kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ပထမအခန်းတွင် မပဋာ ကိုဒါသကို လူပျိုလှည့်သော သစ္စာထားနှစ်ပါးသွားခန်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခန်းသည် ပွဲကြည့် ပရိသတ်အား ကြည်နူး နှစ်သိမ့်မှုကို ပေးသည်။
မင်းသား၊ မင်းသမီးတို့၏ အဆိုအက အပြင် လူရွှင်တော်တို့၏ ပြက်လုံးများကြောင့် ရွှေပွဲလာတို့မှာ တသောသော ရယ်မောကာ ကြည်နူးရွှင်မြူးကြရသည်။
ဒုတိယ အခန်းမှာ ကိုဒါသကို မြွေခဲခန်းဖြစ်၍ တတိယအခန်းမှာ သား ကြီးရေမျော သားငယ်စွန်ချီသောအခန်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခန်း များတွင် ပရိသတ်တို့မှာ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဖြစ်ရခြင်း၊ ကရုဏာဖြစ်ခြင်းစသော အရသာများကို ခံစားရ သည်။
စတုတ္ထ အခန်းသည် မပဋာ ရူးခန်းဖြစ်၍ ဇာတ်ဆောင် မင်းသမီး၏ ပညာပြကွက်တွင် ရွှေပွဲလာတို့မှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ စွာဖြင့် နစ်မျောပါသွားကြရသည်။
ထိုဇာတ်တွင် မပဋာ အဖြစ် အသုံးတော်ခံသူ အနုပညာရှင်သည် အဓိကဖြစ်၍ အဓိကဖြစ်သူ ကလည်း မိမိ၏ပညာစွမ်းကို အစွမ်းကုန်ပြနိုင်သော ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။
အခြံအရံများသည်လည်းကောင်း၊ ဇာတ်လမ်းဇာတ် ကွက်များသည်လည်းကောင်း အဓိကဇာတ်ကောင်အား များစွာ အထောက်အကူ ပြုသည်။
ဇာတ်ရံတို့၏ နေရာသည်လည်း အကွက်ဝင်၍ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်းဇာတ်အိမ် တည်ပုံသည်လည်း အမြီးအမောက် တည့်သည်။
အလွမ်းများ သောဇာတ်လမ်းတွင် သောခန်းများ ဖောက်ထား၍ နောက်ဆုံး မပဋာ ကျောင်းတော်ဝင်ခန်းသည် အလွမ်းများ၍ ဇာတ်နာနေ သည်ကို ပြန်၍ ထိန်းလိုက်သော ဟန်ချက် ဖြစ်လေရာ ထို ကြည်နူးနှစ်သိမ့်ဘွယ်ရာ အခန်းဖြင့် စခန်းသိမ်းလိုက်လေသည်။
ရသစာပေတို့သည် ရေးပုံရေးဟန်တို့ဖြင့် လူ့သဘာဝ၊ လောကသဘာဝကို သရုပ်ဖော်ကြသည်။
စာရေးဆရာနှင့် စာဆို ပညာရှင်တို့သည် လူ့လောက ပတ်ဝန်းကျင်၌ ယင်းတို့ မြင်သိ တွေ့ကြုံရပုံတို့ကို ယင်းတို့၏ စေတနာအလျောက် ပျို့ကဗျာ လင်္ကာ ဝတ္ထု ပြဇာတ်စသည်တို့အားဖြင့် လွမ်းစရာဖြစ်အောင်၊ ဆွေးစရာ ဖြစ်အောင်၊ သောစရာဖြစ်အောင် ချီးကျူးစရာ ဖြစ် အောင် ရေးဖွဲ့ကြသည်။
အနုပညာရှင်တို့သည် အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ရေးဖွဲ့ရာ၌ ရှေးဦးစွာ ရေးဖွဲ့မည်အကြောင်းအရာတွင် စေတနာရောက်မှုရှိရသည်။
စေတနာ ရောက်မှု ရှိမှသာ အာရုံ စူးစိုက်မှုရှိ၍၊ အာရုံစူးစိုက်မှုရှိလျှင် အကြောင်းအရာ၏ အမူ အရာကို သိမြင်မှု ရှိမြဲဖြစ်သည်။
အကြောင်းအရာ၏ အမူ အရာကို သိမြင်မှု ရှိပြီးနောက် ဖန်တီးဖွဲ့ဆိုမှုရှိသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အင်းဝခေတ်မှစ၍ ကဗျာလင်္ကာ၊ ပျို့၊ ဧချင်း၊ ရတု စသည့် အနုပညာစာပေ အဖွဲ့အနွဲ့တို့ အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။
ထိုခေတ်စာဆိုတို့၏ အဓိက အာရုံစိုက်သော အကြောင်းအရာသည် ဗုဒ္ဓစာပေနှင့် မင်းမှူးမတ်တို့ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓသာသနာကို တစ်နိုင်ငံလုံးက အထွက်အမြတ်ထားရာ၊ ဘုရားအလောင်းတော်တို့၏ အမူအရာကို စာဆိုတို့က စေတနာ ရောက်၍ ချီးကျူးဖွဲ့ဆိုကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ချေ။
ထိုနည်းတူစွာပင် ကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ ကဗျာလင်္ကာအဖွဲ့အနွဲ့ တို့သည် အာရှတိုက်၌လည်း ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။
ထိုခေတ် ထိုအခါက နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူသည် သက်ဦးဆံပိုင်မင်းဖြစ်သည်။
ထိုမင်းကို လောကသမုတိနတ်အဖြစ်ထား၍၊ မင်း၊ မင်းညီ မင်းသား အမှူးအမတ်များကို ပြါးပြါးဝပ်ကြောက်ရသည်။
ထိုခေတ်ထိုအခါက ဥရောပ၌လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်သည်။
အာရှ၌လည်း ထိုအတိုင်းဖြစ်သည်။
အုပ်ချုပ်သူ လူတန်းစား စာဆိုတို့က စေတနာ ရောက်၍ ချီးကျူးဖွဲ့ဆိုကြခြင်းသည် ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ရာဟု မဆိုသာချေ။
ထိုခေတ်အခါတွင် မြန်မာနိုင်ငံ၌ ထူးထူးခြားခြား ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော အဖွဲ့အနွဲ့တို့ကား ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာ၏ တျာချင်းများ ဖြစ်သည်။
ဝန်ကြီး၏ လယ်သမား၊ ထန်းတက်သမားစသော တျာချင်းတို့၌ လက် လုပ်လက်စား၊ အာဏာမဲ့၊ ဓနမဲ့ ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုး တို့ မိမိတို့ တဝမ်းတခါး အတွက် ရာသီအလိုက် ကြိုးပမ်း လုပ်ကိုင်ကြပုံကို ဝန်ကြီး ဆင်ခြင်မိသည်။
ထိုလူတန်းစားတို့ ကား တိုင်းပြည် ရိက္ခာဖူလုံရေး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်ကို လည်း ဆင်ခြင်မိသည်။
ထိုလူတန်းစားသည် စင်စစ် နိုင်ငံ၏ အရေးပါအရာရောက်သော ပြည့်အင်္ဂါတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း စားဝတ်နေရေး၌ လူတန်းမစေ့ကြသည့် အဖြစ်ကိုလည်း တွေးဆ မိသည်။
ထိုကြောင့် ထိုလူတန်းစားအပေါ် သနားချစ်ခင်ခြင်း၊ ချီးကျူးခြင်း စေတနာတို့ သက်ရောက်၍ ထိုလူတန်းစား၏ အမူအရာကို လေ့လာပြီးလျှင် ဖွဲ့နွဲ့ဖန်တီးသော တျာချင်းများ အနက် ပုံစံတစ်ခုကို လေ့လာရလျှင် “ ထန်းပင်ထန်းလက်၊ ထန်းရွက်ကယ်ဝေဝေ၊ စင်အောင် ခုတ်ထစ်၊ နုပျစ်ထန်းဦးရေ၊ မယားငယ်ဆွေ၊ ထန်းရေသိမ်း ဆည်း၊ သားမြေးဟစ်ကြော်၊ ခွေးဝက်ခေါ်၊ ထန်းလျှော် ယုန်ပိုက်စည်းငယ်နှင့်လေး ” ထန်းတက်သမားက ထန်းပင်ထက်တက်၍ ထန်းရည် ရ အောင် ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ မယားသည် ထန်းပင် ခြေရင်း၌ ချထားသော ထန်းရည်အိုးတို့ကို သိမ်းဆည်းရသည်။
ထိုစဉ်တွင် သားမြေးငယ်တို့က ဖွတ်၊ ပုတတ်၊ ယုန်၊ ခါ၊ ငုံး၊ ကြွက်၊ မြွေပါမကျန် စားကောင်းသောသတ္တဝါတို့ကို ချောက်လှန့် ဖမ်းဆီးရသည်။
ယင်းသို့ဖြင့် အမိအဘ၊ သားငယ်မြေးငယ် မကျန် အလုပ်လုပ်၍၊ အလုပ်ပြီးလျှင် အိမ်သို့ပြန်ကာ အမဲ လိုက်၍ ရခဲ့သော တောသတ္တဝါတို့ကို ဖုတ်ကင်ချက်ပြုတ်၍ တပျော်တပါး စားကြပုံ ထိထိမိမိ သရုပ်ဖော်ထားလေရာ၊ စာဖတ်ပရိသတ်တို့အဖို့ ထိုအိမ်သားစု၏အမူအရာကို ကရုဏာသက်ရသည့်နည်းတူ ဖြစ်လေရာဘဝတွင် ဖြစ်သလိုနေ၊ ဖြစ်သလို စားတတ်ကြသည်ကိုလည်း ချီးကျူးမိကြရလေသည်။
ရွှေပြည်စိုးဝတ္ထု၌ ဦးလတ်သည် ဗိလတ်ပြန်ဝတ်လုံ မောင် သောင်းဘေ၏အဖွဲ့တွင် သူ့ခေတ်က ရန်ကုန် ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဖောက်ပြန်လွယ်သည့် လူ့သဘာဝ (ဝါ)သွေး ကြီးမွေးကြီး ဖြစ်တတ်သော သဘာဝကို ဟာသဉာဏ်ရှိသူ၏ ဘဝအသိအမြင်ဖြင့် ဖွဲ့ပြထားရာ၊ စာဖတ်ပရိသတ်မှာ ဖတ်ရင်း ပြုံးမိကြရသည်။
သွေးကြီးမွေးကြီးဖြစ်တတ်သော သဘာဝသည် လောက၌ ဒေါမနဿ ဖြစ်တတ်သော သဘာဝ ဖြစ်သည်။
စာရှုသူတို့ကမူ မောင်သောင်းဘေ၏ အမူအရာကို ဒေမနဿ မဖြစ်ပဲ သင့်တင့်စွာ နှလုံးသွင်း၍သား ပြုံးမိခြင်းသည် အနု ပညာ သဘောပေတည်း။
ရွှေပြည်စိုးဝတ္ထုတွင် မောင်မောင်စိုး နှင့်ခင်ခင်ထားတို့ အကြောင်းသည် ပင်မဇာတ်လမ်းဖြစ်၍ မောင်သောင်းဘေ၏အဖွဲ့သည် ဇာတ်လမ်းလက်တက်ဖြစ်သည်။
စိုးနှင့်ထားတို့၏ ဇာတ်လမ်းသည် သနားစရာ၊ လွမ်းစရာ သက်သက်မျှလောက် ဖြစ်သည်။
မောင်သောင်းဘေနှင့် ဦးရာ ကျော်တို့ အကြောင်း၌မူ ဦးလတ်သည် လောကသဘာဝ၊ လူ့ သဘာဝတို့ကို ပုံဖော်သွားလေသည်။
နယ်ချဲ့လက်အောက်၌ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ကျော်ခန့်ကြာခဲ့ပြီး နောက်တွင် မြန်မာတို့သည် မိမိတို့၏အတိတ်ရာဇဝင်သမိုင်း နှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့ကို အမေ့မေ့အလျောလျော့ဖြစ်လာကာ ဇာတိမန်ဇာတိသွေး ကွယ်ပျောက်လု မတတ် ဖြစ်လာသည်ကို ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းသည် မြန်မာလူထုတို့ နိုးကြား တက်ကြွ၍ ဇာတိသွေး ဇာတိမာန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်ရန် မြန်မာလူထုတို့ နားလည်နိုင်သော နည်းပရိယာယ်တို့ဖြင့် ကြံ ဆောင် နှိုးဆော်ခဲ့သည်။
ဆရာကြီး၏ နည်းပရိယာယ်များမှာ မှာတော်ပုံကျမ်းများ၌ မြန်မာရာဇဝင်အကြောင်းကို လေးချိုးရှည် ကြီးများဖြင့် ဖွဲ့ပြသည်။
ဋီကာများ၌ မြန်မာစာပေ မြန်မာ ရာဇဝင်များကို မေးဖြေပြေါကြားဟန် ဖွဲ့ပြသည်။
အကြောင်း သင့်တိုင်း မြန်မာပျို့၊ လင်္ကာ၊ ရတု၊ မော်ကွန်း၊ ဧချင်း အစ ရှိသည်တို့မှာလည်း စာများကို ကောက်နုတ်ဖော်ပြသည်။
ဤသို့ဖြင့် မြန်မာစာပေယဉ်ကျေးမှုတို့ကို မြန်မာတို့ လွမ်းဆွတ် ဖွယ် ဖြစ်အောင်၊ အားတက်ဖွယ်ဖြစ်အောင်၊ ကြည်ညိုဖွယ် ဖြစ်အောင် ဖွဲ့နွဲ့၍ မြန်မာတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ယူကျုံးခဲ့ရာ ပုံစံပြရသော် “ ဇာတိပင်အခြေပျောက်ပြန်တဲ့ ဘဝပေမို့၊ သာကီဝင်တွေ မောက်ဟန်လဲ မပြချင်ဘု၊ နောက်ယမန် သမဆီက၊ အထောက်မတန် လှခဲ့တဲ့၊ မြန်မာ့ပလ္လင်ပျံ ကျွန်းပေမို့၊ ပေါက်ကန်ကျကာမှ၊ ဆရာ့မှာ အင်မတန်လွမ်း ” ပုဂံမြို့ဟောင်းရောက်ခဲ့စဉ် အနော်ရထာ ကျန်စစ်သားတို့၏ ခေတ်ကို မြင်ယောင်မိလျှင် နယ်ချဲ့လက်အောက် ကျွန်အဖြစ် ရောက်နေရသော မြန်မာ့ဘဝနှင့် နိုင်းစာမိယင်း ရှေးမင်းများကို ရှက်မိကြောင်းကို ဇာတိမာန်တက် ကြွသံ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံ၊ ရှက်သံနှောကာ ဖွဲ့နွဲ့ပြလေသည်။
အနုပညာ အဖွဲ့အနွဲ့၊ အနုပညာ လက်ရာတို့သည် တခေတ် နှင့်တခေတ် မတူ ပြေါင်းခဲ့ကြသည်။
ပန်းချီ၊ ပန်းပု၊ ဗိသုကာ စသော အနုပညာရပ်များ၌ စနစ်နှင့်ဟန်တို့သည် ခေတ်အလိုက် ပြေါင်း၍ပြေါင်း၍ လာခဲ့ကြသည်။
တခေတ်တွင် ကောက် ကြောင်းပန်းချီစနစ် ခေတ်စားခဲ့သော်လည်း တခေတ်တွင်မူ ဆေးအရောင်အသွေးဖြင့် အလင်းအမှောင် ကစားသည့် စနစ် ထွန်းကားခဲ့သည်။
ပန်းပု၊ ဗိသုကာ၊ စာပေ၊ သဘင် စသည် တို့၌လည်း ထိုနည်းတူ တခေတ်နှင့်တခေတ် မတူ ပြေါင်းလဲမှု များ ရှိခဲ့လေသည်။
အနုပညာ လက်ရာတို့သည် ခေတ်၏ အခြေအနေကိုလည်း ထင်ဟပ်ပြကြသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကမ္ဘာကျော် ရွှေတိဂုံ စေတီတော်ကြီး၏ပုံတော်သည်နွဲ့နှောင်း သည်။
ပြေပြစ်သည်။
စိတ်အေးချမ်းဘွယ်ရာဖြစ်သည်။
စေတီ တော်ကို မွမ်းမံတည်ဆောက်သည့်ခေတ်သည် အောက် မြန်မာ နိုင်ငံ၌ စစ်မက်အေးချမ်းသာစွာ နေလိုကြသော ဟံသာဝတီ ဘုရင် ဗညားကျန်းနှင့်ဘုရင်မ ရှင်စောပုတို့ဖြစ်သည်။
ထိုခေတ် တွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့သည်လည်း စိတ်အေး ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။
ထိုကြောင့် ငြိမ်းချမ်းသော ခေတ်၏ သဘော၊ မွမ်းမံသူ မင်းနှစ်ပါး၏သဘော၊ တိုင်းသူ ပြည်သား တို့၏သဘောသည် စေတီတော်ကို ပြုပြင်ပေးရသူ ပန်းရံပျံ တို့အား ထင်ဟပ်လေသဖြင့် စေတီတော်၏ ဗိသုကာတွင် ပြေပြစ်နွဲ့နှောင်းမှု သဘော၊ ငြိမ်းချမ်းမှုသဘောတို့ ပေါ်လွင်လျက် တင့်တယ်သပ္ပါယ်လှပေသည်။
ညောင်ဦး ရွှေစည်းခုံစေတီတော်၏ ဒါယကာများကား ဘုန်းလက်ရုံး ကြီးမားကြသော အနော်ရထာမင်းကြီးနှင့် ကျန်စစ်သားမင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုမင်းများလက်ထက်တွင် နိုင်ငံတော်၏ နယ်နမိတ်သည် ယခုခေတ် ပြည်ထောင်စုမြန်မာ နိုင်ငံ၏ နယ်နမိတ် နီးပါး ကျယ်ဝန်းသည်။
ဗုဒ္ဓသာသနာကို ပထမဆုံး တစ်နိုင်ငံလုံး ကြည်ညိုမြတ်နိုးကြသောခေတ် ဖြစ် သည်။
တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် နိုင်ငံရေး၊ သာသနာရေး စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေကြသည်။
စေတီတော်၏ ဒါယကာ မင်းနှစ်ပါးသဘော၊ ခေတ်၏သဘော၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ သဘောသည် စေတီတော်တည်ထားပုံ ဗိသုကာ၌ ပေါ်လွင်လျက် ရှိရာ ထိုသဘောတို့သည် စေတီတော်၏ ပုံတော် ကြံ့ခိုင်ခြင်း၊ ထက်မြက်ခြင်း၊ တက်ကြွအားရဘွယ် ရှိခြင်း တို့၌သာမက မုခ်ဦးခြင်္သေ့ရုပ် များ၏ ပြည့်ဖြိုးခြင်း၊ ခွန်အား ကြီးခြင်းတို့၌လည်း ထင်ရှားတွေ့မြင်ရလေသည်။
လူတစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး အနုပညာချင်း မတူချေ။
အနုပညာသည် ကာလ၊ ဒေသ၊ အခြေအနေနှင့် လူမျိုး၏ ဓလေ့တို့ကို မှီး၍ ဖန်တီးရသော ပညာဖြစ်သဖြင့် ရောမအနုပညာနှင့်ဂရိအနုပညာချင်းမတူ၊ ဂရိအနုပညာနှင့် အီဂျစ် အနုပညာချင်းမတူ၊ အိန္ဒိယနှင့်တရုတ် အနုပညာချင်းမတူ၊ မြန်မာနှင့်အင်္ဂလိပ်တို့၏ အနုပညာချင်းလည်း ခြားနားကြသည်။
ကာလ၊ ဒေသနှင့် လူမျိုးဓလေ့စရိုက်ကို မှီးရသဖြင့် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ယဉ်ကျေးမှုသည် ယင်း၏ အနုပညာတွင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် အနုပညာသည် ယဉ်ကျေးမှု၏ ကြေးမုံဟုဆိုကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။
နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် အနုပညာသည် ပညာတစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ပညာရပ်တိုင်းသည် အနုပညာ မမည်ပေ။
အလွန်မွှေးသော ရေမွှေးကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း၊ အလွန်အရသာရှိသော ခဲဘွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို စီရင် ချက်ပြုတ်နိုင်ခြင်း စသည် တို့သည် အနုပညာဟု မခေါ်။
အတတ်ပညာသာလျှင် ဖြစ် သည်။
အနုပညာသည် စိတ်ကူးဉာဏ်စွမ်းဖြင့် ဖန်တီးရသော ပညာဖြစ်ပြီးလျှင် စိတ်ဖြင့်သာ အရသာ ခံစားနိုင်၍ စေတနာကို လှုံ့ဆော်နှိုးဆွပေးနိုင်သော ပညာမျိုး ဖြစ်သည်။
ရေမွှေးနှင့် ခဲဘွယ်ဘောဇဉ်တို့၏ အဆိုးအကောင်းကို ကိုယ်တွေ့လက်တွေ့ ခံစားသိရှိကြရသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးထားသကဲ့သို့ ပကတိ လူနှင့်တူအောင် ရေးဆွဲထားသော ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် သည်ပင်လျှင် စေတနာနှိုးဆွမှု သဘောမပါက အနုပညာ လက်ရာမြောက်သည်ဟု မဆိုကြပဲ ကျွမ်းကျင်မှုကိုပြသော အတတ်ပညာတစ်ရပ်အဖြစ် ယူဆကြသည်။
သို့သော် ကမ္ဘာ ကျော် ဣတာလျံ ပန်းချီဆရာကြီး လီယိုနာဒိုဒါဗင်ချီ၏ “ မိုနာလီဆာ ” အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံတူပန်းချီကား ကြီးသည်မူ အကောင်းဆုံးသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြရလေသည်။
လူမျိုး၏ ယဉ်ကျေးမှုကြေးမုံ သုခုမပညာဟူ၍လည်းကောင်း၊ ရသပညာဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ဆိုသော အနုပညာသည် လူ၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သော ပညာမျိုး၊ လူ၏ စေတနာကို လှုံ့ဆော်နိုးဆွပေးနိုင်သော ပညာမျိုး၊ လူ၏စေတနာ အလျောက် လူ၏ စိတ်ကူး ဉာဏ်စွမ်း ဖြင့် ဖန်တီးရသော ပညာမျိုး ဖြစ်သည်။
လူမျိုးတစ်မျိုး၏ စိတ်နေသဘောထား၊ ကြံရည်ဖန်ရည်၊ ဓလေ့စရိုက်၊ လူနေမှုအဆင့်အတန်းတို့ကို ထိုလူမျိုး၏ အနုပညာက ပို၍ ထင်ဟပ်ပြနိုင်သည်ဟုဆိုပေသည်။
ပါဠိဘာသာအားဖြင့် သုခုမပညာဟုခေါ်သော အနုပညာသည် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ယဉ်ကျေးမှုကြေးမုံ ဖြစ်သည်။
လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ယဉ်ကျေးမှုကို ထောက်ရှု၍ ထိုလူမျိုး၏ စိတ်နေသဘောထား၊ ကြံရည် ဖန်ရည်၊ ဓလေ့စရိုက်၊ နေထိုင်မှု အဆင့်အတန်းတို့ကို အကဲခတ်ရသည်။
လူမျိုးတစ်မျိုး၏ စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်မှုများထက် ထိုလူမျိုး၏ အနုပညာက ထိုလူမျိုး၏ ဓလေ့စရိုက်၊ လူနေမှု အဆင့်အတန်းတို့ကို ပို၍ ထင်ဟပ် ပြနိုင်သည်ဟု အချို့ပညာရှင်ကြီးများက ယူဆကြသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) အနုပညာ ဆိုသည်မှာ လွန်စွာနုနယ်သော စိတ်ကို မြင်မှုအာရုံ၊ ကြားမှုအာရုံ ပေး၍ဖြစ်စေ၊ စိတ်၏ အခြေတစ်မျိုး ပြောင်းသွားအောင်ဖြစ်စေ ဖန်တီးပေးနိုင်သည့်ပညာကို ခေါ်သည်။
အနုပညာပေးသူနှင့် ယူသူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စလုံး တူညီသော အာရုံခံစားမှု ရရှိမှသာ ဖန်တီးသူ၏ လက်ရာကို ရသမြောက်သည်ဟု ကင်ပွန်းတပ်ခြင်း ခံရသည်။
ကျမ်းကိုး Category:ယဉ်ကျေးမှု။
SWING သည် Java အတွက် widget toolkit ဖြစ်သည်။
Java ပရိုဂရမ်များ ရေးသားရာတွင် graphical user interface (GUI) ကိုပေးအပ်သော API ဖြစ်ပြီး Sun Microsystem ၏ Java Foundation Classes (JFC) ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။
အခရစ်လစ်(Acrylic) အခရစ်လစ်ဆေးသည် ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ပန်းချီဆေးတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ဤဆေးသည် စွယ်စုံသုံးစွဲနိုင်သော ဆေးဖြစ်သည်။
အခရစ်လစ်ဆေးသည် ဆီဆေးနှင့် အလားတူ၍ ဆီဆေး၏ ဝိသေသ လက္ခဏာများနှင့် ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်နေပါသည်။
သို့သော်ဆီဆေးနှင့် မတူသောအချက်မှာ အခြောက်မြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုဆေးသည် ကင်းဗတ်၊ သစ်သား၊ စက္ကူ၊ ဘုတ်ပြား၊ ဖန်၊ ပလပ်စတစ်၊ ကွန်ကရိနှင့် အင်္ဂတေ စသော မျက်နှာပြင် အမျိုးမျိုးပေါ်တွင် ရေးဆွဲအသုံးပြုနိုင်သည်။
ဆီဆေးရေးဆွဲရာတွင် ဆေးရောင်နှင့်ရောစပ်ရသော မီဒီယမ်(Medium) လိုအပ်သကဲ့သို့ အခရစ်လစ်ရေးဆွဲရာတွင်လည်း ရေ လိုအပ်ပါသည်။
ဆေးကြောသန့်စင်ရာ တွင်လည်း ရေနှင့်ပင် ဆေးကြောရသည်။
အရောင်တောက်ပ စိုပြေခြင်း၊ ရေရှည်၌ လိုအပ်သလို ရေးဆွဲနိုင်ခြင်း၊ အရောင်မှေးမှိန်ခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်ခြင်း၊ လွန်ကဲစွာ အရောင်တောက်ပြောင်မှုမရှိခြင်း၊ ရေ၏စွတ်စိုမှု အန္တရာယ် ကို ထူးကဲစွာခံနိုင်ခြင်း၊ ပြင်ပမှ သက်ရောက်သော ရာသီဥတုဒဏ်ကို ကောင်းစွာခံနိုင်သော အရည်အသွေးများရှိ ခြင်း၊ ဆေးများကွဲအက်ခြင်းမှ ကင်းဝေးခြင်း၊ ဆေးကို ဖော်စပ်အသုံးပြုရာတွင် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသည့် အရာများမပါရှိခြင်း စသည့်အချက်များကား အခရစ်လစ်ဆေး၏ ထူးခြားမှုများပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤဆေးသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတို့၏ ဒြပ်သားမျက်နှာပြင်များကို ရေးဆွဲဖန်တီးခြင်း၊ ဆေးများက်ို အတုံးအခဲအလိုက် ရေးဆွဲခြင်း၊ အစွန်းအကွက်များဖော်၍ ရေးခြင်း၊ အရောင်ကို တောက်ပစေခြင်း၊ ဆေးရောင်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်စွာ အသုံးပြုခြင်း နှင့် လေအားကို အသုံးပြု၍ အမှုန်အစက်များဖြင့် ရေးဆွဲခြင်း စသည့်ပုံမှန်ရေးရိုးရေးစဉ်မဟုတ်သော အသစ်အဆန်းများကို ရေးရာ၌ များစွာသင့်လျော်သော ဆေး အမျိုးအစားဖြစ်သည်။
ဤဆေး၏ ထူးခြားချက်မှာ ပန်းချီဆရာများ၏ စိတ်ကို ကောင်းစွာလှုပ်ရှားစေခြင်း၊ ပန်းချီအနုပညာကို ပြည့်ဝစွာဖန်တီးနိုင်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
အခရစ်လစ်ဆေးသည် မှိန်သောအရောင်များ ဖြစ်စေနိုင်သလို တောက်ပြောင်သော အရာများ ဖြစ်စေခြင်း၊ ထူပျစ်အောင်ဆေးချယ်နိုင်ခြင်းများအပါအဝင် ဆီဆေးများဖြင့် ပေါင်းဖွဲ့ထား၍ ကျယ်ပြန့်သောအရောင်အသွေး ခြယ်လှယ်မှု နည်းပညာများနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။
ဆေးအထူသုံးမည်ဆိုလျှင် အခရစ်လစ်ဆေးသည် ပြန့်ပြူး ညီညာခြင်း၊ ချောမွေ့ခြင်း၊ မျက်နှာပြင်များကို ဆေးထူထူဆေးများများ ရေးခြယ်ခြင်းများအတွက် သင့်လျော်သည်။
၎င်းဆေးများသည် ရေနှင့်လည်းရောစပ်နိုင်ပြီး ရိုးရိုးရေဆေးကဲ့သို့ အကြည်လည်း ရေးဆွဲနိုင်သည်။
မှိုတက်ခြင်း စသောပျက်စီးစေမှုများမှ ကာကွယ်ရန် ခဲဓာတ်ပါသောအရည်များနှင့် ကြာရှည်ခံစေသော ဇဝက်သာ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ပါဝင်ရောစပ်ထားခြင်းဖြင့် ဆေးများခဲခြင်း ပျစ်ခြင်းမှ ကင်းဝေးသည်။
ဤဆေး၏ဆိုးကျိုးမှာ အခန်းအပူချိန်၌ ဆေးသည် အလွန်ပျော့ပျောင်းနူးညံ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရေးခြယ်သောအခါတွင် ဆေးသားအလွှာတွင် ဖုန်မှုန့်၊ မြူမှုန့် စသည်များ ဝင်ရောင်စေပြီး ဆေးအရောင်ပျော့စေခြင်း၊ ဆေးရောင်ပျက်ခြင်းများကို ဖြစ်စေသည်။
အခရစ်လစ်ဆေးသည် ခြောက်သွေ့သာအခါ ပို၍အရောင်မဲမှောင်စေသည်။
ဆေးအလွန်အကျွံ သုံးစွဲချယ်မှုန်းထားပြီး ခြောက်သွားသောအခါ ထိုနေရာမှ အရောင်များနှင့် ခွဲခြားနိုင်းယှဉ်ရန် ခက်ခဲပါသည်။
ဤဆေးသုံးခြင်းဖြင့် လူအချို့တွင် ဆေးနှင့်မတည့်သော အခြေအနေ (Allergies)များ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
အခရစ်လစ်ဆေးကို ၁၉၉၀-ခုနှစ်၌ ဂျာမဏီပြည်မှ ပထမဦးဆုံး ဖော်စပ်ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
ဆေးထုတ်လုပ်သည့်အပေါ်မူတည်၍ အမျိုးအစားကွဲပြားခြားနားမှုရှိပြီး အချို့သည် အရည်ကျဲ၍ အချို့သည် အရည်ပျစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆေးနှင့်ရောစပ်သုံးစွဲရသော မီဒီယံ(Medium) နှင့် ကော်စေးတစ်မျိုး(Gel)တို့ကို ထည့်၍ လိုအပ်သလို ထိန်းချုပ် သုံးစွဲနိုင်သည်။
ကျမ်းကိုး စိန်ပန်းနီ(အလှပညာ စာအုပ်မှ) Category:အနုပညာ Category:ပန်းချီ Category:ပန်းချီသမိုင်း။
ဗေဠုဝ(နတ်စောင်း) ဗေဠုဝ(နတ်စောင်း)သည် မာရ်နတ်နှင့် ပဉ္စသီခနတ်သား တို့ ကိုင်ဆောင်တီးခတ်သော စောင်း ဖြစ်သည်။
ရှေးဦးအရင် မာရ်နတ်မင်း၏ စောင်း ဖြစ်သည်။
ဗေဠုဝ(နတ်စောင်း)ကို တစ်ကြိမ် တီးခတ်လိုက်သော် လူ့အချိန်ကာလ အားဖြင့် လေးလကြာမှ အသံစဲ၏။
နတ်အတိုင်းအတာ အရ ဆိုလျှင် တခဏဘဲ နေပေလိမ့်မည်။
သက္ကပဉှသုတ် အဋ္ဌကထာ အရွယ်အစား ဗေဠုဝ စောင်းကြီးသည် စောင်းလက်ရုံးနှင့် စောင်းအိုးသည် သုံးဂါဝုတ် လောက် ကြီးမားပေသည်။
စောင်းညှို့ဖွဲ့ချည်ရာ နေရာသည် တစ်ဂါဝုတ်၊ စောင်းလက်တန်လည်း တစ်ဂါဝုတ်၊ စောင်းခွက်ငယ်လည်း တစ်ဂါဝုတ် ရှိလေသည်။
(နတ် အတိုင်းအတာ) ခုနှစ်တောင် တစ်တာ နှစ်ဆယ်တာ တစ်ဥသဘ နှစ်ဆယ်ဥသဘ တစ်ကောသ လေးကောသ တစ်ဂါဝုတ် နှုန်းနှင့် တွက်လျှင် တစ်ဂါဝုတ်မှာ ပေပေါင်း(၁၆၈၀၀)ရှိသည်။
သုံးဂါဝုတ်တွင် ပေပေါင်း (၅၁၄၀၀)ရှိ၏။
ဗေဠုဝ စောင်းကြီးသည် နတ်စောင်းကြီး ဖြစ်သဖြင့် လူတို့စောင်းထက် အဆမတန်ကြီးပေသည်။
နတ်တို့အတွက်မူ ကိုင်၍ကောင်းရုံ အလောတော်ရှိမည်ဟု မှန်းဆရသည်။
အရောင်အဆင်း ဥသျှစ်သီးအမှည့် အရောင်ရှိသည်။
ရွှေဝါရောင် ဖြစ်သည်။
စောင်းရွက်က ရွှေရောင်၊ စောင်းလက်တန်က ဣန္ဒနီလာ မြကျောက်၊ စောင်းညှို့က ငွေကြိုး၊ စောင်းကြိုးရစ်ပတ်သည့် နေရာက သန္တာ၊ စောင်းတစ်ခုလုံးသည် ရတနာများနှင့် စီခြယ်ထားသည်။
သက္ကပဉှသုတ် အဋ္ဌကထာ စောင်းကြီး၏ စောင်းလက်ရုံးကို သုံးပုံပုံလိုက်လျှင် အထက်ပိုင်းကို ဆဇ္ဖ၊ အလယ်ပိုင်းကို မဇ္ဈ၊ အောက်ပိုင်းကို ဂန္ဓာရ ဟု ခေါ်သည်။
သံစဉ် စောင်းကြီး၏ အခြေခံအသံ ခုနှစ်ပါး ရှိသည်။
အသံများကို နားလည်လွယ်အောင် လူ့လောကမှာ ရှိသော သတ္တဝါတို့၏ အသံနှင့် ခိုင်းနှိုင်း ဖော်ပြထားပေသည်။
ထိုအသံခုနှစ်မျိုးမှာ- နွားလားဥဿဘအသံ(နွားသိုးကြီးများ တွန်သံ) မြင်းဟီသံ ဥဒေါင်းတွန်သံ ဆိတ်မြည်သံ ကြိုးကြာကျူးသံ ဥဩတွန်သံ ဆင်ဟီသံ တို့ဖြစ်သည်။
လက်ပေါက်ကို တွက်စစ်လျှင်- နွားလားသံက သုံးပေါက် မြင်းသံက ခြောက်ပေါက် ဥဒေါင်းသံက ငါးပေါက် ဆိတ်သံက နှစ်ပေါက် ကြိုးကြာသံက ပုလဲ ဥဩသံက လေးပေါက် ဆင်သံက ညှင်းပေါက် တို့ဖြစ်သည်။
အခြေခံစောင်းသံက ခုနှစ်မျိုး၊ ထိုခုနှစ်မျိုးထည်းမှ တစ်သံ တစ်သံတွင် ခုနှစ်မျိုးစီဖြာပြီး ထွက်လာပြန်သောကြောင့် ၄၉-သံ ဖြစ်သည်။
ဤ၄၉-သံမှာ တီးရိုးတစ်သံ ထပ်ထည့်လျှင် တီးခြင်း ငါးဆယ်ဖြစ်လာသည်။
ဦးကျော်လွင်(နှစ်ဖက်လှ) ရေး ဗုဒ္ဓနှင့် မာရ်နတ် အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများ ကျမ်းကိုး Category:၃၁-ဘုံ Category:နတ်ဘုံ ခြောက်ဘုံ Category:ဗုဒ္ဓဘာသာ Category:ဂီတ။
အာဏာရအစိုးရကို တရားဝင်ဆန့်ကျင်ပိုင်ခွင့်ရှိသောအဖွဲ့ကို အတိုက်အခံဟုခေါ်သည်။
တိုင်းပြည်ကိုသစ္စာရှိပြီး အာဏာရအစိုးရကိုသာ ဆန့်ကျင်သူကို သစ္စာရှိအတိုက်အခံ Loyal Opposition ဟု ခေါ်ပါတယ်။
အတိုက်အခံသည် တနေ့တွင် အစိုးရဖွဲ့မည်ဖြစ်၍ မမြင်ရသောအစိုးရ shadow government ဟုလည်း အင်္ဂလန်၌ခေါ်သည်။
သစ္စာရှိအတိုက်အခံဟူသော ဝေါဟာရသည် အင်္ဂလိပ်နိုင်ငံရေးစနစ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
(၁၈) ရာစုတွင် နိုင်ငံရေးပါတီများ အင်္ဂလန်၌ စတင်ပေါ်ထွက်လာစဉ် အတိုက်အခံဆိုသည့်စကား ပေါ်ပေါက်လာ သည်ဖြစ်၍ အနှစ်သုံးရာခန့် ရှိနေပါပြီ။
ထိုစဉ်က ဘုရင်ကို သစ္စာရှိပြီး အာဏာရအစိုးရကို အတိုက်အခံလုပ်သဖြင့် ဘုရင့်သစ္စာခံအတိုက်အခံ Majesty’s Loyal Opposition ဖြစ်လာ၏။
အတိုက်အခံ၏ တာဝန်သည် အစိုးရ၏ အပြစ်အနာအဆာကို ဖော်ထုတ်ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ရုံသာမကဘဲ အစိုးရနှင့် ပူးတွဲဆောင်ရွက်သည်လည်းရှိ၏။
သို့သော် အစပိုင်းတွင် ရင့်ကျက်မှုနည်းသေးသည့်အတွက် အစိုးရလုပ်သမျှကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် အတိုက်အခံ၏ တာဝန်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုမျိုးလည်း ရှိသည်။
နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်လာပါက အစိုးရကို အတိုက်အခံက ထောက်ခံတတ်သည်။
ဥပမာ ၂၀၀၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ (၁၁) ရက်နေ့က နယူးရောက်နဲ့ဝါရှင်တန်ကို အကြမ်းဖက် သမားတိုက်ခိုက်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး သမ္မတ ဘုရှ်ကို ထောက်ခံသော အတိုက်အခံဒီမိုကရက်ပါတီဝင်များ ထိုစဉ်က ရှိလာသည်ကို တွေ့ရ၏။
သဘောထားကွဲလွဲမှုကို လက်ခံသည်-agree to disagree သို့မဟုတ် agreeing to disagree ဆိုသော အင်္ဂလိပ် စကားသည် (၁၈) ရာစု အင်္ဂလိပ်နိုင်ငံရေးလောကမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
အငြင်းပွားကြသည့်အခါ၌ တဦး အမြင်ကို တဦးက သဘောမတူသော်လည်း ဤသို့ ကွဲပြားနေသော အမြင်များရှိသည်ကို လက်ခံပြီး ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘဲ အဆင်ပြေအောင် စခန်းသွားကြဖို့ သဘောတူခြင်းဖြစ်သည်။
ဤစကားကို ဖန်တရာတေအောင် သုံးနေကြသော်လည်း နားလည်ရန် မလွယ်ပါ။
အတွေ့အကြုံနဲ့ ပညာအခြေခံ ဗဟုသုတကိုလိုက်၍ ပြဿနာတခုကို မြင်ပုံခြင်း ကွဲပြားခြားနားကြသည်။
ထို့ကြောင့် အချက်အလက်တခုကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင်လည်း ကွဲပြားသွားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဤသို့ အမြင်ကွဲပြားရသည့် အကြောင်းရင်းကို လေ့လာဆန်းစစ်ရန် လိုသည်။
အမြင်ကွဲပြားသူကို အပြစ်တင်စရာမလိုပါ။
၎င်းကို နားလည်ရန်သာ ကြိုးပမ်းရပါမည်။
သို့မှသာလျှင် ကွဲလွဲမှုကို လက်ခံနိုင်သည့် အရည်အသွေးရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
သဘောမတူကြောင်း ရိုးသားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းသည် တိုးတက်မှုရှိလာသည်ကို ပြသရာရောက်သည်ဟု အိန္ဒိယခေါင်းဆောင် မဟတ္တမဂန္ဒီ ပြောဖူးပါသည်။
ပါဝင်လုပ်ကိုင်သူ၏ ကွဲလွဲသော သဘောထားကို နားလည်အောင် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ဆန့်ကျင်မှုကို ပျက်ပြယ်စေသည်။
စီမံကိန်းချရာတွင် စာရွက်ပေါ်၌ကောင်းသကဲ့သို့ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရာ၌ ကောင်းရန်မလွယ်ပါ။
ဤနေရာတွင် မိမိအဖွဲ့ဝင်၏ ဝေဖန်သုံးသပ်မှုသည် အလွန်အဖိုးတန်၏။
မိမိ၏အားနည်းချက်ကို သူများမမြင်မီ သိရှိနိုင်ခြင်းသည် ဝေဖန်ခံနိုင်မှု၏ တန်ဖိုးပင်ဖြစ်သည်။
သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ပြေလည်အောင်ဆွေးနွေးပြီး လုပ်ကိုင်သူများသည် အချင်းချင်း နားလည်မှုပိုရကြပြီး အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှုလည်း ပိုမိုခိုင်မာလာတတ်သည်။
မကျေနပ်မှုကို ကွယ်ဝှက်သော အဖွဲ့အစည်း၌မူ အချင်းချင်း ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲတတ်သည်။
ရိုးရိုးသားသားကွဲလွဲသည့် သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရ သော အဖွဲ့အစည်းများသည် အားကောင်းသည်ကို တွေ့ရ၏။
အဖွဲ့ဝင်များ နားလည်မှု ရှိလေလေ အဖွဲ့ကလည်း အားကောင်းလေလေဖြစ်လာသည်။
သို့သော်လည်း ရိုးသားသော သဘောထားကွဲလွဲမှုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သော သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် ကွာခြားပါ၏။
ထိပ်တိုက်တွေ့သော သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် အာဃာတဖြင့် အပြစ်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူကမျှ ကြိုက်မည် မဟုတ်ပါ။
မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအားနည်းပြီး ဘဝလုံခြုံမှုမရှိသူသည် ကွဲလွဲသော သဘောထားကို တင်ပြရာတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ရန်လုပ်သကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သည်။
သဘောထားကွဲလွဲမှုကို မကျော်လွှားနိုင်သော အုပ်စုသည် လုပ်ငန်းရည်ရွက်ချက်ကို ထိရောက်စွာ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။
ရိုးသားသော သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် စည်းရုံးရေးကို ပိုမိုအားကောင်းစေ၍ ထိပ်တိုက်တွေ့သော သဘောထား ကွဲလွဲမှုမှာမူ စည်းရုံးရေးကို ပျက်စီးစေသည်။
နားလည်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို မရယူနိုင်သဖြင့် အဖွဲ့အတွင်း ဂိုဏ်းကွဲ များနှင့် သူ့လူကိုယ့်ဘက်သားများကို ပေါ်ပေါက်စေသည်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာတွင် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ထောက်ခံမှု မရနိုင်တော့ပါ။
ထိုကြောင့် ရိုးသားသော သဘောထားကွဲလွဲမှုကို တင်ပြနိုင်မည့် အခြေအနေကို ဒီမိုကရေစီခေါင်းဆောင်ပိုင်းက ဖန်တီးပေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။
thumb|အာတိတ်ဒေသ အာတိတ်ဒေသသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ရှိသည့် ကမ္ဘာ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သည် တောင်ဝင်ရိုးစွန်းတွင်ရှိသည့် အန္တာတိက ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာ၏ အလယ်ဗဟိုကို ဖြတ်သန်းလျက်ရှိသည်ဟု မှန်းဆထားအပ်သော အီကွေတာ မျဉ်းကြောင်းမှ မြောက်လတ္တီဒ် ၆၆°၊ ၃၃″တွင် အာတိတ်စက်ဝိုင်းခေါ် စိတ်မှန်းမျဉ်းကြောင်းရှိ၏။
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှ ထိုအာတိတ် စက်ဝိုင်းမျဉ်းကြောင်းအတွင်းရှိ ၂၃°၊ ၂၇″ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို အာတိတ်ဒေသဟု ခေါ်ကြသည်။
အာတိတ်စက်ဝိုင်းမျဉ်းကြောင်းသည် အာရှတိုက်၊ အမေရိကတိုက်၊ ဥရောပတိုက်တို့၏ အစွန်းအဖျားများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အာတိတ်ဒေသ၏ ကျန်စတုရန်းမိုင် ၈ဝဝဝဝဝဝ ကျော် ကျယ်ပြန့်သော အစိတ်အပိုင်းကြီးမှာ စတုရန်းမိုင် ၅၄ဝဝဝဝဝ ခန့်ကျယ်ဝန်းသော အာတိတ်သမုဒ္ဒရာနှင့် ထိုသမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ ကျွန်းပေါင်း မြောက်မြားစွာတို့ ဖြစ်သည်။
အာတိတ်ဒေသတွင် အာတိတ်သမုဒ္ဒရာ၊ ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ဂရင်းလန်ကျွန်း၊ ရုရှားနိုင်ငံ၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု (အလာစကာပြည်နယ်)၊ အိုက်စ်လန်၊ နော်ဝေ၊ ဆွီဒင်နိုင်ငံနှင့် ဖင်လန် နိုင်ငံတို့မှ အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်ကြသည်။
ဝေါဟာရရင်းမြစ် အာတိတ် ဟူသော စကားလုံးသည် ဂရိဘာသာစကားရှိ ἀρκτικός (arktikos) ဟူသော စကားလုံးမှ ဆင်းသက်လာပြီး "ဝက်ဝံကြီးအနား၊ မြောက်ပိုင်း" ဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည်။
Henry George Liddell and Robert Scott. "Arktikos." A Greek-English Lexicon. Perseus Digital Library. ထို့ပြင် ἄρκτος (arktos) ဟူသော စကားလုံးသည် "ဝက်ဝံ"ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
Henry George Liddell and Robert Scott. "Arktos." A Greek-English Lexicon. Perseus Digital Library. နေ့နှင့်ည အာတိတ်စက်ဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ အနည်းဆုံးအားဖြင့် တစ်နှစ်လျှင်တစ်ရက် နေကို လုံးလုံးမမြင်ရချေ။
ဤသို့ မမြင်ရခြင်းမှာ နေကို မိုးသားတိမ်တိုက်တို့ ဖုံးအုပ်နေသောကြောင့် မဟုတ်ပဲ နေသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထက်သို့ တက်၍မလာသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
အာတိတ်စက်ဝိုင်း မျဉ်းကြောင်းမှ ဝင်ရိုးစွန်းဘက်သို့ တိုးတက်၍သွားလေလေ၊ နေကိုလုံးဝ မမြင်ရသောရက်သည်ပို၍ များလာလေလေဖြစ်ရာ ကမ္ဘာ၏ထိပ်ဖျား ဝင်ရိုးစွန်း အရပ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်နှစ်တွင် ခြောက်လလုံးလုံး နေကိုမမြင်ရဘဲ ရှိလေသည်။
အပြန်အလှန်အားဖြင့်လည်း အာတိတ်စက်ဝိုင်း မျဉ်းတလျှောက်တွင် နေ့ရောညဉ့်ပါ တစ်ရက်လုံး နေမပျောက်သောနေ့ တစ်နေ့ရှိပြန်၍ ဝင်ရိုးစွန်း ရောက်အောင် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်သွားလျှင် တစ်နှစ်တွင် ခြောက်လတိုင်တိုင် နေမဝင်သည်ကို တွေ့ရပေသည်။
ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ဝင်ရိုးသည် ယင်း၏ လှည့်ပြင်ညီ (ကမ္ဘာမြေကြီးသည် နေကို လှည့်ပတ်သွားစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသောပြင်ညီ)နှင့် ထောင့်မတ်မကျပဲ ၂၃°၁/၂ မျှ စောင်းငိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသည် နေဘက်သို့ တိမ်းစောင်းနေသည့်အခါ နေနှင့်နီး၍ နေ့တာရှည် ပြီးလျှင် အပြန်အလှန်အားဖြင့်လည်း နေနှင့် ဝေးသွားသည့် အလှည့်နှင့် ကြုံပြန်သောအခါ ညဉ့်တာရှည်လာပြန်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၁၄) အပင်နှင့်ခွေးများ သဘာဝအရင်းအမြစ်များ မကြာမီကမှ ဤဒေသတွင် တွင်းထွက် ဓာတ်သတ္တုများကို တွေ့ရ၍ ယခုအခါ စနစ်တကျ တူးဖော် လုပ်ကိုင်လျက်ရှိလေပြီ။
စပစ်ဗါဂျင်ကျွန်းတွင် ကျောက်မီးသွေးများကိုလည်းကောင်း၊ လက်ပလန်ဒေသတွင် သံရိုင်းများ ကိုလည်းကောင်း တွေ့ရှိရ၍ ဝိတိုရိယကျွန်းတွင် ကြေးနီများကို တွေ့ရလေသည်။
ကိုးကား ကဏ္ဍ:အာတိတ် Category:တိုက်ကြီးများ Category:ပထဝီဝင်။
"အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း" (သို့) "အာနာဖရန့်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း" () သည် အာနာ ဖရန့် ဒတ်ချ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့သော နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်သည်။
နာဇီများ နယ်သာလန်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်စဉ် မိသားစုနှင့်အတူ ပုန်းခိုနေရစဉ်၌ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အာနာတို့၏ မိသားစု ၁၉၄၄ ၌ နာဇီများက ဖမ်းမိသွားခဲ့၍ ဘယ်ရာဂန် ဘယ်လ်ဆန် စစ်အကျဉ်းစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရာ အာနာသည် အူရောင်ငန်းဖျား (ယူဆသည့်ရောဂါ) ဖြင့် ၁၉၄၅ တွင် တိမ်းပါးခဲ့သည်။
သူမ၏နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကို မစ်ပ် ဂစ်က ထိမ်းသိမ်းထားရှိပြီးနောက် အာနာ၏ ဖခင် အော်တိုထံသို့ စစ်ကြီးပြီးသည့်နောက်၌ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ထိုစာအုပ်ကို ယနေ့အချိန်ထိ ဘာသာစကားပေါင်း (၇၀) ကျော်ဖြင့် ပြန်ဆိုထုတ်ဝေခဲ့ကြ၏ ပထမဆုံးမူမှာ ဒတ်ချ်ဘာသာဖြင့် 'Het Achterhuis. Dagboekbrieven 14 Juni 1942 – 1 Augustus 1944 ဖြစ်၍ ၁၉၄၇ တွင် ကောန်တက်ထုတ်ဝေရေးက ဖြန့်ချိခဲ့သည်။
ဤနေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို Anne Frank: The Diary of a Young Girl'' အမည်ဖြင့် အမေရိက၌ Doubleday & Company ကလည်းကောင်း ယူကေ၌ Vallentine Mitchell ကလည်းကောင်း ၁၉၅၂ တွင် အသီးသီးထုတ်ဝေခဲ့ကြ၏။
အင်္ဂလိက်ဘာသာပြန်စာအုပ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဝေဖန်အကဲဖြတ်မှုနှင့် လူကြိုက်များမှု အများအပြားရရှိခဲ့သော စာအုပ်ဖြစ်သည်။
၁၉၅၅ တွင် The Diary of Anne Frank အမည်ဖြင့် ပြဇာတ်၊ ထိုပြဇာတ်ကိုပင် မှီငြမ်းပုံဖော်၍ The Diary of Anne Frank အမည်ဖြင့်ပင် ၁၉၅၉ ၌ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားအဖြစ် တင်ဆက်မှုများသည် စာအုပ်၏ စေ့ဆော်မှုများပင်ဖြစ်သည်။
၂၀ ရာစု၏ ထိပ်တန်းစာအုပ်စာရင်း၌လည်း ပါဝင်ခဲ့လေသည်။
၁၉၄၇ တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော ဒတ်ချ်ဘာသာဖြင့် မူပိုင်ခွင့်သည် ၂၀၁၆ ဇန်နဝါရီ ၁ တွင် ဥရောပသမ္မဂမူပိုင်ခွင့် ဥပဒေအရ ကုန်ဆုံးခဲ့သောကြောင့် ထိုဒတ်ချ်မူရင်းစာအုပ်ကို အွန်လိုင်းတွင် ဖတ်ရှုနိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့မှုများလည်း ရှိကြသည်။
ရေးသားခြင်း ဤစာအုပ်ကို စရေးစဉ်က သူသည် အသက် ၁၄ နှစ်သာရှိသေးသည်။
သူသည် နာဇီခေတ်အတွင်းမှာပေါက်ဖွားလာသော "ဂျူး" အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။
အမ်စတာဒမ်မြို့ရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ၁၉၄၂ ဇွန်လ ၁၂ နေ့မှစ၍ ၁၉၄၄ ဩဂုတ်လ ၁ ရက်နေ့အထိ နာဇီတို့၏လက်မှ ရှောင်ပုန်းနေခဲ့ရသည်။
ထိုနှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းတွင် သူနေ့စဉ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းများကို မှတ်တမ်းအဖြစ် ပြုစုခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် နာဇီအစိုးရက ဂျာမနီမှာတွင်မက ဥရောပအတွင်းတွင်ရှိသော အိမ်နီးနာချင်းနိုင်ငံများကို သိမ်းပိုက်ကာ၊ ထိုနိုင်ငံများရှိ ဂျူးလူမျိုးတွေကိုပါမကျန် လိုက်လံဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်နေသောအချိန် ဖြစ်သည်။
အာနယ်က ၁၄ နှစ်အရွယ်သာရှိသေးသည်။
သူ့မိသားစုနှင့်အတူ အခြား ဂျူးလူမျိုးမိတ်ဆွေအချို့လည်း သူတို့ နှင့်အတူ ပုန်းအောင်းနေသည့်အထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။