်းနားတို့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့သေးရာ အရာရောက်သော ဖြေရှင်းမှု မရခဲ့ပေ။
ဒေသအတွင်းရှိ အဓိကဘာသာရေးအုပ်စုကြီး နှစ်ခုဖြစ်သည့် မွတ်စလင်များနှင့် ဟိန္ဒူများသည် အိန္ဒိယတွင် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မွတ်စလင်များထက် ဟိန္ဒူများက ပိုမိုများပြားသည်။
ထို့ကြောင့် မွတ်စလင်အများအပြားက အိန္ဒိယနိုင်ငံ လွတ်လပ်လာသည့် အခါ ဟိန္ဒူများနှင့် တန်းတူအခွင့်အရေးမရမည်ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။
ဂျင်နာသည် မွတ်စလင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း မူလအစတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စရာ ရှိနေသည်ဟု မထင်မြင်ခဲ့ပါ။
သို့သော် အချိန်နှင့်အမျှ အိန္ဒိယရှိ မွတ်စလင်များအနေနှင့် သူတို့ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံရှိသင့်သည်ဟု ခံစားမိလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဂျင်နာသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ မွတ်စလင်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ခွဲထွက်ရေးအတွက် အပြင်းအထန် ကြိုးစားတော့သည်။
ထိုနိုင်ငံသစ်ကို ပါကစ္စတန်ဟု ခေါ်တွင်ပါလိမ့်မည်။
၁၉၄၇-ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှအစိုးရက ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ ထူထောင်ခြင်းကို သဘောတူခဲ့သည်။
ထိုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံသည် ဗြိတိသျှတို့ထံမှ လွတ်လပ်ရေးရခဲ့သည်။
နိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်သည် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဂျင်နာကို ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ အစိုးရအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မကွယ်လွန်ခင် တစ်နှစ်သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။
ယနေ့ထိတိုင် ပြည်သူများက သူ့ကို ချစ်ခင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ ထူထောင်ရာတွင် ကူညီစွမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဂျင်နာသည် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ ဖခင်အဖြစ် မှတ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
လင်းတည်ဦး ဘာသာပြန်ဆိုသည်။
သမိုင်းဝင်ထင်ရှား ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များ၊ ပထမအကြိမ်၊ စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၁၉၊ စာ-၃၀ ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင်မှ ဗြိတိသျှ အစိုးရက ပါလီမန်တွင် အိန္ဒိယပြည်အား လွတ်လပ်ရေးပေးသောအက်ဥပဒေကို သဘောတူညီခဲ့၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံဟူသော ဒိုမီနီယန်နိုင်ငံများ ထူထောင်ခွင့်ပေးခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဂျင်းနားကိုပင် ပါကစ္စတန်ဒိုမီနီယန်နိုင်ငံ၏ ပထမဆုံးဘုရင်ခံချုပ် အဖြစ် တင်မြှောက်ကြသည်။
ဂျင်းနားသည် ဤရာထူးတွင် ၁ နှစ်မျှ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီးနောက် ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့၌ ကရာချိမြို့တွင် ကွယ်လွန်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ကမ္ဘာ့ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်များ ကဏ္ဍ:ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၏ အမျိုးသားသင်္ကေတများ။
right|ဂျိုင်ရိုစကုပ် ဂျိုင်ရိုစကုပ်ဟူသည်ကား လည်ပတ်နိုင်သော ဘီးတစ်ခုကို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော ဝင်ရိုးတစ်ခုပေါ်၌ တပ်ဆင် ထားသည့် ကိရိယာပင် ဖြစ်သည်။
ဂျိုင်ရိုတော့ခေါ် ကလေး ကစားရာဂျင်ကို အချို့မြင်ဘူးကြပေမည်။
ယင်းမှာ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ခန်းတွင် ထားရှိအသုံးပြုလေ့ရှိသော ဂျိုင်ရိုစကုပ်နှင့် မည်သို့မျှ မခြားပေ။
ဂျိုင်ရိုစကုပ်တွင် ဝင်ရိုးတပ်ထားသော လေးလံသည့်ဘီးဝိုင်း တစ်ခုပါရှိ၍ ဘီးလည်ပတ်နိုင်စေရန် အဆိုပါဝင်ရိုးကို ပေါင်ဝိုင်း တစ်ခုအတွင်း၌ ဆုံလည်သဘော ဖြင့် တပ်ဆင်ပေးထားသည်။
ထိုပေါင်ကို တဖန် အခြားပေါင် ဝိုင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဆုံလည်ဆက်ဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ်၍ တပ် ဆင်ထားပြန်သည်။
ထိုသို့ ဆုံလည်တပ်ပေါင်နှစ်ခုနှင့် တပ်ဆင် ထားသည့်အတွက် ဘီးကို အလိုရှိသလို တိမ်းစောင်း လည်ပတ် စေနိုင်သည်။
ဘီးလည်၍ မနေသော အချိန်၌ဘီးကို ကြိုက်သလိုထားနိုင် သည်။
တိမ်းစောင်းပေးနိုင်သည်။
သို့သော် ဝင်ရိုးတွင် ကြိုးနှင့် ရစ်ပတ်၍ ကြိုးစကိုဆောင့်၍ ဆွဲပေးခြင်းဖြင့် ဘီးကိုလည်စေ သော အချိန်၌မူ ယင်းကို စိတ်ကြိုက်အတိုင်း တိမ်းစောင်းပေး၍ မရတော့ချေ။
ဘီးလည်နေစဉ် အချိန်တွင်မူ ဂျိုင်ရိုစကုပ်၌ ပြင်း ထန်သော ကိုယ်ပိုင်အားတစ်ခုဝင်၍ နေပေပြီ။
ဘီးကို လည် အောင်ပြုပြီးနောက် ဂျိုင်ရိုစကုပ်ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ အခန်း ထဲ၌ ဟိုဟိုသည်သည် ကွေ့ကောက်၍ လျှောက်ကြည့်သည် ဆိုကြပါစို့။
မည်သို့ လှည့်ပတ်ကွေ့ကောက်၍ သွားစေကာမူ ဘီး၏ ဝင်ရိုးညွှန်ပြရာအရပ်သည် မည်သို့မျှ မပြောင်းဘဲ မူလကအတိုင်းပင် တည်မြဲလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
သို့သော် ဂျိုင်ရိုစကုပ်ကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားပြီး နောက် လက်ဖြင့်ဝင်ရိုးစွန်းကို တွန်းရွှေ့ကြည့်ပါက ဝင်ရိုးစွန်းသည် စိုက်ထုတ်သော အားကို တွန်းကန်ရုံသာမက တွန်းရွှေ့ပေးသည့် ဘက်နှင့် ထောင့်မတ်ကျသည့်ဘက်ကို လည်သွားသည်ကို တွေ့ရပေမည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဂျိုင်ရိုစကုပ်၏ ဝင်ရိုးစွန်းကို ရေပြင်ညီအတိုင်း ဘယ်ညာတဖက်ဖက်သို့ တွန်းရွှေ့ကြည့်လျှင် ဝင်ရိုးသည် ထောင်လိုက်ရွှေ့သည်ကို တွေ့ရမည်။
တဖန် ထိုဝင်ရိုးစွန်းကို ထက်အောက် ထောင်လိုက် တွန်းရွှေ့ကြည့်လျှင် ဝင်ရိုးစွန်းသည် ရေပြင်ညီအလိုက် ရွေ့သည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
ကလေးကစားသောဂျင်သည် လည်နေချိန်၌ ထောင်လိုက် တည်နေနိုင်သည်။
ရိုင်ဖယ်ကျည်ဆန်သည်လည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ် တို့၏ ကမ္ဘာအပါအဝင်ဖြစ်သော ဂြိုဟ်များသည်လည်းကောင်း အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရွေ့ရှားသွားလျက်ရှိစဉ် စောက်ထိုးပြောင်းပြန် ဖြစ်မသွားဘဲ တသမတ်တည်းပင် ရွေ့လျားသည်။
ယင်းတို့မှာ ဂျိုင်ရိုစကုပ်အား သဘောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဂျိုင်ရိုစကုပ်များကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် အနည်းငယ် မျှသော တည်နေရာ ပြောင်းလဲမှုကိုပင် သိရှိနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ဂျိုင်ရိုစကုပ်သဘောဖြင့် စီမံထားသော ဂျိုင်ရို ကိရိယာများကို ခေတ်မီမီးရထား၊ သင်္ဘောနှင့် လေယာဉ်ပျံ များတွင် မြောက်အရပ်ပြပစ္စည်းအဖြစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ တည်ငြိမ်မှုထိန်းကိရိယာ အဖြစ်ဖြင့်လည်းကောင်း တပ်ဆင်အသုံးပြုထားကြသည်။
သံလမ်းတစ်လမ်းတည်းပေါ်၌ ပြေးသောမီးရထားတွဲများသည် သံလမ်းတလျှောက်ပြေးလျက်ရှိစဉ် တိမ်းမှောက်၍ မသွားခြင်း၊ တော်ပီဒိုများ အနေနှင့် ချိန်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြောင့်မတ်စွာသွားခြင်းတို့မှာလည်း အလားတူဂျိုင်ရိုစကုပ်မျိုးကို အထိန်းသဘောနှင့် တပ်ဆင်၍ ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
မောင်းသူမဲ့လေယာဉ်များကို ကြံစည်နိုင်ခြင်းမှာလည်း အဆိုပါ အထိန်းကိရိယာတို့၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ရေခဲပြင် ပေါများရာ အရပ်ဒေသ၌ လမ်းရှင်းပေးရသော ရေခဲပြင်ခွဲ သင်္ဘောများတွင်မူ သင်္ဘောများကို တမင်လူးလိမ့်နေစေရန် ယိမ်းထိုး ဂျိုင်ရိုဘီးများကို တပ်ဆင်ပေးထားရပေသည်။
ဂျိုင်ရိုစကုပ်ကို ၁၉ ရာစုခေတ်အစလောက်က တီထွင်ခဲ့ဟန် တူသော်လည်း မည်သူက စတင်တီထွင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ အတိအကျ မပြောနိုင်ချေ။
သို့သော် ဂျိုင်ရိုစကုပ်၏ ထူးခြား သော သတ္တိများကို ဖူးကိုးဆိုသူ ပြင်သစ်ရူပဗေဒဆရာကြီး တစ်ဦးက ၁၈၅၂ခုနှစ်တွင် လေ့လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် စပဲရီဆိုသူက တဖန် ယခုအခါတွင် ထင်ရှားလျက် ရှိသည့် ဂျိုင်ရိုအိမ်မြှောင်ကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ခဲ့ပြန်သည်။
ရှေးအထက်ကစ၍ သင်္ဘောများ၌ အသုံးပြုခဲ့ကြသော အိမ်မြှောင်မျိုးမှာ သံလိုက်အပ်များဖြင့် တပ်ဆင်ပြုလုပ်ထားသည့် အတွက် ပြင်ပမှ သံလိုက်အား တစ်ခုခုကြောင့် ညွှန်ပြရာ အရပ်သည် တိမ်းပါးလွဲမှားသွားနိုင်သည်။
ဂျိုင်ရိုကွန်ပါကိုမူ ဂျိုင်ရိုစကုပ်၏ ဝင်ရိုးမြဲခြင်းသဘောကြောင့် မည်သည့်သံလိုက် အားကမျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်ချေ။
ထို့ကြောင့်ယခုအခါ ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောကြီးတိုင်းလိုလိုမှာပင် ဂျိုင်ရိုအိမ်မြှောင်များကို တပ်ဆင် သုံးစွဲလျက် ရှိကြပေသည်။
ဂျစ်ပစီလူမျိုး (Romani people)သည် ဥရောပတိုက်နှင့် အရှတိုက်တွင် အများဆုံး နေထိုင်သည်။
နေထိုင်သည်နေရာ အတည်တကျမရှိဘဲ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်နေထိုင်သည် လူမျိုးဖြစ်သည်။
ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၊ ဆန့် (Sindh)ဒေသမှ လားသည့်ဟု ဆို့ကြသည်။
ဂျစ်ပစီလူမျိုးသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ မြောင်ပိုင်းမှ ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၊ အီရန်နိုင်ငံ၊ အာမေးနီးယားနိုင်ငံ၊ တူရကီနိုင်ငံနှင့် အီဂျစ်နိုင်ငံ ထို့မှတဆင့် ၁၃၀၀ ပြည်နှစ်တွင် ဥရောပတိုက်သို့ ဝင်ရောက် နေထိုင်ခဲကြသည်။
၁၅ဝဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံ၊ အီတလီနိုင်ငံ၊ စပိန်နိုင်ငံ၊ အင်္ဂလန်နိုင်ငံ စသည် ဥရောပနိုင်ငံများ သို့ဝင်ရောက်လာခဲသည်။
ဂျစ်ပစီလူမျိုးသည် ဥရောပတိုက်၌ အင်ဒို-အာရီယန်လူမျိုးကြီး အုပ်စုဝင် လူမျိုးဖြစ်သည်။
https://en.m.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Romani_people ဂျစ်ပစီတို့ ဘာသာစကားကို ရိုမနီဘာသာဟု ခေါ်သည်။
ထိုဘာသာထဲတွင် ဂရိ၊ အာမီးနီးယန်းနှင့် ဆလားဗစ်စကားများ ပါဝင်သည်။
သူတို့တွင် ဘာသာစကားသီးသန့်ဟူ၍ မရှိချေ။
ရိုမနီဘာသာသည် ၁၄ မျိုးကွဲ၍ အခြားဘာသာစကားများနှင့် ရောနှောထွေးယှက်ကာ ကပြားဘာသာစကား ဖြစ်နေသည်။
ထိုရိုမနီဘာသာစကားမှာ ဂျစ်ပစီတို့ ဘိုးဘွားများ လက်ထက်ကတည်းက သုံးစွဲလာသော ဘာသာဖြစ်၍ ရှေးကျသော သင်္သကရိုဋ် (သက္ကဋ) ဘာသာနှင့် ပြကရိုဋ်ဘာသာတို့၌သာ မူတည်၏။
ဂျစ်ပစီတို့သည် သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများကို လွန်စွာ အရေးထားလိုက်နာကြ၏။
ယေဘုယျအားဖြင့် ဂျစ်ပစီလူမျိုးတို့၏ အရပ်အမောင်းမှာ ၅ ပေ ၄ လက်မသာသာ မြင့်၏။
ရှေးကျသော ဂျစ်ပစီတို့မှာ အသားမည်း၍ မျက်လုံးအိမ်နက်၏။
ဆံပင်မှာမည်း၍ များသောအားဖြင့် ကုပ်ပေါ်ဝဲနေတတ်၏။
ဆံရှည်ဟူ၍ မထားကြချေ။
တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ဂျစ်ပစီတို့မှာ ထိုရှေးကျသော ဂျစ်ပစီများနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ခပ်ဆင်ဆင် တူ၏။
သို့ရာတွင် တစ်နေရာရာ၌ အတည်တကျ စွဲမြဲ၍ နေတတ်သော ဂျစ်ပစီတို့မှာ များသောအားဖြင့် သူတို့ အခြေစိုက်ရာဒေသရှိလူမျိုးများဘက်သို့ နွယ်၍ ရုပ်ပြောင်းသွားတတ်၏။
နေရာအတည်တကျ မနေထိုင်ကြဘဲ ကြုံရာအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်စားသောက်လေ့ရှိသည်။
အစုလိုက်ပြောင်းလေ့ရှိသည်။
ဂျစ်ပစီလူမျိုးတစ်စု တစ်စုတွင် သူတို့တင်မြှောက်ထားသော အကြီးအကဲများကို ဘုရင်နှင့် ဘုရင်မဟု ခေါ်ကြသည်။
ထိုဘုရင်နှင့် ဘုရင်မတို့က အုပ်ချုပ်ကာ ကိုယ့်လူစုနှင့်ကိုယ် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာနေထိုင်ကြ၏။
ရွှေ့ပြောင်းသည့်အခါ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ပစ္စည်းကလေးများ၊ သားသမီးများနှင့် မွေးမြူထားသောခွေးများကို ရထားပေါ်သို့ တင်ဆောင်သွားတတ်၏။
ဂျစ်ပစီတို့သည် အလွန်တောက်ပသော အရောင်များကို နှစ်ခြိုက်၏။
အဝတ်အစားများကိုသော် လည်းကောင်း၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကိုသော်လည်းကောင်း တောက်ပစွာ ဆင်ယင်ခြယ်လှယ်ထား၏။
ဂျစ်ပစီမိန်းမများမှာ ဇာထိုး၊ ပန်းချုပ်၊ ဗေဒင်ဟောခြင်းတို့၌ ကျွမ်းကျင်၏။
အဝတ်အစားများကို ဇာပန်းများ ထိုးထားလေ့ရှိ၏။
မိန်းမများသည် လက်ဝတ်လက်စားများကို အလွန်မက်ကြ၏။
ရွှေလက်ကောက်ကြီးများ ဝတ်ကာ နားနှစ်ဖက်၌လည်း ရွှေနားကွင်းများကို တစ်ချွင်ချွင်မြည်အောင် ဆွဲထားတတ်ကြလေသည်။
ဂျစ်ပစီတို့မှာ တစ်စုနှင့်တစ်စု ဓလေ့ထုံးစံချင်း မတူကြချေ။
သို့သော် ဂျစ်ပစီလူမျိုးစုတိုင်း၌ပင် ပွဲတော်နေ့များ၊ ပျော်ပွဲဲ၊ ရွှင်ပွဲ၊ ကခုန်ပွဲများ ရှိကြလေသည်။
ပွဲတော်ကျင်းပသည့်ညများ၌ စခန်းချရာ တဲများရှေ့တွင် မီးပုံကြီးများပုံ၍ ယောက်ျားများက အတီး၊ အမှုတ်များ တီးကာ မိန်းမကလေးများက သီချင်းများဆိုပြီးလျှင် ကခုန်မြူးထူးကြ၏။
ဂျစ်ပစီတို့မှာ ပျော်ပျော်နေတတ်သည်။
အခြေအတည်တကျ မရှိချေ။
ရှေးကျသော ဂျစ်ပစီတို့မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မကောင်းချေ။
ရပ်ရွာထဲ၌လှည့်လည်၍ ခိုးဝုက်တိုက်ခိုက် လိမ်လည်လှည့်ဖြား၍ စားတတ်၏။
အမေရိကတိုက် နှင့် ဥရောပတိုက်ရှိ ဂျစ်ပစီတို့မှာ အများအားဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း တစ်ဝမ်းတစ်ခါးဝအောင်မျှပင် မစားသောက်နိုင်ကြချေ။
ဂျစ်ပစီတို့တွင် ထူးဆန်းသော ဓလေ့ထုံးစံများ ရှိသည်၊ မွေးခါစ နို့စို့ကလေးကို ရေစီးနေသောမြစ်ချောင်းထဲတွင် ရေချိုးပေးရ၏။
လက်ထပ်ပွဲတွင် သတို့သားနှင့် သတို့သမီးသည် မီးပုံပေါ်လွှားခုန်၍ သူတို့၏လက်များကို ဓားနှင့်ခြစ်ပြီးလျှင် လက်နှစ်ဖက်ကို စည်းနှောင်ထားရသည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သွေးချင်းရောသွားစေရန် ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက် သေလျှင်လည်း ထိုသူ၏ပစ္စည်းဝန်ထုပ်အားလုံးကို မီးတင်ရလေသည်။
ဂျစ်ပစီယောက်ျားများ၏ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာမှာ မမာသောမြင်းများကို ဆေးကုပေးခြင်း၊ သတ္တုထည်များလုပ်ခြင်း၊ ပန်းပဲလုပ်ခြင်း၊ ဆပ်ကပ်ပွဲပြခြင်း၊ တီးမှုတ်သီဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။
မိန်းမများကမူ ဗေဒင်ဟောခြင်း၊ နက္ခတ်ကြည့်ခြင်း၊ ဇာထိုးခြင်းတို့ဖြင့် ဝမ်းကျောင်းကြ၏။
အလုပ်အကိုင် ရှားပါးသည့် အခါများ၌ ဂျစ်ပစီတို့သည် သူတောင်းစားဘဝကိုပင် ရောက်ခဲ့ကြရ၏။
ဂျာမနီနိုင်ငံ၌ သွားရောက်နေထိုင်ကြသော ဂျစ်ပစီတို့မှာ ဟစ်တလာလက်ထက်က နာဇီတို့၏ နှိပ်စက်ညဉ်းပန်းမှုတို့ကို များစွာခံခဲ့ကြရ၏။
နာဇီများကသူတို့ကို လူရာမဝင်သောသူများဟု ရှုတ်ချကာ သူတို့၏နေရေး ထိုင်ရေး၊ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာရေး၌ များစွာ တားမြစ်ခဲ့၏။
အမေရိကတိုက်နှင့် ဥရောပတိုက်ရှိ အချို့ဒေသများ၌ ဂျစ်ပစီတို့ကို နေရာမရွေ့ပြောင်းရန် ပြင်းထန်စွာ ဥပဒေဖြင့် တားမြစ်ထားလေသည်။
မှတ်စု ကိုးကား ကဏ္ဍ:လူမျိုး။
ဂျစ်ပဆမ်ခဲ ဂျစ်ပဆမ်။
ဂျစ်ပဆမ်သည် အဖြူရောင် သို့မဟုတ် အဖြူတွင် အဝါ ရောင် အနည်းငယ်သန်းနေသော တွင်းထွက်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
ဓာတုဗေဒအလိုအရ ဂျစ်ပဆမ်သည် ရေဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲစည်း ထားအပ်သော ကယ်လဆီယမ်ဆာလဖိတ် ဖြစ်၏။
ဂျစ်ပဆမ် သည် အဆိုပါဓာတ်ဆား ပျော်ဝင်ရည်များမှ ရေတဖြည်းဖြည်း အခိုးအငွေ့ဖြစ်ကာ လွင့်ပျောက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်နေသော ကျောက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဂျစ်ပဆမ်ကျောက်သည် မိုးစကေးအရ မာဆင့် ၂ သာရှိသဖြင့် အလွန်ပျော့သောကြောင့် ယင်းကို လက်သည်းနှင့်ပင် ခြစ်၍ ရသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ဂျစ်ပဆမ်ကို ဆယ်လီနိုက်ခေါ် ကြည်လင် သည့် ခရစ္စတယ်ပွင့်များအနေဖြင့် တွေ့ရ၏။
တစ်ခါတစ်ရံ လည်း အယ်လဗတ်စတာကျောက်ဖြူအနေဖြင့် တွေ့ရတတ် သည်။
ဂျစ်ပဆမ်ကို အမှုန့်ကြိတ်၍ အပူတိုက်ပေးသောအခါ ရေ ၇၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ထွက်ပြီးနောက် ဖြူဖွေးနုနယ်သော အမှုန့် များရသည်။
ထိုအမှုန့်ကို ပလာစတာအော့ပဲရစ်(အင်္ဂတေမှုန့်)ဟု ခေါ်သည်။
ပါရီမြို့အမည် တပ်ထားခြင်းမှာ ယခင်က ပါရီ မြို့အနီး၌ ဂျစ်ပဆမ်ကို အကြီးအကျယ်တူး၍ အင်္ဂတေအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အဆိုပါ ပလာစတာမှုန့်ကို အသုံးပြုသောအခါ ရှေးဦးစွာ ရေဖြင့် ရောနယ်၍ လေသလပ်ခံပေးသောအခါ ပလာစတာ မှုန့်သည် လျင်မြန်စွာ မာကျောခိုင်ခံ့သော အင်္ဂတေတစ်မျိုး ဖြစ် လာသည်။
ထို့ကြောင့် ဤပလာစတာကို အထူးသဖြင့် ရုပ်တု ဆရာများက ပုံအမျိုးမျိုး သွန်းလုပ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။
ဆေးရုံများတွင် ခြေလက်ကျိုးသူများအား ကျပ်စည်းရန်အတွက် လည်း အသုံးပြုကြသည်။
ဂျစ်ပဆန်ကို တစခါတစ်ရံ မြေဩဇာ အဖြစ်ဖြင့် အသုံးပြုကြ၍ စက္ကူလုပ်ငန်း၊ အရောင်ဆိုးဆေး လုပ်ငန်း၊ အင်္ဂတေနှင့် အဆောက်အအုံပစ္စည်းလုပ်ငန်း စသည် များတွင်လည်း အသုံးပြုကြသည်။
ဂျစ်ပဆမ်ကျောက်လွှာထပ် များကို စီးဖြတ်လာသောရေတွင် အဆိုပါဓာတ်ဆားများ အမြောက်အမြားပျော်ဝင်လျက်ရှိရာ ထိုရေစေးမျိုးသည် ဗျစ်ရည် ချက်လုပ်ရာ၌ အဖိုးတန် အသုံးဝင်လေသည်။
ဂျစ်ပဆမ်ကို အမေရိကန်နိုင်ငံ၌ အများဆုံး တူးဖော်ရရှိ၍ အခြားဂျစ်ပဆမ်ထွက်ရာနိုင်ငံများမှာ အင်္ဂလန်၊ ဂျာမနီ၊ စပိန်၊ အီတလီနှင့် ရုရှတို့ ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ဘူမိဗေဒ။
ပြင်သစ်လယ်သူမ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်၍ ၁၄၁၂-ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ (၆)ရက်နေ့တွင် မီးယူးမြစ်ကမ်း၊ ဒွမ်ရဲမီမြို့တွင် ဖွားမြင်သည်။
ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်း၍ ရိုးသားသည်။
သူသည် ငယ်စဉ်ကပင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရန် စိတ်ထက်သန်၍ ဘုရင်ထံ အရောက်သွားကာ အမိန့်ခံကာ အော်လင်မြို့မှ အင်္ဂလိပ်များကို တိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။
၁၀၃၀ တွင် အဖမ်းခံရပြီး တစ်သက်တစ်ကျွန်း ဒဏ်ခံခဲ့ရသည်။
သို့ရာတွင် အင်္ဂလိပ်များက စုန်းမဟု စွပ်စွဲကာ သေဒဏ်ပေးရန် တောင်းဆိုသဖြင့် ၁၄၃၁ ခုနှစ်၊ မေလ ၃၀ ရက်နေ့တွင် ရိုအင်မြို့၌ မီးရှို့ကွက်မျက်ခြင်း ခံရသည်။
၁၅ ရာစုနှစ်အတွင်းက ပြင်သစ်နိုင်ငံကို အင်္ဂလိပ်တို့၏ ဘေးမှ ကယ်တင်လိုက်သော ပြင်သစ်အမျိုးသမီး သူရဲကောင်း အာဇာနည်မှာ ဂျုန်းဖြစ်သည်။
ဂျုန်းမှာကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိခဲ့သမျှ အမျိုးသမီးများတွင် အထင်အရှားဆုံးတစ်ယောက်ဖြစ်၍ သူ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးခြားသည်။
သူ၏အမည်မှာ ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် 'ဇန်းဒါ့'ဟု ခေါ်ဝေါ်၍ 'အော်လီယန်းမြို့၏ လုံမပျို' ဟူ၍လည်း ခေါ်တွင်လေသည်။
၁၄၁၂ ခုနှစ်တွင် ဒွန်ရမီလာပွီစဲမြို့ကလေးတွင် မွေးဖွား၍ အနိစ္စရောက်သောအခါတွင် ဂျုန်းသည် အသက် ၂ဝ မျှသာ ရှိသေးသည်။