kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သုသာန်ပျော်မွေ့ မဏ္ဍဗျ ရသေ့ အနှစ်ငါးဆယ် လွန်သောအခါ တနေ့သ၌ ရသေ့နှစ်ဦးတို့သည် ချဉ်ဆား မှီဝဲအံ့သော ကောသလတိုင်းသို့သွားကြကုန်၏၊ ထိုကောသလတိုင်း နိဂုံးရွာ တခု၌ လူဖြစ်စဉ် ဒီပါယနရသေ့၏ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်ဘူးသော မဏ္ဍဗျ သူကြွယ်ထံသို့ ရောက်ကြကုန်၏၊ သူကြွယ်လည်း ကျောင်းဆောက်၍ ရသေ့နှစ်ဦးလုံးကိုပင် ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် လုပ် ကျွေးလေ၏။
ရသေ့တို့သည် သူကြွယ်ကျောင်း၌ နှစ်နှစ် သုံးနှစ် နေပြီးသော် သူကြွယ်ကို ပန်ကြား၍ ဒေသစာရီသွားကြရာ ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်၍ အဓိမုတ္တကမည်သော သုသာန်၌ နေကြကုန်၏၊ နောက်အခါ ဒီပါယနရသေ့သည် တဖန် သူကြွယ်ထံသွား၍ နေပြန်၏၊ မဏ္ဍဗျရသေ့ကား သုသာန်၌ပင် နေရစ်၏။
ခိုးသားထင်မှတ် ရသေ့မြတ် တနေ့သ၌ သူခိုးတို့သည် မြို့တွင်းမှ ဥစ္စာတို့ကိုခိုးယူပြီးလျှင် ဥစ္စာရှင်တို့ အတင်း လိုက်သဖြင့် သုသာန်သို့ဝင်ကာ ရသေ့ ကျောင်းတံခါးဝယ် ဥစ္စာထုပ်ကို ပစ်၍ပြေးလေ၏၊ နောက်မှ ထက်ချပ်မကွာ လိုက်လာသော ဥစ္စာရှင်တို့သည် ဥစ္စာထုပ်ကို မြင်လျှင် မဏ္ဍဗျရသေ့ကို “ဟယ်-ယုတ်မာသောရသေ့...သင်ကား ညအခါခိုး၍ နေ့အခါ ရသေ့ယောင်ဆောင် နေဘိ၏”ဟု ဆဲရေးပုတ်ခတ်ကာ ဖမ်းယူ၍ မင်းကြီးထံ ပို့ကြကုန်၏၊ မင်းကြီးလည်း ဟုတ်မဟုတ် မစူးစမ်းမဆင်ခြင်ဘဲ တံကျင်လျှိုကြကုန်ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
အတိတ်ကံထိုက် ဝဋ်တော်ဆိုက် မင်းချင်းတို့သည် သုသာန်သို့ ဆောင်၍ ရှားနှစ် တံကျင်ဖြင့် လျှိုကုန်၏၊ ရသေ့ ကိုယ်တွင်းမဝင်လေ၊ နောက်တမာသား တံကျင်ဖြင့်လျှို ကြပြန်၏၊ မဝင်လေ၊ နောက်သံတံကျင်ဖြင့် လျှိုပြန်ကုန်၏၊ မဝင်လေ၊ ထိုအခါ ရသေ့သည် ဇာတိဿရဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်လတ်သော် ရှေးဘဝတွင် လက်သမား ဖြစ်၍ အဘ သစ်ရွေရာအရပ်၌ ယင်ငယ် တကောင်ကို ဖမ်းကာ ပင်လယ်ကသစ်မြစ်ဖြင့်ဝစ္စမဂ်ကို ထိုးခဲ့ဘူးသော မကောင်းမှုကံ အကျိုးပေးချိန်ရောက်လာပြီဟု မြင်လေ၏၊ ထို့နောက် “အမောင်တို့... ငါ့ကို ပင်လယ်ကသစ်သား တံကျင်ဖြင့်လျှိုကြကုန်”ဟု ပြောလေ၏၊ မင်းချင်းတို့လည်း ရသေ့ပြောတိုင်း ပင်လယ်ကသစ်သား တံကျင်ဖြင့် လျှို၍ အစောင့်အရှောက်ထားပြီးလျှင် သွားကြကုန်၏။
တရားတော်နှစ်သက် စောင့်ရှောက်လျက် အစောင့် အရှောက်တို့သည် ဖုံးလွှမ်းအပ်သည်ဖြစ်၍ ရသေ့ထံ လာသော သူတို့ကိုကြည့်ရှုကုန်၏၊ ဒီပါယနရသေ့သည် မဏ္ဍဗျရသေ့ကို ဖူးမြင်ရန်သွားရာ တံကျင်လျှိုထားသည်ကို တွေ့ရလျှင်– “အရှင်... အပြစ်ရှိသလော”ဟုမေး၏၊ “မရှိပါ”ဟုပြော၏၊ “သို့ဖြစ်လျှင် ဖမ်းသူ တံကျင်လျှိုသူ မင်းကြီးတို့အပေါ်၌ စိတ်ပြစ်မှားသလော၊ အမျက်ထွက်သလော”ဟု မေး၏၊ “မပြစ်မှားပါ၊ အမျက်မထွက်ပါ”ဟု ပြောဆိုလေ၏၊ ထိုအခါ ဒီပါယနရသေ့သည် “အရှင်ကဲ့သို့ သီလရှိသူတို့အရိပ်ကို မှီခို၍ နေရခြင်းသည် ချမ်းသာ၏”ဟု ပြောဆိုလျက် လျှိုယားသော တံကျင်တိုင်ကိုမှီ၍သာ နေ၏၊ မဏ္ဍဗျရသေ့၏ကိုယ်မှ သွေးပေါက်တို့သည် ဒီပါယနရသေ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ကျကုန်၏၊ သွေးပေါက်တို့ချောက်သောအခါ တကိုယ်လုံးမည်းနက်သော အကွက်တို့ ဖြစ်ကုန်၏၊ ထိုအခါမှစ၍ ဒီပါယန ရသေ့အား ကဏှဒီပါယနရသေ့ဟုတွင်လေ၏။
မင်းကျင့်ကိုဟော ဆုံးမပြော မိုးသောက်သောအခါ အစောင့် အရှောက်တို့သည် ရသေ့ နှစ်ဦးထံမှ လာကြ၍ ရသေ့တို့ အချင်းချင်း ပြောဟောသော စကားကို မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြကုန်၏၊ မင်းကြီးလည်း ငါသည် မစုံစမ်းဘဲ ပြုမိချေပြီဟု ရသေ့တို့ထံသွား၍ “အို-ရသေ့...အဘယ်ကြောင့်တံကျင် တိုင်ကိုမှီ၍ နေသနည်း”ဟုမေး၏၊ “မြတ်သော မင်းကြီး ဤရသေ့ကို စောင့်၍ နေပါ၏”ဟု ပြော၏၊ “အို-ရသေ့... ဤရသေ့မှာ အပြစ်ရှိသည် မရှိသည်ကို သိပါသလော”ဟု မေး၏၊ “မင်းကြီး စုံစမ်းသဖြင့် အပြစ်မရှိကြောင်း သိရသည်”ဟု ပြောကြားပြီးလျှင်– “မင်းမည်သည် မစုံစမ်း မဆင်ခြင်ဘဲ မပြုအပ်ကြောင်းကို” မိန့်တော်မူလျက် မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါးဖြင့် ဆုံးမလေ၏။
မိမိအတိတ်ကံ ယခုခံ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မဏ္ဍဗျရသေ့၌ အပြစ်မရှိသည်ကိုသိ၍ တံကျင်ကို နုတ်စေကုန်၏၊ တံကျင်ကို မနုတ်နိုင်ကြကုန်၊ ထိုအခါ ရသေ့သည် “မြတ်သောမင်းကြီး... တံကျင်လျှို ခံရသည်မှာ မကောင်းမှုကံကြောင့်ဖြစ်ရ၏၊ ရှေးဘဝက လက်သမားသားဖြစ်စဉ် ယင်ငယ်တကောင်ကို သေးငယ်သော ပင်လယ်ကသစ်မြစ်ဖြင့် ဝစ္စမဂ်ကို ထိုးခဲ့ဘူး၏၊ ထိုကသစ်မြစ်သည် ယင်ငယ်၏ ကိုယ်တွင်း၌သာ တည်၏၊ သို့သော်လည်း ကသစ်မြစ်ကြောင့် မသေ၊ အသက်အတိုင်း နေ၍သာ သေရ၏၊ သို့အတွက် ငါ့ကို အသက်ရှင်စေလိုလျှင် တံကျင် ကိုမနုတ်ပါလင့်၊ အရေနှင့်ညီမျှအောင်သာ ဖြတ်ပေးပါ” ပြောဆိုလေ၏၊ မင်းချင်းတို့လည်း ရသေ့ ပြောဆိုတိုင်း ပြုကြကုန်၏၊ ထိုအခါမှစ၍ မဏ္ဍဗျရသေ့အား အာဏိမဏ္ဍဗျ ရသေ့ဟု တွင်လေ၏။
ဆရာနှင့်တွေ့ရာ မေးမြန်းကာ မင်းကြီးသည် ရသေ့နှစ်ဦးကို ရှိခိုး ကန်တော့ပြီးလျှင် ဥယျာဉ်တော်၌ နေစေလျက် လုပ်ကျွေး၏၊ အာဏိမဏ္ဍဗျ ရသေ့သည် မင်းကြီးကိုမှီ၍ ဥယျာဉ်တော်၌သာနေ၏၊ ကဏှဒီပါယနရသေ့ကား မိမိနေရာသို့ပြန်၍ သူကြွယ်ကျောင်း ၌သာနေ၏၊ မဏ္ဍဗျသူကြွယ်လည်း ဆရာဖြစ်သော ကဏှဒီပါယနရသေ့လာသည်ကို ကြားလျှင် ဆွမ်းအဖျော်တို့ကိုစီမံ၍ သားမယားနှင့်တကွ အာဏိမဏ္ဍဗျရသေ့၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းရန် ကျောင်းသို့ သွားပြီးလျှင် ဆရာရသေ့နှင့် ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောဟောကာနေ၏။
သားမြွေခဲပြန် ဆေးကုရန် ထိုအခိုက် မဏ္ဍဗျသူကြွယ်၏ သားဖြစ်သော ယညဒတ်မည်သောသူငယ်သည် စင်္ကြံဦး၌ ကျင်လှဲ၍ ကစားနေရာ ကျင်သည် အနီးရှိ မြွေဟောက်နေသော တောင်ပို့ပေါက်သို့ဝင်လျက် မြွေဟောက်၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ ကျလေ၏၊ သူငယ်သည် မြွေဟောက်မှန်းမသိသည့်အတွက် လက်ဖြင့် တွင်းသို့ နှိုက်၍ ကျင်ကိုကောက်၏၊ အဆိပ်ထန်သော မြွေဟောက်သည် လက်ကိုကိုက်၏၊ သူငယ်သည် အဆိပ်ဖြင့် မိန်းမောလျက် ထိုအရပ်မှာပင် လဲလေ၏။
သူငယ်၏ မိဘတို့သည် သားငယ် လဲသွားသည်ကိုမြင်လျှင် မြွေကိုက်မှန်းသိ၍ ပွေ့ချီကာ ဆရာရသေ့ခြေရင်းတွင် အသာထား၍ “အရှင်ဘုရား... ရသေ့ရဟန်းတို့ မည်သည် တစုံတရာမန္တန်ဆေးဝါးကို နားလည်တတ်ပါ၏၊ သူငယ်ကို အနာကင်းအောင် ပြုစုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထား၏၊ “ဒါယကာ... ငါတို့မန္တန်ဆေးဝါးကို နားမလည်ပါ”ဟုပြော၏၊ “အရှင်ဘုရား... မန္တန်ဆေး ဝါးကို နားမလည်ခဲ့သော် သူငယ်အပေါ် မေတ္တာထား၍ သစ္စာပြုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
မြွေကိုက်ဆေးကု သစ္စာပြု ထိုအခါ ကဏှ ဒီပါယနရသေ့သည် ယညဒတ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ လက်ကိုတင်ထားကာ– “ဒါယကာတို့...ငါသည် ရသေ့ ရဟန်းပြု၍ ခုနစ်ရက်သာ ကြည်ညိုသောစိတ်ဖြင့် ကောင်းမှုကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်ပါ၏၊ ထိုခုနစ်ရက်မှ နောက်၌ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်လွန်အောင် ကာလပတ်လုံး အလိုမရှိဘဲလျက် ကျင့်ရပါ၏၊ ဤသို့ မှန်သောစကားကို ဆိုရခြင်းကြောင့် ယညဒတ်သည် ချမ်းသာပါစေ၊ ... အသက်ရှည်ပါစေ၊ မြွေဆိပ်ပျောက်ကင်းပါစေ” P.354 မြွေကိုက်ခံရသော သားငယ်အား မြွေဆိပ်ကင်းရန် ဆရာရသေ့နှင့်အမိအဘတို့သစ္စာဆိုနေကြပုံ ဟုသစ္စာပြုလေ၏၊ ဤသို့သစ္စာပြုသော ခဏ၌ သစ္စာ၏ တန်ခိုးကြောင့် ယညဒတ်အား သားမြတ်တည်ရာမှအထက် ပိုင်းရှိ မြွေဆိပ်သည် လျှောကျ၍ မြေသို့ဝင်လေ၏။
ဖခင်မှန်ကန်မှု သစ္စာပြု သူငယ်သည် မျက်စိကိုဖွင့်၍ အမိအဘတို့ကိုကြည့်ရှုကာ မိခင်ဖခင်ဟု ခေါ်၍ မှိန်းမြဲမှိန်း၍နေ၏၊ ထိုအခါ ဆရာ ရသေ့သည် “ဒါယကာ...ငါ၏အစွမ်းကိုပြအပ်ပြီ၊ သင်၏ အစွမ်းကို ပြဦးလော”ဟု ပြောဆိုပြန်ရာ ဖခင်သည် ရင်ဘတ်ပေါ်၌ လက်တင်ထားကာ− “အရှင်တို့... အကျွန်ုပ်သည် အလှူကို ဘယ်အခါမျှ မနှစ်သက်၊ အလှူခံ ခရီးသွား ဧည့်သည်တို့ အိမ်သို့လာသောအခါ မနှစ်သက်၊ အကျွန်ုပ်၏ အလှူဒါန အလှူခံခရီးသွား ဧည့်သည်တို့ကို မနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို အကြားအမြင် များသော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ မသိကြကုန်၊ အလိုမရှိဘဲလျက် လှူဒါန်းပါ၏”။
“ဤသို့ မှန်သောစကားကို ဆိုရခြင်းကြောင့် ယညဒတ်သည် ချမ်းသာပါစေ၊ အသက်ရှည်ပါစေ၊ မြွေဆိပ်ပျောက်ကင်းပါစေ”— ဟု သစ္စာပြုလေ၏၊ ထိုအခါ ယညဒတ်အား ခါးမှ အထက်ကိုယ်၌ မြွေဆိပ်သည်လျှောကျ၍ မြေသို့ဝင်လေ၏ သူငယ်သည် ထ၍ထိုင်၏၊ ရပ်ခြင်းကိုကား မပြုနိုင်သေးပေ။
မိခင် သစ္စာ ဘေးကင်းကွာ ထိုအခါ သူကြွယ်သည် သူကြွယ်မအား “ရှင်မ... ငါ၏အစွမ်းကိုပြပြီ၊ သင်၏ အစွမ်းကိုလည်း ပြဦးလော့”ဟု ပြော၏၊ “အရှင်.. အကျွန်ုပ်အားတခုသော သစ္စာရှိ၏၊ သို့သော်လည်း အရှင်၏မျက်မှောက်၌ ပြုခြင်းငှါ မတတ်ကောင်း ပါ”ဟု ပြော၏၊ “ရှင်မ ... ငါ့သားချမ်းသာလျှင်ပြီးရော, ရှိပါစေ, ပြသာပြုပါ”ဟုခွင့်ပေးရာ သူကြွယ်မသည်– “ချစ်သား... ပြင်းထန်သောအဆိပ်ရှိသော မြွေဟောက်သည် တောင်ပို့တွင်းမှထ၍ သင်ချစ်သားကို ကိုက်ဘိ၏၊ ယခုအခါ ထိုကိုက်သော မြွေဟောက်၌၎င်း, ချစ်သား၏ဖခင်၌၎င်း ငါ၏မချစ်သောအဖြစ်သည် တစုံတရာထူးခြားခြင်းမရှိ၊ ဤသို့ မှန်သောစကားကို ဆိုရခြင်းကြောင့် ယညဒတ်သည် ချမ်းသာပါစေ၊ အသံက်ရှည်ပါစေ၊ မြွေဆိပ် ပျောက်ကင်းပါစေ”— ဟု သစ္စာပြုလေ၏၊ ထိုအခါ မြွေဆိပ်အလုံးစုံသည် လျှောကျ၍ မြေသို့ဝင်လေ၏၊ သားငယ်သည် အနာရောဂါ မရှိသဖြင့် ထ၍ကစားလေ၏။
ဆရာကျင့်ကြံမှု လျှောက် မေးပြု ထိုအခါ မဏ္ဍဗျသူကြွယ်သည် ကဏှ ဒီပါယနရသေ့အား လျှောက်ထားမေးမြန်းလိုသဖြင့်— “အရှင်ရသေ့ ရှင်ရသေ့မှတပါး ရသေ့ ရဟန်းပြုကြကုန်သော မင်းစသော သူတို့သည် ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်၌ မွေ့လျော်ကြကုန်၏၊ ကိလေသာငြိမ်းရန် ဒွါရသုံးပါးကိုဆုံးမလျက် မြတ်သော အကျင့်ကိုကျင့်ကြကုန်၏၊ အရှင်ရသေ့ကားအဘယ်ကြောင့် ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်၌ ငြီးငွေ့သည်ဖြစ်၍ အလိုမရှိဘဲလျက် မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်ဘိသနည်း” ဟု ကဏှဒီပါယနရသေ့၏ အလိုကို မေးမြန်းလေ၏။
မိမိကျင့်သဘော သူကြွယ်ဟော ထိုအခါကဏှဒီပါယနရသေ့သည် မိမိ၏ အကျင့်တရားကို ဟောကြားလို၍- “အို-ဒါယကာ... ဤကဏှဒီပါယနရသေ့ကား ကံကံ၏အကျိုးကိုယုံကြည်လျက်ရသေ့ရဟန်း ပြုပြီးလျှင် ... တဖန် လူ့ဘောင်သို့ ပြန်လိုပြန်၏၊ ထိုကဏှဒီပါယန ရသေ့ကား သူဆွံ့ သူအ-ကဲ့သို့ တကား၊ သူငယ်ကဲ့သို့ လျှပ်ပေါ်စွတကား၊ ဤကဲ့သို့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို စက်ဆုပ်သည်ဖြစ်၍ ငါသည်အလိုမရှိဘဲလျက် မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်ပါ၏၊ ထိုရသေ့ ရဟန်းအဖြစ်ကို ပညာရှိတို့သည် ချီးမွမ်းအပ်၏၊ ပညာရှိတို့နေရာ အရပ်လည်းဟုတ်၏၊ ဤအကြောင်း ဖြင့်ငါသည်ကောင်းမှုကိုပြုပါ၏” ဟု သူကြွယ်အား မိမိအလိုကို ပြောဆိုပြီး၍– လှူဒါန်းစက်ဆုပ် အမေးထုတ် တဖန် ဆရာရသေ့သည် သူကြွယ်အား မေးပြန်လို၍– “အို-သူကြွယ်... သင်သည် ရဟန်းပုဏ္ဏား ခရီးသွား ဧည့်သည်တို့ကို ထမင်းအဖျော်ဖြင့် ရောင့်ရဲစေ၏၊ ဆွမ်းကိုလှူဒါန်း၏၊ သင်၏အိမ်ကား ရေတွင်းရေကန်သဖွယ်ဖြစ်၏၊ သင်၏အိမ်သည်ထမင်း အဖျော်လှူဘွယ်ဝတ္ထုနှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏၊ သို့ဖြစ်လျက် အလှူဝတ္ထုနှင့် အလှူခံတို့အား အဘယ်သို့ သော ကဲ့ရဲ့ဘွယ်ကို စက်ဆုပ်သည်ဖြစ်၍ အလိုမရှိဘဲ ပေးလှူနေဘိသနည်း”— ဟု သူကြွယ်အား ပြန်၍မေးပြန်၏။
သူကြွယ်စိတ်ထား လျှောက်ကြား ထိုအခါ မဏ္ဍဗျ သူကြွယ်သည် မိဘ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ဖြစ်သော ကောင်းမှုပြုသောအဖြစ်ကို ပြောဆိုလို၍- “အရှင်ရသေ့ အကျွန်ုပ်၏ အဘ အဘိုးတို့သည် ကံ, ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ကြကုန်၏၊ အလှူရှင်ဖြစ်ကုန်၏၊ အလှူခံတို့ အလိုကို သိကုန်၏၊ ထိုခုနစ်ဆက်မှ လာသော ကျင့်ဝတ်သို့ အစဉ်လိုက်သော အကျွန်ုပ်သည် အမျိုးစဉ်ဆက်၌ အယုတ်ဆုံး အဖျင်းဆုံး မဖြစ်ပါစေလင့်၊ ဤသို့ အယုတ်ဆုံး အဖျင်းဆုံး ဟူသော ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို စက်ဆုပ် ရွံရှာသည်ဖြစ်၍ အလိုမရှိဘဲ အလှူကို လှူဒါန်းပါ၏” ဟု ရသေ့အား မိမိအလိုကို လျှောက်ထားလေ၏။
လင်မချစ်မှု အမေးပြု ထို့နောင် မဏ္ဍဗျသူကြွယ်သည် မိမိ မယား မချစ်ခင်သော အဖြစ်ကိုမေး လို၍– “တင့်တယ်သောကိုယ်ရှိသော အိမ်ရှင်မ ပျိုရွယ် နုနယ်၍ သတို့သမီးငယ် ဖြစ်သော သင့်ကိုစည်းစိမ်ဥစ္စာကို မစီရင်နိုင်သူဖြစ်လျက် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏၊ ငါ့အား မချစ်မနှစ်သက်ဘဲ လုပ်ကျွေး နေရပါလျက် မချစ် မနှစ်သက်သော အဖြစ်ကို ငါ့ကိုမသိစေ၊ ထိုသို့မချစ်မနှစ်သက်ပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့် ငါနှင့်ပေါင်းဘော်၍နေနိုင် ဘိသနည်း”။
ဟု မယားအား မေးပြန်၏။
မှန်ကန်စကား မယားပြောကြား ထိုအခါ မယားသည် မိမိသဘောရင်း အမှန်ဖြစ်သော စကားကို ပြောလို၍– “အရှင်...အကျွန်ုပ်တို့အမျိုး၌ အလွန်ဝေးလံ သော ဆွေခုနစ်ဆက်မှစ၍ မိမိယောက်ျားကို စွန့်ပယ်၍ တပါးသော ယောက်ျားကို ယူဘူးသော မိန်းမ မည်သည် မရှိခဲ့စဖူး၊ ထိုဆွေခုနစ်ဆက်၌ မပျက်သော အမျိုး၏ အကျင့်သို့ အစဉ်လိုက်သော အကျွန်ုပ်သည် ဆွေခုနစ်ဆက်၌ အယုတ်ဆုံးအဖျင်းဆုံးသော မိန်းမ မဖြစ်စေလင့်၊ ဤသို့ ဆွေခုနစ်ဆက်၌ အယုတ်ဆုံး အဖျင်းဆုံး မိန်းမဟု ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို စက်ဆုပ် ရွံရှာသည်ဖြစ်၍ အလိုမရှိဘဲ သင်၏ခြေ ရင်း၌ လုပ်ကျွေးပါ၏” ဟု လင်ယောက်ျားအား မိမိအလိုကို ပြောကြားပြန်၏။
မိမိအပြစ်ကံ လင်တောင်းပန် ဤသို့လျှင် သုံးဦးသားတို့ မိမိ မိမိတို့၏ အလိုကို ပြောဆိုပြီးလျှင် သူကြွယ်မသည် ငါကား လင်ယောက်ျား၏ ရှေ့၌ မပြောသင့်သော စကားကို ပြောမိပြီ၊ မုချ ငါ့အား စက်ဆုပ်ရွံရှာတော့မည်ဟု ဆရာရသေ့၏ရှေ့မှာပင် ကန်တော့ မည်ဟု ကြံစည်ကာ- “အရှင်...အကျွန်ုပ်သည် သား၏အကြောင်းကြောင့် မပြောသင့်သော စကားကို ပြောဆိုမိပြီ၊ ယခု အကျွန်ုပ်အား သည်းခံတော်မူပါ၊ ဤသို့ပြောဆိုရာ၌ သား၌ ချစ်ခြင်း အကြောင်း မှတပါး အကြောင်း တစုံတရာ မရှိပါ၊ သား၌ ချစ်ခြင်း အကြောင်းကြောင့် ပြောဆိုမိပါ၏၊ အကျွန်ုပ်တို့သား ယညဒတ်သည် အသက်ကို ရခဲ့ပြီ”— ဟု လင်ယောက်ျားအား ကန်တော့တောင်းပန်လေ၏။
ဆရာဆုံးမ ချမ်းသာကြ ထိုအခါ မဏ္ဍဗျသူကြွယ်သည် “ရှင်မ... သင့်အား ငါသည်းခံ၏၊ ဤနေ့မှစ၍ ကြမ်းတန်းသောစိတ်ကို မဖြစ်စေလင့်” ဟု ပြောဆိုဆုံးမ၏ ကဏှဒီပါယနရသေ့လည်း “ဒါယကာ သင်သည် ကံ, ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်၍ အလှူကို လှူဒါန်းလော့”ဟု ဆုံးမလေ၏၊ မဏ္ဍဗျသူကြွယ်လည်း “အရှင်ဘုရား...ရသေ့ရဟန်း အဖြစ်၌ ပျော်မွေ့စွာ မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်ပါလော့”ဟု သတိပေးလေ၏။
ထိုနေ့မှစ၍ မယားလည်း လင်ယောက်ျား၌ ချစ်ခင် လေးမြတ်လေ၏၊ သူကြွယ်လည်း ကံ, ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်၍ အလှူကိုလှူဒါန်းလေ၏၊ ရသေ့လည်း ရသေ့ရဟန်း အဖြစ်၌ မွေ့လျော်လျက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေ၍ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကို ဆောင်ပြီးလျှင် သစ္စာကို ပြသည်၏ အဆုံး၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... *ထိုအခါမဏ္ဍဗျသူကြွယ်သည်-ယခုအခါအာနန္ဒာ၊ *သူကြွယ်သားသည်-ရာဟုလာ။
အာဏိမဏ္ဍဗျရသေ့သည်-သာရိပုတ္တရာ။
ကဏှဒီပါယန ရသေ့သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ- ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အမှန်သစ္စာ၊ ဆိုသောခါ၊ လိုရာပြီးနိုင်သည်။
(၂) ကောင်းမကောင်းမူ၊ ကြောင်းမဟူ၊ မှန်မူသစ္စာမည်။
(၃) ယညဒတ်မှာ၊ မြွေကိုက်ရာ၊ သစ္စာဆေးကောင်းမည်။
ကဏှဒီပါယနဇာတ် ပြီး၏။
'''ဒသကနိပါတ် - ၄၄၆။
တက္ကလဇာတ် ယုတ်မာ ကြမ်းထမ်းသော မိခင်ကို ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့အောင် နည်းပရိယာယ်ဖြင့် ဆုံးမသော သားပညာရှိအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မိမိချစ်သား အိမ်ထောင်ထား နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သူဆင်းရဲမျိုး၌ ဖြစ်သော သီတင်းသည် တယောက်သည် အမိသေလွန် သည်ရှိသော် အခစားလုပ်ခြင်း လယ်ယာထွန်ခြင်း စသောအမှုတို့ကို ပြုလုပ်လျက် အဘကိုရိုသေစွာလုပ်ကျွေးလေ၏။
ထိုအခါ အဘသည်သားအား “ချစ်သား...သင်သည် အိမ်တွင်း အိမ်ပ အလုံးစုံသော ကိစ္စတို့ကို ပြုလုပ်ရ၏၊ တယောက်သော အမျိုးသမီးကို ဆောင်ယူ လက်ထပ်သည်ရှိသော် သင်၏ကိုယ်စား အိမ်တွင်းမှုကို ပြုလုပ်ဖော် ရလတ္တံ့”ဟု ပြော၏၊ ဖခင် လက်မထပ်ပါလင့်၊ မိန်းမ တို့မည်သည် အိမ်သို့ ရောက်သည်ရှိသော် ဖခင်၏၎င်း, အကျွန်ုပ်၏၎င်း စိတ်ချမ်းသာခြင်းကို ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်”ဟုတားမြစ်၏၊ ဖခင်သည် တားမြစ်သော်လည်း မနာယူဘဲ အတင်းဆောင်ယူကာ လက်ထပ်လေ၏။
ဖခင်နှင့်သား တိုက် ချွေးမ မိုက် အမျိုးသမီးသည် အိမ်သို့ရောက်စအခါ၌ ယောက္ခမအား၎င်း, လင်အား၎င်း အိမ်ဦးနတ်ကဲ့သို့ ရိုသေစွာ လုပ်ကျွေး၏။
ထိုအခါ လင်ယောက်ျားသည် အဘအား ပြုစုဖော်ရပေသည်ဟု နှစ်သက်သဖြင့် မယားအားသာ အစားအစာ ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို အပ်နှင်းလေ၏၊ မယားသည် နောက်အခါ လင်နှစ်သက်မှန်း သိလျှင် မာန်တက်၍ ယောက္ခမအား ရိုသေစွာ မလုပ်ကျွေးတော့ဘဲ အမြဲဆန့် ကျင်ဘက်ကိုသာ ပြုလေ၏။
တနေ့သ၌ တအိမ်လုံး အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် လိမ်းကျံ စေလျက် လင်ယောက်ျားလာသောအခါ အဘသက်ကြီးအို ပြုလုပ်ကြောင်း အတူတကွ မနေနိုင်တော့ကြောင်းကို ပြောဆိုကုန်းတိုက်လျက် ဤအိမ်မှ သက်ကြီးအိုကိုလည်း နှင်ချပါ၊ သို့တည်းမဟုတ် မိမိမူလည်း ဆင်းသွားမည်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါ လင်ယောက်ျားလည်းသင်မာ (စာကျန်နေသေး) သည်ရှိလေ၏၊ ထိုသားသည် အမိအဘဘို့ကို လုပ်ကျွေး၏၊ နောက်အခါ အမိ သေလွန်သည် ရှိသော် အဘကိုလုပ် ကျွေး၏။
ထိုအခါ အဘသည် သားအလိုမရှိဘဲ အဖန်ဖန် ငြင်းဆန်ပယ်ပါလျက် အမျိုးသမီးတယောက်ကို အိမ်သို့ ဆောင်ယူကာ သားနှင့်လက်ထပ်လေ၏၊ ထိုအမျိုးသမီးသည် အဘအား၎င်း, လင်ယောက်ျားအား၎င်း၊ ရိုသေစွာလုပ် ကျွေး၏၊ နောက်အဖို့၌ ယောက္ခမအိုနှင့် လင်ယောက်ျားကို ကုန်းတိုက်လေ၏။
ချွေးမစိတ်ရိုင်း အဖသတ်ခိုင်း “အရှင်...သက်ကြီးအိုကားအကျွန်ုပ်ကိုအမြဲ ခိုက်ရန်ပြုဘိ၏၊ ခက်ထန်ကြမ်း ကြတ်၏၊ သင့်အဘနှင့်အတူမနေနိုင်ပါ၊ သင့်အဘလည်း အိုမင်းပြီ၊ မချွတ်လျှင် နှစ်ရက် သုံးရက် လွန်လျှင် သေလတံ့၊ သို့အတွက် သုသာန်သို့ ဆောင်ယူ၍ သတ်ရမည်” ဟု ပြောဆိုလေ၏၊ လင်ယောက်ျားလည်း မိန်းမယုတ်ကုန်းတိုက်သည်ကို ယုံကြည်သဖြင့် “ရှင်မ...လူတယောက်ကို သတ်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ် မဟုတ်၊ ဘယ်လိုသတ်ရမည်နည်း”ဟုပြော၏၊ “အရှင်... မည်သည့်ရွာ၌ အမိ၏ဥစ္စာရှိသည် ဖခင်အသက်ရှင်စဉ် တောင်းမှရမည်ဟုဆို၍ လှည်း၌တင်ကာ သုသာန်သို့ ဆောင်ယူပြီးလျှင် တွင်းထည့်၍ ပေါက်တူး နှောင့်ဖြင့် ရိုက်သတ်ပြီး မြေမြှုပ်ခဲ့ရမည်”ဟုနည်းပေးလေ၏။
ဖခင်သတ်ရန် သားမိုက်ကြံ လင်ယောက်ျား ဖြစ်သော သဝိဋ္ဌကသည် မယားစကားကိုနားထောင်ကာ သုသာန်သို့သွားရန် စီစဉ်လေ၏။
ထိုသဝိဋ္ဌကအား ခုနစ်နှစ်အရွယ် သားတယောက်ရှိ၏၊ ပညာရှိ၏၊ မိဘတို့တိုင်ပင်သော စကားကို ကြားလျှင် ငါ့အမိကား ယုတ်မာ၏၊ အဘကို ပိတုဃာတကကံ ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းဘိ၏၊ ငါနည်းပြ၍ ဆုံးမမည်ဟု ကြံစည်၍ အဘိုးနှင့် အတူ အိပ်၏၊ သဝိဋ္ဌကလည်း မယားပြောကြားသောအချိန်၌ ယာဉ်ကိုက၍ ဖခင်အား “ဖခင်...လာပါ၊ မြီတောင်း “သွားမည်” ဟု ဆို၍ လှည်းပေါ်သို့တက်စေ၏၊ သားငယ်သည် ရှေးဦးစွာ ယာဉ်သို့ တက်နှင့်၏၊ သဝိဋ္ဌကလည်း တားမြစ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်၊ သားငယ်နှင့် အတူသာလျှင် သုသာန်သို့ မောင်းနှင်၏၊ ရောက်လျှင် အဘနှင့် သားငယ်ကို တနေရာမှာထား၍ ပေါက်တူးကိုယူလျက် ပုန်းကွယ်ရာ၌ တွင်းကို တူးလေ၏။
သားငယ် မေးမှု ပြောကြားပြု ထိုအခါ သားငယ်သည် ယာဉ်မှ ဆင်းသက်၍ အဘထံသို့ သွားကာ- “ဖခင်သုသာန်တောအလယ်၌ သထွေးဥ, ကညင်ဥ, ပိန်းဥ, မျောက်ဥတို့ မရှိကုန်၊ သို့ပါလျက် သင်သည် တယောက်ထီးတည်း ဘယ်အကျိုးငှါ တွင်းကို တူးဘိသနည်း”— ဖခင်အား ပဋိသန္ဓာရ စကားဖြစ်စေ၍ တွင်းတူး ခြင်းအကြောင်းကို မေးလေ၏၊ သဝိဋ္ဌကလည်း သားငယ် စကားကိုကြားလျှင်– “ချစ်သား သင့်အဘိုးကား အလွန်အား နည်းပြီ၊ အိုမင်းခဲ့ပြီ၊ အနာများစွာ နှိပ်စက်ခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် ယနေ့ ဤတွင်း၌ သင့်အဘိုးကို မြှုပ်သတ်မည်၊ စင်စစ်သင့်အဘိုး၏ အားနည်း အိုမင်း ဆင်းရဲလျက် အသက်ရှည်ခြင်းကို ငါမနှစ်သက်”- ဟု သားငယ်အား တွင်းတူးခြင်းအကြောင်းကို ပြောဆိုလေ၏။
ဘိုးအိုသတ်ဘွယ် သားဥပါယ် ထိုအခါ သားငယ်သည် ဖခင်အား ဥပါယ်တခုဖြင့် ဆုံးမပြောဆိုလို၍- “ဖခင်...သင်ကား ယုတ်မာစွာ အဘိုးကို ဆင်းရဲမှ လွတ်စေကြောင်း အကြံကို ရအပ်ပြီ၊ သင်သည် ပစ္စုပ္ပန် သံသရာနှစ်ဖြာသော အကျိုး စီးပွားကိုလွန်သော ကြမ်းကြုတ်သောပိတုဃာတက ကံကို ပြုဘိ၏”- ဟု ဖခင်အား အကြောင်းပြ၍ ပြောဆိုပြီးလျှင် ဖခင် လက်မှပေါက်တူးကိုယူ၍ မနီးမဝေး အရပ်၌ တွင်းတခုကို တူးပြန်၏၊ “ဖခင်သည် သားငယ်အား အဘယ်ကြောင့် တွင်းကိုတူးပြန်သနည်း”ဟုမေးလေ၏၊ သားငယ်သည်– “ဖခင် သင်ဖခင်ပြုသော အမှုကို အကျွန်ုပ် နည်းလမ်းရပေပြီ၊ အကျွန်ုပ်လည်း သင်ဖခင် အိုမင်းသောအခါ မြှုပ်သတ်မည်ဟု တွင်းကို တူးအပ်၏၊ ဖခင်၏အလေ့အကျင့်ကို အတုယူ၍ ကျင့်ကာ သင်ဖခင်ကို ဤတွင်း၌ မြှုပ်သတ်မည်”— ဟု ဖခင်အား သတိရအောင် ပြောဆို၏။
ကံကြီးပြစ်မှားသော သားကတား ထိုအခါ သဝိဋ္ဌကသည် သားငယ်ပြောစကားကို ကြားသဖြင့် ကဲ့ရဲ့လို၍— “ချစ်သား...သင်သည် ရုန့်ရင်း ကြမ်းကြုတ် သောစကားတို့ဖြင့် ငါ့ကို နှိပ်စက် ထိပါး၍ ဖြေဆိုဘိ၏၊ ချစ်သား...သင်သည် ငါ၏ရင်၌ဖြစ်သော သားဖြစ်ပါလျက် ငါ၏အကျိုးစီးပွားကို အလိုမရှိ သည်ဖြစ်၏” ဟု သားငယ်အား ဆုံးမစကားပြောဆိုပြန်၏၊ ပညာရှိသော သားငယ်သည်– “ဖခင်...အကျွန်ုပ်ကား သင်ဖခင်၏အကျိုး စီးပွားကို အလိုမရှိသည် မဟုတ်၊ သင်ဖခင်၏ အကျိုး စီးပွားကို အလိုရှိခဲ့၏၊ ယုတ်မာသော အနန္တရိယကံကို ပြုကျင့်မည်ဖြစ်သော သင်ဖခင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ... တားမြစ်ထိုက်ပါ၏၊ ထိုထက် အလွန် သင်ဖခင်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို တားမြစ် ထိုက်ပါ၏”။
မိဘ ဂုဏ်ထူး သားငယ်ချီးကျူး “ဖခင်ယုတ်မာသော အကျင့်ရှိသော သားသည် မပြစ်မှားထိုက်သော အမိ အဘတို့ကို သတ်ပုတ်ညှဉ်းဆဲဘိ၏၊ အမိ အဘတို့ကို သတ်ပုတ်ညှဉ်းဆဲသော ထိုသားယုတ်သည် သေ၍ တမလွန်ဘဝ၌ ယုံမှားမရှိ ငရဲသို့လားရ၏။
“ဖခင်ကောင်းသော အကျင့်ရှိသော သားသည် အမိအဘတို့ကို ထမင်း အဖျော်တို့ဖြင့် လုပ်ကျွေးမွေးပြု၏၊ အမိအဘတို့ကို လုပ်ကျွေး မွေးမြူသော သားလိမ်မာသည် သေ၍တမလွန်ဘဝ၌ ယုံ မှားမရှိ နတ်ရွာသုဂတိသို့ လားရ၏” ဟုဖခင်အား ဥဒါန်းဂါထာတို့ကို ကျူးရင့်ကာတရား ဟောလေ၏။
သားငယ်ဟောပြ သဘောကျ သားငယ်၏ ပြောကြားသော တရားစကားကို ကြားရလျှင် ဖခင်သည်– “ချစ်သား...သင်ကား ငါဖခင်၏ အကျိုးစီးပွားကို အလိုမရှိသည်မဟုတ်၊ အလိုရှိပေ၏၊ ချစ်သား သင့်မိခင်သည် တိုက်တွန်းအပ်သည် ဖြစ်၍ ငါသည် ဤသို့သဘောရှိသော ကြမ်းကြုတ်သော အနန္တရိယကံကို ပြုမည်ဟု ကြံစည်မိပါ၏” ဟု သားငယ်အား ပြောဆို၍ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလေ၏၊ သားငယ်သည် “ဖခင်... မိန်းမတို့သည် ဒေါသဖြစ်လာသော် မနှိပ်ငြားအံ့၊ အဖန်တလဲလဲ မကောင်းမှုကို ပြုတတ်၏၊ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ်တဖန် မကောင်းမှုကို မပြုဝံ့အောင် ပုတ်ခတ်ကြိမ်းမောင်းပါ”ဟုပြောဆိုပြီးလျှင်– “ဖခင်... သင်၏ မယားသည် ယုတ်မာသော သဘောရှိ၏၊ ထိုမယားသည် သင်ဖခင်အား တပါးသောဆင်းရဲကိုလည်း ဖြစ်စေရာ၏၊ ဖခင်၏ မယားကား အကျွန်ုပ်ကို မွေးဖွားသော အမိရင်းလည်း မှန်၏၊ ထိုမိခင်ကို အိမ်မှ နှင်ထုတ်ပါ”— မိခင်၏ အပြစ်ကို ပြောဆို၍ ဆုံးမရန် နည်းပေး၏။
ပြန်လာတူတွဲ မယားဆဲ သဝိဋ္ဌကလည်း သားပညာရှိ၏ စကားကို ကြားရလျှင် ဝမ်းမြောက်သဖြင့် ချစ်သား သွားမည်ဆို၍ သားအဖ မြေးအဘိုးတို့သည် ယာဉ်ဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ကြကုန်၏။
ယုတ်မာသော မယားလည်း အသရေမရှိသော သက်ကြီးအို သူယုတ်သည် ငါ့အိမ်မှ ထွက်လေပြီ ဟု အလွန် နှစ်သက်ရွှင်လန်းလျက် အိမ်ကို နွားချေးစိုတို့ဖြင့် လိမ်းကျံပြီးလျှင် ဃနာနို့ထမင်းကို ချက်၍ လင်နှင့်သားတို့ လာရာ လမ်းခရီးကိုသာ ကြည့်မြော်၍ နေနှင့်၏၊ ပြန်လာသော သားအဖ မြေးအဘိုးတို့ကို မြင်လျှင် အိမ်မှထွက်လေပြီးသော သက်ကြီးအိုသူယုတ်ကို ပြန်၍ခေါ် လာပြန်ပြီ ဟု လွန်စွာ အမျက်ထွက်လျက် “ဟယ်-ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သူယုတ်...အိမ်မှ ထွက်လေပြီးသော အသရေမရှိတဲ့ သက်ကြီးအိုသူယုတ်ကို တဖန်ပြန်၍ ခေါ်လာပြန်ပြီ” ဟု ဆီးကြိုဆဲရေးကာ ရန်တွေ့လေ၏။
ရိုက်ပုတ်နှင်ထုတ် မယားယုတ် သဝိဋ္ဌကလည်း တစုံတရာစကား မဆိုသေးဘဲ ယာဉ်ကို ချွတ်ပြီးလျှင်– “ဟယ်-မိန်းမယုတ်...နင်ဘယ်စကားကို ဆိုသနည်း”ဟု ပြောဆိုငေါက်ငမ်းကာ မယားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ပုတ်ညှဉ်းဆဲထောင်းထုပြီးလျှင်– “ဤနေ့မှစ၍ နင်ဤအိမ် သို့မဝင်ရ”ဟု ကြိမ်းမောင်းကာ ခြေနှစ်ချောင်းကို ကိုင်၍ ထုတ်လေ၏၊ ထို့နောက် အဘအိုနှင့် သားငယ်တို့ကို ရေချိုးစေပြီးလျှင် သားအဖမြေးအဘိုး သုံးယောက်တို့သည် အတူတကွ ထမင်းစားကုန်၏၊ မိန်းမယုတ်ကား နှစ်ရက် သုံးရက် အခြားအိမ်၌သာနေရ၏။
ထိုအခါ သားငယ်သည် “ဖခင်... ငါ့အမိသည် ဤသို့ ကြိမ်းမောင်းကာမျှဖြင့် သိမည်မဟုတ်၊ မိခင် နှလုံးမသက် သားအောင်ပြုရန် မည်သည့်ရွာ၌ ဦးရီး၏သမီးကို ဆောင်ယူ၍ အိမ်ရှင်မ ပြုမည်ဟု သတင်းလွှင့်ကာ ပန်းနံ့သာစသည်တို့ကိုစီရင်၍ လှည်းတို့ကိုကလျက် လယ်တောသို့သွားပြီးလျှင် ညချမ်းအခါ၌ ပြန်လာခဲ့လော့”ဟု ဖခင်အားနည်းပေး ပြန်၏၊ ဖခင်လည်း သားပညာရှိ နည်းပေးတိုင်း ပြုလုပ် လေ၏။
မယားမာနကျ ကံတော့ဝန်ချ အိမ်နီးချင်းမိန်းမတို့သည် ထိုမိန်းမအား အမိ... သင့် လင်ယောက်ျားသည် အခြားမိန်းမတယောက်ကို ဆောင်ယူရန် ဤမည်သောရွာသို့ သွားသတတ်”ဟု ပြောကြားကြကုန်၏၊ ထိုမိန်းမသည် ယခုငါသည် ပျက်စီးချေပြီ၊ ဤနေ့မှ စ၍ တဖန်လင့်အိမ်၌ နေခွင့်မရှိပြီဟု ကြောက်ရွံ့သည်ဖြစ်၍ ကိုးကွယ်ရာမဲ့ဖြစ်ကာ သားပညာရှိထံသို့ သွား၍ “ချစ်သား... မိခင်မှာ ချစ်သားမှတပါး ကိုးကွယ်ရာ မရှိပါ၊ ဤနေ့မှစ၍ သင်ချစ်သား အဘကို၎င်း, အဘိုးကို၎င်း တန်ဆာဆင် ထားသောဂူပုထိုးကဲ့သို့ ရိုသေစွာလုပ်ကျွေးပါမည်၊ အိမ်သို့ ဝင်ခွင့်ပြုပါ”ဟု တောင်းပန်လေ၏။
သားငယ်ဟောပြ တူနေကြ သားငယ်သည် မိခင်... နောက်တဖန် ဤသို့သောမကောင်းမှုကို မပြုပါလင့်၊ သတိနှင့်နေပါ”ဟု ပြောဆိုဆုံးမပြီးလျှင် ဖခင်လာသောအခါ- “ဖခင်... သင်ဖခင်၏မယားသည် ယုတ်မာ သောအကျင့်ရှိ၏၊ ထိုမယားသည် အကျွန်ုပ်ကိုမွေးဖွားသောအမိရင်း မှန်ပါ၏၊ ယုတ်မာသောအကျင့် ရှိဘူးသော ငါ့မိခင်သည် ယခုအခါ ယဉ်ကျေးသော ဆင်မကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးလာပါပြီ၊ အလွန်ကောင်းသော စိတ်နှလုံးရှိလာပါပြီ၊ အိမ်သို့တဖန်ဝင်ခွင့်ပြုပါ”— ဟု မိခင်ကို ပြန်လာစေရန် ဖခင်အား တရားဟောပြီးလျှင် သွား၍ မိခင်ကို အိမ်သို့ ဆောင်ယူလေ၏၊ မိခင်သည် လင်ကို၎င်း, ယောက္ခမကို၎င်း ကန်တော့တောင်းပန်၏၊ ယဉ်ကျေး၍လာ၏၊ သား, လင်, ယောက္ခမတို့ကို ရိုသေစွာ လုပ်ကျွေးမွေးမြူလေ၏၊ ထိုနှစ်ယောက်သော ဇနီးခင်ပွန်း တို့လည်း သားပညာရှိ၏ အဆုံးအမ၌တည်၍ ကုသိုလ် ကောင်းမှုကိုပြုကုန်လျက် သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည် သို့လားကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေသနာတော်ကိုဆောင်၍ သစ္စာကိုပြသည်၏အဆုံး၌ အဘကိုလုပ်ကျွေးသော ဒါယကာသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက်– ရဟန်းတို့... *ထိုအခါ အဘ သား ချွေးမတို့သည်--ယခုအခါလည်း အဘ သား ချွေးမ၊ *သားငယ်ပညာရှိသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မိခင်ဖခင်၊ ကျေးဇူးရှင်၊ အစဉ်လုပ်ကျွေးရာ။
(၂) မိဘမွေးမြူ၊ သူတော်မူ၊ နိဗ္ဗူရောက်ကြောင်းသာ။
(၃) ကျွေးတုံ မကျွေး၊ လူ အလှေး၊ မြီကြွေးဆက်တိုင်းပါ။
တက္ကလဇာတ်ပြီး၏။
'''ဒသကနိပါတ် - ၄၄၇။
မဟာဓမ္မပါလဇာတ် တရွာလုံး တရားစောင့်သဖြင့် ငယ်ရွယ်သူများ သေရိုးမရှိ၊ အသက်ကြီးမှ သေကြရသော ဓမ္မပါလ ရွာသူ ရွာသားများအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု နတ်တို့လှည်စားဘုရားလျှောက်ထား နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရှေ့ဦးစွာ ကြွတော်မူသဖြင့် ကပိလဝတ်ပြည် နိဂြောဓာရုံ ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် ရဟန္တာနှစ်သောင်းနှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရားကို နန်းတော်သို့ပင့်ဖိတ်၍ ယာဂုခဲဖွယ်ကိုကပ်လှူပြီးလျှင် ဆွမ်းမဘုဉ်းပေးမီ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စကားပြောဟောစဉ် မြတ်စွာဘုရားအား ဒုက္ကရစရိယာ ကျင့်တော်မူခိုက် နန်းတော်သို့ နတ်တို့လာ၍ ကောင်းကင်မှာ ရပ်လျက် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား အာဟာရပြတ်၍ သေကြောင်း ပြောကြားကုန်၏၊ ထိုအခါ အကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့အား “ငါ့သားတော်သိဒ္ဓတ္ထ မင်းသားမှာ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၌ ဘုရားမဖြစ်မီ သေရခြင်း မည်သည်မရှိ”ဟု ပြောဆို၍ မယုံကြည်ခဲ့ကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် “ခမည်းတော်မင်းကြီး... သင်မင်းကြီးသည် ယခုအခါ၌သာ မယုံကြည်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ မဟာဓမ္မပါလပုဏ္ဏားဖြစ်စဉ် တက္ကသိုလ်ဆရာကြီးသည် သင့်ထံလာ၍ ဆိတ်ရိုးတို့ကိုပြကာ သင့်သား ဓမ္မပါလသေပြီဟု ပြောသော်လည်း မယုံကြည်” ဟုမိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဓမ္မပါလသတို့သား ပညာသင်သွား လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီ ပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ကာသိတိုင်း၌ ဓမ္မပါလမည်သောရွာသည် ရှိလေ၏၊ ထိုဓမ္မပါလ ရွာသားတို့သည် ကုသလ ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးကို စောင့်ရှောက်ကြကုန်၏၊ ထိုရွာ၌ မဟာဓမ္မပါလမည်သော ပုဏ္ဏားကြီးသည်ရှိလေ၏၊ ထိုပုဏ္ဏားကြီး၏သားကား ဓမ္မပါလ သတို့သားမည်၏။
ထိုဓမ္မပါလသတို့သား အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် အဘ ပုဏ္ဏားကြီးသည် ဆရာအတွက် အသပြာတထောင်ပေး၍ တက္ကသိုလ်ပြည် ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံ ပညာသင် စေလွှတ်၏၊ ဓမ္မပါလသတို့သားလည်း တက္ကသိုလ်ဆရာကြီးထံ ရောက်လျှင် အသပြာတထောင် ဆရာစားပေး၍ ပညာ သင်ကြား၏၊ တပည့်ငါးရာတို့၏ အကြီးအမှူးဖြစ်လေ၏။
ငယ်ရွယ်သေမှု ကဲ့ရဲ့ပြု ထိုအခါ ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီး၏ သားကြီးသည် သေလွန်ခဲ့၏၊ ဆရာကြီးသည် ဆွေမျိုးဉာတိ တပည့်လုလင်တို့ကို သုသာန်၌ သင်္ဂြိုဟ်စေ၏၊ ဆရာကြီးနှင့် တပည့်တို့သည် အဖန်ဖန် ငိုကြွေးကြကုန်၏၊ ဓမ္မပါလ သတို့သားကား မငိုကြွေးလေ၊ သုသာန်မှပြန်လာသောအခါ တပည့်လုလင်တို့သည် “အဆွေတို့... အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ပြည့်စုံလျက် နုပျိုငယ်ရွယ်သော သတို့သားစဉ်လျက် သေလွန်ရ၏”ဟု ဝမ်းနည်းစွာ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ဓမ္မပါလ သတို့သားသည် “အဆွေတို့... နုပျို ငယ်ရွယ်စဉ် အခါ မသေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော၊ အဘယ့်ကြောင့် သေရသနည်း”ဟု ပြော၏၊ “အဆွေ... သင်သည် သတ္တဝါတို့ သေရမြဲ ဓမ္မတာကို မသိသလော”ဟုမေး၏၊ အဆွေတို့ သိပါ၏၊ သို့သော်လည်း နုပျိုငယ်ရွယ်စဉ်မသေ၊ ကြီးရင့် အိုမင်းမှသေသည်”ဟု သိပါ၏၊ “အဆွေ... ကြီးရင့် အိုမင်းမှ သေခြင်းမှာ သင်တို့ အမျိုးအစဉ်အဆက် ပေလော”ဟု မေး၏၊ “အဆွေ...မှန်ပေ၏၊ ငါတို့အမျိုး အစဉ်အဆက်မှာ ငယ်ရွယ်သူတို့ သေရိုးမရှိကုန်၊ ကြီးရင့် အိုမင်းမှသာ သေရိုးရှိကုန်၏”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
လုလင်ပြောကြား စုံစမ်းသွား လုလင်တို့သည် ဓမ္မပါလ ပြောသော စကားကို ဆရာကြီးအား ပြောကြားကုန်၏၊ ထိုအခါ ဆရာကြီးသည် ဓမ္မပါလကိုခေါ်၍ “အမောင်... အမောင်တို့ အမျိုးမှာ ငယ်ရွယ်သူတို့မသေကုန်ဟု ကြားရသည် မှန်သလော”ဟု မေး၏၊ “ဆရာ...မှန်ပါ၏”ဟု ပြောကြားလေ၏၊ ဆရာကြီးသည် ဤဓမ္မပါလကား အလွန်လျှင်အံ့ဩဘွယ် စကားကိုဆိုဘိ၏၊ သူ့အဘထံ ငါသွား၍ စုံစမ်းမည်၊ အကယ်၍ ဟုတ်မှန်ငြားအံ့၊ အသက်ရှည်ကြောင်းဖြစ်သော နည်းလမ်းကောင်းကို ငါလည်းရခဲ့ပေမည်ဟုကြံစည်လျက် ခုနစ်ရက်ရှစ်ရက်လွန်လျှင် ဓမ္မပါလကို ခေါ်၍ တပည့်တို့ကို အတတ်ပညာသင်ကြား ဆုံးမရန် အပ်နှင်းခဲ့ပြီးလျှင် သင့် အဘထံ ငါ့ကိုယ်တိုင်သွား၍ စုံစမ်းမည်ဟု ပြောဆိုမှာ ထားခဲ့၍ ဆိတ်ရိုးတို့ကို အိတ်၌ ထည့်ပြီးလျှင် အလုပ် အကျွေး တယောက်ကိုခေါ်ကာ တက္ကသိုလ်ပြည်မှ ထွက်၍ အစဉ်အဘိုင်း ဓမ္မပါလရွာသို့ သွားလေ၏။
စုံစမ်းမှုသဘော ဆရာပြော ဓမ္မပါလရွာသို့ ရောက်လျှင် ဓမ္မပါလ၏ ဖခင်ထံသားဆရာဖြစ်သောတက္ကသိုလ်ဆရာကြီး ရောက်လာကြောင်း ပြောကြားစေ၏၊ မဟာဓမ္မပါလလည်း လျင်မြန်စွာ တံခါးအနီးသို့ လာ၍ ခရီးဦးကြိုဆို၍ အိမ်ပေါ်သို့ပင့်ဆောင်ကာ ဝတ်ကြီး ဝတ်ငယ်ကို ပြုစေပြီးလျှင် ကောင်းမြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဉ် ထမင်းတို့ဖြင့် လုပ်ကျွေးပြုစုစေ၏၊ ထမင်းစား ပြီးသောအခါ တက္ကသိုလ်ဆရာကြီးသည် မဟာဓမ္မပါလ ပုဏ္ဏားကြီးအား “အို-ပုဏ္ဏားကြီး... သင့်သားဓမ္မပါလကား ပညာရှိ၏၊ ဗေဒင်သုံးပုံ, တဆယ့်ရှစ်ရပ်သော အတတ်တို့၌ တဘက်ကမ်းရောက် တတ်မြောက်ပေ၏၊ သို့ပါသော်လည်း ယခုအခါ တစုံတရာ ရောဂါဖြင့် သေလွန်ခဲ့ပြီ၊ ခပ်သိမ်းသော သင်္ခါရတို့သည် အမြဲမရှိကုန်၊ စိုးရိမ် ပူဆွေးခြင်း မပြုပါလင့်”ဟု ပြောဆိုလေ၏။