kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဥပမာ- အမေရိကန်မန်မရီသည် Library of Congress ထဲတွင်ရှိသည့် ဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်ဖြစ်သည်။
အချို့ အရေးပါသောဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်များသည် ရေရှည်ထိန်းသိမ်းသည့်အရာများအဖြစ် (ဥပမာ - axXir, Internet Archive) တည်ရှိကြသည်။
အမေရိကဒစ်ဂျစ်တယ်ပြည်သူ့စာကြည့်တိုက်များသည် အင်တာနက်မှတဆင့် အဖွဲ့အစည်းပေါင်းများစွာ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူနိုင်သည်။
Yi, Esther, Inside the Quest to Put the World's Libraries Online The Atlantic, July 26, 2012. ဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်အမျိုးအစားများ တက္ကသိုလ်အဖွဲ့အစည်းများပိုင် စာကြည့်တိုက် တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်အများစုသည် တက္ကသိုလ်အဖွဲ့အစည်းရှိ စာအုပ်များ၊ စာတမ်းများ၊ သုတေသနစာတမ်းများနှင့် အခြားအချက်အလက်များကို ဒစ်ဂျစ်တယ်ပုံစံပြုလုပ်ထားပြီး ထားရှိသလို၊ မူလထဲက ဒစ်ဂျစ်တယ်ပုံစံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောအချက်အလက်များကို ထားရှိသည်။
ထိုစုဆောင်းထိန်းသိမ်းမှုများကို အများပြည်သူများ လွတ်လပ်စွာရယူနိုင်ရန် အနည်းငယ်သောထိန်းချုပ်မှုများထားရှိပြီး ရယူခွင့်ပေးသည်။
အချို့ ငွေကြေးရယူသော သုတေသနဂျာနယ်များတွင်မူ ဖတ်ရှုနိုင်ခွင့်ကို အနည်းငယ်သာပေးထားသည်။
ရေပန်းစားသည့် open source များတွင်။
DSpace, EPrints, Digital Commons, and Fedora Commons-based systems Islandora and Samvera တို့ပါသည် ဒစ်ဂျစ်တယ် စုဆောင်းထိန်းသိမ်းမှုများ ဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်၏ အင်္ဂါရပ်များ ဆော့်ဝဲ အချက်အလက်များအကြောင်းဖော်ပြထားသည့်အချက်အလက် ရှာဖွေခြင်း ဒစ်ဂျစ်တယ် တာရှည်ခံအောင်ထားရှိခြင်း မူပိုင်ခွင့် နှင့် လိုင်စင် အလိုအလျောက် အကြံညဏ်ပေးသည့် စနစ် ဒစ်ဂျစ်တယ်စာကြည့်တိုက်၏ ဆိုးကျိုးများ မျက်စိထိခိုက်နိုင်သည်ဟု အချို့ကဆိုကြသည်။
နည်းပညာနားမလည်မှုကြောင့် အသုံးပြုရန်ခက်ခဲသည်။
အနာဂတ်တွင် တိုးတက်လာမှုများ ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် Bibliographic database Digital Library Federation D-Lib, a magazine dedicated to digital library research and development Digital humanities Full text database Mobile library Online encyclopedia Traveling library ကိုးကား နောက်ထပ် ဖတ်ရှုရန် Candela, L.; Castelli, D. & Pagano, History, Evolution and Impact of Digital Libraries. In P. Iglezakis, I.; Synodinou, T. & Kapidakis, S. (ed.) E-Publishing and Digital Libraries: Legal and Organizational Issues, IGI Global, 2011, 1- 30. - A description of the initiatives and understandings leading to digital libraries Category:ဒစ်ဂျစ်တယ် စာကြည့်တိုက်များ။
တစ်နိုင်ငံလုံး ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှု ရပ်စဲရေးသဘောတူစာချုပ်(သည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရနှင့် တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များအကြား ချုပ်ဆိုသော စာချုပ်ဖြစ်သည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ် မတ်လ ၃၁ ရက်နေ့တွင် ဖိတ်ကြားထားသော ပါတီအများစုမှ မူကြမ်းကို သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
၂၀၁၅ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၅ ရက်တွင် သမ္မတဦးသိန်းစိန်မှ ရေးထိုးခဲ့သည်။
လက်လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်းကို လေ့လာသူများ၊ ကုလသမဂ္ဂ၊ ဗြိတိန်၊ နော်ဝေ၊ ဂျပန်နှင့် အမေရိကန်တို့မှ ဧည့်သည်တော်များက မျက်မြင်လေ့လာခဲ့ကြသည်။
A ceremony is held by the government annually on the anniversary of the signing of the agreement.နှစ်စဉ် ထိုနေ့တွင် အစိုးရမှ တစ်နိုင်ငံလုံး ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှု ရပ်စဲရေးသဘောတူစာချုပ်လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်း နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားကို ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
အစိုးရအနေဖြင့် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ ၁၅ ခုကို ဖိတ်ကြားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရန် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုထဲမှ စေ့စပ်ညှိုနှိုင်းမှုများပြုလုပ်စဉ်ကပင် မျှတမှုမရှိသောကြောင့်ဟူ၍ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
thumb|လက်မှတ်​ရေးထိုးပွဲ၌ နိုင်ငံ​တော်သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်တို့ အသုံးပြုခဲ့သည့် ​ဘောပင်များ နောက်ပိုင်းတွင် လားဟူဒီမိုကရက်တစ်ပြည်ထောင်စုနှင့် မွန်ပြည်သစ်ပါတီတို့မှာ နောက်ပိုင်းမှပါဝင်လာပြီး ၂၀၁၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃ ရက်နေ့တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ Nationwide Ceasefire Agreement (အင်္ဂလိပ်) [http://www.mmpeacemonitor.org/images/2015/oct/nca-contract.pdf Nationwide Ceasefire Agreement (in Burmese) ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများ ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေး။
ဟရိတေဥစ္စာရသိက္ခာပုဒ် (ပါဒုကဝဂ်) မြက်သစ်ပင်ပေါ် ကျင်ကြီး ကျင်ငယ်နှင့် တံတွေးစွန့်မှု ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် စိမ်းစို့သော(ခြောက်၍ သေနေသည် မဟုတ်သော) မြက်သစ်ပင်ပေါ်၌ ကျင်ကြီး, ကျင်ငယ်နှင့် တံတွေးကို စွန့်ကြ ထွေးကြကုန်၏၊ လူတို့ကား စိမ်းနေသော မြက်သစ်ပင်များကို အသက်ရှိ (အရှင်)ဟု မှတ်ထင်ကြကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် ထိုစွန့်မှု, ထွေးမှုကို ကဲ့ရဲ့ကြသဖြင့် “မစွန့် မထွေးရ”ဟု တားမြစ်တော်မူပြီးနောက် ဂိလာနဖြစ်၍ မြက်သစ်ပင် မရှိသော အရပ်သို့ မသွားနိုင်သော ဂိလာနများအတွက် ခြွင်းချက်ပြုကာ... “န ဟရိတေ အဂိလာနော ဥစ္စာရံဝါ ပဿာဝံဝါ ခေဠံဝါ ကရိဿာမိတိ သိက္ခာ ကရဏီယာ”။
မြန်မာပြန် “ငါသည် ဂိလာန မဟုတ်လျှင် စိမ်းစိုသော မြက်သစ်ပင်ပေါ်၌ ကျင်ကြီး, ကျင်ငယ်, တံတွေး (နှပ်)တို့ကို မစွန့်အံ့”ဟု အလေ့ အကျင့်ကိုပြုရမည်။
မှတ်ချက် မြက်သစ်ပင်တို့မှ ဖျာထွက်လာသောသစ်ကိုင်း မြေပေါ်၌ ပေါ်နေသော သစ်မြစ်တို့အပေါ်၌လည်း မစွန့်ကောင်း၊ မြက်ခင်းပေါ်၌ နေ့စဉ် လွတ်လပ်သော မြေကွက်ကို မရနိုင်မူ သစ်ရွက်ခြောက် စသည့်အပေါ် စွန့်ချရမည်၊ထိုသစ်ရွက်ခြောက်မှ တဆင့် စီးသွား၍ မြက်ပေါ်၌ကျသော်လည်း အာပတ်မသင့်၊ မြက်သစ်ပင်မရှိသော နေရာကို ရှာနေစဉ် မချုပ်တည်းနိုင်၍ ထွက်သွားရာ၌လည်း (ဂိလာန သဘော သက်ရောက် နေသောကြောင့်) အာပတ်မသင့်၊ ဤသိက္ခာပုဒ်နှင့် နောက်သိက္ခာပုဒ်၌ ခေဠဖြင့် နှပ်ပါယူရမည်၊ ပါးစပ်ဖြင့် ငုံထားသောရေနှင့် ကြံဖတ် အမျိုး စသည်ကိုကား-မြက်သစ်ပင်ပေါ်၌ ထွေးကောင်း၏။
ဥဒကေဥစ္စာရသိက္ခာပုဒ် (ပါဒုကဝဂ်) ရေကောင်း၌ ကျင်ကြီးစသည်စွန့်မှု ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သောက်ကောင်း, သုံးကောင်းသော ရေ၌ ကျင်ကြီး, ကျင်ငယ် နှပ်, တံတွေးတို့ကို စွန့်ကြ-ထွေးကြကုန်၏၊ ထိုအပြုအမူကို လူတို့ကဲ့ရဲ့ရာမှ ရဟန်းတော်များ တဆင့်ကြား၍ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချပြီးလျှင် ဘုရားရှင်အား တိုင်တန်း လျှောက်ထားကြသောကြောင့်၊ “မစွန့် မထွေးရ”ဟု တားမြစ်တော် မူပြီးနောက် ဂိလာနတို့အတွက် ခြွင်းချက် ပြုတော်မူကား... “န ဥဒကေ အဂိလာနော ဥစ္စာရံဝါ ပဿာဝံဝါ ခေဠံဝါ ကရိဿာမီတိ သိက္ခာ ကရဏီယာ”။
ဟူ၍ သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော် မူရလေသည်။
မြန်မာပြန် “ငါသည် သုံးကောင်းသောရေ၌ ဂိလာန မဟုတ်လျှင် ကျင်ကြီး, ကျင်ငယ်, နှပ်, တံတွေးကို မစွန့် မထွေးအံ့”ဟု အလေ့ အကျင့်ကို ပြုရမည်။
မှတ်ချက် ကုဋီတွင်း၌ ဝင်နေသော, သမုဒြာ၌ ဆားငံရေများသည် သုံးကောင်းသော ရေမဟုတ်၊ မြစ်ထဲ၌ လှေ, သင်္ဘော စီးသွားစဉ်၎င်း, မိုးအားကြီး၍ ရေပြင်ကြီးဖြစ်နေစဉ်၎င်း, ဥစ္စာရစသည်ပြုဖို့ ရေလွတ် သောအရပ်ကို မရနိုင်လျှင် “ဧတာဒိသေ ကာလေ-ဤကဲ့သို့သော ကာလ၌၊ အနုဒကဋ္ဌာနံ-ရေမရှိသောအရပ်ကို၊ အလဘန္တေ-မရနိုင်သူသည်၊ ကာတုံ-ရေထဲ၌ စွန့်ချခြင်းငှါ၊ ဝဋ္ဋတိ-အပ်၏”ဟု အဋ္ဌကထာ မိန့်သည်။
သေခိယ အခဏ်းပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - အပဏ္ဏကဝဂ် - ၉- မဃဒေဝဇာတ်။
ဦးခေါင်း၌ဆံဖြူတစ်ပင်ကို မြင်သဖြင့် သံဝေဂရကာ တောထွက်သော မဃဒေဝမင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဘုရားတောထွက်ချီးမွမ်းချက် နတ် လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား တော်ထွကတော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းကာ နေကြကုန်၏။
ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် ကြွလာတော်မူလတ်၍ “ရဟန်းတို့ ... ယခု ငါဘုရား ကြွလာတော်မူသောအခါတရားသဘင်ဝယ် ဘယ်စကားဖြင့် စည်းဝေးကြကုန်သနည်း” ဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ရဟန်းတို့သည်အရှင်ဘုရား တောထွက်တော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းအံ့ဩ ပြောဆိုကြပါ ကြောင်းလျှောက်ထားကြသောအခါ “ ရဟန်းတို့ ယခုအခါသာ တော်ထွက်တော်မူသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းတောထွက်တော်မူခဲ့ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဇရာကာလဆံဖြူရ လွန်လေပြီးသောအခါဝိဒေဟရာဇ်တိုင်း မိဓိလာပြည်ဝယ် မဃဒေဝ မင်းကြီးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားသဖြင့်မင်းပြုတော်မူ၏။
ထိုမင်းကြီးသည် တစ်နေ့သ၌ ဆတ္တာသည်ကို ခေါ်စေပြီးလျှင် “အမောင်ဆတ္တာသည် .. ငါ့ဦးခေါင်း၌ ဆံဖြူပင်ကို မြင်လျှင် ငါ့ကို ပြောကြားပါ” ဟု မှာထားလေ၏။
ကာလရှည်ကြာလတ်သော်ဆတ္တာသည်သည် မင်းကြီး၏ မုတ်ဆိတ် ဆံပင်တို့ကို ပြုပြင်စဉ် မင်းကြီး၏ ဦးခေါင်း၌ဆံဖြူတစ်ပင်ကို မြင်၍ “ အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီး၏ ဦးခေါင်း၌ ဆံဖြူတစ်ပင်မြင်ပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မင်းကြီးလည်း “ အချင်း ဆတ္တာသည် ... ထိုသို့ ဖြစ်လျှင် နုတ်၍ ငါ့လက်ပေါ်သို့တင်ပြပါ” ဟု ဆိုလေလျှင် ဆတ္တာသည်လည်း ရွှေမွှေးညှပ်ဖြင့် နုတ်ပြီးလျှင် မင်းကြီးလက်ပေါ်သို့ တင်ပြလေ၏။
ဆံဖြူတစ်ပင်ရတရားကျ မင်းကြီးလည်း ထိုအခါနှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်း လေးထောင် တိုင်အောင် အသက်ကြွင်း ရှိသေး၏။
ထိုသို့အသက်တာရှည်နေရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်ဝါးပေါ်၌ ဆံဖြူပင်ကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရှုကာသေမင်းလာပြီး အနီးတွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ မီးတပြောင်ပြောင်တောက်လောင်နေသော သစ်ရွက်မိုးအိမ်အတွင်း၌ တည်နေရသကဲ့သို့ လည်းကောင်း ကြောက်ရွ့ထိတ်လန့်ခြင်း သို့ ရောက်လေ၏။
“ ဟယ်မဃဒေဝမင်းမိုက် ... သင်ကား ဆံပင်ဖြူ၍ အိုမင်းသည့်တိုင်အောင် ထီးနန်းအာရုံကာမဂုဏ်ညစ်တို့ကို မစွန့်ပစ်နိုင်ပါတကား” – ဟု ညည်းညူကာစဉ်းစားဆင်ခြင်နေစဉ် ပူပင်သောကရောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးဒီးဒီးကျကာဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်တို့ စိုစွတ်လျက် ညှစ်ယူ၍ရမတတ် ဖြစ်ပြီးလျှင် “ ငါသည် ... ယနေ့ပင်တောထွက်အံ့” ဟု ကြံစည် ဆုံးဖြတ်လျက် ဆတ္တာသည်အး အခွန်တစ်သိန်းထွက်သော ရွာဆုကိုပေးသနားတော်မူ၏။
ထီးနန်းအပ်နှံတောထွက်ရန် တစ်ဖန် သားကြီးကိုခေါ်စေပြီးလျှင် “ ချစ်သား ... ငါ့ဦးခေါင်းတွင် ဆံဖြူပင် ပေါက်ကာ အိုမင်းခြင်းသို့ရောက်ပေပြီ၊ လူတို့ ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစား၍ ပြီးချေပြီ၊ ယခု အခါ နတ်တို့ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ရှာမှီးရန် တောထွက်ချိန်တန်ပြီ” ဟု သားကြီးအား ထီးနန်းကိုလွှဲအပ်ပြီးလျှင် ရဟန်းပြုလျက် မဃဒေဝ ဥယျာဉ်မှာပင် တရားအားထုတ်၍ နေတော့မည်ဟုဆိုလေ၏။
သေလွန်ရရှာဗြဟ္မာ့ရွာ ထိုအခါ အမတ်တို့လည်း “အရှင်မင်းကြီး ... အဘယ်ကြောင့် ရဟန်းပြုပါသနည်း၊ ရဟန်းပြုခြင်း အကြောင်းကိုအမိန့်ရှိပါ” ဟု လျှောက်ကြလေလျှင် “ အို အမတ်တို့ ... သေမင်းတမန် ဖြစ်၍အိုမင်းခြင်းကို ညွှန်ပြတတ်သော ဆံဖြူပင် ဦးခေါင်း၌ ပေါက်ရောက်၍ လာချေပြီ၊သို့အတွက် ရဟန်းပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ဟု မိန့်ကြားကာ ထိုနေ့ပင် ရဟန်းပြုလေ၏။
ရဟန်းပြုပြီးလျှင် မဃဒေဝ ဥယျာဉ်တော်သို့ ဝင်လျ် နှစ်ပေါင်းရှစ်သောင်းလေးထောင်ပတ်လုံး ရဟန်းတရား အားထုတ်ကာ မယုတ်သောဈာန်ဖြင့် သေလွန်လျှင်ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်လေ၏။
ထိုမှတစ်ဖန် စုတေပြန်လျှင် မိဓိလာပြည်ဝယ် နေမိမင်း ဖြစ်၍မိမိ အနွယ်တော်ကို ဆက်စပ်ကာ ဆံဖြူကိုမြင်၍ တစ်ဖန် တောထွက်ပြီးလျှင်ဗြဟ္မာ့ဝိဟာရတရားကို ပွားများအားထုတ်ကာ သေလွန်လျှင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်ပြန်၏။
ဤဒေသနာတော်၏အဆုံးဝယ် တချို့သော ရဟန်းတို့သည် သောတာပန်၊ တချို့ သကဒါဂါမ်၊ တချို့ အနာဂါမ်အဖြစ်သို့ ရောက်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဆတ္တာသည်သည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
သားတော်သည် - ရာဟုလာ။
မာဃဒေဝမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)ဆံဖြူပေါက်ရာ၊ အိုမင်းကာ၊ ရောက်လာနတ်တမန်။
(၂)ဆံဖြူမြင်က၊ တောထွက်ကြ၊ မဃအနွယ်မှန်။
မဃဒေဝဇာတ်ပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - အပဏ္ဏကဝဂ် -၆- ဒေဝဓမ္မဇာတ်။
ရှာမှီးနေသော ဒေဝဓမ္မတရား နှစ်ပါးကို ဟောကြားသဖြင့်အလွန်ဝမ်းမြောက်သော ဒကရက္ခိုက်ဘီလူး အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ပရိက္ခရာပေါများ ရဟန်းတစ်ပါး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သူကြွယ်တစ်ယောက်သည် သား၊ မယား သေဆုံးသဖြင့် အကျွတ်တရားရကာရဟန်းပြုသတတ်။
ထိုရဟန်းသည် မိမိ၏ ကျေးကျွန်တို့ကို ခေါ်ယူကာ အလိုရှိတိုင်း ချက်ပြုတ်စားသောက်၏။
များသော အသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာရှိ၏။
အထည် အဝတ် ပေါများလှသဖြင့် နေ့စဉ် အဝတ်အရုံအမျိုးမျိုး လဲလှယ်ကာ နေလေ့ရှိ၏။
လှည့်လည်ကြည့်ရှု ကဲ့ရဲ့ပြု တစ်နေ့သ၌ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်း ပရိက္ခရာတို့ကို ထုတ်ကာ နေလှန်းထားစဉ် ဇနပုဒ်နေဧည့်သည်ရဟန်းတို့ ကျောင်းစဉ် ကြည့်ရှုခိုက် ကြုံသဖြင့် “ ငါ့ရှင် ...ဤသင်္ကန်းပရိက္ခရာတို့ကား မည်သူ့ ပစ္စည်းများနည်း” ဟု မေးမြန်းကြရာ ထိုရဟန်းက “ငါ့ရှင်တို့ ... ကျွန်ုပ်ပိုင် ပစ္စည်းများဖြစ်သည်” ဟု ပြောလေလျှင် ရဟန်းများသည် “ငါ့ရှင် ... မြတ်စွာဘုရားက သင်္ကန်း သုံးထည်သာ ခွင့်ပြုသည် မဟုတ်တုံလော၊ အလုနည်းသောဘုရားသာသနာမှာ ရဟန်းပြုပါလျက် အဘယ်ကြောင့် အသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာ များစွာထားဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ ပြစ်တင်ကာ ဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်သွားကြ လေ၏။
ဘုရားထံမှောက် ဝင်ကာလျှောက် မြတ်စွာဘုရားလည်းရဟန်းတို့ လျှောက်ထားချက်အရ ထိုသူကြွယ် ရဟန်းကို “ ချစ်သား ... သင့်မှာ များသောပစ္စည်းဘဏ္ဍာပရိက္ခရာ ရှိသည်ဆိုရာ မှန်သလော” ဟု မေးတော်မူလျှင် မှန်ကန်ကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ... အလိုနည်း၍ ရောင့်ရဲလွယ်သော ငါဘုရား သာသနာတော်၌ရဟန်းပြုပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ပစ္စည်းဘဏ္ဍာ ပရိက္ခရာ များဘိသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူလျှင်အမျက်ထွက်ကာ ကိုယ်ရုံကိုချ၍ သင်းပိုင်ဖြင့်နေလျက် တစ်ထည်သာဝတ်၍ ကျင့်တော့မည်ဟုလျှောက်ထားလေ၏။
ရှေးဘဝညွှန်ပြ ဆိုဆုံးမ ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား သနားစောင့်ရှောက် ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့လိုသဖြင့် - ချစ်သား ရဟန်း ... သင်သည် အဘယ်ကြောင့်ပရိသတ်အလယ်တွင် သင်းပိုင်၊ ကိုယ်ဝတ်ဖြင့် အရှက်အကြောက် မရှိ၊ ဟီရိဩတ္တပ္ပကင်းမဲ့စွာ ပြုဘိသနည်း။
သင်သည် ရှေးအခါ ဒကရက္ခိုသ် ဖြစ်စဉ် တစ်ဆယ့် နှစ်နှစ်ပတ်လုံးဟီရိဩတ္တပ္ပ တရားကို ရှာခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်တုံလော - ဟု မိန့်တော်မူလျှင် သတိတရားရကာဟီရိဩတ္တပ္ပ ကို ဖြစ်စေလျက် ကိုယ်ရုံကို ဝတ်ရုံကာ ရိုသေစွာ ရှိခိုး၍ နေလေ၏။
ရဟန်းတို့လည်း မြတ်စွာဘုရားကို“အရှင်ဘုရား ... ထိုရဟန်း ဒကရက္ခိုသ်ဖြစ်စဉ် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားရှာခဲ့ဖူးသည်ကို တပည့်တော်တို့အား ထင်စွာပြတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားလေလျှင်မြတ်စွာဘုရားသည် အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သားနှစ်ပါး ဖွားမြင် နတ်ရွာဝင် လွန်လေပြီးသောအခါကာသိတိုင်း ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုမင်း၏ မိဖုရားကြီးသည်သားနှစ်ယောက် ဖွားမြင်ပြီးလျှင် နတ်ရွာစံလေ၏။
သားနှစ်ယောက်တို့တွင် သားကြီးကို မဟိံသမင်းသား၊ သားငယ်ကို စန္ဒမင်းသားဟု ခေါ်ဆိုကြလေ၏။
မိဖုရားငယ်အား ဆုပေးထား မင်းကြီးလည်းမိဖုရားကြီး မရှိသည့်နောက် အဆင်းအင်္ဂါ လက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံသော မိန်းမတစ်ယောက်ကိုမိဖုရားကြီး အရာ၌ ထားလေ၏။
ထိုမိဖုရားကြီး၌လည်း သားတစ်ယောက် ဖွားမြင်ကာ ထိုသားကိုသူရိယမင်းသားဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။
မင်းကြီးသည် ထိုသူရိယမင်းသား ဖွားမြင်စ အခါ အလွန်မြတ်နိုးတော်မူသဖြင့် မိဖုရားကြီးအား “လိုသောဆုကို ယူလော့” ဟု ပေးလေ၏။
မိဖုရားလည်း“ကောင်းပြီ၊ အလိုရှိသောအခါ တောင်းမည်” ဟု လျှောက်ထားကာ ဆုကို ယူထးလေ၏။
သားငယ် မင်းမြှောက် ဆုပန်လျှောက် သူရိယမင်းသားအရွယ်ရောက်လတ်သောအခါ မိဖုရားကြီးသည် မင်းကြီးထံသို့ကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီးကျွန်ုပ်အား သူရိယမင်းသား ဖွားမြင်စအခါ လိုအပ်သော ဆိုကို ပေးပြီးသည် မဟုတ်တုံလော၊ယခုအခါ သားတော် အရွယ်ရောက်လတ်ပြီ၊ မင်းအဖြစ်ကို ပေးတော်မူပါ” ဟု တောင်းလေ၏။
မင်းကြီးလည်း “ ဟယ် မိဖုရား ... ငါ့သားတော်ကြီး နှစ်ယောက်ကား မီးပုံကြီးများကဲ့သို့ထင်ရှားလှသည်၊ သားတော်ကြီးများကိုထား၍ သင့်သားငယ်အား မင်းအဖြစ်ကို မပေးနိုင်” ဟုငြင်းပယ်လေ၏။
ဘေးရန်ကင်းစေ တောသို့စေ မိဖုရားကြီးကအဖန်ဖန် တောင်းလတ်သော် မင်းကြီးသည် “ဤမိဖုရားကား တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့သားကြီးများကိုမကောင်းကြံကာ ဘေးရန်ပြုလိမ့်မည်” ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် သားကြီးများကို ခေါ်တော်မူ၍ “ချစ်သားတို့ ... ငါသည် သူရိယမင်းသားဖွားမြင်စအခါ မိဖုရားအား ဆုပေးမိပေပြီ၊ ယခုအခါ မိဖုရားသည် သူရိယမင်းသားကိုမင်းအဖြစ်ပေးရန် အဖန်ဖန် တောင်း၍နေချေပြီ၊ သားကြီးများကို ထား၍ ငါမပေးနိုင်၊မိန်းမတို့မည်သည် ယုတ်မာ၏၊ ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲသော သဘောရှိ၏၊ သင်တို့ကို မကောင်းကြံ၍ဘေးရန် ပြုရာသည်၊ ယခုအခါ သင်တို့သည် ဝေးရာတော်သို့ ဝင်ကာ ရှောင်တိမ်း၍နေကြပါ၊ ငါနတ်ရွာစံသောအခါ လာ၍ မင်းပြုကြလော့” ဟု မှာကြား၍ မျက်ရည်ယိုစီးကာ လွမ်းဆွေးလျက်ပင်သားကြီးနှစ်ယောက်တို့ကို တော်သို့ လွှတ်လိုက်၏။
သားတော်သုံးပါး တောထွက်သွား သားကြီးနှစ်ယောက်တို့လည်း ဖခင် မင်းကြီး၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကာ အဖကိုရှိခိုးကန်တော့ပြီးလျှင် နန်းပြာသာဒ်မှ ဆင်းသက်လာကြ၏။
နောင်တော်ကြီးတို့ကိုနန်းရင်ပြင်၌ ကစားနေသော သူရိယမင်းသား မြင်လေလျှင် အကြောင်းစုံသိ၍ “ ငါလည်း မနေလို၊အစ်ကိုကြီးတို့နှင့် အတူ လိုက်နေမည်” ဟု မင်းသားကြီးတို့နှင့် အတူ ထွက်ကာဟိမဝန္တာတောသို့ ဝင်ကြကုန်၏။
ဟိမဝန္တာတောသို့ ရောက်လျှင် မင်းသားသုံးယောက်တို့သည်မောပန်းလှသဖြင့် သစ်ပင်ရင်းတစ်ခုတွင် နားနေခိုက် နောင်တော်ကြီး မဟိံသမင်းသားကသူရိယမင်းသားကို “ညီထွေး သူရိယ၊ မောပန်းလှပြီ ရေသောက်ရအောင် ရေခပ်ချေ” ဟုစေခိုင်းလေလျှင် သူရိမင်းသားလည်း အနီးရှိ ရေအိုင်သို့ ရေခပ်သွားလေ၏။
ဒေဝဒမ္မ မသိ ဘီလူးစာမိ ထိုရေအိုင်ကားဒကရက္ခိုသ်တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်သော ရေအိုင် ဖြစ်သည်။
ထို ဒကရက္ခိုသ်ကိုဝဿဝဏ်နတ်မင်းကြီးက “သင်သည် ရေအိုင်တွင်းသို့ ဆင်းသက်သော သူများတွင် ဒေဝဓမ္မတရားကိုမသိသူများကိုသာ စားလေ” ဟု အပိုင်စား ရရှိလေသည်။
သို့အတွက် ရေအိုင်သို့ဆင်းသက်သူများတွင် ဒေဝဓမ္မတရား မသိသူများကို စားမြဲ ဖြစ်သည်။
သူရိယမင်းသားလည်း ရေအိုင်သို့ရောက်လျှင်မစူးစမ်း မဆင်ခြင်ဘဲ ရေခပ်ရန် ဆင်းသက်လေ၏။
အိုင်စောင့် ဖြစ်သော ဒကရက္ခိုသ်လည်းသူရိယမင်းသားကို ဖမ်းဆီးကာ “အသင်လူသား ... သင်သည် ဒေဓမ္မတရာကို သိ၏လော” ဟု မေးလေလျှင်သူရိယမင်းသားလည်း “ ဒေဝဓမ္မတရားကား နေ၊ လ နှစ်ပါးဖြစ်သည်” ဟု ပြောလေလျှင် “သင်ကားဒေဝဒဓမ္မတရားကို မသိ” ဟု ဆို၍ မိမိနေရာဗိမာန်၌ ထားလေ၏။
မဟိံသမင်းသားလည်း “သူရိမင်းသားရေခပ်သွားသည်မှာ ကြာမြင့်လှသည်“ ဟု စန္ဒာမင်းသားကို ထပ်မံ၍ လွှတ်ပြန်၏။
စန္ဒာမင်းသားလည်း ရေအိုင်သို့ ရောက်၍ ဆင်းသက်ပြန်လျှင် ဒက္ခရက္ခိုသ်သည် ဖမ်းဆီးကာဒေဝဓမ္မတရားကို မေးသောအခါ စန္ဒမင်းသားက “ဒေဝဓမ္မတရား ဆိုသည်မှာ အရပ်လေးမျက်နှာဖြစ်သည်” ဟု ဆို၍ သူရိမင်းသား အတူထားပြန်၏။
ဘီလူးနှင့်တွေ့ လောင်းမဟေ့ ဘုရားအလောင်းမဟိံသ မင်းသားလည်း စန္ဒမင်းသား ကြာမြင့်ပြန်သော် “တစ်ခုခုသော ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်ရာသည်“ဟု စိုးရိမ်ကြံဆကာ ထိုရေအိုင်သို့ ကိုယ်တိုင်သွား၍ ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သောအခါ ညီတော်တို့တက်သောခြေရာကို မမြင်၊ ဆင်းသောခြေရာကိုသာ မြင်၍ “ ဤရေအိုင်ကား ဒကရက္ခိုသ် စောင့်သော ရေအိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု ဆုံးဖြတ်လျက် သန်လျက်ကိုလွယ်၍ လေးကိုကိုင်စွဲကာ ကမ်းနားတွင် ရပ်လေ၏။
ဒကရက္ခိုသ်လည်း မဟိံသမင်းသားရေအိုင်သို့ မဆင်းသည်ကို မြင်လျှင် တောသွား ယောကျ်ားအဟန် ဖန်ဆင်းကာ - “အို ယောကျ်ား ... ရေအိုင်သို့ ဆင်းသက်ကာရေကို သောက်ချိုးလျက် ကြာပန်းတို့ကို ပန်ဆင်၍ ကြာစွယ် ကြာရင်းတို့ကို အဘယ်ကြောင့်မစားသနည်း” ဟုပြောလေလျှင် မဟိံသမင်းသားလည်း ရေစောင့်ဘီလူးမှန်း သိ၍ - မေး။
သင်သည် ငါ့ညီတော် နှစ်ယောက်တို့ကို ဖမ်းထားသည် မဟုတ်လော။
ဖြေ။
ဖမ်းထားပါသည်။
အဘယ်ကြောင့် ဖမ်းထားသနည်း။
ရေအိုင်သို့ ဆင်းသောကြောင့် ဖမ်းထားပါသည်။
ဆင်းသူတိုင်းကိုဖမ်းထားနိုင်သလော။
မဖမ်းနိုင်ပါ၊ဒေဝဓမ္မတရား ကို မသိသောသူကိုသာ ဖမ်းထားနိုင်ပါသည်။
သင်သည်ဒေဝဓမ္မတရားကို အလိုရှိသလော။
အလိုရှိပါသည်။
ငါဒေဝဓမ္မတရားကို ဟောမည်။
ကောင်းပြီ၊ဟောပါ နာလိုပါသည်။
ထိုအခါမဟိံသ မင်းသားသည် “ငါ့မှာ ညစ်နွမ်းသော ကိုယ်ဖြင့် မဟောနိုင်ပါ” ဟု ဆိုလေလျှင်ရေအိုင်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရေချိုးစေပြီးလျှင် နံ့သာရည်တို့ကို လိမ်းကျံစေလျက်တရားဟောပလ္လင်ပေါ် ၌ နေစေပြီးလျှင် ဟောစေ၏။
ဒကာရက္ခိုသ်လည်း ရိုသေစွာ နာယူလေ၏။
ဒေဝဓမ္မတရားတော် “အို ရေစောင့်ဘီလူး ... အကုသိုလ် ဒုစရိုက်ကို ပြုရမည်မှ ရှက်ခြင်း ဟီရိနှင့် အကုသိုလ်ဒုစရိုက်ကို ပြုရမည်မှ ကြောက်ခြင်း ဩတ္တပ္ပတရားတို့ကို ဒေဝဓမ္မ ခေါ်ပါသည်။
တစ်နည်းဟီရိ၊ ဩတ္တပ္ပ တရားတို့ကို ကျင့်သူတို့ကိုလည်း ဒေဝဓမ္မ ခေါ်ပါသည်“ – ဟုဟောလေ၏။
ကြည်ညိုအထူး နတ်ဘီလူး ရေစောင့်ဘီလူးလည်း ဒေဝဓမ္မတရားကို ကြားနာရသောအခါ အလွန်ကြည်ညို၍ မဟိံသမင်းသားအား “ကျေးဇူးရှင် ပညာရှိ ... အသင့်ကို ကြည်ညိုသည့်အတွက် ညီ တစ်ယောက်ကို ပေးပါမည်၊အဘယ်ညီကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရမည်နည်း“ ဟု မေးလေ၏။
ညီငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပါဟု ဆိုလေလျှင် “အသင်ပညာရှိ ... အသင်ကား စင်စစ် ဒေဝဓမ္မတရားကို သိသူ မှန်၏၊ ကျင့်သူ မဟုတ်ပေ၊အဘယ်ကြောင့် ညီငယ်ကို တောင်းဘိသနည်း၊ အကြီးကို ချီးမြှောက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော”ဆိုကာ ကဲ့ရဲ့လေ၏။
မဟိံသမင်းသားလည်း “အို ရေစောင့်ဘီလူး ...ငါကား ဒေဝဓမ္မတရားကို သိလည်း သိ၏၊ ကျင့်လည်း ကျင့်၏။
ညီငယ်ကို တောင်းရသည်မှာညီငယ်၏မိခင်သည် ညီငယ့်အတွက် မင်းအဖြစ်ကို အဖန်ဖန် တောင်းသည်။
ငါတို့၏ ဖခင်ကြီးကမပေးလို၍ ပစ်ပယ်ကာ သားကြီးတွေ ဘေးရန်ကင်းအောင် တောသို့ သွားစေရာ ညီငယ်လိုက်လာခဲ့သည်။
၎င်းကို ဘီလူးစားသည်ဟု ပြောလျှင် ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်၊ ငါ့ကိုကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပေမည်။
သို့အတွက် ညီငယ်ကို တောင်းရသည်“ ဟု ဆိုလေ၏။
ဒကရက္ခိုသ်လည်း မဟိံသမင်းသားအားအတိုင်းထက်အလွန် ကြည်ညို၍ ညီတော် နှစ်ယောက်လုံးကို ပေးလေ၏။
မဟိံသမင်းသားဆုံးမသည့်အတိုင်း အကုသိုလ် ဒုစရိုက်ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်လေ၏။
ပြည်တော်အပြန် ထီးနန်းစံ တစ်နေ့သ၌အဟိံသမင်းသားသည် နက္ခတ်တာရာတို့ကို ကြည့်ကာ အဖမင်းကြီး နတ်ရွာစံကြောင်းသိ၍ ညီတော်တို့နှင့် တိုင်းပြည်သို့ပြန်ပြီးလျှင် တရားသဖြင့် မင်းပြုကာ ညီတော် စန္ဒမင်းသားအား အိမ်ရှေ့မင်းအရာ၊သူရိမင်းသားအား စစ်သူကြီးအရာကို ပေးလေ၏။
ဤဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူသည့်အဆုံး၌ ပစ္စည်း ဥစ္စာ ပေါများသောရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင်မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့ - - ထိုအခါဒကရက္ခိုသ်သည် -ယခုအခါ ပစ္စည်းများသော ရဟန်း။
- သူရိယမင်းသားသည်- အာနန္ဒာ။
- မဟိံသမင်းသားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)ဟီရိ, ဩတ္တပ်၊ ဤနှစ်ရပ်၊ စွဲမှတ်ဒေဝဓံ။
(၂)၎င်းနှစ်ပါး၊ ကျင့်သူများ၊ မှတ်သားဒေဝဓံ။
ဒေဝဓမ္မဇာတ်ပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - ၂- သီလဝဂ် -၁၃ - ကဏ္ဍိဇာတ်။
ကိလေသာ၌တပ်မက်သဖြင့် အသက်သေရသော သမင်မိုက် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မိန်းမလှည့်စားရဟန်းတစ်ပါး နတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မယားဟောင်းသည်ဖြားယောင်း သွေးအောင်အပ်သဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိသတတ်။
ထိုရဟန်းအားမြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ရဟန်း ... သင်သည် အဘယ်ကြောင့် သာသနာဘောင်၌ငြီးငွေ့ဘိသနည်း၊ သင်သည် ဤမိန်းမကို အမှီပြု၍ ရှေးအခါ၌လည်း အသက်ဆုံးရှုံးကာမီးကျီးစု၌ ကျက်ရဖူးလေပြီ ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[ပစ္စုပ္ပန် ဝတ္ထု အကျယ်ကား အဋ္ဌကနိပါတ် ဣန္ဒြိယဇာတ်၌ ထင်ရှား လတ္တံ။
] အတိတ်ဝတ္ထု မနောက်ကိုလိုက်သမင်မိုက် လွန်လေပြီးသောအခါ မဂဓတိုင်းရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် မဂဓမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် သမင်တို့သည် စပါးမှည့်သောအချိန်ဝယ်ကြီးစွာသော ဘေးရန်ဖြစ်သည့်အတွက် တောင်ခြေရင်းတွင်သာ နေကြကုန်၏။
သမင်တစ်ကောင်သည်တောင်ခြေရင်းမှ ဆင်းသက်ကာ ရွာအနီးရှိ သမင်မတစ်ကောင်နှင့် ချစ်ကျွမ်းဝင်၍မိတ်ဖွဲ့ကာ တောင်ခြေရင်းသို့ မပြန်ဘဲ အတူတကွနေလေ၏။
သမင်မသည် “ အရှင် ... အရှင်ကားတောနေသမင်ဖြစ်၍ ရွာနီး၌ မကျွမ်းကျင်၊ ရွာအနီးဝယ် ဘေးရန်အလွန်များသည်၊ တောသို့ပြန်ပါ” ဟု ပြောသော်လည်း သမင်မ၌ ကြိုက်နှစ်သက်ကာ မခွဲနိုင်ဘဲ သွားရာသို့သာလိုက်လေ၏။
မကို ခင်မင် သေပွဲဝင် တစ်နေ့သ၌ သမင်နှစ်ကောင်လာသောလမ်းဝယ် မုဆိုးတစ်ယောက်သည် ပုန်းအောင်းကာ နေလေ၏။
သမင်မသည် လူနံ့ရသဖြင့်မုဆိုး စောင့်နေသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သမင်မိုက်ကို ရှေ့ကသွားစေ၍ မိမိမူကား သတိနှင့်လိုက်လေ၏။
မုဆိုးလည်း မြားဖြင့် တအားပစ်လိုက်လျှင် ရှေ့ကသွားသော သမင်မိုက်သေသောအခါ သမင်မလည်း လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သောအဟုတ်ဖြင့် တောသို့ ဝင်၍ ပြေးလေ၏။
မုဆိုးလည်းအုံမှထွက်ကာ သမင်သေကို ဖျက်၍ ကောင်းနိုးရာရာ အသားကို မီးကင်၍ စားပြီးလျှင်ကျန်သောအသားကို ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လေ၏။
ကာမဂုဏ်ငါးပါးဂရဟာတရား တောအုပ်၌နေသော ရုက္ခစိုးနတ်မင်းသည် သမင်မိုက်၏ အကြောင်းကို မြင်လေသော် “ အို နတ်အပေါင်းတို့ ... ဤသမင်မိုက်သေရခြင်းကား အမိအတွက် သေရခြင်း မဟုတ်၊ အဖအတွက်လည်း သေရခြင်း မဟုတ်၊ အမှန်သော်ကားကာမဂုဏ်အတွက် သေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သတ္တဝါတို့မှာ ကာမဂုဏ်ငါးပါးမှီ၍ ဆင်းရဲဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ခံစားကြရသည်” စသည်ဖြင့် ကာမဂုဏ်၏ အပြစ်အမျိုးမျိုးကို ပြကာ သုံးပါးသောဂရဟာဝတ္ထုကို ဆက်၍ ဟောပြန်၏။
အိုနတ်အပေါင်းတို့ - မြားဖြင့် ပစ်တတ်သော ယောကျ်ားမှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်၊ ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ပါတကား- မိန်းမတို့ စီမံအုပ်ချုပ်သော တိုင်းခရိုင် နိုင်ငံလည်းစက်ဆုပ်ဖွယ်၊ ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ပါတကား- မိန်းမအလိုသို့၊ ကာမဂုဏ်အလိုသို့ လိုက်သော သူလည်း စက်ဆုပ်ဖွယ်၊ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ပါတကား- ဤသို့ဟောတော်မူရာ တောစောင့်နတ် အပေါင်းတို့သည် ကောင်းချီးပေးကာ ပန်းနံ့သာတို့ဖြင့်ရုက္ခစိုးနတ်ကို ပူဇော်ကြကုန်၏။
ဤဒေသနာတော်၏ အဆုံး၌ မယားဟောင်းဖြားယောင်းသဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင်မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ တောင်ခြေရင်း၌နေသော သမင်သည် - ယခုအခါ ငြီးငွေ့သော ရဟန်း။
သမင်မငယ်သည် - ငြီးငွေ့သော ရဟန်း၏ မယားဟောင်း။
ရုက္ခစိုး နတ်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁)မြားဖြင့်ပစ်ငြား၊ ထိုယောကျ်ား၊ အများကဲ့ရဲ့ဖွယ်။
(၂)မိန်းမစီမံ၊ တိုင်းနိုင်ငံ၊ အမှန်ကဲ့ရဲ့ဖွယ်။
(၃)မိန်းမလိုလိုက်၊ ထိုလူမိုက်၊ လူ၌ကဲ့ရဲ့ဖွယ်။
ကဏ္ဍိဇာတ်ပြီး၏။
ဧကကနိပါတ် - အပဏ္ဏကဝဂ် -၈ - ဂါမဏိဇာတ်။
ဆရာ့စကားကို လိုက်နာသဖြင့်နောင်တော်များ နှစ်သက်၍ မင်းမြှောက်ခံသော ဂါမဏိမင်းသား အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တရားထူးမရ အားလျှော့ချ နတ် လူ တို့၏ ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ရဟန်းတစ်ပါးသည်ငါးဝါ ပြည့်သောအခါ ဆရာဥပဇ္ဈာယ် တို့ကို ပန်ကြား၍ ကမ္မဋ္ဌာန်း သင်ယူပြီးလျှင်ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်ရွာတစ်ခုကို အမှီပြုကာ နေထိုင်လျက် ကမ္မဋ္ဌာန်ကို အားထုတ်လေ၏။
ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး အားထုတ်သော်လည်း တရားထူးကို ရရှိရန် အရိပ် နိမိတ်မျှ မထင်လေ။
ထိုအခါ ရဟန်းသည် “ငါကား မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးတွင် ‘ပဒပရမ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တန်ရာ၏။
ဤဘဝတရားအထူးကို ရနိုင်မည် မဟုတ်၊ တော၌နေသဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ မြတ်စွာဘုရား အဆင်းတော်ကိုကြည်ညိုကာ တရားတော်ကို နားကြား၍ အချိန်ကုန်လွန်စေမည်” ဟု လုံ့လဝီရိယကိုလျှော့ပြီးလျှင် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လေ၏။
တရားပြသ ဆိုဆုံးမ အဆွေခင်ပွန်းရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရား အထံတော်သို့ ပို့ကြ၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်းထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် - ချစ်သားရဟန်း ... အဘယ့်ကြောင့် လုံ့လဝီရိယကို လျှော့ဘိသနည်း၊ လုံ့လဝီရိယ မရိသောသူအား အရဟတ္တဖိုလ်ကို မရနိုင်၊ သင်သည်ရှေးအခါ၌ လုံ့လဝီရိယ ရှိ၏။
အဆုံးအမကို နာယူ၏၊ ထို့ကြောင့် ဗာရာဏသီမင်း၏ သားတော်တစ်ရာတို့တွင် အထွေးဆုံး ဖြစ်လျက် မင်းအဖြစ်ကို ရဖူးပြီ - ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ပြည်သူချစ်အောင် ဂါမဏိဆောင် လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္ဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဂါမဏိမင်းသားသည် အသားတော်တစ်ရာတို့တွင် အထွေးဆုံးမင်းသား ဖြစ်လေ၏။
မင်းကြီးသည် တစ်ယောက် တစ်ယောက်သော သားတော်တို့ကို ပညာသင်ကြားရန် တစ်ယောက် တစ်ယောက်သော အမတ်အားအပ်နှင်း၍ ထားလေ၏။
ဂါမဏိမင်းသား၏ ဆရာဖြစ်သော အမတ်ကား ပညာရှိ၏၊ လိမ္မာ၏၊ အဖအရာ၌တည်၏။
မင်းကြီးလည်း သားတော်တို့အား အတတ်ပညာပြည့်စုံသောအခါ အသီးသီး ဇနပုဒ်တို့ကိုပေး၍ စေလွှတ်လိုက်၏။
ဂါမဏိမင်းသားကားဇနပုဒ်ကို ပေး၍ လွှတ်သော်လည်း မသွားဘဲ မင်းကြီးထံခွင့်ပန်ကာ ခြေရင်း၌ အမြဲ ခစားလျက်နေရစ်၏။
ဂါမဏိမင်းသားလည်း ဆရာအမတ်၏ အဆုံးအမ၌တည်၍ မင်းကြီး၏ အမှုကိစ္စဟူသမျှကို ဆောင်ရွက်သဖြင့် နန်းတွင်း နန်းပြင်ရှိအလုံးစုံသော တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရလေ၏။
နောက်အဖို့၌ မင်းကြီးသည်သေရာညောင်စောင်း၌ လျောင်းစက်လတ်သော် အမတ်တို့သည် မင်းကြီးကို “အရှင် မင်းကြီး ...အရှင်မင်းကြီး နတ်ရွာစံလျှင် မည်သူအား ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ပေးရမည်နည်း” ဟုလျှောက်ထားကြကုန်၏။
မင်းကြိးလည်း “အမတ်တို့ ... ငါ့သားတော် အလုံးစုံပင် ထီးနန်းနှင့်ထိုက်တန်ကြကုန်၏။
သို့သော်လည်း သင်တို့ နှစ်သက်သူအား ပေးရစ်ကြကုန်” ဟု မှာကြားပြီးနတ်ရွာစံလေ၏။
ဂါမဏိကိုပင် နန်းသို့တင် အမတ်တို့လည်းမင်းကြီး နတ်ရွာစံလျှင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ကြကာ ခုနစ်ရက် လည်သောအခါစည်းဝေး တိုင်ပင်ကြကုန်၏။
“အမတ်မင်းတို့ ... ကျွန်ုပ်တို့ မင်းကြီးသည်နတ်ရွာစံခါနီးတွင် သင်တို့ နှစ်သက်သူအား ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ပေးရစ်ကြကုန် ဟုမှာထားခဲ့၏။
အကျွန်ုပ်တို့လည်း ဂါမဏိမင်းသားကိုပင် နှစ်သက်ကြကုန်၏။
၎င်းအားထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ပေးကြမည်”ဟု တိုင်ပင် ညီညွတ်လျက် ဂါမဏိမင်းသားကိုမင်းမြှောက်ကြကုန်၏။
ဂါမဏိမင်းသားသည် မင်းအဖြစ်ကို ရသောအခါ“အို ဂါမဏိ ... သင် မင်းဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို သိသည် မဟုတ်လော၊ သင်သည်ဆရာအမတ်ကို အမှီပြု၍ နောင်တော် ကိုးကျိပ် ကိုးယောက်တို့ကို လွှမ်းမိုးကာမင်းဖြစ်ကို ရရှိပေပြီ” ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျုးလေ၏။
ဂါမဏိ လိမ္မာ ပြုပုံမှာ ထိုအကြောင်းကို နောင်တော်တို့ ကြားလျှင်စည်းဝေးတိုင်ပင်ကာ “ဂါမဏိမင်းသားကား အငယ်ဆုံးဖြစ်၍ ထီးနန်းစည်းစိမ်နှင့်မထိုက်တန်၊ နောင်တော် အကြီးဆုံးသာ ထိုက်တန်သည်” ဟု အညီအညွတ် ဆုံးဖြတ်ကြပြီးလျှင်စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို စုရုံးကာ စစ်တိုက်ကြရန် ဂါမဏိမင်းကြီးထံ လာကြကုန်၏။
ဂါမဏိမင်းကြီးလည်း နောင်တော်တို့လာကြောင်းကို သိလျှင် ဆရာပညာရှိအမတ်နှင့် တိုင်ပင်၍ ပညာရှိအမတ်၏အဆုံးအမအတိုင်း အဖမင်းကြီး၏အမွေဥစ္စာတို့ကို အပုံတစ်ရာ ပုံပြီးလျှင် ကိုးဆယ့်ကိုးပုံကို နောင်တော်တို့ ထံပို့လေ၏။
နောင်တော်တို့လည်း ညီထွေး ပြုမူချက်ကိုနှစ်သက်သဖြင့် “ ငါတို့ အလုံးစုံလည်း တစ်ပြိုင်နက် မင်းမပြုနိုင်၊ ညီထွေး ဂါမဏိအားမင်းအဖြစ်ကို အပ်နှင်းကြကုန်အံ့” ဟု တိုင်ပင် ညီညွတ်ကြလျက် ဂါမဏိမင်းကြီးထံ ဝင်၍မင်းအဖြစ်ကို အပ်နှင်းကြပြီးလျှင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက် ရှိသော အခါ မိမိတို့နေရာဇနပုဒ်သို့ ပြန်ကြကုန်၏။