kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
၂၀၁ဝ၏ ပထမလဖြစ်သော ဇန်နဝါရီလတွင်မူ MBS နှင့် မြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျုတာပညာရှင်များအသင်းတို့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် ပြီး အခြားသော IT နယ်ပယ်မှ လုပ်အားပေးသူများဖြင့် ပထမဆုံး ဘားကမ့်ရန်ကုန် 2010 ကို ရန်ကုန်မြို့ လှိုင်တက္ကသိုလ်အတွင်းက Myanmar Info-Tech အဆောက်အဦးမှာ ၂ ရက်တိုင်တိုင်ကျင်းပပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာတလွှားမှာ ကျင်းပခဲ့သော Barcamp ပွဲများထက် လူဦးရေတက်ရောက်မှုအများဆုံးစံချိန်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိ ၂၀၁၀ တွင်မူ MBS သည် နည်းပညာပြန့်ပွားရေးနှင့်အသိပညာတိုးတက်ရေး၊ မြန်မာ့အင်တာနက်အသုံးပြုသူများတိုးတက် လာစေရေး၊ အင်တာနက်ပေါ်မှာရှိသော အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများကို ပိုမိုအသုံးချစေနိုင်ရေးကို ဦးစားပေးဆောင်ရွက် နေပြီး အသင်းအဖွဲ့ကြီးအဖြစ် အခြားလှုပ်ရှားမှုများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကျင်းပပြုလုပ်နိုင်ခွင့်မရှိသေးဘဲ ရပ်တည်လျက် ရှိသည်။
MBS ၏တရားဝင် web စာမျက်နှာကို www.myanmarbloggersociety.asia မှာကြည့်ရှုနိုင်သည်။
ဘလော့ဂါများ၏ရပ်တည်မှု မြန်မာပြည်တွင်းမှာရှိသော ဘလော့ဂါများသည် အများအားဖြင့် အင်တာနက်ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးနှင့်စိုက်ထုတ် သုံးစွဲကြရသူများဖြစ်ကြပြီး အချိန်ကြာမြင့်သော အင်တာနက်သုံးစွဲမှုတွေအတွက် မည်သည့် ဝင်ငွေမှ အင်တာနက် ပေါ်က နေပြန်လည်ရရှိသောသူများမဟုတ်ကြချေ။
ဘလော့ရေးသူများ၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းရရှိထားသော အင်တာနက်ချိတ်ဆက်မှုက တဆင့် အသုံးပြုရေးသားကြသည်ဖြစ်သည်။
သူတို့များ၏ကွဲပြားသောရေးသားမှု မတူညီသော ရပ်တည်မှုနှင့် တမူခြားနားသော အတွေး အခေါ်များထဲမှာ တူညီသော ပေးအပ်မှုသည် အများသူငှာကို မိမိတို့ခံစားမှု အတွေ့အကြုံနှင့် အသိပညာဖြန့်ဝေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ အစဉ်အလာအရ အစိုးရမှအမြင်မကြည်လင်သော လုပ်ငန်းတခုကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေမှုများမှာ ရာဇဝတ် သင့်သော အနေအထားဖြစ်သည်ဆိုတာကြောင့် ၂၀၀၇ စက်တင်ဘာနောက်ပိုင်း ကမ္ဘာကျော်ကြားခဲ့သော မြန်မာဘလော့ဂါ တင်ပြမှုများကြောင့် လည်းကောင်း၊ အစဉ်အလာအရ ယုံကြည်စရာအတွက် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော မြန်မာ့ နိုင်ငံ ရေးသမားများကြောင့် လည်းကောင်း ဘလော့ဂါများသည် အစိုးရအတိုက်အခံတွေအဖြစ် အမြင်သည် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
ဤအချက်ကြောင့် အချို့အသိုင်းအဝိုင်းများသည် မြန်မာဘလော့ဂါများကို နိုင်ငံရေးနှီးနွှယ်နေသော ပြဿနာရှိသူများအဖြစ်တွဲလျက်မြင်သည်။
အဲဒါကြောင့် လူမှုရေးနယ်ပယ်နှင့်ပညာရေးနယ်ပယ်များတွင် မြန်မာဘလော့ ဂါများသည် ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်လှုပ်ရှားကူညီဆောင်ရွက်ပံ့ပိုးရန်အတွက် အခွင့်အရေးမရခဲ့ကြချေ။
ကဏ္ဍစုံနယ်ပယ်စုံက လူများသည် ဘလော့ရေးသားလာတာနှင့်အမျှ မြန်မာဘလော့ဂါအရောင်အသွေးကလည်းစုံလင်လာ သောအတွက် ပြည်တွင်းက အများစုသော နိုင်ငံရေးမနှီးနွှယ်သော ဘလော့ရေးသားသူများမှာ အမြဲစိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတို့နှင့် နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေရသည်။
အစိုးရ ISP မှပိတ်ဆို့ထားသော ဘလော့ပလတ်ဖောင်းများကို ဝင်ရောက်ရေးသားကြရသော အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ Google mail ကိုအသုံးပြုဆက်သွယ်ကြသော ရာနှုန်းပြည့်အင်တာနက်သုံးစွဲသူများကပါ နာမည်ဆိုးနှင့်ကျော်ကြားသော အစိုးရ၏ အီလက်ထရွန်းနစ်ဥပဒေကို စက္ကန့်မလပ်ကြောက်ရွန့်နေကြရသည်။
ထိုသို့သော ပိတ်ဆို့ထားမှုနှင့် ကြီးလေးသော ပြစ်ဒဏ်များချမှတ်နိုင်သောအနေအထားကြောင့် ထိတ်လန့်စိုးရွံ့မှုများကြားက နေပြီး မိမိတို့ဝါသနာပါရာ ကဗျာအနုပညာနှင့် အတတ်ပညာများကို မည်သည့် အခကြေးငွေမှမရဘဲ အင်တာနက်ပေါ်မှာ နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရအောင် တင်ပြပေးနေသော အင်အားစုသည် ဘလော့ဂါများသာဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာမူ မြန်မာအင်တာ နက်လောကမှ ငြင်း၍ မရသော အချက်ဖြစ်သည်။
External Link www.myanmarbloggersociety.asia ဆက်စပ်လင့်ခ် မြန်မာဘလော့များ Category:အင်တာနက်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဘလော့ရေးသားမှုကို ယေဘူယျအားဖြင့် ၂၀၀၅ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မြန်မာဘလော့များ ၏ ကနဦးအစမှာ မြန်မာဖောင့် အခက်အခဲကြောင့် အင်္ဂလိပ်လို ရေးသားသော ဘလော့များသာ ရှိခဲ့သည်။
မြန်မာစာများကို JPG ဖိုင်များဖြင့် ပုံအဖြစ် တင်သော ဘလော့အချို့ ရှိခဲ့သကဲ့သို့ ဝင်းမြန်မာဖောင့်များကို အသုံးပြုသည်များ လည်းရှိခဲ့သည်။
ဇော်ဂျီယူနီကုဒ်အား Alpha Mandalay မှ အခမဲ့ဖြန့်ချိ သောအခါ မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးသားသော မြန်မာဘလော့များ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
၂၀၀၇ စက်တင်ဘာ၁ရက်နေ့တွင် မြန်မာဘလော့ဂါများမှ ဦးစီးကာ Myanmar ICT Park (ယခု Myanmar Info-Tech) တွင် ဘလော့စီမီနာကို ခမ်းနားစွာ ပထမဆုံး အကြိမ် ကျင်းပ နိုင်ခဲ့သည်။
၂ဝဝ၇ ခုနှစ် စက်တင်ဘာအရေးအခင်း ပြီးနောက်တွင် နိုင်ငံရပ်ခြားမှ မြန်မာဘာသာဖြင့် ရေးသား ထားသော အစိုးရဆန့်ကျင်ရေး မြန်မာဘလော့များ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် စစ်အစိုးရမှ ဘလော့ဝန်ဆောင်မှု ပေးသော ဆိုက်တော်တော်များများကို ပိတ်ပစ်ခဲ့သလို အချို့ဘလော့ရေးသားသူများကိုလည်း ဖမ်းဆီးအကျဉ်းချခဲ့သည်။
သမိုင်းကြောင်း right မြန်မာဘလော့ကာ အများအပြားသည် ပလန်းနက်ဖိုရမ်နှင့် အခြားသော ဖိုရမ်များမှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
မြန်မာ့ အင်တာနက် ခေတ်ဦးတွင် ဖိုရမ်များသည် အကြောင်းအရာများ ဆွေးနွေးရာ နေရာ အပြင် စာပေ အနုပညာများ တင်နိုင်သော နေရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။
မြန်မာလို ရေးသားသော မြန်မာဘလော့များ၏ စတင်သူမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ဟု ပြောရန် ခက်ခဲသော်လည်း ဇော်ဂျီယူနီကုဒ် ဖောင့်ကို ဘလော့တွင် ထည့်သွင်း၍ နည်းပညာ စတင် မျှဝေ ပေးခဲ့သူမှာ ညီလင်းဆက် ဖြစ်သည်ဟု လူသိများ ကြသည်။
၎င်းနောက် မန္တလေးမှ ကိုမောင်လှ မှ လဲ ကြည့်ရှုသူများ၏ စက်ထဲတွင် မြန်မာဖောင့် ထည့်သွင်းစရာ မလိုပဲ မြန်မာစာကို မြင်နိုင်သော နည်းပညာ တစ်ခုကို မျှဝေ ပေးခဲ့သည်။
၂၀၀၆ နိုဝင်ဘာ နှောင်းပိုင်းနှင့် ၂၀၀၇ နှစ်ဦးပိုင်း တွင်တော့ မြန်မာလို ရေးသားသော ဘလော့များ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မြန်မာဘလော့ကာ ခေတ်ဦးပိုင်းရှိ ဘလော့ဂါများ၏ ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဘလော့ဂါများ စုစည်းကာ MBS ခေါ် မြန်မာဘလော့ဂါအသိုက်ဝန်း ကိုဖွဲ့စည်းတည်ထောင် နိုင်ခဲ့သည်။
MBS (Myanmar Bloggers Society) MBS ၏ ဆောင်ပုဒ်မှာ ‘We Blog,we unite’ ဖြစ်သည်။
မြန်မာဘလော့ဂါများ အများဆုံး အသုံးပြုသော ဘလော့နည်းပညာ ပလက်ဖောင်းမှာ blogspot နှင့် wordpress တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကနဦးဘလော့ အများစုမှာ blogspot ကို အသုံးပြုထားသော ဘလော့များ ဖြစ်ကြပြီး ၂ဝဝ၇ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းတွင် blogspot များဝင်ရောက်ရ ခက်ခဲသွားခြင်းများ ကြောင့် wordpress ကို အသုံးများလာကြပြန်သည်။
အချို့သော ဘလော့များသည် CMS နည်းပညာ ကို အသုံးပြု၍လည်း ဘလော့တည်ဆောက် ထားကြသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။
ဘလော့နည်းပညာနှင့် တွဲဖက်၍ အသုံးပြုသော widget များအနက် မြန်မာဘလော့ဂါ အသိုင်းဝိုင်းအတွင်း အသုံးများသော widget တစ်ခုမှာ CBOX ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် chat box သို့မဟုတ် shout box ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး ဘလော့အဝန်းအဝိုင်း အတွင်းတွင် ဖြစ်စေ၊ ဘလော့ဖတ်သူများ နှင့် ဘလော့ကာများ ကြားတွင် ဖြစ်စေ ကြားခံ အသုံးပြုသော ဆက်သွယ်ရေး widget ဖြစ်သည်။
ပိတ်ဆို့ထားသော ဘလော့များကို RSS Feed ဖြင့် အလွယ် တကူ ဖတ်ရှုနိုင်သော Google Reader မှာလည်း ဘလော့ဖတ်ရှုသူများ အသုံးများကြသည်။
မြန်မာဘလော့ အများစုသည် ဇော်ဂျီယူနီကုဒ်ဖြင့် ရေးသားကြသော်လည်း ယခုအခါ တချို့သော ဘလော့များသည် မြန်မာယူနီကုဒ်ကို ပြောင်းလဲ အသုံးပြုလာကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဇော်ဂျီယူနီကုဒ်နှင့်ရော မြန်မာယူနီကုဒ်ဖြင့်ပါ ဖတ်ရှုနိုင်အောင် မြန်မာယူနီကုဒ် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော ကိုငွေထွန်းမှ on the fly ခေါ် ယူနီကုဒ် converter ကိုရေးသား ပေးခဲ့သည်။
မြန်မာဘလော့ဂါများသည် micro blogging ဖြစ်သော twitter ကိုလည်း အသုံးပြုကြသည်။
ထင်ရှားသူများ နေဘုန်းလတ်သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထင်ရှားသော ဘလော့ရေးသားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တပ်မတော်ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေအား လှောင်ပြောင်သော ကာတွန်းပုံတစ်ခုကို တင်ခဲ့သည့်အတွက် ထောင်ဒဏ် နှစ် ၂၀ ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကွန်ပျူတာ ဆော့ဝဲရ် (computer software) သည် ကွန်ပျူတာစံနစ်အပေါ်တွင် အလုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်စေနိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သောပရိုဂရမ်နှင့် ခိုင်းစေချက်အစီအစဉ်တို့ကို စုစည်းထားသော ပရိုဂရမ် အစုအဝေးများကို ခေါ်ဆိုသည်။
ကွန်ပျုတာဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များ၊ လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နိုင်သော စနစ်အတွက် အသုံးပြုသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များအား ကွန်ပျူတာဖြင့် ရေးနိုင်၊ ဖတ်နိုင်ပြီး ဒီဂျစ်တယ် နည်းပညာဖြင့် သိမ်းဆည်းခြင်းကို ခေါ်﻿ဝေါ်ခြင်း အတွက် အသုံးပြုသည်။
၎င်းအပြင် ၁၉၈၀ ဝန်းကျင်ခန့်က ကွန်ပျုတာ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမာထည်များနှင့် ကွဲပြားစေရန် အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ယခင်က ဆော့ဝဲကို မီဒီယာလုပ်ငန်းသုံး ဓာတ်ပြား၊ မက္ကနစ်တစ် တိပ်ခွေများ မှသည် အင်တာနက် ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ခြင်း၊ ကွန်ပက်ဒစ်ခေါ် CD ဓာတ်ပြားများဖြင့် ထုပ်လုပ်သည် အထိ တိုးတက်လာလေသည်။
ထိုအခေါ်အဝေါ်တွင် အသုံးပြု software များဖြစ်သည့် စာရေးရန် word processor၊ ဟတ်ဒ်ဝဲရ်များကို ကိုင်တွယ်သော မောင်းနှင်စနစ်၊ အလယ်တန်းကနေသော distributed system စသည့် ရှိကျသည်။
Software တွင် ဝက်ဘ်ဆိုက်၊ ပရိုဂရမ်၊ ဗွီဒီယို ဂိမ်း စသည်တို့ ရှိကြသည်။
ပရိုဂရမ်များကို C၊ C++ စသည့် programming language များဖြင့်ရေးသည်။
ထိ၍ ကိုင်၍မရပါ၊ ယခင်အချိန်များက ပရိုဂရမ်ဟု ရေးသားခေါ်ဆိုပြီး၊ တစ်ဦးချင်းသုံး ကွန်ပျူတာများ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ တွင်ကျယ်လာသော စကားလုံးဖြစ်သည်။
ဆော့ဖ်ဝဲများတွင် Words များကဲ့သို့သော သီးခြား ဦးတည်ချက်တစ်ခုအတွက် အသုံးချဆော့ဖ်ဝဲများနှင့်၊ လုပ်ငန်းများအတွက် လိုအပ်သောလုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို စုဝေးထားသောလုပ်ငန်းသုံး ဆော့ဖ်ဝဲနှင့် Hardware များကို အသုံးပြုနိုင်ရန် လိုအပ်သော အပလီကေးရှင်း ဆော့ဖ်ဝဲ နှင့် အသုံးပြုသူက ကွန်ပျူတာကို အသုံးချနိုင်ရန် လိုအပ်သော OSကဲ့သို့သော စစ္စတမ် ဆော့ဖ်ဝဲဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသည်။
Software ကို နှစ်မျိုးခွဲခြားနိုင်သည်။
Systems Software (Windows98, Me, XP, etc.) Application Software (system software ကို အခြေခံပြု၍ ရေးသားကြသော လုပ်ငန်းဆော့ဖ်ဝဲ များ) တို့ဖြစ်ကြသည်။
သံမဏိလူသား ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားသည် အမည်တူ ရုပ်ပြကာတွန်းကို အခြေခံ ရိုက်ကူးထားသည့် သိပ္ပံခေတ်လွန် အမေရိကန် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားဖြစ်ပြီး ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ရုံတင်ပြသခဲ့သည်။
မာဗယ်လ်ရုပ်ရှင်စကြဝဠာ၏ ပထမဦးဆုံးရုပ်ရှင်ကားဖြစ်သည်၊၊ ဒါရိုက်တာ ဂျွန် ဖာရိုး (Jon Favreau) ၏ လက်ရာဖြစ်ပြီး ရောဘတ် ဒေါင်းနီ ဂျူနီယာ (Robert Downey Jr.) က သံမဏိလူသား၏ သံချပ်ဝတ်စုံကို တီထွင်သူ စက်မှုလုပ်ငန်းရှင် တိုနီ စတာ့ခ် (Tony Stark) အဖြစ် ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားသည်။
တိုနီ စတာ့ခ်သည် ရာဇဝတ်မှုများကို လိုက်လံနိမ်နင်းသည့် သူရဲကောင်း "သံမဏိလူသား" ဖြစ်လာသည်။
သံမဏိလူသား ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား၏ နောက်ဆက်တွဲများကိုလဲ ဆက်လက်ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
သံမဏိလူသား ၂ ဗွေဆော်ဦး ပြပွဲကို ၂၀၁၀ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်နေ့ လော့စ်အိန်ဂျယ်လိစ်မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး သံမဏိလူသား ၃ကို ၂၀၁၃ ခုနှစ်တွင် ရုံတင်ခဲ့သည်။
တရုတ်ဘာသာ ဆိုသည်မှာ တရုတ်လူမျိုးတို့ ရေးသား ပြောဆိုသုံးစွဲကြသော ဘာသာစကားဖြစ်သည်။
တရုတ် ဘာသာ အရေးအသားမှာ အများအားဖြင့် အတူတူ ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောဆိုရာတွင်မူ နိုင်ငံအလိုက် ဒေသအလိုက် ကွဲပြားခြားနားမှုများ ရှိသည်။
တရုတ်ဘာသာဟာနိုင်ငံတကာမှာဒုတိယအပြောများဆုံးဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်သည်။
တရုတ်ဘာသာစကား မျိုးကွဲများ နိုင်ငံတကာတွင် ပြောဆိုသော တရုတ်စကားကို မန်ဒရင် တရုတ်ဘာသာစကားဟု ခေါ်ဆိုလေ့ ရှိကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ လက်တို နှင့် လက်ရှည် ဟု ခွဲခြား ခေါ်ဝေါ်လေ့ ရှိသည်။
လက်ရှည် ဆိုသည်မှာ အင်္ကျီလက်ရှည်ဝတ်သော ယဉ်ကျေးသော လူတို့၏ စကားဟု ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်ပြီး လက်တို စကားဆိုသည်မှာ အလုပ်သမား လူတန်းစားသုံး စကားဟု ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
မုန့်လုံးရေပေါ်သည် ကောက်ညှင်းဖြင့် ပြုလုပ်သည့် မြန်မာ့ သွားရည်စာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ကောက်ညှင်းလုံးအား ရေနှင့်ပြုတ်ရာတွင် ကောက်ညှင်းကျက်ပါက ရေပေါ် ပေါ်လာသည့် အတွက် မုန့်လုံးရေပေါ်ဟု ခေါ်သည်။
ကောက်ညှင်း သက်သက်ဖြင့် သော်လည်းကောင်း ထန်းလျက် သို့မဟုတ် ကြံသကာခဲကို ဌာပနာသွင်း၍ သော်လည်းကောင်း ပြုလုပ် စားသုံး ကြသည်။
မြန်မာ့ရိုးရာအလိုက် တန်ခူးလတွင် မုန့်လုံးရေပေါ်များဖြင့် အလှူလုပ်လေ့ရှိသည်။
မုန့်လုံးရေပေါ်သည်လည်း တရုတ်လူမျိုးများ၏ ရိုးရာသွားရည်စာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
တရုတ်တို့သည် တရုတ်ပြက္ခဒိန် ၁ လ ပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့တွင် ကျရောက်သည့် ယွမ်ရှောင်းကျယ်ခေါ် မီးပုံးပွဲတော်နှင့် နေ့တာအရှည်ဆုံးနေ့ တုန်းကျိခေါ် ဆောင်းရာသီ ဝင်သည့်နေ့တွင် စားသုံးလေ့ရှိသည်။
တရုတ်ဘာသာဖြင့် မုန့်လုံးရေပေါ်အား ‘ယွမ်ရှောင်း’ (元宵) သို့မဟုတ် ‘ထန်းယွမ်’ (湯圓) ဟုခေါ်သည်။
တရုတ်လူမျိုးများ မုန့်လုံးရေပေါ် ပြုလုပ်ရာတွင် တောင်ဆားခေါ် ပဲအချို၊ သကြားရောထားသည့် နှမ်းမဲမှုန့်၊ မြေပဲမှုန့်တို့ကို ဌာပနာ အဖြစ် ထည့်လေ့ရှိသည်။
အေးချမ်းသည့် ရာသီတွင် ကစော်၊ ကြက်ဥတို့ဖြင့် ရောချက်ထားသည့် မုန့်လုံးရေပေါ်ကိုလည်း လူကြိုက်များကြသည်။
တရုတ်တို့သည် မုန့်လုံးရေပေါ်ကို အငံချက်၍လည်း စားသုံးကြသည်။
အငံချက်ရာတွင် အသားသွပ်ကာ ချက်ပြုတ်သည့်အပြင် ဝက်သား၊ ဝက်သည်း၊ မုန်လာဥဖြူ၊ မုန်ညှင်းများဖြင့်လည်း ဟင်းရည်ချက်သကဲ့သို့ ချက်စားတတ်သည်။
တရုတ်တို့သည် မုန့်လုံးကို ဆီဖြင့်ကျော်၍သော်လည်းကောင်း ရေခံ ပေါင်း၍သော်လည်းကောင်း အခြားနည်းများဖြင့်လည်း ပြုလုပ် စားသုံးလေ့ရှိသည်။
ဓာတ်ပုံများ ကိုးကား Category:အစားအစာ။
အီကြာကွေး အီကြာကွေး () သည် ဆီဖြင့် ကြွပ်ရွအောင် ကြော်ထားသည့် ခပ်ရှည်ရှည် ဂျုံချောင်းဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံ၊ အရှေ့အာရှနှင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများတွင် နံနက်စာအဖြစ် စားသုံးလေ့ရှိသည့် အစားအစာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အီကြာကွေးကို လက်ဖက်ရည်၊ ကော်ဖီ၊ မုန့်ဟင်းခါး၊ ဆန်ပြုတ်တို့ဖြင့် တွဲဖက် စားသုံးလေ့ရှိသည်။
thumb ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ သည် မြန်မာအမျိုးသား ဝံသာနုများအား အမျိုးသားစိတ်ဓာတ် ရင့်သန်စေရန် ပထမဆုံး နိုင်ငံရေးမျက်စိ ဖွင့်ပေး ခဲ့သော လွတ်လပ်ရေး မီးရှုးတန်ဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဆရာတော်သည် သူ့တစ်သက်တာလုံးတွင် မြန်မာအမျိုးသား အမျိုးသမီးများကို နိုင်ငံရေး အသိစိတ်ဓာတ် နိုးကြားစေရန်နှင့် တိုင်းတစ်ပါးအုပ်ချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်၍ လွတ်လပ်ရေးရရှိရန် ဆောင်ရွက် ကြိုးပမ်းသွားခဲ့လေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌ ပထမဆုံး အကျဉ်းချခံရသည့် နိုင်ငံရေးသမားမှာ ဦးဥတ္တမ ပင်ဖြစ်သည်။
ဆရာတော်သည် ရခိုင်လူမျိုး ဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ ဆရာတော် အသျှင်ဦးဥတ္တမအား ရခိုင်ပြည်နယ်၊ စစ်တွေမြို့၊ ရူပရပ် အဖ ဦးစံမြ၊ အမိ ဒေါ် အောင်ကြွဖြူတို့မှ ၁၈၇၉ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ (၂၈) ရက်၊ (၁၂၄၁ ခု ပြာသိုလပြည့် ကျော် ၂ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့တွင်, နယ်ချဲ့တို့အား တော်လှန်ခဲ့သော ဆရာတော် ဦးဥတ္တမဖွားမြင်ခဲ့သည်။
မွေးချင်းများမှာ ပေါ်ထွန်းအောင်၊ ကျော်ထွန်းအောင်၊ မအိမ်စိုး တို့ဖြစ်သည်။
သားအကြီးဆုံး ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ အသျှင်ဦးဥတ္တမ လောင်းလျာပင်ဖြစ်သည်။
ညီဖြစ်သူ ကျော်ထွန်းအောင် သည် နောင်အခါတွင် "ရှင်အရိယ" ဟူသော ဘွဲ့ဖြင့် ရဟန်းဖြစ်တော်မူသည်။
ပေါ်ထွန်းအောင် (၉)နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ညီဖြစ်သူ ကျော်ထွန်းအောင်မှာ (၆)နှစ်အရွယ် ရှိသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြား လို၍ မိဘများကို ပူဆာကြရာ မရသဖြင့် အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။
မိဘများလိုက်ရှာကြရာ (၁၅)ရက်ခန့်ကြာမှ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်တွေ့သည်။
,ဦးဥတ္တမ မိဘများက ကလေးနှစ်ယောက် ဆန္ဒပြည့်ဝအောင် အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ နှစ်ဘာသာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင် အပ်နှံကြသည်။
ကျောင်းအပ်သည့်အခါ ထုံးစံအတိုင်း သူငယ်တန်းတွင် ထားလေရာ ပေါ်ထွန်းအောင်က သူ့ကို တတိယတန်းတွင် ထားခွင့်ပြုရန် ပြောဆိုသည်။
ဆရာကြီးက အရည်အချင်းကို သိလို၍ တတိယတန်း ဖတ်စာကို ဖတ်ခိုင်းလေသည်။
ပေါ်ထွန်းအောင်က အထစ်အငေါ့မရှိ ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက် ဖတ်ပြလိုက်ရာ ဆရာကြီးမှာ အံ့ဩသွားသည်။
ကျောင်းမနေသေးဘဲ ဖတ်ပြနိုင်ခြင်းမှာ အိမ်နီးချင်း သူငယ်ချင်းများထံမှ ကြိုတင်သင်ကြားထားခြင်း ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပေါ်ထွန်းအောင် ကြိုတင်သင်ကြားထားခြင်းကို သူ၏မိဘများပင် မသိဟု ဆိုသည်။
ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးက ပေါ်ထွန်းအောင်အား ဒုတိယတန်းတွင် နေခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ကျောင်းနေ၍ (၂)နှစ်မျှ ကြာသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင် ပဉ္စမတန်းရောက်ပြီး ညီကျော်ထွန်းအောင် စတုတ္ထတန်းသို့ ရောက်သည်။
အတန်းတင်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ ဒုတိယပညာသင်ဆုကို အင်္ဂလိပ် မျက်နှာဖြူ ရခိုင်တိုင်းမင်းကြီးကိုယ်တိုင် ကြွရောက်ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ ဆုကိုယူသော်လည်း ဝမ်းသာမှု မရှိခဲ့ချေ။
ညီကိုခေါ်၍ စစ်တွေမြို့ ကမ်းနားဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
ကမ်းနားသို့ရောက်သောအခါ ရရှိခဲ့သော ဆုကို ချိုးဖဲ့ဆုတ်ဖြဲပြီး ကုလားတန်မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဤသို့ ပစ်ချပြီးသောအခါ ပေါ်ထွန်းအောင်က ညီဖြစ်သူအား "ဒီမှာ ငါ့ညီ၊ ဆုယူရင် ပထမဆုကိုသာယူ၊ ဒုတိယတို့၊ တတိယတို့ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မယူနဲ့"ဟု ဆိုလေသည်။
ပေါ်ထွန်းအောင်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတန်းတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ် အင်္ဂလိပ်ခရစ်ယာန်ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးက မွေးစားလိုသော်လည်း မိဘများက မထည့်၍ ကာလကတ္တားသို့ မလိုက်ခဲ့ရပေ။
ပေါ်ထွန်းအောင်မှာ တိုင်းတစ်ပါးတွင် ပညာသင်လိုစိတ်ရှိ၏။
ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား "ဖေဖေ မေမေတို့ မလွှတ်ပေမယ့် တစ်နေ့ကျ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးပြီး နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်မှာပဲ"ဟု တစ်ခါက ပြောဖူးသည်။
(၁၃)နှစ်သားသို့ ရောက်လာသော အခါ ပေါ်ထွန်းအောင်သည် နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်ကြားရေးကို အထူးအာရုံစိုက်လာသည်။
ငွေရှိလျှင် ပညာသွားသင် နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ဖြင့် မိခင်ဘက်မှ တော်စပ်သော ဦးရီး၏ ဈေးဆိုင်တွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ရင်း ငွေများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။
ကြံရွယ်သည့်အတိုင်း မဖြစ်ခဲ့၍ ပေါ်ထွန်းအောင်သည် ဦးရီးထံတွင်လည်း မနေ၊ မိဘများထံသို့လည်း မပြန်ဘဲ စစ်တွေမြို့၌ ပရိယတ္တိစာပေ သင်ကြားမှုတွင် ထိုအခါက အကျော်အစောဖြစ်သော ရွှေစေတီကျောင်း ဆရာတော်ထံ သွားရောက်၍ ရှေးဦးစွာ ဖိုးသူတော်အဖြစ်ဖြင့် မင်္ဂလသုတ်မှစ၊ သဒ္ဒါရှစ်စောင်နှင့် သင်္ဂြိုဟ်ကိုးပိုင်းအထိ သင်ရိုးတန်း ကုန်အောင် သင်ယူခဲ့သည်။
(၁၆)နှစ်အရွယ်ရောက်မှ မိဘများက ရှင်သာမဏေဝတ်ပေးသဖြင့် ရှင်ဥတ္တမဟု တွင်သည်။
ရှင်ဥတ္တမသည် နက်နဲကျယ်ပြန့်သော ပိဋကတ်တို့ကို သင်အံလေ့ကျက်ရာဖြစ်သော ပခုက္ကူစာသင်တိုက်ကြီးတွင် သွားရောက် ပညာသင်ကြားလိုသဖြင့် လူဝတ်လဲ၍ ဓားတောင်ဆရာတော် ဦးဂန္ဓာနှင့် လိုက်သွားသည်။
ရဟန်းခံ ရှေးဦးစွာ မအူပင်သို့ရောက်၍ မအူပင်မှ ရန်ကုန်၊ ထိုမှ တောင်ငူမြို့သို့ ရောက်သည်။
ဦးဥတ္တမသည် တောင်ငူတွင် ရှင်သာဏေ စာပြန်ပွဲတစ်ခုကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရာ ပထမရရှိခဲ့သည်။
စာတော်သည့် သတင်းကြောင့် တောင်ငူမြို့ရှိ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်ဝသော ရှမ်းအမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက သားအဖြစ် မွေးစားကာ ကာလာကတ္တား မြို့သို့ပို့၍ ပညာသင်ကြားစေသည်။
ကာလကတ္တားမြို့တွင် သုံးနှစ်ခန့်နေပြီး အင်္ဂလိပ်ဘာသာ (၁၀)တန်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့၍ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာ၏။
မြန်မာပြည်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ပခုက္ကူမြို့သို့သွား၍ ရေစကြို တိုက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေကျမ်းဂန်များကို ရှင်ဝတ်ဖြင့် ဆက်လက်သင်ကြားသည်။
ထိုသို့ သင်ကြားနေစဉ်ပင် ဦးဥတ္တမအား ​​​​​ဆွေမျိုးတော်သူ ဘုံဘေဘားမား ကိုယ်စားလှယ် ဦးထွန်းအောင်ကျော်က ပဉ္ဇင်းဒါယကာပြုလျက် ရဟန်းခံ ပေးသည်။
ရဟန်းခံစဉ် ဦးဥတ္တမ၏ သက်တော်မှာ (၁၉)နှစ်နှင့် (၂)လ ရှိပြီဖြစ်သည်။
ရွှေစေတီကျောင်းဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တတေဇာရာမသည် ဦးဥတ္တမ၏ ဥပဇ္ဈယ်ဆရာတော်ဖြစ်သည်။
အိန္ဒိယတွင် လေ့လာခြင်း အရှင်ဥတ္တမသည် ရဟန်းဝတ်နှင့်ပင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့သို့ သွားပြန်သည်။
ကာလကတ္တားမြို့သို့ ရောက်ချိန်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံရေးမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲပြီး အိန္ဒိယခေါင်းဆောင်တို့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ထကြွနိုးကြားခိုက်နှင့် ကြုံကြိုက်နေရာ ဦးဥတ္တမလည်း နိုင်ငံရေးစွန့်စားလိုစိတ်များ ရင်တွင်း၌ တကြွကြွဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။
အမျိုးသား စိတ်ဓာတ်လည်း အတောမသတ် ရင့်သန်ခဲ့၏။
ဦးဥတ္တမသည် အိန္ဒိယတွင်ရှိခိုက် အမျိုးသားကောလိပ်တခုတွင် ပါဠိနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာစာပေဆိုင်ရာ ဧည့်ပါမောက္ခအဖြစ် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်သည်။
ယင်းသို့ ဆောင်ရွက်ရင်းဖြင့် သင်္ကရိုက်ဘာသာ၊ ဘင်္ဂါလီ၊ နာဂရီစသော ရှေးဟောင်း ဟိန္ဒူစာပေကျမ်းများကို သင်ကြားပြန်သည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင်နေစဉ် ဆရာဦးဥတ္တမအား ဟိန္ဒူမဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခဲ့ကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၅)ထိုအသင်း ကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် အရွေးခံရဖို့ မလွယ်ပေ။
ဦးဥတ္တမသည် နာမည်ကြီး ဟိန္ဒူခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည့် မဒရပ် ပြည်နယ်မှ နာမည်ကျော်ခေါင်းဆောင်ကြီး ပဏ္ဍိတ်မာလဗီးယားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်အရွေးခံရာ အနိုင်ရသဖြင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံက ဦးဥတ္တမအား သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ဟိန္ဒူမဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီးမှာ အိန္ဒိယပြည်၌ ကွန်ဂရက်အသင်းကြီးပြီးလျှင် ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး အသင်းအဖွဲ့ကြီးဖြစ်သည်။
ကွန်ဂရက်အသင်းကြီးမှာ အိန္ဒိယလူမျိုးပေါင်းစုံ ပါဝင်သည့် နိုင်ငံရေးအသင်းဖြစ်ပြီး ဟိန္ဒူ မဟာဆပ်ဗာအသင်းကြီးမှာမူ ဟိန္ဒူဘာသာကိုးကွယ်ကြသူများသာ ပါဝင်သည့် ဘာသာရေးအသင်းကြီး ဖြစ်သည်။
ဥရောပတွင် ပညာသင်ခြင်း ဆရာတော် ဦးဥတ္တမသည် အိန္ဒိယပြည်တွင် (၈)နှစ်ကြာမျှ နေခဲ့ပြီးနောက် ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ ပညာသင်သွားလေသည်။
(၁၉၀၄-၀၅)၌ ဂျပန်ကဲ့သို့ နိုင်ငံငယ်လေးများက ရုရှားကဲ့သို့ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံကို အနိုင်ရလိုက်ကြောင်း ကြားသိရသည့်အချိန်မှစ၍ ဂျပန်ကို အတော်အထင်ကြီးသွားသည့်အလျောက် စုဆောင်းထားသောငွေနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်ပညာဆည်းပူးရန် ၁၉၀၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၄) ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့မှ စင်ကာပူသို့ သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခဲ့သည်။
ဂျပန်သို့ သွားခြင်း ထိုမှတစ်ဖန် (၁၈) ရက်နေ့တွင် ဂျပန်ပြည်သို့ စင်ကာပူမှတစ်ဆင့် သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ရာ မတ်လ (၇)ရက်နေ့တွင် ဂျပန်နိုင်ငံ ယိုကိုဟားမားမြို့သို့ ရောက်သွားသည်။
ဂျပန်သို့ ရောက်သောအခါ တိုကျိုမြို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သိပ္ပံကျောင်းကြီး၏ ဥက္ကဋ္ဌ အမတ်ကြီး အိုတာနီ (ထိုအခါက စက်မှုလက်မှုဝန်ကြီး)၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဂျပန်ဘာသာ နှင့် စကားကို နှစ်နှစ်ခန့် သင်ယူအောင်မြင်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာသိပ္ပံကျောင်းကြီး၌ နှစ်နှစ်ခန့် သင်္ကရိုက်ဘာသာ ပါမောက္ခအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဂျပန်ပြည်သို့ ရောက်ရှိစဉ်က ဦးဥတ္တမ၏ ဝါတော်မှာ ကိုးဝါမျှရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တတ်ကျွမ်းသော ဘာသာရပ်များမှာ မြန်မာ၊ ပါဠိ၊ ဟိန္ဒူ၊ သက္ကတ၊ ဘင်္ဂလီ၊ နာဂရီ၊ တိဘက်၊မောင်သုည : ဦးဥတၱမအင်္ဂလိပ်၊ ပြင်သစ်နှင့် ဂျပန်ဘာသာ ,ဦးဥတ္တမ-မှတ်စုစာအုပ်တို့ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယက်ဆင်ကို တရားဟောခြင်း ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ ဂျပန်ပြည်ရောက်သွားချိန်၌ တရုတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်ကလည်း ဂျပန်ပြည်တွင် ရှိနေသည်။
တရုတ်ကျောင်းသားများလည်း ဂျပန်ပြည်တွင် အများအပြား ရောက်ရှိနေကြသည်။
တရုတ်ကျောင်းသားများသည် ဦးဥတ္တမထံလာ၍ ဩဝါဒခံယူကြသည်။
ဦးဥတ္တမက တရုတ်ကျောင်းသားများအား ဂျပန်ပြည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျက် တရုတ်ပြည်လွတ်မြောက်ရေးကို မည်သို့မည်ပုံ ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း နည်းပေးလမ်းပြ ညွှန်ကြားပြောပြသည်။
တရုတ်ကျောင်းသားများသည် ဦးဥတ္တမကို လေးစားကြည်ညိုသွားကြပြီးလျှင် ထိုအချိန်က တရုတ်ပြည်လွတ်မြောက်ရေးကို ဂျပန်ပြည်၌ အခြေချလျက် ကြိုးပမ်းနေသော သူတို့ခေါင်းဆောင်ကြီး ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်အား ဦးဥတ္တမအကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။
ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်သည် ဆရာတော် ဦးဥတ္တမအကြောင်းကို ကြားသိရသည်ဖြစ်၍ ဦးဥတ္တမထံ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး ဦးဥတ္တမနှင့် စကားဆွေးနွေး ပြောကြည့်သောအခါ ဦးဥတ္တမအပေါ်တွင် အထူးလေးစားမှုရှိသွားသည်ဖြစ်၍ ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်က ဦးဥတ္တမအား တရုတ်ပြည်သို့ သူနှင့်အတူလိုက်ခဲ့ရန် ပင့်လေသည်။
ဦးဥတ္တမသည် တက္ကသိုလ်မှ ခွင့်သုံးလယူပြီးလျှင် (၁၉၁၉) ခုနှစ်၌ ဒေါက်တာဆွန်ယက်ဆင်နှင့်အတူ ဂျပန်မှ ကိုးရီးယား၊ ကိုရီးယားမှ ဆိုက်ပန်၊ ဆိုက်ပန်မှ မန်ချူးကိုး၊ မန်ချူးကိုးမှ ကျိဖု၊ ကျိဖုမှ ရှန်ဟိုင်း၊ ရှန်ဟိုင်းမှ အမွိုင်မြို့ အသီးသီးသို့ ခရီးလှည့်လည် သွားလာခဲ့လေသည်။
ထိုခေတ် ထိုအခါက မြန်မာလူမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုမျှများပြားသော ပြည်ပနိုင်ငံများသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်း၊ အချို့နိုင်ငံများတွင် နှစ်ရှည်လများ နေထိုင်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်သူမှာ အံ့ချီးဖွယ်ရာပင် ဖြစ်လေသည်။
ဆရာတော် ဦးဥတ္တမသည် ဂျပန်ပြည်၌ ပါမောက္ခလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဆွမ်းစရိတ်လောက်မျှသာယူပြီး စေတနာဖြင့် ပြသခဲ့သည်။
ဂျပန်ပြည်မှအပြန် ကိုရီးယား၊ တရုတ်ပြည်တို့မှတစ်ဆင့် အင်ဒိုချိုင်းနားရှိ ဆိုင်ဂုံ (ယခု ဗီယက်နမ်ဆိုရှယ်လစ်သမ္မတနိုင်ငံ ဟိုချီမင်းမြို့တော်)သို့ ဝင်ခဲ့သည်။
မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးကို တရားဟောခြင်း ဆိုင်ဂုံမြို့တွင် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး၏ သားတော် မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးနှင့် ၎င်း၏ သားတော်နှစ်ပါးတို့ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။
ဆရာတော် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးနေစဉ် မြင်ကွန်းမင်းသားကြီးက "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရာဇပလ္လင်ပေါ် ဖင်မထိုင်ရသမျှတော့ မြန်မာပြည်ကို မပြန်တော့ဘူး"ဟု လျှောက်ထားရာ ဆရာတော်က "ဒကာကြီး၊ ခဲတစ်လုံးကို ရေထဲချက အသံမြည်ပါလိမ့်မည်၊ မြန်မာပြည်ကတော့ အသံမြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ"ဟု မိန့်တော်မူရာ မြင်ကွန်း မင်းသားကြီးမှာ မျက်ရည်များပင် ကျရှာခဲ့သည်ဟု ဆို၏။
ဝိုင်အမ်ဘီအေကို ကူညီခြင်း ထို့နောက် ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်ဆိုက်ရောက်တော်မူသည်။
ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ပြန်၍ ကြွလာသောအခါ မြန်မာပြည်သည် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်း (ဗုဒ္ဓဘာသာ ကလျာဏယုဝအသင်း)က နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်း များကို စတင်လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဦးဥတ္တမလည်း ကူညီဝင်ရောက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်လေ သည်။
ဝိုင်အမ်ဘီအေ ခေါ် ဗုဒ္ဓဘာသာကလျာဏယုဝအသင်းကို (၁၉၀၆) ခု၊ မေလ (၁၀) ရက်၊ ကြာသပတေး၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် (၁၂၆၈) ခု၊ ကဆုန်လပြည့်ကျော် (၄) ရက်တွင် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ထက်သန်ကြသော လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည့် ဦးဘဖေ၊ အမ်အေမောင်ကြီးနှင့် ဒေါက်တာ ဦးဘရင်တို့က ရန်ကုန်မြို့ (၂၈)လမ်း၊ အိမ်အမှတ် (၆၈)၊ ကိုမောင်ကြီးအိမ်တွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ခေတ်ပညာတတ်လူငယ်များဖြစ်သော ဦးပု၊ ဦးသိမ်းမောင်၊ပန်းကန်စက်ဦးသော်၊ ဦးစု၊ ဦးမေအောင်၊ ဦးမောင်မောင်အုန်းခိုင်၊ ဦးဘစီ၊ ဦးသင်းမောင်၊ ဦးဘလှိုင်၊ ဦးစိန်လှအောင် စသူတို့လည်း အသင်းကြီးတွင် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဦးဥတ္တမ ဂျပန်ပြည်မှ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်းကြီးမှာ အတော်အသင့် ကြီးပွားတိုးတက်နေလေပြီ။
ဝိုင်အမ်ဘီအေ အသင်းသူ အသင်းသား များကလည်း ဆရာတော်အား အထူးစိတ်ဝင်စားကြသည်။
မြန်မာထဲမှ ဘာသာစုံတတ်ကျွမ်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးဖြစ်၍လည်း အထူးကြည်ညိုကြသည်။
ဂျပန်ပြည်တွင် ပါမောက္ခလုပ်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ပိုမိုလေးစားသည်။
မြန်မာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးတွင် စတင်ဦးဆောင်သူ ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့် မြန်မာများ အတော်အတန် နိုင်ငံရေးမျက်စိ ပွင့်လာကြသည်။
ဤကဲ့သို့ စတင်လုပ်လျှင် လုပ်ဆောင် ခြင်းပင် အစိုးရစုံထောက်များမှာ ဆရာတော်၏နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်၍နေခြင်းကြောင့် ဆရာတော်အား ကနဦး၌ သံဃာတော်များ မပေါင်းသင်းဝံ့ကြချေ။
ထို့ပြင် ဆရာတော်ပြောပုံ နေပုံတို့မှာ နိုင်ငံရေးဆရာတော်ပီပီ အနည်းငယ်နှင့် ရှင်းရှင်းဘွင်းဘွင်း ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောဆိုတတ်သောကြောင့် အရဟတ္တဓဇဂုဏ်နှင့် မညီညွတ်ဟု ဆိုကာ ဆရာတော်အား မည်သည့်ကျောင်းကမှ လက်မခံဘဲနေသောကြောင့် အင်းစိန် ဒိစတြိတ်ရှိ သမိုင်းမြို့ (ယခု မရမ်းကုန်းမြို့နယ်)ရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် သီးသန့် သီတင်းသုံး၍ နေရှာသည်။
ထိုအခါ သူရိယသတင်းစာသည် ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ၏ နိုင်ငံရေးဆောင်ရွက်ပုံများ အထူးတလည် ထောက်ခံအားပေးသည့်အပြင် ဆရာတော်၏ အပြုအမူမှာ မှန်ကန်ကြောင်းကို နေ့စဉ်လိုလိုပင် ရေးသားခဲ့ကြသည်။
ဤသို့ တစ်စတစ်စ လူသိများ၍ ဆရာတော် တရားပွဲများသို့ သွားရောက်၍ နိုင်ငံရေးတရားများကို နာစပြုကြလေသည်။
ဆရာတော်သည် များသောအားဖြင့် သူရိယ သတင်းစာတိုက်တွင်သာ သီတင်းသုံး၏။
ဦးဥတ္တမ နိုင်ငံရေးလုပ်ဆောင်ရာတွင် ထိုခေတ်အခါက ခေတ်၏ ရှေ့ပြေးဖြစ်သော ဦးဘဘေ၊ ဦးလှဘေ စသော ပုဂ္ဂိုလ်များက အားပေး၏။
၎င်းတို့၏ လုံ့လကြောင့် သူရိယသတင်းစာ တိုက်၏ အကူအညီဖြင့် တိုင်းသူပြည်သားများ မျက်စိပွင့်လင်း၍လာလေသည်။
သို့ဖြစ်ရာ သူရိယသတင်းစာ၏ ဆောင်ရွက်ချက်များကို ကျေးဇူးတင်ထိုက်ပေသည်။
ဂျပန်တို့၏ အပြုအမူကောင်းများကို အတူယူရန် နိုးဆော်ခြင်း သို့ကလို ဆရာတော် ဦးဥတ္တမသည် မြန်မာပြည်အနှံ့ အတော်အသင့် နိုင်ငံရေးတရားများ ဟောပြောတော်မူ ခဲ့ပြီးနောက် (၁၉၁၂) ခုနှစ်တွင် ဂျပန်ပြည်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ကြွသွားပြန်သည်။
နှမဖြစ်သူ ဒေါ်အိမ်စိုးနှင့် မြန်မာလူငယ် သုံးယောက်တို့ကိုပါ ခေါ်သွားကာ ပညာသင်ကြားစေသည်။
(၁၉၁၂) ခုနှစ်တွင် ဦးဥတ္တမသည် ဂျပန်ပြည်သို့ ပြန်ကြွသွားပြီးနောက် (၁၉၁၂)ခု မေလတွင် ဂျပန်ပြည်မှ မြန်မာပြည်သို့ ပေးပို့သော စာသုံးစောင်အနက် မေလ (၁၇) ရက် နေ့စွဲပါ စာတွင်- “ဂျပန်အိမ်တို့သည် စက္ကူအိမ်များ ဖြစ်သည့်အတွက် အမည်းနေရာ၊ အဖြူနေရာ၊ အဝါနေရာရှိသည်။
ထိုနေရာ တွင် မြေဖြူနှင့်ဖြစ်စေ၊ ခဲတံနှင့်ဖြစ်စေ၊ မီးသွေးနှင့်ဖြစ်စေ မရေးရ။
မြန်မာလူမျိုးတို့သည် ထိုကဲ့သို့ရေးခြင်းကို အလွန် တရာ အလေ့အထရှိကြသည်။
မြန်မာပြည်၌ အိမ်တံခါးပိတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ ထရံ၌သော်လည်းကောင်း၊ စားပွဲခုံ၌သော်လည်းကောင်း၊ စာသင်ကျောင်း၌ သော်လည်းကောင်း၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း၌သော်လည်းကောင်း၊ မီးရထားတွဲ ပေါ်၌သော်လည်းကောင်း၊ ရေအိမ်၌သော်လည်းကောင်း၊ သာလာယံဇရပ်၌သော်လည်းကောင်း မြေဖြူနှင့်ဖြစ်စေ၊ မီးသွေးနှင့်ဖြစ်စေ မကောင်းသော အခြင်းအရာ၊ ရိုင်းပျသော စာသားများကို ရေး၍ထားတတ်ကြသည်။
ယင်းသည် မကောင်းသော အကျင့်စာရိတ္တဖြစ်ကြောင်း ဟူ၍လည်းကောင်း။
တစ်ဖန် ဂျပန်ပြည်တွင် မြူနီစီပါယ်အဖွဲ့က ဦးဆောင်၍ တိုကျိုမြို့၏ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဆောင်ပုံကို မေလ (၂၁) ရက် နေ့စွဲပါ စာတွင်- မေလ (၇) ရက်နေ့ကျသောအခါ တိုကျိုမြို့ (မြူနီစီပါယ်) အစိုးရများထံမှ ဆင့်စာတွင် အိမ်ကို ကောင်းစွာ သန့်ရှင်းရမည်ဆိုသောကြောင့် အိမ်ကို ဆေးကြော၍ သန့်ရှင်းပြီးလျှင် ထားရကြောင်း။
ဤဂျပန်တစ်ပြည်လုံးတွင် နှစ်နှစ်တစ်ခါ မေလကျသောအခါ တစ်နေ့ကို လမ်းတစ်လမ်း ကွာတာတစ်ခု၊ အရပ် တစ်ရပ်ကို သန့်ရှင်း ရကြောင်း၊ ထိုသို့ သန့်ရှင်းသောအခါ ဝန်စည်စလည် ပစ္စည်းသေတ္တာများ၊ ဖျာများ၊ အသုံးအဆောင် အစခပ်သိမ်း တို့ကို လမ်းပေါ်မှာ ထုတ်၍ထားရသည်။
ဤကဲ့သို့ ထားပြီးလျှင် ပုလိပ်အရာရှိကြီးများ၊ ပုလိပ်သားများနှင့် သန့်ရှင်းရေး ကြီးကြပ်သူများ လာပြီးလျှင် အိမ်တွင်းကို ဝင်ပြီး အညစ်အကြေးရှိသည်၊ မရှိသည်၊ သန့်ရှင်းသည်၊ မသန့်ရှင်းသည်ကို ကြည့်ပြီးလျှင် သန့်ရှင်းသောအိမ်ဖြစ်ပါက ဤအိမ်သည် ဤနှစ်အတွက် သန့်ရှင်း၍ စစ်ဆေးပြီးကြောင်းကို အိမ်တံခါးဝ တွင် စက္ကူကလေးတစ်ခု ကပ်၍သွားကြောင်း။