kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ယင်းတို့မှာ နစ်ဂါးအေ့သီ နာစစ်ဆပ် (၁၈၉၈)၊ လော့ဂျင် (၁၉ဝဝ)၊ ယု(လူငယ်) (၁၉ဝ၂)၊ တိုင်ဖွန်း (လေမုန်တိုင်း) (၁၉ဝ၃) နော့စထရိုမို (၁၉ဝ၄) စသော စာအုပ်များ ဖြစ်သည်။
၁၉ဝ၆ ခုနှစ်တွင် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေသော မီရာအော့သီဆီး (ပင်လယ်ကြေးမုံ) စာအုပ်တွင် ကွန်းရက်သည် သူ၏အကြောင်းများကို ရေးသား ထားလေသည်။
ဆီးကရက်အေးဂျင့် (အထောက်တော်) (၁၉ဝ၇)၊ ချန့်(အခွင့်အရေး) (၁၉၁၄)၊ ဗစ်ထရီ (အောင်မြင်ခြင်း) (၁၉၁၅)၊ သရိုဗာ (လှည့်လည်သူ) (၁၉၂၃)တို့မှာ ဂျိုးဇက်ကွန်းရက် ရေးခဲ့သော အခြားဝတ္ထုများ ဖြစ်လေသည်။
နောက်ဆုံးရေးခဲ့သော ဆပ်ဆပင့်ဝတ္ထုမှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြစ်၏။
သူ၏ဝတ္ထုများမှာ ပင်လယ်ပြင်တွင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ရေးသားထားသော ဝတ္ထုများ ဖြစ်သည်။
သူအင်္ဂလိပ် စာရေးဆရာအဖြစ် အောင်မြင်မှုမှာ ထူးခြားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
အကြောင်းကား အသက် ၂ဝ အရွယ်ခန့်အထိ အင်္ဂလိပ်စာတစ်လုံးမျှမတတ်ဘဲ ရှိနေပြီးမှ အသက် ၄ဝ အရွယ် တိုင်အောင် စာအနည်းအကျဉ်းမျှလောက်သာ ရေးသားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂျိုးဇက်ကွန်းရက်သည် ၁၈၅၇ ခု ဒီဇင်ဘာလ ၆ ရက်တွင် ယူကရိန်းနယ်၌ ဖွားမြင်ခဲ့၍ ၁၉၂၄ ခု ဩဂုတ်လ ၄ ရက်တွင် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ကန်တာဗာရီမြို့၌ ကွယ်လွန်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား Category:ပိုလန် စာရေးဆရာများ Category:ဗြိတိသျှ စာရေးဆရာများ။
ကွန်းဒေါလင်းတ (Condor) သည် ကမ္ဘာသစ်လင်းတ မျိုးစိတ် နှစ်မျိုးကို ခေါ်သောအမည် ဖြစ်သည်။
ကွန်းဒေါ ဟူသောအမည်သည် ကွီချာလူမျိုးများ၏ ဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာသည်။
ကမ္ဘာ့အနောက်ခြမ်းရှိ ပျံသန်းနိုင်သော ငှက်များအားလုံး၌ အရွယ်အစားအကြီးမားဆုံးဖြစ်သည်။
အန်းဒီးကွန်းဒေါလင်းတကို တောင်အမေရိကတိုက်ရှိ အန်းဒီးတောင်တန်းဒေသတွင် တွေ့ရသည်။
ကယ်လီဖိုးနီးယားကွန်းဒေါလင်းတကိုမူ မြောက်အမေရိကတိုက်ရှိ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံများ၏ အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်း တောင်တန်းများတွင်သာတွေ့ရသည်။
ကဏ္ဍ:ကမ္ဘာသစ် လင်းတများ ကဏ္ဍ:ပံ့သကူသားစား တိရစ္ဆာန်များ။
ဂေါတမဘုရားအလောင်းတော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားကို ဖွားမြင်တော်မူပြီးနောက်၊ ရာမ၊ ဓဇ၊ လက္ခဏ၊ ဇောတိမန္တ၊ ယည၊ သုဗောဓ၊ သုယာမ ဟူသော ပုဏ္ဏားခုနှစ်ဦးတို့က ဤမင်းသားသည် စကြဝတေးမင်းသော်လည်း ဖြစ်လတ္တံ့၊ ဘုရားသော်လည်း ဖြစ်လတ္တံ့ ဟူ၍ လျှောက်တင်ကြသည်။
ထို့နောက် ကောဏ္ဍညအနွယ်ဖြစ်သော သုဒတ္ထပုဏ္ဏားငယ်ကမူ ဤ မင်းသားသည် ဘုရားဧကန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု နိမိတ်ဖတ်လေသည်။
နိမိတ်ဖတ်ကြားသော ပုဏ္ဏားဆရာတို့ မကွယ်လွန်မီ မိမိတို့သားများအား သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား ဘုရားဖြစ်တော်မူသော အခါ သူ၏အဆုံးအမကို ခံယူ၍ သူ၏ထံပါး၌ ရဟန်းပြုကြလော့ဟု မှာကြားခဲ့ကြလေသည်။
သုဒတ္တပုဏ္ဏားမှတစ်ပါး ကျန်ပုဏ္ဏားအားလုံးတို့ ကံကုန်ခဲ့ပြီးနောက် သုဒတ္တပုဏ္ဏားနှင့် နိမိတ်ဖတ်ပုဏ္ဏား ၇ ဦး အနက် ၄ ဦး၏ သားလေးယောက် တို့သည် ရဟန်းပြု၍ တောထွက်ကြလေ၏။
သုဒတ္တပုဏ္ဏား၏ ရဟန်းအမည်မှာ အနွယ်ကိုစွဲ၍ ရှင်ကောဏ္ဍညဟု တွင်သည်။
ကျန်ရဟန်းတို့၏အမည်မှာ ဝပ္ပ၊ ဘဒ္ဒိယ၊ မဟာနာမ်၊ အဿဇိထေရ်၊ တို့ ဖြစ်၏။
ရှင်ကောဏ္ဍည အမှူးရှိသော ထိုရဟန်းတို့သည် ဂေါမတအား လုပ်ကျွေးပြုစုကြသည်။
သို့ရာတွင် အရှင်ဂေါတမ သည် ဘုရားဖြစ်ကြောင်း သစ္စာလေးပါးကို မတွေ့မြင်မီ ရဟန်း ငါးပါးတို့ စိတ်ပျက် ကာ ဂေါတမအား စွန့်ခွာ၍ မိဂဒါဝုန်တောသို့ သွားကြလေသည်။
ဂေါတမအလောင်းတော်သည် ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး ဒုက္ကရ စရိယာကျင့်တော်မူ၍ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်ကာ သဗ္ဗညုတ ရွှေဉာဏ်တော်ကို ရရှိတော်မူပြီးနောက် မိဂဒါဝုန်တော၌ ကေဏ္ဍညအမှူးရှိသော ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးဦးတို့နှင့် တွေ့ရှိပြန်ရာ တရားဦးဖြစ်သော ဓမ္မစကြာဒေသနာတော်ကို ဟောကြားတော် မူသည်။
ရှင်ကောဏ္ဍညသည် တရားတော်၏အဆုံး၌ ရှေးဦးစွာ သာတပတ္တိဖိုလ်သို့ရောက်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
ကောဏ္ဍည မထေရ်အား မြတ်စွာဘုရားခင်ကိုယ်တော်တိုင် အညာသိ ကောဏ္ဍညဟု တရားဦးရ၍ ရတ္တညုအရာ၌ ဧတဒဂ်ရသော ရဟန္တာ ဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ဆုပန်ခြင်း အချိန်သည် လွန်ခဲ့ပြီးသည့် ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်ကာလ ပဒုမုတ္တရဘုရားရှင်လက်ထက် ဖြစ်သည်။
ထိုဘုရားရှင်လက်ထက်တွင် လယ်ပိုင်ရှင်သူကြွယ် တစ်ဦးရှိခဲ့သည်။
ထိုသူကြွယ်သည် ဂေါတမဘုရားရှင်လက်ထက်တွင် အရှင်ကောဏ္ဍညမထေရ် ဖြစ်လာမည့်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုလယ်ပိုင်ရှင်သူကြွယ်သည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ဧတဒဂ်ဘွဲ့ ပေးသည်ကို အားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်ကာ အလှူအတန်းများ ပြုလုပ်ခဲ့၏။
သူ၏ အလှူသည် အောက်ပါအတိုင်း အဦးအဖျားကို ကိုးကြိမ် လှူခြင်း ဖြစ်သည် - ဦးဦးဖျားဖျား စပါးဖုံး အလှူ၊ မုန့်ဆန်းဦးအလှူ၊ စပါးရိတ်သောအခါ ရိတ်ဦးအလှူ၊ အဆုပ်ပြုသောအခါ ဆုပ်ဦးအလှူ၊ လှိုင်းသောအခါ လှိုင်းဦးအလှူ၊ (လှိုင်း = စည်းသည်၊ သိမ်းသည်။
) နင်းနယ်သောအခါ နင်းဦးအလှူ၊ ခြင်သောအခါ ခြင်ဦးအလှူ၊ ရောင်းသောအခါ ရောင်းဦးအလှူ၊ စားသောအခါ စားဦးအလှူ။
အထက်ပါ အလှူဦးကိုးမျိုးကို အလှူပေးကာ နောင်ပွင့်တော်မူမည့် ဘုရားရှင်ထံတွင် "သူတစ်ပါးတို့ထက် ရှေးဦးစွာ တရားအရသာကို သောက်ရသည် ဖြစ်ပါစေ" ဟု ဆုပန်ခဲ့လေသည်။
ယခုအခါ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဗက်မင်တန်ခေါ် ကြက်တောင်ရိုက် ကစားခြင်း အလေ့သည် မြို့နယ်အနှံ့ပင် ခေတ်စားနေလေသည်။
ကြက်တောင်ရိုက်ကစားခြင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လက်မှခြေထောက်အထိ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား ပြေးလွှားရသောကြောင့် ချွေးများထွက်ပြီးလျှင် ဣရိယာပုတ် မျှတသော ကစားမျိုးဖြစ်လေသည်။
အသက်အရွယ်၊ ကျားမ မရွေး ကစားနိုင်ခြင်း၊ နေရာမရွေး ကစားနိုင်ခြင်း၊ ပစ္စည်းကိရိယာ လိုအပ်ချက် အတွက် အကုန်အကျ အသင့်အတင့်သာ ရှိခြင်း တို့ကြောင့် အချို့ ဝါသနာထုံ၍ ကျန်းမာလိုသောသူများမှာ နွေမိုးမရှောင်ဘဲ ကြက်တောင်ရိုက် ကစားကြသည်။
သမိုင်း ကြက်တောင်ရိုက်ကစားခြင်းကို ရှေးဦးစွာ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှ စထွင်လိုက်သည်။
အိန္ဒိယကို ဗြိတိသျှတို့ စစ်နိုင်သောအခါ အိန္ဒိယမှတစ်ဆင့် အင်္ဂလန်ပြည်သို့ ထိုကစားနည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
အင်္ဂလန်ပြည်မှတစ်ဖန် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
အင်္ဂလန်နိုင်ငံတွင် ၁၈၇၃ ခုနှစ် လောက်ကစ၍ ကြက်တောင်ရိုက်ကစားခြင်းသည် ခေတ်စားလာခဲ့၏။
ဗက်မင်တန်ဟူသောအမည်မှာ အင်္ဂလန်နိုင်ငံတွင် ပထမဆုံး ကြက်တောင်ရိုက်ကစားသော နေရာတစ်ခု၏အမည်ကိုယူ၍ မှည့်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။
စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း ၁၈၉၅ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ကြက်တောင်ရိုက်အသင်းကြီးကို တည်ထောင်၍ ကြက်တောင်ရိုက်ကစားခြင်းနှင့်ဆိုင်သော စည်းမျဉ်းဥပဒေများကို ရေးဆွဲကြလေသည်။
ထိုစည်းမျဉ်းဥပဒေများကို အခြားနိုင်ငံများကလည်း အသိအမှတ်ပြုကာ လိုက်နာလျက်ရှိကြသည်။
ကြက်တောင်ရိုက် ကစားခြင်း စည်းမျဉ်းများမှာ မည်သည့်နိုင်ငံတွင်မဆို အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တစ်ယောက်စီနေ၍ ကစားသည့် ကစားကွင်းမှာ အနံ ၁၇ ပေသာရှိ၍၊ တစ်ဖက် ၂ ယောက်စီ နေ၍ ကစားသည့်ကွင်းမှာ အနံပေ ၂ဝ ရှိသည်။
အလျားမှာမူကား အတူတူပင် ဖြစ်၏။
ပစ္စည်းကိရိယာ ကြက်တောင်ရိုက်ကစားရာတွင် လိုအပ်သောဝတ္ထုပစ္စည်းများမှာ ဗက်တံ ၂ ချောင်း သို့မဟုတ် ၄ ချောင်း၊ ကြက်တောင် ဖော့လုံး ၁ ခု၊ အလျား ၁၇ ပေမှ ပေ ၂ဝ နှင့် အနံ ၂ ပေခွဲ ရှိသော ပိုက် ၁ ခုနှင့် ညီညာသော ကစားကွင်းဖြစ်သည်။
ကစားကွင်း ကစားကွင်း၏ ပမာဏမှာ အလျား ၄၄ ပေ၊ အနံပေ ၂ဝ သို့မဟုတ် ၁၇ ပေ ရှိသည်။
နယ်နိမိတ်မျဉ်းကြောင်းများ၏ အကျယ်မှာ ၁ ၁/၂ လက်မရှိသည်။
အများအားဖြင့် နယ်နိမိတ် မျဉ်းကြောင်း၏ အရောင်မှာ အဖြူရောင်ဖြစ်သည်။
တဦးချင်း ပွဲ အတွက် နယ်နိမိတ် နှင့် နှစ်ယောက်တွဲ ပွဲ အတွက် နယ်နိမိတ် များကို မျဉ်းများဖြင့် မှတ်သား ထားသည်။
စပေးကြက်တောင် အတွက် အလယ်မျဉ်း နှင့် ရှေ့မျဉ်းများကိုလည်း မှတ်သားထားသည်။
ပိုက်ကို ကစားကွင်းအလည် တည့်⁠တည့်၌ ကန့်လန့်ဖြတ် ရှိစေရန် ဘေးမျဉ်းကြောင်းများ တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ စိုက်ထားသော တိုင် ၂ တိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားရသည်။
ပိုက်၏အမြင့်မှာ အလည် ခေါင်တွင် ၅ ပေရှိ၍ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ တိုင်ထိပ်တို့တွင် ၅ ပေ ၁ လက်မ ရှိသည်။
ကြက်တောင် ဖော့လုံးတွင် ကြက်တောင်ဖြစ်စေ၊ ငှက်တောင်ဖြစ်စေ၊ ၁၄ ချောင်းမှ ၁၆ ချောင်းအထိ ပါရှိသည်။
ဖော့လုံး၏ အချင်းမှာ ၁ လက်မမှ ၁.၅လက်မအထိရှိ၍ ကြက်တောင်များ၏ အရှည်မှာ ၂.၁/၂ လက်မမှ ၂.၁/၄ လက်မအထိ ရှိရသည်။
ဗတ်တံ ကစားသမားတိုင်းသည် ဗတ်တံ တခုစီဖြင့် ကြက်တောင်ကို ရိုက်ကစားရသည်။
ဘတ်တံ တခု၏ တဖက်စွန်း တွင် လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ထားရန် လက်ကိုင် ရှိသည်။
ဗတ်တံ၏ အခြား အစွန်းဖက်တွင် ကြက်တောင် ကို ရိုက်ခတ်သည့် ဗတ် ပြား ရှိသည်။
ဗတ်ပြား မှာ ရှည်မြောမြော စက်ဝိုင်းပုံရှိ၍ စက်ဝိုင်းအနားသတ်မှာ သေးသွယ် သော ပေါင် (ဘောင်) ဖြစ်သည်။
ဘောင် တလျှောက် အပေါက်ငယ်များ တန်းစီဖောက်ထားသည်။
ပေါင်၏ အပေါက်များတွင် ထည့်သွင်း တပ်ဆင်ထားသော နိုင်လွန်ကြိုးငယ်များကို ပေါင်အတွင်း (စက်ဝိုင်းအတွင်း) နေရာလွတ် တွင် ခပ်တင်းတင်း ဆွဲကာ လေးကွက်ကြား ယက်လုပ်ထားသည်။
ကစားသမား ကစားရာတွင် တစ်ဖက်လျှင် တစ်ယောက်စီဖြစ်စေ၊ ၂ ယောက်စီဖြစ်စေ ကစားနိုင်သည်။
ဒိုင်လူကြီး ကြက်တောင်ပွဲ တပွဲကစားလျင် ပထမ ဒိုင်လူကြီး တစ်ဦး၊ လက်ထောက်ဒိုင်လူကြီး တစ်ဦး၊ အမှတ်ရေဒိုင်လူကြီး တစ်ဦး၊ နယ်နိမိတ်မျဉ်း ဒိုင်လူကြီး ၆ ဦး၊ ပေါင်း ဒိုင်လူကြီး ၉ ဦး တို့ က ကြီးကြပ်သည်။
အမှတ် အရှုံးအနိုင်အမှတ်ကို ရေတွက်ရာတွင် အချို့က ၁၅ မှတ်အထိ ရေတွက်၍ အချို့ကမူ ၂၁ မှတ်အထိ ရေတွက်လေ့ရှိကြသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:ယှဉ်ပြိုင်ကစားရသော အားကစားများ ကဏ္ဍ:မိုးလုံလေလုံ အားကစားများ။
ယခုအခါ လူတိုင်းလိုပင် ကြယ်သီးများကို တွေ့နေ မြင်နေသုံးနေကြသည်။
လူမျိုးတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အဝတ် အစားတွင် ကြယ်သီးများကို တပ်ဆင်ကြ၏။
သို့ရာတွင် ကြယ်သီးအကြောင်းကို ကျကျနနသိသူကား ရှားလှသည်။
ကြယ်သီးသည် အရွယ်အားဖြင့် သေးငယ်၍ အသုံးအားဖြင့် နုပ်ဖွဲသော်လည်း ကြယ်သီးအကြောင်း ရေးသားစရာ အချက် အလက်များစွာ ရှိပေသည်။
လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် လူများသည် မိမိတို့၏ ဝတ်စားတန်ဆာများ၌ ကြယ်သီးကို တပ်ဆင်အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ခိုင်လုံသောအထောက်အထားများ တွေ့ရသည်။
ဗြိတိန်နိုင်ငံတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို တူးဖော်ရာ၌ ကြယ်သီးများကို တွေ့ရ သည်။
ကြယ်သီးများကို အသုံးပြုကြသည်မှာ အဝတ်အစားများ ကိုယ်တွင် ချပ်ယပ်စေရန်သော်လည်းကောင်း၊ အဝတ်အစားများ ပိုမို၍ တင့်တယ်လာစေရန်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။
လူများသည် အပူအအေးဒဏ်မှ ခံနိုင်ရန် အဝတ်များကို ဝတ်ဆင်စပြုလာကြသည့်အခါတွင် ကြယ်သီးကို မပြုလုပ်တတ် ကြသေးချေ။
အပင်များမှ ရသောဆူးကိုသာ လိုသောနေရာတွင် မြဲစေရန် အသုံးပြုကြလေသည်။
လက်လုပ်ဆူးများမှတစ်ဖန် ဝတ်ဆင်သောသားရေစ သို့မဟုတ် အဝတ်စတွင်ပင် အပေါက် ကလေးများ ဖောက်၍ အပေါက်ကလေးများကို ကြိုးကလေးများ ဖောက်၍ အပေါက်ကလေးများကို ကြိုးကလေးများဖြင့် ချည်နှောင်ပြီးလျှင် ကြယ်သီးသဘောမျိုး သက်ရောက်အောင် အသုံးပြုလာကြသည်။
အချို့သော လူရိုင်းများမှာမူ ယနေ့တိုင် အောင် သူတို့၏အဝတ်အစားများကို ဆူးဖြင့်တွယ်တုန်းပင် ရှိသေးသည်။
ယဉ်ကျေးသော သူတို့မှာကား တွယ်အပ်များ ကြိုးပေါက်များထက် ကြယ်သီးများကို တစ်နေ့တစ်ခြား အသုံးများလာကြလေသည်။
ကြယ်သီးကို အင်္ကျီဗောင်းဗီတို့တွင် တပ်ဆင်ကြခြင်းမှာ အသုံးပြုရန် သက်သက်သာမဟုတ်၊ အလှအပအတွက် တန်ဆာ ဆင်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုခေတ်တွင် ဝတ်ဆင်ကြသော ကွတ်အင်္ကျီ ယူနီဖောင်း အင်္ကျီ စသည်တို့တွင် ကြယ်သီးများကို လိုသည်ထက်ပို၍ အလှအပအတွက် တပ်ဆင်ကြလေသည်။
ရှေးအခါက ကြယ်သီးများသည် အလွန်အဖိုးတန်လေ သည်။
အကြောင်းမူကား လူကုံထံများသည် ကြယ်သီးကို ရွှေငွေကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် ရှေးအခါက ကြယ်သီးတစ်လုံး ဖြစ်မြောက် ရန်အတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လုပ်ကိုင်ရသည်။
ယခုခေတ်တွင် သိပ္ပံပညာထွန်းကားမှု၏ကျေးဇူးကြောင့် တစ်နေ့လျှင် ကြယ်သီး အလုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာထွက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်သာ မက ကြယ်သီးလုပ်သည့် ပစ္စည်းတို့မှာလည်း အမျိုးများလာပေ သည်။
ယင်းတို့မှာ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးနီ၊ ကြေးဝါ၊ ဒန်၊ သံ၊ ဖန်၊ သစ်သား၊ ဝါး၊ စက္ကူ၊ အဝတ်၊ တိရစ္ဆာန်ဦးချို၊ အစွယ်၊ ခွာ၊ အရိုး၊ ကော်ဖတ်၊ ကနုကမာ၊ ပုလဲ၊ ပင်လယ်ခရုခွံ၊ လိပ်ခွံ၊ ကျွဲကော် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ပလပ်စတစ်ကြယ် သီးများကို အသုံးများကြသည်။
ကြယ်သီးအမျိုးမျိုးတွင် ကနုကမာစစ်စစ်ကြယ်သီးမှာ အလွန်ရှားသည်။
သို့ရာတွင် ရေကြည်ကနုကမာ သို့မဟုတ် ခရုခွံကြယ်သီးများကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် အမြောက် အမြား လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ဂျပန် နိုင်ငံမှလည်း ကနုကမာကြယ် သီးများထွက်၏။
သမုဒ္ဒရာ ပုလဲဖြူကြယ်သီးများကို ဩစတြေးလီးယားတိုက် အနောက်ဘက်ပယ်လယ်တွင်းမှ ရရှိ သော ပုလဲခွံအဖြူများမှ လုပ်သည်။
ပုလဲဝါကြယ်သီးများမှာ မနီလာမြို့မှ ထွက်၍ ပုလဲနက်ကြယ်သီးများကို တဟီးတီးကျွန်း မှ ရရှိသည်။
ထိုပုလဲကြယ်သီးများမှာ အဖိုးတန်သောကြောင့် ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ လူကုံထံများသာ ဝယ်ယူတပ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် တားဂွါးခေါ် အသီးခွံများကို ကြယ်သီးပြုလုပ်ကြ၏။
ထိုတားဂွါးသီးတို့ကို အက်ကွာဒေါ၊ ကိုလုံးဗီးယားနှင့် ပနားမားနိုင်ငံများမှ အမြောက်အမြားရရှိ၍ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ယူ ဆောင်ပြီးနောက် သစ်သီးခွံ ကြယ်သီးပေါင်း တစ်နှစ်တစ်နှစ်လျှင် သန်းပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ကြလေသည်။
ကြယ်သီးများ အကြီးအကျယ်ပြုလုပ်သော အခြားနိုင်ငံများ လည်း ရှိသေးသည်။
အင်္ဂလန်ပြည်ရှိ ဗာမင်ဂမ်မြို့တွင် လွန်ခဲ့ သည့် နှစ်ပေါင်း ၂၅ဝ ခန့်အချိန်ကပင် စ၍ ကြေးဝါကြယ်သီး များကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။
ဖန်ကြယ်သီးများကို အများအားဖြင့် ဥရောပတိုက် ချက်ကိုဆလိုဗားကီးယားနိုင်ငံတွင် လုပ်သည်။
သို့ရာတွင် ဖန်ကြယ်သီးများ ပြုလုပ်သည့်နည်းကို အခြားနိုင်ငံ များသို့ အသိမပေးဘဲ အထူးလျှို့ဝှက်ထားလေသည်။
လူများသည် ကြယ်သီးကို စတင်အသုံးပြုတတ်လာကြ သည့် အချိန်ကစ၍ ရေလဲအမျိုးမျိုးနှင့် အသုံးချလာ ခဲ့ကြ သည်။
အလှအပအတွက်သာမက အဆင့်အတန်းကိုပြရန်လည်း ကြယ်သီးများ တပ်ဆင်ကြ၏။
ရှေးအခါက ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာ ကြွယ်ဝသူများသည် အဖိုးထိုက်သောရွှေကြယ်သီး၊ ငွေကြယ်သီး၊ ကျောက်မျက် ရတနာကြယ်သီးများကို တပ်ဆင်ကြ၍ ဆင်းရဲသူ များကိုကား မည်သည့်ကြယ်သီးကိုမျှ မဆင်ယင်ရဟု တားမြစ် ထားသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခါက လူတစ်ယောက် ၏ အဆင့်အတန်းကို ထိုသူ၏ကိုယ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကြယ်သီး၏တန်ဖိုး အနည်းအများပေါ်တွင် မူတည်ကာ ဆုံးဖြတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။
လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်နှင့် အဆင့်အတန်းကို ထိုသူ တပ်ဆင်သောကြယ်သီးဖြင့် ပြသသည့်အလေ့အထကို ယနေ့တိုင် တွေ့နိုင်သေးသည်။
သက်သေပြရသော် ရဲဌာနအမှုထမ်းများသည် မိမိတို့ဝတ်ဆင်သော ယူနီဖောင်း အင်္ကျီတွင် ရာထူးအဆင့် အတန်းကို ဖော်ပြသော ကြယ်သီးမျိုးကို တပ်ဆင်ကြ၏။
ထို့အပြင် မီးရထားဌာန အမှုထမ်းများ၊ ကြည်းရေလေတပ်သား များနှင့် အခြားပြည်သူ့ဝန်ထမ်းများသည်လည်း မိမိတို့ဌာန ရာထူး အဆင့်အတန်း စသည်တို့ကို ဖော်ပြသော ကြယ်သီးများ တပ်ဆင်ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။
အချို့နိုင်ငံများတွင် ကျောင်းသူ ကျောင်းသားကလေးများသည် မိမိတို့သင်ကြားနေသောကျောင်း အတန်း စသည်တို့ကို ဖော်ပြသော ကြယ်သီးများကို တပ်ဆင် ကြလေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြယ်သီးကို ရှင်း⁠ရှင်းအသုံး မပြုဘဲနေသူကား လွန်စွာပင် နည်းပါးလှသည်။
သို့ရာတွင် ထိုသူမျိုး လုံးဝမရှိဟူ၍ကား မဆိုနိုင်ပေ။
ကနေဒါနိုင်ငံရှိ ဒူကိုဗော့ လူမျိုးတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ကြယ်သီးကို တပ်ဆင်ခြင်းမပြုကြပေ။
ထိုသူတို့၏ အယူဝါဒဘာသာတရား က သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို မသတ်ရန် ကျပ်တည်းစွာ တားမြစ်ထားသောကြောင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အရိုး အစွယ် ဦးချိုအခွံ စသည်တို့နှင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသောကြယ်သီးများကို လုံးဝအသုံးမပြုဘဲ တွယ်အပ်များ ချိတ်များကိုသာ ကြယ်သီး အစား အသုံးပြုကြလေသည်။
မြန်မာလူမျိုးတို့သည်လည်း ကြယ်သီးများကို အသုံးပြုကြ သည်ဖြစ်ရာ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကြယ်သီးများကို အများအပြားပင် လုပ်ကိုင်ကြ၏။
စိန်၊ ကျောက်စိမ်း၊ ဥဿဖယား၊ သလင်း စသော တွင်းထွက်ကျောက်များ အပြင် နိုင်ငံခြားမှလာသော ချက်ကျောက်များ၊ ဖန်များကိုလည်း ကြယ်သီးပြုလုပ်ကြ၏။
ထို့ပြင် ကြိုးထိုးကြယ်သီးများကိုလည်း မြန်မာယောက်ျား မိန်းမ အင်္ကျီများတွင် တပ်ဆင်ကြသေး၏။
စစ်ပြီးခေတ်တွင် ရွှေမှုန် ကြယ်သီးနှင့် ပလပ်စတစ်ကြယ်သီးများ ခေတ်စားလာသည့် အလျောက် ထိုကြယ်သီးမျိုးများကိုလည်း ပြုလုပ်ကြသေးသည်။
ကျောက်စိမ်း၊ သလင်း၊ ဥဿဖယား စသော တွင်းထွက် ကျောက်များကို ကြယ်သီးပြုလုပ်ရာ၌ ပထမကျောက်ရိုင်းတုံးကို စက်ဖြင့် လိုသလောက်အရွယ်အစားစား ဖြတ်ယူသည်။
ထိုမှ တစ်ဆင့် ပုံကြမ်းလောင်း အကွက်ဖော်သည်။
အကွက်ဖော်ပြီး ကျောက်ကို အရောင်ထွက်အောင် စက်ဖြင့်သွေး၍ အရောင်တင် သည်။
နိုင်ငံခြားမှလာသော စက်ဖြင့် သွေး၍ အရောင်တင် သည်။
နိုင်ငံခြားမှလာသော ချက်ကျောက်များတွင် ပုံကြမ်း လောင်းပြီး အတုံးကလေးများလည်း ရှိသည်။
ပုံကြမ်းမလောင်း ရသေးသောအရှည် ၂ လက်မခန့်ရှိ ကျောက်တုံးများလည်း ရှိသည်။
ကျောက်တုံးရှည်ကလေးများကို ထိပ်တည့်⁠တည့်မှ ဆတ်၍ခွဲလိုက်သောအခါ ၂ ခြမ်းကွဲသွားသည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် ပုံကြမ်းလောင်းခြင်း၊ အကွက်ဖော်ခြင်းနှင့် အရောင်တင်ခြင်းများ ကို တွင်းထွက် ကျောက်များလုပ်သည့်နည်းတူ ပြုလုပ်၏။
နိုင်ငံခြားမှလာသော ပုံကြမ်းလောင်းပြီးကျောက်တုံးလေးများကို လည်း ထိုနည်းတူပင် အကွက်ဖော်ခြင်း အရောင်တင်ခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။
ဖန်ကြယ်သီးများ လုပ်ရာတွင် ဖန်ကိုချက်၍ ပုံလောင်းပြီးမှ အရောင်တင်သည်။
ဖော်ပြခဲ့ပြီးသော ကြယ်သီး များကို အများအားဖြင့် မြန်မာအမျိုးသမီးများ အသုံးပြုကြ၏။
စစ်ပြီးခေတ် မြန်မာအမျိုးသမီးများ အသုံးပြုတပ်ဆင်လာ သော ရွှေမှုန်ကြယ်သီးကား နိုင်ငံခြားမှလာသော ရွှေမှုန်ကျောက် တုံးကြီးကို တွင်းထွက်ကျောက်များနည်းတူ လိုသလောက်အရွယ် ကိုဖြတ်၍ ပုံကြမ်းလောင်းခြင်း အကွက်ဖော်ခြင်း အရောင်တင် ခြင်းများကို ပြုလုပ်၍ယူသည်။
ပလပ်စတစ်ကြယ်သီးများကို လုပ်ရာ၌မူ နိုင်ငံခြားမှ မှာယူ သော ပလပ်စတစ်မှုန့် ရောင်စုံများကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အားဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ပုံသွင်းစက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
အမှုန့်များ အရည်ပျော်၍ အောက်တွင်ခံထားသော ပုံစံခွက် ထဲသို့ ကျသွားခြင်းဖြင့် ကြယ်သီးကလေးများ ဖြစ်လာသည်။
ယင်းကြယ်သီးများကို အပေါက်ဖောက်ခြင်း၊ မညီညာသော အစွန်းအစများကို ညှိခြင်းများကို လက်ဖြင့် ပြုလုပ်သည်။
ပလပ် စတစ် အမှုန့်မဟုတ်ဘဲ ပလပ်စတစ်အပြားကို လုပ်သော ကြယ်သီးများလည်း ရှိသေးသည်။
နိုင်ငံခြားမှ မှာယူသော ပလပ်စတစ်ပြားများကို လိုသောပုံစံရေးပြီးလျှင် လျှပ်စစ်ဓာတ် အားဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော စက်တွင် ဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် ကြယ်သီးများ ရနိုင်သည်။
ယင်းပလပ်စတစ်ကြယ်သီးများကို ယောက်ျား မိန်းမမရွေး အသုံးပြုနိုင်ရန် ပုံအမျိုးမျိုး ပြုလုပ် ကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား Category:ဖက်ရှင် အသုံးအဆောင်များ Category:ကြယ်သီးများ။
ကွန်နက်တီကတ်ပြည်နယ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ မူလပြည်နယ်ကြီး ၁၃ ခုတွင် အပါအဝင်ဖြစ်၍ အတ္တလန္တိတ်ကမ်းခြေဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ထိုပြည်နယ်၏ မြောက်ဘက်တွင် မက်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ်၊ အရှေ့ဘက်တွင် တရုတ်ကျွန်း၊ တောင်ဘက်တွင် နယူးယောက်ပြည်နယ်တို့က နယ်နိမိတ် သတ်မှတ် ထားလေသည်။
ကွန်နက်တီကတ်နယ်၏ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမိုင်ပေါင်း ၅ဝ⁠ဝ၉ သာရှိ၍ ၁၉၅ဝ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေမှာ ၂ဝ⁠ဝ၇၂၈ဝ ယောက်ဖြစ်ရာ အကျယ်အဝန်းနှင့် မမျှအောင် လူဦးရေ ထူထပ်လေသည်။
ထိုနယ်တွင် မြို့ပေါင်းများစွာရှိ၍ မြို့တော်မှာ ကွန်နက်တီကတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသော ဟာ့တ်ဖို့မြို့ ဖြစ်၏။
၁၉၅ဝခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ ၁၇⁠၇၃၉၇ ယောက် ရှိ သည်။
အခြားမြို့များမှာ ၁၉၅ဝ ခု လူဦးရေ ၁၆၄⁠၄၄၃ ယောက်ရှိသော နယူးဟေးဗင်းမြို့နှင့် ၁၉၅ဝ ခု လူဦးရေ ၁၅၈၇ဝ၉ ယောက် ရှိသည့် ဗရစ်ဂျပို့မြို့တို့ ဖြစ်လေသည်။
ကမ္ဘာ၌ ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော ယေးလ်တက္ကသိုလ်မှာ နယူးဟေးဗင်း မြို့တွင် ရှိလေသည်။
ကွန်နက်တီကတ်ပြည်နယ်သည် မြေဩဇာ ထက်သန်ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသဖြင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး ကောင်းစွာမဖြစ်ထွန်းချေ။
သို့ရာတွင် နွားနို့ထွက်ပစ္စည်းလုပ်ငန်းနှင့် သစ်သီးခြံများမှာ နယ်၏စီးပွားရေးကို များစွာ အထောက်အပံ့ပေးလေသည်။
စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများ ထွန်းကားသည့်ပြည်နယ်ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ ထွက်ကုန်များမှာ စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းသာလျှင် ဖြစ်သည်။
ထိုပြည်နယ်၏ အများဆုံး ထွက်ကုန်များမှာ ခဲယမ်းမီးကျောက်များ၊ လေယာဉ်ပျံ စသည့် စစ်သုံးပစ္စည်းများ၊ နာရီများနှင့် ဆေးလိပ် ဆေးတံ စသောကုန်စည်များ ဖြစ်ကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား Category:အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပြည်နယ်များ။
ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ၏ လိုဂို (၂၀၀၆) ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ (၊ တရားဝင်အားဖြင့်: Conservative and Unionist Party) သည် ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုဖြစ်သည်။
၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် အစိုးရဘောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ၂၀၂၁ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံ၏လွှတ်တော်၌ နေရာပေါင်း ၆၅၀ အနက် အများစုဖြစ်သော ၃၆၄ နေရာကိုရရှိထားသည်။
သမိုင်းကြောင်း ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီဟူသော အင်္ဂလိပ်အမည်မှာ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း ရှိ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ကြီး တစ်ဖွဲ့၏အမည် ဖြစ်သည်။
ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းတွင် ယနေ့တိုင် ထင်ရှားတည်ရှိသော နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ကြီးများမှာ ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ၊ လေဘာပါတီနှင့် လစ်ဘရယ်ပါတီတို့ ဖြစ် သည်။
ယင်းတို့အနက် ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီနှင့် လစ်ဘရယ်ပါတီ မှာ ရှေးအခါက တိုရီပါတီနှင့် ဝှစ်ပါတီတို့မှ ဆင်းသက်လာ သည့် ပါတီကြီးများ ဖြစ်လေသည်။
ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီဟူသော အင်္ဂလိပ်စကားမှာ ရှိရင်းစွဲ အခြေအနေကို မပြောင်းလဲစေဘဲ၊ စံနစ်ဟောင်းတို့ကို လက်ခံ ထားခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ပါတီဟူသော အင်္ဂလိပ်စကား မှာ အဖွဲ့အစည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤဝါဒအရဆိုလျှင် ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီသည် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးစံနစ်တို့ကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ထိန်းသိမ်းပေးပြီးလျှင်၊ ထိုစံနစ်တို့ကို တစ်မျိုး တစ်ဖုံဖြစ်အောင် ဖန်တီးမည့်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတို့ကို လက်မခံ လိုချေ။
ပုဂ္ဂလိကပိုင်ငွေရင်းနှင့် မတည်သောလုပ်ငန်းတို့ကို အကာအကွယ်ပေး၍၊ အရင်းရှင်စံနစ်ကို အခြေခံသည့် လူမှုရေး ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက် ကာကွယ်ပေး၍ ကုန်သွယ်မှု၌ အကောက်ခွန်များ ပယ်ဖျက်ရေးကို ဆန့်ကျင်ဖက်ပြုသည်။
ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ၏ ဇစ်မြစ်ကို ဖော်ပြရသော် တိုရီနှင့် ဝှစ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံမှ အစပြု၍ ရေးရပေလိမ့်မည်။
ထိုပါတီ ၂ ခု တို့မှာ အင်္ဂလန်ပြည့်ရှင် ပထမချားဘုရင်(ခရစ် ၁၆၃ဝ-၁၆၈၅) လက်ထက်က စတင် ပေါ်ပေါက်သည်။
ထိုမင်းလက်ထက်၌ ဒုတိယချားဘုရင်ကို ဆက်ခံရမည့် ထီးနန်းလျာ ရွေးချယ်ကြသည်။
ဒုတိယချားဘုရင်၏ညီ ယော့စားဒျူဘွဲ့ရ ဂျိမ်းမှာ ဗရင်ဂျီဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်လေရကား၊ အချို့နိုင်ငံရေးသမားတို့က သဘောမကျချေ။
ထို့ကြောင့် ဂျိမ်းကို နန်းလျာအဖြစ်မှ ပယ်စေသော ဥပဒေကို ပြုကြသည်။
ထိုနိုင်ငံရေးသမားတို့၏ အဖွဲ့ အစည်းကို ဝှစ်ဟု ခေါ်သည်။
ယင်းဝှစ်တို့ကို ဆန့်ကျင်ဖက်ပြု ၍၊ ဂျိမ်းကိုထောက်ခံသော နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ကား တိုရီဂိုဏ်း ဖြစ် သည်။
ယင်းတိုရီဟူသောအမည်မှ အင်္ဂလိပ်ပါလီမန်ရွေးကောက် နည်းစံနစ် ကို ပြုပြင်သည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ဥပဒေကြမ်း တင်သွင်းအတည်ပြုသော ခရစ်နှစ် ၁၈၃၂ ခုတွင် ကွန်ဆာဗေးတစ် အမည်သို့ ပြောင်းခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ယင်းအဖွဲ့ကို ဝေဖန်လိုသူများက တိုရီဟူ၍ပင် တစ်ခါတစ်ရံ ခေါ်လေ့ရှိသည်။
ပါတီတည်ထောင်သူ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းနိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ် ရောဘတ်ပီး ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီသည် ဆာရောဗတ်ပီး ခေါင်းဆောင်ခဲ့စဉ် ၁၈၄၁ ခုနှစ်မှ ၁၈၄၆ ခုနှစ်အထိ နိုင်ငံရေးအာဏာကို သိမ်းပိုက်နိုင်၍ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
လော့ဒါဗီခေါင်းဆောင်ခဲ့စဉ်ကမူ သက်တမ်း တိုလှသော အစိုးရအဖွဲ့ကိုသာ ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့၏။
နောင်အခါ လော့ဗီးကွန်းစဖီးဟု အမည်တွင်သော ဗင်ဂျမင်ဒစ်ဇရေလီ၏ လက်ထက်တွင်ကား ၁၈၇၄ ခုနှစ်မှ ၁၈⁠၈ဝ ပြည့်နှစ်အထိ နှစ်ရှည်စွာ အာဏာရ၍ အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။
၁၈⁠၈၆ ခုနှစ်တွင် အိုင်ယာလန် ကျွန်း ဟုမ္မရူးအရေးကြောင့် လစ်ဘရယ်ပါတီမှ သဘောကွဲလွဲ ထွက်ခွာလာသူများသည် ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီနှင့် ပူးပေါင်းကြ လေရာ ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီသည် ယူနီယန်နစ်ပါတီဟု အမည် ခံကာ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ခန့် နိုင်ငံရေးအာဏာ လက်ဝယ် ရယူ ထားနိုင်ခဲ့ပြန်သည်။
ထိုစဉ်က ထင်ရှားသော ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီမှာ ဂျိုးဇက်ချိန်ဗာလိန် ဖြစ်သည်။
၁၉၁၅ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၄၅ ခုနှစ်များအတွင်း၊ ကွန်ဆာဗေးတစ် ပါတီသည် အင်အားတောင့်တင်းသဖြင့် အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်း၍ အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့၏။
သို့သော် ၁၉၂၄ ခုနှစ်တွင် တစ်ကြိမ်၊ ၁၉၂၉-၃၁ တွင် တစ်ကြိမ် ခေတ္တမျှ အဆက်ပြတ်ခဲ့ရသည်။
အာဏာကို ဤမျှကြာကြာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ လေဘာ ပါတီ၏ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ လွှမ်းမိုးမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကွန်ဆာဗေးတစ်နှင့် ပူပေါင်းကြသည်။
ထိုသူများနှင့်အတူ ဝင်စတန်ချာချီသည် ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီသို့ ဝင်ခဲ့၏။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး ၁၉၄၅ ခုနှစ်၌ကား လေဘာပါတီသည် ရွေးကောက်ပွဲတွင် ကွန်ဆာဗေးတစ်များကို အပြတ်အသတ် အနိုင် ရရှိပြီး နောက်အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့လေသည်။
ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီ၏ ကမ္ဘာကျော်ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော ချာချီနှင့် အီဒင်တို့သည် ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် ရွေးကောက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းကြသော် လည်း လေဘာပါတီကို ကပ်၍ ရှုံးခဲ့ လေသည်။
သို့ရာတွင် ၁၉၅၁ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ရွေးကောက်ပွဲ၌ကား၊ ကွန်ဆာဗေးတစ်သည် အနိုင်ရခဲ့ပြန်သဖြင့် ယခုအခါ ထိုပါတီ၏အစိုးရ အဖွဲ့သည် ချာချီ၊ အီဒင်ခေါင်းဆောင်မှုဖြင့် နိုင်ငံတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လျက် ရှိလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား Category:ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း။
ကြောင်မြီးတို () သည် ကြောင်မျိုးရင်းဝင်ဖြစ်သည်။
ဥရောပတိုက်၊ အာရှတိုက်နှင့် မြောက်အမေရိကတိုက်တို့၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင်နေသည်။
ထိုဒေသများတွင် ယင်းကို ဟူ၍ခေါ်သည်။
ကြောင်မြီးတိုတွင် အမြီးငုတ်တို၊ ရှည်လျားသော ခြေတံ လက်တံ၊ ထောင်နေသောနားရွက်များရှိ၏။
ကြောင် မျက်စိသူငယ်အိမ်ကဲ့သို့ပင် ကြောင်မြီးတို၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်သည် နေ့ဖက်အလင်းများချိန်တွင် မျှင်⁠မျှင်ကလေး သေးသွယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၍၊ ညဉ့်ဖက်မှောင်ချိန်ရောက်မှ ကြီးမားဝိုင်းဝန်းလာသည်။
ကြောင်မြီးတိုသည် အလွန်မျက်စိလျှင်လေသည်။
ယုန်ပေါ သော အချိန်များတွင် ယုန်ကို ဖမ်းယူစားသောက်၏။
ယုန် မရသောအခါတွင် ကြက်၊ ငှက်နှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်တို့ကို သတ်ဖြတ်စားသည်။
သစ်ပင်အတက်၊ ရှဉ့်အလိုက် အလွန် ကောင်းလှသည်။
အသိုက်တွင်း ငှက်ငယ်များကို သတ်ဖြတ်ရာ၌၎င်း၊ တောကောင်ကလေးများကို ချောင်းမြောင်း ခုတ်ဖမ်းရာ၌၎င်း၊ ကြောင်မြီးတိုသည် ကျင်လည်သည်။
ဆောင်းရာသီကျရောက်၍ ရေခဲများဖုံးလွှမ်းသောအခါ အစာငတ်ပြတ်နေသည့် သတ္တဝါကလေးများကို ခုတ်ဖမ်း၏။
အစာ အလွန်ရှားပါးသောအခါများ၌ ငှက်သေများကိုပင် စားတတ်သည်။
အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရန် ကြောင်မြီးတို၌ ထူထဲသော သားမွေးရှိ၏။
ဆောင်းတွင်းအခါ ထိုသားမွေးသည် ပို၍ရှည်လာသည်။
ကြောင်မြီးတိုကို အချို့လူများက သားမွေးရလို၍ ဖမ်းဆီးကြ၏။
သို့သော် ယင်းကိုဖမ်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
အခုန်အပေါက် အပြေးအလွှားကလည်းမြန်၊ ရေကူးကလည်း သန်သောကြောင့် ကြောင်မြီးတိုသည် တမဟုတ်ခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
ညအခါ ကြောင်မြီးတို အော်လိုက်သောအသံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။
စူးရှစွာ တစ်ချက်အော်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ထိုသို့အော်ရာတွင် အကြောင်းရှိ၏။
ကြောင်မြီးတိုသည် သားကောင်ကလေးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသောအခါ သားကောင်ကလေးများသည် ရန်သူမမြင်နိုင်အောင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေတတ်ကြ၏။
ကြောင်မြီးတိုသည် ခုတ်ရန်ချိန်ရွယ်ထားပြီးနောက် စူးရှစွာ အော်လိုက်သည်။
ထိုအခါ သားကောင်ကလေးတို့သည် ကြောက်လန့်၍ ထခုန်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခုတ်ဖမ်းလိုက်သည်။
ကနေဒါနိုင်ငံ၌ရှိသော ကြောင်မြီးတို၏ သားမွေးသည် မီးခိုးရောင်အောက်ခံတွင် အညိုပြောက်များရှိ၍ အလွန် အဖိုးတန်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၂) ကိုးကား ကဏ္ဍ:ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ။
thumb ကြည့်မှန် () သည် ရှုကြည့်ရန် မှန်ကို ဆိုလိုသည်။
ယခုခေတ် တွင် ကြည့်မှန်အမျိုးမျိုး လုပ်နိုင်ကြသော်လည်း၊ သမိုင်းမစမီ ရှေးပဝေဏီအခါကမူ ကြည့်မှန်များကို မပြုလုပ်တတ်ကြသေးချေ။
ထိုခေတ်လူများသည် မိမိတို့အရိပ်ကို ကြည့်မြင်လိုက ရေအိုင်များ၌သာလျှင် မြင်နိုင်ကြသည်။
တဖြည်းဖြည်း ယဉ်ကျေးလာသောအခါ ကြေးပြားကြီးများကို ချောမွတ် ပြောင်လက်အောင် တိုက်ချွတ်အရောင်တင်၍ မိမိတို့၏ အရိပ်ကို ကြည့်ကြသည်။
အီဂျစ်၊ ဂရိ၊ ရောမလူမျိုးတို့သည် ထိုကြေးပြားကြီးမျိုးကို ကြေးနီနှင့် သံဖြူ ရောစပ်ပြုလုပ်၍ အချောပွတ်ကာ သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။
ယင်းသို့ အရိပ်ထင်အောင် အချောပွတ်ထားသော ကြေး စသည့်သတ္တုပြားကို မြန်မာတို့က 'ကြေးမုံ'ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
မှန်ချပ်၏တစ်ဖက်တွင် ခဲရည်၊ သို့မဟုတ် သံဖြူရည်သုတ်ထားသော ကြည့်မှန်များသည် ၁၃ ရာစု အတွင်းတွင်မှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
ကြည့်မှန် ပြုလုပ်ပုံနည်းသည် အဆင့်ဆင့် တိုးတက်လာရာ၊ ၁၇ ရာစုသို့ ရောက်သောအခါ ဗင်းနစ်မြို့သား တို့သည် ပြဒါးနှင့် သံဖြူရောစပ်ထားသည့် သတ္တုရည်ဖြင့် သုတ်ထားသော မှန်များကို တီထွင်လာကြ လေသည်။
ဤသို့ ပြဒါးကို အသုံးပြုရာ၌ ပြဒါးခိုးဟပ်၍ ပြုလုပ်သူအများ သေကြေ ပျက်စီးရခြင်း၊ ကြည့်မှန်တစ်ချပ် ပြီးရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာခြင်းများ ရှိသော်လည်း ဤနည်းကို ၁၈၅၅ ခုနှစ်တိုင် သုံးစွဲခဲ့ကြ၏။
ထိုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ မှန်ချပ်များ၏ ကျောဖက်ကို ဆီးလဗား နိုက်ထရိတ်ဖြင့် သုတ်ပေးသောနည်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။
ဤသို့သော နည်းကောင်းပေါ်လာစေကာမူ အပေါစား ကြည့်မှန်များအတွက် ပြဒါးသုတ်သည့်အလုပ်မှာ သုံးမြဲ သုံးနေသေး၏။
အကောင်းစား ကြည့်မှန်ကို လိုသော အရွယ်အတိုင်း စိန်ဖြင့် ဖြတ်ယူသည်။
ထို့နောက် စက်ကိရိယာများဖြင့် ရေနှင့်သဲကို အသုံးပြုကာ ချောမွတ်အောင်တိုက်သည်။
ထောင့်များကို သဲကျောက်ဖြင့်စား၍ ကြိတ်သက္ကလတ်ထူထူနှင့် ပွတ်တိုက်ပြီး စောင်းသတ်ပေးသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ငွေရောင် သုတ်သောအခန်းတွင် စောင်ထူထူခင်းထားသည့် ပူနွေးသော စားပွဲပေါ်၌ ထိုမှန်ချပ်ကို တင်ထားသည်။
ထို့နောက် ဆီးလဗားနိုက်ထရိတ်၊ အမ်မိုးနီးယား၊ တာ⁠တာရစ် အက်စစ်တို့ ပေါင်းထားသောအရည်ကို လောင်းချသောအခါ ငွေသားသည် အောက်ခံစားပွဲ၏ အပူရှိန်ဖြင့် မှန်တွင် စွဲကပ်သွားသည်။
နောက်ခံငွေသား ခြောက်သွားသောအခါ ငွေသားနှင့် လေမထိမိအောင် ထိုငွေသား ပေါ်တွင် ဆေးသုတ်ပေး၏။
ဤနည်းဖြင့် ကြည့်မှန်အရွယ်အမျိုးမျိုးကို တစ်နာရီအတွင်း ပြုလုပ်ပြီးစီးနိုင်သည်။
ယခုခေတ်တွင် သိပ္ပံပညာများ ထွန်းကားလာသည့်အတိုင်း သိပ္ပံပညာရပ်များတွင် အသုံးပြုရန် အတွက် မျက်နှာပြင်ညီသော ကြည့်မှန်များအပြင် ကြည့်မှန်အခုံးများ၊ ကြည့်မှန်ခွက်များကို ပြုလုပ်ယူကြသည်။
မျက်နှာပြင် ညီညာသော ကြည့်မှန်ပေါ်တွင် ကြည့်သူ၏အရိပ်သည် ပကတိအတိုင်း တည့်⁠တည့်မတ်မတ် ကြည့်မှန်ရှေ့၌ ကြည့်သူဝေးသလောက် ကြည့်မှန်နောက် ဝေး⁠ဝေးတွင် အရိပ်ထင်သည်။
သို့ရာတွင် ဘယ်နှင့် ညာကား မှားလျက်နေသည်။
ထိုအရိပ်ကို ပုံရိပ်ယောင်ဟု ခေါ်သည်။
ပုံရိပ်ယောင်ဆိုသည်မှာ ကားချပ်ပေါ်တွင် ထင်အောင် ဖမ်းယူ၍ မရနိုင်သော ပုံရိပ်ကို ဆိုလိုသည်။
မျက်နှာပြင်ခုံးသော ကြည့်မှန်ပေါ်တွင် ကြည့်သူ၏အရိပ် သည် ကြည့်မှန်နောက်တွင် မတ်တတ်ပေါ်သော်လည်း ပုပုကွကွ ဖြစ်ကာ ပကတိထက် အရိပ်တိုနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။
ထိုအရိပ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်သည်။