kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ကုန်သည် ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ပညာရှိလျှင်၊ ရန်သူပင်၊ လူတွင်မြတ်လှပေ။
(၂) မိတ်ပင်ဖြစ်ငြား၊ လူမိုက်ကား၊ မှတ်သားမမြတ်လေ။
(၃) ပုဆိန်နှင့်ခွဲ၊ မှက်ခြောက်နဲ့၊ ခေါင်းကွဲဖခင်သေ။
မကသဇာတ် ပြီး၏။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၅- ရောဟိဏီဇာတ်။
မိခင်ဦးထပ်၌ ကိုက်နေသော ယင်ကို ကျည်ပွေ့နှင့် ရိုက်သဖြင့် မိခင် သေဆုံးအောင် ပြုမိသောသမီးမိုက် ရောဟိဏီအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သိဉာဏ်နည်းလှ အမိုက်မ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်အနာထပိဏ် သူဌေးကြီးထံ၌ ရောဟိဏီမည်သော ကျွန်မ မိုက်တစ်ယောက် ရှိသတတ်။
ထိုကျွန်မသည်အမိအိုကို ယင်နားရာ ယင်ကို ခြောက်မည်ဟု ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်၍ အမိ သေဆုံးကြောင်းကိုသူဌေးကြီး သိသဖြင့် မြတ်စွာဘုရားထံ လျှောက်ထားရာ မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး ...ဤကျွန်မသည် ယခုအခါမှသာ ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်၍ အမိကို သတ်ဖူးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းသတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မေတ္တာလွဲသုံးရန်သူထုံး လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေးကြီး ဖြစ်၍၎င်းထံမှာ ရောဟိဏီ မည်သော ကျွန်မမိုက် တစ်ယောက် ရှိသတတ်။
ထိုကျွန်မ၏အမိအိုသည် စပါးထောင်းရာ မောင်းစင်သို့လာလတ်၍ အိပ်သောအခါ ယင်တို့သည် ဝိုင်းအုံလျက် ကိုက်ကြကုန်၏။
အပ်ဖြင့်ထိုးဆွသကဲ့သို့ နာကျင်၏။
ထိုအခါ အမိအိုသည် သမီးကိုခေါ်၍ “ချစ်သမီး ... အမေမှာ ယင်တွေဝိုင်းအုံလျက် ကိုက်ခဲကြသဖြင့် အလွန်နာကျင်လှသည်၊ ယင်တို့ကို ခြောက်ပါ” ဟုခိုင်လေး၏။
သမီးလည်းယင်တို့ကို ဒေါသထွက်ကာ အကုန် သတ်ပစ်မည်ဟု ကြံစည်လျက် အသာအယာ မခြောက်ဘဲကျည်ပွေ့ကို မချီလျက် အမိကိုယ်တွင် ဝိုင်းအုံနေသည့် ယင်တို့ကို သတ်မည်ဟုကျည်ပွေ့ဖြင့် တအားရိုက်လိုက်၏။
ထိုအခါ အမိသည် ကျည်ပွေ့ရိုက်မိသဖြင့်အသတ်ဆုံးခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။
အမိအို သေသောအခါမှ ငိုကြွေးလေ၏။
မိုက်သူရှုတ်ချ ဩဝါဒ ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည်ရောဟိဏီ ကျွန်မ၏ အကြောင်းကိုသိ၍ - “အမောင်တို့...ပညာရှိသူမှာ ရန်သူပင် ဖြစ်စေကာမူ အဆပေါင်းများစွာ မွန်မြတ်လှသေး၏။
သူမိုက်မှာအဆွေခင်ပွန်းပင် ဖြစ်စေကာမူ မမြတ်လှပါ။
ရောဟိဏီ ကျွန်မမိုက်သည် ယင်တို့ကိုသတ်မည်ဟု ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်ရာ အမိအို သေရပြီ မဟုတ်လေ” – ဟု သက်သေပြလျက်သူမိုက်ကို ရှုတ်ချ၍ ပညာရှိကို ချီးမွမ်းကာ တရားဟောလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ရောဟိဏီသည် - ယခုအခါ ရောဟိဏီ။
အမိသည် - အမိ သူဌေးကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
[ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ် ဝတ္ထုသွားချင်း တူနေ၍ အတိတ်မှာ ချုံးလိုက်သည်။
] ဆောင်ပုဒ် (၁) ပညာရှိလျှင်၊ ရန်သူပင်၊ လူတွင်မြတ်လှပေ။
(၃) ကျည်ပွေ့နှင့်ထု၊ ယင်ခြောက်မှု၊ မှတ်ရှုမိခင်သေ။
ရောဟိဏီဇာတ် ပြီး၏။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၆- အာရာမဒူသကဇာတ်။
ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုလုံးပျက်စီးအောင် သစ်ပင်ငယ်များကိုနုတ်၍ အမြစ်ကို ကြည့်ပြီးမှ ရေလောင်းသောမျောက်ကြီးအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဥယျာဉ်ကြည့်ရှု ထူးခြားမှု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကောသလတိုင်း ရွာငယ်တစ်ခုဝယ် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သူကြွယ်တစ်ယောက်သည်မြတ်စွာဘုရား အမှူးရှိသော ရဟန်း သံဃာတော်တို့အား မိမိဥယျာဉ်သို့ ပင့်ဖိတ်၍အလှူပေးပြီးလျှင် “ အရှင်ဘုရားတို့ ... ဤဥယျာဉ်၌ အလိုရှိတိုင်း ရှုစားတော်မူကြပါ” ဟုလျှောက်ထားလေ၏။
ရဟန်းတို့လည်းဥယျာဉ်စောင့်ကိုခေါ်၍ ဥယျာဉ်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသော် သစ်ပင်မရှိသော အရပ်သို့ရောက်၍ ဥယျာဉ်စောင့်အား “သီတင်းသည် ... ဤနေရာဝယ် အဘယ်ကြောင့် သစ်ပင်မရှိသလည်း” ဟုမေးကုန်၏။
ထိုအခါ ဥယျာဉ်စောင့်က “အရှင်ဘုရားတို့ ... ဥယျာဉ် စိုက်ပျိုးသောအခါသူငယ်တစ်ယောက်သည် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို နုတ်၍ အမြစ်ကို ကြည့်ပြီးလျှင် တစ်ဖန် စိုက်ကာအပြစ်ပမာဏဖြင့် ရေလောင်းသည့်အတွက် သစ်ပင်တွေ ညှိုးနွမ်းကာ သေကုန်သဖြင့် မရှိပါ” ဟုလျှောက်လေ၏။
ထိုအခါရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံသွားကာ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ကြသော် “ ရဟန်းတို့ ...ထိုသူငယ်သည် ယခုအခါမှသာ ဥယျာဉ်ကို ဖျက်ဆီးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း ဖျက်ဆီးဖူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရေလောင်းခိုင်းရာမျောက်များစွာ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒဏ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုပြည်၌ နက္ခတ်ပွဲသဘင်ကို ဆင်ယင်ကျင်းပကြကုန်သတတ်။
စည်သံ ကြားသောအခါ မြို့နေ လူအများတို့သည် ပွဲသဘင်ကိုအမှီပြုလျက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တစ်မြို့လုံး အနှံ့အပြား လှည့်လည်ကြကုန်၏။
မင်းဥယျာဉ်၌လည်း မျောက်များစွာ နေကြကုန်၏။
ဥယျာဉ်မှူးသ်ည “ငါတို့ မြို့ထဲသွား၍ နက္ခတ်သဘင် ကစားကြမည်၊ ထိုအတောအတွင်း မျောက်တို့ကိုရေလောင်းခိုင်းရလျှင် သင့်တော်မည်” ဟု စဉ်းစားကာ မျောက်အကြီးထံသွား၍“အချင်းမျောက်ကြီး ... ဤ ဥယျာဉ်ကား သင်တို့အတွက် အလွန် ကျေးဇူးများသည်၊ သင်တို့အသီးအပွင့်တို့ကို စားကြရမည်၊ ငါတို့ မြို့ထဲသွား၍ နက္ခတ်သဘင် ကစားကြမည်၊ငါတို့မလာမီအတွင်း မလစ်ဟင်းရအောင် သင်ပင်တို့ကို ရေလောင်းနိုင်ပါမည်လော” ဟုမေးလေ၏။
မျောက်ကြီးက လောင်နိုင်ပါသည်ဟု ဝန်ခံ၏။
ထိုအခါ ဥယျာဉ်မှူးသည် “ကောင်းပြီသင်တို့ မမေ့မလျော့ကြနှင့်၊ ငါတို့ သွားကြမည်” ဟု ဆိုကာ ရေထည့်ရန် သားရေပုံးနှင့်သစ်သားပုံးတို့ကိုပေး၍ နက္ခတ်သဘင်သို့ သွားကြလေ၏။
မျောက်မိုက်ကြံချက်ဥယျာဉ်ပျက် မျောက်ကြီးသည်မျောက်ငယ်တို့ကို ခေါ်၍ “ အမောင်တို့ ... သစ်ပင်တို့ကို ရေလောင်းသောအခါ ရေကိုစောင့်ရှောက်ကြပါ၊ နောက်အခါ ရေရခဲသည် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သစ်ပင်ငယ်တို့ကို နုတ်၍ကြည့်ပြီးလျှင် တစ်ဖန်စိုက်၍ အမြစ်တိုသော သစ်ပင်တို့ကို ရေနည်းနည်းလောင်းကြပါ၊အပြစ်ရှည်သော သစ်ပင်တို့ကို ရေများများလောင်းကြပါ” ဟု အမြစ် ပမာဏဖြင့်ရေလောင်းကြရန် စီမံပြောကြားလေ၏။
မျောက်ငယ်တို့လည်း သားရေပုံးနှင့်သစ်သားပုံးတို့ကို ယူကြလျက် မျောက်ကြီး စီမံပြောကြားသည့်အတိုင်း သစ်ပင်တို့ကိုရေလောင်းကြကုန်၏။
ထိုအခိုက်ပညာရှိသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် အခြံအရံနှင့်တကွ ဥယျာဉ်တော်သို့လာရာ မျောက်တို့ရေလောင်းကြသည်ကို မြင်၍ မျောက်တို့အား“အဘယ်ကြောင့် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို နုတ်၍ရေလောင်းကြသနည်း” ဟု မေးရာ မျောက်ကြီး စီမံပြောကြားသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ရသည်ဟုပြောကြကုန်၏။
ထိုအခါပညာရှိယောကျ်ားသည် - “အမောင်တို့... ဥယျာဉ်တော်ဝယ် မျောက်တို့ ရေလောင်းကြသည်ကို ကြည့်ရှုကြကုန်လော့၊ အကျိုးရှိသည်၊မရှိသည်၌ မသိမလိမ္မာသော သူမိုက်သည် အကျိုးစီးပွား ဖြစ်ထွန်းအောင် ဆောင်ရွက်သော်လည်းအကျိုးစီးပွား မဖြစ်ထွန်းနိုင်၊ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်” – ဟု ဥယျာဉ်တော်၌ သစ်ပင်တို့ကို ဖျက်ဆီးနေသည့် မျောက်မိုက်ကြီးသည် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ပြီးလျှင်အခြံအရံနှင့်တကွ ဥယျာဉ်တော်မှ ထွက်ခဲ့လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မျောက်ကြီးသည် - ယခုအခါ ဥယျာဉ် ဖျက်ဆီးသော သူငယ်။
ပညာရှိယောကျ်ားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အကျိုးရှိမှု၊ မရှိမှု၊ သိမှု အရင်းတည်။
(၂) သူမိုက်အားခဲ၊ ကျိုးပြုလဲ၊ ကျိုးနဲပျက်စီးသည်။
(၃) ရေလောင်းမျောက်ပျက်၊ ဥယျာဉ်ဖျက်၊ မှတ်ချက် ထုံးတစ်မည်။
အာရာမဒူသကဇာတ် ပြီး၏။
တိကနိပါတ် - ၂။
ပဒုမဝဂ် -(၂၆၈) အာရာမဒူကကဇာတ်။
ဥယျာဉ်မှူး၏ ခိုင်းစေချက်အရ မျောက်အပေါင်းနှင့်တကွ သစ်ပင်ငယ်များကိုနုတ်၍ အမြစ် တိုရှည်ကြည့်ကာ ရေလောင်းသဖြင့် ဥယျာဉ်ကို ဖျက်ဆီးသော မျောက်မိုက်အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆွမ်းလှူခံကြ ဥယျာဉ်ပြ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဒက္ခိဏ ဂိရိဇနပုဒ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သီတင်းသည် တစ်ယောက်သည် ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကို ဥယျာဉ်သို့ ပင့်ဖိတ်၍ ယာဂုခဲဖွယ်ကို လှူဒါန်းပြီးလျှင် “အရှင်ကောင်းတို့ ... ဥယျာဉ်၌လှည့်လတ်သော် ဥယျာဉ်စောင့်နှင့်အတူ လှည့်လည်တော်မူကြပါ၊ ဥယျာဉ်စောင့်ကလည်း အရှင်ကောင်းတို့အား သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို လှူရစ်ပါ” ဟု မှာထား၍ သွားလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် ဥယျာဉ်၌ ဥယျာဉ်စောင့်နှင့်အတူ လှည့်လည်လတ်သော် သစ်ပင်ပြတ်ရာ အရပ်သို့ရောက်လျှင် ဥယျာဉ်စောင့်အား “ဤအရပ်ကား အဘယ်ကြောင့် သစ်ပင်ပြတ်၍နေသနည်း” ဟု မေးကြလျှင် ဥယျာဉ်စောင့်သည် “အရှင်ကောင်းတို့ ... ဥယျာဉ်စောင့်တစ်ယောက်၏ သားသည် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို ရေလောင်းသောအခါ အမြစ်ပမာဏဖြင့် ရေအနည်းအများကို လောင်းမည်ဟု နုတ်၍လောင်း၏။
ထို့ကြောင့် ပြတ်၍နေပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံသွား၍ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားကြလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် “ရဟန်းတို့ ... ဤသူငယ်ကား ယခုအခါ၌သာ ဥယျာဉ်ကို ဖျက်ဆီးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ဖျက်ဆီးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မျောက်စီမံချက် ဥယျာဉ်ပျက် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဝိသသေနမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ပွဲသဘင်ကို ကြွေးကြောက်ကုန်၏။
ထိုအခါ ဥယျာဉ်စောင့်သည် ပွဲသဘင်ကစားမည်ဟု ဥယျာဉ်၌နေသော မျောက်တို့ကိုခေါ်၍ “အချင်းမျောက်တို့ ... ဤ ဥယျာဉ်သည် သင်တို့အား ကျေးဇူးများ၏။
ငါ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ပွဲသဘင် ရေကစားသွားမည်၊ သင်တို့ ရေလောငင်းရစ်ကြ” ဟု မှာထား၍သွားလေ၏။
မျောက်တို့သည် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို ရေလောင်းမည်ဟု ပြင်ဆင်ကြလျှင် မျောက်ကြီးတစ်ကောင်သည် “အချင်းတို့ ... ဆိုင်းကြဦးလော့၊ ရေကို အရမ်းမလောင်းကြနှင့်၊ ရေသည် အလွန်ရခဲသည်၊ ရေကို စောင့်ရှောက်သင့်သည်၊ သစ်ပင်ငယ်တို့ကို နုတ်ပြီးလျှင် အမြစ်ရှည်သော သစ်ပင်တို့ကို ရေများများလောင်းကြရမည်၊ အမြစ်တိုသော သစ်ပင်တို့ကို ရေနည်းနည်းလောင်းကြမည်” ဟု စီမံပြောဆိုလေ၏။
အမူရာမြင်ရ ကဲ့ရဲ့ကြ မျောက်တို့လည်း ကောင်းပြီဟု ဝန်ခံ၍ မျောက်ကြီး အစီအမံအတိုင်း တချို့မျောက်တို့သည် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို နုတ်၍သွားကုန်၏။
တချို့မျောက်တို့သည် သစ်ပင်ငယ်တို့ကို တစ်ဖန်ပြန်စိစစ်ပြီးလျှင် အမြစ်ပမာဏကို ကြည့်ရှုကာ ရေလောင်းကြကုန်၏။
ထိုအခါ အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် ဥယျာဉ်တော်သို့ရောက်၍ မျောက်တို့အမူအရာကို မြင်၍ မေးလတ်သော် မျောက်ကြီးစီမံတိုင်း ပြုလုပ်ကြရသည်ဟု ပြောဆိုကြသောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် မျောက်တို့အား - “အချင်းမျောက်တို့ ... အမျိုးတူသော သတ္တဝါတို့တွင် မွန်မြတ် ကြီးကဲ၏ - ဟု သမုတ်အပ်သော သတ္တဝါသည် ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်ပညာရှိပါမူ ကြွင်းသောသတ္တဝါတို့မှာ အဘယ်သို့ သဘောရှိပါမည်နည်း” – ဟု မေးမြန်းပြောဆိုလေ၏။
မျောက်တို့သည် အမျိုးသား၏ စကားကို ကြားလျှင် - “အို သူမြတ် ... သင်ကား မသိမူ၍ ဤလို ငါတို့ကို ကဲ့ရဲ့ဘိ၏။
အမြစ်ကို မမြင်ရဘဲ တည်နေသော သစ်ပင်ကို အဘယ်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း” – ဟု ပြန်ကြားပြောဆိုကြကုန်၏။
အမျိုးသားသည် မျောက်တို့၏ စကားကိုကြားလျှင် - “အချင်းမျောက်တို့ ... တော၌နေကုန်သော မျောက် ဖြစ်ကုန်သော သင်တို့ကို ငါ မကဲ့ရဲ့ပါ၊ ဤ ဥယျာဉ်တော်မှာ အကျိုးစီးပွား ဖြစ်ထွန်းရန် သစ်ပင်တို့ကို အစိုက်ပျိုးခိုင်းသော ဝိသသေနမင်းကိုသာ ကဲ့ရဲ့ပါ၏” ဟု တစ်ဖန်ပြောဆိုပြန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ မျောက်ကြီးသည် - ယခုအခါ ဥယျာဉ်ကို ဖျက်ဆီးသောသူငယ်။
ပညာရှိအမျိုးသားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ရာမဟုတ်လျှင်၊ အကျွမ်းကျင်၊ စီရင်မခိုင်းရာ။
(၂) တော်မျောက်တစ်တွေ၊ ရေလောင်းစေ၊ ပျက်လေဥယျာဉ်သာ။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၇- ဝါရုဏိဒူသကဇာတ်။
သေရည်ကိုဆားခတ် ရောင်းသဖြင့် သေရည် ဖျက်ဆီးသော တပည့်မိုက် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သေရည်ဆားခတ် အကြောင်းစပ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော သေရည်ကုန်သည် တစ်ယောက်သည် ရှိသတတ်။
ထိုသေရည်ကုန်သည်ထက်စွာသော သေရည်ကို စီရင်၍ တပည့်တစ်ယောက်ကို အရောင်းခိုင်းကာ မိမိကား ရေချိုးရန်သွားလေ၏။
တပည့်လည်းသေရည်ရောင်းစဉ် သေအိုးတွင် ဆားတစ်ကွမ်းစားခတ်၍ သေရည်ကို ဖျက်ဆီးလေ၏။
သေရည်ကုန်သည်လာလတ်၍ ထိုအကြောင်းကိုသိလျှင် တပည့်အား “ဟယ် လူမိုက် ... သင်ကား သေရည်ကို ဆားခတ်၍ဖျက်ဆီးလေပြီ” ဟု အပြစ်တင်ကာ အနာထပိဏ် သူဌေးအား ထိုအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ပြောကြားလေ၏။
အနာထပိဏ်သူဌေးလည်း စကားလက်ဆောင် ရပြီဟု နှလုံးသွင်းကာ မြတ်စွာဘုရားထံသို့သွား၍ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး ... ဤသူကား ယခုအခါမှသာ သေရည်ကိုဖျက်ဆီးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း သေရည်ကို ဖျက်ဆီးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု တပည့်မိုက်ချက်သေရည်ပျက် လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗာရာဏသီပြည်မှာပင် သူဌေး ဖြစ်လေ၏။
သေရည်ကုန်သည် တစ်ယောက်သည် ထိုသူဌေးကိုမှီ၍ အသက်မွေး၏။
ထိုသေရည်ကုန်သည်ကား ထက်စွာသော သေရည်ကို စီရင်၍ တပည့်တစ်ယောက်ကို အရောင်းခိုင်းကာမိမိကား ရေချိုးရန် သွားလေ၏။
တပည့်လည်း သေရည် ရောင်းနေစဉ် သေရည်ဝယ်၍သောက်သောသူတို့သည် သောက်နေသော အကြားဝယ် အိမ်ဈေးမှ ဆားကိုယူစေ၍ လျက်ကြသည်ကိုမြင်လေ၏။
ထိုအခါသေရည်ရောင်းသော တပည့်သည် ဤသေရည်ဝယ် ဆားပါဟန် မတူ၊ ဆားမပါသည့်အတွက် အိမ်ဈေးမှဆားကို ယူစေ၍ လျက်ကြသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာ သေရည်အိုးတွင် ဆားတစ်ကွမ်းစားခတ်၍ ရောင်းလေ၏။
နောက်အခါသေရည်ဝယ်၍ သောက်သောသူတို့သည် အလွန် ဆားငန်သဖြင့် ခံတွင်း၌ရှိသော သေရည်တို့ကိုထွေးအန်ကာ ထသွားကြသဖြင့် ဝယ်သူ တစ်ဦး တစ်ယောက်မျှ မရှိလေ။
ကျိုးကြောင်းညံ့လှကဲ့ရဲ့ကြ သေရည်ကုန်သည်သည် လာလတ်၍သေရည် ဝယ်သောက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမြင်လျှင် တပည့်အား “အမောင် ... သေရည်ဝယ်သောက်သူတို့ ဘယ်သွားကုန်သနည်း ” ဟု မေး၏။
ထိုအခါ တပည့်က “အရှင် ... သေရည်တွင်ဆားခတ်၍ ရောင်းသည့်အတွက် အလွန် ဆားငန်နေသဖြင့် မသောက်နိုင်၍ သွားကြပြီ” ဟုအကြောင်းစုံ ပြောကြားလေ၏။
သေရည်ကုန်သည်လည်း ထိုအကြောင်းသိလျှင် ဘုရားအလောင်းသူဌေးအား ပြောကြားလေ၏။
ထိုအခါ သူဌေးသည် လူအပေါင်းအား - “အမောင်တို့... သေရည်ကို ဆားခတ်၍ ဖျက်ဆီးသော သေရည်ကုန်သည် တပည့်ကို ကြည့်ရှုကြကုန်လော့၊အကျိုးရှိသည်၊ မရှိသည်၌ မသိ မလိမ္မာသော သူမိုက်သည် အကျိုးစီးပွား ဖြစ်ထွန်းအောင်ဆောင်ရွက်သော်လည်း အကျိုးစီးပွား မဖြစ်ထွန်းနိုင်၊ ဆုတ်ယုတ် ပျက်ဆီးခြင်းသာဖြစ်ရသည် - ဟု သေရည်ကို ဆားခတ်၍ ဖျက်ဆီးသောသေရည်ကုန်သည် တပည့်ကို ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ကာ အဆုံးအမစကား ပြောကြားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ သေရည်ကို ဖျက်ဆီးသူသည် - ယခုအခါလည်း သေရည်ကို ဖျက်ဆီးသူ။
သူဌေးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
] ဆောင်ပုဒ် (၁) အကျိုးရှိမှု၊ မရှိမှု၊ သိမှု အရင်းတည်။
(၃) သေကိုဆားစွက်၊ အကျိုးဖျက်၊ မှတ်ချက် ထုံးတစ်မည်။
ဝါရုဏိဒူကဇာတ် ပြီး၏။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၈- ဝေဒဗ္ဗဇာတ်။
ရတနာမိုးကိုရွာသွန်းစေသော မန္တန်ကို ရွတ်သဖြင့် ခိုးသားအပေါင်းနှင့်တကွ ပျက်စီးရသောဝေဒဗ္ဗပုဏ္ဏားအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆုံးမခက်လှ တိတ်ဆောင်ပြ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးမခက်သောရဟန်းတစ်ပါး ရှိလေ၏။
ရဟန်းတို့သည်အဆုံးမခက်သော ရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်ကာ အဆုံးမခက်ကြောင်းကိုလျှောက်ထားကြလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား “ချစ်သား ရဟန်း ... သင်သည်ယခုအခါမှသာ အဆုံးမခက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်သဖြင့် ပညာရှိတို့ စကားကိုမလိုက်နာသည့်အတွက် လမ်းခရီးအကြား၌ သေခဲ့ရပြီ၊ သင့်ကို အမှီပြု၍ယောကျ်ားတစ်ထောင်လည်း သေခဲ့ရပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဆရာဖမ်းထားခိုးသားများ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ရွာငယ်တစ်ခု၌ ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည်*ဝေဒဗ္ဗ မန္တရားကို တ်၏။
ထိုမန္တရားသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်၊ မွန်မြတ်သူတို့နှင့်သာထိုက်တန်၏။
နက္ခတ်ကြံသောအခါ မန္တရားကို မန်းမှုတ်၍ ကောင်းကင်ပြင်သို့ ကြည့်ရှုလတ်သော်ကောင်းကင်ပြင်မှ ရတနာခုနစ်ပါးမိုးကို ရွာစေသတတ်။
ဘုရားအလောင်း ပုဏ္ဏားသည်ထိုပုဏ္ဏားကြီးထံ တပည့်ခံလျက် အတတ်ပညာကို သင်ယူလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ဆရာ၊တပည့် ပုဏ္ဏားနှစ်ယောက်တို့သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုဖွယ်ကိစ္စ ရှိသဖြင့် စေတတိုင်းသို့ခရီးရှည်သွားကြကုန်၏။
ခရီးလမ်းအကြား တော်တစ်ခုဝယ် **ပေသနကစောရ မည်သောသူခိုးငါးရာတို့သည် ဆရာ၊ တပည့် ပုဏ္ဏားနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းပြီးလျှင် “မည်သည့်ရက်အတွင်း၌ ဥစ္စာ မည်မျှ ယူခဲ့ရမည်၊ အကယ်၍ ယူမလာလျှင် သင့်ဆရာကို သတ်ပစ်မည်“ ဟုပြောဆို ချိန်းချက်၍ တပည့်ကို ဥစ္စာယူရန် စေလွှတ်ကြကုန်၏။
တပည့်မှာကြားဥစ္စာရှာသွား တပည့်သည် ဆရာပုဏ္ဏားကြီးကိုရှိခိုး၍ ဆရာ မကြောက်ပါနှင့်၊ အကျွန်ုပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာပါမည်စိတ်ချပါ၊ အကျွန်ုပ် စကားကိုနားထောင်ရစ်ပါ၊ ယနေ့ ရတနာမိုး ရွာစေတတ်သော နက္ခတ်ကြုံသည်၊ ဆရာ အဆင်းရဲမခံလိုသဖြင့်မန္တရားကို မန်းမှုတ်ကာ ရတနာမိုး ရွာအောင် မပြုလုပ်ပါနှင့်၊ အကယ်၍ ရွာအောင်ပြုလုပ်လျှင် ဥစ္စာကို အမှီပြု၍ ဆရာလည်း ပျက်စီးမည်၊ ခိုးသားငါးရာတို့လည်း မုချပျက်စီးကြမည်၊ သတိထားပါဟု ဆရာပုဏ္ဏား ကို အဖန်ဖန် မှာကြားပြီးလျှင် ဥစ္စာယူရန်သွားလေ၏။
တောင်းပန်ထားရှာမလိုက်နာ သူခိုးတို့သည်နေဝင်လတ်သော် ပုဏ္ဏားကြီးကို နှောင်ဖွဲ့၍အိပ်စေကုန်၏။
ပုဏ္ဏားကြီးလည်း လထွက်သောအခါ နက္ခတ်ကို ကြည့်လတ်သော် ရတနာမိုးရွာစေတတ်သော နက္ခတ်နှင့် ကြုံကြိုက်နေသည်ကို မြင်လေ၏။
ထိုအခါ ပုဏ္ဏားကြီးသည် ငါ့မှာဆင်းရဲကို ခံစားနေရသဖြင့် ဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ ယခုပင် ရတနာမိုးကို ရွာစေပြီးလျှင်သူခိုးတို့အား ရတနာတို့ကိုပေး၍ ချမ်းသာစွာ သွားတော့မည်ဟု ကြံစည်ကာ သူခိုးတို့ကို - “အမောင်တို့... ငါ့ကို ဘယ်အတွက်ကြောင့် ဖမ်းထားကြသနည်း” “အရှင်ပုဏ္ဏားကြီး... အရှင့်ကို ဥစ္စာ အလိုရှိသည့်အတွက် ဖမ်းထားကြပါသည်” “အမောင်တို့... ဥစ္စာကို အလိုရှိလျှင် ငါ့ကို အမြန်လွှတ်၍ ခေါင်းကိုလျှော်စေ၊ အဝတ်သစ်ကို ဝတ်စေ၊နံ့သာကို လိမ်းစေ၊ ပန်းကို ပန်စေပြီးလျှင် ထားကြပါ” – ဟု ပြောဆိုလေ၏။
သူခိုးတို့လည်း ပုဏ္ဏားကြီး ပြောဆိုသည့်အတိ်ုင်း ထားကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားကြီးလည်းနက္ခတ် ကြုံကြိုက်သောအခါ မန္တရားမန်းမှုတ်ပြီးလျှင် ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လေ၏။
ထိုခဏမှာပင် ကောင်းကင်မှ ရတနာမိုးတို့သည် ရွာသွန်းကုန်၏။
သူခိုးတို့လည်းရတနာတို့ကို ကောက်ယူကာ စုလျားတဘက်တို့ဖြင့် ထုပ်ပိုး၍ သွားကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားကြီးသူခိုးတို့နောက်မှ လိုက်လေ၏။
ပစ္စည်းကြောင်းပြုပျက်စီးမှု ထိုအခါ တစ်ပါးသောသူခိုးငါးရာတို့နှင့် တွေ့၍ ဥစ္စာယူဆောင်လာသော သူခိုးငါးရာတို့ကို ဖမ်းကြကုန်၏။
အဖမ်းခံရသော သူခိုးငါးရာတို့သည် ဖမ်းသော သူခိုးတို့အား - “အချင်းတို့ ...သင်တို့သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ဘယ်အတွက် ဖမ်းကြသနည်း” “ဥစ္စာကိုအလိုရှိသည့်အတွက် ဖမ်းကြပါသည်” “ ဥစ္စာကိုအလိုရှိလျှင် အကျွန်ုပ်တို့ကို မဖမ်းကြပါနှင့်၊ ဤပုဏ္ဏားကြီးကိုသာ ဖမ်းကြပါ၊ ဤ ပုဏ္ဏားကြီးကားမန္တရားကို မန်းမှုတ်၍ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်မှ ရတနာမိုးရွာသွန်းပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဤ ပုဏ္ဏားကြီး မန်းမှုတ်ပေး၍ ရကြပါသည်” ဟု ပြောကြားကုန်၏။
ထိုအခါ သူခိုးတို့သည် ဥစ္စာယူဆောင်လာသောသခိုးတို့ကို လွှတ်ပြီးလျှင် နောက်မှလိုက်လာသော ပုဏ္ဏားကြီးကို ဖမ်း၍ ဥစ္စာ တောင်းကြကုန်၏။
ပုဏ္ဏားကြီးလည်း သူခိုးတို့အား “အမောင်တို့ ... ရတနာမိုး ရွာစေနိုင်သည်မှာ မှန်ပါသည်၊သို့သော်လည်း ယခုအခါ နက္ခတ် မကြုံကြိုက်ပါ၊ တစ်နှစ်လည်မှ တစ်ခါသာ ကြုံကြိုက်ပါသည်၊တစ်နှစ်လည်၍ ကြုံကြိုက်သောအခါ ရတနာမိုး ရွာသွန်းစေပါမည်၊ ထိုအခါမှ ယူကြပါ” ဟုအမှန်အတိုင်း ပြောလေ၏။
သူခိုးတို့လည်းမယုံကြည်သဖြင့် ပုဏ္ဏားကြီးအား “ဟယ် ပုဏ္ဏားပျက် ... တစ်ပါးသော သူခိုးများအတွက်တော့ယခုပင် ရတနာမိုး ရွာစေသည်၊ ငါတို့အတွက်ကိုတော့ တစ်နှစ် ဆိုင်းရဦးမည် ပြောရသလော” ဟု ကြိမ်းမောင်း၍ သန်လျက်ဖြင့်ကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်ကာ သတ်လေ၏။
ဥစ္စာလိုလတ်ချင်းချင်းသတ် ထို့နောက် ရှေ့သို့အမြန်လိုက်ကာ ဥစ္စာ ယူဆောင်လာသည့် သူခိုးတို့ကို အကုန်သတ်ဖြတ်၍ ဥစ္စာထုပ်ကိုယူကြကုန်၏။
တစ်ဖန် ဥစ္စာရသော သူခိုး ငါးရာတွင် နှစ်ရာ့ငါးဆယ်စီ နှစ်စုခွဲကာတစ်စုကို အကုန်သတ်ဖြတ်ပြီး တစ်စုက ယူပြန်၏။
ဤနည်းဖြင့် ကျန်သော သူခိုးတို့သည်နှစ်စု နှစ်စု ခွဲကာ တစ်စုက တစ်စု တစ်စုက အကုန်သတ်ဖြတ်၍ ယူကြပြန်ရာ နောက်ဆုံးတွင်သူခိုးနှစ်ယောက်သာ ကျန်လေ၏။
ကျန်သောသူခိုးနှစ်ယောက်လည်း ဥစ္စာထုပ်ကို ဦး၊ ပဲ့ ထမ်းကာ လာခဲ့ရာ ရွာတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်လျှင်ဥစ္စာထုပ်ကို ချုံထဲသို့သွင်း၍ တစ်ယောက်က သန်လျက်ထမ်းကာ စောင့်နေရ၏။
တစ်ယောက်ကပါလာသော ဆန်ကိုယူလျက် အနီးရှိရွာသို့ ထမင်းချက်ရန် သွားရ၏။
ဥစ္စာတပ်မက်အားလုံပျက် ဥစ္စာကို စောင့်နေရစ်သူသည်“ထမင်းချက်သွားသူ အဖော်နှင့် ဥစ္စာကို နှစ်စုပြုကာ ခွဲဝေရလျှင် ငါ့မှာ အရနည်းချေတော့မည်၊ ထိုသူ ပြန်လာလျှင် အမြန်သတ်မှ တော်မည်” ဟု အကောက်ကြံကာ သတ်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်လျက်နေနှင့်၏။
ထမင်းချက်သွားသူလည်း “ဥစ္စာစောင့်ရစ်သူနှင့် ခွဲဝေရလျှင် ငါ့မှာအရနည်းချေတော့မည်၊ ထိုသူကို ထမင်းတွင် အဆိပ်ခတ်၍သတ်မှ တော်မည်ဟု နည်းတူပင်အကောက်ကြံကာ ထမင်းကျက်နပ်သောအခါ မိမိကိုယ်တိုင် စားပြီးလျှင် ကျန်ထမင်းကို အဆိပ်ခတ်၍ ယူဆောင်ကာဥစ္စာစောင့်ရစ်နေသူ ရှိရာသို့ ပြန်ခဲ့၏။
ထိုအခါ ဥစ္စာစောင့်ရစ်သူသည်ထမင်းထုပ်ကို ချသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းချက်သူကို သန်လျက်နှင့် ပိုင်းဖြတ်၍သတ်ပြီးလျှင် တော်ရာအရပ်မှာ အလောင်းကို စွန့်ပစ်ကာ ထမင်းကို စားလေလျှင် အဆိပ်သင့်၍စားသည့် ထမင်းခွက်ပေါ်၌ လဲ၍ သေလေ၏။
ဤသို့လျှင် ဥစ္စာ၌တပ်မက်သော လောဘကြောင့် အလုံးစုံသော သူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြရကုန်၏။
အလုံးစုံပျက်ဘိကျိုးမရှိ တပည့် ပုဏ္ဏားသည် တစ်ရက်၊နှစ်ရက် လွန်လျှင် သူခိုးတို့အားပေးရန် ဥစ္စာကို ယူဆောင်၍ လာလေ၏။
ချိန်းဆိုထားသောအရပ်သို့ ရောက်လျှင် ဆရာပုဏ္ဏားကြီးကို မမြင်ရဘဲ ဖရိုဖရဲပြန့်ကျဲနေသော ဥစ္စာတို့ကိုသာ မြင်ရသဖြင့် “ ဆရာသည် ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘဲရတနာမိုး ရွာစေသဖြင့် အလုံးစုံသောသူတို့ ပျက်စီးကြသည် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆင်ခြင်ကာရှေ့သို့ အနည်းငယ်သွားပြန်၏။
ထိုအခါ ဆရာ ပုဏ္ဏားကြီး အလောင်းကိုတွေ့၍ “ ဩော် ...ငါ့ဆရာ ပုဏ္ဏားကြီးကား ငါ့စကားကို နားမထောင် အလွန် အဆုံးမခက်သည့်အတွက်ဖြစ်ရလေခြင်း” ဟု ယူကျုံးမရ ဖြစ်ကာ အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးလျှင် အစဉ်အတိုင်းသွားပြန်ရာ သူခိုးငါးရာ အလောင်းမှ စ၍ ကျန် သူခိုးနှစ်ယောက်၏ အလောင်းတို့ကိုပါတွေ့ပြန်သဖြင့် ဥစ္စာထုပ်ကို ရှာပြန်ရာ ချုံထဲတွင် တွေ့ပြန်လေ၏။
သံဝေဂရတရားပြ ထိုအခါ တပည့် ပုဏ္ဏားသည်ဥစ္စာအတွက် အသက်ဆုံးရှုံးကြရသော ဆရာပုဏ္ဏားနှင့် သူခိုးတို့ကို သက်သေပြုကာ ကြီးစွာသံဝေဂဖြစ်လျက် - “ငါတို့ဆရာပုဏ္ဏားကြီးသည် အရာဌာန ဟုတ်သည်, မဟုတ်သည်၊ အကြောင်း ဟုတ်သည်, မဟုတ်သည်၊ အချိန်ကာလရောက်သည်, မရောက်သည်ကို မဆင်ခြင် အစဉ်းစားဘဲ ရတနာမိုးကို ရွာစေသည့်အတွက်သူခိုးတို့ သတ်ဖြတ်၍ သေရလေပြီ။
သူခိုးတို့လည်းဥစ္စာကိုမှီ၍ ဖြစ်သော လောဘကို မသိမ်းဆည်းနိုင်ကြသည့်အတွက် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်၍သေကျေကြရကုန်ပြီ။
လောက၌ အကျိုးစီးပွားကို လိုလားသောသူတို့မှာ ဝေဒဗ္ဗပုဏ္ဏားကြီးကဲ့သို့မဖြစ်စေဘဲ အရာဌာန အချိန်အခါ ကာလကို စဉ်းစားနှိုင်းချိန်ကာ အားထုတ်ပြုလုပ်ကြ ရာသည်” – ဟု တောအားလုံးကိုပဲ့တင်ထပ်စေလျက် သာယာစွာသော အသံဖြင့် တရားဟောလေ၏။
နတ်တို့လည်းကောင်းချီးပေးကြကုန်၏။
ထို့နောက်သူခိုးတို့ထားခဲ့သဖြင့် အကြောင်းသင့်၍ ပံ့သကူသဖွယ် စင်ကြယ်စွာ ရအပ်သော ဥစ္စာထုပ်ကိုယူဆောင်လျက် အိမ်သို့ပြန်၍ အသက်ထက်ဆုံး ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ်ကာသေလွန်သည့် အခြားမဲ့၌ နတ်ရွာသို့ လားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ဝေဒဗ္ဗပုဏ္ဏားကြီးသည် - ယခုအခါ အဆုံးမခက်သော ရဟန်း။
တပည့်ပုဏ္ဏား - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
] ဆောင်ပုဒ် (၁) ကျိုးလိုဆုံးမ၊ မနာက၊ မုချပျက်စီးမြဲ။
(၂) ကြောင်းရာချိန်ခွင်၊ သင့် မသင့်၊ နှိုင်းချင့်ပြုစမြဲ။
(၃) ဥစ္စာမိုးရွာ၊ ပုဏ္ဏားမှာ၊ ပညာသတ်သည့်နဲ။
ဝေဒဗ္ဗဇာတ် ပြီး၏။
အတ္ထကာမဝဂ် -၄၉- နက္ခတ္တဇာတ်။
မြို့နေသတို့သား၏ မင်္ဂလာကို နက္ခတ်မကောင်းဟု ပြောဆို၍ ဖျက်ဆီးသော အာဇိဝက အကြောင်း ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဆရာ့အမျက် မင်္ဂလာပျက် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်နေသတို့သမီး မိဘများထံ ဇနပုဒ် သတို့သား မိဘများ လာရောက်၍ မိမိတို့သားနှင့်ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် နေ့၊ ရက်ကို ချိန်းဆိုသတ်မှတ်ပြီးလျှင် ပြန်လာကြကုန်၏။
ချိန်ဆိုသတ်မှတ်သည့်နေ့၊ ရက်သို့ ရောက်လတ်သော် သတို့သား မိဘတို့သည် မိမိတို့ဆရာ အာဇိဝကအား “အရှင် ...ယနေ့ သတို့သားအတွက် ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ပြုလိုပါသည်၊ နက္ခတ်ကောင်းပါ၏လော” ဟုမေးမြန်းကြကုန်၏။
ဆရာ အာဇိဝကလည်း “ရှေးဦးစွာ ငါ့ကို မပြောကြားဘဲ နေ့၊ ရက်ချိန်းဆို သတ်မှတ်ပြီးမှ ပြောကြားကြကုန်သည်” ဟု အမျက်ထွက်၍ မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်ဆီးမည်ကြံစည်လျက် “ယနေ့ နက္ခတ်မကောင်းပါ၊ ဘယ်မင်္ဂလာမှ မပြုလုပ်ကြနှင့်၊ ပြုလုပ်ပါလျှင် အကြီးအကျယ်ပျက်စီးမည်” ဟု ဟောလေ၏။
သတို့သား မိဘတို့လည်း ဆရာအာဇိဝက စကားကို ယုံကြည်လျက်မသွားဘဲ နက်ဖြန်မှ သွားမည်ဟု ဆိုင်းငံ့ကာ နေကြကုန်၏။
သမီးမရပြန်ခဲ့ရ မြို့နေ သတို့သမီးမိဘတို့လည်း မင်္ဂလာပွဲ ပြုလုပ်ရန် အခမ်းအနားကို အသင့်စီမံ၍ စောင့်ဆိုင်းနေကြရာဇနပုဒ်နေ သတို့သားမိဘတို့ မလာရောက်ကြသဖြင့် တခြား သတို့သား တစ်ယောက်နှင့်ထိမ်းမြား လက်ထပ်ကြကုန်၏။
နက်ဖြန်ဇနပုဒ်သားတို့ လာလတ်သော် သာဝတ္ထိပြည်သားတို့သည် ဇနပုဒ်သား တို့အား “သင်တို့ကားကိုယ်တိုင် နေ့၊ ရက် ချိန်းဆို သတ်မှတ်ပြီးမှ မလာကြကုန်၊ ငါတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်၊ သူယုတ်မာများ ဖြစ်သည်၊ သင်တို့ မလာသည့်အတွက် ငါတို့သမီးကို တခြား သတို့သား တစ်ယောက်နှင့်ထိမ်းမြားလက်ထက်ပြီးပြီ၊ သင်တို့ ပြန်ကြကုန်” ဟု ပြောဆို၍ လွတ်ကြ၏။
ဇနပုဒ်သားတို့လည်း သတို့သမီးကို မရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်၍ ပြန်ကြကုန်၏။
အာဇီဝကသည် လူတို့မင်္ဂလာကို ဖျက်ဆီးသော အကြောင်းမှာ ရဟန်းတို့ဘောင်တွင် ထင်ရှားလျက် ရဟန်းတို့သည်တရားသဘင်ဝယ် စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူပြီးလျှင်“ရဟန်းတို့ ...ဤ အာဇိဝကကား ယခုအခါမှသာ အမျက်ထွက်၍ လူတို့မင်္ဂလာကို ဖျက်ဆီးသည် မဟုတ်၊ရှေးအခါကလည်း ဖျက်ဆီးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အေက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မင်္ဂလာဖျက်ရန်သူ့အကြံ လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီပြည်မြို့နေသတို့သားမိဘတို့သည် ဇနပုဒ်နေ သတို့သမီး မိဘများထံသွားကာ မိဘတို့ ဝတ္တရားရှိသည့်အတိုင်း ထိမ်းမြား လက်ထပ်ရန် ပြောဆိုကြောင်းလမ်းကာ မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကိုပြုလုပ်ဧည့်ခံမည့် နေ့၊ ရက် အသေအချာ ချိန်းဆိုသတ်မှတ်ပြီး ပြန်လာကြကုန်၏။
မင်္ဂလာဆောင်ရန်နေ့၊ ရက် ရောက်လတ်သော် မြို့နေ သတို့သားမိဘတို့သည် မိမ်ိတို့ဆရာ အာဇီဝကအား “အရှင်ဘုရား ... သတို့သားအတွက် ယနေ့ပင် ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ပြုလိုပါသည်၊ နက္ခတ်ကောင်းပါ၏လော“ ဟုမေးမြန်းကြကုန်၏။
ဆရာအာဇိဝကသည် “ဤသူတို့ကား ငါ့ကို ရှေးဦးစွာ မပြောကြားဘဲမိမိတို့ အလိုအတိုင်း နေ့၊ ရက် သတ်မှတ်ပြီးမှ ပြောကြားလာကြသည်” ဟု အမျက်ဒေါသထွက်ကာ“သင်တို့မင်္ဂလာကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်” ဟု အောက်မေ့ ကြံစည်လျက် “ဒါယကာတို့ ... ယနေ့အဖို့နက္ခတ်မကောင်းပါ၊ဘယ်မင်္ဂလာမှ မပြုလုပ်ကြပါနှင့်၊ အကယ်၍ မင်္ဂလာပြုလုပ်ပါလျှင်ပြုလုပ်သူတို့မှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးမည်” ဟု ပြောလေ၏။
အလိမ်ဉာဏ်သုံးမယားဆုံး မြို့နေသတို့သားမိဘတို့လည်း ဆရာအာဇီဝကစကားကို ယုံကြည်သဖြင့် “ ယနေ့အဖို့ မင်္ဂလာဆောင်မသွားလို၊ နက်ဖြန်မှ သွားကြမည်” ဟု ဆိုင်းငံ့ကာ နေကြလေ၏။
ဇနပုဒ်နေသတို့သမီး မိဘများလည်း လက်ထပ်မင်္ဂလာ ပြုလုပ်ရန် ချိန်းဆိုထားသော နေ့၊ ရက်သို့ရောက်သဖြင့် မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကို ပြင်ဆင်ကာ ရောက်လာသမျှ ပရိသတ်တို့အားကျွေးမွေးဧည့်ခံရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြကုန်၏။
အာဇီဝက စကားကို ယုံစားကြသော မြို့နေသတို့သား မိဘတို့ကား ချိန်းဆိုထားသော နေ့၊ ရက်သို့ ရောက်သော်လည်း မလာကြကုန်။
ထိုအခါ သတို့သမီးမိဘတို့သည် “ဤမြို့သားတို့ကား ယခုတိုင် မလာရောက်ကြပေ၊ သူတို့ပင် နေ့၊ ရက်ကိုချိန်းဆိုသွားကြသည်၊ သူတို့ပင် မလာဘဲ ပျက်ကွက်ကြသည်၊ သင်းတို့ လာသော်လည်းအာအကျိုးရှိမည်နည်း၊ မလာသော်လည်း ဘာအရေးကြီးမည်နည်း” ဟု စိတ်ဆိုးကာစီရင်ထားမြဲတိုင်း မင်္ဂလာပွဲ အခမ်းအနားဖြင့်ပင် တခြား သတို့သား တစ်ယောက်နှင့်လက်ထပ်ထိမ်းမြား ပေးစားလိုက်လေ၏။
လက်ထက်ရန်လာလွဲပြန်ရှာ နက်ဖြန် ရောက်လတ်သော်မြို့နေ သတို့သား မိဘတို့သည် သတို့သမီး မိဘတို့ထံသို့ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ပြုလုပ်ရန်လာကြကုန်၏။
ထိုအခါ ဇနပုဒ်သားတို့သည် မြို့သားတို့အား “ မြို့သားတို့ ... သင်တို့ကားအရှက်မရှိကြကုန်၊ စကားမတည်ကြကုန်၊ ငါတို့ကို မလေးမခန့် ပြုကြသည်၊ အလွန်ယုတ်မာကြသည်၊ ကိုင်တိုင် နေ့၊ ရက်လာ၍ချိန်းဆိုပြီးဖြစ်လျက် မလာကြကုန်၊ သင်တို့ မလာကြသည့်အတွက် ငါတို့မှာမင်္ဂလာပွဲပျက်ကာ အရှက်ကွဲမခံနိုင်၊ သို့အတွက် ပြုလုပ်စီမံပြီး ပွဲအခမ်းအနားဖြင့်ပင်တခြား သတို့သား တစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ် ပေးစားလိုက်ပြီ၊ သင်တို့လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ကြပေတော့” ဟု ပြောလေ၏။
ဆရာလိမ်အားကိုးပျက်စီးရိုး မြို့သားတို့လည်းဇနပုဒ်တို့အား “ဇနပုဒ်သားတို့ ... ငါတို့အား သမီးကို ပေးကြကုန်၊ ငါတို့ မလာသည်မှာကတိဖျက်လို၍ မဟုတ်ပါ၊ ဆရာအာဇီဝကက နက္ခတ် မကောင်းဆိုသဖြင့် မလာရပါ” ဟု ပြောလေ၏။
ဤသို့ ဇနပုဒ်သားတို့နှင့် မြို့သားတို့ အချင်းချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်နေကြစဉ် မြို့မှတစ်စုံတစ်ရာ ကိစ္စဖြင့် ဇနပုဒ်သို့ ရောက်နေသော ပညာရှိတစ်ယောက်သည် “ဆရာအာဇီဝကကနက္ခတ်မကောင်းဆို၍ မလာရပါ” ဆိုသောမြို့သားတို့ စကားကို ကြားလျှင် - “အမောင်တို့... ကောင်းကင်ရှိ နက္ခတ်တို့ကား ဘာအကျိုးရှိသနည်း၊ နက္ခတ်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်လူမိုက်မှာ သတို့သမီးကို ရရှိရန် အကျိုးထူးမှ လွဲခဲ့ပြီ လွန်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လော၊အကျိုးကို အလိုရှိသူမှာ လိုအပ်သော အကျိုးကို ရခြင်းသာ နက္ခတ်ကောင်းဖြစ်သည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မြို့သားတို့လည်း ခိုက်ရန်ပြုကာ သတို့သမီးကို မရတော့ဘဲ မရှုံးပေးပြီးပြန်ခဲ့ကြရကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ အာဇီဝကသည် - ယခုအခါ အာဇီဝက။
သာဝတ္ထိပြည်နေ အမျိုးသားသည် - ဇနပုဒ်နေ အမျိုးသား။
ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။