kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
“အပြစ်ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အမှုကို ပြုလုပ်မိပါသည်” ဟု ပြော၏။
“ဤလိုဖြစ်လျှင် သင့်အား ငါ သည်းခံ၏၊ သင် အလိုရှိသော် မင်းပြုပါ၊ ငါ အိမ်ရှေ့မင်းပြုမည်” ဟု ပြော၏။
“အကျွန်ုပ် မင်းအဖြစ် အလိုမရှိပါ၊ ဤတဏှာသည် အပါယ်ဘုံ၌ ဖြစ်စေလတ္တံ့၊ သင်မင်းကြီးသာ မင်းပြုရစ်ပါ၊ အကျွန်ုပ် ရဟန်းပြုတော့မည်၊ ကာမဂုဏ်အပြစ်ကို မြင်ပေပြီ၊ ဤကာမဂုဏ်ကား ကြံစည်လေလေ ပွားများလေလေ ဖြစ်၏၊ ဤအခါမှစ၍ ကာမဂုဏ်ကို မကြံစည်တော့အံ့” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် - “ဟယ်-ကာမ … သင်၏ အမြစ်အရင်းကို ငါ မြင်အပ်ပြီ၊ သင်ကား ကြံစည်သဖြင့် ဖြစ်လာ၏၊ သင့်ကို မကြံစည်တော့ပေ၊ ဤသို့ မကြံစည်သည်ရှိသော် ငါ့ကိုယ်စိတ်အတွင်း၌ သင်သည် မဖြစ်နိုင်လတ္တံ့” – ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးလေ၏။
ထီးနန်းပြစ်မြင် တောသို့ဝင် ထိုနောက်တစ်ဖန် ထီးနန်း၌ စွဲလမ်းသော ကာမတဏှာကို စွန့်လို၍ - “မြတ်သောမင်းကြီး … နည်းပါးကုန်သော ဝတ္ထုကာမ၊ ကိလေသာကာမ တို့သည်လည်း လူများအား မလောက်နိုင်ကုန်၊ များသော ကာမတို့ဖြင့်လည်း လူများသည် မရောင့်ရဲနိုင်ကုန်၊ ကာမတို့ကား မသာယာအပ်သော တရားတို့တည်း၊ လူမိုက်တို့ကို ငါ့ဟာ ငါ့ဥစ္စာဟု စွဲလမ်းစေကုန်၏၊ ဤကာမတို့ကို ဗောဓိပက္ခိယတရား ပွားသောသူသည် ပယ်ရှားနိုင်ရာ၏” – ဟု ကာမ၌ လုံ့လပြု၍ နေသောသူတို့အား တရားဟော၏၊ ဤသို့လျှင် အဍ္ဎမာသကမင်းသည် လူအများကို တရားဟောပြီးလျှင် မင်းအဖြစ်ကို ဥဒယမင်းအား အပ်နှင်း၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေ၏။
ဥဒါန်းမကျူးရ မသိကြ ဥဒယမင်းသည် အဍ္ဎမာသကမင်း ရဟန်းပြုပြီးသောအခါ ၌ ဥဒယမင်းသည် ဥဒါန်းကျူးလိုသဖြင့် - “အချင်းတို့ … ငါ၏ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော အကျိုးကား အနည်းငယ်မျှ နေ့တစ်ဝက် ဥပုသ်ကံ၏ အကျိုးဖြစ်၏၊ ဥဒယမင်းသည် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော မင်းစည်းစိမ်ကို ရခဲ့၏၊ အဍ္ဎမာသကမင်းသည် ကာမကိုပယ်၍ ရဟန်းပြုခဲ့၏၊ ထိုအဍ္ဎမာသကမင်းအား စင်စစ် လူ့အဖြစ်ကို အရတော်ပေ၏” – ဟု အပြည့်အစုံ ဥဒါန်းကျူးလေ၏။
ထိုဥဒါန်း၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှ မသိ၏။
မင်းကြီး မုတ်ဆိတ် သုတ်သင်ရိတ် တစ်နေ့သောအခါ မိဖုရားကြီးသည် မင်းကြီးအား ဥဒါန်းဂါထာ၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို မေးလျှောက်လေ၏။
မင်းကြီးကား တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဆို။
ထိုအခါ မင်းကြီးအား ဂင်္ဂမာလ မည်သော ဆတ္တာသည် ရှိခဲ့၏။
ထိုဆတ္တာသည်သည် မင်းကြီး၏ မုတ်ဆိတ် ဆံပင်ကို ပြုပြင်သည်ရှိသော် ရှေးဦးစွာ ဆံပင်ကို ရိတ်၏။
နောက်မှ မုတ်ဆိတ်ကို နုတ်၏။
မင်းကြီးသည် ဆံပင်ရိတ်သောအခါ ချမ်းသာ၏။
မုတ်ဆိတ် နုတ်သောအခါ ဆင်းရဲ၏။
မင်းကြီး၏ သဘောကား ရှေးဦးစွာ မုတ်ဆိတ်ကို နုတ်စေလို၏။
နောက်မှ ဆံပင်ကို ရိတ်စေလို၏။
မိဖုရားအကြံမှီ ဆတ္တာသည် တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ စကားပြောနေကြရာ မင်းကြီးသည် “ရှင်မ … ဂင်္ဂမာလကား အလွန်မိုက်၏” ဟု ပြော၏။
“အရှင်မင်းကြီး … ဘယ်လို ပြုစေလိုသနည်း” ဟု မေး၏။
“ရှင်မ … မုတ်ဆိတ်ကို ရှေးဦးစွာ နုတ်ပြီး ဆံပင်ကို ရိတ်လျှင် ကောင်းမည်” ဟု ပြောလေ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း ဂင်္ဂမာလကို ခေါ်၍ “အမောင် … မင်းကြီး၏ ဆံ မုတ်ဆိတ်ကို ပြုပြင်သည်ရှိသော် ရှေးဦးစွာ မုတ်ဆိတ်ကို နုတ်လေ၊ နောက်မှ ဆံပင်ကို ရိတ်လေ၊ ဤလိုပြုလျှင် သင့်အား ဆုပေးလိမ့်မည်၊ ပေးသောအခါ အခြားဆုကို မယူလင့်၊ ရွတ်ဆိုနေကျ ဥဒါန်းဂါထာ၏ အနက် အဓိပ္ပါယ်ကို ကြားနာလိုသော ဆုကိုသာ ယူလေ၊ သင့်အား ဥစ္စာများစွာပေးမည်” ဟု မှာထားလေ၏။
မင်းဆုရက တောင်းပန်ရ ဂင်္ဂမာလသည် မင်းကြီး၏ မုတ်ဆိတ် ဆံပင်ကို ပြုပြင်သည်ရှိသော် ရှေးအခါကလို မဟုတ်ဘဲ မုတ်ဆိတ်ကို ရှေးဦးစွာ နုတ်၏။
ဆံပင်ကို နောက်မှ ရိတ်၏။
မင်းကြီးသည် အလွန် နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် ဂင်္ဂမာလအား လိုရာဆုကိုယူလော့ဟု ပေး၏။
ဂင်္ဂမာလလည်း မိဖုရားကြီး မှာထားသောအတိုင်း “ဥဒါန်းဂါထာ၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို နာကြားရသောဆုကို လိုသည်၊ အခြားဆုကို မလို” ဟု လျှောက်ထား၏။
မင်းကြီးသည် ဆုပေးပြီးဖြစ်၍ မငြင်းသာတော့ဘဲ ပေးမည်ဟု ဝန်ခံရလေ၏။
မင်းကြီး ဟောကြား ဥဒါန်းများ မင်းကြီးသည် ရတနာမဏ္ဍပ်နှင့် ရတနာပလ္လင် အစရှိသည်တို့ကို စီရင်စေပြီးလျှင် လူအများကို စည်းဝေးစေ၍ ရတနာပလ္လင်၌ တင့်တယ်စွာနေလျက် မြတ်စွာဘုရား၏ တင့်တယ်ခြင်းဖြင့် - “အချင်းတို့ … ငါသည် ရှေးဘဝတွင် ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် သူဆင်းရဲ ဖြစ်၍ သုစိပရိဝါရ မည်သော သူဌေးကြီးအိမ်၌ အခစားလုပ်စဉ် နေ့တစ်ဝက် စောင့်သုံးခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံကြောင့် ဤကောင်းမှုကား အလွန် နည်းပါးလှ၏၊ အကျိုးကား ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်လှ၏၊ ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်း အဍ္ဎမာသကမင်းကား ကာမကို စွန့်ပယ်၍ ရသေ့ရဟန်း ပြုဘိ၏၊ ငါမူကား မေ့လျော့၍ မင်းပြုကာ နေခဲ့၏” – ဟု ဇာတိဿရ ဉာဏ်ဖြင့် ဥဒါန်းဂါထာ၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ဟောကြားလေ၏။
မိဖုရားကြီးမှစ၍ လူအများသည် ဥဒါန်းဂါထာ၏ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို သိရှိနားလည်ကြ၏။
ဆတ္တာသည် ခွင့်ပန် ရဟန်းပြုပြန် ဂင်္ဂမာလ ဆတ္တာသည်လည်း မင်းကြီး၏ အကြောင်းအတ္ထုပ္ပတ်ကို ကြားရလျှင် နည်းပါးလှသော နေ့တစ်ဝက် ဥပုသ်ကံကြောင့် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော မင်းစည်းစိမ်ကို ရရှိပေသေး၏၊ ကုသိုလ်မည်သည် ပြုကောင်းသည်သာတည်း၊ ငါလည်း ရဟန်းပြု၍ မိမိ၏ ထောက်တည်ရာကို ပြုလျှင် ကောင်းမည်ဟု ကြံစည်၍ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို စွန့်လွှတ်ပြီးလျှင် မင်းကြီးကို ခွင့်ပန်၍ ဟိမဝန္တာသို့ဝင်ကာ ရသေ့ရဟန်း ပြုလေ၏။
မကြာမီ ဝိပဿနာကို ပွားသဖြင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ အဖြစ်သို့ရောက်၍ နန္ဒမူလိုင်၌ နေလေ၏။
မင်းသတိပေး အမည်ခေါ်ပေး ငါးနှစ် ကြာသောအခါ ဗာရာဏသီ မင်းကြီးကို ကြည့်ရှုမည်ဟု ဗာရာဏသီပြည်သို့ ကြွလာ၍ ဥယျာဉ်တော် ကျောက်ဖျာ၌ နေတော်မူ၏။
မင်းကြီးလည်း ကြားတော်မူလျှင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ရှိခိုးမည်ဟု မြို့တော်မှ ထွက်လေ၏။
မယ်တော်လည်း သားတော်နှင့်အတူ ထွက်လေ၏။
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအထံသို့ရောက်လျှင် ရှိခိုး၍ နေလတ်သော် မင်းကြီးကို ပဋိသန္ဓာရပြုသောအခါ “ဗြဟ္မဒတ် … သင် မေ့လျော့နေသလော၊ တရားသဖြင့် မင်းပြု၏လော၊ ကောင်းမှုကို ပြု၏လော” စသည်ဖြင့် မင်း၏အမည်ကိုခေါ်၍ ပဋိသန္ဓာရ ပြုလေ၏။
ဂုဏ်ကို မသိ အမျက်ထွက်မိ ထိုအခါ မယ်တော်သည် အမျိုးယုတ်သည် အမျိုးမြတ်သော ငါ့သားကို ဗြဟ္မဒတ်ဟု အမည်ကို ထုတ်ဖော် ခေါ်ရပါမည်လောဟု အမျက်ထွက်သဖြင့် - “ဂင်္ဂမာလ … သတ္တဝါတို့သည် အကျင့်ဖြင့် ယုတ်မာသောအမှုကို စွန့်ကုန်၏၊ ဆတ္တာသည် … သတ္တဝါတို့သည် အကျင့်ဖြင့် အမျက်ထွက်သော အဖြစ်ကိုစွန့်ကုန်၏၊ ဂင်္ဂမာလ … ယခု သင်သည် အကျင့်ဖြင့် ငါ့သားကို နှိပ်စက်၍ ဗြဟ္မဒတ် အမည်ဖြင့် ခေါ်သင့်သလော” – ဟု ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအား မေးလေ၏။
သီလကျိုးပြ မင်းဆုံးမ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် သီလရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အကျိုးကို ပြလိုသဖြင့် - “အို-မိခင် … ခန္တီသီလ၏ အကျိုးကား အလုံးစုံသော သူတို့၏ ရှိခိုးခြင်းကို ခံရ၏၊ မင်း, အမတ်နှင့်တကွ ဖြစ်သော ငါတို့သည် ထို ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ရှိခိုးရကုန်၏၊ ခန္တီသီလ၏ မျက်မှောက်ဖြစ်သော အကျိုးကို သင်တို့ ရှုကြကုန်လော့” – ဟု မယ်တော်ကို တားမြစ်ကာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးလေ၏။
သီလကျေးဇူး ပုဂ္ဂိုလ်ထူး မယ်တော်ကို တားမြစ်သည်ရှိသော် ကြွင်းသော လူတို့သည် တစ်ဖန် ထ၍ “မြတ်သော မင်းကြီး … အမျိုးယုတ်သောသူက အရှင်မင်းကြီးကို အမည်အားဖြင့် မခေါ်သင့်” ဟု ပြောဆိုကြပြန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် - “အို-အချင်းတို့ … သင်တို့သည် ရဟန်း၏ ဗောဓိပက္ခိယတရား ဟူသော အကျင့်ကို ကျင့်သော အရှင်ဂင်္ဂမာလကို တစ်စုံတစ်ခုသော စကားကိုမျှ မဆိုကြလင့်၊ စိုးရိမ်ခြင်းကင်းသော ရဟန္တာတို့ ကူးသွားရာဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာကို အရှင် ဂင်္ဂမာလသည် ကူးမြောက်ပေပြီ” – ဟု လူအများကိုလည်း တားမြစ်ပြန်၍ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးပြန်၏။
ပစ္စေကဆုံးမ တောပြန်ကြွ ထိုနောက် မင်းကြီးသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ရှိခိုးပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား … မယ်တော်အား သည်းခံတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း “မင်းကြီး … ငါသည်ခံ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
တစ်ဖန် မင်းပရိသတ်ကို ကန်တော့စေ၏။
မိမိအထံ၌ သီတင်းသုံးရန် လျှောက်ထားပြန်၏။
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း ခွင့်ပြုတော်မမူဘဲ မင်းကြီးနှင့်တကွ ပရိသတ်အများ ဖြစ်စဉ် လျှင် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် နန္ဒမူလိုဏ်သို့ ကြွတော်မူ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - • ထိုအခါ အဖုမာသကမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
• မယ်တော်သည် - မဟာမာယာ။
• မိဖုရားကြီးသည် - ရာဟုလာမယ်တော်။
• ဥဒယမင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိလေကာမ၊ မြစ်မူလ၊ ကြံကပွားသည်သာ။
(၂) နည်းမလောက်ဘဲ၊ များသော်လည်း၊ ရောင့်ရဲမရှိပါ။
(၃) လူတွင်မိုက်မဲ၊ ငါ့ဟာပဲ၊ စွဲလမ်းစေတော့သာ။
(၄) ကုသိုလ်ဘက်ကား၊ နည်းသော်ငြား၊ ကြီးမားကျိုးတို့မှာ။
ဂင်္ဂမာလဇာတ် ပြီး၏။
'''အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၂) - စေတိယဇာတ် စေတိယမင်းသည် ပညာသင်ဘက် သူငယ်ချင်းကို ငဲ့ကွက်ကာ ပုရောဟိတ်ရာထူးပေးလို၍ အကြီးကို အငယ်၊ အငယ်ကို အကြီးဟု မုသားဆိုသဖြင့် မြေမျိုခြင်းအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အဝိစီကျလတ် ဒေဝဒတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မုသားဆို၍ မြေမျိုကာ အဝီစိငရဲကြီး၌ လားရခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု နတ်များခြံရံ ထီးနန်းစံ လွန်လေပြီးသောအခါ ကမ္ဘာဦးအခါ၌ လူတို့သည် အသင်္ချေယျတိုင်အောင် အသက်ရှည်ကြကုန်၏။
ရှေးဦးစွာသော မင်းကား မဟာသမ္မတ မည်၏။
ထိုမင်း၏ သားတော်အစဉ် အဆက်တို့ကား ဥပဝရ မည်သော စေတိယမင်းတိုင်အောင် ဆယ့်တစ်ဆက်တို့ ဖြစ်ကုန်၏။
ထိုစေတိယမင်းကား စေတိယတိုင်း သောတ္တိယမြို့၌ မင်းပြုတော်မူ၏။
ထိုမင်း၏ တန်ခိုးကား - (၁) ကောင်းကင်ဖြင့် သွားနိုင်ခြင်း၊ (၂) နတ်သား လေးယောက်တို့သည် သန်လျက်ကို ကိုင်စွဲကာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ စောင့်ရခြင်း။
(၃) ကိုယ်မှ စန္ဒကူးနံ့ မွှေးခြင်း။
(၄) ခံတွင်းမှ ကြာညိုနံ့ မွှေးခြင်း။
ဟု လေးပါးတို့ ဖြစ်ကုန်၏။
ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏားကား ကပိလ မည်၏။
ထိုပုရောဟိတ်၏ ညီကား ကောရကလမ္ဗက မည်၏။
ပုရောဟိတ် ရဟန်းပြု အသစ်တင်မှု ထိုမင်းသည် ငယ်စဉ် အခါက ကောရကလမ္ဗကအား မိမိနှင့် အတတ်ပညာ သင်ကြားဖက်ဖြစ်၍ ငါ မင်းအဖြစ်သို့ရောက်လျှင် သင့်အား ပုရောဟိတ်ရာထူးကို ပေးမည်ဟု ဝန်ခံကတိပြုခဲ့ဖူး၏။
ထိုစေတိယမင်းသည် မင်းအဖြစ်သို့ရောက်သော်လည်း အဘ လက်ထက် ပုရောဟိတ် ဖြစ်သော ကပိလအားရာထူးမှ ကျစိမ့်သောငှာ မတတ်နိုင်။
မိမိထံ ပုရောဟိတ် အခစားလာသောအခါ ၌ ကား ပူဇော်သော အခြင်းအရာကိုပြ၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည် ဤမင်းကား အရွယ်တူသော သူကိုသာ ခစားစေလို၏ဟု ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေ၍ သားကို အမှီပြုကာ ဥယျာဉ်တော်မှာပင် နေလေ၏။
ပုရောဟိတ်ထားရန် မင်းကြီးကြံ ကောရကလမ္ဗကလည်း အစ်ကိုကား ရဟန်းပြု၍ သွားသော်လည်း ငါ့အား ပုရောဟိတ် ရာထူးကို မပေးခဲ့ဟု ရန်ငြိုးဖွဲ့လေ၏။
မင်းကြီးသည် တစ်နေ့သ၌ ကောရကလမ္ဗကအား “အချင်း … သင့် ပုရောဟိတ် ရာထူးကို မရဘူးလော” ဟု မေး၏။
“မှန်လှပါ မရပါ” ဟု ပြော၏။
“အဘယ်ကြောင့် မရသနည်း” ဟု မေး၏။
“မင်းကြီး … အစ်ကိုသည် ပုရာဟိတ် ပြုပေ၏” ဟု ပြောသောအခါ “အချင်း … သင့်အစ်ကို ရဟန်းပြုပြီ မဟုတ်လော” ဟု မေး၏။
“ရဟန်းပြုပါပြီ၊ သို့သော်လည်း ရာထူးကို သားအားပေးခဲ့ပါ၏” ဟု ပြောပြန်၏။
“အချင်း … သင်သည်ပင် ပုရောဟိတ် ရာထူးကို ယူလော့” ဟု ပြော၏။
“အနွယ်အဆက်မှ လာသော အစ်ကိုကို ပယ်၍ အကျွန်ုပ် ပုရောဟိတ် ရာထူးကို ယူခြင်းငှာ မတတ်ကောင်းပါ” ဟု ပြော၏။
“ငါသည် သင့်ကို အစ်ကိုပြုလုပ်၍ သင့်အစ်ကိုကို ညီ ပြုလုပ်မည်” ဟု ပြော၏။
“အဘယ်အကြောင်းဖြင့် ပြုလုပ်မည်နည်း” ဟု မေး၏။
“မုသား ဆို၍ ပြုလုပ်မည်” ဟု ပြောလေ၏။
မင်း၌ ရောက်ဖွယ် အန္တရာယ် “အရှင်မင်းကြီး … သိတော်မူသည် မဟုတ်ပါလော၊ အစ်ကိုကား ကြီးစွာသော အံ့ဖွယ်သရဲ ဂုဏ်ကျေးဇူးနှင့် ပြည့်စုံ၏၊ အတတ်ကို ဆောင်၍ အံ့ဖွယ်သရဲ ဖြစ်သော ဂုဏ်ကျေးဇူးဖြင့် သင်မင်းကြီးကို လှည့်စားလိမ့်မည်၊ နတ်သား လေးယောက်တို့ကို ကွယ်စေလိမ့်မည်၊ ကိုယ်နှင့် ခံတွင်းမှ မကောင်းသောအနံ့ ဖြစ်စေလိမ့်မည်၊ ကောင်းကင်မှ မြေသို့ ကျစေလိမ့်မည်၊ မြေမျိုလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သင်မင်းကြီးတို့သည် မိမိစကား၌ မိမိ မတည်နိုင်လတ္တံ့” ဟု ပြော၏။
“အချင်း … သင်သည် ဤလို မမှတ်လင့်၊ ငါသည်ပြုလုပ်ခြင်းငှာ တတ်နိုင်လိမ့်မည်” ဟု ပြော၏။
“ဘယ်အခါ၌ ပြုလုပ်အံ့နည်း” ဟု မေး၏။
“ယနေ့မှစ၍ ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့၌ ပြုလုပ်အံ့” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မုသားအနံ့ ပြည်လုံးနှံ့ ထိုမုသား ဆိုမည်ဆိုသော စကားသည် ခဏချင်းတစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့၍ သွား၏။
မင်းကြီးသည် မုသားဆို၍ အကြီးကို အငယ်၊ အငယ်ကို အကြီး ပြုလုပ်၍ ရာထူးကို ပေးလိမ့်မည်၊ မုသား မည်သည် အဘယ်သို့နည်း၊ အဖြူလော, အမည်းလော စသည်ဖြင့် ကြံစည်ကြကုန်သတတ်၊ ထိုအခါ လူတို့သည် မှန်သော စကားကို ဆိုသောကာဖြစ်၍ မုသားကား ဘယ်ပုံနေသည်ဟု မသိကြကုန်။
ပုရောဟိတ်သားသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် အဘရသေ့ထံသွား၍ “ခမည်းတော် … မင်းကြီးသည် မုသားဆိုကာ ဖခင်ကို အငယ်ပြု၍ ဘထွေးကို ဘကြီးပြုပြီးလျှင် ပုရောဟိတ် ရာထူးကို ဘထွေးအား ပေးလိမ့်မည်” ဟု ပြော၏။
“အမောင် … မုသားဆို၍ ပေးခြင်းငှာ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်” ဟု ပြော၏။
“ဘယ်နေ့၌ ဆိုလိမ့်မည်နည်း” ဟု ပြော၏။
“ထိုနေ့၌ ငါ့ကိုလာ၍ ပြောကြားလော” ဟု ရသေ့သည် သားအား မှာထားလိုက်၏။
မင်းကြီးမုသား ရသေ့တား လူတို့လည်း ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့၌ မုသားကို ကြည့်ရှုမည်ဟု မင်းရင်ပြင်၌ ညောင်စောင်း အဆင့်ဆင့်ခင်းကာ နေကြကုန်၏။
ပုရောဟိတ်သားလည်း အဘရသေ့ကို ပြောကြားလေ၏။
ရသေ့လည်း လာ၍ မင်းကြီးရှေ့မှ နိသီဒိုက်ကိုခင်း၍ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေနေတော်မူလျက် “မင်းကြီး … သင်သည် မုသားဆိုကာ အငယ်ကို အကြီးပြု၍ ပုရောဟိတ် ရာထူးကို ပေးမည် ကြားရသည်၊ မှန်သလော” ဟု မေး၏။
“ဆရာ … မှန်ပါသည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် - “မြတ်သောမင်းကြီး … မုသားကို ဆိုသည်ရှိသော် တရားကိုသတ်သည် မည်၏၊ စင်စစ် သင်သတ်အပ်သော် ကြီးသူတို့အား အရိုအသေပြုခြင်း တရားသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်၍ သတ်၏၊ မသတ်အပ်သောတရားသည် တစ်စုံတစ်ယောက်သော သူကိုမျှမသတ်၊ ထို့ကြောင့် တရားကို မသတ်ရာ၊ အသတ်ခံရသော တရားသည် သင့်ကိုပြန်၍ မသတ်ပါစေလင့်” – ဟု မင်းကြီးကို အဆုံးအမ ဩဝါဒပေးလေ၏။
ထို့နောက် တစ်ဖန် - “မြတ်သောမင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော သင်မင်းကြီးသည် ထိုပြဿနာကို သိလျက် မဟုတ်မမှန် ပြောကြားငြားအံ့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကား ဆိုသော သင်မင်းကြီးအား အစောင့်နတ် လေးပါးတို့ ဖယ်သွားကြလိမ့်မည်၊ ကိုယ်နှင့် ခံတွင်းမှ အပုပ်နံ့ နံလာလိမ့်မည်၊ ကောင်းကင်မှ မြေသို့ ကျလိမ့်မည်” – ဟု မုသားအပြစ်ကို ပြကာ ဆုံးမလေ၏။
မုသားဆိုဖွယ် တန်ခိုးကွယ် မင်းကြီးသည် ရသေ့စကားကိုကြားလျှင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ရကား ကောရကလမ္ဗကကို ကြည့်လေ၏။
ကောရကလမ္ဗကလည်း “မင်းကြီး … မကြောက်လင့်၊ ရှေးမဆွကပင် ဤလို ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အကျွန်ုပ် ပြောအပ်သည် မဟုတ်ပါလော” ဟု အားပေးလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ရှေးအခါက မိမိ စီစဉ် ထားသောအတိုင်း (အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရားကား ညီငယ် ဖြစ်၏၊ ကောရကလမ္ဗကကား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်၏) ဟု မဟုတ်မမှန် မုသားကို ဆိုလေ၏။
မုသားဆိုခြင်းကြောင့် နတ်သားလေးယောက်တို့သည် မုသား ဆိုသော မင်းကြီးအား မစောင့်ရှောက်လိုကုန်ဟု သန်လျက်တို့ကို မင်းကြီးခြေရင်း၌ ချကာ ဖယ်သွားကြကုန်၏။
ခံတွင်းမှ ကြက်ဥပုပ်နံ့၊ ကိုယ်မှ မစင်နံ့တို့သည် နံကုန်၏။
ကောင်းကင်မှ မြေသို့ လျှောကျ၏။
ဤသို့ တန်ခိုးလေးပါးတို့သည် ကါယ်ပျောက်ကုန်၏။
မုသားဆိုပြန် မြေမျိုခံ ထိုအခါ ပုရောဟိတ် ဖြစ်ဖူးသော ရသေ့ကြိးသည် မင်းကြီး၏ မုသားဆိုသော အဖြစ်ကို တားဆီးလို၍ - “စေတိယ မည်သော မင်းမြတ် … သင်မင်းမြတ်သည် ဟုတ်မှန်သော စကားကို အကယ်၍ ဆိုငြားအံ့၊ ရှေး၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်စေလော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို အကယ်၍ ဆိုငြားအံ့၊ မြေ၌ တည်လော့” – ဟု မင်းကြီးအား အလုံးစုံသော တန်ခိုးတို့ကို ပကတိအတိုင်းပြုမည်ဟု ပြောဆို၏။
နောင်တစ်ဖန် “မြတ်သော မင်းကြီး … သင် ရှုလော့၊ ရှေးဦးစွာ မုသားဆိုခြင်းကြောင့် တန်ခိုးလေးပါးတို့သည် ကွယ်ပျောက်ကုန်၏၊ ယခုလည်း ရှေးကပတိအတိုင်း ပြုခြင်းငှာ တတ်ကောင်းသေး၏” ဟု ပြောဆို ဆုံးမသော်လည်း မနာယူဘဲ (သင်ကား ညီငယ်ဖြစ်၏၊ ကောရကလမ္ဗကကား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်၏) ဟု နှစ်ကြိမ်မြောက် မုသားဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ စေတိယမင်းအား ဖမျက်တိုင်အောင် မြေမျိုလေ၏။
မင်းမုသားပြော ရသေ့ဟော ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် မုသားပြောခြင်းကြောင့် မင်းကြီး၌ ရောက်လတ္တံ့သော အပြစ်တို့ကို ပြောလို၍ - “မြတ်သောမင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော သင်မင်းကြီးသည် သိလျက် မဟုတ်မမှန် ဖြေဆိုငြားအံ့၊ ထိုမင်း၏ တိုင်းနိုင်ငံ၌ မရွာသင့်သော အချိန်၌ မိုးရွာတတ်၏၊ ရွာသင့်သော အချိန်၌ ကား မိုးမရွာလေ” – ဟု အပြစ်ပြ၍ ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးသည် မနာယူလေ။
ရသေ့ကြီးသည် တစ်ဖန် - “စေတိယမည်သော မင်းမြတ် … သင်မင်းမြတ်သည် ဟုတ်မှန်သော စကားကို အကယ်၍ ဆိုငြားအံ့၊ ရှေး၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်လော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို ဆိုငြားအံ့၊ မြေ၌ ဝင်လော့” – ဟု မင်းကြီးအား ရှေးပကတိအတိုင်း ပြုမည်ဟု ပြောဆို ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးလည်း မနာယူဘဲ (သင်ကား ညီငယ် ဖြစ်၏၊ ကောရကလမ္ဗကကား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်၏)ဟု သုံးကြိမ်မြောက် မုသားဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးအား ပုဆစ်တိုင်အောင် မြေမျိုလေ၏။
ခါးထိမြေမျို မုသားဆို ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် တစ်ဖန် မုသားဆိုသဖြင့် အကျိုးခံစားရသော ဥပမာကို ပြလို၍ - “မြတ်သောမင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော သင်မင်းသည် သိလျက် ထိုပြဿနာကို မဟုတ်မမှန် ဖြေဆိုငြားအံ့၊ ထိုမင်း၏လျှာသည် မြွေ၏ လျှာကဲ့သို့ နှစ်ခွ ဖြစ်၏”။
“စေတိယ မည်သော မင်းမြတ် … ဟုတ်မှန်သော စကားကို ကအယ်၍ ဆိုငြားအံ့၊ ရှေး၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်လော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို ဆိုငြားအံ့၊ အလွန် မြေသို့ ဝင်လော့” – ဟု မင်းကြီးအား အပြစ်ပြ၍ ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးသည် မနာယူဘဲ (သင်ကား ညီငယ် ဖြစ်၏၊ ကောရကလမ္ဗကကား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်၏) ဟု လေးကြိမ်မြောက် မုသားကို ဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ ခါးတိုင်အောင် မြေမျိုလေ၏။
မုသားဆိုလုပ် ချက်တိုင်မြုပ် ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် နောက်ထပ်တစ်ဖန် မုသားဆို ကျူးလွန်သောသူအား ငါးနှင့် ဥပမာပြလိုသဖြင့် ဝ “မြတ်သော မင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော မင်းသည် သိပါလျက် ထိုပြဿနာကို မဟုတ် မမှန် ဖြေဆိုငြားအံ့၊ ငါးအား လျှာသည် မဖြစ်သကဲ့သို့ ထိုမင်းအား လျှာသည် မဖြစ်ပါ”။
“စေတိယမည်သော မင်းမြတ် … ဟုတ်မှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ ရှေးအခါ၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်လော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ အလွန် မြေထဲသို့ ဝင်လော့ ”- ဟု မင်းကြီးအား အပြစ်ပြ၍ ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးသည် မနာယူဘဲ (သင်ကား ညီငယ် ဖြစ်၏၊ ကောရကလမ္ဗကကား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်၏)ဟု ငါးကြိမ်မြောက် မုသားကို ဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ ချက်တိုင်အောင် မြေမျိုလေ၏။
ဆုံးမ မလိုက် မင်းအမိုက် ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် နောက်ထပ်တစ်ဖန် မုသားဆိုသော သူအား သားယောကျ်ား မဖွားမြင်သော အဖြစ်ကို ဆုံးမလိုသဖြင့် - “မြတ်သော မင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော သင်မင်းကြီးသည် သိပါလျက် ထိုပြဿနာကို မဟုတ်မမှန် ဖြေဆိုငြားအံ့၊ ထိုမင်း၏ အမျိုး၌ သားမိန်းမတို့သာ ဖွားမြင်ကုန်၏။
သားယောကျ်ားတို့ မဖွားမြင်ကုန်”။
“စေတိယမည်သော မင်းမြတ် … ဟုတ်မှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ ရှေးအခါ၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်လော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ လွန်စွာ မြေသို့ ဝင်လော့” – ဟု မင်းကြီးအား အပြစ်ပြ၍ ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးလည်း မနာယူဘဲ ရှေးနည်းအတူ ခြောက်ကြိမ်မြောက် မုသားဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ သားမြတ်တိုင်အောင် မြေမျိုလေ၏။
မုသားပြစ်ဒဏ် အဝီစိခံ ထိုအခါ ရသေ့ကြီးသည် နောက်ထပ်တစ်ဖန် မုသားကျူးလွန်ခြင်း အမှုသည် အပါယ်ငရဲသို့ ကျတတ်သော အဖြစ်ကို ဆုံးမလို၍ - “မြတ်သော မင်းကြီး … ပြဿနာကို အမေးခံရသော သင်မင်းကြီးသည် သိပါလျက် ထိုပြဿနာကို မဟုတ်မမှန် ဖြေဆိုငြားအံ့၊ ထိုမင်းအား သားယောကျ်ားတို့ မမွေးဖွားကုန်၊ မွေးဖွားပါကုန်သော်လည်း မိဘတို့အား ကျေးဇူးမပြုကြဘဲ ထိုထိုအရပ်သို့ ဖယ်သွားကုန်၏”။
“စေတိယမည်သော မင်းမြတ် … ဟုတ်မှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ ရှေးအခါ၌ ကဲ့သို့ ဖြစ်လော့၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ လွန်စွာ မြေထဲသို့ ဝင်ဦးလော့” - ဟု မင်းကြီးအား ဆုံးမပြန်၏။
မင်းကြီးလည်း မနာယူဘဲ ရှေးနည်းအတိုင်း ခုနစ်ကြိမ်မြောက် မုသားကိုဆိုပြန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးအား မြေကြီးသည် ဟင်းလင်းဖွင့်၍ ပေး၏။
အဝီစိငရဲမှ ငရဲမီးလျှံတက်ကာ ယူ၍ သွားလေ၏။
မင်း၏ သားများ ရသေ့ထံသွား ထိုမင်းသားတို့တွင် အကြီးဆုံး မင်းသားကို “အမောင် … အရှေ့တံခါးဖြင့် ထွက်၍ သွားလော့၊ ဆင်ဖြူရတာနာကို မြင်ရာအရပ်၌ မြို့တည်လော့၊ ထိုမြို့သည် ဟတ္ထိပုရမြို့ ဖြစ်လိမ့်မည်”။
ဒုတိယမင်းသားကို “အမောင် … တောင်တံခါးဖြင့်ထွင်၍ သွားလော့၊ မြင်းဖြူရတနာကို မြင်ရာအရပ်၌ မြို့တည်လော့၊ အဿပုရမြို့ ဖြစ်လိမ့်မည်”။
တတိယ မင်းသားကို “အမောင် … အနောင်တံခါးဖြင့် ထွက်၍ သွားလော့၊ ကေသရာဇာခြင်္သေ့ကို မြင်ရာအရပ်၌ မြို့တည်လော့၊ သီဟပုရမြို့ ဖြစ်လိမ့်မည်”။
စတုတ္ထမင်းသားကို “အမောင် … မြောက်တံခါးဖြင့် ထွင်၍ သွားလော့၊ ရတနာအလုံးစုံပြည့်သော ရထားလှည်းအိမ်ကို မြင်ရာအရပ်၌ မြို့တည်လော့၊ ဥတ္တရပဉ္စာလမြို့ ဖြစ်လိမ့်မည်”။
ပဉ္စမမင်းသားကို “အမောင် … ဤမြို့၌ ကြီးစွာသော စေတီကို တည်ပြီးလျှင် မြို့မှထွက်၍ အနောက်မြောက်အရပ်ဝယ် တောင်ချင်းခတ်၍ ဒတ်-ဒတ် အသံပြုရာအရပ်၌ မြို့တည်လော့၊ ဒဒ္ဒရ မည်သောမြို့ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု အသီးအသီး အမိန့်ပေးလေ၏။
မင်းသား ငါးယောက်တို့လည်း ဆရာရသေ့ကြီး အမိန့်အတိုင်း သွားကာ မြို့တည်၍ နေကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - • ထိုအခါ စေတိယမင်းသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
• ကပိလပုဏ္ဏားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) ကိုယ်နှင့်ခံတွင်း၊ ပုပ်နံ့ညှဉ်း၊ ချွတ်ယွင်းဆိုမုသား။
(၂) နတ်မစောင့်လို၊ မြေကျမျို၊ ပြောဆိုလိမ်မုသား။
(၃) ချိန်မဲ့မိုးရွာ၊ ချိန်မရွာ၊ ဆိုကာလိမ်မုသား။
(၄) လျှာနှစ်ခွ၊ လျှာမဲ့ရာ၊ ဆိုကာလိမ်မုသား။
(၅) သမီးသာရ၊ သားမရ၊ ဆိုကလိမျမုသား။
(၆) သားသမီးမဲ့၊ ရပြန်ခဲ့၊ ဘဲခဲ့ဆိုမုသား။
စေတိယဇာတ် ပြီး၏။
'''အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၃) - ဣန္ဒြိယဇာတ် ဣန္ဒြေအလိုလိုက်၍ ပြည့်တန်ဆာမတို့၌ တပ်စွန်းမိသဖြင့် ဈာန်လျှောသော ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ရသာစွဲလျက် မယားမက် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည် အမျိုးသား တစ်ယောက်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ သားမယားကို စွန့်လွွှတ်ကာ မြတ်စွာဘုရားထံတော်၌ ရဟန်းပြုလေ၏။
ထိုအမျိုးသားရဟန်းသည် ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့နှင့်တကွ နေလတန်သော် ထေရ်ဝါငယ်သဖြင့် ယုတ်ညံ့သော ပစ္စည်းလာဘ်လာကိုသာ သုံးဆောင်ရ၏။
ရဟန်းကြီးသည် ရသတဏှာဖြင့် နှောင့်ဖွဲ့အပ်သည် ဖြစ်၍ မယားဟောင်းကိုပင် မစွန့်လွှတ်နိုင်ချေ။
မယားစုံစမ်းမှု ပရိယာယ်ပြု တစ်နေ့သောအခါ ၌ မယားဟောင်းသည် ဤရဟန်းကြီးကား ငါ့ကို နှောင်ဖွဲ့အပ်သည် မဖွဲ့သည်ကို စုံစမ်းမည်ဟု ဇနပုဒ်သားတို့ကို အိမ်၌ ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျက် အိမ်ရှေ့ဝယ် လှည်းတို့၌ နွားတို့ကို အသင့်တပ်၍ ပြင်ဆင်လျက်ထား၏။
ထိုအခိုက်တွင် ရဟန်းကြီးသည် အိမ်ရှေ့သို့လာ၍ တံခါးတွင်ရပ်၏။
ထိုအခါ ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် အိမ်ရှင်မအား အိမ်ရှေ့တွင် ရဟန်းကြီးတစ်ပါး ဆွမ်းရပ်နေကြောင်း ပြောကြား၏။
အိမ်ရှင်မလည်း မသိချင်ဟန်ပြု၍ ကန်တော့ဆွမ်းပါ၊ အခြားအိမ်ကြွ၍ ရပ်တော်မူပါ-ဟု အလျှောက်ခိုင်း၏။
ယောကျ်ားလည်း အိမ်ရှင်မ ခိုင်းတိုင်း သွား၍ ရှိခိုးကာလျှောက်၏။
ရဟန်းကြီးသည် အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်သော်လည်း မကြွဘဲ ရပ်မြဲတိုင်း ရပ်လေ၏။
ထိုယောကျ်ားသည် အိမ်ရှင်မအား ရဟန်းကြီးသည် လျှောက်သော်လည်း မရ၊ အခြားသို့ မကြွကြောင်း ပြောကြားပြန်၏။
ပရိယာယ်သဘော မယားပြော ထိုအခါ မယားဟောင်း အိမ်ရှင်မသည် အိမ်တွင်းမှ ထွက်၍ “အို ဖခင် … အခြားရဟန်းကြီး မဟုတ်၊ ကလေးတို့အဖေ ဖြစ်သည်” ဟု ပြောဆိုလျက် အိမ်မှ ဆင်းသက်၍ သပိတ်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် အိမ်ပေါ်သို့ပင့်၍ ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏။
ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ “အရှင်ဘုရား … အရှင်တို့ကား ဤသာဝတ္ထိပြည်မှာပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုရစ်ပါ၊ အကျွန်ုပ်ကား အိမ်ထောင်ပြုပါမည်၊ အိ်မ်ထောင်မရှိက မတင့်တယ်ပါ၊ အိမ်ထောင်ပြု၍ အခြားဇနပုဒ်သို့သွားပါအံ့၊ အပြစ်ရှိက သည်းခံတော်မူပါ” ဟု ဖြားယောင်း၍ လျှောက်ထားလေ၏။
တဏှာနှစ်သက် ရဟန်းထွက် ရဟန်းကြီးသည် မယား စကားကို ကြားလျှင် နှလုံးကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ “ရှင်မ … သင့်ကို ငါ စွန့်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်၊ အိမ်ထောင်မပြုပါလင့်၊ သွားလည်း မသွားပါလင့်၊ ငါ ယခုပင် လူထွက်မည်၊ ငါ့အဝတ် ပုဆိုးတို့ကို ပေးလော့၊ သပိတ် သင်္ကန်းတို့ကို ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့ထံ အပ်နှင်းကာ အကျိုးအကြောင်းကို လျှောက်ထား၍ ပြန်လာမည်” ဟု ပြောဆိုမှာထားပြီးလျှင် ကျောင်းသို့ပြန်ခဲ့၏။
ကျောင်းသို့ရောက်လျှင် ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့ကို အကြောင်းစုံ လျှောက်ထားလေ၏။
ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့လည်း လူထွက်လိုသော ရဟန်းကြီးကို ခေါ်ဆောင်လျက် မြတ်စွာဘုရားထံ သွားကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားလည်း လူထွက်လိုကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်း … သင့်ကို သာသနာတော်၌ အဘယ်သူ ငြီးငွေ့စေသနည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင်ဘုရား … မယားဟောင်း ငြီးငွေ့စေပါသည်” ဟု လျှောက်၏။
“ရဟန်း … ထိုမိန်းမသည် ယခုအခါ၌ သာလျှင် သင်၏ အကျိုးမဲ့ကို ပြုသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌ လည်း ပြုဖူးပြီ၊ ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု လူ့ဘောင်စွန့်မှု ရသေ့ပြု လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏား၏ ပုဏ္ဏေးမဝမ်း၌ ဖြစ်၍ ဖွားမြင်တော်မူသောနေ့၌ တစ်မြို့လုံး လက်နက်ရောင် တောက်သောကြောင့် ဇောတိပါလဟု အမည်မှည့်ကုန်၏။
ထိုဇောတိပါလ လုလင်သည် အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အတတ်ပညာ သင်ကြားပြီးလျှင် မင်းကြီးအား အတတ်ပညာတို့ကို ပြ၍ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ပယ်စွန့်ပြီးလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မသိစေဘဲ မြို့မှထွက်၍ တောသို့ဝင်ကာ သိကြားပေးသော ကဝိဋ္ဌက မည်သော ကျောင်း၌ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေ၏။
များစွာသော ရသေ့အရာတို့သည် ခြံရံကြကုန်၏။
အစည်းအဝေးကြီးလည်း ဖြစ်၏။
တပည့်ကြီး ခုနစ်ဦးတို့လည်း ရှိကုန်၏။
အခြံအရံစုံစွာ ပျော်မွေ့ကာ ထိုတပည့်ကြီးတို့တွင် သာလိဿရ ရသေ့သည် အရှေ့ဇနပုဒ် သောတောဒိက မြစ်နား၌ အထောင်မကသော ရသေ့တို့ ခြံရံလျက်နေ၏။
မဏ္ဍိဿာရ ရသေ့သည် ပဉ္စာလမင်းနိုင်ငံ ကလမ္ဗစူဠက နိဂုံးကိုမှီ၍ အထောင်မကသော ရသေ့တို့ ခြံရံလျက်နေ၏။
ပဗ္ဗတရသေ့သည် တောအုပ်၌ ရှိသော ဇနပုဒ်ကိုမှီ၍ အထောင်မကသော ရသေ့တို့ ခြံရံလျက်နေ၏။
ကာလဒေဝိလ ရသေ့သည် အဝန္တီဒက္ခိဏပထ၌ တစ်ခဲနက်သော တောအုပ်ကိုမှီ၍ အထောင်မကသော ရသေ့တို့ကို ခြံရံလျက်နေ၏။
ကိဿဝစ္ဆရသေ့သည် ဒဏ္ဍကီမင်း၏ ကုမ္ဘဝတီမြို့ကိုမှီ၍ ဥယျာဉ်တော်ဋ တစ်ယောက်တည်းသာ နေ၏။
အနုပိယရသေ့သည် ဆရာဖြစ်သော သရဘင်္ဂ ရသေ့ကို လုပ်ကျွေးလျက်နေ၏။
ကာလဒေဝီလ ရသေ့၏ ညီဖြစ်သော နာရဒရသေ့သည် မဇ္ဈိမဒေသ အဉ္စနဂိရိ တောင်ကွန်ရက်ကြားတွင် လိုဏ်ဂူတစ်ခု၌ တစ်ယောက်တည်းသာနေ၏။
ပြည့်တန်ဆာတပ်စွမ်း ရသေ့စွဲလမ်း အဉ္စနဂိရိတောင်၏အနီး၌ လူတို့ဖြင့် ရောပြွမ်းသောနိဂုံးရွာတစ်ခု ရှိ၏။
တောင်နှင့် နိဂုံး အကြား၌ လည်း မြစ်ကြီးရှိ၏။
ထိုမြစ်ကြီး၌ လူများစွာတို့သည် ကူးကုန်၏။
ပြည့်တန်ဆာမတို့လည်း ဝတ်စားတန်ဆာတို့ကို ဆင်ယင်ကြလျက် လာလာသမျှ ယောကျ်ားတို့ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်၍ မြစ်ကမ်းနားမှာပင် နေကြကုန်၏။
ထိုအခါ နာရဒရသေ့သည် ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်၌ တပ်စွမ်းသော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဈာန်ကို ကွယ်စေလျက် ကိလေသာ၏အလိုသို့ လိုက်လျက် ခြောက်ကပ်သောကိုယ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အစာအာဟာရကိုပင် မသုံးဆောင်တော့ဘဲ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ကျောင်းတွင်သာ အိပ်လျက်နေ၏။
မိတ်ဆွေကယ်မ တောမှကြွ ကာလဒေဝီလ ရသေ့သည် အဘိညာဉ်ဖြင့် ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ နာရဒရသေ့ထံလာကာ လိုဏ်ဂူသို့ ဝင်၏။
နာရဒရသေ့သည် ကာလဒေဝီလရသေ့ကိုမြင်၍ “အရှင် … အဘယ်ကြောင့် လာသနည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင် … အချမ်းသာသည်ကို ကုစားရန်လာ၏” ဟု ပြော၏။
“အရှင်သည် … မဟုတ်မမှန်သော စကားကို ဆို၏” ဟု မုသာဝါဒဖြင့် နှိပ်စက်၏။
ကာလဒေဝီလ ရသေ့သည် သာလိဿရ ရသေ့၊ မဏ္ဍိသာရ ရသေ့၊ ပဗ္ဗတရသေ့တို့ကို ပင့်ပြန်၏။
ထိုရသေ့ သုံးဦးတို့ကို လည်း မုသာဝါဒဖြင့် နှိပ်စက်ပြန်၏။
မိတ်ဆွေဆုံးမ တရားပြ ထိုအခါ သရဘင်္ဂ ရသေ့ကြီးကို ပင့်ဆောင်ပြန်၏။
သရဘင်္ဂ ရသေ့သည် နာရဒရသေ့ကို ဣန္ဒြေတို့၏ အလိုသို့ လိုက်သည်ကိုသိ၍ - “အို- နာရဒရသေ့ … ကိလေသာ၏ အစွမ်းဖြင့် ဣန္ဒြေတို့၏အလိုသို့ လိုက်မှားသောသူသည် နှစ်ပါးသော လူ့ပြည် နတ်ပြည်တို့ကို စွန့်၍ ငရဲစသည်တို့၌ ဖြစ်ရ၏၊ အသက်ရှည်စဉ် လည်း ခြောက်ကပ်ပိန်ချုံး၏” – ဟု နာရဒရသေ့ကို ဆုံးမ၏။
ထိုအခါ နာရဒရသေ့သည် “ဆရာ … ကာမကို မှီဝဲခြင်း မည်သည်ကား ချမ်းသာ၏၊ ဤသို့သော ချမ်းသာကို ဆရာသည် အဘယ်ကိုရည်၍ ဆင်းရဲသည်ဟု ဆိုဘိသနည်း” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
တဏှာဖြစ်ပြော တရားဟော သရဘင်္ဂ ဆရာသည် ကာမချမ်းသာသည် အပါယ်ငရဲစသော မကောင်းသော ဒုဂ္ဂတိသို့သာ ခံစားရကြောင်း ပြောလို၍ - “အို- နာရဒရသေ့ … သတ္တဝါတို့သည် ကာမချမ်းသာ၏ အဆုံး၌ ငရဲ စသော ဆင်းရဲသို့ ရောက်ရကုန်၏၊ သီလကို စောင့်ရှောက်သော ဆင်းရဲ၏အဆုံး၌ လူ့ပြည် နတ်ပြည် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာသို့ ရောက်ရကုန်၏၊ သတ္တဝါ ဖြစ်သော သင်လည်း ဈာန်ချမ်းသာ၏ အဆုံး၌ ကာမချမ်းသာကို မှီ၍ ဖြစ်သော စိတ်ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်ရ၏၊ မြတ်သော ဈာန်ချမ်းသာကို အလိုရှိဦးလော့” – ဟု ဆုံးမပြန်၏။
နာရဒရသေ့သည် ဆရာ၏ဆင်းရဲကား သည်းခံနိုင်ခဲ၏၊ အကျွန်ုပ် သည်းမခံနိုင်ဟု လျှောက်ထားပြန်၏။
တဏှာစွန့်မှ ချမ်းသာရ ထိုအခါ သရဘင်္ဂ ရသေ့သည် ကိလေသာ၏ အလိုသို့ လိုက်ခြင်းသည် ဆုတ်ယုတ်၏။
စွန့်ခြင်းသည် ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွန်မြောက်၏ဟု ပြောလို၍ - “အို- နာရဒရသေ့ … ဆင်းရဲ ဖြစ်လာသောအခါ ၌ ထိုဆင်းရဲကို သည်းခံလျက် ဆင်းရဲ၏အလိုသို့ မလိုက်သော ပညာရှိသည် ဆင်းရဲ၏အဆုံးဖြစ်သော ယောဂ ဟူသော ချမ်းသာကို ကောင်းစွာရနိုင်၏” – ဟု ဆုံးမပြန်၏။
နာရဒရသေ့သည် “ဆရာ … ကာမချမ်းသာကား မြတ်သော ချမ်းသာ ဖြစ်၏၊ ထိုချမ်းသာကို အကျွန်ုပ် မစွန့်နိုင်ပါ” ဟု လျှောက်ထားပြန်၏။
ထိုအခါ သရဘင်္ဂရသေ့သည် - “အို- နာရဒရသေ့ … ဝတ္ထုကာမတို့ကို တောင့်တသဖြင့် တရားမှ ရွေ့လျောခြင်းငှာ မထိုက်၊ အကျိုးမဲ့ဖြစ်သဖြင့် တရားမှ ရွေ့လျောခြင်းငှာ မထိုက်၊ ဤမည်သော အကျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အကျိုးကို လိုချင်ခြင်း အကြောင်းကြောင့်လည်း တရားမှ ရွေ့လျောခြင်းငှာ မထိုက်၊ ဖြစ်ပြီးသောဈာန်ကို ဖျက်ဆီး၍ တရားမှ ရွေ့လျောခြင်းငှာ မထိုက်” – ဟု သရဘင်္ဂ ဆရာသည် လေးဂါထာတို့ဖြင့် ဆုံးမပြီး၍ - ဆင်းရဲချမ်းသာ သည်းခံရာ ကာလဒေဝီလ ရသေ့သည် ကိလေသာကိုမှီ၍ ငိုကြွေးဆင်းရဲခြင်းကို တားမြစ်လိုသဖြင့် - “အို- နာရဒရသေ့ … အိမ်ရှင်တို့၏ မပျင်းမရိ လိမ္မာခြင်းသည် ကောင်း၏၊ တရားစောင့်သော ရသေ့ ရဟန်းတို့နှင့် ဝေဖန် သုံးဆောင်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရသောအခါ မပေါ်လွင် မရွှင်လန်းခြင်းသည် ကောင်း၏၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးသောအခါ ၌ လည်း မဆင်းရဲ မပင်ပန်းခြင်းသည် ကောင်း၏” – ဟု နာရဒရသေ့ကို ဆုံးမပြန်၏။
ထိုနောက် သရဘင်္ဂဆရာသည် နာရဒရသေ့ကိုခေါ်၍ “အို- နာရဒရသေ့ … ရှေးဦးစွာ ပြုလုပ်ထားရမည့် လုပ်ငန်းကိစ္စကို ပြုလုပ်မထားသောသူသည် တောသို့ဝင်ကာ လုလင်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးရ၏” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် အတိတ်ကို ဆောင်ပြန်၏။