kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
(ဆရီနာဝီလျံ၏ တရားမဝင် ပြုမူပြောဆိုမှုများကြောင့် ဒဏ်ကြေးအဖြစ် ဒေါ်လာ ၁၇,၀၀၀ အရိုက်ခံရသည့် အကြောင်း၊ သူ့ကို စွပ်စွဲပြောဆိုချက်များအကြောင်း၊ တင်းနစ်ရက်ကက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့သည့်အကြောင်း၊ ဒိုင်နှင့် သူ၏နည်းပြတို့အပေါ် ပြစ်တင်ဝေဖန်ပြောဆိုမှုများ အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
) အယ်လင်က သူ့ကို ကစားကွင်းအတွင်း ထူးခြားချက်များကို သတိမထားမိဘူးလားဟု မေးသည်။
နာအိုမီက ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူ မကြည့်ကြောင်း ပြောသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ့်ပြိုင်ဘက် ဒေါသထွက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည် ဖြစ်စေ မကြည့်ရန် သွန်သင်ခြင်းခံထားရကြောင်း ပြောသည်။
ကိုယ်လုပ်ရမည့် အလုပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။
သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကိုတာ အာရုံထားသည်။
အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်သည်။
နာအိုမီက သူ့ကိုလူတွေက လှောင်ပြောင်ကြသော်လည်း သူ့အနေနှင့် ပရိသတ်ကိုပါ မည်သို့မှ သဘောမထားဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြောင်းလည်း ပြောကြားခဲ့သည်။
အယ်လင်က သူမကို ကျားသစ်နက်မလေးဟု ထုတ်ဖော်ချီးကျူးခဲ့သည်။
နာအိုမီသည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အားကစားသမားဘဝကို ခံယူထားသော်လည်း အမေရိကန်တွင် သုံးနှစ်သမီးလောက်ကတည်းက လာရောက်နေထိုင်သူ ဖြစ်သည်။
သူ့အိမ်မှ ငါးမိနစ်လောက် စက်ဘီးစီးသွားလျှင် ရောက်နိုင်သည့် Evert Tennis Academy တွင် နေ့စဉ်လာရောက် လေ့ကျင့်သည်။
တစ်နေ့ လေးနာရီခန့် လေ့ကျင့်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အားလုံးကို မေ့ထားပြီး ဗီဒီယိုဂိမ်း ငါးနာရီလောက် ထိုင်ကစားချင်လည်း ကစားနေတတ်သည်။
Overwatch ဆိုသော ဂိမ်းကို အစ်မနှင့်အတူ ကစားခြင်းဖြစ်သည်။
အပစ်အခတ်ဂိမ်းမျိုးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး ကစားရာတွင်လည်း တိုက်စစ်ထက် ခံစစ်ကို အားပြုကစားရခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်မက အနိုင်ကစားဖို့ မကျွမ်းဘူး။
ဒါကြောင့် ခံစစ်နှင့် ကာပြီးကစားရတာ ပိုပြီး သဘောကျတယ် ဟု သူဂိမ်းကစားပုံနှင့် ယှဉ်ပြီးပြောသည်။
သူ့ကို အင်တာဗျူးသူက ကစားရာတွင် တစ်ဖက်သားကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရန်လိုပြီး မာန်ပါပါ ကစားတတ်သည်ဟု ထောက်ပြသည်။
သူက အဲ့ဒီလို ပြောကြတာပဲ ဟူ၍သာ ပြန်ပြောရှာသည်။
မည်သို့ဆိုစေ ဂျပန်နိုင်ငံအတွက် ဂျပန်တွင် မနေသော ဂျပန်တစ်ဦးက ဂုဏ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။
Grand Slam ပြိုင်ပွဲတွင် ဂျပန်နိုင်ငံအတွက် ပထမဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင် အားကစားသမားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်တွင်ကား ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် အဆင့်လောက်ရှိသူ၏ ပြဿနာရှာမှုပေါင်းများစွာ၊ ပရိသတ်၏ လှောင်ပြောင်ဘက်လိုက် အားပေးမှုများစွာကြားမှ နာအိုမီသည် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်စွာဖြင့် အနိုင်ရယူခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
သူမအနေနှင့် ဖိုင်နယ်ရောက်မှ ဆရီနာဝီလျံနှင့် တွေ့ဖူးသည်မဟုတ်၊ ယခုနှစ်အတွင်း (၂၀၁၈) တစ်ကြိမ်တွေ့ပြီးနောက် အနိုင်ရိုက်ခဲ့ဘူးသေးသည်။
ထိုစဉ်က ဝီလျံသည် ကလေးမွေးပြီးနောက် တင်းနစ်လောကသို့ ပြန်ရောက်လာစဖြစ်သည်။
နာအိုမီအနေဖြင့် ဆရီနာဝီလျံကို အားကျဂုဏ်ယူပြီး သူလိုဖြစ်ချင်နေသည်မှာ တတိယတန်းကျောင်းသူအရွယ်ကတည်းက ဖြစ်သည်။
ဆီမီးဖိုင်နယ် ပွဲစဉ်တွင် သူက မက်ဒီဆန်ကီးကို အနိုင်ရလိုက်သည့်အခါ ဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်၌ သူလေးစား ကြည်ညိုရသည့် ဆရီနာနှင့် တွေ့ဆုံယှဉ်ပြိုင်ရမည်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော် သူမသည် ပြိုင်ပွဲအတွက် တင်းနစ်ကွင်းကို ရောက်သည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကို မည်သို့ပြုပြင်ခဲ့ရကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြသည်။
ကျွန်မကွင်းထဲကို ခြေချလိုက်ချိန်မှာ ကျွန်မကို ကျွန်မ ဆရီနာရဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။
ကျွန်မဟာ ကျွန်မပြိုင်ဘက် ကစားသမားတစ်ယောက်လို့ စိတ်သွင်းရတယ်ဟု ဆိုသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆရီနာအပေါ်တွင် သဘောကျ အထင်ကြီး လေးစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဆရီနာ၏ လွှမ်းမိုးမှုများကို သူဆက်ပြီး ခံယူထားလျှင် ငယ်ကြောက်လိုဖြစ်ပြီး ပြိုင်ပွဲကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သွန်သင်ခဲ့သော စကားများကို ပြန်ပြီးသတိရလိုက်သည်။
ဘေးမှ အားလုံးကို မေ့ထားလိုက်ရန် သာဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲအပြီးမှာ သူနှင့်ကျွန်မ ဖက်လိုက်တော့လည်း ကျွန်မ ကလေးလေးလို ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ရ ပြန်ပါတယ်ဟု နာအိုမီက ဆိုသည်။
ပြိုင်ပွဲအပြီး ဆရီနာ ရှုံးသွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်အလယ်ရှိ တင်းနစ်ပိုက်တွင် တွေ့ဆုံပြီး ဖက်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံလေးကို သူက ပြန်ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ဆိုစေ မျက်ရည်ကျပြီး ယူခဲ့ရသည့်ဆုမှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု၊ ဇွဲသတ္တိနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ယူအက်စ်အိုးပင်းတွင် တင်းနစ်ချန်ပီယံကြီး ဆရီနာကို နိုင်လိုက်သည်သာ မဟုတ်၊ သူ့ဘဝ သူ့ဇာတိရှိ အဘိုးနှင့် အမေရိကားရှိ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် လောကအားလုံးကို အနိုင်ရရှိသွားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
နာအိုမီ၏ ဘဝရှေ့ရေးကား ပွင့်နေသည်။
နောက်ထပ် ယူအက်စ်အိုးပင်းမှ သူရလိုက်သည့် ဆုမှာ ဖလားတစ်လုံးအပြင် ဒေါ်လာ ၃.၈သန်းတန် ချက်လက်မှတ်တစ်စောင် ဖြစ်ပေသည်။
right|ရုပ်ပွားတော်များ right|အဓိက ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး thumb|စေတီတော် အဒရှိနိုနန်းဘုဆွတ်ဘုရား (化 野 念 仏 寺 ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ကျိုတိုမြို့၊ အုခယောရပ်ကွက် (Uky0ku) ရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ဖြစ်သည်။
၈၁၁ တွင် ခူးခိုင် (Kūkai) သည် ရုပ်ပွားတော်အား တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဟိုနန်း (Honen) က လက်ရှိအချိန်တည်ရှိနေသည့် နန်းဘုဆွတ်ရုပ်ပွားတော်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
ရုပ်ပွားတော်သည် မြင့်မားသည့် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး အနောက်မြောက်ဘက်မှနေ၍ မြို့တစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ရှုစားနိုင်ပေသည်။
ဟဲအိအန် (Heian) ကာလအတွင်းက လူများသည် သေဆုံးပြီးသော လူများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ထိုနေရာတွင် လာရောက်ပစ်ထားကြသည်။
မိုးရွာသည့် အခါများနှင့် လေတိုက်သောအခါများတွင် သေဆုံးပြီးသူတို့၏ အလောင်းများကို လှစ်ဟကာ စွန့်ပစ်ကြသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ရှစ်ထောင်သည် အဒရှိနိုရုပ်ပွားတော်၏ ပတ်လည်တွင် တည်ရှိလျက် ရှိသည်။
ထိုရုပ်ပွားတော် ရှစ်ထောင်ကို ၁၉၀၃ ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားသည့် ဝိဉာဉ်များအတွက် အမှတ်တရအထိမ်းအမှတ်အနေဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သေဆုံးသူများ၏ ဝိဉာဉ်များအတွက် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ကြပြီး ဆန်းတိုခုယို ဟု လူသိများကြသည်။
ထိုအခမ်းအနားတွင် ကျောက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည် တစ်သောင်းခန့်ရှိသည့် ရုပ်ပွားတော်များတွင် ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိကြသည်။
သွားရောက်မှု ၁၇၊ အဒရှိနိုချိုး၊ ဆဂတိုရီးမိုတိ၊ အုခရောခု၊ ကျိုတို ကျိုတိုဘတ်စကား (ကျိုတိုစီတီးဘတ်စကား မဟုတ်ပါ) စီး၍ မှတ်တိုင်သို့ ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပါ။
ကိုးကား Pictures and discussion in English Pictures in German and English Photos and historical information on Adashino Nenbutsuji Category:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ လည်ပတ်စရာနေရာများ ကဏ္ဍ:ကျိုတိုမြို့ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းများ။
နိဟွန်းကျောင်းတော် (日 本 寺 နိဟွန်းဂျိ) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချိဘစီရင်စု၊ ခရောနန်မြို့ရှိ ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျောင်းတော်သည် နိုခိုဂိရိတောင် ၏ ဆင်ခြေလျောနေရာတွင် တည်ရှိသည်။
ကျောင်းတော်တွင် တည်ရှိသည့် နိဟွန်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြောင့် လူသိများသည်။
ကျောင်းတော်သည် ဟော့ဆိုးဂိုဏ်း၏ ကျောင်းဖြစ်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တန်းဒိုင်ဂိုဏ်း၏ ကျောင်းတော်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် ဆိုတိုးဇင်ကျောင်းတော်အဖြစ် ရှိနေသည်။
တည်ဆောက်ကတည်းက တည်ရှိသည့် ကျောင်းတော်သည် ယိုယွင်းပျက်စီးခဲ့ပြီး အချိန်များစွာကြာအောင် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခဲ့ရသည်။
သမိုင်း ရှာဖွေခြင်း နိဟွန်းကျောင်းတော်ကို နာရခေတ် ၇၂၅ တွင် ဧကရာဇ် ရှိုးမု၏ အမိန့်ဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ဂယေားခိ (၆၆၈ − ၇၄၉) က တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်ကို ဧကရာဇ် အမိန့်ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်ဟု သုံးသပ်ကြသည်။
ဘုန်းတော်ကြီး ဂယေားခိသည် ကျောင်းတော်ကို ဟော့ဆိုးဂိုဏ်းကျောင်းတော်အဖြစ် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ထိုကာလများတွင် ကျောင်းတော်သည် ကြီးမားသည့် အခန်းကြီး ၇ ခန်း၊ ၁၂ ခန်း ရှိပြီး ရဟန်းများ ၁၀၀ ပါးနေရန်အတွက် အိမ်များလည်း ရှိခဲ့သည်။
နိဟွန်းကျောင်းတော်ကို ရိုးဘန်း (၆၈၉ − ၇၇၄) သည် နာရခေတ်တွင် လည်ပတ်သွားရောက်ခဲ့သည်။
ရိုးဘန်းသည် ခဲဂွန်ဂိုဏ်း၏ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ပြီး နာရရှိ တိုးဒိုင်းဂျိ (Tōdai-ji) ကို တည်ထောင်သူ ဖြစ်သည်။
နောင်အခါ ခူးခိုင် (၇၇၄ − ၈၃၅) သည် နိဟွန်းကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ခူးခိုင်သည် ရှင်ဂွန်ကျောင်းကို တည်ထောင်သူ ဖြစ်သည်။
၈၅၇ တွင် ဘုန်းတော်ကြီး အန်နင်း (၇၉၃ သို့မဟုတ် ၇၉၄ − ၈၆၄) သည် ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
နိဟွန်းကျောင်းတော်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တန်းဒိုင်းကျောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဆိုးတိုးဂိုဏ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း Minamoto no Y oritomo သည် နိဟွန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
သူသည် ၁၁၈၁ ခုနှစ်တွင် ဂျိဇိုးရုပ်တုကို ဟိုးဒိုး(法堂)ဟောပြောခန်းမတွင် စီစဉ်ထားရှိခဲ့သည်။
၁၂၇၁ တွင် ထိုဧရိယာသည် နိခိုင်ဒိုးဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
နိဟွန်းကျောင်းတော်ကိုလည်း ထိုဂိုဏ်း၏ သမိုင်းတွင် A wa no Kuni Nihon-ji ဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
၁၃၃၁ ခုနှစ် ပြည်တွင်းအရှပ်အထွေးတစ်ခုတွင် နိဟွန်းကျောင်းတော်သည် မီးဘေးသင့်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ ဒိုးအုခန်းမ စသည်တို့ ပျက်စီးခဲ့သည်။
အရှိခဂတခအုဂျ (၁၃၀၅ − ၁၃၅၈) သည် နိဟွန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဒိုးအုခန်းမကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
တိုခုဂဝခေတ်တွင် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်း ၁၇၇၄ ခုနှစ်တွင် ဧကရာဇ်ဂုဒန်း (愚伝) သည် ကျောင်းတော်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် အကြီးစားပြုပြင်မှုများ လုပ်ခဲ့သည်။
၁၇၇၄ ခုနှစ်တွင်ပင် ဂုဒန်းသည် ဒိုးဂုခန်းမ၊ အခြားသော အဆောက်အဦးနေရာများကို နိုခိုဂိရိတောင်၏ တောင်ဘက်သို့ နေရာပြန်လည်ချထားခဲ့သည်။
ထိုကာလတွင်ပင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အာဟတ်ကျောက်တုံးရုပ်တုများကိုလည်း ၁၅၅၃ ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
မဲဂျိခေတ်တွင် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်း နိဟွန်းကျောင်းတော်သည် anti-Buddhist haibutsu kishaku လှုပ်ရှားမှု(1868-c.1874 )တွင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် သက်ဆိုင်သည့်အရာများစွာတို့သည် ဂျပန်နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး များစွာဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
နိဟွန်းကျောင်းတော်ရှိ အဆောက်အဦများလည်း ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
ထိုကာလတွင်ပင် များစွာသောအာဟတ်ရုပ်တုများသည် ခေါင်းဖြတ်ကာ အဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
၁၉၁၆ တွင် နိဟွန်းကျောင်းတော်အား ပြန်လည်ပြုပြင်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။
၁၉၃၉ ခုနှစ်တွင် ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်ခဲ့သည့်အတွက် ကျောင်းတော်သည် ပျက်စီးခဲ့ရပြန်သည်။
ဒိုးအုခန်းမ၊ ရုပ်တုများ၊ ထိန်းသိမ်းထားသည့် ဗုဒ္ဓဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများသည် ထိုငလျင်လှုပ်ခတ်၍ ဖြစ်ပေါလောင်ကျွမ်းခဲ့သည့် မီးကြောင့် ပျက်စီးခဲ့သည်။
၁၉၈၉ တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံအစိုးရသည် ဗောဓိပင်ပျိုနှင့် နိဟွန်းကျောင်းတော်အား ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် နိဟွန်းကျောင်းတော်သည် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားများကို အဓိကဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည့် ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သိမှတ်စရာ နေရာများ နိဟွန်းရုပ်ပွားတော်ကြီး − ၁၇၈၃ ခုနှစ်၊ ၃၁ မီတာ (၁၀၂ ပေ) မြင့်ပြီး ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုပ်လုပ်ထားသည်။
ရခန်အာဟတ်ပန်းပုရုပ်များ − ၁၇၇၄ ခုနှစ်၊ အိုးနိုဂျင်ဂိုရိုမှ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ခန်နွန်ရုပ်တု − ၁၉၆၆ ခုနှစ်၊ ၃၀.၃ မီတာ (၉၉ ပေ) မြင့်သည်။
ဘွန်ဆိုးခေါင်းလောင်း − ၁၃၂၁ ခုနှစ်၊ ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အရေးကြီးသည့် ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး နိဟွန်းကျောင်းတော်ကို ခရောနန်းရှိ JR East's Uchibō Line ကို စီးနင်းကာ ဟမခနယဘူတာနှင့် ဟိုတဘူတာတို့မှတစ်ဆင့် လမ်းလျှောက်ကာ သွားနိုင်သည်။
ညီညွတ်ရေးရုပ်တု (Statue of Unity)သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ လွတ်လပ်ရေးသူရဲကောင်း ဆာဒါဘာလာဘာဘိုင်ပတေး ( Sardar Vallabhbhai Patel, ၁၈၇၅–၁၉၅၀ ) ၏ ရုပ်တု ဖြစ်သည်။
ရုပ်တုသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ နာမဒခရိုင်တွင် တည်ရှိသည်။
အမြင့်သည် ၁၈၂ မီတာ (၅၉၇ ပေ) ရှိပြီး ကမ္ဘာ့အမြင့်ဆုံးရုပ်တု ဖြစ်သည်။
ဘာလာဘာဘိုင်ပတေးသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးအတွက် အရေးပါထင်ရှားသည့် ခေါင်းဆောင်များထဲမှတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အိန္ဒိယ၏ ပထမဆုံးသော လက်ထောက်ဝန်ကြီးချုပ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
ရုပ်တုသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ အနောက်ပိုင်း ဗာဒိုဒါရာမြို့တော်၏ အရှေ့တောင်ဘက် ၁၀၀ ကီလိုမီတာအကွာရှိ ကီဗာဒီယာမြို့ တွင် တည်ရှိသည်။
မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ရှိပြီး နာမဒ ဆည် ( ဆာဒါ ဆာအိုဗာ ဆည် ဟုလည်းခေါ်သည်) ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် တည်ရှိ၏။
ရုပ်တုနှင့် ပတ်လည်ရှိနေရာသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၂၀၀၀၀ (စတုရန်းပေ ၂၂၀၀၀၀) ကျော် ကျယ်ဝန်းသည်။
ရုပ်တုကို ၁၂ စတုရန်းကီလိုမီတာ (၄.၆ စတုရန်းမိုင်) ရှိသည့် ပြုလုပ်ထားသော ကန်ဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။
အဆိုပါ ရုပ်တုသည် အိန္ဒိယ ရူပီး ၂၉ ဒသမ ၉ ဘီလျံ (အမေရိကန်ဒေါ်လာသန်း၄၃၀) ကုန်ကျခဲ့ပြီး ကမ္ဘာအမြင့်ဆုံး ရုပ်တုအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။
စီစဉ်မှု စီမံကိန်းကို ၂၀၁၀ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြေညာခဲ့သည်။
ဆာဒါဘာလာဘာဘိုင်ပတေး၏ ရုပ်တုကို ဂူဂျာရတ်ပြည်နယ်တွင် တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။
ရုပ်တု၏ အမည်ကိုလည်း Statute of Unity Movement ဟု အမည် ပေးထားခဲ့သည်။
ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ရနအတွက် အိန္ဒိယ လယ်သမားများက လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။
အစတွင်ပင် သံတန်ချိန် ၅၀၀၀ ကို စုဆောင်း ရရှိခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့ စုဆောင်းရရှိသည်များကို ရုပ်တုပြုလုပ်ရာတွင် အစက ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စီမံကိန်း၏ အခြားသော အစိတ်အပိုင်းများတွင် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။
ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် Suraaj နှင့် ပြည်သူ သန်း ၂၀ တို့သည် လက်မှတ်ရေးထိုးကာ အသနားခံခဲ့သည်။
ထိုအသနားခံမှုသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
Run For Unity ဟု အမည်ပေးထာသည့် မာရသွန်များကို ၂၀၁၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံတစ်ခုလုံးတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
စီမံကိန်း အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ လွတ်လပ်ရေးသူရဲကောင်း ဘာလာဘာဘိုင်ပတေး၏ ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် Sadhu Bet ကျွန်းတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
နာမဒဆည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ၃.၂ ကီလိုမီတာ (၂ မိုင်) အကွာအဝေးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရုပ်တု၏ စုစုပေါင်း အမြင့်သည် ၂၄၀ မီတာ (၇၉၀ ပေ) ဖြစ်သည်။
အောက်ခြေခုံသည် ၅၈ မီတာ (၁၉၀ ပေ) ရှိသည်။
ရုပ်တုသည် ၁၈၂ မီတာ (၅၉၇ ပေ) ရှိသည်။
ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ရာတွင် စတီးများ၊ ကွန်ကရိများနှင့် သတ္ထုစပ်အဖုံးအကာများဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရုပ်တုတည်ဆောက်ရာတွင် ကွန်ကရိ ၇၅၀၀၀ ကုဗမီတာ (၂၆၀၀၀၀၀ ကုဗပေ) အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထို့ပြင် စတီးများကိုလည်း ၅၇၀၀ တန် အသုံးပြုခဲ့သည်။
စတီးကိုင်းအတွက် ၁၈၅၀၀ တန် အသုံးပြုခဲ့သည်။
သတ္ထုစပ်အပြားများအတွက် ၂၂၅၀၀တန် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ငွေရေးကြေးရေး ရုပ်တုကို Public Private Partnership ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သည် ပိုက်ဆံအများဆုကို ဂူဂျာရတ်အစိုးရက ပေးခဲ့သည်။
ဂူဂျရတ်အစိုရသည် ၂၀၁၂ မှ ၂၀၁၆ အထိ ဘတ်ဂျက် ₹ ၃ ဘီလီယံကို ခွဲဝေသုံးစွဲခဲံသည်။
တည်ဆောက်မှု အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ တည်ဆောက်မှု ကုမ္ပဏီ Larsen & Toubro ည် အောက်တိုဘာလ ၂၇ ရက်၊ ၂၀၁၄ တွင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။
သူတို့သည် တည်ဆောက်မှုများကို အောက်တိုဘာလ ၃၁ ရက်နေ့၊ ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။
ပထမဆုံး အနေဖြင့် ₹ ၁၃၄၇ သည် အဓိကရုပ်တုကြီး ပြုလုပ်ရာတွင် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။
₹ ၂၃၅ သည် ခန်းမများ ပြုလုပ်ရာတွင် ကျန်ကျမည် ဖြစ်သည်။
₹ ၈၃ သည် လူကူးတံတားတည်ဆောက်မှုအတွက် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။
₹ ၆၅၇ သည် ရုပ်တု တည်ဆောက်ပြီးစီးပြိးနောက် ၁၅ နှစ်အတွင်း ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်အတွက် ကုန်ကျငွေ ဖြစ်သည်။
ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ရာတွင် ၃၃ လ ဖြင့် ပြီးစီးခဲ့သည်။
အောက်ခြေဖောင်ဒေးရှင်းကို ၂၀၁၃ ခုနစ်တွင် ချခဲ့ပြီး တည်ဆောက်မှုသည် ၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလလယ်တွင် ပြီးစီးခဲ့သည်။
အခမ်းအနားပွဲကို ၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃၁ရက်နေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဝန်ကြီးချုပ် မိုဒီတက်ရောက်ခဲ့သည်။
ဤရုပ်တုသည် အိန္ဒိယအင်ဂျင်နီယာများ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသမှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
အချင်းမပါဘဲ​ သားဖွားသော နို့တိုက်သတ္တဝါ သားပိုက်ကောင်၊​ ကွားလားကောင် တို့ကို မာဆူးပီးယယ် () ဟု ခေါ်ကြသည်။
​ မွေးကာစ သားပေါက်ငယ်ကို မိခင်၏ ဝမ်းနှင့် တစ်ဆက်တည်းရှိသော အိတ်ငယ်အတွင်း နေထိုင်စေသည်။
​ မွေးကာစ သားပေါက်ငယ်သည် အမွေးမရှိ၊ ကိုယ်အင်္ဂါစုံ မဖွံ့ဖြိုးသေးဘဲ သားပိုက်အိတ်အတွင်းမှ မိခင်နို့ရည်ကို သုံးဆောင်ပြီး ဆက်လက်ကြီးထွားရသည်။
အချင်းမရှိသောကြောင့် မိခင်လောင်းသည် သန္ဓေသားကို မြန်ဆန်ပေါ့ပါးစွာမွေးဖွားနိုင်သည်။
မွေးဖွားပြီးသား ကလေးငယ်ကို သွားလေရာခေါ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် သဘာဝဘေးနှင့် အခြားသတ္တဝါများ၏ အန္တရာယ်မှာ ကောင်းစွာကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။
​ သားပေါက်ငယ်သည်လည်း မိခင်ဝမ်းအိတ်ထဲမှ နေ၍​ အပြင်လောကကို လေ့လာစူးစမ်းရင်း ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးခွင့်ရသည်။
မာဆူးပီးယယ် (Marsupial) ဆိုသည်မှာ သားပိုက်အိတ်၏ သိပ္ပံအခေါ် (Marsupium) မှ ဆင်းသက်လာချင်း ဖြစ်သည်။
မြန်မာအခေါ်ဖြင့် သားပိုက်ကောင် ဟု အသိများသော ကန်ဂရူး (Kangaroo) များသည် အကောင် အကြီးဆုံး သားပိုက်ကောင်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ဩစတြေးလျတိုက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။
​ အခြား သားပိုက်ကောင် အမျိုးအစားများမှာ ကွားလားကောင် နှင့် မြန်မာအမည် မရှိသေးသော ဝါလာဘီ (wallabies) ၊ ပိုဆမ် (possums) ၊ အိုပိုဆမ် (opossums) ၊ ဝမ်ဘက် (wombats) နှင့် တက်စမေးနီးယမ်း နတ်ဆိုး (Tasmanian devils) ကောင်များ ဖြစ်သည်။
​ ကိုးကား။
ခတ္တမန္ဒုမြို့(; , Yei, Nepali pronunciation: )သည် နီပေါနိုင်ငံ၏မြို့တော်ဖြစ်သည်။
နီပေါနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး မီသရိုပိုလစ်ဧရိယာဖြစ်ပြီး မြို့တော်နယ်နိမိတ်တွင် လူဦးရေ ၁.၅ မီလီယံ နေထိုင်ကြပြီး ခတ္တမန္ဒုတောင်ကြားတလျှောက် မြို့ပြဧရိယာတစ်လျှောက်တွင် လူဦးရေ ၃ သန်းကျော်ရှိသည်။
ဟိမဝန္တာတောင်တန်းဒေသတွင် ခတ္တမန္ဒုမြို့သည် အကြီးဆုံးသော မြို့ပြဖြစ်လေသည်။
နေထိုင်သူများသည် နေပါလီဘာသာစကားကို အများဆုံးပြောဆိုကြပြီး မြို့တော်ရှိ ပညာတတ်များသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကိုလည်း နားလည်ကြသည်။
မြို့တော်သည် နီပေါနိုင်ငံအလယ် ခတ္တမန္ဒုတောင်ကြား၏ ဇလုံသဏ္ဌာန် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် တည်ရှိသော်လည်း ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ခန့်မှန်း {{convert|1400|m|ft|lk=out|abbr=off} အမြင့်တွင် တည်ရှိသည်။
သမိုင်းတွင် ထိုတောင်ကြားကို " နီပေါမန္တလ"ဟုခေါ်ပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ အမျိုးမျိုးသော လူယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတို့၏ နေဝါယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားရာ မူလနေရာလည်း ဖြစ်သည်။
မြို့တော်သည် နီပေါဘုရင့်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အထက်တန်းလွှာ မင်းစိုးရာဇာတို့၏ နန်းတော်များ၊ အိမ်တော်ကြီးများနှင့် ဥယျာဉ်များလည်း တည်ရှိသည်။
ထို့ပြင် ၁၉၈၅ ခုနှစ်ကတည်းကပင် တောင်အာရှဒေသ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်း၏ ရုံးချုပ် တည်ရှိရာ မြို့လည်းဖြစ်သည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော နီပေါသမ္မတနိုင်ငံ၏ အစိုးရရုံးစိုက်ရာ မြို့လည်းဖြစ်ပြီး နီပေါအုပ်ချုပ်ရေးဒေသ အမှတ် ၃ ပြည်နယ်တွင် တည်ရှိသည်။
ခတ္တမန္ဒုသည် ယခုရော ယခင်နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် နီပေါသမိုင်း၊ အနုပညာ၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စီးပွားရေးတို့၏ ဗဟိုချက်ချာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဟိန္ဒူနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကွယ်မှုများအကြား မတူကွဲပြားသော လူမျိုးစုတို့ နေထိုင်ကြသည်။
ထို့ပြင် နေဝါလူမျိုးတို့၏ မူလနေထိုင်ရာလည်း ဖြစ်သည်။
ဘာသာရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်များသည် ခတ္တမန္ဒုတွင် နေထိုင်ကြသော လူများမှ ပေါ်ပေါက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ခရီးသွားလုပ်ငန်းသည် စီပွားရေး အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး TripAdvisor ဝက်ဘ်ဆိုဒ်၏ အဆိုအရ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ခရီးသွားလိုမှု အများဆုံး ၁၀ နေရာတွင် တတိယအဆင့်တွင် ရှိခဲ့ပြီး အာရှတွင် နံပါတ် ၁ အဆင့်တွင် ရပ်တည်ခဲ့သည်။
ခတ္တမန္ဒုမြို့တော်သည် ဟိမဝန္တာတောင်တန်းသို့ သွားရာ ဝင်ပေါက်သဖွယ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာ ၇ ခု ရှိရာ ဒေသလည်းဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် မြို့တော်တွင် လောင်းကစားရုံ ၇ ရုံလည်း ရှိသည်။
ထိုကလပ်တို့သည် လူရမ်းကားတို့ ဖြစ်ထွန်းရာ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မာ့ရှ်မဲလို၏ ရှိုးပွဲတွင် စီစဉ်ထားသည့်ထက် လက်မှတ်အလွန်အကျွံရောင်းချခဲ့မှုဖြင့် ကလပ်လုပ်ကိုင်သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သေးသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၅ ရက်နေ့တွင် လှုပ်ခတ်ခဲ့သော ၇.၈ မဂ္ဂနီကျူရှိပြင်းအားရှိသည့် ငလျင်ကြောင့် ခတ္တမန္ဒုရှိ သမိုင်းဝင်နေရာများ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ပြန်လည်ဆောက်လုပ်လျက်ရှိဆဲပင်ဖြစ်သည်။
ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်(; )သည် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ ဆိုးလ်အထူးမြို့ ဂွါန်အာ့ဂ်မြို့နယ်ရှိ အမျိုးသား တက္ကသိုလ် ဖြစ်သည်။
ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်ကို ၁၉၄၆ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏ ဩဇာတိက္ကမအရှိဆုံး တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
တက္ကသိုလ်၌ ကျောင်းပရဝဏ်သုံးခုရှိပြီး အဓိကပရဝဏ်မှာ ဂွမ်နက်တွင်ရှိပြီး အခြားပရဝဏ်နှစ်ခုမှာ ဒယ်ဟန်နိုနှင့် ပြုံချမ်းတွင် တည်ရှိသည်။
ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်အား ကောလိပ် ၁၆ ခု၊ ဘွဲ့လွန်ဌာနတစ်ခု(graduate school)၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျောင်း ၉ ခုတို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသား ၁၇,၀၀၀ နှင့် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသား ၁၁,၀၀၀ ခန့် တက်ရောက် ပညာသင်ကြားလျက်ရှိသည်။
ကိုရီးယား ပညာရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အင်စတီကျူမှ အချက်အလက်များအရ နိုင်ငံရှိ အခြားသောတက္ကသိုလ်များတက္ကသိုလ်များထက် ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်တွင် စာရင်းသွင်းသော ကျောင်းသားအရေအတွက် ၁၀,၀၀၀ ခန့်ရှိပြီး နိုင်ငံတွင်ရှိသော ကျောင်းသားအချိုး၏ အများဆုံး ပမာဏတက်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
တည်ထောင်ခြင်း ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်ကို ၁၉၄၆ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၇ ရက်နေ့တွင် ဆိုးလ်မြို့ဧရိယာအတွင်းရှိ ပညာရေးကျောင်း ၁၀ ခုအား ပေါင်းစည်းထူထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးသော ကျောင်း၏ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ဟယ်ရီ ဘတ်ဝဲလ် အန်စတက်ဖြစ်သည်။
တစ်နှစ်ခွဲလောက်ကြာအောင် ကျောင်းသားများနှင့် ပါမောက္ခများသည် အမေရိကန်စစ်အစိုးရ၏ ကိုရီးယားရှိ ကောလိပ်များ ပေါင်းစည်းရေးကိစ္စအား ဆန့်ကျင်နေခဲ့ကြသည်။
၁၉၄၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် တက္ကသိုလ်၏ ဒုတိယမြောက်ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် လီချွန်ဟိုမှ စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ဥပဒေကောလိပ်အား ကီဂျိုအင်ပါယာတက္ကသိုလ်မှ ဥပဒေဌာနနှင့် ချောင်ဆောင်ဥပဒေကောလိပ်(Kyŏngsŏng Law College) တို့ကို ပေါင်းစည်း၍ တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ဆိုးလ်ဆေးဝါးကောလိပ်အား ၁၉၅၀ ခုနှစ်တွင် ဆေးဝါးကောလိပ်အဖြစ် တက္ကသိုလ်၏လက်အောက်သို့ သွတ်သွင်းခဲ့သည်။
ထိုကောလိပ်မှာ ယခင်က ပုဂ္ဂလိကပညာရေးအဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားစစ်ပွဲကာလအတွင်းတွင် တက္ကသိုလ်သည် မြောက်ကိုရီးယားလက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်ဆေးရုံအစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ခံရမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ထိုအခါ တောင်ကိုရီးယားရှိ အခြားသော တက္ကသိုလ်များနှင့် ယာယီပေါင်းစည်းပြီး ဘူဆန်မြို့သို့ ပြောင်းရွေ့ခဲ့ကြသည်။
ပြန်လည်နေရာချထားခြင်း မူလက ပင်မပရဝဏ်သည် ဒုံဆန်း-ဒုံ၊ ဂျုံနိုတွင် တည်ရှိသည်။
၁၉၇၅ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဂွမ်နက်၌ ပင်မပရဝဏ်အသစ် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသည့်အခါတွင် ၁၉၇၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၉ ခုနှစ်အတွင်း တက္ကသိုလ်၏ ကောလိပ်အများစုကို ဂွမ်နက်ပရဝဏ်သစ်၌ ပြောင်းရွေ့နေရာချခဲ့သည်။
ဂျုံနိုရှိ ယခင်ပရဝဏ်ဟောင်းတွင် ဆေးကောလိပ်၊ ဆေးဝါးကောလိပ်၊ သွားဘက်ဆိုင်ရာကောလိပ်နှင့် သူနာပြုကောလိပ်များဆက်လက်ထားရှိပြီး ယောင်ဂွန်းပရဝဏ်ဟု ခေါ်ကြသည်။
အကယ်ဒမစ် ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်၏ ပင်မဂိတ်ကို ရှ() ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ဂိတ်သည် ,, စသော အက္ခရာများပုံသဏ္ဌာန် ဖော်ထားသောကြောင့် ထို့သို့ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုရီးယားအမည်အပြည့်စုံမှာ (Gungnip Seoul Daehakgyo) ဖြစ်သည်။
ဝင်ခွင့် ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်မှာ အလွန်ပြိုင်ဆိုင်မှုကြီးမားသော ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြစ်သည်။
၁၉၈၁ မှ ၁၉၈၇ ခုနှစ်အတွင်း ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာတစ်ခုသည် တက္ကသိုလ်တစ်ခုသာ လျှောက်ထားနိုင်ချိန်ကာလတွင် အစိုးရစာမေးပွဲ၏ ၀.၅ ရာခိုင်နှုန်းသော အမှတ်အများဆုံးကျောင်းသားများ၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သည် ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်အား လျှောက်ထားကြသည်။
အကယ်ဒမစ်ဖွဲ့စည်းပုံ တက္ကသိုလ်၏ ကောလိပ် ၁၆ ခုသည် ဘွဲ့ကြိုပညာရေးအစီအစဉ် ၈၃ ခုအား သင်ကြားပေးနိုင်သည်။
ဘွဲ့လွန်နှင့် ပါရဂူဘွဲ့အစီအစဉ်များအတွက် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းတစ်ခုရှိပြီး ပညာရပ်နယ်ပယ် ၅ ခုမှ ပညာရေးအစီအစဉ် ၉၉ ခုအား သင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ကျောင်းပရဝဏ် ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်တွင် ဆိုးလ်မြို့တွင် ကျောင်းပရဝဏ် ၂ ခုရှိပြီး ပြုံချမ်းမြို့တွင် ပရဝဏ်တစ်ခုရှိသည်။
ဂွမ်နက်ပရဝဏ်သည် ဂွမ်နက်-ရို၊ ဂွမ်နက်ခရိုင်တွင် တည်ရှိပြီး ယွန်ဂွန်ပရဝဏ်သည် ဟန်မြစ်မြောက်ပိုင်း ဒယ်ဟန်နိုတွင် တည်ရှိကာ ပြုံချမ်းပရဝဏ်သစ်သည် ပြုံချမ်းမြို့တွင် တည်ရှိသည်။
တည်နေရာ ဂွမ်နက်ပရဝဏ်သည် ပင်မကျောင်းပရဝဏ်ဖြစ်ပြီး ဆိုးလ်မြို့၏ တောင်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
အမှတ် (၂) ဆိုးလ်မြေအောက်ရထားလိုင်း၏ ဆိုးလ်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်ဘူတာသည် ၎င်းတက္ကသိုလ်အား သွားရောက်နိုင်ရန်အတွက် ဖွင့်ထားသော ဘူတာဖြစ်သည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပရဝဏ်သည် ဒယ်ဟန်နို(တက္ကသိုလ်လမ်း)တွင် တည်ရှိပြီး ဆိုးလ်မြို့၏ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ဆန်နော့ပရဝဏ်(အမြဲစိမ်းပရဝဏ်)ဟုခေါ်သော ဖျက်သိမ်းလိုက်သည့် ဆူဝန်ပရဝဏ်(စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ ပရဝဏ်)သည် ဆိုးလ်မြို့တောင်ဘက် ၄၀ ကီလိုမီတာအကွာ ဆူဝန်တွင် တည်ရှိသည်။
စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ ပရဝဏ်အား ၂၀၀၄ ခုနှစ် ဆောင်းဦးကာလတွင် ဂွမ်နက်သို့ရွေ့ပြောင်းခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ဆူဝန်၌ အချို့သော သုတေသနလုပ်ငန်းများအား လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။
ဆိုဂျူး(; from Korean: )သည် ကိုရီးယားဒေသထွက် ကြည်လင်သော၊ အရောင်မဲ့သည့် အဖျော်ယမကာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ဆိုဂျူးကို ရေမရောပဲ သောက်သုံးလေ့ရှိပြီး ပမာဏအလိုက် အရက်ပါဝင်မှုနှုန်းသည် ၁၆.၈ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၅၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိသည်။
သောက်သုံးမှုအများသော ဆိုဂျူးအမှတ်တံဆိပ်များမှာ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် ထုတ်လုပ်သည်။
ရိုးရာနည်းတွင် ဆန်၊ ဂျုံနှင့် ဘာလီတို့မှ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် ထုတ်လုပ်သူတို့သည် ဆန်အစား အခြားကစီဓာတ်ကဲသော အသီးအနှံများဖြစ်သည့် အာလူး၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ပီလောပီနံတို့မှလည်း ထုတ်လုပ်ကြသည်။
သောက်သုံးမှု မကြာသေးမီနှစ်များတွင် ဘီယာ၊ ဝီစကီနှင့် ဝိုင်တို့ သောက်သုံးမှု များလာသော်ငြား ဆိုဂျူးသည် အလွယ်တကူရရှိနိုင်မှုနှင့် ဈေးသက်သာမှုတို့ကြောင့် ကိုရီးယား၏ သောက်သုံးမှုများသော အရက်ပါဝင်သည့် အဖျော်ယမကာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်၍နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။
၂၀၀၄ ခုနှစ်တွင် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံငံတွင် ပုလင်းပေါင်း ၃ ဘီလီယံကျော် သောက်သုံးခဲ့ကြသည်။
၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင်လည်း ခန့်မှန်းအားဖြင့် ပျမ်းမျှ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကိုရီးယားနိုင်ငံတစ်ယောက်သည် ဆိုဂျူးပုလင်း ၉၀ မျှ သောက်သုံးခဲ့သည်။
၂၀၁၄ ခုနှစ် အစီရင်ခံစာများတွင်လည်း အရက်သောက်သုံးနိုင်သော အရွယ်ရှိသည့် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံသားတို့သည် တစ်ပါတ်လျှင် ပျမ်းမျှ အရက်တစ်မော့စာ ၁၃.၇ အရေအတွက်ပမာဏ သောက်သုံးခဲ့ကြပြီး ရုရှားမှ ၆.၃ ဖြင့် ဒုတိယ ရရှိခဲ့သည်။
သောက်သုံးမှုနှိုင်းယှဉ်ချက်များအရ အမေရိကန်နိုင်ငံမှ ၃.၃၊ ကနေဒါနိုင်ငံမှ ၂.၅နှင့် ယူကေမှ ၂.၃ ပမာဏ သောက်သုံးခဲ့သည်။
တို့ဟူးဟာ အမှန်တော့ မြန်မာ့မျိုးရင်း အစားအစာမဟုတ်ပါဘူး။
အရင်ဆုံး တို့ဟူးဆိုတဲ့ နာမည်လေး ဖြစ်ပေါ်လာပုံကိုပြောပါမယ်။
တို့ဟူးဆိုတာ တရုတ်စကား Tofu (အသံထွက်-တိုဖူ)က နေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး မြန်မာတွေက တို့ဟူးလို့ မြန်မာမှုပြုလိုက်ကြတာပါ။
တရုတ်နိုင်ငံမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း 2000 လောက်ကတည်းက အစဉ်အဆက် စားသုံးခဲ့တယ်လို့ မှတ်တမ်းအရ သိရပါတယ်။
တို့ဟူးကို အာရှနိုင်ငံတွေ အားလုံးနီးပါး ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ လုပ်စားကြသည်။
တို့ဟူးကို ပဲ အဓိကနဲ့ လုပ်တာဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံမှာတော့ ပဲနှစ်ကို ဒိန် ချဉ်ဖောက်သလို ဖောက်ပြီး ပဲပြား/တို့ဟူးလုပ်ကာ စားသုံးတယ်လို့ သိရသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် တို့ဟူးရယ် ပဲပြားရယ်-ဆိုပြီး အမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိပြီး ဟင်းချက်စရာအဖြစ်လည်းကောင်း၊ သွားရေစာအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကြော်/ချက်/သုပ် ပြီး စားကြသည်။
ထို့ထဲမှ တို့ဟူးသုပ်ပုံအများစုထဲမှ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။
thumb|တို့ဟူးသုပ် မြန်မာပြည် အနှံ့တွင် တို့ဟူးကို ကုလားပဲဖြင့် လုပ်ပေ၍ ရှမ်းပြည်နယ်တွင် စားတော်ပဲနဲ့ ပြုလုပ်ကြသည်။
စားတော်ပဲနဲ့ လုပ်သည့် ရှမ်းတို့ဟူးမှာ ကုလားပဲနဲ့လုပ်သည့် တို့ဟူးထက်ပိုနူးညံ့ပြီး ပိုလည်းအရသာရှိသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ရှမ်းတို့ဟူးမှာပိုပြီး နာမည်ကြီးခြင်းဖြစ်သည်။
တို့ဟူးကို သူ့ချည်းသက်သက်တစ်မျိုးတည်း သုပ်စားနိုင်သလို မုန့်ဟင်းခါးဖတ်၊ ခေါက် ဆွဲ၊ ကြာဆံ၊ သင်္ဘောသီး၊ ပဲပြားကြော်တို့နဲ့အတူ အသုပ်စုံထဲမှာ ထည့်လို့လည်း သုပ်စား နိုင်သည်။
ပါဝင်သောပစ္စည်းများ တိုဟူးသုပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေမှာ တိုဟူး သခွါးသီး ကြက်သွန်နီ၊ ရှောက်ရွက်၊ နံနံပင် မန်ကျည်းသီးနှစ် ငံပြာရည် အချိုမှုန့်အနည်းငယ် ပုဇွန်ခြောက်မှုန့် ဆီချက်၊ ငရုတ်သီးအကျက်မှုန့် ပဲမှုန့်အကျက်မှုန့် တို့ဖြစ်သည်။
ပြုလုပ်နည်း တိုဟူးကို ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်သော အထူအပါး အတိုင်းလှီးနိုင်သည်။
သခွါးသီး၊ ကြက်သွန်နီ၊ ရှောက်ရွက်နှင့်နံနံပင်တို့ကိုလည်း ခပ်ပါးပါးလှီးထားပါ။
မန်ကျည်းသီးနှစ်ရအောင် ရေနွေးဖြင့် စိမ်ထားပေးစေလိုသည်။
တခြားလိုအပ်သောပစ္စည်းတွေကိုလည်း အသင့်ပြင်ထားကာ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်သွန်မြိတ် အနည်းငယ် ထည့်ချင်ရင်လည်း ပါးပါးလှီးထည့်လို့ရသည်။
အားလုံးအသင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ဇလုံတစ်လုံးထဲကို တိုဟူး၊ သခွါးသီး၊ ကြက်သွန်နီထည့်၊ ထို့နောက် ပဲမှုန့်၊ ငံပြာရည်၊ မန်ကျည်းသီးနှစ်ထည့်၊ ငရုတ်သီးအကျက်မှုန့်ထည့်၊ ဆီချက်ထည့်၊ အချိုမှုန့်နဲ့ ပုဇွန်ခြောက်မှုန့်အနည်းငယ်မျှထည့်ပြီး သေချာနှံ့အောင်နယ်ပါ။
အရသာကိုတော့ ချဉ်ငံစပ်လေးနယ်ရင် ပိုကောင်းပါသည်။
တိုဟူးက ခပ်ဆိမ့်ဆိမ့်မို့ အရသာ ပြင်းပြင်းလေးနယ်ထားရင် လိုက်ဖက်ပါသည်။
တချို့ကတော့ ခပ်ဆိမ့်ဆိမ့်ပဲကြိုက်တယ်ဆိုလျှင် အရသာကိုဆန္ဒရှိသလို လျော့နယ်နိုင်သည်။
ပြီးလျှင် ကိုယ်လိုသောအရသာကိုမြည်း၍၊ ပန်းကန်ပြားလေးထဲထည့်ကာ အပေါ်ကနေ ရှောက်ရွက်၊ နံနံပင်ဖြူး၍ပြင်နိုင်သည်။
ကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုတ်သီးစိမ်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ဟင်းခါးတို့ဖြင့် တွဲဖက်၍ သုံးဆောင်နိုင်သည်။
ရှမ်းပြည်နယ်မှာ ရှမ်းတို့ဟူးသုပ်တဲ့နည်းကတော့ တို့ဟူးကို ပါးပါးလှီးကာ ငရုတ်သီးမှုန့်ကြော်၊ ပဲငံပြာရည်အနောက်၊ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းထည့်ထားတဲ့ ရှလကာရည် အပြင် တရုတ်မုန်ညင်းချဉ်ကိုထည့်ပြီး ဆီချက်ဆမ်းကာ သုပ်စားကြသည်။
ထိုကဲ့သို့ အမယ် စုံစုံနဲ့သုပ်ထားတဲ့ တို့ဟူးသုပ်တစ်ပွဲဟာ အနံ့အရသာ ပြည့်စုံကောင်းမွန်လှတဲ့အတွက် သရေစာအဖြစ်နဲ့သာမက ထမင်းဖြင့်ပါစားသုံးနိုင်သည့် ဟင်းလျာတစ်ခွက်ဖြစ်လာသည်။