kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အနိစ္စ၌ ဒုက္ခကို ရှုမြင်ခြင်း: အနိစ္စ၌ ဒုက္ခကို အဖန်ဖန်ရှုမြင်နေသော ယောဂီအား ပျင်းရိခြင်း၏ အန္တရာယ်သည် ဓားကိုင်စွဲထားသော လူသတ်သမားကဲ့သို့ ထင်ရှားလာပြီး သတိသံဝေဂဖြစ်စေသည်။
ပီတိတရား: စိတ်ထိုင်းမှိုင်းနေချိန်သည် ပဿဒ္ဓိ၊ သမာဓိ၊ ဥပေက္ခာ ဗောဇ္ဈင်တို့ကို ပွားများရန် အချိန်မဟုတ်။
ဓမ္မဝိစယ၊ ဝီရိယ၊ ပီတိ ဗောဇ္ဈင်တို့ကို ပွားများရန် အချိန်အခါဖြစ်ကြောင်း သိရှိ၍ ပီတိတရားကို ဖြစ်စေခြင်း။
အရိယာတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ဆင်ခြင်ခြင်း: "ငါသည် ဘုရား၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၊ မဟာသာဝကတို့ လျှောက်လှမ်းတော်မူခဲ့သော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းရမည်။
ပျင်းရိသောသူသည် ဤလမ်းကို မလျှောက်လှမ်းနိုင်" ဟု ဆင်ခြင်ခြင်း။
မြတ်စွာဘုရား၏ ကြီးမြတ်ပုံကို ဆင်ခြင်ခြင်း: "ငါ၏ဆရာဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝီရိယကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။
ဘုရားရှင်ကို ပူဇော်ခြင်းမည်သည် တရားတော်အတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်" ဟု ဆင်ခြင်ခြင်း။
တရားအမွေ၏ ကြီးမြတ်ပုံကို ဆင်ခြင်ခြင်း: "ငါသည် တရားတော်တည်းဟူသော ကြီးမြတ်သည့် အမွေတော်ကို ရယူရမည်။
ပျင်းရိသောသူသည် ဤအမွေကို မရယူနိုင်" ဟု ဆင်ခြင်ခြင်း။
စိတ်ကိုနှိုးဆော်ရန် ဆင်ခြင်ဖွယ် (၈) ပါး: ပညာအသုံးချမှု နှေးကွေးခြင်း၊ သမာဓိချမ်းသာမရခြင်းတို့ကြောင့် စိတ်ထိုင်းမှိုင်းနေပါက ဇာတိ၊ ဇရာ၊ ဗျာဓိ၊ မရဏ၊ အပါယ်ဆင်းရဲ၊ အတိတ်-ပစ္စုပ္ပန်-အနာဂတ် သံသရာဆင်းရဲ ဟူသော သံဝေဂယူဖွယ် အကြောင်းအရာ (၈) ပါးကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်၍ စိတ်ကို နှိုးဆော်ပါ။
အရှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်အား ဘုရားရှင်ဟောကြားသော ငိုက်မျဉ်းခြင်းကို ပယ်ဖျောက်နည်း (၈) ဆင့်: (၁) ငိုက်မျဉ်းစေသော အကြံအစည်ကို နှလုံးမသွင်း၊ မကြာခဏ မဆင်ခြင်ဘဲ နေပါ။
(၂) ကြားနာလေ့လာဖူးသော တရားတော်ကို စိတ်ထဲ၌ ပြန်လည်စဉ်းစားဆင်ခြင်ပါ။
(၃) ကြားနာလေ့လာဖူးသော တရားတော်ကို အကျယ်တဝင့် ရွတ်ဆိုပါ။
(၄) နားရွက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲ၍ လက်ဖဝါးဖြင့် ခြေလက်အင်္ဂါတို့ကို ပွတ်သပ်ပါ။
(၅) နေရာမှထ၍ မျက်နှာကို ရေသစ်ပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို ကြည့်ရှု၍ မိုးကောင်းကင်ရှိ ကြယ်တာရာတို့ကို မော့ကြည့်ပါ။
(၆) အလင်းသညာ (အာလောကသညာ) ကို နေ့အခါကဲ့သို့ ညအခါ၊ ညအခါကဲ့သို့ နေ့အခါ ဖြစ်စေရန် စိတ်၌ စွဲမြဲစွာထားပါ။
(၇) ဣန္ဒြေတို့ကို အတွင်းသို့လှည့်၍ စိတ်ကို အပြင်သို့မလွှတ်ဘဲ စင်္ကြံလျှောက်ပါ။
(၈) ဤနည်းများဖြင့် မပျောက်သေးပါက ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ ညာဘက်နံတောင်းဖြင့် လဲလျောင်းကာ၊ ခြေတစ်ဖက်ပေါ် တစ်ဖက်ထပ်လျက်၊ သတိသမ္ပဇဉ်ဖြင့် အိပ်စက်ပြီး၊ "ငါသည် လျောင်းခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်း ချမ်းသာကို ခုံမင်မနေ၊ အမြန်ထအံ့" ဟု စိတ်၌မှတ်၍ အိပ်ပါ။
(ဂ) ဘေးအန္တရာယ် (၅) မျိုးကို ဆင်ခြင်၍ သတိသံဝေဂယူခြင်း ယခုအချိန်၌ တရားအားထုတ်နိုင်သော်လည်း နောင်အခါ၌- ၁။
အိုမင်းခြင်း (ဇရာ)၊ ၂။
မကျန်းမာခြင်း (ဗျာဓိ)၊ ၃။
ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း (ဒုဗ္ဘိက္ခ)၊ ၄။
ဘေးအန္တရာယ်များခြင်း (ဘယ)၊ ၅။
သံဃာအသင်းကွဲခြင်း (သံဃဘေဒ) တို့ကြောင့် တရားအားထုတ်ရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သည်ကို ဆင်ခြင်ပြီး မရသေးသောတရားထူးကို ရရန်၊ မသိသေးသောတရားကို သိရန်၊ မျက်မှောက်မပြုရသေးသော တရားကို မျက်မှောက်ပြုရန် ယခုပင်လုံ့လဝီရိယကို စိုက်ထုတ်ရမည်ဟု နှလုံးသွင်းပါ။
နိဂုံး ထိနမိဒ္ဓသည် ပျင်းရိခြင်းနှင့် နှလုံးသွင်းမှားခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သံဝေဂဉာဏ်တို့ဖြင့် တွန်းလှန်ရမည်ဖြစ်သည်။
မြတ်စွာဘုရားသည် ကာယ၊ ဝစီ၊ မနော ဒုစရိုက်တို့ကို ဖြစ်စေနိုင်သော အကုသိုလ်အကြံအစည်များ ပေါ်လာသည့်အခါ ၎င်းကိုလက်မခံဘဲ ချက်ချင်းပယ်ရှားသောသူကို "အမြဲလုံ့လရှိသူ၊ ဝီရိယရှိသူ" ဟု ချီးမွမ်းတော်မူပါသည်။
ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို့၏ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲနေရသူဖြစ်၍ အချိန်ကို အချည်းနှီးမဖြစ်စေဘဲ မပြတ်မလပ်သော ဝီရိယဖြင့် ထိနမိဒ္ဓနီဝရဏကို ကျော်လွှားရန် အားထုတ်သင့်ပါသည်။
ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏ (န) [ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စ+ နီဝရဏ] ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏ။
ဧဝမေဝ ခေါ ဝါသေဋ္ဌ ပဥ္စမေ နီဝရဏာ... ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏံ။
(မ၊၂၊၄၁၉။
) ဆိုသည်မှာ ကုသိုလ်တရားများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို ပိတ်ဆီးတားမြစ်တတ်သော စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်း (ဥဒ္ဓစ္စ) နှင့် နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်ခြင်း (ကုက္ကုစ္စ) ဟူသော နီဝရဏတရားကို ဆိုလိုပါသည်။
ဥဒ္ဓစ္စ: စိတ်၏ မတည်ငြိမ်ခြင်း၊ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ခြင်း၊ ဟိုရောက်သည်ရောက် ပျံ့လွင့်နေခြင်း။
ကုက္ကုစ္စ: ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုအတွက် "ငါ မကောင်းတာတွေ လုပ်ခဲ့မိပါလား" ဟု ပူပန်ခြင်း နှင့် မပြုခဲ့ရသော ကောင်းမှုအတွက် "ငါ ကောင်းတာတွေ မလုပ်ခဲ့ရပါလား" ဟု နောင်တရပူပန်ခြင်း။
ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏ၏ သဘောသဘာဝ သံယုတ္တနိကာယ်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စနီဝရဏ၏ သဘောသဘာဝကို အောက်ပါပုံပြင်ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်- > "လေတိုက်၍ လှုပ်ရှားခတ်နေသော၊ လှိုင်းထနေသော ရေအိုးတစ်လုံးကို ကြည့်သောသူသည် မိမိမျက်နှာအရိပ်ကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စ လွှမ်းမိုးနေသောစိတ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်၊ မိမိအကျိုး၊ သူတစ်ပါးအကျိုး၊ နှစ်ဦးသားအကျိုးကို ကောင်းစွာမသိမြင်နိုင်၊ ရှေးက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားသော စာများပင် သတိမရနိုင်၊ အလွတ်မကျက်မှတ်ရသေးသော စာများအတွက် ပြောဖွယ်ရာမရှိ။
" ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စ ဖြစ်ပွားကြောင်း နှင့် ပယ်ဖျောက်ကြောင်း မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စ ဖြစ်ပွားကြောင်းနှင့် ပယ်ဖျောက်ကြောင်းကို ဤသို့ ဟောတော်မူသည်- > "ရဟန်းတို့၊ မဖြစ်သေးသော ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို ဖြစ်စေတတ်သော၊ ဖြစ်ပြီးသော ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို အားကြီးစေတတ်သော အခြားတစ်ခုသောတရားကို ငါဘုရားမမြင်၊ စိတ်၏မငြိမ်းချမ်းခြင်း သာလျှင် ဖြစ်၏။
စိတ်မငြိမ်းချမ်းသောသူအား ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စသည် ဖြစ်ပွား၍ တိုးပွားနိုင်၏။
" > "ရဟန်းတို့၊ မဖြစ်သေးသော ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို မဖြစ်စေတတ်သော၊ ဖြစ်ပြီးသော ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို ပယ်စွန့်စေတတ်သော အခြားတစ်ခုသောတရားကို ငါဘုရားမမြင်၊ စိတ်၏ငြိမ်းချမ်းခြင်း သာလျှင် ဖြစ်၏။
စိတ်ငြိမ်းချမ်းသောသူအား ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စသည် မဖြစ်ပွားဘဲ ပယ်စွန့်နိုင်၏။
" ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို ပယ်ဖျောက်ရန် အထောက်အကူပြုသော နည်းလမ်း (၆) မျိုး သတိပဋ္ဌာန်အဋ္ဌကထာ၌ ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို ပယ်ရှားရန် အောက်ပါအချက် (၆) ချက်ကို ညွှန်ပြထားပါသည်- ၁။
ဗဟုသုတရှိခြင်း: နိကာယ်ငါးရပ်ကို စာအားဖြင့်၎င်း၊ အနက်အားဖြင့်၎င်း လေ့လာသင်ယူခြင်း။
မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း (ပရိပုစ္ဆကတာ): သံဃာ့အကျင့်အမူနှင့်အညီ အဘယ်အရာသည် သင့်လျော်သည်၊ မသင့်လျော်သည်ကို မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း။
ဝိနည်းစည်းကမ်းကို နားလည်ခြင်း: ဝိနည်းစည်းကမ်း၏ သဘောသဘာဝကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှု၊ ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကြောင့် နှံ့စပ်စွာ နားလည်ခြင်း။
မိမိထက်အသက်ကြီး ဝါကြီး၍ သီလစသော အကျင့်ရှိသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း: အကျင့်သီလရှိသော သီလဝန္တမထေရ်ကြီးများထံ ချဉ်းကပ်ဆည်းကပ်ခြင်း။
မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း ရှိခြင်း (ကလျာဏမိတ္တတာ): အရှင်ဥပါလိမထေရ်ကဲ့သို့ ဝိနည်းကျွမ်းကျင်သော မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း။
သင့်လျော်သော စကားကို ပြောဆိုခြင်း (သပ္ပါယကထာ): အထူးသဖြင့် ဝိနည်းစည်းကမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ အဘယ်အရာသည် သင့်လျော်သည်၊ မသင့်လျော်သည်ကို သိရှိစေသော စကားမျိုးကို ပြောဆိုခြင်း။
အပြီးတိုင် ပယ်ရှားနိုင်မှု: ဤနည်းလမ်း (၆) မျိုးဖြင့် ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စကို ယာယီပယ်ရှားနိုင်သော်လည်း၊ ကုက္ကုစ္စ (နောင်တပူပန်ခြင်း) ကို အနာဂါမိမဂ် ဖြင့် အပြီးတိုင်ပယ်ရှားနိုင်ပြီး၊ ဥဒ္ဓစ္စ (စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်း) ကိုမူ အရဟတ္တမဂ် ဖြင့်သာ အပြီးတိုင်ပယ်ရှားနိုင်ပါသည်။
လက်တွေ့အားထုတ်ရာ၌ ပျံ့လွင့်သောစိတ်ကို ထိန်းချုပ်နည်း စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်းသည် တရားအားထုတ်သူများ၊ အထူးသဖြင့် မြို့ပြမှလာသူများအတွက် အဓိကပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့၏စိတ်သည် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုခုန်သည်ခုန်ဖြင့် တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်မျှပင် မတည်ငြိမ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ထိုသို့ ရာသက်ပန်တွေးတောနေ၍လည်း တရားတိုးတက်မည် မဟုတ်ပါ။
စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။
အာနာပါနဿတိ (ထွက်သက်ဝင်သက်ကို ရှုမှတ်ခြင်း): မြတ်စွာဘုရားသည် မေဃိယသုတ္တန်၌ ပျံ့လွင့်သောအတွေးများကို ဖြတ်တောက်ရန် အာနာပါနဿတိကို ပွားများရန် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
တောရိုင်းနွားလား နှင့် တိုင် ဥပမာ: အာနာပါနဿတိသည် ပျံ့လွင့်သောစိတ်ကို မည်သို့ထိန်းချုပ်သနည်းဟူမူ- > တောရိုင်းနွားတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင်လေ့ကျင့်လိုသော နွားကျောင်းသားသည် ခိုင်မာသောတိုင်တစ်လုံးကို စိုက်ထူပြီး ခိုင်မာသောကြိုးဖြင့် ထိုနွားကို တိုင်၌ ချည်ထား၏။
အစပိုင်းတွင် နွားသည် လွန်စွာဂနာမငြိမ်ဘဲ ဟိုဟိုသည်သည် ပြေးလွှားသော်လည်း ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသောကြောင့် ထွက်မပြေးနိုင်ဘဲ တိုင်ကိုသာ ပတ်၍နေရ၏။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ မောပန်းလာပြီး ထွက်ပြေး၍ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သိလာသောအခါ တိုင်အနီး၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေတော့၏။
ဤဥပမာ၌- တောရိုင်းနွား သည် မယဉ်ကျေးသေးသော၊ ပျံ့လွင့်သောစိတ်နှင့် တူ၏။
ခိုင်မာသောတိုင် သည် ထွက်သက်ဝင်သက်ဟူသော ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံနှင့် တူ၏။
ခိုင်မာသောကြိုး သည် ခိုင်မာသောသတိတရားနှင့် တူ၏။
ထို့အတူ၊ အစပိုင်း၌ စိတ်သည် ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း၊ သတိတရားတည်းဟူသော ကြိုးဖြင့် ထွက်သက်ဝင်သက်တည်းဟူသော တိုင်၌ အဆက်မပြတ် ချည်နှောင်ထားပါက အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ စိတ်သည် ထွက်သက်ဝင်သက်အာရုံပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ တည်နေမည် ဖြစ်သည်။
နိဂုံး ထို့ကြောင့် စိတ်ပျံ့လွင့်တတ်သော သဘာဝရှိပါက ဣရိယာပုထ်အားလုံး၌ အာနာပါနဿတိကို အဆက်မပြတ် ပွားများသင့်သည်။
တရားတော်ကို လေးစားသောစိတ်ဖြင့် အားထုတ်ပါက မကြာမီ စိတ်သည် ငြိမ်သက်တည်ကြည်လာမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ လက်တွေ့ကျင့်ကြံဖူးသော ယောဂီများစွာတို့သည် တစ်ချိန်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပျံ့လွင့်ခဲ့သောစိတ်ကို အာနာပါနဿတိဖြင့်ပင် ထိန်းချုပ်၍ ဈာန်သမာပတ်များရသည်အထိ အောင်မြင်ခဲ့သော သာဓကများစွာ ရှိပါသည်။
ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်မှုထားရှိသင့်ပါသည်။
ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ (န) [ဝိစိကိစ္ဆာ+နီဝရဏ] (ကုသိုလ်စိတ်ကို) ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ၊ တားမြစ်-ပိတ်ပင်-ကာဆီး-တတ်သော ဝိစိကိစ္ဆာ။
(ဝိစိကိစ္ဆာ-ပုဒ်လည်းကြည့်)။
ကာမစ္ဆန္ဒနီဝရဏံ ဗျာပါဒနီဝရဏံ ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏံ အဝိဇ္ဇာနီဝရဏံ။
(သံ၊၃၊၅၆။
အဘိ၊က၊၁၄၀။
ဝိသုဒ္ဓိ၊၂၊၃၂၆)။
ဆိုသည်မှာ ကုသိုလ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို တားမြစ်ပိတ်ပင်တတ်သော ယုံမှားသံသယရှိခြင်း ဟူသော နီဝရဏတရားကို ဆိုလိုပါသည်။
၎င်းသည် နီဝရဏတရား (၅) ပါးတွင် နောက်ဆုံးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ဤသံသယသည် အထူးသဖြင့်- ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်တို့၌ ယုံမှားခြင်း။
တရားတော်၏ ဂုဏ်တော်တို့၌ ယုံမှားခြင်း။
သံဃာတော်၏ ဂုဏ်တော်တို့၌ ယုံမှားခြင်း။
ကျင့်စဉ် (သိက္ခာသုံးပါး) ၌ ယုံမှားခြင်း။
အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ဘဝများနှင့် အကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်မှု (ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်) ၌ ယုံမှားခြင်း စသည်တို့ကို ဆိုလိုသည်။
ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ၏ သဘောသဘာဝ သံယုတ္တနိကာယ်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏ၏ သဘောသဘာဝကို အောက်ပါပုံပြင်ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်- > "နောက်ကျိ၍ ရွှံ့များဖြင့်ပြည့်နေသော ရေအိုးတစ်လုံးကို မှောင်သောအရပ်၌ ထားလျှင်၊ မျက်စိအမြင်ကောင်းသူပင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုရေအိုးထဲသို့ကြည့်၍ မိမိမျက်နှာအရိပ်ကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ ဝိစိကိစ္ဆာ (သံသယ) လွှမ်းမိုးနေသောစိတ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသော သံသယမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်၊ မိမိအကျိုး၊ သူတစ်ပါးအကျိုး၊ နှစ်ဦးသားအကျိုးကို ကောင်းစွာမသိမြင်နိုင်၊ ရှေးက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားသော စာများပင် သတိမရနိုင်၊ အလွတ်မကျက်မှတ်ရသေးသော စာများအတွက် ပြောဖွယ်ရာမရှိ။
" ဝိစိကိစ္ဆာ ဖြစ်ပွားကြောင်း နှင့် ပယ်ဖျောက်ကြောင်း မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဝိစိကိစ္ဆာ ဖြစ်ပွားကြောင်းနှင့် ပယ်ဖျောက်ကြောင်းကို ဤသို့ ဟောတော်မူသည်- > "ရဟန်းတို့၊ မဖြစ်သေးသော ယုံမှားသံသယကို ဖြစ်စေတတ်သော၊ ဖြစ်ပြီးသော ယုံမှားသံသယကို အားကြီးစေတတ်သော အခြားတစ်ခုသောတရားကို ငါဘုရားမမြင်၊ အယောနိသောမနသိကာရ (နှလုံးသွင်းမှား) သာလျှင် ဖြစ်၏။
နှလုံးသွင်းမှားသောသူအား ယုံမှားသံသယသည် ဖြစ်ပွား၍ တိုးပွားနိုင်၏။
" > "ရဟန်းတို့၊ မဖြစ်သေးသော ယုံမှားသံသယကို မဖြစ်စေတတ်သော၊ ဖြစ်ပြီးသော ယုံမှားသံသယကို ပယ်စွန့်စေတတ်သော အခြားတစ်ခုသောတရားကို ငါဘုရားမမြင်၊ ယောနိသောမနသိကာရ (နှလုံးသွင်းမှန်) သာလျှင် ဖြစ်၏။
နှလုံးသွင်းမှန်သောသူအား ယုံမှားသံသယသည် မဖြစ်ပွားဘဲ ပယ်စွန့်နိုင်၏။
" ဝိစိကိစ္ဆာကို ပယ်ရှားရန် အထောက်အကူပြုသော နည်းလမ်းများ သတိပဋ္ဌာန်အဋ္ဌကထာ၌ ဝိစိကိစ္ဆာကို ပယ်ရှားရန် အချက် (၆) ချက်ကို ညွှန်ပြထားရာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ- ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာတို့အပေါ်၌ ခိုင်မာသော ယုံကြည်သက်ဝင်မှု (သဒ္ဓါတရား) ရှိခြင်း။
အခြားအချက်များမှာ ဗဟုသုတရှိခြင်း၊ မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းရှိခြင်း၊ သင့်လျော်သောစကားကို ပြောဆိုခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သာမညဖလသုတ္တန်လာ ဥပမာများ သာမညဖလသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် နီဝရဏ (၅) ပါးကို အကြွေးတင်ခြင်း၊ အနာရောဂါဖြစ်ခြင်း၊ အကျဉ်းထောင်ကျခြင်း၊ ကျွန်ဖြစ်ခြင်း၊ ခရီးခက်သော ကန္တာရခရီးသွားရခြင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူခဲ့သည်။
သံသယရှိခြင်းသည် ခရီးခက်သော ကန္တာရခရီးနှင့် တူပုံ: > ဥစ္စာပစ္စည်းနှင့်တကွ ခရီးသွားနေသူတစ်ဦးသည် အစားအစာရှားပါးပြီး အန္တရာယ်များသော ကန္တာရခရီးသို့ရောက်သောအခါ၊ သစ်ခက်သစ်ရွက်လှုပ်သံ၊ ငှက်သံကြားရုံမျှဖြင့် "ခိုးသူများ လာပြီ" ဟု ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတတ်သည်။
ရှေ့သို့အနည်းငယ်သွားလိုက်၊ ရပ်လိုက်၊ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ဖြင့် ခရီးမတွင်ဘဲ ဘေးကင်းရာသို့ အလွန်ခက်ခဲစွာမှ ရောက်နိုင်သည် သို့မဟုတ် လုံးဝမရောက်နိုင်ဘဲ ရှိတတ်သည်။
> ထို့အတူ၊ ဘုရားရှင်သည် အမှန်တကယ် ဘုရားစစ်ဟုတ်မဟုတ်၊ တရားတော်သည် အမှန်တကယ် လမ်းမှန်ဟုတ်မဟုတ် စသည်ဖြင့် သံသယပွားနေသူသည် ယုံကြည်မှုခိုင်မာစွာ မရှိနိုင်ဘဲ၊ တရားလမ်းခရီး၌ တုံ့ဆိုင်းတွေဝေနေပြီး အရိယာတို့၏ ဘုံသို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။
သံသယကို ပယ်ရှားနိုင်ခြင်းသည် ဘေးကင်းရာအရပ်နှင့် တူပုံ: > လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် အခြံအရံများနှင့်တကွ ခရီးသွားသော လင်ယောက်ျားသည် ခိုးသူဓားပြတို့ကို မြက်ပင်ကဲ့သို့မျှပင် အရေးမလုပ်ဘဲ ကန္တာရခရီးကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်၍ လုံခြုံသောရွာသို့ရောက်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းရသကဲ့သို့။
> ထို့အတူ၊ သံသယနီဝရဏကို ပယ်ရှားနိုင်သော ရဟန်းသည် အကုသိုလ်ဒုစရိုက်တည်းဟူသော ကန္တာရခရီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ အလွန်ဘေးကင်းရာ၊ သေခြင်းကင်းရာဖြစ်သော မဟာနိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။
အပြီးတိုင် ပယ်ရှားနိုင်မှု ဤဝိစိကိစ္ဆာနီဝရဏကို ယာယီနည်းလမ်းများဖြင့် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းကို သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ကို ရရှိမှသာလျှင် အပြီးတိုင် အကြွင်းမဲ့ ပယ်ရှားနိုင်ပါသည်။
အန်ဒရွူး တိတ် (အမည်အပြည့်အစုံမှာ အီမိုရီ အန်ဒရွူး တိတ် တတိယ) သည် ဗြိတိသျှ-အမေရိကန် လူမှုမီဒီယာ နာမည်ကျော်၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်နှင့် မဟာဝန်ကျင့်သရုပ်ဆောင် ချန်ပီယံဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာ ၁ ရက်နေ့တွင် ဝါရှင်တန်ဒီစီတွင်မွေးဖွားခဲ့ပြီး ကစ်ကွတ်ဘောကစားသမားအဖြစ် ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံ (လေးကြိမ်) ဖြစ်ခဲ့သည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှ ရီယယ်တီရှိုး Big Brother တွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အွန်လိုင်းတွင် ပြောခဲ့သည့် မှတ်ချက်များကြောင့် ပြိုင်ပွဲမှ ဖြုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။
မီဒီယာမှ ဝေးကွာပြီးနောက် သူသည် ဆောက်လုပ်မှုရှိသော ဘဝစတိုင်ကို မြှင့်တင်ကာ ဘာသာရပ်အရ ဒေသဆိုင်ရာ ချိန်ညှိမှု၊ ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ်တိုင်တိုးတက်မှုတို့ကို အခြေခံ၍ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် အရေးပါသော နေရာယူခဲ့သည်။
သူသည် “manosphere” ဟု အမည်ရသော အွန်လိုင်း အသိုင်းအဝိုင်း၏ ဗဟိုကျသော ဦးဆောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သို့မဟုတ် တည်ထောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားကြသည်။
Hustlers University ကဲ့သို့သော ပလက်ဖောင်းများမှတဆင့် သူသည် အထူးသဖြင့် လူငယ်များအကြား စီးပွားရေးနှင့် ဘဝအကြံပေးမှုများ ပေးနေသည်။
နောက်ဆုံးနှစ်များအတွင်း သူသည် ရိုမေးနီးယားနိုင်ငံတွင် လူကူးသူများနှင့် အဖွဲ့အစည်းတရားမဝင်လုပ်ငန်းများ အပါအဝင် တရားစွဲဆိုမှုများ ကြုံတွေ့နေရပြီး ဤ အမှုများကို လက်မခံကြောင်း ထုတ်ပြန်ထားသည်။
ဥပဒေရေးရာ စိန်ခေါ်မှုများနှင့် မီဒီယာစစ်ဆေးမှုများ ရှိသော်လည်း တိတ်သည် အွန်လိုင်း ယဉ်ကျေးမှု၌ အရေးပါသော ထိရောက်မှုရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တံတားဦး-မြင်းခြံ ရထားလမ်း သည် မြင်းခြံမြို့နယ်၊ နွားထိုးကြီးမြို့နယ်၊ ငါးန်ဇွန်မြို့နယ်နှင့် တံတားဦးမြို့နယ်တို့ကို ဆက်သွယ်ဖောက်လုပ်ထားသည့် ရထားလမ်းပိုင်းဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်း အဆိုပါလမ်းပိုင်းရှိ မြင်းခြံ-မြို့သာ လမ်းပိုင်းသည် မူလက တည်ရှိခဲ့ပြီး ၁၉၂၉ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ(၁၅)ရက်နေ့တွင် လည်းကောင်း၊ မြို့သာ-ပုလိပ်လမ်းပိုင်းတွင်လည်း ၁၉၃၀ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ(၁၃)ရက်နေ့တွင်လည်းကောင်း ရထားများပြေးဆွဲခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်ပွားပြီး ၁၉၄၃ခုနှစ်တွင် ဂျပန်များမှ ယိုးဒယား-မြန်မာရထားလမ်းပိုင်း ဖောက်လုပ်ခဲ့ရာ အထက်ဖော်ပြရထားလမ်းပိုင်းမှ သံလမ်းနှင့်သံလမ်းဆက်ပစ္စည်းများအား ဖြုတ်ယူသွားသည်မှ စ၍ ရထားဆက်သွယ်လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ၁၉၉၀ခုနှစ်တွင် တံတားဦး-မြင်းခြံရထားလမ်းကို တံတားဦးမြို့နယ်၊ ငါးန်ဇွန်မြို့နယ်၊ နွားထိုးကြီးမြို့နယ်၊ မြင်းခြံမြို့နယ်၊ မြို့နယ်ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှုတည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့များ၏ ကြီးကြပ်မှုနှင့် မြန်မာ့မီးရထားမှ တာဝန်ယူ၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
တာဝန်ခံအင်ဂျင်နီယာမှာ ဦးအုန်းလွင်၊ တိုင်းအင်ဂျင်နီယာ၊ တိုင်း(၃) ဖြစ်သည်။
အဆိုပါ ၆၂.၅၇မိုင်ရှည်လျားသော ရထားလမ်းပိုင်းကို လမ်းပိုင်း(၄)ခုခွဲ၍ ဖောက်လုပ်ခဲ့သည်။
+ရထားလမ်းပိုင်းအရှည်(မိုင်)အများဆုံးအကွေ့ဒီဂရီတံတားများဖွင့်လှစ်သည့်နေ့ကုန်ကျစရိတ်တံတားဦး-မြို့သာ၁၉.၄၃မိုင်၆ ဒီဂရီ၄၂စင်း၁၅.၂.၉၁ကျပ် ၃၂၀သိန်းမြို့သာ-ဝက်လူး၁၃မိုင်၃ ဒီဂရီ၂၀စင်း၂၁.၂.၉၂ကျပ် ၂၇၇သိန်းဝက်လူး-နွားထိုးကြီး၁၂မိုင်၄ ဒီဂရီ၃၁စင်း၉.၅.၉၂ကျပ် ၂၄၀သိန်းနွားထိုးကြီး-မြင်းခြံ၁၈.၁၄မိုင်၆ ဒီဂရီ၁၂၁စင်း၈.၁၂.၉၂ကျပ်သိန်း ၆၀၀ ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရထားလမ်းများ။
'''တေရသကနိပါတ် -၄၈၁-တက္ကာရိယဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ချမ်းသာစွာနေရာ ဆိတ်ငြိမ်စွာနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့သည် တစ်ခုသောဝါတွင်း၌ ဆိတ်ငြိမ်စွာနေလိုသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားထံ ပန်ကြားပြီးလျှင် ကောသလတိုင်းသို့သွား၍ ကော့ကာလိကရဟန်း၏နေရာအရပ်သို့ ကပ်ပြီးလျှင်– “ငါ့ရှင် ကောကာလိက... သင့်ကိုမှီ၍ ငါတို့အားချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်၊ ငါတို့ကိုမှီ၍သင့်အားလည်း ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်”ဟုပြောကုန်၏။
ချင်းချင်း ကျေးဇူးပြု နေထိုင်မှုထိုအခါ ကောကာလိကသည် “အရှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်ကိုမှီ၍ အဘယ်သို့ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်နည်း”ဟု မေး၏။
“ငါ့ရှင် ကောကာလိက... ဤအရပ်၌ ငါတို့နေသည့်အဖြစ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူအား မပြောကြားသည်ဖြစ်အံ့၊ ဤသည်ကား သင့်ကိုမှီ၍ ငါတို့အား ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။
“အရှင်ဘုရားတို့... အရှင်ဘုရားတို့ကိုမှီ၍ အကျွန်ုပ်အား အဘယ်သို့ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်မည်နည်း”ဟု မေးပြန်၏။
“ငါ့ရှင် ကောကာလိက... ငါတို့သင့်အားဆုံးမလျက် ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး တရားကိုသင်စေအံ့၊ ဤသည်ကား ငါတို့ကိုမှီ၍ သင့်အား ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။
“အရှင်ဘုရားတို့... ချမ်းသာစွာနေကြကုန်လော့”ဟု လျောက်ပတ်သောကျောင်းကိုပေးလေ၏။
အဂ္ဂသာဝကတို့လည်း ဖလသမာပတ်ချမ်းသာဖြင့် နေကြကုန်၏။
အဂ္ဂသာဝကတို့ ထိုအရပ်၌နေသည့်အဖြစ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှမသိလေ။
သာဝကနှစ်ပါး ပူဇော်ငြားဝါကျွတ်သောအခါ အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံအဖူးမြင်သွားကြရန် ကောကာလိကကို ပန်ကြားကုန်၏။
ကောကာလိကလည်း အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့ကိုပင့်ဆောင်ကာ အနီးဖြစ်သောရွာ၌ ဆွမ်းခံ၍ ဆွမ်းစားပြီးသော် ရွာမှထွက်ခဲ့ကုန်၏။
ကောကာလိကသည် မထေရ်တို့ကိုလွှတ်လိုက်၍ ရွာသို့တစ်ဖန်ပြန်ကာ “ဒါယကာတို့... သင်တို့ကား တိရစ္ဆာန်နှင့်တူကုန်၏၊ အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး ဤကျောင်း၌နေသည်ကိုမသိကြကုန်၊ ယခုကြွတော်မူကုန်ပြီ”ဟု အပြစ်တင်ကာပြောဆိုလေ၏။
ဒါယကာတို့လည်း “အရှင်ဘုရားသည် အဘယ်ကြောင့်မပြောကြားသနည်း”ဟု... ပြောဆိုကုန်၍ များစွာသော ထောပတ်၊ ဆီ၊ ဆေး၊ အဝတ်သင်္ကန်းဘို့ကိုယူ၍ အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့ထံ လိုက်ကြလျက် “အရှင်ဘုရားတို့ သည်းခံတော်မူပါ၊ အရှင်ဘုရားတို့ သီတင်းသုံးသည့်အဖြစ်ကိုမသိပါကုန်၊ ယခုမှ အရှင်ကောကာလိက မိန့်တော်မူ၍သိရပါကုန်၏၊ သနားသောအားဖြင့် ဤထောပတ်၊ ဆီ၊ ဆေး၊ အဝတ်သင်္ကန်းတို့ကို အလှူခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
လာဘ်ယူလိုမှု ရန်ငြိုးပြုကောကာလိကလည်း “မထေရ်တို့သည် အလိုနည်း၍ ရောင့်ရဲလွယ်ကုန်၏၊ လှူဘွယ်ဝတ္ထုတို့ကို ငါ့အား ပေးလိမ့်မည်”ဟု ကြံစည်ကာ ဒါယကာတို့နှင့်အတူ မထေရ်တို့ထံလိုက်၏။
မထေရ်တို့သည် အလှူမခံကုန်၊ ကောကာလိကအားလည်း မပေးကုန်။
မထေရ်တို့သည် ဤအရပ်သို့တစ်ဖန်ကြွလာရန် လျှောက်ထားကြသော်လည်း ဝန်မခံဘဲ မြတ်စွာဘုရားထံသွားကုန်၏။
ကောကာလိကသည် မိမိအား မပေးသည့်အတွက် မထေရ်တို့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့၏။
မထေရ်တို့သည် အတန်ကြာလျှင် ပရိသတ်နှင့်တကွ ဒေသစာရီလှည့်လည်ကြရာ ထိုကောကာလိကကျောင်းသို့ ရောက်ကြပြန်၏။
ဒါယကာတို့လည်း ဝါဆိုကျောင်းသို့ပင့်၍ များစွာသောဆေး၊ ပစ္စည်း၊ အဝတ်၊ သင်္ကန်းတို့ကိုလှူကုန်၏။
မထေရ်တို့နှင့်အတူပါသော ရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းဝေသည်ရှိသော် ကောကာလိကအား မပေးကုန်။
သာဝကတို့ပင် ဆဲရေးနှင်ကောကာလိကသည် သင်္ကန်းမရလျှင် “သာရိပုတ္တရာမောဂ္ဂလာန်တို့သည် ယုတ်မာသောအလိုရှိကုန်၏၊ ပြည့်ခြင်းငှါမတတ်နိုင်ကုန်၊ သူတစ်ပါးတို့ကိုမကြည့်ကုန်”ဟု ဆဲရေးလေ၏။
မထေရ်တို့သိလျှင် “ကောကာလိကကား ငါတို့ကိုမှီ၍ အကုသိုလ်ပွားသည်”ဟု အခြံအရံနှင့်တကွ ကျောင်းမှထွက်ကြရာ နှစ်ရက်သုံးရက်မျှ သီတင်းသုံးရန် ဒါယကာတို့လျှောက်ကြသော်လည်း ပြန်ခြင်းငှါအလိုမရှိကုန်။
ထိုအခါ ရဟန်းငယ်တစ်ပါးသည် “ဒါယကာတို့... မထေရ်မြတ်တို့သည် အသို့နေကုန်အံ့နည်း၊ သင်တို့ဆရာ ကောကာလိကသည် မထေရ်တို့နေခြင်းကိုသည်းမခံနိုင်”ဟု ပြောလေ၏။
ဟောကာလိက နှင်ထုတ်ကြထိုအခါ ဒါယကာတို့သည် ကောကာလိကထံသွား၍ “အရှင်ဘုရား... မထေရ်မြတ်တို့နေခြင်းကိုသည်းမခံနိုင်ဟု ကြားရသည်၊ ယခုသွား၍ကန်တော့ကာ မထေရ်တို့ကိုပြန်စေကုန်လော၊ ပြန်မလာလျှင် အရှင်ဘုရား ဤကျောင်းမှာမနေလင့်”ဟု နှင်ထုတ်ကုန်၏။
ကောကာလိကလည်း ဒါယကာတို့ကိုကြောက်သဖြင့် အမြန်လိုက်၍ ကန်တော့၏။
မထေရ်တို့သည် ပြန်မလာကုန်။
ထိုအခါ ဒါယကာတို့သည် “ဤရဟန်းယုတ် ကျောင်း၌ရှိလျှင် သီလရှိသော ရဟန်းကောင်းတို့လာကြတော့မည်မဟုတ်”ဟု တိုင်ပင်ညီညွတ်၍ ဧကာကာလိကကို နှင်ထုတ်ကုန်၏။
ကောကာလိကလည်း သပိတ်သင်္ကန်းကိုယူ၍ မြတ်စွာဘုရားထံသွားပြီးလျှင်– “အရှင်ဘုရား... သာရိပုတ္တရာမောဂ္ဂလာန်တို့သည် ယုတ်မာသောအလိုရှိကုန်၏၊ ယုတ်မာသောအလိုနိုင်ငံသို့လိုက်ကုန်၏”ဟု လျှောက်ထား၏။
“ကောကာလိက ဤသို့မဆိုလင့်၊ ကောကာလိက... ဤသို့မဆိုလင့်၊ သာရိပုတ္တရာမောဂ္ဂလာန်တို့၌ စိတ်ကိုကြည်ညိုစေလော့၊ သာရိပုတ္တရာမောဂ္ဂလာန်တို့သည် သီလကိုချစ်ကုန်၏”ဟု တားမြစ်တော်မူ၏။
အကူမှုစိတ်မိုက် ငရဲဆိုက်ကောကာလိကသည် မြတ်စွာဘုရားတားမြစ်တော်မူသော်လည်း မနာယူချေ။
“အရှင်ဘုရားတို့သည် အဂ္ဂသာဝကတို့အားသာ ယုံကြည်တော်မူ၏၊ မျက်မှောက်တွေ့မြင်ခဲ့ရသော အကျွန်ုပ်ကို ယုံကြည်တော်မမူ”ဟု ဆိုပြီးလျှင် နေရာမှထ၍သွားလေ၏။
ထိုသို့သွားစဉ်လျှင် ကောကာလိက၏ကိုယ်၌ မုန်ညင်းစေ့မျှ အိုင်းအမာတို့ပေါက်ကုန်၏။
အစဉ်အတိုင်း ဥသျှစ်သီးလောက်... ဖူးဖူးရောင်ကာ သွေးပြည်တို့ဖြင့်ယိုစီးလျက် ဆင်းရဲဝေဒနာသို့ရောက်၍ ငြီးတွားကာ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တံခါးမုခ်၌ အိပ်၏။
ကောကာလိက၏ဥပဇ္ဈာယ်ဖြစ်ဘူးသော ကုရိသမည်သော သုဒ္ဓါဝါသအနာဂါမ်ဗြဟ္မာကြီးလာ၍ မထေရ်တို့ကိုကန်တော့ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်းမရ၊ ကြိမ်းမောင်းကာ လွှတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ကောကာလိကရဟန်းလည်းသေ၍ ပဒုမငရဲ၌ ဖြစ်ရ၏။
ထိုအကြောင်းကို သဟမ္ပတိဗြဟ္မာကြီးလာ၍ မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထား၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း ရဟန်းတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ကောကာလိကရဟန်းအကြောင်းစကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... ကောကာလိကရဟန်းသည် ယခုအခါ၌သာ မိမိနှုတ်ကိုမှီ၍ ဆင်းရဲကိုခံရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ခံရဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
--- အတိတ်ဝတ္ထု လင်ကြီးလင်ငယ် တူကြဘွယ်လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်းအား ပိင်္ဂလမည်သော မျက်လုံးကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည်ရှိလေ၏။
ထိုပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား၏ မယားပုဏ္ဏေးမသည် (သယောက်လင်-လင်ငယ်-လင်ချောင်။
) သယောက်လင် ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်နှင့် ကျူးလွန်သောအကျင့်ကိုကျင့်လေ့ရှိ၏။
ထိုပုဏ္ဏားလည်း မျက်လုံးကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သဖြင့် လင်ကြီးဖြစ်သော ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားနှင့်တူ၏။
လင်ငယ်သတ်ချင် ဥပါယ်ဆင်ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည် ပုဏ္ဏေးမကို အဖန်ဖန်တားမြစ်သော်လည်း မရသဖြင့် ကြံစည်၏။
ရန်သူကို လက်ဖြင့်သတ်ခြင်းငှါမတတ်ကောင်း၊ ဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့်သတ်မည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မင်းကြီးထံသို့ကပ်၍ “မြတ်သောမင်းကြီး ဤမြို့တော်သည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းအလုံး၌ မြတ်သောမြို့တော်တည်း၊ မင်းကြီးလည်း မြတ်သောမင်းတည်း၊ သို့ပါလျက် မြို့တော်တောင်တံခါးသည် မခကောင်းသဖြင့်တည်ထား၏၊ မင်္ဂလာမရှိ”ဟု လျှောက်၏။
“ဆရာ... အဘယ်သို့ပြုရအံ့နည်း”ဟုမေး၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... တံခါးဟောင်းကိုပယ်ကာ မင်္ဂလာသစ်ကိုယူ၍ မြို့စောင့်နတ်တို့အား ဗလိနတ်စာပေးပြီးလျှင် မင်္ဂလာနက္ခတ်နှင့်ယှဉ်၍ ကောင်းအောင်တည်ထားသင့်သည်”ဟုလျှောက်၏။
“ဆရာ ကောင်းပြီ ဆရာလျှောက်သောအတိုင်း ပြုပါ”ဟု ခွင့်ပြုအမိန့်ပေးလေ၏။
ထိုအခါ ဘုရားလောင်းသည်တက္ကာရိယလုလင်ဖြစ်လျက် ထိုပိင်္ဂလပုရာဟိဘ်ထံ၌အဘတ်ပညာသင်ကြားလျက်နေ၏။
] ပရိယာယ်ဉာဏ်ဆင် မင်းလျှောက်တင်ပုရောဟိတ်သည် တံခါးဟောင်းကိုပယ်၍ တံခါးသစ်ကိုတည်စေပြီးလျှင် မင်းကြီးထံကပ်၍ “မြတ်သောမင်းကြီး... တံခါးသစ်ပြီးပြီ၊ နက်ဖြန်နက္ခတ်ကောင်း၏၊ မလွန်စေဘဲ ဗလိနတ်စာပြု၍ တံခါးကိုတည်သင့်၏”ဟု လျှောက်၏။
“ဆရာ ဗလိနတ်စာပြုရန်... ဘယ်အရာကို အလိုရှိသနည်း”ဟု မေး၏။
“မြတ်သောမင်းကြီး... တံခါးစောင့်သည်တန်ခိုးကြီး၏၊ တန်ခိုးကြီးသောနတ်တို့စောင့်၏၊ သို့အတွက် မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော မိဘနှစ်ပါးမှစင်ကြယ်သော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်ကိုအလိုရှိသည်၊ ၎င်းကိုသတ်၍ အသားအသွေးဖြင့် ဗလိနတ်စာပြုပြီးလျှင် ကိုယ်ကိုကား အောက်တွင်းတွင်ထည့်၍ တံခါးတိုင်စိုက်ရမည်၊ ထိုသို့တည်ထားသည်ရှိသော် အရှင်မင်းကြီးနှင့် မြို့တော်၏အစီးအပွားဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု လျှောက်၏။
“ဆရာ ကောင်းပြီ၊ ဆရာအလိုရှိတိုင်း ပြုလော”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
အကြံရှိသလောက် နှုတ်မစောင့်ပုရောဟိတ်လည်း မင်းကြီးထံမှ အမိန့်ရလျှင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းသာသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အိမ်သို့ရောက်လျှင် နှုတ်ကိုစောင့်ခြင်းငှါမတတ်နိုင်သည်ဖြစ်၍ အဆောတလျင် မယားအား “ဟယ်-အယုတ်မ... ဤနေ့မှစ၍ သင်သည် ဘယ်သူနှင့်မွေ့လျော်မည်နည်း၊ နက်ဖြန်နှင့်လင်ကိုသတ်၍ ဗလိနတ်စာပြုမည်”ဟု ပြော၏။
“အရှင်... အပြစ်မရှိသူကို အဘယ်ကြောင့်သတ်ရအံ့နည်း”ဟု မေး၏။
“ငါတို့မင်းကြီးသည် မျက်စိကြောင်၍ သွားခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏား၏အသားအသွေးဖြင့် ဗလိနတ်စာပြု၍ မြို့တော်တံခါးကိုတည်ဆောက်လောဟု အမိန့်ပေးသည်၊ နင့်လင်ငယ်လည်း မျက်စိကြောင်၍ သွားခေါခေါထွက်သည်၊ သူ့ကိုသတ်၍ ငါဗလိနတ်စာပြုမည်”ဟု ပြောလေ၏။
လင်ငယ်ပြောပြ ထွက်ပြေးကြပုဏ္ဏေးမလည်း လင်ငယ်ထံ လူလွှတ်၍ “မင်းကြီးသည် မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏားကိုသတ်၍ ဗလိနတ်စာပြုလိမ့်မည်၊ အသက်ရှင်လိုလျှင် သင်နှင့်တူသော တစ်ပါးသောပုဏ္ဏားတို့ကိုခေါ်၍ အခါရှိတုန်းပြေးပါ”ဟု စေလွှတ်လိုက်၏။
ပုဏ္ဏေးမလင်ငယ်မှစ၍ မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏားတို့သည် စကားအဆင့်ဆင့်ကြား၍ ကြောက်ရွံ့ရကား အရပ်တစ်ပါးသို့ အမြန်ပြေးကြကုန်၏။
ပုရောဟိတ်မှတစ်ပါး မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏားမည်သည်မရှိလေ။
ပုရောဟိတ်လည်း နံနက်စောစောကလျှင် မင်းကြီးထံသွား၍ “မည်သည့်အရပ်တွင် မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏားရှိသည် ဖမ်းရန်စေလွှတ်တော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်းအမတ်တို့ကိုစေလွှတ်တော်မူ၏။
အမတ်တို့လည်း မတွေ့၍ ထွက်ပြေးကြောင်း လျှောက်ထားကုန်၏။
တစ်ပါးသောအရပ်၌ စုံစမ်းစေပြန်၏။
မရှိကုန်။
တဖြည်းဖြည်းစုံစမ်းလတ်သော် ပုရောဟိတ်မှတစ်ပါး ထိုကဲ့သို့သောပုဏ္ဏားကိုမမြင်ကုန်ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
သူတပါးကြံစည် မိမိထံလည်မင်းကြီးလည်း ပုရောဟိတ်ကိုမသတ်ကောင်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
အမတ်တို့လည်း “မြတ်သောမင်းကြီး... ပုရောဟိတ်၏အကြောင်းကြောင့် တံခါးတော်ကိုမတည်ဆောက်ရသည်ဖြစ်အံ့၊ မြို့တော်သည် မလုံခြုံလတံ့၊ ပုရောဟိတ်ကလည်း ယနေ့နက္ခတ်ကောင်း၏၊ လွန်သော် တစ်နှစ်လည်မှ ရလတံ့၊ တစ်နှစ်လုံးတံခါးမရှိခဲ့သော် ရန်သူတို့အခွင့်ရကြလတံ့၊ ထို့ကြောင့် ပုရောဟိတ်ကိုသတ်၍ တစ်ပါးသော လိမ်မာသောပုဏ္ဏားကိုဗလိနတ်စာပြုစေအံ့”ဟုလျှောက်၏။
“အမတ်တို့... လိမ်မာသောတစ်ပါးသောပုဏ္ဏားရှိပါ၏လော”ဟုမေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ပုရောဟိတ်၏တပည့် တက္ကာရိယလုလင်ရှိပါ၏၊ ထိုလုလင်အား ပုရောဟိတ်ရာထူးကိုပေး၍ မင်္ဂလာပြုစေပါလော”ဟု လျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြီးသည် တက္ကာရိယလုလင်ကိုခေါ်၍ အမတ်တို့လျှောက်ထားသောအတိုင်း ပုရောဟိတ်ရာထူးကိုပေး၍ တံခါးတိုင်တည်ရန်နှင့် မင်္ဂလာပြုရန် အပ်နှင်းတော်မူ၏။
မိမိနှုတ်မစောင့် သေဘေးရောက်တက္ကာရိယလုလင်လည်း အခြံအရံဖြင့် မြို့တံခါးသို့သွား၏။
ပုရောဟိတ်ဟောင်းကိုလည်း မင်းအာဏာဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ကာ ယူဆောင်ခဲ့ကြကုန်၏။
တက္ကာရိယလုလင်လည်း တံခါးတိုင်တည်ရန် တွင်းကိုတူးစေ၍ တင်းတိမ်ကာရံစေပြီးလျှင် အစောင့်အရှောက်ထားကာ ဆရာနှင့်တကွ တင်းတိမ်အတွင်း၌နေ၏။
ပုရောဟိတ်သည်– “အို-တက္ကာရိယလုလင်... တော၌ဘားသည် မြွေကိုခေါ်သကဲ့သို့ ငါသည်ပင်မိုက်၍ နှုတ်မစောင့်ဘဲ မယားယုတ်ကို ပြောဆိုမိ၏၊ ငါသည်ပင်လျှင် တွင်း၌ကျရ၏၊ ကြားရဘူးသည်ကား ပြောဆိုသင့်သောအရာကိုလွန်၍ ပြောဆိုသောသူသည် မကောင်းသည်သာတည်း”— ဟုတပည့်အား မိမိ၏မိုက်ပြစ်ကို ပြောကြားလေ၏။
မကောင်းကြံသမျှ မိမိထံကျထိုအခါ တက္ကာရိယလုလင်သည် ဆရာနှုတ်မစောင့်သောအဖြစ်ကို အပြစ်တင်လိုသဖြင့်– “ဆရာ... အခါကိုလွန်၍ ပြောဆိုမိသောသူသည် နှောင်ဖွဲ့ခံရ၏၊ အသတ်ခံရ၏၊ စိုးရိမ်ပူဆွေးရ၏၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းရ၏၊ ဤအရာ၌မိမိကိုယ်ကိုသာကဲ့ရဲ့လော့၊ နှုတ်မစောင့်သည့်အတွက် ဆရာကိုပင် တွင်း၌မြှပ်သတ်ရလတံ့”— ဟု အပြစ်တင်၍ ဆရာအား ကဲ့ရဲ့လေ၏။
ထို့နောက် တက္ကာရိယလုလင်သည် “ဆရာ... နှုတ်မစောင့်သောကြောင့် သင်တစ်ယောက်သာ ဆင်းရဲရသည်မဟုတ်သေး၊ ဆရာမှတစ်ပါးသောသူတို့လည်း ဆင်းရဲဘူးသည်သာတည်း”ဟု အောက်ပါအတိတ်အကြောင်းတို့ကိုပြောကြားလေ၏။