kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အမွေးနုကလေးများတွင် တော်သလင်းလ အတွင်း ပွင့်သည်။
အသီး ငှက်တောင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ၍ ထိပ်ချွန်သည်။
အသီးခွံအောက်ပိုင်း ပါးလွှာ၍ အထက်ပိုင်း မာကျောသည်။
အသီးကို တည်မြဲသော ပွင့်ချပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်နေ၏။
အသီး ရင့်မှည့်က အက်ကွဲသည်။
ဆောင်းရာသီ တွင် သီးမှည့်သည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : အပင် ၊ အမြစ် ၊ အစေး။
အသုံးဝင်ပုံ : မြန်မာဆေးကျမ်းများအလိုအရ အပင်သည် အစာကြေညက်စေသည်။
ခံတွင်းကောင်းစေသည်။
အမြစ်သည် လေ သလိပ် သည်းခြေတို့ကို နိုင်သည်။
အနည်းငယ် ပူ၏။
လေသလိပ် သည်းခြေတို့ကို နိုင်သည်။
လေသလိပ်တို့ကို ကြေစေ၏။
အရသာ စပ်ရှားရှား ရှိ၏။
အပင်ကို ဝမ်းသွားရောဂါ ၊ ပင်လယ်အူလျှောက်ရောဂါ ၊ အစာအိမ်ရောဂါပျောက်ဆေးများ ဖော်စပ်ရာတွင် သုံးသည်။
အမြစ်ကို သန်ချဆေး ၊ သွေးသန့်ဆေးအဖြစ် သုံးသည်။
အမြစ်သည် ဝမ်းကိုက်ရောဂါ၊ ခရုသင်းရောဂါ ၊ အဆုတ်ရောဂါ ၊ ရေဖျဉ်းရောဂါ ၊ အဆစ်အမျက်ကိုက်ရောဂါနှင့် ပွေး ၊ ဝဲနာများကို ပျောက်ကင်းစေသည်။
အမြစ်ကိုကြိတ်၍ နွားနို့ ၊ ရှာလကာရည် သို့မဟုတ် ဆားရည်နှင့် နယ်ပြီး ကုဋ္ဌနူနာနှင့် အခြားအရေပြားရောဂါများကို လိမ်းကျံပေးခြင်းဖြင့် ပျောက်ကင်းစေ၏။
အမြစ်အရည်ကို ချွေးထုတ်ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုသည်။
အမြစ်ကို အခြားဆေးများနှင့် ရောစပ်၍ အနာစားဆေးအဖြစ် အသုံးပြုသည်။
နို့နှင့် တူသော အစေးကို ဝဲခြောက်နှင့် ပြည်တည်နာများ သုတ်လိမ်းလျှင် ပျောက်ကင်းစေသည်။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=34 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ပုံသဏ္ဌာန် အပင် တစ်နှစ်ခံ ပင်ပျော့ပင်ငယ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
၁၈ လက်မ ကျော်ထိ မြင့်သည်။
ခရမ်းညို ရောင် ရှိသော ပင်စည်ရိုးတံပေါ်တွင် သေးငယ်သော အမွှေးကြမ်းကလေးများ ရှိသည်။
ရှည်မျောမျော လှံစွပ်ပုံဖြစ်သည်။
ရွက်ညှာအလွန်တိုသည်။
အရွက်ထက်အောက်မျက်နှာပြင် ၂ ခုလုံးတွင် အလွန်သေးငယ်သော အမွှေးကြမ်း ကလေးများရှိသည်။
ရွက်နားပတ်လည် ခွေးသွားစိပ်ကလေးများ ရှိသည်။
အပွင့် ပန်းခိုင်ထိပ်တွင် တစ်ပွင့်တည်း ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ပန်းပွင့် ခေါင်းလောင်း ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ အဖြူရောင် သို့မဟုတ် အဝါရောင် ရှိသည်။
ပွင့်ခံရွက်ကြီး၍ ထင်ရှားသည်။
တပို့တွဲလများတွင် ပွင့်သည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့်အစိတ်အပိုင်းများ ပဉ္စငါးပါး ၊ အရွက်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်တွေ့နိုင်သောနေရာများ မြန်မာပြည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပေါက်သည်။
မိုးများသော အရပ်ဒေသ များတွင် ပေါင်းပင်ကဲ့သို့ ပေါက်ရောက်သည်။
ရခိုင်တွင် ကြိတ်မှန်ရွက်ကို မြီကျဟာဟု ခေါ်သည်။
ပေါက်ရောက်ပုံ အလေ့ကျပေါက်သည်။
အသုံးဝင်ပုံအာနိသင် မြန်မာ့ဆေးကျမ်း များ အလိုအရ ကြိတ်မှန်ရွက်သည် ပူ ၏။
လေနာ ၊ သလိပ်နာတို့ကိုနိုင်၏။
သွေးကိုတက်ကြွစေ၏။
ဆံပင်ကို နက်၍ သန်စွမ်းစေ၏။
လေသလိပ် သည်းခြေနှင့်ယှဉ်၍ ဖြစ်သော အနာမျိုးတို့ကိုနိုင်၏။
အားကို ဖြစ်စေ၏။
ဓာတ်တို့ကို ပြောင်းစေ၏။
အသက်ရှည်၏။
မျက်စိရောင်ခြင်းနှင့် အခြားရောင်တင်းခြင်း ကို ပျောက်စေ၏။
အနာရွတ် အဖြူကွက်များပျောက်စေ၏။
အသုံးပြုပုံ ပဉ္စငါးပါး ပဉ္စငါးပါးအရည်ကို အားတိုးဆေးအဖြစ် လည်းကောင်း ၊ အသည်းရောင်ရောဂါ ၊ အရေပြားရောဂါကုဆေးအဖြစ် လည်းကောင်းသုံး၏။
၎င်းအရည် နှစ်စက်ခန့် ကို ပျားရည်နှင့် ရော၍ မွေးစကလေး များအား တိုက်ပါက နှာစေးချောင်းဆိုး နာကို ပျောက်ကင်းစေသည်။
ဆံပင်နက်ဆိုးဆေးအဖြစ်လည်း သုံး၏။
အရွက် အရွက်ရည်ကို ချောင်းဆိုး ၊ ခေါင်းကိုက်ရောဂါ ၊ အသည်းရောင် ၊ အဆစ်ရောင်ရောဂါကုဆေး ၊ အနာအုံဆေး ၊ ဖန်ဆေးအဖြစ် သုံးသည်။
အရွက်ကို အမှုန့်ထောင်း၍ နွားနို့ဖြင့် နေ့စဉ်သောက်သုံးခဲ့သော် မျက်စိအမြင်သန်၏။
ဆွံ့အသောသူများ စကားပြောနိုင်၏။
နားပင်းသူများ အသံကြားနိုင်၏။
နဲ့သောသွား ခိုင်၏။
ကြိတ်မှန်ရွက်နှင့် နှမ်းနက်ကို ဆတူယူ၍ အမှုန့်ပြုပြီး နွားနို့နှင့် အမြဲ မှီဝဲသော် အနာရောဂါ ကင်းစင်ပြီး အသက်ရှည်ကာ ဆံပင်လည်း နက်လာမည်။
ကြိတ်မှန်ရွက်အား ခေါင်းကိုက်ရောဂါ ၊ ထိပ်ပြောင်မွေးကျွတ်ရောဂါ ၊ အကျိတ်နာ ၊ မီးယပ်ထိမ်ခြင်းနှင့် ကာလသားရောဂါတို့တွင် အသုံးပြုကြသည်။
ကြိတ်မှန်ရွက်ရည်နှင့် ပင်စိမ်းရွက်ရည်ရော၍ တစ်နေ့ ၂ကြိမ် ခန့် မီးလောင်နာပေါ်တွင် လိမ်းပေးသော် ပူလောင်ခြင်း ပျောက်၍ အမာရွတ်များလည်း ပျောက်ကင်းသည်။
ကြိတ်မှန်ရွက်၊ ခွေးသေးပန်းရွက်တို့အား ရှိန်းခိုအနည်းငယ် ထည့်ကြိတ်ပြီး ကလေးနှာပိတ်လျှင် ငယ်ထိပ်မှ နှာခေါင်း အထိဆွဲပေးက ပျောက်၏။
ကျောပူ ခေါင်းပူ ချွဲထဖြစ်က ငယ်ထိပ်တွင် ပါးပါးလိမ်းပေးရ၏။
ကလေးများ သန်ဝမ်းသွား ၊ ကျောက် ၊ ဝက်သက် ၊ ရေကျောက် ဖြစ်က မိခင်နို့ရည်နှင့်ဖျော်ပြီး တိုက်ပေးနိုင်၏။
မီးယပ်သွေး ငုပ်လျှင် အရွက်ကို ထန်းလျက်နှင့် သုံးခွက်တစ်ခွက်တင် ကျိုသောက်သော် သွေးပေါ်စေ၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=35 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ကျွဲကျောင်းမင်သေ သည် ပင်ပျောပင်ငယ်တစ်မျိုးဖြစ်၍ ၃ပေခန့်အထိ မြင့်၏။
အပင်တွင် အမွေးများရှိသည်။
အကိုင်းအခက် များနီကြောင်ကြောင် အရောင်ရှိပြီး ထောင်မတ်၍ ဖြာသည်။
ယင်းအကိုင်းအခက်တို့မှ အစေးများ ထွက်သည်။
အရွက်သည် ရွက်ဆိုင်ထွက်၏။
အနည်းငယ် ရွဲ့စောင်းနေသော ရှည်မျောမျော ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် ရှိ၍ ရွက်ထိပ်ချွန်သည်။
အလျား ၁ လက်မခန့် ရှည်၏။
ရွက်နားခွေးသွားစိပ်ရှိ၍ ရွက်ကြော ထင်ရှားသည်။
အပွင့်မှာ ကြားထွက်ပန်းခိုင်ဖြစ်၍ ပန်းခိုင်၏ ထိပ်ဘက်၌ သေးငယ်သော အပွင့်ကလေးများ အဆုပ်လိုက်ပွင့်၏။
အသီးသည် ပြောင်းစေ့နှင့် သဏ္ဌာန်တူသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့အပြား၌ ပေါက်ရောက်သည်။
မိုးရာသီ၌ သဘာဝအလျောက် အလေ့ကျပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးပြုခြင်း ပဉ္စငါးပါး နှင့် အစေး ကို အသုံးပြုကြသည်။
ပဉ္စငါးပါး ကြိတ်၍ ရသော အရည်ကို သောက်လျှင် သွေးအန်ရောဂါ ၊ ဝက်သက် ရောဂါ နှင့် ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်း ပျောက်၏။
ပြုတ်၍ သောက်လျှင် ပန်းနာ၊ ရှိုက်နာ၊ ပြွန်ချောင်းများရောင်တင်းသော ရောဂါပျောက်၏။
ကလေးများ အတွက်မူ ချောင်းဆိုးရောဂါ၌ သုံးရသည်။
ပဉ္စငါးပါး ကြိတ်၍ ရသော အရည်ကို ပွေး၊ ဝဲ ၊ ယားနာ ၊ အရေပြားရောဂါတို့၌ သုတ်လိမ်း ပေးလျှင် ပျောက်၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=30 အာနိသင် မြန်မာဆေးကျမ်းများ အလိုအရ အစေးသည် ချို၏ ၊ စပ်၏ ၊ ငန်၏ ၊ ပူသောသတ္တိရှိ၏၊ သုက်ကိုပွားစေ၏ ၊ ကိုယ်ဝန်ကို တည်စေတတ်၏ ၊နှာစေး ၊ချောင်းဆိုး ၊ အအေးပပ် ၊အပူဝင်၊ အပူငုပ်တို့၌ အကျိုးပြု၏။
အရွက်သည် ချို၏ ၊ ဖန်၏ ၊ အပူကို နိုင်၏ ၊ အပင်ကြိတ်၍ ရသော အရည်သည် နှလုံးနှင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက် အတွက် လွန်စွာအကျိုးပြု၏။
ပုံသဏ္ဌာန် : အပင် အခြား အပင်ကို မှီ၍ တက်တတ်သော နွယ်ပင် မျိုး ဖြစ်၏။
သို့မဟုတ် မြေလျှောက်ပင် ဖြစ်၏။
အရွက် ပင်စည်မှ တစ်ရွက် ချင်း ခပ်ကျဲကျဲ ရွက်လွှဲ ထွက်၏။
ကွမ်းရွက် ပုံသဏ္ဌာန် ဝိုင်း၍ အဖျားပိုင်း သွယ်ကာ ချွန်၏။
အရွက် မျက်နှာ ၂ ဖက် လုံး၌ အမွေးနု များရှိ၏။
အပွင့် ကန်စွန်း ပွင့်နှင့် သဏ္ဌာန် တူ၏။
သပြေရောင် ရှိ၏။
ပွင့်ခံ ရွက် လက်မဝက် ခန့် ရှည်၏။
ဝါခေါင် ၊ တော်သလင်း တွင် ပွင့်သည်။
အသီး လုံးလုံးလျား လျားရှိ၏။
နုလျှင် အစိမ်းရောင် ရှိ၍ ရင့်သော အခါ အဝါရောင် ရှိ၏။
နတ်တော် ၊ပြာသို တွင် အသီး မှည့်သည်။
အစေ့ အစေ့တွင် အမြှောင့် ၃ မြှောင့် ရှိ၏။
အမြစ် မြစ်ဥ ဖြစ်သည်။
ကန်စွန်းဥ နှင့် ပုံသဏ္ဌာန် တူသည်။
အဖြူရောင် ၊ အညိုရောင် နှင့် အနက်ရောင် ရှိ၏။
အသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင် မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ မင်းကိုကာ သည် အနည်းငယ် ခါးသက်၍ စပ် ပူ ဖန်သော အရသာ ရှိ၏။
ဝမ်းမီး ကို တောက်စေ၏ ၊ ကိုယ်သား ကိုယ်ရေ ကြည်လင် ထွန်းပစေ ၏။
ချိုအေးသော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိ၏။
လူကို ၀စေ တတ်၏။
အားကို ဖြစ်စေ တတ်၏။
ဆီး ဝမ်းကို အလွန် များစေ တတ်၏။
လေ သည်းခြေကို နိုင်၏။
အမြစ်ကို ဝမ်းနှုတ်ဆေး ၊ အားဆေး ၊ မီးယပ် ဆေး၊ လေမျိုး ရှစ်ဆယ် ဆေးအဖြစ် ဖော်စပ် အသုံးပြု ၏။
အမြစ်မှုန့် ကို ဆား စိမ်းနှင့် ရော၍ သောက်သော် ဆီးအောင့် ညောင်းကျ ရောဂါ ပျောက်ကင်း ၏။
မင်းကိုကာ နှင့် ရှဉ့်မတက် ဥ ဆတူ ကျို၍ သောက်သော် အဆစ်ရောင် ရောဂါ ပျောက်၏။
အမှုန့်ကို ဆန်ဆေးရည် နှင့် ဖျော်သော်က ဆင်ခြေ ထောက်ရောဂါ ပျောက်၏။
မင်းကိုကာ အမှုန့်ကို ရှဉ့်မတက် ဥ ကြိတ်ညှစ်ရည် တွင် စိမ်၍ နေလှန်းခြင်း ၇ ကြိမ် ပြုပြီးနောက် အမှုန့် ထောင်း ကာ ယင်းအမှုန့် ၈ ပဲသား ခန့်ကို ထောပတ်နှင့် နေ့စဉ် သုံးဆောင် က သုက်ဓာတ်ပွား များ၍ ကာမစွမ်းအင် တိုးတက် စေ၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=28 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
အောင်မဲဖြူ(ခေါ်) အောင်မဲညို Butterfly Pea ကို အာရှဒေသတွင် ခေါင်ရမ်းပန်းနွယ်ပင်၊ ခိုတောင်ပံများ၊ အပြာရောင်ပဲ၊ လိပ်ပြာပဲ၊ ကော်ဒိုဖန်ပဲ၊ ဒါဝင်ပဲဟု ခေါ်ကြပြီး မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ အောင်မဲဖြူ၊ အောင်မဲညို၊ အောင်မဲနီ စသည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
နွယ်ပင်မျိုးဖြစ်ပြီး အခြားသောအပင်နှင့် ချုံပင်တို့ကို နွယ်တက်၍ တစ်ပင်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားအောင် ပေါက်လေ့ရှိသည်။
ပင်စည်မွဲခြောက်ခြောက် အရောင်ရှိပြီး မာကျောသည်။
အပွင့်ကို အစွဲပြု၍ အဖြူမျိုးနှင့် အညိုမျိုး ဟု နှစ်မျိုး ရှိ၏။
ယခုအခါတွင် အောင်မဲဖြူ၊ အောင်မဲညို (အပြာရောင်အဆင်းရှိသောပန်း) အပြင် ပန်းနုရောင်၊ ပန်းရင့်ရောင်၊ ခရမ်းနုရောင်၊ ခရမ်းရင့်ရောင် စသည်ဖြင့် အရောင်မျိုးစုံနှင့် နှစ်ထပ်ရစ် အပွင့်များအထိပင် အမျိုးစုံအောင် ဝယ်ယူရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အပင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရွက်လွှဲ ထွက်ပြီး ရွက်ပေါင်း ဖြစ်ကာ ရွက်မြွှာ ၅-၇ ရွက် ပါရှိသည်။
ထိပ်ရွက်မြွှာ သည် အကြီးဆုံး ဖြစ်၏။
ဘေးရွက်မြွှာ များမျက်နှာချင်းဆိုင် ထွက်၏။
ရွက်ထိပ် ရွက်ရင်းဝိုင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ် သွယ်သည်။
ရွက်ညှာ အလွန် တိုသည်။
ရွက်နား ညီ၏။
အောက်မျက်နှာပြင် အနည်းငယ် ကြမ်း၏။
ရွက်ညှာရင်း တွင်သေးငယ်၍ အပ်သဏ္ဌာန် ရွက်စွယ် ပါရှိ၏။
အပွင့် တစ်ပွင့်ချင်း ပွင့်သည်။
အလျား ၁ လက်မခန့် ရှည်သည်။
အဖြူမျိုးတွင် အပွင့် ဖြူ၏။
အညိုမျိုးတွင် ပွင့်ဖတ် အပြာရင့်ရောင် ရှိုပြီး အလယ်တွင် အဝါရောင် သမ်းနေသည်။
တန်ခူး၊ ကဆုန်၊ နယုန် လတွင် ပွင့်သည်။
အသီး - သီးတောင့်ရှည် ဖြစ်သည်။
ရှည်၍ ပြားပြီး အက်ကွဲသီး ဖြစ်သည်။
အစေ့ ၅စေ့ မှ ၆ စေ့ အထိ ပါရှိသည်။
အစေ့ အညိုရောင် ရှိပြီး မာသည်။
နယုန်၊ ဝါဆို တွင်သီးသည်။
အသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင် - မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ အောင်မဲဖြူသည် စပ်၏။
ဝမ်းလျှော စေတတ်၏။
အဆိပ်ကို နိုင်၏။
လေ၊ သလိပ်၊ သည်းခြေ ပျက်ခြင်းနှင့် ဦးနှောက် ရောဂါ၊ နူနာ၊ ထိုးအောင့် နာကျင် ကိုက်ခဲခြင်း၊ ရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် အနာပေါက်နာ၊ မြွေဆိပ်သင့်နာ များကို နိုင်၏။
အောင်မဲဖြူသည် မြွေဆိပ် ဖြေဆေး အဖြစ် ထင်ရှား၏။
အောင်မဲဖြူမှုန့်နှင့် ဣဿရ မူလီမြစ်မှုန့် ရောစပ် သောက်သော် မြွေဆိပ် ပြေ၏။
အောင်မဲဖြူရွက် ကိုကြိတ်၍ ခူနာများ၌ စည်းပေးပြီး စည်းထားသော နေရာ၌ ရေမကြာ ခဏ ဆွတ်ပေးပါက ခူနာ ပျောက်၏။
အောင်မဲဖြူ မြစ်ကို အခြားသော ဆေးမြစ်များနှင့် ရောစပ်၍ ရေဖျဉ်း ရောဂါ ပျောက်ဆေး အဖြစ် အသုံးပြု၏။
အောင်မဲဖြူ မြစ်ကို လှော်၍ အမှုန့်ပြုပြီး ရေနွေးနှင့် သော်သော် အသည်းကြီး ရောဂါ၊ သရက်ရွက် ကြီးသော ရောဂါ၊ ရေဖျဉ်း ရောဂါ ပျောက်၏။
အောင်မဲဖြူ မြစ်၏ အခေါက်ကို ရေနှင့် စိမ်သောက်သော် ကိုယ်လက် ရောင်ရမ်းသော ရောဂါ ပျောက်၏။
အောင်မဲဖြူ အဖိုမြစ်၏ ကြိတ်ညှစ်ရည်ကို နွားနို့အေး နှင့် ရောသောက်သော် နာတာရှည် ချောင်းဆိုး ရောဂါ ပျောက်၏။
အောင်မဲဖြူ အသီးစိမ်း အစေ့ ကြိတ်ညှစ်ရည်ကို နှာခေါင်းတွင် ခတ်ပေးက ခေါင်းတစ်ခြမ်း ကိုက်ခြင်း ပျောက်၏။
အောင်မဲဖြူ မြစ်ကို ကိုယ်ဝန် မလျှောကျ စေရန်လည်းကောင်း၊ လည်ပင်း၌ အကျိတ် အဖု ပေါက်သော ရောဂါ၊ သွေးအန် သွေးလျှံနာ၊ခရုသင်း၊ မျက်စိ တိမ်ကျခြင်း ရောဂါ များအတွက် ဆေးအဖြစ် ဖော်စပ် အသုံးပြု၏။
အပွင့်ကို နွားနို့နှင့် ကြိတ်၍ မျက်စိကို ကွင်းပေးခြင်း၊ ခတ်ပေးခြင်း ပြုက သူငယ်နာ မျက်စိနာ ပျောက်၏။
အစေ့ကို လိင်ဥ ရောင်ခြင်း ၊ ကြို့ထိုးခြင်း ရောဂါ များအတွက် သုံး၏။
အောင်မဲဖြူနှင့် အောင်မဲညို ဂုဏ်သတ္တိ စွမ်းရည် များစွာ ကွာခြားခြင်း မရှိသဖြင့် အောင်မဲညိုကို လည်း အောင်မဲဖြူ ကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုနိုင်၏။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=27 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
ဖုံးမသိန်ပင် (ရုက္ခဗေဒ- Blumea balsamifera၊ အင်္ဂလိပ်- Ngai camphor) သည် ချုံပင်ယောင်ယောင် အပင်မျိုးဖြစ်ကာ၊ သုံးလေးပေခန့်အထိ မြင့်တတ်သည်။
ရိုးတံတွင် အမြှောင်းများ ဒေါင်လိုက် တည်ရှိသည်။
အပင်အဖျားပိုင်းတွင် အကိုင်းအခက် ဝေဆာစွာ ဖြာထွက်သည်။
အရွက်များ ရွက်လွဲ ထွက်ကာ၊ ရွက်ခြေတွင် အရွက်မွှားကလေးများ ရှိသည်။
နှုတ်ခမ်းတွင် ခွေးသွားစိပ်ကလေးများ ရှိသည်။
အဖျားတွင် အပွင့်ဝါဝါကလေးများ ပွင့်ပြီး၊ တပင်လုံး ကတ္တီပါသားကဲ့သို့ အမွှေးမျှင်ကလေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းကြောင့်လည်း ဤနာမည် ရလာသည်။
ပရုတ်နံ့သင်းသည်။
အပွင့်ပွင့်သော ရာသီ မတ်လမှ ဩဂုတ်လ အပင်ပေါက်ရောက်ရာဒေသ ကုန်းမြင့်၊ တောင်တန်းများတွင် သဘာဝအလျောက် အလေ့ကျ ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးပြုသော အစိတ်အပိုင်း ဆောင်းနှင့် နွေတွင် အရွက်များ စုဆောင်းပြီး၊ နေရိပ်တွင် အခြောက်ခံရသည်။
အရွက်စို၊ ခြောက် နှစ်မျိုးစလုံး သုံးသည်။
အရွက်ကို ပေါင်းခံခြင်းအားဖြင့် ပရုတ်နှင့် borneol တို့ကို ရယူအသုံးပြုသည်။
ပါဝင်သောဓာတုဗေဒဒြပ်ပေါင်းများ အရွက်မှ ထုတ်ယူရရှိသော အခြေခံအဆီတွင် L-borneol, D-camphor နှင့် Cineol တို့ ပါဝင်သည်။
ဆေးအသုံး အရွက်တွင် ဘက်တီးရီးယားပိုးကို သေစေသော သတ္တိ၊ အပူကျသတ္တိ ရှိပြီးလျှင် နှာရည်ယိုခြင်း၊ နှာစေးခြင်း၊ ဖျားခြင်း၊ တုပ်ကွေး၊ အအေးမိ၊ ချောင်းဆိုးနှင့် အစာမကြေ လေအန်ခြင်းတို့အတွက် ဆေးရွက်ကို ၆ ပဲသားမှ ၁၂ ပဲသားထိ ရေနွေးနှင့် ကျို၍ သောက်နိုင်သည်။
ဆေးရွက်ကို ပြုတ်ပြီး ရေနွေးမှိုင်း ရှူခြင်း၊ မှိုင်းခံခြင်း ပြုနိုင်သည်။
အရွက်မှ ချက်ထုတ် ရရှိသော borneol ကို ဝမ်းဗိုက် ရစ်နာခြင်း၊ ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်း၊ ချောင်းဆိုးခြင်း၊ လည်ချောင်းနာခြင်း၊ သွားကိုက်ခြင်းတို့အတွက် ဆေးချိန် ၁ ရွေးသားမှ ၂ ရွေးသားထိ တိုက်ကျွေးနိုင်သည်။
တောအရက်နှင့် ရောကြိတ်ပြီး၊ အဆစ်အမြစ်နာရောဂါတို့တွင် အဆစ်အမြစ်များပေါ် အုံပေး၊ စည်းပေးရသည်။
အရွက်ကို ကြိတ်ခြေပြီး လိပ်ခေါင်း မြင်းသရိုက်နာကို အုံပေး၍ ရသည်။
ပုံသဏ္ဌာန် : အပင် - အပင်ငယ် တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အမြင့် ၅-၁၀ ပေ ထိ မြင့် သည်။
အပင်တွင် အစေးများ ရှိသည်။
ပင်စည် အရင်းမှ စ၍ ကိုင်းဖြာသည်။
ပင်စည် အခေါက် ချောမွေ့ ၍ အမျှင် လိုက်ဖြစ်ပြီး မွဲခြောက်ခြောက် စိမ်းညိုရောင် ရှိ၏။
အကိုင်း အခက်များ ပေါ်တွင် အမွေးနုလေး များ ရှိ၏။
ပင်စည်ကို ချိုးကြည့်လျှင် အတွင်း၌ ဖော့သဏ္ဌာန် အဖြူရောင် အူနု ကလေးများ တွေ့နိုင်၏။
ရွက်ထိပ်ချွန်၍ အရွက် အလယ်ပိုင်း ကျယ်ကာ ရွက်ရင်း သွယ်သွားသည်။
အရွက် အထက် အောက် မျက်နှာပြင် နှစ်ဖက် လုံး ၌ အမွေးစုတ်စုတ် ရှိပြီး ကြမ်းသည်။
ရွက်နား၌ အလွန် သေးငယ်သော ခွေးသွား စိပ် ကလေးများ ရှိသည်။
ရွက်ကြော ထင်ရှား၍ ရွက်ညှာရင်းနားတွင် ရွက်စွယ် လေးများ ရှိသည်။
အပွင့် - ထိပ်ထွက် ပန်းခိုင် ဖြစ်၍ ကြီးမားပြီး အဝါရောင် ပန်းပွင့် ကလေးများ များပြားစွာ ပါရှိ၏။
ပွင့်ခံ ရွက်အုံ အစိမ်းရောင် ရှိ၍ အမွေးထူသည်။
တပေါင်းမှ ကဆုန်လ အထိ ပွင့်သည်။
အသီး - ၁၀ မြောင်း ပါရှိသည်။
ပိုးသား ကဲ့သို့ နူးညံ့သည်။
အသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : အရွက် ၊ အစေး ၊ အမြစ်။
အထူးသဖြင့် တောင်ယာဖုန်းဆိုးဟောင်းများ တွင် အမြောက်အမြား ပေါက်ရောက်သည်။
အသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင် - မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ ဘုမ္မသိန်သည် ပူသော အရသာ ရှိ၏။
ပူ၍ ထက်မြက်သော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိပြီး အခိုးကို ပွင့်စေ၍ လေသလိပ် ၊ သည်းခြေကို လည်းကောင်း ၊ ရင်နာကို လည်းကောင်း ပယ်နိုင်၏။
ကုတ်ဟီးနာ၊ ချောင်းဆိုးနာ ၊ ပန်းနာ တို့ကို ပျောက်စေသော သတ္တိ ရှိ၏။
ဘုမ္မသိန်ရွက်ကို သူငယ်နာ အုပ်ဆေး ၊ အစာကြေဆေး ၊ လေငန်းရောဂါ ပျောက်ဆေး နှင့် အရေပြားရောဂါ ကုဆေးများတွင် ထည့်သွင်း အသုံးပြုသည်။
အရွက် မှ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ပရုတ်များ ထုတ်လုပ် နိုင်သည်။
အရွက် ပြုတ်ရည်နှင့် ရေချိုး ပေးလျှင် ကိုယ်ဖော ကိုယ်ရောင်သောရောဂါ ပျောက်၏။
အကြောဆွဲ ၊ ခြေသေ ၊ လက်သေ ၊ လေမလျှောက် ၊ ကိုယ်တစ်ခြမ်းလေး ၊ အခိုးမပွင့် သည့်ရောဂါ ၊ လေငန်း ဖြစ်စ ရောဂါ ၊ ကိုယ်လက် ကိုက်ခဲသည့် ရောဂါများကို ဘုမ္မသိန် ၊ အရက် ၊ နှမ်းဆီ ၊ သံပရာ ရည်များနှင့် ဖျော်စပ် လိမ်းပေးလျှင် သက်သာ ပျောက်ကင်း၏။
ပန်းနာ ၊ ချောင်းဆိုးနာ ၊ ဆီးရောဂါ ပျောက်ဆေး ၊ အဆိပ်ပြေဆေး အဖြစ်လည်း ဖော်စပ် အသုံးပြု၏။
ဘုမ္မသိန် အစေးကို သွားတွင် ထည့်ပေးသော် သွားနာကျင်ကိုက်ခဲ ခြင်း ၊ သွားမကောင်းခြင်း ပျောက်ကင်း၏။
အပင်လုံး နှင့် အမြစ်ကို အအေးမိခြင်း ကုသရာ၌ အသုံးပြု၏။
ဆေးပင်ပေါက် ပြီး ၁၀ လ မှ ၃ နှစ် အတွင်း (ဒုတိယ အရွယ်) သည် ဂုဏ်သတ္တိ ရသ အပြည့်ဆုံး အရွယ် ဖြစ်သဖြင့် ယင်းအရွယ်ရှိ အပင်ကိုသာ ဆေး အဖြစ် သုံးရန် အလွန် သင့်လျော်သည်။
http://arogyamonline.com/commodity/materials/?raw=26 ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
အလုပ်ရုံဟူရာ၌ ကုန်စည်တို့ကို ပြုပြင်ထုတ်လုပ်သည့် အဆောက်အအုံကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ရှေးကျသော အလုပ်ရုံတို့မှာ များသောအားဖြင့် ညစ်ပေးမည်းမှောင် ကျပ်ခိုးရောင်ထနေသော အမြင်ဆိုးလှသည့် အဆောက်အအုံများသာ ဖြစ်လေသည်။
သို့ရာတွင် ခေတ်ကာလ အားလျော်စွာ တိုးတက်လာ ကြသည့်အလျောက် ယခုခေတ် တည်ဆောက်ကြသော အလုပ်ရုံများမှာ အလင်းရောင် တိုးတက်ရရှိရန်နှင့် လေသန့်လေကောင်းရရန် ပို၍ အရေးပေး စီမံထားလေသည်။
ထိုမျှသာမကသေး၊ ယခုခေတ် အဆောက်အအုံတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များမှာလည်း ဗိသုကာပညာရပ်၏ အမြင်၌ပင် လျှင် ကြည့်ချင်စဖွယ် တင့်တယ်ကြသည်က များပေသည်။
စက်အားသုံးစနစ်သည် ခရစ်နှစ် ၁၇ဝဝ ခန့်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း ထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာသည်မှာ စက်ကိရိယာများကို တီထွင်အသုံးပြုလာကြသည့် အချိန်သို့ရောက်မှသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစနစ်မှာ စက်မှုတော်လှန်ရေး ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် လုပ်ငန်းအသီးသီးတို့ကို အထူးသဖြင့် ရက်ကန်းလုပ်ငန်းကို အုပ်ချုပ်လုပ်ကိုင်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် စနစ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
ချည်ငင်ခြင်းနှင့် ရက်ကန်းရက်ခြင်း အကြောင်းတို့၌လည်းကောင်း၊ စက်မှုလက်မှုတော်လှန်ရေး အကြောင်း၌လည်းကောင်း၊ တီထွင်သူ ပါရဂူများဖြစ်သော ဂျိမ်းဟာဂရီး၊ ရစ်ချတ်တက်ကရိုက်၊ ဆယ်မျူယယ် ကရွမ်တန်၊ဂျိမ်းဝပ်၊ အက်ဒမန် ကတ္တရိုက် စသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိတို့၌လည်းကောင်း ထိုထူးကဲသော တော်လှန်ရေး၏ ရှေ့ပြေးအရိပ်အရောင်တို့ကို ဖတ်ရှုတွေ့မြင် နိုင်လေသည်။
( ကရွမ်တန်အက်(စ)။
( ကတ္တရိုက်အီ။
) ( ဟာဂရီးဂျိမ်း။
) စက်အားသုံးစနစ် မတိုင်မီက အလုပ်လုပ်သူတို့သည် များသောအားဖြင့် မိမိတို့၏ပစ္စည်း၊ မိမိတို့၏ လက်နက် ကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ အိမ်မကွာ အိုးမကွာ နှစ်သက်ရာ အချိန်တွင် လုပ်ကိုင်လေ့ရှိကြ၍ ပြီးစီးသောအခါမှသာ ကုန် ပစ္စည်းတို့ကို လုပ်ငန်းရှင်အား အပ်ကြလေသည်။
ထိုစနစ်ကို အိမ်ထောင်စုစနစ် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အိမ်တွင်းလက်မှုလုပ်ငန်း စနစ်ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ကြ၏။
အိမ်ထောင်စုစနစ်အရ လုပ်ငန်းများကို ပုတ်ပြတ်နှုန်းဖြင့်သာ အခပေးထားသည့်အလျောက် မည်ရွေ့မည်မျှ အလုပ်ပြီးစီးသည် ဟူသောအချက်ကို လုပ်ငန်းရှင်ထက် လုပ်သားက ပို၍ ဂရုစိုက် ရချေသည်။
ထိုအခြင်းအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အခြားအရာ ကား စက်အားသုံးစနစ်နှင့် ဒွန်တွဲ၍ ပါလာလေသည်။
အလုပ်ရုံများကို အသုံးပြုလာသောအခါ အလုပ်ရုံများ ထား ရှိနိုင်လောက်အောင်နှင့် ထားရှိကျိုးနပ်အောင် လုပ်ငန်း ပြီးစီးရ ပေမည်ဖြစ်ရာ မည်မျှ ကြာကြာလုပ်ကိုင်သည်၊ မည်မျှ ဂရု တစိုက် လုပ်ကိုင်သည်၊ မည်မျှ လုပ်ငန်းပြီးစီးသည်ဟူသော စီးပွားရေးအချက်အလက်များကို လုပ်ငန်းရှင်သည် ဂရုစိုက် လာရလေသည်။
သို့အားဖြင့် အလုပ်ရုံများ ပေါ်ထွန်းစ အချိန် ကာလတွင် အလုပ်သမား လူတန်းစားတို့သည် အထူးပင်နစ်နာ ခဲ့ကြရလေသည်။
လုပ်ငန်းရှင်တို့သည် အလုပ်သမားများအား လုပ်ချိန်ပို၍ ပေးကြသည်သာမက လူကြီးလူငယ်မရွေး အပူတပြင်း စေခိုင်း ကြ၏။
အလုပ်သမားများသည် တစ်နေ့လျှင် လုပ်ချိန် ၁၈ နာရီမျှ အလုပ်လုပ်ကြရလေသည်။
မိန်းမများပင်လျှင် တစ်နေ့ လျှင် ၁၂ နာရီမှ ၁၆ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ကြရ၏။
ထိုထက် ဆိုးရွားသည်ကား ငါးနှစ်ခြောက်နှစ်ရွယ် လူမမယ်ကလေးများ အား တစ်နေ့လျှင် ၁ဝ နာရီမှ ၁၅ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်စေ ရန် ခိုင်းစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စက်များမှာ လူကဲ့သို့ မဟုတ် ကြ။
မောပန်းကြသည် မရှိ။
တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် လုပ်ကိုင် သွားကြသည့်အလျောက် များစွာသော အလုပ်သမားများအတွက် လုပ်ကွက်နည်းပါးလာလေတော့၏။
စက်ရုံများ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် လုပ်ငန်းအသီးသီးတို့တွင် အလုပ်သမားများကို ရှေးကကဲ့သို့ အမြောက်အမြား မလိုကြ တော့ချေ။
ထိုမှတစ်ပါး မိန်းမများ ကလေးများသည် ယောက်ျားများကဲ့သို့ပင် စက်များကို နိုင်နင်းစွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ကြ သည်ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းရှင်တို့သည် လုပ်ခပေးရနည်းသော မိန်းမ များနှင့် ကလေးများ ကိုသာ ပို၍ ငှားရမ်းလိုကြပြန်သည်။
ထိုအကြောင်းများကြောင့်ပင် အဂ‡လန်ပြည်၌ ထောင်ပေါင်း များစွာသော ယောက်ျားလုပ်သားတို့သည် စက်အားသုံးစနစ် အောက်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ဘဝသို့ လျှောကျ သက်ဆင်းကြခဲ့ရ လေသည်။
အလုပ်လက်မဲ့ဘဝသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်လက်ရှိများ၏ အခြေအနေမှာလည်း အားကျဖွယ် မရှိ လှချေ။
လုပ်သားဦးရေ လိုသည်ထက်ပို၍ များနေသဖြင့် လုပ်ခ နှုန်းများမှာ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်း လောက်အောင်ပင် ကျဆင်း သွားလေသည်။
မလောင်မငဖြစ်သော အခကြေးငွေ၊ ထုံထိုင်း ငြီးငွေ့ဖွယ်ဖြစ်သော အလုပ်ရုံ အခြေအနေစသော အချက်တို့ သည် စုပေါင်းကာ အလုပ်သမားတို့၏ အနေကျပ် အစားကျပ် ဘဝကို ဖန်တီးခဲ့ကြလေသည်။
အလုပ်သမားများသည် မမာ မကျန်းဖြစ်၍ တုန်ရီချည့်နဲ့သော အဖြစ်ဆိုး၌ ရောက်ရှိ ခံစား နေကြရသည်က များသောကြောင့် ယင်းတို့တွင် စိတ်ငြိုငြင် မှုများ၊ ရန်လိုစိတ်များ ဝင်လာကြလေသည်။
မိန်းမအလုပ်သမား များ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲသည် သူတို့၌သာ မရပ်နားပဲ၊ သူတို့၏ ရင်သွေး လူမမယ်ကလေးများကိုပါ လိုက်၍ ထိခိုက်ကြလေ သည်။
အလုပ်သမားတို့တွင် အကျုံးဝင်သော အရွယ် မရောက် သေးသည့် ယောက်ျားကလေး၊ မိန်းမကလေးများမှလည်း မဆံ့ မနိုင်သော အလုပ်များကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနှင့်သာ လုပ်ကိုင်ကြရသည်က များသောကြောင့် လူစဉ်မမှီသော ဘဝသို့ ရောက်ကြရလေသည်။
ထိုသို့ လူဖြစ်ကျိုး ရှုံးသော လူများသည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးတို့၏ ကြီးပွားရေး တိုးတက်ရေးခရီးလမ်း တွင် ဆူးငြောင့် ခလုတ်များသဖွယ် အဆင်မပြေ ရှိနေကြချေ တော့သည်။
ထိုမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတို့ကား ကြာရှည်လေးမြင့်စွာ တည်တံ့နေနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအခြေဆိုး၊ အဖြစ်ဆိုး တို့ကို သက်သာပပျောက်စေရန် ဗြိတိသျှ ပါလီမန်၌ အက် ဥပဒေများ ပြဋ္ဌာန်း အတည်ပြုကာ ဆောင်ရွက်လာကြလေ သည်။
ထိုဥပဒေတို့သည် အလုပ်ခွင်၏ အခြေအနေ၊ လုပ်ချိန် နာရီ၊ လုပ်သားများ၏ ထိခိုက်မှု၊ လုံခြုံရေး၊ အလုပ်ရုံများ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရေး စသည်တို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍ တိုးတက် ကောင်းမွန်လာစေရန် အားထုတ် စွမ်းဆောင်ခဲ့ကြလေသည်။
ထိုအစီအမံများနှင့် သက်ဆိုင်သော ပထမဦးဆုံး ဥပဒေမှာ ၁၈ဝ၂ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ပြန်လိုက်သည့် အလုပ်သင် ကျန်းမာရေး နှင့် စာရိတ္တဆိုင်ရာ အက်ဥပဒေ ပေါ်လာပြန်သည်။
ထိုအက် ဥပဒေအရ အသက် ကိုးနှစ်အောက်ငယ်သော ကလေးများကို အလုပ်ရုံများ၌ အလုပ်မခိုင်းရသည့်ပြင် အသက် ၁၆ နှစ် အောက် လူရွယ် အလုပ်သမာများအား ရက်သတ္တတစ်ပတ်လျှင် ၇၂ နာရီမျှသာ ခိုင်းစေရချေသည်။
၁၈၄၅ ခုနှစ်တွင် မိန်းမ အလုပ်သမားများ ညဉ့်အလုပ်လုပ်ခြင်းကို တားမြစ်ပိတ်ပင် လိုက်သော အက်ရှလီအက်ဥပဒေကို ထုတ်ပြန်ခဲ့လေသည်။
၁၈၄၇ ခုနှစ်တွင် တစ်ဖန် အလုပ်ချိန် ၁ဝ နာရီ ကန့်သတ် လိုက်သော ဥပဒေ တစ်ရပ်ဖြစ်မြောက်ရန် အက်ရှလီပင် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြန်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ဥပဒေများကို ၁၉ ရာစုနှစ်အတွင်း၌သာမက ၂ဝ ရာစုနှစ် အတွင်း၌လည်း ပြုလုပ် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ကြသေး၏။
ထိုသို့ ဥပဒေများဖြင့် အုပ်ထိန်းလုပ်ကိုင်လာသောအခါ အားလုံး သော အလုပ်ရုံတို့သည် ပြည်ထဲရေးဌာနမှ ခန့်အပ်ထားရှိသော အလုပ်ရုံ အရာရှိများ၏ စနစ်တကျ စစ်ဆေးကြည့်ရှုမှုကို ခံယူ ကြရသည့်အလျောက် အလုပ်သမားတို့၏ အခြေအနေသည် ယခင်ကလောက် မဆိုးရွားလှတော့ပဲ အတော်အတန် တိုးတက် ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။
စက်အားသုံးစနစ်သည် စက်ကိရိယာများ တီထွင် အသုံးပြု သော အင်္ဂလန်ပြည်တွင် ၁၈ ရာစုနှစ်၌ ကြီးပွားထွန်းကား သော်လည်း ပြင်သစ်၊ ဂျာမနီ စသော အခြားဥရောပတိုက် နိုင်ငံများ၌ကား ၁၉ ရာစုနှစ် ရှေ့ဦးပိုင်းရောက်မှသာလျှင် တိုးတက်ခဲ့ပေသည်။
ဤအကြောင်းကိုရှာသော် တီထွင်လိုက် သည့် စက်ကိရိယာများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အင်္ဂလိပ်ကုန်သည်ကြီး များသည် အခြားလူမျိုးများ အတုယူကာ လုပ်ကိုင်လာကြမည် ကို စိုးရိမ်ပူပန်ကြသည့်အတွက် မိမိတို့ တိုင်းပြည်မှ တွေ့ရှိ သော နည်းများကို ဖုံးဖိသိုသိပ်ထားကြခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ် သည်ကို တွေ့ရပေမည်။
အင်္ဂလန်ပြည်မှ အခြားနိုင်ငံများသို့ စက်ကိရိယာများကို မဆိုထားဘိ၊ ထိုစက်ကိရိယာတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် စနစ်ပုံ များကိုပင်လျှင် တင်ပို့ခွင့် မပြုကြပေ။
သို့အတွက် စက်အား သုံးစနစ်သည် အခြားသော နိုင်ငံများတွင် အတန်နှောင်းမှ ခေတ်စားလာကြလေသည်။
စက်အားသုံးစနစ်သည် ယင်း၏ ဆိုးရွားချက်များနှင့်တကွ အင်္ဂလန်ပြည်တွင် ဦးစွာအလျင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့်နည်းတူ ထိုအဆိုးတို့၏ အဖြေကိုလည်း အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၌ပင်လျှင် စ၍ တွေ့ရှိခဲ့ချေသည်။
အလုပ်ရုံ ဥပဒေအမျိုးမျိုးတို့သည် အင်္ဂလန်ပြည်တွင် စတင် ပေါ်ပေါက် လာကြရာမှ အခြားသော နိုင်ငံအသီးသီးတို့သို့ ပျံ့နှံ့ကာ ယခု အခါတွင် ရှိရှိသမျှသော အလုပ်ရုံ အားလုံးလောက်တို့၌ အလုပ်ခွင် အခြေအနေကို များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်စေရန် ပြုပြင်ဖန်တီးပေးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် အင်္ဂလန်ပြည်၌ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၁ဝဝ ခန့်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အခြေဆိုး အနေဆိုး မျိုးကို နှောင်းကာလမှ စက်အားသုံးစနစ် တိုးတက် သုံးစွဲလာကြသည့် ဂျပန်နိုင်ငံနှင့် အခြားသော အရှေ့ဖျားနိုင်ငံ တို့၌ ယခု တွေ့ကြုံနေကြရချေသေးသည်။
ခေတ်သစ်ကုန်ထုတ်လုပ်ခြင်းမှာ ရှေးခေတ် အိမ်တွင်းလက်မှု လုပ်ငန်းစနစ်အရ မဟုတ်တော့ပဲ စက်ကြီးများကို သုံး၍ လုပ် ကိုင်လာကြချေသည်။
ထိုစက်ကြီးများကား ခမ်းနားကြီးကျယ် သည့်နှင့်အမျှ ရှုပ်ထွေးခက်ခဲလေသည်။
စက်ကြီးတို့ကို ထုထယ် ကြီးမားသော အလုပ်ရုံကြီးများ အတွင်း၌ ထားရှိပြီးလျှင် ရေ အား၊ ရေနွေးငွေ့ အား၊ လျှပ်စစ်အား စသည်တို့ဖြင့် မောင်းနှင် ကြလေသည်။
ထိုအလုပ်ရုံကြီးများနှင့် ပစ္စည်းတန်ဆာပလာတို့ မှာ ငွေပင်ငွေရင်းမြှုပ်နှံကာ စွန့်စားလုပ်ကိုင်ကြသော လုပ်ငန်း ပိုင်ရှင်တစ်ဦးတစ်ယောက်ဖြစ်စေ၊ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင် တစ်စုက ဖြစ်စေ ပိုင်ဆိုင်သောပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။
ထိုလုပ်ငန်းတို့ ၏ အကျိုးဖြတ်ထွန်းမှုအတွက်ကား လုပ်ငန်း ဗဟုသုတရှိသူ၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူတာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ကသာ ဦးစီးဦးဆောင် ပြုကာ ဆောင်ရွက် လုပ်ကိုင်ကြရလေသည်။
အလုပ်သမား များမှာမူ လုပ်ခလောက်ကိုသာ မှီခိုအားထား၍ အလုပ်လုပ်ကိုင် ကြရပေသည်။
ပစ္စည်းတစ်ခုကို အလုပ်သမားတစ်ဦးတည်းက အစမှ အဆုံးအထိ ပြုလုပ်ရမည့်အစား၊ လုပ်ငန်းကို အဆင့်ဆင့် ခွဲဝေလုပ်ကိုင်စေလေသည်။
စက်များကို တီထွင်ကာ အသုံးပြုလိုက်သည့်အတွက် လူတို့ ၏ ကုန်ထုတ်လုပ်အားသည် အဆမတန် တိုးတက်သွားသည်ဟု စီးပွားရေးပါရဂူများက ခန့်မှန်းခဲ့ကြ၏။
မည်မျှ တိုးတက်သွား သည်ကို အောက်ပါ နှိုင်းရှည့်ချက်ဖြင့် သိသာနိုင်လေသည်။
လူ တစ်သန်းသည် အနှစ် ၂ဝဝ ခန့်က အသုံးပြုခဲ့ကြသည့် ယက် ကန်း ကိရိယာ တန်ဆာပလာများကိုသုံးလျက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် နေထွက်မှနေဝင်အထိ တစ်နှစ်တိတိ ရက်လုပ်၍ ရနိုင်မည်ဖြစ် သော အထည်ပစ္စည်းတို့သည် ယခု ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ ယက် ကန်းစက်တို့တွင် ရက်သတ္တတစ်ပတ်အတွင်း ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် အထည်ပစ္စည်းလောက် များမည်မဟုတ်ချေ။
စက်အားသုံးစနစ် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အတွက် ရရှိခံစား ရသော အကျိုးတစ်ခုကား စက်လုပ်ကုန်ချောထည်များ၏ ဈေးနှုန်းသည် ကျဆင်းသွားပြီးလျှင် လူတို့၏ နေထိုင်စား သောက်မှု အခြေအနေသည် များသောအားဖြင့် တိုးတက် ကောင်းမွန်လာသဖြင့် အလုပ်သမားတို့၏ ဝတ်စားနေထိုင်ရေး တို့မှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ သာယာလာပြီးလျှင် အရည် အခြင်း တိုးတက်ရန် အခွင့်အလမ်းလည်း များလာလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) ကိုးကား Category:အခန်းများ။
အလုပ်သမား လိုနေသော အလုပ်ရှင်များနှင့် အလုပ်လိုနေသော အလုပ်သမားများအား ဆက်သွယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသောရုံးကို အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံး ဟုခေါ်သည်။
အလုပ်သမားဆက်သွယ်ရေးရုံးများကို မြို့ကြီးများနှင့် အလုပ်ရုံ၊ စက်ရုံများ ရှိသောမြို့များတွင် ဖွင့်လှစ်ထားတတ်ကြသည်။
မြို့ကြီးများတွင်အလုပ်လိုနေသော အလုပ်သမားတစ်ယောက်သည် မည်သည့်ဌာနတွင် မိမိနှင့် သင့်လျော်သော အလုပ်လစ်လပ်နေသည်ကို အလွယ်တကူနှင့် မသိရှိနိုင်ချေ။
အလုပ်သမား ဆက် သွယ်ရေးရုံးကို အားကိုးအားထားပြု၍ ယင်းမှတစ်ဆင့် အလုပ်ရှာသောအခါ လွယ်ကူစွာ အလုပ်ရရှိနိုင်သဖြင့် အလုပ်သမား အလုပ်ရှင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိရကား ထိုရုံးများ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းသည် အလွန်မှ အရေးပါ အရာရောက်လှပေသည်။
အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံးများကို အစိုးရက ဖွင့်လှစ် ပေးသည့်အားလျော်စွာ အလုပ်ရှင်လုပ်ငန်း အဖွဲ့များသည် အလုပ်အကိုင် ပေါ်ပေါက်လစ်လပ်ပါက သက်ဆိုင်ရာ အလုပ် သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံးများသို့ အကြောင်းကြားရသည်။
ထို နည်းတူ အလုပ်လိုနေသော အလုပ်လက်မဲ့ အလုပ်သမားများက လည်း မိမိတို့၏ ပညာနှင့် အခြားအရည်အချင်းများကို ဖော်ပြ ၍ အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံးသို့ ကြိုတင် အမည်တင် သွင်းကာ မှတ်ပုံတင်ထားရပေသည်။
ထိုရုံးများမှ အလုပ်ရှင်၏ လုပ်ငန်းနှင့် အသင့်တော်ဆုံးနှင့် အရည်အချင်း အပြည့်အဝဆုံး ဖြစ်သော အမည်တင်သွင်းထားပြီးသည့် အလုပ်သမားများကို ဦးစားပေး၍ ရွေးချယ်ခြင်း၊ ပညာနှင့်အရည်အချင်းများ တူညီ နေပါက အချိန်စော၍ အမည်တင်သွင်းထားသော အလုပ်သမား များအား ဦးစား ပေး၍ ရွေးချယ်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်၍ အလုပ် ဆက်သွယ်ပေးလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၁၉၄၆ ခုနှစ်မတိုင်မီက အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံး တစ်ရုံးကိုသာ ရန်ကုန်မြို့တွင် အစိုးရက ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
၁၉၄၆ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၄၈ ခုနှစ်များတွင် အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံးကို ရန်ကုန်နှင့် မန္တလေးမြို့ များတွင် အစိုးရက ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
၁၉၅၉ ခုနှစ် အလုပ် ခန့်ထားမှု ကန့်သတ်ရေး အက်ဥပဒေအရ လုပ်ငန်းများ ထိရောက်အောင်မြင်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉၆ဝ ပြည့်နှစ်မှစ၍ အလုပ်သမား ဆက်သွယ်ရေးရုံး ၁၁ ရုံးကို တိုးချဲ့ ဖွင့်လှစ် ခဲ့သည်။
အလုပ်လိုနေသော အလုပ်လက်မဲ့ အလုပ်သမားများအား မိမိတို့ အရည်အခြင်းအလျောက် သင့်တော်သော အလုပ် အကိုင်နှင့် လိုအပ်နေသော လုပ်ငန်းဌာနအဖွဲ့များသို့ ထိ ရောက်စွာ ဆက်သွယ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ၁၉၆၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ တော်လှန် ရေးအစိုးရ အလုပ်သမားရေးရာ ညွှန်ကြားရေးဝန်ချုပ်ရုံးမှ အလုပ်အကိုင်နှင့် အလုပ်သမား ရှာဖွေမှု ကြီးကြပ်ရေး ကော် မတီတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပေး ခဲ့သည်။
ယင်းကော်မတီသည် အလုပ်သမားဆက်သွယ်ရေး ရုံးများ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များ အောင်မြင်ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ရေးအတွက် ကူညီ ကြပ်မတ်ပေးလျက် ရှိသည်။