kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
လေကြောင်းလိုင်း၏ ကနဦး ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတန်ဖိုးမှာ ထိုင်းဘတ်ငွေ ၂ ဘီလျံဖြစ်သည်။
ပျံသန်းရာမြို့များ နော့စကု လေကြောင်းလိုင်းသည် ၂၀၁၆ ဇူလိုင်လအထိ အောက်ဖော်ပြပါ မြို့များကို ပျံသန်းလျက်ရှိသည်။
နိုင်ငံမြို့လေဆိပ်မှတ်ချက်Refထိုင်းဘန်ကောက်ဒွန်မောင်း အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်တရုတ်ChongqingChongqing Jiangbei International Airportတရုတ်နန်ကျင်းမြို့Nanjing Lukou International Airportတရုတ်QingdaoQingdao Liuting International Airportတရုတ်ShenyangShenyang Taoxian International Airportထိုင်ဝမ်ထိုင်ပေမြို့ထိုင်ဝမ် ထောင်ယွမ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်တရုတ်Tianjin Tianjin Binhai International Airportဂျပန်တိုကျို နာရိတ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် Seasonal Charter လေယာဉ်များ thumb|နော့စကု လေကြောင်းလိုင်း၏ ဘိုရင်း ၇၇၇-၂၀၀အီးအာ လေယာဉ်ကို နာရိတ လေဆိပ်တွင် ဆင်းသက်စဉ် ၂၀၁၅ ဇွန်လ စာရင်းများအရ နော့စကု လေကြောင်းလိုင်းသည် အောက်ဖော်ပြပါ လေယာဉ်များ ပိုင်ဆိုင်သည်။
+ Scoot Fleet Aircraft In Service Orders PassengersNotes J Y TotalBoeing 777-200ER၃—၂၄၃၉၁၄၁၅စုစုပေါင်း၃— ကိုးကား Category:ထိုင်းနိုင်ငံအခြေစိုက် လေကြောင်းလိုင်းများ။
ထိုင်းဗီယက်ဂျက် လေကြောင်းလိုင်းသည် ထိုင်းနိုင်ငံအခြေစိုက် တန်ဖိုးနည်း လေကြောင်းလိုင်း တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ လေကြောင်းလိုင်းဖြစ်သော ဗီယက်ဂျက် လေကြောင်းလိုင်း၏ ကုမ္ပဏီခွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုင်းဗီယက်ဂျက် ကုမ္ပဏီသည် လေကြောင်းပျံသန်းခွင့်လက်မှတ်ကို ၂၀၁၄ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် ရရှိခဲ့သည်။
၂၀၁၅ မတ်လတွင် အခြေစိုက်လေဆိပ်ကို သုဝဏ္ဏဘူမိလေဆိပ် မှ ဖူးခက် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်သို့ ပြောင်းရွေ့ခဲ့သည်။
လေကြောင်းလိုင်းသည် ၂၀၁၄ ဒီဇင်ဘာ ၅ရက်နေ့မှ စတင်၍ ဒွန်မောင်း အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ် မှ ဂါယာသို့ စင်းလုံးငှား ပျံသန်းခဲ့သည်။
ပျံသန်းရာမြို့များ ဂါယာ - ဂါယာ လေဆိပ် Seasonal ဘန်ကောက် - သုဝဏ္ဏဘူမိ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် အခြေစိုက်ကွင်း လေယာဉ်များ +Thai Vietjet Air Fleet AircraftIn ServiceOrdersPassengersNotesJYTotalAirbus A320-200၂——၁၈၀၁၈၀Total၂— References Category:ထိုင်းနိုင်ငံအခြေစိုက် လေကြောင်းလိုင်းများ။
နမ့်စန်မြို့နယ်သည် ရှမ်းပြည်နယ်၊ နမ့်စန်ခရိုင်အတွင်း ပါဝင်သော မြို့နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်မှုရုံးများစိုက်ရာမြို့မှာ နမ့်စန်မြို့ဖြစ်သည်။
စီအေအီး ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်း (; CAE Private High School) သည် မန္တလေးမြို့ နှင့် နေပြည်တော်တို့တွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်သည်။
မြန်မာလို အောင်နိုင်သူတို့၏ ကျောင်းတော်ဟု ခေါ်ကြပြီး မန္တလေးမြို့တွင် ဒေါ်နှင်းနှင်းမော်ကျောင်းဟု နာမည်ကြီးသည်။
၁၉၉၈ ခုနှစ်မှ စတင်ကာ အထက်တန်း ကျူရှင်အဖြစ် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကာ အစိုးရသစ်လက်ထက် ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်း များ ဖွင့်လှစ်ရန် ခွင့်ပြုသောအခါ ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
အောင်မြင်မှုများ ၁၉၉၈ ခုနှစ်မှ ၂၀၁၄ ခုနှစ် အထိ မြန်မာနိုင်ငံ တစ်နိုင်လုံး အမှတ်အများဆုံး (၁၀) ဦးစာရင်းဝင် ၁၉ ဦး အပါအဝင် ဘာသာစုံ ဂုဏ်ထူးရှင် ၁၉၀ ဦး၊ ၅ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၄၉၇ ဦး၊ ၄ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၁၀၂၇ ဦး၊ ၃ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၇၅၅ ဦး၊ ၂ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၈၅၆ ဦး၊ ၁ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၁၁၁၇ ဦးကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။
၂၀၁၆ ခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲတွင် စီအေအီး (မန္တလေး) မှ ဘာသာစုံ ဂုဏ်ထူးရှင် ၅၇ ဦး၊ ၅ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၁၁၅ ဦး၊ ၄ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် - ၆၉ ဦး၊ ၃ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၆၃ ဦး၊ ၂ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၃၄ ဦးနှင့် ၁ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၇၇ ဦးရှိခဲ့ကာ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း ၉၈.၀၄ ရှိခဲ့သည်။
စီအေအီး (နေပြည်တော်)မှ ဘာသာစုံ ဂုဏ်ထူးရှင် ၁၂ ဦး၊ ၅ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၃၀ ဦး၊ ၄ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၃၁ ဦး၊ ၃ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၂၆ ဦး၊ ၂ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၃၃ ဦးနှင့် ၁ ဘာသာ ဂုဏ်ထူးရှင် ၆၄ ဦးရှိခဲ့ပြီး အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း ၉၂.၆၅ ရှိခဲ့သည်။
သမိန်ပေါသွပ် သည် ကာတွန်းမောင်ဝဏ္ဏ ဖန်တီးခဲ့သော ဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည်။
ကဏ္ဍ:မြန်မာ ဇာတ်ကောင်များ။
ဗိုလ်စံဖဲ သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အစိုးရလက်ထက်တွင် ပထမဆုံး ဆုတော်ငွေ အထုတ်ခံရသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ ဗိုလ်စံဖဲကို မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆၇ ခုနှစ် တန်ခူးလပြည့်ကျော် ၁၀ ရက်၊သောကြာ (၁၉၀၆ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၇ ရက်) အင်္ဂါနေ့တွင် သာစည်မြို့နယ် ဂုံညင်းနွယ်ဘွဲ့ခြားရွာ၌ အဘဦးဖိုးသိန်း၊ အမိဒေါ်စံမယ်တို့မှ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
ဦးဖိုးသိန်း ဒေါ်စံမယ်တို့တွင် သားသမီး ခုနစ်ယောက် (မသင်း၊ မအေးချမ်း၊ ကိုသူတော်၊ မစောခင်၊ ကိုစံဖဲနှင့် မစောရှင်) ရှိရာ ကိုစံဖဲမှာ နို့ညှာဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မိဘများသည် ဂုံညင်းနွယ်ဘွဲ့ခြားရွာမှာ အရှေ့ဘက် မဲတောရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။
စံဖဲ၏ ယောက်ဖ ကိုလုံးသည် သာစည်မြို့ သားရေကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဂျာမန်အမျိုးသား မစ္စတာတရစ်ထံတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မစ္စတာတရစ်က စံဖဲကို မွေးစား၍ ကျောင်းထားပေးသည်။
၄ တန်းသာ နေခဲ့သည်။
စံဖဲကို မစ္စတာ တရစ်က အမဲလိုက်ရာသို့ ခေါ်၍ သေနတ်ပစ်သင်ပေးခဲ့ရာ များမကြာမီ စံဖဲသည် လက်ဖြောင့်သေနတ်သမားပမာ သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်သွားသည်။
ယင်းနောက် စံဖဲသည် မဲတောရွာမှ ဦးစံလှ ဒေါ်မယ်လှတို့၏ သမီး မသိန်းရင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။
စံဖဲဆုငွေထုတ်ခံရခြင်း မသိန်းရင်သည် ရုပ်ရည်ချောမောလှပသဖြင့် ရွာ၏ ကွမ်းတောင်ကိုင်ဖြစ်သည်။
မသိန်းရင်ကို မဲတောရွာသူကြီး ဦးရာပိုင်၏ သား ငပုဆိုသူက တဖက်သတ်ချစ်ကြိုက်နေရာ မသိန်းရင်ကို စံဖဲလက်ထပ်ယူခဲ့သဖြင့် စံဖဲအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသူဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်အတွင်း သာစည်မြို့တွင် ဓားပြမှုတစ်ခုတွင် ဓားပြများထံမှ တူမီးသေနတ်တစ်လက် သိမ်းဆည်းရမိသည်။
ထိုသေနတ်မှာ သားရေကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် မစ္စတာတရစ် အိမ်မှ ပျောက်သွားသော သေနတ်ဖြစ်နေသည်။
ဤတွင် ငပုက နယ်ချဲ့ပုလိပ်နှင့်ပေါင်းကာ စံဖဲအား မသင်္ကာမှုဖြင့် ချောက်တွန်း၍ ထောင် ၆ လ ချလိုက်သည်။
စံဖဲထောင်ကျနေခိုက် ငပုက မသိန်းရင်အား အရယူလို၍ မသိန်းရင်၏ မိဘများကို အမျိုးမျိုးဒုက္ခပေး၍ နှိပ်စက်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မသိန်းရင်အား စံဖဲထံ ကွာရှင်းစာတောင်းခိုင်းပြီး မသိန်းရင်အား သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။
မဲတောသူကြီးသား ငပုသည် စံဖဲထောင်ကျနေစဉ်အတွင်း အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိ အရာရှိအချို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ စံဖဲထောင်မှ ပြန်လွတ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဒုက္ခပေးမည့်ရန်မှ ကြောက်ရွံ့သည့်အတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် အက်တူးလူဆိုးစာရင်းဝင်ဖြစ်ရန် လာဘ်ပေးဖန်တီးထားသည်။
တဖန် စံဖဲအား မဲတောရွာ၌ ပြန်လည်နေထိုင်ခွင့်မပေးဘဲ သဲတောမြို့နယ် ဆူးပန်းကျေးရွာသို့ အက်တူးစာရင်းဝင်လူဆိုးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ထားရန် စီမံထားခဲ့သည်။
ဤသို့ မတရားပြုခံရသဖြင့် စိတ်နာကြည်းနေသော စံဖဲသည် ထောင်မှလွတ်၍ သာဂရရွာရောက်နေသော စံဖဲအား ရာဇဝတ်အုပ် ဦးညီမောင်သည် ၁၉၂၆ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၃ ရက်နေ့တွင် ဖမ်းဆီး၍ စစ်ဆေးရန် သာဂရသူကြီး ဦးလာဘအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။
သူကြီးကတော် ဒေါ်နန်းနွယ်က ရာဇဝတ်အုပ်စားရန် မြေပဲလှော်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းချထားရာ စံဖဲက ကောက်ယူစားလိုက်ရာ ရာဇဝတ်အုပ် ဦးညီမောင်က တရားခံစားရန်မဟုတ်ဟု ငေါက်သဖြင့် စံဖဲသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူနှင့် နှစ်တောင်ကွာလောက်တွင်ရှိသော ဓားကိုယူ၍ လက်ထိပ်ခတ်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်စုံကိုင်၍ ဦးညီမောင်ကို ခုတ်သတ်လိုက်သည်။
အစောင့်အဖြစ် လိုက်ပါလာသော ပုလိပ်ငကြွယ်မှာလည်း စံဖဲ၏ဓားချက်မိ၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ စံဖဲသည် ဝရမ်းပြေးတောပုန်းဖြစ်သွားလေ၏။
ထိုအခါ ဗန္ဓုလသတင်းစာတိုက်က အထူးသတင်းထောက်များလွှတ်၍ စံဖဲသတင်းကို ဗန္ဓုလတွင် အပတ်စဉ် တခမ်းတနား ထည့်သွင်းရာ စံဖဲသတင်းသည် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားတော့သည်။
အစိုးရက စစ်ပုလိပ်များလွှတ်ကာ စံဖဲကို ဖမ်းခိုင်းသည်။
မမိ။
ဖမ်းလေ၊ မမိလေဖြစ်၍ တဖြည်းဖြည်း ကြာလာသောအခါ စံဖဲသည် ဆုငွေ ၅၀၀၀ ထုတ်ထား ရသော ဝရမ်းပြေးတောပုန်းဖြစ်လာသည်။
သူရဲကောင်းစံဖဲ ထိုသို့ စံဖဲသတင်းကြီးနေစဉ် ဗန္ဓုလသတင်းစာ၊ ဂျာနယ်တို့က "စံဖဲဒိုင်ယာရီ" ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ "စံဖဲဇာတာဗေဒင်ဟောစတမ်း" ဟူ၍ တဖုံ စံဖဲသတင်းကို တခမ်းတနား ရေးကြလေသည်။
စံဖဲဓာတ်ပုံ၊ စံဖဲမိခင်ဓာတ်ပုံ၊ စံဖဲနေရစ်ခဲ့သော ကျောင်းပုံ စသဖြင့် စုံလှသည်။
ပုသိမ်ဦးဘသော် ဆိုသူကလည်း အင်္ဂလိပ်ဒဏ္ဍာရီပါ "တောပုန်းကြီးရော်ဘင်ဟု" အကြောင်းကို ဘာသာပြန်၍ ဗန္ဓုလသတင်းစာတွင် အပတ်စဉ်ထည့်ကာ စံဖဲကို ချီးမြှောက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုမျှမကသေး ဗန္ဓုလသတင်းစာနှင့် ဂျာနယ်တိုက်ပိုင်ရှင် ဗန္ဓုလဦးစိန်က "သတိုးစိန်" ကလောင်ခွဲဖြင့် စံဖဲအကြောင်းကို ဝတ္ထုရေး၍ ချီးမြှောက်ခဲ့ပြန်သည်။
ဆရာကျင်ခဲ(ရွှေတိုင်ညွှန့်ဖခင်)နှင့် နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင်တို့ကလည်း စံဖဲသီချင်း ကိုရေး၍ တိုင်းပြည်ကို ဖြန့်လိုက်သေးသည်။
ဩ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းသည် စံဖဲနှင့် ပတ်သက်သော "ပုံတော်နိုင်မော်ကွန်းဋီကာ" တွင်လည်းကောင်း၊ "တရုတ်ဒီပနီ ဆောင်ပါးများ" တွင်လည်းကောင်း စံဖဲအကြောင်း ဆောင်းပါးကို ရေးလေသည်။
ဆရာကြီးသည် ဓူဝံမဂ္ဂဇင်းတွင် "စုံတော်မူမှာတမ်း" အမည်ဖြင့် စံဖဲ၏ မျိုးရိုးနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ စံဖဲသတင်းသည် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်သွားသည်။
စံဖဲသည် သာဂရရွာမှ ထွက်ပြေးပြီး တောပုန်းဘဝဖြင့် တစ်ရွာတည်းသား ငနီ၊ ချစ်ကောင်း၊ ကံကြီးမောင်တို့နှင့်အတူ တောပုန်းဘဝဖြင့် အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိလက်ပါးစေများအား ဒုက္ခအမျိုးမျိုးပေးတော့သည်။
ပုလိပ်စိန်ရိုး၏ မြင်းနှင့်သေနတ်အား အိမ်ပေါ်တက်သိမ်းခြင်း၊ နှမ်းကန်သူကြီး ဦးပန်းရည်၏ သေနတ်အား လုယူခြင်း စသည်များ ကို ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
စံဖဲသည် မယားခိုးငပုအား သတ်ရန်အတွက် အတင့်ရဲစွာ သာစည်မြို့ပေါ်ထိ တက်ရောက်လာသည်။
စံဖဲသည် သာစည်နယ်ပိုင်ဝန် ထောက် ဦးအောင်ကျော် အိမ်ရှေ့အနီးမှ သေနတ်ပစ်ဖောက် ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။
သတ္တိရှိပြီး လက်ဖြောင့်တပ်သားစံဖဲကို ပုလိပ်တို့က ထွက်၍ မတိုက်ဝံ့ဘဲဖြစ်နေသည်။
စံဖဲသည် မယားခိုးငပုအား မသတ်ရသောအခါ မဲတောရွာနေ ငပု၏ အစ်မတော်သူ မပုအား ၁၉၂၇ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂၇ ရက်နေ့ ညက သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်သွားရာ ပုလိပ်တို့လည်း မျက်လုံးပြူးကြရသည်။
စံဖဲအား အမိဖမ်းနိုင်သူအား ဆုတော်ငွေ ၅၀၀၀ ကျပ် ထုတ်ထားသော်လည်း မည်သူမျှ မဖမ်းဝံ့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ဤကဲ့သို့ ဆုတော်ငွေ ထုတ်ပြန်သည်ကို တန်ပြန်သည့်အနေဖြင့် စံဖဲကလည်း မယားခိုးငပုနှင့် သာစည်နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်တို့၏ ဦးခေါင်းကို ရရှိအောင် မိမိအားကူညီလျှင် ဆုတော်ငွေ ၁၀၀၀ ကျပ်ပေးမည်ဟု (၁၀)တန်ငွေစက္ကူတွင်ရေး၍ သာစည်မြို့ပိုင်ရုံးတွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကပ်ထားလေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ စံဖဲက အင်္ဂလိပ်အစိုးရအား စိန်ခေါ်ရာမှ ဗိုလ်စံဖဲအမည်တွင်ခဲ့သည်။
တောပုန်းကြီးစံဖဲသည် တောပုန်းဘဝတွင် မဲတောရွာမှ ချစ်သူ မငွေနုအိမ်သို့ ညအခါ လာလေ့ရှိကြောင်း သတင်းရရှိထားသော မိတ္ထီလာအပိုင်မှ ရာဇဝတ်အုပ်ဝန်ထောက်ကလေး အောင်ကျော်မိုး၊ ရာဇဝတ်အုပ် ဦးရွှေခဲ၊ ရာဇဝတ်အုပ် ဦးရွှေအောင်နှင့် ပုလိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ သည် ၁၉၂၇ ခုနှစ် မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့ ညတွင် မဲတောရွာသို့ စံဖဲအား ဖမ်းဆီးရန်ရောက်ရှိလာကြသည်။
မဲတောရွာရှိ ၎င်း၏ချစ်သူနေအိမ်သို့အလာ ပုလိပ်အဖွဲ့နှင့် ဗိုလ်စံဖဲတို့ ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ၊ ရာဇဝတ်ဝန်ထောက် အောင်ကျော်မိုးမှာ လက်တွင် သေနတ်ဒဏ်ရာ ရရှိပြီး ပုလိပ်တပ်သားချစ်မိုးမှာ ဗိုလ်စံဖဲလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားလေသည်။
ဗိုလ်စံဖဲသည် မည်သည့်ဒဏ်ရာမှမရရှိဘဲ လွတ်မြောက်သွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် ဗိုလ်စံဖဲသည် တောပုန်းဘဝဖြင့် ကျောက်ဆည်ခရိုင်၊ ရမည်းသင်းခရိုင်၊ မိတ္ထီလာခရိုင်အတွင်း သွားလာလှုပ်ရှားပြီး အင်္ဂလိပ်တို့၏ လက်နက်တုတ်ပုလိပ်တပ်ဖွဲ့အား နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဒုက္ခပေးလေသည်။
ဗိုလ်စံဖဲသည် ဤကဲ့သို့ စစ်ပုလိပ်များ၊ စုံထောက်များ ဝန်းရံချထားသည့်ကြားမှ ရုပ်အမျိုးမျိုးပြောင်း၍ သာစည်မြို့ပေါ်တက်၍ ဆံပင်ညှပ်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ ညောင်ရမ်းဈေးသွားခြင်း၊ ရွှေဂူကြီးဘုရားပွဲလာခြင်း စသည်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားလာကာ ပုလိပ်များအား လက်တစ်လုံးခြားလှည့်စားသွားလေ့ရှိသည်။
ဗိုလ်စံဖဲသည် ၁၉၂၇ ခုနှစ် မတ်လ ၁၅ ရက်နေ့ညတွင် ရွှေရင်မျှော်ဘုရားပွဲသို့လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်သတင်းလွှင့်ထားသည်။
အစိုးရဘက်မှ ရွှေရင်မျှော်ဘုရားပွဲအတွင်း ပုလိပ်များထူထပ်စွာ လုံခြုံရေးချထားလိုက်သည်။
ဗိုလ်စံဖဲသည် ရုပ်ဖျက်၍ ရွှေရင်မျှော်ဘုရားအား အေးအေးဆေးဆေး ဖူးမြော်ကာ ပန်းဆီမီးကပ်လှူပူဇော်၍ ဘုရားရွှေချကာ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားရာ မည်သူမျှ မသိလိုက်ချေ။
ဗိုလ်စံဖဲသည် အဝေးရောက်မှ သေနတ်ဖောက်၍ အသံပေးမှ စံဖဲ ပွဲတော်တွင်းသို့ လာသွားကြောင်း ပုလိပ်တို့ သိရှိကြရသည်။
ဗိုလ်စံဖဲအား ထုတ်ပြန်ထားသော ဆုတော်ငွေကို မက်၍ လိုင်စင်သေနတ်ကိုင်ထားသူ ဝမ်းတွင်းမြို့မှ နယ်ချဲ့အစိုးရအလိုတော်ရိ ရှေ့နေ ဦးရွှေဗျိုင်းနှင့် စာရေးကြီး ဦးသက်ထွန်းတို့သည် စံဖဲအား ဖမ်းရန် သာဂရရွာမှ ဦးသက်ထွန်း၏ ညီတဝမ်းကွဲ ကိုကံစ၏အိမ်သို့ လာရောက် စုဝေးကြသည်။
ထိုနေ့ကား ၁၉၂၇ ခုနှစ် မေလ ၅ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။
ထိုသတင်းကို ဗိုလ်စံဖဲကြားထားသည့်အတွက် ကိုကံစ၏ အိမ်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရာ ရှေ့နေကြီး ဦးရွှေဗျိုင်းမှာ ဆုငွေမရလိုက်ဘဲ စံဖဲလက်ချက်ဖြင့် အသက်ပါသွားခဲ့သည်။
စာရေးကြီး ကိုသက်ထွန်း၊ ကိုကံစတို့မှာ ဒဏ်ရာရပြီး ကိုသက်ထွန်း၏ ဇနီး မပုမှာ အချောင်သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
တောပုန်းကြီးဗိုလ်စံဖဲ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် နယ်ချဲ့အစိုးရမှာလည်း သိက္ခာကျဆင်းပြီးရင်း ကျလာကာ လုံခြုံရေးပါ ထိခိုက်လာသဖြင့် သာစည်တွင် ပုလိပ်တပ်ဖွဲ့များစုပေါင်း၍ စီမံချက်ချကာ အမိအရ ဖမ်းဆီးရေးအတါက် မြင်းစီးပုလိပ်တပ်ဖွဲ့များဖြင့် တောနင်းပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေကြတော့သည်။
ဗိုလ်စံဖဲလွတ်မြောက်နေကာ အစိုးရအား အမျိုးမျိုးနှောင့်ယှက်နေသဖြင့် ကြွက်မနိုင်ကျီမီးနှင့်ရှို့ဆိုသလို စံဖဲဝင်ထွက်သွားလာရာ ကျေးရွာများကိုလည်း အစိုးရက အမျိုးမျိုးနှိပ်ကွပ်တော့သည်။
ဗိုလ်စံဖဲအား ဖမ်းဆီးနိုင်ရေးအတွက် ကျေးရွာများတွင် လာရောက်တပ်စခန်းချ နေသော စစ်ဗာရီစစ်ပုလိပ်များအတွက် ထင်း၊ ရေ၊ ကြက် ဟင်းချက်စရာ နေ့စဉ်ပေးပို့နေရရုံမျှမက လှည်းကူလီ၊ လူကူလီလိုက်ရလွန်းသဖြင့် ကျေးရွာသားတို့သည် မိမိအလုပ်ကိုမိမိ မလုပ်နိုင်တော့ချေ။
ထို့အပြင် ဗိုလ်စံဖဲထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခြင်းသည် သာဂရရွာသားများ သူကြီးကို အကူအညီမပေးခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုကာ ကျေးရွာအက်ဥပဒေပုဒ်မ (၁၃)အရ တရွာလုံးကို ဒဏ်ငွေ ၆၆၅ ကျပ် ဒဏ်ရိုက်တော့သည်။
ဗိုလ်စံဖဲ၏ဘဝနိဂုံး ၁၉၂၇ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၅ ရက် ကြာသပတေးနေ့ကျပ် သာစည်မြို့နယ် မောင်းမဆည်ရွာအနီး တောထဲတွင် သေနတ်ခေါင်းအုံး၍ ငှက်ဖျားရောဂါဖြင့် လဲနေသော ဗိုလ်စံဖဲကို အစိုးရတပ်များက တောနင်းရှာဖွေရာ ရှာမတွေ့ဘဲဖြစ်နေရာ ဗိုလ်စံဖဲက ပုလိပ်ကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး 'ငါစံဖဲဖြစ်တယ်' ဟု သူကိုယ်တိုင် အဖမ်းခံရမှ ဖမ်းမိတော့သည်။
အစိုးရအစွမ်းကြောင့် ဖမ်းမိခြင်းမဟုတ်ဘဲ ငှက်ဖျားရောဂါကြောင့်သာ ဖမ်းမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တောပုန်းကြီးဗိုလ်စံဖဲ၏ အမှုကို မိတ္ထီလာမြို့တရားရုံးတွင် တရားသူကြီး မစ္စတာမက်ကနော ဦးဆောင်၍ တစ်နှစ်ကြာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။
တောပုန်းကြီးဗိုလ်စံဖဲအမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ကံကြီးမောင်နှင့်ငနီတို့ကို အားပေးကူညီပူးပေါင်းမှုဖြင့် ထောင်ဒဏ် (၄၁) နှစ်စီ ကျခံရန် စီရင်ချက်ချခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်း အယူခံဝင်၍ ကံကြီးမောင်အား ထောင်ဒဏ်တသက်တကျွန်း (နှစ် ၂၀) ပြောင်းလဲသတ်မှတ်ပေး ခဲ့သည်။
ဗိုလ်စံဖဲအား ပြစ်မှုထင်ရှားသည်ဟုဆိုကာ ၁၉၂၈ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၁ ရက်၊ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ဗိုလ်စံဖဲအား နံနက် ၆ နာရီခွဲအချိန်တွင် မြင်းခြံထောင်ကျပ် ကြိုးပေးကွပ်မျက်လိုက်လေသည်။
မှတ်စု ကိုးကား Category:မြန်မာလူမျိုးများ အတ္ထုပ္ပတ္တိ။
Redirect :Category:စာရေးသားဟန် တည်းဖြတ်ရန်လိုအပ်သော ဝီကီပီးဒီးယား ဆောင်းပါးများ။
ပဉ္စသီခနတ်သား ဆိုသည်မှာ ပဉ္စသီခ ဦးစွန်း(ရောင်ထုံး) ငါးခုရှိသော နတ်သား ဟုအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရား တာဝတိံသာတွင် ဝါတွင်းသုံးလပတ် တရားဟော၍ လူ့ပြည်သို့အဆင်းတွင် ပဉ္စသီခ နတ်သားက တေးဖြင့်ဖျော်ဖြေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
ပဉ္စသီခနတ်သား အတိတ်လူ့ဘဝ ပဉ္စသီခနတ်သားသည် အတိတ်လူ့ဘဝက ဦးစွန်းငါးခုရှိ၍ ကျောဘက်၌ ဆံစည်းငါးခုချထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
နွားကျောင်းသားတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။
အခြားသော လူငယ်များကို ခေါ်ဆောင်၍ ရွာအပြင်ဘက် လမ်းဆုံလမ်းခွတို့၌ ဇရပ်ဆောက်လုပ်ခြင်း၊ ရေကန်တူးခြင်း၊ တံတားခင်းခြင်း၊ လမ်းများကို ပြေပြစ်အောင် ပြုပြင်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။
ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး စတုမဟာရာဇ်နတ်ဘုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
နတ်ဘဝ ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားသည် စတုမဟာရာဇ်နတ်ဘုံတွင် သက်တမ်းအားဖြင့် လူတို့၏ နှစ်အရေအတွက်အားဖြင့် အနှစ်ကိုးသန်းရှည်မည် ဖြစ်၏။
ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သုံးဂါဝုတ် (၈ မိုင်) ရှိကာ ရွှေတုံးသဖွယ် တင့်တယ်၏။
ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း လှည်းအစီးတစ်ထောင်တိုက်စာမျှှ ပမာဏရှိသည့် နတ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ကိုးကုမ္ဘ (ဆယ်တင်း) မျှရှိသည့် အမွှေးနံ့သာတို့ကို လိမ်းကျံထား၏။
နီမြန်းသည့် နတ်ဝတ်ပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်ကာ နီမြန်းသော ရွှေနားတောင်းကို ပန်းဆင်ထားသည်။
လူ့ပြည်မှာကဲ့သို့ပင် ဦးစွန်းငါးခုရှိ၍ နောက်ကျောဘက်တွင် ဆံစည်းငါးခု ချထားကာ လူငယ်အသွင်ဖြင့်ပင် လှည့်လည်သွားလာ၏။
(ပဉ္စ = ငါးခု + သီခ = ဦးစွန်း။
ပဉ္စသီခ မှ မြန်မာလို ပဉ္စသီ ဖြစ်လာသည်။
) ဗေလုဝစောင်း နောင်အခါတွင် နတ်သားသည် ဗေလုဝစောင်းတော်ရှင် ပဉ္စသီခနတ်သားဟူ၍ နတ်လောက၌ ထင်ရှားလာသည်။
ဗေလုဝ (ဗေဠုဝ) ဟူသည့် ပါဠိသည် ဥသျှစ်သီးဟု အနက်ရှိ၏။
ဥသျှစ်သီးမှည့်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်အဆင်းရှိသည့် ဗေလုဝပဏ္ဍုနတ်စောင်း ဟု ခေါ်၏။
စောင်းခွက်ကို ရွှေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထား၏။
စောင်းလက်ရုံးသည် ဣန္ဒနီလာ ပတ္တမြားတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
စောင်းညှို့ကို ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍ စောင်းညှို့ကို ဖွဲ့ရန် နှိပ်ရန် တပ်ထားသော ကြိုးငယ်တို့ကို သန္တာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
အတိုင်းအတာပမာဏများအနေဖြင့် စောင်းခွက်သည် တစ်ဂါဝုတ်၊ စောင်းညှို့ဖွဲ့ရာ အရပ်သည် တစ်ဂါဝုတ်၊ အထက်စောင်းလက်၌ တပ်သော အထွတ်သည် တစ်ဂါဝုတ် ရှိသည်။
ဤသို့လျှင် ဗေလုဝပဏ္ဍုနတ်စောင်းသည် သုံးဂါဝုတ်ရှိသည်။
နတ်သားသည် ထိုစောင်းဖြင့် ငါးဆယ်မျှသော စောင်းချင်းတို့ကို တီးခတ်၏။
ထိုတီးခတ်သည့်အခါတွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် စောင်းသံသည် လေးလကြသည်အထိ အသံမစဲ အမြဲထွက်ပေါ်နေသည်ဟု ဆို၏။
ချစ်သူနတ်သမီး ပဉ္စသီခနတ်သား၏ ချစ်သူသည် သူရိယဝစ္ဆသာနတ်သမီး ဖြစ်၏။
သူရိယဝစ္ဆသာနတ်သမီးသည် ပဉ္စသီခနတ်သားကို ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်း မရှိဘဲ ရထားထိန်း မာတလိ၏သား သိခဏ္ဍီနတ်သားကိုသာ ချစ်ကြိုက်လျက်ရှိ၏။
သို့သော် ပဉ္စသီခနတ်သားသည် သိကြားမင်းအား မြတ်စွာဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံဖူးမြော်ခွင့်ရစေရန်အတွက် အကျိုးဆောင်ဖူးသဖြင့် ကျေးဇူးသိတတ်သည့်အနေဖြင့် သိကြားမင်းက နတ်သမီးနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ပဉ္စသီခနတ်သားအား ဖခင်၏ရာထူးဖြစ်သည့် ဂန္ဓဗ္ဗနတ်မင်း ရာထူးလည်း ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ပဉ္စသီခနတ်သား၏ ကြင်ယာတော်သည် သူရိယဝစ္ဆသာနတ်သမီး ဖြစ်၍ တိမ္ဗရုနတ်မင်းကြီး၏ သမီးတော် ဖြစ်၏။
သူရိယဝစ္ဆသာ ဆိုသည်မှာ တက်သစ်စ နေဝန်း၏ အရောင်နှင့်တူသော ကိုယ်ရောင်ရှိသဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနတ်သမီးသည်လည်း အနုပညာရှင် နတ်သမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:နတ်။
ဆီဆိုင်မြို့နယ် သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်တောင်ပိုင်း၊ တောင်ကြီးခရိုင်တွင် ပါဝင်သည့် မြို့နယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
အုပ်ချုပ်ရေးရုံးစိုက်ရာမြို့မှာ ဆီဆိုင်မြို့ ဖြစ်သည်။
ဆီဆိုင်မြို့နယ်သည် ပအိုဝ်းကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသရှိ မြို့နယ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဆီဆိုင်မြို့ ရှိထင်ရှားနေရာများ.မြို့အရှေ့ဘက်တွင် မွေတော်ဘုရား၊ အနောက်တွင် မြို့ဦးဘုရား၊ တောင်ဘက်တွင် ပဲပုပ်ဘုရားနှင့် မြောက်ဘက်တွင် ဟိုခဲဘုရား စသည်တို့သာမက အရှေ့ဘက်ရှိ လွယ်တဖီးတောင်သည် အံဩဖွယ်ဖြစ်ပြီး တောင်တက်ကောင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
thumb|အ.ထ.က (၁) ပုဇွန်တောင် အမှတ်(၁) အခြေခံပညာ အထက်တန်းကျောင်း ပုဇွန်တောင်သည် ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ ဗိုလ်တထောင်ခရိုင်ရှိ ပုဇွန်တောင်မြို့နယ် ၄၅ လမ်းနှင့် လမ်း ၅၀ကြား အနော်ရထာလမ်းမပေါ် တွင် တည်ရှိသည်။
ဤကျောင်း၏ အဆောက်အအုံသည် နှစ် ၁၀၀ကျော် သက်တမ်းရှိ၍ ရန်ကုန်မြို့၏ ထူးခြားသော မြို့ပြ အမွေအနှစ်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
သမိုင်းအကျဉ်း အမှတ်(၁) အခြေခံပညာ အထက်တန်းကျောင်း ပုဇွန်တောင် ၏ မူလအဆောက်အအုံအား ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက် (အဆောက်အအုံဟောင်း) အပါအဝင် ရန်ကုန်မြို့ ရှိ အဆောက်အအုံများစွာ လှူဒါန်းခဲ့သော အလှူရှင်ဖြစ်သည့် ထင်ရှားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ပရဟိတသမား ဒေါက်တာ အက်စ် ရာမာနာသန်း ရက်ဒီးယား (Dr. S. Ramanatha Reddiar) က ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသည်။
အဆောက်အအုံကို အလှူရှင်ကိုယ်တိုင် ၁၉၁၇ မေလ ၃၁ တွင် အုတ်မြစ်ချကာ ၁၉၁၈ ဇွန် ၂၀ တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ထိုကျောင်း၏ မူလအမည်မှာ အက်စ် သမ်ဘာရာ ရက်ဒီးယာ အထက်တန်းကျောင်း(S. Thambara Reddiar High School) ဖြစ်သည်။
လွတ်လပ်ပြီးခေတ်တွင် ပုဇွန်တောင် အထက်တန်းကျောင်းအဖြစ် အမည်ပြောင်းသည်။
ယင်းနောက် အ.ထ.က (၁) ပုဇွန်တောင် အဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲသည်။
၂၀၁၈ ဒီဇင်ဘာ ၂၀ တွင် ၂၆ ခုမြောက် အပြာရောင်ကမ္ဗည်းပြားကို တပ်ဆင်သည်။
ကိုးကား ပုဇွန်တောင် Category:ရန်ကုန်မြို့ရှိ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် အဆောက်အအုံများ Category:ရန်ကုန်မြို့။
ထိုင်းနိုင်ငံ သည် UTC+7 ကို အသုံးပြုကာ ထိုအချိန်သည် ဂရင်းနစ်စံတော်ချိန် နှင့် Coordinated Universal Time တို့၏ ရှေ့သို့ ၇ နာရီ စော၍နေသည်။
ဘန်ကောက်မြို့ ၏ ဒေသစံတော်ချိန်မှာ မူလအစတွင် GMT+06:42:04 ဖြစ်သည်။
Daylight saving time dates for Thailand - Bangkok between 1900 and 1924 ၁၉၂၀ ခုနှစ်အထိ ထိုင်းနိုင်ငံ သည် ထိုဒေသစံတော်ချိန်အား အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ထိုနောက်ပိုင်းမှသာ အင်ဒိုချိုင်းနား စံတော်ချိန်( GMT+07:00) ကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သည်။
သမိုင်းကြောင်း ၁ ဇန်နဝါရီ ၁၉၀၁ ခုနှစ် ရှေ့ပိုင်းတွင် ဆိုင်းယမ်းတွင် နက္ခတာရာကြည့်မျှော်စင်ရှိပြီး နက္ခတာရာကြည့်စခန်း၏ ပထဝီဝင်သွင်ပြင်တည်နေရာကို အခြေခံ၍ ဒေသစံတော်ချိန်ကို အတည်ပြုထုတ်ပြန်ပေးခဲ့သည်။
ချင်းမိုင်နယ်နှင့် အခြား နယ်နှစ်ခုတို့တွင် နက္ခတာရာကြည့်စခန်းအသီးသီး တည်ရှိကြပြီး သက်ဆိုင်ရာနယ်အသီးသီးအတွက် ကိုယ်ပိုင် ဒေသစံတော်ချိန်များရှိရာ နေရာဒေသ ၃ ခုအကြားတွင် ဒေသစံတော်ချိန်သည် မိနစ်အနည်းငယ် ကွဲလွဲ၍ နေသည်။
၁ ဧပြီ ၁၉၂၀ ခုနှစ်တွင် ၁၀၅ ခုမြောက် လောင်ဂျီကျူမျဉ်းမှ ပျမ်းမျှစံတော်ချိန်ကို ဆိုင်းယမ်းအတွက် စံတော်ချိန်အသစ်အဖြစ် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။
၁၀၅ ခုမြောက် လောင်ဂျီကျူမျဉ်း၏ ပျမ်းမျှအချိန်သည် ဂရင်းနစ်စံတော်ချိန်ထက် UTC+07:00 နာရီ ရှေ့သို့ဦးဆောင်နေသည်။
အသုံးပြုသော ကာလများTime offset from GMTအချိန်ဇုန်အမည် (တရားဝင်မဟုတ်)၁ ဇန်နဝါရီ ၁၈၈၀ - ၃၁ မတ် ၁၉၂၀UTC+06:42:04ဘန်ကောက်ဒေသစံတော်ချိန်၁ ဧပြီ ၁၉၂၀ – ယခုအချိန်ထိUTC+07:00အင်ဒိုချိုင်းနား စံတော်ချိန် (Indochina Time) (ICT) ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အချိန်စံသတ်မှတ်ချက် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ၃၁ မတ်လ ၁၉၂၀ ခုနှစ်တွင် ပြည်သူများအား အရှေ့တောင်အာရှတွင် အသုံးပြုသော အချိန် (UTC+06:42:04 hrs and UTC+07:00:00 ahead of ဂရင်းနစ်စံတော်ချိန်) နှင့်ကိုက်ညီစေရန် မိမိတို့၏ နာရီများကို ရှေ့သို့ ၁၇ မိနစ်၊ ၅၆ စက္ကန့် ရွေ့ရန် ကြေညာခဲ့သည်။
ထိုသို့ အချိန်အား ရွေ့ပြောင်းခဲ့ရာ ၁ ဧပြီ ၁၉၂၀ မနက် ၀၆:၀၀ (ယခင်စံတော်ချိန်) မှ ၀၆:၁၇:၅၆ (စံတော်ချိန်သစ်) သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
နာရီမှူး ၁၉၉၀ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့တွင် ထိုင်းကက်ဘိနက်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ တော်ဝင်ရေတပ်မတော်အား ထိုင်းနိုင်ငံ၏ တရားဝင်နာရီမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ထိုင်းစံတော်ချိန်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ တော်ဝင်ရေတပ်မတော်မှ ထိန်းသိမ်းဆောင်ရွက်သော အက်တော်မစ်နာရီ ၅ လုံးမှ ရရှိလားခြင်းဖြစ်သည်။
ဆရာ သို့မဟုတ် သင်ပြပေးသူ ဆိုသည်မှာ တပည့်များအား ပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား စသည်တို့ကို သင်ကြားပေးသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
ဆရာသမားတို့သည် မြတ်သောပူဇော်မှုကို ခံယူထိုက်သောကြောင့် ဒဏ္ခိဏာဒိသာ(တောင်အရပ်) မည်၏ဟု သင်္ဂဇာဆရာတော်က ရေးသားခဲ့သည်။
(ပါထိကဝဂ္ဂပါဠိတော်၊သိင်္ဂါလသုတ်မှာ မြတ်စွာဘုရားဟောကြားပါသည်) ဝေါဟာရရင်းမြစ် "ဆာယာ" ဟူသော ပါဠိသက် ဝေါဟာရမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဆာယာသည် "အရိပ်"ဖြစ်သည်။
တပည့်များ နားခိုစေရန် အေးမြသောအရိပ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဆရာ ခေါ်သည်ဟု တစ်မျိုးယူဆကြသည်။
ဆရာသည် "ဆ" နှင့် "ရာ" ဟူသော စကားနှစ်လုံး ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
"ဆ"သည် နှိုင်းဆခြင်း၊ ချိန်ဆခြင်းဖြစ်၍ "ရာ"မှာ ရာဖြတ်ခြင်း၊ အကဲဖြတ်ခြင်း၊ တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်း သဘောဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် တပည့်တို့အား ချင့်ချိန်နှိုင်းဆ အကဲဖြတ်ပေးတတ်သူဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟုလည်း ဆိုကြ၏။
ပါဠိဘာသာဖြင့် အာစရိယ ဟုသုံးနှုန်းကြပြီး မြန်မာဘာသာစကားရှိ ဆရာ ဆိုသောပုဒ်သည် သက္ကတဘာသာ၏ "အာစာရယ" မှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ပညာရှင်တို့က ဖော်ပြကြသည်။
ပုဂံခေတ်တွင် "ဆာရျ (ဆာရယာ) ဟု ရေးသားကြကာ နောက်ပိုင်း၌ ဆရာ ဟုအသွင်ပြောင်းလာခဲ့သည်။
ဆရာကောင်းတစ်ဦးသည် မိမိ၏ တပည့်များအပေါ် ကရုဏာ၊ စေတနာ အပြည့်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမည်။
တပည့်များ၏ အနာဂတ်အတွက် စံပြအဖြစ် နေထိုင်ရမည်။
ဆရာတစ်ဦးအတွက် အဓိကကျသော ကျင့်ဝတ်များကို ပါထိကဝဂ်နှင့် ၎င်းအဋ္ဌကထာအတိုင်း အောက်တွင်ဖော်ပြထားပါသည်။
ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၁၃၇။
) ၁. ကောင်းစွာ ဆုံးမခြင်း (သုဝိနီတံ ဝိနေန္တိ) ဆရာသည် တပည့်များအား မှားယွင်းသော အပြုအမူများမှ ရှောင်ရှားစေပြီး ကောင်းမွန်သော အပြုအမူများကို လိုက်နာကျင့်ကြံစေရန် ဆုံးမသွန်သင်ရမည်။
နေထိုင်မှု၊ သွားလာမှု၊ စားသောက်မှု စသည့် အမူအကျင့်များကို စနစ်တကျ ဖြစ်စေရန် လမ်းညွှန်ပေးရမည်။
မိတ်ဆွေကောင်းများနှင့် ပေါင်းသင်းရန်၊ မိတ်ဆွေဆိုးများနှင့် ဝေးဝေးနေရန် သွန်သင်ပေးရမည်။
၂. ကောင်းစွာ သင်ကြားပေးခြင်း (သုဂ္ဂဟိတံ ဂါဟာပေန္တိ) ဆရာသည် တပည့်များအား အသိပညာကို စနစ်တကျ သင်ကြားပေးရမည်။
အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြရုံသာမက လက်တွေ့အသုံးချနိုင်ရန်ပါ လမ်းညွှန်ပေးရမည်။
အတတ်ပညာကို မှန်ကန်စွာ သင်ယူစေပြီး အမှားအယွင်းမရှိစေရန် ဂရုတစိုက် သင်ကြားပေးရမည်။
၃. အတတ်ပညာကို အကုန်အစင် သင်ကြားပေးခြင်း (သဗ္ဗသိပ္ပဿုတံ သမက္ခာယိနော ဘဝန္တိ) ဆရာသည် မိမိတတ်မြောက်ထားသော အတတ်ပညာကို တပည့်များအား အကုန်အစင် သင်ကြားပေးရမည်။
ပညာကို နှမြောခြင်း၊ ကွယ်ဝှက်ခြင်း မပြုလုပ်ရပါ။
တပည့်များအားလုံး မိမိတတ်မြောက်ထားသော အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်စေရန် ကြိုးစားရမည်။
၄. မိတ်ဆွေများထံ အပ်နှံပေးခြင်း (မိတ္တာမစ္စေသု ပဋိယာဒေန္တိ) ဆရာသည် မိမိ၏ တပည့်များအား အခြားသော မိတ်ဆွေကောင်းများထံ အပ်နှံပေးရမည်။
ထိုမိတ်ဆွေများသည် တပည့်များအား ပညာရေးတွင် အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေမည့်သူများ ဖြစ်ရမည်။
ဆရာသည် တပည့်များ၏ ကောင်းကြောင်းကို ပြောဆိုပြီး အခြားသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိအောင် ပြုလုပ်ပေးရမည်။
၅. ဘေးရန်ကို ကာကွယ်ပေးခြင်း (ဒိသာသု ပရိတ္တာဏံ ကရောန္တိ) ဆရာသည် တပည့်များအား ဘေးရန်အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးရမည်။
တပည့်များ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးရုံသာမက ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ကာကွယ်ပေးရမည်။
တပည့်များအား အန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးရမည်။
ဤဖော်ပြပါ ဆရာ့ကျင့်ဝတ်များသည် ဆရာနှင့် တပည့်တို့အကြား ရိုသေလေးစားမှု၊ အပြန်အလှန် ကူညီမှုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အခြေခံထားပါသည်။
ဤကျင့်ဝတ်များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဆရာသည် တပည့်များအား ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ပြီး တပည့်များသည်လည်း ဆရာ့ထံမှ အသိပညာကို ကောင်းစွာ ရရှိနိုင်ပါသည်။
ကဗျာဆောင်ပုဒ်များ ဆရာ့ဂုဏ် "ရှေးရှုမေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် နာနာကျင်ကျင်၊ အပြစ်မြင်တိုင်း ဝမ်းတွင်မသို၊ ဟုတ်တိုင်းဆို၍ ကျိုးလိုစိတ်က၊ ဆုံးမတတ်သူ ဆရာဟူလော့" (မဃဒေဝလင်္ကာ) ဆရာ့ဝတ် ငါးပါး "အတတ်လည်းသင်၊ ပဲ့ပြင်ဆုံးမ သိပ္ပမချန်၊ ဘေးရန်ဆီးကာ သင့်ရာအပ်ပို့၊ ဆရာတို့ ကျင့်ဖို့ ဝတ်ငါးဖြာ" (သင်္ဂဇာဆရာတော်) အာစရိယမျိုးငါးပါး (၁) ပဗ္ဗဇ္ဇာစရိယ =ရှင်ပြုပေးသော ဥပဇ္ဈယ်ဆရာ။
(၂) ဥပသမ္ပဒါစရိယ =ဥပသမ္ပဒါ ကံဆောင်ပေးသောဆရာ(ရဟန်းပြုပေးသောဆရာ)။
(၃) နိဿယာစရိယ = နိဿရည်းပေးသောဆရာ။
(၄) ဥဒ္ဒေသာစရိယ = စာသင်ပေးသောဆရာ။
(၅) ဩဝါဒါစရိယ = ဆိုဆုံးမပေးသောဆရာ။
သုခမှတ်စု ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် အာစရိယဝတ် ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ Category:သင်ကြားခြင်း Category:အလုပ်အကိုင်များ။
တပည့် ဆိုသည်မှာ သင်ယူလေ့လာသူ သို့မဟုတ် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုတွင် တက်ရောက်သင်ကြားမှု ခံယူသူ ဖြစ်သည်။
တပည့်ဝတ် ငါးပါး "ညီညာထကြွ၊ ဆုံးမနာယူ လာမူကြိုဆီး၊ ထံနီးလုပ်ကျွေး သင်တွေးအံရွတ်၊ တပည့်ဝတ် မချွတ်ငါးခုသာ" (သင်္ဂဇာဆရာတော်)ဦးရဲဝေ(မြန်မာစာ)၏ စာစီစာကုံးအရေးအသား ၁။
ဆရာ၏ အမှုတို့ကို ထကြွနိုးကြားစွာ ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း။
ဆိုဆုံးမသော ဆရာစကားကို ရိုသေစွာနာယူခြင်း။
ဆရာ ရောက်လာသောအခါ ကြိုဆိုပြုစုခြင်း။
ဆရာ့အနားဝယ် နေသောအခါလည်း ခြေဆုပ် လက်နယ်လုပ်ကျွေးခြင်း။
သင်ပြသော ပညာများကို သင်အံလေ့ကျက် ရွတ်ဖတ်ခြင်း။
သရုပ်ပြ မာတိကာကျမ်း ပါထိကဝဂ္ဂဋ္ဌကထာ၌ အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။
၁. ထကြွခြင်း (ဥဋ္ဌာနေန) ဆရာ လာရောက်သည်ကို မြင်လျှင် ထိုင်နေရာမှ ထ၍ ကြိုဆိုရမည်။
ဆရာ၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ကူညီသယ်ပိုးပေးခြင်း၊ နေရာထိုင်ခင်း စီစဉ်ပေးခြင်း၊ ခြေဆေးရေပေးခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ပေးရမည်။
၂. လုပ်ကျွေးခြင်း (ဥပဋ္ဌာနေန) နေ့စဉ် သုံးကြိမ် ဆရာထံသို့ သွားရောက်လုပ်ကျွေးပြုစုရမည်။
ပညာသင်ယူချိန်တွင်မူ လိုအပ်ပါက အချိန်မရွေး သွားရောက်ရမည်။
ဆရာအတွက် မနက်အစောထ၍ သွားတိုက်ဆေး၊ သောက်ရေ စသည်တို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရမည်။
ထမင်းစားချိန်တွင်လည်း ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရမည်။
ညနေပိုင်းတွင် ရေချိုးရန်အတွက် ရေပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ အဝတ်အစားလျှော်ဖွပ်ပေးခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ပေးရမည်။
နေမကောင်းဖြစ်ပါကလည်း ပြုစုပေးရမည်။
ရဟန်းဖြစ်ပါကလည်း ဤအရာများအပြင် အခြားလိုအပ်သည်များကိုပါ ပြုစုလုပ်ကျွေးရမည်။
၃. နာယူခြင်း (သုဿူသာယာ) ဆရာ၏ ဆုံးမဩဝါဒကို လေးလေးစားစား နာခံရမည်။
ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် နာယူခြင်းဖြင့်သာ အသိပညာကို ကောင်းစွာ ရရှိနိုင်မည်။
မယုံကြည်ဘဲ နာယူပါက အကျိုးထူးမရနိုင်ပါ။
၄. ပြုစုခြင်း (ပါရိစရိယာယာ) ဆရာ၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စများအပါအဝင် အားလုံးကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရမည်။
၅. လေ့လာဆည်းပူးခြင်း (သက္ကစ္စံ သိပ္ပပဋိဂ္ဂဟဏေန) ဆရာထံမှ ပညာကို ရိုသေလေးစားစွာ သင်ယူရမည်။
အနည်းငယ်ကို သင်ယူပြီး အများကြီးကို ပြန်လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် အကျိုးရှိမည်။
တစ်လုံးတည်းကိုပင် သေချာစွာ နားလည်အောင် သင်ယူရမည်။
(ဒီ၊ဋ္ဌ၊၃၊၁၃၇။
)ပဉ္စဟိ ခေါ, ဂဟပတိပုတ္တ, ဌာနေဟိ အန္တေဝါသိနာ ဒက္ခိဏာ ဒိသာ အာစရိယာ ပစ္စုပဋ္ဌာတဗ္ဗာ – ဥဋ္ဌာနေန ဥပဋ္ဌာနေန သုဿုသာယ ပါရိစရိယာယ သက္ကစ္စံ သိပ္ပပဋိဂ္ဂဟဏေန [သိပ္ပံ ပဋိဂ္ဂဟဏေန (သျာ။
), သိပ္ပဥဂ္ဂဟဏေန (က။
)]။