kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သို့သော် သမီးမဖွားရန် ဖွားမြင်ပြီးနောက် (၃)လခန့်အကြာတွင် ယောက္ခမတို့၏ နိုင်ထက်စီးနင်း နှိမ့်ချ ပြောဆိုဆက်ဆံမှုကို မခံမရပ်နိုင်သဖြင့် အိမ်ထောင်ရေး ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားရာ ဇနီးသည် မယ်ဉာဏ်အား တသီးတခြား အိုးအိမ်ခွဲနေရန် ခေါ်ဆိုသော်လည်း ဇနီးသည်သည် မိဘများနှင့် မခွဲနိုင်ဟု ငြင်းဆန်သောကြောင့် ယောက္ခမအိမ်မှ ဆင်းခဲ့လေသည်။
ရပ်ရွာလူကြီးမိဘများက ပြန်လည်စေ့စပ် ဖြန်ဖြေပေးသော်လည်း စိတ်ကြီးသူပီပီ လက်မခံ ငြင်းပယ် ခဲ့လေသည်။
ပထမအိမ်ထောင် မမယ်ဉာဏ်နှင့် ပြန်လည်ပေါင်းသင်းခြင်း လုံးဝမပြုသော်လည်း ဇနီးနှင့် သမီးငယ်အား အဝေးမှ ယောက္ခမများ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် တတ်အားသမျှ ထောက်ပံ့ကူညီခဲ့သေးသည် ဆို၏။
ထို့နောက် မောင်လှကျော်သည် ၎င်း၏ဆန္ဒအလျောက် တစ်ရွာတည်းနေသူ မလေးမြင့်နှင့် ဒုတိယအကြိမ် အိမ်ထောင်သစ်ထူ၍ ပေါင်းသင်းခဲ့ရာ ဒုတိယဇနီး မလေးမြင့်နှင့် ဒုတိယသမီး မနွယ်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။
ရဟန်းဘဝသို့ပြန်ဝင် ကိုလှကျော်သည် အိမ်ထောင်နှစ်ဆက်ဖြင့် လူ့ဘဝဇာတ်ခုံတွင် လောကဓံတရားအဖုံဖုံကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။
လောကုတ္တရာ အခြေခံရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်၍ စိတ်သက်သာရာ သက်သာကြောင်း အဖြစ်ဖြင့် ဆားလင်းကြီးမြို့ တင့်တောင်းတောရကျောင်းတွင် (၃)လကြာမျှ အေးချမ်းစွာ အဓိဋ္ဌာန်ဥပုသ်ရှည် စောင့်ထိန်းဆောက်တည်၍ ဘာဝနာ ပွားများ အားထုတ်နေစဉ် ကြီးစွာသော သတိသံဝေဂဖြစ်ကာ လူ့လောက လူ့ဘဝကြီးကို ငြီးငွေ့လျက် ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်လိုသော စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။
သို့ဖြင့် မိဘနှင့် ဇနီးအား ခွင့်တောင်းခံ ပန်ကြားကာအသက် (၂၃)နှစ်အရွယ်တွင် ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ကိုလှကျော်၏ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတော်မှာ ဘုံပျံ ဆရာတော် အရှင်အာဒိစ္စ ဖြစ်သည်။
ကိုလှကျော်၏ ဘွဲ့တော်မှာ သာမဏေဘဝကဘွဲ့အတိုင်း ဦးဝိစာရပင် ဖြစ်သည်။
ဦးဝိစာရသည် ရဟန်းဘဝသို့ရောက်ပြီးနောက် မန်ကျည်းပုတ်ရွာ ဆရာတော် ဦရာဇိတ်ထံတွင် ရှေးဦးစွာ သဒ္ဒါကျမ်း ကျွတ်လွတ်ပြီးမြောက်အောင် သင်ယူခဲ့လေသည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် ပျဉ်းမနား ကံဦးတိုက်ဆရာတော် ဦးကုသလ္လ၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ပါဠိတော်၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာ စသော ပိဋကတ်ကျမ်းဂန်တို့ကို ကုန်စင်အောင် သင်ယူတော်မူသည်။
ထို့နောက် ချောင်းဦးမြို့ ပထမရွှေတောင် ဆရာတော်ဘုရားထံ၌ နှစ်ဝါတိုင်တိုင် ဝိနည်း သိက္ခာတော်များကို ထူးထူးကဲကဲ ထပ်မံသင်အံ လိုက်နာခဲ့ပြန်သည်။
ထို့နောက်တွင်မှ မန္တလေးမြို့ ရွှေရေးတောင်တိုက် ဆရာတော်ဘုရားထံတော်တွင် လည်းကောင်း၊ ပခုက္ကူမြို့ မဟာဝိသုတာရာမတိုက် ဆရာတော်ဘုရားထံတွင် လည်းကောင်း၊ ဆက်လက်၍ လောကုတ္တရာစာပေများကို လေ့လာလိုက်စားရင်း တစ်ဘက်မှ စာသင်သား သံဃာတို့အား စာပေပိဋကတ်များကို ပို့ချသင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။
အမျိုးသားစိတ် သန္ဓေတည် ယင်းသို့ မန္တလေး ရွှေရေးတောင်တိုက်တွင် သီတင်းသုံးနေခိုက် (၁၂၈၀)ပြည့်နှစ်တွင် သာသနာ့ဆူးငြှောင့် ခလုတ်ဖြစ်သော အန္တရာယ်များကို ကိုယ်တော်တိုင် ကြုံတွေ့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဦးဝိစာရကိုယ်တော်အား အမျိုးသား စိတ်ဓာတ် ရင့်သန်ပွားများစေသော အရေးအခင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သီတင်းကျွတ်လဆန်း (၁၁)ရက်နေ့မှ (၁၃)ရက်နေ့တိုင် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော မန္တလေးမြို့ အိမ်တော်ရာ ဘုရားပွဲကြီးသည် လေးပြင်လေးရပ်မှ ရဟန်းရှင်လူ ပြည်သူပရိသတ်များ အထူးစည်ကားသော ရှေးဟောင်း တန်ခိုးကြီးစေတီတော်ကြီး တစ်ဆူဖြစ်သည်။
အိမ်တော်ရာ ဘုရားပွဲတော်ရက်အတွင်း တစ်ညတွင် အင်္ဂလိပ်မျက်နှာဖြူ မန္တလေးရာဇဝတ်ဝန် မစ္စတာစတီးဝပ် ဆိုသူသည် နောက်လိုက်နောက်ပါ ပုလိပ်များခြံရံလျက် ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဖိနပ် ခြေနင်းများစီး၍ တက်ရောက်ခဲ့ရာမှ လှုပ်ရှားဆူပွက်ကာ အရေးအခင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဦးဝိစာရကိုယ်တော်သည် သာသနာတော်၏ အန္တရာယ်အသွယ်သွယ်ကို ရှင်းလင်းသုတ်သင် နိုင်ရေးအတွက် အမျိုးသားစိတ်ဓာတ် မြင့်မားရေးကိစ္စများတွင် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့လေသည်။
ထို့နောက် ဦးဝိစာရသည် မန္တလေး ရွှေရေးတောင်တိုက်မှ ပခုက္ကူ မဟာဝိသုတာရာမတိုက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းသီတင်းသုံး နေထိုင်တော်မူပြန်သည်။
ဦးဝိစာရသည် ၁၂၂၈-ခုနှစ်လောက်တွင် ပခုက္ကူမှနေ၍ သံဃာ့သမဂ္ဂသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မလှိုင်၊ ပန်းအိုင်နယ်တွင် အစိုးရတို့က မြေသမာဓိကြေး အခွန်တော်သစ်ကို မတရားသဖြင့် စတင် စည်းကြပ်ကောက်ခံခြင်းပြုလာသဖြင့် အခွန်တော်ကောက်ခံမှုနှင့် ပတ်သက်၍ နိုင်ငံရေးတရားများကို ရဲရဲတောက် ဟောပြောတော်မူသည်။
အစိုးရ အကြည်ညိုပျက်အောင် ဟောပြောမှုကြောင့် ရာဇသတ်ကြီးပုဒ်မ ၁၂၄(က)၊ ၁၀၈ အရ ဦးဝိစာရနှင့် ဦးပုည ကိုယ်တော်နှစ်ပါးအား ထောင်ဒဏ် (၆)လစီ အပြစ်ပေးခံရသည်။
ဦးဝိစာရကျောက်တိုင်နှင့် ဦးဝိစာရလမ်း (၁၂၈၅) ခုနှစ်ဆန်းတွင် ဦးဝိစာရသည် ပခုက္ကူမြို့ထက် နိုင်ငံရေးထိရောက်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်မည့် ရန်ကုန်မြို့သို့ ကြွရောက်ပြီး ကြည့်မြင်တိုင် ဝေဠုဝန်တိုက်တွင် သီတင်းသုံး နေထိုင်တော်မူသည်။
ထိုကျောင်းတွင် စာသင်သား တပည့်သံဃာတို့အား စာပေပို့ချရင်း တစ်ဖက်မှ သံဃာ့သာမဂ္ဂီအဖွဲ့ကြီး၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ထက်သန်တက်ကြွစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေတော်မူသည်။
ထိုစဉ် ဆရာတော် ဦးဥတ္တမကိုယ်တော်ကြီးသည် ဦးဝိစာရ၏ သွက်လက်ချက်ချာသော ဥပဓိရုပ်ကို လည်းကောင်း၊ ထက်မြက်သော စိတ်ဓာတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ပရိသတ် ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းနိုင်စွမ်းရှိသည့် အဟောအပြောကို နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် နီးနီးကပ်ကပ် နိုင်ငံရေးအသိပညာပေး၍ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးရန် အာသီသရှိတော်မူလေသည်။
သို့ဖြင့် ဦးဥတ္တမကိုယ်တော်ကြီးသည် ဦးဝိစာရကိုခေါ်၍ ကျိုက္ခမီ၊ ရေး၊ မြိတ်၊ ထားဝယ်၊ တနင်္သာရီနယ်သို့ ဆား(ချက်)ခွန် မတရားစီးကြပ် ကောက်ခံနေမှုအတွက် ဝံသာနုတရား လှည့်လည်ဟောပြောရန် အတူတကွ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြွရောက်တော်မူလေသည်။
ထို့နောက်ပိုင်းတွင်ကား ဦးဝိစာရကား လက်ရုံးသဖွယ် အားထားတော်မူသည့်အလျောက် အတူတကွ တွဲဖက်၍ ဟောပြောရန် ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
ထိုအခါ သံဃာ့သာမဂ္ဂီအဖွဲ့ချုပ်ကြီးမှ နိုင်ငံရေး ဓမ္မကထိကကိုယ်တော်များ တရားဟောပြောရာတွင် စနစ်တကျ ဖြစ်စေရန် လမ်းညွှန်အဖြစ် ““လောကီနိဗ္ဗာန် သစ္စာလေးပါးတရားတော်””ကို ရေးသား၍ ဝေငှခဲ့ကြလေသည်။
သန်းဝင်းလှိုင်၏ ရုပ်တုမှပြောသော မြန်မာ့သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ကိုးကား Category:ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းများ Category:မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမားများ။
အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်းသည် အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသော စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတော်အတွက် မိမိ အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နိုင်ငံတော်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိဆိုင်ရာအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။
ယနေ့အထိ အောင်ဆန်းသူရိယ ဘွဲ့တံဆိပ်ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူ ၆ ဦးသာ ရှိသေးသည်။
၎င်းတို့မှာ- ဗိုလ်မှူးအောင်ဆန်းသူရိယ အေးချို တပ်သား အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်း အရပ်သား အောင်ဆန်းသူရိယ စောဘရီ တပ်သား အောင်ဆန်းသူရိယ စောမြင့် တပ်သား အောင်ဆန်းသူရိယ ဆာ့ခ်ဗဟာဒူးရွိုင်း ဗိုလ်ကြီး အောင်ဆန်းသူရိယ တိုက်ချွန်းတို့ ဖြစ်သည်။
ဂုဏ်ပြုခြင်း အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်းအမည်အား ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသော အားဖြင့် "အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်း အထက်တန်းကျောင်း" အား ရန်ကုန်မြို့ မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ်၌ ဖွင့်လှစ် ခဲ့သည်။
ဒီနေ့ခေတ်တွင် အောင်ဆန်းသူရိယ လှသောင်း၏အမည်အား သူရဲကောင်းဗိမာန် (နေပြည်တော်)၌ မော်ကွန်းတင်ကမ္ပည်းရေးထိုးထားရှိသည်။
thumb|စောဘရီသည် အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသော အရပ်သား တိုင်းရင်းသား ကရင်လူမျိုး ဖြစ်သည်။
၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် မိမိ အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ ဓားစာခံများကိုကယ်တင်စဉ်တွင်အသက်ပေးလှူသွားသူဖြစ်သည့်အလျှောက် ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိဆိုင်ရာအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ခေတ်တွင် အောင်ဆန်းသူရိယ စောဘရီ၏ အမည်အား သူရဲကောင်းဗိမာန် (နေပြည်တော်)၌ မော်ကွန်းတင်ကမ္ပည်းရေးထိုးထားရှိသည်။
ဆက်လေ့လာရန် တိုက်ယူရသည့် မျက်ရည်တပေါက် Category:အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသူများ‎။
thumb|စောမြင့် သည် အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသော ကရင်လူမျိုး စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံတော်အတွက် မိမိ အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိဆိုင်ရာအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ခေတ်တွင် အောင်ဆန်းသူရိယ စောမြင့်၏ အမည်အား သူရဲကောင်းဗိမာန် (နေပြည်တော်)၌ မော်ကွန်းတင်ကမ္ပည်းရေးထိုးထားရှိသည်။
ဆက်လေ့လာရန် တိုက်ယူရသည့် မျက်ရည်တပေါက် Category:အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသူများ။
thumb| ဆာ့ခ်ဗဟာဒူးရွိုင်း (ကြည်း ၀၁၉၁၄) သည် အောင်ဆန်းသူရိယဘွဲ့ ရရှိသော ဂေါ်ရခါးလူမျိုး စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် တာချီလိတ် အဝေးပြေး လမ်းမပေါ်တွင် တရုတ်ဖြူ ကူမင်တန်တို့နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် မိမိ အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တပ်မတော်၏ အမြင့်မားဆုံးသော ဘွဲ့တံဆိပ် တစ်ခု ဖြစ်သည့် အောင်ဆန်း သူရိယ ဘွဲ့ဖြင့် ချီးမြှင့်ဂုဏ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဘွဲ့ရရှိပုံဖြစ်စဉ်အကျဉ်း ၁၉၅၀ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၇ ရက်နေ့က ခြေလျင်တပ်ရင်း ၄-မှ “ဒီ” ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲကို ရှေ့သို့ချီတက်ရန် အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း ရှမ်းပြည်နယ် ကျိုင်းတုံအပိုင်း တာလေးမှ ပန်ခိဟက်သို့ ချီတက်သည်။
ပန်ခိဟက်သို့ ရောက်သောအခါ တရုတ်အမျိုးသား (ချန်ကေရှိတ်အစိုးရ၏ တရုတ်ဖြူစစ်တပ်) စစ်တပ်သားတို့၏ ဝိုင်းဝန်းခြင်းကို ခံရသည်။
ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲဗိုလ်သည် မိမိတပ်ရင်းမှ တပ်သားများကို ခေါ်ရန်ပြန်လာစဉ် လမ်းခရီးတွင် များပြားသော ရန်သူတို့က ချောင်းမြောင်း၍ ပစ်ခတ်သဖြင့် အသက်လွတ်ရုံ ခက်ခဲစွာနှင့် လွတ်မြောက်လာသည်။
“ဒီ” ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲမှာ တပ်ရင်းနှင့် အဆက်ပြတ်သော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ရသည်။
၎င်းအခြေအနေတွင် “ဒီ”ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲအတွက် စားနပ်ရိက္ခာများကို တင်ဆောင်လာသော မော်တော် ထရပ်ကား (၇)စီးကို တပ်သား ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းက ကြီးကြပ်ကြည့်ရူထားရန် တာဝန်ကျသည်။
တရုတ်စစ်သားများက ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲဗိုလ်ကို ချောင်းမြောင်း၍ ပစ်ခတ်ကြသောအခါ ရဲဘော်ဒူးရွိုင်း ကြီးကြပ်ရသော မော်တော်ကားများမှ ကိုက် (၅၀ဝ) ခန့် ဝေးသော အနေအထားဖြစ်သည်။
မော်တော်ကားများကို မောင်းနှင်သော အရပ်သား ဒရိုင်ဘာတို့သည် မော်တော်ကားများကို ရပ်၍ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
တပ်သား ဆပ်ဘဟား ဒူးရွိုင်းသည် မိမိ တယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ဇူလိုင်လ ၁၇- ရက်နေ့ နံနက် ၁၁- နာရီကစ၍ ထရပ်ကားများ ကို စောင့်ရှောက်နေသည်။
ညဉ့်အမှောင်တွင် တရုတ်ဖြူစစ်သားများက ထရပ်ကားများကို သိမ်းဆည်းရန် အကြိမ်ကြိမ် များစွာ အားထုတ်ခဲ့ကြသည်။
မိမိတယောက်တည်း ပြန်လှန်ပစ်ခတ်၍ ခုခံခဲ့သည်။
စွက်(က်) ဗဟာဒူးရိုင်းသည် ယခင်ကလည်း ရဲစွမ်းသတ္တိပြောင်မြောက်မှုအတွက် စစ်သေနာပတိချုပ်က သူရဲကောင်း မှတ်တမ်းဝင်တံဆိပ် ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသူဖြစ်သည်။
သူ၏ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်၊ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်နှင့်ရဲစွမ်းသတ္တိသည် မြန်မာတင်မက ကမ္ဘာမှာပါစံတင်လောက်ပေသည်။
စွပ်ဗဟာဒူးရိုင်းဟုဆိုသည်နှင့် ရန်သူတစ်ရာကျော်အလောင်းများ၏အလယ်တွင် ဘရင်းဂန်းကိုင်ပြီး ကျဆုံးနေသည့် စစ်သူကြီး တစ်ဦးအဖြစ်သာမြင်ယောင်မိပါတော့သည်။
အမှန်စင်စစ်တော့ သူသည် စစ်သူကြီးတဦးမဟုတ်ခဲ့သလို အရာရှိ တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
မြန်မာ့တပ်မတော်မှ သာမန် ရဲဘော်လေးတစ်ယောက်သာ။
ဖြစ်စဉ်မှာ ၁၉၅၀ ခု ဇွန် ၁၇၊၁၈ ရက်တို့တွင် အမှတ်(၄)ခြေလျင် တပ်ရင်း၏ (ဃ) တပ်ခွဲ သည် ရှမ်းပြည်တောင်ပိုင်း တာလေမှ ပန် ခီသို့ချီတက်စဉ် အင်အားအဆ မတန်များပြားသော ရန်သူတရုတ် ဖြူသောင်းကျန်းသူများ နှင့်တွေ့ဆုံ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွား ခဲ့သည်။
ရန်သူမှ အလစ်အငိုက်ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်အတွက် မိမိတပ်မှ ပါ လာသည့် စစ်ကားခုနှစ် စီးပေါ်ရှိ စစ်သည် အားလုံးနီးပါး ကျဆုံးခဲ့ ရသည်။
ထိုအချိန်၊ ထိုအခြေအနေဝယ် အသက်ရှင် ကျန်သူတဦး မှာ စွတ်ဗဟာဒူးရိုင်းပင်ဖြစ်လေတော့သည်။
သူသာ ကျဆုံးခဲ့ ပါလျှင် တပ်မတော်ပိုင်ရိက္ခာ၊ယာဉ်၊လက်နက်များ အားလုံး ရန်သူ့လက်အတွင်းသို့ ကျရောက်မည်မှာ မလွဲဧကန် ပင်။
အင်အားခြင်း မမျှသည့် ရန်သူအား ပြန်တိုက်ခိုက်လျှင်လည်း နိုင် ရန်ရာခိုင်နှုန်း နည်းလွန်းလှသည်။
ထွက်ပြေးလျှင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်သော်ငြားလည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြတ်သား လွန်းလှသည်။
သူသေမှ တပ်ပိုင် ယာဉ်၊ ရိက္ခာ၊ လက်နက်များကို ရန်သူတို့ ရစေ့ မည်ဟု သန္နိဌာန်ချကာ ကားပေါ်တွင် ပါလာသောသေနတ်များကို အောက်သို့ ဆွဲချသည်။
ပြီးနောက် ထို သေနတ်များကို ရင်ဘောင် တန်းဖြန့်ခင်းပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရေးစက်ဖြင့် နောက်တန်းသို့ အကြောင်းကြား သည်။
ပြီးသည်နှင့် သေနတ်များဖြန့်ခင်းထား ရာနေရာ၏ တဖက်ထိပ်မှစပြီး သေနတ်ကိုပစ်လေတော့သည်။
သေနတ်ပစ်နေရင်းမှလည်း သူ၏နှုတ်မှ….. ” ဘယ်ဘက်ကပစ်ဟေ့” ဟု အော်ဟစ်ကာ ညာဘက်သို့ ပြေး ပြန်သည်။
ထို့နောက် ညာဘက်သို့ ပြေးပြန်ကာ ” ညာဘက်က ပစ်ဟေ့” ဟူ၍ ထပ်မံအော်ဟစ်ပြီး အလယ်မှ လက်ပစ်ဗုံးထပ် ပစ်လေသည်။
” မြန်မာ့တပ်မတော်ကွ မင်းတို့လူအင်အားလောက်တော့မမှုဘူး” သူတစ်ဦးတည်း တောင်ပြေးလိုက် ပစ်လိုက်၊ အော်လိုက်၊ မြောက် ပြေးလိုက် ပစ်လိုက်အော်လိုက်လုပ်ကာ တဖက်ရန်သူတပ်များ အား မိမိတို့ထံတွင် ရန်သူအား ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် အင်အားရှိနေ သေးဟန်ဖြင့် စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရပါ စစ်ကစားခဲ့လေသည်။
ရန်သူတပ်များသည်လည်း မြန်မာ့တပ်မတော်မှာ အင်အားအ မြောက်အများ ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ အနီးကပ် ချေမှုန်းရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
နောက်တနေ့ နံနက် ၉ နာရီတွင် “ဒီ”ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲကို ကူညီရန်ရောက်လာသော “စီ” ကုမ္ပဏီ တပ်ခွဲ ချီတက်ရောက်ရှိလာသောအခါ တပ်သားဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းသည် တယောက်တည်းဖြင့် အရှေ့ဆုံးရှိ ထရပ်ကားအောက်တွင် လက်ကျန် ကျည်ဆန်ယမ်းတောင့် ၁၇- တောင့်ဖြင့် တရုတ်ဖြူ စစ်သားများကို ခုခံပစ်ခတ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
“စီ”ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲ ကူညီရန် ချီတက်ရောက်ရှိလာသော ၁၉၅၀ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၈ ရက်နေ့တွင် မိမိတို့တပ်အးအားထက် အဆပေါင်းများစွာ များပြားသော တရုတ်ဖြူ စစ်သားတို့က ပြင်းထန်စွာ ဆီးကြိုပစ်ခတ်ခြင်းကို ခံရလေသည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်အတွင်း မိမိ၏ တပ်စိတ်မှ ခွဲဗိုလ်၊ တပ်ကြပ်ကြီးနှင့် တပ်ကြပ်ကလေးတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိကြသည့်အပြင် ဘရင်းဂန်း စက်သေနတ်ကိုင် တပ်သားလေး နှစ်ယောက်မှာ ကျဆုံးသွားသည်။
ထိုအခါ ရဲဘော် ဆပ်ဘဟား ဒူးရွိုင်းသည် မိမိခုခံနေရာမှ ထွက်ခွာလျက် ချီတက်လာသော တရုတ်ဖြူစစ်သား အတွင်းသို့ တဦးတည်း ထိုးဖောက်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားတော့သည်။
သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ချီတက်လာသော တရုတ်ဖြူစစ်သားများ တပ်လန်သွားအောင် အသက်ကို ပဓာန မထားပဲ ဇွတ်အတင်း ထိုးဖောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်အတွင်း ရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းတယောက် နောက်ဖက်ရှိ မိခင် တပ်စုသို့ ပြန်မရောက်လာတော့ပေ။
စွတ်ဗဟာဒူး ရိုင်းသည် မမော နိုင်မပန်းနိုင် ပစ်လိုက်အော်လိုက်ပြုရင်းဖြင့် တဖက်ရန်သူများအား ဆက်လက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက် နေခဲ့လေသည်။
ရန်သူမှာလည်း စွတ်ဗဟာဒူးရိုင်းအား တက်ရောက်ချေမှုန်းနိုင်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ မရှိလေသော ကြောင့် အကျဆုံးများနေချိန်ဝယ် မြန်မာ့ တပ်မတော်မှ စစ်ကူများရောက်လာခဲ့ ပါတော့သည်။
သို့သော် တပ်သား စွတ်ဗဟာဒူးရိုင်းကတော့ ရန်သူတစ်ရာကျော် အလောင်းများ၏ အရှေ့တွင် ဘရင်းဂန်းသေနတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါ အောင်ပိုက် လျက် ထရပ်ကားကိုမှီရင်း ကျဆုံးနေခဲ့ပါပြီ။
၁၉၅၀ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့ နံနက်တွင် ရန်သူ တရုတ်ဖြူတပ်များ ဝိုင်းရံမှု မရှိတော့သည့်အတွက် ဒဏ်ရာရရှိနေသော ရဲဘော်များက ရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းကို လိုက်လံ ရှာဖွေ ခဲ့ကြသည်။
တောင်ကုန်းတခု၏ နောက်ကျောတွင် ရန်သူ တရုတ်ဖြူစစ်သား အများအပြား ကျဆုံးနေသည့် တွေ့ရသဖြင့် အလောင်းပုံများကြား ဝင်ရောက် ရှာဖွေသော် အခါ တရုတ်ဖြူစစ်သား အလောင်း တရာကျော်အလယ်တွင် လက်ပစ်ဗုံး ထိမှန်ထားသော ဒဏ်ရာဖြင့် ကျဆုံးနေသော ရဲဘော်ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်း၏ အလောင်းကို ကြေကွဲဖွယ် တွေ့မြင်ရသည်။
ရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်း၏ မိမိတပ်ခွဲ၏ အဓိက တာဝန်ဖြစ်သော ရိက္ခာယာဉ်တန်းကို တာဝန်ကျေပွန်စွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်း၊ တပ်ကူရောက်လာပြီးမှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းခံနေရသော ဒဏ်ရာရ မိမိတပ်ဖွဲ့ဝင်များအား အာရုံစိုက်တိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူတရုတ်ဖြူ စစ်သားများကို အသေခံ ထိုးဖောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းစသော သူရသတ္တိနှင့်ပြည့်စုံခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျဆုံးရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းအား နိုင်ငံတော်၏ အဆင့်မြင့် သူရဲကောင်း ဆုတံဆိပ် အပ်နှင်းရန် မိခင်တပ်ရင်းမှ ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်နှင့် နိုင်ငံတော် သမ္မတကြီးထံ တင်ပြခဲ့သည်။
ကိုယ်ပိုင်အမှတ် ဝ၁၉၁၄၊ ကျဆုံးရဲဘော် ဆပ်ဘဟား ဒူရွိုင်းသည် ကျဆုံးချိန်ထိ ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ၏ ဧည့်နိုင်ငံသား ကဒ်ပြားသော်လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံသား ကဒ်ပြားသော် လည်းကောင်း မပိုင်ဆိုင်သည်ကို တွေ့ရှိရကြောင်း တပ်မတော် မှတ်တမ်းဌာနမှ မှတ်ချက်ရေးထိုး ပေးပို့ခဲ့သည်။
ထိုကြောင့် တပ်တွင်း အစိုးရပညာသင်ဌာနမှ တပ်မတော်အတွင်း ပညာဆက်လက် သင်ကြားဆဲ ဆဋ္ဌမတန်း (ခြောက်တန်းကျောင်းသား) အဖြစ် လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံသားကဒ်ပြား ရရှိရန် လျှောက်ထားဆဲဖြင့် လည်းကောင်း ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့သည်။
တပ်မှူးကြီးများ ညီလာခံနှင့် တပ်မတော် မှတ်တမ်းဌါန တို့က သုံးပါတီတပ်ပေါင်းစု သိမ်းယူထားသော မဲနယ်တောင်ပေါ်သို့ ကွန်မန်ဒို ခုနှစ်ယောက်၊ အထမ်းသမား ငါးယောက်တို့ဖြင့် တက်ရောက် သိမ်းပိုက်ခဲ့သော စစ်ဝန်ထမ်းတပ်မှ ဗိုလ်မှူးရဲချစ် အား ပထမဆုံး ချီးမြှင့်ခဲ့သော သီဟသူရ ဘွဲ့ တံဆိပ်သာ ရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းအား အပ်နှင်းရန် နိုင်ငံတော် သမ္မတကြီး မန်းဝင်းမောင် ထံတင်ပြခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်မတိုင်မှီက နိုင်ငံတော်တွင် သီဟသူရ ဆုတံဆိပ်သည် အမြင့်မားဆုံး တံဆိပ် ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံတော်သမ္မတကြီး မန်းဝင်းမောင်သည် တင်ပြချက်များကို ပယ်ချ၍ နိုင်ငံသား မှတ်ပုံတင်ကဒ်ပြားသော် လည်းကောင်း၊ ဧည့်နိုင်ငံသား မှတ်ပုံတင်ကဒ်ပြားသော် လည်းကောင်း မပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ကျဆုံးရဲဘော် ဆပ်ဘဟားဒူးရွိုင်းအား နိုင်ငံတော်၏ အမြင့်မားဆုံးဖြစ်သော အောင်ဆန်းသူရိယ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို အပ်နှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ကျန်ရစ်သူ မိသားစုအားလည်း နိုင်ငံသား ကဒ်ပြား အမြန်ဆုံးထုတ်ပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ခုနှစ်ထုတ် ခေတ်ရေး အထူးထုတ် စာစောင်မှ ဒီနေ့ခေတ်တွင် အောင်ဆန်းသူရိယ ဆာ့ခ်ဗဟာဒူးရွိုင်း ၏အမည်အား သူရဲကောင်းဗိမာန် (နေပြည်တော်)၌ မော်ကွန်းတင်ကမ္ပည်းရေးထိုးထားရှိသည်။
စစ်မဖြစ်မီက မြန်မာပြည်တစ်လွှားတွင် ဟိုးလေး တကျော်ကျော် လူသိများခဲ့သော ကွယ်လွန်သူ မီးပုံးပျံ သူရဲကောင်း၏ ခြေရာကို နင်းမည့်သူ တစ်ဦး စစ်ပြီးကာလတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့လေသည်။
ထိုသူကား အခြား မဟုတ် မီးပုံးပျံ ဦးကျော်ရင်၏ သား ဦးကျော်လင်းပင် ဖြစ်သည်။
၁၉၆၀ ပြည့်နှစ် ၊ နိုဝင်ဘာလ ၂ ရက်နေ့ တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော် လပြည့်နေ့က ဦးကျော်လင်းသည် နတ္တလင်းမြို့ သကျမဟာမုနိဘုရားကြီးအရှေ့ အစိုးရ အထက်တန်းကျောင်းဝင်း၌ မီးပုံးပျံကို အောင်မြင်စွာ စီးပြခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ဦးကျော်လင်းသည် အသက် ၄၇ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် နတ္တလင်း တန်ဆောင်တိုင် ပွဲတော်မှာ အထူးစည်ကားသိုက်မြိုက်လျှက် စက္ကူမီးပုံးပျံ အမျိုးမျိုးကို အနှစ်နှစ်ကပင် ပြိုင်ပွဲများဖြင့် ကြီးကျယ်စွာ အစဉ်မပြတ် ကျင်းပခဲ့သည်။
မီးပုံးပျံကို လူကိုယ်တိုင် လိုက်ပါသီးနင်းပြသလျှင် ဆုငွေတစ်ထောင် ပေးမည်ဟု ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှစ၍ မြန်မာပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးသို့ သတင်းစာများမှ တစ်မျိုး ကြောညာချက်များဖြင့် တစ်ဖုံ၊ ကြေညာခေါ်ယူခဲ့သော်လည်း မီးပုံးပျံ စီးပြမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မပေါ်ခဲ့ချေ။
ထိုကြောင့် လူစီးမီးပုံးပျံလွှတ်ပွဲ ထမြောက်အောင်မြင်စေရန် နတ္တလင်း တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော်ကို ကျင်းပရေး ကော်မတီမှ နေ၍ ကွယ်လွန်သူမီးပုံးပျံ သူရဲကောင်း ဦးကျော်ရင် ၏ သားများဖြစ်ကြသော ဦးကျော်ဆန်းနှင့် ဦးကျော်လင်းတို့ နေထိုင်ရာ ရန်ကုန်မြို့သို့ လူကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ အကြိမ်ကြိမ် မေတ္တာရပ်ခံသဖြင့် နောက် ဆုံးတွင် ဦးကျော်လင်းမှာ ဖခင် ဦးကျော်ရင်၏ ခြေရာကို မပျက်စေဘဲ သမိုင်းတွင်ရစ်ရလေအောင် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မီးပုံးပျံကို စွန့်စွန့်စားစား စီးနင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ဦးကျော်လင်း၏ မွန်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချီးကျူးထိုက်ပါတကား။
ပထမဦးစွာ မီးပုံးပျံကို ချုပ်လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။
မီးပုံးပျံ အရွယ်အစားကို ဦးကျော်လင်း ညွှန်ကြားတွက်ချက်ပေး သည့်အတိုင်း နတ္တလင်းကော်မတီမှ တာဝန်ယူချုပ်ပေးသည်။
ထို့နောက် အောက်တိုဘာလ ၃၁ ရက်နေ့ ည ရထားဖြင့် နတ္တလင်းသို့ မီးပုံးပျံစီးရန် မီးပုံးပျံ ဦးကျော်ရင်၏ သားနှစ်ယောက်လာလိမ့်မည်ဟူသော သတင်း ကို ရန်ကုန်မြို့ ပြည်လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အမြို့မြို့မှကြားသိသွားသောအခါ အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်ပြီး တစ်သက် မှာတစ်ခါသာ မြင်ဖူးကြည့်ဖူးမည့် စွန့်စားမှုကို ကြည့်ရှုရန် မီးရထား၊ ကား၊ လှည်း စသည်တို့ ဖြင့် နတ္တလင်းမြို့သို့ ရောက်လာကြလေရာ လူထုမှာ တစ်သိန်းခန့်ပင်ရှိခဲ့သည်။
ဦးကျော်လင်းနှင့် ဦးကျော်ဆန်းတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ဦး နတ္တလင်းမြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း နတ္တလင်း မော်တော်ယာဉ်အဖွဲ့မှ အိုးစည်ဗုံမောင်း တို့ဖြင့် သံချပ်ထိုးကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆီးကြိုကြလေသည်။
ကြွရောက်လာကြသော လူထုကြီးမှာ ယမန်နှစ်တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော်၌ မီးပုံးပျံကိုအောင်မြင်စွာ စီးနိုင်မည့်သူ မပေါ်ခဲ့ရာ ယခုနှစ်တွင်လည်း ဦးကျော်လင်းတစ်ယောက် စီးမှ စီးနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်မကင်း သံသယ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
မီးပုံးပျံစီးပြမည့် လပြည့်နေ့ နံနက်မိုးလင်းသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် ဦးကျော်လင်း၏ စွန့်စားခန်းကို ကြည့်ရှုမည့် ပရိသတ်ထုကြီးမှာ ဘုရားကြီးကွင်းအတွင်းနှင့် အစိုးရကျောင်းဝင်း၌ ကြိတ်ကြိတ်တိုး ရောက်ရှိနေကြပြီး အချို့မှာ ထမင်းဟင်းများကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်လာ၍ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
မီးပုံးပျံမှာ မိုးလင်းသည်က စ၍ အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးနောက် နံနက် ၉း၄၅ နာရီတိတိတွင် ညီဖြစ်သူ ဦးကျော်ဆန်း ကိုယ်တိုင် ကြပ်မက်ပြီး ထင်းမှိုင်းခံလေသည်။
တစ်နာရီတိတိ ကြာသောအခါ မီးပုံးပျံမှာ မှိုင်းဝလာကာအမြင့် ဝါးတစ်ပြန်ခန့် ဖောင်းကား မြင့်မားလာခဲ့သည်။
မမြင်ဖူးသည်ကို ကြည့်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ပရိသတ်များ စိတ်လှုတ်ရှားမှု ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုစဉ် ဦးကျော်လင်းသည် မှိုင်းဝနေသော မီးပုံးပျံအနီးသို့ ရောက်လာပြီး မီးပုံးပျံနှင့် သံဘားတန်းများကို စစ်ဆေးသည်။
၁၀း၄၅ နာရီတိတိတွင် ဦးကျော်လင်းသည် မီးပုံးပျံနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သံဘားတန်းပေါ်တက်၍ လွှတ် .. ဟု အချက်ပေးလိုက်သည်။
အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးပုံပျံကို ဆွဲထားသော သူများက ဆိုင်းကြိုးများကို တစ်ပြိုက်နက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်တွင် မီးပုံးပျံကြီးမှာ မှိုင်းခံမီးအိုးကြီးမှ ကျွတ်၍ ဝေဟင်သို့ တစ်ဟုန်ထိုးတက်သွားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဦးကျော်လင်းမှာလည်း သံဘားတန်းပေါ် တွဲလောင်း ခို၍ လိုက်ပါသွားလေသည်။
မီးပုံးပျံသက်သက်ချည်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည် ကိုသာ မြင်ဖူးသော ပရိသတ်ထုကြီးမှာ ယခုလို မီးပုံးပျံအောက်၌ လူတစ်ယောက် တွဲလောင်းလိုက်ပါသွားသည်ကို မြင်ကြရသောအခါ ဟာခနဲ ဟင်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။
မီးပုံးပျံကို ထင်းမှိုင်းခံစဉ်က အနောက်မြောက်လေ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် မီးပုံးပျံအတက်တွင် အသင့်လိုက်ပါရန် ဦးကျော်လင်း သည် လေအောက်မှ ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် မီးပုံးပျံက လူကို ဆောင့်ပြီး ဆွဲတင် သွားသော အချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေကြောင်းပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့် မူလက တွက်ချက်ထား သည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာတော့ပဲ ရဲရဲနီကာ မီးလျှံများ တစ်ဟုန်ထိုးတက်နေသော မှိုင်းထိုး သံမီးအိုးကြီးဖြင့် ဝင်ရိုက်မိတော့မလိုဖြစ်ပြီးမှ တစ်ကိုက်ခန့်မျှမှ သီသီလေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
တစ်မဟုတ်ချင်းပင် ပရိသတ်ကြီးဆီမှ ဟာ .. ဆိုသော အသံများလဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
အကယ်၍သာ အဆိုပါ မှိုင်းခံသံအိုး ပူပူကြီးနှင့် မီးပုံးပျံကို တွဲလောင်းခိုစီးနေသော ဦးကျော်လင်းတို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိပါက ဦးကျော်လင်းသည် ဘဝ တပါးသို့ မဆိုင်းမတွ ရောက်ရှိသွားမည်သာဖြစ်သည်။
မီးပုံးပျံကြီး ကောင်းကင်သို့ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရောက်သွားသော အခါတွင် ဦးကျော်လင်းသည် ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံအလံတော်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ မြေပြင်ပေါ်မှ ရင်တမမ နှင့် ရှုစားနေကြသော ပရိသတ်ထုကြီးသည် လက်ခုပ်ဩဘာဖြင့် အားပေးလိုက်သည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ပြင်လုံး ဟိန်းသွားတော့သည်။
အလံတော်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဖခင်လက်ထက်ကကဲ့သို့ ပင် စွန့်စွန့်စားစား ကျွမ်းဘားကစားပြလိုက်ရာ တို့ဗမာကွ .. ဟူသော ပရိသတ်အော်ဟစ်ကြွေးကြော်လိုက်သော အသံမှာ ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဝေဟင်ထဲ ရောက်နေသော ဦးကျော်လင်းပင် ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။
မီးပုံးပျံလွှတ်တင်လိုက်သည့် အချိန်နှင့် နတ္တလင်းဘူတာသို့ ဝင်ရောက်လာသော ရန်ကုန်အမြန်ရထားကြီးမှာ တစ်ချိန်တည်းဖြစ်နေရာ လူထုကြီး မှာ ရထားလမ်းကို ပိတ်ရပ်၍ ဦးခေါင်းတမော့်မော့်နှင့် မီးပုံးပျံကိုသာ သဲကြီး မဲကြီး စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် အမြန်ရထားကြီးမှာ မည်သို့မျှ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘဲ သုံးမိနစ်ခန့်ရပ်တန့်ထားခဲ့ရသည်။
မီးပုံးပျံသူရဲကောင်း ဦးကျော်လင်းသည် ဝေဟင်တွင် ၁၅ မိနစ်ခန့် စီးနင်းပြသ ၍ အမြင့်ပေ ၁၀၀၀ ခန့်တက်ပြီးနောက် မီးပုံးပျံသည် တဖြည်းဖြည်းပြန်ကျလေသည်။
ထိုအချိန်လေ မှာ ငြိမ်နေသဖြင့် မီးပုံးပျံ လွှတ်တင်သည့်နေရာနှင့် သုံးဖာလုံခန့်အကွာ လယ်ကွင်းထဲသို့ ပြန်ကျသဖြင့် ဦးကျော်လင်း မှာ ဘေးမသီ ရန်မခ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ပရိသတ်ကြီးမှာ မီးပုံးပျံကို အောင်မြင်စွာ စီးပြနိုင်သည့် ဦးကျော်လင်းထံသို့ အပြေးအလွှားလိုက်လာကြကာ ဦးကျော်လင်းအား ပခုံးပေါ်ထမ်း၍ ချီးကျူးကြလေသည်။
ဦးကျော်လင်းတစ်ယောက် မီးပုံးပျံကို အောင်မြင်စွာ သက်စွန့်ဆံဖျား စီးပြပြီးမှ လူထုကြီးမှာလည်း သက်မကြီး ချနိုင်တော့သည်။
ယခင်က ဦးကျော်ရင် မီးပုံးပျံစီးပြသည်ကို ကြားရုံသာကြားဖူးပြီး တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးကြပေ။
အနှစ် ၂၀ အတွင်း မီးပုံးပျံစီးပြမည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှလည်း အပေါ်ခဲ့ပေ။
ယခု ဦးကျော်ရင်၏ သား ကိုယ်တိုင်စီးပြပါမှပင် မျက်မြင်ဒိဌ မြင်ကြရကာ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဦးကျော်ရင်၏ ခြေရာကို နင်းနိုင်သည့် လူစွမ်းကောင်း ရှိပါသေးကားဟု ပရိသတ်ကြီးမှာ အံ့ဩဝမ်းမြောက်မဆုံးဖြစ်ကြရသည်။
သို့ဖြစ်၍ နတ္တလင်းမြို့ တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော် ကော်မတီမှ ဦးကျော်လင်းအား ဂုဏ်ပြုသော အားဖြင့် မီးပုံးပျံစီးနေသော သူရဲကောင်း ရွှေတံဆိပ် ကို အခမ်းအနားဖြင့် ချီးမြှင့်လိုက်လေသည်။
ဦးကျော်လင်းအား နောင်နှစ်တွင်လည်း ယခုကဲ့သို့ မီးပုံးပျံစီးပြပါဦးမည်လားဟု မေးရာ ဦးကျော်လင်းက မိမိ၏ ဖခင် ဦးကျော်ရင် မီးပုံးပျံစီးပြခဲ့သည်ကို ယခုခေတ်လူများမှာ ကြားဖူးမြင်ဖူးသူပင် အလွန်ရှားပါးသည်ဖြစ်၍ ဖခင်၏စွန့်စားမှုများကို သိရှိမှန်းဆနိုင်စေရန် အတွက် ဖခင်အား ကျေးဇူးဆပ် စီးနင်းပြသခြင်းသာဖြစ်ခြင်းကြောင့် နောင်မီးပုံးပျံ စီးပြရန် မရည်ရွယ်ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
ဦးကျော်လင်း ထိုစဉ်က မီးပုံးပျံစီးပြခဲ့ခြင်းသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် မီးပုံးပျံ ပေါ် လူစီးနင်းလိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
၄.၁၀.၆၀ နေ့ထုတ် မြန်မာအလင်းသတင်းစာမှ ကိုးကား Category:မြန်မာလူမျိုးများ အတ္ထုပ္ပတ္တိ။
951 Gaspra ဆိုသည့် ဥက္ကာပျံအားအနီးကပ်တွေ့ရပုံ အာကာသ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သွားလာ ရွှေ့လျှားနေသော ကြယ်တံခွန်နှင့် ဥက္ကာပျံများကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သို့ မည်ပုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှေးနက္ခတ်ပညာရှင်များ၏ မှတ်တမ်းများတွင် လေ့လာမှတ်သားရသည်။
ဥက္ကာပျံနှင့်ပတ်သတ်သော အယူအဆနှင့် မှတ်တမ်းများ မြန်မာနိုင်ငံ မြန်မာ့ရာဇဝင် တစ်လျှောက်ကိုလည်း ပြန်လည်လေ့လာမည် ဆိုလျှင် မဟူရာ ကောင်းကင်ပြင်တွင် ကြယ်ဥက္ကာပျံများ ပေါ်ခြင်း ၊ကြွေကျခြင်းတို့ ကြောင့် မြန်မာ့ရာဇဝင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲသွားခဲ့ ရပုံ များကို လေ့လာတွေ့ရှိနိုင်သည်။
ယင်းကဲ့သို့ မြန်မာ့မြေပေါ်တွင် ကျရောက်ခဲ့သော သမိုင်းဝင် ဥက္ကာပျံများနှင့် ပတ်သက် ၍ စာရေးဆရာ ရွှေကိုင်းသားအမည်ခံ ဆရာတော် ဦးသောဘိတ သည် စာတန်းတစ်ခု ပြုစုထားသည်။
(၁) ပုဂံပြည်ကို စတင်တည်ထောင်သည့် သမုဒ္ဒရာဇ်မင်းလက်ထက် မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၇၄ခု (အေဒီ ၁၅၂ ခုနှစ်) လောက်တွင် လှည်းဘီးအရွယ်ခန့်ရှိသော ဧရာမဥက္ကာပျံကြီးတစ်လုံး ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာပြီး ဘုရင့် ရှေ့ တော် သို့ ကျခဲ့လေသည်။
(၂) စုက္ကတေးမင်းလက်ထက် မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၃၇၉ခု ၊ (အေဒီ ၁၀၁၇ )တွင် နန်းတော်တွင်းသို့ ဥက္ကာပျံဟုယူဆရသော ပူလောင်တောက်ပသည့် အစိုင်အခဲတစ်ခုကျရောက်လာသည်။
(၃)အင်း၀ဘုရင် ဒုတိယမင်းခေါင်လက်ထက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၈၆၃ခု၊ (အေဒီ ၁၅၀၂)ခုလောက်တွင် ဥပါပျံ ၊ သို့မဟုတ် ဥက္ကာပျံသည်။
(၄)အနောက်ဘက်လွန်မင်း လက်ထက် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၇၉၁ခု ၊ (အေဒီ ၁၆၀၉) တွင် အင်းဝမှ တောင်ငူသို့ ချီရာတွင် မင်းတြားစကေးအင်း၌ တပ်တော်ချထားစဉ် ညဉ့်တစ်ချက်တီးကျော်အချိန် အခြွေအရံနှင့် ဥက္ကာပျံလာ ပြီး စခန်းချရာ တဲတော်ဦးတွင် ထိုးကျသည်။
(၅) သာလွန်မင်းတရားကြီးလက်ထက် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၉၉၂ ခု ၊ ပြာသိုလဆန်း ၄ ရက် ၊တနင်္လာနေ့ (အေဒီ ၁၆၃၀)တွင် ဥက္ကာပျံကြီးတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် ကျသွားလေသည်။
(၆) ငါးထပ်ဒါယကာ မင်းရဲနန္ဒမိတ် လက်ထက်၊ မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၀၂၂ ခု ၊တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၃ ရက် ၊ကြာသပတေးနေ့ ၊ (အေဒီ ၁၆၆၀) တွင်တောက်ပသော ဥက္ကာပျံကြီးတောင်ဘက်ကောင်းကင်ပျံမှ ပျံလာပြီး မြောက်ဘက်အရပ်သို့ ထိုးကျသွားလေသည်။
လဆန်း ၁၄ ရက်နေ့တွင် တောင်အရပ်မှ ပျံသန်းလာပြီး အင်းဝမြို့တွင်း၌ကျသည်။
(၇) ရတနာပူရ စတုတ္ထမြို့တည် ဘကြီးတော် ဘုရားလက်ထက် ကောင်းကင်မှကြယ်များ ကြွေကျသကဲ့သို့ မြင်ကြရသည်။
မြင်သည့်အရပ် တိုင်းမှ တက်သေးအင်းတွင် ကျသည်ဟု မြင်ကြရသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၁၉၆ ခုနှစ်၊ (အေဒီ ၁၈၃၄)၌ အင်းဝမြို့တွင်လည်း ထိုတက်သေးအင်းတွင် ကျသကဲ့သို့ မြင်ကြရသည်။
ယင်းပုံများကို လန်ဒန်မြို့ရှိ ဝိတိုရိယ နှင့် အဲလ်ဘတ် ပြတိုက်တွင် ရောက်ရှိနေသည့် ပုရပိုက် ဓာတ်ပုံတွင် ကြယ်များကြွေကျနေပုံကို စာနှင့် ရေးသားဖော်ပြထားသည်။
(၈)ရွှေဘိုမင်းလက်ထက် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၀၈ခု၊ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် ၁၄ရက် ၊ (အေဒီ ၁၈၄၆ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၇ ရက်နေ့)တွင် အတိတ်နိမိတ် အနေဖြင့် ဥက္ကာ အရှေ့ရပ်မှ အနောက်အရပ်သို့ ပျံကျသည်ဟု မှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။
(၉) မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်တွင် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၂၈ခု ၊ ပြာသိုလဆန်း ၁၅ ရက်၊ (အေဒီ ၁၈၆၇ ခုနစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၉ ရက်) ညဉ့်တစ်ချက်မတီးမီ အရှေ့မျက်နှာ မြောက်အရပ်မှတောင်အရပ်သို့ ဥက္ကာပျံပြီးတော်လဲ သည်။
ထို့နောက် မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၄၀ (အေဒီ ၁၈၇၈) နတ်ရွာစံခါနီးတွင် ပြသည့် နိမိတ်မှာ သပိတ်လုံးခန့် ရှိသည့် ဥက္ကာသည် ရွှေမြို့တော်အရှေ့တောင်အရပ်မှ အနောက်မြောက်အရပ် ကို ပျံသည်ဟု ရာဇဝင်တွင်ဖော်ပြထား သည်။
ဝိတိုရိယနင့် အဲလ်ဘတ်ပြတိုက်မှ ပုရပိုက်တွင် ပုံနှင့် တကွဖော်ပြထားလေသည်။
(၁၀) သီပေါမင်း နန်းကျခါနီး မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၄၇ ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆုတ် ၆ ရက်၊(အေဒီ ၁၈၈၅ ခုနစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၇ညဉ့် ၇နာရီအချိန်မှ စ၍ ကြယ်များကြွေကျသည်ဟု ရာဇဝင်တွင်ဖော်ပြထားသည်။
ဝိတိုရိယနင့် အဲလ်ဘတ်ပြတိုက်တွင် ရှိသည့် ဆေးပုရပိုက်တွင် ပုံနှင့်တကွ ဖော်ပြထားသည်။