kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အတိတ်ဝတ္ထု မျောက်လှလုံးစားရန် ပရိယာယ်ကြံ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဟိမဝန္တာရပ်ဝယ် မျောက်မျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်ရောက်လတ်သော် ဆင်ပြောင်အားကို ဆောင်နိုင်သည့်အစွမ်းနှင့် ပြည့်စုံသောကိုယ်ရှိ၏။
အလွန်လှပတင့်တယ်၏။
ဂင်္ဂါမြစ်ကွေ့ဖြစ်သော တော်တစ်ခုတွင် နေ၏။
ထိုဂင်္ဂါမြစ်၌ မိကျောင်းသည်နေ၏။
ထိုမိကျောင်း၏ မယားသည် မျောက်မင်းကိုမြင်လျှင် နှလုံးသားကို စားလိုသော ချင်ခြင်းဖြစ်၍ မိကျောင်းဖိုကို “အရှင် ... အကျွန်ုပ်သည် မျောက်မင်းနှလုံးသားကို စားလိုသည်” ဟု ပြော၏။
“ရှင်မ ... ငါတို့ကား ရေ၌ကျက်စားကြကုန်၏။
မျောက်မင်းကား ကုန်း၌ ကျက်စား၏။
သို့ကြောင့် ဘယ်လိုဖမ်းနိုင်မည်နည်း” ဟု ပြန်ပြော၏။
“အရှင် ... တစ်စုံတစ်ခုသော ဥပါယ်တံမျဉ်ဖြင့် ဖမ်းပါ၊ အကယ်၍မရလျှင် သေရမည်” ဟု ပြော၏။
“ရှင်မ ... မစိုးရိမ်လင့် တစ်ခုသော ဥပါယ်တံမျဉ်ရှိသည်၊ နှလုံးသားကို စားစေမည်” ဟု နှစ်သိမ့်ကျေနပ်စေ၏။
ထို့နောက် မျောက်မင်း မြစ်သို့ ရေသောက်အလာတွင် မိကျောင်းသည် မျောက်မင်းအား “မျောက်မင်း ... ဤအရပ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ကျက်စားဘိသနည်းဟု ပြော၏။
ငှက်ပျောသီးသာရှိသည်။
ဂင်္ဂါတစ်ဖက်ကမ်းမှာ သရက်၊ ပိန္နဲစသော ချိုသော အသီးတွေရှိသည် မဟုတ်ပါလော” ဟု ပြော၏။
“မိကျောင်းမင်း ... မှန်ပါ၏။
သို့သော်လည်း ဂင်္ဂါမြစ်သည် ရေများလှ၏။
ကျယ်ဝန်းလှ၏။
အဘယ်သို့ တစ်ဖက်ကမ်း သွားနိုင်မည်နည်း”ဟု မေး၏။
“မျောက်မင်း ... အကယ်၍ သင်သွားလိုပါမူ ကျွန်ုပ်ကျော်ပေါ်၌ တင်၍ ပို့ပါမည်”ဟု ပြောလေ၏။
မျောက်မင်းလည်း သဘောရိုးထင်မှတ်ကာ ယုံကြည်သဖြင့် ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံလေ၏။
မျောက်ဥပါယ်သုံး မိကျောင်းရှုံး ထိုအခါ မိကျောင်းသည် မျောက်မင်းကို ကျောပေါ်သို့ တက်စေပြီးလျှင် သွားကြရာ အတန်ငယ်သွားမိလျှင် ရေတွင် နစ်လေ၏။
မျောက်မင်းသည် “အဆွေ ... ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရေတွင်နစ်သနည်း အကြောင်းကိုပြောပါ” ဟု မေးလေ၏။
“မျောက်မင်း ... ငါသည် သင့်ကို သဘောရိုးဖြင့် ယူဆောင်လာသည်မဟုတ်၊ စင်စစ်ကား ငါ့မယားသည် သင့်နှလုံးသားကို စားလို၏။
သို့အတွက် ငါ့ မယားစားရန် သင့်ကို ယူဆောင်လာသည်” ဟု ပြော၏။
“အဆွေ ... သင်ကား ငါတို့အကြောင်းကို ကောင်းစွာမသိလေ၊ ငါတို့မှာ ရင်တွင်း၌ နှလုံးသားကို မထားပါ၊ အကယ်၍ထားပါမူ သစ်ပင်ဖျားတို့၌ နခုန်လွှားပြေးကူးသည်ရှိသော် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွကုန်ပေမည်” ဟု ပြောလေ၏။
“မျောက်မင်း ... သင်တို့နှလုံးသားကို အဘယ်မှာထားသနည်း” ဟု မေးလေ၏။
မျောက်မင်းသည် အနီး၌မြင်သော အသီးအပွင့်နှင့် ပြည့်စုံသော ရေသဖန်းပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးညွန်ကာ “အဆွေ ... ဟောဟိုမှာ ကြည့်ပါလော ရေသဖန်းပင်၌ ဆွဲထားသည်” ဟု ပြော၏။
“မျောက်မင်း ... ကောင်းပြီ ငါ့အား နှလုံးသားကို ပေးပါမူ သင့်ကို ငါမသတ်ပါ” ဟု ပြော၏။
“အဆွေ မသတ်လျှင် ငါ့ကို ထိုအရပ်ရောက်အောင် ပို့ပါ ရောက်သောအခါ နှလုံးသားကို ပေးပါမည်”ဟု လှည့်စားကာ ပြောလေ၏။
မျောက်အကြံပိုင် မိကျောင်းမှိုင် မိကျောင်းသည် ယုံကြည်သဖြင့် ရေသဖန်းပင်သို့ ပို့လေ၏။
မျောက်ပင်းလည်း မိကျောင်း ကျောပေါ်မှ ရေသဖန်းပင်သို့ ခုန်ကာ ထိုင်ပြီးလျှင် - “ဟယ်-မိကျောင်းမိုက် ... ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းတစ်ဖက်၌ သင်မြင်အပ်သော သရက်၊ ပိန္နဲ၊ သပြေစသော ချိုမြိန်သောအသီးတို့ဖြင့် င့ါအား အလိုမရှိ၊ ရေသဖန်းသီးသည်သာ မွန်မြတ်လှ၏။
ဟယ်-မိကျောင်းမိုက် ... သင့်မှာ စင်စစ် ခန္ဓာကိုယ်ကား ကြီးမားပေ၏။
ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်လျောသော ပညာကားမရှိပေ၊ သင်ကား သစ်ပင်ဖျား၌ နှလုံးသားကို ထားသည်ဟု ငါလှည့်စားသည်ကို သင်ကား အဟုတ်မှတ်ထင်ဘိ၏။
မိုက်စွတကား ယခုအခါ သင်ချမ်းသာရာ သွားလေတော့”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မျောက်မင်းစကားကိုကြားလျှင် မိကျောင်းသည် ဥစ္စာတစ်ထောင်မှ ရှုံးသောသူကဲ့သို့ ယူကျုံးမရဖြစ်ကာ ဆင်းရဲပင်ပန်းလျက် နှလုံးမသာသဖြင့် မှိုင်လျက်လျှင်ပင် မိမိနေရာသို့ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မိကျောင်းသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
မိကျောင်းမသည် - စိဉ္စမာနဝိကာ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိုယ်ပင်ကြီးခဲ့၊ ပညာမဲ့၊ တကယ့်စက်ဆုပ်ရာ။
(၂) မျောက်နှလုံးသား၊ သစ်ပင်ထား၊ ယုံငြားမိကျောင်းမှာ။
သုသုမာရဇာတ် ပြီး၏။
ဒဠှဝဂ် -၂၀၉ - ကုက္ကုဋဇာတ်။
ကျော့ကွင်း၌ လိမ္မာ၍ မိမိကိုယ်ကို ကျော့ကွင်း မမိအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်သော ကြက်အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကိုယ်ကိုစောင့်ကြပ် ရဟန်းမြတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ အတူနေတပည့်ဖြစ်သော ပဉ္စင်းငယ်သည် မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရာ၌ လိမ္မာ၏။
ထိုပဉ္စင်းငယ်သည် မိမိကိုယ်ကို မချမ်းသာမည်းစိုးရိမ်၍ အလွန်အေးသောအစား၊ အလွန်ပူသောအစာကို မစားလေ။
နေပူလျှင် ပင်ပန်းမည်စိုးရိမ်၍ ပြင်ပသို့မထွက်။
အစာမကြေမည်ကို စိုးရိမ်၍ အလွန်ပျော့သောဆွမ်း၊ မနပ်သောဆွမ်းတို့ကို မစားလေ။
ထိုပဉ္စင်းငယ်၏ ကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၌ လိမ္မာသောအဖြစ်သည် သံဃာဘောင်တွင် ထင်ရှားလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားဘသင်ဝယ် ထိုပဉ္စင်းငယ်အကြောင်း စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည် ကြွလာတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ ... ဤပဉ္စင်းငယ်သည် ယခုအခါ၌သာ ကိုယ်ကိုစောင့်ရှောက်ရာ၌ လိမ္မာသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လိမ္မာဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဘေးရန်သိမြင် ကြက်တိန်ညင် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တော်တစ်ခု၌ သစ်ပင်စောင့် ရုက္ခစိုးနတ် ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ငှက်မုဆိုးတစ်ယောက်သည် တိန်ညင်[တည်ကြက်] တစ်ကောင်ကိုယူ၍ သားမြီးဖြင့် ကျစ်ထားသော ကျော့ကွင်းနှင့် ကျော့ကွင်းတံတို့ကို ယူဆောင်ကာ တောသို့ သွား၍ ကြက်တို့ကို ထောင်လေ၏။
တောထဲသို့ ပြေးဝင်သော ကြက်ဟောင်း တစ်ကောင်သည် သားမြီးကျော့ကွင်း၌ လိမ္မာသောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မမိစိမ့်သောငှာ ပျံ၍ပျံ၍ နားလေ၏။
မုဆိုးလည်း ကိုယ်ကို သစ်ခက်သစ်ရွက်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကျော့ကွင်းကို အဖန်ဖန်ထောင်၏။
ကြက်သည် မုဆိုးကို အရှက်ကွဲစေလိုသောကြောင့် - “အိုသစ်ပင် ... ဤတော၌ ငါမြင်ဖူးသော အင်ကြင်း၊ သစ်ဆိမ့်စသောအပင်တို့ကား သင်သစ်ပင်လို ဟိုဟိုသည်သည် ရွေ့လျားသွားလာခြင်း မရှိကြကုန်”- ဟု လူတို့ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုပြီးလျှင် ပြေး၍ တစ်ပါးသောအရပ်သို့ သွားလေ၏။
ထိုကြက် ပြေးသွားသောအခါ မုဆိုးသည် - “လှောင်အိမ်ကို ဖျက်ဖောင်၍သွားသော ဤကြက်ဟောင်းကား သားမြီးကျော့ကွင်းတို့၌ လိမ္မာသည်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို မမိစေဘဲ ကျော့ကွင်းမှ ရှောင်လည်း ရှောင်၏။
စကားလည်းဆိုခဲ့၏။
စကားဆိုပြီး၍လည်း ပြေးလေ၏” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် တော်၌လှည့်ပတ်လျက် ရရသမျှကိုသာယူ၍ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ရ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကြက်ဟောင်းသည် - ယခုအခါ ကိုယ်ကိုစောင့်ရှောက်ရာ၌ လိမ္မာသော ပဉ္စင်းငယ်။
မုဆိုးသည်-ဒေဝဒတ်။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အပူ,အအေး၊ မြော်ချင့်တွေး၊ နေရေးစားသောက်မှု။
(၂) လျောက်ပတ်ရုံသာ၊ နေ,စားရာ၊ ကျန်းမာစောင့်ရှောက်ပြု။
ကုက္ကဋဇာတ် ပြီး၏။
'''ဒသကနိပါတ် - ၄၄၈။
ကုက္ကုဋဇာတ် အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့၍ မပေါင်းသင်း ... ထိုက်သော သူတို့၏ လက္ခဏာ အမူအရာကို ပြောဆိုပြီးလျှင် စွန်အား ပြေးစေသော ကြက်မင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အသက်သေစေမှု ရန်ငြိုးပြု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မြတ်စွာဘုရားကို သတ်ရန် လုံ့လပြုခြင်းကို အကြောင်း ပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု စွန်ဥပါယ်ပြုငြား ကြက်တို့စား လွန်လေ ပြီးသောအခါ ကောသမ္ဘီပြည်ဝယ် ကောသမ္ဗကမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဝါးတောတခုဝယ် ကြက်မျိုး၌ ကြက်အပေါင်း ခြံရံလျက်နေ၏၊ ထိုကြက်မင်း၏ မနီးမဝေးအရပ် စွန်တကောင်သည် နေလေ၏၊ ဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့် ကြက်တကောင် တကောင်ကိုဖမ်း ယူ၍စားခဲ့ရာ ကြက်အပေါင်းကုန်၍ ကြက်မင်းတကောင်သာ ကျန်ရစ်တော့၏၊ ကြက်မင်းသည် မမေ့မလျော့သည် ဖြစ်၍ ထွက်သင့်သောအခါ၌သာ ထွက်၍ကျက်စားကာ ဝါးတောမှာပင် နေ၏။
ကြက်မင်းစားလို ဥပါယ်ဆို စွန်သည် ကြက်မင်းကို ဖမ်းယူခြင်းငှါ မတတ်နိုင်သည်ဖြစ်၍ တခုသောဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့် ဖြားယောင်းကာ ဖမ်းယူ မည်ဟု ကြံစည်၍ ကြက်မင်း၏ မနီးမဝေး အရပ်တွင် သစ်ခက်တခု၌ နားနေလျက် “အဆွေကြက်မင်း... ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်သနည်း၊ အသင်နှင့် အဆွေ ခင်ပွန်းဖွဲ့လိုပါသည်၊ ဤမည်သော အရပ်၌ အစာပြည့်စုံ၏၊ ထိုအရပ်၌ ကျက်စား၍ အချင်းချင်း ချစ်ချစ်ခင်ခင်နေ လိုပါ၏” ဟု ပြောလေ၏၊ ထိုအခါ ကြက်မင်းသည် “အချင်းစွန်...သင်နှင့်ငါ အကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိ၊ သင်သွားလော့”ဟု ပြော၏၊ အဆွေကြက်မင်း...ငါသည် ရှေး အခါ၌ မကောင်းမှုကို ပြုမိသောကြောင့် ငါ့ကိုမယုံကြည်၊ ဤနေ့မှစ၍ မကောင်းမှုကို မပြုတော့ပါ” ဟု ပြော၏။
သူမိုက် စွန်ယုတ် ပေါင်းသင်းမလုပ် “အ ချင်းစွန် ... ငါ့မှာ သင်ကဲ့သို့ မကောင်းမှုပြုသောသူကို အဆွေခင်ပွန်း မဖွဲ့လို၊ သင်သွားလော့” ဟု သုံးကြိမ် မြောက်ပယ်၍ မကောင်းမှုပြုသော သတ္တဝါနှင့် အကျွမ်းဝင်ခြင်းငှါ မသင့်ဟု တောအုပ်ကို ပဲ့တင်ထပ်စေလျက် နတ်တို့ ကောင်းချီးပေးလတ်သော် ကြက်မင်းသည်- “အို-နတ်များတို့မကောင်းမှုကို ပြုသောသူ, မုသားကိုဆိုလေ့ရှိသောသူ, မိမိအကျိုးကို အလိုရှိ၍ ဆည်းကပ် ခစားလာသောသူ, မိမိကိုယ်၌ ဂုဏ်ရှိ သကဲ့သို့ ပြုသောသူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ”။
“အို-နတ်များတို့... အချို့သော သူတို့သည် ရေငတ်သော နွားကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်လျက် နှုတ်ဖြင့်သာ အဆွေခင်ပွန်းကဲ့သို့ ဆက်စပ်ကုန်၏၊ ကိုယ်ဖြင့်ကား မဆက်စပ်ကုန်၊ ထိုနှုတ်ဖြင့် အဆွေခင်ပွန်းဖွဲ့သော သူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ”။
ရှက်ကြောက်ကင်းသူ ရှောင်လွှဲမှု “အို–နတ်များတို့...အချည်းနှီး လက်အုပ်ချီကုန်လျက် နှုတ်ဖြင့်သာ ဤမည်သော အမှုကိုပြုမည်၊ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ပေးမည်ဟု ဖုံးလွှမ်း၍ ပြောဆိုသောသူ, အရှက်အကြောက် အနှစ်သာရကင်း၍ မရှက် မကြောက်သောသူ, သူပြုဘူးသော ကျေးဇူးကို မသိသောသူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ”။
“အို-နတ်များတို့... မုန်းလွယ် ချစ်လွယ်သော စိတ်ရှိသော မိန်းမ, ယောက်ျား, အထူးထူးသော အကြောင်းတို့ဖြင့် ရောနှောသည်ကို ထင်စွာပြု၍ ဘေးအန္တရာယ်ကို ပြုတတ်သောသူတို့နှင့် အကျွမ်း မဝင်ရာ”။
ပရိယာယ်ပြောလင့် မပေါင်းသင့် “အို-နတ်များတို့...သူယုတ်တို့အမှုသို့ သက်ဝင်သောသူ, ခိုင်မြဲသော စကား မရှိသောသူ, အဝတ် ပုဆိုးတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်သော သန်လျက်ကဲ့သို့ သတ္တဝါ ခပ်သိမ်းတို့ကို ညှဉ်းဆဲသောသူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ”။
“အို-နတ်များတို့—လောက၌ စကားပြေပြစ်၍ စိတ်ကမပါဘဲ အဆွေခင်ပွန်း သဘောဖြင့်အထူးထူးသော အကြောင်းတို့ဖြင့် အခွင့်ကောင်းကို ရှာနေသောသူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ”။
ကြက်မင်းဆုံးမပေး စွန်ထွက်ပြေး “အို-နတ်များတို့...အဆွေခင်ပွန်းအိမ်၌ တွေ့မြင်သော ထမင်းခဲဖွယ်နှင့်အခြားပစ္စည်းဥစ္စာကို မြင်၍ ပြစ်မှားသောသူ၊ အဆွေခင်ပွန်းကို ဖျက်ဆီးသော သူတို့နှင့် အကျွမ်းမဝင်ရာ” ဟု နတ်အပေါင်းအား အကျွမ်းမဝင် ကောင်းသော ဟောကြားလေ၏၊ ထို့နောက် ကြက်မင်းသည် စွန်ကို ခေါ်၍ “အချင်းစွန်သင်သည် ဤအရပ်၌ အကယ်၍ နေငြားအံ့၊ သင့်အားပြုအပ်သော အမှုကို သိရပေလိမ့်ည်”ဟု ပြောဆို ခြိမ်းချောက်လေ၏၊ စွန်လည်းကြောက်သဖြင့် ထိုအရပ်မှ ဖဲ၍ အရပ်တပါးသို့ ပြေးလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... *ထိုအခါ စွန်သည်-ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
ကြက်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မကောင်းပြုလို၊ မုသားဆို၊ ကျိုးလိုဆည်းကပ်လာ။
(၂) ဂုဏ်ရှိမာန်ပြ၊ နွားရေကျ၊ နှုတ်မျှဆက်စပ်ကာ။
(၃) ပေးမည်ပြုမည်၊ နှုတ်လိမ်လည်၊ တမည်ရှက်ကြောက်ကွာ။
(၄) ကျေးဇူးပစ်ပယ်၊ မုန်း, ချစ်လွယ်၊ အန္တရာယ်ပြုတတ်စွာ။
(၅) စကားမမြဲ၊ ယုတ်ဘက်လှဲ့၊ ညှဉ်းဆဲသတ္တဝါ။
(၆) ခင်ပွန်းယောင်နေ၊ နှုတ်ပြစ်ပြေ၊ ရှာဖွေခွင့်ကောင်းသာ။
(၇) ခင်ပွန်းအိမ်တွင်၊ ဥစ္စာမြင်၊ လိုချင်တတ်သူသာ။
(၈) ဆိုပြီးခဲ့တုံ၊ အလုံးစုံ၊ မယုံမကျွမ်းရာ။
ကုက္ကုဋဇာတ် ပြီး၏။
ဒဠှဝဂ် -၂၁၀ - ကလန္ဒကဇာတ်။
ရှားပင် သစ်တောက်ငှက်ကိုတု၍ ရှားတုံးကို နှုတ်သီးဖြင့် ပေါက်သဖြင့် နှုတ်သီးကျိုး၍ ဦးခေါင်းကွဲကာ သေရသော လက်ပံပင် သစ်တောက်ငှက် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဘုရားအံတု ပျက်စီးမှု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မြတ်စွာဘုရားကို အတုပြု၍နေ၏။
မြတ်စွာဘုရား ကြားတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဒေဝဒတ်သည် ယခုအခါ၌သာလျှင် ငါဘုရားကို အတုပြုခြင်းကြောင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ဖူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လက်ပံနှင့်ရှား သစ်တောများ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဟိမဝန္တာအရပ်ဝယ် သစ်တောက်လောက်ငှက်မျိုး၌ဖြစ်၍ ခဒိရဝနိယဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလျက် ရှားတော၌ ကျက်စားလေ့ရှိ၏။
အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော သစ်တောက်လောက်ငှက်ကား ကလန္ဒက အမည်ဖြင့် ထင်ရှားလျက် လက်ပံတော၊ ကသစ်တော၌ ကျက်စားလေ့ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ ကလန္ဒကသည် အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်သော ခဒိရဝနိယထံသို့လာ၏။
ထိုအခါ ခဒိရဝနိယသည် ငါ၏အဆွေခင်ပွန်းလာသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၍ ကလန္ဒကကို ခေါ်ပြီးလျှင် ရှားတောသို့ဝင်၍ ရှားပင်တုံးကို နှုတ်သီးဖြင့်ပေါက်ကာ ပိုးတို့ကိုထုတ်၍ ကလန္ဒကအား ပေး၏။
ကလန္ဒကလည်း ပေးတိုင်း၊ ပေးတိုင်းသော ပိုးတို့ကို ချိုစွာသော မုန့်အလား မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် ဖြတ်တောက်ကာ စားလေ၏။
လက်ပံသစ်တောက် ရှားတုံးပေါက် ထိုအခါ ကလန္ဒကအား ပိုးတို့ကို စားစဉ်ပင် “ဤခဒိရဝနိယလည်း သစ်တောက်လောက်ငှက်တည်း၊ ငါလည်း သစ်တောက်လောက်ငှက်တည်း၊ ငါ့အား ခဒိရဝနိယ ပေးသောအစာဖြင့် ဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ရှားတော၌ အစာကိုရှာ၍ စားတော့မည်” ဟု မာန်မနာဖြစ်၍ “အဆွေ ... သင်သည် ငါစားဖို့အတွက် အပင်ပန်းမခံလင့် ငါကိုယ်တိုင် ဤရှားတော၌ အစာကိုရှာ၍ စားမည်”ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ ခဒိရဝနိယသည် “အဆွေ ... သင်သည် အနှစ်မရှိသော လက်ပံတော၊ ကသစ်တော၌ ကျက်စားသော အမျိုးဖြစ်သည်။
ရှားပင်တို့မည်သည်ကား ဇာတ်အားဖြင့် အနှစ်ရှိကုန်၏။
ချင်ချင်မြည်အောင် မာကုန်၏။
သင်ကိုယ်တိုင် အစာရှာ၍စားခြင်းကို မနှစ်သက်လင့်”ဟု ပြောလေ၏။
“အဆွေ ... ငါလည်း သစ်တောက်လောက်မျိုး၌ ဖြစ်သော ငှက်မဟုတ်ပါလော”ဟု ပြောဆို၍ ခဒိရဝနိယ စကားကို မနာယူဘဲ လျင်မြန်စွာပျံ၍ ခဒိရဝနိယကို အတုပြုကာ ရှားပင်တုံးကို နှုတ်သီးဖြင့် တအားပေါက်လေ၏။
ဦးခေါင်းကွဲကာ သေရရှာ ခဏခြင်းလျှင် နှုတ်သီးသည် ပြတ်လေ၏။
မျက်လုံးလည်း ပြူး၍ထွက်လေ၏။
ဦးခေါင်းလည်း ကွဲလေ၏။
ပင်စည်၌ မနားနိုင်တော့ဘဲ မြေသို့ကျ၍ - “အဆွေ ခဒိရဝနိယ ... ငါသည် နှုတ်သီးဖြင့် တစ်ချက်တည်းသာ ပေါက်မိရုံဖြင့် ဦးခေါင်းကွဲခဲ့၏။
အဆူးရှိ၍ သေးငယ်သော အရွက်ရှိသော ဤသစ်ပင်ကား အဘယ်မည်သော သစ်ပင်ဖြင်သနည်း” – ဟု မေးလေ၏။
ခဒိရဝနိယသည် ကလန္ဒက၏ စကားကို ကြားလျှင် - “အဆွေ ကလန္ဒက ... ငှက်မြတ်ဖြစ်သော သင်သည် အနှစ်မရှိသော လက်ပံတော၊ ကသစ်တောတို့၌ ထွင်းဖောက်၍ ကျက်စားခဲ့ဖူးပြီ၊ နောက်အခါ ဇာတ်အားဖြင့် အနှစ်ရှိသော ရှားတောသို့ရောက်၍ ကျက်စားရာ ဦးခေါင်းကွဲခဲ့ပြီ၊ ထိုသစ်ပင်ကား အနှစ်ရှိသော ရှားပင်ဖြစ်၏” – ဟု ပြောကြားလေ၏။
ကလန္ဒကလည်း ထိုအရပ်၌ပင် အသက်ကုန်ခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ကလန္ဒကသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
ခဒိရဝနိယသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
(၂) ကလန္ဒက၊ စိတောက်၊ ရှားပင်ပေါက်၊ ဦးနှောက်ကွဲသေရှာ။
ကလန္ဒကဇာတ် ပြီး၏။
ဗီရဏထမ္ဘဝဂ် -၂၁၁ - သောမဒတ္တဇာတ်။
တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွားတောင်းနည်းကို သင်ပြထားပါလျက် မင်းကြီးထံ ရောက်၍ အလွဲဆိုသော ဖခင်အား နွားရအောင် ကူညီပေးသော သောမဒတ်လုလင် အကြောင်း ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရှက်ကြောက်ရွံ့ရှား ရဟန်းတစ်ပါး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လာဠုဒါယီမထေရ်သည် လူနှစ်ယောက်တို့ထံတွင် စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ ပြည့်စုံအောင် ပြောဆိုခြင်းငှာမစွမ်းနိုင်၊ ရှက်ကြောက်ရွံ့ရှားခြင်းများသည်ဖြစ်၍ တစ်မျိုးကိုဆိုမည်ဟု နှလုံးသွင်းထားသော်လည်း တစ်မျိုးကိုသာ ဆိုမိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ထိုလာဠုလာယီမထေရ် အကြောင်းကို တရားသဘင်ဝယ် စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ ... လာဠုလာယီကား ယခုအခါ၌သာ ရှက်ကြောက်ရွံရှားခြင်းများသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ရှက်ကြောက်ရွံ့ရှားခြင်းများဖူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မျိုးဇာတ်မြှင့်တင် မြတ်လုလင် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် တစ်ခုသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ဖြစ်၍ အမည်အားဖြင့် သောမဒတ္တဟု ခေါ်တွင်လေ၏။
ထိုသောမဒတ်သည် အရွယ်ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာကို သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးလျှင် တစ်ဖန် အိမ်သို့ပြန်လာ၍ မိဘတို့ဆင်းရဲနေသည်ကိုသိလျှင် ယုတ်မာသောအမျိုးမှ မြတ်သောအမျိုး ဖြစ်စေမည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ မိဘတို့ကို ပန်ကြားပြီးလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့သွား၍ မင်းကြီးထံ ခစားလေ၏။
ထိုသောမဒတ်လုလင်အား မင်းကြီးသည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုး၏။
ထိုသောမဒတ်၏ ဖခင်သည် နွားနှစ်ကောင်ဖြင့် လယ်ထွန်၍ အသက်မွေးခဲ့ရာ နွားတစ်ကောင်သည် သေခဲ့၏။
ထိုအခါ သားထံသို့သွား၍ “ချစ်သား သောမဒတ် ... ငါ့မှာ နွားတစ်ကောင် သေခဲ့ပြီ၊ တစ်ကောင်သာ ကျန်သဖြင့် လယ်ထွန်၍ မဖြစ်နိုင်၊ သို့အတွက် မင်းကြီးထံသွား၍ နွားတစ်ကောင် တောင်းပေးပါ”ဟု ပြောလေ၏။
“ဖခင် ... မင်းကြီးကို ခစားရသည်မှာ မကြာမြင့်သေး၊ ကျွန်ုပ်မတောင်းပေးဝံ့ပါ ဖခင်ကိုယ်တိုင်သွား၍ တောင်းပါ”ဟု ပြောလေရာ၊ “ချစ်သား ငါသည် ရှက်ကြောက်ရွံ့ရှားခြင်း များသည်ကို သင်သိသည်မဟုတ်လော”ဟု လူနှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် အထံတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်၊ အကယ်၍ ငါကိုယ်တိုင်သွား၍ တောင်းသည်ဖြစ်အံ့၊ ငါ့မှာ ကျန်ရှိသော နွားတစ်ကောင်ကိုပင် ပေးခဲ့မိ၍ ပြန်လာရမည်” ဟု ပြော၏။
“ဖခင် ... ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်စေတော့၊ အကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်တော့ တောင်း၍မယူဝံ့ပါ၊ စင်စစ်အားဖြင့် နွားတောင်းနည်း အတတ်ပညာကို သင်ကြားပေးပါမည်” ဟု ပြောလေ၏။
“ချစ်သား ကောင်းပြီ သင်ကြားပေးပါ”ဟု ပြောလေ၏။
နွားရရှိရေး တောင်းနည်းပေး ထိုအခါ သောမဒတ်သည် အဖကိုခေါ်ပြီးလျှင် ဗိရဏတ္ထမ္ဘက မည်သော သုသာန်ကိုသွား၍ ထိုထိုအရပ်၌ မြက်တို့ကိုထားကာ ဤမြက်စည်းကား မင်းကြီး၊ ဤမြက်စည်းကား အိမ်ရှေ့မင်း၊ ဤမြက်စည်းကား စစ်သူကြီး၊ ဤသို့ အသီးအသီး အမည်ပေး၍ အဖကိုပြလျက် သေချာစွာ မှတ်သားစေပြီးလျှင် “ဖခင် ... သင်သည် မင်းကြီးထံသွား၍ ‘အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီးသည် အောင်စေသတည်း’ ဟု ဆိုပြီးလျှင် - “အရှင်မင်းကြီး ... အကျွန်ုပ်မှာ နွားနှစ်ကောင်ဖြင့် လယ်ထွန်၍ အသက်မွေးခဲ့ရာ နွားတစ်ကောင်သေ၍ တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
သို့အတွက် အကျွန်ုပ်အား နွားတစ်ကောင် ပေးတော်မူပါ” – ဟု ဂါထာကို သီကုံး၍ပေးကာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လေ့လာစေပြီးလျှင် နွားတောင်းနည်းကို လက်တွေ့သင်ပြလေ၏။
စကားတိမ်းမှု ပြက်ရယ်ပြု အဖ ပုဏ္ဏားသည် သောမဒတ်အား “ချစ်သား ... ဂါထာကို လေ့လာ၍ နှုတ်တက်ရပြီ၊ ယခုအခါ ငါသည် ဘယ်သူ့ထံမှာမဆို ကောင်းမွန်စွာဆိုနိုင်ပြီ၊ နွားတောင်းရန် ငါ့ကို မင်းကြီးထံပို့ပါ” ဟု ပြောလေ၏။
သောမဒတ်လည်း လျောက်ပတ်သော လက်ဆောင်ပဏ္ဏာကိုယူစေ၍ ဖခင်ကို မင်းကြီးထံ ပို့လေ၏။
ပုဏ္ဏားလည်း မင်းကြီးထံရောက်လျှင် “အရှင်မင်းကြီးသည် အောင်စေသတည်း” ဟု ဆိုကာ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာကို ဆက်သလေ၏။
မင်းကြီးလည်း “သောမဒတ် ... ဤပုဏ္ဏားကား သင်နှင့်ဘယ်သို့ တော်စပ်သနည်း”ဟု မေး၏။
“အရှင်မင်းကြီး .. အကျွန်ုပ်ဖခင် ဖြစ်ပါသည်”ဟု လျှောက်တင်လေရာ၊ “ဘယ်အတွက် လာသနည်း” ဟု မေးလျှင် ပုဏ္ဏားသည် နွားတောင်းလိုသဖြင့် - “အရှင်မင်းကြီး ... အကျွန်ုပ်မှာ နွားနှစ်ကောင်ဖြင့် လယ်ထွန်၍ အသက်မွေးခဲ့ရာ နွားတစ်ကောင်သေ၍ တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သို့အတွက် နွားတစ်ကောင်ကို ယူတော်မူပါ” – ဟု ဂါထာကို ရွတ်ဆိုတောင်းလေ၏။
မင်းကြီးသည် ပုဏ္ဏား ချွတ်ယွင်းသည်ကိုသိ၍ ရယ်ရွှင်ကာ “သောမဒတ် ... သင်တို့အိမ်၌ နွားတို့သည် များယောင်တကား” ဟု ဆိုသည်ရှိသော်၊ “အရှင်မင်းကြီး ... နွားတို့ကို အရှင်မင်းကြီး ပေးတော်မူအပ်သည် ဖြစ်ကုန်လတ္တံ့”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
သားကူညီချက် စည်းစိမ်တက် မင်းကြီးလည်း သောမဒတ်အား နှစ်သက်တော်မူလှ၍ နွားတစ်ဆယ့်ခြောက်ကောင်နှင့် ပုဏ္ဏားနေသောရွာကို ရွာစားပေးတော်မူ၍ များစွာသော အခြံအရံဖြင့် လွှတ်လိုက်၏။
ပုဏ္ဏားသည် သိန္ဓောမြင်းဖြူတို့ဖြင့် ကသော ရထားကို စီးနင်းကာ များစွာသော အခြံအရံဖြင့် ရွာသို့သွားလေ၏။
သောမဒတ်သည် အဖနှင့်အတူ ရထားစီး၍ သွားသည်ရှိသော် - “ဖခင် ... အကျွန်ုပ်သည် သင်တို့ကို အမြဲမပြတ် မမေ့မလျော့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဗိရဏတ္ထမ္ဘက မည်သော သုသာန်၌ လေ့လာစေပြီးလျှင် နွားတောင်းနည်းကို လက်တွေ့ သင်ပြထားပါလျက် ပရိသတ်ထဲရောက်၍ အလွဲကိုဆိုဘိသည်။
ပညာနည်းသူကို အမြဲလေ့ကျက်ခြင်းသည် မစောင့်ရှောင်နိုင်” – ဟု အပြစ်တင်စကား ပြောကြားပြန်၏။
အဖပုဏ္ဏားသည် သား၏စကားကို ကြားလျှင် - “ချစ်သား သောမဒတ် ... သူတစ်ပါးထံ ဥစ္စာကို တောင်းသောသူမှာ ရခြင်း၊ မရခြင်း နှစ်မျိုးဖြစ်ရာသည်။
အမှန်အားဖြင့် တောင်းခြင်းမှာ ဤလိုဖြစ်ခြင်းသဘောရှိ၏” – ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ ... ထိုအခါ မင်းကြီးသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
· သောမဒတ် အဖသည် - လာဠုဒါယီ။
· သောမဒတ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ရှက်ကြောက်သူကား၊ သူ့ထံပါး၊ စကားမဖြောင့်လေ။
(၂) ပညာကနည်း၊ လေ့ကျက်လည်း၊ အမြဲမစောင့်ပေ။
(၃) နွားကိုပေးပါ၊ ပြောဖို့ရာ၊ ယူပါပြောမိလေ။
သောမဒတ္တဇာတ် ပြီး၏။
ဂန္ဓာရဝဂ် -(၄၁၀) - သောမဒတ္တဇာတ် သားအဖြစ် မွေးမြူထားသော “သောမဒတ္တ” ဆင်ငယ် သေဆုံး၍ ငိုကြွေးပူဆွေးနေသော ရသေ့အား သိကြားမင်း တရားပြခြင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တပည့်ကြောင်းပြု ပူဆွေးမှု နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မထင်ရှားသော ရဟန်းကြီးတစ်ပါးသည် မိမိ ရှင်ပြုထား၍ ကျေးဇူးများသော သာမဏေ သေလွန်သည်ရှိသော် မရဏဿတိ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို မစီးဖြန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးမြည်တမ်း၍သာနေ၏။
ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုရဟန်းကြီး အကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ … ဤရဟန်းကြီးသည် ယခုအခါ၌ သာ ဤသာမဏေ သေလွန်သည်ရှိသော် ငိုကြွေးမည်တမ်းသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း ငိုကြွေး မြည်တမ်းဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဆင်ငယ်မွေးထား သေလွန်ငြား လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ သိကြားမင်း ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ကာသိကရွာ၌ နေသော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည် များစွာသော စည်းစိမ် ဥစ္စာ ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ ကာမဂုဏ် စွန့်လွှတ်၍ တောထွက်ပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ တော၌ ဖြစ်သော သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့်သာ မျှတကာနေ၏။
တစ်နေ့သ၌ သစ်သီးကြီးငယ် ရှာဖွေရန် သွားသည်ရှိသော် ဆင်ငယ်တစ်ကောင်ကိုတွေ့၍ ကျောင်းသို့ဆောင်ယူလျက် သားအမှတ်ဖြင့် မွေးမြူလေ၏။
ထိုဆင်ငယ်အား သောမဒတ် ဟူသော အမည်ကိုမှည့်၍ မြက်၊ သစ်ရွက်စသည်တို့ကို စားစေ၏။
အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် ကြီးသောကိုယ်ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ အစားများသဖြင့် အစာမကြေခြင်းကြောင့် အားနည်းသောရောဂါ ဖြစ်လေ၏။
ရသေ့လည်း ဆင်ကို ကျောင်း၌ ထား၍ သစ်သီးကြီးငယ် ရှာဖွေရန် သွား၏။
ရသေ့ ပြန်မရောက်သေးမီ ဆင်ငယ်သည် သေလွန်လေ၏။
ရသေ့သောက ပူဆွေးလှ ရသေ့သည် သစ်သီးကြီးငယ် ရှာဖွေသွားရာမှ ပြန်လာသောအခါ ခရီးဦးကြိုဆိုနေကြ ဖြစ်သော ဆင်ငယ်သောမဒတ်ကို မမြင်လျှင် - “အလုံး၊ အရပ်နှင့် ပြည့်စုံသော အို - ချစ်သား သောမဒတ် … သင်သည် ရှေးအခါ ငါ့ကို တော၌ ဝေးစွာလာ၍ ခရီးဦးကြိုဆိုခဲ့၏၊ ယခုအခါ သင့်ကို ငါ မမြင်၊ အဘယ်အရပ်သို့ သွားသနည်း” – ဟု ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် လာလတ်သော် စင်္ကြံဦး၌ လဲ၍ သေနေသော ဆင်ကို မြင်လျှင် လည်ဖက်၍ - “အို-သောမဒတ် … သေ၍ အိပ်နေသော ဆင်ကား အခြားဆင် မဟုတ်ပေ၊ သင် သောမဒတ် ဖြစ်ခဲ့၏တကား၊ မာလောနွယ် ညွန့်ကြီးကို ဖြတ်ကာ မြေ၌ ချထားသကဲ့သို့ သင် သောမဒတ်သည် မြေ၌ အိပ်၍ ဩော် … သေခဲ့လေပြီတကား” – ဟု ငိုကြွေး မြည်တမ်းပြန်၏။
သံယောဇဉ်စွဲလှ ဖြေမရ ထိုခဏ၌ သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်သို့ ကြည့်လတ်သော် ငိုကြွေးနေသော ရသေ့ကိုမြင်လျှင် ဤရသေ့ကား သားမယားကို စွန့်၍ ရဟန်းပြုခဲ့ပါလျက် ဤဆင်ငယ်ကို သားအမှတ်ဖြင့် ငိုကြွေဘိ၏၊ သံဝေဂရစေ၍ သတိဖြစ်စေမည်ဟု ရသေ့ကျောင်းသို့သွား၍ ကောင်းကင်၌ တည်လျက် - “အို-ရသေ့ … သေလေပြီးသောသူကို စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေး မြည်တမ်းခြင်းသည် လူအဖြစ်မှ လွတ်၍ ရဟန်းအဖြစ်နှင့် ပြည့်စုံသော သင့်အား မကောင်းပါ” – ဟု ရသေ့အား ပြောဆို သတိပေးလေ၏။
ရသေ့လည်း သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် - “အို-သိကြားမင်း … လူ ဖြစ်စေ၊ သားငှက်တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ ပေါင်းဖော်ခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံး၌ ချစ်ခြင်း ဖြစ်နေသော သတ္တဝါကို မစိုးရိမ်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ပါ” – ဟု သိကြားမင်းအား ပြောဆိုပြန်၏။
စိုးရိမ်မှုရေး သိပေး ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ရသေ့ ငိုကြွေးနေသည့် အဖြစ်ကို သတိပေးလို၍ - “အို-ရသေ့ … သေဆဲဖြစ်သောသူ၊ သေပြီးသောသူ၊ သေလတ္တံ့သောသူတို့ကို ငိုကြွေး မြည်တမ်းလျက် မျက်ရည်ယိုစီးသော သူတို့ကား မျက်ရည်ပြတ်သောနေ့ မည်သည် မရှိခဲ့ရာ၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းကို အကျိုးမရှိဟု ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့ ပြောဆိုကြသောကြောင့် သင်သည် မငိုကြွေး မမြည်တမ်းပါလင့်” “အို-ရသေ့ … စင်စစ် ငိုကြွေး မြည်းတမ်းသဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှ ကင်းပြတ် သေလွန်ပြီးသော သူသည် အကယ်၍ ထလာပါမူ ငါတို့ အလုံးစုံသည် စည်းဝေး၍ အချင်းချင်း၏ ဆွေမျိုးဉာတိတို့ကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းပါကုန်အံ့” – ဟု ရသေ့အား ဆုံးမပြန်၏။
သိကြား ဟောပြ တရားရ ရသေ့သည် သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် သတိရ​၍ စိုးရိမ်သောက ကင်းပျောက်လျက် မျက်ရည်တို့ကို သုတ်ကာ - “အို-သိကြားမင်း … ထောပတ်ဖြင့် သွန်းလောင်းအပ်သော မီးကို ရေဖြင့် သွန်းလောင်းသကဲ့သို့ စင်စစ် သောကမီးဖြင့် ပြောင်ပြောင် တောက်နေသောငါ့ကို အလုံးစုံသော စိုးရိမ်ခြင်းကို ငြိမ်းစေဘိ၏။
သင် သိကြားမင်းသည် သောကဖြင့် နှိပ်စက်သော ငါ၏သား၌ စိုးရိမ်ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်ပေ၏။
ငါ့အား စိတ်နှလုံး၌ စူးဝင်နေသော သောကတည်းဟူသော ငြောင့်ကို သင် သိကြားမင်းသည် နုတ်အပ်စွတကား” – “အို-သိကြားမင်း … သင်၏ စကားကို ကြားနာရ၍ ငါသည် သောကတည်းဟူသော ငြောင့်ကို နုတ်အပ်ပေပြီ၊ စိုးရိမ်သောက ကင်းပေပြီ၊ စိတ်နောက်ကျူခြင်း မရှိ၊ မစိုးရိမ် မပူဆွေး မငိုကြွေးတော့ပါ” – ဟု သိကြားမင်းအား ချီးကျူးစကား ပြောကြားလေ၏။
သိကြားမင်းလည်း ရသေ့ကို ဆုံးမပြီး၍ မိမိနေရာ တာဝတိံသာသို့ သွားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ဆင်ငယ်သည် - ယခုအခါ သာမဏေငယ်။
ရသေ့သည် - ရဟန်းကြီး။
သိကြားမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သေပြီးသေမည်၊ ငိုကြွေးမည်၊ မျက်ရည်မစဲရာ။
(၂) ဆွေသားမျိုးတူ၊ ငိုကြွေးမူ၊ သေသူမထရာ။
(၃) ငိုကြွေးသော်ငြား၊ ကျိုးမများ၊ တရားသက်ဝင်ရာ။
ဗီရဏထမ္ဘဝဂ် -၂၁၂ - ဥစ္ဆိဋ္ဌဘတ္တဇာတ်။
လျှပ်ပေါ် လော်လည်သော ပုဏ္ဏေးမကြောင့် လင်ငယ်၏ စားကြွင်းထမင်းကို လင်ကြီး စားရခြင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မိန်းမပြစ်ပြ ဆိုဆုံးမ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မယားဟောင်းသည် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်အပ်သည်ဖြစ်၍ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ထိုရဟန်းအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် “ချစ်သော ရဟန်း ... ဤမိန်းမသည် သင့်အကျိုးစီးပွားမဲ့ကိုသာ ပြကုတတ်သည်၊ ရှေးအခါ၌လည်း သင့်ကို သယောက်လင် စားကြွင်းထမင်းကို ကျွေးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လင်ငယ်ကျန်ကျွေး လင်ကြီးမေး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထမင်းကို လှည့်လည်ကာ တောင်းရမ်းစားသောက်၍ အသက်မွေးရသည် နဋမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်လောက်လတ်သော် အလွန်ဆင်းရဲ၏။
မကောင်းသောအဆင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။
ထမင်းကို လှည့်လည်တောင်းရမ်းကာ စားသောက် အသက်မွေးရ၏။
ထိုအခါ ကာသိတိုင်း ရွာငယ်တစ်ခုဝယ် ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်၏ ပုဏ္ဏေးမသည် သီလမရှိ၊ ယုတ်မာသောအကျင့် ရှိ၏။
ထိုပုဏ္ဏေးမသည် သယောက်လင်နှင့် ယုတ်မာသော အကျင့်ကို ကျင့်ပြီး၍ သယောက်လင်အား “အရှင် ... ခဏနေပါဦး ထမင်းဦးကို စားရမည်” ဟု ဆိုပြီးလျှင် ထမင်းကို ခူး၍ အမဲဟင်းလျာနှင့် စားစေ၏။
မိမိကား လင်ပုဏ္ဏားလာခြင်းကို မျှော်ကာ အိမ်တံခါးတွင် ရပ်လျက်စောင့်၏။
နဋမျိုး၌ဖြစ်သော လုလင်လည်း သယောက်လင် ထမင်းစားရာအရပ်၌ ထမင်းတောင်းကာ ရပ်လျက်နေ၏။
ထိုခဏ၌ ပုဏ္ဏားသည် အိမ်သို့ရှေးရှု့ ပြန်လာ၏။
ပုဏ္ဏေးမမြင်လျှင် အိမ်တွင်းသို့ လျင်မြန်စွာဝင်၍ သယောက်ကျီတွင်းသို့ သွင်း၍ထားလေ၏။
လင်ပုဏ္ဏား ရောက်လာလျှင် လက်ဆေးရည်ကိုပေးကာ သယောက်လင် စားကြွင်းဖြစ်သော ထမင်းအေးပေါ်တွင် ထမင်းပူကိုထပ်၍ ထည့်ကာစားစေပြန်၏။
ပုဏ္ဏားလည်း ထမင်းပွဲ၌ လက်နှိုက်မိ၍ အပေါ်ယံက ထမင်းပူ၊ အောက်က ထမင်းအေးကို မြင်လျှင် ဤထမင်းအေးကား သူတစ်ပါးစားကြွင်း ဖြစ်ရာသည်ဟု ကြံစည်၍ ပုဏ္ဏေးမအား - “ပုဏ္ဏေးမ ... ထမင်းပွဲမှာ အထက်က ထမင်းမှာ ပူ၏။
အောက်က ထမင်းမှာအေး၏။
အဘယ်ကြောင့် ထမင်းတစ်ပွဲတည်းမှာ သည်လို အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေရသနည်း” ဟု မေလေ၏။
လင်ကြီးဆုံးမ ရှောင်ကြဉ်ကြ ပုဏ္ဏေးမသည် မိမိပြုအပ်သော အမှုထင်ရှားလာမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ပုဏ္ဏားက အဖန်ဖန် မေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ စကားမဆိုဘဲ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလေ၏။
ထိုခဏ၌ နဋမျိုးဖြစ်သော လုလင်သည် “ကျီထဲ၌ နေစေသောသူကား သယောက်လင် ဖြစ်ရာသည်၊ ဤပုဏ္ဏားကား အိမ်ရှင်လင်ကြီး ဖြစ်ရာသည်၊ ငါသိသမျှ အကြောင်းစုံကို ပုဏ္ဏားအား ပြောကြားမည်” ဟု ကြံစည်ကာ - “အို - ပုဏ္ဏားကြီး ... အကျွန်ုပ်ကား နဋမျိုးဖြစ်၍ ထမင်းတောင်းစားရန် ဤအရပ်သို့ ရောက်လာပါ၏။
အရှင်ပုဏ္ဏားကြီးသည် ဤထမင်းကား ဘယ်သူ့စားကြွင်း ဖြစ်သည်ကို စုံစမ်းရှာဖွေနေဘိ၏။
ဤထမင်းကို စားသော ပုဏ္ဏေးမ၏ သယောက်လင်ကား အရှင်ကို ကြောက်သဖြင့် ကျီထဲမှာ ဝင်နေပါ၏။
” ဟု အကြောင်းစုံ ပြောကြာလေ၏။
ပုဏ္ဏားသည် နဋမျိုး၏ စကားကိုကြားလျှင် အလွန်အမျက်ထွက်ကာ သယောက်လင်၏ ဦးသျှောင်ကို ဆွဲပြီးလျှင် ကျီထဲမှ ထုတ်၍ နောင်တစ်ဖန် ဤလိုယုတ်မာသောအကျင့်ကို မကျင့်လင့်ဟူ ဆဲရေးခြိမ်းခြောက်လျက် နှစ်ယောက်လုံး သတ်ပုတ် ရိုက်နှက်လတ်သော် နှစ်ယောက်လုံးပင် နောင်တစ်ဖန် ယုတ်မာသောအမှုကို မပြုဝံ့ကြကုန်၊ ရှောင်ကြဉ်ကြကုန်၏။