kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သို့ရာတွင် ထိုအတတ်ကို ‌နောင်‌သောအခါ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်‌အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြရာ ကြမ်းတမ်း‌သော အ‌ကောင်အဖြစ်မှ သဘာဝကျ၍ သက်ရှိတိရစ္ဆာန်နှင့် ခွဲခြားမရနိုင် ‌အောင် တူလှ‌သော ပုံတူများကို ‌ကောင်းစွာ ‌ဆေးစီရင်နိုင်ခဲ့‌လေသည်။
ထိုကဲ့သို့‌သော အ‌ခြေအ‌နေမျိုးသို့ တိုးတက်‌အောင် ပြုပြင်ရခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည့်အလုပ် မဟုတ်‌ချေ။
အနာတမီ‌ခေါ် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အ‌သွေးအသား၊ အရိုးအ‌ကြောတို့၏ တည်‌နေပုံ ပညာရပ်ကို ပါဏ‌ဗေဒ၊ ရုပ်လုံး‌ဖော် ‌ကျောက်ဆစ်ပန်းပုပညာ ပန်းချီပညာ၊ သား‌ရေနယ်ပညာ၊ ‌ဆေးဆိုးအတတ်များကို တတ်‌မြောက်ထားသူများသာလျှင် ထိုမျှ‌လောက်ကျန၍ သဘာဝကျ‌သော အ‌ခြောက်‌ကောင်တို့ကို ပြုလုပ်နိုင်‌ပေသည်။
ထိုအတတ်၌ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းရှိရာ ပထမအပိုင်းမှာ အ‌သေ‌ကောင်မှ အ‌ရေခွံကို မပျက်ဆီး၇‌အောင် ဓားငယ် ကတ်‌ကြေးငယ်များဖြင့် ‌သေချာစွာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ခွာယူရခြင်းဖြစ်၏ ထို့‌နောက် ထိုအ‌ရေခွံကို နှစ်‌ပေါင်းမျာစွာ ခံ‌အောင်စင်ကြယ်စွာ ‌ဆေး‌ကြော၍ အ‌ရေထဲသို့ ‌ဆေးဝင်‌အောင် စီရင်‌ပေးခြင်းဖြစ်‌လေသည်။
ဒုတိယပိုင်းမှာ မူလတိရစ္ဆာန်တို့၏ နမူနာကို အ‌သေးစိတ် ကြည့်ရှု‌လေ့လာ မှတ်သားရ‌လေသည်။
ပဌမဦးစွာ အ‌ခြောက်‌ဆေးစီရင်ရမည့် တိရစ္ဆာန်၏ အချိုးအစားအတိုင်း မိမိတို့အလိုရှိရာ အ‌နေအထားကိုပြုပြင်၍ ‌ကြေးနန်းကြိုးများဖြင့် သတ္တဝါတို့၏ အရိုးစုကို ပြုလုပ်ရ‌လေသည်။
အရိုးစု‌ပေါ်သို့ ရွှံ့‌စေး‌သော်လည်းကောင်း ပလပ်စတာ‌သော်လည်းကောင်း၊ စက္ကူ‌ပျော့ဖြစ်‌သော်လည်းကောင်း၊ ဖုံး‌ပေးရသည်။
ကြွက်သားရှိ‌သော ‌နေရာများတွင် အဖုအထစ် ‌ပေါ်‌အောင်ပြုလုပ်‌ပေးရသည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်‌သော ကိုယ်ထည်ပုံကြမ်း ‌ပေါ်သို့ ပြုပြီးထားပြီး‌သောအ‌ရေ ကိုအုပ်၍ တပ်ဆင်‌ပေးရသည်။
မျက်စိနှင့်လျှာများကို ပကတိအစစ်နှင့် တူ‌အောင် ပြုလုပ်ထည့်သွင်း‌ပေးကြရ၏။
အ‌ရေခွံထဲသို့ အစာသွတ်၍ ရုပ်လုံးများပြုလုပ်သည့်‌ခေတ်က မျက်စိများကို ‌ခေါင်းပိတ် ဖန်သီး ထည့်‌ပေး‌လေ့ရှိရာ သဘာဝမကျဘဲ ရှိ‌လေ‌လေ၏။
ယခုအခါတွင်မူ ‌ခေါင်းပွဖန်သီးများကို ပကတိမျက်စိနှင့် တူ‌အောင် ‌ဆေးခြယ်၍ ထည့်‌ပေးသဖြင့် နဂိုမျက်စိနှင့် များစွာ တူ‌လေသည်။
ဤသို့ဖြင့် သက်ရှိတိရစ္ဆာန်တို့၏အ‌ကောင်‌ခြောက်များကို လုပ်ကိုင်နိုင်ကြ‌လေသည်။
ယ‌နေ့အဖို့ထိုအတတ်တိုးတက်လာပုံမှာ ‌မြေတွင်းမှ တူး‌ဖော်ရရှိသည့် ‌ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းဖြစ်‌လေ‌သော တိရစ္ဆာန် အ‌သေ‌ကောင်တို့ကို မူလသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်‌အောင်ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။
ထိုလုပ်ငန်းတွင် အထက်‌ဖော်ပြ ခဲ့‌သော ပညာရပ်များအပြင် ဘူမိ‌ဗေဒပညာနှင့် အီ‌ဗော်လျူးရှင်း ပညာရပ်များကိုပါ ကျွမ်းကျင်ရ‌လေသည်။
ထိုကဲ့သို့ အ‌ကောက်‌ခြောက်များကို သဘာဝပြတိုက်ကြီးများတွင် ‌တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ပြတိုက်ကြီးများတွင် သတ္တဝါတို့ ၏ ရုပ်လုံးများသာမက သူတို့၏ အ‌နေအထိုင်အ‌လေ့အကျင့်များကိုပါ ‌ပေါ်လွင်‌လေ‌အောင် သူတို့ကျက်စား‌လေ့ ရှိ‌သော ‌ဒေသများနှင့်တူ‌သော ရှုခင်းများကိုလည်း စီရင်၍ပြသထား‌လေသည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) http://art-taxidermy.ru/ Category:ယဉ်ကျေးမှု။
တော်ကွားတိုတက်ဆိုသည် အီတလီ၏ ဂန္ထဝင်ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
တော်ကွားတိုတက်ဆို (Torquato Tasso)သည် အီတလီနိုင်ငံ၏ ရီ‌နေဆွန်း‌ခေတ်တွင် အလွန်‌ကျော်ကြား‌သော အဲပစ်ကဗျာဆရာကြီးများအနက် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
သူ၏ကဗျာများသည် ဒန္တီ၏ကဗျာ နီးနီး‌ကောင်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။
တက်ဆိုသည် ဆိုရန်တိုမြို့သားဖြစ်သည်။
သို့‌သော် ဆယ်နှစ် သားအရွယ်ကပင်လျှင် ‌ရောမမြို့သို့‌ရောက်၍ စာ‌ပေနှင့် သမိုင်းတို့ကို သင်ကြားရသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကဗျာဆရာပင်ဖြစ်လင့်ကစား တက်ဆိုကို ရှေ့‌နေဖြစ်‌စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပက်ဒူးအား တက္ကသိုလ်သို့ ဥပ‌ဒေသင်ယူရန် ‌စေလွှတ်ခဲ့၏။
သို့ရာတွင် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်၌ပင်လျှင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကြောင့် များစွာ ‌ကျော်‌စောလာ‌လေရာ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သား ဖြစ်သူအား ယထာဘူတနှင့် ကဗျာကို တက္ကသိုလ်၌ သင်ယူရန် ခွင့်ပြုခဲ့၇‌လေသည်။
ထို‌ခေတ်တွင် တူရကီလူမျိုးတို့သည် ဟန်‌ဂေရီနှင့် အီတလီလူမျိုးတို့ကို နှိပ်စက်ကလူပြု‌နေ‌သော အချိန်အခါဖြစ်‌လေသည်။
ဤသည်ကို အ‌ကြောင်းပြု၍ တက်ဆိုသည် ဂျရူးဆလမ်းမြို့သို့ သာသနာ‌ရေးစစ်ပွဲကြီး ချီတက်ခဲ့ဘူးသည်ကို အဲပစ်ကဗျာဖြင့် ဖွဲ့နွဲ့စပ်ဆိုခဲ့‌လေသည်။
သို့ရာတွင် ထိုကဗျာနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ရိုမန်ကက်သလစ် သာသနာဂိုဏ်းနှင့် ဝိဝါဒကွဲပြားသည်တွင် တက်ဆိုသည်လည်း ထိုမှ ဤမှ လှည့်လည် သွားလာ‌နေထိုင် ယင်းနှင့်ပင် စိတ်တွင်‌ရောဂါကပ်ငြိလာ‌လေသည်။
၁၅၉၄ ခုနှစ် တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းက သူ့အား သူ၏ကဗျာအတွက် ဂုဏ်ပြုရန် အလို့ငှာ ‌ရောမမြို့သို့ဖိတ်‌ခေါ်‌လေသည်။
တက်ဆိုလည်း ‌ရောမမြို့ သို့လာခဲ့၏။
သို့‌သော် ဂုဏ်ပြုခြင်းမခံရမီ တက်ဆိုကွယ် လွန်‌လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) ကိုးကား Category:အီတလီနိုင်ငံ Category:အီတလီ အမျိုးသား ကဗျာဆရာများ။
တက္ကဆပ်ပြည်နယ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနိုင်ငံတွင် ဒုတိယအကြီးဆုံးပြည်နယ်ဖြစ်၍ အ‌နောက်ဘက်ရှိ နယူးမက္ကဆီကိုပြည်နယ်နှင့်အ‌ရှေ့ဘက်ရှိ လူဝီးစီးယားနား ပြည်နယ်နှစ်ခုတို့၏ အကြား ၌ မက္ကဆီကိုပင်လယ်‌ကွေ့ကို မျက်နှာမူလျက်တည်ရှိသည်။
ပြည်နယ်၏ ‌မြောက်ဘက်တွင်အိုကလဟိုးမားပြည်နယ်၊ ‌တောင်ဘက်နှင့်အ‌နောက်ဘက်တွင် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံတို့တည်ရှိကြ ၍ အ‌ရှေ့‌တောင်ဘက်တွင်မူ မက္ကဆီကို ပင်လယ်‌ကွေ့ ဝန်းရံ လျက်ရှိသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်၏ အ‌နောက်ဘက်တွင် ‌တောင်တန်းထူထပ်၍ အလယ်တွင် ‌မြေဩဇာ‌ကောင်းသည့်လွင်ပြင်ကြီး များရှိသည်။
အ‌ရှေ့‌တောင်ဘက်ရှိ မက္ကဆီကိုပင်လယ်‌ကွေ့ကမ်းခြေ‌ဒေသသည် နုံးတင်‌မြေနု‌ပေါ‌သော‌ မြေနိမ့်ပိုင်းဖြစ်၍ ကမ်း‌ခြေ တစ်‌လျှောက်တွင် မြစ်ဝသဲခုံများရှိသည်။
‌မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အမျိုးမျိုး ခြားနားလျက်ရှိခြင်း‌ကြောင်း လည်းကောင်း၊ ပြည်နယ်၏ ပမာဏကြီးမားခြင်း‌ကြောင့်လည်းကောင်း၊ တက်ဆက် ပြည်နယ်၏ ရာသီဥတုသည် တစ်‌နေရာနှင့်တစ်‌နေရာ မတူဘဲ ကွဲပြား‌လေသည်။
‌တောင်ဘက်ကမ်း‌ခြေတစ်‌လျှောက်တွင် အပူ ‌လျော့ ရာသီဥတုမျိုးမှသည် အ‌နောက်‌မြောက်ဘက်တွင် မျှတ သည့် သမပိုင်းရာသီဥတုမျိုးအထိရှိသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ် အ‌ရှေ့ပိုင်းတွင် မိုးအများဆုံးရွာသွန်း၍၊ အ‌နောက်ဘက်တွင် မိုး ပါးသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်သည် အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စုတွင် ‌မြေဩဇာ‌ကောင်း‌သော လယ်‌မြေအများဆုံးရှိ၍ အ‌ရေးပါဆုံး‌သောပြည်နယ်ဖြစ်သည်။
အ‌ရှေ့‌တောင်ပိုင်းတွင် ဆန်စပါးနှင့် ဝါကို အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုး၍ ဝါအထွက်မှာ အ‌မေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ပထမစွဲသည်။
‌ပြောင်းကိုလည်း ပြည်တွင်း၌ အများအားဖြင့် နွားများနှင့် ဝက်များကို‌ကျွေးရန် စိုက်ပျိုး၏။
မိုးများ‌သော အ‌ရှေ့ဘက်တွင် သစ်‌တောများရှိ၍ သစ်လုပ်ငန်း ထွန်းကားသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်‌မြောက်ပိုင်းနှင့် အ‌နောက်ပိုင်းတွင် ဂျုံ၊ မြင်းစားဂျုံ၊ မု‌ယောနှင့် ရိုင်းစပါးတို့ကို စိုက်ပျိုး ကြသည်။
ရိုင်ယိုဂရန်းမြစ်ဝှမ်း ‌အောက်ဘက်တစ်‌လျှောက်၌ သစ်သီးပင်များ စိုက်ပျိုးသည်။
စားကျက်‌ကောင်းများရှိသည့် အ‌နောက်‌တောင်ပိုင်းတွင် သိုး၊ နွား၊ ဆိတ် ‌မွေးမြူ‌ရေးလုပ်ငန်း သည် အကြီးအကျယ် ထွန်းကားသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်သည် အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စုတွင် ‌ရေနံ အများဆုံးထွက်ရာ ပြည်နယ်ဖြစ်‌လေသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်၏ ထွက်ကုန်များကား ဝါဂွမ်း၊ နွား၊ နို့ထွက်ပစ္စည်း၊ ‌ပြောင်း၊ ဝက်နှင့် ဝက်သား၊ ဂျုံ၊ ကြက်ဥ၊ မြင်းစားဂျုံ၊ ဆန်စပါး၊ သစ်သီး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ မြင်းနှင့် လား၊ သိုးနှင့် သိုး‌မွှေး၊ ဆိတ်နှင့်ဆိတ်‌မွှေး၊ ကြက်၊ ငှက်(အထူးသဖြင့် ကြက်ဆင်)၊ ပျားနှင့် ပျားရည်၊ ‌ရေနံ၊ ဟီလီယမ်ဓာတ်ငွေ့၊ ‌ရေနံထွက်ပစ္စည်း၊ ‌ရေနံ ‌မြေသုံး စက်ကရိယာ၊ သစ်၊ အမဲ သား၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဘိလပ်‌မြေ၊ ဓာတုပစ္စည်း၊ ချည်ထည်၊ ‌လေယာဉ်ပျံ၊ စည်သွတ်သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သကြားစသည်တို့ ဖြစ်ရာ ထွက်ကုန်မှာ အ‌ထွေ‌ထွေအပြားပြား ဖြစ်‌လေသည်။
၁၉၅၅ ခုနှစ် ခန့်မှန်း‌ခြေစာရင်းအရ တက်ဆက်ပြည်နယ်၏ လူဦး‌ရေသည် ၈၅၆၃၀၀၀ ‌ယောက်ဖြစ်သည်။
ထိုပြည်နယ်တွင် မူလက ‌နေထိုင်ခဲ့သူများသည် ရက်အင်ဒီးယန်း လူမျိုးများဖြစ် ကြသည်။
သို့‌သော် ၁၆ ရာစုနှစ်များတွင် စပိန်နှင့် ပြင်သစ် လူမျိုးများ လာ‌ရောက်အ‌ခြေစိုက် ‌နေထိုင်ကြသည်။
ယခုလက်ရှိ နေထိုင်သူများကား ‌နောက်ထပ်လာ‌ရောက် အ‌ခြေစိုက်ခဲ့ကြ‌သော အိုင်းရစ်၊ ဂျာမန်၊ ပြင်သစ်၊ ဒတ်ချ်၊ ဆွိနှင့် အင်္ဂလိပ်လူမျိုးများ တို့၏ အဆက်အနွယ်များဖြစ်၏။
တက်ဆက်ပြည်နယ်သို့ ပထမဦးစွာ လာ‌ရောက်လှည့်လည်ရှာ‌ဖွေခဲ့သူတို့မှာ စပိန်လူမျိုးများဖြစ်ကြသည်။
ကာ‌ဗေးသားသေဗားကားနှင့် အ‌ဖော်သုံးဦးတို့သည် ၁၅၂၈ ခုနှစ်တွင် မက္ကဆီကို ပင်လယ်‌ကွေ့ရှိ ဂယ်လဗက်စတန်ကျွန်း၌ သ‌ဘေင်္ာ ပျက်ကာ ‌သောင်တင်ခဲ့‌သော‌ကြောင့် တက်ဆက်ပြည်နယ် အ‌နောက်ဘက်သို့ ‌ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ထိုမှအစပြု၍ စပိန်လူမျိုးတို့သည် အ‌နောက်ဘက်ရှိ အက်ပက်ဆိုမြစ်နှင့် ရိုင်အိုဂရန်း မြစ်များ တစ်ဝိုက်၌ စတင်အ‌ခြေစိုက် ‌နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
ပြင်သစ်လူမျိုး လဆဲသည် ၁၆၈၅ ခုနှစ်တွင် ဂယ်လဗက် စတန်ကျွန်း ‌တောင်ဘက်ရှိ မက်တ‌ဂေါဒကျွန်း၌ လာ‌ရောက် အ‌ခြေစိုက်‌နေထိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် စပိန်တို့သည် ဆက်လက်၍ လှည့်လည်ရှာ‌ဖွေခဲ့ရာ ၁၇၃၁ ခုနှစ်သို့‌ရောက်လျှင် အကြိမ်ပေါင်း ၉၀ မျှမက လှည့်လည်စူးစမ်းရှာ‌ဖွေ‌စေခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သာသနာပြုဌာန အ‌မြောက်အမြား ဖွင့်လှစ်တည်‌ထောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်၏။
၁၇၁၂ ခုနှစ်မှ ၁၈၀၃ ခုနှစ်အထိ စပိန်တို့ နယ်သစ် စိုက်ထူခြင်းမှာ ‌နှေး‌ကွေးခဲ့‌သော်လည်း ထို‌ဒေသသည် စပိန်၏ ကြိုးကိုင်မှု‌အောက်တွင် ရှိခဲ့‌လေသည်။
၁၈၁၂ ခုနှစ်၌ စပိန်တို့ ထံမှ မက္ကဆီကိုနိုင်ငံ လွတ်လပ်‌ရေးရသောအခါ တက်ဆက်ပြည်နယ်မှာ မက္ကဆီကိုနိုင်ငံပိုင် ပြည်နယ်တစ်ခု ဖြစ်သွား‌လေသည်။
ထိုသို့ တက်ဆက်ပြည်နယ်သည် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံ လက် အောက်၌ရှိ‌နေခဲ့စဉ်က ထိုပြည်နယ်တွင်းသို့ အ‌မေရိကန်များလာ‌ရောက်အ‌ခြေစိုက် ‌နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
၁၈၁၂ ခုနှစ်တွင် စတီဖင်ဖူးလား‌အော်စတင် ‌ခေါင်း‌ဆောင်၍ တက်ဆက်ပြည်နယ် အ‌ရှေ့ဘက် ဗရက်ဇတ်မြစ်တစ်ဝိုက်၌ ဆန်ဖိလစ်‌သေ‌အော်စတင် အရပ်ကို တည်‌ထောင်ကာ အ‌ခြေစိုက်‌နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် အ‌မေရိကန်တို့သည် လူဦး‌ရေ ၂၀၀၀၀ ကျော်လာခဲ့‌လေသည်။
ထို‌နောက်တွင် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံ အစိုးရသည် အ‌မေရိကန်တို့အ‌ပေါ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လာ‌သောအခါ အ‌မေရိကန်နယ်သစ်ထူ‌ထောင်သူများသည် ပုန်ကန်‌တော်လှန်ကာ၊ ၁၈၃၆ ခုနှစ်တွင် တက္ကဆပ်သမ္မတနိုင်ငံကိုထူ‌ထောင်ခဲ့‌လေသည်။
၁၈၄၅ ခုနှစ်တွင် အ‌မေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ၂၈ ခု‌မြောက် အဖွဲ့ဝင်ပြည်နယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အ‌မေရိကန်ပြည်တွင်းစစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ပြည်‌ထောင်စုမှ ခွဲထွက်ခဲ့‌သော်လည်း၊ ၁၈၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ပြည်‌ထောင်စုထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်‌ရောက်‌လေသည်။
၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်‌လောက်တွင် ရေနံတွင်းများ စတင်‌တွေ့ရှိခဲ့ရာ ပြည်နယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်စည်ကား၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာ‌လေသည်။
ယခင်က မြို့သိမ် ရွာငယ်များသည် မြို့ကြီးများဖြစ်လာ၏။
‌ရေနံချက်စက်များ၊ အလုပ်ရုံများ၊ စက်ရုံများ ‌ပေါ်‌ပေါက်လာခဲ့၏။
ဆိပ်ကမ်းမြို့များကို ပြုပြင်‌ပေးခဲ့၍ နိုင်ငံခြား ကုန်သွယ်မှုအကြီးအကျယ် တိုးတက်‌ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်ကြီး အတွင်းက အ‌မေရိကန်ပြည်‌ထောင်စု၏ အကြီးဆုံး‌သော စစ်သား‌လေ့ကျင့်‌ရေးစခန်း အများအပြား ပြည်နယ်အတွင်းတွင် တည်ရှိခဲ့‌ပေ၏။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ကြီးအတွင်း၌မူ စက်မှုလက်မှုအလုပ်ရုံသစ် အ‌မြောက်အမြား တည်‌ထောင်ခဲ့‌လေသည်။
တက်ဆက်ပြည်နယ်၏ မြို့‌တော်မှာ ‌အော်စတင် ဖြစ်၍ ပြည်နယ်၏အလယ်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်း‌သော ‌ကော်လိုရားဒိုး မြစ်ကမ်း‌ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
အခြားမြို့ကြီးများမှာ ဟူစတန်၊ ဆန်အန်တိုးနယိုး၊ ဂယ်လဗက်စတန်နှင့် ဖို့ဝပ်မြို့ တို့ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) ကိုးကား Category:တက္ကဆပ်ပြည်နယ် Category:အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပြည်နယ်များ။
မြန်မာဂီတ ပညာရှင်များထဲတွင် စန္ဒရားကို မြန်မာ့ ဆိုင်းဝိုင်းတီးကွက်ဖြင့် ပထမဆုံးတီထွင် တီးမှုတ်ခဲ့‌သော ဆရာ ‌တောက်သည် မြန်‌အောင်မြို့နယ် ကျွန်း‌တောတိုက်ပိုင်ဆယ်ရွာစု တွင် အဖ ဦး‌သော့၊ အမိ ‌ဒေါ်‌ဖော့တို့မှ မြန်မာ ၁၂၆၁ ခုနှစ် ဝါဆိုလ ပြည့်‌နေ့တွင် ဖွားမြင်ခဲ့‌သော ဂီတပညာရှင် ဖြစ်သည်။
‌မွေးချင်း‌ခြောက်ဦးအနက် ဒုတိယ‌မြောက်သားဖြစ်သည်။
ဆရာ‌တောက်သည် ‌ခေတ်ပညာ စတုတ္ထတန်း‌အောင်မြင် ပြီး‌နောက် ဘုန်း‌တော်ကြီး‌ကျောင်း၌ ‌လောကုတ္တရာ စာ‌ပေများကို သင်ကြားခဲ့သည်။
အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်တွင်ပန်းထိမ်ပညာကို သင်ကြားခဲ့သည်။
၁၃ နှစ်အရွယ်တွင် ကြံခင်းနယ်မှအရပ်ဇာတ် ဆရာ ဦး‌ပေသီး၏သား ဦးဖိုးသန့်၊ ဦးဖိုးကြင်တို့ထံတွင် အဆို အက ပညာကို သင်ယူခဲ့‌လေသည်။
ထို့‌နောက် ပခုက္ကူမှဆိုင်း ဆရာကြီး ဦး‌ဖေညွှန့်နှင့် ဇာတ်မင်းသား ဦးဘလှတို့ထံတွင်ဆိုင်း ပညာကိုသင်ယူ‌လေသည်။
မင်းသားဦးဘလှ ‌ခေါင်း‌ဆောင်‌သော ဇာတ်သဘင်အဖွဲ့၌ ဆိုင်းဆရာ ဦး‌ဖေညွှန့်ထံတွင် တပည့်ခံယင်း ပတ်တီးလက်‌ထောက် အဖြစ်နှင့် တီးခဲ့ရသည်။
အသက် ၁၅နှစ် အရွယ်တွင် ဆိုင်းဝိုင်းကြီးကို ကျွမ်းကျင်စွာတီးနိုင်ပြီး ၁၆ နှစ် အရွယ်တွင် ပြည်မြို့ ဆိုင်းဆရာကြီး ဆရာ‌ပေထံတွင်တပည့်ခံ၍ ‌ခြောက်နှစ်ခန့် တီးခဲ့သည်။
ထို့‌နောက် ပဲခူးနယ်မှ ဆိုင်းဆရာ ဦးချစ်လှထံတွင် နည်းနာခံခဲ့‌လေသည်။
ထို့‌နောက် ရန်ကုန်မြို့သို့ ‌ပြောင်း‌ရွှေ့လာပြီး ယူနီယံ ‌အောင်သိန်းခင် အငြိမ့်အဖွဲ့တွင် ဒိုးတီးအဖြစ်ပါ ဝင်ခဲ့‌လေသည်။
ဆရာ‌တောက်သည် စန္ဒရားပညာကို ဆိုင်းဆရာဦးသိန်း ‌ဖေထံ၌ လည်း‌ကောင်း၊ နာမည်ရဆရာကြီး စန္ဒရားဦးသာဒင်ထံ ၌လည်း‌ကောင်း နည်းနာခံ၍ သင်ယူတတ်‌မြောက်လာ‌သောအခါ ဆိုင်းဆရာဘဝမှစန္ဒရား ဆရာဘဝသို့ ကူး‌ပြောင်းခဲ့ပြီး ရုပ်ရှင် ဇာတ်ကားများတွင် ‌နောက်ခံတီးလုံးများ တီးခဲ့‌လေသည်။
မြန်မာ အ‌ဆွေ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှ ရိုက်ကူး‌သောမှိုင်း‌ဝေ‌ဝေ ဇာတ်ကားမှစ၍ တီးဝိုင်း ‌ခေါင်း‌ဆောင်အဖြစ်နှင့် ‌နောက်ခံတီးလုံးများ တီးခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်တီးလုံးဆန်းများကိုလည်း တီထွင်ခဲ့သည်။
မြန်မာအ‌ဆွေ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီ၌ လုပ်ကိုင်လျက် ရှိစဉ်က ပင် ‌ခွေးတံဆိပ် ဓာတ်ပြားကုမ္ပဏီနှင့် ဆက်သွယ်မိပြီး ဓာတ်ပြား များသွင်းခဲ့သည်။
မြန်မာအ‌ဆွေမှ ထွက်ခဲ့ပြီး‌နောက်ရုပ်ရှင် ဇာတ် ကားများကိုကံထရိုက် စနစ်ဖြင့် တီး‌နေခဲ့‌လေသည်။
ထို့‌နောက် ဗြိတိသျှဘားမား ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှ ဓာတ်ပြားကုမ္ပဏီ သီးခြားဖွင့် လှစ်ရာတွင် လခစားအဖြစ် ဝင်‌ရောက်လုပ်ခဲ့‌လေသည်။
ဆရာ‌တောက် စန္ဒရားတီး၍ အသံသွင်းခဲ့‌သောဓာတ် ပြားများမှာ နဂရာမြင့် သီဆို‌သော ဆန်းသဉ္ဇာ‌ညောင်၊ မကြည် ‌အောင်သီဆို‌သော နိ‌ဂြောဓသမင်နှင့် စိတ္တရဂီဝါ၊‌မေ‌မေဝင်းသီဆို ‌သော မြနန်း‌စေတီ၊မင်းသား ခင်‌မောင်ရင် သီဆို‌သောဥ‌ပေါသထ ဆင်နှင့် စိတ်သီချင်းများအပြင် ပြည်‌မောင်ကြီး၊ မ‌ကြွေနှင့်ခင်ခင်ရီ စ‌သော အဆို‌တော်များ၏ သီချင်းများဖြစ်သည်။
အထက်ပါသီ ချင်းများအနက် စိတ္တရဂီဝါ၊ နိ‌ဂြောဓသမင်၊ စိတ်နှင့် ဥ‌ပေါသထ သီချင်းတို့ကို ကိုယ်တိုင် ‌ရေးစပ်ခဲ့‌လေသည်။
ဓာတ်ပြားကုမ္ပဏီ၊ ရုပ်ရှင် ကုမ္ပဏီတို့တွင် အလုပ်လုပ် ‌နေစဉ် ‌ခေတ်‌ဟောင်း အသံလွှင့်ဌာနမှ ဆရာ‌တောက် တူရိယာ အဖွဲ့အမည်ဖြင့် သီချင်းကြီးများကို အခါအား‌လျော်စွာထုတ်လွှင့် ခဲ့သည်။
မြန်မာလွတ်လပ် ‌ရေး‌ခေတ်တွင် ရန်ကုန်ဆရာအတတ် သင်သိပ္ပံ၌ ဂီတဘက်ဆိုင်ရာ လက်‌ထောက် ကထိကအဖြစ်‌ဒေါ် ‌စောမြ ‌အေးကြည်နှင့်အတူ သုံးနှစ်တာမျှ အမှုထမ်းခဲ့သည်။
‌တော်လှန်‌ရေးအစိုးရ တက်လာပြီး‌နောက် ဆရာ‌တောက် သည် မြန်မာအသံ သီချင်းကြီးစိစစ်‌ရေး အဖွဲ့ဝင်လူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ ဂီတ‌ကောင်စီ (ဗဟို) ၏အမြဲတမ်း နာယကအဖြစ် လည်းကောင်း၊ ယဉ်‌ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန အနုပညာအကြံ‌ပေး အတိုင်ပင်ခံလူ ကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း ‌‌ဆောင်ရွက်‌နေယငင်း ၁၉၇၈ ခုနှစ် ‌ဖေဖွာဝါရီလ ၂၄ ရက်၊ အသက် ၇၈ အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) Category:မြန်မာ ဂီတပညာရှင်များ။
‌တောက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အရာဝတ္တု တစ်မျိုးမျိုးနှင့် မတည့်‌သော‌ကြောင့် အနာ‌ရောဂါတစ်ခုခု၇‌သော အ‌ခြေအ‌နေမျိုး ‌ပေါ်တတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အချို့လူများသည်အစားအ‌သောက်နှင့် ‌ဆေးဝါးတစ်ခုခုကို စား‌သောက်မိ‌သော‌ကြောင့် အင်ပျဉ်ထွက်ခြင်း၊ ‌ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ဝမ်းသွားခြင်း၊ ဗိုက်‌အောင့်ခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။
အချို့လူများသည် သား‌မွေး၊ သိုး‌မွေး၊ ကိုယ်လိမ်း‌ပေါင်ဒါ၊ လိမ်း ‌ဆေး၊ ဆိုး‌ဆေး၊ ဓာတု‌ဗေဒ‌ဆေးဝါးစသည်တို့နှင့် ထိ‌တွေ့မိ‌သော ‌ကြောင့် အသားအ‌ရေ ယားယံခြင်းနှင့် အဖုအပိမ့်ထွက်ခြင်း ဖြစ် တတ်သည်။
အ‌မွှေးအမှင် ဖုန်မှုန့်၊ ပန်းဝတ်မှုန်စ‌သော နှာ‌ခေါင်း နှင့် လည်‌ချောင်းအတွင်း ဝင်‌ရောက်‌သော အရာဝတ္တုများ‌ကြောင့် နှာ‌စေးခြင်း၊ ‌ချောင်းဆိုးခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်သည်။
ထို့ပြင် ထိုး ‌ဆေး၊ ‌မေ့‌ဆေး၊ ‌သွေးကြည်ရည်တို့နှင့် မတည့်သူများလည်း ရှိ ‌သေးသည်။
မကြာ‌သေးမီက ‌တောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ‌လေ့လာ ‌သော ပညာရပ်ခွဲတစ်ခု‌ပေါ်ခဲ့သည်။
စမ်းသပ် ‌လေ့လာချက်များ အရ ယခင်က ‌သွေးရိုးသားရိုးဟု ထင်ခဲ့၇‌သော ‌ရောဂါအများ အပြားမှာ လုံးလုံးလျားလျား‌သော် ၎င်း၊ တစ်စိတ်တစ်‌ဒေသ‌သော် ၎င်း ‌တောက်ခြင်း‌ကြောင့် ဖြစ်၇‌ကြောင်း သိရှိလာကြရသည်။
မြတ် သီးနှာ‌စေးဖျားမှာ အမှန်စင်စစ် ‌တောက်ခြင်း‌ကြောင့်ဖြစ်တတ်‌သော ‌ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ပန်းနာ၊ အင်ပျဉ်၊ နှင်းခူ၊ မျက်‌မြှေး ‌ရောင်နာ၊ ‌ခေါင်းတစ်ခြမ်း ကိုက်ခြင်း၊ ပျို့အန်ခြင်း၊ ဝမ်းသွားခြင်း၊ ဗိုက်‌အောင့်ခြင်းနှင့် တကွအခြားတက်‌သော ‌ရောဂါအချို့မှာလည်း ‌တောက်ခြင်း‌ကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်ကို ‌တွေ့ရှိကြသည်။
‌ဆေးပညာပါရဂူအချို့က လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဂင်္ါ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးလိုလိုပင် ‌တောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
လူဆယ်‌ယောက်တွင် တစ်‌ယောက်သည် ‌တောက်ခြင်းဖြစ်တတ်ပြီး လူဆယ်‌ယောက်တွင် ‌ခြောက်‌ယောက် သည် တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တွင် တခုခု‌ကြောင့် ‌တောက်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့ဘူးရမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
သို့‌သော် ‌ရောဂါဖြစ်တိုင်း ‌တောက်ခြင်း‌ကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟူ၍ကား လွယ်လင့်တကူမမှတ် ယူနိုင်‌ပေ။
‌တောက်ခြင်းသ‌ဘောသည် အချို့‌သော မိသားစုတွင် မျိုးရိုး လိုက်တတ်ဟန်ရှိ‌ကြောင်း ‌တွေ့ရှိရသည်။
လူအချို့တွင် ‌တောက်ခြင်းတစ်မျိုးမျိုး အချိန်မှန်မှန် ဖြစ်‌ပေါ်လာတတ်သည်။
တစ်ဖန် လူတစ်ဦးတည်း၌ တစ်သက် တာအတွင်း‌တောက်ခြင်း အမျိုးမျိုးဖြစ်တတ်ပုံကိုလည်း ‌တွေ့ရှိရပြန်သည်။
ဖြစ်ပွားပုံ အရာဝတ္တုတစ်ခုသည် အခြားလူအများနျင့်တည့်ပါလျက် အဘယ့်‌ကြောင့် တစ်စုံတစ်‌ယောက်‌သော သူနှင့်မတည့်ရသနည်း ဟူသည့်အချက်ကို ‌ကောင်းစွာမသိ၇‌သေး‌ပေ။
လူတစ်‌ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်ဦးတွင် အရာဝတ္တု တစ်ခုနှင့် ထိ‌တွေ့‌သော် လည်း ဘာမျှဖြစ်ခဲ့ခြင်းမရှိ‌ပေ။
သို့‌သော် ‌နောင်တွင်ထိုအရာဝတ္တု နှင့် တဖြည်းဖြည်းမတည့်ဖြစ်လာပြီး ‌နောက်ဆုံး၌ ထိုအရာဝတ္တု အနည်းငယ်နှင့် ထိ‌တွေ့ရုံမျှဖြင့်‌ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ဖျားခြင်းစ‌သော ‌ရောဂါများဖြစ်‌ပေါ်လာတတ်သည်။
ထို့အတူလူတစ်‌ယောက်သည် အစားအ‌သောက် တစ်မျိုးမျိုးကို လက်ဦးတွင် စား‌သောက်၍ရခဲ့ ရာမှ ‌နောင်အခါတဖြည်းဖြည်း ထိုအစားအ‌သောက်နှင့်မတည့်ဖြစ် လာ ကာထိုအစားအ‌သောက်ကို စား‌သောက်မိတိုင်း ဝမ်းနှင့်ပတ် သက်‌သော‌ရောဂါတစ်ခုခု ဖြစ်‌ပေါ်တတ်သည်ကိုလည်း ‌တွေ့ကြ၇ သည်။
မတည့်‌သော အရာဝတ္တုများနှင့် ထိ‌တွေ့‌သောအခါ‌သွေး ‌ကြောများအတွင်းသို့ ဟစ္စတာမင်း‌ခေါ် ဓာတ်ပစ္စည်းတစ်မျိုး ဝင် ‌ရောက်သွား‌သော‌ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ဟန်တူသည်ဟု ယုံကြည် ကြသည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲများအတွင်း၌ ဟစ္စတာမင်းကို‌တွေ့၇ သည်။
‌သွေး‌ကြောများအတွင်းသို့ ဟစ္စတာ မင်းခမ်များများ ဝင် ‌ရောက် လျှင်‌သွေး‌ကြောနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်ရှူးများကို‌ရောင် ရမ်း‌စေတတ်သည်။
ဟစ္စတာမင်း‌ကြောင့် နှာ‌ခေါင်း အတွင်းရှိ အ‌မြှေးများ‌ရောင်ရမ်းလျှင် အ‌မြှေး‌ရောင်နာဖြစ်တတ်သည်။
အဆုတ် ပြွန်များ၏ အတွင်းနံရံများ‌ရောင်ရမ်းလျှင် ပန်းနာဖြစ်တတ်သည်။
ဦး‌နှောက်အတွင်းရှိ ‌သွေး‌ကြောများနှင့် တစ်ရှူးများ‌ရောင်ရမ်းလျှင် အတက်‌ရောဂါ၊ သို့မဟုတ် ‌ခေါင်းကိုက်‌ရောဂါ ဖြစ်တတ်သည်။
အစာ‌ချေအဂင်္ါများ၏ အတွင်းနံရံများ ‌ရောင်ရမ်းလျှင် ဝမ်းနှင့်ပတ် သက်‌သော ‌ရောဂါများ ဖြစ်တတ်သည်။
သို့‌သော် ‌တောက်ခြင်း ‌ကြောင့်ဖြစ်‌သော ‌ရောဂါများကို အခြား‌သွေးရိုးသားရိုး ‌ရောဂါများ ဟု မကြာခဏ အထင်မှားတတ်‌သော‌ကြောင့် ကုသ‌ရေးအတွက် အခက်အခဲ ‌တွေ့ရတတ်သည်။
စမ်းသပ်နည်း ‌တောက်‌စေ‌သော အရာဝတ္တုကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက်‌ဝေဒ နာရှင်၏ အိမ်တွင်းနှင့် အလုပ်ဌာနတွင်းရှိ အရာဝတ္တုအားလုံးကို ‌သေချာစွာ အချိန်ယူ၍ ‌လေ့လာရန်လိုသည်။
အိမ်‌မွေး တိရစ္ဆာန် တို့၏ ကိုယ်မှ အ‌မွေးနှင့် ‌ဗောက်နာများ၊ ကိုယ်လိမ်း‌ပေါင်ဒါနှင့် ‌ေ၇‌မွှေးစ‌သော အလှပြုပြင်‌ရေး ပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားများမှ အ‌မွေးအမင်များ၊ ‌မွေ့ရာ‌ခေါင်းအုံးများ အတွင်း သွတ်ထား‌သော ပစ္စည်းများ၊ ဆိုး‌ဆေး၊ အိမ်သုံး‌ဆေး၊ ပိုးသတ်‌ဆေးမှအစ အစား အ‌သောက်များအားလုံးပင် ‌ဝေဒနာရှင်အား ‌တောက်ခြင်းဖြစ်‌စေ သည့် အရာဝတ္တုများဖြစ်နိုင်သည်။
ထို့‌ကြောင့် သံသယဖြစ်‌သော အရာဝတ္တုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု‌လေ့လာ၍ ‌ဝေဒနာရှင်၌ ‌ရောဂါ သက်သာမှုရမရ စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းဖြင့် ‌တောက်ခြင်းဖြစ်ရသည့် အ‌ကြောင်းရင်းကို ရှာ‌ဖွေနိုင်သည်။
သို့ရာတွင် ဤနည်း၌တစ်ခါ တစ်ရံ အခက်အခဲများ ရှိတတ်သည်။
ဆရာဝန်များ အသုံးပြု‌လေ့ရှိ‌သော အလွယ်ကူဆုံးစမ်း သပ်နည်းတစ်ခုမှာ ခြစ်ရာဖြင့် စမ်းသပ်နည်းဖြစ်၏။
ဤနည်းတွင် ပထမ‌ဝေဒနာရှင်၏ လက်‌မောင်း၌ဖြစ်‌စေ၊ ‌ကျော‌ပေါ်၌ဖြစ်‌စေခြစ် ရာက‌လေးများ ပြုလုပ်‌ပေသည်။
ထို့‌နောက် ခြစ်ရာတစ်ခုစီ‌ပေါ်၌ သံသယဖြစ်‌သော အရာဝတ္တု အနည်းငယ်မျှစီကို လိုက်တင်ထား သည်။
အကယ်၍ တ‌အောင့်‌လောက်ကြာ‌သောအခါခြစ်ရာတခုခု သည် နီမြန်းလာမည်၊ ‌ရောင်ရမ်းလာမည်၊ယားယံလာမည်ဆိုပါက ‌ရောဂါဖြစ်‌စေ‌သော လက်သည်မှာ ထိုခြစ်ရာ‌ပေါ်၌ တင်ထား‌သော အရာဝတ္တပင် ဖြစ်‌ကြောင်း သိသာနိုင်သည်။
အစားအ‌သောက်‌ကြောင့် ဖြစ်တတ်‌သော ‌တောက်ခြင်း ကို စမ်းသပ်ရာ၌ ‌ဖော်ပြပါ အ‌ရေပြားစမ်းသပ် နည်းမျိုးဖြင့် စမ်းသပ်ရန် မလွယ်ကူလှ‌ပေ။
အစားအ‌သောက်တစ်ခုခု‌ကြောင့် ‌တောက်ခြင်းဖြစ်ရသည်ဟု ထင်ရလျှင် လက်‌တွေ့အ‌ကောင်းဆုံး နည်းမှာ ပထမဦးစွာ ‌ဝေဒနာရှင်အား ‌တောက်ခြင်းလက္ခဏာများ လုံးဝကင်းစင် သွားသည်အထိ အလွန်ရိုး‌သော စား‌နေကျအစား အ‌သောက်များကိုသာ ခြိုးခြံစွာ‌ကျွေးရမည်။
ထို့‌နောက် အစား အ‌သောက် အသစ်အဆန်းများကို တဖြည်းဖြည်းချင်းတိုး၍‌ကျွေး ကြည့်ရမည်။
ဤသို့အားဖြင့်‌ဝေဒနာရှင်သည် မည်သည့် အစား အ‌သောက်နှင့် တည့်ပြီး မည်သည့် အစားအ‌သောက်နှင့်မတည့် ‌ကြောင်းကို ‌တွေ့ရှိလာရသည်။
အစားအ‌သောက်‌ကြောင့်‌တောက် ခြင်းဖြစ်ရာ၌ များ‌သောအားဖြင့် ပရိုတင်းဓာတ်များ‌ကြောင့် ဖြစ် တတ်ခြင်းနည်းသည်။
ကုသနည်း ‌တောက်ခြင်း‌ပျောက်ကင်းရန် အ‌ကောင်းဆုံးကုသနည်းမှာ မိမိနှင့် မတည့်‌သော အရာဝတ္တုများကို တတ်နိုင်သမျှသတိထား၍ ‌ရှောင်ကြဉ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
‌ရှောင်ကြဉ်ရန်ခက်‌သော အရာဝတ္တုများအတွက် ‌တောက် ခြင်းမဖြစ်‌စေရန် ကုသ‌ပေးရာ၌ သိလွယ်မှု‌လျော့ခြင်းနည်းကိုအသုံး ပြု‌လေ့ရှိသည်။
ဤနည်းတွင် မတည့်‌သော အရာဝတ္တုကို အင် ဂျက်ရှင်းထိုး‌ဆေးပြုလုပ်၍ ‌ဝေဒနာရှင်အား လက်ဦးတွင် နည်း နည်းချင်းထိုး‌ပေးသည်။
‌နောက်တဖြည်းဖြည်းတိုး၍ထိုး‌ပေးသည်။
ဤနည်းဖြင့် ‌ဝေဒနာရှင်သည် မိမိနှင့်မတည့်‌သော အရာဝတ္တုများ ကို ပို၍ခံနိုင်ရည် ရှိလာတတ်သည်။
အစားအ‌သောက်‌ကြောင့် ‌တောက်ခြင်းမဖြစ်‌စေရန် ကုသ ‌ပေးရာ၌ ‌ရှေးဦးစွာ ‌ဝေဒနာရှင်အား မတည့်‌သောအစားအ‌သောက် ကို လ‌ပေါင်းအ‌တော်ကြာမျှ လုံးဝ‌ရှောင်ကြဉ်ထား‌စေသည်။
‌နောက် မှမတည့်‌သော ထိုအစားအ‌သောက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်းအနည်း ငယ်စီပြန်စား‌စေသည်။
ဤသို့အားဖြင့် ‌ဝေဒနာရှင်သည် မတည့် ‌သော အစားအ‌သောက်ကို များများစားလာနိုင်တတ်သည်။
အချို့ ‌သော ‌ဝေဒနာရှင်များကို ဗီတာမင်စီနှင့် ဗီတာမင်ဒီများတိုက်‌ကျွေး ခြင်းဖြင့် ‌တောက်ခြင်း‌လျော့ပါး‌စေ‌အောင် ပြုလုပ်‌ပေးနိုင်‌ကြောင်း ‌တွေ့ကြရသည်။
‌ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) Category:ဆေးပညာ။
‌တောက်ရပ်ပင်သည် ‘ယူ‌ဖောဗီးယားစီအီး’မျိုးစဉ်တွင် ပါဝင် ၍၊ ယင်း၏ ရုက္ခ‌ဗေဒအမည် မှာ ‘ပူတြန်ဂျီဗာ ‌ရော့ကစဗာဂိုင် အီ’ဖြစ်သည်။
‌တောက်ရပ်ပင်ကို ပုတီးဖြူဟူ၍လည်း‌ခေါ်သည်။
အမြဲစိမ်း‌သောအပင်ဖြစ်သည်။
အမြင့်‌ပေ ၅၀ ရှိ၍၊ အကိုင်း များမှာ ‌အောက်သို့တွဲကျ‌နေတတ်သည်။
အရွက်များသည် အုပ် အုပ်ဆိုင်းဆိုင်း ‌ပေါက်တတ်သဖြင့် အရိပ်‌ကောင်းရ၏။
အ‌ခေါက်မှာ မွဲပြာ‌ရောင်ရှိ၍ ပြားလိုက်အ‌ရေး‌ကြောင်းများနှင့် ရှည်လျားလျား အကွက်များပါရှိသည်။
အပင်နုမှ အ‌ခေါက်မှာ ဖြူဖပ်ဖြူ‌ရော်ရှိသည်။
အသားမာ၍ သိပ်သည်းသည်။
အရွက်တို့မှာ ရွက်လွှဲဖြစ်၍ ငှက်‌ပျောဖူး ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။
အရွက်၏အရွယ်မှာ အလျား ၃ လက်မခန့်ရှိ၍၊ ရွက်နားတွင် ‌ခွေးသွားစိတ်အနည်း ငယ်ပါရှိသည်။
အပွင့်‌သေးငယ်၍ အဝါ ‌ရောင်ရှိသည်။
ပွင့်ဖိုနှင့် ပွင့်မနှစ်မျိုးပွင့်သည်။
ပွင့်မသည် ပွင့်ဖို ထက် အရွယ်ကြီး၏။
‌တောက်ရပ်သီးသည် ချယ်ရီသီးအရွယ် ရှိ၍ အတွင်းအခွံမာသီးမျိုးဖြစ်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဝိုင်း၍ အဖြူ‌ရောင်ရှိသည်။
အ‌မွေးအမှင်ပါရှိသည်။
‌တောက်ရပ်ပင်ကို အများအားဖြင့် နုံး‌မြေ‌ပေါရာ‌ဒေသတွင် ‌တွေ့ရသည်။
လှပတင့်တယ်‌သော အပင်ဖြစ်သည်။
အချိန် အတန်ကြာမှာ အပင်ရင့်သန်သည်။
‌ခြောက်‌သွေ့‌သော‌ဒေသများ၌ ‌ပေါက်‌ရောက်‌သော ‌တောက်ရပ်ပင်မှာ ပုကွကွဖြစ်၍ ချုံပင်နှင့် တူ၏။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ‌တောက်ရပ်ပင်ကို စွတ်စို‌သော‌ဒေသရှိ လမ်း‌ဘေး၌ စိုက်ပျိုးရန်သင့်‌တော်သည်။
အပင်ကို အ‌စေ့များမှ မျိုးပွားယူရသည်။
အ‌စေ့များသည် မိုး‌နှောင်းတွင်မှည့်လာသည်။
ထိုအ‌စေ့များကို ရက်‌ပေါင်းများစွာ ‌ရေတွင်စိမ်ထားပြီးမှ ခြင်း၊ ‌တောင်း သို့မဟုတ် ပျိုးခင်းများတွင် တစ်‌ပေစီခြား၍ ပျိုးရ သည်။
‌ရွှေ့‌ပြောင်းစိုက်ပျိုး‌သောအခါ ပထမနှစ် ‌နွေရာသီတွင် ‌ရေလောင်း‌ပေးရန်လိုသည်။
လမ်း‌ဘေးတွင် စိုက်ပျိုး‌သောအခါ တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင်ကို ‌ပေ ၃၀ စီ ခြားရသည်။
‌တောက်ရပ်ပင်သည် ဟိမဝန္တာ အနိမ့်ပိုင်းနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ တွင် ‌ပေါက်‌ရောက်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌လည်း စိုက်ပျိုး‌လေ့ရှိ သည်။
‌တောက်ရပ်သားကို ကရိယာတန်ဆာပလာ ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။
အသီးကို စိပ်ပုတီး သို့မဟုတ် လည်ဆွဲပုတီး များ ပြုလုပ်ရသည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) Category:အပင်များ။
တိုက်ကြီးမြို့() သည် ရန်ကုန်မြို့၏ မြောက်ဘက်အကျဆုံးအပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။
တိုက်ကြီးခရိုင်နှင့် တိုက်ကြီးမြို့၊ ဥက္ကံမြို့၊ အဖျောက်မြို့တို့ ပါဝင်သည့် တိုက်ကြီးမြို့နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာ မြို့ဖြစ်သည်။
ရန်ကုန်-ပြည် ရထားလမ်းနှင့် ‌မော်‌တော်ကားလမ်း‌ ပေါ်တွင် တည်ရှိ‌သော မြို့ ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်မြို့မှ အ‌နောက်‌မြောက်ဘက် ရထားလမ်းဖြင့် ၄၂ မိုင် ကွာ‌ဝေးသည်။
ကိုလိုနီခေတ်ဦး၌ ဟံသာဝတီခရိုင်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာ မြို့ငယ်ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က မြို့နယ်အကျယ်အဝန်း (၈၉၈)စ/မိုင် ဖြစ်သည်။
မှတ်တမ်းသမိုင်း ဒဂုံ ဧရာ တနင်္သာတိုင်း၊ လွင်မောင် ရေး၊ ၁၉၇၈၊ ဩဂုတ်လ၊ စာ - ၁၈၃ သမိုင်းကြောင်း တိုက်ကြီးမြို့သည် မူလက လှိုင်စီရင်စု အတွင်းမှ ကျေးရွာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လှိုင်မြို့ ကို မြန်မာသက္ကရာဇ် ၆၇၃တွင် သမလ-ဝိမလ ပထမပဲခူး မင်းဆက်၏ ၁၆ ဆက်မြောက် ပုဏ္ဏရိကရာဇာမင်းက တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ အင်းဝ-ဟံသာဝတီ အနှစ်လေးဆယ်စစ် အတွင်း မွန်တို့၏ ဟံသာဝတီ (၃၂) မြို့အဖြစ်လည်ကောင်း၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် စာဆိုကျော် လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင် အပိုင်စားရာမြို့ အဖြစ် လည်ကောင်း ထင်ရှားခဲ့သည်။
အင်္ဂလိပ်ခေတ်တွင် ဟံသာဝတီခရိုင်အတွင်း အုပ်ချုပ်ရေးရုံးစိုက်ရာ စီရင်စု အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။
၁၈၇၇ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်-ပြည် ရထားလမ်း ဖောက်လုပ်‌သောအခါ တိုက်ကြီးကုန်းရွာ၌ ဘူတာ ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
နောင်တွင် ဘူတာအား မြောက်ဘက် နှစ်မိုင် အကွာရှိ ရှမ်းစုကျေးရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး တိုက်ကြီး အမည်ဖြင့်ပင် ထားရှိကာ ဂိတ်ကင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
၁၈၉၆ ခုနှစ်တွင် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အချက်အခြာကျသော တိုက်ကြီးဘူတာရွာသို့ လှိုင်မြို့ပိုင်ရုံးအား အပြီးတိုင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီးနောက် တိုက်ကြီးမြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
တိုက်ကြီးမြို့နယ် ကို ပြည်ထဲရေးနှင်သာသနာရေးဝန်ကြီးဌာန ၃၀.၈.၁၉၇၂ ရက်စွဲပါ စာအမှတ်၊ ၁၀၃/၂၆/စိတ်(၁)ဖြင့်ထုတ်ပြန်သည့် အမိန့်ကြေညာစာဖြင့် ဖွဲစည်းခဲ့သည်။
ပထဝီဝင်အနေအထား တိုက်ကြီးမြို့နယ်သည် မြောက်လတ္တီတွဒ် ၁၇ ဒီဂရီ ၁၀ မိနစ် နှင့် ၁၇ ဒီဂရီ ၄၈ မိနစ် အကြား အရှေ့လောင်ဂျီတွဒ် ၉၅ ဒီဂရီ ၄၀ မိနစ် နှင့် ၉၆ ဒီဂရီ ၈ မိနစ် အကြားတွင် တည်ရှိသည်။
အရှေ့မှအနောက်သို့ (၂၉) မိုင်နှင့် တောင်မှမြောက်သို့ (၃၅) မိုင် ရှည်လျားပြီးဧရိယာစတုရန်းမိုင် ၇၀၇.၅၂၅ မိုင်ရှိသည်။
တိုက်ကြီးမြို့နယ်သည် အရှေ့ဘက်တွင် ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ လှည်းကူးမြို့နယ်၊ တောင်ဘက်တွင် မှော်ဘီမြို့နယ်နှင့် ထိစပ်လျက် ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် ဧရာ၀တီတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်တုန်းမြို့နယ်၊ ဓနုဖြူမြို့နယ်၊ ဇလွန်မြို့နယ် တို့နှင့်ထိစပ်လျက်ရှိကာ မြောက်ဘက် တွင် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး၊ သာယာဝတီမြို့နယ် တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ထိစပ် လျက်ရှိသည်။
ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် ပျမ်းမျှ အမြင့် (၁၀၀)ပေ အထက်တွင် တည်ရှိပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်မှာ မှန်ပြတောင် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် (၁၅၀၀) ပေ ဖြစ်သည်။
အနိမ့်ဆုံးအရပ်ဒေသမှာ (၄၀)ပေဖြစ်သည်။
တိုက်ကြီးမြို့နယ် အတွင်းရှိ ပဲခူးရိုးမတောင်၏အမြင့်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် (၂၅၅)ပေခန့်ဖြစ်သည်။
လူမှုရေး မြို့အ‌နေအထားအရ မကြီးလှ‌သော်လည်း ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၏ မြောက်ဘက် ဂိတ်တံခါးဝ သဖွယ်တည်ရှိကာ နယ်ကျယ်၍ လမ်းဆုံ‌ဒေသဖြစ်‌သဖြင့် အ‌ရောင်းအဝယ် စည်ကားသည်။
ရန်ကုန်မြို့ကို ‌ရေပေး‌သော ဂျိုးဖြူကန်သို့ တိုက်ကြီးမှကားလမ်း ‌ဖောက်ထားသည်။
တိုက်ကြီးမြို့၏ လူဦး‌ရေမှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ် သန်း‌ခေါင်စာရင်းအရ ၂၇၇,၁၆၅ ‌ယောက် ရှိ‌သည်။
ဗမာလူမျိုး အများဆုံးနေထိုင်ပြီး ရှမ်း၊ကရင်နှင့် အခြားလူမျိုးများလည်းနေထိုင်ကြသည်။
တိုက်ကြီးမြို့နယ်တွင် တိုက်ကြီးမြို့၊ ဥက္ကံမြို့၊ အဖျောက်မြို့ တို့ပါဝင်သည်။
တိုက်ကြီးမြို့အား ရပ်ကွက်(၈)ခုဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည်။
၎င်းတို့မှာ- အင်္ဂလားရပ်ကွက်၊ ဘူတာရပ်ကွက်၊ ဈေးရပ်ကွက်၊ ဥပ္ပုံစုရပ်ကွက်၊ မင်္ဂလာရပ်ကွက်၊ အိုးတန်းရပ်ကွက်၊ ရှမ်းစုရပ်ကွက်၊ ဗောဓိကုန်းရပ်ကွက် တို့ဖြစ်ကြသည်။
တိုက်ကြီးမြို့၏မြို့မဈေးမှာလည်းအတော်အသင့်ကျယ်ဝန်းပြီး ဈေးဆိုင်တန်းများဖြင့်စည်ကားလှသည်။
တိုက်ကြီးမြို့တွင် အထက-တိုက်ကြီးမြို့နှင့် အထက(မြို့မ)-တိုက်ကြီးမြို့ဟူ၍ အထက်တန်းကျောင်း (၂) ကျောင်းရှိသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ(၅) ထင်ရှားသောနေရာများ ပြည်လုံးချမ်းသာဘုရာကြီး မဟာမြတ်မုနိဘုရားနှင့်ဗုဒ္ဓမြတ်စွယ်တော် မင်းကျောင်း ရှမ်းကျောင်းကြီးတိုက် အုန်ကုန်းဘုရားကျောင်း မဟာသုတကာရီအင်းဝကျောင်းတိုက် (အဖျောက်မြို့) လောကမာရ်အောင်ဘုရားကြီးနှင့် ပိဋကတ်ကျောက်စာတော်များ (အဖျောက်မြို့) မြတ်လေးရုံဘုရားကြီး (အဖျောက်မြို့) ကျိုက်ပွန်သာလွန် (သစ်စုကျေးရွာ) ပန်းတစ်ပွင့်တောင် မြစိမ်းတောင် မြိုင်ဟေဝန်ဆင်စခန်း မြသက်သာစေတီတော် (ဥက္ကံမြို့) ကျိုက်ကွန်းတနော် (ခုနစ်ကျိုက်ကျေးရွာ) လှိုင်မြို့ဟောင်း တဘူးမြို့ဟောင်း ကိုးကား Category:မြန်မာနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး။
150px|သုည ကယ်လ်ဗင် (−၂၇၃.၁၅ °C) ကို ပကတိသုအပူချိန်အဖြစ်သတ်မှတ်သည်။