kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထို့ကြောင့် သက္ကရာဇ် ၆၁၅ ခု၊ တပို့တွဲလဆန်း၊ ၆ ရက်၊ သောကြာနေ့တွင် ကျောင်းသင်ခန်းကိုဆောက်၍ လှူဒါန်းတော်မူ၏။
ကျောက်စာတွင် လှူသော အိမ်ထောင်ကျွန်စုစာရင်းကို စာရင်းတင်လှူဒါန်းတော်မူခဲ့သည်။
ပုဂံခေတ်အလှူရှင်များတွင် မင်း၊ မိဖုရား၊ မှူးမတ်စသော ထီးနန်းဝန်းကျင်မှ လူတို့ကလည်း သာသနာတော်အဓွန့်ရှည်စေရန် ရည်ရွယ်၍ လှူဒါန်းကြကြောင်း တွေ့ရသည်။
လှူဒါန်းရာတွင် ဘုရားအားရည်စူး၍ ဂူဘုရားတည်ခြင်း၊ မြတ်စွာဘုရား၏ တပည့်သား သံဃာတော်များနေထိုင်ရန် ကျောင်းသင်ခန်းများလှူဒါန်းခြင်း၊ သံဃာတော်များတွင် ဆွမ်း ကွမ်း ပြည့်စုံစေရန် လယ်မြေများကိုလည်းကောင်း၊ အလုပ်အကျွေးပြုရန် ကျွန်တို့ကိုလည်းကောင်း လှူဒါန်းကြောင်းတွေ့ရသည်။
ဤသည်ကိုကြည့်လျှင် ပုဂံသူ ပုဂံသားတို့သည် သာသနာတော် ထွန်းကားပြန့်ပွားရေးအတွက် ဆောင်ရွက်ကြပြီး ဘာသာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာကို လွန်စွာ သက်ဝင်ယုံကြည်ကြကြောင်း သိနိုင်သည်။
မိမိနေထိုင်သော အိမ်ကိုပင် သံဃာတော်တို့အတွက် အထွတ်အမြတ်ထားကာ လှူဒါန်းကြပုံကိုကြည့်လျှင် ပုဂံသူ ပုဂံသားတို့၏ ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းကြပုံကို တွေ့နိုင်သည်။
လူမှုရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ကျစွာမင်း၏ မွေးစားမိခင်အပေါ် ကျေးဇူးသိတတ်ပုံမှာ ကြည်နူးဖွယ်ဖြစ်သည်။
ကျောက်စာတွင်- ငါ့မိကိုကားမသိလိုက် ငါ့မိထွေးမွေး၍ ငါကြီး၏ ငါ့မိထွေးလျှင်တေး ငါ့မိ၏ ဟု ကျွေးမိခင်ကို သိတတ်သော သားလိမ္မာတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။
ကျောက်စာပါ ကျွန်စာရင်းကိုကြည့်လျှင် ကျွန်လူတန်းစားဟူ၍ နိမ့်ကျသည်ဟုမခံယူဘဲ ဘုရားအားလုပ်ကျွေးပြုစုရာတွင် အိမ်ထောင်စုအလိုက် လုပ်ကျွေးကြကြောင်းကို ကျွန်စာရင်းကို ''သားငါစံ သားနို့စို့ ၁။
ဖထုယ် ငဖုန်မှုရာ ၁။
သားငါသူမွန် စာတတ် ၁။
စသည်ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
အိမ်ထောင်စုတွင် နို့စို့ကလေး၊ ညီ စသည်ဖြင့် ကျွန်လူတန်းစားသည် နိမ့်ကျသော လူတန်းစားမဟုတ်ဘဲ သာသနာတော်အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုသော လူတန်းစားတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
အလှူရှင်သည် မိမိအလှူကို တည်တံ့ခိုင်မြဲစေရန် အလှူဖျက်ဆီးမည့်သူများကို လယ်ကို လုစားရစ်သောသူကား မြေကြီးကမ္ဘာကားအထက် အကြင်ဖျက်သောသူကား အောက်အဝီစိထက်လျှင် ကျစေသတည်း ဟူ၍ ကျိန်ဆိုခဲ့သည်ကိုကြည့်လျှင် ပုဂံသူပုဂံသားတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ကြပြီး အဝီစိကျမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြကြောင်း သိနိုင်သည်။
ကျစွာမင်းမိထွေးတော်ကျောက်စာသည် အလှူရှင်က မိမိအမည်ကို ကျစွာမင်းမိထွေးတော်ဟုသာ တင်စားထားပုံမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။
မိမိအမည်ထက် ကျစွာမင်း၏အမည်ဖြင့်သာ နာမည်တပ်ထားပြီး ကျစွာမင်း၏ နန်းတက်ခုနှစ်အပါအဝင် မိထွေးတော်အပေါ် ကျေးဇူးတရားသိတတ်ပုံ စသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြောင်းအရာများကိုပါ သမိုင်းနောက်ခံအဖြစ် တွေ့နိုင်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ကျစွာမင်းမိထွေးတော်ကျောက်စာသည်ပုဂံခေတ်အလှူရှင်တစ်ဦး၏ သဒ္ဓါတရားထက်သန်ပုံကို လည်းကောင်း၊ ကျစွာမင်းနှင့် အလှူရှင်မိထွေးတော်၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို လည်းကောင်း၊ ပုဂံခေတ် မြန်မာစာအရေးအသားကိုလည်းကောင်း လေ့လာနိုင်သော အလှူမှတ်တမ်းတင် ကျောက်စာတစ်ချပ်ပင်ဖြစ်သည်။
ဆင်ဖြူတိုင် (; ) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး၊ ထားဝယ်ခရိုင်၊ မေတ္တာမြို့နယ်ခွဲအတွင်းရှိ ကျေးရွာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ထိုင်းနိုင်ငံနယ်စပ်အနီး တနင်္သာရီတောင်တန်း၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။
သမိုင်းတွင်ပါဝင်မှု ဗမာ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်(BIA)သည် ဂျပန်တပ်မတော်နှင့်ပူးပေါင်း၍ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ၌ ထားဝယ်စစ်ကြောင်းသည် ထိုင်းနိုင်ငံမှတစ်ဆင့် တနင်္သာရီတောင်တန်းကိုဖြတ်၍ ဆင်ဖြူတိုင်သို့ ၁၉၄၂-ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၅-ရက်နေ့တွင် မေတ္တာမြို့ကို တိုက်ရန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
(အင်္ဂလိပ်ကိုလိုနီတပ်ဖြစ်သော) ထားဝယ်မြို့စောင့်တပ်မှ အမှတ်(၆)ဗမာ့ရိုင်ဖယ်တပ်ရင်း၏ တပ်ခွဲသုံးခုသည် ဤဒေသပတ်ဝန်းကျင်၌ ဗမာ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်နှင့် ဂျပန်တပ်မတော်တို့၏ ပူးပေါင်းတပ်များကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
ကာမဘုံ သည် အပါယ်လေးဘုံနှင့် ကာမသုဂတိခုနစ်ဘုံတို့ ပေါင်းသည်ရှိသော် ကာမဘုံ ၁၁ ဘုံ ရှိသည်။
နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်သည် လူ့ဘုံမှ အထက်ယူဇနာ လေးသောင်းနှစ်ထောင်စီ အဆင့်ဆင့်မြင့်ကွာကြသည်။
ကာမဘုံ ၁၁ ဘုံ အောက်ပါတို့မှာ ကာမဘုံ ၁၁ ဖြစ်သည်- ငရဲဘုံ တိရစ္ဆာန်ဘုံ ပြိတ္တာဘုံ အသူရကာယ်ဘုံ (ဤအထိသည် အပါယ်လေးဘုံ ဖြစ်သည်။
) မနုဿဘုံ စတုမဟာရာဇ်ဘုံ တာဝတိံသာဘုံ၊ ယာမာဘုံ တုသိတာဘုံ နိမာနရတိဘုံ ပရိနိမ္မိတဝသဝတ္တီဘုံ (ဤအထိသည်ကာမသုဂတိ ၇-ဘုံ ဖြစ်သည်။
) ကိုးကား ကဏ္ဍ:၃၁-ဘုံ။
thumb|ဝက်သစ်ချသစ်တုံးကို ကန့်လန့်ဖြတ်ပိုင်းပုံနှင့် ယင်း၌ပါသောကွင်းများ သစ်သားသည် သစ်ပင် ပင်စည်များ၊ အမြစ်များနှင့် အခြား သစ်သားထွက်အပင်များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အပေါက်များပါပြီး အမျှင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တစ်ရှူး ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း တွေ့ရသော ပစ္စည်း (သို့) ကာဘွန်ပါ ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
ဆွဲအားဒဏ်ခံနိုင်သော ဆဲလ်လူးလို့စ် အမျှင်များကို ဖိအားဒဏ်ကိုခံနိုင်သော လဒ်ဂနင်ထဲ ထည့်သွင်းတည်ဆောက်ထားသည့် သဘာဝ ပေါင်းစပ်ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြစ်၏။
သစ်သားကို တစ်ခါတစ်ရံ သစ်ပင်၏ပင်စည်ထဲမှ ဒုတိယ ဇိုင်လမ် အဖြစ် သတ်မှတ်လေ့ရှိသည်။
ရှင်သန်နေသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ထဲတွင် သစ်သားသည် သစ်ထွက်အပင်များ ကြီးထွားလာရန်(သို့) မိမိဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးသည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။
၎င်းအပြင် သစ်ရွက်များ၊ အခြားကြီးထွားလာနေသည့် တစ်ရှူးများနှင့် အမြစ်များ အတွင်း ရေနှင့် အာဟာရဓာတ်များ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
သစ်သားကို သစ်သားဆန်သည့် ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့် အပင်ထွက်ပစ္စည်းများနှင့် သစ်တို၊ သစ်စနှင့် သစ်မျှင်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ထားသည့် အရာများကိုလဲ ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။
သစ်သားအား လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကတည်းက လောင်စာ၊ တည်ဆောက်ရေးပစ္စည်း၊ ကိရိယာများ၊ လက်နက်များ၊ ပရိဘောဂများနှင့် စက္ကူတို့ ထုတ်လုပ်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
၂၀၀၅တွင် ကမ္ဘာ့ သစ်တော ပမာဏမှာ သန်းထောင်ပေါင်း (၄၃၄) ကုဗမီတာရှိပြီး ယင်းတို့အနက် ၄၇%မှာ စီးပွားဖြစ် စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပေါပေါများများ ပြန်စိုက်၍ရသော ရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သစ်သားထွက်ပစ္စည်များအား ပြန်ပြည့်မြဲစွမ်းအင် ရင်းမြစ်တစ်ခုအဖြစ် များစွာ စိတ်ဝင်စားခြင်း ခံရသည်။
၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် သစ်သား သန်းထောင်ပေါင်း (၃.၅) ကုဗမီတာ ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
အဓိကအသုံးပြုမှုမှာ ပရိဘောဂနှင့် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ဖြစ်သည်။
Horst H. Nimz, Uwe Schmitt, Eckart Schwab, Otto Wittmann, Franz Wolf "Wood" in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry 2005, Wiley-VCH, Weinheim. ကိုးကား ကဏ္ဍ:သစ်သား ကဏ္ဍ:သစ်လုပ်ငန်း ကဏ္ဍ:ဆောက်လုပ်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ ကဏ္ဍ:သဘာဝ ပစ္စည်းများ ကဏ္ဍ:သစ်ပင်များ ကဏ္ဍ:သစ်တော ထုတ်ကုန်များ ကဏ္ဍ:သဘာဝအရင်းအမြစ်များ။
ယောကျားကလေးများ ဆော့လေ့ရှိသော အဝေးထိန်းခလုပ်ပါသော တင့်ကားအရုပ်။
ကစားစရာများသည် လူတစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး တစ်နိုင်ငံနှင်တစ်နိုင်ငံ ကွဲလွဲကောင်းကွဲလွဲမည် ဖြစ်သော်လည်း ရှေးပဝေသဏီကပင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေသည်။
သို့ရာတွင် လူတို့၏ခေတ်သည် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲခဲ့သည့်အတိုင်း ကလေးကစားစရာများသည်လည်း ခေတ်အလိုက် အမျိုးမျိုး တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြပေသည်။
အထူးသဖြင့် စက်မှုနှင့် သိပ္ပံပညာ ထွန်းကားလာသည့်အခါမှစ၍ ကလေးကစားစရာများ၏အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်၍လာခဲ့ပေသည်။
ရှေးခတ်လူတို့သည် ရွှံ့နှင့်ပြုလုပ်သော မြင်းရုပ်၊ နွားရုပ်များ၊ ဝါးပင် ကျူပင်မှ ပြုလုပ်သော ပြွေကလေးများဖြင့် မိမိတို့ သားသမီးများ၏ စိတ်ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ကြ၏။
အဝတ်စုတ်များ၊ သစ်တို ဝါးစများနှင့် ပြုလုပ်သော ကစားစရာများဖြင့်လည်း သားသမီးငယ်များကို နှစ်သိမ့်စေခဲ့ကြလေသည်။
ဂျာမနီနှင့် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံတို့သည် ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကစ၍ ကလေးကစားစရာများကို ကမ္ဘာအနှံ့အပြားသို့ တင်ပို့ ရောင်းချခဲ့ကြသည်။
ထိုတိုင်းပြည်များမှ ခေတ်စားသော အရုပ်များမှာ ကော်ရုပ်ကလေးများနှင့် မော်တော်ကား၊ မီးရထား၊ စက်ဘီးစသည့် အရုပ်ကလေးများ ဖြစ်သည်။
ကလေးများ တက်စီးနိုင်သော လှုပ်မြင်းရုပ်များ၊ နှစ်ယောက်စီး ချားရဟတ်များကို ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ မည်သည့် ကလေးမျှမနှစ်သက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ချက်ကိုဆလိုဗါးကီးယားနိုင်ငံတို့မှလည်း စက္ကူ၊ ဝါး၊ ထင်းရှူးသား၊ ကြွေထည်၊ ရွှံ့၊ ကျွဲကော်စသည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကစားစရာမျိုးစုံကို ကမ္ဘာအနှံ့အပြားသို့ အကြီးအကျယ် တင်ပို့ ရောင်းချခဲ့လေသည်။
ကစားစရာလုပ်ငန်းသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြစ်သည့်အတိုင်း ကစားစရာပြုလုပ်သောသူတို့သည် မိမိတို့၏ကုန်ကို တွင်ကျယ်စွာ ရောင်းချနိုင်ရန်အတွက် ကစားစရာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် တီထွင်နိုင်ရန် အမြဲကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ကြိုးစားသည့်အတိုင်းလည်း ယခုအခါ သိပ္ပံပညာနှင့်ယှဉ်သော စက်တပ်ကစားစရာ အဆန်းအပြားများ ပေါ်ပေါက်လာပေပြီ။
ရေထဲတွင် ခုတ်မောင်းနိုင်သော သင်္ဘောရုပ်ကလေးများ၊ သံပတ်ဖြင့်သွားသော မော်တော်ကားရုပ်ကလေးများ၊ သံလမ်းပေါ်တွင် ပတ်ပြေးသော မီးရထားရုပ်ကလေးများ၊လေထဲတွင် ပျံဝဲနိုင်သော လေယာဉ်ပျံရုပ်ကလေးများမှာ ကလေးသူငယ်များသာမက လူကြီးများပင် နှစ်ခြိုက်သဘောကျစရာဖြစ်ပေသည်။
ကလေးကစားစရာ အမျိုးမျိုးရှိရာ အချို့မှာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိသော အရုပ်သေများသာ ဖြစ်သည်။
အချို့မှာ လှုပ်ရှားနိုင်၊ ခုတ်မောင်းနိုင်သော အရုပ်ရှင်များ ဖြစ်သည်။
ကိုးကား မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း အတွဲ (၁) အပိုင်း(က)။
သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော် သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရန်ကုန်မြို့တွင် တည်ရှိပြီး ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကို တည်ထားကိုးကွယ်ရာကုန်းတော် ဖြစ်သည်။
သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် သမိုင်းကြောင်း တပုဿနှင့် ဘလ္လိက ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းသည့် မွန်တိုင်းပြည်မှ ကုန်သည်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး တပုဿနှင့် ဘလ္လိကတို့ ညီနောင်သည် ဂေါတမဗုဒ္ဓသည် အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်များကြာမီတွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းတွင် ဂေါတမဗုဒ္ဓနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
ထိုအခါ ဂေါတမဗုဒ္ဓသည် ညီနောင်နှစ်ဦးအား ဆံတော်ရှစ်ဆူ ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။
ဤညီနောင်နှစ်ဦးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် ပထမဆုံးသော သာသနာတော်ကို သက်ဝင်ယုံကြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဓာတ်တော်များကို သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော်တွင် ဌာပနာထားရန်နှင့် ထိုနေရာသည် ယခင်ပွင့်တော်မူပြီးခဲ့သည့် ဘုရားသုံးဆူ၏ ဓာတ်တော်များ ကိန်းအောင်းရာနေရာဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ကုန်းတော်၏ အမည်၊ သက်တမ်းတို့ကို ပြောကြားခဲ့သည်။
တပုဿနှင့် ဘလ္လိကတို့သည် သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သမိုင်းဖော်ပြချက် တောင်ကုန်းသည် ပဲခူးရိုးမ၏ အစွန်ဆုံးတောင်စွယ်တွင် တည်ရှိသည်။
ရန်ကုန်မြို့လယ်မှ မြောက်ဘက် သုံးကီလိုမီတာခန့်အကွာနှင့် ကန်တော်ကြီးမှ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
တောင်ကုန်းကို အထစ်သုံးခုဖြင့် ခွဲခြားထားသည်။
အောက်ဆုံးအထစ်သည် လမ်းမဖြစ်ပြီး (ဤနေရာမှစကာ လမ်းလျှောက်၍ တက်ရောက်နိုင်သည် )၊ ဒုတိယအထစ်သည် ဘုရားပရဝုဏ်ဖြစ်ကာ ဤနေရာမှ စတင်၍ ဖိနပ်စီးခြင်းများ၊ ဦးထုပ်ဆောင်းခြင်းများကို ခွင့်ပြုမထားပေ။
အပေါ်ဆုံးအထစ်သည် စေတီတော်တည်ရှိသည်။
ကားလမ်းမှသည် ဘုရားတည်ရှိရာသို့ သွားရောက်ရာ လမ်းသည် လေးခုရှိသည်။
အရှေ့ဘက်မုခ်၊ အနောက်ဘက်မုခ်၊ တောင်ဘက်မုခ်၊ မြောက်ဘက်မုခ် စသည့် တန်ဆောင်းလေးခုမှတစ်ဆင့် တက်ရောက်နိုင်ကြသည်။
အရှေ့ဘက်မုခ်နှင့် တောင်ဘက်မုခ်သည် လူဝင်ရောက်မှုအများဆုံး တန်ဆောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ဒုတိယအင်္ဂလိပ်-မြန်မာစစ်ပွဲတွင် တောင်ကုန်းကို အင်္ဂလိပ်တို့သည် တပ်စခန်းချရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ၎င်းကိုလည်း ၁၉၂၀ နှစ်များမတိုင်ခင်အထိ ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။
သားတစ်ကိုသာ မြင်၍ ကျော့ကွင်းကို မမြင် သည် မြန်မာ စကားပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းချက် သားတစ်ကိုသာ မြင်၍ ကျော့ကွင်းကို မမြင်သော သားကောင်ကဲ့သို့ ရရှိမည့်အကျိုးကိုသာမြင်၍ ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်ကို မမြင်နိုင်ဖြစ်သည်။
"မင်းယဉ်နရသိင်္ခ လည်း သားတစ်ကိုသာ မြင်၍ ကျော့ကွင်းကို မမြင်သော ငှက်ကဲ့သို့ ညီတော်၏မယားကို လိုချင်၍ ညီတော်က လာမည့်ဘေးကို မမြော်ချေသောကြောင့် အသက်ဆုံးခြင်းသို့ ရောက်၏။
Mammalia အတန်းမှ bastard orca ဟုလည်းလူသိများသော false orca (Pseudorca crassidens) သည် Delphinidae မိသားစု၏အခြားဆွေမျိုး Orca (Orcinus orca) နှင့်ဆင်တူမှုကြောင့်ဝေလငါးနှင့်အလွယ်တကူရောထွေးနိုင်သည် လေယာဉ်မှူး (Globicephala spp)။
အပူပိုင်းဒေသနှင့်သမပိုင်းဒေသများတွင်နေထိုင်ပြီးငါးနှင့် cephalopods များကိုစားသုံးသည်။
ထိုမျိုးစိတ်၏ပထမဆုံးဖော်ပြချက်သည် ၁၈၄၆ ခုနှစ်တွင်“ ဗြိတိသျှကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းနို့တိုက်သတ္တဝါများနှင့်ငှက်များ၏သမိုင်း” စာအုပ်တွင်ရစ်ချတ်အိုဝင်ကရေးသားခဲ့သည်။
၎င်းသည် Pseudorca အမျိုးအစားတစ်ခုတည်းသောမျိုးစိတ်ဖြစ်သည်။
ကိုးကား http://www.environment.gov.au/cgi-bin/sprat/public/publicspecies.pl? taxon_id = 48 ကဏ္ဍ:သမုဒ္ဒရာ လင်းပိုင်များ။
အာရပ်-အစ္စရေး ပဋိပက္ခ () ဆိုသည်မှာ အာရပ်နိုင်ငံများနှင့် အစ္စရေးနိုင်ငံတို့ကြား ၂၀ ရာစုအစောပိုင်းကာလတွင် မြင့်တက်လာသော နိုင်ငံရေးတင်းမာမှု၊ စစ်ရေး ပဋိပက္ခများနှင့် အငြင်းပွားမှုများကို ရည်ညွှန်း၍ ၂၁ ရာစု အစောပိုင်းကာလတွင် ယင်းပဋိပက္ခများသည် အများအားဖြင့် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
အာရပ်-အစ္စရေး ပဋိပက္ခ၏ ရင်းမြစ်အခြေခံများမှာ 'ယခုထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသော အစ္စရေး-ပါလက်စတိုင်း ပဋိပက္ခ'တွင် အာရပ်အဖွဲ့ချုပ်၏ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံဖြစ်သော ပါလက်စတိုင်းများကို အဖွဲ့ချုပ်က ထောက်ခံကာ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ၁၉ ရာစု အကုန်ပိုင်းတွင် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ မျိုးချစ်ဝါဒနှင့် သဘောတရားရေးရာများဖြစ်သော ဇိုင်ယန်ဝါဒ (Zionism) နှင့် အာရပ်အမျိုးသားဝါဒများ တမဟုတ်ခြင်း မြင့်တက်လာမှုတို့က ဖြစ်စေသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ယင်းနှစ်နိုင်ငံတို့၏ အမျိုးသားရေး လှုပ်ရှားမှုများသည် ၁၉၂၀ နှစ်ကာလများအထိ ပဋိပက္ခ မဆန်ခဲ့၊ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီးက ဥပဒေထုတ်ကာ ဗြိတိသျှတို့အတွက် အုပ်ချုပ်ရန် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သော ပါလက်စတိုင်းနယ်မြေ (Mandatory Palestine) ကို ယင်းအမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုများက ပိုင်ဆိုင်ရယူခွင့်တောင်းဆိုခြင်းမှ အစ္စရေး-ပါလက်စတိုင်း ပဋိပက္ခ၏ တစ်စိတ်ပိုင်း ပြဿနာများပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။
ထိုနယ်မြေကို ဂျူးများက ဘိုးဘွားပိုင် ဇာတိချင်ကြွေမြေအဖြစ်တောင်းဆိုခဲ့၍ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် 'ပန်-အာရပ်'ဝါဒ လှုပ်ရှားမှုအရွေ့က ယင်းနယ်မြေသည် သမိုင်းကြောင်းအရ၊ လက်ရှိအနေအထားအရ အာရပ် ပါလက်စတိုင်းလူမျိုးများသာ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြပြီး 'ပန်-အစ္စလာမ်'နိုင်ငံရေးအယူအဆ သဘောတရားတွင်လည်း အစ္စလာမ်နယ်မြေများ ဟူ၍ သတ်မှတ်သည်။
ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်ပိုင်နက်နယ်မြေအတွင်း ပါလက်စတိုင်းရှိ ဂျူးများနှင့် အာရပ်တို့၏ ကွဲပြားမှု၊ ပဋိပက္ခများမှာ ၁၉၄၇ တွင် အမြင့်ဆုံးအနေအထားသို့ ရောက်ရှိခဲ့၍ ပါလက်စတိုင်းပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် အစ္စရေးတို့၏ လွတ်လပ်ရေး ကြေညာချက်အပြီး ပါလက်စတိုင်းအာရပ်တို့၏ဖက်က အိမ်နီးချင်း အာရပ်တိုင်းပြည်များက ယင်းဗြိတိသျှ ထိန်းချုပ်နယ်မြေကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ၁၉၄၈ မေတွင် ပထမ အာရပ်-အစ္စရေးစစ်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် အကြီးအကျယ် ရန်လိုမှုများသည် ၁၉၇၃ ယောမ်ကစ်ပါ စစ်ပွဲအပြီး အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီမှုများရရှိခဲ့၍ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
အစ္စရေးနှင့် အီဂျစ်နိုင်ငံကြား ငြိမ်းချမ်ရေး သဘောတူညီမှုစာချုပ်ကို ၁၉၇၉ တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့သည်။
ယင်း၌ ဆိုင်းနိုင်းကျွန်းဆွယ်မှ အစ္စရေးတပ်များ ရုပ်သိမ်းခြင်း၊ အစ္စရေးမြို့ပြအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို အားပေးရန် အစ္စရေးသိမ်းပိုက်နယ်မြေဖြစ်သော 'အနောက်ဖက် ကမ်းပါး' နှင့် ဂါဇာကမ်းမြောင် နယ်မြေများတွင် အစ္စရေး စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကို ဖျက်သိမ်းခြင်းများဖြစ်စေခဲ့ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဂိုလန်ကုန်းပြင်မြင့်နှင့် အရှေ့ဂျေရုစလင် တို့ကို တစ်ဖက်သတ်ကျူးကျော်မှုများလည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဤပဋိပက္ခ၏ သဘောသဘာဝသည် နှစ်ကာလကြာလာသည်နှင့် အလွန်ကြီးမားသော ဒေသဆိုင်ရာ အာရပ်-အစ္စရေး ပဋိပက္ခမှသည် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသော ဒေသဆိုင်ရာ အစ္စရေး-ပါလက်စတိုင်း ပဋိပက္ခသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး လက်ဘနွန်မှ ပါလက်စတိုင်း လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် (PLO) ကို တိုက်ထုတ်ရန် လက်ဘနွန်ပြည်တွင်းစစ်ကို အစ္စရေးတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည့် '၁၉၈၂ လက်ဘနွန် စစ်ပွဲ' တွင် အမြင့်ဆုံးအနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
၁၉၈၃ တွင် အစ္စရေးက ခရစ်ယာန် လွှမ်းမိုးသော လက်ဘနွန်အစိုးရနှင့် (ယင်းဖက်ကို ထောက်ပံ့ရန်) သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့လေသည်။
သို့သော် မွတ်ဆလင်နှင့် ဒရူးဇ် အဖွဲ့တို့ ဘေရွတ်မြို့ကို သိမ်းယူလိုက်သောအခါ ယင်းသဘောတူညီချက်မှာ အရာမထင်ခဲ့ချေ။
ပထမ ပါလက်စတိုင်းတော်လှန်ရေး (Intifada) (၁၉၈၇-၁၉၉၃) အရှိန်ကျဆင်းလာမှုနှင့်အတူ ထိုကြားကာလ၌ အော့စလိုသဘောတူညီမှုများကြောင့် ၁၉၉၄တွင် 'အစ္စရေး-ပါလက်စတိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်စဉ်များအတွင်း' ပါလက်စတိုင်း အမျိုးသား အုပ်ချုပ်မှုကို ဖန်တီးတည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုနှစ်တွင်ပင် အစ္စရေးနှင့် ဂျော်ဒန်တို့ ငြိမ်းချမ်ရေး ရရှိခဲ့သည်။
၂၀၀၂ တွင် အာရပ်အဖွဲ့ချုပ်က '၎င်းတို့၏ ငြိမ်းချမ်းရေး ပမဏခြေလှမ်း' တွင် ပါလက်စတိုင်း-အစ္စရေး ပဋိပက္ခပြေလည်စေခြင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် အာရပ်နိုင်ငံများက အစ္စရေးကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။
Time to Test the Arab Peace Offer. By Scott MacLeod. Time. January 8, 2009. ထိုငြိမ်းချမ်းရေးပမာဏခြေလှမ်း အစီအစဉ်များကို ယင်းစတင်ကာလမှ ယခုအထိ ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့ကြပြီး အာရပ်အဖွဲ့ချုပ်နှင့် အစ္စရေးနိုင်ငံတို့ ပုံမှန် ဆက်ဆံရေးရရှိရန် တောင်းဆိုမှုများလည်း ပုံမှန်ဆိုသလို ရှိကြသည်။
အပြန်အလှန်အားဖြင့် အရှေ့ဂျေရုစလင်အပါအဝင် အစ္စရေးသိမ်းပိုက်နယ်မြေများမှ အစ္စရေးတို့၏ (တပ်များ) အပြည့်အဝ ရုပ်သိမ်းပေးရေး၊ ကုလဆုံးဖြတ်ချက် ၁၉၄ အရ ပါလက်စတိုင်း ဒုက္ခသည်များကို သင့်တင့်မျှတသော နေရာချထားပေးရေးများ စသည့် တောင်းဆိုမှုများ ပါဝင်သည်။
၁၉၉၀ နှစ်များနှင့် သက္ကရာဇ် ၂၀၀၀ အစောပိုင်းကာလများတွင် လက်ဘနွန်၊ ဘားသ်ဝါဒီ ဆီးရီးယားနှင့် အစ္စရေးတို့ကြား အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကို အကြီးအကျယ် သဘောတူထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
အီဂျစ်၊ ဂျော်ဒန်တို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီမှုများ၊ ပါလက်စတိုင်း အစိုးရအဖွဲ့နှင့် ကြားကာလ ငြိမ်းချမ်းရေး၊ ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ရှိ အပတ်အခတ် ရပ်စဲရေးများ ရှိသော်လည်းပဲ ၂၀၁၅ နှစ်ဝန်းကျင်ကာလများအထိ အာရပ်အဖွဲ့ချုပ်နှင့် အစ္စရေးနိုင်ငံတို့ကြား တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် ပြဿနာများစွာ အပေါ်၌ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိခဲ့ကြသည်။
အာရပ်ဘက်က ဤပဋိပက္ခ၌ စစ်ဆင်နွှဲသော နိုင်ငံများမှ အီရတ် နှင့် ဆီးရီးယားတို့ နှစ်နိုင်ငံသာ အစ္စရေးနှင့် တရားဝင် ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီမှု (သို့) စာချုပ်များ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ယင်းနှစ်နိုင်ငံက အီရန်ကို ထောက်ခံသည့် နိုင်ငံများ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဆီးရီးယားပြည်တွင်းစစ်တစ်လျောက် ဖြစ်ပေါ်လာမှုများက အစ္စရေးမြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ အခြေနေများကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားစေကာ ဆီးရီးယားနိုင်ငံ၊ ဟက်ဇ်ဘိုလာအဖွဲ့နှင့် ဆီးရီးယား အတိုက်အခံများ တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် သဘောထား ကွဲလွဲ တင်းမားခြင်းများ၊ ပေါ်ပေါက်လာသောအီရန်နှင့် အချင်းများခြင်းအပေါ် အစ္စရေးနှင့် ယင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးများ ရှုပ်ထွေးလာခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အစ္စရေးနှင့် ဟားမက်စ်တို့အုပ်ချုပ်သော ဂါဇာ တို့အကြား ပဋိပက္ခသည် ဒေသတွင်း 'အီရန်-အစ္စရေး စစ်အေးတိုက်ပွဲ' မှဖြစ်စေသည်ဟုလည်း မှတ်ယူနိုင်သည်။
၂၀၁၇ တွင် အစ္စရေးနှင့် ဆော်ဒီဦးဆောင်သော ဆွန်နီမွတ်ဆလင် နိုင်ငံအချို့တို့က အီရန်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် 'အစ္စရေး-ဆွန်နီမဟာမိတ်' (သို့) တရားမဝင်တဝင် မဟာမိတ် ဖွဲ့စည်းကြပြီး ယင်းအရွေ့တစ်ခုသည် အာရပ်-အစ္စရေး ပဋိပက္ခကို ညိုးမှိန်စေသည့် လက္ခဏာအဖြစ် အချို့က ဆိုကြသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:အာရပ်-အစ္စရေး ပဋိပက္ခ။
တောင်ခွင်ဆရာတော် ဦးဝိသုဒ္ဓ သီလာစာရဟာ သည် မြန်မာသာသနာပိုင် အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
၁၉၃၈ ခုနှစ်တွင် ဆရာတော်ပျံလွန်တော်မူပြီးနောက်တွင် သာသနာပိုင်ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့သူ မရှိတော့ပေ။
ဆရာတော်ကို ၁၈၄၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားပြီး ငယ်မည်မှာ မောင်လွှတ် ဖြစ်သည်။
ဖွားမြင်ရာနေရာမှာ အမရပူရဖြစ်ပြီး ထင်ရှားသည့် ဗမာမိသားစုမှ ဖွားမြင်လာသူ ဖြစ်သည်။
အဖေဖြစ်သူသည် ဦးပို ဖြစ်ပြီး စစ်ကဲ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
မိခင်ဖြစ်သူမှာ မိရွှေဝ ဖြစ်ပြီး ရာထူးမြင့်မားသည့် ကျောက်ဆောက်မင်းကြီး မဟာသီဟဟူ၏ သမီးတော်စပ်သူ ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူသည် သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် ဆုံးပါးခဲ့သည်။
ဆရာတော်သည် ကိုးနှစ်သားအရွယ်တွင် ဦးအာဒိစ္စ (U Adicca) ၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် တပည့်အဖြစ် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
thumb|၁၉၀၃ တွင် သာသနာအပိုင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခြင်းခံရခြင်း၊ စီတန်းလှည့်လည်ပုံကို ပြသထားသည်။
အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် U Maida ထံတွင် ကိုရင်ဝတ်ခဲ့သည်။
အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် မြင့်မြတ်သည့် ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
အသက် ၁၅ နှစ်ရောက်သည့်အခါတွင် မန္တလေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး မောင်းထောင်ဆရာတော်၏ ညွှန်ပြမှုအောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
၁၈၇၃ ခုနှစ်တွင် မင်းတုန်းမင်းသည် ဆရာတော်ဟူသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ဆရာတော်သည် ဘုရင်မခေါင်ကြီးက လှူဒါန်းသည့် ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးခဲ့သည်။
၁၈၇၇ ခုနှစ်တွင် တောင်ခွင်မင်းကြီး၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဆရာတော်သည် တောင်ခွင်ကျောင်းတိုက်၏ ထင်ရှားသည့် ကျောင်းတိုက်တွင် ပြောင်းရွှေ့သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့သည်။
ရဟန်းများအကြားရှိ ဝိနည်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို ဆုံးဖြတ်ရန်အတွက် တောင်တော်ဆရာတော်သည် သာသနာပိုင်ဖြစ်သည့်အခါတွင် တောင်ခွင်ဆရာတော်အား သူ၏ လက်ထောက်အဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။
တောင်တော်ဆရာတော်ကို ကုန်းဘောင်မင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးမင်းဖြစ်သည့် သီပေါမင်းကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၁၉၀၁ ခုနှစ်တွင် ရဟန်းအပါး ၂၀၀၀ ပါဝင်သည့်အစည်းအဝေးက မိုးတား(မိုးထား) ဆရာတော်ကို သာသနာပိုင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ထိုသာသနာပိုင်နေရာသည် တောင်တော်ဆရာတော် ပျံလွန်တော်မူပြီး ၁၈၉၅ ခုနှစ်ကတည်းက လွတ်လပ်နေသည့် နေရာဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သာသနာပိုင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသော်လည်း များမကြာမီ မိုးတားဆရာတော် ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။
၁၉၀၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၄ တွင် ဗမားဂေဇတ်က တောင်ခွင်ဆရာတော်အား သာသနာပိုင်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အထက်မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခုတည်းကိုသာ စီရင်ပိုင်ခွင့်ရှိခဲ့သည်။
ဆရာတော်ကို ဝါတော် (၃၉) ဝါမြောက်တွင် ၁၉၀၃ (၁၂၆၅ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် ၁ဝ ရက် သောကြာနေ့) တွင် မြန်မာနိုင်ငံဘုရင်ခံ 'ဆာ စဟျူးဗန်း' က မန္တလေးတောင်ခြေရှိ သုဓမ္မာဇရပ်၌ ကြီးကျယ်စွာ မင်းပွဲသဘင်ဆင်ယင်ကျင်းပလျက် တောင်ခွင်ဆရာတော်အား ဆာနပ်အမိန့်တော်နှင့်တကွ ဝိသုဒ္ဓသီလာစာရသီရိပဝရဓမ္မသေနာပတိမဟာ သံဃရာဇာ ဘွဲ့တံဆိပ်တော်ကိုကပ်လှူအပ်နှင်း၍ သံဃိဿရ သံဃဦးကိုင်သာသနာပိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မြန်မာစွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ (၁၃) ကိုးကား ကဏ္ဍ:မြန်မာသာသနာပိုင်များ ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းများ။
ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာ ဆိုသည်မှာ ပကတိနားဖြင့် မကြားကောင်းသော အသံတို့ကို ကြားနိုင်သော ဉာဏ်ကို နတ်နားကဲ့သို့ ကြားတတ်သဖြင့် နတ်နားနှင့် တူခြင်းကြောင့် “ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာ” ဟု ခေါ်သည်။
ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာ နတ်နားကဲ့သို့ သန်း, ကမျဉ်းနီတို့၏ မြည်တွန်သံ အစရှိသော အလွန်သိမ်မွေ့သော အသံ, ဝေးစွာသောအရပ်၌ ရှိသော အသံတို့ကို ကြားလိုသောအခါ အကယ်၍ နတ်ပြည်က ပြောဆိုသောအသံတို့ကို ကြားလိုပါက ပေါ့ပါးသော ကသိုဏ်းကို ထိုမိမိကြားလိုသော အသံရှိရာသို့ ဖြန့်၍ တန်ခိုးနှိုးဈာန်ကို ဝင်စား၍ ထ၍ ပကတိလူစကားပြောသံများကို နားကကြားရဘိသကဲ့သို့ ဤနတ်တို့၏ အသံကို ငါကြားအံ့ဟု ရည်မှန်းဆင်ခြင်ခြင်း ပရိကံကိုပြုကာ တဖန် ပါဒကဈာန်ကို ဝင်စား၍ ထပြီးလျှင် ဤနတ်တို့၏ အသံကို ငါကြားစေသတည်း-ဟု အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏။
အဓိဋ္ဌာန်အဘိညာဇောကျသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြားရ၏၊ အကယ်၍ မကြားရသေးလျှင် ဤနည်းတူ အဖန်ဖန်အဓိဋ္ဌာန်အပ်၏၊ ကြားရ၏။
ကြမ်းပိုး, သန်း, ကမျဉ်းနီ စသည်ဖြင့် အဘယ်အသံကိုမဆို မိမိကြားလိုသောအခါ ဤနည်းတူချည်း ပြုအပ်၏။
ထိုသို့ အသံကို ကြားလိုရာ၌ မိမိနားမလည်သော ဘာသာကွဲ စကားသံကို ကြားရလျှင် အသံကိုသာကြားရ၏။
ဘာကို,ဘယ်လိုဟာကို ပြောသည်ဆိုသည်ကိုမူကား မသိ၊ ထိုအခါ ပရစိတ္တဝိဇာနနဉာဏ်ဖြင့် ထိုစကားပြောသူ၏ စိတ်အလိုကို သိအောင်လုပ်၍ စကားသံကို စကားသံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိအပ် နားလည်အပ်၏။
ပရစိတ္တဝိဇာနနအဘိညာ ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါးတို့၏ စိတ်အကြံအစည်ကို သိနိုင်သော အဘိညာ ဖြစ်၏။
ပရစိတ္တဝိဇာနနအဘိညာ ဣဒ္ဓိမာပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတစ်ပါး၏ စိတ်အကြံအစည်ကို သိလိုသောအခါ တန်ခိုး၌ မနိုင်နင်းသေးသော အာဒိကမ္မိကပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဖြင့် သူတစ်ပါး၏ နှလုံးသွေးကို ရှေးဦးစွာကြည့်၍ နှလုံးသွေးနီလျှင် ရာဂစိတ်, မည်းလျှင် ဒေါသစိတ်, ဝါလျှင် သဒ္ဓါစိတ်, ဖြူလျှင် ပညာစိတ် စသည်ဖြင့် နှလုံးသွေးကို မြင်သဖြင့် စိတ်ကိုလည်း ဘယ်လိုစိတ်ဟု သာမည အနုမာနအားဖြင့် သိ၍ “ဤသူ၏ စိတ်အကြံအစည်ကို ငါသိအံ့” ဟု ရည်မှန်းဆင်ခြင်ခြင်း ပရိကံကိုပြု၍ အဘိညာပါဒကဈာန်ကို ဝင်စား၍ ထပြီးလျှင် “ဤသူ၏ စိတ်အကြံအစည်ကို ငါသိစေသတည်း” ဟု အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို ပြုအပ်၏၊ စိတ်အကြံအစည်ကို သိသော အဓိဋ္ဌာန်အဘိညာဇောကျလာ၏၊ သိ၏။
အကယ်၍ ပထမတစ်ကြိမ်ဖြင့် မသိသေးငြားအံ့၊ ဤနည်းအတူ အဖန်ဖန်ပြုအပ်၏၊ သိအပ်၏။
ဤကဲ့သို့ သိနိုင်ဖန်များ၍ နိုင်နင်းသော အခါကျလျှင် နှလုံးသွေးကို ကြည့်နေဖွယ်မရှိ။
တစ်ခါတည်း စိတ်ကိုပင် ကြည့်၍ သိနိုင်တော့၏၊ နှလုံးသွေးမရှိသော အရူပဘုံစိတ်တို့ကိုလည်း သိနိုင်တော့၏၊ ၎င်းကို စေတောပရိယအဘိညာဟူ၍လည်း ခေါ်၏။
thumb|ဒိပမား၊ ၁၉၇၈ ခုနှစ်၊ မက်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ်, ဘာရီ ဒိပမား (၁၉၁၁ ခုနှစ် မတ်လ ၂၅ - ၁၉၈၉ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ) သည် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓတရားပြဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူမသည် Barua လူမျိုး ဖြစ်သည်။
အာရှတွင် ထင်ရှားသည့် တရားပြဆရာတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီ အမေရိကန်နိုင်ငံတွင်လည်း တရားပြသမှု ဆောက်ရွက်ခဲ့သည်။
သူမသည် အမေရိကန်နိုင်ငံ၏ ဝိပဿနာတရားပြန့်ပွားရေးတွင် လွှမ်းမိုးမှုရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
Dipa Ma - An extraordinary female Buddhist master in the twentieth century | Buddhistdoor အစောပိုင်းဘဝ သူမကို ၁၉၁၁ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှအိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ အရှေ့ဘင်္ဂလားပြည်နယ်၊ စစ်တကောင်းတွင် တည်ရှိသည့် ရွာငယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ထိုနေရာသည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမ၏အမည်မှာ Nani Bala Barua ဖြစ်သည်။
Schmidt, Amy. Dipa Ma: The Life and Legacy of a Buddhist Master - the chief source for her biography သူမသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏တရားများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုရှိသည်ကို ပြသခဲ့ပြီး ကစားဆော့ကစားခြင်းထက် ဗုဒ္ဓ၏တရားတော်များကို လေ့လာရာခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်ခဲ့သည်။
သူမသည် စာသင်ကျောင်းသို့ သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ၁၉၂၃ ခုနှစ်တွင် သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် အတူနေထိုင်ခဲ့သည်။
သူ၏ ခင်ပွန်းသူ ရန်ကုန်မြို့မှ ဖြစ်ပြီး အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် သူ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမအား သူမ၏ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ထားခဲ့ကာ ရန်ကုန်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူမ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်တွင် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
သေဆုံးသွားချိန်တွင် Bijoy ဟု အမည်ရှိသည့် သားငယ်တစ်ဦး ကျန်ရှိခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမတို့လင်မယားသည် ကလေးမရှိသေးပေ။
ထိုကလေးငယ်ကို ရန်ကုန်မြို့တွင် ကြီးပြင်းလာအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
သူမသည် အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်ရောက်သည့်အခါတွင် ပထမဆုံးကလေးကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။
မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သုံးလအကြာတွင် ဖျားနာကာ ဆုံးပါးခဲ့သည်။
လေးနှစ်ကြာပြီးနောက် ၁၉၅၀ တွင် Dipa ဟု အမည်ရသည့် သမီးမိန်းကလေးတစ်ဦး ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ Dipma Ma “Dipa ၏ အမေ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ လွတ်မြောက်မှုသည် အရေးကြီးသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် ပထမဆုံးသော သားငယ်ကလေးကိုလည်း မွေးဖွား၍ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြန်သည်။
သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည်လည်း ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် ရုတ်တရက် ဆုံးပါးခဲ့ပြန်သည်။
ဤသို့အားဖြင့် သူမသည် ပြင်းထန်သည့် ပူဆွေးသောကနာကျင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။
တရားအားထုတ်ခြင်း သူမ၏ ခင်ပွန်းဆုံးပါးပြီးနောက်တွင် သူမသည် ပြင်းထန်စွာမပျော်မရွှင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
တစ်နေ့တွင် ဆရာဝန်တစ်ဦးအား သူမအား မည်ကဲ့သို့ အားထုတ်ရမည်ကို အကြံပေးခဲ့သည်။
ထိုအခါ သူမသည် ရန်ကုန်မြို့၊ ကမာရွတ်မြို့နယ်တွင် တည်ရှိသည့် ကမာရွတ်တရားစင်တာသို့ သွားရောက်ကာ ပထမဆုံးသော တရားအားထုတ်လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် မကြာမီပင် သူမသည် သာသနရိပ်သာစင်တာတွင် ဒုတိယအကြိမ် တရားအားထုတ်ခဲ့ပြန်သည်။
ဤသာသနရိပ်သာစင်တာတွင် မဟာစည်ဆရာတော်သည် အကြီးအကဲတရားပြဆရာ ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် သူမသည် ပထမအရိယာ (သောတာပန်) ဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် သူမသည် အိန္ဒိယဆရာ Anagarika Munindra နှင့်အတူ စိတ်စွမ်းအင်များကို လေ့လာခဲ့သည်။
Anagarika Munindra သည် မဟာစည်ဆရာတော်၏ တပည့်ကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
ဝိသုဒ္ဓိမဂ်သည် ထူးခြားသည့် စိတ်စွမ်းအားတန်ခိုးများ ရရှိနိုင်သည့် ရှားပါးကောင်းမွန်သည့် စာပေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လေတွင်သွားလာနိုင်ခြင်း၊ မြေလျှိုးနိုင်ခြင်း၊ ရေပေါ်လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း စသည်တို့အပြင် အရာဝတ္ထုများကို တန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခြင်းစသည်တို့ကိုတန်ခိုးများဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ဒိပမား သည် ဤဝိသုဒ္ဓိမဂ်ပါ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ထိုတန်ခိုးစွမ်းရည်များကို ရရှိရန်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
သင်ကြားပြသမှုများ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ ပြန်လာခဲ့ကာ ကာလကတ္တားသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် ကာလကတ္တားတွင် တရားအားထုတ်နည်းကို သင်ကြားပြသခဲ့သည်။
သူမ၏ ပထမဆုံးသော တရားအားထုတ်သည့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည့် Malati Barua ဖြစ်သည်။
Malati Barua သည် အိမ်ထောင်ကွာအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ ကလေးငယ်ခြောက်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုလုပ်ကျွေးနေရသူ ဖြစ်သည်။
သူမသည်မည်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မဆို တရားရအောင် အားထုတ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။
သူမသည် သူမ၏ တပည့်အသစ်အား အိမ်တွင်ပင် တရားအားထုတ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့သည်။
၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် သူမသည် ဂျက်ကွန်ဖီး၊ ဂျိုးဆက်ဂိုးစတိန်း၊ Sylvia Boorstein,Michelle Levey, Sharon Salzbergတို့၏ ဆရာဖြစ်သည်။
ဤသူမ၏ တပည့်များတို့သည် နောင်အခါတွင် အမေရိကန်တွင် ထင်ရှားသည့် တရားပြဆရာများ ဖြစ်လာကြသည်။