kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
မဟာရာဇဝင်ကြီး ပထမတွဲ၌ ပဉ္စာတစ်ကောင်းပြည်ကို တည်ထောင်တော်မူသော သတိုးဇမ္ဗူဒီပဓဇရာဇာသည် သုခမိန် ပညာရှိ မှူးတော် မတ်တော်၊ လက်ဝဲ၊ လက်ယာ၊ အမှုထမ်း အရာထမ်း၊ ဆင်သည်၊ မြင်းသည်၊ ခြေသည်၊ သဌေး၊ သူကြွယ်၊ ပုဏ္ဏား၊ ဟူးရာ၊ ဆေးသမား၊ လက်သမားတို့အား တစ်ထောင်ခြောက်ဆယ်သော အမည်ဘွဲ့ပုံတို့ကို ပေးတော်မူ သည်ဆိုသော စကားကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊ သရေခေတ္တရာပြည် ငတပါးမင်းအား ပိဋကတ် ဗေဒင်တို့ကို တတ်မြောက်အောင် သင်ပေး၏ဆိုသော စကား ကိုထောက်၍ လည်းကောင်း၊သရေခေတ္တရာပြည် ဘေရိန္ဒမင်းသည် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ သွား၍ ပညာသင်ကြားသောကြောင့် ဆေးဝါး မန္တရား ဗေဒင်တတ်လှစွာ၏ ဆိုသောစကားကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊ပုဂံပြည် နော်ရထားမင်း လက်ထက် ဟူးရာဖြူ ဟူးရာညို တို့ကား ဗေဒင်ပညာနှင့် ဆေးပညာတို့ကို တတ်မြောက်သော ဗေဒင်ဆရာ ဆေးဆရာများ ဖြစ်သည်ကို ထောက်၍ လည်းကောင်း၊ နော်ရထာမင်း မိဖုရား စောမွန်လှ၏ နားတောင်းတွင် မွေတော်မြတ် ကိန်းဝပ်တော်မူသဖြင့် ရောင်တော်တောက်ထွန်း နေသည်ကို မိဖုရား မောင်းမတို့ မြင်လျှင် ဇော်ဂနီ စုန်းဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ထားသည် ဆိုသော စကားကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊ နော်ရထာမင်းသည် သထုံပြည် မနုဟာ မင်းကို စစ်နိုင်၍ မနုဟာမင်း သားမယား နှင့်တကွ ဓာတ်တော် မွေတော် ပိဋကတ်တော် စသည်တို့ကို ပုဂံပြည်သို့ ဆောင်ယူ လာသော အခါ ဆင်ဆေးသမား၊ မြင်းဆေးသမားများ ပါလာသည် ဆိုသော စကားကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊သာသနာလင်္ကာရ၌လည်း ဟံသာဝတီပြည် ရာမာဓိပတိ (ဓမ္မစေတီ)မင်းသည် ပိဋကတ်၊ ဗေဒင်၊ ဝိဒက်၊ ဗျာကရုဏ်း၊ ဆန်း၊ အလင်္ကာ၊ ဟူးရာ၊ ဂဏန်းကျမ်း၊ ဆေးကျမ်းအားဖြင့် ဗဟုသုတများစွာရှိ၏ ဆိုသော စကားကို ထောက်၍ လည်းကောင်း၊ ပင်းယပြည် ဆင်ဖြူလေးစီရှင် ကျော်စွာမင်း လက်ထက်စတုရဂသ္မဗလအမတ်ကြီးသည် ပိဋကတ်နှင့်တကွ သက္ကတကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ကြောင်း ဆိုသော စကားကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊အင်းဝပြည် သာလွန်မင်းတရားကြီး လက်ထက်ဘားမဲ့ ဆရာတော် စသော မွန်ဘုန်းကြီးတို့ လူမှုရေးရာ၊ ဗေဒင်၊ ဆေးမှု၊ အင်း၊ အိုင်၊ ယတြာ၊ လိမ်မာတတ်ကျွမ်းကြ၏ ဆိုသောစကားကိုထောက်၍ လည်းကောင်း၊အင်းဝပြည် သာလွန်မင်းတရားကြီး လက်ထက် တောင်ဘီလာဆရာတော်သည် လောကီလောကုတ္တရာကျမ်းများ စွာကို စီရင်ရေးသားရာတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဒွါဒသရာသီ ဓာတ်ကျမ်း၊ ကွန်ခြာဓာတ်ကျမ်း၊ သမ္ပန္နဓာတ်ကျမ်း၊ ကွန်ခြာ ဆေးကျမ်း၊ ကမ္မဇရုပ်ကျမ်း၊ အဋ္ဌဓာတုကိန်း ဥပဒေကျမ်း၊ မဟာနရီ ဓာတ်ကျမ်းများ စီရင် ရေးသားသည်ကို ထောက်၍ လည်းကောင်း၊ ကုန်းဘောင်ခေတ် တောင်တွင်းဆရာတော် ခင်ကြီးဖျော်သည် လောကီလောကုတ္တရာ ကျမ်းအများကို စီရင် ရေးသားရာတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဒွါဒသရာသီကျမ်း၊ အာဒိ ကပ္ပကျမ်း၊ ဓာတ်ကျမ်း၊ ဆနဝုတိဆေးကျမ်း၊ အသီတိ ဓာတ်ကျမ်းများ စီရင်ရေးသားသည်ကို ထောက်၍လည်းကောင်း၊ကုန်းဘောင်ခေတ် ပထမ မောင်းထောင် သာသနာပိုင် ဆရာတော်သည် လောကီလောကုတ္တရာ ကျမ်းများစွာကို စီရင်ရေးသားရာတွင် ၁၁၄၇ ခုနှစ် နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ ရောက်လာသော ကျမ်းမျိုးပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်မျိုး၊ စောင်ရေပေါင်း ၂၅ဝ ကျော်တို့မှ မြန်မာပြန်ဆိုအပ်သော ဒြဗျဂုဏ်း နိဿယ၊ သာရကောမုဒိ နိဿယ၊ ဩသဓ ရတနာကရ နိဿယ၊ သရရတုကထနနိဿယ၊ ဓာတုပြသံသနိဿယ၊ ကုန်းဘောင်ခေတ် ကုန်ဆုံးသည် တိုင်အောင် နောက်နောက် ဆရာများရေးသားအပ်သော ဘေသဇ္ဇမဉ္စူသာ ဆေးကျမ်း၊ ဓာတုဝိဘာဂဒီပနီ၊ ဓာတုဝိတ္တာရ ဒီပနီ၊ ဥတုဘောဇနသဂသ္မဟ ကျမ်းစသော ဆေးကျမ်းများနှင့် မြန်မာနိုင်ငံဖြစ်ဆေးကျမ်းပေါင်း ကိုးဆယ်ကျော်တို့ကို ထောက်၍ လည်းကောင်း မဇ္ဈိမဒေသ ဆေးပညာမှ ဆင်းသက် လာသော မြန်မာဆေးပညာသည် တခေတ်ထက် တခေတ် တိုးတက်ကြီးပွား ထွန်းကားလာသည်မှာ မျက်မြင် ဒိဋ္ဌဖြစ်၍ မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ပေ။
မြန်မာဆေးပညာဆိုရာ၌လည်း ဓာတ်၊ ပိဏ္ဍော ဆေးပညာ သာမဟုတ်၊ နက္ခတ်၊ ဗေဒင်၊ ပယောဂ၊ မှော်၊ အင်း၊ အိုင်၊ ခါးလှည့်၊ လက်ဖွဲ့၊ ဂါထာ၊ မန္တန်၊ မန္တရား၊ ဆေးဝါး၊ အဂ္ဂိယတ်စသော ဂ။
ာရီဆိုင်ရာ ဝိဇ္ဇာဆိုင်ရာ ပညာရပ်များနှင့် မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားတော် မူအပ်သော ဒေသနာတော် ပရိတရားတော်များလည်း ဝါဝင်သည်။
မြန်မာ ဆေးပညာအရ ဆေးဆရာများ သည် အနာရောဂါ အမျိုးမျိုးတို့ကို ကုသရာ၌ (၁) အနာရောဂါ စွဲကပ် နေသော ခန္ဓာကိုယ်၊ (၂) ရာသီဥတု၊ ဤနှစ်ပါးကို ကြည့်ရှုနှိုင်းချိန်၍ ကုသကြသည်။
ထိုနှစ်ပါးတို့တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဘက်ကကြည့်လျှင် ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော၊ သည်းခြေ၊ အာဟာရ၊ အာကာသ ဤဓာတ်ကြီး ခုနစ်ပါးကိုလည်းကောင်၊ အရည်၊ အသွေး၊ အသား၊ အဆီ၊ အရိုး၊ ခြင်ဆီ၊ သုက်၊ ဤဓာတ်ကြီး ခုနစ်ပါးကိုလည်းကောင်း၊ ပထဝီဓာတ် နှစ်ဆယ်၊ အာပေါဓာတ်တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး၊ တေဇောဓာတ်လေးပါး ဝါယောဓာတ် ခြောက်ပါး၊ ဤလေးဆယ့်နှစ်ကောဋ္ဌာသ ကိုလည်းကောင်း၊ ဗာလ၊ မဇ္ဈိမ၊ ဝုဒ္ဓ၊ ဤအရွယ်သုံးပါးကို လည်းကောင်း၊ ပိန်သောသူ၊ အလတ်ဖြစ် သောသူ၊ ဝသောသူ၊ ဤလူသုံးပါးကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရှုနှိုင်းချိန်၍ ကုသကြသည်။
ဥတုဘက်က ကြည့်လျှင်လည်း တစ်နှစ်အတွင်း ဒက္ခိဏယာဉ်၊ ဥတ္တရာယာဉ်၊ ဤအယာဉ်နှစ်ပါးကို လည်းကောင်း၊ ဟေမန္တဥတု၊ ဂိမန္တဥတု၊ ဝသန္တဥတု၊ ဤဥတု ကြီးသုံးပါးကို လည်းကောင်း၊ ဟေမန္တဥတု၊ သိသိရဥတု၊ ဝသန္တဥတု၊ ဂိမဥတု၊ ဝဿနဥတု၊ သရဒဥတု၊ ဤဥတုငယ် ခြောက်ပါးကိုလည်းကောင်း၊ မိဿ၊ ပြိဿ၊ မေထုန်၊ ကာရကဋ်၊ သိဟ်၊ ကန်၊ တူ၊ ဗြိစ္ဆာ၊ ဓနု၊ မကာရ၊ ကုံ၊ မိန်၊ ဤ တစ်ဆယ့်နှစ်ရာသီကိုလည်းကောင်း၊ ရက်ပေါင်း သုံးရာခြောက်ဆယ့်ငါးရက်၊ ရက်ပေါင်း သုံးရာခြောက်ဆယ့်ခြောက်ရက်ကို လည်းကောင်း၊ တနဂသ္မနွေ၊ တနင်္လာ၊ အင်္ဂါ၊ဗုဒ္ဓဟူး၊ ကြာသပတေး၊ သောကြာ၊ စနေ၊ ဤခုနစ်နေ့ကို လည်းကောင်း၊နေ့၊ ညဉ့် ဤနှစ်ပါးကို လည်းကောင်း၊ စိုစွတ်သော အနုပ၊ ခြောက်ကပ်သော ဇဂသ္မလ၊ နှစ်မျိုး ဆက်ဆံသော သာဓာရဏ၊ ဤအရပ်သုံးပါးကို လည်း ကောင်း ကြည့်ရှု့နှိုင်းချိန်၍ ကုသကြသည်။
စွဲကပ်နေသော အနာရောဂါကို ခွဲခြားရာ၌ ခန္ဓာကိုယ်ကို လည်းကောင်း၊ ဥတုကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရှု၍ သလိပ်၊ သည်းခြေ၊ လေ ဒေါသသုံးပါးတို့တွင် သလိပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
သည်းခြေကြောင့် ဖြစ်သည်၊ လေကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ဒေသ နှစ်ပါးကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ဒေါသသုံးပါးကြောင့် ဖြစ်သည် (ဤနေရာ၌ ဒေါသတစ်ပါးတည်း ဖြစ်လျှင် ပြတက်၊ နှစ်ပါး ဖြစ်လျှင် ဒွေးဝန်း၊ သုံးပါးဖြစ်လျှင် သန္နိပါတ် ခေါ်သည်။
) ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အာဟာရ အကြောင်းလေးပါး တို့တွင် ကံကြောင့်ဖြစ်သည်၊ စိတ်ကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ဥတု ကြောင့်ဖြစ်သည်၊ အာဟာရကြောင့်ဖြစ်သည်၊ အအေးအပူ နှစ်ပါးတို့တွင် အအေးကြောင့် ဖြစ်သည်၊ အပူကြောင့်ဖြစ်သည်၊ အတက်အသက် နှစ်ပါးတို့တွင် အတက် ဖြစ်သည်၊ အသက်ဖြစ်သည်၊ စုန်းပယောဂ၊ နတ်ပယောဂ နှစ်ပါးတို့တွင် စုန်းပယောဂဖြစ်သည်၊ နတ်ပယောဂဖြစ်သည် စသည်ဖြင့် ခွဲခြား၍ ကုသကြသည်။
ဆေးနှင့် အစာကို စီမံရာ၌ အချို၊ အဆိမ့်၊ အချဉ်၊ အငန်၊ အခါး၊ အစပ်၊ အဖန် ရသခြောက်ပါးကို တစ်ပါး တစ်ပါး၌ ရသ၊ ဝိပါက၊ ဂုဏ်၊ ကိစ္စ၊ သတ္တိ၊ ဤငါးပါးကို စိစစ်၍၊ ဤဆေးသည် ဤအစာသည် သလိပ်ကို နိုင်သည်၊ သည်းခြေကို နိုင်သည်၊ လေကို နိုင်သည်၊ ဒွေးဝန်းကို နိုင်သည်၊ သန္နိပါတ်ကို နိုင်သည်၊ အအေးကိုနိုင်သည်၊ အပူကိုနိုင်သည်၊ အတက်ကိုနိုင်သည်၊ အသက်ကိုနိုင်သည် စသည်ဖြင့် စိစစ်၍ စီမံကြသည်။
ဆေးကုသရာ၌ အချုပ်အားဖြင့် သလိပ်ကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို သလိပ်ကို နိုင်အောင်၊ သည်းခြေကြောင့်ဖြစ်သော အနာကို သည်းခြေကို နိုင်အောင်၊ လေကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို လေကိုနိုင်အောင်၊ ဒေါသနှစ်ပါး ကြောင့်ဖြစ်သော အနာကို ဒေါသနှစ်ပါးကို နိုင်အောင်၊ ဒေါသသုံးပါးကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို ဒေါသသုံးပါးကို နိုင်အောင် ကုသကြသည်။
ကံကြောင့်ဖြစ်သော အနာကိုဆေးမကုကောင်း။
စိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို စိတ်ကို ပြုပြင်လာအောင်၊ ဥတုကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို ဥတုညီညွတ်လာအောင်၊ အဟာရကြောင့် ဖြစ်သော အနာကို အာဟာရ ညီညွတ်လာအောင်၊ အအေး ကြောင့်ဖြစ်သော အနာကို ပူလာအောင်၊ တက်၍ဖြစ်သော အနာကို သက်လာအောင်၊ သက်၍ဖြစ်သော အနာကို တက်လာအောင် ကုသကြသည်။
ဆေးနှင့် အစာပေးရာ၌လည်း အရွယ် သုံးပါးသို့ လိုက်၍လည်းကောင်း၊ လူသုံးပါးသို့လိုက်၍ လည်းကောင်း သင့်လျော်အောင် ပေးကြသည်။
အထူးအားဖြင့် စုန်း ကဝေ ဖမ်းစားသော ( ပြုစားသော ) ပယောဂနာနှင့် ဘီလူးနတ်ဆိုး၊ ဘုတ်၊ ပြိတ္တာ၊ သူရဲ၊ တစ္ဆေဖမ်းစားသော ( ပြုစား သော ) ပယောဂနာ၌ နတ်ဆေး ပယောဂဆေးဖြင့် လည်းကောင်း၊ မှော်ပညာဖြင့်လည်းကောင်း၊ အင်း၊ အိုင်၊ ခါး၊ လှည့်၊ လက်ဖွဲ့၊ ဂါထာ၊ မန္တန်၊ မန္တရားတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြတ်စွာဘုရား၏ ပရိတ်ဒေသနာတော်ဖြင့် လည်းကောင်း ကုသ ကြသည်။
( ပယောဂနာကို အချို့က အယုံအကြည် မရှိကြ။
မရှိကြသော်လည်း အနာမျိုး ၉၆ ပါး၊ ၉၈ ပါး၌လည်းကောင်း၊ ဝိနည်းဒေသနာတော်၌ လည်းကောင်း ပြဆိုအပ်သော အပမာရ အနာကား စုန်းနတ်ဖမ်းစားသော ပယောဂနာဖြစ်သည်။
) ကုန်းဘောင်ခေတ်နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ မြန်မာ ဆေးဆရာတို့သည် ရသေ့ ဆေးကျမ်းများ၌ လာသော နည်းလမ်းများဖြင့်ပင် ကုသကြသည်။
ပိဋကတ်တော်၌ ကျွမ်းကျင်လိမ်မာသော ဆေးဆရာတို့သည် ' သီတေန ပိ ရုပ္ပတိ၊ ဥဏှေနပိ ရုပ္ပတိ ' ဟူသော မြတ်စွာဘုရား၏ ဒေသနာကို နည်းမှီး၍ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းကာ၊ အနာရောဂါ မည်မျှပင် အမျိုးအမည် ထွေပြားများနေသော်လည်း၊ အနာ ရောဂါ ဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၌ရှိသော အမာခံဓာတ်ကြီး လေးပါးနှင့် ရုပ်တရားတို့ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလွဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယင်းဖောက်ပြန် ပြောင်းလွဲခြင်းလည်း သီတအအေး၊ ဥဏှ၊ အပူ၊ ဤအကြောင်း နှစ်ပါးကြောင့် ဖြစ်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ရသေ့ ဆေး ကျမ်းများ၌ လာသောနည်းနှင့် ဒေသနာတော်၌ လာသောနည်းတို့ကို ပေါးစပ်နှိုင်းချိန်လျှက် အောက်ပါအတိုင်း အနာ ရောဂါ တို့ကို အကျဉ်းချုပ် စုစည်းကာ ကုကြသည်။
(၁)သီတပကတိ သီတအဓိကနာ (၁) သီတပကတိ ဥဏှ အဓိကနာဟူ၍ အအေးနာနှစ်ပါး (၁) ဥဏှပကတိ ဥဏှအဓိကနာ၊ (၂) ဥဏှပကတိ သီတအဓိကနာ ဟူ၍ အပူနာ နှစ်ပါး၊ ဤအနာလေးပါးကို ခွဲခြားသတ်မှတ်၍ ကုသ ကြသည်။
နောက်တစ်ဖန် (၁) သဂသ္မဟိ တနာ (၂) ဗြုဟနနာ (၃) ပဂ္ဃရနနာဟူ၍ အအေးနာ သုံးပါး၊ (၁) ကက္ခဠနာ (၂) ဝိတ္ထမ္ဘိတနာ (၃) ပရိဿဝနာဟူ၍ အပူနာ သုံးပါး၊ ဤအနာခြောက်ပါးကို ခွဲခြားသတ်မှတ်၍ ကုသကြ သည်။
အထူးအားဖြင့် မင်းတုန်းမင်း လက်ထက် မြန်မာ ဆေးပညာကား ထိပ်တန်းသို့ ရောက်အောင် တိုးတက် ကြီးပွားလာသည်။
အင်္ဂလိပ် ခေတ်သို့ရောက်၍ အနောက်နိုင်ငံ ဆေးပညာကို တတ်မြောက်သော ဆရာဝန်များ ပေါ်လာကြသောအခါ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် နိုင်ငံသူ နိုင်ငံသား များ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် တာဝန်ခံ၍ ကုသလာသော မြန်မာဆေးဆရာများကို အစိုးရက အသိအမှတ်မပြုသည့် အတွက် အချို့နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားတို့က တဖြည်းဖြည်း အထင်အမြင် သေးလာကြသည်။
အယုံအကြည် နည်းလာကြ သည်။
အပြစ်ပြောလာကြသည်။
ယုံကြည်သူများကာ မြန်မာ ဆေးဆရာများ ကိုသာ အားကိုးအားထား ပြုလျှက်ကုသစေကြ သည်။
သို့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတော့သည်။
ဂိုဏ်းအမျိုး မျိုးသည် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်လာသည်။
ယခင် အနာခြောက်မျိုး ခွဲခြားသတ်မှတ်၍ ကုသသောနည်းကား တောင်သာ ဂိုဏ်းနည်းပင် ဖြစ်သည်။
မြန်မာဆေးပညာ ကျဆင်းလာသည်ဆိုသော်လည်း ထူးခြားချက် တစ်ရပ်မှာ အချို့နေရာ၌ ဆရာဝန်များထက် သာလွန်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံမှာ ပျောက်ကင်းချမ်းသာအောင် မကုသနိုင်၍ ဆင်းလာ သော နာတာရှည် လူနာများနှင့် ဆရာဝန်များက မုချ သေလိမ့်မည် ဆုံးဖြတ်ထားသော လူနာများကို မြန်မာဆေးဆရာ များ ကုသကြရာ အချို့လူနာများ ပျောက်ကင်းချမ်းသော နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် အလွန် အံ့0x100သမိကြသည်။
၁၉၂၈ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ပညာရေး အမတ်ချုပ် ကြီး ဦးဘရင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးဆရာဝန်ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ တိုင်းရင်မြန်မာ ဆေးပညာကို စနစ်တကျ ချီးမြေ|ာက်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် အငြိမ်းစား အိုင်အမ်အက် (စ) လက်ဖတင်နင်ကာနယ် ဦးဘခက် အကြီးဥက္ကဋ္ဌ၊ အနောက်နိုင်ငံ ဆေးပညာတတ် မြန်မာဆရာဝန် သုံးဦး၊ တိုင်းရင်း မြန်မာ ဆေးပညာတတ် ဆရာကြီး ခြောက်ဦးတို့အား တိုင်းရင်းသား ဆေးပညာ စည်းစနစ်ကို စုံစမ်းသော ကော်မတီ တစ်ရပ် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
ထိုကော်မတီသည် တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးပညာ စည်းစနစ်ကို နိုင်ငံတော်ရှိ ဆေးဆရာကြီးများထံ စုံစမ်း စစ်ဆေး၍ အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းခဲ့သည်။
ယင်းအစီရင်ခံစာ၌ မြန်မာဆေးပညာအကြောင်း စုံလင်စွာ အစီရင်ခံထားသည့်အတွက် အလွန်မှတ်သားဖွယ် ကောင်းသည်။
အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် မြန်မာဆေးပညာသည် အိန္ဒိယအာယုဗ္ဗေဒ ဝဆေးပညာမှ ဆင်းသက်လာသည်။
အာယုဗ္ဗေဒဆေးပညာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက (တနည်း) ခရစ်တော် မပေါ်မီ နှစ်ပေါင်း ၆ဝဝ ကျော်က စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဆေးပညာတို့၏ အရင်းခံ အခြေအမြစ်တစ်ခုဖြစ်သည့် အနောက်နိုင်ငံ ဆေးပညာတတ် ဆရာဝန်များသည်ပင် မိမိတို့ မနိုင်နင်းသော နာတာရှည်လူနာများအတွက် လည်းကောင်း၊ အိမ်သူ အိမ်သားများအတွက် လည်းကောင်း အာယုဗ္ဗေဒ ဆေးဆရာကြီးများကို ပင့်ခေါ်၍ ကုသကြရသည်။
ထို့ပြင် မြန်မာဆေးပညာ၌ အဘိဓမ္မာ (သို့မဟုတ်) ဓာတ်၊ ဗိန္ဒော၊ ပယောဂ၊ ဗေဒင်ပညာများလည်း ပါရှိသည်။
ယင်းပညာများကို မပျောက်မပျက် တိုးတက် ကြီးပွားလာရန် အစိုးရက မြန်မာဆေးပညာအဖွဲ့ချုပ်ကို ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်စေလျက် မြန်မာဆေးကျောင်းများ ကောလိပ်ကျောင်းများ ဖွင့်ပေးခြင်း၊ အောင်မြင် သူတို့အား အောင်လက်မှတ်ပေးခြင်း၊ ဆေးရုံဆောက်ပေးခြင်း စသည်ဖြင့် စနစ်တကျ ကူညီထောက်ပံ့ရန် စုံလင်စွာ အစီရင်ခံ ထားသည်။
ထိုသို့ အစီရင်ခံထားသော်လည်း အင်္ဂလိပ်အစိုးရသည် အစီရင်ခံစာအရ မြန်မာဆေးပညာကို တိုးတက်ကြီးပွားအောင် အကောင်အထည် ဖော်ခြင်းမရှိ၊ တခေတ်လုံး ဇာတ်မျောလာခဲ့သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံး၍ လွတ်လပ်ရေး ရရှိပြီးနောက်၊ ၁၉၅၂ ခုနှစ်သို့ရောက်သောအခါ ယခင် အင်္ဂလိပ် ခေတ်က တိုင်းရင်းသာ ဆေးပညာစည်းစနစ်ကို စုံစမ်းသော ကော်မတီ အစီရင်ခံစာကို အကောင်အထည် ဖော်သော အနေဖြင့် ကျဆင်းနေသော တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးပညာကို စနစ်တကျ မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ကျန်းမာရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးဝန် ဦးမောင်ကလေး ဥက္ကဋ္ဌ၊ သခင် ကိုယ်တော်မှိုင်း ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ၊ အင်းစိန်ခရိုင် ဆရာ ဝန်ကြီးဦးဝဏ္ဏ အကျိုးဆောင်နှင့် တိုင်းရင်းမြန်မာဆေးဆရာကြီး ၁၂ ဦးတို့အား ရှေ့ပြေးကော်မတီအဖြစ် ခန့်အပ်သည်။
ယင်းကော်မတီက တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးပညာ မြှင့်တင်ရေး စီမံကိန်းများနှင့် တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးဆရာအဖွဲ့ အက်ဥပဒေ များကို ရေးသား၍ အကြံပေးသည်။
အစိုးရက ကော်မတီ၏ စီမံကိန်းအရ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ တိုင်းရင်းမြန်မာ အခမဲ့ ဆေးကုဌာနကိုးခုနှင့် မန္တလေးမြို့၌ တိုင်းရင်းမြန်မာ အခမဲ့ ဆေးကုဌာနကိုးခု၊ ပေါင်း ၁၈ ဌာန ဖွင့်လှစ်ကာ တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးဆရာကြီး တို့အား ဆေးမှူးကြီးများအဖြစ် ခန့်အပ်ထား၍၊ နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားတို့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် တာဝန်ပေးလျက် ကုစေသည်။
၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးဆရာအဖွဲ့ အက်ဥပဒေကို လွှတ်တော်နှစ်ရပ်က ပြဋ္ဌာန်းအတည်ပြုကြသည်။
ထို့နောက် ရှေ့ပြေးကော်မတီကို ဖျက်သိမ်းပြီးလျှင် အက်ဥပဒေ အရ တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးပညာကို စနစ်တကျ မြှင့်တက်လျှက် ရှိသည်။
နည်းဥပဒေများကို ရေးသားလျှက် အဆင့်ဆင့် ပြဋ္ဌာန်းအတည်ပြုကြသည်။
၁၉၅၅ ခုနှစ်မှစ၍ ၁၉၆၁ ခုနှစ် မေလအထိ ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော် အတွင်းရှိ တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးဆရာတို့ကို (၁) ဓာတ် (၂) ဗိန္ဒော (၃) ပယောဂ (၄) နက္ခတ် ဗေဒင်၊ ဤလေးဘာသာကို ပိုင်းခြား သတ်မှတ်လျှက် မှတ်ပုံတင်ခဲ့ရာ၊ ယခုအခါ မှတ်ပုံတင်ပြီး ဆေးဆရာပေါင်း ၂ဝ…၉ဝဝ ဖြစ်သည်။
( ဤကား မြန်မာ့ ဆေးပညာတည်း။
) ဤသို့လျှင် အစိုးရက နိုင်ငံခြား ဆေးပညာတတ်များ နည်းတူ အားပေးချီးမြေ|ာက်လျှက် တိုင်းရင်းမြန်မာ ဆေးဆရာ များကလည်း ကြီးပွားတိုးတက်စေလိုသော စေတနာကောင်းဖြင့် အားကြိုးမာန်တက် ဆောင်ရွက်သွားပါလျှင် မြန်မာဆေးပညာ သည် ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာ့ဆေးပညာနှင့် ယင်ပေါင်တန်း ချီတက် လျှက် တိုင်းရင်းသားများအား အကျိုးဖြစ်ထွန်းနိုင်စေလိမ့်မည်ဟု မြေ|ာ်လင့်ရပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၀) ကိုးကား Category:ဆေးပညာ။
ပလက်ဖောင်း (platform) သည် ကွန်ပျူတာအပေါ်တွင် မှုတည်၍ အဓိကအားဖြင့် Operating System（OS）နှင့်Hardware ကဲ့သို့သော အခြေခံ အစိတ်အပိုင်းများကို ရည်ညွှန်းသည်။
များသောအားဖြင့် ကွန်ပျူတာ ပရိုဂရမ်（ဆော့ဖ်ဝဲ）တစ်ခုသည်၊ အသီးသီးသော OS အပေါ်တွင် မှီခို၍Windows, Mac OS X, Linux အစရှိသော သီးခြားပရိုဂရမ်များအဖြစ် အလုပ် လုပ်ဆောင်နေကြ၏။
သက်မှတ်ထားသော စက်ပစ္စည်းများတွင်သာ အလုပ်လုပ်နိုင်သော ဆော့ဖ်ဝဲများလည်း ရှိကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့် PowerPC Processorပေါ်ရှိ Linux အပေါ်တွင် PowerPC Processorပေါ်ရှိMac OS X သုံးနှင့် Pentium Processorပေါ်မှ Linux သုံး Adobe Reader7.0 သည် အလုပ်လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
ပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိသော ပရိုဂရမ် ဆိုသည်မှာ အထက်ပါOS၊ စက်ပစ္စည်းများအပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်သော ပရိုဂရမ်များကို ဆိုလိုသည်။
ဥပမာအားဖြင့် Java သည် ပလက်ဖောင်း အပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိသည်ကို အားသာချက်အဖြစ် ဖော်ပြလျက်ရှိ၏။
အကြောင်းမှာ Java သည် ပလက်ဖေါင်းအမျိုးမျိုးအပေါ်တွင် ကြားခံနယ်မြေအဖြစ် Java ပလက်ဖောင်းဟုအမည်ရသော ပလက်ဖောင်းကို အသုံးပြုလျက်ရှိပြီး၊ ထိုပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် Java အပလီကေရှင်းများက အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်သက်ရာများ Operating System ကွန်ပျူတာ Cross Platform Java ပလက်ဖောင်း CPU Category:ကွန်ပျူတာ Category:သတင်းအချက်အလက် နည်းပညာ။
Javaပလက်ဖောင်း ()သည် Java ဖြင့် ရေးသားထားသော ပရိုဂရမ်များကို ရေးသားရာတွင်လည်းကောင်း၊ အလုပ်လုပ်စေရာတွင်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သော ဆော့ဖ်ဝဲအစုအဝေးကို ခေါ်ဆိုသော အမည်တစ်မျိုးဖြစ်၏။
အကျဉ်းချုပ် Java ပရိုဂရမ်များသည်၊ Operating Systemနှင့် Hardwareများအပေါ်တွင် မမှီခိုသောByte Code ဟု အမည်ရသော ကြားခံ ကုဒ်များအနေဖြင့် ရေးသားထားကြ၏။
ထို့အတွက် Java ပရိုဂရမ်ကို အလုပ်လုပ်နိုင်စေရန် လိုအပ်သော ဒြပ်မဲ့စက်（）နှင့်၊ လိုအပ်သော အခြေခံ လိုင်ဘရီများနှင့်ကွန်ပိုင်းလာများကို ပတ်ဝန်းကျင်အသီးအသီးအပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားပါက၊ Java ပရိုဂရမ်များကို ထိုပတ်ဝန်းကျင် အသီးသီးတွင် တူညီစွာ အလုပ်လုပ်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။
Java ပလက်ဖောင်းဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်လုပ်ပတ်ဝင်းကျင် နှင့် ရေးသားနိုင်သော ပတ်ဝင်းကျင်ကို ဆိုလိုသည်။
Java ပလက်ဖောင်းအားJava၊ Java Applet၊ Java Runtime Environment၊ JVM၊ မိုဘိုင်းနှင့်Embeddedကိရိယာသုံး Java(Java ME)၊ Java Web Start၊ Javaဖြင့်ရေးသားထားသော Applicationများအားလုံးကို Java ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိ၏။
Java ပလက်ဖောင်းတွင် ဗားရှင်းအမျိုးမျိုးရှိပြီး၊ အခြေခံအားဖြင့်Desktop Machine သုံး Java Standard Edition (Java SE)၊ Web ဆာဗာ များအတွက် Java Enterprise Edition (Java EE), Smart Phone များကဲ့သို့သော မိုဘိုင်းလျှပ်စစ်ပစ္စည်းသုံး Java Micro Edition (Java ME) တို့သည် ထင်ရှားကြ၏။
၂၀၁၁ခု ၈လပိုင်း လက်ရှိအခြေအနေတွင်၊ Java ၏ ဗားရှင်းမှာ 1.7.0 ဖြစ်၏။
ဤဖော်ပြပုံမှာ Developing Version ၏ ဖော်ပြပုံဖြစ်ပြီး၊ ပြင်ပတွင်တော့ ဗားရှင်း 7 ဟု ဖော်ပြလေ့ရှိ၏။
Java ပလက်ဖောင်းသည် အမျိုးမျိုးသော ပရိုဂရမ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ထိုပရိုဂရမ်များမှ ဖန်ရှင်များအပေါ်တွင်မှုတည်၍ အသီးသီးသော အစိတ်အပိုင်း(ကွန်ပိုးနန့်)များအနေဖြင့် ပံ့ပိုးပေးလျက် ရှိ၏။
ဥပမာအားဖြင့်၊ JavaSrc ကုဒ် ကို JavaByte ကုဒ် အဖြစ်ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်မှာ Java ကွန်ပိုင်းလာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် Java Development Kit (JDK) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အနေဖြင့် ပါဝင်သည်။
အလုပ်လုပ်ပတ်ဝင်းကျင် ဖြစ်သောJava Runtime Environment (JRE) သည် ပုံမှန်အားဖြင့်၊ အလုပ်လုပ်နေစဉ် Byte ကုဒ်များကို သဘာဝကုဒ်အဖြစ် ပြောင်းလည်းပေးနိုင်သောJust In Time ကွန်ပိုင်းလာအဖြစ် လုပ်ဆောင်လျက် ရှိ၏။
တဖန် Java Byte ကုဒ်များတွင် အသင့်ကွန်းပိုင်းလုပ်ပြီးသား အထောက်အကူပြု ပရိုဂရမ် (လိုင်ဘရီ) များလည်းပါဝင်ကြ၏။
အပလီကေးရှင်းကို ဖြန့်ဝေရာတွင်လည်း Java Applet အဖြစ် Web Page တွင် ထည့်သွင်းခြင်း အပြင် နည်းအမျိုးမျိုးရှိကြ၏။
ထို့အပြင် JDK 6 Documentation တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ နည်းအမျိုးမျိုးကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။
ပလတ်ဖေါင်းများထဲတွင် အဓိကကြသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ Java ကွန်ပိုင်းလာ၊ အခြေခံလိုင်ဘရီများ နှင့် Java Byte ကုဒ်များကို အလုပ်လုပ်စေနိုင်သော Java ဒြပ်မဲ့စက် တို့ပဲ ဖြစ်ကြ၏။
Java Virtual Machine (JVM) Java ပလက်ဖောင်: ၏ အဓိကနေရာကို တာဝန်ယူထားသည်မှာ Java ဘိုက်ကုဒ်များကို အလုပ်လုပ်စေနိုင်သော「ဒြပ်မဲ့စက်ပစ္စည်း()」ပင် ဖြစ်၏။
Java ဘိုက်ကုဒ်များသည် မည်သည့်ပလက်ဖောင်းမျိုးမှာမဆို တူညီစွာအလုပ်လုပ်နိုင်ပေသည်။
JIT ကွန်ပိုင်းလာသည် Java ဒြပ်မဲ့စက်(Java virtual machine) ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေပါသည်။
JIT ကွန်ပိုင်းလာသည် ပရိုဂရမ်ကို အလုပ်လုပ်စေရာတွင် Java ဘိုက်ကုဒ်များကို ပရိုဆက်ဆာအမိန့်ပေး သဘာဝ စာသားများအဖြစ် ဘာသာပြန်ပေးပြီး၊ ပရိုဂရမ် အလုပ်လုပ်နေစဉ် မမ်မိုရီအပေါ်တွင် သဘာဝကုဒ်များကို ထိမ်းသိမ်းပေးထားနိုင်သည်။
ကြားခံဘာသာရပ်တစ်ခုအနေဖြင့် ဘိုက်ကုဒ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည်၊ ဒြပ်မဲ့စက်ကို ပြင်ဆင်ထားသော မည်သည့်စက်မျိုးပေါ်မှာမဆို Java ပရိုဂရမ်များကို အလုပ်လုပ်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
JIT ကွန်ပိုင်းလာကို အသုံးပြုခြင်းသည်၊ စတင်အလုပ်လုပ်စေသည့်အခါတွင် အနည်းငယ်ကြန့်ကြာမှုကို ဖြစ်ပွားစေသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ် အလုပ်လုပ်ပြီးပါက JIT ကွန်ပိုင်းလုပ်ပြီး ဖြစ်ပါသဖြင့်၊ Java အပလီကေးရှင်းများကို သဘာဝ ကုဒ်များကိုအသုံးပြုသော တခြားပရိုဂရမ်စကားသုံးများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
JREဗားရှင်း 1.1 နောက်ပိုင်း၊ Sun ၏ Java VM ဖွဲ့စည်းပုံသည်အင်တာပရက်တာ သက်သက်သာမဟုတ်ပဲ၊JIT ကွန်ပိုင်းလာ ကိုလည်း ထည့်သွင်းအသုံးပြုလာကြသည်။
ကလပ်စ်လိုင်ဘရီများ ယနေ့ ခေတ်မှီ OS များတွင်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သော ကုဒ်များကို စုဝေးပြင်ဆင်ထားခြင်းအားဖြင့် ပရိုဂရမ်များကို လွယ်ကူစွာရေးသားနိုင်ရန် ပံ့ပိုးထား၏။
ထိုကုဒ်များအား ပုံမှန်အားဖြင့် အပလီကေးရှင်းက အလုပ်လုပ်စဉ် ခေါ်ယူအသုံးချနိုင်သော လိုင်ဘရီများအနေဖြင့် ပံ့ပိုးထား၏။
Java ပလက်ဖောင်းသည် သီးခြား OS များအပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိပါသဖြင့်၊ Java အပလီကေးရှင်းများသည် အထက်ပါ OS မှပံ့ပိုးထားသော လိုင်ဘရီများကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ထို့အတွက် Java ပလက်ဖောင်းသည် ကိုယ်ပိုင် ကလပ်စ်လိုင်ဘရီများကို သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ယနေ့ ခေတ်မှီ OS များတွင် ပုံမှန် အသုံးပြုနိုင်သော ဖန်ရှင်များကို ထပ်တူအသုံးပြုနိုင်စေသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် JRE တွင်ပါဝင်သော အခြေခံ လိုင်ဘရီများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အခမဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲစစ်စစ်ကြီးများ မဟုတ်သေးပေ။
Free Software Foundation ဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းမှု့များကို လည်းတွေ့နေရသည်။
ထိုပရိုဂျက်ကို GNU Classpath ဟု ခေါ်ဆိုသည်။
၂၀၀၆ခု ၁၁လ ၁၃ရက်နေ့တွင်၊ Sun သည် Java ၏ မှုရင်းကုဒ်အားလုံးကို ၂၀၀၇ခု ၃လပိုင်းတွင်GNU General Public License အောက်တွင် ထုတ်ပြန်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြန်ခဲ့လေ၏။
ဘာသာစကား Java ဟုအမည်ရသော စကားလုံးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် Java ပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် ရေးသားထားသော Java ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ်ကို ညွှန်းဆိုသည်။
ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ်တွင် များသောအားဖြင့် ပလက်ဖောင်းဟုခေါ်သော စကားလုံးနှင့် သိပ်ပြီး မပတ်သက်တတ်ကြသော်လည်း၊ Java ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ်သည် Java ပလက်ဖောင်းအား အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။
ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းအကြောင်းအရင်းမှာ၊ Third Party များသည် Java ပလက်ဖောင်းကို အခြေပြုသောကွန်ပိုင်းလာနှင့်အင်တာပရက်တာများကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
အချို့သည် ပုံစံသစ် ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာများအဖြစ်လည်းကောင်း၊ အချို့သည် Java ပုံစံပွားများအဖြစ်လည်းကောင်း ပြောင်းလဲ ခဲ့ကြ၏။
ပုံစံပွားများ AspectJ, Aspect Oriented Programming ကို အသုံးပြုနိုင်သော Java Generic Java (GJ)၊ တို့ သည် Java SE 5.0 တွင် တရားဝင် Java ၌ ပါဝင်လာခဲ့၏။
ဘာသာရပ် Groovy BeanShell Jython, Python Python-Java Byte Code ကွန်ပိုင်းလာ jythonc အပါအဝင်ဖြစ်သော အင်တာပရက်တာ NetREXX Nice Pizza Scala Clojure SISC Kawa Armed Bear Common Lisp JRuby, Ruby အင်တာပရက်တာ Sleep, Perl, Objective-C နှင့် အားသာချက်များကို အသုံးပြုထားသော အင်တာပရက်တာ Rhino, JavaScript အင်တာပရက်တာ Noop ပုံစံတူ ပလက်ဖောင်းများ Java ၏ အောင်မြင်မှု့နှင့် ခံယူချက်ဖြစ်သော write once, run anywhereသည်၊ 2002ခုနှစ်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ Microsoft .NET ပလက်ဖောင်း အစရှိသော ပုံစံတူ ပလတ်ဖေါင်းများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး၊ ထိုပလက်ဖောင်းများသည်လည်း Java ကဲ့သို့ပင် အောင်မြင်မှု့များကို ရရှိခဲ့ကြ၏။
သို့ရာတွင်.NET အားအပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ရန်မှာMicrosoft Windows ကို အသုံးပြုမှရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
Java သည် အတော်များများသော ပလတ်ဖေါင်းများအပေါ်တွင် ပြည့်စုံစွာအလုပ်လုပ် နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် .NET သည် ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ် အတော်များများကို ကြားခံဘာသာအဖြစ် ပြောင်းလည်းပေးနိုင်သော ဘာသာရပ်အပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိသော အသုံးချ ပရိုဂရမ်အစုအဝေး အပေါ်တွင် အဓိကထား အားစိုက်ထားလေ၏။
.NET သည် ဘာသာရပ်အကြားတွင် အပြန်အလှန်အသုံးပြုနိုင်မှု့အပေါ်၌ Java ထက် အောင်မြင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။
သို့ရာတွင် Java တွင်လည်းJython、Groovy、JRuby အစရှိသော Java ဒြပ်မဲ့စက် ပေါ်တွင်အလုပ်လုပ်နိုင်သော ဘာသာရပ်များ များစွာထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်၏။
.NET တွင်လည်းVisual J#အစရှိသော Java ကို အသုံးပြုနိုင်သော ဘာသာရပ်များ ကိုပြင်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းအရာများသည် တရားဝင် Java နှင့် အပြည့်အဝ တူညီခြင်းမရှိပဲ၊ ပြင်ဆင်ထားသော လိုင်ဘရီများမှာလည်း၊ ဟောင်းနွမ်းပြီဖြစ်သော ဗားရှင်းJDK 1.1 အပေါ်တွင် အခြေခံထား၏။
အကြောင်းမှာ Visual J# သည် .NET အပေါ်တွင် အဓိကနေရာကျသော ဘာသာရပ်တစ်မျိုးမဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။
Java မှတဆင့် .NET ပလက်ဖောင်းအပေါ် ပြောင်းရွှေ့ပြီး အသုံးပြုရန်သက်သက် ပြင်ဆင်ထားသော ဘာသာရပ်တစ်မျိုးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
အခြားတစ်ဘက်တွင် Open Source Community မှ ရေးသားထားသောIKVM.NETဟု အမည်ရသောကြားခံ ပတ်ဝင်းကျင်အပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သော Java ဒြပ်မဲ့စက် တစ်မျိုးက ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အပြန်အလှန်အသုံးချနိုင်မှု့များဘက်တွင် လွန်စွာတိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
မြန်မာ ဇာတ်မင်းသမီးများ မြန်မာဇာတ်ပွဲတွင် ဇာတ်ဆောင် အမျိုးသမီး ပညာသည်ကို ဇာတ်မင်းသမီးဟု ခေါ်သည်။
ဇာတ်မင်းသမီး လုပ်သူသည် အမျိုးသမီးပိုင်းဆိုင်ရာ ကကြိုးကကွက်များကို နိုင်နင်းစွာ တတ်ကျွမ်းရလေသည်။
ထို့အပြင် မင်းသမီးကောင်း တစ်လက်ဖြစ်လိုလျှင် ပိုး၊ မွေး၊ ခေါ်၊ မြေ|ာ်၊ အောင်၊ ဇော်၊ လု၊ ဘူ၊ ရူး၊ အ၊ သေ၊ ပစ် ဟူသော မင်းသမီးတို့ တတ်အပ်သည့် ပညာ ၁၂ ရပ်ကိုလည်း တကယ်တတ် ရသည်ဟု နာမည်ကျော် ရုပ်သေးမင်းသမီးကြီး ဆရာပုက ဆိုသည်။
(၁) ပိုး-ဟူရာ၌ မင်းသမီးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အချို့ ဇာတ်များတွင် ကိန်းက ဇောက်ထိုးတယ်မှရှင် မိန်းမ နောက်ပိုး လုပ်ရတတ်သည် ဖြစ်သဖြင့် မိန်းမတန်မဲ့ ယောက်ျားကို စ၍ ပိုးခန်းကြုံလာလျှင် သဘာဝကျကျ တကယ့် အဖြစ်အစစ်နှင့် တူအောင် ပိုးတတ်ရသည်။
(၂) မွေး-ဟူရာ၌ အလောင်းတော် ဖွားတော်မူခန်းမှအစ ဇာတ်နှင့် ဆိုင်ရာ မင်းသမီးလုပ်သူ သားဖွား၊ မျက်နှာ မြင်ရသည့် အခန်းများကိုလည်း လိုအပ်သလို ကတတ်ရသည်။
မင်းသမီး လုပ်သူသည် အပျိုစစ်စစ်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား မိန်းမတို့ ဓမ္မတာ ကိုးလလွယ်၍ ဆယ်လမွေးသည့် မိခင်တစ်ဦးအတိုင်း သရုပ်ပါပါ မွေးတတ်ဖို့လိုသည်။
(၃) ခေါ်-ဆိုသည်မှာ ဇာတ်ပွဲတို့၏ အစဉ်အလာအတိုင်း လင်ကို ခေါ်နည်း၊ သားကိုခေါ်နည်း၊ ကျေးကျွန်ကို ခေါ်နည်း၊ အရှင်သခင်ကို ခေါ်နည်း စသည်ဖြင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အညီ ခေါ်တတ် ပြောတတ်ဖို့ လိုသည်။
ပုံစံအားဖြင့် လင်ကို ခေါ်ရာ၌ သပြေရွက်စည်၊ မြရည်ရောင်ဖိတ်၊ တစ်သောင်း ထိပ်မှ၊ ဖြူရိပ်စကြာ၊ ဖြန့်မိုးကာရ၊ ဒီပါတိုင်းလုံးရှင် မောင်မောင်ဘုရာ့ စသည့် အခေါ်မျိုးဖြင့် ခေါ်ရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
(၄) မြေ|ာ်-ဆိုသည်မှာ ရည်းစားမြေ|ာ်၊ လင်မြေ|ာ်၊ သားမြေ|ာ်ခန်းများတွင် တကယ်တမ်း မြေ|ာ်တတ်ရန် လိုသည်။
ပညာပါသော ရည်စားမြေ|ာ်၊ လင်မြေ|ာ်များမှာ ကျေးကိုစေ၍ မြေ|ာ်ခြင်း၊ ဘုရားကိုတိုင်၍ မြေ|ာ်ခြင်း၊ ကျေးသားနှင့် စကားခွန်း တုံ့လှယ်၍ မြေ|ာ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
မင်းသမီး၏ လွမ်းယူ တမ်းတပုံကို ပွဲကြည့်ပရိသတ်၏ စိတ်၌ တကယ်ပင် ထင်မှတ်လာအောင် မြေ|ာ်တတ်ရလေသည်။
(၅) အောင်-ဆိုသည်မှာ စစ်ကိုင်းကျောက်ပနံကန်ကြီးကုန်း ရာဇဝင်ဖြစ်သော ဆားတောင်သူ အောင်ဖြူဇာတ်ကို ခင်းလျှင် နိုင်နင်းစွာ ကပြနိုင်ရမည့် အရည်အသွေးဖြစ်သည်။
အောင်ဖြူဇာတ်မှာ ပရိယာယ် အလွန်များပြီးလျှင် မင်းသမီး၏ အလွမ်းများလှသော ဇာတ်ထုပ်ဖြစ်သည်။
ဤလိုဇာတ်မျိုးကို တော်တော့် မင်းသမီး ဇာတ်မလိုက်နိုင်၊ မကနိုင်ပေ။
(၆)ဇော်-ဟူသည်မှာ ရှိရာဇာတ်ကို ကပြရသဖြင့် မင်းသမီး ဇော်ဂျီဖြစ်ရသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးနှင့် ကြုံခဲ့သော် ဇော်ဂျီ အဖြစ်နှင့် ကတတ်ပြောတတ် ပြုမူတတ်ဖို့ အသင့်ရှိရ ပေမည်။
(၇) လု-ဆိုသည်မှာ လင်လုခန်း၊ သားလုခန်းများတွင် နိုင်နင်းဖို့လိုသည်။
သစ္စာထား နှစ်ပါးသွားခန်းတွင် လင်လု ခန်းမျိုးသာမက ဇာတ်ကွက်နှင့်အညီ လူယောင်ဆောင်ထားသည့် ဘီလူးမနှင့် လင်လုရခြင်းမျိုးကိုပါ ဆိုသည်။
ယင်းအခါ၌ မိမိသည် လင်သားအပေါ် မည်သို့ ကြင်နာခဲ့သည်၊ ယုယခဲ့သည်၊ အနာခံ၍ ချစ်ရည်လူးခဲ့သည်၊ ချစ်တုံ့တင် ခဲ့သည်များကို ပွဲကြည့်ပရိသတ်စိတ်၌ အကွင်းကွင်းနှင့် ပေါ်အောင် ပြောဆိုတတ်ရ၍၊ သားလုခန်း၌လည်း မေတ္တာရေစင်ဖြင့် ချစ်ခင်သဒ္ဓါ မြတ်နိုးစွာ ကျွေးမွေးသုတ်သင်ခဲ့ပုံများ၊ သားအတွက် ရတတ်မအေး သောကစိုက်ခဲ့ပုံများကို တကယ့် သားသည် မအေ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စီကာပတ်ကုံး ပြောကြားတတ်ရလေသည်။
(၈) ဘ-ဟူသည်မှာ အချို့ဇာတ်များ၌ မင်းသမီးရေကန်တွင် ရေချိုးမှား၍ အစွယ်ပြူးပြူး ဘီလူးဖြစ်သွားသည့်အခန်း ပါတတ်သည်။
ထိုအခါ ဘီလူးခန်းကို မင်းသမီးလုပ်သူသည် နိုင်နင်းစွာ ကပြနိုင်ရလေသည်။
(၉) ရူး-ဟူသည်မှာ ဇာတ်ကွက်နှင့်အညီ အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် ရူးသွပ်ရသည့်အခါ၌ တစ်ကယ့်အရူးနှင့် တူအောင် ရူးတတ်ဖို့လိုသည်။
ဤလိုအခန်းမျိုးကို ရုပ်သေး မင်းသမီး ဆရာပု၊ ဒေါ်ထွေးလေးနှင့် ထားဝယ်ပြန် ဒေါ်စိန်ခင် တို့သာလျှင် နိုင်နိုင်နင်းနင်း ကနိုင်၍၊ အရူးခန်းကောင်းသည်ဟု ကျော်ကြားလေသည်။
ဒေါ်ထွေးလေး ပဋာစာရီဇာတ်ကို ကပြရာ၌ အရူးခန်းကို ပရိသတ်က မေ့မရအောင်ဖြစ်ရ သည်ဟု ဆိုလေသည်။
(၁ဝ) အ-ဟူသည်မှာ စုန်းပြုစား၍ ဖြစ်စေ၊ နတ်တိုက်၍ ဖြစ်စေ၊ ဝဋ်ကြမ္မာကြောင့်ဖြစ်စေ မင်းသမီးသည် အကောင်း ပကတိက သွားရသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး ကပြရသည့်အခါ ဘာတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ ခြေနှင့်လက်နှင့်ပြ၍ မျက်နှာက အမူအရာအမျိုးမျိုး ထုတ်ဖော်သည်တွင် ပရိသတ်က နားလည်ပြီး ရင်ထုမနာနှင့် မျက်ရည်မဆည်နိုင် ဖြစ်လာအောင် ကပြတတ်ရသည်။
(၁၁) သေ-ဟူရာ၌ မင်းသမီး သေရသည့် အခန်းများ လည်း ဇာတ်လမ်းတွင် ပါတတ်သေးရာ၊ မင်းသမီးက မသေ တတ်လျှင် ဇာတ်နာသင့်ပါလျှက် မနာဘဲ ပွဲကြည့်ပရိသတ် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ကုန်ပြီးလျှင် တညဉ့်လုံး သယ်လာသမျှ သဲရေကျ ဖြစ်ရတတ်သည်။
ဆရာပု၊ ဒေါ်ထွေးလေးနှင့် ထားဝယ်ပြန် ဒေါ်စိန်ခင်တို့သည် အသေကောင်းလှသည်ဟု ဆိုသည်။
မင်းသမီးလုပ်သူ အသေတတ်သည့်အခါ၌ ဇာတ်ခုံပေါ်က ဇာတ်သူ ဇာတ်သားများပင် စိတ်ထိခိုက် လာပြီးလျှင် မျက်ရည်ကျရလေသည်။