kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ထိတ်လန့်စေနိုင်သည့် ဇာတိစသော အကြောင်းတို့၌ ထိတ်လန့်သူများ နည်း၍ မထိတ်လန့်သူတို့သာ များသည်။
ထိတ်လန့်ကာ အကြောင်းသင့် အားထုတ်သူများ နည်း၍ အားမထုတ်သူတို့သာ များသည်။
နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံပြု၍ မဂ်ဖိုလ်သမာဓိရ စိတ်တည်ကြည်မှု ရသူများ နည်း၍ မရသူတို့သာ များသည်။
ထမင်းကောင်း အရသာကောင်း ရသူများ နည်း၍ မရကြပဲ ခွက်လက်စွဲကာ တောင်း၍ရသော ထမင်း သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့် မျှတရသူတို့သာ များသည်။
မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်အရသာ ရသူများ နည်း၍ မရသူတို့သာ များသည်၊ ထိုသို့ ဖြစ်သောကြောင့် သာသနာတော်၌ ဤသို့လျှင် “မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် အရသာများ ရသူတို့ ဖြစ်ကုန်အံ့”ဟု ကျင့်ရမည်၊ သင်တို့ ဤအတိုင်း ကျင့်ဟု ဟောတော်မူသည်။
အပါယ်လေးဘုံ ဖြစ်သူများ လူ့ ပြည်မှ စုံတေ၍ လူ့ပြည်ပြန်ဖြစ်၊ နတ်ပြည်သွားသူများ နည်း၍ ငရဲဘုံတိရစ္ဆာန်မျိုး ပြိတ္တာဘုံ ဖြစ်သူတို့သာ များသည်။
နတ်ပြည်မှ စုတေ၍ နတ်ပြည်ပြန်ဖြစ်၊ လူ့ပြည်သွားသူများ နည်း၍ အပါယ်သွား သူတို့ (အထက် ၃-နေရာ)များသည်။
ငရဲမှ စုတေ၍ လူနတ်တို့၌ သွားသူများ နည်း၍ အပါယ်သွားသူတို့ များသည်။
တိရစ္ဆာန်မျိုးမှ စုတေ၍ လူနတ်တို့၌ သွားသူများ နည်း၍ အပါယ်သွားသူတို့ များသည်။
ပြိတ္တာဘုံမှ စုတေ၍ လူနတ်တို့၌ သွားသူများ နည်း၍ အပါယ်သွားသူတို့ များသည်။
ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း ဇမ္ဗုသပြေပင်ဖြင့် ထင်ရှားသော တောင်ကျွန်းတည်း၊ ဤကျွန်း၏ အမှတ်အသား ဇမ္ဗုသပြေပင်ကား အမြင့်ယူဇနာ ၁၀၀၊ ကိုင်းခက်များ ၅၀၊ ပင်စည်လုံးပတ် ၁၅-ယူဇနာရှိကာ ဟိမဝန္တာတောင်၌ ပေါက်၍ တကမ္ဘာလုံး တည်သည်။
ထို့အတူ အနောက်ကျွန်း ထိန်ပင်၊ မြောက်ကျွန်း ပဒေသာပင်၊ အရှေ့ကျွန်း ကုက္ကိုပင်၊ အသူရာပြည် သခွတ်ပင်၊ ဂဠုန်ပြည် လက်ပံပင်၊ တာဝတိံသာနတ်ပြည် ပင်လယ်ကသစ်ပင်တို့လည်း တကမ္ဘာလုံး တည်ကြသည်။
ရေနေသတ္တဝါများပုံ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ ယူဇနာ ၇၀၀-ဝေးသော သထုံပြည်သို့ လေကောင်းလျှင် ၇-နေ့ ၇-ည နှင့် ရောက်နိုင်သည်၊ အခါတစ်ပါး ၇-ရက်ပတ်လုံး ငါး၏ ကျောပေါ်သာ သွားရခြင်းအားဖြင့် ရေနေသတ္တဝါများပုံ သိသာသည်။
ရေကန်ကြီးတစ်ခု၌ ကြာရုံတစ်ခုတွင် အရွက် ၄-ရွက်သည် ကျွန်းကြီး ၄-ကျွန်း၊ အလယ်ကြာရုံသည် မြင်းမိုရ်တောင်၊ ကြွင်းသမျှကား ရေသာဖြစ်သည့် ရေသာဖြစ်သည့် ပမာ စကြဝဠာကြီး၌လည်း ဤအတူပင် ကုန်းနည်း၍ ရေများပုံဖြင့်လည်း ရေနေသတ္တဝါများပုံ သိနိုင်သည်၊ တန်ခိုးရှင်များ ကောင်းကင်က သွားလျှင် ထင်ရှားသည်။
မဇ္ဈိမဒေသတိုက် အရှေ့အရပ်၌ ဂဇင်္ဂလနိဂုံးနှင့် အင်ကြင်းပင်ကြီး၊ အရှေ့တောင် အရပ်၌ သလ္လာဝတီမြစ်၊ တောင်အရပ်၌ သေတကဏ္ဏိက နိဂုံး၊ အနောက်အရပ်၌ ထုဏပုဏ္ဏားရွာ၊ မြောက်အရပ်၌ ဥသီရိဒ္ဓဇတောင်၊ ဤနယ်နိမိတ်သည် မဇ္ဈိမတိုက်မည်၍ အပြင်ကား အစွန်ဇနပုဒ် မည်သည်၊ မဇ္ဈိမတိုက်ကား မုရိုးစည်သဏ္ဌာန် ရှိ၍ အဖြောင့်အားဖြင့် အချို့နေရာ ယူဇနာ ၈၀၊ အချို့နေရာ ၁၀၀၊ အချို့ ၂၀၀ ရှိသည်။
အလယ် ကားယူဇနာ ၃၀၀-ရှိ၍ အဝန်းယူဇနာ ၉၀၀-ရှိသည်။
ဤအရပ်၌သာ ဘုရားရှင်နှင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ သာဝကများ၊ အလုပ်အကျွေးများနှင့် ဘုရားမယ်တော် ခမည်းတော်၊ စကြာမင်းများ ဖြစ်နိုင်သည်၊ တနည်းအားဖြင့် ဇမ္ဗူဒိပ် တကျွန်းလုံး မဇ္ဈိမဒေသ၊ ကြွင်း ၃-ကျွန်း တိုင်း စွန်ပြည်နား ဇနပုဒ်၊ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အနုရာဓမြို့သည် မဇ္ဈိမဒေသ၊ ကြွင်းအရပ်များသည် တိုင်းစွန်ပြည်နား ဇနပုဒ်ဟု အချင်းချင်း ထောက်ဆ၍လည်း ကောက်ယူနိုင်သည်။
ထမင်းကောင်း အရသာကောင်း ရသူမည်သည် ခဲဖွယ်ဘောဇဉ် လိုချင်စိတ်ရှိဆဲ၊ ခဏမရ၊ ရပြန်လျှင်လည်း အဆင်းအနံ့အရသာ မနှစ်ခြိုက်လျှင် ရသူမမည်သေးပါ၊ စိတ်ကြိုက် အဆင်းအနံ့အရသာရှိ ပစ္စည်းကိုရမှ ရသူမည်သည်၊ အမြင့်ဆုံး စကြာမင်း အနိမ့်ဆုံး ဓမ္မာသောကမင်းတို့ကား ရသူမည်ကြသည်။
အချုပ်အားဖြင့် တသိန်းတန် ထမင်းပွဲသည် ထမင်းကောင်း ရသာကောင်း ဖြစ်သည်။
လူများ မွန်မြတ်စွာ သံဃာများကျွေးသော ဆွမ်းကား ခွက်လက်စွဲကာ တောင်းရသော ထမင်းနှင့် နှိုင်းစာလျှင် ထမင်းကောင်း ရသာကောင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။
ဆူလေမန် ၁ (အော်တိုမန်တူရကီ- سليمان اول၊, တူရကီ- I. Süleyman)၊ အနောက်ဥရောပတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဆူလေမန် နှင့် ဥပဒေပြုသူ ဆူလေမန်ဟု ၎င်း၏အော်တိုမန်နယ်ပယ်တွင် လူသိများသော စူလတန်ဘုရင် ဆူလေမန်သည် အော်တိုမန်အင်ပါယာ၏ နန်းသက်အရှည်ကြာဆုံး စူလတန်ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ၁၅၂၀ ခုနှစ်မှ ကွယ်လွန်ချိန် ၁၅၆၆ အထိ အော်တိုမန်အင်ပါယာကို အုပ်စိုးခဲ့သည်။
Ágoston, Gábor (2009). "Süleyman I". In Ágoston, Gábor; Masters, Bruce (eds.). Encyclopedia of the Ottoman Empire. သူ၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် အော်တိုမန်အင်ပါယာသည် အနည်းဆုံး လူပေါင်း ၂၅ သန်းကို အုပ်စိုးနိုင်ခဲ့သည်။
ကိုးကားချက် ကဏ္ဍ:၁၅၆၆ ကွယ်လွန်သူများ ကဏ္ဍ:၁၄၉၄ မွေးဖွားသူများ ကဏ္ဍ:Webarchive template wayback links။
ပိဏ္ဍပါတ်ဓုတင် ဆောင်သော တိဿမထေရ်၏ အကြောင်းအရာ ဝတ္ထု။
ပိဏ္ဍပါတိယတိဿတ္ထေရဝတ္ထု ပန ဧဝံ ဝေဒိတဗ္ဗ။
အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၅၉။
ပိဏ္ဍပါတာပစယန ကိုဆင်ခြင်သော မဟာမိတ္တထေရ်၊ ပိဏ္ဍပါတိယတိဿထေရ်တို့၏ အကြောင်းခြင်းရာကို ဖော်ပြမည်။
ပိဏ္ဍပါတ်ဓုတင် ဆောင်သော တိဿမထေရ် မဟာမိတ္တထေရ်သည် ကဿက လိုဏ်ဂူ၌ သီတင်းသုံး၏၊ ဂေါစရဂါမ်ရွာနေ ဥပါသိကာမကြီးသည် သားသဖွယ် ပြုစု၏၊ ဥပါသိကာမကြီးသည် တောသို့သွားအံ့သောအခါ သမီးကို ဆံဟောင်း၊ နို့၊ ထောပတ်၊ တင်လဲ ထားရာနေရာကိုပြော၍ သင့်မောင် အရှင်မိတ္တလာသောအခါ ဆွမ်းချက်၍ နို့ ထောပတ်စသည်တို့နှင့်တကွ လှူရန် သမီးလည်း စားရန် မှာကြား၍ ငါသည်ကား ယမန်နေ့က ချက်ထားသော ထမင်းကြမ်းကို ပအုံးရေဖြင့်စားပြီးပြီ-ဟု မှာကြား၏၊ နေ့လယ် ဘာစားမည်လဲဟု သမီးက မေးသောအခါ ဆန်ကွဲနှင့် သစ်ရွက်ကို ယာဂုချဉ်ကြိုထား ဟု ပြော၏၊ မထေရ်သည် သင်္ကန်းရုံ၍ သပိတ်ပိုက်လာစဉ် ထိုစကားသံကို ကြား၍ ဥပါသိကာမကြီးသည် လယ်၊ ယာ၊ အဝတ် စသည်တို့အတွက် လှူသည်မဟုတ် လူနတ် စည်းစိမ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို တောင့်တ၍လှူသည်။
သင်သည် ဥပါသိကာမကြီးအား ၎င်းတို့ကို ပေးနိုင် မပေးနိုင် ဆင်ခြင်၏၊ သင်သည် ရာဂ ဒေါသ မောဟနှင့်တကွ ဤဆွမ်းကို မခံယူ သင့်-ဟု ကြံ၍ လိုဏ်ဂူသို့ပြန်ကြွပြီး အရဟတ္တဖိုလ်သို့ မရောက်လျှင် ဂူမှမထွက် ဟု ဝီရိယကို အဓိဋ္ဌာန်၍ ထိုင်၏၊ နေ့ရက် ရှည်စွာ မမေ့မလျော့ သီတင်းသုံးသော ရဟန်းသည် ဝိပဿနာပွားသောကြောင့် ဆွမ်းစားချိန် မရောက်မီ ရဟန္တာဖြစ်သဖြင့် ဂူမှထွက်ခဲ့လေ၏။
ဂူ၏အဝ သစ်ပင်စောင့် နတ်သည် “နမော တေ” စသော ဂါထာဖြင့် ရွတ်ဆိုရှိခိုး၏၊ မထေရ်သည် ဆွမ်းခံကြွသောအခါ သမီးသည် မိခင်မှာသည့်အတိုင်း မထေရ်ကို လှူ၍ မိခင်လာသောအခါ မောင်ရဟန်း၏ အရေအဆင်းကြည်လင်ပုံ၊ ဣန္ဒြေတို့သန့်စင်ပုံ၊ မျက်နှာ တင့်တယ် ဝင်းပပုံတို့ကို ပြောကြား၏၊ မိခင်သည် ငါ့သားရဟန်းကိစ္စပြီးစီးပြီဟု သိလေသည်။
ပိဏ္ဍပါတာပစယန ကိုဆင်ခြင်သော မဟာမိတ္တထေရ် ပိဏ္ဍပါတိကတိဿမထေရ်၏ ဝတ္ထုကား-မဟာဂါမရွာ၌ ထင်းရောင်း၍ အသက် မွေးသော ဆင်းရဲသားတစ်ဦးရှိ၏၊ သူ့ကို ဒါရုဘဏ္ဍကတိဿဟု ခေါ်ကြ၏။
သူသည် မယားကို “ငါတို့၏အသက်ကား ဘာလဲ၊ သူဆင်းရဲ၏အလှူသည် အကျိုး ကြီးမား၏ဟု မြတ်ဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါတို့ကား အမြဲမလှူနိုင်၊ ပက္ခိကဘတ် (တစ်ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ်ဆွမ်း) လှူမည်၊ စာရေးတံ ဆွမ်းလှူမည်ဟု တိုင်ပင်ပြောဆို၏၊ မယားကလက်ခံသဖြင့် နောက်နေ့၌ ရတတ်ရာရာဖြင့် ပက္ခိကဘတ်ကို လှူ၏၊ ကိုရင်လေးတို့သည် အစားကောင်းကို စားနေရသဖြင့် သူတို့လှူသောဆွမ်းကို ခံယူရုံသာ ခံယူ၍ သူတို့မြင်စဉ်ပင် စွန့်ပစ်ကြ၏၊ မယားက မြင်သော်လည်း နှလုံးမသာမယာ မဖြစ်၊ ယောက်ျားကို ပြော၏၊ ယောက်ျားက ငါတို့ဆင်းရဲသဖြင့် အကောင်းစား မလှူနိုင်၊ သာမဏေတို့၏ စိတ်ကြိုက် မည်သို့လှူနိုင် မည်နည်းဟု ပြော၏၊ ထိုအခါ မယားက သားသမီးရှိလျှင် သူဆင်းရဲမဟုတ်၊ သင့် သမီးကို သူဋ္ဌေးအိမ်၌ ၁၂-ကျပ်ဖြင့်ထား၍ နို့တိုက် နွားမတစ်ကောင် ဝယ်ပါ၊ နို့ဆွမ်း လှူမည်ဟုပြော၏၊ ၎င်းတို့၏ ကုသိုလ်ကြောင့် နွားမသည် နံနက် သုံးအိုး၊ ညနေ သုံးအိုး နွားနို့ပေး၏၊ ညနေရသော နို့ကို နို့ဓမ်းလုပ်၍ နောက်နေ့မနက်ရသော နို့ကို ဆီဥ ထောပတ် ပြုလုပ်လျက် ထောပတ်နှင့် တကွ နို့ဆွမ်းကိုလှူသည်။
ထိုအခါမှ စ၍ ထိုအိမ်မှဆွမ်းကို ဘုဉ်းကံရှိသော ရဟန်း သာမဏေသာ လက်ခံဘုဉ်းပေးရသည်။
ယောက်ျားသည် မယားကို “ငါတို့ သမီးရှိ၍သာ ရှက်ဖွယ်အဖြစ်မှ လွတ်ခဲ့ကြသည်၊ အရှင်မြတ်တို့အားသာ ထိုက်သော ဆွမ်းလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ သင်သည် ငါမလာမချင်း ဤကုသိုလ်ဝတ်ကို မမေ့ပါနဲ့၊ ငါသည် သမီးကို လွတ်စေရဦးမည်-ဟု မှာ၍ အရပ်တစ်ပါး သို့သွားကာ ကြံကြိတ်စက်လုပ်ငန်းကို လုပ်၏၊ ၆-လကြာသောအခါ ၁၂-ကျပ်ရသဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာသည်။
အမ္ဗရိယကျောင်းတော်ကြီး၌ နေသော ပိဏ္ဍပါတိယတိဿမထေရ်သည် တိဿကျောင်းတော်ကြီး၌ စေတီဖူးရန်အတွက် မဟာဂါမရွာသို့ သွားသောအခါ ဒါရုဘဏ္ဍကတိဿ ယောက်ျားသည် မြင်သဖြင့် တရားနာလျက် အတူခရီး သွားမည်ဟုကြံ၍ မထေရ်ထံသွားသည်။
မွန်းတည့်ချိန်နီးသဖြင့် မထေရ်ကို သစ်ပင်အောက်၌ သီတင်းသုံးရန်လျှောက်ထား၍ ဆက်လက်သွားသည်။
ရွာတံခါး၌ ထမင်းထုပ်ယူလျက် လာသော ခရီးသွားထံမှ တစ်မတ်မတန်သော ထမင်းထုပ်ကို တစ်ကျပ် ပေး၍ဝယ်သည်။
ခရီးသွားက တစ်မတ် မတန်သော ထမင်းထုပ်ကို တစ်ကျပ်ပေး၍ ဝယ်ခြင်း၌ အကြောင်းရှိမည်ဟု ကြံ၍ ငွေတိုးကာ တိုးကာ ပေးသော်လည်း မရောင်းသဖြင့် မိမိ၌ရှိသော ငွေ ၁၂-ကျပ်ကို ထုတ်လျက် မိမိအတွက် ဝယ်သည်မဟုတ်၊ သစ်ပင်အောက်၌ သီတင်းသုံးသော မထေရ် အားလှူရန်ဖြစ်ကြောင်း သင့်ကုသိုလ်လည်း ပါဝင်နိုင်ကြောင်း ဟုပြော၍ ဝယ်ယူကာ မထေရ်အား လှူခဲ့သည်။
မထေရ်သည် အကြောင်းစုံကို သိရသဖြင့် ဥပါသကာသည် ခက်ခဲသောအမှုကို ပြု၏၊ ဤသို့ သောဆွမ်းကိုဘုဉ်းပေးသော ငါသည် ကျေးဇူးသိသူဖြစ်သင့်၏-ဟုကြံ၍ တိဿကျောင်းတော်ကြီးသို့ရောက်သောအခါ မူလကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းသည်။
ထိုည၌ အရောင် အလင်းမျှပင်မဖြစ်၊ နောက်နေ့၌ ဆွမ်းမခံ တော့ဘဲ ထိုမူလကမ္မဋ္ဌာန်းကိုပင် ရှုမှတ်သောအခါ ခုနစ်ရက်မြောက်အာရုံတက် အခါ၌ ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူသည်။
ငါ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်ပင်ပန်း၏၊ အသက်တာရှည် မတည်နိုင်တော့ဟု သိတော်မူ၍ ကျောင်းအိပ်ယာ နေရာကို သိုမှီးပြီး ကျောင်းလယ်သို့ကြွကာ ခေါင်းလောင်းတီးလျက် သံဃာအား အသိ ပေး၏၊ ရဟန်းတော်များ စုဝေးကြွရောက် လာ၍ မထေရ်ကြီးကမေးသဖြင့် အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားသည်။
ကြွရောက်စုဝေးသမျှ ပရိသတ်တို့သည် ကောင်းချီးပေးကုန်၏။
မထေရ်သည် “ငါ၏ပြဿာဒ်သည် ဒါရုဘဏ္ဍကမဟာတိဿယောက်ျား၏ လက်ဖြင့်ထိမှသာ လှုပ်ပါစေ”ဟု အဓိဋ္ဌာန်၍ ပရိနိဗ္ဗာန် စံတော်မူသည်။
ကာကဝဏ္ဏတိဿမင်းသည် ထိုအကြောင်းတို့ကို ကြားသိ၍ ပြဿာဒ်ပို့စေကာ မထေရ်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ပြဿာဒ်သို့ တင်လျက် ထင်းပုံသို့ ပင့်မည်ဟု ပြဿာဒ်ကို ချီမကြသော်လည်း မလှုပ်ချေ။
အကြောင်းစုံကို သိသဖြင့် ဒါရုဘဏ္ဍက မဟာတိဿကို ခေါ်၍ ချီမစေ မှသာ ကောင်းကင်ပျံတက်၍ ထင်းပုံထက်၌ တည်ကာ မီးလျှံတို့ အလိုလိုဖြစ်ပေါ်လာအကျယ်ကို အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၃၉၃-၈-ကြည့်။
ဒီ၊ဋ္ဌ၊၂၊၄၀၃-တို့ကိုလည်း ကြည့်။
တိပိဋကအဘိဓာန် အတွဲ-၁၄ အပိုင်း-၃ ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ Category:ရဟန္တာများ။
ကာယဂတာသတိကို မသုံးဆောင်သူများသည် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို မသုံးဆောင်ရသည် မည်ကုန်သည်၊ ကာယဂတာသတိကို သုံးဆောင်သူများသာ အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို သုံးဆောင်ရသည် မည်ကုန်သည်၊ ကာယဂတာသတိကို မသုံးဆောင်အပ်သူများသည် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို မသုံးဆောင်အပ်သည် မည်၏၊ သုံးဆောင်အပ်သူများသာ သုံးဆောင် အပ်သည်မည်သည်။
ကာယဂတာသတိကို ဆုတ်ယုတ်စေ၊ ချွတ်ယွင်းစေ၊ ပျောက်ပျက်စေအပ်သူများသည် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို ဆုတ်ယုတ်စေ၊ ချွတ်ယွင်းစေ၊ ပျောက်ပျက်စေအပ်သူများ မည်သည်၊ မပျောက်ပျက်စေအပ်သူများသာ မပျောက်ပျက်စေအပ်သည်မည်သည်။
ကာယဂတာသတိကို မေ့လျော့၍ မမှီဝဲအပ်သူများသည် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို မေ့လျော့၍ မမှီဝဲအပ်သည်မည်သည်၊ မမေ့မလျော့မှီဝဲအပ်သူများသာ မှီဝဲအပ်သည် မည်သည်။
ကာယဂတာသတိကို မပွားများ မလေ့လာအပ် ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် ပိုင်းခြား၍မသိ အပ်၊ မျက်မှောက်မပြုအပ်သူများသည် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်မပြုအပ်သည်မည်သည်၊ မျက်မှောက်ပြုအပ်သူတို့များသာ အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုအပ်သည် မည်သည်ဟု ဟောတော်မူ၏။
ဧကနိပါတ်ပြီး၏။
လောကပြစ်... တမလွန်ပြစ်ဟု ပြစ်မှု ၂-မျိုးကို ဘုရားရှင်သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်၌ သီတင်းသုံးစဉ် သံဃာများအား ဟောတော်မူသည်။
လောကပြစ်ဟူသည် ခိုးသူကိုဖမ်း၍ မင်းများက နှင်တံကြိမ်လုံး တုတ်တိုတို့ဖြင့် ရိုက်နှက်စေခြင်း၊ လက်၊ ခြေ ၂-မျိုးလုံး၊ နား၊ နှာခေါင်း ၂-မျိုးလုံးတို့ကို ဖြတ်စေခြင်း၊ ဦးထိပ်ဖောက်ခွဲ၊ သံတွေခဲထည့်၍ ဦးနှောက်ဆူပွက်အောင် ညှဉ်းဆဲစေခြင်း၊ အထက်ပိုင်း အရေကိုခွာကာ ဦးပြည်းခေါင်းကို ခရုသင်းအဆင်းဖြစ်အောင် ညှဉ်းဆဲစေခြင်း၊ ပါးစပ်တွင်း မီးထွန်းကာ နေလကို ငုံထားသော ရာဟုခံတွင်းပမာ ဖြစ်အောင်ညှဉ်းဆဲစေခြင်း၊ တကိုယ်လုံး အဝတ်ပတ် ဆီလောင်းမီးရှို့လျက် မီးပန်းကုံးပမာ ဖြစ်အောင်ညှဉ်းဆဲစေခြင်း၊ လက်ကို အဝတ်ပတ် ဆီလောင်း မီးရှို့လျက် လက်ဆီမီးတိုင်ပမာဖြစ်အောင် ညှဉ်းဆဲစေခြင်း၊ လည်ပင်းမှစ၍ အရေခွာ ခြေမျက်စိမှာပုံပြီး လူကိုလွန်ကြိုးနှင့်ဆွဲ၊ အရေ နင်းမိတိုင်း လဲအောင်ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ လည်ပင်းမှစ၍ အထက်ပိုင်းအရေကို ခွာ၍ ခါးပေါ်မှာထား၊ ခါးမှစ၍ အရေကိုခွာ၊ ခြေမျက်စိမှာထား၊ အထက်ပိုင်းအနေဖြင့် အောက်ပိုင်းကိုယ်ကို လျော်တေ အဝတ်ပမာဖြစ်အောင် ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ တံတောင် ၂-ဘက်၊ ဒူး ၂-ဘက်တို့၌ သံဆူးကြိုးခတ်၍ သံချွန်၌စိုက်ကာ မြေမှာတည်စေပြီး သားကောင်ဖုတ်သည့်ပမာ ပတ်လည်မှ မီးရှို့ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ၂-ဘက်သွား သံချိတ်ဖြင့် အရေ အကြော အသားတို့ကို ခွာကာ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ကျပ်ပြားမျှအရေ၊ အကြော အသားတုံးများရအောင် တကိုယ်လုံးကို ပဲကွပ်ဖြင့် ခုတ်ရွေညှဉ်းဆဲခြင်း၊ တကိုယ်လုံး တုတ်တို့ဖြင့် ရိုက်နှက် ဆပ်ပြာရေပက်ကာ ဆပ်သွားသီးဖြင့်တိုက်၍ အသားစသည် အရည်ပျော်ပြီး အရိုးချည့် ကျန်အောင် ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ မြေ၌ စောင်းအိပ်စေ၍ နားတဘက်မှ တဘက်ပေါက်အောင် သံတံကျင်လျှိုကာ ခြေမှကိုင်၍ တံခါးကျင်ပမာ လှည့်လျက်ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ တင်းပုတ်တို့ဖြင့် အရိုးကို ထုရိုက်၍ အသားချည်ရသောအခါ ဆံပင်ဖြင့်ချည်နှောင်ပြီး ကောက်ရိုးထုံးပမာဖြစ်အောင် ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ဆူသောဆီပူဖြင့် လောင်းခြင်း၊ အစာငတ်၍ ဆာသောခွေးတို့ကို ကိုက်စားစေခြင်း၊ အရှင်လတ်လတ် သံတံကျင်လျှိုစေခြင်း၊ သန်လျက်ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်စေခြင်းတို့ကို ပြုစေရာ မြင်သူများသည် မကောင်းမှုပြု၍ ခံကြရသည်ဟု ဆင်ခြင်ပြီး မျက်မှောက်လောကပြစ်ကို ကြောက်၍ သူတစ်ပါးပစ္စည်းမယူ၊ ရှောင်ကြသည်၊ ဤကား မျက်မှောက်ပြစ်တည်း။
တမလွန်ပြစ်ဟူသည် ဤလောက၌ ကိုယ် နှုတ် စိတ် ပြစ်မှု ၃-ခုသည် တမလွန်ဘဝ၌ ဆင်းရဲယုတ်ညံ့သည်၊ ယင်းပြစ်မှုများ ငါပြုလျှင်လည်း သေလျှင် ငရဲရောက်ရမည်သာဟု အချို့လူများဆင်ခြင်ပြီး တမလွန်ဘေးကို ကြောက်သည်ဖြစ်၍ ပြစ်မှု ၃-ခုကို ပယ်စွန့်ကာ ကောင်းမှုများကို ဖြစ်စေသည်၊ မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်စွာ စောင့်ရှောက်၏၊ ဤကား တမလွန်ပြစ်တည်း။
ဤသာသနာတော်၌ မျက်မှောက်ပစ်၊ တမလွန်ပြစ်ကို ကြောက်ကုန်အံ့၊ အပြစ် ကြောက်သူ ဘေးမြင်သူ ဖြစ်ကုန်အံ့ဟု ကျင့်ကြ၊ သို့မှသာ အပြစ်ကင်းသော အကျိုး ပုံသေရမည်ဟု ဟောတော်မူသည်။
ကိုယ် နှုတ် စိတ် ပြစ်မှု ၃-ခု သူ့အသက် သတ်ခြင်းစသော ကာယကံ ၃-ပါး၊ ဝစီကံ ၄-ပါး၊ မနောကံ ၃-ပါး အကုသိုလ် ကမ္မပထ ၁၀-ပါးဖြစ်သည်၊ အပြန်ဖြစ်သော သူ့အသက်မသတ်စသော ကုသိုလ်ကမ္မပထ ၁၀-ပါးသည် ကောင်းမှုကံများ ဖြစ်သည်။
မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်စွာစောင့်ရှောက်၏ စင်ကြယ်မှု ၂-မျိုးရှိရာ သရဏဂုံ၊ ၅-ပါး သီလ၊ ၁၀-ပါးသီလ၊ စတုပါရိသုဒ္ဓိသီလ၊ ပဌမဈာန်စသည် ဈာန် ၉-ပါး၊ သောတာပတ္တိဖိုလ်မှစ၍ အရဟတ္တမဂ်အထိ ပရိယာယ်စင်ကြယ်မှုဖြစ်၍ အရဟတ္တဖိုလ်တည်မှ မုချစင်ကြယ်မှုဖြစ်ကာ မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်သည်။
ရဟန္တာနှင့် မကောင်းကျိုး ရဟန္တာမဖြစ်မီ ပြုထားသမျှ အကုသိုလ်ကံသည် ဤ နောက်ဆုံးဘဝ၌ အကျိုးပေးသည်၊ တမလွန်ကား (ခန္ဓာမရပြီဖြစ်၍) ကောင်းကျိုး မကောင်းကျိုး မရှိတော့ပါ။
သံယောဇဉ်၏ အကြောင်းဖြစ်ကုန်သော တေဘူမက တရားတို့၌ သာယာသောအားဖြင့် ရှုခြင်း၊ ငြီးငွေ့သောအားဖြင့် ရှူခြင်းဟု တရား ၂-မျိုးရှိရာ သာယာသောအားဖြင့် ရှုနေသူသည် တပ်မက်ခြင်းရာဂ၊ ပြစ်မှားခြင်း ဒေါသ၊ တွေဝေခြင်းမောဟကို မပယ်ဖျောက်နိုင်ရကား ပဋိသန္ဓေနေခြင်း၊ အိုခြင်း၊ သေခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း၊ ငိုကြွေး မြည်တမ်းခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ နှလုံးမသာမယာခြင်း၊ ပြင်းစွာ ပင်ပန်းခြင်းတို့မှ မလွတ်နိုင်၊ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။
ငြီးငွေ့သောအားဖြင့် ရှူသူသာ ရာဂ ဒေါသ မောဟကို ပယ်စွန့်နိုင်၍ ပဋိသန္ဓေနေခြင်း စသည်တို့မှ လွတ်ကင်းနိုင်၊ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။
၇-ကဏှသုတ် ၈-သုက္ကသုတ် မည်းညစ်သော တရား ၂-ပါးမှာ မကောင်းမှုမှ မရှက်ခြင်း အဟိရိက၊ မထိတ်လန့်ခြင်း အနောတ္တပ္ပတို့ ဖြစ်၍ ဖြူစင်သော တရား ၂-ပါးမှာ ရှက်ခြင်းဟီရိ၊ ထိတ်လန့်ခြင်း ဩတ္တပ္ပတို့ ဖြစ်သည်ဟု ဟောတော်မူသည်။
(အဟိရိက အနောတ္တပ္ပတို့ ဖြစ်လျှင် စိတ်အစဉ် မဖြူစင်တော့ပဲ ဟိရီဩတ္တပ္ပများ ဖြစ်မှ ဖြူစင်သည်။
) ကိုးကား Category:ပိဋကတ် သုံးပုံ Category:အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်။
ဝါကပ်ခြင်း ၂-မျိုးမှာ ပုရိမဝါ၊ ပစ္ဆိမဝါတို့ဖြစ်သည်။
ပထမဗောဓိ ဝါ ၂၀-အတွင်း ဝါကပ်ခြင်းကို ဘုရားရှင် မပညတ်ရသေးသဖြင့် ရဟန်းတော်များ ကာလမရွေး သွားလာနေကြသည်၊ ထိုကိုလူများမြင်၍ “ရဟန်းတော်များ ခရီးချည်း သွားနေကြသဖြင့် မြက်ပင်များ အနင်းခံရ၊ သတ္တဝါငယ်များ သေကျေပျက်စီးကြသည်၊ သာသနာပတိတ္တိများသော်မှ ဝါတွင်းနေရာမြဲကြ၊ ငှက်များသော်မှ အသိုက်မြဲကြသည်”ဟု ကဲ့ရဲ့သည်ကိုအကြောင်းပြု၍ ဤဝါဆို ဝါကပ် သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်၍ ဝါကပ်ခြင်း ၂-မျိုးမိန့်။
အိုဘိ ဟုခေါ်သည့် နိရှိဂျင်းအိုရိလုပ်ငန်းမှ ထုတ်လုပ်သည့် အိတ် thumb|Detail of Nō robe from Nishijin, silk with gilded paper, Edo period နိရှိဂျင်းအိုရိ (西陣織, lit. 'Nishijin fabric') သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ကျိုတိုမြို့၊ ခမိဂယောရပ်ကွက်၊ နိရှိဂျင်းအရပ်တွင် ပြုလုပ်ကြသည့် ရိုးရာအထည်လုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။
ဤလုပ်ငန်းသည် ဟဲအိအိန် - ခယောတိုခေတ်ကာလမှ အစပြုခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ် ၁၂၀၀ ကာလကတည်းက ဖြစ်သည်။
ရက်ထည်များသည် ဒီဇိုင်းများကောင်းမွန်သေသပ်လှပမှုအတွက် ထင်ရှားသည်။
အိုဘိ (obi) နှင့် ကီမိုနို (kimono) များ ပြုလုပ်ရန်အတွက် သင့်တော်သည့် အရည်အသွေးရှိသည် သတ်မှတ်ထားခြင်းလည်း ခံထားရသည်။
သမိုင်းကြောင်း ၇၉၄ ခုနှစ်တွင် နန်းတော်နှင့် မင်းစိုးမင်းနွယ်များသည် မြို့တော်အသစ်ဖြစ်လာမည့် “ဟဲအိအန်-ခယော” သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြသည်။
Kyoto City Web, 2004 ထို့အတွက်ကြောင့် “နိရှိဂျင်း-အိုရိ” ထုတ်လုပ်မှုများသည်လည်း နန်းတော်နှင့် မင်းစိုးမင်းနွယ်များအတွက် ထောက်ပံ့ပေးရန် တိုးမြှင့်ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့တိုးမြှင့်ထုတ်လုပ်လာခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွမ်းကျင်သည့် ရက်ကန်းသည်များသည် အထည်အလိပ်လုပ်သည့်လုပ်ငန်းများတွင် လုပ်ကိုင်ကြခြင်းထက် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများတည်ထောင်ကာ အထည်များကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
မုရိမချိခေတ်ကာလ အိုးနင်းစစ်ပွဲ (၁၄၆၇ - ၁၄၇၇) တွင် အထည်များလိုအပ်ချက်လျော့ပါးလာသည့်အတွက် ကျိုတိုမြို့၏ အတွင်းရေးအခြေအနေကိုလည်း ဆိုးရွားလာစေပြီး ၎င်းသည် နောင်နှစ်များစွာကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ကျိုတိုမြို့၏ အရေးပါမှုသည် ပြိုပျက်ခဲ့ရပြီး မြို့တွင်နေထိုင်ကြသူများသည်လည်း အနီးအနားရှိ မြို့များသို့ လုံခြုံမှုရရှိစေရန် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။
(Kyoto Nishijin, 2004) ၁၉၄၀ ခုနှစ် စစ်ကြီးပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် ကျိုတိုမြို့ခံများသည် မြို့သို့ပြန်လာကာ မြို့၏ အနောက်ဘက်အခြမ်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
On Returning home the Japan Atlas ၎င်းနေရာကို “နိရှိဂျင်း” (အနောက်ဘက်ပိုင်းဟု အဓိပ္ပါယ်ရှိ) ဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည်။
စစ်ပွဲကာလအတွင်းက “နိရှိဂျင်း” တည်ရှိခဲ့ရာနေရာသည် ယာမနဆိုဇန်း (Yamana Sozen) က ထိန်းချုပ်ခဲ့ရာနေရာဖြစ်ခဲ့သည်။
The Japan Atlas ကျိုတိုမြို့၏ မြောက်ဘက်တွင်လည်း အခြားသော ပြန်လည်အခြေချနေထိုင်သူများက နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းနေရာကို လက်ရှိအချိန်တွင် “ရှင်းမချိ” ဟု ခေါ်သည်။
မြို့၏ မြောက်ဘက်အခြမ်းတွင် နေထိုင်ကြသူများသည် “နဲရိနုခိ” ဟု ခေါ်ကြသည့် ပိုးချည်များကို ထုတ်လုပ်သည့်အတွက် ထင်ရှားသည်။
အိုးနင်းစစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် “နိရှိဂျင်း-အိုရိ” ချည်ထည်လုပ်ငန်းများသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ကြသည်။
ချည်ထည်ထုပ်လုပ်ရရှိသည့် အထည်များကို နန်းတော်နှင့် ဆာမူရိုင်းအကြီးအကဲများအတွက် ထောက်ပံ့ပေးကြရသည်။
ထုတ်လုပ်မှုများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အထည်အလိပ်အသစ်များကိုလည်း ထုတ်လုပ်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။
အဲဒိုခေတ်ကာလ (၁၆၀၃ - ၁၈၃၆) တွင် “နိရှိဂျင်း-အိုရိ” လုပ်ငန်းများသည် ဆက်လာကြီးပွားလာခဲ့ကြသည်။
ထုတ်လုပ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ များစွာသောလေ့လာမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ကျွမ်းကျငသည့် မျိုးဆက်များသည် ၎င်းတို့လုပ်ငန်းများ၏ ကုန်သွယ်မှုဆိုင်ရာများကိုလည်း တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
၁၈၃၇ ခုနှစ်တွင် ကောက်ပဲသီးနှံများမအောင်မြင်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် အထည်အလိပ်ထုတ်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းများသည်လည်း ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။
၁၈၆၉ ခုနှစ်တွင် မြို့တော်သည် တိုကျိုမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းသည်လည်း ဤအထည်အလိပ်လုပ်ငန်းကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့ပြီး “နိရှိဂျင်း-အိုရိ” လုပ်ငန်းကို အဆုံးသတ်သွားစေမည့် ဖြစ်ရပ်များ တစ်ခုပြီးတခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ၁၈၇၂ ခုနှစ်တွင် “နိရှိဂျင်း-အိုရိ” လုပ်ငန်းများသည် ပြန်လည်ကာ တိုးတက်လာခဲ့ပြန်ကာ အချို့သော ရက်ကန်းလုပ်ကြသူများသည် ဥရေပမှ အထည်ထုတ်လုပ်သူများ၏ ကုန်သွယ်မှုဆိုင်ရာများကို လေ့လာရန် ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုခရီးစဉ်အတွင်း လေ့လာသူများသည် ဥရောပမှ နည်းပညာအသစ်များကို လေ့လာခွင့်ရရှိခဲ့ကြပြီး ဥရောပတိုက်၏ နည်းပညာအသစ်များနှင့် စက်အသစ်များကို အသုံးချကာ ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
၁၈၉၈ ခုနှစ်တွင် နိရှိဂျင်း-အိုရိသည် ကောင်းမွန်စွာ တိုးတက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ နိရှိဂျင်း-အိုရိ လုပ်ငန်းများ၏ ခေတ်သစ်အစဖြစ်ပြီး ဂျပန်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးတွင် အထည်အလိပ်လုပ်ငန်းများ၌ စက်ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုလာခဲ့ကြသည့် အချိန်ကာလလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
လက်ရှိအချိန်အခြေအနေ လက်ရှိအချိန်ကာလအထိတိုင်အောင်ပင် နိရှိဂျင်း-အိုရိ သည် ဆက်လက်ကာ အောင်မြင်လျက်ရှိသည်။
နိရှိဂျင်း-အိုရိအထည်များကို လက်ရှိအချိန်ကာလတွင် အခမ်းအနားများဖြစ်ကြသည့် လက်ထပ်ပွဲများတွင် အမျိုးသမီးများသည် ကီမိုနိုများအဖြစ် ဝတ်ဆင်ကြသည်။
အဆင်များတွင် အမျိုးမျိုးသော ငှက်များ၊ ပန်းများ၏ အဆင်ဒီဇိုင်းများနှင့် သဘာဝရှုခင်းများ စသည်တို့ကို အဆင်ဒီဇိုင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းထားကြသည်။
အခြားသောအထည်များဖြစ်ကြသည့် ကီမိုနိုနှင့်အတူတွဲဖက်ကာ ဝတ်ဆင်သည့် ခေါင်းစည်းများ၊ ခါးပတ်များ၊ တဘက်များနှင့် အခြားများစွာသော အဝတ်အထည်များ၊ အိမ်နံရံများတွင် တပ်ဆင်အသုံးပြုကြသည့် အပြင်အဆင်များ စသည်တို့တွင် နိရှိဂျိ-အိုရိ အဝတ်အထည်များကို အသုံးပြုလျက်ရှိကြသည်။
တဆွတ်မုရအထည်အလိပ်လုပ်ငန်းသည် နိရှိဂျင်း-အိုရိ၏ အဓိကကျသည့် ထုတ်လုပ်သူအဖြစ် ယနေ့အချိန်တွင် ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။
၎င်းကို ၁၉ရာစုတွင် ဟဲအိဇိုတဆွတ်မုရ က တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ပြင်ပလင့်များ Nishijin Homepage (English) Japanese Temari ကိုးကား ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အနုပညာလက်ရာဝေါဟာရများ။
အား ၂-မျိုးမှာ ဆင်ခြင်ခြင်းအား = ပဋိသင်္ခါနဗလ၊ ပွားများခြင်းအား=ဘာဝနာဗလတို့ ဖြစ်သည်၊ ထိုအား ၂-မျိုးတွင် ဤလောက၌ ကိုယ် နှုတ် စိတ် ပြစ်မှု ၃-ခု၏ အကျိုးသည် မျက်မှောက်တမလွန်၌ ယုတ်ညံ့ဆိုးဝါးသည်ဟု အချို့သူများ ဆင်ခြင်ကာ ပြစ်မူ ၃-ခုကိုပယ်၍ ကိုယ် နှုတ် စိတ် ကောင်းမှု ၃-ခုကို ပွားများသည်၊ သီလက္ခန္ဓ စသည်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်စွာစောင့်ရှောက်သည်၊ ဤကား ပဋိသင်္ခါနဗလ မည်သည်။
သေက္ခပုဂ္ဂိုလ်တို့၏အားသည် ဘာဝနာဗလမည်သည်၊ ထိုအားကိုစွဲ၍ ရာဂ ဒေါသ မောဟကို ပယ်စွန့်နိုင်ရကား အကုသိုလ်မပြု၊ မကောင်းမှု မမှီဝဲတော့ပါ၊ ဤကား ဘာဝနာ ဗလမည်သည်။
နောက်သုတ်များ၌ ပဋိသင်္ခါနဗလကို အတူဟော၍ ဘာဝနာ ဗလကိုသာ ဒုတိယသုတ်၌ ဗောဇ္ဈင် ၇-ပါး၊ တတိယသုတ်၌ ဈာန် ၄-ပါးကို ဟောသည်။
အကျဉ်းအားဖြင့် တရားဟောခြင်း၊ အကျယ်အားဖြင့် တရားဟောခြင်းဟု ဘုရား တရားဟောပုံ ၂-မျိုးတွင် မာတိကာမျှ ပြဟောလျှင် အကျဉ်း၊ မာတိကာကို အကျယ်ထောက်ဟောလျှင် အကျယ်ဟောခြင်းမည်သည်၊ မာတိကာ မထားစေကာမူ အကျယ်ထောက်ဟောသမျှ ဝိတ္ထာရဒေသနာပင်တည်း။
အကျဉ်းအားဖြင့်ကား ပညာမြင့်သူ၊ အကျယ်ကား ပညာသူတို့ဖို့ဖြစ်သည်၊ ပုဂ္ဂိုလ် ၄-ဦးတွင် အကျဉ်းကား ဥဂ္ဃဋိတညူပုဂ္ဂိုလ်၊ အကျယ်ကား ကြွင်းပုဂ္ဂိုလ် ၃-ဦးတို့ဖိုတည်း။
အဓိကရုဏ်းတစ်ခု၌ အာပတ်သင့်သော ရဟန်းနှင့် စောဒနာသော ရဟန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မဆင်ခြင်လျှင် အငြင်းပွားမှု ရှည်ကြာ၍ နှုတ်ကြမ်း ကိုယ်ကြမ်းဖြစ်မည်၊ ရဟန်းများလည်း ချမ်းသာစွာနေရမည်မဟုတ်၊ ၂-ဦးလုံးဆင်ခြင်မှ အငြင်းပွားမှုအချိန် တိုခြင်းစသော အကျိုးများရမည်။
အာပတ်သင့်သော ရဟန်း ဆင်ခြင်ပုံ ကိုယ်မှုဆိုင်ရာ အာပတ်တစ်ခုသင့်သော ငါ့ကို ထိုရဟန်းမြင်သည် မသင်လျင်မမြင်ရာ၊ မြင်သောကြောင့်သာ မကျေနပ်၍ မကျေနပ် သော စကားကို ထိုရဟန်းဆိုသည်။
အဆိုခံရသော ငါသည် မကျေနပ်၍ သူတစ်ပါးကို ပြောကြားသည်။
ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်း၌ အခွန်မဆောင်ပဲ ကင်းရှောင်သူသို့အပြစ် ကျရောက်သလို ငါသို့သာအပြစ် ကျရောက်သည်ဟု ဆင်ခြင်သည်။
စောဒနာသော ရဟန်းဆင်ခြင်ပုံ ကိုယ်မှုဆိုင်ရာ အာပတ်တစ်ခုသင့်သော ဤရဟန်းကို ငါမြင်သည်၊ မသင့်လျှင် မမြင်ရာ၊ မြင်သောကြောင့်သာ မကျေနပ်၍ မကျေနပ်သော စကားကို ငါဆိုမိသည်၊ အဆိုခံရသော ဤရဟန်းသည် မကျေနပ်၍ သူတစ်ပါးကို ပြောကြားသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်း၌ အခွန်မဆောင်ပဲ ကင်းရှောင်သူသို့ အပြစ်ကျရောက်သလို ငါသို့သာ အပြစ်ကျရောက်သည်ဟု ဆင်ခြင်သည်၊ ရဟန်း ၂-ဦးလုံး အသီးသီး ဆင်ခြင်၍ အငြင်းပွားမှု အချိန်တိုမည်၊ နှုတ်ကြမ်း ကိုယ်ကြမ်း ဖြစ်မည်မဟုတ်၊ ရဟန်းများလည်း ချမ်းသာစွာနေရမည်။
အဓိကရုဏ်း ၄-မျိုး ဝိဝါဒ၊ အနုဝါဒ၊ အာပတ္တိ၊ ကိစ္စာဓိကရုဏ်းဟု ၄-မျိုးရှိသည်၊ သံဃာ၌ ဝိဝါဒါဓိကရုဏ်းဖြစ်နေလျှင် ပရိယတ္တိသင်ကြားခြင်း၊ ပဋိပတ္တိအားထုတ်ခြင်းများ လစ်ဟင်း၍ သမာဓိပျက်၊ တရားထူးများမတွေ့နိုင်၊ သံဃာများ ဆင်းရဲကြရသည်။
ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည် ဘုရားရှင်အား သတ္တဝါသေပြီးနောက် ငရဲနှင့်နတ်ပြည်သို့ ရောက်ခြင်း၏ အကြောင်းကို မေးလျှောက်ရာ မတရား မမျှတသောအကျင့်ကြောင့် ငရဲရောက်၍ တရားမျှတသော အကျင့်ကြောင့် နတ်ပြည် ရောက်သည်ဟုမိန့်။
ပုဏ္ဏား သရဏဂုံတည်။
ပုစ္ဆာ ၂-မျိုး အဘယ်သည် ကုသိုလ် အကုသိုလ်ပါနည်း၊ အမေးကား အဂါရိက ပုစ္ဆာလူများဆိုင်ရာ အမေးဖြစ်၍ ခန္ဓာ ၅-ပါး စသော အမေးကား အနဂါရိကပုစ္ဆာ = ရဟန်းတော်များဆိုင်ရာ အမေးဖြစ်သည်၊ ငရဲနှင့် နတ်ပြည်ရောက်ကြောင်း ပုဏ္ဏားမေးသည်မှာ အဂါရိကပုစ္ဆာဖြစ်သည်။
အကျင့် ၂-မျိုး အကုသိုလ်ကမ္မပထ တရား ၁၀-ပါးသည် မတရား မမျှတသော အကျင့်ဖြစ်၍ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ၁၀-ပါးသည် တရားမျှတသော အကျင့်ဖြစ်သည်။
သရဏဂုံဆိုင်ရာမှတ်ဖွယ် ဆင်းရဲဖျောက် ချမ်းသာရောက်စေနိုင်သော ရတနာ ၃-ပါးသည် သရဏ၊ ရတနာ ၃-ပါးကို ကြည်ညိုလေးစား အားထားသော စိတ္တုပ္ပာဒ်သည် သရဏဂုံ၊ ထိုစိတ်ရှိသူသည် သရဏဂုံတည်သူ မည်သည်၊ သရဏဂုံအပြား ၂-ပါးတွင် အရိယာတို့၏ မဂ်ခဏ၌ နိဗ္ဗာန်အာရုံပြု၍ ရတနာ ၃-ပါး၌ ကိစ္စပြည့်စုံခြင်းသည် လောကုတ္တရာ သရဏဂုံမည်၍ ပုထုဇဉ်များ၏ ညစ်ညူးကြောင်းပယ်ကာ ရတနာ ၃-ပါးလျှင် အာရုံပြု၍ ပြည့်စုံခြင်းသည် လောကီသရဏဂုံမည်သည်။
သရဏဂုံတည်ပုံ ၄-မျိုး ရတနာ ၃-ပါးအား မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် အတ္တသန္နီယျာတန၊ ရတနာ ၃-ပါးလျှင် လည်းလျောင်းရာရှိသူ၏ အဖြစ်သည် တပ္ပရာယနတာ၊ ရတနာ ၃-ပါး၏ တပည့်အဖြစ် ကပ်ရောက်ခြင်းသည် သိဿဘာဝူပဂမန၊ ရတနာ ၃-ပါးတို့၌ အလွန်နှိမ်ချ တုပ်ဝပ်ခြင်းသည် ပဏိပါတ မည်သည်။
ပဏိပါတ ၄-မျိုး ဉာတိ၊ ဘယ၊ အာစရိယ၊ ဒက္ခိဏေယျဟု ၄-မျိုးရှိရာ “ဘုရားရှင်ကား လောက၌ အမြတ်ဆုံး အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်” ဟု ဒက္ခိဏေယျ အနေဖြင့် ရှိခိုးခြင်းသာ သရဏဂုံဖြစ်သည်။
ငါတို့ဆွေမျိုးဘုရားဟု ဆွေမျိုးဖြစ်ခြင်း-ဉာတိ၊ ရှိမခိုးလျှင် အကျိုးမဲ့ ပြုချင်ပြုမည် ဟု ကြောက်ခြင်း ဘယ၊ ဘုရားလောင်းဘဝက အတတ်ပညာ၊ ဘုရားဖြစ်ပြီးလည်း အဆုံးအမ ပေးသော ဆရာဖြစ်သည်ဟု ဆရာဖြစ်ခြင်း အာစရိယအနေဖြင့်ရှိခိုးလျှင် သရဏဂုံ မဖြစ်ပါ။
သရဏဂုံပျက်မပျက် သရဏဂုံတည်ပြီးသူသည် သာသနာပ တိတ္ထိကို ဆွေမျိုးဖြစ်၍၊ မင်းကိုကြောက်၍၊ အတတ်သင်ပေးသူကို ဆရာဖြစ်၍ ရှိခိုးလျှင် သရဏဂုံ မပျက်၊ အမြတ် အနေအားဖြင့် ရှိခိုးမှသာ ပျက်သည်။
သရဏဂုံကျိုး လောကုတ္တရာ သရဏဂုံ၏ မုချကျိုး ဖိုလ် ၄-ပါး၊ အာနိသင်ကျိုးမှာ ဒုက္ခအားလုံးကုန်ခြင်း၊ သစ္စာသိမြင်ခြင်း၊ သင်္ခါရကို နိစ္စ သုခ စသည် မယူဆခြင်း၊ ပဉ္စာနန္တရိယကံ မလွန်ကျူးခြင်းစသည်တို့တည်း။
လောကီသရဏဂုံ၏ မုချကျိုးကား ဘဝသမ္ပဒါ၊ ဘောဂသမ္ပဒါတို့နှင့် အပါယ်မကျ ခြင်းစသည်တို့တည်း။
နတ် ၈-သောင်းနှင့်ရောက်လာသော သိကြားမင်းအား ရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်က “သရဏဂုံတည်ခဲ့သော နတ်ကား အခြားနတ်များကို နတ်၌ဖြစ်သော အာယု ဝဏ္ဏ သုခ ယသ အဓိပတေယျ ရူပ သဒ္ဒ ဂန္ဓ ရသ ဗောဋ္ဌဗ္ဗ ၁၀-ဌာန သာလွန်ကြောင်း မိန့်သည်။
ဝေလာမသုတ် စသည်တို့နှင့် စပ်၍လည်း သရဏဂုံ အကျိုးထူး သိအပ်သည်။
ညစ်ညူးကြောင်းများ လောကီသရဏဂုံအတွက် မသိမှု၊ သံသယရှိမှု၊ အမြင်မှားမှု စသည်တို့ကြောင့် ညစ်ညူးတတ်၍ အာနုဘော်မကြီးမားနိုင်၊ လောကုတ္တရာ သရဏဂုကား ညစ်ညူးကြောင်း မရှိပါ၊ လောကီ သရဏဂုံသည် အပြစ်ရှိ, မရှိ ၂-ပါးပြား၍ လောကုတ္တရာသရဏဂုံကား အပြားမရှိပါ၊ အရိယာသည် ဘဝပြောင်းသော်မှ တိတ္ထိများကို ဆရာမညွှန်းတော့ပေ။
ဥပါသကဆိုင်ရာ မှတ်ဖွယ် ရတနာ ၃-ပါးဆည်းကပ်သူလူသည် ဥပါသက ဆည်းကပ်တတ်သောကြောင့် ဥပါသက၊ ၅-ပါး သီလသည် ဥပါသကသီလ၊ လက်နက်၊ သတ္တဝါ၊ အသား၊ အရက်၊ အဆိပ် ဤ ၅-ပါး ကုန်သွယ်မှုကို ရှောင်၍ တရားမျှတစွာ အသက်မွေးခြင်းသည် အာဇီဝ၊ သီလ-အာဇီဝ ၂-ပါးပျက်လျှင် ဝိပတ္တိ၊ သီလ-အာဇီဝ ၂-ပါး ပြည့်စုံလျှင် သမ္ပတ္တိမည်သည်။
သတ္တိဖြစ်အောင် သဒ္ဓါရှိခြင်း၊ သီလရှိခြင်း ́(ကောကုဟလ)ကို မင်္ဂလာဟု မယူဆခြင်း၊ ကံကိုသာ ယုံ၍ မင်္ဂလာကို မယုံခြင်း၊ သာသနာပ၌ အလှူခံကို မရှာပဲ ဤသာသနာ၌သာ ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ ဤ ၅-ပါး ပြည့်စုံရသည်၊ ပြည့်စုံလျှင် ရတနာ ကြာပဒုမ္မာ ကြာပုဏ္ဏရိုက်နှင့်တူသော ဥပါသကဖြစ်၍ အပြန်အားဖြင့် ဝိပတ္တိဖြစ်လျှင် ဒွန်းစဏ္ဍား အညစ်အကြေး စက်ဆုပ်ဖွယ် ဥပါသက ဖြစ်သည်။
ဇာဏုဿောဏိ မည်သော ပုဏ္ဏားသည် ဘုရားထံတော်ရောက်လာပြီး သတ္တဝါများ သေပြီးနောက် ငရဲသို့ ရောက်ရကြောင်းများကို မေးလျောက်ရာ ပြုခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း၊ မပြုခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ရောက်ရသည်ဟု ဘုရားရှင် ဖြေတော်မူလိုက်သည်၊ နတ်ပြည်ရောက်ကြောင်း ဒုတိယအမေးကိုလည်း ပြုခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ မပြုခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ရောက်ရသည်ဟုပင် ဖြေတော်မူရာ အဓိပ္ပာယ် မသိသဖြင့် အကျယ်ဟောတော်မူပါဟု ထပ်လျှောက်သည်။
ဤလောက၌ ကိုယ် နှုတ် စိတ် ပြစ်မှု ၃-ခုကိုသာပြု၍ ကောင်းမှု ၃-ခုကို မပြုသော အချို့သတ္တဝါတို့သည် သေပြီးနောက် ငရဲရောက်၍ ကိုယ် နှုတ် စိတ် ကောင်းမှု ၃-ခုကိုသာပြု၍ ပြစ်မှု ၃-ခုကို မပြုသော အချို့သောသတ္တဝါသည် နတ်ပြည်ရောက်ရသည် ဟု မိန့်မှ သဘောကျ သရဏဂုံတည်သည်။
ဇာဏုဿောဏိပုဏ္ဏား ဇာဏုဿောဏိ အမျိုး အလိုက် ရအပ်သော မင်းအပူဇော်ခံ ရာထူးတစ်ခု၏ အမည်ဖြစ်သည်၊ “ရဟန်း ဂေါတမကား ပညာရှိဟု နာမည်ကြီးသည်၊ သူသိသလောက်တော့ ငါတို့သိမှာပါ၊ ငါတို့ထက် ပိုမသိနိုင်”ဟု ယင်းပုဏ္ဏားသည် ထင်တလုံးဖြင့် မာနတံခွန်ထူကာ ပရိသတ်များစွာဖြင့် ဘုရားထံလာလျှောက်သည်။