kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Doğu ve Güneydoğu'da yoksulluk, düşük ekonomik üretim ve işsizlik yüksek düzeyde iken, ülkenin zenginliği, özellikle Kuzeybatı ve Batıda derişik olmaktadır. Ancak, son on yılda Türkiye'de sürekli ekonomik büyüme ile paralel olarak, Anadolu'nun bazı kısımlarında daha yüksek bir ekonomik seviyeye ulaşma başlamıştır. Bu şehirler Anadolu Kaplanları olarak bilinmektedir.
Kaynak: Eurostat - ESA 95
Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü'nün 2006 yılı verilerine göre Türkiye'de 19 il giderlerinden fazla gelir üreterek geri kalan bölgelerin kalkınmasına ve giderlerinin karşılanmasına destek oldular. Önceki yıllarda bu yeterlilik oranına ulaşan il sayısı 2004 ve 2005 yıllarında 13'te kalmıştı.
Center for Economics and Business Research'ın Dünya Ekonomi Ligi raporu doğrultusunda 2013 yılı içerisinde dünyanın en büyük 17. ekonomisi olan Türkiye, 2014 yılsonu verileri sonucunda iki basamak düşerek Hollanda ve Suudi Arabistan'dan sonra 19. sıraya gerilemiştir.
Türkiye hükûmeti veya Türk hükûmeti Türkiye'nin ulusal hükûmetidir. Başkanlık temsilî demokrasisi altında üniter bir devlet ve çok partili bir sistem içinde Anayasal bir cumhuriyet olarak yönetilir. Hükûmet terimi, toplu kurumlar kümesi (yürütme, yasama ve yargı organları) veya özellikle Kabine (yürütme) anlamına gelebilir.
Cumhuriyet tam olarak Türkiye veya resmî olarak Türkiye Cumhuriyeti olarak adlandırılır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nda başka bir isim geçmez ve para üzerinde, antlaşmalarda ve taraf olduğu hukuk davalarında bu isim geçer. "Türkiye Hükûmeti" veya "Türk Hükûmeti" terimleri, resmî belgelerde genellikle yerel kuruluşlardan farklı olarak ulusal hükûmeti temsil etmek için kullanılır. Hükûmetin merkezi ülkenin başkenti Ankara'da olduğundan, "Ankara" genellikle merkezi hükûmet için bir mecaz olarak kullanılır.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'na göre, Türkiye'nin hükûmet sistemi kuvvetler ayrılığına dayanmaktadır. Anayasa, yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğunu (m. 7), yürütme yetkisinin Türkiye cumhurbaşkanı tarafından yürütüldüğünü (m. 8) ve yargı yetkisinin bağımsız ve tarafsız kişilerce kullanıldığını belirtmektedir. Mahkemeler (m. 9) parlamento seçimleri ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinin her beş yılda bir yapılacağı da belirtilmiştir (m. 77). Parlamento, milletvekilleri tarafından hazırlanan yasa tekliflerini kabul eder (m. 88) cumhurbaşkanı, parlamento tarafından kabul edilen yasaları yayımlar (m. 89). Cumhurbaşkanı, kanunun bazı hükümlerini veto edebilir ve yeniden görüşülmesi için meclise geri gönderebilir, ancak meclis çoğunluğu kanunun veya kanun hükümlerinin yeniden değerlendirilmesini reddederse cumhurbaşkanının onayına gerek yoktur (m. 89). Cumhurbaşkanı, kanunların tamamının veya bazı hükümlerinin şekil ve içerik olarak Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali için Anayasa Mahkemesine başvurabilir (md. 104/7).
Yasama yetkisi, 600 üyeli tek kamaralı bir parlamentoya (Türkiye Büyük Millet Meclisi) verilmiştir. Üyeler, D'Hondt sistemine göre beş yıllık bir süre için seçilirler. On sekiz yaşını doldurmuş her vatandaş milletvekili olabilir. Büyük Millet Meclisi üyeleri, devlet dairelerinde ve diğer kamu tüzel kişilerinde ve bunların bağlı kuruluşlarında görev alamazlar.
Milletvekilleri bir siyasi parti adına veya bağımsız parlamenter olarak meclise seçildikleri ilin delegesi olarak girebilirler. Bir yasayı değiştirmek için basit çoğunluk ve anayasayı değiştirmek için üçte iki çoğunluk gerekir. Kanun teklifleri herhangi bir milletvekili tarafından sunulabilir.
Türkiye Büyük Millet Meclisinin görev ve yetkileri, kanun yapmak, değiştirmek ve yürürlükten kaldırmak; bütçe kanun tekliflerini ve kesin hesap kanun tekliflerini görüşmek ve kabul etmek; savaş ilan etmeye karar vermek; milletlerarası anlaşmaların onaylanmasını onaylamak, Türkiye Büyük Millet Meclisinin beşte üç çoğunluğu ile af ve af ilan etmeye karar vermek; ve anayasanın diğer maddelerinde öngörülen yetkileri kullanmak ve görevleri yapmaktır.
Türk hükûmetindeki yürütme yetkisi, gücün genellikle kabine üyelerine ve diğer yetkililere devredildiği Türkiye cumhurbaşkanına aittir.
Anayasanın III. Kısmı uyarınca yürütme organı, cumhurbaşkanı ve cumhurbaşkanının yetkilerinin devredildiği kişilerden oluşur. Cumhurbaşkanı, hem devletin hem de hükûmetin başı ve aynı zamanda ordunun başkomutanıdır. Cumhurbaşkanı, anayasaya göre "Anayasanın uygulanmasını sağlamak" ve "Devlet organlarının düzenli ve uyumlu çalışmasını sağlamak" zorundadır.
Cumhurbaşkanı, parlamento tarafından kabul edilen yasaları imzalayarak yasalaştırabilir veya veto edebilir ve parlamentodaki basit çoğunluk vetoyu geçersiz kılmak için oy kullanmadıkça yasalaşmasını engelleyebilir. Cumhurbaşkanının onayı ile kanunlar T.C. Resmî Gazete'de yayımlanır ve kanunda belirli bir yürürlük tarihi öngörülmedikçe bu yayınla yürürlüğe girer. Cumhurbaşkanı ayrıca, Cumhurbaşkanlığı kararnameleri yayınlayarak yasaları yürürlüğe koyma yetkisine de sahiptir. Ancak, normlar hiyerarşisinde TBMM tarafından çıkarılan kanunlar, aynı konuda Cumhurbaşkanlığı kararnamelerine üstün gelmektedir. Ayrıca, temel ve kişilik hak veya ödevler ile siyasi hak veya ödevler Cumhurbaşkanlığı kararnameleriyle düzenlenemez.
Yasaların günlük olarak uygulanması ve idaresi, ulusal ve uluslararası ilişkilerin belirli alanlarıyla ilgilenmek üzere çeşitli yürütme bakanlıklarının elindedir. Türkiye Kabinesi, cumhurbaşkanı ve kabine bakanlarından oluşur. Yasama organının yürütme organından ayrılması kapsamında, kabine üyeleri bakanlıkları süresince milletvekili olamazlar.
Bakanlıklara ek olarak, bir dizi personel kuruluşu başkanlıklar, kurullar ve ofisler olarak aşağıdaki gibi gruplandırılmıştır:
Bunlara ek olarak, Türkiye Hükûmeti'ne bağlı olarak BOTAŞ, Elektrik Üretim Anonim Şirketi, İller Bankası, İstanbul Altın Borsası, Türk Eximbank, Türkiye Elektrik Dağıtım, Türkiye Elektrik İletim A.Ş., Türkiye Kalkınma Bankası, Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı, Türkiye Taşkömürü Kurumu ve Ziraat Bankası gibi çeşitli Kamu İktisadi Teşebbüsleri (KİT) de bulunmaktadır.
Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay ve Uyuşmazlık Mahkemesi, anayasanın yargı bölümünde adı geçen yüksek mahkemelerdir. Mahkemeler medeni hukuk çerçevesinde çalışır.
Anayasa Mahkemesi, yasaların anayasaya uygun olup olmadığını denetler. 2005 yılından bu yana, çeşitli uluslararası insan hakları sözleşmelerinde yer alan yasal ilkeler de değerlendirilmiştir. Devlet kurumları, iktidar partileri ve muhalefetin mahkemeye doğrudan erişimi vardır. Vatandaşlar, devam eden bir davada belirli bir yasanın iddia edilen anayasaya aykırılığını da savunabilirler.
Parlamento tarafından onaylanan uluslararası anlaşmalar, hiyerarşik olarak kanunlar ve tüzüklerle aynı etkiye sahiptir. Ancak, temel hak ve özgürlükleri içeren uluslararası anlaşma hükümleri, yerel kanun ve tüzüklerin üzerindedir.
Kadastro mahkemeleri, ticaret mahkemeleri, tüketici mahkemeleri, fikri ve sınai mülkiyet mahkemeleri, iş mahkemeleri gibi hukuk mahkemelerinin yetkileri kapsamındaki belirli hukuk alanlarına yönelik ihtisas mahkemeleri de bulunmaktadır. Bazı uyuşmazlıklarda Spor Tahkim Kurulu ve Türkiye Futbol Federasyonu Tahkim Kurulu gibi mahkemeye başvurmadan önce yarı-yasal yetkilerin kullanılması gerekmektedir.
18 yaşını doldurmuş tüm Türk vatandaşları seçimlerde oy kullanma ve referandumlara katılma hakkına sahiptir. 1930'da yerel seçimlerde Türk kadınları oy hakkını elde etti. Dört yıl sonra, tüm Türkiye seçimlerinde genel oy hakkı uygulandı. Türkiye 1950'den beri çok partili bir demokrasidir.
Her bir seçim türü için kullanılan seçim sistemlerinin kısa bir özeti aşağıdaki gibidir:
Anayasa yerel yönetimleri belediyeler, il özel idareleri ve köyler olarak saymaktadır. Şehirlerin yönetimi, yetki devri ilkesine dayanmaktadır. Yerel yönetimlerin düzenleyici ve bütçesel özerkliği anayasada güvence altına alınmıştır.
Vali, ilde hükûmeti temsil eder ve aynı zamanda il özel idaresinin baş ve yürütme organıdır. Valiler, il yürütme kurulunun başkanı olarak görev yapar.
Vergilerin çoğu merkezi hükûmet tarafından alınır. Ancak bazı özel vergiler belediyeler tarafından alınmaktadır. Türkiye'de vergilendirme sistemi Vergi Usul Kanunu ile düzenlenmektedir. Tahakkuk esasları ile birlikte hakları, yükleri, görevlerin ifasını düzenler. Bu Kanun, tüm vergi kanunlarının usul ve resmi hükümlerinden oluşmaktadır. Usul Kanunu'nun beş ana bölümü vardır: vergilendirme, vergi mükellefi vergileri, değerleme, ceza hükümleri, vergi davaları.
Bütçe belgesi, genellikle, 1 Ocak'tan başlayarak ve takip eden yılın 31 Aralık'ında sona eren, bir sonraki mali yıl için fon seviyelerini öneren başkanın parlamentoya sunduğu teklifle başlar. Devletin ve kamu iktisadi teşebbüsleri (KİT'ler) dışındaki kamu kuruluşlarının harcamaları, yıllık merkezi yönetim bütçeleri ile belirlenmektedir.
Türkiye Cumhuriyeti'nin topraklarını oluşturan bölgenin tarihi olarak anlaşılan Türkiye tarihi, hem Anadolu'nun hem de Doğu Trakya'nın tarihini içerir. Daha önce siyasi olarak farklı olan bu iki bölge, MÖ 2. yüzyılda Roma İmparatorluğu'nun kontrolü altına girdi ve sonunda Bizans İmparatorluğu'nun çekirdeği haline geldi. Osmanlı döneminden önceki zamanlar için, Türk halklarının tarihleri ile şimdiki Türkiye Cumhuriyeti'ni oluşturan toprakların tarihi arasında da bir ayrım yapılmalıdır. Türkiye'nin bazı bölümlerinin Selçuklu Hanedanı tarafından fethedildiği zamandan bu yana, Türkiye tarihi Selçuklu İmparatorluğu'nun Orta Çağ tarihini, Osmanlı İmparatorluğu'nun Orta Çağ'dan modern tarihini ve 1920'lerden bu yana da Türkiye Cumhuriyeti'nin tarihini kapsar.
Büyük Selçuklu İmparatorluğu, Tuğrul ve Çağrı Beyler tarafından 1037 yılında Merv kentinde kuruldu. 1040'taki Dandanakan Muharebesi'nde Gazneliler'i bozguna uğrattılar ve Nişabur'a girerek bağımsızlıklarını ilan ettiler. Tuğrul Bey sultan sanıyla hükümdar ilan edildi. Başlarda sadece Mâverâünnehir'de hüküm süren imparatorluk, kısa süre içerisinde İran, Kafkasya ve Arap Yarımadası'na düzenlenen seferlerle hakimiyet alanını genişletti. 26 Ağustos 1071'de Bizans İmparatorluğu ile Selçuklu Devleti arasında Muş'un Malazgirt ovasında Malazgirt Muharebesi cereyan etti. Selçuklu ordusunu kumanda eden Alp Arslan Bey, Bizans İmparatoru Romen Diyojen'in ordusunu bozguna uğratarak imparatoru esir aldı. Bu muharebenin sonucunda Selçuklu Hanedanı Doğu Anadolu'yu fethetti ve Anadolu'nun kapısı Türklere açılmış oldu. Malazgirt Muharebesi'nden sonraki dönemde Selçuklu Devleti'ne bağlı beyler Anadolu'ya seferler düzenlemeye devam ettiler. Anadolu'ya sefer düzenleyen beylerin kendi beyliklerini kurmalarıyla Anadolu'da birinci beylikler dönemi başladı.
Anadolu Selçuklu Devleti, 1077 yılında Selçuklu Hanedanı'na mensup olan Kutalmış oğlu Süleyman Şah tarafından İznik'te kuruldu. Bizans'a seferler düzenleyerek büyüdüler. Ancak Birinci Haçlı Seferi sonucunda İznik'i kaybederek Konya'ya çekildiler. 13. yüzyılın başlarında Alâeddin Keykubad'ın saltanatı esnasında en parlak dönemlerini yaşadılar. 1243 yılında Moğollarla aralarında cereyan eden Kösedağ Muharebesi sonucunda Moğollara yenilerek İlhanlılar'ın eğemenliğine girdiler. Zamanla Moğollar'ın ülke içinde artan nüfuzu ve II. Mesud'un da ölümüyle devlet dağıldı ve bunun sonucunda da ikinci beylikler dönemi başladı.
Bursa, 1326 yılında Osmanlı Beyliği'nin ilk başkenti olarak bulunuyordu. 1361 yılında fethedilen Edirne, fethin ardından Beyliğin yeni başkenti oldu. Büyük ölçüde Avrupa ve Anadolu'da yayılan Osmanlılar, 1453 yılında II. Mehmed döneminde Bizans'ın başkenti Konstantinopolis'i ele geçirerek Bizans İmparatorluğu'nu tamamen fethetmiş oldular. Konstantinopolis, Edirne'den sonra İmparatorluğun yeni başkenti oldu. Osmanlı İmparatorluğu 15., 16. ve 17. yüzyıllarda Doğu Anadolu, Orta Avrupa, Kafkasya, Kuzey ve Doğu Afrika, Ege Adaları, Levant, Mezopotamya ve Arap Yarımadası'na doğru genişlemeye devam etti.
Osmanlı İmparatorluğu'nun gücü ve prestiji 16. ve 17. yüzyıllarda, özellikle de Kanuni Sultan Süleyman döneminde zirveye ulaştı. İmparatorluk, Balkanlar'a, Polonya-Litvanya Birliği'nin güneyine ve Orta Avrupa'ya doğru istikrarlı bir şekilde ilerlediği için Kutsal Roma İmparatorluğu ile çoğu zaman anlaşmazlık içindeydi. Bunun yanında Osmanlılar, toprak anlaşmazlıkları nedeniyle İran'la sık sık savaş halindeydi ve bu da onların Timurlu Rönesansı'ndan etkilenmelerine yol açtı. İmparatorluk, Akdeniz'de, Habsburg İspanyası, Venedik Cumhuriyeti ve Hospitalier Şövalyeleri'nden oluşan Kutsal Birliklerle mücadele ediyordu. Hint Okyanusu'nda Osmanlı donanması, Doğu Asya ile Batı Avrupa arasındaki deniz ticaret yolları üzerindeki kontrolünü savunmak için sık sık Portekiz filolarıyla karşı karşıya geldi; Portekiz'in 1488'de Ümit Burnu'nu keşfetmesiyle bu rotalar yeni bir rekabetle karşı karşıya kaldı. Osmanlılar, en uzak tebaası olan Endonezya, Sumatra'daki Açe Sultanlığı'na asker gönderdiği için Güneydoğu Asya'da bile nüfuz sahibi oldu. Açe'deki nüfuz Atlantik'i geçen ve Malakka Sultanlığı'nı işgal eden Portekizliler ile Latin Amerika'yı aşıp Filipinler'deki eski Müslüman Manila'yı işgal eden İspanyollar yüzünden zarar gördü.
1699'daki Karlofça Antlaşması Osmanlı'nın topraklarından geri çekilmesinin başlangıcı oldu; antlaşma nedeniyle bazı bölgeler kaybedildi: Avusturya, Banat hariç tüm Macaristan ve Erdel, Venedik, Mora ile birlikte Dalmaçya'nın çoğunluğu. Ayrıca antlaşmayla birlikte Polonya da Podolya'yı geri almış oldu. 19. yüzyıl boyunca ve 20. yüzyılın başlarında Osmanlı İmparatorluğu, Balkan Savaşları'nda Yunanistan, Cezayir, Tunus, Libya ve Balkanlar da dahil olmak üzere topraklarını kaybetmeye devam etti. Anadolu 20. yüzyılın başlarına kadar pek çok etnik gruptan oluşan bir yapıya sahipti; bölgenin sakinleri Türkler, Ermeniler, Süryaniler, Kürtler, Yunanlar, Fransızlar ve İtalyanlar (özellikle Cenova ve Venedik'ten gelenler) dahil olmak üzere çeşitli etnik kökenlerdendi. Üç Paşa yönetimindeki Osmanlı İmparatorluğu her taraftan toprak kaybıyla karşı karşıyayken, kendisini asker ve teçhizatla destekleyen Almanya ile ittifak kurdu. Osmanlı İmparatorluğu, I. Dünya Savaşı'na İttifak Devletleri'nin yanında girdi ve sonunda mağlup oldu. Dünya Savaşı'nın ardından, eskiden Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı bölgelerde pek çok yeni devlet kuruldu.
30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi imzalandı ve ardından 10 Ağustos 1920'de İtilaf Devletleri tarafından Sevr Antlaşması imzalandı ancak hiçbir zaman yürürlüğe girmedi; bu açıdan Sevr "ölü doğmuş antlaşma" olarak bilinir. Sevr Antlaşması, Osmanlı İmparatorluğu'nu parçalayacak ve İmparatorluğun topraklarında Yunanistan, İtalya, İngiltere ve Fransa lehine büyük tavizler verilmesine neden olacaktı.
I. Dünya Savaşı sonrasında ülkenin bazı bölgelerinin İtilaf Devletleri tarafından işgal edilmesi, Anadolu Hareketi'nin kurulmasına yol açmıştır. Çanakkale Savaşı'ndaki başarılarından dolayı ön plana çıkan Mustafa Kemal'in önderliğinde, Sevr Antlaşması'nın hükümlerini yürürlükten kaldırmak amacıyla Türk Kurtuluş Savaşı başlatıldı.
Türkiye, II. Dünya Savaşı'nda tarafsızdı, ancak Ekim 1939'da İngiltere ile, Almanya'nın Türkiye'ye saldırması halinde İngiltere'nin Türkiye'yi savunacağını belirten bir anlaşma imzaladı. 1941'de işgal tehdidinde bulunuldu ancak bu gerçekleşmedi ve Ankara, Almanya'nın birliklerinin Suriye ve SSCB sınırlarından geçmesine izin verme yönündeki geçiş izni taleplerini reddetti. Almanya savaştan önce Türkiye'nin en büyük ticaret ortağıydı ve Türkiye her iki tarafla da iş yapmaya devam ediyordu. Türkiye Her iki taraftan da silah satın aldı. Müttefikler, Almanya'nın krom alımlarını durdurmaya ve 1942'den itibaren de askeri yardım sağlamaya başladı. Türk bürokratlar Kasım 1943'te Kahire Konferansı'nda Roosevelt ve Churchill ile görüştüler ve onlara savaşa girme sözü verdiler. Ağustos 1944'te Almanya'nın yenilgiye yaklaşmasıyla Türkiye Almanya'yla ilişkilerini kesti. Şubat 1945'te, Türkiye Almanya ve Japonya'ya savaş ilan etti; bu, Türkiye'nin yeni kurulan Birleşmiş Milletler'e kurucu olarak katılmasına olanak tanıyan sembolik bir hareketti.
Tüm bunlar yaşanırken Moskova ile ilişkiler kötüleşerek Soğuk Savaş'ın başlamasına zemin hazırladı. Sovyetler Birliği'nin Türk Boğazları'nda askeri üs kurma talebi, ABD'yi 1947'de Truman Doktrini'ni ilan etmeye sevk etti. Doktrin, Amerika'nın Türkiye ve Yunanistan'ın güvenliğini garanti altına almasını ve ABD'nin geniş çaplı askeri ve ekonomik müdahalesini sağladı.
Türkiye, Kore Savaşı'na Birleşmiş Milletler barış güçleriyle katıldıktan sonra 1952'de NATO'ya katıldı ve NATO, Sovyetlerin Akdeniz'e yayılmasına karşı bir siper haline geldi. Kıbrıs'ta on yıl süren istikrarsız ortam ve Temmuz 1974'teki Yunan askeri darbesinden sonra Başkan Makarios'un devrilip yerine Nikos Sampson'un diktatör olarak göreve gelmesi, Türkiye'yi 1974'te Kıbrısa Harekât düzenlemeye itti. Dokuz yıl sonra Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) kuruldu. KKTC'yi tanıyan tek ülke Türkiye'dir.
Tek partili dönem 1945'te MKP'nin kurulmasıyla son bularak yerini çok partili döneme bıraktı. Türk demokrasisi 1960, 1971 ve 1980 askeri müdahaleleriyle kesintiye uğradı. 1984'te PKK, Türkiye hükûmeti'ne karşı terör eylemleri başlattı; 40.000'den fazla kişinin hayatına mal olan çatışma günümüzde de sürüyor. 1980'lerde Türk ekonomisinin liberalleşmesinden bu yana, ülke daha güçlü bir ekonomik büyüme ve daha fazla siyasi istikrar elde etti.
Ağustos 2014'te Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye'nin ilk doğrudan cumhurbaşkanlığı seçimini kazandı.
15 Temmuz 2016'da Türkiye'de darbe girişimi gerçekleşti. Bir dizi fetullahçı hükûmet birimlerini devraldı ve ancak bu darbe girişimi birkaç saat içinde engellendi.
Nisan 2017'de Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın yetkilerini önemli ölçüde artıran anayasa değişiklikleri, yapılan anayasa referandumuyla kabul edildi.
Haziran 2018'de yapılan cumhurbaşkanlığı seçiminde Erdoğan, beş yıllık bir dönem için yeniden seçildi. Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) genel seçimlerde de çoğunluğu elde etti.
Temmuz 2022'de Türk hükûmeti, ülkenin İngilizce dilindeki adı olan Turkey'in Hindi anlamına gelmesinden dolayı, uluslararası toplumdan Türkiye'yi Türkiye adıyla tanımasını istedi.
Mayıs 2023'teki Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde ilk turda %50'yi aşamayan Erdoğan ikinci turda seçimleri yeniden kazanarak cumhurbaşkanı seçildi ve genel seçimlerde de Cumhur İttifakı meclis çoğunluğunu elde etti.
Mayıs 2023 itibarıyla, Rusya'nın 2022'deki Ukrayna işgalinden dolayı yaklaşık 96.000 Ukraynalı mülteci Türkiye'ye sığındı. 2022 yılında yaklaşık 100.000 Rus vatandaşı Türkiye'ye göç ederek, Türkiye'ye göç eden yabancılar listesinde o yılın ilk sırasında yer aldı; bu da 2021 yılına göre %218'den fazla bir artış anlamına geliyor.
Ağustos 2023 itibarıyla Suriye İç Savaşı'ndan dolayı Türkiye'ye gelen mülteci sayısının 3 307 882 kişi olduğu tahmin ediliyor. Yılbaşından bu yana Suriyeli mülteci sayısı 205 bin 894 kişi azaldı.
31 Mart 2024 Yerel seçimlerinde CHP,Genel başkanlık değişiminden sonraki ilk seçimde Türkiye Cumhuriyeti'nde yaklaşık 22 yıldan beri iktidar konumunda olan AK Parti'yi geçerek 1.Parti oldu ve ekseri Büyükşehir Belediyelerini kazandı.
Türk diasporası (yurt dışında yaşayan Türkler ya da gurbetçi Türkler), Türkiye'den ve eski Türk (Osmanlı) topraklarından dışarı göç etmiş Türklerin dünyadaki tahmini nüfusunu anlatmak için kullanılan terimdir. Türkiye dışındaki ülkelerde yaşayan Türkler iki grupta özetlenebilir:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası madde 66'da vatandaşlık şu şekilde tanımlanmıştır:
"Türkiye Cumhuriyeti Anayasası madde 66" .
Bu hesaplamalara Türkiye'de ya da daha önceden Osmanlı bölgesi olan Irak, Suriye, Bulgaristan, Kıbrıs, Yunanistan, Makedonya ve Kosova'da yaşayan insanlar dahil edilmemiştir.
Türkiye'ye göçler üç başlık altında incelenebilir.
Türkiye tarih boyunca; hem göç veren, hem göç alan, aynı zamanda transit geçiş ülkesi olmuştur.
Osmanlı Devletinin son yılları önemli göç hareketlerine tanıklık etti. Kaybedilen topraklardaki Müslüman tebaa Anadolu'ya akın ederken, gayrı müslimler Anadolu'dan ayrıldılar. Muhacir olarak isimlendirilen bu grubun göçü cumhuriyetin ilanından sonra da devam etti. Türkiye Cumhuriyeti dışarıdan genel bu göçü devlet politikası olarak desteklemiştir. Nüfusun askerî güç olarak görüldüğü yıllarda, savaşlar sonrası azalan nüfusun artması amaçlanmıştır.
Anadolu'ya gelen ve giden göçmenler Osmanlı ve Türkiye devletlerinin etnik, kültürel ve toplumsal yapısında büyük değişikliklere neden olmuştur.
1783'te Kırım'ın Rusya'nın eline geçmesiyle Anadolu'ya ilk büyük Müslüman göçü başlamıştır. Kırım kaybedilmeden önce küçük gruplar halindeki Kırım Tatar göçü kitlesel hale gelmiştir.
Osmanlı Devletinin Çerkes bölgelerini kaybetmesinin ardından, Anadolu'ya I. Dünya savaşına kadar sürede 2,5 milyon Çerkes göçmüştür. Büyük bir göçmen kitlesi (1 milyon) yolda ölmüştür.
Büyük göçlerden biri de Osmanlı Devleti'nin 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından Ruslara bıraktığı tarihsel Gürcü topraklarından Osmanlı ülkesine gerçekleşen göçtür. 1879 tarihli İstanbul Antlaşması uyarına başlayan göç, 1921'e kadar sürmüştür.
Azerbaycan'dan 19. yüzyıl başlarından itibaren başlayan göçler 93 Harbi ile artışa geçmiştir. Sadece Cihan Harbi sırasında 10 bin insan Anadolu'ya göçmüştür.
Arnavutlar ilk olarak Fatih Sultan Mehmet devrinde (1468) İstanbul'a getirilmiş, Arnavutköy'e yerleştirilmiştir. Balkanların kaybından sonra gelenlerle beraber günümüz Türkiye'sinde 5 milyon Arnavut yaşadığı tahmin edilmektedir.
Anadolu'ya Arap göçü İslamın yayılışı ve Osmanlı devrinde savaşlardan sonra geri dönmeyip burada kalanlarla başlamıştır. Baskı gören Arap Alevilerden bir kısmı Tarsus ve Adana çevresine yerleşmiştir. Şerif Hüseyin'in başlattığı Arap İsyanı neticesinde Mezopotamya, Hicaz ve Suriye çevresinden 5 bin aile Batı ve iç Anadolu'ya yerleştirilmiştir.
Bosnalı göçleri Bosna-Hersek'in Avusturya-Macaristan İmparatorluğu kontrolüne geçmesiyle (1878) başlamıştır. 1918 yılına kadar dört büyük göç dalgası olmuştur. Birinci göç Bosna'nın kaybedilmesinden hemen sonra olmuştur. İkinci göç 1882'de, üçüncüsü Dzabic hareketi nedeniyle 1900 yılında gerçekleşmiştir. 1908 yılında dördüncü göç dalgası gerçekleşmiştir.
Polonya'nın Rus topraklarına katıldığı 1830 yılından sonra göç eden 10 bin kişiden bir kısmı Osmanlı Devletine gelmiştir. Polonezköy bu muhacirlerin kurduğu yerleşim birimidir.
Anadolu'ya göç hareketleri yoğunluğu azalsa da, Cumhuriyetin ilanından sonra da devam etmiştir.
Cumhuriyetten sonra ilk göç hareketi Yunanistan'dan olmuştur. Lozan anlaşmasının mübadele maddelerine dayalı olarak 1922-38 arası 384.000 kişi Türkiye'ye göçmüştür.
Makedonya'dan ilk göç hareketi 1924 yılında ülkedeki Türklerin Anadolu'ya göçü ile başlamıştır. İkinci göç dalgası 1936 yılında, üçüncü göç dalgası Türkiye-Yugoslavya arasında serbest göç anlaşması imzalandıktan sonra 1953 yılında gerçekleşmiştir.
Yugoslavya'dan 305.158 kişi (77.413 aile) Cumhuriyet devrinde Türkiye'ye göçmüştür. 14.494 kişiyi devlet iskan etmiş, kalanları serbest göçmen olarak kendileri Anadolu'ya yerleşmişlerdir.
Bulgaristan Türkiye'ye büyük kitlesel göç gönderen bir ülkedir. 1989'a kadar 800.000 kişi dört dalga halinde Anadolu'ya ulaşmıştır. Türkiye-Bulgaristan ikamet sözleşmesiyle (1925) 218.998 kişi 1949 yılına kadar göçmüştür. 1946'da Bulgaristan Halk Cumhuriyeti'nin ilanı ve 1949-1951 arasında 156.063 kişi Türkiye'ye göçmüştür. 1968-1979 arasında Türkiye-Bulgaristan arasındaki yeni göç anlaşması ile 116.521 kişi Türkiye'ye göçmüştür. 1989 yılında Bulgar devletinin Müslüman Türk vatandaşlarına yaptığı etnik baskıdan dolayı büyük bir göç dalgası yaşanmıştır.
Romanya'dan Türkiye'ye 1923-1949 arasında 79.287 kişi iskanlı göçmen, 43.271 kişi serbest göçmen olarak gelmiştir.
Balkanlardan 1923-45 arasında toplam 800.00 kişi Türkiye'ye göç ettirilmiştir.
1950 yılında bağımsız devlet olan Doğu Türkistan Cumhuriyeti, Çin işgaline uğradığında Türkiye'ye göç gerçekleşmiştir.
II. Dünya Savaşında Nazi birlikleri ile birlikte savaşa katılan Doğu lejyonlarından bazıları Türkiye'ye yerleşmiştir. Kazak, Kırgız, Özbek, Türkmen, Balkar, Karakalpak, Karaçay, Azeri, Çeçen, İnguş, Dağıstan gibi Müslüman kökenli insanlardan bir kısmı Anadolu'yu yeni yurt olarak seçmiştir.
1979 İran Devriminden sonra 1 milyon kişi (Azeri ve Fars) Türkiye'ye göç etmiştir.
Afganistan'ın Sovyet Rusya tarafından işgali ile birlikte Türk kökenli toplumlardan Özbek, Kazak, Uygur ve Kırgızlar Türkiye'ye göç etmiştir.