kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
အသီးခွံ ပြောင်ချောပြီး အတွင်းသား ထူသည်။
အဖြူရောင် အစေးများ ထွက်သည်။
အစေ့များစွာ ပါသည်။
သင်္ဘောလက်၏အဖျား၌ နက်ရှိုင်း၍အ ဖျားချွန်သောအဟိုက်ကြီးခုနစ်ခုပါဝင်သည့် လက်ဝါးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသောအရွက်ရှိသည်။
အဟိုက်များ၏ အနားသည်လည်းအဖျားချွန်အဟိုက်များပင်ဖြစ်သည်။
အစိမ်း ရင့်ရောင်အရွက်များသည် တစ်ပေကျော်နှစ် ပေခန့်မျှရှိသည့်တိုင်အောင်ကြီးမားကြသည်။
အရွက်များရင့်လာလျှင် ဝါရောင်သန်းလာရာမှ အဝါရောင်ရင့်လာ ကာနောက်ဆုံးတွင် ခြောက်၍သင်္ဘောလက်များကြွေကျသည်။
ပင်စည်တွင်သင်္ဘော လက်ကြွေကျသည့်နေရာများသည် အရာထင်ကျန်ခဲ့လေသည်။
ပင်စည် အသားပွ၍ အဖြူရောင် အစေးများ ထွက်သည်။
ရွက်ညှာတံသည်ခေါင်းပေါက်ရှိ၍ နှစ်ပေခန့်အထိ ရှည်လျားနိုင်သည်။
ထိုရွက်ညှာတံကို မြန်မာနိုင်ငံ၌ သင်္ဘောရိုးဟုခေါ်ကြလေသည်။
သင်္ဘောပင်သည် တစ်ပင်တည်းတွင်အင်္ဂါစုံသောအပွင့်၊ သို့မဟုတ် လိင်စုံသောအပွင့်ပွင့်သည့် အပင်မျိုးလည်း ရှိတတ်သော်လည်းများသောအားဖြင့်အဖိုပွင့်သက်သက်ပွင့်သောအပင်၊ အမပွင့်သက် သက်ပွင့်သောအပင်ဟူ၍ခွဲခြားရှိသည်။
အဖိုပွင့်အမပွင့်နှစ်မျိုးလုံးပင် အနံ့သင်းသင်းမွှေး၍ အဝါရောင် ဖျော့တော့တော ဖြစ်သည်။
အဖိုပွင့်နှင့်အမပွင့်ကွဲပြားချက်မှာအဖိုပွင့်သည် အလက်များကြားမှပွင့်တံရှည်များ ထွက်ပြီး လျှင်အဖျားတွင် တစ်လက်မခန့် လည်ပင်းရှည်သောကတော့ပုံသဏ္ဌာန် အပွင့်ကလေးများ အခိုင်လိုက်ပွင့်သည်။
အချို့ပွင့်တံများသည် နှစ်ပေကျော်သုံးပေခန့်အထိရှည်လျား၍ တွဲလောင်းကျနေသည်။
အမပွင့်သည် ပို၍ကြီးပြီးလျှင် တစ်ပွင့်ချင်းပွင့်၍ ပွင့်တံတိုသည်။
ပွင့်ဖတ်ငါးခုပါရှိလေသည်။
အမပွင့်ပွင့်သောသင်္ဘောပင်သည် အခြားအပင်များနှင့်ဝတ်မှုန်ကူးယှက်ခြင်းဖြင့်အသီးသီးသည်။
သို့သော်တစ်ခါတစ်ရံအဖိုပွင့်၌လည်း အစေ့အိမ်ပါတတ်သဖြင့် အဖိုပွင့်ပွင့်သောအပင်မှလည်းအသီး သီးသည်။
ထိုအသီးများသည် အညှာတံတွဲလောင်းရှိသောအသီးများဖြစ်ကြ၍ အသီးများသည်လည်းကြီး ထွားခြင်းမရှိဘဲမှည့်လည်းမမှည့်ချေ၊ ထိုသင်္ဘောသီးမျိုးကို ယိုထိုးစားရန်သာအသုံးပြုကြသည်။
ထိုသင်္ဘောပင်မျိုးကို မြန်မာနိုင်ငံတွင်သင်္ဘောပဒေသာပင်ဟု အချို့ကခေါ်ကြလေသည်။
အထက်တွင်ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း အင်္ဂါစုံသော၊ သို့မဟုတ်လိင်စုံပါသောအပွင့်ပွင့်သည့်သင်္ဘောပင်တို့လည်းရှိသေးရာ ယင်းတို့ကလည်းအသီးသီးသည်။
ထိုအပင်မျိုးသည်မူ အခြားအပင်များနှင့်ဝတ်မှုန်ကူးယှက်ရန် မလိုတော့ဘဲ အသီးသီးနိုင်လေသည်။
သင်္ဘောပင်သည် တစ်ပင်လျှင်လိင်တစ်မျိုးဖြစ်၍ အဖိုပင်၊ အမပင်၊ လိင်စုံပင်တို့မှအသီးသီး နိုင်ကြပေရာ သင်္ဘောသီးများ၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့်အရွယ်အစားသည်လည်း အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံဖြစ်၍ အရသာတွင်လည်း ကွာခြားချက်ရှိသည်။
အချို့အသီးများသည်ဘဲဥပုံဖြစ်သည်။
အချို့သည်လုံးဝန်းဝန်း၊ အချို့သည်ရှည်ချွန်းချွန်းဖြစ်သည်။
လုံးဝန်း၍ အစေ့နည်းသောသင်္ဘောသီးသည် အရသာနှင့်ပြည့်စုံ၍မျိုးကောင်းသည်ဟုဆိုကြသည်။
သင်္ဘောသီးများသည် များသောအားဖြင့် ရှစ်လက်မမှ ၁၄ လက်မ အထိရှည်လျား၍ အချင်းလေးလက်မမှခြောက်လက်မအထိရှိသည်။
အသီးတစ်လုံး၏ အလေးချိန်သည် ငါးပေါင်မှရှစ်ပေါင်အထိ အချိန်စီးနိုင်လေသည်။
သင်္ဘောပဒေသာပင်မျိုးမှလွဲလျှင် အသီးသီးသော သင်္ဘောပင်တို့သည်အပင်၏ အပေါ်ပိုင်းထိပ်ဖျားတွင်တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ထိကပ်လျှက်ကြပ်ညှပ်နေအောင် သီးသည်။
တစ်နှစ်ပတ်လုံးသီးသောအပင်မျိုးလည်းဖြစ်လေသည်။
သင်္ဘောသီးအတွင်း၌ အစေ့များတည်ရှိသောနေရာသည် ခေါင်းပေါက်ကြီးဖြစ်သည်။
ခေါင်းပေါက်၏နံရံသည် အသီး၏အတွင်းသားဖြစ်၍တစ်လက်မကျော် နှစ်လက်မ နီးပါးခန့်အသားထူသည်။
အသီးနုစဉ်အခါတွင် ထိုအတွင်းသားသည် အဖြူရောင်ဖြစ်၍အရည်ရွှမ်းသည်။
အသီးရင့်လာသည့်အခါ တဖြည်းဖြည်းအဝါရောင်၊ သို့မဟုတ် လိမ်မော်ရောင်သို့ပြောင်းလာသည်။
အသီးခွံ၏အရောင်သည် လည်းစိမ်းရာမှဝါလာသည်။
အသီးမှည့်လျှင်ပျော့လာ၍ ဝါရွှေရောင်တောက်နေသော အတွင်းသား ကိုဇွန်းနှင့် ကော်ခပ်၍စားနိုင်လေသည်။
မျိုးကောင်းသော သင်္ဘောသီးမှည့်သည် ချိုမြမြနှင့်ရင်အေး သွားစေသောအရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်။
သင်္ဘောသီးမှည့်ကိုအချို့က ဆားဖြူး၍လည်းကောင်း၊ ရှောက်ရည်၊ သံ ပုရာရည်ညှစ်၍ လည်းကောင်းစားသုံးကြလေသည်။
ပျိုးထောင်ခြင်း သင်္ဘောပျိုးပင်ပေါက်တစ်ပင် သင်္ဘောပင်ကိုအစေ့ပျိုး၍စိုက်ကြရသည်။
သင်္ဘောပင် သည်ရာသီဥတုပူအိုက်စွတ်စိုသော မြေနိမ့်ဒေသများမှသည်ပေ ၁ဝဝဝအထိမြင့်သောဒေသများတိုင်အောင် ပေါက်ရောက် ဖြစ်ထွန်းနိုင်သည်။
မြေပွ၍ရေဆင်းကောင်းသော နေရာမျိုးကိုနှစ်သက်သော အပင်မျိုးဖြစ်လေသည်။
အလွန်ချမ်းအေးသော ဆောင်းရာသီဒဏ်ကိုမူမခံနိုင်ချေ။
အစေ့များကိုပျိုးသည့်အခါတွင်းငယ်များတူးပြီးလျှင် တစ်တွင်းလျှင်အစေ့လေးငါးစေ့ခန့်ထည့်၍ ပျိုးရသည်။
သို့မဟုတ် သဲမြေတွင် ၁/၄ လက်မခန့် မြှုပ်၍ အလင်းရောင် လုံလောက်အောင် ရသော ကွင်းပြင်တွင် ပျိုးထောင် ပါက ၁၅-၂၀ ရက် အတွင်း အပင် ပေါက်လာသည်။
သင်္ဘောသီး၊ မိုချီယဉ်ကျေးမှု၊ ပီရူးနိုင်ငံ သင်္ဘောရွက်တစ်ရွက်အား အနီးကပ်တွေ့ရပုံ အပွင့် ပွင့်နေသော သင်္ဘောပင်တစ်ပင် ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခြင်း အရွက် လေးရွက် ထွက်ပါက ပျိုးပင် ကလေး များအား ပလတ်စတစ်အိတ် သို့မဟုတ် ကျည်တောက် များတွင် ရွှေ့ပြောင်း ပျိုးယူရသည်။
ပေါက်လာသည့် အပင်ငယ်များအနက်အဖိုပင်များလည်း အများအပြားပါရှိတတ်ရာ အဖိုပင်များကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပစ်ရသည်။
သို့သော် အမပင်များနှင့် ဝတ်မှုန်ကူးယှက်ခြင်းပြု၍ အမပင်များအသီးသီးနိုင်ရန် အဖိုပင်များကိုလည်း ချန်သင့်သလောက်ချန်ထားရလေသည်။
ပျိုးပင်များ အရွက် ၈ ရွက်ခန့် ထွက်လာပါက ရွှေ့ပြောင်း စိုက်ပျိုး နိုင်သည်။
အကျယ် အနက် ၃ ပေ ခန့် တူး၍ မြေဆွေး မြေဩဇာ များထည့်ပြီး စိုက်ပျိုးရမည်။
အပင် ခြေရင်း၌ လိုအပ်သလို ပေါင်းရှင်း ပေးသင့်သည်။
ပြုစုဂရုစိုက်ခြင်း စိုက်စတွင် ရေမှန်မှန် လောင်းပေး သင့်သည်။
အဖို တစ်ပင် ရှိက အမ ဆယ်ပင် အတွက် လုံလောက်သည်။
ရေမဝင်ရန် ဂရုစိုက် ပေးရမည်။
အသီး စိပ်လွန်းလျှင် ကျဲအောင် ခြွေပေး သင့်သည်။
သို့မှသာ အလုံးကြီး၍ ချိုမည်။
သင်္ဘောပင်များသည်ဆယ်လခန့်ကြာလျှင်အပွင့် ပွင့်၍ အသီးများသီးစပြုလေသည်။
ထိုအပင်များသည် ငါးနှစ်ခြောက်နှစ်ခန့်အတွင်းတွင် အသီးအများဆုံးသီး၍ ထိုနောက်တွင်မူ အပင်အိုလာသဖြင့် အသီးနည်းလာသည်။
ထိုအချိန်တွင်အပင်များသည်လည်း အလွန်ရှည်မြင့်နေသဖြင့် အသီးများကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်းဆွတ်ခူးကြရလေသည်။
အပင်ပျိုစဉ်က တစ်ပင်ထဲတွင် တစ်ချိန်တည်း၌ အသီးအနုအရင့်အလုံး ၅ဝကျော်ခန့်ပင်ရှိတတ်သည်။
ဆွတ်ခူးခြင်း အသီးများအလွန် အများအပြားသီး၍ အပင်ထက်၌အသီးများကြပ်ညှပ် လွန်းလျှင် အသီးအားလုံးညှက်သွားတတ်သည်။
ထိုကြောင့် အချို့ အသီးများကို မရင့်မီဆွတ်ခူးပေးကာ ကျန်သောအသီးလုံးများကြီး ထွားစေရသည်။
သင်္ဘောသီးမှည့်များကို ရာသီမရွေး တွေ့ရသော်လည်း အပေါများဆုံးအချိန်မှာ နိုဝင်ဘာလနှင့် ဒီဇင်ဘာလ၊ မတ်လနှင့်ဧပြီလများအတွင်းဖြစ်လေသည်။
သင်္ဘောခြံစိုက်ပျိုးသူများအတွက်အကြံပေးချက်မှာ မူလ စိုက်သည့်အပင်များအသက်ငါးနှစ်ခန့် ရှိလျှင်ထိုအပင်များ ကြားထဲ၌အပင်သစ်များထပ်၍စိုက်သင့်သည်။
သို့မှသာလျှင် အပင်ဟောင်းများကျချိန်၌အပင် အသစ်များက တက်ချိန်ဖြစ်၍ သီးထွက်အလျင်မပြတ်ရနိုင်မည်ဖြစ်လေသည်။
သင်္ဘောပင်များသည် ဘေးကိုင်းများထွက်ခြင်းမရှိဟုဆိုခဲ့သော်လည်းအပင်အိုလာသည့်အခါ ဘေးကိုင်းများ ထွက်တတ်သည်။
ဘေးကိုင်းများစောစောထွက်စေလိုလျှင် ပင်စည်ထိပ်ဖူးကိုဖြတ်ချပေး ပါကဘေးကိုင်းများခွ၍ ထွက်လာနိုင်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) thumb|သင်္ဘောပင် အသုံးပြုပုံ သင်္ဘောပင်သည် တစ်ပင်လုံးအသုံးဝင်လေသည်။
အသီး သင်္ဘောသီး ၌လူကို ကျန်းမာ စေကာ အသက် ရှည်၍ ရောဂါ ကင်းဝေး စေနိုင်သော သတ္တိထူး ရှိ၏။
သင်္ဘောသီး စိမ်းအရည်တွင် သကြားရော၍ တစ်နေ့ ၃ ကြိမ်မျှ သောက်က သရက်ရွက် ကြီးခြင်း ပျောက်၏။
သင်္ဘောသီး အမှည့် စားသော် သရက်ရွက် ကြီးခြင်း၊ အသည်း ကြီးခြင်းနှင့် မြင်းသရိုက် ရောဂါ ပျောက်၏။
သင်္ဘောသီး ဝမ်းပျဉ်းကို ဟင်းချက် စားခြင်း၊ သနပ် လုပ်စားခြင်းဖြင့် ဆီးဝမ်းကို ရွှင်စေသည်။
သင်္ဘောသီး နုနုကို အခြောက်လှန်း အမှုန့်ပြုပြီး အနည်းငယ်မျှ စားသော် အဆက်မပြတ် သွားသော ဝမ်းပျက် ရောဂါ ပျောက်၏။
သင်္ဘောသီး စိမ်းကို လှီးဖြတ်၍ ထွက်လာသော အရည်ကို ကင်းကိုက်သော ဒဏ်ရာသို့ လိမ်းပေးသော် အဆိပ် ပြေ၏။
သင်္ဘောသီး နုနုကို ဆားနှင့် တို့စားက ဆုံဆို့နာ ပျောက်၏။
မြန်မာဆေးကျမ်းတို့အလိုမှာ သင်္ဘောသီးမှည့်သည် အေး၏။
အတန်ငယ်ငန်၏။
ဓာတ်ဆုံး၌အတန်ငယ်ခါး၏။
အာပေါပဂ္ဃရဏအစာမျိုးတည်း။
သလိပ် ခြောက်နာ၊ ချောင်းဆိုးသွေးပါနာတို့နှင့်သင့်၏။
ဆီးဝမ်းကို အမှန်သွားစေ၏ဟုဆိုသည်။
ထို့ပြင်ဥတုဘောဇနကျမ်း၌ သင်္ဘောသီးမှည့်သည်လေ၊ သည်းခြေကိုနိုင်၏။
ဝမ်းကိုရွှင်စေတတ်၏ဟုဆိုထားလေသည်။
သင်္ဘောသီးမှည့်သည်ကြာရှည်ခံသော အသီးမျိုးမဟုတ်သဖြင့် ရပ်ဝေးကိစ္စများကို တင်ပို့ရောင်းချရန်မဖြစ်နိုင်ချေ။
ထိုကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်အသီးမှည့်ကို တင်ပို့ရောင်းချခြင်းအလို့ငှာ သင်္ဘောပင် များကို စံနစ်တကျအများအပြား စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသည်ကိုမတွေ့ရချေ။
အစေ့ အသီးအတွင်းရှိခေါင်းပေါက်ထဲ၌ ငရုတ်ကောင်းစေ့နှင့် သဏ္ဌာန်တူသောအစေ့များစွာပါရှိသည်။
မျိုးကောင်းသော သင်္ဘောသီးတွင် အစေ့နည်း၍အချို့တွင်အစေ့လုံးဝမပါချေ။
အသီးနုစဉ်တွင်အစေ့တို့ သည်ဖြူသော်လည်းရင့်လာသောအခါ အညိုရောင်အနက်ရောင်များဖြစ်လာသည်။
အစေ့များသည်ခါး သက်သက်အရသာရှိသည်။
ရေငတ်ပြေစေနိုင်သော သတ္တိရှိသည်ဟုသိရလေသည်။
သင်္ဘောသီးမှည့်သည် အလွန်အာဟာရဖြစ်သော ဓာတ်စာတစ်မျိုးပေတည်း။
သင်္ဘောသီးမှည့်ကိုမှန် မှန်မှီဝဲသူတို့သည် နုပျိုစိုပြည်ပြီးလျှင် ကျန်းမာရွှင်လန်းစွာ ရှိနိုင်သည်။
ရောဂါများကိုလည်းခုခံနိုင်စွမ်းရှိ ၍ရောဂါကျ ရောက်ခဲ့သည်တိုင်အောင်လျင်မြန်စွာကင်းစင်ပျောက်ကင်းနိုင်သည်ဟုဆိုကြလေသည်။
သင်္ဘောသီး အစေ့ အရေအတွက်ကို အရွယ်နှင့် ချင့်၍ စားသော် ဝမ်းတွင်းရှိ သန်များ ကျ၏။
အစေး သင်္ဘောသီး စိမ်းမှ ထွက်သော အစေးဖြင့် ယားနာ၊ ပွေးနာနှင့် အရေပြား ရောဂါများ ကို လိမ်းပေးက ပျောက်၏။
အနာ အဖုများနှင့် လူပျိုနာ ကြောင့်ဖြစ်သော အနာများကို သင်္ဘောသီးစေး လိမ်းပေးက ပျောက်၏။
လူလတ် အရွယ်များ အစေး အနည်းငယ်မျှကို နွားနို့၊ သကြားခဲ ရရာနှင့် စားသော် အစာ မကြေ ရောဂါ ပျောက်၏။
အစေးကို ထန်းလျက်နှင့် နယ်စားသော် သန်ကျ၏။
အစေးကို ခန္ဓာကိုယ် အရပ်ရပ်ရှိ အရိုး အခြင် ကြွက်သား စသည့် အစိတ် အပိုင်းများကို ပြုပြင် ရန်နှင့် အစာအိမ် အူသိမ် တို့၏ အတွင်းဆုံး အသားမျှင်များ ပျက်စီး ချွတ်ယွင်းသည့် အနာ အဆာကြောင့် ဖြစ်သော ဗိုက်နာ၊ အူနာ စသော ရောဂါများ ပျောက်ကင်း စေရန် အကောင်းဆုံး ဆေးအဖြစ် သုံးနိုင်သည်။
သင်္ဘောစေးထုတ်ယူရန် အတွက်လည်းမြန်မာနိုင်ငံ၌ စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိချေ။
အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် သင်္ဘောဆေးကိုကြက်ပေါင်စေး ထုတ်ယူသကဲ့သို့ထုတ်ယူရရှိနိုင်၍ ထုတ်ယူပြီးနောက်ကြာကြာမဆိုင်းဘဲ တဖြည်းဖြည်းသွေ့ ခြောက်စေပြီးအမှုန့်ပြန်ရသည်။
ထိုအမှုန့်သည် အထက်တွင်ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း အလွန်ဆေးဖက်ဝင်သော အမှုန့်ဖြစ်လေသည်။
သီဟိုကျွန်းတွင်မူ သင်္ဘောစေးထုတ်ယူရန်အတွက် သင်္ဘောပင်များကိုစိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်ကြသည်။
၁၉၂၉ခု နှစ်တွင်သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ တင်ပို့သော သင်္ဘောစေး တန်ဖိုးသည် စတာလင်ပေါင် ၄၄၉၅၆ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံမဒရပ်၊ ဘုံဘိုင်၊ ဗင်္ဂလားနှင့်ဗီဟာပြည်နယ်တို့တွင် အကြီးအကျယ်စိုက်ပျိုးလျက်ရှိလေသည်။
အရွက် သင်္ဘောတစ်ပင်လုံးသည်ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးအပိုင်းသည်အ သီးစိမ်းခွံမှ ထွက်သောအစေးဖြစ်သည်။
သင်္ဘောပင်သည် အစေးများသောအပင်မျိုးဖြစ်၍ ပင်စည်မှ သာမကသင်္ဘောရိုး၊ သင်္ဘောလက်တို့မှလည်းအစေးရသည်။
ထိုအစေးသည် ပါးစောင်ရည် အစာအိမ်ရည်တို့ထက် အစာချေချက်ရာတွင် ပို၍အစွမ်းထက်သောသတ္တိရှိသည်။
အစာမကြေရောဂါ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသူများအားကုသရန် ထိုအစေးကို ဆေးပါရဂူကြီးများအသုံးပြုကြသည်။
ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်အရပ်ရပ်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းသောအရိုး၊အခြင်၊ကြွက်သား စသောအစိတ်အပိုင်းများကို ပြုပြင်ရန် နှင့်အစာအိမ် အူသိမ်တို့၏အတွင်းကျသော အသားမျှင်တို့ချွတ်ယွင်း၍ ဖြစ်ပွားသောဗိုက်နာ အူနာများ အတွက်လည်းအစွမ်းထက်သော ဆေးတစ်လက်အဖြစ် ဆေးပါရဂူကြီးများက ထောက်ခံကြလေသည်။
ထိုကြောင့်ကမ္ဘာပေါ်၌ အစွမ်းထက်သောဆေးများတွင် သင်္ဘောသီးအစေးလည်းပါဝင်၍ မြန်မာပရ ဆေးများတွင်လည်း သင်္ဘောဆေးပါဝင်သည်ဟုသိရလေသည်။
မြန်မာလူမျိုးတို့သည်သင်္ဘောရွက်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် အဖြစ်အသုံးနည်းသည်။
သင်္ဘောရွက်သည်ဗီတာမင်စီနှင့်အီးအပြင် စုစုပေါင်း အာဟာရဓာတ်ခြောက်မျိုး ခန့်ပါ၍အာဟာရရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် အဖိုးတန်အရွက်ဖြစ်သည်။
သင်္ဘောရွက်နုနုကိုမူလက်ဖက်နှင့် တွဲ၍စားတတ်ကြ၍တစ်ခါတစ်ရံပြုတ်၍လည်းကောင်း၊ မီးအုံး၍လည်းကောင်းတို့စားကြသည်။
သင်္ဘောရွက်သည်ခါးသည့် အရသာရှိသဖြင် လေနာတတ်သူများအတွက်ကောင်းသည်။
ထို့ပြင်ဝမ်းချုပ်သူများလည်းသင်္ဘောရွက် ကိုစားပေးသင့်သည်။
အကြောအခြင်နာကြင်သောဝေဒနာများနှင့် ဆင်ခြေထောက် ရောဂါများအတွက် သင်္ဘောရွက်သည် ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟုသိရသည်။
သင်္ဘောမြစ်သည် ဖက်ဖုနာနှင့် လိပ်ခေါင်းရောဂါအတွက်ဆေးဖက်ဝင်သည်။
အာဖရိကတိုက်နှင့် အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုတွင် အခေါက်မှ လျှော်ထုတ်ယူပြီးလျှင် ကြိုးကျစ်ကြလေသည်။
သင်္ဘောရွက် ကြိတ်ညှစ်ရည်တွင် ဘိန်းအနည်းငယ် ရောလိမ်းသော် အကြောတက်ခြင်း ပျောက်၏။
သကျည်း ကိုက်သော် သင်္ဘောရွက်ကို ရေနွေးဖြော၍ သို့မဟုတ် မီးကင်၍ ကပ်ပေးသော် ပျောက်၏။
အရွက်ကို မီးအုံ၍ တို့စားခြင်း၊ လက်ဖက်ထဲ ထည့်စားခြင်း ဖြင့် နားအူ လေထွက် ရောဂါ ပျောက်၏။
ပေါက်ရောက်ရာနေရာများ အိန္ဒိယ၊သီဟိုဠ်ကျွန်းစသော ကမ္ဘာ့အပူပိုင်းဒေသ အတော်များများတွင် တွေ့ရသည်။
အရွက်မှ လျှော်ထုတ်ယူရရှိနိုင်၍ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်္ဘောနာနတ်ဟု ခေါ်တွင်နေသောအပင်များသည် စင်စစ်နာနတ်ပင်နှင့် မျိုးရင်းချင်းမတူ၊ မျိုးစိတ်လည်း ကွဲပြားခြားနားသည်။
တိုတုတ်သော ပင်စည်မှအရွက်ချွန်ကြီးများ ထိုးထိုးထောင်ထောင်ထွက်၍ ပေါက်ပုံသာလျှင် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်ဟုဆိုရပေမည်။
ယင်းတို့သည်မြန်မာနိုင်ငံ၌ မူလပေါက်ရောက်ခဲ့သော အပင်မျိုးမဟုတ်ချေ။
သင်္ဘောနာနတ်မျိုးသည် အမေရိကတိုက်အလယ်ပိုင်း မက္ကဆီကိုစသော အပူပိုင်းဒေသများ၌ မူလပေါက်ရောက်ခဲ့ရာ အခြားအပူပိုင်းဒေသနိုင်ငံများသို့ မျိုးယူစိုက်ပျိုးခဲ့ရာမှ ပြန့်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့သည် အမာရီလီဒေစီအီး မျိုးရင်းတွင်ပါဝင်၍ မျိုးခွဲအမည်မှာ အဂေဗိဖြစ်သည်။
ထိုအပင်မျိုးတို့သည်နှစ်ကြာခံအပင်မျိုးဖြစ်၍ ငါးနှစ်မှဆယ်နှစ်အထိအပင်သက်ရှည်သည်။
အချို့ မျိုးစိတ်တို့သည် ထိုထက်ပို၍ အသက်ရှည်သေးသည်။
သင်္ဘောနာနတ်ပင်တွင် အသားထူ၍တောင့်တင်း ဖြောင့်မတ်ပြီးလျှင် လေးပေမှငါးပေအထိရှည်သော အရွက်ချွန် ကြီးများသည် နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များ ထွက်ပုံကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုထပ်၍ ပင်စည်၏ဘေးပတ်လည် လှည့်၍ထွက်သည်။
အချို့မျိုးစိတ်တို့၏ အရွက်ထိပ်တွင် ဆူးရှိသည်။
အချို့မျိုးစိတ်တို့၏အရွက်၌ရွက်ထိပ်ဆူးသာမက ရွက်စောင်းဆူးများ လည်းပါရှိလေသည်။
ပင်စည်သည် အလွန်တိုသဖြင့်အရွက်များသည် မြေကြီးထဲမှထွက်၍ပေါက်သကဲ့ သို့ထင်ရလေသည်။
သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့သည် အကြီးနှေးကွေးသည်။
အပင်ရင့်လာသောအခါရွက်ထပ်များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ဝါးလုံးအရွယ်ခန့်ရှိ၍ ၁၅ပေမှပေ ၂ဝအထိမြင့်သောပွင့်တံကြီး ထွက်လာသည်။
ပွင့်တံ၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် ဘေးကိုင်းဘေးလက်များထွက်၍ ယင်းတို့၏အဖျားတွင် ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် ဝါဖျော့ဖျော့ ပန်းခိုင်များပွင့်သည်။
ထိုသို့ ပွင့်တံကြီး မားမားစွင့်စွင့်ထွက်၍ပွင့်ပုံမှာ လှေများ၌ ရွက်တိုင်ထူထားသည် နှင့်ဆင်ဆင်တူပေသည်။
အပွင့်များကျသွားသည့်နောက်တွင် အသီးများသီးသည်။
ယင်းတို့ကိုပင်ပေါက်ဖူးဟုခေါ်သည်။
သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့သည် ယင်းသို့အပွင့်ပွင့်၍ သီးပြီးနောက်တွင် အပင်များသေကြသည်။
သို့သော် သားတက်များထွက်နေတတ်သဖြင့် ထိုသားတက်များမှ အပင်သစ်များ တဖန်ပြန်၍ပေါက်နိုင်လေသည်။
သင်္ဘောနာနတ်ရွက်များမှ သင်္ဘောကြီးများကို ချည်နိုင်သည့် မနီလာကြိုးနီးပါးတောင့်တင်းသန်မာသော ကြိုးများကို ကျစ်နိုင်သည့်လျှော်ပင်များကိုထုတ်ယူရရှိနိုင်သည်။
ထိုလျှော်မျှင်များဖြင့်ကြိုးအကြီး အသေးအစားစားကိုပြုလုပ် နိုင်ကြသည်။
ထို့ပြင်အိတ်များ၊ ဖျာများကိုလည်း သင်္ဘောနာနတ်လျှော်များ ဖြင့်ရက်လုပ်ကြသေးသည်။
ထိုကြောင့်သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့ကို လျှော်မျှင် ထုတ်ယူရန်အတွက်စိုက်ခင်းကြီးများဖြင့် အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။
အမေရိကတိုက်၌အရွက်များကို နွားစာအဖြစ် သုံးရန်လည်းစိုက်ပျိုးကြလေသည်။
သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့၏ ပွင့်တံအလယ်အူတိုင်ကို ပါးပါးလွှာ၍အခြောက်လှန်းပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသုံးနိုင်သည်။
အချို့ကမုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားသွေးရန်လည်းကောင်း၊ အချို့က ဓာတ်ကာပစ္စည်း အဖြစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အချို့ကပိုးကောင်ကလေးများထည့်သော သေတ္တာအတွင်းခံ အဖြစ်လည်းကောင်းအသုံးပြုကြသည်။
အရွက်မှထွက်သောအမြုပ်ပါသည့် အရည်သည်ဆပ်ပြာကဲ့သို့ချေးကျွတ်သည်။
ထိုကြောင့်အရွက်များကို ချေးတွန်းရန်လည်းသုံးကြသည်။
အချို့မျိုးစိတ်များ၏အနီရောင်အမြစ်တုတ်တုတ်ကြီးများသည် ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟုဆိုကြသည်။
အချို့မျိုးစိတ်၏ အပင်များမှရရှိသော အစေးကို မက္ကဆီကိုနိုင်ငံတွင် သေရည်ပြုလုပ်သောက်သုံးကြသည်။
ထိုအစေးရရှိပုံမှာဤသို့တည်း။
ပွင့်တံမထွက်မီကာလတွင် အပင်သည်ပွင့်တံထွက်နိုင်အောင် လိုအပ်သောအဟာရဓာတ်များကို အရွက်များ၌သိုမှီးသည်။
ပွင့်တံထွက်စပြုလာသောအခါအစေးများသည် ပွင့်တံရင်းသို့ သွား၍စုကြသည်။
ထိုကြောင့် အစေးကိုလိုလျှင် ပွင့်တံဖူးကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး လျှင်အပင်၏အလယ်ဗဟိုဖြစ်သောထိုနေရာ၌ ခေါင်းပေါက်ဖြစ်အောင်တူးခြစ်ထုတ်လိုက်လျှင် ချိုမြမြ အရသာရှိသောအစေးကိုရရှိသည်။
ထိုအစေးကိုကစော်ဖောက်၍ ပြုပြင်ခြင်းဖြင့် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံသုံး အမျိုးသားအရက် ဖြစ်လာသည်။
ထိုအစေးသည် ဘယဆေးအဖြစ်ဖြင့်လည်း အသုံးချနိုင်၍ ရှားပါးလှသော အဂေဖော့ဟုခေါ်သည့် ဆေးသကြားတစ်မျိုးကိုလည်းထုတ်ယူရရှိနိုင်သည်။
ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း သင်္ဘောနာနတ်မျိုးစိတ် အများအပြားရှိသည့်အနက်လျှော်ထွက်ရာ၌ ကျော်ကြား သောမျိုးစိတ်တို့တွင် ယူးကတန်လျှော်ပင်လည်းအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ယင်းကိုရုက္ခဗေဒ အမည်ဖြင့် အဂေဗီဖိုကရိုင်ဒီဟုခေါ်၍ ယူးကတန်ပြည်နယ်၏ လျှော်ထွက်အများဆုံးသောအပင်ဖြစ်သည်။
ယူးကတန်လျှော်ပင်ကို အခြားသင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့နှင့် ခွဲခြားသိသာနိုင်သောအချက်မှာ အရွက်ရောင်သည်စိမ်းပြာပြာဖြစ်၍ ရွက်ထိပ်မှာသာမက ရွက်စောင်းဆူးများလည်းရှိလေသည်။
ပွင့်တံမှအပွင့်များကျသွားပြီးနောက်တွင် ပင်ပေါက်ဖူးများသာမက အစေ့တောင့်များပါ ထွက်လာလေသည်။
ရုက္ခဗေဒအမည်အားဖြင့် အဂေဗီ အမေရိကားနားဟု ခေါ်သော သင်္ဘောနာနတ်မျိုးကို အမေရိ ကန်ပြည်ထောင်စုတွင် နှစ်တစ်ရာပင်ဟုခေါ်ကြသည်။
ယင်းသို့ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ အပွင့်ပွင့်ခဲလှသောအပင်မျိုးဖြစ်၍ အနှစ်တစ်ရာမှ တစ်ခါပွင့်သည်ဟူသော ယူဆချက်ဖြင့် အမည်မှားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
ထိုအပင်မျိုးမှ ပိုင်တာဟုခေါ်သောလျှော်ရရှိ၍ ဥရောပတိုက်တောင်ပိုင်း၊ အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစုနှင့် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံများတွင် အများအပြားစိုက်ပျိုးကြသည်။
ထိုသင်္ဘောနာနတ်မျိုးသည် ၁၆ရာစုနှစ်ခန့်ကစတင်၍ ဥရောပတိုက်သို့မျိုးရောက်ခဲ့ရာ၊ လှပခံ့ညားသောအပင်အနေအထားကြောင့် အလှစိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
မျိုးစိတ်ကွဲအချို့၏အရွက်များတွင် အရင်းမှအဖျားအထိ အရွက်စောင်းတွင်သော်လည်းကောင်း၊ အရွက် အလယ်တွင်သော်လည်းကောင်းအဖြူ၊ သို့မဟုတ် အဝါရောင်အစင်းကြောင်းများပါရှိတတ်လေသည်။
ထို့ပြင် ဖိလစ်ပိုင်လျှော်(ရုက္ခဗေဒအမည် အဂေဗီကန်တျူလာ) ဟုခေါ်သော သင်္ဘောနာနတ်မျိုး၊ မက္ကဆီကန် ဇာပူပေလျှော်(ရုက္ခဗေဒအမည် အဂေဗီဇာပူပေ)ဟုခေါ်သော လျှော်ပင်မျိုးတို့သည်လည်းရှိ ပေသေးသည်။
အဂေဗီနက္ကလက်တာဟုခေါ်သော ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်မှ သင်္ဘောနာနတ်မျိုးသည် အပင်ကြီးမျိုးဖြစ်၍ ပွင့်တံသည် ၄၂ ပေကျော် မျှပင်မြင့်မားနိုင်လေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံအထက်ပိုင်း၌တွေ့ရှိရသော သင်္ဘောနာနတ်မျိုးကို အဂေဗီစစ္စလာနာ (စစ်ဇယ် လျှော်ပင်) ဟုခေါ်သည်။
မူလကအမေရိကတိုက် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ပေါက်ရောက်ရာမှ အာဖရိကတိုက်အလယ်ပိုင်းမောရစ်ရှကျွန်း၊ အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းစု၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်းတို့သို့ မျိုးယူ စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ မြန်မာနိုင်ငံသို့လည်း ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။
အာဖရိကတိုက်အရှေ့ပိုင်း မောရစ်ရှကျွန်း စသည်တို့၌ လျှော်ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် အကြီးအကျယ်စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ကြသော်လည်း မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ ယင်းသို့အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။
အိန္ဒိယနိုင်ငံမဒရပ်ပြည်နယ်တွင် သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့ကို မီးရထားလမ်းတလျှောက် စည်းရိုးတန်းအဖြစ် စိုက်ပျိုးထားလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်္ဘောနာနတ်ကြီးဟုခေါ်သော အပင်မျိုးကိုအနှံ့အပြားတွေ့ရသေးသည်။
ယင်းသည်ဖော်ပြခဲ့သော သင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့နှင့် မျိုးရင်း တူသော်လည်း မျိုးခွဲမတူချေ။
ရုက္ခဗေဒအမည်မှာ ဖာကရီးယာဂျိုင်ဂန်တီးဟူ၍ဖြစ်သည်။
ထိုသင်္ဘောနာနတ်မျိုးတို့သည်လည်း အမေရိကတိုက် အလယ်ပိုင်းဒေသ၌ မူလပေါက်ရောက်ရာမှ မောရစ်ရှ၊ အိန္ဒိယ၊ သီဟိုဠ်ကျွန်းစသည်တို့သို့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
ပထမတွင် ဥယျာဉ်တွင်း အလှစိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း နောင်အခါမျိုးပျံ့ခဲ့သဖြင့် မီးရထားလမ်းဘေး၌လည်းကောင်း၊ မြေရိုင်းဖုန်းဆိုး များ၌လည်းကောင်းတွေ့ကြရသည်။
မြန်မာနိုင်ငံသို့လည်း မျိုးပျံ့ခဲ့သည်။
စိုက်ပျိုးရန်မခဲယဉ်းဘဲ အရွက်များမှ လျှော်များရရှိနိုင်သဖြင့်လျှော်ထုတ်ယူရန် သီဟိုဠ်ကျွန်းစသည်တို့၌ စီးပွားဖြစ်စိုက်ပျိုး လုပ်ကိုင်ကြလေသည်။
ထိုသင်္ဘောနာနတ် ကြီးမျိုးသည် အဂေဗီစစ္စလာနာ (စစ်ဇယ်လျှော်ပင်) မျိုးစိတ်ဝင်အပင်များနှင့်ဆင်ဆင်တူသည်။
သို့သော်စစ်ဇယ် အရွက်များထက်ပို၍ ပါးပြီးလျှင်အစိမ်းရောင်ဖျော့သည်။
ထို့ပြင်အရွက်အလယ်ခန့်မှစ၍ အရင်းတိုင်အောင် ရွက်စောင်းဆူးများရှိလေသည်။
သင်္ဘောနာနတ်တို့သည် စိုက်ပျိုးပြုစုရန်ခဲယဉ်းသောအပင်မျိုးဖြစ်ကြသည်။
ယင်းတို့သည် ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော၊ သို့မဟုတ် မိုးသင့်တင့်သော ရာသီဥတုရှိ၍ရေမဝပ်ဘဲ ထုံးကျောက်မြေဆံသည့် ဒေသမျိုး၌ ပိုမိုဖြစ်ထွန်းသည်။
မိုးပါးရေရှားသည့်ဒဏ်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိ၍ စိုက်ပျိုးရာ၌လည်း သားတက်များကိုဖယ်ရှားရန်၊ ပေါင်းပင်များကို သုတ်သင်ပေးရန်မှတစပါး ဂရုတစိုက် စိုက် ပျိုးပြုစုရန်မလိုပေ။
မိုးများ၍မြေကောင်းသော ဒေသတွင် အရွက်များမှ လျှော်အထွက်နည်းသည်။
သို့သော်အရွက် ရေပို၍များများထွက်သဖြင့် တစ်ပင်လုံးခြုံ၍ဆိုရလျှင် လျှော်ပို၍ရပြန်လေသည်။
အပင်များစိုက်ရန် ပင်ပေါက်ဖူးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သားတက်တို့ကိုလည်းကောင်း ပျိုး၍စိုက်နိုင်သည်။
ပေါက်ဖူးကို ပျိုးသည့်တစ်နှစ်သားအပင်ပေါက်သည်စိုက်ပျိုးရန်ပို၍ ကောင်းသည်။
သားတက်ကိုပျိုးယူသော အပင်သည်ပွင့်တံ စောစောထွက်လေ့ရှိပြီး အပင်ချင်းလည်းအရွယ်မညီပေ။
စိုက်ခင်းထဲတွင် အပင်တန်းများကြား၌ အခြား ပွင့်လွယ်သီးလွယ်သော အပင်များကိုလည်းစိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
သင်္ဘောနာနတ်ပင် တို့ကိုမြေကောင်းသည့်အရပ်၌ တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင် ရှစ်ပေမှခြောက်ပေအထိခွာ၍လည်းကောင်း၊ မြေညံ့ညံ့၌ ထိုထက် ပို၍ကပ်ပြီးလျှင်လည်းကောင်း စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
လျှော်ထုတ်ရန်အရွက်များကို သုံးနှစ်ကျော် လေးနှစ်သားခန့် အပင်သက်ရမှသာလျှင် စ၍ ဖြတ်ယူသင့်သည်။
တစ်နှစ်ပျမ်းမျှ တစ်ပင်မှအရွက် ၂၅ရွက်ခန့်ဖြတ်မှသာ သင့်တော်ပေသည်။
ဖြတ်ယူမည့် အရွက်များသည် အောက်ဘက်ကျ၍ရင့်ပြီးလျှင် အနည်းဆုံးသုံးပေခွဲရှည်သော အရွက်များဖြစ်ရပေမည်။
နောက်လေးနှစ်မှ ငါးနှစ်အတွင်း တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်မှ နှစ်ကြိမ်အထိသာဖြတ်ယူပြီးလျှင် တစ်ပင်မှ စုစုပေါင်း ဖြတ်ယူရရှိနိုင်သောအရွက်ရေသည် ၁၅ဝ မှ ၁၈ဝ ခန့်ရှိပေလိမ့်မည်။
ယင်းသို့လေးနှစ်မှ ငါးနှစ်ခန့်အထိ ဖြတ်ယူပြီးနောက်တွင်မူလအပင်များကိုဖယ်ရှားပစ်၍ တစ်နှစ်ခန့် အပင် မစိုက်ဘဲထားသင့်သည်။
မိုးများသောဒေသရှိ သင်္ဘောနာနတ်ရွက်များ၏ လျှော်ထွက်နှုန်းသည် သုံးရာခိုင်နှုန်း၊ မိုးပါး ခြောက်သွေ့သောဒေသမှဆိုလျှင်လေးရာခိုင်နှုန်း၊ သို့မဟုတ် တစ်ဧကလျှင် လျှော်တစ်တန်ခွဲထွက်နိုင်သည်။
အရွက်၁ဝဝဝ မှ လျှော်ပေါင် ၄ဝ မှ ၅ဝ အထိ ထွက်နိုင်မည်ဟုခန့်မှန်းရလေသည်။
အရွက်များကိုဖြတ်ယူပြီး ၂၄နာရီအတွင်း လျှော်ထုတ်ယူသင့်သည်။
ဖြတ်ပြီးသားအရွက်များကို အစည်းများစည်းပြီးလျှင် လျှော်ထုတ်သည့် စက်ရှိရာသို့သယ်ယူရသည်။
ထိုစက်များရှိခုံးနေသော သတ္ထုအပြားများအပေါ် အရွက်များကို တင်ပေးလိုက်လျှင် ယင်းတို့က တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် သယ်ယူသွား၍ လည်နေသောဘီးများရှိရာသို့ရောက်သည့်အခါ အရွက်တွင်ရှိသော အသားဖတ်များကို ခြစ်ယူလိုက်လေသည်။
ထိုနောက်ကျန်ရစ်သောလျှော်မျှင်များကိုနေပူလှန်း၍လည်းကောင်း၊ အခြားသိပ္ပံနည်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခြောက်သွေ့အောင်ပြုပြီးနောက်တွင် သန့်ရှင်းပြီးခါချ၍ အထုပ်များပြုလုပ်ကာ နိုင်ငံခြားသို့ တင်ပို့ရန် အသင့်ထားရှိရလေသည်။
သင်္ဘောဆီးဖြူပင်သည် ဆီးဖြူမျိုးတွင်ပါဝင်၍ ယူဖော်ဗီယားစီအီး မျိုးရင်းဝင်ဖြစ်သည်။
ရုက္ခဗေဒအမည်အားဖြင့် ဖိုင်လမ်သပ်ဒစ္စတီခပ်ဟုခေါ်သည်။
မြေနိမ့်၍စိုစွတ် သောရာသီဥတုရှိသည့် ဒေသမျိုး၌ပေါက်ရောက်နိုင်သည်။
ယင်းတို့သည်အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် မလ္လာယုကျွန်း ဆွယ်တို့၌မူလပေါက်ရောက်ခဲ့ရာ နောင်အခါတွင်သီဟိုဠ်ကျွန်းနှင့်မြန်မာနိုင်ငံတို့သို့ မျိုးယူစိုက်ပျိုးခဲ့သည်။
သို့သော်မြန်မာနိုင်ငံတွင် သင်္ဘောဆီးဖြူပင်တို့ကို ဆီးဖြူပင်များကဲ့သို့ပေါပေါများများမတွေ့ရချေ။
ခြံ ဥယျာဉ်များ၌ အနည်းအကျဉ်းစိုက်ပျိုးကြသည်ကိုသာတွေ့ရလေသည်။
သင်္ဘောဆီးဖြူပင်တို့သည်အပင်ငယ်များဖြစ်ကြ၍ ရွက်ကြွေပင်မျိုးတွင်ပါဝင်သည်။
ပင်စည် သည်ချောမွတ်၍ အကိုင်းအခက်များလှပဝေဆာစွာထွက်သည်။
အရွက်များသည် ရွက်လွှဲထွက်၍ အရွက် ၏ပုံသဏ္ဌာန်သည်အဖျားရှူးသော ဘဲဥပုံဆန်ဆန်ဖြစ်ပြီးလျှင်အနားညီသည်။
ပန်းပွင့်ကလေးများသည် အလွန်သေးငယ်၍နီညိုရောင်ရှိသည်။
အဖိုပွင့်အမပွင့် နှစ်မျိုးလုံးပါဝင်၍ တစ်ခါတစ်ရံလိင်စုံပါသော အပွင့်များလည်း ပါရှိတတ်ပြီးလျှင် နှစ်လက်မမှလေးလက်မအထိရှိသော ပန်းခိုင်တွင်ပြွတ်သိပ်၍ပွင့်ကြ သည်။
ရံဖန်ရံခါတွင် ပင်စည်နှင့်အကိုင်းခွကြားမှလည်း အဆုပ်လိုက် ထွက်၍ပွင့်တတ်လေသည်။
အသီးများသည် အစိမ်းနုရောင်ရှိပြီးလျှင် ပုံသဏ္ဌာန်အားဖြင့် လုံးယောင်ယောင်ဖြစ်သော်လည်း ထောင်လိုက်အမြောင်းချိုင့်ကလေးများ ခြောက်ခုမှ ရှစ်ခုအထိပါတတ်သည်။
ဆီးဖြူသီးထက်အရွယ်ငယ်သည်။
အကိုင်းများနှင့်တစ်ခါတစ်ရံပင်စည်တွင်ကပ်၍ ပြွတ်သိပ်စွာသီးတတ်သည်။
ဧပြီလတွင်တစ်ကြိမ်၊ ဩဂုတ်လတွင်တစ်ကြိမ်၊ တစ်နှစ်လျှင်နှစ်ကြိမ်သီးသည်။
အသားများသောအသီးမျိုးဖြစ်၍ အစေ့လည်းပါရှိရာ အစေ့အဆန် သည်မာကျောသည်။
အသား၏အရသာသည်ချဉ်၍ခံတွင်းရှင်းသည် များသောအားဖြင့် သင်္ဘောဆီးဖြူသီးကိုအချဉ်ထည့်၍ဖြစ်စေ၊ သနပ်လုပ်၍ဖြစ်စေ၊ စားသုံးကြသည်။
အချို့ယိုထိုး၍လည်း စားကြသည်။
မြန်မာဆေးကျမ်းများအလိုအရ သင်္ဘော ဆီးဖြူသီးခြောက်၏ဂုဏ်သည် သွေး၊ သည်းခြေနှင့် ဖြစ်သောလေ၊ သလိပ်နာကိုလည်းကောင်း၊ လျှာအာခံတွင်း သွေ့ခြောက်သော်လည်းကောင်း၊ ရေငတ်သော်လည်းကောင်း၊ သလိပ်ချွေး ငန်းခြောက်သွေ့သော်လည်းကောင်း၊ အသံပျက်သော်လည်းကောင်း၊ မျက်စိနာကိုသော်လည်းကောင်း၊ အတွင်းပူကိုသော်လည်းကောင်း ချမ်းသာစေတတ်၏ ဟုဆိုလေသည်။
အိန္ဒိယဆေးကျမ်းတို့အလိုမှာမူ သင်္ဘော ဆီးဖြူအသီးသည် ချုပ်၏။
အစေ့နှင့်အမြစ်သည်ဝမ်း သက်စေတတ်၏။
အရွက်နှင့်အမြစ်တို့ကို မြွေအဆိပ်ဖြေဆေးအဖြစ်သုံးနိုင်သည်ဟုဆိုလေသည်။
သင်္ဘောဆီးဖြူပင်ကိုအစေ့ပျိုး၍စိုက်ကြရသည်။
ပျိုး၍ စိုက်သည့်အခါ တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင်ပေ ၂ဝ ခန့်ခွာ၍ စိုက်ပျိုးသင့်ပေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
သင်္ဘောဖရုံပင်သည် ဘူး၊ဖရုံ၊သခွားတို့၏အနွယ်ဝင်ဖြစ်၏။
ယင်းတို့ နည်းတူ ကျူကာဗီတေစီအီးမျိုးရင်းတွင်ပါဝင်လေသည်။
ရုက္ခဗေဒ အမည်အားဖြင့် ကျူကာဗီတာပီပိုဟု ခေါ်သည်။
သမနွေးပိုင်းဒေသများ၌မူလပေါက်ရောက်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ အပူပိုင်း ဒေသများတွင်ကုန်းမြင့် များ၌စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းလေသည်။
သင်္ဘောဖရုံသည် ရှင်သန်ကြီးထွားလွယ်၍ မြေလျှောက်ပင်စည်မျိုးဖြစ်သည်။
ထိုကြောင့် သင်္ဘောဖရုံကိုစင်တင်ပေးရန်မလိုဘဲမြေကြီးပေါ်ချ၍ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
အထူးသဖြင့်ခြံဝန်းအိမ်ဝန်းများ ထဲရှိ အမှိုက်ပုံများတွင် သင်္ဘောဖရုံများအညွှန့်များအနွယ်များ သန်စွမ်း ဝေဖြာစွာပေါက်ရောက်သည်ကို တွေ့ကြရသည်။
အရွက်များသည်ကြီးမားကြမ်းတမ်းသည်။
ရွက်ကြော မကြီးများတွင်လည်းကောင်း၊ ပင်စည်တွင်လည်းကောင်း ဆူးမွှေးများရှိသည်။
အော်လံပုံအပွင့်ကားကားကြီးများသည် ကြီးမားလှပ၍ အဝါရောင်တောက်တောက် လည်းရှိသည်။
လိမ်မော်ရောင်လည်းရှိသည်။
တစ်ပင်တည်းတွင် အဖိုပွင့် အမပွင့်နှစ်မျိုးလုံးပါရှိသော အပင်မျိုးဖြစ်သည်။
အမပွင့်များတွင် ကြီး၍ လုံးဝန်းသောမျိုးစေ့အိမ်ပါသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝတ်မှုန်မပါသဖြင့်လည်းကောင်း အဖိုပွင့်နှင့်ခွဲခြား သိသာနိုင်လေသည်။
သင်္ဘောဖရုံသည် အသီးကြီးသော အပင်မျိုးဖြစ်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ၁ဝ ပေါင်မှ၂ဝ ပေါင် ခန့်အထိ အချိန်စီးလေသည်။
အသီး၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည်သခွားသီးကဲ့သို့ လုံးဝန်း၍ရှည်မျောမျော ဖြစ်သည်။
အချို့မျိုးစိတ်ကွဲများသည် ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။
အသီးသီးချိန်မှစ၍ရေများများပေးရန် လိုအပ်သည်။
အသီးထိပ်ပိုင်းကိုရေစိမ်ပေးလေ၊ အသီးကြီး ထွားလေဟုဆိုကြသည်။
အသီးအစွမ်းကုန်ကြီး သည်အထိမစောင့်ဘဲအတော်အတန်ကြီးလာလျှင် ဆွတ်ခူးသင့်သည်။
အသီးရင့်လွန်းကအရသာမရှိဟု ဆိုကြသည်။
ဘူး၊ဖရုံ၊သခွားတို့နည်းတူအခွံမာ၍ အရည်ရွှမ်းသော အသားရှိသည်။
သင်္ဘောဖရုံသီးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်မျိုးအဖြစ်စားသုံးကြသည်။
အနောက်နိုင်ငံများတွင် မျိုးကောင်းသောဖရုံတို့ကိုလူတို့ စားသုံးရန်အတွက်စိုက်ပျိုးကြ ၍အမျိုးညံ့ညံ့များကိုမူနွားစားရန်စိုက်ပျိုးကြသည်။
ဘူး၊ ဖရုံ၊ သခွားတို့ နည်းတူအစေ့ပျိုး၍စိုက်ပျိုးကြသည်။
ရှည်လျားသော အနွယ်များဖြင့်မြေပြင်ပေါ်လျှောက်သွား ပေါက်ရောက်သဖြင့် အနောက်နိုင်ငံကြီးများတွင်လယ်ကွင်းများထဲ၌လည်း စိုက်ပျိုးကြ လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၃) ကိုးကား Category:အပင်များ Category:ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ။
နလင်ကျော်၏ အခြားအမည်များမှာ လုလင်ကျော်၊ ကညင်သိမ် ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
အင်္ဂလိပ်အမည်မှာ Litsea ဖြစ်ပြီး သိပ္ပံအမည်ရင်းမှာ Neolitsea Lanuginose Gamble (Lauraceae) ဖြစ်သည်။
မျိုးကွဲများမှာ နလင်ကျော်နရှာကြီး Chinese cassia / Chinese cinnamon Cinnamomum cassia J.Presl (Lauraceae) ဖြစ်သည်။
ဝင်းတင်ဝင်း၏ တက္ကသိုလ် သုတအဘိဓာန် မြန်မာအပင်များ၊ စာ-၂၆၀၊ ၂၀၁၉-ခုနှစ်၊ ပကြိမ် နလင်ကျော်ပင်သည် နှစ်ရှည်ခံ အမြဲစိမ်းပင်ဖြစ်ပြီး သစ်မာပင် ကြီးမျိုး ဖြစ်သည်။
သစ်ကြံပိုးပင်၊ ကရဝေးပင်တို့နှင့် အပင်အပွေး အခေါက်အရွက် အကုန်တူသည်။
အနည်းငယ်သေးသည်။
အခေါက် ထူသည်။
အခေါက်တွင် အညိုရောင် အဖုများ ရှိ၏။
ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကရဝေးရွက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရွက်ပိုရှည်၍ ရွက်ပြား ပိုကြီးသည်။
ရွက်ထိပ်ချွန်၍ ရွက်ရင်းသွယ်သည်။
ရွက်ကြောပြိုင်သည်။
အရွက် မျက်နှာပြင် သားရေကဲ့သို့ ပြောင်ချော၍ မာသည်။
အရွက်နုစဉ်တွင် နူးညံ့ပြီး သပြေရောင် ရှိသည်။
အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။
အပွင့်သည်သေးငယ်သည်။
အခိုင်လိုက် ပွင့်သည်။
နတ်တော်၊ ပြာသိုလတွင် ပွင့်သည်။
အသီးသည် အရည်ရွှမ်းသည်။
တပေါင်း၊ တန်ခူးတွင် သီးရင့်သည်။
အမြစ် ကြီးမားသည်။
ဘေးမြစ်များကို မြေပေါ်တွင် တွေ့နိုင်သည်။