kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ရဟန်းတို့ စွဲ နတ်လူပါကွဲ နောက်အခါ ဝိနည်းဆောင် ရဟန်းသည် အခွင့်ကောင်းကိုရ၍ သုတ္တန်ဆောင် ရဟန်းအား ဥက္ခေပနိယကံကို ပြုလေ၏။
ထိုအခါမှစ၍ နှစ်ဖက်သော ရဟန်းတို့သည် လည်းကောင်း၊ ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာတို့သည် လည်းကောင်း၊ အဆုံးအမခံသော ဘိက္ခူနီမတို့သည် လည်းကောင်း၊ အဆွေ ခင်ပွန်းတို့သည် လည်းကောင်း၊ နတ်, ဗြဟ္မာတို့သည် လည်းကောင်း နှစ်စုနှစ်သင်း ကွဲကြကုန်၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် မကွဲမပြား တစ်သားတည်း ညီညွတ်ကြရန် ဆုံးမတော်မူ၏။
ဆုံးမသော်လည်း မနာယူဘဲ ကွဲမြဲသာ ကွဲကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား သင့်တင့်ညီညွတ်ကြရန် အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု [အတိတ်ဇာတ်ကား - ဒီဃိတိ ကောသလဇာတ် ဖြစ်၏။
ထိုဇာတ်ကို ပဉ္စကနိပါတ် အဍ္ဎဝဝဂ်၌ အကျယ်ပြဆိုခဲ့ပြီ။
] ထက်ကောင်းကင်ကြွ ဘုရားဆုံးမ ထိုသို့ ဒီဃိတိ ကောသလဇာတ်ကို ဟောတော်မူသော်လည်း သင့်တင့် ညီညွတ်ခြင်းမရှိ၊ ဆုံးမအပ်သော စကားတော်ကို မနာယူသော ရဟန်းတို့ကို မြင်တော်မူလျှင် ဖယ်ကြဉ်တော်မူခဲ့၍ နက်ဖြန် ဆွမ်းခံရွာမှ အပြန်တွင် ဂန္ဓကုဋိတိုက်၌ ခေတ္တ အပန်းဖြေပြီးလျှင် ကျောင်းအိပ်ရာ နေရာတို့ကို သိုမှီးခဲ့၍ ကိုယ်တော်တိုင် သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူတော်မူပြီးလျှင် သံဃာတော်တို့အလယ် ကောင်းကင်၌ ရပ်တော်မူလျက် - “ရဟန်းတို့ … စိတ်တူကိုယ်မျှ ဖြစ်သော ရဟန်းအပေါင်းသည် ကျယ်သောအသံ ရှိ၏၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သော ရဟန်းမျှလည်း ငါမိုက်၏ဟု မအောက်မေ့၊ သံဃာသည် လွန်စွာ ကွဲသည်ရှိသော် ငါ့ကြောင့် သံဃာကွဲ၏ဟူသော တစ်ပါးသော အကြောင်းကို မအောက်မေ့ကြကုန်။
သတိလွတ်ကုန်လျက် ပညာရှိယောင်ပြုကာ နှုတ်ဖြင့် စကားပြောဆိုရန်ကိုသာ အာရုံပြုကုန်သော ရဟန်းတို့သည် ခံတွင်းကို ဖွင့်ဟနိုင်သလောက် ဖွင့်ဟကာ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ခိုက်ရန်သည် အရှက်မဲ့ခြင်းကို ဆောင်၏၊ ခိုက်ရန် အပြစ်ရှိ၏ဟု မသိကြကုန်”။
ဆဲရေးခြင်းပြု သည်းခံမှု “ငါ့ကို ဆဲရေးပြီ၊ ငါ့ကို သတ်ပုတ်ညဉ်းဆဲပြီ၊ ငါ့ကို အောင်နိုင်ပြီ၊ ငါ၏ဥစ္စာကို ဆောင်ယူပြီ ဟူသော အခြင်းအရာဖြင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့သော သူတို့အား ရန်သည် မငြိမ်းလေ။
ငါ့ကို ဆဲရေးပြီ၊ ငါ့ကို သတ်ပုတ်ညှဉ်းဆဲပြီ၊ ငါ့ကို အောင်နိုင်ပြီ၊ ငါ၏ဥစ္စာကို ဆောင်ယူပြီ ဟူသော အခြင်းအရာဖြင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့သော သူတို့အား ရန်သည် ငြိမ်းအေး၏။
စင်စစ်သဖြင့် ဤလောက၌ ရန်သူတို့သည် ရန်တုံ့မူသဖြင့် တစ်ရံတစ်ဆစ်မျှ မငြိမ်းအေးကုန်။
ရန်တုံ့မမူသဖြင့်သာလျှင် ငြိမ်းအေးကုန်၏။
ဤတရားသဘောကား ရှေး၌ ဖြစ်သော တရားသဘောတည်း”။
ခိုက်ရန်ဖြစ်ခြင်း မပေါင်းသင်း “သူမိုက်တို့သည် ဤသံဃာ အလယ်၌ ခိုက်ရန်ငြင်းငုံ ပြုကုန်သည်ရှိသော် ငါတို့ကား ယမမင်းနိုင်ငံသို့ လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မသိကြကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့တွင် ငါတို့ကား ယမမင်းနိုင်ငံသို့ လိုက်ရကုန်၏ဟု သိကုန်သော ရဟန်းတို့အား ရန်တို့သည် ငြိမ်းကုန်၏။
မင်းတို့သည် သတ်အပ်သော မိဘတို့ အရိုးရှိကုန်၏။
သတ်အပ်သော မိဘတို့ အသက်ရှိကုန်၏၊ ယူဆောင်အပ်သော နွား ကျွဲ မြင်း စသော ဥစ္စာရှိကုန်၏၊ တိုင်းနိုင်ငံကို လုယက် ဖျက်ဆီးကုန်၏၊ ထိုမင်းတို့အားလည်း ပေါင်းဖော်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သေး၏၊ သင်တို့အား အဘယ်ကြောင့် ပေါင်းဖော်ခြင်း မဖြစ်နိုင်သနည်း”။
အများမညီလင့် တစ်ယောက်တည်းကျင့် “ပညာရှိလျက် အတူကျင့်ဘက်ဖြစ်၍ ကောင်းစွာနေလေ့ရှိသဖြင့် တည်ကြည်သော အဆွေခင်ပွန်းကို အကယ်၍ ရငြားအံ့၊ ဘေးရန်အလုံးစုံကို နှိပ်စက်၍ ထိုအဆွေခင်ပွန်းနှင့်တကွ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သတိရှိလျက် ကျင့်ရာ၏။
ပညာရှိလျက် အတူကျင့်ဘက်ဖြစ်၍ ကောင်းစွာနေလေ့ရှိသဖြင့် တည်ကြည်သော အဆွေခင်ပွန်းကို အကယ်၍ မရငြားအံ့၊ မဟာဇနကမင်း အရိန္ဒမမင်းတို့သည် တိုင်းနိုင်ငံကို ပယ်စွန့်၍ တစ်ယောက်ထီးတည်း ကျင့်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ အမိကို လုပ်ကျွေးသော သီလဝဆင်, ပါလိလေယျကဆင်တို့သည် တော၌ တစ်စီးတည်း ကျင့်ကြသကဲ့သို့ လည်းကောင်း တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ရာ၏”။
ထီးတည်းကျင့်မှု ဟောကြားပြု “တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ခြင်းသည် မြတ်၏၊ သူမိုက်၌ အဆွေခင်ပွန်း၏ အဖြစ်သည် မရှိ၊ တော၌ ဆင်ပြောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြောင့်ကြမဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ရာ၏၊ မကောင်းမှုတို့ကို မပြုရာ” – ဟု ရဟန်းတို့ကို ဆုံးမတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို သင့်တင့်ညီညွတ်ရန် အတတ်နိုင်ရကား ဗာလရွာသို့ ကြွတော်မူ၍ အာသဘမထေရ်ကြီး တစ်ယောက်တည်းနေခြင်း၏ အကျိုးကို ဟောတော်မူပြီး၍ ထိုမှတစ်ဖန် သုံးယောက်သော အမျိုးကောင်းသားတို့ထံသို့ ကြွတော်မူ၍ သင့်တင့်ညီညွတ်ခြင်း အကျိုးကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ထိုမှတစ်ဖန် ပါလိလေယျကတောသို့ကြွ၍ ပါလိလေယျက ဆင်မင်း၏ အလုပ်အကျွေးကို ခံယူကာ သုံးလ သီတင်းသုံးတော်မူပြီး၍ ကောသမ္ဗီပြည်သို့ မကြွဘဲ သာဝတ္ထိပြည်သို့ ကြွတော်မူ၏။
ရဟန်းများညီမှု ကတိဝတ်ပြု ထိုအခါ ကောသမ္ဗီပြည် သီတင်းသည်တို့သည် စည်းဝေးကုန်၍ ဤကောသမ္ဗီပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ခိုက်ရန်ငြင်းခုံ ပြုကုန်၏၊ ၎င်းတို့ နှိပ်စက်၍ မြတ်စွာဘုရားလည်း ကြွတော်မူရ၏၊ ငါတို့ အကျိုးမဲ့ကို ပြုလုပ်ကုန်၏။
ထို့ကြောင့် ထိုရဟန်းတို့ကို ရှိမခိုးကုန်၊ ခရီးဦးမကြိုဆိုကုန်၊ ဆွမ်းမလှူကုန်၊ အရိုအသေပြုကုန်၊ ဤသို့ ပြုသည်ရှိသော် ခိုက်ရန်ငြိမ်းကုန်လတ္တံ့၊ သင့်တင့်ညီညွတ်ကြကုန်လတ္တံ့၊ ဘုရားထံသွား၍ ကန်တော့ကြကုန်လတ္တံ့၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆုံးမတော်လတ္တံ့ဟု တိုင်ပင်ကာ ကတိကဝတ်ကုန်၏။
ဆွမ်းဝတ်မရ ညီညွတ်ကြ သီတင်းသည်တို့သည် ကတိကဝတ်အတိုင်း ပြုကုန်သည်ရှိသော် ကောသမ္ဗီပြည်တွင် အရိုအသေမရ၊ ဆွမ်း မစားရကုန်သဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကောသမ္ဗီပြည်သို့သွား၍ မြတ်စွာဘုရားကို ကန်တော့ကြကုန်၏။
ခိုက်ရန် ပြေငြိမ်းကြကုန်၏။
သင့်တင့်ညီညွတ်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း [ဇာတ်ပေါင်းလည်း ဒီဃီတိကောသလဇာတ်နှင့် တူပြီ။
နဝကနိပါတ် - (၄၂၉) မဟာသုဝဇာတ် အလွန် ရောင့်ရဲနိုင်၍ ရေသဖန်းပင် ခြောက်မှုန့်ကို စားကာနေသော ကျေးမင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆွမ်းပင်ပန်းရေး မဂ်ဖိုလ်ဝေး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မထင်ရှားသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် မြတ်စွာဘုရားထံတော်၌ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ယူ၍ ကောသလဇနပုဒ်ဝယ် ပစ္စန္တရာဇ်ရွာကို မှီကာ တောကျောင်း၌ နေ၏။
ရွာသားတို့သည် ထိုရဟန်းအား မွန်မြတ်သော ဆွမ်းကို မလှူနိုင်ကုန်။
လျောက်ပတ်သော ကျောင်းကို ရပါလျက် ဆွမ်းပင်ပန်းကာ မဂ်, ဖိုလ်ကို မရလေ။
ဝါတွင်းသုံးလ လွန်သဖြင့် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်အံ့သောငှာ သွားလတ်သော် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား ပဋိသန္ဓာရပြုပြီးလျှင် လျောက်ပတ်၏လောဟု မေးတော်မူလျှင် “အရှင်ဘုရား … ကျောင်းကား လျှောက်ပတ်ပါ၏၊ ဆွမ်းကား မလျောက်ပတ်ပါ” ဟု လျှောက်၏။
လောဘနည်းမှု ခြိုးခြံပြု ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ရဟန်း … လျောက်ပတ်သော ကျောင်းကို ရသည်ရှိသော် လောဘကို ပယ်၍ ရရသမျှသော ပစ္စည်းဖြင့် ရောင့်ရဲလျက် ရဟန်းတရားကို အားထုတ်သင့်၏။
ရှေးပညာရှိတို့သည် တိရစ္ဆာန်မျိုး၌ ဖြစ်၍ လည်း မိမိနေရာ၌ သစ်ပင်ခြောက်လတ်သော် အမှုန့်တို့ကို စားလျက် လောဘကိုပယ်က ရောင့်ရဲတင်းတိမ်သည် ဖြစ်၍ အဆွေခင်ပွန်းအင်္ဂါကို မဖျက်ဆီးဘဲ အရပ်တစ်ပါးသို့ မသွားကုန်၊ သင်ကား ဆွမ်းကို သုံးဆောင်ရပါလျက် ကြမ်း၏ဟု အဘယ်ကြောင့် လျောက်ပတ်သော ကျောင်းကို စွန့်ဘိသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရောင့်ရဲကျင့်မှု ကျေးမင်းပြု လွန်လေပြီးသောအခါ ဟိမဝန္တာဝယ် ဂင်္ဂါမြစ်အနီး ရေသဖန်းပင်၌ အရာမသော ကျေးသားတို့သည် နေကြကုန်၏။
ထိုကျေးတို့တွင် ကျေးမင်းကား မိမိနေရာ ရေသဖန်းပင်၏အသီးတို့ ကုန်လတ်သော် အစဉ် အတိုင်း ကြွင်းကျန်ရစ်သော အညွန့်၊ အရွက်၊ အခေါက်အပွေးတို့ကို စား၍ ဂင်္ဂါရေကို သောက်လျက် အလွန်မြတ်သော အလိုနည်းခြင်းဖြင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ကာ တစ်ရပ်တစ်ပါးသို့ မသွားချေ။
ကျေးမင်းကျင့်များ သိကြား လေးစား ထိုကျေးမင်း၏ အလိုနည်းခြင်း ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်းတို့ကြောင့် သိကြားမင်း၏ နေရာသည် တုန်လှုပ်လေ၏။
သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် ကျေးမင်းကိုမြင်၍ စုံစမ်းအံ့သောငှာ ရေသဖန်းပင်ကို ခြောက်စေ၏။
ရေသဖန်းပင်သည် အငုတ်မျှသာ ရှိလေ၏။
အပေါက်ကြီးငယ်တို့ပေါက်လျက် လေတိုက်သည်ရှိသော် တူရိယာကို တီးမှုတ်သကဲ့သို့ မြည်၏။
အပေါက်တို့မှ အမှုန့်တို့သည် ထွက်ကုန်၏။
ကျေးမင်းသည် အမှုန့်တို့ကို စား၍ ဂင်္ဂါရေကိုသောက်လျက် အရပ်တစ်ပါးသို့ မသွားဘဲ လေနေပူတို့ကို ဂရုမစိုက်သည်းခံကာ ရေသဖန်းပင်ငုတ်၌ သာ နေ၏။
ကျေးမင်းနေရေး ဟင်္သာမေး သိကြားမင်းသည် ကျေးမင်း၏ အလိုနည်းခြင်းကို သိ၍ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ တရားကို ဟောစေပြီးလျှင် ဆုပေးကာ ရေသဖန်းပင်ကို အမြိုက်အဆီဖြစ်အောင် ပြုမည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် ဟင်္သာမင်းအသွင် ဖန်ဆင်းလျက် သုဇာတာကို ရှေးသွားပြု၍ အနီးရှိ သစ်ပင်၏ အခက်၌ နား၍ - “ကျေးမင်း … ငှက်တို့သည် သစ်ပင်ကို အသီးနှင့် ပြည့်စုံသောအခါ ၌ တစ်ခက်မှ တစ်ခက်သို့ ပြောင်းရွှေ့၍ စားသောက်ကြကုန်၏၊ အသီးကုန်ပြီဟု သိသောအခါ ထိုသစ်ပင်မှ အရပ်တစ်ပါးသို့ ပျံသွားကြကုန်၏” – ဟု ကျေးမင်းအား ဤသို့သော စကားကို ပြောဆိုပြီးလျှင် တစ်ဖန် - “နီးသော နှုတ်သီးရှိသော ကျေးမင်း … အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားပါလော၊ မသေစေလင့်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်၌ ကြံမိုင်ကာ နေဘိသနည်း၊ မိုးကာလ၌ တောအုပ်ပမာ စိမ်းညိုသော အဆင်းရှိသော ကျေးမင်း … ငါ တိုက်တွန်းပါ၏၊ ပြောဆိုပါဦး၊ အဘယ်ကြောင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်ကို မစွန့်နိုင်သနည်း” – ဟု တိုက်တွန်း မေးမြန်းပြန်၏။
သူတော်စိတ်စွဲ ဖော်မခွဲ ထိုအခါ ကျေးမင်းသည် သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် - “ဟင်္သာမင်း … အဆွေခင်ပွန်းတို့ကား အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ ချမ်းသာဆင်းရဲတို့၌ အသက်ကိုစွန့်ရာ၏၊ သူတော်ကောင်းတို့သည် သူတော်ကောင်းတို့တရားကို အောက်မေ့လျက် အဆွေခင်ပွန်းကို ဥစ္စာကုန်ပြီ ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မကုန်သေး ဟူ၍ လည်းကောင်း မစွန့်လွှတ်ကြကုန်”။
“ဟင်္သာမင်း … ငါသည် သူတော်ကောင်းတို့တွင် တစ်ယောက် အပါအဝင် ဖြစ်၏၊ ရေသဖန်းပင်ကား ငါ၏ ဆွေမျိုးလည်း ဖြစ်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းလည်း ဖြစ်၏၊ အသက်မွေးလိုသော ငါသည် အသီးကုန်ပြီဟု သိသော်လည်း ထိုရေသဖန်းပင်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းကား သူတော်ကောင်းတို့တရား မဟုတ်” – ဟု သိကြားမင်းအား သူတော်ကောင်းတို့ တရားကို ဟောကြားလေ၏။
ကျေးမင်းကြည်ညို ဆုပေးလို သိကြားမင်းလည်း ကျေးမင်းစကားကို ကြားလျှင် အလွန် နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ - “ကျေးမင်း … အဆွေခင်ပွန်း၏ အဖြစ်သည် ကောင်း၏၊ အဆွေခင်ပွန်းနှင့်တကွ နေခြင်း ပေါင်းဖော်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ သင်သည် ထိုသူတော်ကောင်း တရားကို အကယ်၍ နှစ်သက်ငြားအံ့၊ ပညာရှိတို့သည် ချီးမွမ်းထိုက်၏၊ အတောင်ရှိ၍ ကောင်းကင်၌ သွားလျက် လည်ပင်းကောက်သော ကျေးမင်း … သင်သည် အမှတ်မရှိသော ဆုကို စိတ်ဖြင့် အလိုရှိအံ့၊ ငါ ပေးပါမည်၊ ထိုဆုကို တောင်းပါလော့” – ဟု ကျေးမင်းအား လိုရာဆုကို တောင်းစေ၏။
မိမိလိုကြောင်း ဆုကိုတောင်း ကျေးမင်းလည်း မိမိ လိုလားအပ်သော ရေသဖန်းပင်၏ ပြည့်စုံခြင်း၏ ဆုကို ဆောင်းလို၍ - “ဟင်္သာမင်း … သင်သည် ငါ့အား ဆုကို အကယ်၍ ပေးငြားအံ့၊ ဤရေသဖန်းပင်သည် တစ်ဖန် အသက်ကို ရစေလို၏၊ အကိုင်းအခက် အသီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပေါက်သော ပင်စည် ရွက်နု ပျားငယ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အသီးတို့နှင့် ပြည့်စုံလျက် တင့်တင့်တယ်တယ် တည်ရှိစေလို၏” – ဟု သိကြားမင်းအား မိမိ အလိုရှိရာဆိုကို ပြောကြား၍ တောင်းလေ၏။
ကျေးမင်းလိုသမျှ သိကြားမ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ကျေးမင်း၏ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်လို၍ - “ကျေးမင်း … သင်သည် အသီးနှင့်၊ ပြည့်စုံမွန်မြတ်သော ရေသဖန်းပင်ကို ရှုပါလော့၊ သင့်အား ရေသဖန်းပင်နှင့် အတူနေပါလော့၊ ထိုရေသဖန်းပင်သည် အကိုင်းအလက် အသီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပေါက်သော ပင်စည်ရွက်နု ပျားငယ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အသီးတို့နှင့် ပြည့်စုံလျက် တင့်တင့်တယ်တယ် တည်ရှိပါစေလော့” – ဟု ပြောဆိုလျက် ဟင်္သာမင်း၏ ကိုယ်ကိုစွန့်၍ မိမိ၏ လည်းကောင်း၊ သုဇာတာ၏ လည်းကောင်း တန်ခိုးအာနုဘော်ကိုပြ၍ ဂင်္ဂါမြစ်မှရေကို လက်ဖြင့်ယူ၍ ရေသဖန်းငုတ်ကို သွန်းလောင်း၏။
လက်ဖြင့် သုံးသပ်၏။
ခဏချင်းလျှင် အကိုင်းအခက် အရွက် အသီး ပင်စည်နှင့်ပြည့်စုံလျင် ရေသဖန်းပင်ကြီးသည် တင့်တင့်တယ်တယ် ပတ္တမြားညိုတောင်ကြီးပမာ တည်ရှိလာလေ၏။
ကျေးသားဆုရ ဝမ်းမြောက်လှ ကျေးမင်းသည် ရေသဖန်းပင်ကြီးကိုမြင်လျှင် အလွန် ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ - “အို-သိကြားမင်း … ယနေ့ ငါသည် အသီးစသည်တို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရေသဖန်းပင်ကြီးကို မြင်ရသဖြင့် ချမ်းသာသကဲ့သို့ သင်သည်လည်း အလုံးစုံသော ဆွေမျိုးဉာတိတို့နှင့်တကွ ချမ်းသာပါစေ” – ဟု သိကြားမင်းအား ချီးကျူးလျက် မေတ္တာပို့လေ၏။
သိကြားမင်းလည်း ကျေးမင်း လိုသောဆုကို ပေးပြီးလျှင် သုဇာတာနှင့်တကွ မိမိနေရာ တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား “ချစ်သားရဟန်း … ရှေးပညာရှိတို့သည် တိရစ္ဆာန်စဉ် လျက် လောဘကိုပယ်၍ ရောင့်ရဲနိုင်သေး၏၊ သင်ကား ရဟန်းဖြစ်လျက် အဘယ့်ကြောင့် မရောင့်ရဲနိုင်သနည်း” ဟု မိန့်တော်မူလျှင် ရဟန်းသည်လည်း မိမိနေရာ အရပ်သို့သွား၍ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားကို အားထုတ်သဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - • ထိုအခါ သိကြားသည် - ယခုအခါ အနုရုဒ္ဓါ။
• ကျေးမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ချမ်းသာဆင်းရဲ၊ တူမကွဲ၊ နေမြဲခင်ပွန်းမည်။
(၂) သဖန်းငုတ်ကြွင်း၊ မစွန့်လျှင်း၊ ကျေးမင်းနေဖူးပြီ။
(၃) ရောင့်ရဲသည်းခံ၊ ချမ်းသာမှန်၊ ဧကန်ရတော့သည်။
မဟာသုဝဇာတ် ပြီး၏။
'''နဝကနိပါတ် - (၄၃၀) - စူဠသုဝရာဇဇာတ် [ မဟာသုဝဇာတ်နှင့် မထူးပြီ။
] ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု လောဘနည်းဖွယ် ရောင့်ရဲလွယ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားဘင်၌ “ငါ့ရှင်တို့ … မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေရဉ္ဇာပြည်၌ ဝါဆိုတော်မူစဉ် မာရ်နတ်မင်း လှည့်ဖြားခြင်းကြောင့် ဆွမ်းမရလတ်သော် ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး မြင်းကုန်သည်တို့ လှူဒါန်းသော တစ်ကွမ်းစားမျှသော မုယောဆွမ်းဖြင့် မျှတတော်မူလျက် အရပ်တစ်ပါးသို့ ကြွတော်မမူ၊ အလိုနည်းခြင်း ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ” ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ … ယခုအခါ ငါဘုရား၏ အလိုနည်းခြင်း, ရောင့်ရဲခြင်းသည် အံ့ဖွယ်မရှိသေး၊ ရှေးအခါ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်လျက် အလိုနည်းခြင်း, ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု [အတိတ်ဝတ္ထု အလုံးစုံသည် ဆိုခဲ့ပြီးသော မဟာသုဝဇာတ်နှင့် တူပြီ၊ စကားအသုံးအနှုန်း ထူးနိုးရာ ဂါထာစကားအဓိပ္ပါယ်မျှသာ ပြမည်။
အဓိပ္ပါယ်ကား မထူးပြီ။
] သူတော်ကျင့်မြတ် မခွဲခွာအပ် “အို-ကျေးမင်း … အရွက်အခက် စိမ်းညို၍ အသီးများစွာ ရှိကုန်လျက် မြေတောင်၌ ပေါက်ရောက်သော သစ်ပင်များစွာတို့သည် ရှိကုန်၏၊ လေတိုက်သည်ရှိသော် တူရိယာသံကဲ့သို့ မြည်နေသော ရေသဖန်းပင်၌ အသင်ကျေးမင်း၏စိတ်သည် အဘယ်ကြောင့် အမြဲမွေ့လျော်စွာ နေဘိသနည်း”။
“အို-ဟင်္သာမင်း … မရေအတွက်နိုင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာလပတ်လုံး ငါတို့သည် ထိုရေသဖန်းပင်၏အသီးကို စားကြရကုန်ပြီ၊ အသီးမရှိသည်ကို သိ၍ လည်း ရှေးအခါ၌ ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးပါကုန်၏”။
ကျိုးနှစ်ပါးမသိက စွန့်ခွာကြ “အို-ကျေးမင်း … ခြောက်သွေ့လျက် လေတိုက်သည်ရှိသော် တူရိယာသံကဲ့သို့ မြည်ကာ အရွက် အညွန့် မရှိ အသီးမရှိ မြေ၌ ပေါက်ရောက်သော ရေသဖန်းပင်ကို ငှက်တို့သည် စွန့်လွှတ်၍ သွားကြကုန်၏၊ ကျေးမင်း … သင်သည် သွားခြင်း၌ အဘယ်အပြစ်ကို မြင်သနည်း” – “အို-ဟင်္သာမင်း … အသီး ဟူသော အကြောင့်ကြောင့် ထိုရေသဖန်းပင်ကို ဆည်းကပ်ကုန်သော ငှက်တို့သည် အသီးမရှိသည်ကို သိလတ်သော် ထိုငှက်တို့သည် စွန့်လွှတ်၍ သွားကြကုန်၏၊ ထိုငှက်တို့ကား မိမိအကျိုးငှာ ပညာရှိကုန်သော်လည်း သူတစ်ပါးအကျိုးငှာ ပညာမရှိကုန်၊ မိမိအကျိုးသာ လိုလားကုန်၏”။
ကျေးမင်းကျင့်ကို လွန်ကြည်ညို “အို-ကျေးမင်း … အဆွေခင်ပွန်း၌ ဖြစ်သော ချစ်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ခြင်း ပေါင်းဖော်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ သင်သည် ထိုတရားသဘောကို အကယ်၍ နှစ်သက်သည်ဖြစ်အံ့၊ ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းကြကုန်၏”။
“အတောင်ယာဉ်ရှိ၍ ကောင်းကင်ဖြင့် သွားလျက် လည်းပင်းကောက်သော အို-ကျေးမင်း … သင်သည် အမှတ်မရှိသော ဆုကို အကယ်၍ အလိုရှိပါအံ့၊ ငါပေးပါမည်၊ ထိုဆုကို တောင်းပါလော့”။
မိမိဆန္ဒကို ဆုယူလို “အို-ဟင်္သာမင်း … ငါသည် ထိုရေသဖန်းပင်ကြီးကို အရွက် အသီး ရှိသည်ကို အကယ် မြင်ရငြားအံ့၊ ရွှေအိုးရသော သူဆင်းရဲကဲ့သို့ ထိုရေသဖန်းပင်ကို အဖန်ဖန် နှစ်သက်ရာ” – ထိုနောင်မှ သိကြားမင်းသည် အမြိုက်ရေစင်ကို ယူ၍ ထိုရေသဖန်းပင်ကို သွန်းလောင်း၏။
အကိုင်း အခက်တို့ဖြင့် စည်ပင်သော ထိုရေသဖန်းပင်၏ အေးမြသော အရိပ်သည် နှလုံးမွေ့လျော်ဖွယ် ရှိ၏။
ကျေးမင်း လိုသရွေ့ သိကြားဖြည့် “အို-သိကြားမင်း … ယနေ့ ငါသည် အသီးရှိသော ရေသဖန်းပင်ကို မြင်ရ၍ ချမ်းသာသကဲ့သို့ ထို့အတူ သင်သည်လည်း အလုံးစုံသော ဆွေးမျိုးဉာတိနှင့်တကွ ချမ်းသာပါစေ” – ဟု သိကြားမင်းသည် ကျေးမင်းအားလည်း ဆုကို ပေးပြီး၍ ရေသဖန်းပင်ကို အသီးရှိသည်ကို ပြုပြီး၍ မယားနှင့်တကွ တာဝတိံသာနတ်ပြည် နန္ဒဝန်ဥယျာဉ်သို့ သွားလေ၏။
စူဠသုဝဇာတ် ပြီး၏။
'''နဝကနိပါတ် - (၄၃၁) - ဟရိတစဇာတ် မိဖုရား၏ ကိုယ်တွင်းသားကိုမြင်ရ၍ ဈာန်လျှောပြီးလျှင် ကာမဂုဏ် လွန်ကျူးမိသော ဟရိတစ ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မိန်းမကြောင်းပြု စွဲလမ်းမှု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် တန်ဆာဆင်သော မိန်းမကိုမြင်၍ တပ်စွန်းကာ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဥစ္စာပုံကြည့်ရှု သံဝေပြု လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် နိဂုံးရွာတစ်ခုတွင် ကုဋေရှစ်ဆယ် ကြွယ်ဝသော အမျိုး၌ ဖြစ်၍ ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ ဝါဝင်းသော အဆင်းရှိသောကြောင့် ဟရိတစဟူသော အမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။
အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် ဥစ္စာပစ္စည်းစကို ဖြစ်စေ၍ “မိ်ဘတို့ ကွယ်လွန်သောအခါ ဥစ္စာပစ္စည်းပုံကြီးကိုကြည့်၍ ဤဥစ္စာပစ္စည်းပုံကြီးသာလျှင် ရှိတော့၏၊ ဥစ္စာပစ္စည်းကို ရှာဖွေစုဆောင်းကြသော ဥစ္စာရှင်တို့ကား မရှိတော့ကုန်၊ ငါသည်လည်း သေမင်း၏ ခံတွင်း၌ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေကာ သေရတလတ္တံ့” ဟု သတိသံဝေဂဖြစ်၍ သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ရှိရှိသမျှ ဥစ္စာပစ္စည်းပုံကြီးကို ပေးလှူ စွန့်ကြဲပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာသို့ဝင်လျက် ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ခုနစ်ရက်မျှ ရှိသောအခါ ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ရလေ၏။
မင်းပင့်ထားလေ ဥယျာဉ်နေ တစ်နေ့သ၌ ချဉ်ဆား မှီဝဲအံ့သောငှာ ဟိမဝန္တာမှ ထွက်၍ ဒေသစာရီ ကြွချီလတ်သော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်လေ၏။
နံနက် မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းအိမ်တံခါးသို့ရောက်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးမြင်၍ ဣန္ဒြေ၌ အလွန်ကြည်ညိုသဖြင့် ပြာသာဒ်ထက်သို့ ပင့်ဆောင်ကာ ဆွမ်းကပ်လှူ ပူဇော်ပြီးလျှင် ဥယျဉ်တော်၌ သီတင်းသုံးလျက် နေ့စဉ် နန်းတော်သို့ကြွ၍ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် လျှောက်ထား တောင်းပန်လေ၏။
ရသေ့လည်း ခွင့်ပြု၏။
မင်းကြီးလည်း ဥယျာဉ်တော်၌ ကျောင်းသင်္ခမ်း ဆောက်လုပ်၍ ကိုးကွယ်လေ၏။
ရသေ့လည်း မင်းကြီး၏နန်းတော်၌ ဆွမ်းဘုဉ်းပေး၍ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ဥယျာဉ်တော်၌ ပင် သီတင်းသုံးလေ၏။
ခိုးသားနှိမ်သွား မင်းမှာကြား ထိုအခါ ပစ္စန္တရာဇ်ကို ခိုးသူတို့သည် ဖျက်ဆီးကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း ဆရာရသေ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုလုပ်ကျွေးရစ်ရန် မိဖုရားကြီးကို အပ်နှင်းမှာထား၍ စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ ပစ္စန္တရာဇ်သို့ သွားလေ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း မင်းကြီးမှာထားခဲ့သောအတိုင်း ဆရာရသေ့အား မိမိလက်ဖြင့် နေ့စဉ် လုပ်ကျွေးလေ၏။
မိဖုရားနေရာထ ကိုယ်ဝတ်ကျွတ်ကျ တစ်နေ့သ၌ မိဖုရားကြီးသည် ဆွမ်းဘောဇဉ်တို့ကို ပြည့်စုံစွာ စီမံပြီးလျှင် နံ့သာရေချိုး၍ ပြေပြစ်ချောမွေ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လေသာပြတင်းကိုဖွင့်လျက် ညောင်စောင်းငယ်၌ လျောင်းစက်ကာ ဆရာရသေ့ ကြွလာအံ့သည်ကို မျှော်လင့်ကြည့်ရှု၍ နေ၏။
ထိုအခိုက် ရသေ့သည် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ကြွလာ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း လျှောက်တေသင်္ကန်းသံကိုကြား၍ ဆရာရသေ့ ကြွလာမှန်း သိသဖြင့် အိပ်ရာမှထလတ်သော် နူးညံ့ပြေပြစ်သော ကိုယ်ဝတ်သည် ကျွတ်၍ ကျလေ၏။
တဏှာဆီးမရ ဝီတိက္ကမ ကြွလာသော ဆရာရသေ့သည် ပြတင်းပေါက်မှလှမ်း၍ မြတ်လတ်သော် ဝိသဘာဂရူပါရုံနှင့် စက္ခုပသာဒ ပေါင်းဆုံမိကြသဖြင့် နှစ်ကုဋေ အသိန်း ကာလများစွာက ငြိမ်ဝပ်၍ နေသော အနုသယကိလေသာတို့သည် ကြုတ်၌ ထည့်၍ ထားသော မြွေဟောက်ကဲ့သို့ ထကြွ သောင်းကျန်းလာသဖြင့် ပရိယုဋ္ဌာန ကိလေသာအဖြစ်သို့ ရောက်လျက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ကွယ်ပျောက်စေ၏။
ရသေ့သည် သတိကို ဖြစ်စေခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ရကား မိဖုရားကြီးလက်ကို ဆွဲလေ၏။
ထိုခဏ၌ တင်းတိမ် ဝန်းရံကုန်၏။
ရှေ့သို့တစ်ဆင့်တက်ကာ ဝီတိက္ကမ ကိလေသာ အဖြစ်သို့ ရောက်ပြန်သဖြင့် မိဖုရားကြီးနှင့်တကွ မေထုန်အကျင့်ကို ကျင့်လေ၏။
ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် ဥယျာဉ်တော်သို့ ပြန်၏။
မင်းကိုလျှောက်ထား ပြည်သူများ ဟရိတစ ရသေ့နှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ပြုကျင့်သော အမှုသည် တစ်မြို့လုံး ထင်ရှားလေ၏။
အမတ်တို့လည်း ထိုအကြောင်းကို မင်းကြီးထံ လျှောက်လွှာ ဆက်ကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း ဟရိတစ ရသေ့ကို ဖျက်ဆီးလို၍ ကုန်းတိုက်ကြသည်ဟု ထင်မှတ်လျက် ယုံကြည်ခြင်း မရှိလေ။
ထိုနောက် မင်းကြီးသည် ပစ္စန္တရာဇ်ကို ငြိမ်းအေးစေပြီးလျှင် မြို့တော်သို့ပြန်၍ မြို့တော်ကို လက်ယာရစ်လှည့်ပြီးလျှင် နန်းတော်သို့ဝင်ကာ မိဖုရားကြီးထံသို့သွား၍ ထိုအကြောင်းကို မေးလေ၏။
မင်းကြီး မယုံစား ရသေ့မေးငြား မိဖုရားကြီးလည်း ဟုတ်မှန်ကြောင်းကို လျှောက်ထားလျှင် ယုံကြည်လျက် ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ ရသေ့ထံသို့ ရောက်လျှင် လျောက်ပတ်သောနေရာ၌ နေပြီးလျှင် - “ဗြဟ္မာကြီးသဖွယ်ဖြစ်သော အရှင်ဘုရား … သင် ဟရိတစ ရသေ့သည် စင်ကြယ်စွာ နေပါ၏လော၊ ကာမဂုဏ်တို့ကို ခံစား၏ ဟူသောစကားကို အကျွန်ုပ် ကြားအပ်ပါ၏၊ ထိုစကားသည် မှန်သလော၊ အသို့နည်း အရှင်ဘုရားသည် စင်ကြယ်စွာ နေပါ၏လော” – ဟု ရသေ့အား တိုက်ရိုက် လျှောက်ထား မေးမြန်းလေ၏။
မှန်ကန်မှုသစ္စာ ရသေ့ဖြေကာ ဟရိတစ ရသေ့သည် မင်းကြီး၏ စကားကိုကြားလျှင် ငါသည် ကာမဂုဏ်ကို မုချယုံကြည်မည် ဖြစ်၏၊ သို့သော်လည်း ဤလောက၌ သစ္စာနှင့်တူသော ကိုးကွယ်ရာမည်သည် မရှိ၊ သစ္စာကို စွန့်သောသူတို့သည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ နေသော်လည်း ဘုရားမဖြစ်နိုင်၊ ငါသည် မှန်သောစကားကို ပြောဆိုခြင်းငှာ သင့်၏ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် - “မြတ်သောမင်းကြီး … သင်မင်းကြီး ကြားအပ်သော စကားသည် ကြားတိုင်းမသွေ မှန်ပေ၏၊ ငါသည် မိုက်စေတတ်သော ကာမဂုဏ်တို့၌ မက်မောမိ၍ ခရီးမှား၌ သွားမိပေပြီ” – ဟု မင်းကြီးအား မထိမ်မချန် ဟုတ်မှန်သည့်အတိုင်း ဝန်ခံလေ၏။
တဏှာယုတ်ကြမ်း ဉာဏ်မစွမ်း မင်းကြီးလည်း မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသော ရသေ့၏ စကားကို ကြားလျှင် - “အရှင်ဘုရား … ဖြစ်ပေါ်လာသော ရာဂစိတ်ကို ပညာဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မဖျောက်နိုင်သနည်း၊ ဤသို့ မဖျောက်နိုင်ခဲ့သော် သိမ်မွေ့သော ကောင်းသော အကျိုးစီးပွားကို ကြံတတ်သော ပညာကား အဘယ် အကျိုးရှိမည်နည်း” – ဟု ရသေ့အား လျှောက်ပြန်၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် - “မြတ်သော မင်းကြီး … လောက၌ ရာဂ - ဒေါသ - မဒ - မောဟ ဤလေးပါးသော တရားတို့သည် အလွန် အားကြီးကုန်၏၊ ပြင်းထန်ကုန်၏၊ ထို လေးပါးသော တရားတို့၌ ပညာဉာဏ်သည် ထောက်တည်ရာ မရနိုင်” – ဟု ပညာဉာဏ် မဖြစ်နိုင်ခြင်း အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
မကောင်းမှုအာရုံ နှိပ်စက်ပုံ တစ်ဖန် မင်းကြီးသည် ဆရာရသေ့၏ ကိလေသာကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဉာဏ်ပညာကို မေးလို၍ - “အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရားသည် ပစ္စည်း လေးပါးကို ခံထိုက်၏၊ သီလနှင့် ပြည့်စုံ၏၊ စင်ကြယ်စွာ ကျင့်၏၊ ကိလေသာကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ပညာရှိ၏၊ အကျိုးအကြောင်းကိုသိသော ပညာလည်းရှိ၏ဟု ငါတို့သည် အရှင်ဘုရားကို သမုတ်အပ်ပါ၏” = ဟု ရသေ့၏ဂုဏ်ကို ချီးကျူး၍ လျှောက်ထားပြန်၏။
တစ်ဖန် ရသေ့သည် - “မြတ်သော မင်းကြီး … ယုတ်မာသဖြင့် တင့်တယ်သော အာရုံဟု ယူ၍ ဖြစ်ကုန်သော ရာဂနှင့် စပ်ကုန်သော ဝိတက်တို့သည် ရသေ့၏ တရားကျေးဇူး၌ မွေ့လျော်သော ပညာရှိတို့အား ညှဉ်းဆဲကုန်၏” – ဟု ပညာရှိတို့အား ညှဉ်းဆဲတတ်သော တရားတို့ကို ညွန်ပြပြန်၏။
ပညာဉာဏ်စက် ရာဂဖျက် တစ်ဖန် မင်းကြီးသည် ဆရာရသေ့၏ ရာဂ စသော အယုတ်တရားတို့ကို ပယ်သော ပညာဉာဏ်ကို ချီးမွမ်းလို၍ - “အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရားအား ကိုယ်မှဖြစ်သော အဆင်းကျေးဇူးကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဤရာဂတရားသည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ ထိုရာဂတရားကို အရှင်ဘုရားသည် ပယ်ပါလော့၊ အရှင်ဘုရားအား ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ အရှင်ဘုရားကို များစွာသော လူအပေါင်းသည်လည်း ပညာရှိဟု သမုတ်အပ်ပါ၏” – ဟု ရာဂကို စွန့်ပယ်ရန် သတိပေး လျှောက်ထားပြန်၏။
တစ်ဖန် ရသေ့သည် - “မြတ်သော မင်းကြီး … ကန်းအောင်ပြုလုပ်တတ်သဖြင့် ဆင်းရဲများစွာရှိ၍ အဆိပ်ပြန့်သော ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်ပါယ်ပါတော့အံ့၊ ထိုကာမဂုဏ်တို့၏ မသင့်တင့် နှလုံးသွင်းခြင်း ဟူသော အပြစ်ရင်းကိုလည်း ရှာဖွေပါတော့အံ့၊ အနှောင့်အဖွဲ့နှင့်တကွ ဖြစ်သော ရာဂတရားကို ဖြတ်ပယ်ပါတော့အံ့” – ဟု ကာမဂုဏ်တို့၏ အပြစ်ကို သတိရကာ စွန့်ပယ်တော့မည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။
မင်းကိုဆုံးမ တောပြန်ကြွ ရသေ့သည် ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးလျှင် “မင်းကြီး … ငါ့အား ခွင့်ပြုပါဦးလော” ဟု ခွင့်တောင်းကာ ကျောင်းတွင်းသို့ဝင်၍ ကသိုဏ်းဝန်းကို ကြည့်ရှုစီးဖြန်းလျက် ပျောက်လေပြီးသော ဈာန် အဘိညာဉ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ရစေပြီးလျှင် ကျောင်းပြင်သို့ထွက်၍ ကောင်းကင်၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေနေလျက် မင်းကြီးအား တရားဟောပြီးလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး … ငါသည် မနေအပ်သော အရပ်၌ နေမိ၍ လူတို့အလယ်၌ အကဲ့ရဲ့ခဲ့ရ၏၊ သင်မင်းကြီးတို့သည် မမေ့မလျော့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုလုပ် အားထုတ်ကြကုန်လော့၊ ငါမူကား မိန်းမတို့နှင့် မနီးသော တောအုပ်သို့ သွားတော့မည်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် မင်းကြီး ငိုကြေါးစဉ် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ မယုတ်သော ဈာန်ရှိလျက် သေလွန်သည်ရှိသော် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရလေ၏။
ဤဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကို ပြသည်၏ အဆုံး၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် အရဟတ္တဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
• ဟရိတစ ရသေ့သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကာမဂုဏ်ကား၊ မက်မောငြား၊ လမ်းမှားလိုက်တတ်စွာ။
(၂) ကာမဂုဏ်ကား၊ အဆိပ်လား၊ ကန်းငြားဆင်းရဲစွာ။
(၃) မသင့်တင့်ခြင်း၊ နှလုံးသွင်း၊ မြစ်ရင်းဖြတ်လေပါ။
(၄) ရာ, ဒေါ, မောဟံ၊ မာန်လေးတန်၊ ပြင်းထန်အားကြီးစွာ။
(၅) ဤလေးပါးထံ၊ ပညာဉာဏ်၊ တန်ရန်မရပါ။
ဟရိတစဇာတ် ပြီး၏။
'''နဝကနိပါတ် - (၄၃၂) ပဒကုသလမာဏဝဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ခုနစ်နှစ်အရွယ်ပင် လက္ခဏာမြင် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌ သူကြွယ်၏ သားငယ်တယောက်သည် ခုနှစ်နှစ်အရွယ်ကပင်ခြေရာ၌ လိမ္မာသတတ်၊ အဘသည် သူငယ်ကိုစုံစမ်းလို၍ သူငယ်မသိစဉ် လျှင် အဆွေခင်ပွန်း၏အိမ်သို့သွား၏ သူငယ်လည်း အဘသွားရာအရပ်ကို မမေးဘဲ ခြေရာကို အစဉ် လျှောက်၍ အဘရှိရာ အိမ်သို့လိုက်၏၊ ထိုအခါအဘသည် သားသူငယ်အား“ချစ်သားငါသည် သင်မသိအောင် သွားပါလျက် ငါ၏နေရာအရပ်ကို အဘယ်ကြောင့်သိသနည်း”ဟု မေး၏၊ ဘခင်အကျွန်ုပ်သည် ဘခင်၏ခြေရာကို သိပါ၏၊ ခြေရာ၌ လိမ္မာ၏”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ဖခင်နောက်လိုက်ကျောင်းတော်ဆိုက် တနေ့သ၌ အဘသည် သားငယ်ကိုစုံစမ်းဦးမည်ဟု ကြံစည်ကာနံနက်စာစားပြီးသော်သားငယ်မသိစဉ် လျှင် အိမ်မှ ထွက်၍ အိမ်နီးချင်းအိမ်သို့သွား၍ တဘန်သုံးခုမြောက်အိမ်သို့ဝင်ပြန်၍ တဘန်မိမိအိမ်သို့ပြန်လာပြီးလျှင် တဘန်မြောက်တံခါးမှထွက်၍ ဇေတဝန်တော်သို့သွား၍ မြတ်စွာဘုရားထံ တရားနာလျက်နေ၏၊ သူငယ်သည် အဘကို မမြင်လျှင် ဘယ်သွားသနည်း မေးရာငါတို့မသိကုန်ဟုဆိုလတ်သော်အဘခြေရာကိုအစဉ် လျှောက်ကာ အိမ်နီးချင်းအိမ်မှစ၍ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တိုင်အောင် အရောက်လိုက်ပြီးလျှင် အဘထံ၌ နေလေ၏။
ထိုအခါအဘသည် “ချစ်သားသင်သည် ငါဤအရပ်သို့ လာသည့်အဖြစ်ကို သင့်ဘယ်သူပြောသနည်း”ဟု မေး၏။
“ဘခင်အကျွန်ုပ်သည် ဘခင်ခြေရာကို သိပါ၏။
ခြေရာအစဉ် အတိုင်းလျှောက်၍ လိုက်လာပါ၏”ဟု ပြောလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “သီတင်းသည် မြေကြီး၌ ခြေရာကိုသိခြင်းသည် အံ့ဘွယ်မရှိသေး၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် ကောင်းကင်၌ ပင်ခြေရာကိုသိဘူးကုန်ပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကျိန်ဆိုသမျှဘီလူးဖြစ်ရ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည် ရှိသော်မိဖုရားသည် လွန်ကျူးသောအကျင့်ကိုကျင့်လေ့ရှိ၏၊ မင်းကြီးသည် သိ၍ မေးမြန်းလတ်သော် “မြတ်သောမင်းကြီးအကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးကိုအကယ်၍ လွန်ကျူး၍ ကျင့်မိပါအံ့၊ အဿမုခီမည်သောဘီလူးမကြီးဖြစ်ရပါလို၏”ဟု ကျိန်ဆို၏၊ ထိုမိဖုရားသေလွန်သည် ရှိသော် ကျိန်ဆိုမိအတိုင်း တောင်ခြေရင်း၌ အဿမုခီမည်သောဘီလူးမကြီးဖြစ်၍ လိုဏ်တခုတွင်နေ၏။
တောအုပ်ကြီးဝယ်အရှေ့စွန်းမှအနောက်စွန်းသို့သွားသောသူတို့ကို ဖမ်း၍ စားရ၏၊ သုံးနှစ်ပတ်လုံး ဝေဿဝဏ်နတ်မင်းကြီးထံ ခစား၍ အလျားယူဇနာသုံးဆယ်အနံငါးယူဇနာရှိသော အရပ်အတွင်း၌ လာသမျှသောသူတို့ကို စားခြင်းအခွင့်ရသတတ်။
ခရီးသွားပုဏ်ဏားပေါင်းသင်းငြား တနေ့သ၌ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြွယ်ဝ၍ အဆင်းအင်္ဂါလက္ခဏာနှင့်ပြည့်စုံသော ပုဏ္ဏားလုလင်တယောက်သည် အခြံအရံများစွာဖြင့် ခရီးသွားရာထိုတောအုပ်သို့ရောက်လေ၏။
အဿမုခိဘီလူးမသည် ပုဏ္ဏားလုလင်ကို မြင်လျှင် ဖမ်းရန် တဟုန်တည်း ပြေးသွားလေ၏၊ အခြံအရံလူတို့သည် ဘီလူးမကိုမြင်လျှင် သေဘေးမှကြောက်သဖြင့်ပြေးကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားလုလင်ကား မပြေးနိုင်သဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
ဘီလူးမလည်း ပုဏ္ဏားလုလင်ကို ဖမ်းယူကျောပိုးလိုဏ်ဂူသို့ သွား၍ ရောက်လျှင် ယောက်ျားအတွေ့ကိုရ၍ ကိလေသာ၏ အစွမ်းဖြင့် ချစ်ကျွမ်းဝင်လျက် သတ်၍ မစားရက်ဘဲ လင်ယောက်ျားပြု၍ ထား၏၊ ထိုအခါမှစ၍ ဘီလူးမနှင့် ပုဏ္ဏားလုလင်တို့သည် သင့်တင့်ညီညွတ်စွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ကြကုန်၏။
ဘီလူးနှင့်လူသားသားတယောက်ဖွား ဘီလူးမသည် လုလင်အားလိုဏ်ဂူ၌ ထား၍ လုပ်ကျွေး၏၊ သွားသောအခါ လုလင်မထွက်နိုင်အောင် ကြီးစွာသော ကျောက်ဖျာကို ပိတ်၍ သွား၏၊ မိမိမူကားလူသားကိုစား၏ လုလင်အတွက်မူကားဆန်ဆီအဝတ်ပုဆိုးတို့ကို ယူဆောင်ကာ အထူးထူးသော ဘောဇဉ်တို့ဖြင့် လုပ်ကျွေး၏။
ကြာမြင့်စွာနေလတ်သော် ပုဏ္ဏားလုလင်ကိုစွဲ၍ သားတယောက် မွေးဘွား၏၊ ဘီလူးမသည် လင်၌ ၎င်း၊ သား၌ ၎င်းအလွန်ချစ်ခင်သဖြင့် နှစ်ယောက်လုံးကိုပင် လိုလေသေးမရှိရအောင် ရှာဖွေကာလုပ်ကျွေး၏၊ သားကြီးလတ်သော် မိမိသွားသောအခါ သားအဘ နှစ်ယောက်လုံးမသွားနိုင်အောင် ကျောက်ဂူကြီးကိုပိတ်၍ ထားခဲ့၏။
တောမှပြေးရန်သားအဖကြံ တနေ့သ၌ သားသည် အမိဘီလူးမသွားသောအခါ ကျောက်ဖျာကို ဖွင့်၍ အဘကို လိုဏ်ပြင်ပ၌ ထားလေ၏၊ ဘီလူးမ ပြန်လာ၍ မေးရာသားသည် “မိခင်မှောင်မိုက်လှ၍ ကျွန်ုပ်ဖွင့်သည် ”ဟု ပြောလျှင် သား၌ ချစ်သဖြင့်တစုံတရာ မပြောဆိုချေ။
တနေ့သောအခါ သားသည် မိခင်ဘီလူးမသွားသည် ရှိသော်အဘအား ဘခင်အဘယ်ကြောင့် မိခင်၏မျက်နှာသည် တမျိုး၊ သင်ဘခင်၏မျက်နှာသည် တမျိုဖြစ်၍ နေသနည်း”ဟု မေး၏။
“ချစ်သား သင့်မိခင်ကားလူသားကို စားသောဘီလူးမဖြစ်သည်။
ဘခင်ကား လူသားဖြစ်သည်၊ ချစ်သားလည်း လူသားပင်ဖြစ်သည်”ဟု ပြောလေ၏။
“ဘခင်အဘယ်ကြောင့်ဤအရပ်၌ နေသနည်း၊ လူနေရာ အရပ်သို့သွားကုန်အံ့”ဟု ပြောလေ၏။
“ချစ်သား ငါတို့ သားအဘ နှစ်ယောက်တို့သည် အကယ်၍ ထွက်ပြေးကြငြားအံ့၊ သင့်မိခင်သည် တို့ကို စားလတံ”ဟု ပြော၏။