kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
İlk ateşi saat 09.40'ta "ateşe başla" flamasını çeken Barbaros Hayreddin açtı. Ardındaki Turgut Reis de Barbaros'un ateşe başladığı noktaya geldiğinde muharebeye katıldı. Mesudiye ise aynı noktaya geldiğinde dümeninde yaşadığı ufak bir sorun sebebiyle dönemedi ve düşman hattına 500 metre yaklaştı, Asar-ı Tevfik üçüncü gemi pozisyonunu aldı. Bu olay, Yunan gemilerine T geçişi yapma şansının kaçırılmasına sebep oldu, filo Mesudiye'nin yerini alabilmesi için 6 mil hıza düştü. İlk atışlar isabetli görünse de, Mesudiye ve Asar-ı Tevfik'in de çatışmaya katılması ve önceden kararlaştırıldığı üzere Averof'a nişan almaları ile hangi merminin hangi gemiden atıldığı belli olmadığında topçu ateşinin isabeti arttırılamadı. Yunanlar da aynı şekilde ateşlerini Barbaros Hayreddin'e odakladı. İlk isabeti Mesudiye sağladı, 234 mm'lik bir mermi ile Averof'un bacasını vurdu, bir asker öldü, altı asker yaralandı, çeşitli ekipman hasar gördü. Biraz sonra Averof'un iskele başomuzluk taretine Barbaros'un 280 mm'lik bir mermisi isabet etti ve tareti savaş dışı bıraktı. Uzak mesafeden Osmanlılara karşı sonuç alamayacağını anlayan Kunduriotis, Averof'u yavaş zırhlılardan ayırıp Osmanlı hattını T vaziyetine almayı kararlaştırdı. Hızını 20 mile çıkartarak 22,5 rotasına döndü. Osmanlı hattı karşı bir manevra yapmamış; Averof hatta 5.000 metreye kadar yaklaşmıştı. Bu sırada Yunan muhripleri de top menziline girmişti; Osmanlı muhripleri bölgede olmadığından zırhlılar hem Averof, hem de muhriplere aynı anda ateş açmak zorunda kalmıştı. Aynı esnada bir Yunan mermisi Barbaros'un iskele bordasını delerek zırhlı güvertede patladı, bir buhar borusunu patlattı, yangın çıkardı ve bir eri öldürdü. İki dakika sonra ikinci bir mermi çanaklığa isabet ederek mesafe ölçeri parçaladı ve bir eri yaraladı.
Saat 10.07 itibarıyla Osmanlı zırhlıları 10 mil hızla kuzeye rotadaydılar; Averof, Barbaros'un iskele başomuzluğunda 3 km, üç Yunan zırhlısı ise Barbaros'un bordasında ve 7 km mesafedeydi. Osmanlı birinci muhrip tümeni ise Averof'a yaklaşık 4 km uzaklıktaydı. Osmanlı komutanı muharebenin kendi aleyhine döneceğini düşünerek geri dönmeye karar verdi, dönüşün çabuk olması için her gemiyi olduğu yerde 180 derece çevirdi. Bu manevra ile topçu atışlarının yeniden tanzim edilmesi gerekiyordu; buna rağmen Osmanlı gemileri saat 10.20'de Averof'a biri zırhlı güverteyi çatlatan, biri köprü üstünde patlayan, biri iskele başomuzlukta zırhsız bir yere isabet eden üç ağır mermi isabet ettirmişti. 10.25'te tamamlanan manevrayla Osmanlı savaş hattındaki gemilerin sırası tersine döndü. Durum karşısında Kunduriotis muharebeyi keserek eski zırhlılara katılmaya karar verdi, 10.30'da İdra sınıfı zırhlılara katıldı ve saat 10.50'de ateş kesme flaması çekildi. 11.55'te Averof ve İdra sınıfı zırhlılar buluşarak Mondros'a yola çıktılar. Osmanlı filosu ise bir süre güneydoğuya devam etti, 11.05'te tamamlanan hasar kontrolünün ardından muharebeye mani bir durum olmadığını görülmesi üzerine yeniden Yunanlarla çatışmaya girme amacıyla kuzeydoğuya döndü. Averof'un karşılık vermemesi ve Mesudiye ile Asar-ı Tevfik'in saatte 8 mil hızı geçememeleri sebebiyle Çanakkale'ye geri dönüldü.
Birinci Muhrip Tümeni'ni Karanlık Liman'a bırakan filo, saat 14.30'da Nara Burnu'na demirledi. Birinci Muhrip Tümeni ufukta şüpheli bulutlar görünce derhal demir alarak batı-kuzeybatı yönünde 15 mil hızla keşif harekâtı yaptı; saat 15.50'de Yeniköy önlerinde denizaltıları korumakta olduğu düşünülen bir tekneye ateş açtı, ikinci merminin ardından Tavşan Adası dolayında Yunan filotillasının ateşine maruz kalarak geri çekildi. Muhripler 17.30'da Nara'ya demirlediler. Yunan donanması da saat 21.55'te Mondros Limanı'na demirledi.
Muharebe askeri açıdan sonuçsuz şekilde sona erdi, iki taraf da zafer ilan etti. Osmanlılar Barbaros Hayreddin Paşa'nın Preveze Deniz Muharebesi'nde kullandığı bayrağı deniz müzesinden getirtip, Barbaros Hayreddin zırhlısının direğine çekmiş, Yunanlar ise Averof'taki donanma komutanı huzurunda bir resmi geçit yapmıştı. Yunanlar Kuzey Ege'de kendi avantajlarına olan durumu korudu. Osmanlı donanması Yunan ablukasını kıramadığı için Çanakkale Boğazı'nda kaldı, daha sonra tekrar Ege Denizi'ni hakimiyet altına almak için çaba sarf etti.
Muharebede her iki taraf da çok az hasar almıştı. Barbaros Hayreddin'e isabet eden bir büyük, bir küçük mermi dışında Osmanlı gemileri yara almamıştı; bir er ölmüş ve bir er yaralanmıştı. Eski olmalarından ötürü kendi topçu atışlarının sarsıntısıyla bazı arızalar baş göstermişti. Averof beş büyük, on beş orta ve küçük mermi isabeti almış, ön bacası ve pruva direği hasar görmüş, bir er ölmüş ve bir er yaralanmıştı. Spetse bir büyük, üç küçük isabet; İdra ise bir isabet almıştı. Osmanlı gemileri Nara Burnu'nda onarıma alınırken, Yunan gemileri denizde kalmaya devam edebilecek durumdaydı.
Muharebe Yunan basınına büyük bir zafer olarak yansıdı. 4 Aralık tarihli Akropolis gazetesi "Yunan ateşine karşılık Türk donanmasının çekildiği" muharebeyi manşetinden verdi, donanmanın 1821'deki bağımsızlık savaşı ruhunu yansıttığını yazdı; diğer gazetelerde de benzer haberler yer aldı. Çağdaş Yunan tarihyazımında da muharebe savaşın sonucuna dair önemli etki sahibi olan bir zafer olarak görülmektedir. Donanma çevrelerindeyse Amiral Kunduriotis, Averof'u topçu ateşine maruz bırakarak "gereksiz yere" riske attığı için eleştirilere hedef oldu. Kral I. Yeoryos, amirale yazdığı telgrafta şu ifadeleri kullandı: "Sana ihtiyat ve olgunluk tavsiyesinde bulunmak mecburiyetindeyim. Tanrı aşkına, lütfen fevri hareketlerde bulunma. [...] Böylesi değerli bir kumandan ve amiralin kendi hayatını, denizcilerimizin hayatını, gemilerimizi bu şekilde tehlikeye atmasına izin yoktur. Gemiler yok olursa zavallı Yunanistan'ın başına ne geleceğini düşünüyor musun? [...] Yaşasın değerli kumandan Kunduriotis'in filosu!". Kunduriotis, yıllar sonra konuyla ilgili yazdığında suçlamalara cevap olarak "Savaş gemileri süs değildir. Tarih bize gösteriyor ki, hiçbir millet gemilerin tehlikeye girmesini ve hatta gerekirse batırılmasını mukadderat olarak görmeden denizlerin hâkimi olamaz." ifadelerini kullandı.
Ege Denizi'ndeki siyasi durum Osmanlı donanmasını yeniden Yunanlarla çatışmaya girmesini, Yunanların ise Osmanlı harekâtı öncesinde Midilli ve Sakız adalarını bir an önce almasını gerektiriyordu. İmroz Muharebesi sonrasında Yunanlar, tüm yardımcı kruvazörlerini Midilli'ye sevk ederek önce bu adayı, daha sonra Sakız'ı işgale karar verdiler. Midilli'nin öncelikli hedef olarak seçilmesi, İzmir Körfezi ve Ayvalık bölgesini ablukaya almaya elverişli olmasından kaynaklanıyordu. 17 Aralık'ta Yunan harekâtı karşısında Midilli'deki Osmanlı gücü Çanakkale'den yardım istedi, ancak takviye alamadılar. Osmanlı donanmasının İzmir'e gönderilmesi düşüncesi de Bozcaada Yunan kontrolünde olduğu için uygulanamadı. Osmanlı donanması bir ay sonra Ege hakimiyeti için Mondros Deniz Muharebesi'nde bu yeniden Yunan donanmasıyla karşı karşıya gelecekti.
Yunan kruvazörü Elli'nin adı bu muharebeden gelmektedir. Balkan savaşlarındaki en büyük deniz muharebesidir.
20 Aralık 1912'de gerçekleşen bu olay neticesi Osmanlı'nın elindeki bir Arnavut şehri olan Korçë (Görice/Hemhudut) Yunanların eline geçmiştir.
Balkan ülkeleri ile Osmanlı İmparatorluğu arasında bir çatışma olan Birinci Balkan Savaşı Ekim 1912'de başladı. Savaşın ilk aşamalarında Balkan müttefikleri galip gelirken, Yunan Ordusu Selanik'i ele geçirdi ve batıya doğru ilerlemeye devam etti. Makedonya'da Kesriye'ye (Καστοριά Kastoria) ve ardından Görice'ye (Hemhudut'a) dayandı.
Epir cephesi de aktifti ve Cavid Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, Epir bölgesinin merkezi olan Yanya'nın kuzeyini korumak için Hemhudut'a 24.000 Osmanlı askeri yerleştirdi.20 Aralık'ta, barış görüşmelerinin başlamasından üç gün sonra, Yunan kuvvetleri saldırarak Osmanlıları Hemhudut'tan çıkardı.
Buranın ele geçirilmesi Mart 1913'te Bizani Muharebesi'nde Yunanlara Yanya'nın ve bütün bölgenin ele geçirilmesi için açık avantaj sağladı.
Yanya Yunanlar tarafından ele geçirildikten sonra Hemhudut 17 Mayıs 1913'te o zamanın prensi sonraki Yunan Kralı II. Georgios tarafından ziyaret edildi. Prens II. Georgios oradaki müslüman belediye başkanınca iyi şekilde karşılanmış ve oradaki Derviş Tekkesini ziyaret etmiştir.
Mondros Deniz Muharebesi (Yunanca: Ναυμαχία της Λήμνου) 18 Ocak (eski tarihle 5 Ocak) 1913 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ile Yunanistan donanmaları arasında meydana gelen çatışma. Birinci Balkan Savaşı sırasında yaşanan muharebe, Osmanlıların Çanakkale Boğazı'nda konuşlu Yunan donanmasını dağıtmak ve Ege Denizi'nde egemenliği yeniden ele geçirmek için yaptıkları ikinci ve son denemedir.
1912 yılında yaşanan muharebeler sonucunda Ege Denizi'ndeki adaları Yunanistan'a kaptıran ve İmroz Deniz Muharebesi'nden netice elde edemeyen Osmanlı Donanması Limni adasındaki Mondros limanında konuşlu bulunan Yunan filosunu dağıtmayı amaçlasa da, Yunan sancak gemisi Yeoryos Averof sorun oluşturmaktaydı. Osmanlıların temel taarruz planı hızlı bir kruvazörle Yunan filosunun arasına karışmak, içinde Averof'un da bulunduğu birkaç Yunan gemisini limandan dışarı çıkarmak ve limanda savunmasız kalan gemilere saldırmaktı. Bu plan uyarınca harekete geçen Hamidiye 13/14 Ocak 1913 gecesi Yunan gözcü gemilerinden sıyrılmış ve sonraki gün Sire'de bir ticaret gemisi batırmıştır. Saldırı sırasında limanın da bombalanması Atina'yı kaygılandırmış ve filoya "saldırıya etkin takiple karşılık verilmesi" emrinin verilmesine yol açmıştır. Kendilerine karşı bir tuzak kurulmuş olması olasılığını göz önüne alan Amiral Kunduriotis bu emre uymamış ve Osmanlı Donanması'nı Çanakkale Boğazı'nda kıstırma planı için hazırlanmaya başlamıştır.
Bu sırada Osmanlılar, mürettebatın moralini yükseltmeye çalışmış ve bu amaçla Barbaros Hayreddin Paşa damgalı bayrağı aynı adlı geminin gönderine çekmişlerdir.
Tuğamiral Pavlos Kunduriotis komutasındaki Yunan filosu 9960 tonluk Averof adlı zırhlı sancak gemisi, üç ön dretnot savaş gemisi (Spetsai, İdra ve Psara) ve yedi muhripten oluşmaktaydı. Osmanlı filosu ise bünyesinde Barbaros Hayreddin, Turgut Reis ve Mesudiye ön dretnotları, Mecidiye kruvazörü ve beş muhrip barındırmaktaydı. Asar-ı Tevfik zırhlı korveti ise Çanakkale Boğazı'nda beklemiş ve muharebeye katılmamıştır.
Yunan devriyeleri 5 Ocak günü saat 08:20'de Osmanlı filosunun göründüğünü merkeze bildirmişlerdir. 09:45'te Mondros Koyu'ndan çıkan Yunan filosu Limni'nin yaklaşık 12 mil güneydoğusunda Osmanlı güçleriyle karşılaşmıştır. Her iki filonun sancak gemilerinin ön planda olduğu çatışma 11:34'te başlayan karşılıklı ateşle alevlenmiş ve iki filo arasındaki 8400 metrelik ara, Yunan filosunun sola doğru harekete başlamasıyla azalmaya başlamıştır. Kısa süre sonra Mecidiye ve yakınındaki muhripler Çanakkale Boğazı'na doğru dönüş yapmış ve bunu, İdra and Psara'nın açtığı ateşle yara alan Mesudiye'nin yönünü 11:50'de kuzeydoğuya çevirmesi izlemiştir. 11:54'te başarılı bir salvoyla Barbaros'un orta direğini kıran Averof, Osmanlı donanmasını Çanakkale Boğazı'na geri çekilmeye mecbur bırakmış ve Elli'de yaptığına benzer biçimde bağımsız bir tutum sergileyerek Osmanlı gemilerini takip etmeye başlamıştır. Takip, Osmanlı gemilerinin 14:30 sularında Çanakkale Boğazı'na yaklaşmasıyla son bulmuştur.
Osmanlı gemilerinin ateş gücü muharebe boyunca beklentilerin üzerinde seyretmiş, ancak isabet oranında aynı başarı sergilenememiştir. Averof, gövdesinde küçük yaralar açan iki atıştan kaçamamış, diğer savaş gemileri ise tek bir isabet bile almamışlardır. Osmanlı gemileri ise görece ağır yara almıştır, büyük ve küçük toplam 25 mermi isabet eden Barbaros'un topçu birliği kullanılamaz duruma gelirken 4 subay ve 28 bahriyeli yaşamını yitirmiş, 5 subay ve 50 bahriyeli yaralanmıştı. 15 kadar isabet alan Turgut Reis'in gövdesinde büyük bir gedik açılmış, 9 bahriyeli ölmüş, 2 subay ve 47 bahriyeli yaralanmıştı. Mesudiye ve Mecidiye kayda değer bir hasar almamıştı. Muharebe boyunca Osmanlı gemilerinden Barbaros 286, Turgut Reis 459, Mesudiye 229, Mecidiye 141 ve Berk-i Satvet 21 olmak üzere toplam 1138 mermi atılmıştır.
Birinci Balkan Savaşı'nın son deniz muharebesi olan bu çatışma sonucunda Osmanlı Donanması Çanakkale Boğazı'na değin geri çekilmiş ve Yunanistan'ın Ege Denizi'ndeki egemenliği güçlenmiştir.
Osmanlı filosunun Çanakkale Boğazı içlerine değin çekildiği haberi 1. Yüzbaşı Michael Moutousis ve Asteğmen Aristeides Moraitinis tarafından 24 Ocak 1913 tarihinde doğrulanmıştır. Maurice Farman marka savaş uçağı ile havalanan Moutoussis ve Moraitinis Osmanlı filosunun bulunduğu noktaları belirlemiş ve buraya dört bomba bırakmışlardır. 2 saat 20 dakika süren uçuşta toplam 180 km yol alan Moutoussis ve Moraitinis'in bu başarısı uluslararası medyada büyük ilgi görmüştür.
Edirne'nin Kurtuluşu, Osmanlı kuvvetlerinin I. Balkan Savaşı'nda Sırp ve Bulgar kuvvetlerine karşı kaybettiği Edirne Muharebesi ile Osmanlı idaresinden çıkan ve Londra Konferansı ile Bulgaristan Krallığı'na bırakılan şehrin, II. Balkan Savaşı sırasında savaş bakanı (savunma bakanı) Enver Paşa ve Osmanlı Ordusunun genel komutanı (şimdiki genelkurmay başkanı) Ahmet İzzet Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu tarafından 21 Temmuz 1913 günü geri alınması aynı zamanda Kırklareli ve Dimetoka'nın geri alınması olayıdır.
Birinci Balkan Savaşı'nın sonrasında Bulgaristan'ın müttefikleriyle olan anlaşmazlığı sonucu İkinci Balkan Savaşı patlak verdi. Bulgaristan Krallığı hem Yunanistan Krallığı hem Sırbistan Krallığı hem de Karadağ Krallığı ile savaşa girmek zorunda kaldı. Bulgaristan Krallığı bu durumla uğraşırken Romanya Krallığı'da bu durumu fırsat görüp Bulgaristan Krallığı ile anlaşmazlık içinde olduğu güney Dobruca'ya saldırır. Balkan ittifakının çatırdaması ve kendi arasında bir savaşa tutuşması,Osmanlı Devleti için sürpriz olmuştur. Daha altı ay öncesine kadar Osmanlı Devleti üzerindeki emelleri uğruna birlik olup savaşan devletlerin hedeflerine ulaşmalarının ardından sadece bir ay sonra kendi aralarında savaşa tutuşması karşısında Osmanlı Devleti, ilk önce çekimser bir tutum sergilemiştir. Osmanlı Devleti'nin Yunan-Sırp ittifakına dâhil olmak konusundaki isteksizliği de bu çekimserlikten kaynaklanmaktadır. Osmanlı için 2.Balkan Savaşı'nın başında 1.Balkan Savaşı'ndaki ağır kayıplarda sessiz kalmanın diğer nedenidir. Ancak Bulgaristan'ın kötü hali Osmanlılarında dikkatindedir. Bulgarlar Romen birliklerinin Dobruca'da işgaline yeterli beklenen direnişi gösteremezler. Bu durum Osmanlı İmparatorluğu içindeki kurmaylarca da çok büyük bir fırsat olarak görülür. Bölgede özellikle Edirne yöresinde Bulgarların neredeyse tüm ordu ve kolordularını çekip Sırp Yunan ve yeni durum üzerine Romen hatlarına gönderdiği sadece Edirne'de Tümgeneral Vulko Velchev komutasında 4.000 kişilik bir garnizon'un kaldığı tespit edilir. Osmanlı İmparatorluğu kurmayları tarafından Edirne ve Batı Trakya'nın kurtarılması fikri Padişah V. Mehmet'e sunulur. Padişah hem Türk imajını düzeltmek hem de İttihat ve Terakki Partisi'nin baskısından kurtulmak için planı uygun buldu ve bir sürpriz saldırı yapılmasına karar verilir.
Ancak bunun öncesinde Bâb-ı Âli öncesinde Ingiliz Fransız Rus elçilerini çağırarak bir nabız yoklar İngiltere Fransa ve Rusya büyükelçileri Bulgar topraklarına olası bir Osmanlı vs.müdahalesine karşı olduklarını Londra Antlaşması'na Osmanlı'nın sadık kalması gerektiğini belirtirler.
Osmanlı İmparatorluğu'nun bölge'de bu sırada 200-250.000 civarı askeri vardı ve ordunun başında Enver Paşa yanında Ahmet İzzet Paşa bulunmaktaydı.1.Ordu Kıyıköy (Midye) civarında en ön saflara konuşlanmıştı. Bunu Doğudan batıya 2. ve 3. Ordu takip ediyor buna karşın Gelibolu'ya konuşlu 4. Ordu bulunmaktaydı. 6 Temmuz günü ordu birliklerine Midye ve Enez hattının sonuna kadar ilerleyip bekleme talimatı verilir.Ordu sınıra kadar ilerler.
Bunun üzerine İngiliz Dışişleri Bakanı Sir Edward Grey Osmanlı'nın imzalanan anlaşmalara saygı duyması gerektiği aksi halde Bulgarların uğradığı felaketten istifade ile Edirne'yi geri almaya kalkarsa sonradan uğrayacağı cezanın pek şiddetli olacağı değil tüm Avrupa toprakları İstanbul'u bile kaybedeceği yolunda Avam kamarasında bir tehdit konuşması yapar. Kisacası Osmanlı'nın Edirne yönüne hamlesine İngiltere karşı çıkmaktadır.
Osmanlı İmparatorluğu bir süre daha bekler ancak iki olay bu beklemeyi sonlandırır. İlki 12 Temmuzda bölgedeki Yunan ordularının Bulgaristan'ın elindeki Batı Trakya topraklarına doğru hareketlenmesi o sırada Bulgarların elindeki Dedeağaç ve Edirne üzerine yürüme ihtimalinin belirmesidir ki 1.Balkan Savaşında Çatalca'da birliklerinin başındayken komutanlık yapamayacak şekilde yaralanan Berlin'e ateşe olarak atanan Mahmut Muhtar Paşa buraların Yunanistan'a verilmek istendiğine dair açık duyumlarının olduğunu belirtip Yunan eline geçmeden buraları Osmanlı'nın alması gerektiğini ifade eden bir telgrafı İstanbul'da hükûmete bildirir. İkinci olarak 17 Temmuz'da Bulgar Kralı Romanya'ya barış teklifi yapar. Bu durumda Bulgarların halini Batı Trakya'da Yunanistan veya Osmanlı Imparatorluğu'na karşı koyamayacak halde olduğunu ortaya koymaktadır. Netice olarak Osmanlı harekete geçmeye kesin olarak karar verir.
18-19 Temmuz'da Osmanlı birliklerinin hareketlenmelerini fark eden Bulgarlar, sayıca az olmaları nedeniyle geri çekilmeye karar verirler. 19 Temmuz günü Edirne'yi boşaltmaya başlarlar .Ancak 19 Temmuzda beklenen Osmanlı harekâtı gerçekleşmeyince çekilmeyi durdurup 20 Temmuzda tekrar Edirne'ye mevziilenirler. Bu arada 19 Temmuz'da Osmanlı hükûmeti bir bildiri yayınlar.Bildiri de Bulgar işgali altında bulunan yerlerde Türklere yapılmakta olan zulümleri önlemek ve başkent İstanbul'un güvenliğini sağlayacak bir sınıra erişmek üzere ordusuna Midye-Enez hattını geçme emrini verdiğini ilan etmiştir. Bildiride harekâtın sınırlı olup Meriç'in sağ sahiline geçilmeyeceği de önemle belirtilmektedir. 20 Temmuz 1913 günü saat 17.58'de ertesi gün için Osmanlı ordu birliklerine neler yapacaklarını bildiren bir emirname yayımlanmıştır. Bu emirnamede düşmanın Lüleburgaz bölgesinde yoğunluklu olmak üzere 2-3 alay piyade ve 2 alay süvariden ibaret olduğu, tüm ordunun Edirne ve Kırklareli'ni kurtarmak için harekete geçeceği Sağ Kanat Komutanı Abuk Ahmet Paşa tarafından ilgili birliklere bildirilmiştir. Osmanlı ordusunda Çatalca'dan gelip sınıra gelen Osmanlı 1.Ordusundan 10.Kolordu ve Osmanlı 4.Ordusuna ait Bolayır kolordusu (Harekât başkanlarından biri Mustafa Kemal'dir) bu harekâtta ön safta ilerlemek üzere görevlendirilir.
21 Temmuz'da Osmanlı güçleri resmi olarak ilerlemeye başladı. 21 Temmuz'da Lüleburgaz ve Vize 22 Temmuz'da ise Kırklareli neredeyse hiç direniş olmadan Osmanlı'nın eline geçer. Bu arada 21 Temmuz'da Osmanlı'nın ilerlemeye başladığını anlayan Bulgar kuvvetleri Edirne'yi tekrar boşaltmaya başlar. Bütün bunlar olurken Osmanlı'ya ait Yüzbaşı Reşit Bey liderliğinde bir keşif kolu Bulgarlarca pusuya düşürülür. Reşit bey çatışmada ölür birliği de zayiyata uğrar.
22 Temmuz'da Bolayır Kolordusu Edirne'ye ulaşmıştır şehir boşaltılmıştır, ancak kolorduya Lüleburgaz yakınında bekleme emri verilir; zira Enver Paşa şehre propaganda maksatlı bizzat ilk kendisinin gireceğini belirttiğinden Osmanlı Ordusu bir gün daha bekler ve Savunma Bakanı Enver Paşa bir zamanlar Yarbay Enver Bey olarak kurmay başkanı atandığı, Hurşit Paşa yönetimindeki sol kanat ordusu ve Çatalca'dan gelen bağımsız süvari tugayı,Velihaht şehzadeler ve Ahmet İzzet Paşa ile 23 Temmuz'da şehre girer.Osmanlı Imparatorluğu'nda çeşitli gazeteler kendisini Sultan I.Murat'dan sonra "Edirne'nin ikinci fethedeni" diye adlandırır. Böylece Ittihad ve Terakki Partisi ile hükûmeti kamuoyu kazanmak için gerekli propagandayı yapmış olur.Bu günün seçilmesinin diğer bir nedeni de İttihat ve Terakki Partisi'nin “Hürriyet Kahramanı” olarak öne sürmüş olduğu Enver Paşa'nın başı çektiği 1908 Devrimi’nin yani İkinci Meşrutiyet'in ilanının beşinci yıl dönümünün bugüne “rastlamış” olmasıdır. (23-24 Temmuz 1908)
Osmanlı kuvvetleri şehirde belli bir direniş bulamadılar ve kolaylıkla Meriç nehrine ulaştılar. Bu arada Bolayır Kolordusu'da Karaağaç, Edirne-İstanbul Demiryolu hattı, Dimetoka'yı da ele geçirir.
Ancak Osmanlı Ordusunun taahüt edildiği gibi Meriç nehrinin,Kırklareli'nin sınırında tam olarak durduğu söylenemez zira bir Türk süvari kolu Yanbolu'na kadar ilerleyip Bulgarlar özellikle Bulgar köylüler arasında paniğe sebep olmuş,köylülerin bir kısmı dağlara kaçmıştır. Liderler arasında bu talihin tamamen tersine çevrilmesi olarak kabul edildi.Tarihçi Richard Hall'in sözleriyle, "Birinci Balkan Savaşı'nı kazanmak için çok sayıda Bulgar askerinin öldüğü Doğu Trakya'nın savaş alanları yeniden Osmanlı denetimine girdi.". Sonrasında ise Yanbolu'ya kadar ilerleyen bu birlik Osmanlıca geri çekilmiştir.
İngiltere Osmanlı'nın Edirne'yi alması üzerine ilerlemeyi durdurması için bir kısım savaş gemilerini Çanakkale'ye gönderirken Rusya Osmanlı'yı Kafkas vilayetlerine yani Doğu Anadolu'daki topraklarına saldırmakla tehdit eder.
Osmanlı İmparatorluğu ilerleyişini durdurdu ve Edirne, Kırklareli, Lüleburgaz, Karaağaç ile Dimetoka Osmanlı'ya geri verildi. Osmanlı İmparatorluğu'nun asker kaybı Romanya gibi azdı, ancak 4.000 asker harekât sırasında veya hemen sonrası koleradan öldü.
Osmanlı Devleti Balkanlar'da son zaferini kazandı ve I. Dünya Savaşı'na kadar Trakya sınırlarında büyük bir toprak kaybetmedi. Osmanlı kuvvetlerinin 21 Temmuz günü şehri ele geçirmesine karşı Edirne'nin yeniden Osmanlı topraklarına dahil olması ancak 29 Eylül 1913 günü Bulgaristan Krallığı ile imzalanan İstanbul Antlaşması ile resmiyet kazandı.
Bu harekât sonrası gerek Osmanlı İmparatorluğu gerekse Bulgaristan birbirlerini etnik temizlik yapmak ile suçlamışlardır. Osmanlı İmparatorluğu bu harekâta kadar Bulgaristan'ı Türklere hatta 2. Balkan Savaşı başlamasıyla Rumlara bile ķötü muamele etmek ve toplu katliamlarla itham etmiş bu harekâtla onları bu mezalimden kurtardığını belirtmiştir. Gerçekten de Carnegie Raporu ve çeşitli uluslararası kaynaklar da bu durumu belirtmektedir.
Bulgaristan Krallığı bazı uluslararası kaynaklar ise bu defa bu harekât sonrası 1.Balkan Savaşı'nda Doğu Trakya'nın Osmanlı elinden çıkmasının sorumlusunun Bulgarlar olduğu iddiasıyla Osmanlı İmparatorluğu'nun Doğu Trakya Bulgarlarını Doğu Trakya'dan Bulgaristan topraklarına zorla sürdüğü toplu katliamlar yaptığını iddia etmiştir.
Bununla birlikte 2.Balkan Savaşının üzerinde 2 yıl geçtikten sonra her şey değişmiş ve Osmanlı ile Bulgaristan düşman değil, müttefik olmak zorunda kalmıştır. Zira, Birinci Dünya Savaşı patlak verince Osmanlı Imparatorluğu Almanya ve Avusturya Macaristan İmparatorluğu yanında muharebeye katıldı Sırbistan ve Romanya ise ihtilaf devletleri yanında savaşa girdi.1915'te Osmanlı'nın Almanya ile bağlantısı tarafsız konumda duran Bulgaristan'dan geçiyordu. Osmanlı Imparatorluğu -Bulgaristan ile tekrar masaya oturdu. 1915 Osmanlı-Bulgar Hudut Tashihi antlaşması yapıldı ve Bulgaristan'a Osmanlı, Almanya ve Avusturya yanında savaşa girmesi Sırbistan'a savaş açması, Osmanlı'ya Alman sevkiyatlarına izin vermesi karşılığında Bulgaristan'a Dimetoka ile çevresindeki 2600km2lik alan geri verildi. Bu durum haricinde aşağı yukarı günümüz Türkiye Cumhuriyetindeki Trakya topraklarının sınırı bu harekât ile çizilmiş oldu.
Bolayır Muharebesi (Bulgarca: Битка при Булаир), 26 Ocak 1913 tarihinde General Georgi Todorov'un Rila Yedinci Piyade Tümeni ve Binbaşı Fethi Bey'in 27. Piyade Tümeni arasında gerçekleşti. Bulgar Ordusu Bolayır'ı ele geçirdi. 1913 yılının ortalarında Türk Ordusu Bolayır'ı geri aldı.
Güçlü Osmanlı kalesi Edirne, 1912'de savaşın başlamasından bu yana Bulgar ordusu tarafından kuşatmadaydı. Ateşkes görüşmeleri Balkan Ligi'nin Yanya,İşkodra talepleri karşısında tıkanmıştı. Osmanlı birlikleri Rumeli'de Yanya, İşkodra, Edirne ve Çatalca'da direnmeye çalışıyordu. Ocak 1913'ün ortasından itibaren Osmanlı yüksek komutanlığı, ablukayı kırmak için Edirne'ye bir saldırı planı hazırladı.Bu arada Bâb-ı Âli Baskını ile İttihat ve Terakki Cemiyeti, başarısızlığın sorumlusu olarak görülen Nazım Paşa'yı öldürüp yönetime el koymuş ve görüşmelere son verip savaşa başlamıştı. Buradaki amaç Bulgarları iki hat arasında bırakarak yenilmelerini sağlamak ve Edirne'yi geri almak ve Bulgarları Doğu Trakya'dan atmak idi. Bu harekât yanında Bulgar geri hatlarına Şarköy'eden çıkarma yapılması Enver Paşa tarafından öngörülüp planlanmıştı. Ancak bu iki harekâtın kaderi birlikte koordineli hareket etmeye bağlı idi.