kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
သူ့အလုပ်မှာ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး တိုးတက်ရန်နှင့် နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးပွားအောင် ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ပူတင်၏ ကနဦး သမ္မတသက်တမ်းကာလများတွင် စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ရေနံနှင့်ဓာတ်ငွေ့ဈေးနှုန်း မြင့်တက်လာမှုကြောင့် ရုရှားနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးသည် နှစ်စဉ် ၇ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချီချန် ခွဲထွက်ရေးသမားများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နယ်မြေအား ဖက်ဒရယ်အုပ်ချုပ်မှုလက်အောက်သို့ သွတ်သွင်းခဲ့သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်ကာလအတွင်း ဂျော်ဂျီယာနိုင်ငံနှင့် စစ်မက်ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ပူတင်၏ တတိယမြောက် သမ္မတသက်တမ်းကာလတွင် ခရိုင်းမီးယားဒေသအား ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်မှုဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် နိုင်ငံတကာမှ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများနှင့်အတူ ရုရှားနိုင်ငံတွင် စီးပွားကပ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ပူတင်သည် သူ၏မဟာမိတ် အာဆတ် (Bashar al-Assad) ကို ထောက်ခံကြောင်းပြသသည့်အနည်ဖြင့် ရုရှားစစ်သားများကို ဆီးရီးယားပြည်တွင်းစစ်၌ စေလွှတ်၍ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကြားဝင်ဟန့်တားမှုကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကာ အရှေ့ပိုင်း မြေထဲပင်လယ်တွင် အမြဲတမ်းရေတပ်အထိုင်စခန်းအတွက် လုံခြုံစေခဲ့သည်။
ပူတင်၏ စတုတ္ထမြောက် သမ္မတသက်တမ်းကာလ ၂၀၂၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ယူကရိန်းနိုင်ငံအား အလုံးစုံကျူးကျော်စစ်ကို ဆင်နွဲ့ခဲ့သောကြောင့် နိုင်ငံတကာမှ ကန့်ကွက်ရှုံ့ချမှုများနှင့်အတူ ထပ်တိုးအရေးယူပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
၂၀၂၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ပူတင်သည် ယူကရိန်းနိုင်ငံ၏ နယ်မြေ ၄ ခုအား ရုရှားနိုင်ငံထဲသို့ အတင်းသွတ်သွင်းခဲ့သည်။
၂၀၂၃ ခုနှစ် မတ်လတွင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်မှုခုံရုံး (ICC) က ပူတင်အား စစ်ပွဲအတွင်း ကလေးငယ်များကို တရားမဝင် ပြန်ပြေးဆွဲမှုဖြင့် စစ်ရာဇဝတ်မှုမြောက်သည်ဟု စွဲချက်တင်ခဲ့သည်။
၂၀၂၁ ခုနှစ် ဧပြီလ၌ ကျင်းပသော တနိုင်ငံလုံးလူထုဆန္ဒခံယူပွဲအပြီးတွင် သူ၏သမ္မတသက်တမ်းကို နောက်ထပ် ၂ ကြိမ်အထိ အရွေးခံယူနိုင်မည့် ဥပဒေကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။
ယင်းသည် ပူတင်အား သူ၏သမ္မတသက်တမ်းကို ၂၀၃၆ ခုနှစ်အထိ သက်တမ်းတိုးပေးစေမည်ဖြစ်သည်။
ပူတင်သည် ၂၀၂၃ ဇွန်လတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဝဘ်ဂနာအုပ်စု၏ ပုန်ကန်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။
၂၀၂၄ ခုနှစ် မတ်လတွင် သူသည် သမ္မတသက်တမ်း နောက်တခုကို ထပ်တိုးအရွေးခံခဲ့ရသည်။
ပူတင် အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလအတွင်း ရုရှားနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးစနစ်သည် အာဏာရှင်စနစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။
ဆန္ဒမဲပေးရာတွင် လွတ်လပ်၍ တရားမျှတမှု အားနည်းခြင်း၊ ပြိုင်ဘက်နိုင်ငံရေးသမားများကို ဖိနှိပ်အကျဉ်းချခြင်း၊ ရုရှားနိုင်ငံရှိ လွတ်လပ်သော သတင်းမီဒီယာများကို ဆင်ဆာဖြတ်ခြင်း စသည့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများနှင့် လူ့အခွင့်ရေးချိုးဖောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
မှတ်စု ကိုးကား Category:တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်း ဩဇာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် Category:နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင် Category:ရုရှားနိုင်ငံ၏ သမ္မတများ။
right|thumb|၂၀၀၆ ဒီဇင်ဘာ ၂၅ ထုတ် တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်း မျက်နှာဖုံး တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်းသည် ၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင် ဝီကီပိဒိယ၊ YouTube၊ MySpace၊ Facebook၊ Linux အစရှိသည့် ကွန်ပျူတာ အသုံးချ စနစ်နှင့် အင်တာနက် စာမျက်နှာများအား တနည်းတဖုံ ပံ့ပိုးပေးကြသည့် သန်းနှင့်ချီရှိသည့် သုံးစွဲသူ အညတရ ‘သင်’ အား ထိုနှစ်၏ ဩဇာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ Category:တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်း ဩဇာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်။
မြင်းစီးသူရဲကောင်းဘွဲ့ (KBE) ရ ဘိုနိုသည် အိုင်ရစ် တေးသံရှင်၊ ဂီတပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဘိုနို၏ အမည်ရင်းမှာ (Paul David Hewson) ဖြစ်ပြီး ယူတူး (U2) အဖွဲ့၏ ပင်တိုင် အဆိုတော်ဖြစ်သည်။
ယူတူးအဖွဲ့၏ သီချင်းစာသား အားလုံးနီးပါးသည် ဘိုနို၏ ဖန်တီးမှုများ ဖြစ်သည်။
သီချင်းရေးရာတွင် ဘိုနိုသည် နိင်ငံရေး၊ လူမှုရေးနှင့် ဘာသာရေး အကြောင်းအရာများကိုလည်း ထည့်ရေးလေ့ ရှိသည်။
မြန်မာ့ ဒီမိုကရေစီခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အတွက် ရည်စူးပြီးရေးထားသည့် Walk On သီချင်းစာသားမှာလည်း ဘိုနို၏ လက်ရာ တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့်ခ်များ U2.com — Official U2 website DATA (Debt, AIDS, trade, Africa) — Bono's organization EDUN — Fashion label started by Bono and his wife Ali Bono surprises small crowd with "warm up" act at charity gig TED Talks: Bono's call to action for Africa at TED in 2005 Category:အိုင်းရစ် အဆိုတော်များ Category:ဂရမ်မီဆုရှင် Category:တိုင်းမ်မဂ္ဂဇင်း ဩဇာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်။
သမိန်ထောဗုဒ္ဓကိတ္တိ သည် ဟံသာဝတီနေပြည်တော်ကို တည်ထောင်အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ဘုရင် ဖြစ်သည်။
ငယ်ဘဝ မာန်အောင်ရတနာဒါယကာ၏ညီ ပုဂံမင်းက ပုဂံမြို့ပျက်သည်နောက် တောသို့ ရှောင်နေစဉ် ကိုယ်လုပ်တော် ကွေ့လူမျိုး(လားဟူစီအနွယ်ဝင်) သုပဘာမှမွေးသည်။
ကွေ့တို့က စောင့်ရှောက်ထားသည်။
အမည်ရင်းမှာ သာလှ တွင်သည်။
အရွယ်ရောက်သော် အဝမြို့တောင်ဘက်ရှိ ဂဠုန်နှမ်းခင်းဟူသောအရပ်တွင် နေသည်။
နောက် ရှမ်းပြည်တခွင်လှည့်၍ သွားလာပြီးနောက် ပဲခူးမြို့မြောက်ဘက်ရှိ သရက်တပင်ရွာတွင် အခြေချသည်။
မင်းဖြစ်ခြင်း မြို့ဝန် မင်းရဲအောင်နိုင်ကို သတ်ကာ မင်းလောင်းရှာနေသော ဟံသာဝတီသားတို့အား ကွေ့နှင့်ကရင်တို့က ထိုအကြောင်းကို ပြောလျှင် သုံးမျိုးသောလူတို့ အကြိုက်ညီကြပြီး ကွေ့မင်းဟူ၍ မင်းမြှောက်ကာ သရက်တပင်၌ပင် တပ်တည်၍ နေသည်။
နောက် ဟံသာဝတီမြို့သို့ ချီလာကာ သမိန်ထောအမည်နှင့် မင်းပြုသည်။
စောဗြ၊ စောဗြဆာ၊ စောဗြဟတ္ထိရာဇာ၊ စောဗြပုံရွတ်၊ စောဗြကောင်အိမ်၊ (အဝကခန့်သော ဆင်ဝန် အောင်လှ) ဗညားဒလ ဟူ၍ အမတ် ၆ ယောက် ခန့်သည်။
ဇင်းမယ်မှ မိဖုရားရခြင်း ဇင်းမယ်နယ်၊ လန်ဖုံးမြို့စားက သမီးတော် နှင်းသီရိစိတ္တကို သမိန်ထောထံ ကမ်း၍ ငြိမ်းချမ်းရေးယူလာသည်။
နောက်ပိုင်းသမိုင်းအထောက်အထားများအရ နှင်းသီရိစိတ္တာသည် (LANMPANG) လန်ဖုံးမြို့စား၏ သမီးမဟုတ်ပဲ လန်ဖုံး ဘုရားကြီးမှ ကျွန်အကြီးအကဲ၏ သမီးဖြစ်နေကြောင်း သိရသည်။
ထိုအကြောင်းကို သမိန်ထောနှင့် စစ်ပြိုင်နေသော အင်းဝနေပြည်တော်မှ သိရှိခဲ့သဖြင့် သမိန်ထောမှာ အရှက်ရခဲ့သည်။
အင်အားစုခြင်း သမိန်ထောသည် ဟံသာဝတီမြောက်ဘက် ကျုံးဆိုးချောင်းအနီး အခရံတောတွင် ဆင်ဖမ်းသည်။
နောက် စစ်တောင်းသို့ပင် ကူးကာ ဆက်ဖမ်းသည်။
သို့ဖြင့် စစ်အင်္ဂါစဉ် စုံလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဗညားဒလဘွဲ့ခံ ဆင်ဝန်အောင်လှ နှင့် အမတ်များက ဟံသာဝတီမှ သမိန်ထောဆင်ဖမ်းနေရာသို့ ချီတက်လာရာ..သမိန်ထောက ပုန်ကန်မှုပြုပြီအထင်နှင့် ဇင်းမယ်သို့ တိမ်းရှောင်ထွက်ပြေးသည်။
ဗညားဒလက ဟံသာဝတီထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်သည်။
သမိန်ထောမှာ ဇင်းမယ်စားထံ ခိုလှုံသော်လည် ဇင်မယ်စားက အယုဒ္ဓယဘုရင်ထံ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
အယုဒ္ဓယဘုရင်ထံ ဟံသာဝတီကို ပြန်တိုက်ရန် စစ်ကူတောင်းသော်လည်း အင်းဝနှင့် ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ထားသော အယုဒ္ဓယဘုရင်က သံခြေကျင်းခတ်ကာ တရုတ်သင်္ဘောတစ်စီးပေါ်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် ဗီယက်နမ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။
တောင်ဗီယက်နမ်မှတဆင့် ဇင်မးယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
၁၇၅၆ အလောင်းဘုရား ပဲခူးမြို့ကို ဝန်းရံစဉ် သမိန်ထောဗုဒ္ဓကိတ္ထိ က ဗညားသာရီဦးဆောင်သည့် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကိုစေလွှတ်ကာ ဆက်သွယ်လာသည်။
အလောင်းဘုရားက သမိန်ထောနှင့် သမိန်ထောကို လက်ခံထားသူ ဇင်းမယ်စားတို့ကို မိမိထံ လာရောက်အညံ့ခံရန် ၁၇၅၇ မေလ ၂၃ တွင် လွှတ်တော်ဝန်ကြီးများမှ တဆင့်ပြန်ကြားသည်။
အလောင်းဘုရား၏ သားတော် နောင်တော်ကြီးမင်း လက်ထက်တွင် ဇင်းမယ်အား တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရာ သမိန်ထောဗုဒ္ဓကိတ္ထိ ကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးရမိသည်။
၁၇၇၇ ဆင်ဖြူရှင်ဘုရင်လက်ထက်တွင် သမိန်ထောကွယ်လွန်ပြီး ဘုရင်က အခမ်းအနားနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
မှတ်စု ကိုးကား Category:မြန်မာ ဘုရင်များ။
ဘာလင်မြို့သည် ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ် ဆယ့်ခေြာက် ခု အနက် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ အရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး လူဦးရေ ၃.၄ သန်းခန့်ရှိကာ ဂျာမနီနိုင်ငံတွင် အကြီးဆုံးမြို့လည်း ဖြစ်သည်။
ဥရောပ သမဂ္ဂတွင်မူ ဒုတိမြောက် လူဦးရေအများဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။
ဘာလင်မြို့၏ သုံးပုံတစ်ပုံမှာ သစ်တောများ၊ ပန်းခြံများ၊ ဥယျာဉ်များ၊ မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။
ဘာလင်မြို့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် ကမ္ဘာ့အာရုံစူးစိုက်လာရသောမြို့ကြီး ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်၍။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက၊ ကမ္ဘာတွင် အသန့်ရှင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုစစ်ကြီးအပြီးတွင် ဘာလင်သည် နှစ်ပိုင်းကွဲခဲ့ရသည်။
အမေရိကန်၊ ဗြိတိသျှအုပ်စုနှင့် ဆိုဗီယက် အုပ်စုတို့၏ ပဋိပက္ခများကြောင့် ဘာလင်ပြဿနာ အမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအခြေအနေမှာ ဘာလင်ပြဿနာကြောင့်ပင် တတိယကမ္ဘာစစ် ဖြစ်ရဦးမည်ကဲ့သို့ရှိနေသည်။
ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ဘာလင်သည် ဥရောပ အလယ်ခေတ် သာမညမြို့ကလေး အဖြစ်မှ ကမ္ဘာ၌ အကြီးဆုံး မြို့ကြီးတစ်မြို့အဖြစ်သို့လည်းကောင်း၊ ဥရောပ၌ ဒုတိယ အကြီးဆုံးမြို့အဖြစ်သို့လည်းကောင်း ရောက်ရှိခဲ့ပေသည်။
ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း မြို့ကြီးများသည် အရေးပါသော ကုန်သွယ်မှု လမ်းကြောင်းကျခြင်း၊ သဘာဝ သင်္ဘောဆိပ်ကောင်းရှိခြင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ သယံဇာတ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများနှင့် အခြားထွက် ကုန်များထွက်ရှိခြင်းစသော အချက်အလက်များကြောင့် ထင်ရှားကြီးကျယ်သော မြို့ကြီးအဖြစ် ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဘာလင်မြို့သည်ကား ထိုအချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စိုးမိုးသူများက ဘာလင်အား ကြီးကျယ်စည်ကားသော မြို့ကြီး ပြကြီးအဖြစ်သို့မရောက်ရောက်အောင် ပြုပြင်ဖန်တီး ခဲ့ကြသောကြောင့် ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ မြို့တော်အဖြစ် နှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာခဲ့သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ဂျာမနီနိုင်ငံ နှစ်ခြမ်းကွဲခဲ့၍၊ ဘာလင်မြို့ကိုလည်း အရှေ့ဘာလင်နှင့်အနောက်ဘာလင်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်သည်။
အရှေ့ဘာလင်သည် ဂျာမန် ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ ( အရှေ့ဂျာမနီ ) ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ဂျာမန်ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံ ( အနောက်ဂျာမနီ ) ၏ မြို့တော်မှာမူ ဗွန်းမြို့ဖြစ်လေသည်။
ဘာလင်မြို့သည် ဂျာမနီနိုင်ငံ အလယ်ရှိ ကျယ်လွင့်သော မြေပြင်၏ အလယ်၌ တည်ထားသော မြို့ဖြစ်၍ ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ အရေးပါသော အဲ့လဗမြစ်နှင့် အိုဒါမြစ်တို့၏ မြစ်ဝှမ်း နှစ်ခုအကြား၌လည်း တည်ရှိသည်။
ဂျာမနီ နိုင်ငံ၏ ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီးများဖြစ်သော ဟမ်းဗတ်နှင့် စကက်တင်းမြို့များမှ မိုင် ၁၈ဝ နှင့် ၈၄ မိုင် အသီးသီး ကွာဝေးရာ၊ အဲ့လဗမြစ်၊ အိုဒါမြစ်နှင့် တူးမြောင်းများအားဖြင့် ထိုမြို့များနှင့် ရေကြောင်းအဆက် အသွယ်ပြုနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘာလင်သည် ဂျာမနီနိုင်ငံ၏ ဒုတိယအကြီးဆုံး ပြည်တွင်း သင်္ဘောဆိပ်ကမ်း မြို့ကြီးအဖြစ်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ထင်ရှားခဲ့လေသည်။
ဘာလင်မြို့၏ လူဦးရေသည် ၃၃၄၂၂၁ဝ ဖြစ်ရာ၊ အရှေ့ဘာလင်၌ ၁၁၃၉၉ဝဝ ဖြစ်၍၊ အနောက် ဘာလင်၌ ၂၂ဝ၃၃ဝဝ ဖြစ်လေသည်။
မဟာဘာလင်မြို့တော်ကြီး၏ အကျယ်အဝန်းသည် ၃၄၅ စတုရန်းမိုင်ခန့်ရှိသည်။
မဟာဘာလင်၏ ၃ ပုံ ၂ ပုံခန့်သည် အမေရိကန်၊ ဗြိတိသျှ၊ ပြင်သစ်တို့၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးသော အနောက် ဘာလင်အပိုင်း ဖြစ်၍၊ ကျန် ၃ ပုံ ၁ ပုံခန့်ဖြစ်သော အရှေ့ဘာလင်ကို ဆိုဗီယက်ရုရှက ဩဇာလွှမ်းမိုး သည်။
ဘာလင်မြို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သည် ကွန်မြူနစ်ဩဇာ လွှမ်းမိုးကြီးစိုးသော အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံ ဖြစ်လေသည်။
ပထဝီဝင် အနေအထားအရ ဘာလင်သည် ပရပ်ရှား၊ ဩစတြီးယား၊ ပိုလန်နှင့် ရုရှနိုင်ငံများ၏ လယ်ယာစိုက်ဒေသများအတွက် ဈေးကွက်နှင့် ဖြန့်ချိရေး အချက်အချာဌာန ဖြစ်သည်။
ဘာလင်သည် ဂျာမနီနိုင်ငံမြောက်ပိုင်း မီးရထားလမ်းများ၏ ဗဟိုဌာန ဖြစ်သည့်ပြင် ဥရောပ အလယ်ပိုင်း၏ မီးရထားနှင့် လေကြောင်းအတွက် အရေးပါသောဗဟိုဌာနလည်းဖြစ်သည်။
ဘာလင်မြို့တွင် ဥရောပတိုက်၌ အကြီးဆုံးသော လေဆိပ်ကြီးရှိသည်။
200px| ဘာလင်သည် နိုင်ငံရေးအရလည်းကောင်း၊ စက်မှုလုပ်ငန်း၌လည်းကောင်း အရေးပါသော မြို့ကြီးဖြစ်သည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီးမတိုင်မီခေတ်က ဘာလင်မြို့၏ လူဦးရေ ထက်ဝက်ခန့်သည် စက်မှုလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။
မီးရထားပစ္စည်းများ၊ ဘိုင်စကယ်များ၊ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ၊ သံမဏိကလောင်တံများ၊ အပ်ချုပ်စက်များ လုပ်ကိုင်သည့် လုပ်ငန်းများလည်း ကြီးကျယ်သည်။
ထို့ပြင် သိုးမွေးလုပ်ငန်း၊ သစ်လုပ်ငန်း၊ အထည်အလိပ် အနုစားလုပ်ငန်း၊ အဝတ်အထည်ချုပ်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းများလည်း လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ဘာလင်မြို့မှ ဗြစ်ချက်ရုံများသည် ကျော်ကြားသည်။
ပုံနှိပ်လုပ်ငန်းသည်လည်း ဘာလင်မြို့၏ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
၁၉ ရာစုနှစ်အတွင်းက ဘာလင်မြို့သည် ကောက်ပဲသီးနှံ အကြီးအကျယ် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသည့် ဗဟိုဌာနကြီး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်၏ ဗုံးဒဏ်များကို မခံရမီက ဘာလင်သည်စက်ရုံအလုပ်ရုံများ များပြားသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်း၍ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော မြို့ကြီးဖြစ်သည်။
စက်ရုံ အလုပ်ရုံများမှ မီးခိုးများ မထွက်အောင် ပြုလုပ်ထား၍ လမ်းများသည်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းသည်။
ဘာလင်မြို့၏ အလှအပဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံး လမ်းမကြီးသည် လင်းဒင်ရိပ်သာဖြစ်၍၊ ကမ္ဘာကျော် လမ်းမတော်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။
လမ်း၏ အရှည်သည် တစ်မိုင်လျော့လျော့ဖြစ်၍၊ ဒုတိယ ဝီလျံဧကရာဇ်၏ နန်းတော်မှသည် ဗရန်ဒင်ဗာဂျာတောခေါ် မုတ်ဝကြီးတိုင်အောင် ဖြစ်သည်။
ဘာလင်တက္ကသိုလ်၊ အော်ပရာ ဇာတ်ရုံ၊ ဧကရာဇ် နှစ်ပါး၏ နန်းတော်နှစ်ဆောင်၊ ထိပ်တန်း ဟိုတယ်ကြီးများ၊ ဆိုင်ကြီးကနားကြီးများသည် ထိုလမ်းမတော်ကြီး တစ်လျှောက်၌ ရှိကြသည်။
ထို့ပြင် စာအုပ်များ၊ စာမူများဖြင့် ကြွယ်ဝပြည့်စုံသော တော်သုံးစာကြည့်တိုက်ကြီးများ လည်း ထိုလမ်းကြီး၌ပင်ရှိသည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ထိုလမ်းမတော်ကြီးသည် လေကြောင်းမှ သိသာထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် အမျိုးမျိုး ရုပ်ဖျက်ထား ရသည်။
သို့တိုင်အောင် ထိုလမ်းမတော်ကြီး တစ်လျှောက် ဗုံးဒဏ်မမိသော အဆောက်အအုံ မရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
မြို့ကျက်သရေဆောင်၊ ဗိသုကာ အနုပညာမြောက်လှသော ဗရန်ဒင်ဗာဂျာ မုခ်ဝကြီး သည်မူ ကံအားလျော်စွာ ဗုံးဘေးမှ ကင်းလွတ်ခဲ့လေသည်။
ရှေးပရပ်ရှား ပြည့်ရှင်များသည်လည်းကောင်း၊ နောင်ဂျာမန် ဧကရာဇ်များသည်လည်းကောင်း ငွေကို ရေလို သုံးကာ ဘာလင်မြို့တော်ကြီးအား ခမ်းနားကြီးကျယ်အောင် ပြုပြင်ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက ဘာလင်သည် လှပခန့်ညား၍ ထုထယ်ကြီးမားသော အဆောက်အအုံကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက် စည်ကားခဲ့သည်။
အခန်းပေါင်း ၆ဝဝ ရှိသည့် နန်းတော်ကြီး၊ လူသာရန် ဘုရားဝတ်ကျောင်းတို့သည် ထုထယ်ကြီးမား လှပခန့်ညားသည့် အဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ပြင် နာဇီတို့တန်ခိုး တက်စက မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဂျာမန်လွှတ်တော်ကြီးသည်လည်း ဘာလင်မြို့၏ ပြတိုက်သစ်၊ ဧကရာဇ် ဖရက်ဒရစ်၏ ပြတိုက်စသည်တို့သည်လည်း ထူးခြားလှပသော အဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြသည်။
တိုင်ယာဂါတွင် အမည်ရှိ ဧက ၆၃ဝ ခန့်ကျယ်ဝန်းသော ဥယျာဉ်ကြီးကား ဘာလင်မြို့၏ ကျက်သရေဆောင် တစ်ခုဖြစ်၍၊ အနုပညာ လက်ရာ မြောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များ၏ ရုပ်တုများစွာ ထိုဥယျာဉ်အတွင်း၌ ရှိလေသည်။
ယင်းကဲ့သို့ခမ်းနားကြီးကျယ် လှပတင့်တယ် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော ဘာလင်မြို့၏ မူလအစသည် ၁၂ ရာစုခေတ်ခန့်က စပရီးမြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် အချက်အချာကျသော နေရာ၌ ဖြတ်သန်းသွားလာမှုကို စောင့်ကြပ်ရန် တည်ဆောက်သည့် မြို့ကလေးမျှသာဖြစ်သည်။
၁၄ ရာစုခေတ်တွင်မူ ဂျာမနီနိုင်ငံဟူသည် ထီးပြိုင်နန်းပြိုင် စိုးစံကြ သော နယ်ပယ်များကို စုပေါင်းခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်၍ ထိုခေတ်တွင် ဟိုဟင်ဆောလန်းမျိုးဆက်တို့သည် ဗရန်ဒင်ဗတ် နယ်၌ စိုးမိုးကြရာ၊ ဘာလင်သည် ထိုနယ်အတွင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ပါဝင်ခဲ့သည်။
၁၅ ရာစုနှစ်တွင် ဘာလင်သည် ဗရန်ဒင်ဗတ်ပြည်နယ်၏ မာဂရေ့ဘွဲ့ခံ နယ်စားကြီးများ နေထိုင်သောမြို့တော် ဖြစ်လာသည်။
သို့သော် နှစ် သုံးဆယ် စစ်ပွဲ ( ၁၆၁၈ - ၄၈ ) ကြောင့် မြို့ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဘာလင်မြို့အား မြို့ကြီး ပြကြီးအဖြစ် စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်အောင် ပြုပြင်သူသည် ၁၆၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင်ဗရန်ဒင်ဗတ်ကို စိုးမိုးသူ သ-ဂရိတ်-အီလက်တာဘွဲ့ခံ ဖရက်ဒရစ်ဝီလျံ ဖြစ်သည်။
ဖရက်ဒရစ်ဝီလျံသည် ဘာလင် မြို့ကို ခိုင်လုံတောင့်တင်းအောင် ပြုပြင်သည်။
မြို့ကွက်ချ၍ လူနေအိမ်ခြေများ၊ ရုံးပြင်ကနား အဆောက်အအုံများ ဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်စေသည်။
လမ်းများခင်းစေသည်။
ထိုမြို့၏ ကုန်သွယ်မှု တိုးတက်ရေးအတွက် စပရီးမြစ် နှင့် အိုဒါမြစ်ကို ဆက်သွယ်သော တူးမြောင်း ဖောက်လုပ်စေရာ ဗောလတစ်ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ ကုန်သွယ်မှုကိုပါ ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဘာလင်သည် ကုန်သွယ်မှု အချက်အချာ မြို့ကြီးဖြစ်လာသည်။
ကုန်သွယ်မှု တိုးတက် ခြင်းကြောင့် လူဦးရေလည်း တိုးတက်လာရာ၊ ၁၆၄၈ ခုနှစ်တွင် လူဦးရေ ၆ဝဝဝ မျှသာ ရှိခဲ့သော ဘာလင်တွင် ဖရက်ဒရစ် ကံကုန်သောနှစ် ၁၆၈၈ ခုနှစ်၌ လူဦးရေ ၂ သောင်းကျော်အထိ တိုးတက်ခဲ့ရာ၊ ထိုခေတ်အခါက ထူးခြားသော တိုးတက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
နောင်စိုးစံကြသည့် ပရပ်ရှားမင်းများကလည်း ဘာလင်မြို့ကြီး ကြီးကျယ်လှပခမ်းနားအောင် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ကြသည်။
၁၈၇၁ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန် အင်ပိုင်ယာ ကြီး ထူထောင်သောအခါ ဘာလင်သည် မြို့တော်ဖြစ် လာ၍ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးသည်။
ထိုအခါက လူဦးရေ ၈ သောင်းကျော်ရှိသော ဘာလင်သည် ၁၉၁ဝ ပြည့်နှစ်တွင် လူဦးရေ ၃ဝ၇ဝဝဝဝ ကျော်ဖြစ်လာ၍ ဥရောပတိုက်၌ အရေးပါသော မြို့ကြီးပြကြီး ဖြစ်လာသည်။
ဂျာမန်အင်ပိုင်ယာသည် ပထမကမ္ဘာစစ် အပြီးတွင် ပြိုကွဲပျက်စီးရာ၊ နိုင်ငံတွင်း၌ အခြေအနေဆိုးရွား၍ မငြိမ် မသက်ရှိနေခဲသည်။
၁၉၁၈-၂၃ ခုနှစ်များအတွင်း အရောင်းအဝယ်များ၊ စက်မှုလုပ်ငန်းများ မတွင်ကျယ်တော့သဖြင့် ဘာလင်မြို့တော်၏ တိုးတက်မှုသည်လည်း တံ့သွားသည်။
သို့သော် တစ်စတစ်စ ပြန်လည် နာလန်ထူလာ ရာ၊ ၁၉၄ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ကမ္ဘာ၌ စတုတ္ထ လူဦးရေအများဆုံးမြို့ကြီး ဖြစ်လာပြန်လေသည်။
ယင်းကဲ့သို့ကြီးကျယ်စည်းကား၍ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော ဘာလင်မြို့တော်သည် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ဖြစ်လာ သောအခါ၊ လေကြောင်းရန်ကို အများဆုံး ခံရသည်။
အဆောက်အအုံများ၊ အလုပ်ရုံများ အားလုံးလိုလိုပင် ပျက်စီး ခဲ့သည်။
ဂျာမန်တပ်များသည် ဘာလင်မြို့တော်ကြီးကို ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ ကြိုးစားကာကွယ်ကြသော်လည်း ၁၉၄၅ ခုနှစ် မေလ ၂ ရက်နေ့တွင် ရုရှတပ်များကို အညံ့ခံ၍ မြို့တော်ကြီးကို လက်လွှတ်ကြရသည်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် အမေရိကန်၊ ဗြိတိသျှ၊ ပြင်သစ်နှင့် ရုရှနိုင်ငံတို့ပါဝင်သော ကွမ်မန်ဒေကျူရာ ခေါ်လေးနိုင်ငံ အဖွဲ့က ဘာလင်မြို့ကို ၄ ပိုင်းခွဲခြား အုပ်ချုပ်ကြသည်။
နောင်အခါ သဘောမညီညွတ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီးလျှင် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်၊ ဗြိတိသျှနှင့် ပြင်သစ်အာဏာပိုင်များ အုပ်ချုပ်သည့် အနောက်ဘာလင်နှင့် ဆိုဗီယက် ရုရှ အုပ်ချုပ်သည့် အရှေ့ဘာလင်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်သည်။
အမေရိကန်၊ ဗြိတိသျှ၊ ပြင်သစ်အုပ်စုနှင့် ဆိုဗီယက်အုပ်စုတို့၏ ပန္ထိပက္ခများကြောင့် ဘာလင်မြို့သူ မြို့သားတို့သည် စစ်ပြီးစ နှစ်များတွင် အစာရေစာ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ကုန်ပစ္စည်းရှားပါးခြင်းဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံကြရလေသည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် အရှေ့ဂျာမနီနှင့် အနောက်ဂျာမနီဟူ၍ ပိုင်းခြားလိုက်သောအခါ၊ အရှေ့ဘာလင်သည် အရှေ့ဂျာမနီအတွင်း၌ ပါဝင်သည်။
အနောက် ဘာလင်သည် အနောက်ဂျာမနီ အတွင်း၌ ပါဝင်သည်။
အနောက် ဂျာမနီသည် အမေရိကန်အုပ်စု ဩဇာမကင်းသော ပြည်ထောင်စုသမ္မတ ဂျာမနီနိုင်ငံ ထူထောင်၍၊ ဗွန်းမြို့ကို မြို့တော်အဖြစ် ထားရှိသည်။
အရှေ့ဂျာမနီသည် ဆိုဗီယက်ဩဇာ မကင်းသော ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတ ဂျာမနီနိုင်ငံကို ထူထောင်၍ အရှေ့ဘာလင်ကို မြို့တော်အဖြစ် ထားရှိလေသည်။
အရှေ့ဘာလင်နှင့် အနောက်ဘာလင်သည် မြို့တော်ပြန်လည် ထူထောင်ရေးကို အပြိုင်ဆောင်ရွက်လျက် ရှိကြရာ၊ အနောက်ဘာလင်သည် အရှေ့ဘာလင်ထက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်စည်ကား တိုးတက် လျက် ရှိသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ကိုးကား Category:ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ မြို့များ Category:ဥရောပရှိ မြို့များ ကဏ္ဍ:ဘာလင်မြို့။
ဝမ်ကြားပေါင်သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၏ လက်ရှိဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကြားပေါင်သည် ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ပေကျင်း ဘူမိဗေဒ တက္ကသိုလ် (ယနေ့ တရုတ် ဘူမိဗေဒ တက္ကသိုလ်) မှ ပါရဂူဘွဲ့ရ ဘူမိဗေဒ ပညာရှင် အင်္ဂျင်နီယာတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကန်းစုပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်တာဝန် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ပေကျင်းသို့ အလုပ်ပြောင်းခဲ့ပြီး ၁၉၉၃ ခုနှစ်အထိ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ပါတီ အထွေထွေ ရုံးခန်း ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြန်သည်။
၁၉၈၉ ခုနှစ် ထျန်းအန်းမင် အရေးအခင်း ကာလအတွင်း ထိုစဉ်က ပါတီ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူး ကျောက်ကျိယံနှင့်အတူ ထျန်းအန်းမင်ရင်ပြင်သို့ သွားရောက်ကာ ဆန္ဒပြ ကျောင်းသား၊ လူထုကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
၁၉၉၈ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ရာထူးတက်လာပြီးနောက် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ စတုတ္ထမျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်များအကြား အရေးပါသည့် နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာသည်။
သူ၏ လုပ်ငန်းခွင် ကျင့်ဝတ်စောင့်ထိန်းမှုနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် ညင်သာ ပျော့ပြောင်းမှုကြောင့် ‘ပြည်သူ့ ဝန်ကြီးချုပ်’ ဟု ပြည်တွင်းရော ပြည်ပကပါ ခေါ်ဝေါ်သမှုတ်ကြသည်။
၂၀၁၀ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂ ရက်နေ့တွင် တရုတ်မြန်မာ ချစ်ကြည်ရေး နှစ် ၆၀ ပြည့်အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ၂ ရက်ကြာ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ကြားပေါင်၏ ခရီးစဉ်သည် ၁၆ နှစ်တာ ကာလအတွင်း ပထမဦးဆုံးသော ဝန်ကြီးချုပ်အဆင့် ခရီးစဉ်လည်း ဖြစ်သည်။
တရုတ်ဝန်ကြီးချုပ် ရန်ကုန်ရောက် (ဘီဘီစီ) ကိုးကား Category:တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ Category:ဝန်ကြီးချုပ် Category:နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်။
ဟူကျင်ထောင်း (胡錦濤) သည် ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ရာထူးတက်လာသည့် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ နိုင်ငံတော်ကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌ (အနောက်တိုင်းသားများက သမ္မတဟု ရေးသားခေါ်ဝေါ်ကြသည်) ဖြစ်ပြီး တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင် ဩဇာအာဏာ အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်လည်း ဖြစ်သည်။
၂၀၀၄ ခုနှစ်တွင် ဗဟိုစစ်ရေးကော်မရှင် ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသည့် ဟူကျင်ထောင်းသည် ကျန်ဇီမင်း၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံခဲ့သည့် တရုတ်ကွန်မြူနစ် အစိုးရ၏ စတုတ္ထမြောက် မျိုးဆက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်ဘဝ ဟူကျင်ထောင်းကို ကျန်းစူးပြည်နယ်၊ ထိုက်ကျိုးခရိုင်၊ ကျန်းယန်မြို့တွင် ၁၉၄၂ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ (၂၁)ရက်နေ့က မွေးဖွားခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူသည် လက်ဖက်ခြောက် ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်သော်လည်း မိသားစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်။
မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဟူအသက် (၇)နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူမှ ဟူအား ကြီးပြင်းအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး ကာလအတွင်းက ဟူ၏ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ယင်းအဖြစ်သည် ဟူအား နိုင်ငံရေးခံယူချက် ရှိလာစေခဲ့သည်။
ဟူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး စာအလွန်တော်သည်။
ပါရမီထူးသူလည်းဖြစ်သည်။
ကျောင်းကပွဲများ၊ သီချင်းဆိုပွဲများတွင် အလွန်ထူးချွန်စွာ သီဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၄ခုနှစ် ချင်းဟွာတက္ကသိုလ် သို့ တက်ရောက်နေစဉ် ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး မစတင်မီကပင် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ဟူသည် ထိုအချိန်က ချင်းဟွ,တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂ၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၉၆၅ တွင် ဟိုက်ဒရောလစ်အင်ဂျင်နီယာပညာဖြင့် ဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။
ဟူ၏ဇနီးဖြစ်သူ လျိုယုန်ချိန်အား ချင်းဟွာတက္ကသိုလ်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဟူတို့ဇနီးမောင်နှံတွင် ဟူဟိုင်ဖွင်း နှင့် ဟူဟိုင်ချိန် ဟူသော သားတစ်ယာက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။
၁၉၆၈တွင် ဟူသည် ကန်းစုပြည်နယ်တွင် အမှုထမ်းခဲ့ရာ လျိုကျားရှာရေအားလျှပ်စစ် တည်ဆောက်ရေးစီမံကိန်းတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။
ဒေသတွင်း ရေအရင်းအမြစ်နှင့် ရေအားလျှပ်စစ်ဌာနခွဲ၏ပါတီရေးရာတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
၁၉၆၀ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဟူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ကာ ဘာသာတရား အလွန်အမင်း ကိုင်းရှိုင်းသူဖြစ်လာခဲ့သည်။
တိဘက်ဒေသတွင် ၃ နှစ်ခန့် ဘာသာရေးလိုက်စားခဲ့ဖူးသည်။
၁၉၆၉မှ ၁၉၇၄အထိ တရုတ်ရေအား အင်ဂျင်နီယာဌာနတွင် အင်ဂျင်နီယာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေးတွင်ပါဝင်လာခြင်း ၁၉၇၄တွင် ကန်းစုပြည်နယ် ဆောက်လုပ်ရေးဌာန၏ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့အမှုထမ်းခဲ့သည်။
နောက်တစ်နှစ်တွင် ဟူသည် ဒုတိယအကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၁၉၈၀ခုနှစ် တိန့်ရှောင်ဖိန် တက်လာပြီးနောက် ပြုပြင်ပြင်ပြောင်းလဲရေး အစီအစဉ်(၄)ချက်အရ ဖျတ်လတ်သော လူငယ်ပညာတတ်များကို မြှောက်စားလာရာ ထိုစဉ်က ကန်းစုပြည်နယ် ပါတီအတွင်းရေးမှူးဖြစ်သူ စုန့်ဖျင်က ဟူအားအဆင့်များစွာတိုးပေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် စုန့်ဖျင်၏ မြှောက်စားခြင်းခံရသူမှာ ယခုဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်သူ ဝမ်ကြားပေါင် ဖြစ်သည်။
၁၉၈၁တွင် ဟူသည် တိန့်ရှောင်ဖိန်၏ သမီးဖြစ်သူ တိန့်နန်နှင့် ဟူယောင်ပန်း၏ သားဖြစ်သူ ဟူဒဲ့ဖျင်တို့နှင့်အတူ ပေကျင်းရှိ ပါတီဗဟိုကော်မတီသင်တန်းကျောင်းတွင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ဟူသည် ထိုစဉ်က တိန့်နန်၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ခံခဲ့ရပြီး ဖခင်ဖြစ်သူထံ ဟူ၏ကောင်းသတင်းများ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ယူဆဖွယ်ရှိသည်။
ထိုစဉ်က ပေါလစ်ဗျူရိုအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သော ဟူယောင်ပန်း၏သား ဟူဒဲ့ဖျင်ကလည်း ဟူအား အိမ်သို့အလည်ခေါ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံပေးခဲ့ဖူးသည်။
ဟူ၏ ရိုးသားမှုကို ဟူယောင်ပန်းကလည်း အထင်ကြီးခဲ့သည်။
၁၉၈၂တွင် ဟူအား ကန်းစုပြည်နယ် ကွန်မြူနစ်ပါတီလူငယ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ခန့်ထားလိုက်သည်။
ဟူအားမြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့သူ စုန့်ဖျင်သည်လည်း ပေကျင်းရှိ ပါတီရေးရာဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။
တိန့်ရှောင်ဖိန်နှင့် ဟူယောင်ပန်းတို့၏ ထောက်ခံမှု ရရှိထားသော ဟူသည် ၁၉၈၂တွင် စုတ့်ဖျင်၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် ပေကျင်းရှိ ပါတီဗဟိုကော်မတီကျောင်းတွင် တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။
မကြာမီ သူ့အားပေကျင်းသို့ပြောင်းရွှေ့စေပြီး ပါတီလူငယ်ရေးရာဗဟိုကော်မတီ၏ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးရုံးတွင် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
နှစ်နှစ်မျှအကြာတွင် ဟူအား ပါတီလူငယ်ရေးရာဗဟိုကော်မတီ၏ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ဟူယောင်ပန်း၏ ခရီးစဉ်တိုင်းတွင် ဟူသည် အတူလိုက်ပါခဲ့ရသည်။
၁၉၈၅တွင် ဟူယောင်ပန်းက ဟူအား ကွေ့ကျိုးပြည်နယ် ကွန်မြူနစ်ပါတီ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
၁၉၈၇တွင် ဟူ၏ဒေသတွင်း ကျောင်းသားများ၏ဒီမိုကရေစီရေး တောင်းဆိုဆန္ဒပြမှုများအား ဟူက ညင်သာစွာကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။
အလားတူ ပေကျင်းဆန္ဒပြမှုတွင် ဟူယောင်ပန်းအား အငြိမ်းစားပေးခံခဲ့ရသည်။
ရွေးကောက်ခံကိုယ်စားလှယ်ဘဝ သမ္မတကြီးဘဝ နိုင်ငံရေးဆောင်ရွက်ချက်များ ကိုးကား Category:၁၉၄၂ မွေးဖွားသူများ Category:တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၏ သမ္မတများ Category:တရုတ် အင်ဂျင်နီယာများ။
ပန်းဆယ်မျိုးထဲအနက် တခု ဖြစ်သော ပန်းထိမ်သည် ရွှေ၊ ငွေ စသည့် ပျော့ပျောင်းသော သတ္တုများကို အရည်ကျိုကာ ပုံသွင်းသည့် အတတ် ဖြစ်သည်။
လက်ဝတ်ရတနာ၊ အသုံးအဆောင် အမျိုးမျိုးတို့ကို သီးသန့်ပြုလုပ်ခြင်း၊ ကျောက်မျက်မျိုးစုံ တို့ဖြင့် တွဲဖက်၍ ပြုလုပ်သော အတတ်ပညာဖြစ်သည်။
အရောင်တင်ခြင်းသည် ရွှေပန်းထိမ်လုပ်ငန်းတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
ရွှေရည်ကောင်းလက်စွပ်၊ ဆွဲကြိုး၊ ဆွဲသီး၊ နားဆွဲနှင့် ဟန်းချိန်းကဲ့သို့သော ရွှေထည်လက်ဝတ်လက်စားများ ပြုလုပ်ပြီးစတွင်ဖြစ်စေ၊ ဝတ်ဆင်ဖန်များ၍ ညစ်ပေလာလျှင်ဖြစ်စေ အရောင်စိုပြည်လှပစေရန် အရောင်တင်ကြပါသည်။
လက်ဖြစ်အရောင်တင်ခြင်းနှင့် စက်ဖြင့်အရောင်တင်ခြင်းဟူ၍ ရွှေထည်အရောင်တင်နည်း နှစ်မျိုးရှိ၏။
လက်ဖြစ်အရောင်တင်ရန် ပထမဦးစွာ ရွှေထည်ကို နီရောင်လာသည်အထိမီးပေး၊ မီးဖုတ်ပြီးလျှင် ဇာဂနာဖြင့် ရွှေထည်ကိုညှပ်ယူကာ သွပ်စားငရဲမီး ထည့်ထားသောခွက်၌ ဆွတ်ရသည်။
မီးဖုတ်ခြင်းဖြင့် ရွှေတွင်ကပ်နေသော အညစ်အကြေးများ မီးစားကုန်ပြီး ရွှေ၏မူလအရောင်အသွေးကို ရရှိစေသည်။
ငရဲမီးဆွတ်မှုကြောင့် ရွှေထည်ပေါ် တင်ကျန်နေသည့် မကောင်းသော အနံ့အသက်များ ကင်းစင်သွားပြီး သတံကြိတ်ရ လွယ်ကူစေပါသည်။
သွပ်စားငရဲမီးထဲ ဆွတ်ပြီးလျှင် ရေထည့်ထားသည့် ကြွေခွက်ထဲသို့ ရွှေထည်ကို နစ်ထည့်၊ ပြန်ထုတ်ပြီးနောက် သတံခေါ် စတီးလ် သို့မဟုတ် ဖန်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အရာဖြင့် ရွှေထည်မျက်နှာပြင်ကို ချောမွတ်ပြောင်လက်အောင် တိုက်၊ကြိတ်ပေးရသည်။
(ပြောင်လက်သွားပါက ကြေးမှုံသဖွယ် သတံတိုက်သူ၏ ရုပ်သွင် ရွှေထည်ထက်တွင် ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိပြီးသော ဂျူနီယာများက သတံမကြိတ်မီ "ခွေးရုပ်ပေါ်အောင်တိုက်" ဟု စ နောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
) ပြီးလျှင် ဆပ်ပြာသီးခေါ် ကင်ပွန်းသီးအလုံးအချို့ကို မီးမြိုက်၊ ချေမွပြီး ရေစိမ်ထားသော ရေအင်တုံထဲသို့ ရွှေထည်ကိုနစ်လိုက် ပြန်ဆယ်ယူကာ ကြေးဘရပ်ခတ်လိုက် ပြန်နစ်လိုက်လုပ်ပြီး သန့်စင်အောင်ပြုရ၏။
ထိုနောက် ဒုတ္ထာ ရွေးစေ့ခန့်ကို စကျင်ကျောက်ဆုံတွင် ရေပါသည်ဆိုရုံ ထည့်ကြိတ်ချေ၊ ဆား ထမင်းစားဇွန်းနှစ်ဇွန်းနှင့် ယမ်းစိမ်း ထမင်းစားဇွန်း လေးဇွန်းခန့်ကို ကြေညှက်အောင်ထောင်းပြီး ရေထည့်ကာ ခပ်ပျစ်ပျစ်ဖြစ်အောင် ပြုထားသော အရောအနှော၌ ရွှေထည်ကို နစ်ပြီးလျှင် ပြန်ဆယ်၊ မီးအပူပေးထားသည့် ဒယ်ထဲသို့ထည့်၍ မြေချဉ်ပစ်ရသည်။
မြေချဉ်ပစ်ပြီးလျှင် ရေထည့်ထားသော ကြွေခွက်ထဲသို့ ရွှေထည်အား ထည့်ပြီး အအေးခံပါသည်။
နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ မြေအိုး သို့မဟုတ် ကြွေရည်သုတ် သံဇလုံထဲ ဆေးဦးရည်ဖြည့်ကာ ပွတ်ပွတ်ဆူအောင် မီးဖိုပေါ်တည်ထားလျှက် သန့်စင်ထားသည့် ကြေးနီချောင်းပါ ထည့်သွင်းထားသော အိုးထဲ၌ ရွှေထည်ကို နစ်ထည့်လိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် လိုချင်သောအရောင်ရသည်အထိ ပြုပါသည်။
ဆေးဦးရည်ဆိုသည်မှာ ထန်းရည်ခံသည့် မြူအိုးအရွယ်ရှိ အိုးထဲသို့ ဆား လက်ဖက်စားဇွန်း တစ်ဇွန်း၊ ကန့်မှုန့် လက်ဖက်စားဇွန်း ထက်ဝက်ခန့်နှင့် ကလေးလက်သီးဆုပ်ပမာဏရှိ မန်ကျည်းသီးမှည့်လက်တဆုပ်ကို ရေဖျော်ထားသည့် အရည်အား အိုးပခုံးစောင်းအထိဖြည့်ပြီး ဖျော်စပ်ထားသော အရည်ကို ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
မန်ကျည်းသီးမှည့်ကို ရေမဖျော်ပဲ အဝတ်စ ပါးပါးဖြင့် ထုပ်ပြီး ထည့်လျှင်လည်း ဖြစ်ပါသည်။
ကြေးနီချောင်းအတွက် လျပ်စစ်ဝါယာကြိုးအဟောင်းကို မီးရှို့ပြီး ထုတ်ယူထားသည့် ကြေးနီကြိုးကို ဖြတ်ကာ ကော်ပတ်ဖြင့် သန့်စင်လျှက် ခွေထည့်၍ သော်လည်းကောင်း၊ သင့်တော်ရာ ကြေးနီချောင်းကို သန့်စင်ပြီးသော်လည်းကောင်း ပြုကြပါသည်။
အချို့က မြေအိုး သို့မဟုတ် ကြွေရည်သုတ် ဇလုံအစား ကြေးအိုးကို သန့်စင်ပြီး ဆေးဦးရည်ထည့် အရောင်တင်ကြသည်၊ ထိုအတွက် ကြေးနီထည့်ပေးရန် မလိုတော့ပါ။
အချို့မှာ မြေချဉ်မပစ်မီ ရွှေထည်ကို ပြုတ်ရည်ဖြင့် ပြုတ်ပြီးမှ ကြေးဘရတ်ခတ်ကာ မြေချဉ်ပစ်ပါသည်။
ယမ်းစိမ်း ၁ိ၊ ကျောက်ချဉ် ၈ဲ၊ ဆား ၄ဲ၊ ဒုတ္ထာ ၁ဲ အချိုးဖြင့် ရေဖြည့်ထားသည့် အိုးထဲထည့်၍ ဖော်စပ်ထားသော အရည်ကို ပြုတ်ရည်ဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
thumb ပန်းဆယ်မျိုးထဲမှ တခု ဖြစ်သော ပန်းပဲသည် သံ၊ ကြေးနီ စသည့် သတ္တုများကို အရည်ကျိုကာ ပုံသွင်း၍ မာကျောသော အသုံးအဆောင်များ ပြုလုပ်သည့် အသုံးချ အနုပညာ ဖြစ်သည်။
သတ္တုဒြပ်စင်တို့ကို မီးအပူရှိန်ဖြင့် ပျော့ပျောင်းစေကာ လိုရာပုံရရန် ပုံသွင်းထုရိုက်ရသော လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။
မြန်မာ့သမိုင်းတလျှောက်တွင် ပန်းပဲလုပ်ငန်းသည် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
မြန်မာဘုရင်များ၊ စစ်သူကြီးများ၊ စစ်သားများ ကိုင်ဆောင်ရန် ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်များ ထုတ်လုပ်ပေးသည့် အတတ်ပညာ လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။