kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၇၈၇၀ ဦး ရှိသည်။
အိမ်ထောင်စု ၆၂၈၃ စု ရှိသည်။
home page official statistics လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၂၅၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၇၂.၇၆ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၂၈.၀၉ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
မိရှိမမြို့ (三島町 မိရှိမမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူရှီးမားစီရင်စုတွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၄ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၇၂၄ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၉ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၉၀.၈၃ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အိုးခုမမြို့ (大熊町 အိုးခုမမချိ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖူကူရှီးမားစီရင်စုတွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် လူဦးရေသည် ၁၁၅၁၅ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၈၃.၃ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၂၅. စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အဲချိဇန်းမြို့ (越前町 အဲချိဇန်းချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၀၇၀၉ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၄၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၅၃.၁၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၅၉.၁၃ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
The old shukuba of Itadori, one of the "100 secluded villages in Japan"မိနမိအဲချိဇန်းမြို့ (南越前町 မိနမိအဲချိဇန်းချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၀၇၄၅ ဦး ရှိသည်။
အိမ်ထောင်စု ၃၄၇၀ စု ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၃၁ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၄၃.၆၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၁၃၂.၇၀ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
အဲအိဟဲအိဂျိမြို့ (永平寺町 အဲအိဟဲအိဂျိချေား ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၆၂၆၂ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၂၀၀ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၉၄.၄၃ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၃၆.၄၆ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
Jakushu Itteki-bunko အိုးအိမြို့ (おおい町 အိုးအိချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၈၁၀၂ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၆၃ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၂၁၂.၁၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၈၁.၉၃ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
right|thumb|Mikata five lakes ဝါခါဆာမြို့ (若狭町 ဝါခါဆာချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၄၅၇၇ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၈၂ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၇၈.၄၉ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၆၈.၉၂ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
Ryūsō Falls, one of "Japan’s Top 100 Waterfalls", အိခဲဒမြို့ (池田町 အိခဲဒချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၆၂၈ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၉၄၃ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၉၄.၆၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၇၅.၁၅ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
right|thumb|Mikata's five lakes မိဟမမြို့ (美浜町 မိဟမချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ မေလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၉၆၄၃ ဦး ရှိသည်။
အိမ်ထောင်စု ၃၁၇၅ စု ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၁၅၂.၃၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၅၈.၈၂ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
Beach တခဟမမြို့ (高浜町 တခဟမချေား) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဖုခုအိခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၀၄၉၀ ဦး ရှိသည်။
အိမ်ထောင်စု ၄၂၇၈ စု ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၇၂.၄၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၂၇.၉၅ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
၂၀၁၄ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ(, Hanja:2014年 아시안 게임)သည် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ အင်ချွန်းမြို့၌ ၂၀၁၄ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၉ရက်နေ့မှ အောက်တိုဘာလ ၄ရက်နေ့အထိ ကျင်းပခဲ့သော အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သည်။
တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ အနေနှင့် ၁၉၈၆ ဆိုလ်းပွဲတော်နှင့် ၂၀၀၂ ဘူဆန်ပွဲတော်တို့ကို ၂ကြိမ်တိုင်တိုင် အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပခဲ့ပြီး ယခုအကြိမ်သည် တတိယအကြိမ်မြောက် လက်ခံကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။
၂၀၀၇ခုနှစ် ဧပြီ ၁၇ရက်နေ့တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဒေလီမြို့ကို ကျော်ကာ အင်ချွန်းမြို့ကို လက်ခံကျင်းပခွင့် ပေးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အင်ချွန်းမြို့မှာ ဆိုလ်း၊ ဘူဆန်တို့ပြီးနောက် အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲကို လက်ခံကျင်းပသည့် တတိယမြောက် မြို့ဖြစ်လာသည်။
အားကစားပြိုင်ပွဲ တော်တော်များများကို စက်တင်ဘာ ၁၄ရက်ကပင် ကြိုတင် ကျင်းပခဲ့ပြီး နိုင်ငံ အသီးသီးမှ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သူ ၉၅၀၁ဦးရှိပြီး အားကစားနည်းပေါင်း ၃၆ခုမှ ပြိုင်ပွဲပေါင်း ၄၃၉ပွဲ ကျင်းပခဲ့သည်။
သမ္မတ ပတ်ကွမ်ဟီးမှ အင်ချွန်းအားကစားကွင်းတွင် အားကစားပွဲတော်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
တရုတ်၊ တောင်ကိုရီးယား၊ဂျပန်တို့မှ နိုင်ငံအလိုက် ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယ ရရှိခဲ့သည်။
ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံ အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ တစ်လျှောက် ပထမဆုံးသော ရွှေတံဆိပ်ဆုကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲအတွင်း ကမ္ဘာ့စံချိန် ၁၄ခု၊ အာရှစံချိန် ၂၇ခု စံချိန်ချိုးနိုင်ခဲ့သည်။
ဂျပန် ရေကူးအားကစားသမား ကိုဆုခဲ ဟာဂီနို က ပြိုင်ပွဲ၏ အကောင်းဆုံး (MVP)အဖြစ် ကြေညာခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် အငြင်းပွားမှုများစွာ ရှိခဲ့သည်။
ဤ အားကစားပွဲသည် ငွေကုန်ကြေးကျ နည်းပါးစွာဖြင့် လက်ခံကျင်းပခြင်း အောင်မြင်သည်ဟု ယေဘူယျ ယူဆရပြီး အာရှနိုင်ငံများအကြား ပို၍ အဆင့်အတန်းမြင့်စွာ ယှဉ်ပြိုင်လာနိုင်ခဲ့သည်။
လက်ခံကျင်းပခြင်း အိမ်ရှင်အဖြစ် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း +၂၀၁၄ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ မဲရလဒ်များမြို့နိုင်ငံမဲရလဒ်အင်ချွန်းမြို့၃၂နယူးဒေလီမြို့၁၃ ၂၀၁၄ အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲအတွက် မြို့၂မြို့ ဝင်ရောက် အရွေးခံခဲ့သည်။
၂၀၀၆ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂ရက်နေ့တွင် ကာတာနိုင်ငံ၊ ဒိုဟာမြို့တွင် အိမ်ရှင်အဖြစ် တင်သွင်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
၂၀၀၇ခုနှစ် ဧပြီ ၁၇ရက်နေ့တွင် ကူဝိတ်နိုင်ငံ Marriott Hotel တွင် ကျင်းပသော အာရှ အိုလံပစ်ကောင်စီအစည်းအဝေးတွင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
အဖွဲ့ဝင် ၄၅နိုင်ငံလုံး မဲပေးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် အင်ချွန်းမြို့ကို အနိုင်ရကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ အားကစားကွင်းများ right|အင်ချွန်း အာရှဥယျာဉ် ပြိုင်ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ရာ နေရာ ၄၉နေရာနှင့် လေ့ကျင့်ရန် နေရာ ၄၈နေရာရှိသည်။
ပွဲကျင်းပရာ ၄၉နေရာတွင်၁၀ နေရာမှာ မြို့များတွင်ရှိသည်။
ဂျောင်းဂီပြည်နယ်မှ ၆မြို့နှင့် တွင် ချွန်းဂျူမြို့ နှင့် ဆိုးလ်မြို့တို့ဖြစ်သည်။
အားကစားသမားများနှင့် မီဒီယာများအတွက် အခန်းပေါင်း ၉၅၆၀ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
အဓိက အားကစားကွင်းမှာ အင်ချွန်း အားကစားကွင်းဖြစ်သည်။
ပရိသတ် ၆၁၀၇၄ဦး ဝင်ဆံ့သည်။
အားကစားပြိုင်ပွဲပြီးနောက်တွင် ပရိသတ် ၃၀၀၀၀အထိသာ ဝင်ဆံ့သည်။
အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၄၀၀မီလီယံ အကုန်အကျခံကာ တည်ဆောက်ထားသော ဤကွင်းမှာ မူလက ပရိသတ် ၇၀၀၀၀ဆံ့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
ဆောင်ပုဒ် "Diversity Shines Here" သည် ပြိုင်ပွဲ၏ တရားဝင် ဆောင်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
၂၀၁၀ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၆ရက်နေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။
ထိုဆောင်ပုဒ်မှာ အာရှတိုက်၏ မတူကွဲပြားလှသော သမိုင်းကြောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘာသာရေးများကို ပြသည်။
ကိုရီးယားဘာသာစကားတွင် ဆောင်ပုဒ်မှာ "" (RR: ), "အာရှ၏ အသက်ရှူသံ၊ အာရှ၏ အနာဂတ်"ဖြစ်သည်။
ပြိုင်ပွဲ အထိမ်းအမှတ်များ 250px|လာဘ်ကောင်များကို အာရှဥယျာဉ်အတွင်း တွေ့ရစဉ် အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ် တရားဝင် အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း ၂၀၁၀ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၄ရက်နေ့တွင် ပြသခဲ့သည်။
Aပုံစံများကို စုထားပြီး အတောင်ပံပုံစံ ပြုလုပ်ထားသည်။
အပေါ်တွင် တောက်ပနေသော နေမှာ အာရှလူမျိုးများ၏ ကောင်းကင်ထဲတွင် လက်တွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
လာဘ်ကောင် ဖျံ မောင်နှမ ၃ကောင်ကို ၂၀၁၀ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၄ရက်နေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။
အမည်များမှာ Barame (바라메)" ၊ "Chumuro (추므로)" နှင့် "Vichuon (비추온)"တို့ဖြစ်ကာ လေ၊အကနှင့် အလင်းရောင်ဟု ကိုရီးယားဘာသာတွင် အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ထိုဖျံမှာ မြောက်ကိုရီးယားနှင့် နယ်စပ်အနီးရှိ ဘန်ယောင်းကျွန်းမှ ပုံစံယူထားကာ ပွဲစီစဉ်သူများ၏ ပြောချက်အရ တောင်နှင့် မြောက်တို့၏ အနာဂတ် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သည်။
. ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး အင်ချွန်းရထားလမ်း' တိုးချဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးကို ၂၀၁၈တွင် ပြီးမည့်အစား အချိန်တိုအောင်လုပ်ခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲအတွင်း အင်ချွန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်၏ ခရီးသည် ဝင်ရောက်မှု များပြားမှုကြောင့် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး လုပ်ဆောင်ချက်များကို ခရီးသည်များ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဆုတံဆိပ်များ ၂၀၁၃ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၉ရက်နေ့တွင် ဆုတံဆိပ်များကို အာရှ အိုလံပစ်ကောင်စီမှ အတည်ပြုခဲ့သည်။
ဆုတံဆိပ်၏ ပုံစံမှာ အဝိုင်းပုံဖြစ်သည်။
ထိုအထဲတွင် ပဉ္စဂံပုံစံမှာ အင်ချွန်း၏ Airport ၊ Seaport, Teleport ၊ Leisureport နှင့် Businessport တို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ထို ပဉ္စဂံအတွင်းတွင် အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ၏ အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်ပါရှိသည်။
၎င်းမှာ အရှေ့မြောက်အာရှ၏ အချက်အချာမြို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ကုန်ကျစရိတ်များ ပြိုင်ပွဲအတွက် ကုန်ကျစရိတ်မှာ US$ ၁.၆၂ဘီလီယံရှိသည်။
ကိုရီးယား ဗဟိုအစိုးရက ၁၉%နှင့် အင်ချွန်းအစိုးရက ၇၈.၉% ထည့်ဝင်ကြသည်။
လျာထားငွေ US$ ၁.၃၉ဘီလီယံကို အားကစားကွင်းနှင့် အခြေခံအဆောက်အဦးများ ဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့် ၁၁မီလီယံကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများ ပြုပြင်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။
၁၀၃မီလီယံကို ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။
မီးထွန်းညှိတိုင် 250px|thumb|ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားတွင် မီးထွန်းညှိတိုင် လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်ခြင်း မီးရှုးတိုင်မှာ ပထမအကြိမ် အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲအိမ်ရှင် နယူးဒေလီမြို့ရှိ Dhyan Chand National Stadiumတွင် နေရောင်ခြည်မှတိုက်ရိုက်ဖြင့် ပရာဗလာပုံစံကြေးမုံမှ၂၀၁၄ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၉ရက်နေ့ကစတင်မီးထွန်းညှိခဲ့သည် နိုင်ငံအတွင်း မီးစတင်ထွန်းညှိခြင်းကို Manisan ရှိ ဂန်ဟွာကျွန်း တွင် ၂၀၁၄ခုနှစ် ဩဂုတ် ၁၂ရက်နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
နိုင်ငံတွင်း လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်ခြင်းကို ဩဂုတ်လ ၁၃ရက်နေ့တွင် စတင်ခဲ့ပြီး မြို့ပေါင်း ၇၀ကို 5,700 km ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
ပွဲများနှင့် အားကစား ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား thumb|ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား ၂၀၁၄ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ၏ ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို ၂၀၁၄ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၉ရက်နေ့ ည၆နာရီတွင် အင်ချွန်းမြို့ရှိ အင်ချွန်း အားကစားကွင်းတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
အခမ်းအနားသို့ သမ္မတ ပတ်ကွမ်ဟီး၊သမ္မတဟောင်း လီမြောင်ဘက်နှင့် ဇနီး၊အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အိုလံပစ်ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌ၊အာရှ အိုလံပစ်ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌ၊တိုကျိုမြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ အင်ချွန်းမြို့တော်ဝန်တို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များ ပြီးနောက် အားကစားသမားများ ချီတက်လာခြင်း၊ ပင်မီးရှူးတိုင်ကို မီးထွန်းညှိခြင်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
သမ္မတ ပတ်ကွမ်ဟီးက အားကစားပွဲတော်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပြီး အခမ်းအနား ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
ပိတ်ပွဲ အခမ်းအနား ၂၀၁၄ အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲ၏ ပိတ်ပွဲ အခမ်းအနားကို ၂၀၁၄ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၄ရက်နေ့ ည၇နာရီအချိန်၌ အင်ချွန်းမြို့ရှိ အင်ချွန်း အားကစားကွင်းတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
၂၀၁၈ ဂျကာတာ-ဖလမ်းပင်ပွဲတော်ကို လက်ခံကျင်းပမည့် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံမှ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်သော ဂျကာတာမြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် အနောက်ဂျာဗား အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့ကို အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲ အလံကို လွှဲပြောင်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ပါဝင်သောနိုင်ငံများ အာရှအိုလံပစ်ကောင်စီအဖွဲ့ဝင် ၄၅နိုင်ငံလုံးပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
IOC နိုင်ငံ အားကစားသမားဦးရေ INA ၁၈၆ CHN ၈၉၄ THA ၅၁၈ KOR ၈၃၃ JPN ၇၁၈ TPE ၄၂၀ HKG ၄၇၆ IND ၅၁၅ KAZ ၄၁၅ MAS ၂၇၇ IRI ၂၈၂ VIE ၁၉၆ PHI ၁၅၀ MGL ၂၃၄ SGP ၂၃၀ PAK ၁၈၈ UZB ၂၉၁ QAT ၂၅၁ KGZ ၁၁၇ NEP ၂၀၃ SRI ၈၀ KSA ၂၀၂ PRK ၁၅၀ MDV ၁၄၂ LAO ၁၀၂ UAE ၈၅ BAN ၁၃၆ MYA ၆၄ TJK ၉၂ BRN ၆၉ MAC ၁၃၅ PLE ၅၆ SYR ၃၀ TKM ၈၀ TLS ၃၃ AFG ၆၉ IRQ ၆၃ OMA ၉၃ CAM ၂၀ JOR ၉၇ YEM ၃၄ LBN ၄၁ BHU ၁၆ KUW ၂၅၈ BRU ၁၁ ပါဝင်သော အားကစားနည်းများ ၂၀၁၄ အာရှအားကစားပြိုင်ပွဲတွင် အားကစားနည်းပေါင်း ၃၆မျိုးကို ထည့်သွင်း ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆာတေး(, ) သည် ဟင်းခတ်အမွေးအကြိုင်တို့ဖြင့် နှယ်၍ တံစို့ထိုး ကင်ထားသော အစားအစာတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဆော့ဖြင့် တွဲဖက်၍ စားသုံးရသည်။
အရှေ့တောင်အာရှ အထူးသဖြင့် အင်ဒိုနီးရှား၊ မလေးရှား၊ စင်ကာပူနှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့တွင် စားသုံးသော ဟင်းလျာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ဆာတေးတွင် ကြက်သား၊ ဆိတ်သား၊ သိုးသား၊ အမဲသား၊ ဝက်သား၊ ငါး၊ အခြားသော အသားများ သို့မဟုတ် တို့ဖူးတို့အား အတုံးလေးများအဖြစ် လှီးထားပြီး ဝါစို့တွင် ထိုးသီထားသည်။
မူလအစစ်အမှန်မှာ အုန်းလက်ကြောဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တံစို့ကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။
ထို့နောက် စပ်သော ဟင်းခတ်အမွေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ရောစပ်၍ သစ်သားမီး သို့မဟုတ် မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် ကင်ရသည်။
ဆာတေးကို ဆော့အမျိုးမျိုးနှင့် တွဲဖက်စားသုံးလေ့ရှိပြီး အများဆုံး စားသုံးသော ဆော့မှာ မြေပဲဆော့နှင့် ပဲငံပြာရည် အနောက် ရောစပ်ထားသည့် ဆော့ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မြေပဲဆော့ကို ဆာတေးဆော့ဟု ခေါ်ကြသည်။
ဆာတေး၏ မူရင်းဒေသမှာ အင်ဒိုနီးရှား ကျွန်းတစ်ကျွန်းဖြစ်သော ဂျားဗားကျွန်းမှ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ၏ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရရှိနိုင်ပြီး အမျိုးသား ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့ပြင် အခြားသော အရှေ့တောင်အာရှ နိုင်ငံများဖြစ်သည့် ထိုင်း၊ မလေးရှား၊ စင်ကာပူနှင့် ဗီယက်နမ်နိုင်ငံတို့တွင်လည်း နာမည်ကျော်ကြား လူကြိုက်များသော အစားအစာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုင်းဆာတေး၏ အဓိက အချက်တစ်ခုမှ အသုံးပြုသည့် အသားအမျိုးအစားထဲတွင် ဝက်သားပါဝင်ခြင်းနှင့် ထိုင်းစတိုင် မြေပဲဆော့ကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အင်ဒိုနီးရှား ဆာတေးတွင်လည်း တခါတရံတွင် ကီကပ် မာနစ်လို့ခေါ်တဲ့ ချိုတဲ့အရသာ ပါသော ပဲငံပြာရည်နှင့် လွန်တောင်လို့ ခေါ်တဲ့ ဆန်မုန့်နှင့် တွဲဖက် စားသုံးကြလေ့ ရှိသည်။
ဒေသခံ မလေးအသိုက်အဝန်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံတွင်လည်း ဆာတေးသည် အဓိက အစားအစာသဖွယ် ဖြစ်၍ နေသည်။
ဆာတေး၏ အင်ဒိုနီရှားနိုင်ငံတွင် ကျော်ကြားလှသော စားကောင်းသောက်ဖွယ် တစ်ခုဖြစ်သည်။
နိုင်ငံ၏ အမျိုးမျိုးသော ကွဲပြားခြားနားမှုသည် မတူကွဲပြားသည့် ဆားတေးအရသာ အမျိုးမျိုးကို စားသုံးနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများ ရှိလာခဲ့သည်။
အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံတွင် ဆားတေးသည် ကျော်ကြားလှသည့် လမ်းဘေးအစားအစာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ကား၊ ရထားတို့ပေါ် လိုက်လံရောင်းချသော ဈေးသည်များ၊ လမ်းဘေး ရွက်ဖျင်တဲထိုးရောင်းသော စားသောက်ဆိုင်များမှစ၍ အထက်တန်းလွှာ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ရိုးရာပွဲတော်များထိပင် ရရှိနိုင်သည်။
အခြားသော ဒေသများတွင် စားသုံးသည့် အစားအစာများဖြစ်သည့် ဂျပန်နိုင်ငံမှ ယာကီတိုရီ၊ တရုတ်နိုင်ငံမှ kǎoròu chuàn၊ တူရကီနိုင်ငံနှင့် အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် စားသုံးသည့် ရှီ ကဘက် (Shish kebab)၊ ကော့ကေးဆက်ဒေသမှ ရှားရှလိ (shashlik)၊ တောင်အာဖရိကနိုင်ငံတွင် စားသုံးသည့် ဆိုဆာတီ (sosatie) တို့နှင့် အနီးစပ်ဆုံး တူညီကြသည်။
ဆားတေးသည် ၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် CNN Go မှ စာဖတ်သူများ မဲပေးခဲ့ကြသည့် World's 50 most delicious foods တွင် နံပါတ် ၁၄ ၌ ချိတ်ခဲ့သည်။
CNN Go Your pick: World's 50 most delicious foods, 7 September 2011. Retrieved 2011-10-11 ပြင်ဆင်ခြင်း right|thumb|မနယ်မနှပ်ရသေးသော ဆာတေး အများဆုံး အသုံးပြုသော အသားများမှာ ကြက်သား၊ သိုးကလေးသား၊ ဆိတ်သား၊ သိုးသား၊ အမဲသား၊ ဆတ်သားနှင့် ယုန်သားများ၊ ပင်လယ်စာများတွင်လည်း ငါး၊ ပုစွန်နှင့် ပြည်ကြီးငါး၊ ကလီစာများတွင်လည်း အသဲ၊ အူစုံနှင့် အမဲအူကြမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
အချို့သည် ထူဆန်းသည့် အသားများဖြစ်ကြသော လိပ်သား၊ မိချောင်းသား၊ မြင်းသား၊ ပုတ်သင်ညိုသားနှင့် မြွေသားတို့ဖြင့်လည်း ပြုလုပ်ကြသည်။
အသားများကို လက်မလောက် အရွယ်မှ အတုံးသေးလေးတွေထိ လှီးဖြတ်ကြသည်။
ကြက်သားများကိုတော့ တံစိုတချောင်းလုံးတွင် တခုထည့်နိုင်ရန် လက်ချောင်းသဏ္ဌာန် ရှည်မျောမျော လှီးဖြတ်ကြသည်။
ကြက်သားဆာတေးအတွက် တံစို့ကို အုန်းလက်ကြောမှရသော လီဒီလို့ခေါ်တဲ့ တံစို့ကို အသုံးပြုသည်။
ဝါးတံစို့ကိုတော့ ထိုအစား အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျစ်လျစ်တဲ့ အသားတွေဖြစ်သော သိုးကလေးသား၊ ဆိတ်သားနှင့် အမဲသားတို့အတွက် ပို၍တုပ်သော တံစို့ကို အသုံးပြုပါသည်။
တံစို့များကို ကင်သောအခါတွင် မီးမလောင်စေရန်အတွက် ရေတွင် အရင်စိမ်၍ ထားရသည်။
တံစို့တစ်ခုတွင် အသားတုံး လေးတုံး သို့မဟုတ် သုံးတုံးကို ထိုးသီထားသည်။
ဆိတ်သားဆာတေးတွင် အသားတစ်တုံးနှစ် တစ်တုံးအကြားတွင် အဆီတုံးတစ်တုံး ထည့်၍ သီထားသည်။
နနွင်းကို ဆားတေးများ နူးညံစေရန် အသုံးပြုပြီး ဆာတေးသည် အဝါရောင်ဘက်သို့ သမ်းသွားသည်။
ပဲငံပြာရည်ချိုကို အုန်းဆီ ဒါမဟုတ် ဆီအုန်း မာဂျရင်းကိုလည်း ဆာတေးများ နူးညံ့စေရန်အတွက် အသုံးပြုသည်။
တံစို့ဖြင့် သီထားသော အသားတို့ကို ဟင်းခတ်အမွေးကြိုင်တို့ဖြင့် နှယ်၊ နူးညံစေရန် နှပ်ပြီး မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် တင်၍ ကင်ရသည်။
ဆာတေးကို မြေပဲဆော့အနှစ် အစပ် သို့မဟုတ် မြေပဲဟင်းအနှစ်ဖြင့် ဖြစ်စေ၊ လွန်တောင် သို့မဟုတ် ကဲ့တူပတ် (ဆန်မုန့်) တို့ လှီးထားသည်နှင့် ဖြစ်စေ၊ ကြက်သွန်နီ၊ မုန်လာဥနီ၊ သခွားသီးတို့ကို ရှာလကာရည်၊ ဆားနှင့် သကြားတို့ဖြင့် စိမ်ထားသည့် အာဂျာ (သနပ်ချဉ်) တို့ဖြင့် တွဲဖက်၍ ဖြစ်စေ စားသုံးကြသည်။
သိုးသားဆာတေးကို မြေပဲနှစ်ဆော့အစား ကဲကပ် မန်နစ် (ပဲငံပြာရည်ချို) ဖြင့် တွဲဖက်စားသုံးလေ့ ရှိသည်။
ဝက်သားဆာတေးကို နာနတ်သီးကို အခြေခံ၍ ပြုလုပ်ထားသော ဆာတေးဆော့ဖြင့် ဖြစ်စေ သခွားသီးဖြင့် ဖြစ်စေ စားသုံးကြသည်။
အင်ဒိုနီးရှားတွင်တော့ ပဲငံပြာရည်အနှစ်ကို အခြေခံသော ဆော့ကို အသုံးပြုကြသည်။
တခိုမြို့ (多古町 တခိုမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၅၅၉၀ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၂၁၅ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၇၂.၆၈ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
အိုးတခိမြို့ (大多喜町 အိုးတချိမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၉၆၇၆ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၇၄.၅ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၅၀.၁၄ ကျယ်ဝန်းသည်။
အိချိနိုမိယာမြို့ (一宮町 အိချိနိုမိယာမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၁၂၅၀၁ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၅၄၃ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၂၃.၀၂ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၈.၈၉ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
ရှိဘယာမမြို့ (芝山町 ရှိဘယာမမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၇၇၀၇ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၇၇ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၄၃.၃၇ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၁၆.၇၈ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
နာဂါရမြို့ (長柄町 နာဂါရမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၇၈၇၀ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၁၆၇ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၄၇.၂၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းသည်။
ဆခအဲမြို့ (栄町 ခဆအဲမချိ ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် မြို့နေလူဦးရေသည် ၂၁၉၆၁ ဦး ရှိသည်။
လူဦးရေသိပ်သည်းဆသည် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် ၆၇၇ ဦး ရှိသည်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာသည် ၃၂.၄၆ စတုရန်းကီလိုမီတာ ( ၁၆.၇၈ စတုရန်းမိုင်) ကျယ်ဝန်းသည်။
မာဒေးကား နန်းတော် (; အင်ဒိုနီးရှားတွင် အီစတန်နာ ဂမ်ဘီယာ ဟုလည်း သိရှိကြပြီး ဒတ်ချ်ကိုလိုနီခေတ်တွင် Paleis te Koningsplein ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်) သည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံရှိ သမ္မတနန်းတော် ၆ ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ၊ ဂျကာတာမြို့လယ်ရှိ မာဒေးကားရင်ပြင်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိပြီး အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ သမ္မတ၏ နိုင်ငံတော်အိမ်တော် အဖြစ် အသုံးပြုသည်။
ကိုလိုနီခေတ်တွင် ဤနန်းတော်သည် အရှေ့အင်ဒီ ဒတ်ချ် ဘုရင်ခံချုပ်၏ အိမ်တော်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင်မှ နန်းတော်၏ အမည်ကို မာဒေးကား နန်းတော်ဟူ၍ ပြောင်းလဲခဲ့ကာ "(ke)merdeka(an)" လွတ်လပ်ခြင်း သို့မဟုတ် လွတ်လပ်ရေး ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
မာဒေးကား နန်းတော်သည် နီဂါရာ နန်းတော်၊ Wisma Negara (State Guesthouse), Sekretariat Negara (State Secretariat), နှင့် the Bina Graha building တို့ပါဝင်သော 6.8 hectares (17 acres) ကျယ်ဝန်းသည့် ဂျကာတာ သမ္မတ နန်းတော်ဝင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့် ဤနေရာသည် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ အုပ်ချုပ်မှုအာဏာ၏ ဗဟိုချက်ချာဖြစ်သည်။
Mengenal Kecantikan Dua Istana Kepresidenan , djamandoeloe.com သမိုင်းကြောင်း မူလအစ ဂျပန်တို့ သိမ်းပိုက်စဉ်ကာလ အင်ဒိုနီးရှားအား ဂျပန်တို့ သိမ်းပိုက်စဉ်ကာလ (၁၉၄၂-၁၉၄၅) ကာလအတွင်းတွင် ဆာအီကို ရှီကီကန် (စစ်ဦးစီးချုပ်)၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် Rijswijk Palace ပရဝဏ်အတွင်းတွင် စခန်းချခဲ့သည်။
ဂျပန်ဦးစီးချုပ် ၃ ဦးမျှ မာဒေးကားနန်းတော်တွင် နေထိုင်သွားခဲ့သည်။
လွတ်လပ်ရေးရပြီး ခေတ် အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသား တော်လှန်ရေး အဆုံးတွင် နယ်သာလန်နိုင်ငံသည် အင်ဒိုနီးရှား သမ္မတနိုင်ငံအား အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရသည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ဂမ်ဘီယာနန်းတော်တွင် ဒတ်ချ်ထံမှ လွတ်လပ်ရေး ကြေညာမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ထိုအခမ်းအနားတွင် ဒတ်ချ်အလံအား အင်ဒိုနီးရှားအလံဖြင့် အစားထိုးခဲ့ရာ အလံတင်နေစဉ်တွင် များလှစွာသော လူပရိသတ်ကြီးသည် "Merdeka! (လွတ်လပ်ရေး!)" ဟူ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဂမ်ဘီယာနန်းတော်သည် မာဒေးကာ နန်းတော်အဖြစ် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
® ကော်မရှင်နာမင်းကြီး တိုနီ လိုဗစ်သည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရတွင် ဒတ်ချ်တို့၏ အာဏာတည်ရှိမှုကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည် နောက်ဆုံးသော သူပင်ဖြစ်သည်။
နန်းတော်အား မာဒေးကား နန်းတော် (လွတ်လပ်ရေး နန်းတော်) အဖြစ် တရားဝင် ပြောင်းလဲခဲ့မှုကို ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက် ၁၅.၇၇ နာရီတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
နာမည်ပြောင်းလဲမှု အခမ်းအနားမလုပ်မီ ရှေ့တစ်ရက် ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့တွင် သမ္မတ ဆူကာနိုနှင့် ၎င်း၏ မိသားစုသည် Yogyakarta မြို့မှ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး အင်ဒိုနီးရှား သမ္မတနိုင်ငံ၏ သမ္မတသည် မာဒေးကား နန်းတော်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။
ပထမနှစ်ပတ်လည် လွတ်လပ်ရေးနေ့ အခမ်းအနားကို မာဒေးကားနန်းတော်၌ ၁၉၅၀ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
မာဒေးကားနန်းတော် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ၁၈၇၉ ခုနှစ် နန်းတော် တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရပြီးသောအခါ နန်းတော်ဝင်းကို တိုးချဲ့ခဲ့ရာ အီစတန်နာ နီဂါရာ နန်းတော်တင်သာမက ဆက်လက်ဆောက်လုပ်မည့် Wisma Negara, Sekretariat Negara (State Sectreatiat) and Bina Graha တို့လည်း ပါဝင်လာခဲ့သည်။
Weltevreden area အတွင်းရှိ များလှစွာသော ကိုလိုနီခေတ် အဆောက်အဦများ၊ နေအိမ်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြပြီး ယနေ့ခေတ် ဂျကာတာ သမ္မတ နန်းတော်ဝင်းအား ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
နန်းတော်ဝင်းအတွင်းတွင် အဋ္ဌဂံသဏ္ဌာန် gazebo တစ်ခုရှိပြီး ထိုအဆောင်ကို ဆူကာနိုနှင့် သူ၏ နန်းတော်ဝန်ထမ်းများ၏ သားသမီးများအတွက် သီးသန့်ကျောင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထို gazebo သည် ဒတ်ချ်ကိုလိုနီခေတ်တုန်းက muziekkoepel (music gazebo) အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး formal balls များအတွင်း တေးဂီတ ဖျော်ဖြေပွဲများ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဆူဟာတို အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ၏ သမ္မတဖြစ်လာသောအခါ နန်းတော်၏ အဆောင်ချထားမှုကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
ဆူကာနို၏ အိပ်ခန်းကို Ruang Bendera Pustaka (Regalia Room) အဖြစ် လည်းကောင်း၊ ဆူကာဇနီးအိပ်ခန်းကို သမ္မတအိပ်ခန်းအဖြစ်သို့ လည်းကောင်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
နန်းတော်ဝင်းအတွင်းရှိ "Sanggar" ဟုခေါ်သည် အဆောက်အဦကို ဖျက်ချ၍ Puri Bhakti Renatama ဟုခေါ်သည့် အဆောက်အဦကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကာ တန်ဖိုးကြီးသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ အနုပညာလက်ရာများနှင့် နိုင်ငံခြား သံအဖွဲ့တို့၏ လက်ဆောင်များအား သိမ်းဆည်းသည့် ပြတိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
နောက်တွင် Bina Graha အဆောက်အဦကို နန်းတော်ရင်ပြင်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရုံးခန်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
မီဂါဝါတီ တာဝန်ထမ်းဆောင်သောအခါတွင် သမ္မတ ရုံးခန်းကို Bina Graha အဆောက်အဦမှ Puri Bhakti Renatama အဆောက်အဦသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သည်။
သူမသည် နန်းတော် ပရိဘောဂနှင့် အပြင်အဆင်တို့ကို သမ္မတ ဆူကာနိုလက်ထက်ကအတိုင်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
Ruang Jepara (Jepara Room, ဆူဟာတို အစိုးရ၏ အမှတ်တရအဖြစ်) အခန်းမှ ဆူဟာတို၏ ပရိဘောဂပစ္စည်းများအား ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ကိုလိုနီခေတ် လက်ရာဟောင်းများဖြင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံခဲ့သည်။
ဆိုတိုသည် ဟင်းရည်၊ အသားနှင့် အရွက်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အင်ဒိုနီးရှား ရိုရာ စွပ်ပြုတ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
များစွာသော ရိုးရား စွပ်ပြုတ်တို့ကို ဆိုတို (soto) ဟုခေါ်ပြီး နိုင်ငံရပ်ခြားနှင့် အနောက်တိုင်း လွှမ်းမိုးမှုရှိသော စွပ်ပြုတ်ကိုတော့ ဆော့ပ် (sop) ဟုခေါ်သည်။
ဆိုတိုကို အင်ဒိုနီးရှား အမျိုးသား ဟင်းလျာအဖြစ် မှတ်ယူထားကြပြီး ဆူမာတြာကျွန်းမှသည် အနောက်ပါပူအာကျွန်းအထိ ပျံနှံ့ စားသုံးကြသည်။
ဆိုတိုကို အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံအနှံ ဝါရွန်းလို့ခေါ်သော လမ်းဘေး ဆိုင်သေးသေးလေးများ၊ လမ်းထောင့်တို့တွင် ရောင်းချသော လမ်းဘေးဈေးသည်များမှအစ စားသောက်ဆိုင်နှင့် ဇိမ်ခံဟိုတယ်များအဆုံး နေရာဒေသမရွေးရရှိနိုင်သည်။
အင်ဒိုနီးရှား၏ ကြက်သားစွပ်ပြုတ်မှာ ဆိုတို အထူးသဖြင့် ဆိုတို အာယမ် (ကြက်သားဆိုတို) ဖြစ်ပြီး နူးညံသော အရသာကို ပူပူနွေးနွေး သုံးဆောင်ရသည်။
ထိုကြောင့် ဆိုတိုကို အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ၏ နွေးထွေးစေသော အစားအစာ (comfort food) အဖြစ် မှတ်ယူထားကြသည်။
အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံမှ များပြားလှသော ရွေ့ပြောင်းလုပ်သားများကြောင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများဖြစ်သော စင်ကာပူနိုင်ငံနှင့် မလေးရှားနိုင်ငံတို့တွင် ဤဟင်းလျာကို တွေ့ရှိနိုင်ပြီး ထိုနိုင်ငံများ၏ အစားအစာသဖွယ် ဖြစ်၍ နေခဲ့သည်။
ဂျားဗားကျွန်းမှ ရွေ့ပြောင်းလာသူများကြောင့် ဆူရာနမ်နိုင်ငံတွင် ဤဟင်းလျာသည် ထိုနိုင်ငံ၏ အမျိုးသား ဟင်းလျာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဆာအာတို (saoto) ဟုခေါ်ကြသည်။
သမိုင်းကြောင်း အင်ဒိုနီးရှားကျွန်းစုတွင် ဆိုတိုကို အမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ဂျာဗားဒေသစကားဖြင့် ဆိုလျှင် soto ဟုခေါ်ပြီး ပီကလွန်ဂန်တွင် ထိုဟင်းကို tauto ဟုခေါ်ကြသည်။
မာကာဆာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့်အခါတွင် coto ဟူ၍ ထိုဟင်းကို ခေါ်ခဲ့ကြသည်။
ဆိုတိုသည် မူရင်း ဂျားဗားကျွန်းမှ ဖြစ်ပြီး ထိုကျွန်း အနှံ့မှ အခြားဒေသများသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဆိုတို အမျိုးအစား အများအပြား ကွဲပြားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုတိုသည် အင်ဒိုနီးရှားကျွန်းစုမှ မူရင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး အခြားသော ဒေသများတွင် ကိုယ်ပိုင် ဆိုတို ဟင်းချက်နည်းတို့ဖြင့် ဖြစ်ထွန်းလာခဲ့သော ဟင်းလျာဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သမိုင်းပညာရှင်များက ဤဟင်းလျာမှာ အခြားသော တိုင်းတစ်ပါး ဟင်းချက်နည်း အထူးသဖြင်း တရုတ်ဟင်းချက်နည်းကို မှီး၍ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဒန်နီ လွန်ဘတ်မှ သူ၏ စာအုပ် Le Carrefour Javanais ထဲတွင် ဆိုတို၏ မူလအစမှာ တရုတ်စွပ်ပြုတ် caudo (; literally "Tripe") ဖြစ်ပြီး ဒတ်ချ် အရှေ့အိန္ဒိယခေတ် ၁၇ ရာစုခန့်က ဆီမာရန်တွင် နေထိုင်ကြသော တရုတ်လူမျိုးတို့ ချက်ပြုတ်ခဲ့သော ဟင်းလျာဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
. ဤအသားတို့ဖြင့် ချက်ထားသော ဟင်းရည်သည် ဒေသအများအပြားတွင် လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေပြီး မိမိတို့ ဒေသအလိုက် ရရှိနိုင်သော အမယ်များ၊ ဒေသအလိုက် အကြိုက်တို့ဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲ၍ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ချက်ပြုတ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအချက်တို့ကြောင့် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ အနှံ့အပြား၌ အများစုံသော ဆိုတိုဟင်းရည်များ ပေါလျံကြွယ်ဝစွာ ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပါဝင်သော အမယ်များ အမဲအူ ဆာတေးနှင့် ကြက်ဥတို့ဖြင့် တွဲဖက်တည့်ခင်းထားသော ကြက်သား ဆိုတို အသားတွင် ကြက်သားနှင့် အမဲသားကို အဓိကအားဖြင့် အသုံးပြုကြပြီး ဝမ်းတွင်းသား၊ သိုးသားနှင့် ကျွဲသားတို့ကိုလည်း အသုံးကြသေးသည်။
အင်ဒိုနီးရှားရိုးရာ ဆိုတိုတွင် ဝက်သားအသုံးပြုမှုမှာ ရှားပါးလှပြီး ဟိန္ဒူ အဓိကကိုးကွယ်သော ဘာလီကျွန်းတွင် ဆိုတို ဘာဘီ (ဝက်သား ဆိုတို)ကို တွေ့နိုင်သည်။
ဆိုတိုကို များသောအားဖြင့် ထမင်း သို့မဟုတ် ဆန်မုန့် (လွန်တောင်, ကဲ့တူပတ် သို့မဟုတ် ဘူရာဆာ) တို့နှင့် တွဲဖက်စားသုံးကြသည်။
အခြားသော အမယ်များမှာ ဆော့ဟွန်းဟုခေါ်သော ဆန်ကြာဇံ၊ ပဲပင်ပေါက်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဆိုတိုထဲတွင် ကြက်သွန်နီကလေး၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ နနွင်း၊ ပတဲကောကြီး၊ ဂျင်းတက်၊ နံနံပင်၊ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်းစသော ဟင်းခတ်အမွေးအကြိုင်တို့ကို အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။
ဆိုတိုအရည်၏ အကျဲအပစ်၊ အရောင်နှင့် ဆိုတိုထဲတွင် ပါဝင်သော အရာတို့မှာ ချက်ပြုတ်နည်းများပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားကြသည်။
ဆိုတိုသည် ဘန်ဒေါင်းဆိုတိုကဲ့သို့ အရည်ကျဲကျဲ ဆိုတိုဖြစ်စေ၊ အဝါရောင် (နနွင်းပါဝင်မှုကြောင့်) သန်းသည့် ဆိုတိုဖြစ်စေ၊ ဒါ့မှမဟုတ် ဆိုတိုအာယမ်းကဲသို့ဖြစ်စေ၊ အုန်းနို့ သို့မဟုတ် နို့ဖြင့်ပြုလုပ်သည့် ဆိုတိုကာကီ သို့မဟုတ် ဆိုတို ဘီတဝီ ကဲ့သို့ဖြစ်စေ တွေ့ရနိုင်သည်။
မလေးရှားနှင့် စင်ကာပူတို့ရှိ ဆိုတိုမှာ ကြက်သားပြုတ်ရည် ကျဲကျဲထဲတွင် ထမင်းတုံးတို့အား ထည့်ထားပြီး စပ်သော အရသာရှိသည်။
ဤသည်မှာ အဝါရောင်သန်းသည့် အရည်ကျဲကျဲတို့ဖြင့် တည့်ခင်းသော ဆိုတို အာယမ်နှင့် တူပြီး အရှေ့ဂျားဗားရှိ ဆိုတို လာမွန်ငန် နှင့် ဆိုတို မာဒူရာတို့နှင့်လည်း ဆင်တူသည်။
အခြားသော ဟင်းလျာများကဲ့သို့ပင် နှစ်ဆယ်ရာစု အစောပိုင်းကာလ၌ ရွေ့ပြောင်းနေထိုင်ကြသော ဂျားဗားလူမျိုးတို့သည် နိုင်ငံအနှံ ဤကဲ့သို့ ဟင်းလျာချက်ပြုတ်နည်းတို့ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
အမျိုးကွဲများ ရရှိနိုင်သော အမယ်နှင့် ဒေသအလိုက် အကြိုက်အရသာပေါ် မူတည်၍ အင်ဒိုနီးရှားကျွန်းစုအတွင်း ဆိုတိုချက်နည်းများ ပျံနှံ့တည်ရှိနေရာ အင်ဒိုနီးရှားတွင် ဆိုတိုချက်နည်းနှင့် မျိုးကွဲ မြောက်မြားစွာ ရှိ၍ နေပါသည်။
ဒေသအလိုက် thumb|ကလီစာကို နို့နှစ် သို့မဟုတ် အုန်းနို့ ဟင်းရည်တွင် ထည့်ချက်သည့် ဂျာကာတာမြို့မှ ဆိုတို ဘဲတာဝီ အချို့ဆိုတိုတို့၏ အမည်ကို ပြုလုပ်သည့် ဒေသ သို့မဟုတ် မြို့နာမည်ကို အခြေခံ၍ ပေးထားသည်။