kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဥဇနာလည်း ဆိုသည့်အတိုင်း စကားခုနှစ်ကျောင်းတွင် နေထိုင် ကုသိုလ်ပွားများလျက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မက္ခရာဝန်းကျင်တွင် တောထွက်သွားလေသည်။
ထင်ရှားသည့် ကုသိုလ်တော်များ ပင်းယ စကားခုနစ်ကျောင်း ဇမ္ဗူက ဝေဠုဝန် အိမ်နိမ့် ဇေတဝန် ကုလားကျောင်း ရွှေကျောင်း တောင်စွန်ကျောင်း ကိုးကား Category:မြန်မာ ဘုရင်များ Category:ပင်းယမင်းဆက်။
ကယ်လ်ဒီယန်းတို့သည် ဘေဘီလိုးနီးယန်းလွင်ပြင်သို့တောင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာကြပြီးနောက် ဘုရင် နဘိုပေါ်လက်ဆာ လက်ထက်တွင် အဆီးရီးယန်းတို့အား တိုက်ခိုက်ကာ အနိုင်ရပြီး မြစ်ဝှမ်းနှစ်သွယ်ဒေသတွင် ပြိုင်ဖက်ကင်း အုပ်ချုပ်နေထိုင်ကြသည်။
(ဆိုင်းယက်ဆီရိစ် ဦးဆောင်သည့် မီးဒီးစ်တို့က မြောက်ဘက် ကုန်းမြင့်ဒေသအား သိမ်းပိုက်သည်။
) ကယ်လ်ဒီးယန်းတို့သည် ဘေဘီလုံမြို့တော်အား အခြေပြုကာ တိုင်းပြည်ထူထောင်ကြပြီး အဆီးရီးယန်း ဘုရင်များ၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် တိမ်ကောသွားသည့် မြို့တော်ဘေဘီလုံကိုလည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြသည်။
ဤခေတ်ကို ကယ်လ်ဒီးယန်းအင်ပါယာ (သို့) ဘေဘီလုံအင်ပါယာသစ် (Neo- babylonian Empire) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်း ကယ်လ်ဒီးယန်းဘုရင်တို့အနက် နက်ဘူကတ်နက်ဇာ(Nebuchadnezzar) သည် ထင်ရှားသည့်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။
ဘီစီ၆၀၄တွင် နန်းတက်လာပြီး ဘီစီ၅၆၁တွင် နတ်ရွာစံသည်။
ထိုမင်းလက်ထပ်တွင် ဘေဘီလုံမြို့တော်သည် ကြီးကျယ်တိုးတက်မှုတွင် ထိပ်ဆုံးအဆင့်သို့ရောက်လာရသည်။
မြို့တော်တောင်ဘက်တွင် ဝတ်ကျောင်းအသစ်ကြီးဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ထိုဝတ်ကျောင်းဒေသမှ နန်းတော်ထိ လမ်းမကြီးဖောက်လုပ်ကာ ပီယနတ်ဘုရားမ အစ်ရှတာ(Ishtar) အား ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။
တောင်ကမ်းပါးသဖွယ် မြေယာများဖန်တီးကာ နန်းတော်၏ခေါင်မိုးတွင် အပူပိုင်းဒေသများမှ ဆန်းကျယ်ထူးခြားသည့် သစ်ပင်ပန်းပင်များကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
ထိုဥယျာဉ်အား မိုးပျံဥယျာဉ်ဟု ခေါ်ကာ ရှေးခေတ် ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ် ခုနှစ်ပါး တွင်တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်ခဲ့သည်။
နက္ခတဗေဒ ကယ်လ်ဒီးယန်းတို့သည် နက္ခတဗေဒတွင်လည်း အားပေးကြသည်။
ရှေးကျသော ထိုကာလကပင် ကယ်လ်ဒီးယန်းတို့သည် ဂြိုဟ်ကြီးငါးလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးဖြစ်ကာ အမည်နာမများလည်း သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်ကြသည်။
သောကြာဂြိုဟ်အား ပီယနတ်ဘုရားမ အစ်ရှတာ၊ ကြာသပတေးဂြိုဟ်အား စစ်နတ်ဘုရား မာဒပ် အစရှိသဖြင့် ဂုဏ်ပြုခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
(နောင်တွင် ထိုဓလေ့မှာ ဂရိယဉ်ကျေးမှုတွင် ပါဝင်ကာ ဂြိုဟ်များအား နတ်ဘုရားများ၏အမည်ဖြင့် မှည့်ခေါ်ကြသည်မှာ ယနေ့တိုင်ဖြစ်လေသည်။
) ဤသို့ဖြင့် ရက်သတ္တပတ်တစ်ခုတွင် နတ်ဘုရားခုနှစ်ပါးအား အစွဲပြုကာ သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် ခုနှစ်ရက်တစ်ပါတ် သတ်မှတ်ချက်ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကယ်လ်ဒီးယန်းတို့တွင် ထင်ရှားသည့် နက္ခတဗေဒပညာရှင်နှစ်ဦး ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။
တစ်ဦးမှာ ဘီစီ၅၀၀ဝန်းကျင်ခန့်က ထင်ရှားခဲ့သည့် နဘူရီမန်းနူး(Naburimannu) ဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ဦးမှာ ဘီစီ၄၀၀ခန့်က ကျော်ကြားသည့် ကီဒင်းနူး(Kidinnu) ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကယ်လ်ဒီးယန်းတို့၏ နက္ခတဗေဒဆိုင်ရာအချက်အလက်မှတ်တမ်းများမှာ ကမ္ဘာ့စံချိန်တင်ကြာရှည်ကာ ယနေ့တိုင် ကမ္ဘာ့အကြာဆုံး နက္ခတဗေဒဆိုင်ရာမှတ်တမ်းအဖြစ် တည်ရှိဆဲဖြစ်သည်။
အရေအတွက်တစ်ခုကို အချင်းချင်း သိနားလည်အောင် အမှတ်အသားတစ်ခုဖြင့် ရေးပြရာ၌ ၁ မှ ၉ အထိနှင့် ဝ အမှတ်အသားတို့ကို နေရာအလိုက် တန်ဖိုးထားပေးသောစနစ် အရ ကမ္ဘာအနှံ့အပြား၌ ယခုရေးပြနေကြသည်။
သုံးဆယ့် ခြောက်အုပ်ရှိသော စာအုပ်ပုံတစ်ပုံမှ စာအုပ်အရေအတွက်ကို ၃ နှင့် ၆ အမှတ်အသားနှစ်ခုတည်းဖြင့် ၃၆ ဟုရေးပြကြသည်။
အထက်ပါအမှတ်အသား ဆယ်ခုတို့အနက် သက်ဆိုင်ရာတို့ကို ၄၅၁ ကဲ့သို့ တစ်တန်းတည်း၌ စဉ်၍ ရေးထားခြင်းကို အရေ အတွက် ပြကိန်းတစ်ခုဟုခေါ်သည်။
ထိုကိန်းတွင်ပါရှိသည့် ၄၊ ၅၊ ၁ အမှတ်အသားများကို ကိန်း၏ဂဏန်းခြေများဟု ခေါ် သည်။
တိုတိုဖြင့်လည်း ၄ ဂဏန်း၊ ၅ ဂဏန်း၊ ခု ဂဏန်း၊ ဆယ်ဂဏန်းဟူ၍ ဂဏန်းခြေအစား ဂဏန်းဟူသော ဝေါဟာရ ကို သုံးနေကြသည်။
အထက်ပါ ဂဏန်းဆယ်လုံးနှင့် ယင်းတို့ အတွက် ဝေါဟာရများနှင့်တကွ ခု၊ ဆယ်၊ ရာ အစရှိသော နောက်ထပ်ဝေါဟာရအနည်းငယ်မျှဖြင့် မည်မျှပင် များပြားသော အရေအတွက်တစ်ခုကိုမဆို ဖော်ပြနိုင်၍ မည်မျှပင်ကြီးသော ကိန်းတစ်ခုကိုမဆို ရေးပြနိုင်အောင် တီထွင်ထားသည့် ဤ ကိန်းရေးကိန်းဖတ်နည်းသည် တစ်ဆယ်စီရေတွက်သောစနစ်ကို မှီးလျက် ဟိန္ဒူသင်္ချာပညာရှင်များက တီထွင်ထားခဲ့သည့် အလွန်ရှေးကျသောနည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အနောက်နိုင်ငံ များသို့ အာရပ်လူမျိုးများမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိ သွားသည်ဖြစ် သောကြောင့် အသုံးပြုသော ဂဏန်းခြေများကို အာရေဗျဂဏန်း ခြေများဟု ခေါ်နေကြသည်။
ဤကိန်းရေးနည်း စနစ်ကို ကမ္ဘာ အနှံ့အပြား၌မလိုက်နာမီက အချို့လူမျိုးများ၏ ရေတွက်ပုံ ရေတွက်နည်းနှင့်တကွ အရေအတွက်ပြကိန်း ရေးနည်းများသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်သဖြင့် ယင်းတို့ကို အောက်၌ အကျဉ်းမျှ ဖော်ပြထားသည်။
ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်မျိုးကို မည်မျှနည်းသည်များသည်ဟု တိတိ ကျကျပြောနိုင်ရန် အရေအတွက်ဝေါဟာရများကို တီထွင်ခဲ့ကြ သည်မှာ နှစ်ပေါင်းကြာရှည်လေပြီ။
စကားကောင်းစွာ မတတ် သေးသော ကလေးသူငယ် တစ်ယောက်သည် မိမိမှာကစားစရာ အရုပ်မည်မျှရှိသည်ကို လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် မှန်ကန်စွာ ထောင်ပြနိုင်သော်လည်း သုံးခု၊ လေးခု စသော အခေါ်အဝေါ် များကို မတတ်သေးသဖြင့် ပြောမပြနိုင်သေးချေ။
ယင်းအခြေ အနေကဲ့သို့ပင် ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက လူများသည် ဝတ္ထု ပစ္စည်း အရေအတွက်ကို သိရှိရန် လက်ချိုး၍ရေတွက်ခြင်း၊ မည်ရွေ့မည်မျှရှိသည်ဟု လက်ချောင်းကို ထောင်ပြခြင်းဖြင့်သာ မိမိတို့၏ကိစ္စပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ကြပုံရသည်ဟု သင်္ချာသမိုင်းပညာရှင်များက ယူဆကြသည်။
အာဖရိကတိုက်ရှိ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးအနည်းငယ်တို့သည် ယနေ့တိုင် ဤကဲ့သို့ ရေတွက်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝတ္ထုပစ္စည်းအရေအတွက် များကို ရေတွက်ဖော်ပြရန် လိုအပ်လာသောကာလသို့ ရောက်ရှိ လာသည့်အခါ ရေတွက်နည်းနှင့်တကွ အရေအတွက် အခေါ် အဝေါ် ဖြစ်သောဝေါဟာရများကို အကြောင်းအားလျော်စွာ တီထွင်လာကြသည်။
လူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ချောင်း စသည်ဖြင့် အစုံအစုံရှိသည်ကို အမှတ်ပြုလျက် နှစ်ခုပြူးစီရေတွက်ခဲ့ကြသူများရှိသည်။
ဩစတြေးလျတိုက်၊ တောင်အမေရိကတိုက်နှင့် အာဖရိကတိုက်များရှိ တိုင်းရင်းသား လူမျိုးအချို့တို့သည် နှစ်ခုကို မူတည်ပြီးလျှင် ရေတွက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
စုံ မဝှက်၊ ဇယ်ခုတ်၊ဇယ်တောက်တမ်းကစားကြသော မြန်မာကလေးသူငယ်များသည်လည်း အလျော်အစား ပြုလုပ်ရာ ၌ ဇယ်ကို နှစ်ခုပြူးစီရေတွက်၍ တစ်ပြူး၊ တစ်လံ စသည်ဖြင့် ခေါ်လျက် ငါးပြူးပြည့်သည်အထိ ရေတွက်ကြသည်။
လက် တစ်ဖက်၌ လက်ငါးချောင်းရှိသည်ကို အမှတ်ပြု၍ ငါးခုစီရေ တွက်ကြသည်လည်းရှိသည်။
မြန်မာတို့၌ တစ်ကျိပ်ဟူသော ဝေါဟာရ ရရှိသည်မှာ ဆယ်ခုစီရေတွက်သည့် သဘောအတိုင်း ပင် ဖြစ်၏။
လက်ခြေအချောင်းနှစ်ဆယ်ရှိသဖြင့် စကိုးခေါ် နှစ်ဆယ်စီ ရေတွက်ကြသည်ကိုလည်း အင်္ဂလိပ်ဝေါဟာရ၌ တွေ့နိုင်သည်။
နှစ်ပိုင်း၊ သုံးပိုင်း၊ လေးပိုင်း၊ ခြောက်ပိုင်း စသော အပိုင်းညီများနှင့် အရေအတွက်တူပုံများ ပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူသည်ဖြစ်သောကြောင့် ဒါဇင်လိုက် ဆယ့်နှစ်ခုစီ ရေတွက်ကြသည်လည်း ရှိလေသည်။
ဆယ်ခုစီရေတွက်ခြင်းသည် ယခုကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ အသုံးပြု နေသည့် ဆယ်လီစနစ် ရေတွက်နည်း ဖြစ်သည်။
လက် ဆယ်ချောင်းချိုးကာ ရေတွက်မကုန်နိုင်သေး၍ ဆက်လက် ရေတွက်ရန်လည်း လက်မအားဖြစ်နေသောအခါ ဆယ်ချောင်း အားလုံးကုန်အောင် တစ်ခါချိုးရပြီးကြောင်းကို ပြသည့်အနေဖြင့် အနီးရှိသူတစ်ဦးက လက်တစ်ချောင်းချိုးကာ မှတ်ထားရသည်။
ဤကဲ့သို့မှတ်ထားပေးရန် ဒုတိယလူတစ်ယောက်ကို မရနိုင် ပြန်သောအခါ ဆယ်ပြည့်အရေအတွက်များကို ခဲလုံးကလေးများ ချ၍၎င်း၊ နီးရာဝတ္ထုတစ်ခုပေါ်မှာ အခြစ်အမှတ်ငယ်များပြု၍၎င်း တစ်မျိုးမျိုးဖြင့်မှတ်ထားကြသည်။
ဆယ်ပြည့်အမှတ်ကလေးများ ကို ရေတွက်သည့်အခါ၌လည်း ဤစနစ်အတိုင်းလိုက်သွားပြီး လျှင် ဆယ် ဆယ်လီအတွက် အမှတ်အသား တစ်မျိုးထွင်ရ ပြန်သည်။
ထို့နောက် ဆယ်ခုပြည့်အမှတ်အသားမျိုးနှင့် ဆယ် ဆယ်လီ ပြည့်သော အမှတ်အသားမျိုးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မရောစေ ဘဲ တသန့်စီရှိစေရန် အစုလိုက်နေရာနှင့်နေရာထားပေးရသည်။
ထိုသည်မှအစပြု၍ ပေသီးကဲ့သို့သော အလုံးကလေးများကို ထွင်းဖောက်ကာစီ၍ ထောင်ထားသော တုတ်ချောင်း၊ သံချောင်း သေးသေးများတွင် စွပ်ပေးရသည့် ပေသီးခုံဖြင့် ရေတွက်သည့် ဆယ်အလိုက်ရေတွက် သွားသော ယခုစနစ်ကို လိုက်နာခဲ့ကြ ခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ရေတွက်၍ရရှိသောအရေအတွက် တစ်ခုကို အခြားအရေအတွက်တစ်ခုမှ ခွဲခြားသိရှိရအောင် အမည်မှည့်ရန် လိုအပ်လာသောအခါ မိမိတို့၏ ဘာသာစကား အလိုက် တစ်ခုမှ ဆယ်ခုအထိ ဝေါဟာရများကို သုံးလာကြ သည်။
ဆယ်ခုပြည့်တိုင်း ပြည့်တိုင်းလည်း ဆယ်ခုတွဲတစ်တွဲ လုပ်ထားသည်ဟု အမှတ်ပြုလျက် တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ်စသည် ဖြင့် ဆယ်လိုက် ခေါ်သွားကြသည်။
ဆယ်ခု ပုံနှစ်ပုံနှင့် ဆယ်ခု မပြည့်သဖြင့် ဆယ်ခုပုံမလုပ်နိုင်၍ ပိုနေသော ဝšုအလွတ် သုံးခုကို နှစ်ဆယ် သုံးခုဟု ရှိရင်း ဝေါဟာရဆယ်လုံးကိုပင် သင့်လျော်အောင် တွဲလျက်သုံးသွားသဖြင့် အရေအတွက် တစ်ခု လျှင် ဝေါဟာရသစ်တစ်လုံးစီ တီထွင်ထားရန်မလိုအောင် စီမံ နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကျေးဇူးများပါပေသည်။
အရေအတွက်တစ်ခုကို ဝေါဟာရသစ် တစ်လုံးစီဖြင့်သာ မှတ်သားနေရပါလျှင် တစ်ရာ အထိရှိသောအရေအတွက်များကို မှတ်သားရန်ပင် အခက်အခဲ များစွာ ရှိချေမည်။
ဤရေတွက်နည်းစနစ်တွင် ဆယ်ခုတစ်ဆယ်၊ ဆယ်ဆယ်တစ်ရာ၊ ဆယ်ရာတစ်ထောင်စသည်ဖြင့် ဆယ်လိုက် တိုးလျက် အဆင့်ဆင့်တက်သွားရာ ထောင်ပြီးသည်နောက် သောင်း၊ သိန်း၊ သန်း၊ ကုဋေတို့ဖြစ်လာကြသည်။
အချို့နိုင်ငံ များ၌ သန်းကျော်ခဲ့လျှင် သန်းပေါင်း မည်မျှရှိသည်ဟူ၍ သန်းဖြင့် ဖော်ပြကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံတွင် ကုဋေအရောက် ရေတွက်ကြသည့်ပြင် ကုဋေကျော်ခဲ့လျှင် ကုဋေလေးဆယ်၊ကုဋေ တစ်ရာဟု ကုဋေဖြင့် ဖော်ပြကြသည်။
များသောအားဖြင့် သိန်း ဖြင့်လည်း သိန်းလေးဆယ်ဟု ဖော်ပြကြသေးသည်။
ရှေးကျမ်း များအရ ကုဋေတစ်ကုဋေသည် ပကောဋိ။
ပကောဋိတစ်ကုဋေ သည် ကောဋိ ပကောဋိဟု အဆင့်ဆင့်တက်သွားသည့် အရေ အတွက်များ ရှိသေးကြောင်း သိရသည်။
ထိုအဆင့်များအနက် အေက္ခာဘိဏီနှင့် အသင်္ချေတို့သည် ကျမ်းများ၌ အတွေ့ရများ သော အရေအတွက်နှစ်ခုဖြစ်သည်။
အရေအတွက်တစ်ခုကို မေ့ပျောက်မသွားစေရန် မှတ်သား ထားလိုသည့်အခါ အနောက်နိုင်ငံသင်္ချာသမိုင်းများက အစအဦး ၌ တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်းပေါ်တွင် အရေအတွက်ရှိသလောက် အထစ်ကလေးများလုပ်၍သော်လည်းကောင်း၊ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် အလားတူ အမှတ်အသားကလေးများလုပ်၍သော်လည်းကောင်း မှတ်သားခဲ့ သည်ဟုဆိုသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:ဂဏန်းခြေများ။
ကျောင်းသူကျောင်းသား၊ အိမ်ရှင်မများ၊ ကုန်သည်ပွဲစား၊ အလုပ်သမား လယ်သမားများနှင့်သိပ္ပံပညာရှင်များပါမကျန် ကြီးငယ်မဟူ လူတိုင်းတတ်အပ်သည့် ပညာတစ်ရပ်မှာ ဂဏန်းသင်္ချာဖြစ်၏။
လူတို့၏လုပ်ငန်းဆောင်တာ အဝဝတွင် ဂဏန်းသင်္ချာသည် အခြေခံဖြစ်ရကား၊ လူတိုင်းလူတိုင်း ဂဏန်းသင်္ချာ ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်ဝရန် လိုအပ်လေသည်။
မည်သည့်နိုင်ငံမဆို စာရေးစာဖတ်အပြင် အတွက်ဟူသော ဂဏန်းသင်္ချာအတတ်ကိုပါ မူလအခြေခံဟု သတ်မှတ်သည်။
သင်္ချာသည် ရေတွက်ခြင်းကိုပြသည်။
ဂဏန်းသင်္ချာသည် ဂဏန်းဖြင့်ရေတွက်ခြင်း ပညာဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
သို့သော်လည်း ဂဏန်းဖြင့် ရေတွက်သည်ထက် များစွာကျယ်ဝန်းလာသော ပညာဖြစ်သည်။
အရေအတွက်တစ်ခုခုကို ကိန်းတစ်ခုအနေ ဂဏန်းခြေဖြင့်ရေးပြပြီးသည့်နောက် ကိန်းချင်းပေါင်းခြင်း၊ နုတ်ခြင်းစသော အမှုကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရာ၌ ကိန်းပြဂဏန်းချင်း ပေါင်းခြင်း၊ နုတ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ရရာ ယင်းကိုပင် ဂဏန်းတွက်ခြင်းဟုဆိုကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အတွက်တွက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဂဏန်းခြေခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ရောမလူမျိုးတို့၏ ကိန်းရေးကိန်းဖတ်စနစ်ကို ဖော်ပြခဲ့ရာ ယင်းတို့၏အပေါင်းအနုတ်သဘောများ သက်ရောက်နေပြီး ဖြစ်သည်ကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် လူများသည် ကိန်းများကို မရေးတတ်မီကပင် ပေါင်းတတ် နုတ်တတ်နေသည်ဟု ယူဆရန်ရှိသည်။
ရောမလူမျိုးတို့၏ သင်္ချာပညာရပ်၌- တစ်ကို I ငါးကို V တစ်ဆယ်ကို X ငါးဆယ်ကို L တစ်ရာကို C တစ်ထောင်ကို M ဟု အမှတ်သညာပြုကြသည်။
ရှစ်ဆယ်ကိုတိုတိုဖြင့် ငါးဆယ်နှင့်သုံးဆယ် နှစ်ခုပေါင်းအနေဖြင့် LXXX ဟုလည်းကောင်း၊ ကိုးရာကို တစ်ထောင်တစ်ရာလျော့အနေဖြင့် CM ဟု ၎င်း ရေးပြခဲ့ကြသည်မှာ အထက်ကဆိုခဲ့သည့်ကိန်းကို မရေးတတ်မီ ပေါင်းတတ်နုတ်တတ်သည်ဟူသောအဆိုကို ထောက်ခံလျက်ရှိ နေသည်။
အပေါင်းအနုတ်သင်စ ကလေးသူငယ်များ သည် လက်ချိုးရေတွက်၍ ပေါင်းခြင်း၊ နုတ်ခြင်းပြုလုပ်သကဲ့သို့ပင် ရှေးအခါက လူများသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင်လုပ်ခဲ့ကြသည်ဟု အနောက်နိုင်ငံသင်္ချာသမိုင်းများက ဆို၏။
ပေါင်းနုတ်ရန် အကြောင်းပေါ်လာလျှင် လက်တွေ့နည်းဖြင့် လက်ကိုချိုး၍ဖြစ်စေ၊ ရေတွက်ရာ၌ အကူအညီယူခဲ့သည့် ပေသီးခုံကို အသုံးချ၍ဖြစ်စေ၊ အလားတူ အကူအညီ တစ်မျိုးမျိုးဖြင့်ဖြစ်စေ တွက်ချက်၍ အဖြေမျှလောက်ကိုသာ ရေးမှတ်ကြသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်မှ ယခုပေါင်းနုတ်နည်းမျိုးကို ရရှိအသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမြှောက်အစားတွက်များကို ထိုထက်များစွာ နောက်ကျ၍ ခရစ် ၁၂ဝဝ ပြည့်နှစ်လောက်ကျမှ ယခုတွက်နည်းမျိုးဖြင့် တွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုခေတ်မတိုင်မီက အမြှောက်အစားကို တွက်ရန်ရှိလျှင် အဖြေကိုတွေ့သည်တိုင်အောင် ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ပေါင်းနုတ်၍ တွက်ခဲ့ကြသည်ကို ကြည့်ရသော် လူများသည် အမြှောက်အလီဇယားများကို ကောင်းစွာ မတတ်ကြသေးဟူ၍သော်လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာအသုံးမပြုတတ်ကြသေးဟူ၍ သော်လည်းကောင်း ယူဆရသည်။
ရရှိသောအဖြေကို ကိုးဖြင့်ချေ၍ ချိန်ထိုးနည်းဖြင့်မှန်သည် မမှန်သည်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေ့ရှိကြသည်။
မြန်မာတို့၏ ကိုးကြောင်း တွက်နည်းသည်လည်း ရှေးကျသောနည်း တစ်နည်းဖြစ်သည်။
၅x ၅ အထိ အလီ ဇယားကို ကျက်မှတ်ထားပြီးသည်နောက်၅x ၅ ဆထက် ၁ဝx ၁ဝ အထိ အမြှောက်များကို တွက်ရာ၌ လက်ချောင်းကလေး များဖြင့် တွက်သောနည်းမှာ ရှေးက အီတလီပြည်တွင် ပေါ် ပေါက်ဖူး၍ မှတ်သားဖွယ်ရာကောင်းသည်။
အမြှောက်ခံရသည့် ကိန်းကို ၅ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လက်ငါးချောင်းထောင်၍၎င်း၊ ၆ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လက်တစ်ချောင်းချိုး ထား၍၎င်း ၇ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လက်နှစ်ချောင်း၊ ၈ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သုံးချောင်း၊ ၉ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လေးချောင်းချိုးထား၍၎င်း လက်တစ်ဖက်၌ ပြထားသည်။
မြှောက်မည့်ကိန်းကိုမူ အခြားလက်တစ်ဖက်၌ ဤစနစ်အတိုင်း ပြထားပြီးလျှင် ထောင်လျက်နေသော လက်တစ်ဖက်မှ လက်ချောင်းအရေအတွက်၏ဆယ်ဆနှင့်ပေါင်းလိုက်သောအခါ မြှောက်လဒ်ဖြစ်သော အဖြေကို ရရှိသည်။
ပုံစံအားဖြင့် ၇ ထ ၈ ကို တွက်လိုသောအခါ လက်တစ်ဖက်၌ လက် ၂ ချောင်း၊ အခြားတစ်ဖက်၌လက် ၃ ချောင်းကို ချိုးထားခြင်းဖြင့် ၇ နှင့် ၈ တို့ကို ပြလိုက်သည်။
ထိုအခါ တစ်ဖက်၌ ၃ ချောင်းထောင်လျက်ရှိ၍ အခြားတစ်ဖက်၌ ၂ချောင်း ထောင်လျက်ရှိသဖြင့် ၃ x ၂ မှ ၆ ကိုရသည်။
တစ်ဖက်၌ ချိုးထားသော လက် ၂ချောင်းနှင့် အခြားတစ်ဖက်၌ ချိုးထားသော ၃ ချောင်း၊ ပေါင်း လက် ၅ ချောင်းတို့၏ဆယ်ဆဖြစ်သည့် ၅ဝ ကို ၆ နှင့်ပေါင်း၍ အဖြေကို ၅၆ ဟုပေးရသည်။
(၅+က)(၅+ခ)=(၅-က) (၅-ခ)+၁ဝ(က+ခ)ဟူသောထပ်တူညီချက်အရ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ရာပုံ၊ ဆယ်ပုံ၊ ခုပုံများခွဲ၍ ရေတွက်ထားသော အရေအတွက် နှစ်ခုတို့ကိုပေါင်း၍ ရေတွက်ရာ၌ ရာပုံချင်း ပေါင်းလျက် သီးခြားရေတွက်ခြင်း၊ ဆယ်ပုံချင်း ပေါင်းလျက် သီးခြား ရေတွက်ခြင်းများ ပြုလုပ်သည့်နည်းတူ ယခုခေတ်အရေအတွက် ပြကိန်းများကို ပေါင်းရာ၌ တန်ဖိုးတူများကို တစ်သန့်စီ ပေါင်းနိုင်စေခြင်းငှာ ခုဂဏန်းများကို တစ်ခုအောက် တစ်ခု ကျနေစေ၍ ဆယ်ဂဏန်းများ၊ ရာဂဏန်းများကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ ကျနေစေရန် ကိန်းများကိုတစ်ခုအောက်တစ်ခုစီလျက် ရေးပြီးမှ ပေါင်းကြသည်။
ငွေကြေးမူမမတူနှင့် အခြားမူမတူကိန်းများကိုလည်း ဤနည်းအတိုင်းပင် ပေါင်းကြသည်။
နုတ်သောနည်း၊ လိုသောကိန်းဖြင့် ဖြည့်စွက် ပေါင်းထည့်ပေးသောနည်း စသည် တို့မှ သင့်လျော်ရာ နည်းတစ်နည်းဖြင့် တွက်ကြသည်။
အပေါင်း အနုတ်ကို လျင်မြန်စွာတွက်နိုင်ရန် အပေါင်းအနုတ် ဇယား များကို ကျက်မှတ်ထားရသည်။
အမြှောက်အစားများကို ကောင်းစွာတွက်ချက်နိုင်ရန်လည်း အလီဇယားများကို ၁ဝ x ၁ဝ အထိ ကျေကျေ ကျက်မှတ်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
ဂဏန်းသင်္ချာတွင် အပိုင်းဂဏန်း၊ ဒသမဂဏန်း၊ မူမတူတွက်၊ ဈေးတွက်မှစ၍ အတိုးတွက်၊ ရာခိုင်နှုန်းတွက်၊ ရောင်းရေးဝယ်ရေးဆိုင်ရာ အတွက် စသည်ဖြင့် အတွက်မျိုး မြောက်မြားစွာ ပါရှိသည်။
ပန်းချီ ရဲနှောင်းကို ၁၉၇၇ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၁၆ ရက်နေ့က အဖ ဦးခင်အောင်ဦး(ကာတွန်းအနောင်)နှင့် အမိ ဒေါ်မြတ်မြတ်ထင်တို့မှ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ သန်လျင်မြို့နယ်တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
ငယ်စဉ်ကပင် ပန်းချီရေးဆွဲခြင်းကို ဝါသနာခဲ့ပြီး အခါအားလျော်စွာ ဂီတကိုလည်း လေ့လာလိုက်စားခဲ့သည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင်မြင်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်း ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ်ကို ရန်ကုန်မြို့တွင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။
၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် ကိုစိုးမိုးနိုင်၊ ကိုရဲမာန်(ယခု ကာတွန်း ဝလုံး)၊ ဇာမင်းထိုက်တို့နှင့် အတူ အရပ်လေးမျက်နှာ အမည်ဖြင့် ပြပွဲပြုလုပ်ခဲ့သည်။
၁၉၉၉ ခုနှစ်တွင် ဇင်မင်းထွန်းနှင့် အတူ Duet အမည်ဖြင့်ပြပွဲပြုလုပ်ခဲ့ပြီး Second Duet ပြပွဲ၊ Another Seven ပြပွဲများတွင် ပါဝင်ပြသခဲ့သည်။
ကာတွန်း ဝလုံး၏ အမည်ရင်းမှာ ရဲမာန်ဖြစ်သည်။
ကာတွန်း ဝလုံးကို ၁၉၇၅ ခုနှစ် မေလ(၂၈)ရက်နေ့တွင် အဖ ဦးတင်ဝင်းနှင့် အမိ ဒေါ်မာလာတို့မှ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
၂၀⁠၀၀ ခုနှစ်တွင် ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ်ကို ရန်ကုန်မြို့တွင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။
၁၉⁠၉၈ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလမှစပြီး ဝလုံးဆိုသည့် ကလောင်အမည်ဖြင့် ပလုတ်တုတ်ကလေးဂျာနယ်တွင် ကာတွန်းများ စတင်ရေးဆွဲခြင်းဖြင့် ကာတွန်းလောကထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ထင်ရှားသော ကာတွန်းဇာတ်ကောင်မှာ ဇော်ဂျီကလေး ကြယ်နီ ဖြစ်သည်။
ကာတွန်း ဝလုံးသည် ပန်းချီ၊ ဒီဇိုင်း၊ ကာတွန်း အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။
တစ်ကိုယ်တော်ပန်းချီပြပွဲသုံးကြိမ် ပြသခဲ့သည်။
၂၀၁၃ခုနှစ်တွင် Fantisia ပန်းချီပြပွဲ၊ ၂၀၁၄ခုနှစ်တွင် I am Musical Legend ပန်းချီပြပွဲ နှင့် ၂၀၁၅ခုနှစ် တွင် A Burmese Legend ပန်းချီပြပွဲတို့ ဖြစ်သည်။
အုပ်စုပြပွဲပေါင်း ၃၀ကျော် တွင်လည်း ပါဝင်ပြသခဲ့ဖူးသည်။
ဥရောပတိုက်၌ ယဉ်ကျေးမှုပေါ်ထွန်းရာ ဇစ်မြစ်ဒေသ ဂရိ (Greek) နိုင်ငံသည် ရှေးအခါက ယဉ်ကျေးမှု အရာတွင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့အနောက်ပိုင်းဒေသ ယဉ်ကျေးမှု၏အရင်းခံမှာ ဂရိယဉ်ကျေးမှုဖြစ်၏။
ဒီမိုကရေစီဝါဒသည် ဂရိတို့ထံမှ ဆင်းသက်သောဝါဒဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာ အဝဝမှာလည်း အတွေးအခေါ်အမြော်အမြင် ရင့်သန်သော ဂရိပညာရှင်တို့၏ ကျေးဇူးကြောင့်ထွန်းကားလာခြင်းဖြစ်၏။
ဂရိနိုင်ငံ ဂရိနိုင်ငံသည် ဥရောပတိုက်တောင်ပိုင်း ဗော်ကလန်ကျွန်းဆွယ်ပေါ်၌ တည်ရှိ၍ လွတ်လပ်သောနိုင်ငံဖြစ်သည်။
၅၁,၂၄၆ စတုရန်းမိုင်ကျယ်ဝန်း၍ လူဦးရေမှာ ၁၉၅၁ ခုနှစ်၊ သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၇,၆ဝ၃,၅၉၉ ဦးခန့်ရှိသည်။
ဂရိကျွန်းဆွယ်သည် လူသားတို့၏ယဉ်ကျေးမှုစတင်ပေါက်ပွားရာဒေသဖြစ်သော အာရှမိုင်းနားကုန်းဘက်သို့ ရှေးရှူကာ မြေထဲပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးဆင်းလျက်ရှိသည်။
ဥရောပတိုက်၏ ကျွန်းဆွယ်မကြီး ၃ ခုအနက် အရှေ့ဘက်ဆုံး ကျွန်းဆွယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဂရိကျွန်းဆွယ်နှင့် အာရှမိုင်းနားကုန်းမကြီးအကြားရှိ ပင်လယ်သည် ရာပေါင်းများစွာသော ကျွန်းငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။
ထိုကျွန်းငယ်များသည် ဂရိကျွန်းဆွယ်မှ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားသော အာရှတိုင်းပြည်များသို့ သွားရောက်ရာ လှေကားထစ်များသဖွယ် တည်ရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ရှေးအခါက အာရှတိုက်၏ယဉ်ကျေးမှုတို့သည် ထိုကျွန်းငယ်ကလေးများမှ တစ်ဆင့်ကူး၍ ဂရိတိုင်းပြည်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရပေသည်။
ဂရိကျွန်းဆွယ်၏ ကမ်းခြေသည် အကွေ့အကောက် အပြတ်အတောက်ပေါများလှသဖြင့် ဂရိနိုင်ငံ၏ မည်သည့်အပိုင်းမဆို ပင်လယ်နှင့်နီးကပ်စွာရှိသည်။
ဂရိလူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်ထဲ၌ စွန့်စားသွားလာတတ်သဖြင့် အခြားတိုင်းပြည်များသို့ သွားရောက်နိုင်ကြသည်။
တိုင်းတစ်ပါးသားများနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိလာ၍ နိုးကြားထကြွသောလူမျိုးဖြစ်လာကြသည်။
၎င်းတို့ တိုင်းပြည်သည် အာရှနှင့် အီဂျစ်ယဉ်ကျေးမှုမျိုးစေ့များ ဝေဆာပေါက်ရောက်ပွင့်ဖူးနိုင်သော လယ်ယာမြေကောင်းသဖွယ်ဖြစ်လာသည်။
တောင်ထူထပ်သော တိုင်းပြည်ဖြစ်သဖြင့် ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်နိုင်သောမြေများကို တောင်ကြားများ၌သာ အနည်းငယ် ကွက်တိကွက်ကျားတွေ့ရသည်။
မြေပြန့်အရပ်များ၌ သစ်တောများနှင့် မြက်ခင်းပြင်များရှိသည်။
သစ်တောများမှ ထင်းအတွက် မီးသွေးရ၍ မြက်ခင်းပြင်များပေါ်၌ အသက်ဆက်နိုင်သော သိုးနှင့် ဆိတ်များကို မွေးမြူကြသည်။
ဂရိလူမျိုးတို့ အစာအာဟာရမှာ အများအားဖြင့် ငါးဖြစ်သည်။
စိုက်ပျိုးနိုင်သမျှသော မြေကွက်များ၌ ဂျုံ၊ စပျစ်ပင်နှင့် သံလွင်ပင်များ စိုက်ပျိုးကြသည်။
ဂရိလူမျိုးတို့ရောက်လာပုံ ဂရိတို့ကား ရှေးပဝေသဏီက ဥရောပတိုက်အလယ်ပိုင်း ကက်စပီယန်ပင်လယ်အနီးမှ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသော အာရိယန်လူမျိုးဟူ၍လည်းခေါ်သည့် အင်ဒိုယူရိုပီယန်လူမျိုးတို့၏ အဆက်အနွယ်များ ဖြစ်ကြ၏။
သူတို့သည် ဘီစီ ၁၅ဝဝ ပြည့်နှစ်ကျော်လောက်မှစတင်၍ တောင်ဘက်သို့ အစုလိုက်အအုပ်လိုက် ပြုံ၍ဆင်းလာကြ၏။
ထိုအချိန်က အီးဂျီးယန်းပင်လယ်ထဲရှိ ကျွန်းစုများ(အထူးသဖြင့် ဂရိကျွန်းဆွယ်)၌နေထိုင်ကြသော လူမျိုးတို့မှာ အတော်အတန် ယဉ်ကျေးနေကြပြီဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ထဲ၌ ဖီနီရှန်လူမျိုးတို့သည် ရွက်သင်္ဘောများလွှင့်ကာ သွားလာရောင်းဝယ်နေကြ၏။
ဂရိတို့သည် ဥရောပတောင်ပိုင်းသို့ ရောက်လာစက သိုး၊ ဆိတ်များကို ထိန်းကျောင်းရန်သာ ကျွမ်းကျင်သော လူရိုင်းများဖြစ်ကြ၏။
နောက်မှ ဖီနီရှန်စသော လူမျိုးများနှင့် တွေ့ကြုံရောနှောဆက်ဆံရသဖြင့် ယဉ်ကျေးလာကြ၏။
အိုးအိမ်အတည်တကျနှင့် နေထိုင်တတ်၍ လယ်ယာစိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်လာကြ၏။
အုပ်စုများဖွဲ့၍ ရှင်ဘုရင်များ၊ ရပ်ရွာအကြီးအကဲများ၏ အမိန့်ကို နာခံလာကြ၏။
ဖီနီရှန်တို့ထံမှ စာရေးစာဖတ်အတတ်ကို သင်ကြားကြ၏။
ဟိုးမား အမည်ရှိ နာမည်ထင်ရှားသော ဂရိစာဆိုကြီးသည် 'အစ်လယက်' နှင့် 'အော့ဒိဆီ' အမည်ရှိသော စွန့်စားခန်းကဗျာကြီးများကို အလွန်စိတ်အားတက်ကြွဖွယ်ရာ စကားလုံးများဖြင့် စပ်ဆိုခဲ့ပေသည်။
ဟိုးမား၏ ကဗျာထဲတွင် ဂရိတို့စစ်တိုက် ဝါသနာပါပုံ၊ ဖီနီရှန်လူမျိုးတို့ကိုအတုယူ၍ တောက်ပြောင်သော အဝတ်အထည်၊ လက်ဝတ်လက်စားများ ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိပုံများကို စပ်ဆိုထား၏။
'အစ်လယက်' ကဗျာထဲ၌ ဂရိတို့သည် စည်းလုံးညီညွတ်၍ အာရှမိုင်းနားပြည်မပေါ်ရှိ ထရွိုင်မြို့သို့ သွားရောက် တိုက်ခိုက်ကြပုံကို ဖော်ပြထား၏။
သို့ရာတွင် ဂရိတို့သည် ဇာတိအားဖြင့် စည်းလုံးညီညွတ်သောလူမျိုး မဟုတ်ကြချေ။
တောင်တန်းများက လူတစ်စုနှင့်တစ်စုကို ခွဲခြားထားခြင်းဖြင့် ဂရိနိုင်ငံမှာ နိုင်ငံငယ်များဖြင့် အစိပ်စိပ်အမြွှာမြွှာကွဲလျက်ရှိ၏။
ထိုနိုင်ငံငယ်များသည် မြို့သာသာမျှ ကျယ်ဝန်း၏။
အေသင်မှတစ်ပါး အခြားဂရိနိုင်ငံငယ်များမှာ လူဦးရေ ၂ဝ,ဝဝဝ ထက်မပိုချေ။
ထိုနိုင်ငံငယ်ကလေးများအနက် အနည်းငယ်သောနိုင်ငံများက နယ်ချဲ့ထွင်ခဲ့ကြသည်။
အေသင်နိုင်ငံငယ်သည် အက်တစ်ကာလွင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို စိုးပိုင်ခဲ့၏။
စပါးတား နိုင်ငံကလည်း လာကိုးနီးယားနှင့် မဆီးနီးယားနယ်များကို သိမ်းယူခဲ့၏။
အာရှမိုင်းနားပြည်၏ အနောက်ဘက်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်၌ ဂရိမြို့ပြပြည်ရွာများကို တွေ့ရသည်။
အာဖရိကတိုက်၊ အီဂျစ်ပြည် စစ္စလီကျွန်းနှင့် အီတလီပြည်တောင်ပိုင်းသို့လည်း ဂရိလူမျိုးတို့ သွားရောက်နေထိုင်ကြသည်။
အေသင်ကဲ့သို့သော ဂရိနိုင်ငံငယ်ကလေးများကို ပထမတွင် ရှင်ဘုရင်များက အုပ်ချုပ်၏။
ဘီစီ ၈ဝဝ–၇ဝဝ ခုနှစ်၌ ဘုရင်များပျောက်ကွယ်သွား၍ လူနည်းစုအုပ်ချုပ်သော 'အော်လီဂါးကီး' အစိုးရစနစ် ပေါ်လာ၏။
ထိုအခါ၌ကား မြေပိုင်ရှင်သူဌေးသူကြွယ်များလက်ထဲသို့ နိုင်ငံရေးအာဏာရောက်သွား၏။
ထို့နောက်မြေပိုင်ရှင်များသည် အချင်းချင်းအာဏာလုကြ၏။
ဆင်းရဲသားများကလည်း ဖိနှိပ်မှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကြ၍ မကြာမီ လူတစ်ဦးတည်းက အာဏာဖြင့်အုပ်စိုးသည့် 'တစ်ရင်နီ' အစိုးရစနစ်ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
ထိုစနစ်အရ အုပ်စိုးသောဘုရင်တို့သည် မင်းဆွေမင်းမျိုးထဲမှ မဟုတ်စေကာမူ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား မိမိတို့၏ အခွင့်အရေးအတွက် မျက်စိဖွင့်ပေးသူများဖြစ်၍ ဒီမိုကရေစီဝါဒကို လမ်းခင်းရာရောက်ပေသည်။
ဘီစီ ၅ဝဝ ပြည့်နှစ်အစလောက်တွင် အေသင်မှာ ဒီမို ကရေစီနိုင်ငံ ဖြစ်လာလေသည်။
ဘီစီ ၆၂၁ ခုနှစ်၌ ဒရေးကိုး ဆိုသူသည် အစဉ်အလာ တရားဥပဒေများကို စုဆောင်း၍ ဂရိတရား ဥပဒေများကို အဦးဆုံး ရေးသားခဲ့လေသည်။
ထို တရား ဥပဒေများမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဆင်းရဲသားများမှာ ဒရေးကိုး၏တရားဥပဒေများကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်လာကြ၏။
ထို့နောက် ဆိုလွန်အမည်ရှိသော ပညာရှိတစ်ဦးက ဆင်းရဲသား များအား သက်သာစေမည့် ဥပဒေများ ရေးဆွဲဲခဲ့၏။
သို့ရာတွင် ဘီစီ ၅၆၁ ခုနှစ်၌ ပိုင်ဆစ်ထရက်တပ် ဆိုသူသည် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာကို ရရှိသွား၍ နှစ်ပေါင်း ၃ဝ တိုင်တိုင် အေသင်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်လေသည်။
သူ၏လက် ထက်၌ တိုင်းပြည်စည်ပင်ဝပြောသည်။
သူကွယ်လွန်သောအခါ သား ၂ ယောက်က တိုင်းပြည်ကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်ရန် ကြံစည်ကြ၏။
သို့ရာတွင် တစ်ယောက်မှာ အသတ်ခံရ၍ တစ်ယောက်မှာ တိုင်းပြည်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံရလေသည်။
ဘီစီ ၅ဝ၉ ခုနှစ်လောက်၌ကား ကလိုက်သီးနီး ဆိုသူ ရေးဆွဲ သော ဥပဒေသစ်များကြောင့် မြေပိုင်ရှင်ကြီးများ တန်ခိုးမှေးမှိန် ရပြီးလျှင် လူထုဆန္ဒအရ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် တည်မြဲလေတော့ သည်။
စပါးတားနိုင်ငံငယ်၏ အုပ်ချုပ်ပုံစနစ်ကား အေသင်နှင့် လုံးဝမတူချေ။
စပါးတား၌ ခေါင်းဆောင် ၂ ယောက် တစ်ပြိုင် တည်း အုပ်ချုပ်၏။
စပါးတားနိုင်ငံသည် စစ်တပ်သဖွယ် ဖွဲ့စည်း ထားသော နိုင်ငံဖြစ်၏။
ပယ်လိုပွန်နီးဆပ်ကျွန်းဆွယ် တစ်ခုလုံး ကို စပါးတားတို့က သိမ်းပိုက်ထား၏။
စပါးတားနိုင်ငံနှင့် အေသင်နိုင်ငံတို့မှာ ဂရိကျွန်းဆွယ်ပေါ်၌ ဗိုလ်လုရန် အချင်း ချင်း စောင်နေသော နိုင်ငံများဖြစ်လေသည်။
သို့ရာတွင် သူတို့ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခမဖြစ်မီ ပင်လယ်ရပ်ခြား တိုင်းတစ်ပါးမှ ပါးရှင်းလူမျိုးတို့နှင့် စစ်ဖြစ်ကြရ၏။
ပါးရှင်း စစ်ပွဲများ ပြီးစီး သောအခါ အေသင်နိုင်ငံမှာ တဖြည်းဖြည်း တန်ခိုးကြီးလာ လေသည်။
ပါးရှင်းရန်ကို စုပေါင်းတွန်းလှန်ရန် အာရှမိုင်းနား နှင့်အီးဂျီးယန်းကျွန်းများပေါ်ရှိ ဂရိလူမျိုးအားလုံးပါသော ဒီးလီယန်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရာ ထိုအဖွဲ့ကိုခေါင်းဆောင်သည့် နိုင်ငံမှာ အေသင်နိုင်ငံဖြစ်သည်။
နောက်မကြာမီ ဒီးလီ ယန်အဖွဲ့သည် အေသင်အင်ပိုင်ယာကြီး ဖြစ်လာသည်။
အေသင်မြို့တော်ကြီးမှလည်း များစွာ ကြွယ်ဝချမ်းသာ လာသည်။
လူဦးရေတိုးလာ၍ အတတ်ပညာများလည်း ထွန်း ကားလာသည်။
ပဲရီးကလီး (ဘီစီ ၄၆ဝ-၄၃ဝ) လက်ထက်၌ အေသင်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့ရာ အေသင်မြို့သူ မြို့သားများမှာ ယဉ်ကျေးမှုတွင် အလွန်အဆင့်အတန်းမြင့်လာ ကြသည်။
သို့ရာတွင် အေသင်နိုင်ငံ၏သမိုင်းကို စွန်းထင်းစေသော အချက်တစ်ရပ်မှာ နိုင်ငံလူဦးရေ၏ ၅ပုံ ၂ပုံ လောက်က ငွေ ဝယ် ကျွန်ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အေသင်နိုင်ငံသားများမှာ ကျေးကျွန်များကို မှီခိုအားထားနေရသည်။
ကျွန်များကို အလုပ် လုပ်ခိုင်းသဖြင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာပြီးလျှင် အေးအေးသက်သာ နေနိုင်ကြသည်။
သူတို့သည် စစ်ပွဲများ၌ ဖမ်းဆီးရမိသော ရန်သူများကို ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချကြသည်။
အခြားတိုင်းပြည်မှ လူငယ်များကို တိတ်တိတ်ခိုးယူ၍လည်း ကျွန်ကုန်ကူးကြသည်။
အေသင်နိုင်ငံများသည် ကျွန်များကို ခိုင်းစေနိုင်၍ သက် သက်သာသာ ရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ နေထိုင်စားသောက် မှုမှာ များစွာ အဆင့်အတန်းမြင့်သည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။
အိမ်များ မှာ ပြတင်းပေါက်မရှိ။
လမ်းများလည်း ကျဉ်းမြောင်း ကွေ့ ကောက်၏။
မိုးတွင်း၌ လမ်းသွားမရနိုင်အောင် ရွှံ့ပွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
အမှိုက်သရိုက်များကို အိမ်ရှေ့လမ်းပေါ်၌သာ ပစ်ထားကြ၏။
ဂရိတို့သည် ထိုသို့ အနေအထိုင် မသန့်ရှင်းသော်လည်း ကျန်းမာရေးကို အလွန် လိုက်စားကြသည်။
အိုလင်းပပ် တောင်ခြေ၌ ၄ နှစ် တစ်ကြိမ်ကျ ကစားခုန်စားပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပလေ့ ရှိကြ၏။
ထိုကျန်းမာရေးကစားပွဲကို အိုလံပစ် ပွဲဲတော် ဟုခေါ်၏။
ထိုပွဲသို့ ဂရိကျွန်းဆွယ်အရပ်ရပ်မှ လူများလာရောက်၍ ပါဝင်ဆင်နွှဲကြ သည်။
သူတို့သည် ကျန်းမာရေး၌သာ စိတ်ပါဝင်စားကြသည် မဟုတ်။
ပညာရေးကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်ကြ၏။
မြို့ထဲ၌ နိုင်ငံရေး ပညာနှင့် ယထာဘူတပညာရပ်များကို ဝိုင်းဖွဲဲ့၍ ဆွေးနွေးလေ့ရှိကြ၏။
အချို့ကလည်း မြို့ရွာကောင်စီ၌၎င်း၊ တရားရုံးတော်များ၌၎င်း လူကြီးအဖြစ်ဖြင့် ပါဝင်ဆောင်ရွက် ကြ၏။
ထိုဂျူရီလူကြီးနှင့်ကောင်စီလူကြီးတို့ကို ဆင်းရဲသားများ ထမ်းဆောင်သော အခွန်ငွေဖြင့် နေ့စဉ်အခကြေးငွေပေးကြရ၏။
အေသင်နိုင်ငံမှာ အင်ပိုင်ယာကြီးဖြစ်သွားသော်လည်း စပါးတားနိုင်ငံသားတို့က အေသင်နိုင်ငံသားတို့ကို မကျိုးနွံ ကြချေ။
ယင်းတို့မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အချင်းချင်း စောင်နေကြ ရာမှ ကြာသော်ထ၍ တိုက်ကြလေသည်။
ထိုအေသင်နှင့် စပါးတားတို့ တိုက်ကြသော စစ်ပွဲများကို 'ပယ်လိုပွန်နီရှင်း စစ်ပွဲ'ဟု ခေါ်၏။
ပဲရီးကလီးသည် သူ့လူများအား အေသင် မြို့ထဲ၌ နေထိုင်စေ၍ ခံစစ်ကိုသာဆင်၏၊ စပါးတားတို့သည် လည်း မြို့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။
မြို့ထဲ၌ လူများပြွတ်သိပ် နေထိုင်ကြသဖြင့် မကြာမီ ပလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားပြီးလျှင် လူ အမြောက်အမြားသေဆုံးလေသည်။
ပဲရီးကလီးလည်း ပလိပ် ရောဂါနှင့် သေဆုံးလေသည်။
သို့ရာတွင် ကြွင်းကျန်သော လူများသည် ဆက်လက်၍ ဇွဲနှင့်ကြံ့ကြံ့ခံနေကြ၏။
သို့နှင့် ၁ဝ နှစ်ကြာသောအခါ မည်သူမျှမနိုင်ဘဲ စစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားတော့၏။
သို့သော် ပဲရီးကလီးခေါင်းဆောင်မှုဖြင့် တည်မြဲခဲ့သော အေသင်တို့၏လွတ်လပ်ရေးမှာ သူ၏တူ အယ်လစီဗိုင်းအား ဒီး၏မိုက်မဲဲမှုကြောင့် ဆုံးရှုံးရလေသည်။
အယ်လစီဗိုင်းအားဒီးက တိုက်တွန်းသဖြင့် အေသင်နီးယန်းတို့သည် စစ္စလီကျွန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် သူတို့ရေတပ်ကို စေလွှတ်လိုက်ရာ ရေတပ်မှာ မရှုမလှချေမှုန်းခြင်းခံရ၍ အေသင်စစ်သုံ့ပန်း အမြောက်အမြား ကျွန်အဖြစ်ဖြင့် ရောင်းချခြင်းခံကြရ၏။
သို့နှင့် အေသင်၏ ဩဇာခံ ဂရိနိုင်ငံငယ်များသည် အေသင်ကို တော်လှန်၍ စပါးတားနှင့်ပူးပေါင်းကြလေသည်။
စပါးတာတို့လည်း ဘီစီ ၄ဝ၅ ခုနှစ်၌ ကြွင်းကျန်သော အေသင်သင်္ဘောများကို တိုက် ခိုက် သိမ်းယူ၍ အေသင်မြို့ကို ဝန်းရံထားကြ၏။
အေသင် တို့ အစာငတ်မခံနိုင်သဖြင့် ဘီစီ ၄ဝ၄ နှစ်တွင် အညံ့ခံ၍ အေသင်အင်ပိုင်ယာကြီး ပျက်စီးသွားရလေသည်။
စပါးတားတို့လည်း ယင်းတို့၏စစ်တပ်များကို ဂရိမြို့များ၌ အနှံ့အပြားချထား၍ အာဏာရှင်စနစ်ဖြင့် အုပ်ချုပ်၏။
သို့ဖြစ်၍ လက်အောက်ခံမြို့ရွာများမှာ အမြဲမကျေမနပ်ဖြစ်လျက်ရှိရာ ဘီစီ ၃၇၁ ခုနှစ်တွင် အီပါမီနွန်းဒတ်ဆိုသူ ကြီးမှူးသော သီးဗန်း (သီးဗနိုင်ငံသား)တို့က စပါးတားကို တိုက်ခိုက်အောင်မြင်လေ သည်။
သို့ရာတွင် သီးဗနိုင်ငံသားတို့သည် ဘီစီ ၃၆၂ ခုနှစ် တွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အီပါမီနွန်းဒတ် သေဆုံးသွားသဖြင့် စစ်ရေးနိမ့်လေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဂရိနိုင်ငံငယ် ကလေးများ၏ ခေတ်လည်း ကုန်ဆုံးလေတော့သည်။
ဂရိနိုင်ငံငယ်ကလေးအားလုံးကို ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက် အောင်မြင်၍ ဂရိတစ်ပြည်လုံးကို သိမ်းကျုံးအုပ်စိုးသူများမှာ ဂရိ မြောက်ဘက်ရှိ မက်ဆီဒိုးနီးယားပြည့်ရှင် ဖိလစ်ဘုရင်နှင့် သူ၏ သားတော် အယ်လက်ဇန္ဒာ-သ-ဂရိတ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
အယ်လက်ဇန္ဒာဘုရင်သည် တိုက်ခိုက်အောင်မြင်သော တိုင်းပြည် များ၌ ဂရိယဉ်ကျေးမှုများကို ပြန့်ပွားစေခဲ့သည်။
အယ်လက်ဇန္ဒာ-သ-ဂရိတ် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူတည်ထောင်ခဲ့သော နိုင်ငံကြီးသည် အစိတ်စိတ် အမြွာမြွာကွဲသွားလေသည်။