kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
၁၉၉၄ ခုနှစ်တွင် ပဲရယ်လ်မန် သည် Great American Communications ကုမ္ပဏီထံမှ ရုပ်သံလွှင့်ဌာန ၄ ခုကို သန်း ၃၆၀ ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နောက်ထပ် ၄ ခုကို Argyle တယ်လီဗေးရှင်းဦးပိုင်ကုမ္ပဏီမှ ဒေါ်လာ ၇၁၆ သန်း ဖြင့်ဝယ်ယူလိုက်သည်။
သူ၏ဝယ်ယူမှုများသည် Fox လုပ်ငန်းခွဲများကို ၁၉၉၄ တွင် တယ်လီဗေးရှင်းလည်ပတ်ပုံနှင့် Fox ကို တည်ထောင်ရန် ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာအဖြစ် ပဲရယ်လ်မန် ပြင်ဆင်ရေးဆွဲထားသည့် စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းလဲဖို့အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လွယ်ကူစွာဖြင့် ရိုနယ်လ် သည် အမြတ်များများစားစားရှာနိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၉၄ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၉၆ ခုနှစ်များတွင် ရူပတ် မာဒေါ့ချ် သည် New World Communication ကို ဒေါ်လာ ၃ ဘီလျံ ဖြင့် အပြည့်အဝထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် အုပ်ချုပ်ပိုင်ဆိုင်သည့်အချိန်အတွင်း New World ၏အအောင်မြင်ခဲ့ဆုံးတီဗီစီးရီးတစ်ခုမှာ မင်းသား ဒန်လော်ရီယာသရုပ်ဆောင်သည့် The Wonder Years ဖြစ်၍ ထိုမင်းသားသည် ပရိသတ် ကြည့်နှုန်းကွန်ရက် ချိတ်ဆက်မှုမရှိခြင်း၊ အဆုံးသတ်ရန်ရည်ရွယ်ထားသည့် ပရိသတ်ကြိုက်စီးရီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခု အပယ်ဖျက်ခံရခြင်းတို့သည် ပဲရယ်လ်မန် ၏စီမံခန့်ခွဲမှုညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု အပြစ်ဆိုခဲ့သည်။
Coleman နှင့် Sunbeam Marvel နှင့် New World Communication တို့ကိုဝယ်ယူသည့်ကြားတွင် Perelman သည် ဒေါ်လာ ၅၄၅ သန်းဖြင့် Coleman ကုမ္ပဏီကိုဝယ်ခဲ့သေးသည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည်လုပ်ငန်းအပေးအယူကိစ္စကို သူ့စရိုက် သူ့စတိုင်ဖြင့်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်။
ကုမ္ပဏီတစ်ခုကိုဝယ်၊ အဓိကအခြေခံလုပ်ငန်းမှလွဲ၍ အကုန်ရောင်းထုတ်သောနည်းဖြင့် Coleman ကုမ္ပဏီကိုလည်း ရွက်ဖျင်ထိုးစခန်းချသည့်ဌာနစိတ်နှင့် အပျော်စီးလှေဌာနစိတ်တို့ကို ရောင်းလိုက်ကာ အမြတ်ကို ပျော်ပျော်ကြီးခံစားသည်။
နှစ်များစွာကြာလာသောအခါ သူသည် Coleman အတွက် ဌာနစိတ် ၉ ခုကို ထပ်တိုးဝယ်ခဲ့သည်။
၁၉၉၇ ဒီဇင်ဘာလတွင် ပဲရယ်လ်မန် နှင့် အယ်လ် ဒန်လပ် တို့သည် Coleman နှင့် Sunbeam ထုတ်ကုန်တို့ အတွက် အလားအလာရှိသော လုပ်ငန်းအပေးအယူကို လုပ်ကိုင်ရန်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
Coleman ၏နာမည်ကြီးပြီးအထွက်နည်းသည့် ထုတ်ကုန်တံဆိပ်သည် ယခင်ကြံစည်ထားသည်ထက် ဖြစ်ထွန်းမှုအားနည်းသောကြောင့် ပဲရယ်လ်မန် သည်ဖယ်ထုတ်ပစ်ချင်နေသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အယ်လ် ဒန်လပ် သည် အကြွေးမဆပ်နိုင်သဖြင့် စွန့်ပစ်ချင်နေသောကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသဘောတူညီမှုယူနေသည်မှာ မတ်လ ၂ ရက်နေ့ထိ ကြာသွားခဲ့သည်။
သူ၏ဘဏ်မန်နေဂျာ Morgan Stanley ဆီမှအကူအညီရယူပြီး ပဲရယ်လ်မန် သည် သူ၏ Coleman ရှိ ရှယ်ယာ ၈၂ ရာခိုင်နှုန်းကို Al Dunlap ထံသို့ လက်ငင်းငွေသား ဒေါ်လာ ၁.၅ ဘီလျံ ဖြင့် ရောင်းလိုက်ပြီး Sunbeam ရှယ်ယာများကိုလည်း ဒေါ်လာ သန်း ၆၈၀ ဖြင့် ရောင်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မတ်လ ၃၀ ရက်နေ့တွင် အပေးအယူပြေလည်သွားသော်လည်း မတ်လ ၁၉ ရက်နေ့ ထုတ် အချို့သတင်းစာများက Sunbeam သည် မျှော်လင့်ထားသလောက် ရောင်းရမည်မဟုတ်ဟု အစပျိုးဖော်ပြကြသည်။
ဧပြီ လ ၃ရက် တွင် အခြားသတင်းများက Sunbeam ၏ရှယ်ယာများအကြောင်းကို ပိုမိုဆိုးဝါးအောင် ရေးသားကြသည်။
ထိုအစိတ်အပိုင်းကာလအတွက် မျှော်လင့်ထားသောအရောင်းမှာ ခဏတာအတွက်မဟုတ်ပဲ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က အရောင်းကိုတောင် မီမည်မဟုတ်ဟု ပြောကြသည်။
စတော့ရှယ်ယာများသည်လည်း တစ်ပတ်အတွင်း တစ်စောင်ကို ၅၄ ဒေါ်လာမှ ၂၄ ဒေါ်လာထိ ဈေးကျပြီး နောက်အပတ်များတွင်လည်း ဆက်တိုက်ပင် တစ်ရစ်ပြီးတစ်ရစ်ကျဆင်းသွားသည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် Sunbeam ကို အဖတ်ဆည်ကယ်တင်ရန်အတွက် ဝယ်ယူလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသုညဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ကုမ္ပဏီသည် သုံးနှစ်အတွင်း ဒေဝါလီခံလိုက်ရလေသည်။
မော်ဂန် စတန်လေ ၂၀၀၅ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၇ ရက်နေ့တွင် Perelman သည် Morgan Stanley နှင့် အမှုအခင်း ရင်ဆိုင်ရသည်။
အကြောင်းနှစ်ခုမှာ “Sunbeam အကြောင်းပြဿနာကို မော်ဂန်စတန်လေ သိသလား”နှင့် “ပဲရယ်လ်မန် က လှည့်စားခြင်းလား” ဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးရှာဖွေနေသည့်အချိန်တွင် မော်ဂန်စတန်လေ က ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်နေသောကြောင့် တရားသူကြီးမှာစိတ်တိုရပြီး ဂျူရီများကို မော်ဂန်စတန်လေ သည် ပဲရယ်လ်မန် အား သိသိကြီးဖြင့် တမင်တကာ အကြောင်းရှာစွပ်စွဲကြောင်း ယူဆရန်အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲတွင် မော်ဂန်စတန်လေ သည် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပဲ ပဲရယ်လ်မန် သည် သူတို့၏ ခပ်ပါးပါးလှည့်ကွက်များကို ရိပ်စားမိနိုင်လောက်အောင် လုပ်ငန်းရင်းနှီးမှုအကြောင်းကို နောကျေနေသူ ဖြစ်ကြောင်းသာ ကန့်ကွက်ငြင်းခုံခဲ့သည်။
ငါးပတ်ကြာစစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက်တွင် ဂျူရီလူကြီးများက နှစ်ရက်ကြာမျှ စဉ်းစားချင့်ချိန်ကာ ပဲရယ်လ်မန် ကို အသာပေး၍ ဒေါ်လာ ၁.၄၅ မီလျံချီးမြှင့်လိုက်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် ၏ကျေအေးစရိတ် ဒေါ်လာသန်း ၂၀ ကမ်းလှမ်းမှုကို Morgan Stanley က လက်မခံလိုက် သောကြောင့် နှစ်ဦးလုံးထိခိုက်နစ်နာရသည်။
မော်ဂန်စတန်လေ သည် တရားရုံးက ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မမှန်ကန်ဟုဆုံးဖြတ်ပြီး နယူးယောက် ဥပဒေကို မသုံးပဲ Florida ဥပဒေကို ထောက်ပြညွှန်းဆိုလိုက်သောကြောင့် ရုံးတင်စစ်ဆေးခြင်းမပြုမီ ဂျူရီများကို Morgan Stanley ၏အပြစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ပြန်လည်စဉ်းစားသုံးသပ်ရန် တရားသူကြီးကအမိန့်ချလိုက် သည်။
၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ထိုအမှုကို ပြန်လည်စစ်ဆေးဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသည်။
တရားသူကြီးက Perelman သည် Morgan Stanley ၏အပြုအမူများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေသည့် သက်သေမရှိကြောင်း ကြေညာဆုံးဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် ကတောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ၅-၀ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အမှုဖြုတ်ခဲ့သည့် ဖလော်ရီဒါ အထက်ရုံးတော်မှ ပစ်ပယ်ထားခဲ့ကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်။
ကပြောင်းကပြန်အခြေအနေကို မဖြုံသည့်အပြင် Perelman သည် တရားရုံးသို့ထပ်သွားပြီး အီးမေးလ် သက်သေကို ထိန်ချန်ထားခြင်းသည် “တရားရုံးတွင် ဂန္ထဝင်အဆန်ဆုံး လိမ်လည်မှုဥပမာဖြစ်သည်” ဟုဆိုကာ အမှုကိုပြန်ဖွင့်ရန်တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူ၏အဆိုကို တရားရုံးက ပယ်ချလိုက်သောလည်း ၂၀၀၉ ဇန်နဝါရီတွင် ဖလော်ရီဒါ၏လေးယောက် မြောက် နယ်လှည့်တရားသူကြီး၏ခရီးစဉ်အတွင်း အမှုကိုပြန်ဖွင့်ရန် တိုးလျိုးတောင်းပန်နေခဲ့သည်။
SPAC ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ပဲရယ်လ်မန် သည် SPAC (Special Purpose Acquisition Company)အတွက် သူ၏ ဦးပိုင်ကုမ္ပဏီ MacAndrew & Forbes မှတစ်ဆင့် MAFA လေ့လာမှုဟုခေါ်သော စာရွက်စာတမ်းများ ကို မှတ်တမ်းပြုခဲ့သည်။
ASPAC သည် အခြားကုမ္ပဏီ၏ရှယ်ယာများကို အကုန်ဝယ်ရန် တစ်ဦးပိုင်အဖြစ် တည်ထောင်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပစ်မှတ်ကုမ္ပဏီကို ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားခြင်းမရှိပေ။
ပဲရယ်လ်မန် ၏အကြံအစည်မှာ ရှယ်ယာတစ်စောင်လျှင် ၁၀ ဒေါ်လာ ဖြင့် စောင်ရေပေါင်း ၅၀ မီလျံ ရောင်းရန် ဖြစ်သည်။
IPO ရှယ်ယာများကို Cirtgroup မှအာမခံဈေးနှုန်းပေးခဲ့သော်လည်း အတွက် မှတ်တမ်းပြုပြီး နောက်တစ်နှစ် ၂၀၀၈ ဒီဇင်ဘာ ၁၂ ရက်နေ့တွင် MAFS က သူတို့၏ညွှန်ကြားချက်အစုဖြစ်သည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ၏ ကာကွယ်မှုကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အခြားလုပ်ငန်းရေးရာများ ပဲရယ်လ်မန် ၏ကိုယ်ရေးဂုဏ်ဒြပ်အချက်အလက်များသည် • Allied Barton • AM General • Clarke American • Deluxe Laboratories • Meridian Sports • National Health Laboratories • Pantry Pride • Scientific Games • Siga Technologies • Technicolor • TransTech Pharma အငြင်းပွားစရာများ Greenmail ၁၉၈၀ နှောင်းပိုင်းနှစ်များတွင် Perelman သည် Greenmail ကိစ္စကြောင့် ထပ်ခါထပ်ခါ အစွပ်စွဲခံခဲ့ရ သည်။
Greenmail ဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ရှယ်ယာများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလိုက် ပြီး ထိုကုမ္ပဏီကိုသိမ်းပိုက်ရန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်ပြီး သူ၏ဝယ်ဈေးထက်ပိုမြှင့်၍ ပိုင်ရှင်ကိုပြန်ဝယ်ခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် လို သို့မဟုတ် ကားလ် အိုက်ခန် လို ဂုဏ်သတင်းကျော်စောသည့် လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများအနေနှင့် ထိုသို့သော အပြုအမူသည် ကုမ္ပဏီကိုထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စိတ်ဝင်စေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်စေသည်။
ပဲရယ်လ်မန် က သူစိတ်ဝင်စားသည့် မည်သည့်လုပ်ငန်းကို သူတတ်နိုင်လျှင် ဝယ်ယူဖို့စိတ်ကူးရှိသည်ဟု ပြောလေသည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း CPC International ကိုအုပ်ချုပ်စဉ်အချိန်တွင် တစ်စောင်လျှင် ရ၅ ဒေါ်လာဖြင့် CPC ၏ရှယ်ယာ ၈.၂ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ဝယ်ပြီး Salomon Brothers မှတစ်ဆင့် နောက်တစ်လအကြာတွင် တစ်စောင်လျှင် ၈၈.၅ ဒေါ်လာဖြင့် CPC သို့ရောင်းလိုက်သောကြောင့် အမြတ်သန်း ၄၀ ရသွားသည်ဟူ ၍ Greenmail လုပ်သည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။
CPC ရော ပဲရယ်လ်မန် ကပါ ထိုကိစ္စကိုငြင်းဆိုပြီး Salomon သည် ပဲရယ်လ်မန် ၏ရှယ်ယာများ မရောင်းထုတ်ခင် ဈေးကိုမြှင့်လိုက်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ကောလဟာလဟုသာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် ရှယ်ယာ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ပိုင်ဆိုင်သော Transworld ကုမ္ပဏီသည် Greenmail လုပ်ခြင်း ဖြင့် အခြောက်လှန့်ခံရပြီး Perelman ၏လက်ပြောင်းလွှဲယူမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လေလံပွဲတွင် လွှဲပြောင်းမှုကိုဆန့်ကျင်သည့်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မည်သို့ပင်ကြံစည်စေကာမူ သူသည်အပြုသဘောရောက်အောင်မလုပ်ခဲ့ပေ။
Transworld ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်သည့် ၁၉၈၈ တွင် ပဲရယ်လ်မန် သည် သူ၏ရှယ်ယာများကို ရောင်းလိုက်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် Gillette ကို ၁၉၈၆ နိုဝင်ဘာလတွင် ဝယ်ယူရန်ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဤသည်က သူ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ်လုပ်သော်လည်း လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားသော တတိယမြောက် Greenmail ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် လေလံဈေး ဒေါ်လာ ၄.၁၂ ဘီလျံဖြင့် စတင်အဖွင့်ညှိနှိုင်းခဲ့သည်။
Gillette ဖက်က မအောင်မြင်လိုက်သောတရားအမှုအခင်းနှင့် တရားမဝင်အတွင်းကျိတ် ကုန်သွယ်ရေး အတွက် ပြည်သူတို့၏စောင်းမြောင်းပြောဆိုခြင်းတို့ဖြင့် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် Gillette ၏ရှယ်ယာ ၁၃.၈ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို စုဆောင်းမိလာပြီး အဆိုးဝါးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုချမိကာ ထိုလအတွင်း Gillette ထံသို့ ဒေါ်လာ ၃၄ သန်းဖြင့် ပြန်ရောင်းလိုက်ပြန်သည်။
Gillette ဖက်မှ Ralston Purina သည် ကုမ္ပဏီ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ဝယ်ဖို့သဘောတူခြင်းဖြင့် Perelman က Gillette ကုမ္ပဏီကို လွယ်လွယ်ဝယ်၍မရနိုင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် က ရယ်လ်စတွန် ပါရီနာ ကို သူ၏ရှယ်ယာများရောင်းလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူမရောင်းခင် Gillette ၏ အမှုဆောင်များကခေါ်သောကြောင့် ပဲရယ်လ်မန် ၏ရှယ်ယာများ သူတို့ ရောင်းမည်လား၊ သူတို့က ပြန်၍ ရယ်လ်စတွန် ပါရီနာ ကိုပြန်ရောင်းမည်ဟုပြောခဲ့သည်။
သူသည် ရှယ်ယာများကို Gillette ထံသို့ရောင်းလိုက်ပြီးမှ ရယ်လ်စတွန် က အပေးအယူတွင်မပါတော့သဖြင့် ပဲရယ်လ်မန် သည် အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသည်ကိုသိကာ ခံစားသွားရသည်။
သူကမဖြုံ သလိုပင် Gillette ကို အနည်းဆုံးဆယ်နှစ်အတွင်း ရန်သူအနေဖြင့် လုယူလွှဲယူခြင်း မလုပ်တော့ပဲ ၁၉၈၇ ဇွန်လအထိစောင့်ကာ မိတ်ဆွေအဖြစ်နှင့်သာ လွှဲပြောင်းယူခဲ့သည်။
လေလံဈေးကို ဒေါ်လာ ၄.၆၆ ဘီလျံ စဖွင့်ခဲ့ပြီး ပဲရယ်လ်မန် သည် ထိုလအတွင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ဖြင့် ၅.၇ ဘီလျံ ရောက်သည်အထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ရသည်။
Gillette စီမံခန့်ခွဲမှုဖက်က သူတို့ရှယ်ယာများတစ်စောင်လျှင် ၅၅ ဒေါ်လာ တန်သည်ဟု မလျှော့တမ်းပြော ပြီး ရောင်းထုတ်ဖို့ ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။
၁၉၈၇ အောက်တိုဘာတွင် ပဲရယ်လ်မန် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး သူ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့ သည်။
မော်နီကာ လူဝင်စကီး ပဲရယ်လ်မန် သည် လူဝင်စကီး ၏မကောင်းသတင်းထဲတွင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ပါသွားသေးသည်။
၁၉၉၈ အစောပိုင်းတွင် ဗာနွန် ဂျော်ဒန် သည် ပဲရယ်လ်မန် ထံသို့ မော်နီကာ လူဝင်စကီး သည် အလွန် ငယ်ရွယ်ထက်မြက်သူဖြစ်ကြောင်းပြောပြပြီး အလားအလာရှိသော အလုပ်သမားတစ်ယောက် အဖြစ် ထောက်ခံအကြံပြုခဲ့သည်။
ထိုကိစ္စသည် ယခင်ကလို စီးပွားရေးကိစ္စသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ဂျော်ဒန် တစ်ယောက် ရက်ဗလွန် ဘုတ်အဖွဲ့၏ဒါရိုက်တာအဖြစ်လုပ်ကိုင်စဉ်အတွင်း သူသည် ပဲရယ်လ်မန် နှင့် စကားပြောခဲလှပြီး မည်သူကိုမှ အလုပ်အတွက် ထောက်ခံအကြံပြုပေးခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။
ဂျော်ဒန် က သူသည် လူဝင်စကီး အကြောင်းကို MacAndrew & Forbes ဦးပိုင်ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဂျေမီး ဒါနန် ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ဟု ဖော်ထုတ်ပြောဆိုခဲ့သည်။
ဒါနန် က ပဲရယ်လ်မန် ကို လူဝင်စကီး အတွက် ပဲရယ်လ်မန် ၏ကုမ္ပဏီတွင် သင့်တော်သောနေရာ မရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လူဝင်စကီး ၏ကိုယ်ရေးအကျဉ်းကို ရက်ဗလွန် သို့ပို့လိုက်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည်လည်း ထိုလအတွင်း နောက်ပိုင်းတွင် လူဝင်စကီး-ကလင်တန် ဆက်နွယ်မှုကို သိလိုက်ရ သောအခါ အများနည်းတူ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။
သူသည် ရက်ဗလွန် မှလည်း အလုပ်ကမ်းလှမ်းမှုလုပ်ပြီး ချက်ချင်းပြန်ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသော် လည်း နောက်ကျသွားသောကြောင့် ရက်ဗလွန် နှင့် ပဲရယ်လ်မန် တို့၏သတင်းဆိုးများသည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဖြစ်လေသည်။
Panavision ၂၀၀၁ အေပရယ်တွင် ကမ္ဘာအနှံ့ရှိ MacAndrew & Forbes တို့မှ Panavision တွင်ရှိသော ပဲရယ်လ်မန် ၏ ရှယ်ယာ ၈၃ ရာခိုင်နှုန်းကို ဒေါ်လာ ၁၂၈ မီလျံဖြင့်ဝယ်လိုက်သည်။
ဤအချင်းအရာသည် ပဲရယ်လ်မန် က M&F ကိုထိန်းချုပ်သွားနိုင်ပြီး ဝယ်ယူသွားသောငွေပမာဏမှာ ဈေးကွက် ပေါက်ဈေးထက် လေးဆခန့်ပိုများနေခြင်းကလွဲ၍ ထူးခြားခြင်းမရှိပေ။
ထိုအချိန်တွင် M&F သည် အလွန်ကောင်းမွန်သောလက်ကျန်ရှင်းတမ်းများနှင့် ဒေါင်ဒေါင်မြည် နေသော်လည်း Panavision ကတော့ချူချာနေလေသည်။
M&F မှအခြားရှယ်ယာရှင်များသည် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဖြစ်သွားကာ အကျိုးအမြတ်ရဖို့အတွက် တာဝန်ရှိသူမှာ Perelman သာဖြစ်သည်ဟုစွပ်စွဲကြပြီး သူတို့စွဲချက်များကို တရားရုံးသို့တင်ပြကြသည်။
ပဲရယ်လ်မန် က Panavision သည် ဒစ်ဂျစ်တယ်ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေရာချထားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအပေးအယူကို အကောင်းဆုံးနှင့်ရှယ်ယာပိုင်ရှင်များအတွက် အကောင်းဆုံး အမြတ်ရနိုင်မည်ဟုယူဆကာ လက်ခံခဲ့သည်။
ထိုအပေးအယူလုပ်အပြီးတွင် ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများသည် ခြောက်ကျပ်မှသုံးကျပ်အထိ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွား ပြီး M&F ရှယ်ယာပိုင်ရှင်များ၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုနည်းနေခြင်းကို ပုံရိပ်ထင်စေခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် M&F ရှယ်ယာပိုင်ရှင်များကို ဒေါ်လာ ၁၅ မီလျံဖြင့် ဖြေရှင်းနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သော် လည်း တရားသူကြီးက စိတ်မချရသောအခြေအနေအဖြစ် ပြတ်သားစွာပယ်ချပစ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပဲရယ်လ်မန် သည် အပေးအယူကိစ္စကို မလုပ်တော့ရန် သဘောတူလိုက်သည်။
ဖရက်ဒ် တပ်ပါမန် ပဲရယ်လ်မန် သည် Fred Tepperman Warner Communications မှနုတ်ထွက်လာသည့် ၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင် သူ၏ CFO အဖြစ်ခန့်အပ်လိုက်သည်။
Pantry Pride ဖြင့်စတင်၍ MacAndrew & Forbes တွင်ခြေကုပ်နေသည့် ၇ နှစ်တာအချိန်အတွင်း တပ်ပါမန် သည် ပဲရယ်လ်မန် စီစဉ်ညွှန်ကြားသမျှလုပ်ငန်းတိုင်းကို လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်။
တပ်ပါမန် ၏ရာထူးသက်တမ်းသည် ၁၉၉၁ ခုနှစ် ခရစ်စမတ်အပြီးတွင် ပဲရယ်လ်မန် က သူ့ကို အလုပ်တာဝန်များကို ပစ်ပယ်ထားသောကြောင့် အလုပ်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ရုတ်တရုတ်ရပ်စဲသွားသည်။
တပ်ပါမန် မှာ အသက် ၃၀ အရွယ်ရှိ သူ၏ အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါသည်ဇနီးကြောင့် အာရုံထွေပြား နေခြင်းသာဖြစ်သည်။
သူသည် အားလပ်ရက်ခရီးများစွာထွက်ရခြင်း၊ ရုံးကိုခဏသာလာပြီး ပဲရယ်လ်မန် ၏မနက်ခင်း အစည်းအဝေးများမတက်ရောက်နိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် အာရုံထွေပြားကာ အလုပ်ကိုပစ်ပယ်ထားသည် ဟုအထင်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။
ပဲရယ်လ်မန် က ကို ဘဏ်အရာရှိများရှေ့တွင် ထိုသို့နေခြင်းသည် သူတို့ကိုကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေ သောကြောင့် ထိုသို့မနေရန်ပြောခဲ့သည်။
တပ်ပါမန် ၏သဘောတူစာချုပ်ထဲက အပိုဒ်ငယ်တွင် လစာနှင့်အကျိုးအမြတ်ခံစားခွင့်များကို ဒိထက်ပိုပေးရန်နှင့် အလုပ်လုပ်နိုင်စေဖို့ သူ့ဇနီး၏အခြေအနေသည် သူ့အပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်နေသဖြင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးရန် တောင်းဆိုထားသည်။
သူ၏တောင်းဆိုချက်များသည် ဒေါ်လာသန်း ၃၀ အထိတက်သွားသည်။
တပ်ပါမန် ၏တောင်းဆိုချက်ကိန်းဂဏန်းများသည် ဒေါ်လာ ၂ သိန်း ရ သောင်း ၅ ထောင်မှစတင် ကာ ၁၉၉၀ ခုနှစ်တွင် ဒေါ်လာ ၁.၂ သန်းသို့ ထိုးတက်သွားပြီး အကျိုးအမြတ်ခံစားခွင့်အနေဖြင့် သူ့ စိတ်ကြိုက်ဇိမ်ခံကားတစ်စီးကိုလည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် သည် တရားရုံးတွင် အမှုဖွင့်ကာ တပ်ပါမန် သည် ကုမ္ပဏီ၏ပင်စင်စီမံကိန်းများကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပြောင်းလဲကာ သူ၏အကျိုးအတွက် ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ သုံးခဲ့သည်ဟု စွဲဆို ခဲ့သည်။
ထိုအမှုကို သုံးနှစ်ကြာသည်အထိ စစ်ဆေးလိုက်ရသည်။
တပ်ပါမန် ၏ရှေ့နေ ဘယ်ရီ စလော့တ်နစ်ခ် သည် ပဲရယ်လ်မန် ၏မနက်ပိုင်းအစည်းအဝေးများသည် ပဲရယ်လ်မန် က သူ့ကိုယ်သူကိုယ်ရည်သွေးကာ အချစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို ကြွားဝါသည့် စင်မြင့် ဟောပြောပွဲမျိုးသာဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကြောင့် တခြားအလုပ်သမားများနည်းတူ တပ်ပါမန် က လည်း ထိုအစည်းအဝေးကိုမတက်ခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ခုခံပြောဆိုခဲ့သည်။
သူ၏အားလပ်ရက်ရှည်ခရီးများသည် အဝေးဆက်သွယ်မှုကောင်းသောကြောင့် ပြဿနာဖြစ်လောက် သည်မဟုတ်ပဲ နယူးယောက် တွင်ကဲ့သို့ Florida တွင်လည်း အလုပ်ကိုလုပ်နိုင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
ပဲရယ်လ်မန် ၏ရှေ့နေ Stanley Arkin ကတော့ တပ်ပါမန် သည် ထိုအချက်ကိုလက်ခံဖို့ ငြင်းနေ သော်လည်း သူ့အလုပ်များကို ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့သောကြောင့် တရားနည်းလမ်း ကျကျ အလုပ်ထုတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်ဟုဆိုသည်။
တပ်ပါမန် သည် တကယ်တော့ သူ့ဇနီးကိုပြုစုသူ သူနာပြုမိန်းကလေးနှင့် အတူနေနေခြင်းဖြစ် ကြောင်း စတန်လေ ကဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး ရောဂါသည်ဇနီးကို ပြုစုယုယသောခင်ပွန်းသည်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ် ကိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
စလော့တ်နစ်ခ် က တပ်ပါမန် ၏ဇနီးမိသားစုသည် ထိုကိစ္စကိုသိပြီးသားဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့ဘဝကို ဆက်လက်သွားဖို့ လိုအပ်သောအခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြကြောင်း ချေပပြောဆို ခဲ့သည်။
တရားခုံရုံးတင်ရန် တစ်ဦးတည်းသောမျက်မြင်သက်သေမှာ အမှုမပိတ်ခင်တွင် ခြောက်ရက်ခန့် အစစ်ဆေးခံခဲ့ရသည့် တပ်ပါမန် ဖြစ်သည်။
ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု တစ်ချိန်တုန်းက အမေရိကတွင် ပဲရယ်လ်မန် သည်အချမ်းသာဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတော့ ခန့်မှန်းခြေ ပိုင်ဆိုင်မှု အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၁ ဘီလျံဖြင့် ၁၈ ယောက်မြောက် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်၍ ကမ္ဘာ ပေါ်တွင်တော့ ၅၂ ယောက်မြောက်ဖြစ်သည်။
၁၉၃၆ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ သော ဆီဗီယို ဘာလူစကိုနီ (Silvio Berlusconi) သည် အီတလီ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိတွင် အီတလီဝန်ကြီးချူပ် ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်ကြော်ကြားသော စွန့်ဦးတီထွင် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး လည်း ဖြစ်သည်။
သူ့ကို အခြားနာမည်တစ်မျိုးဖြစ်သည့် “အများအကျိုးဆောင်သူ(Cavaliere)” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် နာမည်လည်း ရှိသေးသည်။
၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် သူရရှိခဲ့သည့် သူရဲကောင်းဘွဲ့ထူး ကို အမှီ ပြု၍ မှည့်ခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အီတလီ၏ ဒုတိယသက်တမ်း အရှည်ကြာဆုံး ဝန်ကြီးချူပ် ဖြစ်သည်။
ယင်းရာထူးကို ၁၉၉၄ မှ ၁၉၉၅ ခုနှစ်အထိ၊ ၂၀၀၁ မှ ၂၀၀၆ ခုနှစ်အထိ၊ ၂၀၀၈ ခုနှစ်မှ လက်ရှိ၂၀၁ဝ အတွင်း ဟူ၍ အချိန်ကာလသုံးခု၌ ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေးဘာသာရပ် နှင့် ပြောရလျှင်တော့ ဘာလူစကိုနီ သည် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြမ်းကြိမ်ဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ အစိုးရ အုပ်ချူပ်ရေးယန်တရား ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ချထားချိန် ဘာလူစကိုနီ လက်ထက်၂၀၀၅ ခုနှစ် တွင် အစိုးရအုပ်ချူပ်ရေးယန္တရားသစ်သည် ပြည်သူမှ အမှန်တကယ် ကြည်ညိုပြီးပေးသည့် မဲ များရရှိလို၍ ထပ်မံ ကျမ်းကျိန်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဘာလူစကိုနီ သည် လွတ်လပ်သည့် နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများကို အဓိက ဦးစားပေးသည့် ဗဟို-လက်ယာယိမ်း ပါတီ ကို ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ပါတီ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။
၂၀၀၉ နိုဝင်ဘာတွင် သူသည် G8 နိုင်ငံများတွင် သက်တမ်း အရှည်ကြာဆုံး နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။
၂၀၁ဝ တွင် Forbes မဂ္ဂဇင်းကြီးက ဘာလူစကိုနီ အား အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၉ဘီလျံ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြင့် ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး နံပါတ် ၇၄ နေရာ တွင် ထားခဲ့သည်။
ဘာလူစကိုနီ ၏ နိုင်ငံရေးအတက်သည် လျင်မြန်သော်လည်း အငြင်းပွားစရာ အချက်များနှင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ပထမအကြိမ် ပါလီမန်အမတ်အဖြစ် အရွေးခံရပြီး၊ ၁၉၉၄ မတ်လ ကြားဖြတ်ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲများ အပြီးတွင် ဝန်ကြီးချူပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။
သို့သော် ယာယီအစိုးရဖွဲ့ခြင်း အပေါ်တွင် ပါတီတွင်း သဘောထားကွဲလွဲမှုများကြောင့် သူ၏အစိုးရအဖွဲ့သည် ၇ လ ကြာအပြီးတွင်ပင် ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။
၁၉၉၆ ဧပြီလတွင် ဝန်ကြီးချူပ်နေရာအတွက် ပြုလုပ်သော ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲတွင် ဘာလူစကိုနီက ထပ်မံ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော်လည်း ဗဟို- လက်ဝဲယိမ်းပါတီမှ ကိုယ်စားလှယ် Romano Prodi ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
၂၀၀၁ ခုနှစ် မေ ပါလီမန် ရွေးကောက်ပွဲတွင် ဗဟို- လက်ယာယိမ်းပါတီမှ နေ၍ ဝန်ကြီးချူပ်အဖြစ် ဝင်ရောက်အရွေးချယ်ခံခဲ့ပြီး၊ ဗဟို- လက်ဝဲယိမ်းပါတီမှ ကိုယ်စားလှယ် Francesco Rutelli ကို အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဘာလူစကိုနီ က ၂၀၀၆ ခုနှစ်အထိ ဒုတိယ နှင့် တတိယ အကြိမ်ထပ်မံ သူ၏ အစိုးရဖွဲ့ခွင့် ရခဲ့သည်။
၂၀၀၆ ဧပြီတွင် ကျင်းပသော ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲတွင် ဗဟို-လက်ယာယိမ်းညွန့်ပေါင်းပါတီမှ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သောအခါ Romano Prodi ကို ပြိုင်ဘက် အဖြစ်ထပ်တွေ့ပြီး မဲ အနည်းငယ်အကွာနှင့် ရှုံးနိမ့် ခဲ့သည်။
၂၀၀၈ ဧပြီလတွင် ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲတွင် ပြန်လည်အရွေးခံရပြီး၊ အစိုးရအဖွဲ့သည် ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၂၄ တွင် တဖန် ပြိုလဲခဲ့သည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ် မေ ၈ ရက်နေ့တွင် Romano Prodi ဝန်ကြီးချူပ်၏ အစိုးရအဖွဲ့ကျမ်းကြိမ်ဆိုကာ ပြန်လည်အုပ်ချူပ်ခဲ့သည်။
( ၂၀၀၈ ခုနှစ် အီတလီနိုင်ငံရေး အကျပ်အတည်းများ တွင်လည်း တွေ့နိုင်သည် ) မိသားစု နောက်ခံအခြေအနေနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ ဘာလက်စ်ကိုနီ ကို ၁၉၃၆ တွင် Milan ၌ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ အောက်ခြေ လူလတ်တန်းစား မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ Luigi ( ၁၉၀၈ မှ ၁၉၈၉ ) သည် ဘဏ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ Rosa Bossi ( ၁၉၁၁ မှ ၂၀၀၈ ) သည် အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
မွေးချင်းများမှာ Maria Francesca Antonietta ဘာလူစကိုနီ (၁၉၄၃ မှ ၂၀၀၉) နှင့် Paolo ဘာလူစကိုနီ ( ၁၉၄၉ တွင် မွေးဖွား ) တို့ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ စွန့်ဦးတီထွင် စီးပွားရေးသမားများ ဖြစ်ကြသည်။
Salesian college တွင် အထက်တန်းပညာရေးပြီးဆုံး၍ Milan ရှိ Università Statale တွင် ဥပဒေပညာကို ဆက်လက်သင်ယူခဲ့ပြီး၊ “ကြော်ငြာခြင်း ကို ဥပဒေရေးရာရှုထောင့်မှသုံးသပ်ခြင်း” စာတမ်းနှင့်အတူ ၁၉၆၁ တွင် ဘွဲ့ရခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က အီတာလျံ စစ်တပ်တွင်တစ်နှစ် တာဝန် မဖြစ်မနေ ထမ်းရသော်လည်း ဘာလက်စ်ကိုနီ သည် တာဝန်ထမ်းစရာ မလိုခဲ့ပေ။
တက္ကသိုလ်စာသင်နှစ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် အပျော်တမ်းအားကစားအဖွဲ့ တွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ အုပ်စုထဲတွင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသော ဘေစ့် ဘောလုံးကစားသမား တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။
တခါတရံတွင် ခရူဇာစစ်သင်္ဘော၏ လွမ်းတေးအဆိုတော် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အေစီမီလန် ဘောလုံးအသင်း အတွက်ဓမ်မသီချင်းကို အီတာလျံ တေးထုတ်လုပ်သူနှင့်ပေါ့ပ် အဆိုတော် Tony Renis နှင့် အတူ ရေသားခဲ့သည်။
Forza Italia ပါတီ၏ ကိုယ်ပိုင် အထိမ်းအမှတ် သီချင်းကို ပြဇတ် ဒါရိုက်တာ Renato Serio နှင့်အတူ ရေးသားခဲ့သည်။
နပဲလ် လူမျိုး (အီတလီ အနောက်တောင် ပိုင်းဒေသရှိ လူမျိုး) အဆိုတော် Mariano Apicella နှင့်အတူ နပဲလ် သီချင်း အယ်လ်ဘမ် နှစ်ခွေ ရေးခဲ့သည်။
၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် Meglio 'na canzone အယ်လ်ဘမ် နှင့် ၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင် L'ultimo amore အယ်လ်ဘမ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
၁၉၆၅ တွင် Carla Elvira Dall'Oglio နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး၊ ကလေးနှစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့သည်။
Maria Elvira (Marina လို့ အများကပိုသိကြသော) ကို ၁၉၆၆ တွင် မွေး၍၊ Pier Silvio ကို ၁၉၆၉ တွင် မွေးခဲ့သည်။
၁၉၈ဝ တွင် ဘာလက်စ် ကိုနီ သည် သရုပ်ဆောင် မင်းသမီး Veronica Lario (Miriam Bartolini မြို့တွင် မွေးဖွားသူ)နှင့် အဆက်အဆံရှိခဲ့ပြီး၊ ကလေးသုံးယောက် ရခဲ့သည်။
Barbara ကို (၁၉၈၄ တွင်)၊ Eleonora ကို ( ၁၉၈၆ တွင်)၊ နှင့် Luigi ကို ( ၁၉၈၈ တွင် ) အသီးသီး မွေးဖွားခဲ့သည်။
သူသည် ၁၉၈၅ တွင် Dall'Oglio နှင့် ကွားရှင်းခဲ့ပြီး၊ မင်းသမီး Lario ကို ၁၉၉ဝ တွင် လက်ထပ်ယူခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘာလူစကိုနီ က လူသိများသော စွန့်ဦးတီထွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်နေပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ထပ်ပွဲကို အမှတ်တရ အောက်မေ့ဖွယ် လူမှုရေး ပွဲလေး တစ်ပွဲ ပုံစံ ကျင်းပခဲ့သည်။
သူ၏ သတို့သား အရံတစ်ဦးအဖြစ် ဝန်ကြီးချူပ်ဟောင်း အီတလီ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ခေါင်းဆောင် Bettino Craxi က ပါဝင်ပေးခဲ့သည်။
၂၀၀၉ ခုနှစ် မေလတွင် Lario က ကွာရှင်းစာချူပ်မှာ လတ်မှတ် ရေးထိုး ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းရှင် ဘဝ Milano 2 ဘာလူစကိုနီ ၏ လုပ်ငန်းရှင် ဘဝသည် ၁၉၆ဝ အစောပိုင်းကာလများရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့်စတင်ခဲ့သည်။
စီမံကိန်း အချို့အောင်မြင်မှု ရအပြီးတွင် Milano 2 တိုက်ခန်းများ၏ နောက်ပိုင်း ဆယ်စုနှစ်တစ်စုစာ စီမံချက်ဖြစ်သော အခန်းပေါင်း ၁၀၅၀ဝ ခန့် ပါဝင်သည့် အကြီးစား ဆောက်လုပ်ရေး စီမံကိန်း ကို ဆောက်လုပ်ပေးရန် တာဝန်ယူပေးရသည်။
နောက်ဆုံး၌ Milan မြို့ ၏ အရှေ့ဘက် မြို့စွန် Segrate တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
Telemilano Milano ၏ ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းများ ဘာလူစကိုနီ သည် ၁၉၇၃ ခုနှစ် တွင် အသေးစား ကေဘယ်လ်နှင့် ပြုလုပ်သော ရုပ်မြင်သံကြား ကုမ္ပဏီ၊ Telemilano( Milano ၏ တယ်လီဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်း) တို့ကို ဝန်ဆောင်မှုများကို ၎င်း၏ Segrate၏ ပိုင်ဆိုင်မှုလုပ်ငန်းများအနေနှင့် ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းအားဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးနှင့် မီဒီယာကဏ်ဍသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းများ စတင် လည်ပတ်ခဲ့သည်။
၁၉၇ရ တွင် ဘာလူစကိုနီ သည် ရုပ်သံလိုင်း ၂ လိုင်း ထပ်မံ ဝယ်ယူတပ်ဆင်ပြီးသည့်နောက် ပင်မလုပ်ငန်းဌာန ( Station )ကို Milan မြို့လယ်ခေါင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး လေလှိုင်းမှ ရုပ်သံထုတ်လွှင့်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။
Fininvest ၁၉၇၈ တွင် ဘာလူစကိုနီ သည် ၎င်း၏ပထမဆုံး မီဒီယာ အုပ်စုဖြစ်သော Fininvest ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဖရီးမေဆင်အသင်းသားများမှ ပြုလုပ်သော ဝါဒဖြန့်အစီအစဉ် ၂ နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။
ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ၁၉၈၃ ခုနှစ်တွင် သူသည် အီတလီ လီရာ ၁၁၃ ဘီလျံ ( ယူရို ၅၈.၃ သန်း ) ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုလုပ်ငန်းကြီးသည် နောက်ကြောင်းလိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးလှသည့်ပုံစံဖြင့် အကျိုးတူစပ်ပေါင်း ကုမ္ပဏီများမှ ဖွဲ့စည်းထားသောကြောင့် အမျိုးမျိုးသောပြည်နယ်ရှေ့နေများမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမျိုးစုံကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ခံ ငွေအရင်းအနှီးနှင့် ပက်သက်၍မူ ယနေ့အချိန်အထိ မသိရပေ။
Fininvest သည် မကြာမီတွင် ဆင်တူသောအစီအစဉ်များ၊ တူညီသောတင်ဆက်ပုံများရှိသည့် ပြည်တွင်း ရုပ်သံဌာနများစွာကို စုပေါင်း၍ တနိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာ တစ်ခုတည်းသော အမျိုးသား ရုပ်သံလွှင့် ကွန်ယက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းသည် အများပြည်သူပိုင် ရုပ်သံလွှင့်ဌာန RAI ကို တစ်ခုတည်းသော တနိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာ ရုပ်သံလွှင့် ကွန်ယက်အဖြစ် တည်ရှိစေခဲ့သော ဥပဒေကို ဖောက်ဖျက်သကဲ့သို့ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယင်းဥပဒေအား နောက်ပိုင်းတွင် ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်။
၁၉၈ဝ တွင် ဘာလူစကိုနီ သည် အီတလီ၏ ပထမဆုံး ပုဂ်ဂလိက အမျိုးသား ရုပ်သံလွှင့် ကွန်ယက်ဖြစ်သည့် Canale 5 ကိုတည်ထောင်ခဲ့သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ၁၉၈၂ တွင် Rusconi မိသားစု၏ Italia 1 ရုပ်သံလိုင်း၊ ၁၉၈၄ တွင် Mondadori မှ Rete 4 ရုပ်သံလိုင်းတို့ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘာလူစကိုနီ ယခုကဲ့သို့ စီးပွားဖြစ် ရုပ်သံ အင်ပါယာ ကြီးကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ Bettino Craxi (အီတလီ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ၏ အတွင်းရေးမှူးချူပ် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က အီတလီနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချူပ်လည်း ဖြစ်သူ) နှင့် ဆက်သွယ်မိပြီး ၎င်း၏ အထောက်အပံ့ အကူအညီများရရှိခဲ့သောကြောင့် လည်း ဖြစ်သည်။
Bettino Craxi ၏အစိုးရအဖွဲ့သည် ၁၉၈၄ အောက်တိုဘာ ၂ဝ တွင် ဘာလူစကိုနီ ၏ ရုပ်သံလွှင့် ဌာနများမှ ထုတ်လွှင့်မှုများ နှင့်ပက်သက်သည့် အရေးပေါ် ဥပဒေ အမိန့်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့ရသည်။
ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ Turin, Pescara နှင့် Rome မြို့တော် တို့မှ တရားသူကြီးများက ယခင် တနိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာ ရုပ်သံလွှင့်ဌာန RAI အပေါ် ချမှတ်ခဲ့သည့် ရုပ်သံထုတ်လွှင်ခြင်းဆိုင်ရာ တားမြစ်ခြင်း ဥပဒေ တစ်ခုအား ယခု ပုဂ်ဂလိက ရုပ်သံကွန်ယက်များ အတွက် ချမှတ်ရန် တိုက်တွန်းနေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေးရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ယင်းဥပဒေမှာ အတိအကျ အတည်ပြုပြဋ္ဌာန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ ဘာလူစကိုနီ ၏ ရုပ်သံလွှင့် လိုင်း ၃ လိုင်း မှာ ဥပဒေအရ မတင်မကျ အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် သတင်းအချက်အလက်များနှင့် နိုင်ငံရေး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အစီအစဉ်များနှင့် ပက်သက်၍ ပိတ်ပင်ခံရခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။
၁၉၉ဝ တွင် Mammi ဆက်သွယ်ရေးနှင့် နည်းပညာဥပဒေ ဆိုသည့် သံသယဖြစ်ဖွယ် ဥပဒေတစ်ရပ်ကို ပြဋ္ဌာန်းပြီး တနိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာ အပြည့်ရသည်အထိ ထို ရုပ်သံ ထုတ်လွှင့်မှု လိုင်းများ၏ အခြေအနေကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
၁၉၉၅ တွင် ဘာလူစကိုနီ သည် ၎င်း၏ မီဒီယာ အဆောက်အအုံတချို့ကို ပထမအကြိမ်တွင် Kirch ဂျာမန် မီဒီယာ အုပ်စု (ယခု ဒေဝါလီခံပြီး) နှင့် နောက်ပိုင်း တွင် အများပြည်သူဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတို့ သို့ ရောင်းချခဲ့သည်။
၁၉၉၉ တွင် ဘာလူစကိုနီ သည် သူ၏ မီဒီယာ စိတ်ဝင်စားမှုကို Epsilon MediaGroup ခေါ် Kirch နှင့် ပူးပေါင်း၍ ဆက်လက်တိုးချဲ့ခဲ့သည်။
ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ၂၀၁ဝ တွင် ဘာလူစကိုနီ ကို ခန့်မှန်းခြေ ပိုင်ဆိုင်မှု အမေရိကန် ဒေါ်လာ ၉ ဘီလျံ နှင့် အီတလီ၏ တတိယမြောက် အချမ်းသာဆုံး အဖြစ် Forbes မှ ဖော်ပြခဲ့သည်။
ကိုယ်ပိုင် အရင်းအနှီး ပိုင်ဆိုင်မှုများ အနေနှင့် ရုပ်သံလွှင့် လိုင်းများ၊ သတင်းစာ ပုံနှိပ်လုပ်ငန်းများ၊ ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းများ၊ ငွေကြေးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများ၊ ဘဏ်လုပ်ငန်းများ၊ အာမခံလုပ်ငန်းများနှင့် အားကစား လုပ်ငန်းများပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဘာလူစကိုနီ ၏ အဓိက လုပ်ငန်းဖြစ်သော မီဒီယာလုပ်ငန်းများကိုကြည့်လျှင် ၎င်း၏တနိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာ ထုတ်လွှင့်လျက် ရှိသည့် ရုပ်သံ လိုင်းများ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် တနိုင်ငံလုံး၏ ရုပ်မြင်သံကြားထုတ်လွှင့်ကဏ်ဍ၏ တဝက်ခန့်ကို လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။
ပုံနှိပ်ဖြန့်ဝေခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများမှာလည်း အီတလီ၏ ကြော်ငြာကဏ္ဍနှင့် ပုံနှိပ်ဖြန့်ဝေခြင်း ကိုယ်စားလှယ် လုပ်ငန်းများ အတွက် ဦးဆောင်လမ်းပြ အနေဖြင့် ရှိနေသည်။
ဘာလူစကိုနီ သည် Panorama ကဲ့သို့သော အီတလီနိုင်ငံ၏ အထင်ရှားဆုံး သတင်းမဂ္ဂဇင်းများကို ပုံနှိပ်ဖော်ပြလျက် ရှိသည့် နိုင်ငံ့ အကြီးဆုံး ပုံနှိပ် တိုက် Arnoldo Mondadori Editore ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သေးသည်။
သူ၏ အကိုဖြစ်သူ Paolo ဘာလူစကိုနီ သည် il Giornale သတင်းစာတိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ဆက်လက် ထုတ်ဝေလျက် ရှိသည်။