kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Büyük Rus Ansiklopedisi'ne göre, terim basında ilk olarak Sovyet Yazarlar Birliği, Ivan Gronsky düzenleme komitesi başkanı tarafından 23 Mayıs 1932 yılında Literaturnaya Gazetada kullanıldı. Terim, Joseph Stalin de dahil olmak üzere en üst düzey politikacıların katıldığı toplantılarda onaylandı. Edebi sosyalist gerçekçiliğin bir savunucusu olan Maksim Gorki, 1933'te "Socialist Realism" başlıklı ünlü bir makale yayınladı. Kongre Sırasında 1934'te, sosyalist gerçekçilik için dört ilke belirlendi. Çalışma şu şekilde olmalıdır:
Sosyalist gerçekçiliğin amacı, popüler kültürü, Sovyet ideallerini destekleyen belirli, oldukça düzenlenmiş bir duygusal ifade grubuyla sınırlamaktı. Parti son derece önemliydi ve her zaman olumlu bir şekilde öne çıkarılacaktı. Partiye garantili bağlılığı geliştiren anahtar kavramlar partiinost (parti zihniyeti), ideinost (fikir- veya ideolojik-içerik), klassovost (sınıf içeriği) ve pravdivost (doğruluk) idi.
Sosyalist gerçekçiliğin işlevi ideal Sovyet toplumunu göstermek olduğundan, hakim bir iyimserlik duygusu vardı. Sadece bugünün yüceltilmesi değil, aynı zamanda geleceğin de hoş bir şekilde tasvir edilmesi gerekiyordu. Günümüz ve gelecek sürekli olarak idealize edildiğinden, sosyalist gerçekçilik zorlama bir iyimserlik duygusuna sahipti. Trajedi ve olumsuzluklara, farklı bir zaman ve mekanda gösterilmedikçe izin verilmedi. Bu duygu, daha sonra "devrimci romantizm" olarak adlandırılacak şeyi yarattı.
Devrimci romantizm, ister fabrika ister tarım olsun, sıradan işçiyi hayatını, işini ve dinlenmesini takdire şayan olarak sunarak yükseltti. Amacı, eğitim bilgisi olarak devrim sayesinde yaşam standardının ne kadar iyileştiğini göstermek, Sovyet vatandaşlarına nasıl davranmaları gerektiğini öğretmek ve morallerini yükseltmekti. Nihai amaç, Lenin'in "tamamen yeni bir insan türü" dediği şeyi yaratmaktı: Yeni Sovyet Adamı. Sanat (özellikle posterler ve duvar resimleri), parti değerlerini kitlesel ölçekte aşılamanın bir yoluydu. Stalin, sosyalist gerçekçi sanatçıları "ruh mühendisleri" olarak tanımladı.
Toplumcu gerçekçilikte kullanılan yaygın imgeler çiçekler, güneş ışığı, vücut, gençlik, uçuş, endüstri ve yeni teknolojiydi. Bu şiirsel görüntüler, komünizm ve Sovyet devletini yansıtıyordu. Sanat, estetik bir zevkten daha fazlası haline geldi; bunun yerine çok özel bir işleve hizmet etti. Sovyet idealleri, işlevselliği ve çalışmayı her şeyin üzerinde tutuyordu; bu nedenle sanatın beğenilmesi için bir amaca hizmet etmesi gerekiyordu. Marksist bir teorisyen olan Georgi Plekhanov, sanatın topluma hizmet ediyorsa yararlı olduğunu belirtir: "Sanatın, yalnızca 'eylemleri, duyguları' tasvir ettiği, çağrıştırdığı veya ilettiği ölçüde toplumsal bir anlam kazandığına şüphe yoktur."
Tasvir edilen temalar, işin güzelliğini, kolektifin ve bireyin bütünün iyiliği için başarılarını öne çıkaracaktı. Sanat eseri genellikle kolayca fark edilebilir bir eğitim mesajı içeriyordu.
Ancak sanatçı, hayatı gördüğü gibi resmedemedi çünkü Komünizme kötü yansıyan her şey çıkarılmalıydı. Tamamen iyi ya da tamamen kötü olarak gösterilemeyen insanlar karakter olarak kullanılamazd8. Sanat, sağlık ve mutlulukla dolu olmalıydı; Resimler ise yoğun endüstriyel ve tarımsal sahneleri gösteriyordu; heykeller işçileri, nöbetçileri ve okul çocuklarını tasvir ediyordu.
Yaratıcılık, sosyalist gerçekçiliğin önemli bir parçası değildi. Bu dönemde sanat yaratmada kullanılan stiller, en gerçekçi sonuçları verecek olanlardı. Ressamlar mutlu, kaslı köylüleri ve fabrikalardaki ve kolektif çiftliklerdeki işçileri tasvir ederdi. Sosyalist gerçekçi bir sanatçı için en önemli şey sanatsal bütünlük değil, parti doktrinine bağlılıktı.
Merriam-Webster Sözlüğü, sosyalist gerçekçiliği "gelişmekte olan bir sosyalist devlette toplumsal bilinci geliştirmek için edebiyatın, sanatın ve müziğin didaktik kullanımına çağıran Marksist bir estetik teori" olarak tanımlar. Sosyalist gerçekçilik, 1917'deki Komünist Devrim'den başlayarak ve Stalin'in hükümdarlığı sırasında tırmanan, posterler, filmler, gazeteler, tiyatro ve radyo gibi her türlü görsel medyayı kullanarak, her türden sanatçıyı sosyalist ütopik yaşamın olumlu veya canlandırıcı yansımalarını yaratmaya zorladı.
1917-1924 Rus hükûmetinin lideri Lenin, sanatın halk için olduğunu ve halkın kitleleri birleştirirken onu sevmesi ve anlaması gerektiğini öne sürerek bu yeni sanat dalgasının temelini attı. Sanatçılar Naum Gabo ve Antoine Pevsner, 1920'de "Gerçekçi Manifesto" yazarak, sanatçılara ilham perilerinin istediği gibi yaratmaları için serbest dizgin verilmesi gerektiğini öne sürerek, Lenin yönetimindeki sanat çizgilerini tanımlamaya çalıştılar. Ancak Lenin'in sanat için farklı bir amacı vardı. Onun işlevsel olmasını istemek ve Stalin, sanatı ajitasyon olması gerektiği inancı üzerine inşa ediyordu.
"Sosyalist Gerçekçilik" terimi, tam olarak tanımlanmamasına rağmen 1934'te Sovyet Yazarlar kongresinde ilan edildi. Bu, bireysel sanatçıları ve eserlerini devlet kontrolündeki propagandaya dönüştürüyordu bir açıdan.
1953'te Stalin'in ölümünden sonra, yerine Nikita Kruşçev geçti ve daha az acımasız devlet denetimlerine izin verdi ve 1956'da "Kişilik Kültü ve Sonuçları ile ilgili olan Gizli Konuşma" ile Stalin'in sanatsal taleplerini açıkça kınadı. Ve böylece "Kruşçev'in Çözülmesi" olarak bilinen politikada bir tersine dönüş başladı. Sanatçıların kısıtlanmaması ve yaratıcı yetenekleriyle yaşamalarına izin verilmesi gerektiğine inanıyordu. 1964'te Kruşçev kaldırıldı ve yerine Stalin'in fikirlerini yeniden getiren ve Kruşçev'in aldığı sanatsal kararları tersine çeviren Leonid Brejnev geldi.
Ancak 1980'lerin başında Sosyalist Gerçekçi hareket solmaya başladı. Bugüne kadarki sanatçılarŞablon:When, Rus Sosyal Gerçekçi hareketinin Sovyet Sanatının en baskıcı ve dışlanan dönemi olduğunu belirtiyor.
Devrimci Rusya Sanatçıları Derneği (AKhRR) 1922'de kuruldu ve SSCB'deki en etkili sanatçı gruplarından biriydi. AKhRR, "kahramanca gerçekçilik" kullanarak Rusya'daki çağdaş yaşamı doğru bir şekilde belgelemek için çalıştı. "Kahramanca gerçekçilik" terimi, sosyalist gerçekçilik arketipinin başlangıcıydı. AKhRR, Leon Troçki ve Kızıl Ordu gibi etkili hükûmet yetkilileri tarafından desteklendi.
1928'de AKhRR, Sovyet devletlerinin geri kalanını da kapsayacak şekilde Devrim Sanatçıları Derneği (AKhR) olarak yeniden adlandırıldı. Bu noktada grup, duvar resimleri, ortaklaşa yapılan resimler, reklam üretimi ve tekstil tasarımı gibi devletin teşvik ettiği kitlesel sanat formlarına katılmaya başladı. Grup, Stalinist SSCB Sanatçılar Birliği.
Askeri sanatçıların atölyesi 1934'te kurulmuştu.
Sovyet Yazarlar Birliği'nin kurulması kısmen Maksim Gorki tarafından, Komünist Parti tarafından övülen "proleter" yazarlar (Fyodor Panfyorov, Boris Pasternak ve Andrei Bely gibi) farklı yöntemlere sahip Sovyet yazarlarını birleştirmek için başlatıldı. Ağustos 1934'te sendika ilk kongresini yaptı ve burada Gorki şunları söyledi:
Yazarlar Birliği, yalnızca kalemin tüm sanatçılarını bedensel olarak birleştirmek amacıyla değil, profesyonel birleşme onların kurumsal güçlerini kavramalarını, çeşitli eğilimlerini, yaratıcı eğilimlerini mümkün olan tüm netlikle tanımlamalarını sağlamak; etkinlik, yol gösterici ilkeler ve ülkenin tüm yaratıcı çalışma enerjilerine rehberlik eden bu birlik içinde tüm amaçları uyumlu bir şekilde birleştirmek için yaratılmıştır.
Bu dönemin en ünlü yazarlarından biri Alexander Fadeyev'ydi. Fadeyev, Stalin'in yakın bir kişisel arkadaşıydı ve Stalin'i "dünyanın gördüğü en büyük hümanistlerden biri" olarak nitelendirdi. En ünlü eserleri arasında The Rout ve Genç Muhafız yer alır.
Sosyalist gerçekçi sanatın etkisi, devlet destekli tek stil olmaktan çıktıktan on yıllar sonra bile hâlâ görülebiliyor. 1991'de SSCB sona ermeden önce bile hükümet sansür uygulamalarını azaltıyordu. Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra, Nikita Kruşçev önceki rejimin aşırı kısıtlama uygulamalarını kınamaya başladı. Bu özgürlük, sanatçıların yeni teknikleri denemeye başlamasına izin verdi, ancak geçiş hemen olmadı. Sanatçıların artık görevden alınan Komünist Parti tarafından kısıtlanmaması, Sovyet yönetiminin nihai düşüşüne kadar değildi. 1990'ların ortalarından sonlarına ve 2000'lerin başına kadar pek çok sosyalist gerçekçi eğilim galip geldi.
1990'larda birçok Rus sanatçı sosyalist gerçekçiliğin özelliklerini ironik bir şekilde kullandı. Bu, sadece birkaç on yıl önce var olandan tamamen farklıydı. Sanatçılar sosyalist gerçekçi kalıptan çıktıktan sonra, önemli bir güç kaymas | arşivengelli = evet}} oldu. Sanatçılar, Sovyet ideallerine göre var olamayacak konulara yer vermeye başladılar. Artık görünüşler üzerindeki güç hükûmetin elinden alındığından, sanatçılar 20. yüzyılın başlarından beri var olmayan bir otorite düzeyine ulaştılar. SSCB'nin yıkılmasından hemen sonraki on yılda, sanatçılar sosyalist gerçekçiliği ve Sovyet mirasını travmatik bir olay olarak temsil ettiler. Sonraki on yılda benzersiz bir kopukluk duygusu oluştu.
Batı kültürleri genellikle sosyalist gerçekçiliğe olumlu bakmazlar. Demokratik ülkeler bu baskı döneminde üretilen sanatı bir yalan olarak görüyorlar. Marksist olmayan sanat tarihçileri, komünizmi sanatsal ifadeyi boğan ve dolayısıyla kültürün ilerlemesini geciktiren bir Totalitarizm biçimi olarak görme eğilimindedirler. Son yıllarda, 20. yüzyıl Rus gerçekçi resimlerini korumaya adanmış üç katlı bir müze olan Rus Gerçekçi Sanat Enstitüsü'nün (IRRA) eklenmesiyle Moskova'daki hareket yeniden canlandırıldı.
Klasik Türk müziği, klasik Türk mûsıkîsi, Osmanlı'daki adıyla mûsıkî veya günümüzde kullanılan adıyla Türk sanat müziği; Türk kültürüne has makamlı bir müzik türü. Klasik batı müziği ve Hint müziği ile beraber dünya üzerinde süreklilik ve gelenek oluşturma bakımından mevcut birkaç klasik müzikten birisi olarak kabul edilir.
Bu terimdeki "Türk" ve "klasik" kelimeleri, cumhuriyet döneminde Osmanlı Devleti'nden süregelen müziğe karşı Batı müziği taraftarlarınca ileri sürülen bazı iddialara cevap vermek için türetilmiştir. Bu iddialardan en önemlisi Osmanlı müziğinin Türklerin değil, Bizans ve İran müziği kaynaklı olduğuna dair olan tezdir. Hüseyin Sadeddin Arel ve Rauf Yekta gibi batılı müzik çevrelerince de saygın görülen kimi müzikologlar, bu iddiaları belge ve bilgilerle çürütmüşlerdi.[kaynak belirtilmeli] Cumhuriyet döneminde bu müzik geleneği genellikle göz ardı edilmiş, hatta 2 Kasım 1934-6 Eylül 1936 tarihleri arasında verilen emir ile devlet radyosunda çalınması yasaklandı. Bu yasağın politik sebeplerle veya Türk Halk Müziğinin yaygınlaştırılması maksadıyla konulduğu düşünülmekle birlikte sonuç olarak Klasik Türk müziğini modern yöntemlerle öğreten konservatuvarlar ancak 1970'li yıllarda kurulabildi.
Klasik Türk müziğinin adlandırılması konusunda görüş ayrılıkları vardır. Osmanlı döneminde bu müziğe sadece "musıkî" denmekteydi. Nitekim bu geleneksel müziği, Cinuçen Tanrıkorur gibi "Osmanlı müziği" olarak adlandıranlar[kaynak belirtilmeli] olduğu gibi, ona "Geleneksel Türk müziği" adını verenler de vardır.
Klasik Türk müziği tarihsel açıdan altı döneme ayrılabilir: oluşum dönemi, dönüşüm dönemi, klasik dönem, son klasik dönem, romantik dönem ve reformist dönem. 10. yüzyılda yaşamış olan Farabi'den Timurlenk'in öldüğü 1405'e kadar geçen süre, Türk müziğinin nazari (teorik) yönleriyle açıklandığı ve yazıya aktarılmaya başlandığı oluşum dönemini kapsamaktadır. Bu dönemin sonlarına doğru, çok meşhur bir üstat olan Abdülkadir Meragi, bir sonraki evrenin tohumlarını atmış, Türk müziğine yeni bir yön vermiştir. Bunu takiben, 16. yüzyılın başından Yavuz Sultan Selim’in tahta çıktığı 1512’ye değin; anlatılageldiği şekilde, Türk müziğinin ses perdeleri ve makamları üzerinde birtakım nazari değişiklikler yapılmıştır. Bu dönem, Diyar-ı Rum'un ve Balkanlar’ın üzerinde Mevlevihanelerin yapıldığı, İstanbul’un fethedildiği, Bizans İmparatorluğu kalıntıları arasına Enderun saray okulunun kurulduğu, kökleştiği ve Orta Asya'dan Ali Şir Nevai, Hüseyin Baykara, Ali Kuşçu, Şadi gibi Bilim adamlarının İstanbul'a cezbedildiği bir dönüşüm dönemi, keza bir nevi Rönesans olarak görülmektedir.
Klasik Türk müziği; Orta Asya, Selçuklu ve özellikle Osmanlı uygarlığının bir ürünü olarak, pek çok milletin müziklerini etkilemiş, onların müziğini de kendi potasında eritmiştir. Bunun bir sonucu olarak, klasik musıkî, gerek makam sayısı ve anlayışı, gerekse formlar ve usuller bakımından zengin bir müzik türü olmuştur. Bunun ardından, 15. yüzyılın başından IV. Murat’ın öldüğü 1640’a dek, doğuya düzenlenen seferler sayesinde, Osmanlı sarayında, Ortadoğu’dan getirilen müzik ve sanat adamlarının faaliyet gösterdiği bir dönem yaşanmıştır. Itri’den (1640-1712) 1730'a kadarki zaman diliminde, Avrupai Barok ve Rokoko etkilerin Osmanlı sarayına nüfuz ederek, zamanının doğu kültürüyle apayrı bir sentez oluşturduğu klasik dönem süregelmiştir. 1730’dan İsmail Dede Efendi’nin 1846’daki ölümüne dek uzanan dönem ise son klasik dönem olarak adlandırılmaktadır. Tanzimat Fermanı'nın ilan edildiği yıllardan (1839) 2. Dünya Savaşı'nın sona erdiği 1945’e kadar süren akım da romantik dönem olarak anılmaktadır.
Türk Sanat Müziği ile Klasik Türk müziği birbirine yakın kavramlar olmakla birlikte; "Klasik Türk müziği", tarihî anlayış ve geleneği temsil ederken, Batı müzik terminolojisinden ödünç alınmış "sanat müziği" kavramı ise daha çok bu musıkînin Cumhuriyet döneminde aldığı modern bir biçimi ifade eder. 20. yüzyılın ortalarından bugüne kadar gelen dönem çağdaş dönemdir. Bu dönemin en önemli temsilcilerinden biri Münir Nurettin Selçuk'tur. Bu dönemde kâr, beste, ağır ve yürük semâi gibi formlar arka planda kalırken, modern müzik anlayışına uygun kısa süreli, kısa güfteli ve hareketli şarkı ve fantezi formları Türk Sanat Müziği'ne hakim duruma gelmiştir. Bu anlayışın Batı müziğini model alması sonucunda, koro ve konser gibi uygulamalar yaygınlık kazanmış; keman, piyano, klarnet gibi Batılı sazlar da saz heyetlerine girmiştir. Bu modern anlayışı destekleyen unsurlardan birisi de, klasik musıkîde en önemli aktarım ve anlayış aracı olan meşk geleneğinin sekteye uğramasıdır. Klasik sanatların hepsinde geçerli olan ve talebenin bir üstadın "elinden geçerek" musıkîyi öğrenmesi süreci büyük ölçüde sona ermiş, yerine modern anlayışla, nota üzerinden eser öğretilen koro ve dernekler geçmiştir. Tasavvufî felsefeye, dolayısıyla aşkınlığa ve tefekküre dayanan klasik musıkî anlayışı yerine eğlence odaklı bir müzik anlayışı yerleşmiştir. Buna rağmen klasik musıkî geleneğini sürdüren ve yeni eserler verenler yok değildir. Hacı Arif Bey ile başladığı ileri sürülen modernleşme döneminde klasik üslubu ve anlayışı devam ettiren Gülçin Yahya Kaçar, Fehmi Tokay, Zeki Arif Ergin ve Ahmet Avni Konuk gibi bestekârlar da yer almıştır. Günümüzde de bu anlayışa bağlı genç bestekârlar eserler vermektedir.
Türk sanat müziği kamu radyo ve televizyonları kadar gazino gibi eğlence mekanlarının da temel tercihini oluşturmuş, bu nedenle kitlelere ticari açıdan da ulaşabilmiştir. Bu evrenin önemli bestecileri arasında Sadettin Kaynak, Bimen Şen, Refik Fersan, Yesari Asım Arsoy ve Avni Anıl sayılabilir. Türk sanat müziğinin bu bestecilerden başka "piyasa müziği" olarak anılan[kaynak belirtilmeli] daha popüler bazı önemli bestecileri de vardır. Bunlara örnek olarak Yusuf Nalkesen, Şekip Ayhan Özışık ve Teoman Alpay verilebilir. Günümüz TRT repertuvarında 19 bine yakın Türk musikisi eseri bulunmaktadır.
Türk müziğindeki başlıca çalgılar; ud, kanun, keman, ney, tanbur, lavta, klasik kemençe, rebab, santur, kudüm, def ve zildir. Doğaçlama bir tür olan gazel için kullanılan ve çalgısal-vokal ayrımına göre ortaya çıkan kategoriye sözel taksim adı verilmektedir.
Osmanlı klasik ve halk mûsikîsinde kullanılan bütün telli/saplı çalgıların atası olan Kopuz'un ömrü 18. yüzyıla kadar devam edebilmiş, 10. ila 16. yüzyıllar arası çok revaçta olan ud yerini, l9. yüzyılın sonunda yeniden almak üzere, 17. yüzyıldan itibaren tanbura bırakmış, tarihi Türk harpı çeng'le, Türk pan flütü miskal 19. yüzyılda, santur ise 20. yüzyılda artık kullanılmaz olmuşlardır.
Önce viola d'amore şeklinde sinekemanı adı ile Batıdan gelen keman, daha sonra viyola, viyolonsel ve kontrbas ile, önceleri köçekçe ve tavşanca adı verilen saray rakslarının eşlik sazı olan kemençe ve lavta 20. yüzyılda klasik mûsikîye de girmiş; kaşıkla zilli maşanın halk oyunlarında yaşamasına mukabil, çalpara da denen çengi çubuğu, köçekçe ve tavşancalarla birlikte tarihe karışmıştır.
Mûsikî aletleri bilimi demek olan "Organoloji"de çalgılar, hangi müzik söz konusu olursa olsun, bu sanatın insanla birlikte doğuşundan bu yana geçirdiği merhaleler göz önüne alınarak, vurmalı çalgılar, nefesli çalgılar ve telli çalgılar sırası içinde incelenmektedir.
Cevher, Hakan (1995). Ali Ufki Bey ve haza mecmua-i saz ü söz, Ege Üniversitesi Doktora Tezi, İzmir. Çetin, Esra (2021). Cumhuriyet dönemi hükûmetlerinin kültür politikalarında müziğin yeri ve önemi (1938-1980). Uşak Üniversitesi Doktora Tezi, Uşak. Coşkun, Mehmet (2008). Türk müzik kültürüne yönelik planlı kalkınma dönemi politikaları ve Türk müziğine etkileri. Gazi Üniversitesi Doktora Tezi, Ankara.
Şerbetler
Hoşaflar
Simitler
Ekmekler
Mücverler
Kurabiyeler
Köfteler
Kebaplar
Külbastılar
Tavalar
Yahniler
Et Kızartmaları
Helvalar
Şerbetli tatlılar
Reçeller
Çevirmeler
Şekerlemeler
Türk kahvesi, daha çok Türk kültüründe önemli yere sahip Osmanlı İmparatorluğu'dan günümüze kadar gelmiş bilinen en eski kahve hazırlama ve pişirme metotlarındandır. Kendine has tadı, köpüğü, kokusu, sunuluş biçimiyle özgün bir kimliği ve geleneği vardır. Telvesi ile ikram edilen tek kahve türüdür.
Araştırmacılar kahvenin 14. yüzyıl başlarında Habeşistan'dan tüm dünyaya yayıldığını, çıkış yerinin de adının etimolojisi de kahve ile benzerlik gösteren Güney Habeşistan'daki Kaffa yöresi olduğunu belirtmektedir.
Sadrazam Özdemiroğlu Osman Paşa'nın babası olan Memlûk Çerkeslerinden Osmanlı'nın Yemen valisi Özdemir Paşa, lezzetine hayran kaldığı kahveyi İstanbul'a getirdi. Yeni hazırlama yöntemi ile kahve, güğüm, cezve ve kül/kor ateşinde pişirme yöntemiyle pişirilerek Türk kahvesi adını aldı. Tahtakale'den başlayarak şehre yayılan kahvehaneler halk arasında yaygınlaşmasını sağladı.
Önceleri Arap Yarımadası'nda kahve meyvesinin kaynatılması ile elde edilen içecek, bu yepyeni hazırlama ve pişirme yöntemiyle özgün tadına kavuşmuştur. Kahve ile Türkler sayesinde tanışan Avrupa; uzun yıllar kahveyi, Türk kahvesi olarak bu yöntemle hazırlayıp tüketmiş, Brezilya ve Orta Amerika kaynaklı, arap türü, yüksek kaliteli kahve çekirdeklerinden harmanlanan ve tercihen kömür ateşinde (közde) ağır ağır, titizlikle kavrulan Türk Kahvesi, çok ince öğütülür. Bir cezve yardımıyla oda sıcaklığında su ve isteğe göre şeker ilave edilerek pişirilir, bir fincan kahveye iki çay kaşığı kahve atılır. Küçük fincanlarla servis yapılır. Türk Kahvesi Kültürü ve Araştırmaları Derneği'ne göre ölçüsü 70 ml. fincan başına Türk kahvesi ölçüsü 7-8 gramdır. İçilmeden önce telvesinin dibe çökmesi için kısa bir süre beklenir. Su, sanıldığı gibi kahvenin sonunda değil; kahveyi içmeden önce içilmektedir. Ayrıca tüm dünyada espresso ile en çok tüketilen kahve türüdür ki dünya genelinde hemen hemen her tür restoranın menüsünde bulunan iki kahveden biridir.
Günün her saati kitap ve güzel yazıların okunduğu, satranç ve tavlanın oynandığı, şiir ve edebiyat sohbetlerinin yapıldığı kahvehaneler ve kahve kültürü dönemin sosyal hayatına damgasını vurmuş, saray mutfağında ve evlerde yerini alan kahve, çok miktarda tüketilmeye başlandı. Çiğ kahve çekirdekleri tavalarda kavrulduktan sonra dibeklerde dövülerek cezvelerde pişirilmek suretiyle içiliyor ve en itibarlı dostlara büyük bir özenle ikram ediliyordu. Kısa sürede, gerek İstanbul'a yolu düşen tüccarlar ve seyyahlar gerekse Osmanlı elçileri sayesinde Türk Kahvesinin lezzeti ve ünü önce Avrupa'yı oradan da tüm dünyayı sardı.
2013 yılında Türk kahvesi kültürü ve geleneği, UNESCO'nun Somut olmayan kültürel miras listesinde yerini aldı.
İngilizler'deki çay saati geleneği gibi, kahvenin de Türk toplumunda bir zamanı vardır. Genellikle sabah ve öğlen öğünleri arasında içilir. Türkçe günün ilk öğünü anlamına gelen "kahvaltı" sözcüğü kahve içimi öncesi yenen şeyler demektir. Yine Türk kahvesi, kahve falı ile geleceği anlatmak için kullanılan tek kahve türü olup kahvehane adlı işletmelerin doğmasına yol açmıştır. Dini Bayramların ve "kız isteme" törenlerinin geleneksel bir öğesi olmuştur. Bir Türk atasözünde de bu kültür desteklenmiş ve "Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır" denilmiştir. Yunanistan'da kahvenin adı Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra kahve endüstrisince değiştirilmiştir.
Hafif kavrulmuş Türk kahvesinde 50, orta kavrulmuş kahvede 59 ve çok kavrulmuş kahvede 65 farklı tat ve koku maddesi bulunmaktadır. Ayrıca hafif kavrulmuş kahvede ekşi, tatlı, meyvemsi özellikler bulunurken orta kavrulmuşta kavrulmuş, baharatımsı, odunumsu, meyvemsi ve tütünümsü özellikler, çok kavrulmuşta ise kavrulmuş, acı, baharatımsı, odunumsu ve toprağımsı tat ve koku bulunmaktadır. Bununla birlikte kakule bitkisinin çekirdeklerinin kurutulması ve öğütülmesi sonucu ortaya çıkan, Kakule tozuyla yapılan Kakuleli Türk Kahvesi gibi tadına farklı tatlar katan çeşitleri de vardır. Türk Kahvesi, 2 fl oz fincan başına 50 mg kafein içerir.
Dünyada ocak üzerinde pişirilen tek kahve özelliğini taşımaktadır. Aynı zamanda pistikten sonra köpürmektedir.
Tatarlar (Tatarca: татарлар, tatarlar, تاتارلار; Kırım Tatarcası: tatarlar; Eski Türkçe: 𐱃𐱃𐰺, romanize: Tatar) veya Tatar Türkleri, "Tatar" ismini taşıyan farklı Türkî etnik gruplar için kullanılan bir şemsiye terimdir.
Günümüzde Rusya içinde yer alan Tataristan Cumhuriyeti'ndeki İdil Tatarları, de facto olarak Rusya'ya bağlı Kırım Özerk Cumhuriyeti'ndeki Kırım Tatarları gibi etnik gruplar kendilerini Tatar olarak adlandırmaktadır. Bunun dışında Çin'in azınlıklarından biri olan Tatarlar (塔塔尔族 tătăĕr zú) da bilinmektedir. Rusya, Ukrayna, Polonya, Moldova, Litvanya, Belarus, Bulgaristan, Çin, Kazakistan, Romanya, Türkiye ve Özbekistan gibi ülkeler Tatarların yaşadıkları yerlerdir.
"Tatar" sözcüğü, çeşitli zamanlarda değişik anlamlarda kullanılmıştır. Ruslar, yüzyıllar boyunca Rusya Avrupası'nda yaşayan Türk soylu Müslümanlar için, Batılı yazar ve araştırmacılar, Türkistan'da ve Karadeniz'in kuzeyinde yaşayan Türkler için, Osmanlılar ise, 16. yüzyıldan başlayarak Kuzey Türkleri için kullanmışlardır.
Çarlık Rusyası ve Rus İmparatorluğu'nun çoğu asilzade ailesi Tatar asıllıdır.
Kelimenin kökeni eski Türk dillerinde "diğer insanlar" anlamına gelen "Tatar" olup geleneksel olarak Çinceye "韃靼" / "达靼" (pinyin: dádá), Japoncaya "韃靼" (Dattan), Arapçaya تتر, Farsçaya تاتار, Rusçaya Татар, Batı Avrupa dillerine Tartar olarak geçmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Türk kaynaklarında ilk defa 8'inci yüzyılda Orhun Yazıtları’nda devlet ve boy ismi olarak geçmektedir (Dokuz Tatar,Otuz Tatar gibi).
Osmanlı fermanlarında, Kırım Hanları için ilk defa 1696 yılında Tatar ifadesi geçmektedir. İslâm dünyasında ise, "Tatar" kelimesiyle kastedilen, "Moğol" idi. 13. yüzyılda yaşamış olan Arap tarihçi İbnül Esir, şamanist, kısmen budist Moğollardan bahsederken "Tatarların İslam ülkelerine gelişi", "Tatarların Türkistan ve Maveraünnehir'e çıkışı", "Kafir Tatarların Harzemşah üzerine yürüyüşü" gibi daima "Tatar" kelimesini kullanmaktadır.
Abbasi Halifeliğini 1258'de yıkmış olan, Cengiz Han'ın oğlu olan, Tuluy'un oğlu Hülagü ve ordusundan, bütün çağdaş ve sonraki Arap tarihçileri "Tatar" diye bahsetmektedirler. Diğer milletler de, on üçüncü yüzyılda yeryüzünün en büyük devletini kurmuş olan Moğollardan "Tatarlar" diye söz etmektedirler.
Alm. Tatar (-in f) (m), Fr. Tartare (m), İng. Tatar. Muhtelif zamanlarda, muhtelif anlamlarda kullanılan Tatar kelimesine ilk olarak Orhun kitabelerinde İstemi Hanın bir merasimine gelenler listesinde rastlanmaktadır. Aynı şekilde Kültegin ve Bilge Kağan kitabelerinde de Tatarlar çeşitli vesilelerle anılır. Bu kitabelerde Otuz-Tatarlar olarak geçen kavim, Göktürk ve Uygur kitabelerinde Dokuz-Tatarlar şeklinde geçer. Bayan-Çur Kağan kitabesinde Uygurlarla Tatarların yaptıkları savaşlar anlatılır.