kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
တဏှာပြစ်မြင်သတိဝင် ထိုအခါရသေ့သည် သတိရ၍ နှလုံးမသာဖြစ်ကာငါသည် စင်စစ်မသင့်လျော်သော အမှုကိုပြုဘိ၏တကားဟု သတိသံဝေဂရလျက်- “မြတ်သောမင်းကြီးငါသည် ထက်မြက်သောအကျိုးရှိသည် ဖြစ်၍ ကာမဂုဏ်လျှင် အကြောင်းရင်းရှိသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအမှုကို စန္ဒဝတီမင်းသမီးကို လိုချင်သောလောဘသည် ပြုအပ်ပေ၏၊ ထိုလောဘ၏ အမြစ်အရင်းကိုငါသည် ရှာမှီးတော့အံ့၊ အနှောင်အဖွဲ့နှင့် တကွ ရာဂကို ဖြတ်တော့အံ့”ဟု မင်းကြီးအား ပြောကြားလေ၏၊ ထိုအခါမင်းကြီးသည် “ရှင်ရသေ့မကြောက်လင့်၊ ယခုသင့်အား စန္ဒဝတီမင်းသမီးကို၎င်း၊ ရတနာခုနစ်ပါးကို၎င်း ပေးပါမည်၊ ယင်းကိုသာ ပြီးအောင် ပူဇော်ပါလော့”ဟု တိုက်တွန်း အားပေးပြန်၏။
တဏှာမြစ်ပြုတ်ဈာန်မယုတ် ထိုအခါလောမသကဿပရသေ့သည် “မြတ်သော မင်းကြီးလောက၌ အလွန်များပြားသော ကာမဂုဏ်တို့ကို စက်ဆုပ်လှ၏၊ ကာမဂုဏ်တို့ထက်အကျင့်သီလသာလျင် မွန်မြတ်လှ၏၊ ငါသည် ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်ပယ်၍ အကျင့် သီလကိုသာ ကျင့်တော့အံ့၊ တိုင်းပြည်နှင့် စန္ဒဝတီမင်းသမီးသည် သင်မင်းကြီး၏ဥစ္စာသာလျှင် ဖြစ်ပါစေတော့”ဟု မင်းကြီးအားပြောဆိုဆုံးမပြီးလျှင် ကသိုဏ်းပရိကံကိုအားထုတ်ကာခဏခြင်းလျှင် ပျောက်ကွယ်ပြီးသော ဈာန်ကိုရစေ၍ ကောင်းကင်၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေနေပြီးလျှင် မင်းကြီးအားကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့ဖြစ်ရစ်လောဟုသတိပေး၍ ယဇ်တွင်းတို့ကို ဖျက်စေပြီးလျှင် သတ္တဝါတို့ကို ဘေးမဲ့ပေးစေ၍ မင်းကြီးနှင့် လူအများတောင်းပန်စဉ် လျှင် မိမိနေရာသို့သွားလေ၏၊ မယုတ်သောဈာန်ရှိသည် ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့လားရ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကို ဆောင်ပြီးလျှင် သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်,ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့- ထိုအခါသေယှအမတ်သည်-ယခုအခါသာရိပုတ္တရာ၊ လောမသကဿပရသေ့သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ-'ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)လ,နေ,ရဟန်း သမုဒ်ကမ်း အားစွမ်းကြီးလှသည်။
(၂)သို့စဉ် ကြီးမား မိန်းမကား အားတွင်ကဲလွန်သည်။
(၃)ကျော်စောကင်းဘွယ် ညစ်နွမ်းဘွယ်ပျောက်ကွယ်ဈာန်မတည်။
(၄)မုန်တိုင်းအလား တိုက်ခတ်ငြားထွားထွားကြေစေသည် (၅)သတိကြီးစွာ ပညာဝါ တည်ရာရချိမ့်မည်။
လောမသကဿပဇာတ်ပြီး၏။
နဝကနိပါတ် - (၄၃၄) စက္ကဝါကဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လျှပ်ပေါ်လည်မှုဆုံးမပြု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းတပါးရှိလေ၏၊ ထိုရဟန်းသည် ပစ္စည်းလာဘ်လာဘ၌ တပ်မက်မောလျက် ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ နံနက်စောစောက ဝိသာခါ, အနာထပိဏ်, စူဠအနာထပိဏ်, ကောသလမင်းကြီး စသောဒါယကာတို့ အိမ်များသို့ လှည့်လည်လျက် ကောင်းနိုးရာရာ ဆွမ်းခဲဘွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ရှာဖွေစားသောက်လျက် နေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ စကားစပ်မိ၍ ထိုရဟန်း၏ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူသောအခါ ထိုရဟန်းကို ခေါ်တော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းသင်သည် အဘယ့်ကြောင့် လျှပ်ပေါ်လော်လည်ဘိသနည်း၊ ရှေးအခါ၌ လည်း သင်သည် ဗာရာဏသီပြည်တွင် ကျက်စား၍ အားမရနိုင်ဘဲ ဂင်္ဂါမြစ်နား၌ ကျက်စားလျက် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လျှပ်ပေါ်လည်လှ ကျီးလောဘ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ကျီးတကောင်သည် ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် အကောင်ပုတ်တို့ကို စားလျက်မရောင့်ရဲနိုင်သဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်နားသို့သွား၍ ငါးအမဲတို့ကို စားပြီးလျှင် နှစ်ရက်သုံးရက်နေ၍ သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို စားကာသွားပြန်ရာ ဟိမဝန္တာဝယ် ငါးလိပ်တို့ ပေါများသော ပဒုံမာကြာအိုင်ကြီးသို့ ရောက်ပြန်၏။
ထိုအိုင်ကြီး၌ ရွှေအဆင်းရှိသော စက္ကဝက်ငှက်နှစ်ကောင်တို့ကို မြင်ပြန်လျှင် ဤငှက်တို့သည် အလွန်အဆင်းလှကုန်၏၊ တင့်တယ်ကုန်၏၊ ၎င်းတို့စားသော အစာလည်းနှစ်သက်ဘွယ်ရှိပေလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်လျက်- တင့်တယ်ဆင်သွေးအမည်ပေး ထိုစက္ကဝက်ငှက်တို့ အထံသို့သွား၍ ပဋိသန္ဓာရပြုလိုသဖြင့် သစ်ခက်တွင်နားလျက်-ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ဝါဝင်းသော အဆင်းရှိကုန်လျက် နှစ်ကောင်နှစ်ကောင်တွဲကာ သွားလာကြလျက် အလွန်နှစ်သက်ကြသော သင်တို့ကို ငါမေးလိုပါ၏၊ အို-ငှက်တို့သင်တို့ကို ချီးမွမ်းသော သူတို့သည် အဘယ်ငှက်ဟုပြောဆိုကာ ချီးမွမ်းကြကုန်သနည်း၊ တိုက်တွန်းပါ၏၊ သင်တို့၏အမျိုးကိုပြောဆိုပါ”ဟု ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားကာမေးမြန်းလေ၏။
ကိုယ်ကျင့်သဘောအမည်ပြော ထိုအခါစက္ကဝက်ငှက်တို့သည် မိမိတို့၏အမည်နှင့်ကိုယ် ကျင့်တရားတို့ကို ပြောလို၍ -“လူတို့ကို ညှဉ်းဆဲတတ်သောအို-ကျီးငါတို့ကို အချင်းချင်းအစဉ် လိုက်ကုန်သောစက္ကဝက်ငှက်တို့ဟူ၍ ခေါ်ကြကုန်၏၊ ငှက်အပေါင်းတို့တွင် ငါတို့ကို ကောင်းသောငှက်ဟူ၍ သမုတ်အပ်ကုန်၏၊ ငါတို့သည် အစာအာဟာရကြောင့် မကောင်းမှုကို မပြုကြကုန်၊ ထို့ကြောင့်ငါတို့သည်ပဒုမာကြာအိုင်၌ အလွန်အဆင်းလှကုန်လျက်သွားလာကြကုန်၏ဟု ကျီးအားပြန်ကြားပြော ဆိုကုန်၏။
ကိုယ်ကျင့်တရားအသားမစား ထိုအခါကျီးသည်တဘန်စားသော အစာကို မေးလိုပြန်သဖြင့်-အို-စက္ကဝက်ငှက်တို့သင်တို့သည်ပဒုမာကြာအိုင်၌ အဘယ်အသီးကိုစားကြသနည်း၊ အဘယ်အသားကို စားကြသနည်း၊ မပြတ်မလပ် အဘယ်ဘောဇဉ်ကို စားကြသနည်း၊ သင်တို့၏ အသားသည်၎င်း၊ အဆင်းသည်၎င်း များသောသဘောရှိကုန်၏ဟု မေးမြန်းပြန်၏၊ ထိုအခါစက္ကဝက်ငှက်တို့သည်- “ အို-ကျီးပဒုမာကြာအိုင်၌ အသီးတို့မရှိကုန်၊ စက္ကဝက်ငှက်၌ စားသောအသားသည် အဘယ်မှာရှိအံ့နည်း၊ ငါတို့ကား ရေမှော်ကိုသာ စားကြ၏၊ ရေမှော်ကိုစားကြသော ငါတို့သည် အစာအာဟာရဟူသော အကြောင်းကြောင့် မကောင်းမှုကိုမပြုကြကုန်”-ဟု ပြန်ကြား ပြောဆိုပြန်ကုန်၏။
အဆီစားလည်းအချည်းနှီး ထိုနောက်စက္ကဝက်ငှက်တို့အား မိမိစားသောအစာအာဟာရကို ပြောလိုသော ကျီးသည်- “အို-စက္ကဝက်ငှက်တို့ငါသည် ဤအစာကိုမနှစ်သက်နိုင်၊ ထိုစက္ကဝက်ငှက်ဘဝ၌ အစာနှင့် တူသောအဆင်းရှိသည်ဟု ရှေးအခါ ငါ့အားအကြံဖြစ်မိ၏၊ အကြံဖြစ်သည်မှတပါး တခြားသာဖြစ်၏၊ သင်တို့အဆင်း၌ ငါ့အား ယုံမှားခြင်းဖြစ်၏၊ ငါသည်ဆားဆီတို့နှင့် စပ်ကုန်သော အသားအသီး အရွက်ထမင်းတို့ကို စားရ၏။
သူရဲကောင်းသည် စစ်မြေပြင်ဦးကို အောင်မြင်၍ စားရသကဲ့သို့ ငါသည် လူတို့ စားသော အစာကို စားရပါ၏၊ “အို-စက္ကဝက်တို့ အရှင်တိုကဲ့သို့ ငါ့အား တူသောသဘောရှိသော အဆင်းသည်မဖြစ်ပါ”ဟု စက္ကဝက်ငှက်တို့အားပြောဆိုပြန်၏။
ကျီးမိုက်ကျင့်ယုတ်အဆင်းပုပ် ထိုအခါစက္ကဝက်ငှက်တို့သည် ကျီးများ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသော အဖြစ်ကို ပြောလို၍ -“မေ့လျော့သောခဏ၌ ကျနားလေ့ရှိသောအို-ကျီး သင်သည် မသန့်ရှင်းသော အစာကို စား၏။
သင်သည် ငြိုငြင်သဖြင့် ထမင်းအဖျော်ကို ရ၏။
သင်သည် အသီးတို့ဖြင့် မနှစ်သက်၊ သင်သည် သုဿာန်လယ်၌ အသားတို့ကို ချစ်မြတ်နိုး၏”။
“မေ့လျော့သော ခဏ၌ ကျနားလေ့ရှိသော အို-ကျီး အနိုင်အထက်နှိပ်စက်သဖြင့် စည်းစိမ်တို့ကို ရ၍ သုံးဆောင်ခံစားရသော သတ္တဝါသည် ဆဲရေးခြင်း ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရ၏၊ ဆဲရေးခြင်း ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံနေရသော သတ္တဝါကား အဆင်းအားကို စွန့်ရ၏”။
ကိုယ်ကျင့်ရှိကအလွန်လှ “ပညာရှိသည်အနည်းငယ်မျှပင် ဖြစ်သော်လည်းသူတပါးတို့ကို မနှိပ်စက်သဖြင့် ငြိမ်းအေးသောအစာကိုအကယ်၍ စားရငြားအံ့၊ သူတပါးအား မနှိပ်စက်သောပညာရှိအား အားနှင့် အဆင်းသည်ဖြစ်လာ၏၊ စင်စစ်အလုံးစုံသော အဆင်းသည်အစာအာဟာရဖြင့် ပြီးသည်မဖြစ်နိုင်”ဟု ကျီးအဆင်းလှခြင်းအကြောင်းကိုပြောကြားပြီးလျှင် နောက်ထပ်တဘန်“အို-ကျီးအဆင်းမည်သည်ကား အစာအာဟာရကြောင့်သာဖြစ်သည်မဟုတ်၊ ကံ-စိတ်ဥတုကြောင့်လည်းဖြစ်၏”ဟု ပြောဆိုပြန်၏။
ဤသို့လျှင် စက္ကဝက်ငှက်သည်ကျီးကိုများစွာသော အကြေင်းတို့ဖြင့် ကဲ့ရဲ၏၊ ထိုအခါကျီးလည်း ရှက်သောကြောင့် ငါ့အား သင်၏အဆင်းဖြင့် အလိုမရှိဟုပြောဆို၍ကာ-ဟု မြည်လျက်ပြေးလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည်ဓမ္မဒေသနာကိုဆောင်တော်မူ၍ သစ္စာကို ပြသည်၏အဆုံး၌ လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းသည် အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်အတိတ်,ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့- ထိုအခါ လော်လည်သော ကျီးသည်- ယခုအခါလော်လည်သောရဟန်း၊ စက္ကဝက်ငှက်မသည်- ရာဟုလာမယ်တော်။
စက္ကဝက်ငှက်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ-ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)အဝတ်အစား လော်လည်းငြား နွမ်းပါးဆင်းရမည်။
(၂)သူတပါးအား မညှဉ်းငြား စီးပွားရှာရမည်။
(၃)မလော်လည်ငြား အဆင်းအား တိုးပွားလှပမည်။
စက္ကဝါကဇာတ်ပြီး၏။
ဒသကနိပါတ် - ၄၅၁။
စက္ကဝါကဇာတ် အဆင်းလှပသော အကြောင်းနှင့် အဆင်းမလှပသော အကြောင်းကို ကျီးအားပြောဆိုသော စက္ကဝက်ငှက် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တပ်ခြင်းလောဘ သိမ်းဆည်းမရ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပစ္စည်းလေးပါး၌ လျှပ်ပေါ် လော်လည်သော ရဟန်း တပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
လောဘသိမ်းမရ ကျီးဘဝ အတိတ်ဝတ္ထု လွန်လေ ပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် လောဘကြီးသောကျီးတကောင်သည် ဗာရာဏသီမြို့နား၌ ဆင်သေကောင်ပုပ်စသည်တို့ကို စားသောက်ရသော်လည်း မရောင့်ရဲနိုင်သည်ဖြစ်၍ တောအရပ်သို့ ပျံသွားကာ သစ်သီး ကြီးငယ်တို့ဖြင့် မရောင့်ရဲနိုင် ပြန်သဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်နားသို့ ပျံသွားသောအခါ စက္ကဝက်ငှက်တို့ကို မြင်လျှင် ဤငှက်တို့ကား အလွန်တင့်တယ်ကုန်၏၊ ဤငှက်တို့ အစာကိုစား၍ ဤငှက်တို့ကဲ့သို့ အဆင်းလှအောင် ပြုမည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍– “အို-စက္ကဝက်ငှက်...သင်ကား နှစ်သက်ဘွယ် အဆင်းရှိ၏၊ အလွန်အဆင်းလှ၏၊ တခဲနက်သော ကိုယ်ရှိ၏၊ ဦးသစ်သော ရွှေအဆင်းနှင့် တူ၏၊ ကောင်းသော ကိုယ်သဏ္ဌာန်ရှိ၏၊ ကြည်လင်သော မျက်နှာဣန္ဒြေရှိ၏”။
အို-စက္ကဝက်ငှက်... ဂင်္ဂါမြစ်နား၌ နေသော သင်သည် ငါးဖယ်, ငါးသိုင်း, ငါးပတ်, ငါးရံ့ ငါးကြင်း ဤအစာတို့ကို စားရသလော”- ဟု စက္ကဝက်ငှက်၏ အစာကို မေးလေ၏၊ စားကောင်းစားလျက် ဆင်းမထွက် စက္ကဝက်ငှက်သည် ကျီး၏ ပြောသောစကားကို ကြားလျှင်– “အဆွေကျီး...ငါသည် မှော်သေးမှော်ကြီးတို့ကို ကြဉ်ဖယ်၍ ကုန်းသတ္တဝါတို့အသားနှင့် ရေသတ္တဝါတို့ အသားတို့ကို မစားပါ၊ မှော်သေးမှော်ကြီးသာလျှင် ငါ၏အစာ ဖြစ်ပါ၏”— ဟု ကျီး၏ စကားပယ်၍ ပြောဆို၏၊ ထိုနောက်မှ ကျီးသည်– “အို-စက္ကဝက်ငှက်...ငါသည် ရွာ၌ ဆားဆီတို့ဖြင့် ကြော်ချက်အပ်သော အသား၊ လူတို့ ချက်ပြုတ်အပ်သော စင်ကြယ်သော သားပြွမ်း ထမင်းဟူသော အစာကို စားရပါ၏။
သို့ပါလျက်လည်း ငါ့အားသင်၏ အဆင်းကဲ့သို့ အဆင်းမရှိ၊ ထို့ကြောင့် သင်သည်မှော်သေး မှော်ကြီးဖြစ်သော အစာကို စားသည်ဆိုရာ ငါမယုံ ကြည်နိုင်ပါ”— ဟု ပြောဆို ပြန်၏။
လော်လည် ကျင့်ယုတ် ဆင်းရောင်ပုပ် ထိုအခါ စက္ကဝက် ငှက်သည် ကျီးပြော သောစကားကို ကြားရသဖြင့်– “အဆွေကျီး...သင်သည် ရန်နှင့် ယှဉ်သော စိတ်ကို ကိုယ်၌ မြင်နေရသည်ဖြစ်၍ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့လျက် စားရ၏၊ လူသတ္တဝါတို့ကို နှိပ်စက် ညှဉ်းဆဲလျက် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လျက် စားရ၏၊ ထို့ကြောင့် သင်၏အဆင်းသည် မလှပါ”။
“အဆွေကျီး...သင်သည် မကောင်းမှုဖြင့် လူအပေါင်းတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ခဲ့၏၊ ရအပ်သောအစာကိုလည်း မနှစ်သက်၊ ထို့ကြောင့် သင်၏အဆင်းသည် မလှပါ”။
“အဆွေကျီး...ငါကား အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့ကို မညှဉ်းဆဲမှု၍ ရရသမျှသော မှော်သေး မှော်ကြီးကို စားပါ၏၊ ကြောင့်ကြခြင်း ရွံ့ရှာခြင်း စိုးရိမ်ခြင်းမရှိ ဘေးမရှိသည်ဖြစ်၍ နေရ၏”။
အဆုံးမပေး ကျီးထွက်ပြေး “အဆွေကျီး... သင်သည် ကောင်းသော အကျိုးကိုပွားတိုးစေတတ်သော လုံ့လဝီရိယကို ပြုပါလော့၊ သီလမရှိသည် အဖြစ်ကို လွန်၍ ကောင်းစွာ ကျင့်ပါလော့၊ သတ္တဝါတို့ကို သနားခြင်း ကရုဏာနှင့် ယှဉ်၍ ကျင့်ပါလော့၊ ငါ့မှာလူတို့ ချစ်အပ်သော အကျင့်ရှိ သကဲ့သို့ သင့်မှာလည်း ရှိပါစေလော့”။
“အဆွေကျီး...သင်သည် သတ္တဝါတို့ကို မသတ်ဖြတ်မညှဉ်းဆဲပါလင့်၊ ဥစ္စာဆုံးရှုံးအောင် မပြုပါလင့်၊ ပြုအောင်လည်း မတိုက်တွန်းပါလင့်၊ ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့၌ မေတ္တာပွားပါ၊ သတ္တဝါတို့ကို မသတ်ဖြတ် မညှဉ်းဆဲသူအား တစုံတယောက်သောသူနှင့် ရန်မည်သည်မရှိ”— ဟု ကျီးအားတရားဟောလေ၏၊ ကျီးသည် သင်တို့ကား မိမိတို့ စားသော အစာကို ဟုတ်မှန်စွာ မပြောကုန်ဟု ကာကာ မြည်လျက် ပျံသန်းကာ ဗာရာဏသီမြို့ ကျင်ကြီး စွန့်ရာအရပ်၌ သက်ဆင်းလေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကို ဆောင်၍ သစ္စာကို ပြသည်၏အဆုံး လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော ရဟန်းသည် အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန်နှစ်ဘန် သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... *ထိုအခါ ကျီးသည်-ယခုအခါ လျှပ်ပေါ်သော ရဟန်း၊ *စက္ကဝက် ငှက်မသည်-ရာဟုလာမယ်တော်၊ *စက္ကဝက် ငှက်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ရန်သူမြင်ကာ၊ ကြောက်ထိတ်ကာ၊ စားရာဆင်းမလှ။
(၂) သတ္တဝါလု၊ ညှဉ်းရမူ၊ စားသူဆင်းမလှ။
(၃) ဆန့်ကျင်လုယက်၊ မနှစ်သက်၊ စားလျက်ဆင်းမလှ။
(၄) ကြောက်ထိတ်ဘေးကွာ၊ ရောင့်ရဲကာ၊ စားရာရုပ်ဆင်းလှ။
(၅) သက်သတ်ရှောင်ရှား၊ မေတ္တာပွား၊ စားသူရုပ်ဆင်းလှ။
စက္ကဝါက ဇာတ်ပြီး၏။
'''နဝကနိပါတ် - (၄၃၅) ဟလိဒ္ဒိရာဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အပျိုကြီးမှီပြု ငြီးငွေ့မှု နတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အပျိုကြီးဖျားယောင်းသဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေသောရဟန်းကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရသေ့ငယ်လှည့်စားဖြားယောင်းငြား လွန်လေပြီးသောအခါ အမျိုးသမီးတယောက်သည်ရသေ့ငယ်၏ သီလကိုဖျက်ဆီး၍ မိမိအလိုသို့ပါသည်အဖြစ်ကို သိလျှင် ရသေ့ငယ်ကိုလှည့်စား၍ လူနေရာသို့ခေါ်ဆောင်၍ သွားမည်ဟု ကြံစည်လျက်- “အို-ရသေ့ငယ်တောအရပ်၊ မြို့ရွာမှဝေးသော တောကျောင်း၌ နေသော ရသေ့သည် သည်းခံလွယ်၏ မြို့ရွာနေလျက် သည်းခံကုန်သော ရသေ့တို့ကား သင်တို့ထက် မွန်မြတ်ကုန်၏”-ဟု တောမှာ နေခြင်းထက် မြို့ရွာမှာ နေခြင်းက မွန်မြတ်လေဟန် ပြောဆိုကာ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်လေ၏။
လိုက်ရန်မှာကြားရှေ့ကသွား ထိုစကားကိုကြားလျှင် ရသေ့ငယ်လည်း ဗဟုသုတနည်းပါးသဖြင့် အဟုတ်အမှန် မှတ်ထင်လျက်“နှမ ငါ၏ အဘရသေ့ကြီးကား သစ်သီးရှာသွား၏၊ ပြန်လာသောအခါ အဘကို တောင်းပန်၍ သင့်နောက်သို့ လိုက်မည်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ အမျိုးသမီးသည် ရသေ့ငယ်၏ စကားကိုကြားလျှင် ရသေ့ငယ်ကား အဘရှိပေသည်၊ အဘရသေ့ကြီး ပြန်လာသောအခါ အကယ်၍ ငါ့ကိုမြင်ငြားအံ့၊ ထမ်းပိုးစွန်းဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်စေရာ၏၊ ငါသည် ရသေ့ကြီး မလာမီ ရှေးဦးစွာသွားနှင့်လျှင် ကောင်းမည်ဟု ကြံစည်လျက်“အို-ရသေ့ငယ်ရှေးဦးစွာသွားနှင့်မည်၊ ငါသွားသောလမ်းခရီး၌ အမှတ်အသားပြုခဲ့မည်။
သင်လိုက်လိုလျှင် အမှတ်အသားကြည့်၍ လိုက်ခဲ့ပါ”ဟု ပြော၍ သွားလေ၏။
မြို့ရွာနေလိုသားပြောဆို ရသေ့ငယ်လည်း သတို့သမီးသွားသောအခါ လွမ်းဆွတ်ကာ ငြီးငွေပျင်းရိလျက် ထင်းလည်းမသယ် ရေလည်းမခပ် ငိုင်လျက်သာနေ၏၊ အဘရသေ့ကြီး ပြန်လာသောအခါ ၌ လည်း ခရီးဦးမကြိုဆိုလေ၊ အဘရသေ့ကြီးရောက်၍ သားရသေ့ငယ်ကိုမြင်လျှင် ငါ့သား မိန်းမ၏ အလိုလိုက်မိပေပြီဟု သိ၍ “ချစ်သားသင်သည်အဘယ်ကြောင့်အလုပ်မလုပ်ဘဲမှိုင်နေသနည်း”ဟု မေး၏။
“ဘခင်တော၌ စောင့်ရှောက်အပ်သောသီလသည်အကျိုးမကြီး၊ မြို့ရွာ၌ စောင့်ရှောက်အပ်သောသီလသာ အကျိုးကြီး၏၊ သို့အတွက် အကျွန်ုပ်သည် မြို့ရွာသို့သွားမည်၊ အဘော်သည်ရှေ့မှသွား၍ စောင့်နှင့်၏၊ ထိုအဖော်နှင့်အတူလိုက်မည်”ပြောလျက်- လူ့ရွာနေရေးဖခင်မေး လူ့တိုနေရာ၌ အဘယ်ကဲ့သို့သောသူနှင့် ပေါင်းရမည်ကိုမေးလိုသဖြင့်-“ဘခင်အကျွန်ုပ်သည် တောမှ မြို့ရွာသို့ သွားသည်ရှိသော် ဘယ်လိုသီလ ဘယ်လိုအကျင့်ရှိသောသူကို ပေါင်းဘော်မှီဝဲရမည်နည်း၊ ဘခင်သည် မေးမြန်းသော အကျွန်ုပ်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောကြားပါ”-ဟု မေးမြန်း တောင်းပန်လေ၏။
ပေါင်းဖော်မှုများသားမှာကြား ရသေ့ငယ် မေးကြားသော စကားကိုကြားလျှင် အဘရသေ့ကြီးသည်-“ချစ်သား သင်သည် ဤအရပ်မှ သွားသည်ရှိသော် သင့်ကို ချစ်ကျွမ်းဝင်သောသူ၊ သင်က ချစ်ကျွမ်းဝင်သည်ကို နှစ်သက်သောသူ၊ သင့်စကားကိုနားထောင်သူ၊ သင့်ကိုသည်းခံသောသူတို့ကို ပေါင်းဘော်မှီဝဲလော့”။
“ချစ်သားသင်သည် ဤအရပ်မှ သွားသည်ရှိသော်ကိုယ်, နှုတ်,စိတ်သုံးပါးတွင်တပါးပါးဖြင့် မကောင်းမှုကို မပြုသောသူကို မိဘရင်းကဲ့သို့ပေါင်းမှီဝဲလော့” စိတ်ပြောင်းလွယ်သူရှောင်ရှားမှု “ချစ်သားသင်သည်ဤအရပ်မှသည်ရှိသော်သုစရိုက် တရားကိုပြုကျင့်သူ၊ သုစရိုက်တရားကို ပြုကျင့်သော်လည်း မာန်မာနမရှိသောသူ၊ စင်ကြယ်သောကုသိုလ်ကမ္မပထကိုပြုလုပ်လျက် ပညာရှိသောသူတို့ကို ပေါင်းဖော်မှီဝဲလော့” “ချစ်သား သင်သည် နနွင်းဆိုးသကဲ့သို့ သဘောရှိသောသူ၊ မျောက်စိတ်ကဲ့သို့ စိတ်မတည်ကြည်သောသူ၊ ချစ်လွယ် မုန်းလွယ်သောသူတို့ကို ကားဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ ပေါင်းဖော်မှီဝဲစရာ လူမရှိသော်လည်း မပေါင်းဘော်မမှီဝဲရာ” လူမိုက်ရှောင်ကွင်းပေါင်းဖော်ခြင်း “ချစ်သားမြွေဟောက်ကဲ့သို့ အမျက်ထွက်တတ်သောသူတို့ကို ယာဉ်ဖြင့် သွားသောသူသည် မစင်လိမ်းကျံ၍ မညီညွတ်သော လမ်းမကြီးကို ရှောင်ကြဉ်သကဲ့သို့ အဝေးမှရှောင်ကြဉ်ပါလော့။
“ချစ်သားသူမိုက်ကို ပေါင်းမှီဝဲသောသူတို့အား အကျိုးမဲ့တို့သည်တိုးပွားကုန်၏၊ သင်သည်သူမိုက်နှင့် မပေါင်းဘော်လင့်၊ သူမိုက်နှင့် ပေါင်းဖော်ခြင်းသည်အခါခပ်သိမ်း ရန်သူနှင့် ပေါင်းဘော်ခြင်းနှင့် တူ၏”။
“ထို့ကြောင့် ချစ်သား ငါသည် သင့်ကို တောင်းပန်၏၊ စကားကို လိုက်နာလော့၊ သင်သည်သူမိုက်နှင့် မပေါင်းတော်လေလင့်၊ သူမိုက်နှင့် ပေါင်းဘော်ခြင်းသည်ဆင်းရဲကိုဖြစ်စေ၏”-ဟု ရသေ့ငယ်အား ပေါင်းတော်ရမည့်သူနှင့် မပေါင်းရမည့်သူတို့ကို ကြားလျက်ဆုံးမလေ၏။
ဆုံးမနာယူကဈာန်ကိုရ ရသေ့ငယ်သည်ဘခင်ရသေ့ကြီးဆုံးမအပ်သည်ရှိသော် “ဘခင်ကျွန်ုပ်သည်လူတို့နေရာကိုသွားသည်ရှိသော် ဘခင်ကဲ့သို့သော ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ရမည်မဟုတ် ထို့ကြောင့် လူတို့နေရာသို့ သွားရန် ကြောက်လှ၏၊ ဘခင်တို့ အထံမှာပင်နေပါတော့မည်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ အဘရသေ့ကြီးသည် သားရသေ့ငယ်အား အမျိုးမျိုး အကြောင်းပြ၍ ဆုံးမပြီးလျှင် ကသိုဏ်း ပရိကံညွှန်ကြား၍ သမထကို ပွားစေလျှင် ရသေ့ငယ်သည် မကြာမြင့်မီလျှင် အဘိညာဉ်သမာပတ်ကို ဖြစ်စေ၏၊ ရသေ့သားအဘနှစ်ယောက်တို့သည် မဆုတ်ယုတ်သောဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာပြည်သို့ လားရကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည်ဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ ငြီးငွေသောရဟန်းသည်သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်အကိတ်,ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့- ထိုအခါရသေ့ဝယ်သည်-ယခုအခါငြီးငွေ့သောရဟန်း။
သတို့သမီးသည်အပျိုကြီး၊ အဘရသေ့သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ-ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း၊ ဆောင်ပုဒ် (၁)သင့်ကိုနှစ်သက် ချစ်နှစ်သက် နာလျက်သည်းခံသူ။
(၂)ကိုယ်,နှုတ်,စိတ်ဟု မကောင်းမှု မပြုကင်းစင်သူ။
(၃)သုစရိုက်ယှဉ် မာန်မဝင် ပညာရှိသသူ။
(၄)ဤသူတို့အား ပေါင်းသော်ငြား ကျိုးများနိုင်၏ဟူ၊ (၅)နနွင်းဆိုးနှယ် မျောက်စိတ်နှယ် ချစ်လွယ်မုန်းလွယ်သူ။
(၆)အမျက်ကြီးသား သူမိုက်များ ရှောင်ရှားဝေးဝေးဟူ။
(၇)သူမိုက်နှင့် တွဲ ရန်သူနဲ ဆင်းရဲလိမ့်မည်ဟူ။
ဟလိဒ္ဓိရာဂဇာတ်ပြီး၏။
'''နဝကနိပါတ် - (၄၃၆) သမုဂ္ဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကာမလိုလေ့စိတ်ငြီးငွေ့ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မိန်းမကို တောင့်တလျက် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သောရဟန်းတပါးကိုအကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု တောကျောင်းအနီး၌ ဒါနောရက္ခိုသ် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည်ကာမဂုဏ်ကိုပယ်ပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ အဘိညာဉ်သမာပတ်ကို ဖြစ်စေလျက်သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့် မျှတကာနေ၏၊ ရသေ့ကျောင်းအနီး၌ တဦးသော ဒါနောရက္ခိုသ်သည်နေလေ၏၊ ထိုဒါနောသည်ရံခါရံခါ ရသေ့ထံဆည်းကပ်၍ တရားနာ၏။
လမ်းခရီးသွားဖမ်း၍ စား တောအုပ်၌ လာတိုင်းလာတိုင်းသောသူတို့ကို ဖမ်း၍ စားလေ့ရှိ၏၊ အဆင်းအင်္ဂါလက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံလျက် ပစ္စန်တရွာ၌ နေသော မထင်ရှားသော အမျိုးသမီးတယောက်သည် တနေ့သ၌ မိဘတို့ကို ဖူးမြင်၍ ပြန်လာသောအခါ အခြံအရံများနှင့် အတူလာ၏၊ ထိုတောအုပ်သို့ရောက်လျှင် အခြံအရံလူတို့သည်ဒါနောရက္ခိုသ်ကိုမြင်သောအခါ သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် ပြေးကြကုန်၏။
မယားချစ်ပုံကြုတ်နှင့်ငုံ ဒါနောရက္ခိုသ်သည် လူတို့ပြေးကြလျယာဉ်၌ နေသော အမျိုးသမီးကိုမြင်၍ တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိရကား မိမိအလိုသို့ ပါအောင်ဆောင်ကာ မယားပြု၍ ထားလေ၏၊ ဆန်,ထောပတ်,ဆီ,ဆား၊ ငါး၊ အမဲ,သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို ယူဆောင်လျက်မယားကိုမွေးပြု၏၊ ထိုမိန်းမကိုစောင့်ရှောက်လိုသဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ ကြုတ်၌ ထည့်လျက် ကြုတ်ကိုမျိုး၍ ဝမ်းဗိုက်၌ ထား၏။
ဝိဇ္ဇာဓိုရ်နှစ်ခြိုက်ရေချိုးခိုက် တနေ့သ၌ ရေချိုးလိုသောကြောင့် ကန်တခုသို့သွား၍ ကြုတ်ကို အန်ပြီးလျှင် ဖွင့်၍ မိန်းမကိုရေချိုးစေ၍ နံ့သာလူးစေလျက် အနည်းငယ် အငွေ့ယူစေတော့ဟု ကြုတ်၏အနီး၌ ထားခဲ့၍ ရေချိုးသွား၏၊ ရေဆိပ်သိုဆင်းပြီးလျှင် မိန်းမကို ယုံကြည်သဖြင့် အနည်းငယ်အဝေးသို့ သွား၍ ချိုးလေ၏။
ထိုအခိုက် ဝါယုပုတ္တဝိဇ္ဇာဓိုရ်သည် သန်လျက်ကို လွယ်ကာ ကောင်းကင်ဖြင့် သွား၏၊ ထိုမိန်းမမြင်လျှင် လက်ရပ်၍ခေါ်၏၊ ဝိဇ္ဇာဓိုရ်သည် လျင်မြန်စွာဆင်းသက်၍ ရှေးဦးစွာ ကြုတ်တွင်း ဝင်လင့်၏၊ ဒါနောရက္ခိုသ်လာသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုပြ၍ ကြတ်တွင်းသို့ဝင်ကာ ဝိဇ္ဇာဓိုရ်အပေါ်၌ အိပ်လျက် မိမိအဝတ်ကိုခြုံ၍ နေ၏။
မယားငုံထားဆရာထံသွား ဒါနောရက္ခိုသ်ရောက်လျှင် ကြုတ်တွင်း၌ မကြည့်ဘဲ မိမိမိန်းမတဦးတည်းသာ ရှိသည်မှတ်ထင်၍ ကြုတ်ကိုမျိုးပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ သွားလတ်သော်ငါကား-ရသေ့ကိုမဖူးမြင်ရသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ၊ ဖူးမြင်ဦးမည်ဟု ကြံစည်လျက် ရသေ့ထံသို့ ဝင်ရန်သွား၏။
ရသေ့လည်း အဝေးမှ လာသော ဒါနောရက္ခိုသ်ကိုမြင်လျှင် - “အို-လူသုံးယောက်တို့ သင်တိုကား အဘယ်အရပ်မှ လာကြသနည်း၊ သင်တို့လာခြင်းကား ကောင်းသောလာခြင်းတည်း၊ လာ၍ နေရာ၌ ထိုင်ကြလော့၊ သင်တို့အား အနာရောဂါကင်းကြပါ၏လော၊ သင်တို့သည် ငါ့အထံသို့ ကြာမြင့်မှ လာကြကုန်၏”ဟု အဝေးမှပင် နှုတ်ဆက်လေ၏။
ဆရာပြောငြားမေးလျှောက်ထား ထိုအခါ ဒါနောရက္ခိုသ်သည် ဆရာရသေ့ပြောဆိုသော စကားကိုကြားလျှင် - “အရှင်ဘုရားယခုအရှင်ဘုရားထံသို့အကျွန်ုပ်တယောက်ထည်းသာလာပါ၏၊ အကျွန်ုပ်အား တစုံတယောက်သော အဖော်မရှိပါ၊ သို့ပါလျက် အို-လူသုံးယောက်တို့ သင်တို့ကား အဘယ်အရပ်မှ လာကြသနည်းဟု ဆိုရာ အရှင်ဘယ်ကိုရည်၍ ဆိုပါသနည်း”-ဟု မကျေမနပ်ဖြစ်၍ မေးလေ၏။
နှုတ်ငုံမယားလင်ငယ်ထား ထိုအခါရသေ့သည်ဒါနောရက္ခိုသ်အား“ဒါနောရက္ခိုသ် သင့်အားမိန်းမရှိသည်မဟုတ်လော”ဟု မေး၏။
“အရှင်ဘုရားမှန်ပေ၏”ဟု လျှောက်၏။
“ကောင်းပြီနားထောင်လော့”ဟု ဆို၍ -“အို-ဒါနောရက္ခိုသ်သင်ကားတယောက်။
သင်သည် ချစ်လှစွာသောမယားကိုကြုတ်၌ ထည့်ကာမျို၍ ဝမ်းတွင်ထားအပ်၏၊ သင်အခါခပ်သိမ်းစောင့်ရှောက်လို၍ ဝမ်း၌ ထားအပ်သောမယားသည် ဝမ်းတွင်း၌ ပင် ဝါယုပုတ္တဝိဇ္ဇာဓိုရ်နှင့် မွေ့လျော်ပျော်ပါး၍ နေဘိ၏”-ဟု မိမိဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်တိုင်း ပြောလေ၏။
ဒါနောအန်ထုတ်လွန်စက်ဆုတ် ထိုအခါဒါနာရက္ခိုသ်သည် ဝိဇ္ဇာဓိုရ်ကား မာယာများလှ၏၊ အကယ်၍ သန်လျက်ပါငြားအံ့၊ ငါ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုခွဲ၍ ထွက်လတံ့ဟု အလွန်ကြောက်ရွံ့သည်ဖြစ်၍ အမြန်ကြုတ်ကို အန်ထုတ်ပြီးလျှင် ရှေ့တွင်ထားလေ၏၊ ကြုတ်ကိုဖွင့်လျှင် ဝိဇ္ဇာမိုရ်သည် မန္တန်ကိုမန်းမှုတ်၍ သန်လျက်ကိုကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လေ၏။
ဒါနောရက္ခိုသ်သည် ဝိဇ္ဇာဓိုရ်ကိုမြင်လျှင် ရသေ့အား အလွန်နှစ်သက်ကြည်ညိုလှသဖြင့်- “အရှင်ဘုရားခြိုးခြံသော အကျင့်ရှိသော အရှင်ဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာမြင်အပ်ပေ၏၊ မိန်းမအလိုသို့ လိုက်သောသူတို့သည်ယုတ်မာကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် မိန်းမတို့ကို အသက်ကဲ့သိုဝမ်းတွင်း၌ ထား၍ စောင့်ရှောက်အပ်၏။
အကျွန်ုပ်၌ ပြစ်မှား၍ ယောက်ျားတပါးနှင့် မွေ့လျော်ဘိ၏”။
မိန်းမချစ်ခင်အပြစ်မြင် “တော၌ နေသောရသေ့သည်မီးကို လုပ်ကျွေးသကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်သည်မိန်းမကို နေ့ညတို့၌ လုပ်ကျွေး၏၊ မိန်းမသည် တရားကိုလွန်၍ တရားမဟုတ်သည်ကိုကျင့်ဘိ၏၊ မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းဘော်ခြင်းကိုမပြုအပ်” “အကျွန်ုပ်သည်ယုတ်မာ၍ ကိုယ်နှုတ်နှလုံး မစောင့်ရှောက်သော မိန်းမကိုဤမိန်းမကား ငါ့ဝမ်းတွင်း၌ တည်၏ဟူ၍ မှတ်ထင်မိ၏၊ ထိုမိန်းမသည် တရားကိုလွန်၍ တရားမဟုတ်သည်ကို ကျင့်ဘိ၏၊ မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းတော်ခြင်းကို မပြုအပ်” ကြုတ်ငုံထားလျက်ကျင့်ဖောက်ဖျက် “အကျွန်ုပ်သည်ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ပြုအပ်ပေပြီဟုပညာရှိသည် အဘယ်သို့ အကျွမ်းဝင်ရာအံ့နည်း၊ ဤမာတုဂါမ၌ တဘန်စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် များစွာဆန်းကျယ်၏၊ အမှန်ကား မိန်းမတို့သည် သမုဒ္ဒရာ၌ ဗလဝမုခဝဲနှင့် တူကုန်၏၊ မေ့လျော့သောသူသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရ၏။
ထိုကြောင့် ပညာရှိတို့သည် မိန်းမတို့နှင့် ကင်း၍ ကျင့်ကုန်၏ ပညာရှိတို့သည် ချမ်းသာကုန်၏၊ စိုးရိမ်ကင်းကုန်၏၊ မွန်မြတ်ငြိမ်သက်သော ဈာန်ချမ်းသာကို တောင့်တသော သူသည်မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းဖော်ခြင်းကိုမပြုရာ”-ဟုမိန်းမတို့ အပြစ်ကို ဆိုကာ ရသေ့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုး၍ - မိန်းမကျင့်ပျက် စောင့်ရှောက်ခက် “အရှင်ဘုရားအရှင်ဘုရားတို့ကို မှီ၍ အကျွန်ုပ်သည် အသက်ကိုရအပ်၏။
ဤမိန်းမယုတ်သည် အကျွန်ုပ်အား ဝိဇ္ဇာဓိုရ်ကို သတ်စေ၏”ဟု ပြောဆိုကာရသေ့အား ချီးကျူးလေ၏။
ရသေ့သည် ဒါနောရက္ခိုသ်ကို တရားဟော၍ ၍ မိန်းမအား တစုံတရာအပြစ်မပြုလင့်၊ သီလကိုသာ စောင့်ရှောက်လော့ဟု ဆုံးမပြီးလျှင် ပဉ္စသီလ၌ တည်စေ၏၊ ဒါနောရက္ခိုက်သည်“ငါးကားဝမ်းဖြင့် လွယ်၍ စောင့်ရှောက်ပါလျက် မိန်းမကိုစောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်၊ အခြားသူတို့ကား အဘယ်မှာ တတ်နိုင်ကုန်အံ့နည်း”ဟု မိန်းမကိုလွှတ်လိုက်၍ မိမိနေရာတောသို့သွားလေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည်၏ အဆုံး၌ ငြီးငွေ့သောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏ ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့- ထိုအခါဒိဗ္ဗစက္ခုရသေ့သည်-ယခုအခါဘုရားဖြစ်လာပြီ- ဟုဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)ဗလဝါမုခ ဝဲတမျှ မိန်းမဓမ္မတာ။
(၂)ဝမ်းတွင်းမှာထား စောင့်ရှောက်ငြား လွဲမှားကျင့်သည်သာ။
(၃)မိန်းမနှင့်ကင်း ချမ်းသာခြင်း ကင်း၏စိုးရိမ်မှာ။
(၄)ဈာန်အဘိညာဉ် တောင့်တလျှင် ရှောင်ကြဉ်ဝေးဝေးခါ။
သမုဂ္ဂဇာတ်ပြီး၏။
မယ်စကြဝဠာ မြန်မာ ၂၀၂၃ သည် ၂၀၂၃ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သော (၁၀)ကြိမ်မြောက် မယ်စကြဝဠာ မြန်မာ ပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ နိုဗိုတယ်ဟိုတယ်မက်စ်တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲအပြီးတွင် မယ်စကြဝဠာ မြန်မာ ၂၀၂၂ဆုရှင် ဇာလီမိုးမှ ကျိုင်းတုံကိုယ်စားပြု အလှမယ် အမရာဘို အား သရဖူလွှဲပြောင်းခဲ့သည်။
အမရာဘိုသည် အယ်ဆာဗေဒိုနိုင်ငံ တွင်ကျင်းပမည့် မယ်စကြဝဠာ ၂၀၂၃သို့ မြန်မာကိုယ်စားပြုအဖြစ် သွားရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ခံ ပြိုင်ပွဲဝင်များ ရွေးချယ်ခြင်း ၂၀၂၃ ခုနှစ် ပြိုင်ပွဲသည် ကွတ်ခိုင်နှင့် ပျဉ်းမနားတို့က ပွဲဦးထွက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြပြီး အမရပူရ၊ အောင်ပန်း၊ ပဲခူး၊ ဗန်းမော်၊ ဖလမ်း၊ ဟားခါး၊ ဘားအံ၊ ဖားကန့်၊ ကျိုင်းတုံ၊ ကျောက်ဆည်၊ လားရှိုး၊ မန္တလေး၊ မော်လမြိုင်၊ မိတ္ထီလာ၊ မိုးကုတ်၊ မုံရွာ၊ မူဆယ်၊ မြစ်ကြီးနား၊ နေပြည်တော်၊ ပုသိမ်၊ ပြည်၊ ပြင်ဦးလွင်၊ စစ်တွေ၊ တာချီလိတ်၊ တောင်ငူ၊ ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်း၊ ရန်ကုန်တောင်ပိုင်းနှင့် ရန်ကုန်မြောက်ပိုင်းတို့ တကျော့ပြန် ပြန်လည်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။
ပဲခူး၊ ကျိုင်းတုံ၊ ကျောက်ဆည်၊ မိတ္ထီလာ၊ ပြင်ဦးလွင်နှင့် စစ်တွေမြို့တို့သည် ၂၀၁၈ ခုနှစ်က နောက်ဆုံး ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လားရှိုး၊ မူဆယ်၊ တာချီလိတ်နှင့် ရန်ကုန်အနောက်ပိုင်းခရိုင်သည်လည်း ၂၀၁၉ ခုနှစ်က နောက်ဆုံး ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။
အမရပူရ၊ အောင်ပန်း၊ ဗန်းမော်၊ ဖလမ်း၊ ဟားခါး၊ ဖားကန့်၊ ကော့ကရိတ်၊ မန္တလေး၊ မော်လမြိုင်၊ မိုးကုတ်၊ မြစ်ကြီးနား၊ နေပြည်တော်၊ ပုသိမ်း၊ ပြည်၊ တောင်ငူ၊ တောင်ကြီး၊ သထုံ၊ ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်း၊ ရန်ကုန်တောင်ပိုင်းနှင့် ရန်ကုန်မြောက်ပိုင်းတို့သည် ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် နောက်ဆုံး ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။
နုတ်ထွက်ခြင်း မူလပြိုင်ပွဲဝင် ၃၆ ဦးအနက် ကျောက်ဆည်ကိုယ်စားပြု အလှမယ် လွေးဆိုင်းနွမ် သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာကိစ္စရပ်များကြောင့် ပြိုင်ပွဲမှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲဝင်ရွေးချယ်ခြင်း အောက်ပါတို့သည် မယ်စကြဝဠာမြန်မာ ၂၀၂၃ တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် ဒေသအလိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သော မြို့နယ် ပြိုင်ပွဲစာရင်း ဖြစ်သည်။
မြို့/ခရိုင် ပြိုင်ပွဲဝင် အသက် အရပ် ဇာတိမြို့ နေရာရရှိမှု မှတ်ချက် အမရပူရမြို့ပုလဲပွင့်ဖြူ၂၀ အောင်ပန်းမြို့ဇင်အိနွယ်၁၈ရန်ကုန်မြို့ ပဲခူးမြို့ဝင့်ရွှေစင်၂၃ပဲခူးမြို့ ဗန်းမော်မြို့ခေမာ၁၈ဗန်းမော်မြို့2nd runner-up ဖလမ်းမြို့ခွန်းဆက်ချို၂၇ရန်ကုန်မြို့ ဟားခါးမြို့ယွန်းမေအောင်၂၂မိတ္ထီလာမြို့ ဘားအံမြို့အမန်လီယာ၂၅ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦး ဖားကန့်မြို့ပြည့်ကောင်းစုသန့်27ပခုက္ကူမြို့ထိပ်ဆုံး ၁၁ ဦး ကော့ကရိတ်မြို့လီလီ၂၇ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦး ကျိုင်းတုံအမရာဘို၂၆မန္တလေးမြို့မယ်စကြဝဠာ မြန်မာ ၂၀၂၃ ကွတ်ခိုင်မြို့မိုင်ဇင်လတ်၂၇မူဆယ်မြို့ ကျောက်ဆည်မြို့အိရွှေအိမ်၁၈ လားရှိုးမြို့ရိုဆာ၂၃မြစ်ကြီးနားမြို့ မန္တလေးမြို့ဝတ်မှုန်ဟန်၂၁မန္တလေးမြို့ ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦး မော်လမြိုင်မြို့ဒီး၂၇သံဖြူဇရပ်မြို့1st Runner-up မိတ္ထီလာမြို့စုမြတ်နိုး၂၁ မိုးကုတ်မြို့ဆောင်းဟေမာန်၂၀မြစ်ကြီးနားမြို့ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦး မုံရွာမြို့ယုဝတီအောင်၂၃ မူဆယ်မြို့ဆိုင်းပန်ထွယ်၂၀မူဆယ်မြို့ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦး မြစ်ကြီးနားမြို့ရိုစ့်ဆိုင်းထွယ်၂၃မြစ်ကြီးနားမြို့ထိပ်ဆုံး ၁၁ ဦး နေပြည်တော်ဆာရှာဗိုင်အိုလာ၂၄ရန်ကုန်မြို့ထိပ်ဆုံး ၁၁ ဦး ပုသိမ်မြို့နိုနိုမေ၂၀ရန်ကုန်မြို့4th runner-up ပြည်မြို့မေသူဇာ၁၈ရန်ကုန်မြို့ ပျဉ်းမနားမြို့ကြည်ဖြူခင်၂၇ရန်ကုန်မြို့ ပြင်ဦးလွင်မြို့သင်းစန္ဒာပြည့်သီဟအောင်၂၂5th runner-upMiss Popular Vote စစ်တွေမြို့စောမြတ်အိခိုင်၂၃စစ်တွေမြို့ထိပ်ဆုံး ၁၁ ဦး တာချီလိတ်မြို့နန်းနန္ဒာလင်း၁၉ရန်ကုန်မြို့3rd runner-up တောင်ကြီးမြို့ဆုမြတ်သူ၂၀ရန်ကုန်မြို့ထိပ်ဆုံး ၁၁ ဦး တောင်ငူမြို့အိခခမွန်၂၀တောင်ငူမြို့ ရန်ကုန် (အရှေ့)ပန်ဒရာ၂၂ရပ်စောက်မြို့ ရန်ကုန် (မြောက်)ဖြူဇင်သန့်၁၈ရန်ကုန်မြို့ ရန်ကုန် (တောင်)အယ်လ်လင်း၂၂ရန်ကုန်မြို့ အစားထိုးများ ဖလမ်း – မယ်စကြဝဠာ ဖလမ်း ၂၀၂၃ ထူးဝင့်သန္တာ နုတ်ထွက်သည့်အတွက် 1st Runner up ဖြစ်သူ ခွန်းဆက်ချိုက ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
နုတ်ထွက်မှုများ ကျောက်မဲ – လွယ်ဆိုင်းနွမ် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာကိစ္စကြောင့် နုတ်ထွက်သည်။
သထုံ – ဖူးပွင့်စုံ၊ မိခင်ကျန်းမာရေးကြောင့် နုတ်ထွက်သည်။
ရမည်းသင်း – ချူးချူးကောင်းစံ၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေးကြောင့် နုတ်ထွက်သည်။
ရန်ကုန် (အနောက်) – ယွန်းသီရိနိုင်၊ သူမ၏ ပညာရေးကိစ္စကြောင့် နုတ်ထွက်သည်။
မှတ်စု ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ မယ်စကြဝဠာ မြန်မာ တရားဝင်ဝဘ်ဆိုဒ် Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ အလှမယ်ပြိုင်ပွဲများ။
ဦးအောင်မျိုးမြင့်(၂၆ ဇွန် ၁၉၆၄ ဖွား) သည် လက်ရှိတွင် ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်၏ အာဆီယံဆိုင်ရာအမြဲတမ်းကိုယ်စားလှယ် အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ထိုရာထူးနေရာတွင် မခန့်အပ်ခံရမှီ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန မဟာဗျူဟာလေ့လာရေးနှင့်လေ့ကျင့်ရေးဦးစီးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ဖြစ်သည်။