kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ချင်းပြည်နယ်၊ တီးတိန်မြို့နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြပြီး တီးတိန် (တဲဒင်မ်)စကားပြောသော မျိုးနွယ်စု (၁၀)စုတို့က မိမိတို့ အမျိုးအနွယ်များ စတင်ပေါက်ဖွားသော နေရာမှာ တီးတိန်မြို့မှ ခုနှစ်မိုင်အကွာရှိ ဆိုင်းဇန်ရွာအနီးမှ ကျိမ်နွဲဂူကြီးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ယင်းဂူမှာ ယခုအခါ တိမ်ကောလျက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူနေထိုင်ရန် သင့်လျော်သော ရေခံမြေခံကောင်းသည့်အရပ် ဖြစ်ခဲ့ဘူးဟန် ရှိသည်။
ယခုတိုင် ထိုနေရာ တစ်ဝိုက်တွင် တောင်ယာနှင့် ခြံစိုက်ပျိုးရေး ဖွံ့ဖြိုးလျက်ရှိသေးသည်။
တီးတိန်မြို့နယ်အတွင်းရှိ လူမျိုးအုပ်စုတို့၏ ဘိုးဘေးတို့သည် မူလရှေး ကျောက်ခေတ်ဆီလောက်က ယင်းဂူကြီးထဲတွင် ခိုအောင်းနေထိုင်ခဲ့ကြရာမှ တဖြည်းဖြည်း လူဦးရေတိုးပွားလာသဖြင့် ယခု တီးတိန်မြို့နယ်အတွင်းသို့ လာရောက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။
ဝေါဟာရ တီးတိန်ဟူသော အသံထွက်မှာ အမှန်မဟုတ်။
သဲဒင်မ်သာလျှင် ချင်းအသံထွက် အမှန်ဖြစ်သည်။
သဲဒင်မ်ကို အင်္ဂလိပ်တို့က အသံပီသအောင် မခေါ်နိုင်သဖြင့် ဖြစ်သလို စာလုံးပေါင်းရာ တစ်ဒင်မ် ဖြစ်လာပြီး မြန်မာတို့ကလည်း တီးတိန်ဟု ခေါ်ကြပြန်သည်။
သဲဒင်မ်ဟု ပီသစွာခေါ်လိုက်သောအခါမှ ချင်းဘာသာစကား၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ပေါ်လွင်လာသည်။
ယင်းစကားကို အဓိပ္ပာယ်ပြန်ပါမူ ချင်းဘာသာအရ သဲ မှာ အရောင်တောက်ခြင်း ဖြစ်၍ ဒင်မ် မှာ ပြည့်သည်။
သို့မဟုတ် ရေပြည့်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု တီးတိန်ယောက်ျား ဝတ်သော အင်္ကျီမှာ သင်တိုင်းမျိုးဖြစ်၍ အဖြူရောင်ချည်ထည်ဖြစ်ပြီး အင်္ကျီမှာ ထူးအထက်ထိ ဖုံးလေသည်။
မိန်းမများသည် ငွေနှင့် ကြေးနီ လက်ကောက်ကြီးများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။
ကြေးနီကွင်းများကို လက်မောင်းတွင် ဝတ်ဆင်ကြ၍ ဂျပ်ခုတ်ထည်းများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။
အင်္ကျီမှာ ရင်စေ့လက်ရှည်အင်္ကျီ သဘောပင်ဖြစ်သည်။
လည်ဆွဲတန်ဆာများအဖြစ် ပယင်းစေ့များနှင့် သန္တာနီများကို စီ၍ ဆွဲကြသည်။
ထို့အပြင် နာဂတောင်တန်းမှ လာရောက်ရေင်းချသော မဟူရာ ပုတီးကြီးများ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။
ထမီများမှာ ရင်ကွဲ ထမီများဖြစ်၍ များသောအားဖြင့် ရှေးအခါက ဒူးအထက်အထိ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသည်။
တေဇန်လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ချင်းပြည်နယ်၊ တီးတိန်မြို့နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြပြီး တီးတိန် (တဲဒင်မ်)စကားပြောသော မျိုးနွယ်စုဖြစ်သည်။
တေဇန်ချင်းအမျိုးသားများတွင် ရှေးက အရွယ်ရောက်သည့် အချိန်မှစ၍ ကာလသား သတ်သတ် နေထိုင်ကြသော လူပျိုဆောင်၊ အပျိုဆောင်များ ရှိခဲ့ကြသည်။
ယခုကား မရှိတော့ပေ။
လူပျိုဂေဟာနှင့် အပျိုဂေဟာမှာ သီးခြားဖြစ်သည်။
နေ့ဘက်တွင် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို လုပ်ဆောင်ကြပြီးနောက် ညဘက်တွင် လူပျို၊ အပျိုဂေဟာများ၌ စုပေါင်းအိပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လူပျို အပျိုတွေ့ဆုံကြရာတွင် ဝါးပုလွေ မှုတ်၍၊သီချင်းဆို၍ သို့မဟုတ် စောင်းပါးရိပ်ခြည် ပြော၍ လူပျိုလှည့်ကြသည်။
မိန်းကလေးက မေတ္တာတုံ့ပြန်ကြောင်း သိရလျှင် မိဘထံပြောရသည်။
မိဘသဘောတူလျှင် တောင်းရမ်းပေးသည်။
တေဇန်ချင်းတို့သည် မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် သတို့သမီးဘက်မှ ပုဆိန်၊ ခြင်းတောင်း၊ ပုတီးနှင့် စောင်များကို သတို့သားဘက်သို့ လက်ဆောင်ပေးရသည်။
မင်္ဂလာကြေးမှာ နွားနောက်မကြီး တစ်ကောင်နှင့် အလတ်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
သတို့သမီး ဘက်မှ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် ၁၀ ပိဿခန့် ရှိသော ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ပေးရသည်။
မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် သုံးလကြာမှ သတို့သမီးကို သတို့သားအိမ်သို့ ပို့သည်။
ထိုအခါမှ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ရသည်။
တေဇန်ချင်းတို့သည် လူတစ်ယောက် သေဆုံးလျင် ရေချိုး၊ အဝတ်လဲပြီး ရုပ်အလောင်းကို ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သင်္ဂြိုဟ်လျှင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်သည်။
မြေမြှုပ်ရာတွင် ရုပ်အလောင်း၏ ခေါင်းကို တောင်ဘက်သို့ လှည့်ထားသည်။
ဆီစာန် (စီးယင်း) လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဆိဇာန် ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ဆီစာန်တို့သည် မူလက တိဗက်ပြည်မှဆင်းသက်လာပြီး ကလေးမြို့သို့ ရောက်လာကြကာ ထိုမှ အရှေ့ဘက် ဝေဘာလတောင်၊ ထိုမှ ကနေဒီတောင်ထိပ်၊ ထိုနေရာမှ ဆိုင်းဇာန်၊ ထိုမှ ကျင်မွိုင်မ်၊ ထိုမှ ဇိုင်ပီစသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့်ရောက်လာကြလေသည်။
တချို့သည် ကျင်မွိုင်မ်တွင် နေကြသည်။
ကျင်မွိုင်မ်အနီးတွင် ဆားငန်ရေထွက်သော တွင်းများရှိရာ ဆားငံတွင်းကို ချင်းဘာသာဖြင့် ဆိဇန် ဟု ခေါ်တွင်သည်မှ ဒေသကိုလည်း ဆိဇန်၊ နေသူများကိုလည်း ဆိဇန်အမျိုးသားဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆိစာန် ချင်းအမျိုးသမီးသည် အပျိုစင်ဘဝ၌ ဆံပင်ကို နောက်စေ့တည့်တည့်တွင် ထုံးသည်။
ဆံကျစ်နှစ်ခုကို နားထင်အောက် မေးစေ့အနီးတွင် ထား၍ ရှေ့သို့ ကောက်ထားသော် ကာမပိုင်ရှိသည်။
သားသမီးကား မရသေးဟု သိနိုင်သည်။
အကယ်၍ သားသည်မအေ ဖြစ်ခဲ့လျှင် နောက်တည့်တည့်တွင် ထုံးထားသော ဆံထုံးငယ်ကို ရှေ့တွင်ထားသော ဆံကျစ်ထုံးနှင့် ရော၍ထားလေ့ရှိသည်။
ဆိုင်းဇန်လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဆိုင်းဇန်လူမျိုးမှာ အမဲလိုက်ဝါသနာပါသော ဘုရင့်သားတော်တစ်ပါးမှ ဆင်း သက်လာသော လူမျိုးဟု ဆိုသည်။
ရှေးရိုးစဉ်လာ စကားမှာ တရံရောအခါ မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းတွင် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး အုပ်ချုပ်နေရာ သားတော်သုံးပါး ရှိသည့်အနက် သားထွေးကို နန်းတင်လိုကြသော ခမည်းတော်၊ မယ်တော်တို့သည် သားကြီးအား မြန်မာပြည် မြေပြန့်ဒေသသို့ သွားရောက်မင်းပြုစေသည်။
သားလတ်မှာကား အမဲလိုက်ဝါသနာပါသဖြင့် အနောက်ဘက်တောင်တန်းဆီသို့ တမူးလမ်းမှ တက်သွားပြီး ယခု ချင်းတောင်တန်းများတွင် အမဲလိုက်နေခဲ့သည်။
တစ်နှစ်မျှကြာလတ်သော် နေပြည်တော်သို့ ပြန်လာသည်။
လမ်းခရီးတွင် ဆေပီးဟု ခေါ်တွင်သော နေရာသို့ရောက်ရာ ထိုရွာတွင် မုဆိုးမတစ်ဦး၏ သမီးနှင့် အကြောင်းပါလေသည်။
မင်းသားက သူ၏ဇနီးအား သား ယောက်ျားလေး မွေးပါက နေပြည်တော်သို့ လိုက်လာရန် မှာကြား၍ သားရေပေါ်တွင် စာရေးခဲ့ကာ နေပြည်တော်သို့ ပြန်သွားသည်။
မင်းသားစာရေးထားခဲ့သော သားရေမှာ ခွေးစားသဖြင့် ပျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးသည် သားယောက်ျားမွေးသော်လည်း နေပြည်တော်သို့ မလိုက်နိုင်ဘဲ ထိုအရပ်တွင်ပင် နေထိုင်ခဲ့ရာ သားမှ ဆင်းသက်လာသော သူများသည် ဆိုင်းဇန်လူမျိုးများ ဖြစ်လာကြသည်ဟု ဆိုသည်။
ဟွာလ်ငိုလူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဟွာလ်ငိုလူမျိုးတို့သည် ရှေးရိုးစဉ်လာစကားအရ ရှမ်းတို့၏ အဆက်အနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။
ဟွာလ်ငိုမျိုးနွယ်စုများသည် စင်စစ် မြန်မာတိုင်းရင်းသား လူရှိုင်းများပင် ဖြစ်သည်။
ဟွာလ်ငို အမျိုးသားများ အဆိုအရ ဗြိတိသျှတို့သည် ချင်းတောင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးသောအခါ ချင်းအမျိုးသားများ၏ သန်းခေါင်စာရင်း ကောက်ယူရာတွင် မိမိတို့ ဘိုးဘွားအဆက်ဖြစ်သူ ဟွာလ်ငိုအမည်ကို ပြောပြရာမှ ယင်းတို့အား ဟွာလ်ငိုချင်းဟု တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
လူမျိုးဆင်းသက်မှု သမိုင်းအရ၎င်း၊ ဘာသာစကားအရ၎င်း ဟွာလ်ငိုတို့မှာ လူရှိုင်းအနွယ်ဝင်များဖြစ်သောကြောင့် ချင်းဘာသာစကား သုတေသနပြုသူ ပါမောက္ခ ဂျီအိပ်ချ်လုစ်က ဟွာလ်ငိုတို့ကား မြန်မာပြည်ဘက်တွင်နေသော လူရှိုင်းများဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ရှေးသရောအခါ သဖ ခေါ် လူကြီးတစ်ဦးသည် ရှမ်းပြည်တွင် သေဆုံးရာ သူ၏သား လူရှိုင်ရှယ်လ်သည် ရှမ်းပြည်နယ်မှ ကလေးသို့ ပြောင်းရွေ့လာပြီး ခန်းပတ်ရွာကို တည်၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မြန်မာနှင့် ကသည်းတို့ စစ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ခန်းပတ်မှ ရွေ့ပြောင်းကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး တိုင်ချွန်းရွာအနီး ရွှန်ပီးတောင်တွင် ရွာတည်နေပြန်သည်။
ထိုဒေသတွင် လန်းဒိုင်းလ် နှင့် ဆွမ်ဟန် ခေါ် သားနှစ်ယောက်မွေးသည်။
လန်းဒိုင်းလ်တွင်လည်း သားနှစ်ယောက်မွေးရာ အကြီးကို ခိတဲ နှင့် အငယ်ကို တလာတဲ ဟုခေါ်သည်။
ခိတဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ပေါက်ဖွားရာ စွာလ်သမ် နှင့် မိရင်လ် ဟု ခေါ်သည်။
ယင်းတို့သည် နတ်ကိုးကွယ်မှုကို စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။
စွာလ်သမ်မှာ သားသုံးယောက်မွေးရာ ဟွာလ်ငိုအာ၊ ဟွာလ်ဟိုင်အာ နှင့် ဟွာလ်နမ်အာ ဟူ၍ အမည်အသီးသီးရှိကြသည်။
ဟွာလ်ငိုအာမှ ပေါက်ဖွားသူများကို ဟွာလ်ငိုအနွယ်များဟု ခေါ်သည်။
ခွာဆင်းမ်လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဖလမ်းနယ် ခွာဆင်းမ်းချင်းတို့သည် ပေါင်းသင်းပြီးနှစ်အတန်ကြာသည်အထိ သားသမီးမရသော် နှစ်ဦးသဘောတူ ကွာရှင်းလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ ကွာရှင်းရာတွင် နှစ်ဦးသဘောတူဖြစ်ပါက နေအိမ်မှ အပ ကျန်ပစ္စည်းအားလုံးကို တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေယူကြသည်။
သားသမီးမရမီ မိန်းမက ယောက်ျားအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ အပြစ်မပြဘဲ ကွာရှင်းလိုသော် မင်္ဂလာကြေးအားလုံးကို ပြန်ပေးရသည်။
သားသမီးရပြီးမှ ဤသို့ကွာရှင်းလိုပါက မင်္ဂလာကြေးတစ်ဝက် ပြန်ပေးရသည်။
ခွာဆင်းမ်အမျိုးသားများ၏ လူပျိုလှည့်ပုံမှာ ရှေးက လူပျိုများသည် အပျို့အိမ်တွင် စုပြီး အိပ်ကြသည်၌ ယခုမူ အပျို့အိမ်တွင် မအိပ်ကြတော့ချေ။
လူပျိုတွေချည်း သီးခြားအိပ်ကြသည်။
ညအခါ၌ ကာလသားများ စုရုံးပြီး လူပျိုလှည့် သွားကြသည့်အခါ ဝါးဖြင့်ပြုလုပ်သော ပုလွေကို မှုတ်၍ အချစ်သီချင်း ဆိုကြသည်။
မိန်းမပျိုက မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းထိုင်နေသော လူပျိုကာလသားများကို ဧည့်ခံစကားပြောရသည်။
ပထမတွင် မိဘများကပါ အတူရော၍ ထိုင်နေကြပြီး အတန်ကြာသော် မိဘများ အိပ်ရာဝင်ကြသည်။
ညဉ့်နက်လျှင် လူပျိုများပြန်ကြရသည်။
မျက်နှာအရိပ်အကဲဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်ကြောင်း သိကြရလျှင် ကာလသားက မိဘကို ပြောပြပြီး မိဘက တောင်းရမ်းလက်ထပ် ပေးရသည်။
ဇာဟောင်လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဇာဟောင်လူမျိုးများသည် မြောက်ပိုင်းချင်းတောင်ဒေသ ဖလမ်းမြို့နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြသော ချင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဇာဟောင်မျိုးနွယ်စုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် ပတ်သက်သော ရှေးရိုးစဉ်လာ စကားမှာ ကလေးမြို့(ကောလ်ပီး)တွင် ဖိုးလုံးဆိုသူ အဘိုးကြီးတစ်ဦး၌ မြေးယောက်ျား ငါးယောက် ရှိလေသည်။
သူကွယ်လွန်သောအခါ အမွေခွဲရာ၌ အဝေမတည့်ဖြစ်ကြရာ မြေးငယ် နှစ်ယောက်က တစ်ဖက်။
အကြီးသုံးယောက်က တစ်ဖက် ကွဲသွားပြီး မြေးအကြီး သုံးယောက်သည် ချင်းတောင်တန်းများပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။
မြေးငယ်နှစ်ယောက်လည်း အကြီးသုံးယောက် နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး မင်းလည်တောင်သို့ ရောက်သောအခါ ကလေးသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။
မြေးကြီးသုံးယောက်သည် တောင်ပေါ်မှာပင် လုပ်ကိုင်စားသောက် နေကြလေသည်။
အကြီးဆုံးအမည်မှာ ဇန်ညပ်၊ အလတ်မှာ လွန်းကျော် နှင့် အငယ်မှာ လွန်းခိုင်ဟု တွင်သည်။
ယင်းတို့သည် ခရီးထွက်ခဲ့ရာ တီဗင်ရေအိုင်အနီးသို့ ရောက်သော် ဇန်ညပ်သည် ထိုဒေသမှာပင် ရွာတည်နေရစ်သည်။
လွန်းကျော်နှင့် လွန်းခိုင်တို့သည် ခရီးဆက်ကြရာ လွန်ဘမ်းအနီး လတိရွာသို့ ရောက်ကြလေသည်။
ထိုနေရာမှတစ်ဖန် ဆွမ်တလားဒေသတွင် မီးခိုးမြင်ကြရ၍ မီးခိုးမြင်ရာသို့ လာခဲ့ရာ လိုင်လွန်းဂူနားသို့ ရောက်ကြသည်။
ဤတွင် လိုင်ဇိုရွာသားများ ရောက်လာပြီး ယင်းတို့အား ခေါ်ဆောင်သည်တွင် လွန်းကျော်လိုက်ပါသွားပြီး လိုင်ဇိုရွာတွင် သူကြီးဖြစ်သွားလေသည်။
NGC 1350 သည် ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်ခြမ်း ကြယ်စုတန်း ဖော်နပ်စ်မှ အလင်းနှစ် ၈၇ မီလီယံအကွာတွင် တည်ရှိသည်။
ယင်းသည် အလင်းနှစ် ၁၃၀၀၀ ခန့်မျှ ကျယ်ပြောကာ မိမိတို့၏ နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီထက် အနည်းငယ်ပိုကြီးသည်။
ယင်းအား ဂလက်ဆီခွဲခြားမှုအရ Sa(r) ဟုသတ်မှတ်သည်။
NGC 1350 အား Fornax cluster ဂလက်ဆီများ၏ အပြင်ဘက်ကျကျတွင် မြင်ရသည်။
သို့သော် အကွာအဝေးအရ အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်ဟု အကြံပေးထားသည်။
၂၀၀၈ ဒီဇင်ဘာအရ ယင်းဂလက်ဆီထဲတွင် မည်သည့်အရာဝတ္ထုမျှ မတွေ့ရပေ။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဖော်နပ်စ် (ကြယ်စုတန်း)။
NGC 1433 သည် ကြယ်စုတန်းမှ နှစ်ထပ်ကွင်းပုံစံ ဂလက်ဆီတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယင်းသည် ကမ္ဘာမြေမှ အလင်းနှစ် ၃၀ မီလီယံ ကွာဝေးပြီး တက်ကြွသော ဝတ်ဆံရှိကာ Seyfert galaxy အမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ဗဟိုကျသောအပိုင်းတွင် ကြယ်တာရာများ ပေါက်ဖွားနေသည့်ပုံစံများ ရှိနေပြီး ခရုပတ်လက်မောင်းနားတွင် သိသိသာသာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
NGC 1433 အား Legacy ExtraGalactic UV Survey (LEGUS) မှ အနီးအနား ဂလက်ဆီ ၅ဝ နှင့်အတူ ပူးတွဲလေ့လာခဲ့သည်။
အလယ်တွင် တွင်းနက်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအရာသည် အလင်းနှစ် ၁၅ဝ ထိရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
NGC 1433 အား ၁၈၂၆ ခုနှစ်တွင် James Dunlop ဆိုသူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
အောက်တိုဘာ ၁၀၊ ၁၉၈၅ တွင် ဆူပါနိုဗာ SN 1985 P တစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
Spectroscopy and photometry of a type II supernova 1985P in NGC1433 Workshop of ESO for SN 1987A, Garching, Federal Republic of Germany, 6-8 Ιουλίου 1987, Proceedings (A88-35301 14-90). Garching, Federal Republic of Germany, European Southern Observatory, 1987, p. 655-661. NGC 1433 သည် Dorado Group ၏ NGC 1433 group ထဲတွင် ပါဝင်သည်။
ပြခန်း ကိုးကား Category:ဟော်ရိုလိုဂျီယံ (ကြယ်စုတန်း)။
ဇန်ညှပ်လူမျိုး (ဖလမ်း-ချင်း: Zanniat) သည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅) မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
တိုင်းရင်းသားလူမျိုးကြီး (၈)မျိုးအနက်၊ ချင်းလူမျိုးထဲမှ မျိုးနွယ်စု တစ်စုဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူမျိုးကုဒ်နံပါတ်သည် ၄၂၂ ဖြစ်သည်။
ဇန်ညှပ်(ဇန်နီယပ်) မျိုးနွယ်စု ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် ပတ်သက်သော ရှေးရိုးစဉ်လာစကားမှာ ကလေးမြို့(ကောလ်ပီး)တွင် ဖိုးလုံးဆိုသူ အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ အချစ်ဆုံးမြေး ဇန်ညှပ်(ဇန်နီယပ်)သည် ခရီးထွက်ခဲ့ရာ တီဗန်ရေအိုင်အနီးသို့ ရောက်သော် ထမင်းဆာသဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အသီးကို ဆွတ်စားသည်။
ထိုသစ်သီးမှာ ဇီးဖြူသီးဖြစ်သည်။
ဇန်ညှပ်(ဇန်နီယပ်)သည် ဇီးဖြူသီးကို စားပြီးရေသောက်ရာ ရေမှာချိုနေသောကြောင့် ထိုဒေသမှာပင် ရွာတည်နေသည်။
ယင်း၏ အဆက်အနွယ်များကို ဇန်ညှပ်(ဇန်နီယပ်) မျိုးနွယ်စုဟု တွင်လေသည်။
ဆင်တန်လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
ဆင်တန်ချင်းတို့သည်လည်း ဆွမ်တလားအနီး လိုင်လွန်းဂူကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာသူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုမှ ဇိုတလန်ရွာ၊ ထလန်ရွာန်းရွာ၊ ကျုံအုံးရွာများကို အဆင့်ဆင့် ကူးပြောင်းတည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။
မွင်းလူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
မွင်းလူမျိုးတို့သည် ချင်းပြည်နယ်တွင်နေထိုင်သော် စီးပွားဖြစ်မည်ဟု ယူဆသော လူမျိုးဖြစ်သည်။
မြို (ဝါကုန်း) လူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
မြို (ဝါကုန်း) လူမျိုးတို့သည် သူတို့ကိုယ် သူတို့ ခမီဟု ခေါ်သည်။
“လူ”ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ကန်ပက်လက်မြို့နယ်၊ မီးချောင်းနှင့် သမိန်ချောင်းဖျားတစ်ဝိုက်၌ နေထိုင်သူများကို “အဝမရို”ဟု ခေါ်သည်။
မတူလူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
မတူလူမျိုးတို့သည် မတူပီမြို့နယ်အတွင်း ​​နေထိုင်သော ချင်းအမျိုးစု တစ်စုဖြစ်သည်။
မရာလူမျိုး (, ) သည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
မရာလူမျိုးတို့ကို မီရာ ဟုလည်း​ခေါ်ကြသည်။
မရာတို့သည် ချင်းတောင်တန်းမှတဆင့် ပလက်ဝနယ်သို့ အဆင့်ဆင့် ရောက်ရှိလာသည်ဟု ကြသည်။
တောင်အထပ်ထပ်၊ မြစ်ချောင်းအသွယ်သွယ် ရှိသော ဒေသတွင် ပေ ၅၀၀ အထက်မြင့်သော တောင်ကုန်းများ၌ အိမ်များဆောက်လုပ်နေထိုင်ကြသည်။
မောင်ပုဆိုးကြမ်း ရေး တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ အဘိဓာန် မရာလူမျိုးများသည် ပလက်ဝမြို့နယ်၊ မတူပီမျိုးနယ်၊ ထန်တလန်မြို့နယ်နယ်နှင့် မရာကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ၊ (Mara Autonomous District Council)၊ မီဇိုးရမ်ပြည်နယ်၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံများတွင် ပြန့်နှံ့နေထိုင်ကြသည်။
အနူးလူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
အနူးလူမျိုးတို့သည် ပလက်ဝနယ်တွင် ခမီလူမျိုးတို့နှင့် ရောနှောနေထိုင်ကြသည့် လူမျိုးများဖြစ်သည်။
အနူးတို့ ပြောဆိုသောစကားမှာ ခမီရှေးဟောင်းစကားနှင့် များစွာတူသည်။
အနူးအမျိုးသားများသည် အလျား ၃-တောင်၊ အနံ ၁-တောင် တောင်ဆုပ်ခန့်ရှိသော အဝတ်ရှည်စ တစ်ခုကို ခါးတွင်စည်း၍ နောက်ဘက်မှ ရှေ့သို့ ထုတ်ယူပြီး ငယ်ပါကို ဖုံးအုပ်ကာ အမြိတ်သဖွယ် ဖားလျားချထားသည်။
အရောင်မှာ အဖြူဖြစ်၍ အနီရောင်များကိုလည်း တချို့ဝတ်ဆင်ကြသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်သူသာ များလေသည်။
သျှောင်ထုံးခေါင်းပေါင်းတို့ကို ကြည့်၍ ယောက်ျား မိန်းမ ခွဲခြားသိနိုင်သည်။
အနူးအမျိုးသားများသည် ခေါင်းပေါင်းအဖြူကို ပေါင်းပြီး ဆံထုံးကို ထိပ်တည့်တည့်တွင် ထုံးထားသည်။
အနူးအမျိုးသမီးများသည် အလျား၂-တောင်၊ အနံ ၁-တောင်လောက်ရှိသော ဂျပ်ခုတ် သင်တိုင်းထဘီများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။
ထိုသင်တိုင်းထဘီတွင် အလယ်မှ ကန့်လန့်စင်းများ အမြဲပါရှိသည်။
အများအားဖြင့် အနူးအမျိုးသမီးများသည် ထဘီကို ညာဘက်ပေါင်တွင် ခွဲ၍ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။
ရင်ဖုံးကို ညာစလွယ်သိုင်း၍ အစတစ်စသည် ဘယ်ချိုင်း၏ နောက်မှ လျှိုကာ ဘယ်ဘက်ဘေးတွင် တခြားတစ်ဖက်မှ အစနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။
အနူးအမျိုးသားများသည် လူပျိုလှည့်သည်ကို မီးတောင်းသည်ဟု ခေါ်သည်။
ကာလသားများသည် မိန်းမပျိုလေးများထံ လာရောက်၍ ချစ်ရေးဆိုကြရာ အချစ်ဆိုသည်မှာ မီးကဲ့သို့ ပူရိုးမှန်ရကား၊ ချစ်ခွင့်တောင်းသည်ကိုပင် မီးဖြင့်တင်စား၍ မီးတောင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
တချို့က လူပျိုလှည့်ရသော အချိန်သည် မှောင်မိုက်သော ညဖြစ်သဖြင့် ချစ်သူမျက်နှာကိုကြည့်ရန် မီးဖြင့်တောင်း၍ ကြည့်ရာမှ မီးတောင်းသည်ဟူသောစကား ဖြစ်လာသည်ဟု ဆို၏။
အဝခမီလူမျိုးသည် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရမှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် တိုင်းရင်းသား (၁၃၅)မျိုးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။
အဝခမီတို့သည် မြောက်ပိုင်း ချင်းတောင်များမှ ခမီတို့နှင့်အတူ တစ်ဖြေးဖြေးဆင်းလာကြသည့် ခမီတို့နှင့် အနွယ်တူ လူမျိုးစု တစ်စုဟု ယူဆရပေသည်။
ခန်းလုံးတောင်တွင် ခမီအုပ်စုများနှင့်ခွဲကာ မီးချောင်း၊ ရန်ချောင်း၊ သီရိချောင်းအတိုင်း စုန်ဆင်းသွားပြီး ယင်းချောင်းဝ တစ်ဝိုက်၌ နေသော လူမျိုးကို (ခမီတို့အခေါ်) အဝခမီများဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။
NGC 2500 သည် လိုင် ကြယ်စုတန်းမှ ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီဖြစ်ပြီး ၁၇၈၈ ခုနှစ်တွင် ဝီလီယံ ဟာရှယ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
နဂါးငွေ့တန်း ဂယ်လက်ဆီသည် Local Group ထဲတွင် ပါဝင်သကဲ့သို့ NGC 2500 သည် NGC 2841 group ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကာ NGC 2541 NGC 2537 နှင့် NGC 2552 တို့ပါဝင်သည်။
ယင်းတွင် H II ဝတ်ဆံ ပါရှိသည်။
ကိုးကား ပြင်ပလင့် Category:လိုင် (ကြယ်စုတန်း)။
NGC 2442 / 2443 သို့မဟုတ် (Meathook Galaxy ဟုလည်း လူသိများ) သည် အလယ်အလတ်တန်းစား ခရုပတ်ပုံစံ ဂယ်လက်ဆီတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြယ်စုတန်း Volans တွင် တည်ရှိကာ အလင်းနှစ် ၅၀ မီလီယံခန့် ဝေးကွာသည်။
ယင်းအား ၁၈၃၄ ဒီဇင်ဘာ ၂၃ တွင် ဂျွန် ဟာရှယ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ပြခန်း ကိုးကား ပြင်ပလင့် NGC 2442 in Volans NGC 2442: Galaxy in Volans 2007 March 15 NGC 2442: Galaxy in Volans 2010 March 25 - from Hubble Space Telescope data Category:ဗိုလန် (ကြယ်စုတန်း)။
“ကပ္ပိယ” ဆိုသည်မှာ “အပ်စပ်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ “ကာရက” ဆိုသည်မှာ “ပြုလုပ်သူ” ကို ဆိုလိုသည်။
ထို့ကြောင့် ကပ္ပိယကာရကဆိုသည်မှာ ရဟန်းတော်များ ဝိနည်းအရ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော ကိစ္စများ (ဥပမာ - ရွှေငွေကိုင်တွယ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းဝယ်ယူခြင်း) ကို အပ်စပ်အောင် စီမံဆောင်ရွက်ပေးသူဖြစ်သည်။
ရဟန်းတော်များသည် သာသနာ့ဝန်ထမ်းများအဖြစ် ပရိယတ်၊ ပဋိပတ်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေရသဖြင့် လောကီကိစ္စများမှ ကင်းရှင်းရန် လိုအပ်သည်။
ထိုအခါ ကပ္ပိယကာရကများသည် ရဟန်းတော်များအား ဝိနည်းသိက္ခာနှင့်အညီ နေထိုင်နိုင်ရန် အထောက်အကူပြုသူများအဖြစ် အရေးပါလာသည်။
ကပ္ပိယကာရက တစ်ကျိပ် (၁၀-ယောက်) ဝိနည်းကျမ်းဂန်များတွင် ကပ္ပိယကာရကအား အမျိုးအစား ၁၀-မျိုး (တစ်ကျိပ်) ခွဲခြားဖော်ပြထားပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အောက်ပါအတိုင်း အဓိက ၃-ပိုင်းခွဲကာ ရှင်းပြထားသည်။
ရဟန်းညွှန်း ကပ္ပိယကာရက (၄-ယောက်) ရဟန်းတော်က ကိုယ်တိုင်ညွှန်ပြသော ကပ္ပိယကာရကကို “ရဟန်းညွှန်း” ဟု ခေါ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အား မျက်မှောက်ညွှန်း (၁-ယောက်) နှင့် မျက်ကွယ်ညွှန်း (၃-ယောက်) ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။
မျက်မှောက်ညွှန်း (၁-ယောက်)= ရဟန်းတော်က မိမိမျက်မှောက်ရှိသူတစ်ဦးကို “ဒီလူဟာ ကပ္ပိယကာရကပဲ” ဟု ညွှန်ပြသည်။
ထို့နောက် ပစ္စည်းရှင် (တမန်) က ထိုသူထံ သင်္ကန်းဖိုးအပ်နှံ၍ “သင်္ကန်းဝယ်လှူလိုက်ပါ” ဟု မှာကြားသည်။
မျက်ကွယ်ညွှန်း (၃-ယောက်)= ရဟန်းတော်က အဝေးရှိ မိမိသိသူတစ်ဦးကို ညွှန်ပြပြီး၊ ပစ္စည်းရှင် (တမန်) က ထိုသူထံ သင်္ကန်းဖိုးအပ်နှံကာ အောက်ပါပုံစံ ၃-မျိုးဖြင့် လျှောက်ထားသည်။
ထိုသူက ရဟန်းထံ ကိုယ်တိုင်ပြန်လျှောက်ထားခြင်း။
တစ်ပါးသူကို တဆင့်စေခိုင်း၍ လျှောက်ထားစေခြင်း။
မသွားမီ “အရှင်ဘုရား ညွှန်းပြသူထံ သင်္ကန်းဖိုးအပ်နှံခဲ့ပါမည်၊ လိုအပ်လျှင် တောင်းယူပါ” ဟု မှာကြား၍ သွားခြင်း။
ပစ္စည်းရှင် (တမန်) ညွှန်း ကပ္ပိယကာရက (၄-ယောက်) ရဟန်းတော်က ကပ္ပိယကာရက မညွှန်ပဲ၊ ပစ္စည်းရှင် (တမန်) ကိုယ်တိုင် ကပ္ပိယကာရကလုပ်မည့်သူကို ရှာဖွေ၍ ညွှန်ပြသည့်အခါ အောက်ပါ ၄-မျိုး ကွဲပြားသည်။
ရဟန်းမျက်မှောက်တွင် အပ်နှံ၍ ပြောဆိုခြင်း။
အဝေးရှိသူထံ အပ်နှံ၍ ပြန်လျှောက်ထားခြင်း။
အဝေးရှိသူထံ အပ်နှံ၍ တစ်ပါးသူမှတဆင့် လျှောက်ထားစေခြင်း။
မသွားမီ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ရွေးချယ်ထားသူထံ အပ်နှံခဲ့ပါမည်” ဟု မှာကြား၍ သွားခြင်း။
မည်သူကမျှ မညွှန်း (အညွှန်းမခံရ) ကပ္ပိယကာရက (၂-ယောက်) ရဟန်းရော ပစ္စည်းရှင် (တမန်) ပါ မညွှန်ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်ထမ်းဆောင်လာသူများဖြစ်ပြီး၊ အောက်ပါ ၂-မျိုး ရှိသည်။
မျက်မှောက် (၁-ယောက်)= ပစ္စည်းရှင်က “ကပ္ပိယရှိပါသလား” ဟု လျှောက်သောအခါ၊ ရဟန်းက မညွှန်ဘဲနေစဉ်၊ မျက်မှောက်ရှိသူတစ်ဦးက တာဝန်ယူသည်။
ထိုသူထံ သင်္ကန်းဖိုးအပ်နှံသော်လည်း “လှူလိုက်ပါ”၊ “တောင်းယူပါ” ဟု မမှာမလျှောက်ပါ။
မျက်ကွယ် (၁-ယောက်)= ပစ္စည်းရှင်က ရဟန်း၏မျက်ကွယ်တွင် သင့်လျော်သူတစ်ဦးကို ရှာ၍ သင်္ကန်းဖိုးအပ်နှံကာ “သင်္ကန်းလှူလိုက်ပါ” ဟု မှာသော်လည်း၊ ရဟန်းထံ “တောင်းယူပါ” ဟု မလျှောက်ပါ။
ဝိနည်းသိက္ခာနှင့် ဆက်စပ်မှု ကပ္ပိယကာရက ၁၀-ယောက်သည် ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်များနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ အောက်ပါအတိုင်း ကျင့်သုံးရသည်။
ရဟန်းညွှန်း (၄-ယောက်)= ရာဇသိက္ခာပုဒ်အရ ၃-ကြိမ်တောင်းခြင်း၊ ၆-ကြိမ်ရပ်ခြင်းကို လိုက်နာရသည်။
ပစ္စည်းရှင် (တမန်) ညွှန်း (၄-ယောက်)= မေဏ္ဍကသိက္ခာပုဒ်အရ “မည်သူ့ထံ တောင်းပါ” ဟု လျှောက်ထားပါက၊ ရွှေငွေမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပစ္စည်းကို အကြိမ်ရာထောင်မက တောင်းနိုင်သည်။
မညွှန်းသူ (၂-ယောက်)= အညာတကသိက္ခာပုဒ်၊ အပ္ပဝါရိတသိက္ခာပုဒ်အရ အဆွေမတော်သူ၊ ကြိုဖိတ်မထားသူထံ မတောင်းသင့်ပါ။
(၁) ရဟန်းညွှန်းပြ၊ လေးယောက်မျှ၊ ဒုတညွှန်း လေးဖြာ။
(၂) အနိဒ္ဒိဋ္ဌ၊ ဒုဝိဓ၊ ပေါင်းက တစ်ကျိပ်သာ။
(၃) တစ်ဦးမျက်မှောက်၊ ကွယ်သုံးယောက်၊ ညွှန်းမြောက် ရဟန်းမှာ။
(၄) ရှေ့အပ်ပြန်ကြား၊စေ၍ကြား၊ မှာထားသွားသည်သာ။
(၅) တမန်ညွှန်းလည်း၊ လေးပါးတည်း၊ ဤနည်းယူလေပါ။
(၆) ရှေ့အပ် မကြား၊ ကွယ်အပ်သွား၊ နှစ်ပါး မညွှန်းရာ။
(၇) ရာဇ, မေဏ္ဍ၊ အညာတ၊ ကျင့်ရစဉ်တိုင်းသာ-ဟု ဆရာတော်ဦးဗုဓ် ရေးသားတော်မူခဲ့သည်။
ဝိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၅၄-၂၅၆။
) အသတိကပ္ပိယကာရကေ သာမံ ဂဟေတွာ ပရိဘုဉ္ဇတိ။
ဝိ၊၂၊၁၂၂။
(ဝိ၊၃၊၂၉၈၊ ၃၄၂။
၊ ဝိ၊ဋ္ဌ၊၂၊၂၅၄။
ကင်္ခါ၊ ၁၆၉။
ဝိ၊သင်္ဂဟ၊၅၃။
အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၉၁။
အဘိ၊ဋ္ဌ၊၃၊၈၉။
ဓမ္မ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၉၃။
ဗုဒ္ဓဝံ၊ဋ္ဌ၊၅၇။
ဇာ၊ဋ္ဌ၊၄၊၄၀၉။
ဝဇိရ၊၂၅၀။
သာရတ္ထ၊၂၊၄၀၇။
ကင်္ခါ၊ဋီ၊၈၅။
ကင်္ခါ၊ဋီ၊သစ်၊ ၁၅၅။
အံ၊ဋီ၊၂၊၅၁။
) သာသနာတော်အတွက် ကပ္ပိယကာရက၏ အရေးပါမှု ရဟန်းတော်များသည် ဝိနည်းစည်းကမ်းအရ ရွှေငွေကိုင်တွယ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းဝယ်ယူခြင်းများ မပြုလုပ်နိုင်သဖြင့်၊ ကပ္ပိယကာရကများသည် ဤကိစ္စများကို အပ်စပ်အောင် စီမံပေးရသည်။
၎င်းတို့မရှိပါက ရဟန်းတော်များ အာပတ်ကျူးလွန်မိတတ်ပြီး၊ သာသနာတော်၏ သန့်ရှင်းမှု ထိခိုက်နိုင်သည်။
မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များသည် ကပ္ပိယကာရကအဖြစ် ကျွမ်းကျင်စွာ ဆောင်ရွက်တတ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ဝိနည်းသာသနာတော် ထွန်းကားခဲ့သည်။
ဆရာတော် ဦးဗုဓ်၏ အဆိုအရ “တပည့်လိမ္မာ ဆရာအာပတ်လွတ်” ဆိုသကဲ့သို့၊ ကပ္ပိယကာရကကောင်းတစ်ဦးသည် ရဟန်းတော်များအား အာပတ်မှ ကင်းလွတ်စေပြီး ، သာသနာတော်၏ အဓွန့်ရှည်တည်တံ့မှုကို အထောက်အကူပြုသည်။
နိဂုံး ကပ္ပိယကာရက တစ်ကျိပ် (၁၀-ယောက်) သည် ရဟန်းညွှန်း (၄)၊ တမန်ညွှန်း (၄)၊ မညွှန်းသူ (၂) ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး၊ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်များနှင့် ညီညွတ်စွာ ဆောင်ရွက်ရသည်။
၎င်းတို့သည် ရဟန်းတော်များအား ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် အပ်စပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးသူများဖြစ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၏ သန့်ရှင်းမှု၊ တည်တံ့မှုအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တိုင်း ကပ္ပိယကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ကြိုးပမ်းသင့်ပေသည်။
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်နှင့် စပ်လျဉ်းသော ကပ္ပိယတာဝန်များ ဗီဇဂါမ်နှင့် ဘူတဂါမ် ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်ကို အပ်စပ်အောင်ပြုလုပ်၍ ဆက်ကပ်ခြင်း ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်ထည့်သော သပိတ် အကပ်ခံခြင်း ကပ္ပိခြင်း ဆွမ်း၊ ဆွမ်းဟင်းလိုက်ရာ၌ သတိပြုဖွယ် ခဲဖွယ်ဘောဉ်ကို အပ်စပ်အောင် သိမ်းဆည်းခြင်း အပ်စပ်သောဖျော်ရည်အမျိုးမျိုး ဆေးပစ္စည်းတို့ကို အပ်စပ်အောင် သိမ်းဆည်းခြင်း မိစ္ဆာဇီဝ မဖြစ်အောင် ကူညီခြင်း ဉာတိပဝါရိတများ သင်္ကန်းနှင့်စပ်လျဉ်းသော ကပ္ပိယတာဝန်များ သင်္ကန်းကို အပ်စပ်အောင် လှူဒါန်းခြင်း ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ ပရိဘောဂများ သံဃိကလာဘ် မညွတ်စေအပ် အကပ္ပိယဝတ္ထု အမှုသစ် နဝကမ္မ ဝယ်ခြင်း, ရောင်းခြင်း ကိုးကား Category:မြန်မာဝေါဟာရများCategory:ရဟန်းဝိနည်းများ။
ရာမလက်ညှိုးသည် တံကဲရှိ တော်ရနောင်တွင် လက်ညှိုးငါးချောင်း ထောင်ထားသကဲ့သို့ ဖော်ဆောင်ထားသော အဆင်တန်ဆာကို ခေါ်သည်။
ရာမဇာတ်တော်လာ ရာမမင်း၏ လက်ညှိုးနှင့် တင်စားခေါ်ဝေါ်သည်။
ဦးစဝ်ထွန်းမှတ်ဝင်း။
မြန်မာ့ရိုးရာ ပဋိမာသိပ္ပံပညာ ကိုးကား Category:မြန်မာ့ ဓလေ့ထုံးစံ။
ဗျာပါဆံဟူသည် ရှေးမိန်းမငယ်များ နားနောက်၌ ခပ်တိုတိုဖြတ်၍ချထားသော ဆံပင်ပုံစံကို ခေါ်သည်။
အင်းဝခေတ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း အမရပူရခေတ်တွင် ထင်ရှားသည်။
"ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု"၊ တတိယအကြိမ်။
ပူပန်သောက (ဗျာပါ) ရှိသူတို့ ဆံမသိမ်းနိုင်သဖြင့် ထိုသို့ကျသည်ကို တင့်တယ်ဟန်ထင်ကာ အတုလိုက်ရာမှ အလေ့ဖြစ်ဟန်တူကြောင်း ဦးဖိုးလတ်က ဆိုထားသည်။
ဦးဖိုးလတ်၊ သီချင်းပဒေသာ၊ ပထမအုပ်၊ စာ ၁၃၃ thumb|မြန်မာအမျိုးသမီးတို့ ဆံပင်ပုံစံ တစ်မျိုး (ဗျာပါဆံ) ပေါ်ပေါက်လာပုံ ရှင်မြတ်လှ (မင်းမြတ်လှ) သည် မိဖုရားကြီးဖြစ်ရန် မျှော်မှန်းသော်လည်း ဘုရင်မင်းခေါင်က မိုးညှင်းမြို့စား မင်းဥဒိန် နှင့် စုံဖက်ပေးရန် စီစဉ်သည်။
မဟာရာဇဝင်၌မူ မင်းဥဒိန်အား ပေးသည်မှာ မိဖုရားငယ် ရှင်မိမြတ် ဖြစ်သည်ဆို၏။
ရှင်မြတ်လှမှာ ဘုရင်မင်းခေါင်နှမ (နောင်သော် သုပဘာဒေဝီ ဘွဲ့ဖြင့် ရာဇာဓိရာဇ်၏ မိဖုရား) ဖြစ်လေရာ ဖီလာသွားနေသည်။
အမိန့်အား မလွန်ဆန်ဝံ့ရာ မြစ်ဆိပ်သို့ဆင်း၍ လှေနံ၌ဆံထုံးတင်ဖြတ်ပြီး ရေ၌ မျှောသည်။
အထုံးပြတ်သော်လည်း ဆံတိုဆံစများမှာ ကားရယားဆင်း၍ တစ်မျိုးကြည့်ကောင်းနေရာ အမိန့်ပြန်သူ ဘိုးရာဇာက "ကပိုကရို ဗျာဆံဝိုက်နှင့် နန်းထိုက်တဲ့တို့ခင်လေး" ဟု မင်္ဂလာစကား ဆိုသည်မှသည် ဗျာပါဆံ ဟူ၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ရှင်မြတ်လှ၏ မိဖုရားသွေး"။
ပြုပြင်ရေး မဂ္ဂဇင်း။
၁၉၃၅၊ ဇွန်။
စာပေထဲက ဗျာပါဆံ ရာမ ရကန် ဦးတိုးက ရာမရကန်၌ ဗျာပါဆံစွယ်စုံကို အပုံကြီးလည်းမချဘူး ပါးအထက်မှာငှက်လိပ်ပြာပျံ ရွှေတာင်ပံသွဲ့ နွဲ့သနှင့်စိမ်းသနှင့် ပလိမ်းတုံးမို့ လက်သန်းလုံးခန့် ယဉ်စံ့လို့ချတတ်သည့် မိန်းမဂုဏ်စံ နည်းရစ်တန်နှင့် ဟု ဆိုထားသည်။
သံဝေဂ လေးဆစ်သဖြန် မိဖုရား ရှင်မင်းက သံဝေဂလေးဆစ်သဖြန်တွင် ဗျာကေဗျာပါရကေသ (ပါဠိ) ဗျာပါဆံကို သာခွေရုပ်ပါလို့ ခွံလျှော်တေ ဖန်ရေအုပ်ကယ်နှင့် လဲ့လုပ်ကဲ့ ကြော့ဒေဝီမှာ ယောဂီတို့ ကျင့်နည်း ဟု စပ်ဆိုဖူးသည်။
အောက်ခြေမှတ်စု ကိုးကား Category:မြန်မာ့ ဓလေ့ထုံးစံ Category:ဆံပင် ပုံစံများ။
NGC 5090 နှင့် NGC 5091 သည် ကြယ်စုတန်း စင်တောရပ်မှ အလင်းနှစ် ၁၅၀ မီလီယံအကွာတွင်ရှိသော ဂလက်ဆီတစ်စုံဖြစ်သည်။
ယင်းတို့သည် ထိတိုက်ပေါင်းစပ်နေသော ဂလက်ဆီများ ဖြစ်ကြသည်။
NGC 5090 သည် ဘဲဥပုံစံ ဂလက်ဆီဖြစ်ပြီး NGC 5091 သည် ခရုပတ်ပုံစံ ဂလက်ဆီဖြစ်သည်။
NGC 5091 ၏ ဝတ်ဆံအလျင်သည် တစ်စက္ကန့်လျင် ၃၄၂၉ ကီလိုမီတာရှိပြီး NGC 5090 မှာ ၃၁၈၅ km/s ရှိသည်။
NGC 5090 သည် ပိုမိုပြင်းအားရှိသော PKS 1318-43 နှင့် ဆက်နွယ်နေသည်။
ပြင်ပလင့် ESO: Six New VLT Photos from ANTU/FORS1 NASA's APOD: Seeing Through Galaxies (12/5/1997) ကိုးကား Category:စင်တောရပ် (ကြယ်စုတန်း)။
ကုလသမဂ္ဂကြေညာစာတမ်းသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်၏ မဟာမိတ်များကို တရားဝင်ဖြစ်စေခဲ့သော အဓိကသဘောတူစာချုပ်ဖြစ်ပြီး ၁၉၄၂ မှ ၁၉၄၅ ခုနှစ်များအတွင်း နိုင်ငံပေါင်း ၄၇ နိုင်ငံမှ အစိုးရများက လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။
၁၉၄၂ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပလျက်ရှိခဲ့သော အာကေးဒီးယားညီလာခံအတွင်း ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ဆိုဗီယက်ယူနီယံနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့ပါဝင်သည့် "ကြီးလေးကြီး"တို့သည် ကုလသမဂ္ဂကြေညာစာတမ်းဟု လူသိများလာမည့် စာတမ်းအတိုတစ်ခုကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အခြားနိုင်ငံ ၂၂ နိုင်ငံ၏ ကိုယ်စားလှယ်များကလည်း လက်မှတ်များ ပါဝင်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။
စာသား ကုလသမဂ္ဂကြေညာစာတမ်း လက်မှတ်ထိုးသူများ right|အမေရိကန်စစ်သတင်းပြန်ကြားရေးရုံး၏ ကုလသမဂ္ဂပိုစတာ right|၁၉၄၂ ခုနှစ် အမေရိကန်စစ်သတင်းပြန်ကြားရေးရုံးမှ ထုတ်လုပ်ခဲ့သော စစ်တွင်းမဟာမိတ် ၂၆ နိုင်ငံပြပိုစတာ မူလလက်မှတ်ထိုးသူများကြီးလေးကြီးဗြိတိသျှဓနသဟာယ၏ ဒိုမီနီယံများအမေရိကတိုက်ရှိ လွတ်လပ်သောနိုင်ငံများဥရောပ စစ်ပြေးအစိုးရများဗြိတိသျှအင်ပါယာ၏ မလွတ်လပ်သောနယ်မြေများ အိန္ဒိယနောက်မှလက်မှတ်ထိုးသူများ၁၉၄၂ (၁၉၃၄–၁၉၄၆ အတွင်း အမေရိကန်နိုင်ငံ၏ ဓနသဟာယနယ်မြေ)၁၉၄၃၁၉၄၄၁၉၄၅ ဆက်စပ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း စစ်ကြေညာမှုများ ကုလသမဂ္ဂ၏ သမိုင်း ကိုးကား Category:ကမ္ဘာ့သမိုင်း Category:ကုလသမဂ္ဂ Category:၁၉၄၂ စာရွက်စာတမ်းများ Category:ကုလသမဂ္ဂ၏ စာရွက်စာတမ်းများ။
လူချွန်လူကောင်း သီချင်းသည် တေးရေး ဆရာမြို့မငြိမ်းရေးစပ်သော သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
နောက်ခံ ဆရာမြို့မငြိမ်း၏ လူချွန်လူကောင်း သီချင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာဗိုလ်ကလေးတင့်အောင် ရိုးသားမှုဖြင့် ချီးကျူး ပြောဆို ခဲ့ဖူးကြောင်း စာရေးဆရာ ချစ်ဦးညိုကလည်း ပထမအကြိမ် စင်ကာပူ စာပေဟောပြောပွဲတွင် ထည့်သွင်းပြောသွားခဲ့သည်။