kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Doğu Kıpçakları bir zamanlar hakimiyetleri altında bulundukları Kimek boyları ve Yenisey Kırgızları (Eski Kırgızlar) ile birleşerek Kırgız (eskiden Ruslarca Kara Kırgız) adı altında Altay, Yedisu ve Tanrı Dağlarında hayatlarına devam etmiştir. Kırgızlar 10. yüzyılda Tanrı Dağlarının batısına ve Doğu Türkistan'a (Sincan) gelmişlerdir.
Baskakov'un da belirttiği gibi, Kıpçak-Nogay grubu dillerdeki ş~s seslerinin yerine Eski Türkçeye özgü ç~ş seslerinin gelmesi (örn. kas değil kaç, bas değil baş); kelime başında sert ünsüzlerin ağırlıklı kullanılması; Eski Türkçedeki birçok gramer şekillerinin korunması; kelime hazinesinde diğer Kıpçak dillerinde bulunmayan Moğolca kelimelerin çokluğu gibi sebeplerle, Kırgızcanın, coğrafî ve bazı ortak dil özelliklerinden dolayı aynı grup içinde yer aldığı Kıpçak dillerinden hayli farklı bir konumdadır ve Kıpçak grubunda yer almasına sebep olan onun Kıpçak unsurları da artık Kırgızcanın, son dönemlerinin kazandırdığı inkâr edilemeyecek bir gerçeğidir. En yaygın kabul edilmiş sınıfladırmaya göre, Türkmence Oğuz ya da Güney-Batı, Kırgızca Kıpçaklaşmış Altayca, Kazakça Kıpçak ya da Kuzey-Batı, Özbekçe ile Uygurca ise Güney-Doğu Türk grubuna girer.
Yugurlar veya Sarı Uygurlar (Batı Yugurca: Yogïr ya da Sarïg Yogïr, Doğu Yugurca: Yogor ya da Šera Yogor; Sarïg ve Šera = Sarı; Çince: 裕固族; pinyin: yùgù zú) bir Türk etnik grubu ve Çin'in resmi olarak tanınan 56 etnik grubundan biridir, 2000 nüfus sayımına göre 16.719 kişilerdir. 2020 nüfus sayımına göre ise 14.706 Yugur vardır. Yugurlar çoğunlukla Çin'in Kansu eyaletindeki Sünen Yugur Özerk bölgesinde yaşamaktadırlar. Çoğunlukla Tibet Budizmine inanmaktadırlar. Yugurların çoğu Türk dili, doğu eyaletlerinde ise Moğolca ve Çince konuşurlar.
2000 nüfus sayımında toplam Yugur nüfusu 13.719 olarak kaydedilmektedir. Nüfusun %90'ı Gansu Eyaletinin Sunan Yugur Özerk İlçesinde, geri kalan kısım Jiuquan kentine bağlı Huangnibao beldesinde yaşamaktadır.
4.600 kişi Türk dillerinden Batı Yugurcayı, 2.800 kişi Moğol dillerinden Doğu Yugurcayı ve diğerleri ise Çinceyi konuşmaktadırlar.
Budizm'in Tibet koluna bağlıdır, ayrıca Şamanizm'den kalma kimi uygulamaları sürdürmektedirler.
Çin kaynaklarına dayalı olarak Yugurların, dolayısıyla en eski Türk kavimlerinin kısa tarihine değinilir. Buna göre Eski Sibirya halklarından 高車 Gaoche veya 敕勒 Chile boyundan olan 丁零 Dingling boyu memleketlerinden su ve otlak aramak amacıyla Han Hanedanı (MÖ 206- MS 220) döneminde oradan oraya göç etmişler, sonunda da Moğolistan bozkırlarına yerleşmişlerdir.
Kuzey ve Güney Hanedanları (MS 420-MS 589) döneminde Chile boyu Heşi/Gansu koridoru bölgesine yerleşmeye başlamış ve tarihleri de böyle başlamıştır. Chilelerden kopan Yuanhe boyu 祁連山 Qilian Dağları eteklerine gelmiş, buraya yerleştikten sonra da 回紇 Huihe (Uygur) adını almışlardır. İşte bunlar Yugurların atalarıdır. İlk önce 756'da, sonra da 758 ve 821'de Huihe (Uygur) Hanları Tang Hanedanından prenseslerle evlenmişlerdir (“kunçuy” 公主 gongzhu). Bu evlilik Huiheler (Uygurlar) ile Tang Hanedanı arasında uzun süreli bir barışın da vesilesi olmuştur. Bu evliliğe ilişkin bazı tasvirler Dunhuang mağaralarındaki duvar resimlerinde de tasvir edilmiştir. 840'ta Huiheler adlarını Çevik Şahin'e çevirmişler, sonra da 回鶻 Huihu/ Uygur adını almışlardır. Uygurları oluşturan en güçlü grup ise Yağlakarlar olup Heşi/Gansu koridorunun en güçlü kavimlerindendirler. Tarihte 甘州 回 鶻 Ganzhou Huihu/Kançuv Uygurları olarak bilinirler. Tang Hanedanı döneminde, 300 yıla yakın bir süre Huihular hayvancılığın yanı sıra ticaretle de ilgilenmişler, ipek yolunun güvenliğini sağlamışlar, böylelikle de Doğu'yla Batı'nın ticaretine katkıda bulunmuşlardır. Bölgede 10. yüzyılın ortasına doğru Karahanlılar ortaya çıkmıştır. Tang Hanedanının da 10. yüzyıl başlarında sona ermesi ile Çin'de de Song Hanedanı kurulmuş, Huihular ile ilişkiler aynı şekilde devam etmiştir. Kuruluşlarının üzerinden bir buçuk yüzyıl geçmeden Kançuv Uygur Devleti'nin varlığına Tangutlar son vermişlerdir. Bunun ardından da yavaş yavaş devleti oluşturan boylar dağılmaya başlamıştır. Yugurların bilinen anlatıları arasında genç bir kız olan 薩里瑪珂 (萨里玛 珂) Sali Make'nin hayatını anlatan destan gelir. 600 yıldan beri ağızdan ağıza anlatılan bu destan çok saygı duyulan bir kahramanın acıklı hikâyesini anlatır. Yugur kızları onun anısına bugün de çok süslü şapkalar, elbiseler dikerler ve giyerler.
Yugurlar Ming Hanedanı (1368-1644) zamanında ve sonrasında Qilian/ Çilian dağlarına ve çevresine yerleşirler. Bu bölgeye yerleşen Yugurlar 黃番 Huangbo adını alırlar.Yugurlar Qing/Mançu Hanedanı döneminde, İmparator Kangşi zamanında yedi kola ayrılır.
Batı Yugurcayı konuşanlar Uygur Kağanlığı'nın yıkılışından sonra güneye inerek Gansu'ya yerleşerek Kansu Uygur Krallığı (870 - 1036)'nı kurduğu düşünülmektedir. Bu krallıkta Mani dini ve Budizm yayılmıştır. Daha sonra bu krallık Tangutlar tarafından yıkılmıştır. Yugurlar 1696 yılında Qing hanedanı döneminde Çin yönetimine girmiştir.
Doğu Yugurcayı konuşanların ise 13. yüzyılda kuzeyden Çin'e indiği düşünülmektedir.
Cezayir Türkleri (Arapça: الأتراك في الجزائر Fransızca: Turcs en Algérie), Türk-Cezayirliler olarak da bilinen Cezayir'deki Türklerdir. Osmanlı İmparatorluğu'nun Cezayir'i fethetmesiyle birlikte, Türkler ilk kez Cezayir'e yerleşmiştir.
Kuloğlu Türkleri, Osmanlı'nın Berberi sahilindeki batı ve orta kıyı bölgelerinde (Cezayir, Libya ve Tunus) yaşayan, Türk erkek ve Berberi kadınlardan doğan insanları tanımlamak için kullanılmış bir terimdir. Bu terim Osmanlı Cezayiri, Osmanlı Libyası ve Osmanlı Tunus'unda yaygın olarak kullanılırken, Mısır'daki Mısır Türkleri için kullanılmamıştır. Bugün, Kuloğullarının torunları bağımsızlıktan sonra büyük ölçüde yerel toplumların arasında entegre oldular, ancak yine de bazı kültürel geleneklerini koruyorlar; ayrıca Hanefi mezhebini (Maliki mezhebini benimseyen diğer Kuzey Afrikalıların aksine) yaşamaya devam ederler ve Türk kökenli soyadlarını hala kullanmaya devam ederler.
Libya Türklerinin tarihini araştıran Orhan Koloğlu'na göre, Mağrip ve genel olarak Kuzey Afrika'daki 300 yıllık Osmanlı hakimiyeti boyunca, Osmanlı yönetiminin bölgeye yerleştirdiği Türk askerleri, bölge nüfusunun en az %5'ini oluşturmaktaydı. Anadolu Türkleri, bölgenin Türkleştirilmesini sağlamak için ideal göçmenler olarak kabul edildi. Ayrıca, yetkililer Türkçe konuşan halkın Arapça konuşmasını yasaklamıştır; bu durum Türkçenin 19. yüzyıla kadar bölgede kullanılan saygın dillerden biri olarak kalmasını sağlamıştır. Koloğlu, Anadolu'dan yaklaşık 1 milyon Osmanlı askerinin Cezayir Eyaleti'ne (Osmanlı Cezayiri), Tunus Eyaleti (Osmanlı Tunusu) yerleştiğini tahmin etmektedir. Eyālet-i Trâblus Gârp'a giden gemiler çoğunlukla İzmir Limanı'ndan hareketlenmiştir
Türkçe konuşan Osmanlı Müslümanlarının çoğu, Maliki Mezhebini benimsemiş Kuzey Afrika halklarının aksine, Hanefi Mezhebine bağlı kaldılar. Bugün Hanefi mezhebini hala bölgede kalan Türk ailelerin torunları da benimsemiş durumdadır. Geleneksel olarak camileri Osmanlı mimari tarzındadır ve özellikle Türk tarzı sekizgen minareleri mevcuttur.
Kuzey Afrika ve Orta Doğu'da, Türkçeden bölgede konuşulan dillere geçmiş birçok kelime kullanılmaktadır. Örneğin; Arapça konuşulan Mağrip ülkelerinden Cezayir'de yaklaşık 634 Türkçe kelime kullanılmaktadır. Mısır Arapçası'nda 200 ile 500 arasında, Libya ve Tunus Arapçasında ise yaklaşık 800 ila 1.500 Türkçe kelimesi kullanılmaktadır. Buna karşın Fas Arapçası, Türkçeden hiçbir kelime almamıştır. Osmanlılar hiçbir zaman bu ülkede etkili olamamıştır. Fakat oradaki Türkler, Osmanlı Türkçesi ve Farsçaya bölgede öğrendikleri sözcükleri katmıştır.
Türkçedeki Arapça kelimelerin çoğu özel hayatta ve resmî devlet terimlerinde kullanılmaktadır.
Osmanlı yönetimi, Kuzey Afrika, Orta Doğu ve Balkan mutfağı üzerinde derin bir etki bırakmıştır. Bu nedenle, bugün bile, bu bölgeler boyunca farklı ülkelerde üretilen birçok yemek aynı addan türemiştir.
tal(Tunus)
İstanbul'da sanat ve edebiyat uzmanları ile bilim adamlarının çalışmalarını sunmak için toplandığı merkezi bir yerdi. Bu nedenle, burada birçok kişi bu sanat akımından etkilenmiş ve gördükleri başyapıtlardan ilham almıştır. Sonuç olarak, sanatsal etkilerin yanı sıra Türkçe kökenli çeşitli teknik terimler de Arapçaya geçmiştir.
Araplar ve Türkler arasındaki kültürel etkileşim Arap Müzik Sanatını önemli ölçüde etkilemiştir. Arap müziğinde yeni makamlar ortaya çıkmıştır. (ör. Makam) bir Türk melodi türü olan El-Hicazkar, Shahnaz ve Naw'athar gibi teknik müzik terminolojileri gibi).
Oradaki Türkler, Berberîlere Karagöz kukla gösterisini tanıtmıştır: Karagöz ve Hacivat ("İvaz the Pilgrim"). Bu gösteriler özellikle Kuzey Afrika'da Ramazan ayında hala popülerdir.
Mısır Türkleri (Arapça: أتراك مصر) olarak da anılan Mısır'daki Türkler, Tolunoğulları (868-905), İhşîdîler (935-969), Memlûk (1250-1517) ve Osmanlı da dahil olmak üzere çeşitli Türk hanedanlarının yönetimi sırasında bölgeye gelen yerleşimcilerin torunları olan kısmi veya tam Türk kökenli Mısır vatandaşlarıdır.
11'inci yüzyılda, Mısır bahri hanedanı tarafından ilk daha sonra Osmanlı Sultan I. Selim yönetildi 1517'da Ridaniye Muharebesi ile Mısır'ı fethetmesinden sonra başlayan Türk hakimiyeti ile bölgeye yerleşen Türklere verilen addır.
Mısır Türkleri tarihsel süreçte çok büyük görevler üstlenmişlerdir. Haçlı ordularına karşı yaptıkları savaşlar yanında, günümüze değin işgal altında olan bölgelerde kutsal hac yollarının koruyucuları ve bölgelerinin savunucuları olmuşlardır.
Gamal Nkrumah'ın Haftalık Mısır Ahram Gazetesinde yer alan bir makalesine göre, Türk azınlığın nüfusuna ilişkin tahminler önemli ölçüde değişmekte olup, 100.000 ile 1.500.000 arasında değişmektedir. Ancak 1971'deki bir tahmin, Mısır'da yalnızca Girit Türklerinin nüfusunun 100.000 olduğunu öne sürmektedirler. 1993'teki bir başka tahmin, Mısır'daki Türk azınlığın o dönemde 1,5 milyon olduğunu iddia ediyordu.
Mısır Osmanlı yönetimi sırasında doğrudan Türkçe konuşan seçkinler tarafından yönetiliyordu. Sonuç olarak, Mısır Arapçasında Türkçenin etkisi, Levant Arapçasına göre daha fazla olmuştur. Bugün, birçok Türkçe sözcük öğesi (ve Türkçe aracılığıyla Farsçadan geçen kelimeler) Mısır Arapçasına sıkı sıkıya entegre edilmiştir
Sudan'daki Türkler, Afrika kıtasında yer alan Sudan'da yaklaşık 1500 - 4500 civarında Türk bulunmaktadır. Sudan'a ilk olarak 1990'lı yıllarda eğitim faaliyetleri dolayısı ile Türkler gitmeye başladı. Türk girişimciler eğitim, sağlık, inşaat ve ticaret amaçlı yatırımlarda bulundular. Genellikle Türk firmalarının işgücü ihtiyaçları nedeniyle giden Türk işçi ve mühendisler yaşamaktadır. Daha sonradan bu kişiler kalıcı olarak yerleşmeye başladı.
Bunların dışında başka etkende 17 Ağustos 1999 depremi ve 2001 ekonomik krizlerinden dolayı Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının yeniden ucuz maliyetler ile iş kurmak, ekonomik refaha ulaşma amaçlarıdır. Özellikle Sudan'ın başkenti ve diğer şehirlerine oranla elektrik, su ve kanalizasyon altyapısı çok daha iyi durumda olan Hartum civarlarında Türk mahalleleri bulunmaktadır. Ayrıca Hartum'da Türklere ait birçok restoran, kafe, alışveriş merkezi ve esnaf dükkânları da bulunmaktadır.
Tunus'taki Türkler (Arapça: أتراك تونس; Fransızca: Turcs de Tunisie), Tunus'taki azınlık gruplarından birini oluşturan etnik Türklerdir.
1534 yılında, yaklaşık 10.000 Türk askeriyle, Osmanlı İmparatorluğu kontrolü ele geçirdi ve Tunusluların İspanyolların ülkeyi işgal edeceği korkusuyla yardım çağrısı üzerine bölgeye yerleşti. Böylece Osmanlı yönetimi sırasında Türk toplumu bölgenin siyasi hayatına yüzyıllar boyunca hakim olmuş; Sonuç olarak, Tunus'un etnik karışımı, 300 yıldan fazla bir süredir Türklerin Anadolu'dan ve Osmanlı topraklarının diğer bölgelerinden sürekli göç etmesiyle önemli ölçüde değişti. Ayrıca yerel halkla evlenen bazı Türkler ve onların erkek çocuklarına "Kuloğlu Türkleri " adı verildi. Sonuç olarak, "Türkler" ve "Kuloğlu" terimleri geleneksel olarak tam ve kısmi Türk soyundan gelenleri ayırt etmek için kullanılmıştır.
Türk kökenli aileler, Tunus, Mehdiye, Hammamet ve adalar (Cerbe gibi) gibi kıyı şehirlerinin yakınında yaşıyor, ancak aynı zamanda Tunus'un merkezinde de birçok Türk vardır.
2012 yılında Tunus hükûmeti tüm Tunus ortaokullarında Türk dilini tanıttı.
Osmanlı Türkleri, bugün hala Türk soyundan gelen aileler arasında hayatta kalan Tunus'un Osmanlı yönetimi sırasında Hanefi İslam Okulu'nun öğretisini yanlarında getirdiler. Geleneksel olarak, Türk-Tunus camileri sekizgen minarelere sahiptir. Osmanlı-Türk camilerinin örnekleri şunlardır:
Tunus'taki Türkler, geleneksel olarak Tunus'ta ordu ve bürokraside görev yapan ayrıcalıklı bir kesimdi. Bununla birlikte, on dokuzuncu yüzyılda, yerel halkla yapılan evlilikler, yönetici aileleri yerli ünlülerle ilişkilendirdi. Bu dönemde birçok Türk, başlangıçta Türk soyundan önemli sayıda tüccarın ortaya çıktığı Souq el-Truk'ta (Türklerin Çarşısı) ticarete ve zanaata yöneldi. Türkler de esnaf birliğine girdiler. Türk kökenli Ben Romdhan ailesi, Hamza, Türki, Gazdagli, ağa ve Snène aileleri gibi önemli Tunuslu Mahdia ailelerinin çoğunun Türk kökenli olduğunu iddia etmektedir. Türk kökenli diğer önemli Tunuslu aileler arasında Bayram ailesi [fr], Belkhodja family [fr], El Materis, Sfar ailesi [fr], Osman ailesi [fr], Mamis ve Slim ailesi (Tunus) [fr] s.
Güney Afrika'daki Türkler, Güney Afrika Cumhuriyeti'nde yaşayan Türklerdir. Güney Afrika'da yaklaşık 3.500 Türk yaşamaktadır.
Türkler, Güney Afrika'ya ilk olarak 19. yüzyılda yerleşmişlerdir. 1889 yılında Osmanlı İmparatorluğu, Durban ve Johannesburg'a fahri konsolos göndermiştir. Nisan 1914'te Mehmet Remzi Bey, Johannesburg Osmanlı İmparatorluğu başkonsolosu olarak atanmış; 1916'da ölmüş ve Johannesburg'da gömülmüştür.
1980'li yılların sonunda Türkiye ve Güney Afrika Cumhuriyeti bazı iş anlaşmaları imzalamıştır. 1980'li ve 1990'lı yıllar arasında Türk iş adamları tekstil, 2008 yılında enerji konularında Güney Afrika'ya yatırım yapmışlardır.
Güney Karolina Türkleri, 19. yüzyılda Güney Carolina Sumter County bölgesinde yaşayan bir topluluktu. 20. yüzyılın başlarında, bu topluluğun esas olarak Amerika yerlileri ile karışmış Türklerden oluştuğu düşünülüyordu. Yanlışlıkla Charleston'da yaşayan, bir 'özgür siyahi melez' ailesiyle ilişkilendirildiler.
Sumter şehrinin vergi tahsildarı, Güney Karolina Renkli Nüfus Komitesine gönderdiği, '7 Aralık 1858 tarihli dilekçesinde, Sumter'da ikamet eden "Mısırlı ve Kızılderili torunları"nın "Özgür siyahlar, melez ve karışıklar" olarak mı, yoksa beyaz ırkından biriler olarak mı mükellef olacağını sordu. 20. yüzyılın sonlarından beri, bu topluluğun muhtemelen beyazlar ve özgür, köleleştirilmiş ya da işçi kölesi olarak getirilen Afrikalılar veya Afrikalı-Amerikalılardan oluşan grupların torunları olduğu görüşü yaygın olarak benimsendi.
Melez olan bu topluluğun atalarının General Thomas Sumter altında "keşif" alayı olarak hizmet veren askerler olarak atıfta bulunulur; ancak Sumter'ın keşifçi olarak yararlandığı kimseler hakkında mevcut tek bilgi, bu amaç için sık sık Catawba Kızılderililerinin hizmetinden yararlanmış olması yönündedir. Daha önce komutasında hizmet veren bu Kızılderililerin onu "sık sık ziyaret" ettiği ifade edilir. Amerikan İhtilalinden sonra General Thomas Sumter'in Scott ve Joseph Benenhaley'ye (esas soyadının Ben Ali olduğuna inanılıyor) kendi çiftliğin yakınında toprak verdiği bilinir. 1850'lerde ve 1860'larda, "Türk" topluluğunun bazı üyeleri, Catawba kabilesinden Kızılderili kökenli olduklarını iddia ederek Sumter Yerel Mahkemesine dilekçe sundu.
1880'lerin sonlarında hevesli bir yerel tarihçi olan McDonald Furman, Sumter'in melez aileleri hakkında çok sayıda makale yayınladı. Furman, kökenlerini "önemli oranda Kızılderili" olarak nitelendirdi ve topluluğun "Catawba Kızılderililerinden" geldiğini söyledi. Güney Karolina Türkleri arasında günümüzde Benenhaley, Oxendine, Scott, Hood, Buckner, Lowery, Goins ve Ray gibi soyadları yaygın. Bu soyadlarından bazıları Meluncan ve Brass Ankles olarak bilinen melez birer topluluğun mensuplarında da görülür. Şecere kayıtları, atalarının birçoğunun Amerika yerlileri ile evlendiğini göstermektedir.
Arjantin'deki Türkler (İspanyolca: Turco-Argentinos), Arjantin'de yaşayan Türk toplumunu ifade eder. Uluslararası Göç Örgütü'nün (IOM) 2015 yılı tahminlerine göre Arjantin'de 635 Türk göçmen yaşamaktadırlar.
Arjantin'deki Türk topluluğu küçüktür ve esas olarak 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Büyük Göç ve I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'ndan Arjantin'e gelen Türklerden gelmektedir. İkinci bir dalga da II. Dünya Savaşı sırasında gelmiştir. Bazı üçüncü nesil torunlar akıcı bir şekilde Türkçe konuşmaktadır. Çok aktif olan topluluk, Ulusal Göç Müdürlüğü'nden gelen bir davet sayesinde genellikle Buenos Aires'teki Göçmenler Günü kutlamalarında görülmektedir.
Osmanlı İmparatorluğu'ndan bu yana gelen göçmenlerin çoğu Arap (çoğunlukla Suriyeliler ve Lübnanlılar) iken bir kısmı da Sefarad Yahudileri ve Ermenilerdi. Buna rağmen Arap-Arjantinliler yanlışlıkla Türk olarak adlandırılmaktadır. Bunun bir örneği eski başkan Carlos Saúl Menem'in lakabıdır. Bunun nedeni göçmenlerin gelişi nedeniyle "Türk-Osmanlılar" olarak kaydedilmiş olmalarıdır, aynı şekilde ilk Arjantin nüfus sayımlarında da yer almışlardır. 1914'te "Türk-Osmanlılar" yabancı nüfusun %1,9'unu temsil ediyordu ve beşinci en büyük göçtü.
1900'lerin başında, Reconquista Caddesi'nin 200 metre yukarısına kadar uzanan Buenos Aires'in Retiro semtinin Catalinas Norte bölgesinde bir Türk-Osmanlı mahallesi gelişti. Sektör, Buenos Aires'teki 8.000 Osmanlı'nın çoğunu yoğunlaştırdı. Birçoğu tüccardı ve kendi gazeteleri bulunuyordu.
Brezilya'daki Türkler (Portekizce: Turco-brasileiro), Brezilya'da yaşayan Türk toplumunu ifade eder. Çeşitli tahminlerine göre Brezilya'da 635 Türk göçmen yaşamaktadırlar.
Türklerin %80'i São Paulo'da yaşamaktadır. Rio de Janeiro'da Grande Tijuca bölgesi, mücevher mağazalarına ve tipik Türk mutfağı sunan restoranlara ev sahipliği yapan, Türk referanslarının önemli bir merkezi olarak kabul edilir.
Geçmişte Osmanlı'dan Brezilya'ya göç edenlere "Türk" deniliyordu. Brezilya'daki Türkler, eski Osmanlı topraklarında yaşamış Arap veya diğer uyruklu göçmenlerle karıştırılmamalıdır.
Meksika'daki Türkler, Meksika'da yaşayan Türkleri ve Meksika doğumlu torunlarını kapsamaktadır. Türk toplumu büyük ölçüde göçmenlerden veya 1923'ten önce Osmanlı İmparatorluğu'nda, o zamandan beri Türkiye Cumhuriyeti'nde veya bir zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir kısmı hâlâ Türk nüfusu olan komşu ülkelerde doğan göçmenlerin torunlarından oluşur.
Venezuela'daki Türkler, Venezuela'da doğmuş Türk anne ya da Türk ataların soyundan gelen insanları anlatır. Osmanlı Devleti zamanında göç etmiş insanlar ve sonradan Türkiye'den gelen insanlardan oluşur. Venezuela'da 27.000 Türk yaşar.
Afganistan'daki Türkler, günümüz Afganistan'ında yaşayan Türk halkıdır. Başlıca etnik kökenler Afganistan Kızılbaşları, Özbekler, Kırgızlar, Türkmenler ve Hazaralardır. Kızılbaşlar, Afganistan'daki Afşar ve Dürrani yönetimi sırasında yüksek devlet işlerinde çalıştıkları için Afganistan'a geldiler. Ama aynı zamanda, özellikle Timur Şah Dürrani Peştun aşiretlerine bağımlılıktan kurtulmak istediğinde ordunun bir bölümünü Kızılbaşlardan oluşturdu ve ordusunu 12.000 Kızılbaş askeri kadar genişletti. 12.000 Kızılbaş askeri tarafından. Zaman Şah Dürrani'nin süvarileri, çoğunluğu Kızılbaş olan 100.000 kişiden oluşuyordu. Bugün Kabil, Mezar-ı Şerif ve Kandehar gibi büyük şehirlerde yaşıyorlar. Şu anda dil olarak çoğunlukla Farsça konuşuyorlar, ancak bazı bölgelerde Kandehar'da olduğu gibi Peştuca da konuşuyorlar. Orta Asya'daki etnik muadilleriyle aynı dili konuşuyorlar. Buna ek olarak Kırgızlar Afganistan'ın Vahan Koridoru'na yerleştiler ve orada gerçekten tecrit edildiler. Onların sayısı 2003'te 1130'du, tümü Kuzeydoğu Afganistan'ın Bedahşan Vilayeti'ndeki Doğu Vahan Bölgesi'nde yaşıyordu. Hâlâ göçebe bir hayat sürdürüyorlar ve bir han veya tegin tarafından yönetiliyorlar. Kuzey Afganistan'da Türkiye ile Özbek halkı arasında bazı ekonomik bağlar var ve ülkenin doğusunda, Vardak'ta Türk polis eğitmenleri var.
Filistin Türkleri veya Filistin Türkmenleri, Filistin'de uzun süredir yerleşik bir varlığa sahip etnik Türk soyundan gelenlerdir. 1069-1917/22 yılları arasında Osmanlı egemenliğinin sürmesiyle, Suriye'de Nureddin Zengi'nin yönetimi sırasında ve ardından binlerce Türk'ün Selahaddin'le Kudüs savaşına katılmasıyla kitlesel Türk göçü teşvik edildi. Türk göçü, Filistin'in Memlük ve Osmanlı yönetimi sırasında ve Britanya yönetimi sırasında daha da devam etti.
Suriye'de Nureddin Zengi'nin yönetimi sırasında ve ardından binlerce Türk'ün Selahaddin'le Kudüs savaşına katılmasıyla Filistin'e kitlesel Türk göçü teşvik edildi.
Cezayir, 1830'da Fransız yönetimine girdiğinde, birçok Cezayir Türkü bölgeyi terk etmek zorunda kaldı. Kaçanların çoğu Anadolu'ya gönderilmiş olsa da, birçoğu Filistin, Suriye, Arabistan ve Mısır gibi Osmanlı İmparatorluğu'nun diğer bölgelerine göç etti.
Kıbrıs'ın Britanya yönetimi altında olduğu dönemde (1878-1950) adada kalan Kıbrıs Türkleri, Büyük Buhran'ın ve sonrasındaki zor ekonomik koşullarla karşı karşıya kaldılar. Sonuç olarak, borç ve açlıkla karşı karşıya kalan en fakir köylerdeki birçok aile, daha iyi bir hayatları olacağı umuduyla kızlarını çoğunlukla Filistin'deki Araplarla evlendirdi. Damat, genellikle kızların ailesine, evlilik düzenlemelerinin bir parçası olarak, genellikle 10-20 sterlin civarında bir başlık parası verirdi. Bu tür ödemeler Kıbrıs geleneğinin bir parçası değildi ve Kıbrıslılar genellikle bu zorla evliliklerdeki kızları "satılmış" olarak tanımlardı. Evlilikler bazen, olası kocaları zengin doktorlar ve mühendisler olarak tanıtan aracılar tarafından ayarlanırdı. Ancak, Neriman Cahit, Araplara Satılan Kızlarımız adlı kitabında, gerçekte bu erkeklerin çoğunun vasat işleri olduğunu veya zaten evli ve çocuklu olduklarını buldu. Bu gerçeklerden habersiz olan Kıbrıslı Türk aileler, 1950'lere kadar kızlarını Filistin'e göndermeye devam ettiler. Cahit, 30 yıl içinde 4.000'e kadar Kıbrıslı Türk kadının Arap erkeklerle evlenmek üzere Filistin'e gönderildiğini tahmin ediyor.
1948 Filistin Savaşı sırasında ve sonrasında birçok Türk ailesi bölgeden kaçarak Ürdün, Suriye ve Lübnan'a yerleşti.
Al Monitor sitesinin 2022 tarihli bir haber makalesine göre Gazze'deki birçok Türk kökenli aile, "kuşatma altındaki bölgedeki kötüleşen ekonomik koşullar" nedeniyle Türkiye'ye göç ediyor.
Filistin'de Türk soyadları çoğunlukla "ci" harfiyle biter (örneğin, el-Batnici ve al-Şurbaci); yaygın isimler arasında ise El-Garbavi, Terzi, Türk, Birkder, Cukmadar, Rıdvan, Casir ve el-Cemasi bulunur.
Hindistan'daki Türkler, Hindistan'da yaşayan Türk toplumunu ifade eder. Sayıları çok azdır ve çoğunlukla Türkiye'den yeni göç edenlerdir. 1961 nüfus sayımında 58 kişi ana dilinin Türkçe olduğunu belirtmiştir. 2001 nüfus sayımına göre Hindistan'da yaşayan 1.778 kişi doğum yerini Türkiye olarak belirtmiştir.
2010 yılı başlarında bir devlet ziyaretinde bulunan Türkiye cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Hindistan'da yaşayan Türk gurbetçilerle bir araya gelmiş ve Yeni Delhi'deki Türk öğrencilere Hintçe-Türkçe sözlükler dağıtmıştır.
Güney Kore'deki Türkler, Güney Kore'de yaşayan Türk toplumunu ifade eder.
Katar'daki Türkler, Katar nüfusunun küçük bir azınlığı olan etnik grup. 1970'lerde Türkiye'den Almanya'ya olan göç azaldığında, Arap petrol ülkelerine göç başladı. Bu ülkelerden biri de Katar'dı. Türkiye hükûmeti inşaat firmaları aracılığıyla Körfez Ülkeleri'ne işçi göçünü destekledi. Katar'daki Türk göçmenlerin %90'ından fazlası bir işte çalışmaktadır.
Kuveyt'teki Türkler, Kuveyt'te yaşayan Türk toplumunu ifade eder. Türk topluluğunun kökleri Türkiye'ye, Kıbrıs'a veya diğer Türk toplulukların yaşadığı ülkelere dayanmaktadır.
Türkler, berber dükkanlarında, mobilya mağazalarında, restoranlarda çalışırlar. Kuveyt'te Türk öğretmenler, doktorlar, mühendisler ve iş adamları bulunmaktadır.