kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မင်းညီ မင်းသား မှူးတော် မတ်တော် လက်သုံးတော် လက်စွဲတော်တို့ စက်ထိုသဘင်ပြီးလျှင်ကသည်းအက္ကပတ် မြင်းတပ်ဗိုလ် အရာရှိတို့နှင့် မြင်းအမှုထမ်းတို့ ရှောက်သီးဓားခုတ်၊ လှံထိုး၊ ငှက်ပျောပင်စိုက်၊ ရေအိုးတင် ဓားခုတ်၊ မြင်းအစိုင်းအနှင် အရေးအရာများကို ထိုးခုတ်ပြပြီးနောက်၊ ရွှေနန်းတော်သို့ ဝင်တော်မူသည်။
မြင်းခင်းသဘင် မကျင်းပမီ၌ လည်းကောင်း၊ ကျင်းပဆဲ၌လည်းကောင်း မြင်းခင်းဆိုင်ရာ အတီးအမှုတ်တို့ကို တီးမှုတ်တတ်ကြဟန် တူလေသည်။
ရှေးခေတ် မြန်မာ့ ဂီတလောကတွင် မြင်းခင်းကြိုး သီချင်းများ ထွန်းကားခဲ့သည်ကို ထောက်၍ သိသာလေသည်။
အောက်ပါ မြင်းခင်းကြိုး သီချင်းကို ယခုခေတ် ဂီတပညာရှင်တို့၏ နှုတ်ဖျားမှ ရံဖန်ရံခါ ကြားနာပျော်မွေ့နိုင်လေသည်။
တေးသံတီးလုံး သံတို့တွင် မြင်းတို့ကြွကြွရွရွ ဖြစ်နေဟန်၊ မြင်းခင်းပွဲ ခမ်းနားတင့်တယ်ဟန်၊ ပျော်ပျော်မြူးမြူး ဖြစ်နေကြဟန်တို့ ပေါ်လွင်လျက်ရှိသည်။
ဘုန်းမိုးရွာစေ သွန်းဖျန်း၊ ရွှေပြည်တော်သာ ငြိမ်းချမ်း။
အောင်ပန်းလူလူ နန့်မြေငူ၊ သပြေ ဇမ္ဗူ တိုင်းခန်း။
ပိုင်တည့်သာပိုင်စိုးမြန်း။
လွှတ်နန်းဘွေလယ် ဘုံဦး၊ ကွန့်မြူးစကြာ ရွှင်ချည့်ချည့်လေ။
ရွှေနန်း တိုင်ပြင်၊ စီးပုံခွင်၊ အဲမောင်း လှံယဉ်ရေးရာဆင်၊ ရောင်တင်လျှံဖြာ၊ မှောင်လွယ်ပယ်ခွာ၊ ယိမ်းလှနွဲ့မူရာတည့်လေ။
လျှပ်စံပန်းတင်၊ ရွှေနန်းခွင် ယဉ်လှလှလေး။
'' ကိုးကား Category:မြန်မာ့ရိုးရာ ပွဲတော်များ။
မြင်းခွာပင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တွားသွားသော ပင်စည်ပျော့မျိုး ဖြစ်သည်။
ကွန်ဗောဗျူလေးစီအီး မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်၍၊ ရုက္ခဗေဒ အမည်မှာ မာရီမီးယား အီမာဂျီနေတာ ဖြစ်သည်။
မြင်းခွာပင်သည် အခြားအပင်များကဲ့သို့ အထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ်မပေါက်နိုင်ဘဲ မြေကြီးတစ်လျှောက်သာ လျှောက်၍ ပေါက်တတ်သည်။
မြင်းခွာ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသောကြောင့် မြင်းခွာရွက်ဟု ခေါ်သည်။
အဆစ်များမှ အမြစ်မျှင်များ ထွက်လာပြီးလျှင် မြေကြီးကိုကုတ်ထားသောကြောင့် ရေနှင့်ဓာတ်ဆားရည်များကို လိုသလောက်ရနိုင်လေသည်။
ထိုကြောင့် မြေဩဇာကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ နေရာမရွေးပေါက်နိုင်သဖြင့် အခြားအပင်များထက် မျိုးဆက် ပိုမိုပြန့်ပွားလေသည်။
ပင်မသည် အမြစ်မှ ပြတ်သွားစေကာမူ သေမသွားဘဲ အပင်သစ်တစ်ပင် ဖြစ်ထွန်းလာနိုင်သည်။
မြင်းခွာပင်သည် တစ်နှစ်ခံပင်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ကြာခံပင်မျိုး ဖြစ်၍ ယင်းကို မြန်မာနိုင်ငံ နေရာတိုင်း၌ လိုပင် အများအပြား တွေ့ရှိနိုင်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန် မြေလျှောက်နှစ်ရှည်ခံ တွားသွားပင်မျိုးဖြစ်သည်။
မြေတွင် တွားသွား ၍ ပေါက်တတ်သော အမြဲ စိမ်း ပင်ငယ် မျိုး ဖြစ်၏။
အပင် ပင်စည် အလွန် သေးသွယ် ၍ လုံး၏။
အဆစ်မှ အမြစ်များ ထွက်၏။
အရွက် မြင်းခွာ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသောကြောင့် မြင်းခွာရွက်ဟု ခေါ်သည်။
အဆစ် တစ်ဆစ်တွင် ၂ ရွက် မှ ၆ ရွက် အထိထွက်၏။
ရွက်ညှာ အလွန်ရှည်၍ စိမ်းဝါရောင် ဖြစ်၏။
ရွက်ညှာထိပ် မှ ရွက်ကြောများ ဖြာထွက်၏။
အရွက်တစ်ဝိုက်တွင် လှိုင်းတွန့်ကလေးများရှိသည်။
အရွက်သည် ရွက်လွှဲ သို့မဟုတ် အစုလိုက်ထွက်သည်။
ရင်းတူထိပ်ညီ ပန်းခိုင်မျိုး ဖြစ်သည်။
မိုးဥတုတွင် အရွက်များ ပိုကြီး၏။
အရောင်မှာစိမ်း၍ ချောမွတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ သံချေးရောင် ရှိတတ်သည်။
ရိုးတံ ရှည်သည်။
အရွက်၏ တစ်ဖက်မှတစ်ဖက်သို့ ရာသီဥတုကို လိုက်၍ တစ်လက်မမှ နှစ်လက်မကျော် ကျော်ခန့် ရှိသည်။
အပွင့် အဖြူရောင် သို့မဟုတ် အဝါရောင်ပန်းပွင့် ကလေးများ ပါရှိပြီး ဇွန်လမှ ဇန်နဝါရီလအထိ ပွင့်ကြသည်။
ပန်းခိုင် ရှည်၍ တစ်ခိုင်တွင် ပွင့်ညှာမဲ့ အပွင့် ကလေး သုံးပွင့် ပွင့် ၏။
အသီး အလွန် သေးငယ် ၍ ၂ လုံးမှ ၇ လုံးထိ ရှိတတ်၏။
အဖြူရောင် သို့မဟုတ် အစိမ်းရောင် ဖြစ်၏။
အလျားလိုက် အမြှောင်း ကိုးခု ပါသည်။
အသီးနံရံသည် အလွန်ထူ၍ အစေ့သည် ဘေးတိုက်အားဖြင့် ကျပ်နေသည်။
အသီးကလေးများ သီး၍ အစေ့များပါရှိသည်။
တွေ့နိုင်သောနေရာများ မြန်မာ နိုင်ငံ အနှံ့အပြား တွင် ပေါက်ရောက်သည်။
ရေအိုင် ရေစပ်များ တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တွေ့ရ၏။
အထူး သဖြင့် အအေး ပိုင်း ဒေသတွင် ပိုမို၍ ပေါက်ရောက်သည်။
ပေါက်ရောက်ပုံ သဘာဝ အလျောက် ပေါက်ရောက်လေ့ ရှိသော်လည်း အများသုံး ပင်ဖြစ်၍ အချို့ အခင်းလိုက် စိုက်ပျိုး ကြသည်။
စိုက်ပျိုးပုံ မြေပြုပြင်ခြင်း စိုက်ခင်း မြေအား သဘာဝ မြေဩဇာ အပြည့်အဝ ချ၍ ထယ်တစ်စပ် ထွန် ၂ စပ်ခန့် မွှေပြီး အနံ ၄ ပေ အကျယ် ပေ ၂၀ ခန့် ဘောင်မြောင်း များ ပြုလုပ် ရသည်။
သို့ရာတွင် မိုးရာသီ ၌ လယ်ကွက်တွင် ထယ်ထွန်တို့ ဖြင့် မြေကို ပြုပြင်၍ စိုက်နိုင်သည်။
စိုက်ပျိုးခြင်း သားတက်ကို ခွဲ၍ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
သားတက် ကို စိုက်ပါက တစ်ပင် နှင့် တစ်ပင် ၆ -၈ လက်မခန့် ခြား ပြီး အဆစ်ကို မြေတွင် မြှုပ်ကာ စိုက်ရမည်။
ပြုစုဂရုစိုက်ခြင်း နွေရာသီ တွင် အစိုဓာတ် မပြတ်အောင် ရေလောင်း ပေးရန် လိုသည်။
အပင် မလှီရန် အတွက် အပင် စိပ်လွန်းက နုတ်ပေး ရမည်။
ပြုပြင် တတ်ပါက တစ်နှစ် ပတ်လုံး အသက် ရှည်နိုင်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ ကျန်းမာ၍ အသက်ရှည်ရေးတွင် မြင်းခွာရွက်သည် အလွန် အဖိုးတန်သည်။
အပင်တစ်ပင်လုံးတွင် အရွက်ထက် အရိုးကပို၍သတ္တိထူးရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
ယောမြို့စား အတွင်းဝန် ဦးဘိုးလှိုင် ရေးသားသော ဥတုဘောဇန သင်္ဂဟကျမ်း၌ မြင်းခွာ အယဉ်နှင့် အရိုင်း နှစ်မျိုးရှိကြောင်း၊ အယဉ်သည် အေး၍ ချို၏။
အစာကြေလွယ်၏။
အမွှေးမရှိ။
မြင်းခွာအရိုင်းကား အရွက်တွင် အမွှေးရှိ၏ဟူ၍ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ ပါရဂူကြီးများသည် မြင်းခွာရွက်၏ အသုံးဝင်ပုံ၊ တန်ခိုးအာနိသင် ကြီးပုံများကို စာရွက်စာတမ်းများဖြင့် ရေးသားထားခဲ့ကြသည်။
တရုတ်နိုင်ငံ၊ ပီကင်း တက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခ လီချင်ယွန်သည် အသက်ထက်ဆုံး မြင်းခွာရွက်ကို မှီဝဲသုံးဆောင်လာရာ ခရစ် ၁၉၃၃ ခုနှစ် ရောက်၍ အသက် ၂၅၆ နှစ်ရှိမှ ကွယ်လွန်သွားလေသည်။
အာနိသင် မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ မြင်းခွာရွက် သည် အရသာ ခါး သက်သက် ရှိ၏၊စပ်ရှားရှား ရှိ၏၊ချို၏၊ ထက်မြက်၏၊ သလိပ်ကို ပယ်တတ်၏၊ အရေပြား ရောဂါ ၊ ယားနာ အဖုအပိမ့် များ ၊ အနာပေါက် ရောဂါ ၊ နူနာ တို့ကို ပျောက်ကင်း စေ၏။
အသုံးပြုပုံ ပဉ္စငါးပါး မြင်းခွာရွက် ကို အရည်ညှစ် ၍ သကြား ၊ ပျားရည်တို့ နှင့် ရောစပ်ပြီး နေ့စဉ် သောက်ခဲ့သော် ခွန်အား တိုးတက် စေ၏။
မြင်းခွာရွက် အမှုန့် ကို အနည်းငယ် ပူအောင် ပြု၍ ရင်ဘတ်၌ လိမ်းကျံ ပေးသော် ကလေးများ ချောင်းဆိုး ရောဂါ ၊ အဆုတ်နာ ရောဂါ ပျောက်၏။
မြင်းခွာရွက် ကို အရည်ညှစ် ၍ ရေနံဆီ ဖြင့် ဆတူ ရောစပ်ပြီး နှိပ်နယ် လိမ်းကျံပေး ခြင်းဖြင့် အဆစ်အဆက် တို့၌ ဖြစ်သော လေ အဖု အကျိတ်များ ပျောက်၏။
မြင်းခွာရွက် ကို အရည်ညှစ် ၍ လက်ဖက် ဇွန်းငယ် တစ်ဇွန်း ခန့် တိုက်ပါက ကလေးငယ် များ အအေးမိခြင်း ၊ လေပြွန် ချောင်းပူ ခြင်း ပျောက်၏၊ ဝမ်းသက် ၍ သလိပ် ကို လည်း ပျောက်၏။
အရေပြား ရောဂါများ အတွက် ၎င်း၏ အရွက် ညှစ်ရည် ဖြင့် လိမ်းကျံ ခြင်း စားသောက် ခြင်းဖြင့် ပျောက်ကင်း စေနိုင်၏။
ကိုယ်တွင် ရုတ်တရက် ထိခိုက် ရှနာ ဒဏ်ဖြစ်ပြီး ရောင်ရမ်း ခြင်း ၌ ၎င်း၏ အရွက်ကို ကြိတ်၍ ရသော အရည်ဖြင့် လိမ်းကျံ ပေးက ပျောက်ကင်း၏။
သွေးဝမ်း သွားခြင်း ၊ ဆီးချုပ်ခြင်း ၊ နာကျင်ကိုက် ခဲခြင်း၊ ဆီး၌ သွေးပါခြင်း တို့ အတွက် မြင်းခွာ ရွက် ဖျော်ရည် ပြုလုပ် သောက်က ပျောက်၏။
မြင်းခွာရွက် ကို ငရုတ်ကောင်း ၊ ပျားရည်တို့ နှင့် စပ်၍ သုံးဆောင် က အသက်ရှည် ၏။
အနာရောဂါ ကင်း၏။
မြင်းခွာရွက် ကို အားတိုးဆေး ၊ အဆိပ်ပြေဆေး ၊ အနာပေါက် ကုဆေး ၊ မျက်စိနာ ပျောက်ဆေး အဖြစ်လည်း ဖော်စပ် သုံးနိုင်၏။
မြင်းခွာရွက် ကို အခြောက် ပြုလုပ်၍ လက်ဖက်ရည် ခါး သဖွယ် သောက်သုံး ခြင်း ဖြင့် သွေးတိုး ရောဂါ ကို သက်သာ စေ၏။
မြင်းခွာ ရွက် အစိမ်းကို ကြိတ်၍ အဝတ်ပါးပါး တွင် ထည့်ပြီး မျက်စိပေါ် တွင် အုံပေးခြင်း ၊ သို့မဟုတ် အရည်ညှစ် ၍ မျက်စိ တွင် ခတ်ပေး ခြင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ မျက်စိနာ ခြင်း ၊ မျက်စိကျိန်း ခြင်း များကို ပျောက်ကင်း စေ၏။
မြင်းခွာရွက် ကို အရိပ်ထဲ တွင် အခြောက်ခံပြီး အမှုန့်ကြိတ် ၍ ပျားရည်နှင့် ဆတူ စပ်ပြီး ညအိပ်ရာ ဝင်ချိန်တွင် လျက်သော် နှစ်ခြိုက် စွာ အိပ်ပျော်စေ၏။
ထို့ကြောင့် အနောက်နိုင်ငံများ၌လည်း မြင်းခွာရွက်ကို အမှုန့် ပြုလုပ်ပြီးလျှင် အကြီးအကျယ် ရောင်းချသည်ကို တွေ့ရ၏။
အိန္ဒိယ ဘယဆေး ကျမ်းကြီး များ၌လည်းမြင်းခွာရွက်၏ အသုံးဝင်ပုံကို နည်းမျိုးစုံတို့ဖြင့် ရေးသားထားကြသည်။
ကုဋ္ဌနူနာနှင့် ကာလသားရောဂါများ၌ပင် မြင်းခွာရွက်ကို အမှုန့်ပြု၍ စားသုံးခြင်း၊ အမှုန့်ကို အနာတွင်ဖြူးပေးခြင်း၊ အရွက်ကို ကြိတ်၍ အုံပေးခြင်းဖြင့် ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုသည်။
မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့ မြင်းခွာပင် ပေါများစွာ ပေါက်သော တိုင်းပြည်တွင် အမှုန့်တွင်မက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အရွက်များကို ဟင်းချိုချက်၍ လည်းကောင်း၊ သုတ်၍လည်းကောင်း၊ တို့စရာအဖြစ်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ဖျော်ရည်အဖြစ်လည်းကောင်း နေ့စဉ် မှီဝဲ သုံးဆောင်နိုင်ကြသဖြင့် ကျန်းမာ၍ အသက်ရှည်လိုသူတိုင်း မှီဝဲသုံးဆောင်နိုင်ကြပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:အပင်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
သမပိုင်းတွင် စိုက်ပျိုးကြသော ကောက်ပင်များအနက် မြင်းစားဂျုံပင်သည် မြေမရွေး၊ ရာသီဥတုမရွေးပေါက်နိုင်သော ကောက်ပင်မျိုးဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ရာသီဥတု အလွန်အေးသဖြင့် အခြား ကောက်ပင်များကို မစိုက်ပျိုးနိုင်သော စကော့တလန်ပြည်မြောက်ပိုင်း၊ အလာစကာပြည်၊ ရုရှနိုင်ငံနှင့် ဆိုက်ဗီးရီးယားပြည်တို့တွင် မြင်းစားဂျုံကို လူတို့ နေ့စဉ် စားသုံးရန်အတွက် စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်ကြသည်။
အလွန်မာသော မြင်းစားဂျုံမျိုးကိုမူ မြောက်ဘက် အာတိတ် စက်ဝိုင်းအနီးအနား ဒေသများ၌ပင် စိုက်ပျိုးနိုင်ကြသည်။
အမေရိကန်၊ ရုရှ၊ ဂျာမနီ၊ ကနေဒါနှင့် ပြင်သစ်နိုင်ငံတို့သည် မြင်းစားဂျုံအများဆုံး စိုက်ပျိုးကြသော နိုင်ငံများ ဖြစ်ကြသည်။
နွေးသောရာသီရှိသည့် တိုင်းနိုင်ငံတို့သည် မြင်းစားဂျုံပင်များကို စိုက်ပျိုးလျှင် အဆန်မတည်ဘဲရှိတတ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော တိုင်းနိုင်ငံများ၌ တိရစ္ဆာန်အစာအတွက်နှင့် မြေဩဇာ ပြုပြင်ပေးရန်အတွက် စိုက်ပျိုးထားတတ်ကြသည်။
ကောက်ရိုးများကို စက္ကူပြုလုပ်ရာ၌ အသုံးချကြသည်။
မြင်းစားဂျုံတွင် အခြား ကောက်ပင်များမှာထက် အာဟာရဓာတ်ပို၍ ပါရှိရာ၊ ယင်းကို နေ့စဉ် စားသုံးလျက်ရှိသည့် လူမျိုးတို့သည် ကျန်းမာသန်စွမ်း ကြသည်သာများ၏။
သို့ရာတွင် မြင်းစားဂျုံကို ညက်ညောသည့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်၍ မရနိုင်သဖြင့်ပေါင်မုန့် ပြုလုပ်ရန် ခဲယဉ်းသည်။
ထို့ကြောင့် လူတို့ နေ့စဉ်စားသုံးရန် မြင်းစားဂျုံကို အသုံးမပြုကြချေ။
တခါတရံ၌သာ မြင်းစားဂျုံကို ကျိုချက်၍ဖြစ်စေ၊ မုန့်ပြုလုပ်၍ဖြစ်စေ စားသုံးတတ်ကြသည်။
ရှေးခေတ် အီဂျစ်လူမျိုး၊ ဟီဗြူလူမျိုး၊ ဂရိလူမျိုးနှင့် ရောမ လူမျိုးတို့၏ သမိုင်းများတွင် မြင်းစားဂျုံနှင့် စပ်လျဉ်း၍ တည်ညွှန်း ဖော်ပြချက်များ မတွေ့ရှိရသဖြင့် မြင်းစားဂျုံပင်၏ ဇာတိအရပ်ကို တိတိကျကျ မသိရချေ။
သို့သော် ဥရောပတိုက် အလယ်ပိုင်းတွင် မြင်းစားဂျုံအရိုင်းပင်များ ပေါက်ရောက် လျက်ရှိရာ ထိုအရပ်ပင်လျှင် မြင်းစားဂျုံအရိုင်းကို ယဉ်အောင် ပြုလုပ်သည့် အရပ် ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု ယူဆရသည်။
ရုရှနိုင်ငံ၊ သို့မဟုတ် အာရှတိုက်အနာက်ဖက်ပိုင်းဒေသများမှ မြင်းစားဂျုံပင်ကို ဥရောပတိုက်သို့ ယူခဲ့ဟန်တူသည် ဟူ၍ လည်း ထင်ရသည်။
မြင်းစားဂျုံပင်၏ ထူးခြားချက်တစ်ရပ်မှာ အခြားကောက်ပင်များကဲ့သို့ အနှံများ ပြွတ်သိပ်၍ မထွက်ဘဲ တစ်စေ့စီပါသော အနှံကလေးများ ဖြာထွက်လျက်ရှိသည်။
လူတို့ စိုက်ပျိုးကြသော မြင်းစားဂျုံပင် အမျိုးအစားပေါင်း မြောက်မြားစွာရှိသည်။
ထိုအမျိုးအစားအားလုံးတို့မှာ အလွန်အေးသော ရာသီဥတု ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် ကမ္ဘာ့မြောက်ဖျားအရပ်များတွင် မြင်းစားဂျုံပင်ကို အောင် မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်လေသည်။
မြင်းစီးခြင်းသည် ရှေးအခါက မင်းညီမင်းသားတို့ တတ်အပ်သော အတတ်ပညာတို့တွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများ မထွန်းကားသေးသည့်ခေတ်အခါက လူတို့၏ ခရီးသွားလာရေး ကိစ္စများတွင် မြင်းသည် အရေးပါအရာရောက်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် စက်မှုလက်မှု လုပ်ငန်းများ ထွန်းကား၍ မီးရထား၊ မော်တော်ကား အစရှိသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါ၌ကား မြင်းဖြင့် ခရီးသွားလာခြင်းမှာ တစတစ နည်းပါးလာလေသည်။
ယခုအခါ မြင်းစီးခြင်းကို များသောအားဖြင့် လူတို့၏ ဝါသနာထုံရာ ကစားပျော်ပါးမှုတစ်ရပ် အဖြစ်ဖြင့် ယူဆကြသည်။
ယခုခေတ်တွင် ခရီးသွားလာရေးကိစ္စများအတွက် မြင်းကို အသုံးနည်းသွားသော်လည်း မြင်းပြိုင်ပွဲများ ပြုလုပ်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ တောထဲ၌ အမဲလိက်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ အပျော်သက်သက် ခရီးထွက်ရာတွင်လည်းကောင်း မြင်းကို အသုံးပြုလျက်ပင်ရှိကြသေးသည်ဖြစ်ရာ မြင်းစီးအတတ်ကို အတော်အသင့် သိရှိနားလည်ထားသင့်ကြပေသည်။
မြင်းစီးရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိကြသော မြင်းကုန်းနှီးများမှာ မြန်မာကုန်းနှင့် အင်္ဂလိပ်ကုန်းမှာ မြန်မာကုန်းထက် စီးရာတွင် ပိုမိုညင်သာသည်။
ယခုအခါ မြနမာကုန်းနှီးများကို ရှေးကလောက် အသုံးမပြုကြတော့ဘဲ၊ အင်္ဂလိပ်ကုန်းနှီးကိုသာ အသုံးများလျက်ရှိကြသည်။
မြင်းစီးသည့်အခါ မြင်းစီးဘောင်းဘီနှင့် နောက်ပိတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်၍ စီးနိုင်လျှင် ပို၍ သင့်လျော်လေသည်။
မြင်းစီးစသင်သူသည် ကပ်၍ မြင်းဖက်သို့ မျက်နှာမူကာ ရပ်နေပြီးလျှင် မြင်းဇက်ကြိုးနှင့်လည်ဆံမွှေးကို လက်ဝဲလက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရ၏။
ထိုနောက် လက်ဝဲဘက် ခြေနင်းကွင်းကို မိမိ၏ လကျာ်လက်ဖြင့် ကိုင်၍ မိမိ၏ လက်ဝဲဘက်ခြေဖဝါးကို ခြေနင်းကွင်းတွင်းသို့ သွင်းပေးလိုက်ရ၏။
ထိုနောက် မြင်းကုန်းထိပ်ကို ညာလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီးလျှင် ကုန်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာလွှားတက်လိုက်ရလေသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာ အလေးချိန်သည် မြင်းကျော်ပေါ်တွင် အညီအမျှ ကျရောက်နေစေရန် သတိပြု၍ ထိုင်ရ၏။
စီးသောအခါ စိတ်ကိုရဲတင်းစွာထား၍ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် စီးရသည်။
အနှေးစီးကျင့်သည့် အခါ၌ ခြေနင်းမပါဘဲ ဒူးနှစ်ဖက်နှင့် ညှပ်ပြီး စီးနိုင်လျှင် သာ၍ကောင်းလေသည်။
ဤသို့ရက်အနည်းငယ် စီးသားရ၍ အတော်အသင့် ကျင့်သားရလာသည့်အခါ အသားကျ (လေးဖက်ကျ) စီးခြင်း၊ ခွာစုံ စီးခြင်းနှင့် ဒုန်းစီးခြင်း စသော အမြန်စီးနည်းတို့ကို တစ်ဆင့်မှ တစ်ဆင့်သို့ တက်၍ လေ့ကျင့် စီးသွားနိုင်လေသည်။
မြင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေစဉ် ဇက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆောင့်ဆွဲကာ မရပ်မိစေရန် သတိပြုသင့်ပေသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် မြင်းကို စိတ်ထွက်စေသည့်အပြင်၊ ကျင်လျင်စွာ မစီးနိုင်သေးသူသည် စိတ်ကောက်သွားသော မြင်းကို မထိန်းနိုင်မကိုင်နိုင်ဖြစ်တတ်လေသည်။
ထိုမှတပါး ဆင်ခြေလျှော အဆင်းများတွင် မြင်းကိုလျင်မြန်စွာ မစီးဘဲ အရှိန်သတ်ကာ ခပ်ဖြည်းဖြည်းစီးဆင်းရန် သတိမူရပေမည်။
ကုန်းအဆင်းတွင် ဒုန်းစိုင်း၍ စီးပါက မြင်းရောလူပါ ဂျွမ်းပြန်ကာ ဒုက္ခရောက်တတ်လေသည်။
ဤနည်းဖြင့် မြင်းကို အတန်နိုင်နင်းစွာ စီးတတ်လာသည့်အခါ ချိုင့်များ၊ ကျင်းများ၊ ခြံစည်းရိုးများပေါ်သို့ လွှားကျော်ကာ စီးရသည့်အခုန်စီးနည်းကို လေ့ကျင့်နိုင်လာပေမည်။
သို့လေ့ကျင့်သည့်အခါ ခြေနင်းနှစ်ခုကို ခပ်တိုတိုထား၍ စီးရသည်။
ရှေးဦးစွာ အခုန်သင်စတွင် လေ့ကျင့်ပြီးဖြစ်သော အခြားမြင်းတစ်ကောင်ကို ရှေ့မှထား၍ သင်လျှင် သာ၍ကောင်း၏။
မြင်းသည် အမြင့်တစ်ခုခုကိုခုန်၍ ကျော်လွှားသည့်အခါ မြင်း၏ ရှေ့ခြေအစုံသည် ဦးစွာ အထက်သို့ မြင့်တက်လာပြီးလျှင် အကျတွင် တစ်ဖန် မြေသို့ အားနှင့်ထောက်ရပြန်သဖြင့် မြင်း၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ဖိအားပေါ့သွားစေရန် စီးသူသည် ကိုယ်ကိုရှေ့တိုး ကိုင်းညွှတ်၍ မစီးဘဲ နောက်ဖက်သို့ ယိမ်းကာဒူးနှစ်ဖက်နှင့်သာ မြင်း၏ နံဘေးကို မြဲမြဲညှပ်ထားသင့်ပေသည်။
လိမ့်ကျသွားခဲ့သော်လည်း ဇက်ကြိုးကို မလွှတ်လိုက်မိရန် သတိထားရမည်။
မတော်တဆ လိမ့်ကျသည့်တိုင်အောင် အကျမနာစေရန် ပြုနိုင်ခြင်းသည် မြင်းစီးအတတ်တွင် တတ်အပ်သော အချက်ကောင်းကလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:နွေရာသီ အိုလံပစ် အားကစားများ။
မြင်းပြိုင်ပွဲကို ရှေးခေတ်ဘုရင်များလက်ထက်မှစ၍ ကျင်းပခဲ့ဖူးကြောင်း သိရသည်။
၁၈ ဆက်မြောက်ဖြစ်သော အီဂျစ်မင်းဆက်မှ ပထမမြောက် တော့တမီးဘုရင်သည် မက်ဆိုပိုတေးမီးယားပြည်ကို အောင်နိုင်ရာမှ အာရပ်ပြိုင်မြင်း တစ်ကောင်ကို ရခဲ့ပြီးလျှင် အာဖရိကတိုက်သို့ ရှေးဦးစွာ ယူဆောင်သွားနိုင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ကျူချပ်ပေါ်၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဆော်လမွန်ဘုရင် သည်လည်း ထိုနောက်တွင် အီဂျစ်နိုင်ငံမှ ပြိုင်မြင်းများကို အဖိုးများစွာ ပေး၍ ဝယ်ခဲ့ဘူးကြောင်းကို သိရသည်။
ဂရိလူမျိုးတို့သည်ဘီစီ ၆၂၈ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပသော ၃၃ ကြိမ်မြောက် အိုလံပစ် ကစားပွဲတွင် မြင်းပြိုင်ပွဲကို ထည့်သွင်းကျင်းပခဲ့ကြသည်။
ဂရိတို့မှတစ်ဆင့် ရောမမြို့သို့ မြင်းပြိုင်ပွဲကျင်းပသည့် အလေ့အထ ရောက်သွားပြန်သည်။
အဂ‡လန်နိုင်ငံသို့ မြင်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပသည့်အလေ့ရောက် ခဲ့သည်မှာလည်း ကြာပေပြီ။
သို့ရာတွင် အချိန်မှန်ပြုလုပ်သော မြင်းပြိုင်ပွဲများမှာ ပထမဂျိမ်းဘုရင် လက်ထက်ကမှ စတင်ခဲ့၍ ခရစ် ၁၇၁၁ ခုနှစ် အန်းဘုရင်မ လက်ထက်ရောက်မှ အလောင်းအစားများ ပြုလုပ်သည့်အလေ့ ပေါ်ပေါက်လာ ခဲ့လေသည်။
အဂ‡လန်နိုင်ငံတွင် ထိုစဉ်ကစ၍ မင်းအဆက်ဆက်ပင် မြင်းပြိုင်ပွဲများ၌ စိတ်ဝင်စား၍ အားပေးလာခဲ့ကြသည့် အနက် ဝါသနာအကြီးဆုံးမှာ စတုတ္ထဂျော့ဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုမင်းသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားဘဝမှာပင် ခရစ် ၁၇၈၄ ခုနှစ်မှ ၁၇၉၂ ခုနှစ်တွင်း၌ ဒါဗီဆုကြီး အပါအဝင် ဆုပေါင်း ၁၈၅ ဆုကို အနိုင်ရခဲ့ဘူးလေသည်။
ဤကဲ့သို့ ဘုရင်မင်းမြတ်များ ကိုယ်တိုင် အားပေးမြော|က်စားလာခဲ့သော ပွဲဖြစ်သည့် အတိုင်းလည်း မြင်ပြိုင်ပွဲသည် ဘုရင်တို့၏ ကစားပွဲဟု တွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
၁၄ ဆက်မြောက် လူဝီဘုရင် လက်ထက်တွင် မြင်းပြိုင်ပဲကျင်းပသည့် အလေ့အထသည် တစ်ဖန် အဂ‡လန်မှတစ်ဆင့် ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ ရောက်လာပြန်လေသည်။
မြင်းပြိုင်ပွဲများကို ယခုအခါ ကမ္ဘာအနှံ့ရှိ မြို့ကြီးပြကြီး များ၌ ရာသီအလိုက် အချိန်မှန် ကျင်းပလေ့ရှိ၍ မြင်းပြိုင်ပွဲကို လူတန်းစားမရွေး ကြိုက်နှစ်သက်ကြသော်လည်း ပြိုင်မြင်းများကိုမူ လူတိုင်း မမွေးနိုင်ချေ။
ပစ္စည်းဥစ္စာ ချမ်းသာသော မင်းစိုးရာဇာနှင့် သူဌေးသူကြွယ် လူကုံထံများသာ မွေးမြူနိုင်ကြသည်။
ကမ္ဘာ အရပ်ရပ်မှာပင် အရင်းအနှီးကြီးစွာ မြု|ပ်နှံ၍ ပြိုင်မြင်းမွေးမြူရေး လုပ်ငန်းဖြင့် စီးပွားရှာနေသူ အမြောက်အမြားရှိသည်။
ပြိုင်မြင်းများကို အကြီးအကျယ် မွေးမြူစီးပွားရှာသည့် နိုင်ငံများအနက် အဂ‡လန်ကဗိုလ်ဆွဲ ၏။
ပြိုင်မြင်းများသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် နာမည်ကြီးလျှင် ကြီးသလောက် အဖိုးတန်လေ့ရှိရာ ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်က မြင်းတကောင်မှာ ဒေါ်လာပေါင်း ၂၆၅ယ ဝဝဝ အထိ ရောင်းဈေးရခဲ့ဘူးလေသည်။
အဂ‡လန်နိုင်ငံတွင် မြင်းပြိုင်ကွင်း အများအပြားရှိသည့် အနက် နယူးမားကက်ကွင်းမှာ ရှေးအကျဆုံးနှင့် အကျော်စောဆုံး ဖြစ်၏။
ဒုတိယ ချားဘုရင်လက်ထက်ကစ၍ နာမည်ကြီးခဲ့သော ကွင်းဖြစ်၍၊ ထိုကွင်း၌ ဂီနီတထောင်နှင့် နှစ်ထောင်ဆုပွဲများကျင်းပလေ့ရှိသည်။
အဂ‡လန်နိုင်ငံ၌ ကျော်ကြားသော မြင်းပွဲများမှာ ဒါဗီ၊ အုတ်၊ စိန်လယ်ဂျာ၊ ဂီနီတထောင်နှင့် နှစ်ထောင်ဆုပွဲနှင့် အက်စကော့ ဖလားပွဲတို့ ဖြစ်ကြ၏။
ဒါဗီမြင်းပွဲ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ အကျော်ကြားဆုံး မြင်းပွဲမှာ နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ကင်တပ်ကီဒါဗီပွဲပင် ဖြစ်သည်။
ရှေးအခါက မြင်းပြိုင်ရာတွင် မြင်းပိုင်ရှင်များ အချင်းချင်းသာ အလောင်းအစား ပြုခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ပြည်ပိုင်အစိုးရ၏ ခွင့်ပြုချက်အရ ဝါသနာပါသူ အပြင်လူများလည်း လွတ်လပ်စွာလောင်းကစား နိုင်ကြသည်။
အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော မြင်းပွဲများမှာ မြေပြင်ညီတစ်လျှောက် ကွင်းအတွင်းပတ်ပြေးရသည့် မြေပြန့်ပြေးပွဲများဖြစ်၍၊ စတိပဲချေ့(မြင်းခုန်ပွဲ)ခေါ် ပြိုင်ပွဲမျိုးလည်း ရှိသေးသည်။
ထိုပြိုင်ပွဲမျိုးတွင် တာလမ်းတစ်လျှောက်၌ တန်း၊ ချုံဖုတ်၊ မြောင်းစသည်ဖြင့် ပြေးရင်းခုန်လွှားသွားရသည့် အခက်အခဲများကို ပြုလုပ်ထားသည်။
ကမ္ဘာတွင် အကျော်ကြားဆုံး မြင်းခုန်ပွဲမှာ လစ်ဗာပူမြို့တွင် မတ်လ၌ နှစ်စဉ်ကျင်းပလေ့ရှိသော ဂရန်းနေရှင်နယ်ခေါ် ပွဲကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:မြင်းပြိုင်ပွဲ။
မြင်းမူမြို့သည် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး စစ်ကိုင်းခရိုင်တွင် ပါဝင်သော မြင်းမူနယ်၊ မြင်းမူမြို့နယ်တို့၏ ရုံးစိုက်မြို့ ဖြစ်သည်။
မြင်းမူမြို့သည် စစ်ကိုင်း မုံရွာသွား မီးရထားလမ်းနှင့်မော်တော်ကားလမ်းနှစ်ခုစလုံးပေါ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်မှုဖွံ့ဖြိုး ကာ စည်ကားသည်။
စစ်ကိုင်းမှ ၃၆ မိုင် ကွာဝေး၍၊ မန္တလေးမှ ၄၈ မိုင် ကွာဝေးသည်။
မန္တလေးမြင်းခြံသွားသင်္ဘောများ ဆိုက်ကပ်ရာ ဆိပ်ကမ်း လည်းဖြစ်သည်။
မြင်းမူမြို့ သည် ဧရာဝတီမြစ်၏ ဒုတိယမြစ်ကျဉ်းတည်ရှိရာ လက်ျာဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိပြီး ဧရာဝတီမြစ်သည် မြင်းမူမြို့တွင်east to west အစီးဆင်းသည်။
မူးမြစ်သည် ဧရာဝတီမြစ်တွင်းသို့ မြင်းမူမြို့အနီး ညောင်ပင်ဝန်းကျေးရွာဘေးတွင် စီးဝင်ပေါင်းဆုံ သည်။
မြင်းမူမြို့တွင် နယ်ပိုင်၊ မြို့ပိုင်၊ နယ်စီးရဲဝန်ထောက်၊ လမ်းလုပ်ငန်း၊ အင်ဂျင်နီယာ၊ မြို့နယ်တရားမနှင့် ရာဇဝတ် တရားသူကြီး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ သမဝါယမ အရာရှိများ၊ ပညာအုပ်စသည်တို့၏ ရုံးများရှိ၍ အထက်တန်းကျောင်း ၂ ကျောင်းနှင့် ဆေးရုံများလည်း ရှိသည်။
မြင်းမူမြို့နယ်၏ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမိုင် ၃ဝဝ ရှိ၍ မြို့နယ်တွင်း၌ ကျေးရွာပေါင်း ၃၅ ပါဝင်သည်။
၁၉၅၆ ခုနှစ် ခန့်မှန်းသန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ ၅၇ယ ဝ၁၇ ယောက်ရှိ၏။
မြင်းမူနယ်တွင် နှမ်း၊ ပဲ၊ ပြောင်း၊ ဆေးများ အသင့်အတင့်ထွက်၍ ဝါဂွမ်းအများအပြားထွက်သည်။
လယ်ယာကိုင်းကျွန်းဖြင့် အသက်မွေးသူများသည်။
ဝါကြိတ်စက်၊ ဂွမ်းထုပ်စက်၊ ဆီကြိတ်စက်၊ ဂျုံကြိတ်စက်များရှိသည်။
ဗြိတိသျှ လက်ထက်က မြင်းမူနယ်တွင် စတီးဘရားသား၊ ဖင်လေဖင်လန်မင် အစရှိသည့် အင်္ဂလိပ်ကုမ္ပဏီများ ဝါလုပ်ငန်းကို အကြီးအကျယ် ပြုလုပ်သွားကြသည်။
မြင်းမူမြို့သည် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ဖြစသည့်အလျောက်၊ အရှေ့နှင့် အနောက် ၂ မိုင်ခန့် ရှည်ပြီးလျှင်၊ တောင်နှင့်မြောက် ၁ မိုင်ကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းသည်။
မြို့ပေါ်တွင် လူဦးရေ ၈,၃၈ဝ ယောက်ခန့် နေထိုင်ရာ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒီမြန်မာလူမျိုးများပြားပြီး လျှင် ၊ တရုတ်၊ ကုလားနည်းပါး၏။
မြင်းမူမြို့တွင် ထင်ရှားသော ဘုရားစေတီများမှာ ရွှေစောလူးဘုရား၊ ဘောင်တော်ကျဘုရားနှင့်ရွှေရင်နာဘုရားတို့ဖြစ်၏။
နှစ်စဉ် ဝါခေါင်လပြည့်နေ့တွင် ရွှေစောလူးဘုရားပွဲတော်ကို သိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပသည်။
မြို့အမည်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဝိဝါဒကွဲလျက်ရှိသည်။
မြင်းမူမြို့ကို အလောင်းစည်သူမင်း တည်တော်မူ၍ အလောင်းစည်သူမင်း မြင်တော်မူသည်ဟူသော စကားမှ မြင်းမူဖြစ်လာသည်ဟူ၍လည်း ဆို၏။
တစ်မျိုးမှာကား ယခုမြင်းမူမြို့ဖြစ်သောရွာ၌ မြင်သူတကာ မူးမေ့သွားလာက်အေင် ချောမွေ့လှပသော မိန်းကလေးကို အကြောင်းပြု၍ မြင်မူးရွာဟုခေါ်ရာမှ ကာလရွေ့လျောသောအခါ မြင်းမူဟုတွင်သည်ဆိုသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ထူးခြားထင်ရှားမှု မြင်းမူမြို့နှင့် မြင်းမူမြို့နယ်သည် ရှေးယခင် မြန်မာမင်းများလက်ထက်ကတည်းက တည်ရှိကျော်ကြားခဲ့သည့် နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်ရာ၊ ရဟန်း၊ လူ စာဆိုအကျော် ပညာရှိများ၊ ထူးခြားထင်ရှား ပုဂ္ဂိုလ်များ များစွာထွက်ရှိသည်။
လောကသာရပျို့ နှင့် ကဗျာ၊ စာပေ၊ နီတိပေါင်းများစွာ ရေးသားတော်မူခဲ့သော စာဆိုအကျော် ကန်တော်မင်းကျောင်းဆရာတော်သည် မြင်းမူမြို့နယ်၊ မြင်းမူမြို့မှ ၂ တိုင်ကွာဝေးသော ထီးဆောင်းရွာမြောက်ဘက်၊ ကန်တော်ရွာတွင် ဖွားမြင်သည်။
မြောင်မြို့သည် အထက်မြန်မာပြည် စစ်ကိုင်းခရိုင်၏ အနောက်ဖက်ပိုင်းတွင် ရှိ၍ မြင်းမူမြို့၏ အနောက်တောင်ဖက် ၁၄ မိုင်အကွာ ဧရာဝတီမြစ်နှင့် ချင်းတွင်းမြစ်တို့ဆုံရာ ထောင့်ချိုးတွင် ဧရာဝတီနှင့် ချင်းတွင်းမြစ်တို့ဆုံရာ ထောင့်ချိုးတွင် ဧရာဝတီမြစ်၏လကျာ်ဖက်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိသည်။
မြောင်မြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာ မြို့ဖြစ်သည်။
မြောင်မြို့နယ်သည် ၁၇၉ စတုရန်းမိုင် ကျယ်ဝန်းသည်။
ချောင်းဦး မရိုးကုန်း ပေတရာ လမ်းမကြီးသည် ထိုမြို့ကို ဖြတ်သွားသည်။
မြို့အတွင်းသို့ မြစ်ရေ မဝင်နိုင်ရန် မြောက်အင်းမကြီးတွင် ရေကာတာကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားသည်။
မြင်းခြံ-မန္တလေးသွား သင်္ဘောများသည် ထိုမြို့တွင် အစုန်အဆန် ဆိုက်ကပ်ကြသည်။
မြောင်မြို့၏ လူဦးရေမှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၇၇၉၅ ယောက်ဖြစ်၏။
မြို့ပေါ်တွင် မြို့ပိုင်ရုံး၊ ရဲဌာနာ၊ဆေးရုံ၊ အစိုးရအထက်တန်းကျောင်း စသည့် အစိုးရ အဆောက်အအုံများလည်း ရှိသည်။
မြောင်မြို့သည် မြန်မာမင်းများ လက်ထက်က မြင်းခေါင်းတစ်ဦး အုပ်ချုပ်ရသော နယ်ဖြစ်၍၊ ထိုစဉ်က ရွှေဘိုမြို့ဝန်၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ခဲ့၏။
နောင်အခါ အာလာကပ္ပမြို့ဝန်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ခဲ့သည်။
မြောင်မြို့နှင့်တကွ အနီးအပါး တစ်ဝိုက်ကို ရှေးအခါက ပေါင်းမြောင်းတိုက်ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့၍၊ ပုဂံပြည့်ရှင် ဘုရင်နရပတိစည်သူက တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၉) ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးရှိ မြို့များ။
မြောင်းမြခရိုင်သည် အောက်မြန်မာပြည် ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီးတွင် ပါဝင်သော ခရိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်တွင် မအူပင်ခရိုင်၊ အရှေ့ဘက်တွင် ဖျာပုံခရိုင်၊ တောင်ဘက်တွင် ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်၊ အနောက်ဘက်တွင် ပုသိမ်ခရိုင်တို့ဖြင့် နယ်ခွဲခြားကာ သတ်မှတ်ထားသည့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထိုခရိုင်သည်၂၈၃၅ စတုရန်းမိုင် ကျယ်ဝန်းသည်။
သမိုင်းကြောင်း ဇမ္ဗူဒီပ ဥတောင်းကျမ်းပါ စစ်တမ်းများတွင် ပန်းမဝတီမြစ် အရှေ့ဘက်ကို မြောင်းမြနယ်၊ အနောက်ကို ပုသိမ်နယ်ဟု မြန်မာမင်းအဆက်ဆက်တို့ သတ်မှတ်ကြောင်းဆိုသည်။
မြောင်းမြဟု ဆိုလျှင် မြောင်းမြစား လောက်ဖျားကို အမှတ်ရကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
မြောင်းမြစားလောက်ဖျားသည် ခရစ် ၁၃၁၇ ခုနှစ်၌ ထွန်းကားခဲ့သော မွန်လူမျိုးမြို့စားကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
မြောင်းမြမြို့ဟူ၍ သမိုင်းတွင် ထင်ရှားလာခဲ့ရသည်မှာ မြောင်းမြစားလောက်ဖျားက မွန်ဘုရင် ရာဇာဓိရာဇ်ကို တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့သည်ကို အကြောင်းပြု၍ ထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ခရစ် နှစ် ၁၄၁ဝ ပြည့်နှစ်တွင်အင်းဝမှ မြန်မာစစ်သည်တို့သည် မြောင်းမြမြို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ဘူးသည်။
သို့ရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။
ထိုသမိုင်းဝင် မြောင်းမြမြို့မှာ ယခုမြောင်းမြမြို့နှင့် ၇ မိုင် ကွာ အနောက်တောင်ထောင့်အရပ် ရွှေဘုံသာတောင်ခြေရှိ ကရင် အမျိုးသားအများအပြား နေထိုင်ရာ "မြို့ဟောင်း" ဟုခေါ်သည့် ရွာတန်းရှည်ကြီးပင် ဖြစ်၏။
ဒုတိယ အင်္ဂလိပ် - မြန်မာစစ်ပွဲတွင် ကမ္မဒိုလမ်းဘတ် (ကိုမိုဒါလမ်းဗတ်) သည် ပုသိမ်မြို့ကို ချီတက် သိမ်းပိုက်ပြီးသည့်နောက်၌ မြောင်းမြအပါအဝင် ပုသိမ်နယ်တစ်ခုလုံး၌ ဗြိတိသျှ ဆန့်ကျင်ရေး တိုင်းရင်းသားတို့ ထကြွခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ်က ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ကပ္ပိတန်ဖိုက်သည် ထိုတော်လှန်ရေးသမားတို့ကို နှိမ်နင်းခဲ့ရသည်။
၁၈၅၃ ခုနှစ်တွင် မြောင်းမြနယ်မှ လူများစုဖြစ်သော ကရင်အမျိုးသားတို့သည် ပထမဦးစွာ မြောင်းမြမြို့မှနေ၍ ထကြွတော်လှန်ခဲ့ကြသည်။
ကပ္ပိတန်ဖိုက် ဦးစီးသော ဇီးနိုးဗီးယားနှင့် နင်းမဆစ်ခေါ် သင်္ဘောကလေး ၂ စင်းမှ သင်္ဘောသားအချို့နှင့် ကရင်အမျိုးသား အနည်းငယ်တို့က နှိမ်နင်းရသည်ဟု ဆိုသည်။
မြောင်းမြမြို့တွင် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို မဒရပ် တိုင်းရင်းသား ခြေလျင်တပ်က တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်ကြောင်းနှင့်လည်း ဆိုသည်။
၁၈၉၃ ခုနှစ်တွင် သုံးခွ (ယခုမအူပင်) ခရိုင်၏ အနောက်မြို့နယ်နှင့် ပုသိမ်ခရိုင်၏ အရှေ့မြို့နယ် ဒေသများကို ပူးပေါင်းကာ မြောင်းမြခရိုင်ဟူ၍ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထိုစဉ်က မြောင်းမြခရိုင်တွင် မြောင်းမြမြို့နယ်၊ သီးကွင်း(ယခုအိမ်မဲ) မြို့နယ်၊ ဝါးခယ်မမြို့နယ်နှင့် မော်လမြိုင်ကျွန်းနယ်တို့ ပါဝင်သည်။
လပွတ္တာမြို့နယ်ကို ခရစ် ၁၉ဝဝ ပြည့်နှစ်ကျော်မှသာ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ကန်ဘဲ့မြို့နယ်ကိုကား ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်မဖြစ်မီ ၁ဝ နှစ်ကျော်ခန့်ကမှ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
သို့သော် ၁၉၃၁ ခုနှစ်တွင် ကန်ဘဲ့မြို့နယ်ကို ပြန်လည် ဖျက်သိမ်း၍ လပွတ္တာမြို့နယ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းသည်။
ယခုအခါ ကန်ဘဲ့မြို့နယ်ကို ပြန်လည် မထူထောင်သေးပေ။
သို့ရာတွင် ၁၉ဝ၃ ခုနှစ်၌ ဖျာပုံခရိုင်ကို တည်ထောင်လိုက်သောအခါတွင် နယ်နိမိတ် အပြောင်းအလဲများကို ပြုလုပ်ရပြန်သည်။
ထိုစဉ်က မြောင်းမြခရိုင်၌ ပါဝင်ခဲ့သော ဝါးခယ်မနယ်ထဲမှ ပန်းတနော်မြို့နယ်ကို မအူပင်ခရိုင်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းပေးလိုက်ရ၍ သုံးခွခရိုင်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော ပြင်ဒရယ်မြို့နယ်ကို မြောင်းမြခရိုင်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းလိုက်လေသည်။
ပထဝီဝင် မြောင်းမြမြို့နယ်သည် မူလက ပုသိမ်ခရိုင်တွင် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က နယ်နိမိတ်မှာ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တို့တွင် ပြင်စလူ၊ ပြမလော၊ သက်ကယ်သောင်မြစ်ကြောများဖြင့် နယ်နိမိတ်သတ်သည်။
မြောက်ဘက်မှာ မြောင်းမြမြို့ ဖြစ်သည်။
ခလောက်ချိုက် (ယခုခလောက်သိုက်) အထိ မြောင်းမြပိုင်ဖြစ်သည်။
မြောင်းမြမြို့၏ အနောက်တောင်ဘက် မိုင် ၃ဝ ခန့် အကွာတွင် ရခိုင်ရိုးမတောင်၏ အဆက်ဖြစ်သော အနည်းငယ်မြင့်သည့် တောင်ကလေးတစ်တောင်ရှိသည်။
ထိုတောင်မှ အပ မြောင်းမြခရိုင်သည် မြစ်ဝကျွန်းပေါ် ဒေသပီပီ မြေနိမ့် မြေပြန့်ဒေသဖြစ်၍ ရေထ ခေါင်ရေတက်ရက်များတွင် ရေလွတ်ရုံမျှသာ ရေမျက်နှာပြင်ထက် မြင့်သည်။
ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် မြစ်ချောင်းများစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းလျက်ရှိသည်။
ဟင်္သာတခရိုင်အတွင်း ဧရာဝတီမြစ်မှ ခွဲထွက်လာသော ပန်းမဝတီမြစ်သည် မြောင်းမြခရိုင်၏ အနောက်ဘက်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်း၍၊ ပြမလောမြစ်သည် ခရိုင်၏ အလယ်မှ ဧရာဝတီမြစ်နှင့် ပန်းမဝတီမြစ်တို့ကို ယှဉ်ပြိုင်လျက် ပင်လယ်ဘက်သို့ စီးဆင်းသည်။
ပင်လယ်သို့ စီးဝင်ခါနီးတွင် ပြမလောနှင့် ပြင်စာလူဟူ၍ မြစ် ၂ ခုခွဲထွက်ကာ ပင်လယ်တွင်းသို့စီးဝင်သွားသည်။
ရွှေလောင်းမြစ်မှာလည်း ခရိုင်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် ဧရာဝတီမြစ်မကြီးမှ ခွဲထွက်လာသော မြစ်တစ်မြစ်ဖြစ်၍၊ ပင်လယ်မှ ၂၄ မိုင် အကွာတွင် ဧရာဝတီမြစ်၏ အခြားမြစ်ခွဲတစ်ခုနှင့် ပေါင်း၍ ကျွန်းပြဿဒ်မြစ်ဟူသော အမည်ဖြင့် ဧရာဝတီမြစ်အတွင်း ပြန်လည် စီးဝင်သည်။
ထိုမြစ်များအပြင် အခြား မြစ်ငယ်ချောင်းငယ် အများအပြားလည်း ရှိသေးသည်။
ထိုမြစ်ချောင်းများသည် များသောအားဖြင့် ကူးသန်းသွားလာရာတွင် အသုံးဝင်သည်။
ခရိုင်တွင်း ခရိုင်အပ ကူးသန်းသွားလာရေးအတွက် ရေကြောင်းလမ်းများကိုသာအားထားရသည်။
ရာသီဥတု မြောင်းမြခရိုင်တွင် ရာသီဥတုမှာ မိုးရာသီတွင် မိုးကောင်း၍၊ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသည်။
နွေရာသီတွင် ပင်လယ်လေရသဖြင့် အတန်ငယ် အပူသက်သာသည်။
တစ်နှစ်လုံး၏ ပျမ်းမျှ မိုးရေချိန်သည် ၁ဝ၃. ၇၈ လက်မ ဖြစ်သည်။
ပျမ်းမျှ အနိမ့်ဆုံး အပူချိန်သည်၆၅ ံဒီဂရီရှိ၍၊ အမြင့်ဆုံး အပူချိန်သည် ၉၅ ံ ဒီဂရီ ဖြစ်သည်။
မြောင်းမြခရိုင်သည် မိုးကောင်း၍ မြေနုကျွန်းပေါ် ဒေသတစ်ခုဖြစ်သည့်ပြင်၊ မြေဩဇာ ထက်သန်သောကြောင့် ထိုခရိုင်အတွင်း၌ စပါးကို အမြောက်အမြားစိုက်ပျိုးကြသည်။
စပါးစိုက်ဧကပေါင်းမှာ ၆၄၁,၁၄ဝ ဖြစ်သည်။
လူနေမှုနှင့် စီးပွားရေး မြောင်းမြခရိုင်တွင်းရှိ လူဦးရေမှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ ၇၈၀,၅၇၆ ယောက် ဖြစ်သည်။
လူဦးရေအများစုမှာ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒီ ဗမာလူမျိုးများဖြစ်၍ ဒုတိယအများဆုံးမှာ ကရင်အမျိုးသားများ ဖြစ်သည်။
ခရိုင်အတွင်းရှိ တောင်ဘက် ပင်လယ်ပိုင်းကျသော ဒေသများတွင် လမု၊ လမဲ့၊ ကနစိုစသည့် ထင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော ထင်းတောများရှိသည်။
မြောင်းမြခရိုင်၏ ထွက်ကုန်လုပ်ငန်းတစ်ရပ်မှာ ထင်းဖြစ်သည်။