kalixlouiis/myanmar-wikipedia-corpus huggingface dataset:
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၂) ဒုဒ္ဒုဘဇာတ်။
ထန်းရွက်ပေါ် ဥသျှစ်သီး ကြွေကျရာ မြေပြိုပြီဟု ထင်၍ ပြေးသော ယုန်ငယ်နောက်သို့ တောတိရစ္ဆာန်အားလုံး အဆင်အခြင်မဲ့ကာ လိုက်ပြေးကြခြင်း အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တိတ္ထိကျင့်နည်း အချည်းနှီး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာသနာတော်မှအပဖြစ်ကုန်သော တိတ္ထိတို့သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်အနီးဝယ် ခင်းထားအပ်သော အခင်းတို့၌ အိပ်ကြကုန်၏။
ပဉ္စာတပ အကျင့်ကို ကျင့်ကြကုန်၏။
အထူးထူး အပြားပြားရှိသော မိစ္ဆာအကျင့်ကို ကျင့်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မိစ္ဆာအကျင့်ကို ကျင့်ကုန်သော တိတ္ထိတို့ကိုမြင်လျှင် မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ကြကုန်၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် “ရဟန်းတို့ ... တိတ္ထိတို့ ကျင့်အပ်သော အကျင့်၌ အနှစ်သာရ မရှိ၊ အကျိုးစီးပွား မရှိ၊ ဆင်ခြင်သည်ရှိသော် မစင်စွန့်ရာအရပ်သို့သွားသော လမ်းခရီးနှင့် တူ၏၊ ယုန်ငယ်၏ ဒုဒ္ဒုဘအသံနှင့် တူ၏” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသနည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု မြေပြိုလိမ့်ငြား ယုန်ကြံမှား လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ခြင်္သေ့မျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တောတစ်ခု၌ နေလေ၏။
ထိုအခါ အနောက်သမုဒ္ဒရာအနီးဝယ် ဥသျှစ်ပင်နှင့်ရောထွေး၍ ပေါက်နေသော ထန်းတောသည် ရှိလေ၏။
ယုန်ငယ်တစ်ကောင်သည် ဥသျှစ်ပင်အနီး ထန်းပင်ငယ်တစ်ခု၏ အရွက်အောက်တွင် နေ၏။
ထိုယုန်ငယ်သည် တစ်နေ့လုံး အစာရှာပြီးလျှင် မိမိနေရာ ထန်းရွက်အောက်တွင် ဝပ်၍နေကာ ဤမြေကြီးသည် အကယ်၍ ပြိုသွားပါမူ အဘယ်သို့ သွားရအံ့နည်းဟု ကြံစည်လေ၏။
ဒတ်ဒတ်သံကို မြေပြိုဆို ထိုယုန်ငယ် ကြံစည်ခိုက်တွင် ဥသျှစ်သီးတစ်လုံးသည် ထန်းရွက်ပေါ်၌ ကျသဖြင့် “ဒတ်ဒတ်” ဟု မြည်လေ၏။
ထိုယုန်ငယ်သည် ဒတ်ဒတ်သံကိုကြားလျှင် ဤမြေကြီးသည် အမှန်ပြိုခဲ့ပြီဟု ခုန်၍ သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် နောက်သို့ပင် လှည့်၍မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ တအားပြေးလေ၏။
အခြားယုန် မြင်၍မေးရော နောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ဤနေရာ၌ မြေကြီး ပြိုခဲ့ပြီဆို၍ ပြေး၏။
ထိုယုန်ငယ်လည်း မစဉ်းစားဘဲ ထိုယုန်နောက်မှ လိုက်၍ပြေးလေ၏။
ထိုယုန်တို့ကို မြင်ပြန်လျှင် အခြားယုန်တို့လည်း ပြေးကြကုန်၏။
ဤသို့သောနည်းဖြင့် ယုန်တစ်သိန်းမျှ အစုလိုက် ပြေးကြကုန်၏။
ဆင့်ဆင့်မေးကာ ပြေးကြရာ ယုန်တို့ကို သမင်တို့မြင်၍ မေးရော မြေပြိုသည်ဟု သတင်းရသဖြင့် ပြေးကြပြန်ကုန်၏။
ထိုနောက် အဆင့်ဆင့်မြင်၍ အဆင့်ဆင့်ပြောကာ ဝက်တို့သည် လည်းကောင်း၊ စိုင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကျွဲတို့သည် လည်းကောင်း၊ နွားနောက်တို့သည် လည်းကောင်း၊ ကြံ့တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကျားတို့သည် လည်းကောင်း၊ ခြင်္သေ့တို့သည် လည်းကောင်း၊ ဆင်တို့သည် လည်းကောင်း ပြေးကြကုန်၏။
ဤနည်းဖြင့် တစ်ယူဇနာမျှ အကျယ်အဝန်းရှိသော တိရစ္ဆာန်တို့သည် ပြေးကြကုန်၏။
ထိုအခါ ခြင်္သေ့မင်းသည် တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ ပြေးကြသည်ကိုမြင်၍ မေးလတ်သော် မြေပြိုသည်ဟု ကြားလျှင် မြေပြိုခြင်း မည်သည်ကား တစ်ရံတစ်ခါမှ မဖြစ်စဖူး၊ စင်စစ် ထိုသတ္တဝါတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုသော အသံကို မကောင်းသဖြင့် ကြားကြသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ ငါသည် လုံ့လမပြုခဲ့သော် အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့သည် ပျက်စီးကြကုန်လတ္တံ့၊ ထိုသတ္တဝါတို့အား အသက်ကိုပေးမည်ဟု ပြေးသွား၍ ခြင်္သေ့၏ အဟုန်ဖြင့် တောင်ခြေက်ရင်းသို့ ပြေးသွား၍ သုံးကြိမ်ဟောက်လေ၏။
ပြေးနေသော သတ္တဝါတို့သည် ခြသေ့င်္မှ ကြောက်သဖြင့် နောက်သို့ပြန်လည်ကာ တစ်စုတစ်ဝေးတည်း တည်နေကြကုန်၏။
ယုန်ကိုစစ်ဆေး ခြင်္သေ့ပေး ခြင်္သေ့မင်းသည် လာလတ်၍ သတ္တဝါတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ပြီးလျှင် “အချင်းတို့ ... အဘယ်ကြောင့် ပြေးသနည်း” ဟု မေး၏။
“အရှင် ...မြေပြိုပါသည်” ဟု ပြော၏။
“အချင်းတို့ ... မြေပြိုသည်ကို အဘယ်သူ မြင်ခဲ့သနည်း” ဟု မေးပြန်ရာ ဆင်တို့ သိကုန်၏၊ ခြင်္သေ့တို့ သိကုန်၏ စသည် တစ်ဦးကို တစ်ဦး လွှဲချ၍နေကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဦးစွာပြေးသော ယုန်ငယ်ကို ဤယုန်ငယ် သိသည်ဟု ပြောကြကုန်၏။
ထိုအခါ ခြင်္သေ့မင်းသည် “အချင်း ... မြေပြိုသည်ဟူရာ ဟုတ်မှန်သလော” ဟု မေး၏။
“အရှင် .... ဟုတ်မှန်ပါသည်၊ အကျွနု်မြင်ခဲ့ပါသည်” ဟု ပြောလေ၏။
“အချင်း ... ဘယ်အရပ်နေ၍ မြင်သနည်း” ဟု မေးလေ၏။
“အရှင် ... အကျွန်ုပ်သည် အနောက်သမုဒ္ဒရာအနီး ဥသျှစ်ပင်နှင့် ရောထွေး၍ ပေါက်နေသော ထန်းတောဝယ် ထန်းပင်ငယ် တစ်ခု၏ အရွက်အောက်တွင်နေခဲ့ရာ ဤမြေကြီးသည် ပြိုခဲ့သော် အဘယ်သို့ သွားရအံ့နည်းဟု ကြံစည်၍နေခိုက် မြေပြိုသံကိုကြား၍ ပြေးပါသည်” ဟု အကြောင်းစုံကိုပြန်၍ ပြောလေ၏။
ဥသျှစ်ကြွေသံ မြေပြိုဟန် ယုန်ငယ်၏စကားကို ကြားလျှင် ခြင်္သေ့သည် စင်စစ်သဖြင့် ထန်းရွက်ပေါ်သို့ ဥသျှစ်သီး ကြွေကျသဖြင့် “ဒတ်ဒတ်” မြည်သံကို ကြားလတ္တံ့၊ ထိုအခါ မြေပြိုသည် ဟူသော အမှတ်ဖြင့် ပြေးသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ အဟုတ်အမှန်အားဖြင့် ထိုအကြောင်းကို သိအောင်ပြုမည်ဟု ကြံစည်လျက် ယုန်ငယ်ကို သက်သာရာကို ရစေ၍ “အချင်းတို့ ... ငါသည် ဤယုန်ငယ်ကို ယူ၍ ၎င်းမြင်ရာအရပ်၌ မြေပြိုသည် မပြိုသည်ကို သိရအောင် ငါကိုယ်တိုင်သွား၍ စုံစမ်းမည်၊ သင်တို့ ငါလာသည့်တိုင်အောင် စောင့်ရစ်ကြလော့” ဟု မှာထားကာ ယုန်ငယ်ကို ကျော်ပေါ်တွင်တင်၍ ခြင်္သေ့၏အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားရာ ထိုအရပ်သို့ရောက်လျှင် ယုန်ငယ်ကိုချ၍ “အချင်း - ယုန်ငယ် ... လာလော့၊ သင် မြင်ရာအရပ်ကို ပြလော့” ဟု ပြော၏။
“အရှင် မပြဝံ့ပါ” ဟု ပြော၏။
“အချင်း ... မကြောက်လင့်၊ ပြသာပြပါ” ဟု ပြောလတ်သော် ယုန်ငယ်သည် ဥသျှစ်ပင်ရင်းသို့ မကပ်ဝံ့ရကား အဝေးမှရပ်ကာ- “အရှင် ... အရှင်မှာ ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ ထိုအရပ်ကား အကျွန်ုပ်နေသောအရပ် ဖြစ်ပါ၏၊ ထိုအရပ်၌ ‘ဒတ်ဒတ်’ ဟု မြည်ပါ၏၊ မြည်ခြင်းအကြောင်းကိုကား အကျွန်ုပ်မသိပါ” – ဟု ခြင်္သေ့မင်းအား မိမိနေရာကို ပြောဆို ညွှန်ပြလေ၏။
ခြင်္သေ့ကယ်မ ချမ်းသာရ ခြင်္သေ့မင်းလည်း ယုန်ငယ်၏ စကားကိုကြားလျှင် ဥသျှစ်ပင်ရင်းသို့သွား၍ ထန်းပင်အောင် ယုန်ငယ်အိပ်ရာ အရပ်ကို လည်းကောင်း၊ ထန်းရွက်ပေါ်သို့ ကြွေကျသော ဥသျှစ်သီးကို လည်းကောင်း မြင်လျှင် မြေမပြိုကြောင်းကို အဟုတ်အမှန်အားဖြင့် သိခဲ့ပြီးလျှင် တစ်ဖန် ယုန်ငယ်ကို ကျော်ပေါ်သို့ တင်ကာ ခြင်္သေ့မင်း၏ အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွား၍ သတ္တဝါအပေါင်းအထံသို့ရောက်လျှင် အလုံးစုံသော အကြောင်းကို ပြောကြားကာ အသင်တို့ မကြောက်ကြကုန်လင့်ဟု ပြောဆို ဆုံးမ၍ သားအပေါင်းတို့ကို သက်သာရာ ရစေကုန်လျက် လွှတ်လိုက်၏။
ထိုအခါက ခြင်္သေ့မင်း မရှိပါမူ သတ္တဝါအပေါင်းတို့ သမုဒ္ဒရာသို့ဝင်ကာ ပျက်စီးကြကုန်လတ္တံ့၊ အလုံးစုံသော သားတို့သည် ခြင်္သေ့မင်းကို မှီ၍သာ အသက်ချမ်းသာရာ ရကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ခြင်္သေ့မင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အဆင်ခြင်ဘဲ၊ အရမ်းစွဲ၊ မရဲ, မကြောက်ရာ။
(၂) ရဲမှု, ကြောက်မှု၊ ဤနှစ်ခု၊ ထောက်မှုဉာဏ်ဖြင့်သာ။
(၃) ဒတ်ဒတ်မြည်သံ၊ မြေပြိုဟန်၊ ကြောက်လွန်ယုန်ပမာ။
ဒုဒ္ဒုဘဇာတ် ပြီး၏။
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၃) ဗြဟ္မဒတ္တဇာတ်။
အလွန် ကြည်ညိုသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးကိုပင် အကြည်ညိုပျက်မည် စိုးသဖြင့် ထီးဖိနပ်ကို အလိုရှိလျက် မတောင်းဘဲ နေခဲ့ရာ ၁၂နှစ်ကျော်မှ တောင်းဖြစ်သော ရသေ့အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တောင်းရမ်းများမှု ကဲ့ရဲ့ပြု နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် အာဠဝီပြည်ကိုမှီ၍ အဂ္ဂါဠဝ စေတီတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် အတောင်းအရမ်းများကာ ဝိညတ်များကုန်လျက် နေကုန်၏။
ထိုအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် ရဟန်းတို့ကို ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ “ရဟန်တို့ ... ရှေးပညာရှိတို့သည် ရေမြေကို အစိုးရသော မင်းသည် ပင့်ဖိတ်အပ်ကုန်လျက်လည်း သစ်ရွက်ထီးနှင့် လွှာချင်းဖိနပ်ကို တောင်းသည်ရှိသော် ဟီရိဩတ္တပ္ပ ပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ခြင်းကြောင့် လူများအလယ်၌ မဆိုမူ၍ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ဆိုဖူးကုန်ပြီ ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ရသေ့မြတ်ကို မင်းကြည်ညို လွန်လေပြီးသောအခါ ကပိလတိုင်း ဥတ္တရာပဉ္စာလမြို့ဝယ် ဥတ္တရပဉ္စာလမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် နိဂုံးရွာဝယ် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အလုံးစုံသော အတတ်ပညာတို့ကို သင်ကြားပြီးလျှင် နောက်အဖို့၌ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ဟိမဝန္တာအရပ်၌ သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့် မျှတလျက် ကြာမြင့်စွ နေလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ချဉ်ဆားမှီဝဲအံ့သောငှာ လူတို့နေရာသို့ လှည့်လတ်လတ်သော် ဥတ္တရာပဉ္စလမြို့သို့ ရောက်၍ မင်းကြီးဥယျာဉ်တော်၌ နေပြီးလျှင် နံနက်အခါ မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လတ်သော် မင်းကြီး အိမ်တံခါးသို့ ရောက်လေ၏။
မင်းကြီးသည် ရသေ့၏ ငြိမ်သက်စွာသော ၌ကြည်ညို၍ မြတ်သော ပြာသာဒ်အပြင်သို့ ပင့်ဆောင်လျက် မင်းအားထိုက်တန်သော ဖဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ကပ်လှူပူဇော်ပြီးလျှင် အမြဲ သီတင်းသုံးရန် ဝန်ခံစေလျက် ဥယျာဉ်တော်၌ နေစေ၏။
ရသေ့လည်း နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း မင်းကြီးအိမ်၌သာ ဆွမ်းဘုဉ်ပေးလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် မိုးကာလလွန်လတ်သော် ဟိမဝန္တာသို့ သွားလို၍ ခရီးသွားသော ငါ့အား သစ်ရွက်ထီးနှင့် လွှာချင်း ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ရခြင်းငှာ သင့်၏။
မင်းကြီးကို တောင်းမည်ဟု ကြံစည်ထားလေ၏။
တောင်းခံပေးမှု စဉ်းစားပြု တစ်နေ့သ၌ ဥယျာဉ်တော်သို့ လာပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ သော မင်းကြီးကို သစ်ရွက်ထီးနှင့် လွှာချင်းဖိနပ်တစ်ရန်ကို တောင်းတော့မည်ဟု ကြံစည်ပြန်ကာ တစ်ဖန် သူတစ်ပါးကို ဤဥစ္စာကို ပေးပါဟု တောင်းသောသူသည် ငိုသည်မည်၏။
မရှိဟု ဆိုသော ဥစ္စာရှင်လည်း အတူငိုသည် မည်၏။
ငိုသောငါနှင့် ငိုသော မင်းကြီးကို လူအများ မမြင်စေပါလင့်၊ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ငါတို့နှစ်ဦးလုံး ငိုကြမည်ဟု ကြံစည်ကာ “မြတ်သောမင်းကြီး ... ဆိတ်ကွယ်ခြင်းကို အလိုရှိ၏” ဟု ပြောလေ၏။
မင်းကြီးလည်း ထိုစကားကိုကြားလျှင် မင်းချင်းယောကျ်ားတို့ကို ဖဲလေ၏။
ရသေ့သည် မင်းချင်းတို့ ဖဲလေလျှင် ငါ တောင်းလတ်သော် မင်းကြီးသည် မပေးပါမူ ငါ့အား အချစ်ပျက်လတ္တံ့၊ ထိုကြောင့် ငါ့ မတောင်းဟု ထိုနေ့၌ ထီး ဖိနပ် အမည်မျှကိုပင် ရခြင်းငှာ မတတ်နိုင်လျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး ... သွားပါဦးလော့ နောက်နေ့မှ သိရမည်” ဟု ပြောလေ၏။
ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် မတောင်းနိုင် နောက်တစ်နေ့ မင်းကြီး လာသော ကာလ၌လည်း ရှေးနည်းအတူလျှင် ဆိတ်ကွယ်ခြင်းကိုတောင်းကာ နှစ်ဦးတည်း ကျန်သောအခါ မတောင်းနိုင်ဘဲ ရှိပြန်၏။
တစ်ဖန် နောက်တစ်နေ့လယ်း မတောင်းနိုင်ဘဲ ရှိပြန်၏။
ဤသို့ မတောင်းနိုင်လျှင်ဘဲ ဆယ့်နှစ်နှစ်တို့သည် လွန်ခဲ့ကုန်၏။
ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ငါ၏ အရှင်ရသေ့သည် ဆိတ်ကွယ်ခြင်းကို အလိုရှိ၏ဟု တောင်းဆိုကာ မင်းချင်းတို့ ဖဲလတ်သော် တစ်စုံတစ်ရာ စကားကို မပြောဆိုဝံ့ချေ၊ ပြောဆိုခြင်းငှယ အလိုရှိသော အရှင်အား ယခုအခါ ဆယ့်နှစ်နှစ်တို့ လွန်ခဲ့ကုန်ပြီ၊ မြတ်သောအကျင့်ကို ကြာမြင့်စွာ ကျင့်ရသော ရသေ့အား ငြီးငွေ့ပျင်းရိသဖြင့် လူထွက်၍ စည်းစိမ်ခံစားလိုသည် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ မင်းအဖြစ်၏ အမည်မျှကိုပင် မပြောဆိုဝံ့၍ ဆိတ်ဆိတ်နေဟန် တူ၏၊ ယနေ့ငါသည် အရှင်ရသေ့အား မင်းအဖြစ်ကို အစပြု၍ လိုရာဝတ္ထုကို လှူဒါန်းမည်ဟု ကြံစည်ကာ ရသေ့ထံသို့ ဆည်းကပ်ရန် သွားလေ၏။
ရသေ့လည်း မင်းကြီး ရောက်လာလျှင် ရှေးနည်းအတိုင်း ဆိတ်ကွယ်ရာကို အလိုရှိ၏ဟု တောင်းဆို၍ မင်းချင်းတို့ ဖဲသွားကြလျှင် စကားတစ်စုံတစ်ရာ မဆိုဝံ့ဘဲရှိပြန်သော် မင်းကြီးသည် ရသေ့အား “အရှင်ဘုရား ... အရှင်တို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဆိတ်ကွယ်ရာ ရသော်လည်း စကားတစ်စုံတစ်ရာကို မပြောဝံ့ဘဲ ရှိခဲ့သည်၊ မင်းအဖြစ်မှ အစပြု၍ အလုံးစုံကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အလိုရှိရာ ဝတ္ထုကို တောင်းဆိုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။
ထီး ဖိနပ် လိုမှု အလှူခံပြု ထိုအခါ ရသေ့သည် “မြတ်သောမင်းကြီး ... ငါတောင်းဆိုရာ ဝတ္ထုကို ပေးမည်လော” ဟု မေး၏။
“အရှင်ဘုရား ပေးပါမည်” ဟု လျှောက်၏။
“ခရီးသွားသော ငါ့အား သစ်ရွက်ထီးနှင့် လွှာချင်း ဖိနပ်တစ်ရန်ကို အလိုရှိပါ၏” ဟု ပြော၏။
“အရှင်ဘုရား ... ဤမျှလောက်သော ဝတ္ထုကို ဆယ့်နှစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး တောင်းဆိုရန် မဝံ့ဘဲ ရှိရာသလော” ဟု လျှောက်၏၊ “မြတ်သောမင်းကြီး ... မတောင်းဆိုဝံ့ပါ”ဟု ပြောသောအခါ၊ “အရှင်ဘုရား ... အဘယ်ကြောင့် မတောင်းဆိုဝံ့ဘဲ ရှိသနည်း” ဟု လျှောက်ပြန်၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် - “မြတ်သောမင်းကြီး ... တောင်းသောသူသည် ဥစ္စာကို ရခြင်း မရခြင်း နှစ်ပါးသောသဘော ဖြစ်ရ၏၊ စင်စစ် တောင်းခြင်းမှာ ဤသို့ ရခြင်း မရခြင်းသဘောရှိရမြဲ ဖြစ်၏။
မြတ်သောမင်းကြီး ... ပညာရှိတို့သည် တောင်းခြင်းကို ငိုခြင်းဟု ပြောဆိုကုန်၏၊ တောင်းသောဥစ္စာကို မပေးဟု မြစ်ပယ်ခြင်းကိုလည်း အတုငိုခြင်းဟု ပြောဆိုကုန်၏။
ငိုသော ငါ့ကိုလည်းကောင်း၊ အတုငိုသော သင်မင်းကြီးကို လည်းကောင်း ပဉ္စာလတိုင်း၌ စည်းဝေးကုန်သော သူတို့ မမြင်ခြင်းငှာ အလိုရှိပါ၏၊ သို့အတွက်ငါသည် ဆိတ်ကွယ်ရာကို အလိုရှိပါ၏” – ဟု မင်းကြီးအား မိန့်တော်မူ၏။
မင်းကြီးသည် ရသေ့၏စကားကို ကြားလျှင် ရိုသေခြင်းလက္ခဏာ၌ အလွန်ကြည်ညို၍ - “အရှင်ရသေ့ . .. အရှင်ရသေ့အား နွားလားဥသဘနှင့်တကွ နီမြန်းသော နွားမတစ်ထောင်ကို ပေးပါ၏၊ စင်စစ် အရှင်မြတ်၏ တရားနှင့်ယှဉ်သော စကားတို့ကို ကြားနာ၍ မြတ်သောအကျင့်နှင့် ပြည့်စုံသူသည် မြတ်သောအကျင့်နှင့် ပြည့်စုံသူအား အဘယ်ကြောင့် မလှူဘဲ ရှိအံ့နည်း” – ဟု ရသေ့အား လျှောက်ထားလေ၏။
ရသေ့လည်း မင်းကြီးစကားကို ကြားလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး ... ငါသည် ကိလေသာကာမ၊ ဝတ္ထုကာမတို့၌ အလိုမရှိ၊ ငါတောင်းသော ထီးနှင့် ဖိနပ်ကိုသာ ငါ့အား ပေးပါလော့” ဟု ဆို၍ သစ်ရွက်ထီးနှင့် လွှာချင်းဖိနပ်ကို အလှူခံတော်မူပြီးလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး ... ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့ပါလင့်၊ အလှူကိုပေးလော့” ဟု မင်းကြီးကို အဆုံးအမပေး၍ မင်းကြီး တောင်းပန်စဉ်လျှင် ဟိမဝန္တာသို့ သွားပြီးလျှင် အဘိညာဉ် သမာပတ်ကို ဖြစ်စေလျက် သေလွန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ပဉ္စာလမင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
ဆောင်ပုဒ် (၁) တောင်းခြင်းဟူက၊ ရ, မရ၊ မုချရှိမြဲသာ။
(၂) တောင်းသူလည်းငို၊ မပေးငို၊ ဆိုကြပညဝါ။
(၃) ဝစီဝိညက်၊ တောင်းရမ်းတတ်၊ သူမြတ်စက်ဆုပ်ရှာ။
ဗြဟ္မဒတ္တဇာတ် ပြီး၏။
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၄) စမ္မသာဋကဇာတ်။
ဝှေ့ခတ်ရန် သိုး၏ နောက်ဆုတ်ခြင်းကို မိမိအား အရိုအသေပြုသည်ဟု ထင်၍ သိုးကို ချီးကျူးနေစဉ် သိုး ဝှေ့ခတ်သဖြင့် သေဆုံးရသည့် စမ္မသာဋကပုရပိုက်အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ချီးမြှောက်လွဲက ကဲ့ရဲ့ကြ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပုရပိုက် တစ်ယောက်သည် သားရေအဝတ်ကို ဝတ်ရုံလေ့ရှိ၏။
တစ်နေ့သ၌ ထိုစမ္မသာဋက ပုရပိုက်သည် မိမိအရံမှထွက်၍ သာဝတ္ထိပြည်တွင်း၌ ဆွမ်းခံသွားသည်ရှိသော် သိုးဝှေ့ရာ အရပ်သို့ ရောက်လေ၏။
သိုးသည် ပုရပိုက်ကို မြင်လျှင် ဝှေ့လိုသဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်လေ၏။
ပုရပိုက်ကား ဤသိုးသည် ငါ့အား ရိုသေသော အမူအရာကို ပြသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ နောက်သို့မဆုတ်ဘဲနေ၏။
ထိုအခါ သိုးသည် လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာပြီးလျှင် ပုရပိုက်ပေါင်ကို ဝှေ့ကာ လဲစေ၏။
ထိုပုရပိုက်သည် သူတောင်ကောင်း မဟုတ်သောသိုးကို ချီးမြှောက်ခြင်းကိုပြုခြင်းသည် သံဃာဘောင်၌လည်း ထင်ရှားလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရဟန်းတို့သည် တရားဘသင်၌ ထိုစမ္မသာဋက ပုရပိုက် အကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဤစမ္မသာဋက ပုရပိုက်သည် ယခုအခါ၌သာ သူတော်ကောင်း မဟုတ်သော သိုးကို ချီးမြျောက်ခြင်းကိုပြု၍ ပျက်စီးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပျက်စီးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သိုးကိုထင်မှား ချီးမြှောက်ငြား လွန်လေပြီးသောအါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကုန်သည်မျိုး၌ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ကုန်သွယ်ခြင်း အမှုကို ပြုလေ၏။
ထိုအခါ စမ္မသာဋက ပုရပိုက်တစ်ဥိးသည် ဗာရာဏသီပြည်၌ ဆွမ်းခံဝင်သည်ရှိသော် သိုးဝှေ့တတ်သော အရပ်သို့ ရောက်လျှင် ဝှေ့မည်ဟု အားယူရန် နောက်သို့ဆုတ်သော သိုးကိုမြင်၍ ဤသိုးသည ငါ့ကို ပူဇော်ဘိ၏ဟု နောက်သို့ မဆုတ်ဘဲနော ဤမျှလောက် လူတို့အထဲ၌ လူတစ်ဦး တစ်ယောက်မျှလည်း ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မသိဟု ထိုသိုးအား လက်အုပ်ချီကာရပ်လျက် - “အချင်းတို့ ... အခြံအရံများသော သိုးမြတ်သည် အမျိုးတြ်၍ ဗေဒင်တတ်သော ပုဏ္ဏားကို ပူဇော်ဘိ၏၊ အခြေလေးချောင်းရှိသော သိုးမြတ်သည် အလွန်ကောင်းသော သဘောရှိစွတကား၊ အလွန်ကောင်းသောကျေးဖူးရှိစွတကား၊ အလွန် သီလကို ချစ်ခင်ပေစွတကား” - ဟု သိုး၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးကာနေလေ၏။
ထိုအရပ်၌နေသော ကုန်သည်ပညာရှိသည် - “အို- ပုဏ္ဏား ပုရပိုက် ... တစ်ခဏချင်း မြင်ကာမျှဖြင့် အခြေလေးချောင်းရှိသော သိုးနှင့် အကျွမ်းမဝင်ပါလင့်၊ သိုးကား ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့လိုသဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်ဘိ၏၊ ထိုသိုးသည် သင့်ကို ဝှေ့လိမ့်မည်” –ဟု ပုရပိုက်ကို တားမြစ်၏။
မိုက်သူချီးမြှောက် ဘေးရန်ရောက် ထိုသိုးသည် ကုန်သည်ပညာရှိ တားမြစ်စဉ်လျှင် လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာပြီးလျှင် ထိုပုရပိုက်ပေါင်၌ဝှေ့၍ လဲစေ၏။
ပုရပိုက်လည်း ပြင်းထန်သော ဝေဒနာသို့ ရောက်လတ်သော် အိပ်လျက် - “အချင်းတို့ ... ငါ့၏ ပေါင်ရိုးတို့သည် ကျိုးကုန်ပြီး၊ အရိက္ခာဖြင့် ပြည့်သော ဝန်ထုပ်သည် လိမ့်ခဲ့ပြီ၊ အလုံးစုံသော ဘဏ္ဍာသည် ကွဲခဲ့ပြီ၊ သိုးသည် ငါ့ကို ဝှေ့၍ သတ်ဘိ၏၊ သင်တို့သည် အမြန်ပြေးကြကုန်” ဟု လက်မောင်းနှစ်ဖက်တို့ကို မြှောက်ကာ ငိုကြွေးလေ၏။
ထိုနောက်တစ်ဖန် ပုရပိုက်သည် - “အချင်းတို့ ... ယနေ့ ပညာမရှိသော ငါသည် သိုးဝှေ့၍ သေရသကဲ့သို့ ထို့အတူ မပူဇော်အပ် မချီးမွမ်းအပ်သောသူကို ပူဇော်ချီးမွမ်းသောသူသည် သေရ၏” – ဟု ငိုကြွေးလျက် ထိုအရပ်မှာပင် သေရလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ စမ္မသာဋက ပုရပိုက်သည် - ယခုအခါလည်း စမ္မသာဋက ပုရပိုက်။
ကုန်သည်ပညာရှိသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) မမြှောက်ထိုက်သူ၊ ချီးမြှောကမူ၊ ထိုသူပျက်စီးရာ။
(၂) သိုးကိုမြှောက်လိုက်၊ ပုရပိုက်၊ သိုးတိုက်သေရရှာ။
စမ္မသာဋကဇာတ် ပြီး၏။
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၅) ဂေါဓရာဇဇာတ်။
မိမိအား နေ့စဉ် ရှိခိုးပူဇော်လေ့ရှိသော ဖွတ်မင်း၏ အသားကို စားလို၍ လက်ရိုက်ဖြင့် စောင့်နေသော ရသေ့ပျက် အကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အံ့ဖွယ်ထင်မှတ် ရဟန်းပြုလတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အံ့ဖွယ်သရဲကို ပြုလုပ်တတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
[အောက် ဝတ္ထုများ၌ ချဲ့ခဲ့ပြီ။
] အတိတ်ဝတ္ထု သူတော်ထင်ကာ ဆည်းကပ်ရှာ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဖွတ်မျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံကာ တော၌နေ၏။
ထိုတောတွင် သီလ မရှိသော ရသေ့ စဉ်းလဲ တစ်ပါးလည်း ထိုဖွတ်၏ နေရာအနီး၌ ကျောင်းဆောက်၍ နေလေ၏။
ထိုအခါ ဖွတ်မင်းသည် အစာရှာသွားလတ်သော် ရသေ့ကျောင်း၌ ရသေ့ကိုမြင်လျှင် သီလရှိသော ရသေ့ သူရဲကောင်း ဖြစ်လတ္တံ့ဟု နှလုံးသွင်းကာ ရသေ့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ သွားလေ၏။
တစ်နေ့သ၌ ရသေ့စဉ်းလဲသည် အလုပ်အကျွေး ဒါယကာအိမ်၌ ကောင်းစွာ စီရင်ချက်ပြုအပ်သော ဖွတ်သားကို စားရလျှင် “ဤအသားကား အဘယ်အသားနည်း” ဟု မေးမြန်းရာ “ဖွတ်သား” ဟု ပြောကြားအပ်သည်ရှိသော် ဖွတ်သား၌ တပ်စွန်းသော ရသတဏှာသည် နှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍ ကျောင်းသို့ မပြတ်လာသော ဖွတ်ကြီးကို သတ်ပြီးလျှင် အလိုရှိတိုင်း ချက်ပြုတ်၍စားမည်ဟု ကြံစည်ကာ ထောပတ်နို့ဓမ်း စသော ဘဏ္ဍာတို့ကို ယူပြီးလျှင် ကျောင်းသို့ပြန်လေ၏။
ဖွတ်ကိုသတ်ရန် ရသေ့ကြံ ကျောင်းသို့ရောက်လျှင် လက်ရိုက်ကိုကိုင်လျက် သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဖွတ်ကြီးလာခြင်းကိုမျှော်၍ ကျောင်းတံခါးဝတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေလေ၏။
ဖွတ်မင်းလည်း ရသေ့ကို ရှိခိုးရန် လာလတ်သော် န္ဒြေပျက်နေသော ရသေ့စဉ်းလဲကိုမြင်လျှင် ဤရသေ့ကား ဖွတ်သားကို စားရသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ စုံစမ်းမည်ဟု လေအောက်မှရပ်၍ အနံ့ကို ခံလတ်သော် ဖွတ်သားနံ့ရ၍ ဖွတ်သား စားထားသည်ကိုရသိလျှင် အနားသို့ မချဉ်းကပ်တော့ဘဲ ဆုတ်ခွာ၍သွားလေ၏။
ရသေ့စဉ်းလဲလည်း ဖွတ်မင်း မလာသည်ကို သိလျှင် ကိုင်ထားသော လက်ရိုက်သည် ကိုင်၌မကျဘဲ အမြီးဖျား၌ ကျလေ၏။
ထိုအခါ ရသေ့စဉ်းလဲသည် “ဟယ်-ဖွတ် ... သွားလေတော့ ချော်လေ၏” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ဖွတ်မင်းသည် “ငါ့ကိုကား ချော်လေ၏၊ အပါယ်လေးပါးကိုကား မချော်လေ” ဟု ပြောဆိုလျက် ပြေးပြီးလျှင် ရသေ့၏ စင်္ကြံဦး၌ရှိသော တောင်ပို့သို့ဝင်၍ ကယ်ပေါက်မှ ဦးခေါင်းကိုထောင်လျက် - ရသေ့ပျက်အား ဖွတ်ပြောကြား “ဟယ်-ရသေ့ပျက် ... ကိုယ်နှုတ်, နှလုံးကို မစောင့်ရှောက်သော သင့်ကို ငါသည် ရသေ့ကောင်း ထင်မှတ်၍ ဆည်းကပ်မိ၏၊ သင်သည် ငါ့ကို လက်ရိုက်နှင့်ပစ်သော အခြင်းအရာကို မြင်သဖြင့် ရသေ့ကောင်းမဟုတ်မှန်း သိရ၏။
ဟယ် - ရသေ့ပျက် ... ပညာမဲ့သော သင့်အားဆံကျစ်တို့ဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ သစ်နက်ရေဖြင့်လည်း အကျိုးမရှိ၊ သင့်ကိုယ်တွင်း၌ ကိလေသာ တောအုပ်ရှိ၏၊ အပ၌ ပြေပြစ်လှ၏” – ဟု ရသေ့အား ပြောဆိုလေ၏။
ဖွတ်မင်း စကားကို ကြားလျှင် ရသေ့သည် - ဟယ်-ဖွတ် ... ငါ့ထံ လာဦးလော့၊ ပြန်ခဲ့ဦးလော့၊ သလေးထမင်းကို စားလှည့်လော့၊ ငါ့အား ဆီများစွာသော စပ်သောဘဏ္ဍာလည်းရှိ၏” – ဟု ဖွတ်မင်းလည်း ရသေ့၏စကားကို ကြားပြန်လျှင် - ခြိမ်းခြောက်ပြောကာ မောင်းနှင်ရာ “ဟယ် - ရသေ့ပျက် ... ငါကား အသူတစ်ရာ နက်သော တောင်ပို့တွင်းသို့ လျင်စွာ ဝင်တော့မည်၊ သင်သည် ဆီ၊ ဆား စသညက်ို ပြောကြားဘိ၏။
ငါ့အား ရှိန်ခို၊ ဇီယာ၊ ချင်း စသော များစွာသော အစပ်ဘဏ္ဍာသည် မလျောက်ပတ်” – ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် “ရသေ့ပျက် ... သင်သည် အကယ်၍ ဤအရပ်၌နေပါမူ သင့်ကို ဆွမ်းခံရွာ၌ လူတို့ကို ဤရသေ့ကား သူခိုး ဖြစ်သည်ဟု ဖမ်းစေပြီးလျှင် ဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ ရောက်စေမည်၊ လျင်မြန်စွာ ပြေးလေတော့” ဟု ခြိမ်းခြောက်လေ၏။
ရသေ့စဉ်းလဲလည်း ကြောက်လန့်သဖြင့် ထိုအရပ်မှ လျင်စွာပြေးလေ၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ရသေ့စဉ်းလဲသည် - ယခုအခါ အံ့ဖွယ်သရဲကို ပြုတတ်သော ရဟန်း၏ ဖွတ်မင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) အံ့ဖွယ်ဖြစ်ဆန်း၊ ဝတ်သင်္ကန်း၊ ကြမ်းတမ်း စိတ်, နှုတ်, ကိုယ်။
(၂) လက်ရိုက်ကိုင်ကာ၊ ဖွတ်မင်းလာ၊ လျင်စွာပစ်သကို။
(၃) ရသေ့စဉ်းလဲ၊ ပြုသည့်နဲ၊ ငရဲရောက်ဖို့ကို။
ဂေါဓရာဇဇာတ် ပြီး၏။
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၆) ကက္ကာရုဇာတ်။
ကိုယ်ကျင့်သီလရှိခြင်း၊ စိတ်ထားမြင့်မြတ်ခြင်း စသော ဂုဏ်တို့နှင့်ပြည့်စုံသူမှသာ ပန်ဆင်ထိုက်သော ကက္ကာရုနတ်ပးန်ကို ဂုဏ်မရှိဘဲ ဂုဏ်ရှိပါသည်ဟု မုသားဆိုကာ နတ်သား ၄ဦးထံ တောင်းပန်၍ ပန်ဆင်ရာ ဆင်းရဲကြီးစွာ ခံစားရသော ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏားအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အံ့ဖွယ်ထင်မှတ် ရဟန်းပြုလတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်သည် မုသားဆို၍ သံဃာကို သင်းခွဲခဲ့ရာ ပရိသတ်ကို အဂ္ဂသာဝက နှစ်ပါးတို့ ယူဆောင်သွားသဖြင့် ခံတွင်းမှ သွေးပုပ်အန်ထွက်လေ၏။
ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ငါ့ရှင်တို့ ဒေဝဒတ်သည် မုသားဆို၍ သံဃာကိုသင်းခွဲသဖြင့် ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာကို ရ၏ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ဒေဝဒတ်သည် ယခုအခါ၌သာ မုသားဆို၍ ကြီးစွာသော ဆင်းရဲကို ရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ရဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ဗာရာဏသီပွဲတော နတ်တို့ပျော် လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်ဝယ် မထင်ရှားသော နတ်သား ဖြစ်လေ၏။
ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ကြီးစွာသော ပွဲသဘင်ဖြစ်၍ နဂါး၊ ဂဠုန်၊ ဘူမစိုး၊ နတ်များစွာတို့သည် လာ၍ ပွဲသဘင်ကို ရှုကြည့်ကြကုန်၏။
တာဝတိံသာ နတ်ပြည်မှ နတ်သားလေးယောက်တို့လည်း ကက္ကာရုနတ်ပန်းကုံးကို ပန်ဆင်ကာ ပွဲသဘင်ကြည့်ရှုရန် လာကြကုန်၏။
ဆယ့်နှစ်ယူဇနာရှိသော ဗာရာဏသီပြည်သည် နတ်တို့ ပန်းနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုက် ပျံ့နှံ့လျက်ရှိ၏။
လူတို့သည် ဤပန်းနံ့ကား အဘယ်သူ၏ ပန်းနံ့ဖြစ်သနည်းဟု ဆင်ခြင်၍ သွားကြကုန်၏။
နတ်သား လေးယောက်တို့လည်း လူတို့ဆင်ခြင်၍ သွားသည်ကို သိကြကုန်၏။
နတ်ပန်းရနံ့ ပြည်လုံးနှံ့ ထိုနတ်သား လေးယောက်တို့သည် မင်းရင်ပြင်ဝယ် အထက်ကောင်းကင်၌ ကြီးစွာသော အာနုဘော်ဖြင့် ရပ်လျက် ကြည့်ရှုကြကုန်၏။
မင်းနှင့်တကွ တိုင်းသူပြည်သားတို့လည်း သူထက်ငါ ပွဲသဘင်ကို ကြည်ရှုကြကုန်၏။
ထိုအခါ လူတို့သည် နတ်သားလေးယောက်တို့ကိုမြင်လျှင် “အရှင်တို့ ... အဘယ်နတ်ပြည်မှ လာကြသနည်း” ဟု မေး၏။
“အချင်းတို့ ... တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှ လာကြကုန်၏” ဟု ပြော၏။
“ဘယ်အတွက် လာကြသနည်း” ဟု မေးပြန်ရာ “ပွဲသဘင် ကြည့်ရှုရန် လာကြကုန်၏။
” ဟု ပြော၏။
“သ်တို့ ပန်ဆင်ထားသော ပန်းတို့ကား အဘယ်ပန်းတို့နည်း” ဟု မေး၏။
“ကက္ကာရု နတ်ပန်းတို့ ဖြစ်ကုန်၏” ဟု ပြော၏။
“အကျွန်ုပ်တို့အား ပေးပါကုန်လော့” ဟု တောင်းကြ၏။
“ဤကက္ကာရု နတ်ပန်းကား အာနုဘော် ကြီးကနု်၏၊ နတ်တို့သာ ထိုက်တန်ကုန်၏၊ လူ့ပြည်၌ ယုတ်မာသူ, နှလုံးသွင်းမကောင်းသူ, ပညာမရှိသူ, သီလမရှိသူတို့နှင့် မထိုက်တန်ကုန်၊ မယုတ်မာသူ, နှလုံးသွင်းကောင်းသူ, ပညာရှိသူ, သီလရှိသူတို့သာ ထိုက်တန်ကုန်၏” ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ထိုနတ်သားတို့တွင် နတ်သားကြီးသည် - “အချင်းတို့ ... ကိုယ်ဖြင့် သူ့ဥစ္စာကို မခိုးသူ၊ နှုတ်ဖြင့် မုသားမဆိုသူ၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရပြီး၍ မမေ့မလျော့သူတို့သာ စင်စစ် ကက္ကာရု နတ်ပန်းကို ပန်ဆင်ထိုင်၏” ဟု လူတို့အား ပြောဆိုလေ၏။
တရားစောင့်မှ နတ်ပန်းရ ထိုစကားကို ပုရောဟိတ် ကြားလျှင် ငါ့အား စင်စစ် ဤဂုဏ်ကျေးဇူးတို့တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော ဂုဏ်ကျေးဇူးမျှ မရှိပေ၊ မုသားဆို၍ ထိုပန်းကို ပန်ဆင်လတ်သော်လူများသည် ငါ့ကို ဤပုဏ္ဏားကား ဤသို့သော ကျေးဇူးဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသောသူ ဖြစ်သည်ဟု သိကြလတ္တံ့ဟု ကြံစည်ပြီးလဆင် နတ်တို့ကို အကျွန်ုပ်အား ဤဂုဏ်ကျေးဇူးတို့နှင့် ပြည့်စုံစေသည်ဟု မုသားပြောဆို၍ နတ်ပန်းကို ပေးစေပြီးလျှင် ပန်ဆင်ကာ နှစ်ယောက်မြောက် နတ်သားကို တောင်းပြန်၏။
ထိုအခါ ထိုနတ်သားသည် - “အချင်း ပုဏ္ဏား ... တရားသဖြင့် ဥစ္စာကို ရှာမှီးသူ၊ စဉ်းလဲသဖြင့် ဥစ္စာကို မဆောင်ယူသူ၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရပြီး၍ မမေ့မလျော့သူတိုသာ စင်စစ် ကက္ကာရု နတ်ပန်း ပန်ဆင်ထိုက်၏” – ဟု ပုရောဟိတ်အား ပြောကြားပြန်၏။
ပုရောဟိတ်လည်း ဤဂုဏ်ကျေးဇူးတို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံသည်ဟု မုသား ပြောဆို၍ နတ်ပန်းကို ပေးစေပြီးလျှင် ပန်ဆင်ကာ သုံးယောက်မြောက် နတ်သားကို တောင်းပြန်၏။
ထိုနတ်သားလည်း - “အချင်း ပုဏ္ဏား ... နနွင်းရည် ဆိုးထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ စိတ်တည်ကြည်သူ၊ အနည်းငယ်မျှသော အကြောင်းဖြင့် မပျက်စီးဘဲ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်သူ၊ ကောင်းသော ဘောဇဉ်ကို တစ်ယောက်တည်း မစားသူတို့သာ စင်စစ် ကက္ကာရု နတ်ပန်းကို ပန်ဆင်ထိုက်၏” - ဟု ပုရောဟိတ်အား ပြောကြားပြန်၏။
မုသားလိမ်ကောက် ဆင်းရဲရောက် ပုရောဟိတ်လည်း ဤဂုဏ်ကျေးဇူးတို့နှင့်လည်း ပြည့်စုံသည်ဟု မုသားပြောဆို၍ နတ်ပန်းကို ပေးစေပြီးလျှင် ပန်ဆင်ကာ လေးယောက်မြောက် နတ်သားကို တောင်းပြန်၏။
ထိုနတ်သားလည်း - “အချင်း ပုဏ္ဏား .. မျက်မှောက် မျက်ကွယ်၌ သူတောင်ကောင်းတို့ကို မဆဲရေးသူ၊ ပြောဆိုတိုင်း ပြုလုပ်လေ့ ရှိသူတို့သာ စင်စစ် ကက္ကာရု နတ်ပန်းကို ပန်ဆင်ထိုက်၏” – ဟု ပုရောဟိတ်အား ပြောကြားပြန်၏။
ပုရောဟိတ်လည်း ဤဂုဏ်ကျေးဇူးတို့နှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု မုသားဆို၍ နတ်ပန်းကို ပေးစေပြီးလျှင် ပန်ဆင်ပြန်၏။
ဤသို့လျှင် နတ်သားလေးယောက်တို့သည် နတ်ပန်းကုံး လေးခုတို့ကို ပုရောဟိတ်အား ပေး၍ နတ်ပြည်သို့ ပြန်ကြကုန်၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ် ဦးခေါင်း၌ ကြီးစွာသော ဝေဒနာသည် ဖြစ်လေ၏။
အသွားထက်သောဆောက်ဖြင့် ဖြတ်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ သံပြားဖြင့် နှိပ်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း ဖြစ်လေ၏။
မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သဖြင့် လူးလဲကာ ပုရောဟိတ်အား မေးကြလျှင် ပုရောဟိတ်သည် - “အချင်းတို့ ... ငါကား ငါ့ကိုယ်တွင်း၌ မရှိသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ရှိ၏ဟု မုသားပြောဆိုကာ နတ်ပန်းကုံးတို့ကို ဆောင်း၍ ပန်ဆင်မိ၏။
သို့အတွက် ငါ့အား ကြီးစွာ ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်ရ၏။
ထိုပန်းကုံးတို့ကို ငါ၏ဦးခေါင်းမှ ပယ်ရှားကြကုန်၏” – ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မည်သူမျှ မပယ်ရှားနိုင်။
ပန်းကုံးတို့သည် သံပြားဖြင့် ဖွဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်၏။
ထိုအခါ ပုရောဟိတ်ကို ချီမကာ အိမ်သို့ ဆောင်ယူကြကုန်၏။
ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး တစာစာ ဟစ်ကြွေးကာ နေရ၏။
နတ်တို့ရောက်လာ ဆုံးမရှာ မင်းကြီးသည် အမတ်တို့နှင့် တိုင်ပင်၍ ဤပုရောဟိတ်ကား သီလမရှိသူ ဖြစ်လတ္တံ့၊ အဘယ်သို့ ပြုရအံ့နည်းဟု ဆိုလတ်သော် “မြတ်သောမင်းကြီး ... တစ်ဖန် ပွဲသဘင် ခံရမည်၊ နတ်တို့ လာကြပြန်ကုန်လတ္တံ့” ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။
မင်းကြီးလည်း တစ်ဖန် ပွဲသဘင်ကို ခံစေပြန်၏။
ထိုအခါ နတ်သားတို့သည် လာကြပြန်ကုန်၍ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက် တစ်မြို့လုံး မွှေးကြိုင်စေ၍ ပွဲသဘင် ကြည့်ရှုကြကုန်၏။
ထိုအခါ သီလမရှိသော ပုရောဟိတ်ကို ဆောင်ယူ၍ နတ်သားတို့ရှေ့မှာ ဝပ်စေကုန်၏။
ပုရောဟိတ်သည် ဝပ်လျက် “အရှင်နတ်သားတို့ ... အကျွန်ုပ် အသက်ကို ပေးကြပါကုန်” ဟု တောင်းပန်၏။
နတ်သားတို့လည်း “အချင်း ပုဏ္ဏား ... သီလမရှိ၊ ယုတ်မာသော သင့်အား ဤနတ်ပန်းကုံးတို့နှင့် မထိုက်တန်၊ သင်ကား ငါတို့ကို လှည့်စားလို၍ မုသားဆိုကာ ပန်ဆင်ဘိ၏၊ ယခုအခါ သင့်မှာ မုသားအကျိုးကို ခံစားရ၏” ဟု လူတို့အလယ်မှာ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကာ ပုဏ္ဏား၏ဦးခေါင်းမှ ပန်းကုံးတို့ကို ဖယ်ရှားပြီးလျှင် လူတို့ကို အဆုံးအမပေး၍ နတ်ပြည်သို့ ပြန်ကြကုန်၏။
ဇာတ်ပေါင်း ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် - ရဟန်းတို့ - ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် - ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
နတ်သား တစ်ယောက်သည် - ကဿပ။
နတ်သားတစ်ယောက်သည် - မောဂ္ဂလာန်။
နတ်သားတစ်ယောက်သည် - သာရိပုတ္တရာ။
နတ်သားတစ်ယောက်သည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ - ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။
ဆောင်ပုဒ် (၁) သီလကင်းကွာ၊ ကျင့်ယုတ်မာ၊ လူညာပုဏ္ဏားဖျင်း။
(၂) မုသားသုံးက၊ နတ်ပန်းရ၊ သေဝဆင်းရဲခြင်း။
ကက္ကာရုဇာတ် ပြီး၏။
ကုဋိဒူသကဝဂ် -(၃၂၇) ကာကဝတီဇာတ်။
ဗြဟ္မဒတ်မင်းထံမှ ဆောင်ကြဉ်းခဲ့၍ ဂဠုန်မင်း သိမ်းပိုက်ထားစဉ်မှာပင် စောင်းသမားနှင့်တွေ့၍ ဖောက်ပြန်သော ကာကဝတီ မိဖုရားအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အံ့ဖွယ်ထင်မှတ် ရဟန်းပြုလတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကိလေသာအစွမ်းဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့ပျင်းရိလေ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင် “ချစ်သားရဟန်း ... မိန်းမ မည်သည်ကား စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မတတ်ကောင်း၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် မိန်းမကို သမုဒ္ဒရာအလယ် လက်ပံပျိုပင် ဗိမာန်၌ထား၍ စောင့်ရှောက်သော်လည်း စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကုန်” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။