kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အဖြူစက်ကလေး ပေါ်လာချိန်တွင် မှန်ဘီလူးကို နေရာမရွေ့စေဘဲ ကိုင်ထားက ထိုနေရာတွင် ရှေးဦးစွာ အငွေ့ထွက်လာရာမှ မီးထတောက်သည် အထိ လောင်ကျွမ်းလာပုံကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
အပူစု၍ ကျ ရောက်သဖြင့် စက္ကူစလောင်ကျွမ်းသွားသောနေရာမှာ အခြား မဟုတ် ဆုံချက်ပင် ဖြစ်သည်။
မျက်လုံးများ၌ သူငယ်အိမ်သည် မှန်ဘီလူးခုံးနှင့် သူငယ် အိမ်ဆုံချက်သည် မျက်လုံးနောက်ပိုင်းရှိ ရက်တီးနားခေါ် မြင်လွှာနှင့် တစ်ထပ်တည်း မကျဘဲရှိတတ်သည်။
ထိုအခါ မြင်လွှာပေါ်၌ ထင်လာသည့် အရိပ်သည် မပြီသ မထင်ရှားဘဲ ရှိတတ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်သောအခါ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်၏ ချွတ်ယွင်းချက်ကို ပြုပြင်ပေး ရန် မျက်မှန် တပ်ဆင်ပေးရလေ သည်။
မျက်မှန် တပ်ဆင်ခြင်းမှာ သင့်တော်သော မှန်ဘီလူး အပိုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုး ဖြည့်စွက်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူငယ်အိမ်နှင့် မှန်ဘီလူးကို ပေါင်းစပ်စေခြင်းဖြင့် သူငယ်အိမ် နှင့် မြင်လွှာတို့၏ အကွာအဝေးကို မူမှန်ဖြစ်စေသည့်အတွက် မျက်လုံးကို ကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်စွမ်းစေရှိလေသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက် ကင်မရာများတွင်လည်း မှန်ဘီလူး၏ ဆုံတာ (ဖိုးကပ် အကွာအဝေး)သည် လွန်စွာ အရေးကြီးပေသည်။
ဆုံတာ အကွာအဝေး ချိန်သားမကိုက်ပါက ကင်မရာတွင်ရှိသော ပုံဖမ်း ကော်ပြားပေါ်၌ ကျရောက်ထင်ပေါ်သည့် အရိပ်သည် မပြတ်သား မပြီသနိုင်။
အရိပ်မပြတ်သားက ဓာတ်ပုံသည်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားမည် မဟုတ်ပေ။
မှန်ဘီလူးအခုံးနှင့် အခွက်တို့ မတူသော အချက်တစ်ခုရှိ သည်။
မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို အရာဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် နောက်ခံကား ချပ် တစ်ခုတို့၏ အကြားတွင်ထား၍ နောက်ခံကားချပ်ပေါ်တွင် ကြည့်လျှင် အရာဝတ္ထု၏ အရိပ်သည် စောက်ထိုးဖြစ်၍ မှန် ဘီလူးသည် အခွက်ဖြစ်လျှင် အရိပ်သည် နဂိုအတိုင်း တည့်မတ် စွာပင် ရှိပေလိမ့်မည်။
ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှ လင်းတန်းတို့သည် မှန်ဘီလူးခုံးကို ဖြတ်သွားသောအခါ အထက်မှ လင်းတန်းသည် အောက်သို့ ယိုင်ဆင်းသွား၍ အောက်မှ လင်းတန်းသည် အထက်သို့ပင် ယိုင်တတ်သွား သည့်အတွက် နောက်ခံကားချပ်ပေါ်တွင်ထင်သော အရိပ်သည် စောက်ထိုးထင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မှန်ဘီလူးသည် အခွက်ဖြစ် လျှင်မူ ဖြတ်သွားသော လင်းတန်းတို့သည် အထက်မှအောက်သို့ အောက်မှ အထက်သို့ ယိုင်ခြင်းသည်လည်း တည့်မတ်စွာ ထင်ခြင်းဖြစ်သည်။
အဝေးကြည့် မှန်ပြောင်းနှင့် (မိုက္ကရိုစကုပ်) အဏုကြည့် မှန်ပြောင်းတို့ကို စီမံထားခြင်းမှာ မူလ အရာဝတ္ထု ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီး၍ မြင်ရအောင် ဖြစ်သည်။
ထိုမှန် ပြောင်းများ၌ မှန်ဘီလူးတစ်ခုတည်းကို မသုံးဘဲ သင့်တော်သော မှန်ဘီလူးအများကို သင့်တော်သလို စုပေါင်းပြီး တပ်ဆင်ရ သည်။
ထိုအခါ မှန်ဘီးလူးတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရိပ်ကို ကျန်မှန်ဘီလူးများက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အကြီးချဲ့ သွားသည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် မူလအရာဝတ္ထုထက် အဆ ပေါင်းများစွာ ကြီးသောအရိပ်ကို မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။
မှန်ဘီလူးအကောင်းစားများကို ပြုလုပ်ရသော လုပ်ငန်းသည် အခက်ခဲ အသိမ့်မွေ့ဆုံး လုပ်ငန်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
အဝေး ကြည့် မှန်ပြောင်းကြီးများအတွက် မှန်ဘီလူး အကြီးစားများကို ပြုလုပ်ရာတွင် လပိုင်း၊ နှစ်ပိုင်း အထိပင် ကြာတတ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား Category:အင်္ဂလိပ် တီထွင်မှုများ။
တွေ့မြင်နေကျ မြွေပါတစ်မျိုး မြွေပါ () သည် ဗီဗာရီးဒီးမျိုးရင်းဝင်ဖြစ်၍ ရုတ်တရက်ကြည့်က ရှဉ့်ကလေးများနှင့် သဏ္ဌာန်တူသည် ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမြီးသည် ရှဉ့်ထက် တိုသည့်ပြင် ကိုယ်နေကိုယ်ထားလည်း တစ်မျိုးစီဖြစ်၏။
ကိုယ်လုံး ၁၆ လက်မခန့်ရှည်၍ အရောင် ကား ပြာမှိုင်းမှိုင်း ညိုတိုတိုအရောင်ရှိပြီးလျှင် အမွေးရှည်သည်။
ပါးစောင်နှင့် လည်ပင်းတွင်မူ နီကြန်ကြန်အရောင် ရှိ၏။
မြွေပါသည် အလွန်စိတ်ခက်ထန်သော သတ္တဝါဖြစ်သော် လည်း ယဉ်အောင်သင်ရန် လွယ်ကူသည်။
မြွေပါကို အာရှ၊ အာဖရိကတို့တွင် များစွာ တွေ့ရ၏။
ဥရောပ တွင်မူ စပိန်၌သာ တွေ့ရသည်။
အိန္ဒိယ မြွေပါ မျိုးစိတ်ကို ပါဏဗေဒ အလိုအရ ဟာပတ်စတီးမန်ဂိုဟု ခေါ်၍ ယင်းတို့သည် အီဂျစ်ရှိ မြွေပါများထက် သေးသည်။
မြွေပါသည် ကြွက်၊ မြွေ စသော သတ္တဝါတို့ကို ကိုက်သတ်နိုင်သဖြင့် ထင်ရှား၏။
သို့ရာတွင် အဆိပ်ပြီး၍ကား မဟုတ်။
ထိုအဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါများထက် လျင်မြန်မှုကြောင့် ဖြစ်၏။
သူတို့၏ ပါးနပ် လျင်မြန်ခြင်း၊ မျက်စိရှင်ခြင်း၊ အမွေးထူခြင်းတို့ကြောင့် မြွေများက ပေါက်သော်လည်း လွတ်အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်၍ မြွေ၏ ဇက်ပေါ်သို့ ခုန်တက် ကာ ကိုက်သတ်နိုင်သည်။
ထို့ပြင် မြွေပါသည် စိတ်ဆိုး သောအခါ အမွေးအမှင်များကို ပွယောင်းထောင်ကြွစေလျက် မာန်ဖီနိုင်သဖြင့် မြွေသည် မြွေပါကို ထိပါးရန် မလွယ်ကူချေ။
ထိုကြောင့် မြွေပါသည် မြွေပေါများသော အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ မြန်မာနိုင်ငံ၊ အရှေ့အိန္ဒိယကျွန်းစု စသည်တို့၌ မြွေဘေးကာကွယ်ရန် အထူးအသုံးဝင်သည်။
သို့ရာတွင် မြွေပါသည် မြွေကို သာမက အခြားကြက်ငှက်နှင့် ကြွက်များကိုလည်း ကိုက်သတ် ဖျက်ဆီးတတ်၏။
လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ဗြိတိသျှပိုင် အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုရှိ ဂျမေးကားကျွန်းသို့ သွင်းယူမွေးမြူခဲ့ရာ လျင်မြန်စွာ ပေါက်ပွား၍ လူတို့ မွေးမြူထားသော ဘဲကြက်စသည်တို့ကို အရမ်းမဲ့ ဖျက်ဆီးကြသဖြင့် ယခုအခါ ရှင်ကြီး ကျားထက်ဆိုးသော သတ္တဝါဖြစ်နေလေသည်။
ထိုကြောင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် မြွေပါကို မမွေးမြူကြရန်နှင့် ဥပဒေဖြင့် တားမြစ်ထားသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား ကဏ္ဍ:နို့တိုက်သတ္တဝါ မျိုးရင်းများ။
ဆတ်ခလောက် () မျိုးစိတ် အမျိုးမျိုးကို ဥရောပတိုက်၊ အာရှတိုက်နှင့် မြောက်အမေရိကတိုက်တို့တွင် တွေ့နိုင်သည်။
ယင်းတို့သည် မြွေပါမြီးတို မျိုးရင်းဝင်ဖြစ်သည်။
နေရပ်ဒေသကို လိုက်၍ ပါဏဗေဒအလိုအားဖြင့် မာတီးအမေရိကာနာ၊ မာတီး ပင်နန်တီ၊ မာတီးဖွိုင်န စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ခေါ်တွင်လေ သည်။
သေးသွယ်၍ ရှည်လျားသော ကိုယ်နှင့်တိုသည့် ခြေ ထောက်များရှိသည်။
အရွယ်မှာ ၁၇ လက်မမှ လက်မ ၄ဝ ထိ ရှိတတ်သည်။
ဆတ်ခလောက်များသည် များသောအားဖြင့် သစ် ခေါင်းများတွင် နေလေ့ရှိသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကျောက် တွင်းများလည်း နေလေ့ရှိသည်။
သစ်ပင်တက် အလွန် ကျွမ်းကျင်၍ ရှဉ့်များကဲ့သို့ပင် တစ်ပင်မှ တစ်ပင်သို့ ခုန်ကူးနိုင်သည်။
ဆတ်ခလောက်များသည် ယုန်၊ ရှဉ့်၊ ခါနှင့်အခြားငှက်များ၊ ကြွက်နှင့် အခွံမာသီးများကို စားသောက်သည်။
တစ်မြုံလျှင် ခြောက်ကောင်မှ ရှစ်ကောင်အထိ ရှိတတ်သဖြင့် အပွား မြန်သည်။
ဆတ်ခလောက်များ၏ သားမွေးသည် လူကြိုက်များသောပစ္စည်း ဖြစ်၍ တန်ဖိုးကြီးသည်။
အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာ့မြောက်ဘက်စွန်း အနီးတွင် နေထိုင်သည့် ဆတ်ခလောက်များ၏သားမွေးများကို ပို၍ ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။
ဆောင်းတွင်း၌ ဖမ်းယူရရှိသော မြွေပါ ကြီးများ၏ သားမွေးသည် ပို၍ တန်ဖိုးကြီး၏။
ထိုသို့ ဖြစ်ရ သည်မှာ ထိုအချိန်၌ သားမွေးသည် ပို၍ အမွေးထူပြီးလျှင် ပို၍ ရှည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသားမွေးများဖြင့် အနွေးထည် များကို ချုပ်ယူကြသည်။
ထိုသားမွေးဖြင့် လုပ်ယူသည့် ပန်းချီစုတ်တံများသည်လည်း လွန်စွာကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့ရသည်။
ဆတ်ခလောက်များကို ထောင်ချောက်များဖြင့် ဖမ်းယူလေ့ရှိကြသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဝီဇယ်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ။
Leonardo da Vinci's :en:Lady with an Ermine (1489–1490).|left မြွေပါဖြူ (သို့) အဖြူရောင်မြွေပါမြီးတို (Stoat) ကို ပါဏဗေဒ အလိုအရ မတ်စတီလာ အာမီနီယာဟု ခေါ်သည်။
ကမ္ဘာ့မြောက်ပိုင်းဒေသ အလွန်အေးသော နေရာ များတွင် မြွေပါဖြူ၏ ဆောင်းရာသီအရောင်မှာ အဖြူရောင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အမြီးဖျား၏ အရောင်မှာ အစဉ်သဖြင့် အမည်းသာဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ဆောင်းရာသီ၌ မြွေပါဖြူ၏ အမွေးရောင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းသည် မြွေပါဖြူအား အထူး အဆင်ပြေစေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် သားကောင်များအား ယင်တို့၏ရန်သူ လိုက်လာသည်ကို မမြင် စေနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မြွေပါဖြူသည် သေးသွယ်သော် လည်း သတ္တိရှိ၍ လျင်မြန်သည်။
ထို့ပြင် အငြိမ်မနေဘဲ သတ် ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒရှိသော တိရစ္ဆာန် ဖြစ်သည်။
မြွေပါဖြူ၏ အလျားသည် အမြီးမပါ ၁ဝ လက်မရှိ၏။
အမြီး၏ အလျားမှာ လေးလက်မခန့်ရှိ၍ အမွေး ထူသည်။
နွေရာသီတွင် မြေပါဖြူ၏ အရောင်မှာ အပေါ်ပိုင်း၌ အနီရင့် ရောင်ဖြစ်၍ အောက်ပိုင်းတွင် ဖြူသည်။
မြွေပါဖြူမျိုးစိတ်ကို သမပိုင်းနှင့် အအေးလျော့ပိုင်းဒေသ များတွင် မူရင်းဒေသအဖြစ် တွေ့ရသည်။
ချုံများ ရှိရာနှင့် ကျောက်ပေါများရာ ဒေသများတွင် နေထိုင်သည်။
ထို့ပြင် ပွေးကောင်နှင့် အခြားတွင်းအောင်း တိရစ္ဆာန်များ စွန့်ပစ်သွား သည့် တွင်းဟောင်းများတွင်လည်း နေထိုင်သည်။
တိရစ္ဆာန် ကလေးများ၊ ငှက်နှင့် ဥများသည် မြွေပါဖြူတို့၏ အစာဖြစ်ကြ ၏။
အလယ်ခေတ်အတွင်းက မြွေပါဖြူ သားမွေးပါရှိသော အဝတ်များကို ဘုရင်၊ မိဖုရားနှင့် မင်းညီမင်းသား သာလျှင် အသုံးပြုနိုင်ခွင့် ရှိခဲ့ကြသည်။
ထိုနောက်တွင် တရားလွှတ်တော် တရားဝန်ကြီးများ အဝတ်များတွင်သာ ထည့်၍အသုံးပြုရန် ခွင့် ပေးခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် တရားဥပဒေ၏ ခန့်ညား ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို ဖော်ပြလို၍ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆရပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြွေပါမြီးတိုများ။
ပါဏဗေဒ အလိုအရ မြွေပါမြီးတို () ကို “မတ်စတီလာ နီဗာလစ်” ဟု ခေါ်သည်။
ယင်းသည် မတ်စတယ်လီဒီး မျိုးရင်းဝင်ဖြစ်၏။
ထိုမျိုးရင်းတွင် မြွေပါကြီး၊ ခွေးတူဝက်တူ၊ စကန့်ကောင်နှင့် ဖျံတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။
မြွေပါမြီးတို့တွင် ရှည်သောခေါင်း နှင့် တိုသော ခြေထောက်များရှိသည်။
သွား ၃၄ ချောင်း ရှိ သည်။
ခြေထောက်၌ ခြေချောင်းကလေး ငါးချောင်းရှိသည်။
မြွေပါမြီးတို့သည် အလျား ၁၂ လက်မနှင့် ၁၅ လက်မထိ ရှည်တတ်ရာ၊ ထိုအလျားတွင် အမြီး၏ အလျားက သုံးပုံ တစ်ပုံခန့် ပါဝင်သည်။
မြွေပါမြီးတိုတွင် အထီးက အမထက် ပို၍ ကြီးသည်။
မြွေပါပြီးတိုသည် အနံ့ခံကောင်း၍ အမြင်အလွန်သန်၏။
သားကောင်ကို လိုက်ရာတွင် လွန်စွာ လျင်မြန်သည်။
ယုန် သည် အလွန်အပြေးမြန်သည်ဟုဆိုသော်လည်း မြွေပါမြီးတိုကိုမူ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ခဲသည်။
ကြွက်ကို လိုက်ရာတွင် ကြွက် သည် ရန်သူ့ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် တွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သော် လည်း မြွေပါမြီးတိုသည် တွင်းထဲသို့ပင် ကြွက်ကို မမီမခြင်း လိုက်ဖမ်းလေ့ရှိသည်။
မြေပြင်နှင့် အတော်မြင့်မြင့်တွင် ပျံနေ သော ငှက်ကိုလည်း ခုန်၍ ဖမ်းယူနိုင်သည်။
သားကောင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် လည်ကုပ်၊ သို့မဟုတ် လည်ချောင်းကို ကိုက်ခဲထားပြီးလျှင် သွေးကို စုတ်ယူလေ့ရှိသည်။
ထိုနောက်မှ ဦးနှောက်ကို စားလေ့ရှိသည်။
ထိုမျှနှင့် မဝသေးသောအခါမှ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများကို စားလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ သားကောင် များကို ကြမ်းကြုတ်စွာလိုက်၍ ကိုက်သတ် စားသောက်နိုင်သော် လည်း ယင်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဇီးကွက်၊ သို့မဟုတ် သိမ်းငှက်တို့၏ သုတ်ယူစားသောက်ခြင်းကို ခံရတတ်ကြသည်။
မြွေပါမြီးတိုသည် ကြွက်၊ ပွေး၊ ဂရောက်ရစ်၊ ယုန် နှင့် ကြက် ကလေးများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
ငှက်ဥများကိုလည်း ခိုးစားတတ်သည်။
ယင်းတို့သည် လူတို့ မွေးမြူထားသည့်ကြက် များကို စားသောက်ပစ်ခြင်းဖြင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော် လည်း၊ လူတို့၏ ရိက္ခာဖြစ်သော သီးနှံပင်များကို ဖျက်ဆီးသည့် သတ္တဝါများကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းပေးခြင်းဖြင့် လူတို့အား အကူအညီ ပေးလေသည်။
မြွေပါမြီးတိုသည် သစ်ပင်အိုကြီးများ၏ အမြစ်များ အကြား ရှိ အပေါက်များတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် မြက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသိုက်တွင် နေထိုင်သည်။
ဆောင်းရာသီ အတွက် အစာကို သိုလှောင် စားတတ်၏။
ထိုအချိန်၌ သား ပေါက်ကြ၍ တစ်မြုံလျှင် သားငယ် ငါးကောင် ခြောက်ကောင် ရှိတတ်သည်။
ရန်သူသားကောင်အပေါ်၌ ရက်စက်သော်လည်း မိမိ၏ သားငယ်များအပေါ်တွင်မူ ကြင်နာကြသည်။
သားငယ် များ ကြီးပြင်းလာသည့်တိုင်အောင် အစာကို ရှာဖွေကျွေးမွေး သည်။
မြွေပါမြီးတိုသည် အစာကို လိုသည်ထက်ပို၍ သတ်တတ် သည်။
မြင်းနှင့် နွားများကိုပင် တိုက်ခိုက်တတ်ကြောင်း မှတ်တမ်းတွင် တွေ့ရသည်။
မြွေပါမြီးတို၏ ဆောင်းရာသီအရောင်မှာ အဖြူဖြစ်သည်။
အနွေးထည်များ ချုပ်လုပ်ရန်အတွက် များသောအားဖြင့် မြောက်အမေရိကတိုက်နှင့် ဆိုက်ဗီးရီးယား ပြည်နယ်များမှ မြွေပါမြီးတိုတို့၏ သားမွေးများကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
မြွေပါမွေးရှည် (Mink) သည် မြွေပါမြီးတိုနှင့်တူ၍ မတ်စတီလာ မျိုးစုဝင်ဖြစ်သည်။
လူသိအများဆုံး ဖြစ်သော မြွေပါမွေးရှည် မျိုးစိတ်နှစ်ခုမှာ မတ်စတီလာ လတ်ထရီယိုလာနှင့် မတ်စတီလာ ဗီဆန်တို့ ဖြစ်ကြ သည်။
မတ်စတီလာ လတ်ထရီယိုလာမျိုးစိတ်ကို ဥရောပတိုက် အရှေ့ပိုင်းတွင် တွေ့ရ၍ မတ်စတီလာ ဗီဆန် မျိုးစိတ်ကို မြောက်အမေရိကတိုက်တွင် တွေ့ရသည်။
ထိုမျိုးစိတ်နှစ်ခုသည် လွန်စွာ တူကြ ၏။
မြောက် အမေရိကတိုက်တွင် တွေ့ရသော မြွေပါမွေး ရှည်သည် အမွေးထူသော ရှစ်လက်မခန့်ရှိ အမြီးအပါအဝင် နှစ်ပေမျှ ရှည်သည်။
သေးငယ်သည့် နားရွက်၊ ရှည်သော လည်ပင်းနှင့် တိုသောခြေထောက်များ ရှိသည်။
ဥရောပတိုက် မြွေပါမွေးရှည်မျိုးသည် အမေရိကတိုက် မြွေပါမွေးရှည်မျိုးထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သည်။
အမျိုးသမီးများ အထူးနှစ်သက်သော သားမွေး အနွေးထည် များကို မြွေပါမွေးရှည်၏ သားမွေးများဖြင့် ချုပ်ယူလေ့ရှိကြသည်။
မြွေပါမွေးရှည်များသည် တောများနှင့် ကွင်းပြင်များရှိ ချောင်း၊ မြောင်း၊ အင်းအိုင်တို့၏ ကမ်းပါးများတွင် နေထိုင်လေ့ ရှိကြသည်၊ ယင်းတို့သည် ရေကူး၊ ရေငုပ်ရာ အလွန်ကျွမ်းကျင် သည်။
အစာကို ကုန်းနှင့် ရေ နှစ်မျိုးစလုံးမှာပင် ရှာဖွေကြ သည်။
ငှက်များကို အစာအဖြစ် ကြိုက်နှစ်သက်ကြ၍ တစ်ခါ တစ်ရံ သစ်ပင်များကို တက်၍ ငှက်သိုက်များရှိ ငှက်ဥများကို ခိုးစားလေ့ရှိကြသည်။
ထို့ပြင် ဖား၊ ငါးနှင့် ဖွတ်၊ ပုတတ်များ ကိုလည်း စားသောက်ကြသည်။
ကမ္ဘာ့မြောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရသော မြွေပါမွေးရှည်တို့၏ သားမွေးသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။
အရောင်မှာ များသောအားဖြင့် အညိုရင့်ရောင် ဖြစ်သည်။
ကျောဘက်ရှိ အရောင်မှာ ပို၍ရင့်ပြီးလျှင် အမြီး၏အရောင်မှာ အနက်နီးပါး ဖြစ်သည်။
မြွေပါမွေးရှည်တို့သည် ချောင်း၊ မြောင်း၊ အင်းအိုင်း ကမ်းပါးရှိ တွင်းများ၊ သစ်တုံးရှိတွင်းများ၊ သို့မဟုတ် ကျောက် ဆောင်ရှိ တွင်းများတွင် တစ်နှစ်တစ်ခါ ဧပြီလလောက်တွင် သားပေါက်ကြ၏။
တစ်မြုံလျှင် သားငယ် ငါးကောင်၊ ခြောက်ကောင် ရှိတတ်သည်။
မြွေပါမွေးရှည်အမသည် အထီးထက် ငယ်သည်။
အမြီးသည် အမွေးထူ၍ အဖျားဘက်သို့ ရှူးသွားသည်။
မြွေပါမွေးရှည်သည် ရန်သူနှင့် မရှောင်သာသော အခါများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းအောင် တိုက်ခိုက် တတ်၍ အနံ့ဆိုးများကိုလည်း ထုတ်လွှတ်တတ်သည်။
ဥရောပတိုက်နှင့် အမေရိကတိုက်များရှိ သားမွေးလုပ်ငန်းများ တွင် မြွေပါ မွေးရှည်များကို မွေးမြူကြရာ အောင်မြင်လျက် ရှိပေသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဝီဇယ်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ ကဏ္ဍ:အသုံးများသော နို့တိုက်သတ္တဝါ အမည်များ။
လိုအပ်သောအကျိုး၊ မလိုအပ်သောအကျိုးနှစ်ပါး တို့ကို ကောင်းစွာ ဖြစ်စေတတ်၊ ရောက်စေတတ်သောကြောင့် ယတြာဟု ခေါ်သည်။
မတည်မငြိမ် နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်း စသော ကျိန်းချေခြင်းကို ယတြာချေသည်ဟု ခေါ်၏။
စစ် တိုက်ဝံ့အောင် လေ့ကျင့်ပြီးသော ဆင်၊ မြင်း ယတြာရပြီး ဆင်၊ မြင်းဟု ခေါ်သည်။
ဆပွတ်၊ ပဉ္စပွတ်၊ စတုရန်း၊ တြိရန်းတို့ကို အကြောင်းပြု၍ ယတြာဆင်ခြင်း၊ ယတြာချေခြင်း၊ ဓာတ်ပြန်ခြင်း၊ အပဓာတ် ယတြာဖြင့် လူနာကို ကုသခြင်း စသည်တို့ကို ပြုရလေသည်။
'သူ့ကိုနိုင်လို၊ ဆနှင့်ခို၊ လိုရာ ဆေးဖော်သုံး'ဆိုသည့် လက‡ာအရ တစ်ဦးတစ်ယောက်အား ကြာသပတေးနံ ဖြစ်သော 'မြွေ'ကိုက်လျှင် ထိုမြွေဆိုသည့် ကြာသပတေးနံကို အခြေခံ ထားလျက် ထိုကြာသပတေးနံ၏ ဆပွတ်ဖြစ်သော အဂ‡ါနံ ဖြစ်သည့် 'မီးစ'နှင့် ကိုက်မိသော နေရာတွင် ထိုးပေးလျှင် မြွေဆိုး၊ မြွေကြမ်း အကိုက်ခံရသည်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား မြွေ ကိုက်ခံရသူသည် မုချ ချမ်းသာခွင့်ကို ရနိုင်ပေသည်။
နောက်မှ မီးစ နှင့်ထိုးသော အနာကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်သည် ဟု ဆိုသည်။
တစ်နည်း စနေအဖျားနံဖြစ်သော 'လင်းတ'ငှက်ကို ထိုနံ၏ ဆပွတ်ဖြစ်သော ကြာပတေးနံဖြစ်သည့် 'ဖော့' နှင့် မကြာခဏ ရိုက်နှက်ပေးလျှင် ထိုငှက်သည် ဓာတ်ခိုက်ပြီးလျှင် အမှန် သေဆုံးမည်ဟု ဆိုလေသည်။
ဓာတ်ပြန်အကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ 'လက်ပံမြင်းလား၊ မှတ်သားတစ်ခန်း၊ ဖွဲကြမ်းကင်ပွန်း၊ ဓာတ်ပြန် ညွှန်း၏'ဟူ၍ လာရှိရာ ဓာတ်ခိုက်ပုံကို သိလိုလျှင် အသီးရှိသော လက်ပံ ပင်ကို မြင်းလား၏ အစွယ်နှင့် ရိုက် ပေးလျှင် အပင်ပေါ်ရှိ အသီးများအားလုံး ကြွေကျကုန်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အသီးရှိသော ကင်ပွန်းပင်၏ အရင်း၌ ဖွဲကြမ်းများကို စုပုံ၍ မီးရှို့လိုက်လျှင် အပေါ်သို့ မီးခိုးတက်၍ အသီးများကို အငွေ့ ဓာတ်ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသီးများ ကြွေကျလာသည်ကို လည်းကောင်း တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
ယကြာကောင်းလျှင် မင်းလောင်းပျောက်သည်ဟုလည်း ဆိုလေသည်။
ရှေးမြန်မာမင်းများ လက်ထက်က ယတြာပြုခြင်းကြောင့် အကျိုးပြီးပုံကို သာဓကအဖြစ် ဖော်ပြရသော် သက္ကရာဇ် ၉၇၆ ခုနှစ်၌ အင်းဝမြို့သို့ အုပ်စိုးလျက်ရှိသော အနောက်ဘက်လွန် မင်းတရားကြီးသည် တောင်ငူကို တိုက်ခိုက်လိုသဖြင့် မိမိ ကိုးကွယ်သည့် ဘားမဲ့ဆရာတော်အား လျှောက်ထားရာတွင် ဆရာတော်က တောင်ငူကို နိုင်လိုလျှင် ပြောင်းပြန် (ဓာတ်ပြန်) ပြု၍ 'ငူတောင်'နှင့်နံတူဖြစ်သော ခံတက်ပင်ကိုရှာပြီးလျှင် မင်းတရားကြီး၏ နေ့နှင့်ဆိုင်ရာ တေဇအရပ်ရှိ ခံတက်ပင်တွင် မူလအခြေခံသဖွယ် တပ်စခန်းချ၍ လုပ်ကြံလျှင် အောင်မြင် လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။
မင်းတရားကြီးသည် စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားနှင့် တောင်ငူသို့ ချီတက်သွားပြီးလျှင် မင်းတရားကြီး၏ တေဇ အရပ်တွင် ခံတက်ပင်ကို ရှာဖွေစေသည်။
ရုတ်တရက်တွင် မတွေ့ရသော်လည်း အဆောက်အအုံများ ဆောက်လုပ်ရန်ထား ရှိသော ပျဉ်ပုံကို ရွှေ့လိုက်သောအခါတွင် မင်းတရားကြီး၏ တေဇအရပ်၌ပင် ခံတက်ပင်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် တပ်စခန်းကို ချစေလေသည်။
သို့သော် တောင်ငူမြို့ရှိ ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ် ထားသော ရှင်မုန်ယို အမည်ရှိသည့် ဆရာတော်ကလည်း ယတြာဆင်ထားသဖြင့် ကျွဲခေါင်းရိုးနှင့် နွားခေါင်းရိုး ပုံ သဏ္ဌာန်များသည် လာ၍ တစ်ဖက် စစ်သည်တော်များဖြစ် သော လူ၊ မြင်းနှင့် ဆင်များကို လိုက်လံ ပစ်ခတ်ကြသဖြင့် မင်းတရားကြီး၏ တပ်သည် မကြာခဏ လန့်ဖျပ်လေသည်။
ထိုကြောင့် မင်းတရားကြီးသည် ဘားမဲ့ဆရာတော်ထံသို့ မြင်းစေ တော်များလွှတ်၍ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်စေလေသည်။
ဘားမဲ့ဆရာတော်သည် ထိုအကြောင်းကို သိရသော အခါ မည်သို့မျှ မိန့်ကြားတော်မမူဘဲ ဒေါက်ချာတစ်ခုကို ယူကာ ဦးခေါင်း၌စွပ်၍ အတန်ငယ်ကြာက ဦးခေါင်းမှ ချွတ်ကာ ကြမ်း ပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချပြီးလျှင် ကျက်သရေခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ ပြန်၍ မထွက် တော့ချေ။
မြင်းစေကျော်များသည် တာရှည် မနေဝံ့ကြသဖြင့် အလျင်အမြန် မင်းတရားကြီးထံသို့ ပြန်ကြပြီး လျှင် အကြောင်းစုံကို သံတော်ဦးတင်ကြလေသည်။
ထိုအခါ မင်းတရာကြီးသည် ဘာသာရေး၊ သာသနာရေးနှင့် သက်ဆိုင်၍သာ ဆရာတော်က မိန့်ကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည် ဟု စဉ်းစားပြီးလျှင် အတိတ်နမိတ်ကို ကောက်ယူတော်မူလေ သည်။
နိမိတ်ကောက်ယူတော်မူပုံမှာ တောင်ငူမြို့နှင့် တစ်ပြိုင် တည်း တည်ခဲ့သော မြတ်စောညီနောင်ဘုရားမှ ထီးတော်ကို ချစေလိုခြင်းဖြစ်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ကောက်ယူပြီး သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြတ်စောညီနောင် ဘုရားမှ ထီးတော်ကို ချစေသည်။
ထိုသို့ ချပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယခင် ကျွဲ ခေါင်းရိုးနှင့် နွားခေါင်းရိုး သဏ္ဌာန်များလည်း ပျောက်ကွယ် ကုန်ကြလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် အနောက်ဘက်လွန်မင်းတရားကြီး သည် တောင်ငူကို ဆက်၍ တိုက်ခိုက်ရာ အောင်မြင်ခဲ့လေ သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား Category:ဗေဒင်။
ယမုနာမြစ် (အင်္ဂလိပ်: Yamuna, Sanskrit: यमुना, Urdu:جمنا sometimes called Jamuna or Jumna) သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းရှိ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၏ အရေး အကြီးဆုံး မြစ်လက်တစ် တစ်ခုဖြစ်သည်။
ပိဋကတ်စာပေတို့၌ ထင်ရှားသော ဂဂဋကတ်စာပေတို့၌ ထင်ရှားသော ဂင်္ဂါ၊ အစိရဝတီ၊ ယမုနာ၊ သရဘူ၊ မဟီတည်းဟူသော မွေ့လျော်ဖွယ်မြစ် ကြီး ငါးသွယ်တို့၌ အပါအဝင် ဖြစ်၏။
ယမမင်း၏ နှမတော် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ယမုနာမြစ်သည်ဟု ပူရဏ်ကျမ်းများမှာ အဆို ရှိသည်။
ထိုယမုနာမြစ်သည် ဟိမဝန္တာတောင်၊ ယမ္မနော့ထရီ ရေခဲမြစ်တွင် မြစ်ဖျားခံ၍ တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။
ဟီမလာယာ အနီးရှိ ယမုနာမြစ်|left ထိုနောက် အနောက်တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းကာ တစ်ဖန် တောင်ဘက်တည့်တည့်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။
ထိုသို့ စီးဆင်း သွားစဉ် မြစ်လက်တက် အမြောက်အမြား စီးဝင် ပေါင်းဆုံလာ ကြသည်။
မြောက်ဘက်မှ စီးဆင်းလာသော ရေစီးသန်သည့် ထွန်းဆိုသော ချောင်းနှင့် ပေါင်းဆုံပြီးနောက်တွင် ထိုယမုနာ မြစ်သည် အရှေ့ ပန်ဂျပ်နှင့် ဥတြဒေသပြည်နယ်တို့ကို ပိုင်းခြား ထားသော နယ်နိမိတ်အဖြစ် တည်ရှိလေသည်။
ထိုနောက် ယမုနာမြစ်သည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်း သွားရာ ဝိန္ဓိယ (ဝိန္ဓျ)တောင်တန်းမှ စီးဆင်းလာကြသည့် ချမ်းဗော၊ ဆင်း၊ ဗီတွာနှင့် ကင်းစသည့် မြစ်လက်တက်များ စီးဝင် ပေါင်းဆုံလာကြသည်။
ယမုနာမြစ်သည် အာလဟာဗက် မြို့တွင် ဂင်္ဂါမြစ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သည်။
အာလဟာဗက်မြို့အထိ မြစ်၏ အလျားမှာ မိုင်ပေါင်း ၈၅ဝ ရှည်သည်။
ယခုအခါ အာလဟာဗက်ဟု ခေါ်ဆိုကြသောမြို့မှာ ရှေးအခါက ပယာဂဆိပ်ဖြစ်သည်။
ပယာဂဆိပ်သည် မြတ်စွာဘုရား ဝေရဉ္စရာတိုင်း၌ ဒွါဒသမ ဝါကပ်ဆိုတော်မူကာ ဝါကျွတ်၍ ဒေသစာရီ ကြွ ချီတော်မူသောအခါ ဗာရာဏသီတို့ ကူးကြွတော်မူရာ ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သည်။
ပယာဂဟူသည် လွန်ကဲမြင့်မြတ်သော ပူဇော်ရာဌာန၊ သို့မဟုတ် မြတ်သောဒါန ကောင်းမှုပြုရာ ပုညခေတ်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဆိုလိုသည်။
ဟိန္ဒူလူမျိုးတို့အတွက် လွန်စွာ အရေး ကြီးသော ပုညတိတ္ထ ဖြစ်သည်။
အာဂရာမြို့ရှိ မဟယ်ဘုရားကျောင်းသည် ယမုနာမြစ်ဘေးတွင် တည်ရှိလေသည်။
ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် ယမုနာမြစ်တို့အကြား ဒိုအပ်မြေသည် ကောက်ပဲသီးနှံစိုက်ရန် မြေဩဇာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လူဦးရေမှာလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထူထပ်ဆုံးဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယမုနာမြစ်သည် ဥတြဒေသပြည်နယ်အတွင်း၌ စီးဆင်းရာ တွင် ဂင်္ဂါမြစ် စီးဆင်းသည်ထက် ပို၍ ရှည်လျား၏။
သို့သော် မြစ်ဝှမ်းမှာ မကြီးမားသည့်အပြင် ထင်လည်း မထင်ရှားချေ။
နွေရာသီ၌ အာဂရာမြို့၏ အထက်ဘက်တွင် ယမုနာမြစ်သည် ချောင်းငယ်တမျှ သေးငယ်နေလေသည်။
ထိုသို့ ဖြစ်ရသည်မှာ တစ်စိတ်တစ်ဒေသအားဖြင့် မြစ်၏ အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက် သို့ရှိ ယမုနာ တူးမြောင်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။
အရှေ့ ယမုနာ တူးမြောင်းသည် ဥတြဒေသပြည်နယ်အတွင်းရှိ လယ်ဧကပေါင်း ၄ဝဝဝဝဝ ခန့်ကိုလည်းကောင်း၊ အနောက် ယမုနာတူးမြောင်းသည် ပန်ဂျပ်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ လယ်ဧကပေါင်း ၅၅ဝဝဝ ကို လည်းကောင်း ရေသွင်းပေးလေသည်။
ယမုနာမြစ်အတွင်းဝယ် ဝမ်းပြား ကုန်တင်လှေကြီးများဖြင့် ကူးသန်းသွားလာကြသည်။
ယမုနာမြစ်၏ ရေအယဉ်သည် ကြည်လင် သန့်စင်၍ ပြာလဲ့သော အဆင်းရှိ၏။
ယမုနာမြစ်နှင့် ဂင်္ဂါမြစ်တို့ဆုံရာတွင် တည်ရှိသော အာလဟာဗက်မြို့အပြင် ယမုနာမြစ်ပေါ်တွင် ဒေလီ၊ အာဂရာနှင့် မုတြမြို့များ တည်ရှိသည်။
ယမုနာမြစ်ကို မီးရထားလမ်း တံတားကြီးများဖြင့် ဖြတ်ကျော်ထားလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား Category:အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ မြစ်များ။
ယသောဓရာမှာ ယသောဓရာ ဗိမ္မာဒေဝီကို အတိုချုံး၍ ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဘဒ္ဒကစ္စနာ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ထိုယသောဓရာ ဗိမ္ဗာဒေဝီခေါ် ဘဒ္ဒကစ္စနာ မင်းသမီးသည် ဒေဝဒဟပြည့်ရှင် သုပ္ပဗုဒ္ဓမင်းကြီးနှင့် အမိတာမိဖုရားကြီးတို့မှ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားအလောင်း သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားကို ဖွားသည့်နေ့(ဘီစီ-၆၂၃)၌ ဖွားမြင်လေသည်။
အမည်မှည့်သောအခါ အကြိမ်တစ်ရာ လှော်ပြီး ဦးပြီးသော ရွှေဇမ္ဗူရစ်ကို နတ်ဖြစ်ပန်းချီတို့သည် ပီပြင်စွာ ပြုလုပ်ရေးထားသကဲ့သို့ အလွန်လှပတင့်တယ် စင်ကြယ်ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံရကား ဘဒ္ဒကစ္စနာ ဟူသော အမည်ကို မှည့်ကုန်၏။
ဘဒ္ဒကစ္စနာမင်းသမီးကား နတ်ရပ်ခြောက်မည် လူ့ပြည်တဝန်း ကျွန်းကြီး ကျွန်းငယ် အသွယ်သွယ်ဌာန၌ ဘုရားလောင်းမှတပါးသော ယောက်ျား၊ မိန်းမဟူသမျှတို့သည် တူမျှတန်၏ဟု နှိုင်းစံဖက်ယှဉ်စရာ မရှိ။
လူနတ်တို့၏ အဆင်းကို လွန်၏။
မနောမယဖြစ်သော မဏိဇောတိရသည် ကျောက်မြတ် ရတနာကဲ့သို့ လွန်စွာ ထွန်းလင်းသော ကိုယ်အဆင်းအရောင် နှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။
မယ်တော် ခမည်းတော်တို့နှင့်တကွသော သာကီဝင်မင်းအပေါင်းတို့သည်လည်း သောင်းသောင်းကြွေးကြော် အံ့ဩ ချီးကျူးလျက် မြတ်နိုးရတနာရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ တစ်သောင်းမျှလောက်သော အထိန်းအယ မိန်းမ၊ အခြံအရံ တို့ကို ဆောင်နှင်းပေ၏။
ယင်းသို့ဖြင့် အစဉ်အတိုင်း ချမ်းသာစွာ ကြီး၍ မင်းသမီး တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သို့ရောက်သော ကာလ ဘုရားလောင်း သိဒ္ဓတ္ထကုမာရနှင့် စုံဖက်လေသည်။
သိဒ္ဓတ္ထကုမာရမင်းသားသည် လေးသောင်းသော မောင်းမတို့၏ ထိပ်ထား ဘဒ္ဒကစ္စနာကို ယသောဓရာ ဗိမ္ဗိဒေဝီ ဟူသော အမည်ဖြင့် ဘိသိက်သွန်း၍ အဂ္ဂမဟေသီအရာ ထားတော်မူသည်။
ထိုယသောဓရာ ဗိမ္ဗိဒေဝီ၏ အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာမှ ပြန်၍ ရေတွက်သော် သင်္ချေ နှစ်ဆယ်နှင့် ကမ္ဘာ တစ်သိန်းထက်၌ ပွင့်တော်မူကြသော ဗြဟ္မဒေဝ အစရှိသည့် ဘုရားရှင်တို့၏ လက်ထက်တော်ကပင် ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရား အလောင်းတော်နှင့် တွေ့ကြုံကြ၍ ပိယသံဝါသဖြင့် ဘဝအဆက်ဆက် မပျက်သော မေတ္တာဖြင့် ပါရမီဖြည့်ရ၍ အတူတကွပင် ဘဝအထွတ်တိုင်စေသောဟု မနောပဏိဓိ ရှိကြသည်နှင့်အညီ ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့ သမျှ အပရိမေယျ ဘဝတို့၌ အတူတကွသာ ဖြစ်ရသည်က များလေသည်။
ဤသို့ ရှည်လျားစွာသော သံသရာ၌ ဘုရားလောင်း၏ အကျိုးငှာသာ ခံနိုင် ခဲစွာသော ဒုက္ခတို့ကိုခံ၍ အဆက်ဆက် လာကြသဖြင့် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားအလောင်း သုမေဓာရှင်ရသေ့ဖြစ်သောအခါ ရမ္မဝတီပြည်၌ သုမိတ္တာဟု အမည်တွင်သော သတို့သမီး ဖြစ်ခဲ့၍ ကြာရှစ်လက်တို့ကို ဘုရားလောင်းအား ကမ်းကာ ရည်မှန်းခဲ့ဖူးသောအတိုင်းပင် ဆုတောင်း၍ ပါရမီဖြည့်ကြသဖြင့် ပဒုမုတ္တရဘုရား လက်ထက်တော်သို့ ရောက်သောအခါ နိယတဗျာဒိတ်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။
ထိုနောက် ဘဝများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီးလျှင် (ဂေါတမဘုရားလောင်းနှင့်အတူပင်) တုသိတာနတ်ပြည်မှ စုတေခဲ့၍ ဘုရားလောင်းနှင့်အတူ တစ်နေ့တည်းတွင် ဖွားမြင်သည်။
အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်တွင် ဘုရားအလောင်း သိဒ္ဓတ္ထကုမာရမင်းသားနှင့် စုံဖက်ပြီးနောက် အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ်တွင် သားတော် ရာဟုလာကို ဖွားမြင်လေသည်။
ထိုအခါမှစ၍ ယသောဓရာ ဗိမ္ဗာဒေဝီကို ရာဟုလမာတာဟုလည်း ခေါ်ကြလေသည်။
သားတော် ရာဟုလာကို ဖွားမြင်သည့်နေ့မှာပင် မောင်တော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား တောထွက်၍ ရဟန်းပြုတော်မူ၏။
ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး ဒုက္ကရစရိယာ အကျင့်ကို ကျင့်၏။
များစွာပင်ပန်းလှစွာသော ဒုက္ကရစရိယာအကျင့်ကို စွန့်ကာ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ဖြင့် ကျင့်တော်မူရာ မဟာသက္ကရာဇ် ၁၀၃ ခုနှစ်၊ ကဆုန်လပြည့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်။
(သာသနာ့အစဉ်အလာအရ နေ့ကူးပြောင်းချိန်သည် အရုဏ်တက်ချိန်ဖြစ်သည်။
သန်းခေါင်အချိန် မဟုတ်ပါ။
) ဘုရားဖြစ်ပြီးနောက် ကပိလဝတ်ပြည်သို့ ကြွတော်မူလာ သောအခါ ယသောဓရာသည် ခုနစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော သားတော် ရာဟုလာမင်းသားကို ဖခင်ဘုရားထံ အမွေတောင်းစေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သားတော် ရာဟုလာအား ရဟန်းပြုစေလေသည်။
ရာဟုလာ ရဟန်းပြုပြီး နောက်တွင် မယ်တော် ဂေါတမီ မိဖုရား၊ ယောက်မတော် ဇနပဒ ကလျာဏီတို့လည်း ဘိက္ခုနီမ ပြုကြကုန်၏။
ကပိလဝတ်ပြည်၏ နန်းရိုးဥပရာဇ် နန္ဒမင်းသားမူကား ရာဟုလာ၏အလျင် ရဟန်းပြုခဲ့ပြီးဖြစ်လေသည်။
ယင်းတို့ အသီးသီး သာသနာဘောင်သို့ ခိုဝင်ကြ၍ ဘုရင်သုဒ္ဓေါဓနလည်း ထီးဖြူအောက်တွင် ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူ ပြီးနောက် ယသောဓရာ ဗိမ္ဗာဒေဝီသည် ဤကဲ့သို့သာ ရဟန်းပြုကြလျှင် ကပိလဝတ်ပြည်ကြီး ရွှေထီးရွှေနန်းသည် စိုးမြန်း ဆက်ခံသူဆုံး၍ သုဉ်းဖျင်း ပျက်စီးလေရာသည်။
မိမိလည်း မိန်းမသားဖြစ်၍ မင်းမူခြင်းငှာ မသင့်သေး။
သားတော် ရာဟုလာကို ဘုရားထံမှ တောင်း၍ ထီးဆောင်း ဘိသိက်ခံ စေအံ့ဟု အကြံ ဖြစ်လျက် မြတ်စွာဘုရားရှိရာ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်၍ အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားလေ သည်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သံသရာ၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ် အချင်းအရာကိုပြလျက် အခြား ဆွေတော်မျိုးတော်တို့နည်းတူ ရဟန်းပြုရန် ဟောပြောတိုက်တွန်းတော်မူသည်။
ယင်းသို့ ဘုရားသခင် ဟောတော်မူသော တရားတော်ကို နာကြားရသဖြင့် ယသောဓရာသည် လေးပါးသောသစ္စာကို မြင်၍ ဘုရားသခင်အား ညွတ်တွားပူဇော်ခဲ့ပြီးသော် ကျောင်းတော်မှဆင်းခဲ့၍ အခြံအရံဖြစ်သော မောင်းမတို့နှင့်တကွ ဇနပဒကလျာဏီထေရီ၏အထံ၌ ရဟန်းပြု လေ၏။
ရဟန်းဖြစ်သောအခါမှစ၍ မကြာမီအတွင်း၌ပင် ပဋိသမ္ဘိဒါ လေးပါး၊ အဘိညဉ်ခြောက်ပါး၊ သမာပတ် ရှစ်ပါး တရားအထူးတို့နှင့်တကွ အရဟတ္ထဖိုလ်သို့ ရောက်၏။
ထိုအခါ သာသနာ၌ ဘဒ္ဒကစ္စနာထေရီဟု ထင်ရှားစွာ ဖြစ်သည်။
ထိုဘဒ္ဒကစ္စနာသည် ပုဗ္ဗေနိဝါသ ဉာဏ်အရာတွင် တစ်ပါးသော ရဟန္တာမိန်းမတို့ထက် ကဲလွန်စွာ မြင်နိုင်၏။
ပဋိလောမ အားဖြင့် ပြန်၍ ရေသော် တစ်သင်္ချေ၊ နှစ်သင်္ချေ၊ လေးသင်္ချေ၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်သင်္ချေသော ကာလ၌ ဖြစ်ဖြစ်သမျှသော ဘဝ တစ်ခုကိုလည်း တစ်ခုသော အာဝဇ္ဇာန်းရှိသည့် ဝီထိစိတ် အစဉ်ဖြင့် တပြိုင်နက် မြင်နိုင်၏။
ထိုကြောင့် ဘဒ္ဒကစ္စနာ ခေါ် ယသောဓရာကို သာဝတ္ထိပြည်သို့ရောက်သောအခါ မဟာဘိညာ ဧတဒဂ်အရာ၌ ထားတော် မူလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ရုပ်ပုံများ ကိုးကား Category:ဂေါတမဗုဒ္ဓ မိသားစု Category:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ။
ယဟူဒီလူမျိုး(Israelis) ယဟူဒီ-အာရပ်လူမျိုးဖြစ်သည့် စာရေးဆရာ အန်မိုင်း ဟဘီဘီ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးအသီးအသီးတို့၏ သမိုင်းတွင် ယဟူဒီလူမျိုး (Hebrew: ישראלים‎, Yisra'elim)(အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်-(Israelis) ၏ သမိုင်းမှာ ထူးခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းပေသည်။
ယဟူဒီလူမျိုးတို့သည် နှစ်ပေါင်း ၁၉ဝဝ ခန့်မျှ ကိုယ်ပိုင် တိုင်းပြည်ဟူ၍ မရှိဘဲ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်တွင် လှည့်လည်၍ လူ အမျိုးမျိုးနှင့် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့ရသော လူမျိုးဖြစ်သည်။
အနှိပ်စက် အညှဉ်းဆဲခံရဆုံး လူမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။
ယဟူဒီ တို့၏ သမိုင်းသည် ရှေးကျ၍ ရှည်လျားသော်လည်း လူမျိုး တစ်မျိုးအနေဖြင့် ယခုထက်တိုင် တည်တံ့လျက် ရှိပြီးလျှင် မိမိတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံ၊ အယူဝါဒကို ထိန်းသိမ်းမြဲ ထိန်းသိမ်း ထားကြသည်။
ထိုလူမျိုးထဲမှာ ကမ္ဘာကျော် အနုပညာရှင်၊ သိပ္ပံပညာရှင်၊ စာရေး ဆရာ၊ စက်မှုလက်မှု ပညာရှင် စသည် ဖြင့် လူရည်ချွန် အများအပြား ပေါ်ထွက်ခဲ့ပေသည်။
သမ္မာကျမ်းစာအလိုအားဖြင့် ယဟူဒီတို့သည် ဆီးမိုက် လူမျိုးအနွယ်များဖြစ်၍ အာရေဗျ သဲကန္တာရဘက်မှ ပယ်လက် စတိုင် ပြည်သို့ ဘီစီ ၂ဝဝဝ ခန့်က ဝင်ရောက်လာကြလေ သည်။
ခေါင်းဆောင်မှာ ယဟူဒီတို့၏ ဖခင် အာဗရာဟင် (အာဗြဟံ)ဖြစ်သည်။
အာဗရာဟင်သည် ယူဖရေးတီးမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာရသည့်အတွက် ဖြတ်ကျော်သည်ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟီဗြူ(ဟေဗြဲ)အမည်ဖြင့်လည်း ခေါ်တွင် သည်။
ထိုကြောင့် ယဟူဒီတို့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ဟီဗြူ(ဟီးဘရူး) လူမျိုးဟု လည်း ခေါ်သည်။
အာဗရာဟင်၏သား အိုင်ဇက် (ဣဇက်)၌ အီစော (ဧသော) နှင့် ဂျက်ကော့ (ယာကုပ်)ဟူ၍လည်း သား အမြွှာနှစ်ယောက် ရှိသည်တွင် ဂျက်ကော့သည် အဇ္ဇရီယယ် (ဣသရေလ)အမည် ဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာလေ သည်။
ယဟူဒီတို့သည် ဂျက်ကော့၏သား တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်မှ ပေါက်ပွားလာကြ သူများဖြစ်၍ အဇ္ဇရီယယ် (အစ္စရေး)လူမျိုးဟူ၍လည်း အမည်တွင်သည်။
ဂျက်ကော့၏သား ဂျိုးဇက်(ယောသပ်)သည် အီဂျစ်ပြည် (အဲဂုတ္တုပြည်)သို့ ရောက်ရှိသွားရာမှ ကျန် ယဟူဒီလူမျိုးတို့ သည်လည်း လိုက်ပါသွားကြလေသည်၊ ကာလအတန်ကြာသော် ယဟူဒီတို့သည် အီဂျစ်ပြည်၌ ကျွန်အဖြစ်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံကြရ၏။
ထိုနောက် မိုးဇက်(မောရှေ) ဆိုသူ ခေါင်းဆောင်က ယဟူဒီများကို အီဂျစ်ပြည်မှ ကယ်၍ ပယ်လက်စတိုင်ပြည်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့လေသည်။
ခရီးစပ်ကြား တွင် အနှစ်လေးဆယ်မျှ လှည့်လည်နေစဉ် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို မိုးဇက်မှတစ်ဆင့် လက်ခံရရှိကြသည်။