kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
နယ်နိမိတ် မြင်းခြံခရိုင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကျောက်ဆည်ခရိုင်နှင့် မိတ္ထီလာခရိုင်၊ မြောက်ဘက်တွင် ညောင်ဦးခရိုင်နှင့် မိတ္ထီလာခရိုင်၊ အနောက်ဘက်တွင် ​ညောင်ဦးခရိုင်၊ ဧရာဝတီမြစ်ခြားကာ မကွေးတိုင်းမှ ပခုက္ကူခရိုင်နှင့် စစ်ကိုင်းတိုင်းမှ စစ်ကိုင်းခရိုင်၊ မြောက်ဘက်တွင် စစ်ကိုင်းတိုင်းမှ စစ်ကိုင်းခရိုင်တို့ တည်ရှိသည်။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင် တောင်သာနယ်အတွင်း တောင်ကုန်း၊ တောင်တန်း၊ တောင်စွယ်၊ ရေဝေရေလဲ ရိုးချောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည့် မညီညာသော ချိုင့်ဝှမ်းများ တည်ရှိသည်။
မြင်းခြံခရိုင်အတွင်းရှိ မြေသည် များသောအပိုင်းတွင် ခြောက်သွေ့၍ လှိုင်းထနေသော မြေမျက်နှာပြင်မျိုး ဖြစ်သည်။
တောင်ကုန်းများလည်း ရှိသည်။
ခရိုင်အတွင်း ကုန်းမြေပြင်နည်းပါးကာ များသောအားဖြင့် မညီညာသော လွင်ပြင်များဖြစ်သည်။
တောင်သာတောင်၊ အိုးတောင်၊ နန်းမြင့်တောင်၊ မြင်စိုင်းတောင် တို့မှာ ထင်ရှားသည်။
ရေဆင်း မြင်းခြံခရိုင်၏ အနောက်ဘက်သည် ဧရာဝတီမြစ်ဖြစ်ကာ စစ်ကိုင်းတိုင်း၊ မကွေးတိုင်းတို့နှင့် နယ်နိမိတ်အဖြစ် စီးဆင်းနေသည်။
ဧရာဝတီမြစ်သည် ကွေ့ကောက်လှသဖြင့် သောင်ခုံများ၊ ရေလယ်ကျွန်းများ ထွန်းလျက် ထိုသောင်ခုံနှင့် ရေလယ်ကျွန်းများ ပေါ်တွင် ဆေး၊ ပဲ၊ မရင်းစပါး အစရှိသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးကြသည်။
သို့သော် ကျွန်းများ သောင်များမှာ မတည်တံ့ဘဲ ရေစားသောအခါ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်၏။
တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်းဟောင်းများအစား ကျွန်းသစ်ကလေးများ ပေါ်လာတတ်သည်။
မြင်းခြံမြို့နှင့် ဆီမီးခုံမြို့တို့ အကြားတွင် ဧရာဝတီမြစ်နှင့် ချင်းတွင်းမြစ်တို့ ပေါင်းဆုံသည်။
ခရိုင်အတွင်း ထင်ရှားသော ချောင်းများမှာ ဆင်တဲဝချောင်း၊ မီးပြန်ချောင်း၊ ပြောင်းပြာချောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ရာသီဥတု မြင်းခြံခရိုင်၏ ရာသီဥတုမှာ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သည်။
လူဦးရေ ၂၀၁၄ သန်းခေါင်စာရင်းအရ မြင်းခြံခရိုင်၏ လူဦးရေမှာ ၁,၀၅၅,၉၅၇ဖြစ်သည်။
သန်းခေါင်စာရင်းကောက်ယူရာတွင် ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ်ကို မြင်းခြံခရိုင်အတွင်း ထည့်သွင်း ရေတွက်ထားသည်။
ကျောက်ပန်းတောင်းမြို့နယ် လူဦးရေ ၂၆၁,၉၀၈ကို ဖယ်ထုတ်ရေတွက်ပါက မြင်းခြံခရိုင်တွင် လူဦးရေ ၇၉၄,၀၄၉ ဖြစ်သည်။
ခရိုင်လူဦးရေ၏ ၁၅.၉ရာခိုင်နှုန်းသည် မြို့ပြတွင် နေထိုင်ကြသည်။
အမျိုးသမီး ဦးရေမှာ အမျိုးသားဦးရေထက် တစ်သိန်းခန့် ပိုများသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကို အများဆုံး ကိုးကွယ်ကြသည်။
စီးပွားရေး မြင်းခြံခရိုင်သည် မန္တလေးတိုင်းအတွင်းရှိ စီးပွားရေး အသင့်အတင့် ဖွံဖြိုးသော ခရိုင်ဖြစ်သည်။
စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ကြပြီး ပဲမျိုးစုံ၊ ဆီထွက်သီးနှံ၊ ထန်းလျက်၊ ကြက်သွန်များ ထွက်ရှိသည်။
မြင်းခြံခရိုင်အတွင်း၌ ဧကပေါင်းမျာစွာကို တူးမြောင်းကန်ချောင်းများမှ ရေပေးသွင်း၍ စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်သည်။
ဆန်စပါး၊ နှမ်း၊ ဝါဂွမ်း၊ မြေပဲ၊ ပဲအမျိုးမျိုးနှင့် ပြောင်းတို့ကို စိုက်ပျိုးသည်။
မြင်းခြံမြို့နယ် မြောက်ပိုင်းရှိ ကုန်းမြင့်ဒေသများ၊ နွားထိုးကြီးမြို့ အနောက်ဘက်ရှိ နယ်များနှင့် တောင်သာ အရှေ့ဘက်ရှိ နယ်များတွင် ဝါဂွမ်းအကြီး အကျယ် စိုက်ပျိုးသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်း ဝါဂွမ်းစိုက်ပျိုးသော နယ်တစ်ဝက်ခန့်မှာ မြင်းခြံခရိုင်တွင်း၌ ရှိသည်။
လူး၊ ဆပ်၊ ကြက်သွန်၊ ငရုတ်၊ အာလူးတို့ကိုလည်း အသင့်အတင့် စိုက်ပျိုးသည်။
မြေပဲ၊ နှမ်းတို့ ထွက်သောကြောင့် မြေပဲဆီ၊ နှမ်ဆီများထွက်သည်။
မြင်းခြံတွင် ဆီစက်များရှိသည်။
ဝါထည်ရက်လုပ်ငန်း၊ ဝါစေ့ထုတ်လုပ်ငန်းတို့သည် မြင်းခြံ၊ တောင်သာ၊ နွားထိုးကြီးဖက်တွင် များသည်။
မြင်းခြံခရိုင်တွင် ထန်းပင်ပေါသောကြောင့် ထန်းလျက်လည်း ထွက်သည်။
မြင်းခြံခရိုင်တွင် သီးသန့် ကြိုးဝိုင်းသစ်တောများရှိ၍ မြင်းခြံမြို့နယ်တွင် သစ်စက်များလည်း ရှိလေသည်။
မန္တလေးမြို့၏ အဓိက စီးပွားရေးဇုံတစ်ခုဖြစ်လာမည့် မြို့သာစက်မှုဇုံစီမံကိန်းသည် မြင်းခြံခရိုင်တွင်တည်ရှိသည်။
ဆီမီးခုံ ဆိပ်ကမ်းသည် နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး မြင်းခြံခရိုင်သည် များသောအားဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးကောင်းမွန်သည်။
တောင်သာမြို့နယ်တွင်မူ ဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲသည်။
မြို့နယ်ချင်းဆက်လမ်းများဖြင့် ခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့များသို့ လွယ်ကူစွာ သွားလာနိုင်သည်။
မြို့သာစက်မှုဇုံမှ ရန်ကုန်-မန္တလေးအမြန်လမ်း၊ ရန်ကုန်-မန္တလေး ပြည်ထောင်စုလမ်းတို့ဖြင့် ဆက်သွယ်မည့် လမ်းမများကိုလည်း ဖောက်လုပ်လျက်ရှိကာ မန္တလေးမြို့နှင့် အလွယ်တကူ ဆက်သွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် နွားထိုးကြီးမြို့နယ် ပြင်စည်လမ်းဆုံမှ ရန်ကုန်-မန္တလေး အမြန်လမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်သည်။
မိတ္ထီလာခရိုင်တွင်းရှိ သာစည်မှ ခွဲထွက်လာသော မီးရထားလမ်းသည် မြင်းခြံ၌ ဆုံး၍ ရထားလမ်းအတိုင်း မိုင် ၇ဝ ရှိသည်။
ပညာရေး မြင်းခြံခရိုင်တွင် အခြေခံပညာကျောင်းများအပြင် မြင်းခြံမြို့နယ်တွင် ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ တက္ကသိုလ်၊ နည်းပညာကောလိပ်တို့ တည်ရှိသည်။
ထင်ရှား​သော​နေရာများ မြင်းခြံခရိုင်တွင် ထင်ရှားသော စေတီပုထိုးတို့ကား များလှပေသည်။
နွားထိုးကြီး၊ တောင်သာမြို့များတွင် စေတီပုထိုးများရှိပေသေးရာ နွားထိုးကြီးနယ် စကြာတောင် ဘုရားပွဲကို နှစ်စဉ် ဝါခေါင်လတွင် လည်းကောင်း၊ တောင်သာဘုရားပွဲကို ပြာသိုလတွင် လည်းကောင်း ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
အခြား မြို့ငယ် ရွာငယ်များတွင်လည်း စေတီပုထိုးများ တည်ရှိ၍ ပွဲတော်များလည်း နှစ်စဉ်ကျင်းပသည်။
မြင်းခြံခရိုင်တွင် နေထိုင်သူတို့မှာ များသောအားဖြင့် ဗုဒ္ဓဝါဒီမြန်မာများ၏။
လူမျိုးခြား ဘာသာခြားများ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။
ဗုဒ္ဓဝါဒီများသဖြင့် ခရိုင်တွင်း၌ ကျောင်းကန်ဘုရား များစွာရှိသည်။
မြင်းခြံခရိုင်တွင် အကျုံးဝင်သော စွန်းလွန်းရွာမှ ဆရာတော်သည် လည်းကောင်း၊ စမ်းကျ(စံကြ) ဆရာတော်သည် လည်းကောင်း ပျံလွန်တော်မူကြသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ကမ္မဋ္ဌာန်းဘာဝနာသီလတန်ခိုးကြောင့် ဆရာတော်ကြီး ၂ ပါး၏ ရုပ်ကလာပ်တို့မှာ မပုပ်မရိ ပကတိ တည်ရှိတော် မူသောကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒီတို့သည် ဆရာတော် (၂)ပါး၏ ရုပ်ကလာပ်ကို သွားရောက် ဖူးမြော်ကြပေသည်။
သို့ဖြင့် စွန်းလွန်းဂူကျောင်းသည် ယခုအခါ မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ဝှန်းတွင် ထင်ရှားပေသည်။
ပထမ အင်္ဂလိပ် -မြန်မာ စစ်အပြီးတွင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရာ ဖြစ်သော ရန္တပိုရွာသည်လည်း မြင်းခြံခရိုင်၌ တည်ရှိလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိခရိုင်များ။
ဖရန်စစ္စကို ဂိုယာ၏ ပုံတူပန်းချီကား ဂိုးယာ(ခရစ် ၁၇၄၆-၁၈၂၈) ဂိုးယာသည် စပိန်အမျိုးသား နာမည်ကျော် ပန်းချီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ၏နာမည် အပြည့်အစုံမှာ သေဂိုးယာ၊ အီ၊ လူသယိန်းတေးဖြစ်သည်။
အသက် ၁၆ နှစ်တွင် ဟိုစေး လူဇန်မာတင်နက်ထံတွင် တပည့်ခံ ၍ ပန်းချီပညာ သင်ကြား သည်။
ဂိုးယာသည် အရပ်ထဲ၌ ကြီးပြင်းလာရသော ဆိုးပေတေသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၍ အခြားလူများနှင့် ရန်ဖြစ်ပြီးလျှင် မဒရစ်မြို့တော်သို့ ထွက်ပြေးရသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက သတ္တိ၊ ဗျတ္တိရှိ၍ ခရီးလှည့်လည်သွား ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။
ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ ပန်းရေးခြင်း၌ နဂိုဗီဇပါလာသဖြင့် ငယ်စဉ် ကတည်းက ပန်းချီဘက်၌ ဉာဏ်ထက်မြက်ခဲ့၏။
ပန်းချီ ပညာအပြင် အတီးအမှုတ် တူရိယာ ဂီတဖက်၌လည်း ထူးချွန် သေး၏။
ဂိုးယာသည် တီးတတ်၊ မှုတ်တတ်သဖြင့် ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံမှု နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရန်လွယ်ကူရကား မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း အလွန်ပေါ၏။
ဆင်းရဲချမ်းသာမရွေး သူ့ကို အလွန်ခင်မင်ကြ၏။
ဆင်းရဲသောသူများကို သူသည် များစွာသနားတတ်၏။
သူသည် ဆင်းရဲသူ ဆင်းရဲသားတို့၏ နေမှု၊ ထိုင်မှု၊ အသက် မွေးမှုတို့ကို ဂရုစိုက်ကြည့်ကာ ပန်းချီအရုပ်ကားတို့ဖြင့် ဆင်းရဲသားလောကကို သရုပ်ဖော်ခဲ့၏။
ဂိုးယာသည် အနုပညာနှင့် အကျိုးပေးမည့်သူဖြစ်ရာ သူရေးဆွဲလိုက်သော ပန်းချီကားများမှာ သူမတူအောင် ကောင်းမွန်၍ အသက်ပါလှ၏။
မာတင်နက်ထံ၌ ပန်းချီပညာများ ဆည်းပူးပြီးနောက် မဒရစ်မြို့တော်ရှိ ဗေယူထံတွင် ဆက်လက် ပညာသင်ကြားယင်း ဗေယူ၏သမီးနှင့် လက်ထပ်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ပန်းချီဖက်၌ ဗဟုသုတ ပိုမိုရရှိနိုင်ရန် အီတလီနိုင်ငံသို့ ခရီးလှည့်လည်သွားပြီးလျှင် ရောမမြို့တွင် အတော်ကြာကြာနေ၍ ရောမပန်းချီ အမျိုးမျိုးကို လေ့လာလေ၏။
ထိုမြို့သူမြို့သားတို့၏နေမှု၊ ထိုင်မှု၊ အသက်မွေးမှု စသည်တို့ကိုလည်း ဆည်းပူးခဲ့၏။
၁၇၇၂ ခုနှစ်တွင် ပါးမား အနုပညာ တံခွန်ကျောင်းမှ ကျင်းပသော ပန်းချီပြိုင်ပွဲ၌ ဂိုးယာသည် ဒုတိယဆုကို ဆွတ်ခူးခဲ့လေသည်။
အီတလီမှ ပညာများ ဆည်းပူးခဲ့ပြီးနောက် စပိန် နိုင်ငံသို့ပင် ပြန်လာ၍ ပန်းချီဆရာအဖြစ် အသက်မွေးလေ သည်။
၁၇၇၅ ခုနှစ်တွင် မဒရစ်မြို့ စပိန် အမျိုးသား ပန်းချီ ပြတိုက်ထဲရှိ အမြိတ်ပန်းများအတွက် ကာတွန်းရုပ်ပြောင်များ ရေးဆွဲပေးရသည်။
၁၇၈ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ကာတွန်းရုပ် ၂ဝ ခန့် ရေးဆွဲပြီးရာ ထိုကာတွန်းရုပ်များသည် ကာတွန်းပညာကို တစ်မျိုးတဖုံ ပြောင်းလဲတိုးတက်စေခဲ့သည်။
၁၇၈၅ ခုနှစ်တွင် အနုပညာတံခွန်ကျောင်း၌ ညွှန်ကြားရေးဝန်ဖြစ်လာ၍ နောက် တစ်နှစ်တွင် နန်းတွင်းပန်းချီတော်အဖြစ် ခန့်ထားခြင်း ခံရ သည်။
သူသည် ဝယ်လင်တန်နယ်စားနှင့် အခြားနာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ပုံကို ရေးဆွဲရ၏။
ဂိုးယာသည် စားဆေးနှင့် ပုံရေးရာ၌လည်း ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။
စားဆေးနှင့် ရေးဆွဲသော သူ၏ပုံ ၃ ပုံမှာ ကျော် စောလှသည်။
ပထမပုံမှာ သူ့ခေတ်က လူများ၏ မသမာမှုများ ကို ဖော်ပြထားသည်။
ဒုတိယပုံမှာ နွားတိုက်ပွဲဲပုံများ ဖြစ်သည်။
တတိယပုံကား စပိန်နိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သော ပြင်သစ်စစ်သားများ၏ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပုံကို ဖော်ပြထား သည်။
ဂိုးယာသည် အနုပညာဖြင့် တော်လှန်ရေးဝါဒကို လက်ကိုင် ထားသူ ဖြစ်၏။
စပိန်ပြည်တွင်းရေး မငြိမ်မသက်ဖြစ်သော အခါ ဂိုးယာ၏ လုပ်ငန်းများစွာ ထိခိုက်လာ၏။
စပိန်၏ ရန်သူဖြစ်သော ပြင်သစ်တို့ကို ဂိုးယာသည် အားပေးအား မြောက် လုပ်၏။
ထိုကြောင့် စပိန်တို့က သူ့ပေါ်အငြိုးထား၍ ရန်ရှာလေသည်။
နောက်ဆုံး၌သူသည် စပိန်နိုင်ငံမှ ထွက်ခွါ သွားရတော့၏။
သို့ရာတွင် သူ၏ ပန်းချီကားများကမူ အတိ ဒုက္ခရောက်သော စပိန်တို့ကို သနားကြင်နာကြောင်း သက်သေခံ လျက် ရှိသည်။
စပိန်အမျိုးသားပြတိုက်ရှိ အမြိတ်ပန်းများ အတွက် ခဝါသည် မိန်းမပုံ၊ သိုးစီးနေသော ကလေးပုံ စသည် များကို ရေးဆွဲထားခဲ့၏။
ထိုခေတ်က စပိန်နိုင်ငံ၏ တောင်ယာ တောမှ ဆင်းရဲသားများနှင့် လမ်းမပေါ်မှ လူထု၏ဘဝကို ဂိုးယာက ပန်းချီဖြင့် ရုပ်လုံးဖော်ထားသည်။
၁၈၂၂ ခုနှစ်တွင် ဂိုးယာသည် စပိန်နိုင်ငံမှ ပြင်သစ်နိုင်ငံ ပါရစ်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့၏။
၅ နှစ်နေပြီးသော် မဒရစ်မြို့ သို့ ခေတ္တပြန်သွားကာ တဖန် ပြင်သစ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီးလျှင် ဗော်ဒိုးမြို့၌ နေလေ၏။
၁၈၂၈ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် ပြင်သစ်နိုင်ငံ ဗော်ဒိုးမြို့၌ပင် ကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်လေသည်။
ဂိုးယာသည် သူ၏အနုပညာမျက်စိဖြင့် မြင်သမျှကို မည်သူ့ မျက်နှာမျှမထောက်ဘဲ ရေးဆွဲတတ်သည်။
သူရေးဆွဲသော ဘုရင်၊ မိဖုရားနှင့် မှူးမတ်များ၏ ရုပ်ပုံများသည် တောက်ပြောင်သော ဆေးရောင်များဖြင့် ထင်ထင်လင်းလင်း ရေးဆွဲထား သဖြင့် သူတို့၏စိတ်ဓာတ်၊ စရိုက်နှင့်အရည်အသွေးကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
သူသည် ပုံတူ တစ်ခုကို ၂ နာရီနှင့် အပြီးရေးဆွဲနိုင်သော ဟူ၏။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:စပိန် အမျိုးသား ပန်းချီဆရာများ။
ဂက်ဆိုဟောလောင်စာသည် အီသနောခေါ် အီသိုင်း အယ်လကိုဟော(အရက်ပြန်) နှင့် ဓာတ်ဆီကို ရောစပ်ထားသော လောင်စာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ရောစပ်သည့် အချိုးအစားသည် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ မတူကြပေ။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် အရက်ပြန်တစ်ဂါလန်လျှင် ဓာတ်ဆီ ကိုးဂါလန်နှုန်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ ဘရာဇီးနိုင်ငံတွင် အရက်ပြန် တစ်ဂါလန်လျှင် ဓာတ်ဆီ လေးဂါလံနှုန်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ အသီး အသီး ရောစပ်အသုံးပြုကြသည်။
ဓာတ်ဆီနှင့် ရောစပ်သည့် အယ်လ်ကိုဟောကို အဓိကအားဖြင့် သီးနှံနှင့် အပင်များမှ ချက်လုပ်သည်။
အထူးသဖြင့် ပြောင်းဖူးနှင့် ကြံမှ ဖြစ်လေသည်။
ဂက်ဆိုဟောလောင်စာ ထုတ်ယူသုံးစွဲမှုတွင် တောင်အမေရိကတိုက်မှ ဘရာဇီးနိုင်ငံသည် အထူးထင်ရှားသည်။
ဘရာဇီးနိုင်ငံသည် ပြည်တွင်းသုံးစွဲရန် လိုအပ်သောရေနံ၏ ၁၅ ရာခိုင် နှုန်းသာ ထုတ်လုပ်နိုင်သဖြင့် ၈၅ ရာခိုင်နှုန်း (တစ်နေ့လျှင် စည်တစ်သန်းခန့်)ကို ပြည်ပမှ ဝယ်ယူသုံးစွဲနေရသည်။
ရေနံဈေးနှုန်း မြင့်တက်ပြီး စွမ်းအင်အကျပ်အတည်းပြဿနာကို ၁၉၇၃ ခုနှစ်ကတည်းက ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ပြည်တွင်း၌ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်သော ကြံမှ အယ်လ်ကိုဟောထုတ်ကာ ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို တီထွင်သုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဘရာဇီးနိုင်ငံတွင် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာ အစီအစဉ်ကို ၁၉၇၅ ခုတွင် စတင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ဂက်ဆိုဟောလောင်စာ စီမံကိန်းတစ်ရပ်ကို ဒေါ်လာကုဋေ ၅၀၀ အကုန်အကျခံ၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်တွင် ဂက်ဆိုဟော ထုတ်လုပ်မှုသည် ဂါလန်တစ်သန်းအထိ တိုးလာခဲ့သည်။
၁၉၇၉ ခု မတ်လကစ၍ မော်တော်ယာဉ်များ၊ မီးရထား များနှင့် စက်ရုံများတွင် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို စတင်သုံးစွဲဲခဲ့သည်။
၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်ကုန်တွင် ဘရာဇီးနိုင်ငံမှ မော်တော်ကားအားလုံးကို ဂက်ဆိုဟောဖြင့် မောင်းနှင်ရန် စီစဉ်ခဲ့လေသည်။
ထိုနှစ်အတွင်းမှာပင် ဘရာဇီးနိုင်ငံမှ မော်တော်ကား ထုတ်လုပ်သော စက်ရုံများသည် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာသုံးသော ကားအစင်းပေါင်း ၂၅၀၀၀၀ ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
၁၉၈၅ ခု တွင် ဂက်ဆိုဟော လောင်စာသုံးသော ကားအစင်းပေါင်း နှစ်သန်းခန့်အထိ ဘရာဇီးနိုင်ငံတွင် အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်း ထားပေသည်။
လောင်စာစွမ်းအင် အများဆုံး အသုံးပြုသော စက်မှု အရင်းရှင်နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံဖြစ်သည့် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသည်လည်း ဂက်ဆိုဟော လောင်စာကို ထုတ်လုပ်သုံးစွဲလျက် ရှိသည်။
ပြောင်းသီးနှံ အမြောက်အမြား စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်သည့် အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် ပြောင်းဖူးမှ အယ်လကိုဟော ထုတ်ယူပြီး ဓာတ်ဆီနှင့် ရောကာ ဂက်ဆိုဟောအဖြစ် အသုံးပြုသည်။
ပြောင်းဖူးအများဆုံးစိုက်သည့် အနောက်ပိုင်း ပြည်နယ်များတွင်သာမက အခြားပြည်နယ်များတွင်ပါ ဂက်ဆိုဟောများ ထုတ်လုပ် သုံးစွဲနေရာ တစ်နိုင်ငံလုံး၌ ဂက်ဆိုဟော လောင်စာဆီရောင်း သည့် ဆိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပေပြီ ဖြစ်သည်။
အမေရိကန်နိုင်ငံမှ ဂက်ဆိုဟော လောင်စာသည် ဓာတ်ဆီ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ရေမပါသော အီသနော (အယ်လ်ကိုဟော) ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရောစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုဂက်ဆိုဟော လောင်စာဆီသည် မော်တော်ကားတွင် အသုံးပြုမောင်းနှင်ရာ၌ ရိုးရိုးဓာတ်ဆီတစ်ဂါလန်ထက် မောင်းနှင်နိုင်သည့် မိုင်ပေါင်းသည် အနည်းငယ်နိမ့်ကျသည်။
သို့သော် ကားကို အရှိန်မြင့် မောင်းရာတွင် ပို၍ကောင်းမွန်လေသည်။
ထို့ကြောင့် မော်တော်ကားများတွင် ဂက်ဆိုဟောအသုံးပြုခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာလေသည်။
ဂက်ဆိုဟော အသုံးများလာသဖြင့် အမေရိကန် ရေနံကုမ္ပဏီများက ပိုမိုထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့ရာ တက်စကိုကုမ္ပဏီက ဂက်ဆိုဟော လောင်စာဆီဆိုင်များကို လက်ရှိ ၆၀၀ မှ ၁၀၀၀ အထိ တိုးချဲ့နေပြီး တစ်နှစ်လျှင် ဂါလန်သန်း ၆၀ ထုတ်လုပ် နိုင်မည့် အီသနောစက်ရုံ တည်ထောင်ရေးကို စီစဉ်လျက် ရှိသည်။
ထို့ပြင် အီသနောကို နှံစားပြောင်းနှင့် ဆိုဂမ်ပြောင်း များမှ ထုတ်ရန်ကိုလည်း သုတေသနပြုလျက် ရှိသည်။
အမေရိကန် စီးပွားရေးပညာရှင်များ၏ တွက်ချက်မှုအရ ပြောင်းဖူးမှ ဂက်ဆိုဟော ထုတ်လုပ်မှုသည် တစ်ဂါလန်လျှင် ၁ ဒသမ ၂၆ ဒေါ်လာ ကုန်ကျသည်။
၁၉၈၁ ခုနှစ်တွင် ဂက်ဆို ဟော ဂါလန်သန်း ၅၀၀ ထုတ်မည်ဖြစ်ပြီး ၁၉၈၂ ခုတွင် ဂက်ဆိုဟောဂါလန်သန်း ၉၀၀ အထိ တိုးတက်ထုတ်လုပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း အမေရိကန် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးဌာန အတွင်းဝန်က ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့လေသည်။
အမေရိကန်အစိုးရသည် ဂက်ဆိုဟော ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သုံးစွဲမှုကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ရန် ရည်မှန်းထားပြီး အကောက်ခွန် ကင်းလွတ်မှု အပါအဝင် အခြား ထောက်ပံ့ကူညီမှုများကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။
အနောက်ဥရောပဒေသရှိ စက်မှုနိုင်ငံများသည် ဂက်ဆိုဟော လောင်စာဆီ ထုတ်လုပ်သုံးစွဲရေးတွင် နောက်ကျခဲ့သည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် အနောက်ဂျာမနီ ဗောက်စဝက်ဂွန် မော်တော်ကား ကုမ္ပဏီသည် ရိုးရိုးဓာတ်ဆီ ၈၅ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် မီသိုင်း အယ်လ်ကိုဟော ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ရောစပ်ထားသော အမ် ၁၅ လောင်စာကို မော်တော်ကား ၄၅ စီးတွင် စမ်းသပ်အသုံးပြုခဲ့သည်။
ယခုအခါ မော်တော်ကားအစင်း ၆၀၀ ဖြင့် လေးနှစ်ကြာ စမ်းသပ်ရန် တိုးချဲ့စီစဉ်လျက် ရှိပေသည်။
အာရှတိုက်မှ စက်မှုနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဖြစ်သော ဂျပန်နိုင်ငံသည် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို တိုးချဲ့သုံးစွဲရန် စီစဉ်လျက် ရှိသည်။
၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံစွမ်းအင်လိုအပ်ချက်၏ ၂ ဒသမ ၅ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်တွင် ၄ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို အစားထိုး သုံးစွဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဩစတြေးလျနှင့် နယူးဇီလန် နိုင်ငံများသည်လည်း ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို ထုတ်လုပ်သုံးစွဲရန် ကြိုးပမ်းလျက် ရှိကြသည်။
ဩစတြေးလျနိုင်ငံသည် နောက်ငါးနှစ်အတွင်း မော်တော်ယာဉ်သုံး ဓာတ်ဆီလိုအပ်မှု၏ ၁၅ မှ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိကို ပြည်တွင်းထွက်ဂျုံများမှ အရက်ပြန်ချက်ကာ ဂက်ဆိုဟော ထုတ်လုပ်သုံးစွဲမည် ဖြစ်သည်။
နယူးဇီလန်နိုင်ငံသည် မုန်လာဥချို၊ မုန်လာဥကြမ်းများမှ အရက်ပြန်ချက်လုပ်သုံးစွဲ၍ သက္ကရာဇ် ၂၀၀၀ တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် အားလုံးအတွက် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာဆီ ဖူလုံစေရန် မုန်လာဥမျိုးစုံ နှင့် ပြောင်းဧက ၁ ဒသမ ၇ သိန်းမှ ၃ ဒသမ ၂ သိန်းအထိ တိုးချဲ့စိုက်ပျိုးရမည် ဖြစ်လေသည်။
ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများဖြစ်သည့် ဇင်ဘာဘွေ၊ တောင်အာဖရိက၊ ကင်ညာ၊ ဆူဒန်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့သည် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာကို ထုတ်လုပ်သုံးစွဲရန် ဆောင်ရွက်လျက် ရှိသည်။
ဇင်ဗာဗွေ နိုင်ငံတွင် မော်တော်ကား အရေအတွက်၏ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ဂက်ဆိုဟောလောင်စာဖြင့် မောင်းနှင်လျက်ရှိသည်။
တောင်အာဖရိကနိုင်ငံသည် ဓာတ်ဆီနှင့် အရက်ပြန်ရောထားသော ဂက်ဆိုဟောလောင်စာတစ်မျိုးကို ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ် စက်တင်ဘာလတွင် စတင်သုံးစွဲခဲ့သည်။
ကင်ညာနှင့် ဆူဒန်နိုင်ငံတို့ တွင်လည်း ကြံတင်လဲရည်မှ အရက်ပြန်လောင်စာထုတ်၍ သုံးစွဲပြီး အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံသည် ပီလောပီနံမှ လောင်စာချက်ရန် စီစဉ်၍ ပီလောပီနံများ တိုးချဲ့စိုက်ပျိုးရန် ကြိုးပမ်းလျက် ရှိလေသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံ ချနာဘူရီနယ်တွင် နှံစားပြောင်းကို ရှေ့ပြေး စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ အထွက်နှုန်းသည် ကြံနှင့်အတူတူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကြံစိုက်ပျိုးမှုထက် အချိန်သက်သာသည်။
မော်တော်ကားများအတွက် သီးနှံမှ လောင်စာထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံကို ဆိုင်ယမ်အယ်လကာနောကုမ္ပဏီက ထိုင်းဘတ်ငွေ သန်းပေါင်း ၁၈၀၀၀ အကုန်အကျခံ၍ တည်ဆောက်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုစက်ရုံတရုံသည် အကြီးစားစက်ရုံတရုံ ဖြစ်ပြီး၊ အဓိကကုန်ကြမ်းအဖြစ် ကြံနှင့် ဂျုံတို့ကို သုံးစွဲမည်ဖြစ်လေသည်။
သီးနှံများမှ အရက်ပြန်ထုတ်၍ ဂက်ဆိုဟောလောင်စာ ထုတ်လုပ်သုံးစွဲရာတွင် သီးနှံမြောက်မြားစွာ သုံးစွဲမှသာ ထုတ်ယူရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံကြီးများတွင် လူတစ်ဦး တနှစ်အတွင်း ကားမောင်းရန် လိုအပ်သော လောင်စာရရှိရေး အတွက် သီးနှံအလေးချိန် စုစုပေါင်း ပေါင် ၃၀၀၀ ခန့် သုံးစွဲ ရသည်။
လက်ရှိအခြေအနေတွင် ဂက်ဆိုဟောလောင်စာဆီ ထုတ်လုပ်မှုသည် တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် တိုးချဲ့လျက်ရှိရာ ဗရာဇီးတစ်နိုင်ငံတည်း၌ပင် ၁၉၈၅ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ အယ်လ်ကိုဟော ချက်လုပ်သည့်စက်ရုံငယ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိလာမည် ဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:လောင်စာများ။
thumb|ဂေါက်သီးရိုက် ကစားသမား တစ်ဦးကို ဂေါက်သီးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး အနေအထားဖြင့် တွေ့ရပုံ ရာဘာအတွင်းခံသော ဘောလုံးကလေးကို သစ်သားနှင့် သံထိပ်ဖူး တုတ်တံအမျိုးမျိုးဖြင့် တွင်းပေါင်း(၉)တွင်း သို့မဟုတ် (၁၈)တွင်း ရှိသော ရိုက်ကွင်းတွင် ရိုက်ချက်အနည်းဆုံးဖြင့် တွင်းအားလုံးဝင်အောင် ရိုက်ကစားရသော ကစားနည်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
'ဂေါ့ဖ်'ဟူသောစကားကို မြန်မာဆန်ဆန် ဂေါက်သီးဟု ခေါ်ကြသည်။
ထိုအမည်ကို စတင်သုံးစွဲသူမှာ ခေတ်စမ်းစာပေသမားတစ်ဦးဖြစ်သူ သိပ္ပံမောင်ဝ အမည်ခံ ဦးစိန်တင်ပင် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှစ၍ ဂေါ့ဖ်ရိုက်ခြင်းကို ဂေါက်သီး ကစားသည်ဟု ပြောဆိုလာကြ၏။
ဂေါက်သီးကစားခြင်းမှာ ဂေါက်သီးကွင်း တစ်လျှောက်တွင် ဂေါက်သီးရိုက်တံ အမျိုးမျိုး တို့ဖြင့် ဂေါက်သီးကို ရိုက်၍ သတ်မှတ်ထားသော ကျင်းအတွင်းသို့ ဝင်အောင်သွင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်တကျ ပြုလုပ်ထားသော ဂေါက်သီးကွင်းတွင် ကျင်းပေါင်း ၁၈ ကျင်းမျှ ရှိလေသည်။
စ၍ရိုက်ရသော တီခေါ် နေရာနှင့်ကျင်း တို့၏ အကွာအဝေးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြချေ။
ကိုက် ၁ဝဝ မှ ကိုက် ၅ဝဝ အထိ ကွာတတ်သည်။
တီမှာ ၁၂ ပေပတ်လည်ခန့် ကျယ်ပြန့်သော မြေကွက် ကလေးဖြစ်၏။
ထိုမြေကွက်မှ ဂေါက်သီးကိုစတင်၍ ရိုက်သော အခါ ဂေါက်သီးကို သစ်သားငုတ်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ သဲပုံပေါ်၌ ဖြစ်စေ စူ၍ထားရသည်။
ပထမအကြိမ်ရိုက်ရန် စူပေးရာ၌သာ ဂေါက်သီးကို ဂေါက်သီးရိုက်သူသည် လက်နှင့် ကိုင်ခွင့်ရှိ၏။
နောက်တွင် ကျင်းအတွင်းသို့ သွင်းလိုက်သည်အထိ သင့်တော်ရာ ဂေါက်သီးရိုက်တံတို့ကိုသာ အသီးသီး အသုံးပြုသွားရ၏။
အလျား၊ အနံ ပေ ၄ဝ ခန့်စီရှိ၍ ညီညာသည့် မြက်ခင်းပြင်၏ အလယ်တွင် အချင်း ၄ လက်မရှိသော ကျင်းရှိ၏။
ထို မြက်ခင်းပြင်ကို ဂရင်းဟုခေါ်သည်။
တီနှင့် ဂရင်းအကြားတွင် ဂေါက်သီးရိုက်ရန် မြက်ပင်များကို အညီအညာ ရိတ်ဖြတ် ရှင်းလင်းထားသော ဖဲယားဝေးခေါ် ဂေါက်သီးလမ်းကြောင်း ရှိသည်။
ဂေါက်သီးလမ်းကြောင်းနှင့်တကွ ဂရင်းမြက်ခင်း ပြင်တို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေအိုင်ငယ်၊ ချိုင့်ငယ်၊ တောင်ပူစာကလေး စသော အဆီးအတားများကို သင့်တော်သလို ပြုလုပ်ထားနိုင်လေသည်။
ထိုအဆီးအတားများကို ဂေါက်သီးရိုက်သူတို့က ဗန်ကာဟု ခေါ်ကြသည်။
အဆိုပါ ဗန်ကာခေါ် အဆီးအတားများသည် မူလကပင် သဘာဝအတိုင်း တည်ရှိနေကြသည်လည်း ရှိ၏။
ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ကစားသူ များက ဖန်တီးယူကြရသည်လည်း ရှိသည်။
ဗန်ကာများမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားပါက ကစားကြသူများအတွက် ထောင်ချောက်များပင် ဖြစ်တော့သည်။
အဆိုပါ ထောင်ချောက် များထဲသို့ ကျသွားသော ဂေါက်သီးကို အပြင်သို့ ရိုက်ထုတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
ကျွမ်းကျင်သော ကစားသူသာလျှင် ဂေါက်သီးကို ထိုထောင်ချောက်များမှ လွတ်အောင် ရိုက်ထုတ် နိုင်ကြပေသည်။
ဂေါက်သီးကစားရာတွင် ဂေါက်သီးရိုက်သူတို့သည် ဂေါက် သီးကို ကျင်းအသီးသီးအတွင်းသို့ တစ်ကျင်းပြီးလျှင် နောက်ကျင်း၏ တီးမှစ၍ ဆက်ကာဆက်ကာ အချက်အနည်းဆုံးနှင့် ရိုက်သွင်းနိုင်ရန် အားထုတ်ကြရသည်။
သာမန်အားဖြင့် ၄ ချက်ရိုက်လျှင် တစ်ကျင်းသွင်းနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ၁၈ ကျင်းစလုံး အောင်၍ တစ်ပွဲရရန် ၇၂ ချက်မျှ ရိုက်ကြရလေသည်။
ခရစ် ၁၉၂၆ ခုနှစ် ၁၉၂၇ခုနှစ်များတွင် ဗိုလ်စွဲခဲ့သော အမေရိကန် လူမျိုး ဗော်ဗီဂျူန်းဆိုသူသည် ထိုထက်ပင် အချက်နည်း၍ ရိုက် ကာ အောင်ပွဲ ယူခဲ့ဘူးလေသည်။
ဂေါက်သီးမှာ ကြက်ပေါင်စေး ဘောလုံးကလေးဖြစ်၍ အချင်း ၁ ဒသမ ၆၈ လက်မအနည်းဆုံးရှိရပြီးလျှင် အလေးချိန် ၁ ဒသမ ၆၂ အောင်စထက် မပိုရချေ။
အများသုံးဖြစ်သော ဂေါက်သီးရိုက်တံမှာ အလျား ၄၂ လက်မမှ ၄၃ လက်မအထိ ရှိ၍ အလေးချိန် ၁၃ အောင်စနှင့် ၁၄ အောင်စအကြား၌ ရှိသည်။
ဂေါက်သီးရိုက်တံခေါင်းများကို နေရာအမျိုးမျိုးတို့၌ ရိုက်နိုင်ရန် ရည်သန်လျက် ပုံမျိုးစုံပြုကာ သစ်သားဖြင့်၎င်း၊ သံဖြင့်၎င်း ပြုလုပ်ထားသည်။
ဂေါက်သီးရိုက်သူတစ်ဦးလျှင် ဂေါက် တံ ၆ မျိုးမျှ အနည်းဆုံးထား၍ ကစားလေ့ရှိ၏။
ထို့ကြောင့် ဂေါက်သီးကွင်းတွင် ဂေါက်တံအိတ်များကိုလွယ်၍ ဂေါက်သီး ရိုက်သူနောက်သို့ လိုက်နေကြသော ကယ်ရီခေါ် သူငယ်ကလေးများကို တွေ့နိုင်လေသည်။
ဂေါက်သီးကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် သို့မဟုတ် အဖော်များ နှင့် ၂ စုခွဲကာ ကစားနိုင်သည်။
အများအားဖြင့်ကား တစ်ယောက်ချင်း သူနိုင်ကိုယ်နိုင် ကစားလေ့ရှိကြ၏။
တစ်ခါ တစ်ရံလည်း တစ်ဖက် ၂ ယောက်နေ၍ အပြိုင်အဆို်င် ကစား တတ်ကြသည်။
ဂေါက်သီးရိုက်သူသည် ရှုခင်းသာယာ၍ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းသော မြက်ခင်းပေါ်တွင် လေကောင်း လေသန့်ကို ရှူရှိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ကြည်လင် ရွှင်လန်းခြင်း၊ ကိုယ် လက်လှုပ်ရှားရ၍ အညောင်းအညာ ပြေပြီးလျှင် ကျန်းမာလာ ခြင်း၊ အကိုင်အတွယ် အချိန်အဆတို့၌ ကျွမ်းကျင်ခြင်းစသော အကျိုးထူးများအပြင် ယဉ်ကျေး မြင့်မြတ်သည့် စိတ်ထားများကို လည်း မွေးမြူရရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဂေါက်သီးကစားခြင်း သည် ကိုယ်လက် လှုပ်ရှားကစားနည်း အမျိုးမျိုးတို့တွင် နှစ်သက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ကစားနည်းဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ဂေါက်သီးအသင်းဝင်ကြေး ဂေါက်သီး ဂေါက်တံ တို့၏တန်ဖိုးစသော စရိတ်များမှာ အတော်ပင်ကြီးမားပေသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:အားကစား။
ကမ္ဘာ့ဂေါက်သီးလောက၌ ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲများ တစ်နေ့တခြား များပြားလာရာ ဆုကြေးငွေများလည်း မြင့်တက် လာခဲ့သည်။
ဆုကြေးငွေများ အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့် ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးသမား အရေအတွက် ရာနှင့်ချီ၍ များပြားလာသည်။
သို့ဖြစ်ရာ နှစ်လုံးပေါက် လှည့်ပတ်ကစား ကြရသည့် ပတ်လည်ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲ များသည် အကြိတ်အနယ် ကစားရသည့်ပွဲများ ဖြစ်လာသည်။
အမေရိကန်ပတ်လည်ပွဲများ၊ ဥရောပတ်လည်ပွဲများ၊ ဩစတြေး လျပတ်လည်ပွဲများ၊ အာရှပတ်လည်ပွဲများ၊ ဂျပန်ပတ်လည်ပွဲများ၊ အာဖရိကပတ်လည်ပွဲများနှင့် ဆာဖာရီ ပတ်လည်ပွဲများသည် အထင်ရှားဆုံး ပတ်လည် ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲများ ဖြစ်ကြသည်။
အထက်ပါပြိုင်ပွဲများအနက် အမေရိကန်ပြိုင်ပွဲများတွင် ပွဲပေါင်း ၄ဝ ကျော်ရှိပြီး ဆုငွေအားဖြင့်လည်း အများဆုံး ဖြစ် သည်။
တစ်နှစ်လုံး ဆုကြေးငွေများလည်း အဆမတန် များပြား လာခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက ပြိုင်ပွဲများ အရေ အတွက် နည်းပါးခဲ့ပြီး တစ်နှစ်လုံး ဆုကြေးငွေသည်လည်း ဒေါ်လာတစ်သန်းပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။
ယခုအခါတွင် အမေရိကန် ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲများ၏ တစ်နှစ်တာ ဆုကြေးငွေများသည် ဒေါ်လာ ၁ဝ သန်းပင်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပြိုင်ပွဲ တစ်ပွဲ တည်းမှာ ဆုကြေးငွေ စုစုပေါင်း ဒေါ်လာတစ်သန်းပေးသည့် အထူးပွဲကြီးများပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲများ များပြား လာခြင်းနှင့် ဆုကြေးငွေများ အဆမတန် ကောင်းမွန်လာခဲ့ခြင်း တို့ကြောင့် ယခုခေတ် ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးသမားများ၏ ဂေါက်သီးယှဉ်ပြိုင်မှုစွမ်းရည် အဆင့်အတန်းသည်လည်း အံ့ မခန်းလိလိ တိုးတက်လာသည်။
မည်သူဗိုလ်စွဲမည်ကို ကြိုတင် ထင်ကြေးပေးရန်ပင် မလွယ်ကူတော့ချေ။
ဖော်ပြပါ ပတ်လည်ပြိုင်ပွဲများအပြင် ကမ္ဘာ့ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲ အားလုံးအနက် ဂန္ထဝင်ဂေါက်သီးပွဲကြီးများဟု အသိအမှတ် ပြုထားသည့် ပြိုင်ပွဲကြီးလေးပွဲရှိသည်။
အမေရိကန် ဂေါက်ဝိဇ္ဇာ များ တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲ၊ အမေရိကန် တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲ၊ ဗြိတိသျှ တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲနှင့် အမေရိကန်ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးသမား များအသင်း တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဂေါက်သီးတွင် မည်မျှပင် တော်သည်ဟု ဆိုစေကာမူ အထက်ပါ ဂန္ထဝင်ပြိုင်ပွဲကြီး တစ်ပွဲပွဲတွင် အနိုင်ရရှိ ဖူးမှသာ လျှင် ကမ္ဘာ့ထိပ်သီးဂေါက်သီးသမား စာရင်းဝင်မည်ဖြစ်သည်။
ဤပွဲကြီးလေးပွဲကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဂရင်းစလင်း(ွမညေိ ှောူ)ဟုခေါ်ဆိုသည်။
အဓိကတံခွန်စိုက် ပြိုင်ပွဲကြီးများဟု လည်း ခေါ်သည်။
ယနေ့အထိ ယင်းပြိုင်ပွဲကြီးအားလုံးကို အနိုင်ခဲ့ဖူးသော ဂေါက်သီးဝိဇ္ဇာ လေးဦးသာ ရှိသေးသည်။
ဂျင်းဆရာဇင် (အမေရိကန်)၊ ဘင်ဟိုဂင် (အမေရိကန်)၊ ဂယ်ရီပလေးယား (တောင်အာဖရိက)နှင့် ဂျက်နစ်ကလောက်စ် (အမေရိကန်)တို့ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးမှ အကျော်အမော် ဂေါက်သီးသမားများ အားလုံးသည် အဆိုပါပြိုင်ပွဲကြီးလေးပွဲတွင် တစ်ပွဲပွဲ၌ ဗိုလ်စွဲ အနိုင်ရရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်အတွင်း ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သော ယင်းပြိုင်ပွဲကြီးလေးပွဲတွင် ကမ္ဘာ့ထိပ်သီး ဂေါက်သီးသမား အကျော်အမော်များ ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြရာ အမေရိကန်ဂေါက်သီးဝိဇ္ဇာကြီးများ တံခွန် စိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် အမေရိကန်ဂေါက်သီးသမား နစ်ကလောက်စ် ဗိုလ်စွဲ ခဲ့သည်။
အမေရိကန် တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် အမေရိကန် ဂေါက်သီးသမား ဖလွိုဒ်က ဗိုလ်စွဲခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှတံခွန်စိုက် ပြိုင်ပွဲတွင်မူ ဩစတြေးလျ ဂေါက်သီးသမား ဂရက်ခ်နော်မင်က ဗိုလ်စွဲခဲ့သည်။
အမေရိကန် ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးသမားများ အသင်းတံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် အမေရိကန်လူငယ် ဂေါက်သမား ဘော့ဗ်တွေးက နာမည်ကြီးများကို ကျော်လွှား၍ အနိုင်ရရှိခဲ့ သည်။
ဤကဲ့သို့ ချန်ပီယံလေးဦးပေါ်ထွက်ခဲ့ပုံကို ကြည့်ခြင်း အားဖြင့် လက်ရှိ ကမ္ဘာ့ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးပြိုင်ပွဲများ မည်၍မည်မျှ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ကို အကဲခတ်နိုင် လေသည်။
ရိုက်ချက်တစ်ချက်ကလေးကွာရုံဖြင့် ဆုကြေးငွေ တွင်လည်း ထက်ဝက်နီးပါး ကွာသွားနိုင်သည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာ့ဆုကြေးစား ဂေါက်သီးဝင်ငွေ အကောင်းဆုံးစံချိန်တင်နိုင်ခဲ့သူမှာ ဗြိတိသျှနှင့် ဥရောပတံခွန် စိုက်ပြိုင်ပွဲများတွင် ဗိုလ်စွဲခဲ့သူ ဩစတြေးလျ ဂေါက်သီး သမား ဂရက်ခ် နော်မင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏နှစ်ချုပ် ဂေါက်သီးဝင်ငွေ သည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ခြောက်သိန်းငါးသောင်းကျော် ဖြစ် သည်။
ဂရက်ခ် နော်မင်သည် ငွေရောင်ဆံပင်ရှိပြီး ၎င်း၏ တိုက်စစ်အားမာန်တို့ကို အကြောင်းပြု၍ ဩစတြေးလျတိုက်က ငမန်းဖြူကြီးဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဒီဇင်ဘာလ ပထမပတ်အတွင်း တောင်အာဖရိကဆန်းစီးတီး မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့သည့် ဆုကြေးငွေဒေါ်လာ တစ်သန်းပြိုင်ပွဲ သည် ၁၉၈၆ ခုနှစ်အတွင်း ဆုကြေးငွေ အများဆုံးပြိုင်ပွဲ ဖြစ် သည်။
ယင်းပြိုင်ပွဲတွင် တောင်အာဖရိကမှ ဂေါက်သီးသမား မတ်မက်နာလ်တီက ဗြိတိန်၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် အာရှ နိုင်ငံမှ လက်ရွေးစင် ဂေါက်သီးသမား အကျော်အမော်များကို ကျော်လွှားအနိုင်ယူကာ ပထမဆုငွေဒေါ်လာ ၃ဝဝဝဝဝ ကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၃) ကိုးကား Category:အားကစား။
thumb|ဂင့်မြို့ ဘယ်လ်ဂျီယမ်နိုင်ငံ၊ဘရပ်ဆဲလ်မြို့တော်၏အနောက်မြောက် ၃၁ မိုင်ကွာ ဆကဲ့နှင့် လိမြစ် ၂ သွယ်တို့ ပေါင်းဆုံရာ၌ ဂင့်မြို့ တည်ရှိ၏။
မြစ်နှင့် တူးမြောင်းများကြောင့် မြို့သည် အစိတ် စိတ်အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်နေ၍ တံတားပေါင်း ၂ဝဝ ကျော်တို့ဖြင့် ဆက်သွယ်ထားရသည်။
ရှေးမြို့ဟောင်းကြီးဖြစ်သောကြောင့် အဆောက်အအုံဟောင်း များ ရှိလေသည်။
သို့သော် ခေတ်မီသည့်နေရာ၌ များစွာပင် ခေတ်မှီသည်။
ဖလန်ဒါးနယ်၏ အချက်အချာမြို့လည်း ဖြစ် သည်။
ထူးခြားထင်ရှား၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အဆောက်အအုံကြီးမှာ စိန်ဗဗွန်ကသီဒရယ် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကြီးဖြစ်၍ ၁၃ ရာစုနှစ်လောက်က တည်ထားခဲ့သည့် ဘုန်းကြီး ကျောင်းများ၊ သီလရှင်ကျောင်းများလည်း ရှိ၏။
ဖလန်းဒါး နယ်စားကြီး ဆောက်လုပ်ထားသည့် အလယ်ခေတ်မှ ခမ်းနား လှသော ရဲတိုက်ဟောင်းကြီးမှာ မြို့၏ ကျက်သရေဆောင် ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်လေသည်။
ဘယ်လဂျီယမ်နိုင်ငံ၏ စက်မှုထွန်းကားရာ မြို့ကြီးဖြစ်သည့် အတိုင်း ချည်ထည်၊ သက္ကလတ်ထည်၊ သိုးမွေးထည် ရက်လုပ် သော လုပ်ငန်းများရှိ၏။
ဆပ်ပြာချက်ခြင်း၊ သားရေနယ်ခြင်း၊ ဂုန်လျှော်ထုတ်ခြင်း၊ စက္ကူလုပ်ခြင်း၊ဆေးရွက်များ ပြင်ဆင်ခြင်း၊ စက်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ခြင်း စသော လုပ်ငန်းများမှာလည်း အတော်ပင် ကြီးကျယ်သည်။
ဂင့်မြို့မှာ ၇ ရာစုနှစ်မှစ၍ ဥရောပသမိုင်းတွင် ထင်ရှား သော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ခဲ့ရာ ၁၈၁၄ ခုနှစ်တွင် နယ်သာလန်နိုင်ငံ ထဲသို့ပါဝင်ခဲ့၍ ၁၈၃ဝ ပြည့်နှစ်တွင်မှ ဘယ်လဂျီယမ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာ၏။
လူဦးရေ ၁၆ဝဝဝဝ ကျော်ရှိသည်။
ပထမကမ္ဘာစစ် နှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဂျာမန်တို့ သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် အထူးပျက်စီးခဲ့၏။
ပန်းများ စိုက်ပျိုးရောင်းချရာတွင် နာမည်ရသော မြို့ဖြစ်၍ ၅ နှစ်တစ်ကြိမ် တည်ခင်းပြသသော ပန်းပြပွဲကြီးမှာ အထူး ထင်ရှား ကျော်စောလေသည်။