kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Şaron Muharebesi'nin süvari safhası piyade saldırıları sırasında açılan gedikten hemen sonra başlamıştır. Şaron Ovası boyunca kuzeye doğru ilerleyen 5. Süvari Tümeni'ni, Avustralya Atlı Tümeni'nin yedekte beklediği 4. Süvari Tümeni takip etti. Bu tümenler daha sonra Kermil Dağı'nı iki geçitten geçerek 20 Eylül'de Emir Vadisi'nı işgal etti. Burada Osmanlı'nın ana iletişim hatlarını kestiler. 4. ve 5. Süvari Tümenlerine bağlı birlikler Afulah'ı ele geçirmek üzere birleşti. 4. Süvari Tümeni öğleden sonra Beysan'ı ele geçirdi. Avustralya Atlı Tümeni, Nablus'tan Şam'a uzanan ana geri çekilme hattını ele geçirdiğinde binlerce esirle birlikte Cenin'i ve Yahudiye Dağları'nı da ele geçirdi. 20 Eylül'de Osmanlı Ordusu'nun Yıldırım Ordular Grubu karargâhının bulunduğu Nasıra'ya 5. Süvari Tümeni tarafından yapılan saldırı başarısızlıkla sonuçlandı. Zira Osmanlı Başkomutanı Otto Liman von Sanders Nasıra Muharebesi'nden sadece saatler önce kaçmıştı. 5. Süvari Tümeni ertesi gün kasabayı ele geçirdi ve birkaç gün sonra bu tümen Hayfa Muharebesi'nin ardından Hayfa ve Akka'yı da ele geçirdi. Şaron Muharebesi'nin son gününde Avustralya Atlı Tümeni, Liman von Sanders'in Nasıra'dan kaçışı sırasında alarma geçirdiği Samakh'taki Alman takviyeli artçı garnizonuna saldırdı ve zafer kazandı. Avustralya Hafif Süvarilerinin Samakh Muharebesi'ndeki zaferi ve ardından Taberiye'nin ele geçirilmesi Şaron Muharebesi ve Megiddo Muharebesi'ni sona erdirmiştir. Toplu şekilde Megiddo Muharebesi olarak bilinen Şaron ve Nablus muharebeleri sonucunda çok fazla toprak ve çok sayıda esir ele geçirilmiştir.
Sina ve Filistin Cephesi'nin son taarruzu, 1 Ekim'de Şam’ın ele geçirilmesiyle başladı ve Halep Muharebesi ile 25 Ekim'de son buldu, 5 gün sonra da cephe kapandı.
Han Bağdadi Harekâtı, I. Dünya Savaşı'nın Irak cephesinde gerçekleşen bir çatışmadır.
15. Hint Tümeni, Eylül 1917'de Ramadi'yi ele geçirdiğinden beri buradaydı. 9 Mart 1918'de Hit kasabasını işgal etti ve Osmanlı kuvvetleri kasabayı boşalttı.
Fırat boyunca bir sonraki hedef Han el Bağdadi kasabasıydı. Irak'taki muharebelerin çoğu Dicle ve Fırat nehirlerine bağlıydı. Tek taraflı yapılan herhangi bir saldırı başarılı olduğu takdirde kaybeden, nehir hattı gerisinde hazırlanmış mevzilere çekilirdi. Düzgün bir zafer elde etmek zordu. Alışılagelmiş düzeni bozmak amacıyla 15. Hint Tümeni'ne 300 Ford kamyon, 8. Hafif Zırhlı Motor (zırhlı araç) Bataryası ve 11. Süvari Tugayı tedarik edildi. Kamyonlardaki tümen piyadesi, zırhlı araçlar, süvari tugayı ve normalin iki katı at ile donatılmış topçu bataryalarından kullanılarak hareketli bir blokaj gücü oluşturuldu.
Bu blokaj kuvveti, daha sonra Han El Bağdadi'den hareketle kanatlardan Osmanlı mevzilerinin arkasına mevzilenmiştir. Tümenin geri kalanı daha sonra cepheden taarruza geçmiş ve Osmanlı kuvvetleri kasabadan geri çekilmek zorunda kalmıştı. Ancak beklenmedik bir şekilde blokaj gücüyle karşılaştılar ve disiplinleri bozuldu. Yaklaşık 5000 kişilik kuvvetin tamamı esir alındı.
Blokaj kuvveti daha sonra Fırat'ın yukarısına, Osmanlı kuvvetinin geri çekilmeyi umduğu yöne doğru sevk edildi. Mirliva Mustafa Kemal Paşa, kuvvetlerinin kuzeye doğru çekilmesine karar verdi. Nehrin 46 mil yukarısında yerleşim yeri vardı. Burası Osmanlı Ordusu'na bağlı bazı yüksek rütbeli Alman subaylarla birlikte ele geçirilen ana Osmanlı ikmal üssüydü. Mustafa Kemal Paşa komutasındaki ana kuvvetler başarılı bir şekilde kuzeye çekilmeyi ve yakalanmamayı başarmıştı.
Bu Irak Cephesi'ne yapılan son saldırıydı. Yaz boyunca ikmal hattının Dunsterforce [en]'a yönlendirilmesi, İngilizlerin Irak Cephesi Komutanı Sir William Marshall [en]'ın ilerleyişi sadece Dicle nehri üzerinden yapılmıştı. Ateşkes, 1 Kasım 1918'de ilan edildiğinde, 15. Hint Tümeni, Felluce'de nehrin güneyine çekilmişti.
Life of Leonard Ball 15'inci Hint Birliği'nde askerlik yapan 1/Ox & Bucks'tan bir askerin savaş günlüğünden alıntılar içeriyor.
Karakilise Muharebesi (Ermenice: Ղարաքիլիսայի ճակատամարտ Gharakilisayi chakatamart, Türkçe: Karakilise Muharebesi ya da Karakilise Muharebeleri), 1. Dünya Savaşı'nın Kafkasya Cephesi sırasında Karakilise (şimdiki Vanadzor) yakınlarında 25-28 Mayıs'ta meydana gelen bir muharebeydi.
Sayıca az olmalarına rağmen Ermeni Askerler, Aralık 1917'de Transkafkasya komiserliği ile imzalanan ateşkesi bozarak ilerleyen Osmanlı kuvvetlerini geri Püskürtmeyi başardılar. Serdarabad ve Baş Abaran'da olduğu gibi burada da kazanılan zafer, Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'nin ilerlemesinde etkili oldu.
Birkaç ay içinde Erzincan, Erzurum, Sarıkamış, Kars ve Gümrü şehirleri işgal edildi. 20 Mayıs'ta Ağbulaq, Djrajur ve Kaltakhchi köylerini işgal ettiler. 21 Mayıs'ta Vorontsovka'yı işgal ettiler. Türk düzenli ordusunun baskısıyla Ermeni kuvvetleri geri çekiliyordu. İlerleyen Türk kuvvetlerinden biri Erivan'a, diğeri Karakilise'ye doğru hareket etti. İkinci kuvvetler yaklaşık 10 bin asker, 80 top ve 50 makineli tüfekten oluşuyordu. Ermeniler evlerini terk ederek güneye, Erivan ve Sünik'e doğru ilerliyorlardı. Garegin Njdeh Karakilisa'ya ulaştı ve mücadele için halkı Örgütlemeyi başardı. Ermeni kuvvetlerinin sayısı 80 top ve 50 makineli tüfekle 6 bine ulaştı. 25-28 Mayıs tarihlerinde 4 gün süren şiddetli çatışmanın ardından her iki taraf da ciddi kayıplar verdi. Osmanlı ordusu Karakilise'yi işgal edip 4.000 kişilik nüfusun tamamını katletmeyi başarsa da, artık Ermeni topraklarına girecek gücü kalmamıştı.
Vehip Paşa'dan Üst Mertebelerine
Ermenileri yenecek gücümüz yok. Karakilise'de üç gün süren çatışma, varlıkları tehlikede olduğu sürece savaşarak ölmeyi tercih edeceklerini gösteriyor. Ermenilerin 1.200.000 toplayabileceği güçle savaşa girmemeliyiz. Gürcüler de savaşa katılırsa ilerlemek imkansız hale gelir... Kısacası Ermenilerle ve Gürcülerle uzlaşmamız lazım.
Toplam 6.200-6.500
Gökçay Muharebesi (Azerice: Göyçay döyüşü, I. Dünya Savaşı sırasında Kafkasya'da taarruzda olan Türk müşterek kuvvetleri ile Rus ve Ermeni Bolşevikler arasında gerçekleşmiştir.
30 taburluk bir Bolşevik kuvvetinin 15 Haziran'da Gökçay'a ulaştığını haber alan Osmanlı ordusu, Yarbay Osman Bey komutasındaki 10'uncu Kafkas alayını cepheye sevk etti. 17 Haziran'da keşif taarruzuna kalkan 28'inci Türk taburu tedbirsizlik neticesinde pusuya düştü ve yardıma gelen 29'uncu tabur da başarılı olamadı. Geri çekilmek zorunda kalan Türk kuvvetleri 200 civarı kayıp vermekle birlikte ikişer top ve makineli tüfeği de Bolşeviklere kaptırdı.
18 Haziran'da Nuri Paşa ve Aliağa Şıhlinski cepheye geldi. 22 Haziran'da da 5'inci tümen Gence'de toplandı ve cephede savunma yapan kuvvetlerine katılmak için hazırlıklara başladı. 26 Haziran'da ise 5'inci Kafkas tümeni taarruz hazırlıklarını tamamlayıp cepheye sevk edildi.
27 Haziran'da Bolşevik taarruzu başladıysa da başarılı olamadı. 28 Haziran'da karşı taarruza kalkan Türk kuvvetleri, müşterek Bolşevik kuvvetlerini Aksu'ya sürmeyi başardı. 30 Haziran'da da düşmanın bütün kuvvetlerini bozup geri çekilmeye zorladı. Aynı zamanda 30 Haziran'da Türk kuvvetlerinin arkasına sarkmayı başaran Ermeni kuvvetleri Gökçay kasabasına girmeye çalıştıysa da gönüllü kuvvetler tarafından mağlup edildi.
Son taarruzla birlikte çok fazla zayiat veren Bolşevik kuvvetleri ise 3 Temmuz'da Aksu-Kürdemir cephesine çekilmiş bulunmaktaydı.
Merkezî Hazar Diktatörlüğü
Bakü Muharebesi (Rusça: Битва за Баку / Bitva za Baku, anlam: Bakü için muharebe), (Azerice: Bakı Muharibəsi) 1918 yılında Azeri ve Dağıstanlı gönüllülerle takviye edilen ve Kafkas İslam Ordusu adı verilen Osmanlı Ordusu'nun Bakü Sovyeti, Britanya İmparatorluğu (Birleşik Krallık, Avustralya, Yeni Zelanda ve Kanada), Merkezi Hazar Diktatörlüğü (Diktatura Tsentrokaspiya) ve Beyaz Ordu karşısında Bakü'yü almak için giriştiği muharebe.
1917 yılında Çar'ın tahttan çekilmesinin ardından Rus Kafkas Cephesi dağıldı. Kafkas cephesinde savaş sırasında işgal edilen bölgelerdeki idari boşluğu doldurmak üzere 9 Mart 1917'de Transkafkasya'da Rus Geçici Hükümeti tarafından Özel Transkafkasya Komitesi kuruldu. Ermeni, Azeri ve Gürcü grupların temsilcilerinin yer aldığı bu yönetim uzun ömürlü olmadı. Sankt Petersburg'da Bolşeviklerin iktidarı ele geçirmesinin ardından Kasım 1917'de Tiflis'te bağımsız Transkafkasya'nın ilk hükûmeti kuruldu ve Transkafkasya Komiserliği adını aldı. Bu yeni "Transkafkasya Komitesi" 5 Aralık 1917'de Osmanlı Üçüncü Ordusu'nun komutasında Ruslar tarafından imzalanan Erzincan Mütarekesi'ni onayladı. Rus askerleri çoğunlukla cepheden ayrıldı ve evlerine döndü. Bazı Rus birlikleri, Mütareke kurallarına aykırı olarak İran Seferi için ayrıldı. General Nikolay Baratov Hemedan'da, Lazar Bikerakov adında bir Rus albay da 10.000 askerle Kirmanşah'ta kaldı. Her iki kuvvet de İngiliz irtibat subayları tarafından destekleniyordu.
1918'de İngilizler Ermenileri direnmeye davet etti ve bir "danışma" gücü oluşturmak üzere subay ve astsubayları seçerek Bağdat'ta Lionel Dunsterville komutasında örgütledi. Adı Dunsterforce'tu. Dunsterforce'un askeri hedefi, İran Seferi devam ederken İran üzerinden Kafkasya'ya ulaşmaktı. İngilizler, Kafkasya'da hala var olan Ermeniler ve diğer müttefik yanlısı unsurlardan oluşturulacak bir ordu organize etmeyi planlıyordu. 10 Şubat 1918'de Sejm toplandı ve bağımsızlık kararı aldı. Sejm, 24 Şubat 1918'de Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti olarak bağımsız ilan etti. Transkafkasya Komiserliği siyasi hedeflerinde Bolşevik karşıtıydı ve Transkafkasya'nın Bolşevik Rusya'dan ayrılmasını istiyordu. 27 Ocak 1918'de İngiliz misyonu Dunsterforce, subay ve eğitmenlerle birlikte Bağdat'tan bölgeye doğru yola çıktı. Dunsterforce'a Kafkasya-Tebriz cephesini sağlam tutması ve Enver Paşa'nın planlarını durdurması emredildi. Dunsterforce 17 Şubat'ta Enzeli'ye vardı; burada siyasi durumdaki değişikliği gerekçe gösteren yerel Bolşevikler tarafından Bakü'ye geçişleri reddedildi.
3 Mart 1918'de Sadrazam Talat Paşa, Rusya SFSC ile Brest-Litovsk Antlaşması'nı imzaladı. Brest-Litovsk Antlaşması, sınırın savaş öncesi seviyeye çekilmesini ve Batum, Kars ve Ardahan şehirlerinin Osmanlı İmparatorluğu'na devredilmesini öngörüyordu. 14 Mart - Nisan 1918 tarihleri arasında Osmanlı İmparatorluğu ile Sejm heyeti arasında Trabzon Barış Konferansı düzenlendi.
Trabzon Konferansı'nın onuncu günü olan 30 Mart 1918'de, Bakü'de ve Bakü Valiliği'nin komşu bölgelerinde Azerbaycanlılara ve diğer Müslümanlara yönelik iç çatışma ve katliam haberleri geldi. Takip eden günler, Mart Günleri olarak anılan etnik gruplar arası savaşa tanıklık etti. Bolşevikler ve silahlı Taşnaklar tarafından Bakü şehrinde ve Bakü Valiliği'nin diğer yerlerinde Azerbaycanlıların katledilmesiyle sonuçlandı. New York Times Current History, Azerbaycan temsilcilerinin "Bolşeviklere, eski düşmanlarını yok etmek ve mülklerini ele geçirmek isteyen Ermenilerin yardım ettiği" yönündeki açıklamalarına atıfta bulunarak kurban sayısını 12.000 olarak vermektedir. "Mart Günleri "nden önce Azerbaycanlı liderler Rusya içinde özerklik talep ederken, bu olaylardan sonra sadece bağımsızlık talep ettiler ve umutlarını artık Rus Devrimi'ne değil, Osmanlı İmparatorluğu'nun desteğine bağladılar.
5 Nisan 1918'de, Trabzon barış konferansına katılan Transkafkasya delegasyonundan Akaki Çenkeli, Brest-Litovsk Antlaşmasını daha fazla müzakere için bir temel olarak kabul etti ve yönetim organlarına bu pozisyonu kabul etmeleri için telgraf çekti. Tiflis'te (meclisin bulunduğu yer) hakim olan ruh hali çok farklıydı. Tiflis, Osmanlı İmparatorluğu ile aralarında bir savaş durumunun varlığını kabul ediyordu. Kısa bir süre sonra Üçüncü Ordu ilerlemeye başladı ve Erzurum, Kars ve Van'ı aldı. Enver Paşa'nın Pan-Turanist planının bir parçası olarak Transkafkasya'yı Osmanlı egemenliği altına almak istediği Kafkasya'da durum özellikle vahimdir. Bu, İttifak Devletlerine Bakü'deki petrol yatakları da dahil olmak üzere çok sayıda doğal kaynak sağlayacaktı. Hazar'ın kontrolü, Orta Asya'da ve muhtemelen İngiliz Hindistanı'nda daha fazla genişlemenin yolunu açacaktı.
11 Mayıs 1918'de Batum'da yeni bir barış konferansı başladı. Bu konferansta Osmanlılar taleplerini Tiflis'in yanı sıra Kars ve Culfa'yı Bakü'ye bağlayacak bir demiryolu inşa edilmesini istedikleri Gümrü ve Eçmiadzin'i de kapsayacak şekilde genişlettiler. Cumhuriyet heyetinin Ermeni ve Gürcü üyeleri oyalanmaya başladı. Osmanlı ordusu 21 Mayıs'tan itibaren yeniden ilerlemeye başladı. Çatışma Serdarabad Muharebesi (21-29 Mayıs), Karakilise Muharebesi (1918) (24-28 Mayıs) ve Ermeni kuvvetlerinin Osmanlı ilerleyişini durdurduğu Baş Abaran Muharebesi (21-24 Mayıs) ile sonuçlandı.
26 Mayıs 1918'de federasyon önce Gürcistan'ın (Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti), ardından da 28 Mayıs'ta Ermeni (Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti) ve Azerbaycan (Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti) temsilcilerinin bağımsızlık ilanıyla dağıldı. 28 Mayıs 1918'de Gürcistan, Almanya ile Poti Antlaşması'nı imzaladı ve Alman Kafkasya Seferi'ni memnuniyetle karşıladı; Rus Devrimi sonrasındaki kargaşaya ve Osmanlı askeri ilerleyişine karşı Almanları koruyucu olarak görüyordu. Azerbaycan hükûmeti Tiflis'ten Gence'ye taşındı. Aynı zamanda Almanya, Sovyet Rusya ile müzakerelere yöneldi ve Bakü'nün petrolüne erişim garantisi karşılığında Kafkas İslam Ordusu'nu durdurmayı teklif etti. Taraflar 27 Ağustos'ta Almanya'nın Bakü'nün petrol üretiminin dörtte birini alacağı bir anlaşmaya vardılar. Alman hükûmeti Osmanlı İmparatorluğu'ndan Azerbaycan'a yönelik herhangi bir saldırıyı ertelemesini talep etti; Enver Paşa bu talebi görmezden geldi.
Mayıs ayında, İran Cephesi'nde, Enver Paşa'nın kardeşi Nuri Paşa komutasındaki bir askeri heyet, sadece Ermenilerle değil Bolşeviklerle de savaşacak Kafkas İslam Ordusu'nu örgütlemek üzere Tebriz'e yerleşti. Nuri Paşa'nın ordusu, yeni kurulan devletin kırılgan yapısını etkileyerek Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin büyük bir bölümünü fazla muhalefet olmadan işgal etti. Osmanlı müdahalesi, Azerbaycan toplumunun bazı unsurlarının Türklere karşı çıkmasına neden oldu.
4 Haziran 1918'de Azerbaycan ve Osmanlı İmparatorluğu arasında imzalanan Dostluk ve İşbirliği Antlaşması'nın 4. maddesi, ülkede barış ve güvenliğin sağlanması için gerekli olması halinde Osmanlı İmparatorluğu'nun Azerbaycan'a askeri yardımda bulunacağını öngörüyordu.
Türk ordusunun Azerbaycan'ı kurtarma harekâtının hukuki temeli Batum Antlaşması ile geçerlik kazanmıştır. 4 Haziran 1918 tarihinde Azerbaycan Millî Şurası ile Osmanlı Devleti arasında siyasi, hukuki, ticari ve askeri konulardan dost ilişkilerde bulunma maksadı ile antlaşma yapılmıştır. Bu anlaşmanın 4. maddesine istinaden o tarihte Batum'da bulunan Azerbaycan Heyeti Osmanlı Hükûmetinden askeri yardım isteğinde bulunmuştur. Enver Paşa'nın kardeşi Nuri Paşa'nın büyük çabasıyla kurulan Kafkas İslam Ordusu, daha sonra Filistin Cephesinden getirilen 106. ve 107. piyade ve 56. topçu alayları ile takviye edilmiştir.
Osmanlı Ordusu'nun esas harekât istikameti Nahcivan üzerinden Güney Azerbaycan topraklarına girmek idi. Buradaki amaç İngilizlerin Tebriz'e girişini engellemek olmuştur.Bu görevin üstesinden başarıya gelen Irak cephesinde bulunan 6. Ordu'ya bağlı Ali İhsan Sabis Paşa komutasındaki 4.kolordu birlikleri kuzeye ilerleyerek 8 Haziran 1918'de Tebriz'i ele geçirmiştir. Daha sonra Ermeni kontrolündeki Hoy üzerine ve oradan da Karabağ'a yürüyerek bir nevi Kuzey Azerbaycan'la Güney Azerbaycan'ı birleştirmişlerdi. Bu dönemde Azerbaycan halkı Osmanlı ordusundan büyük beklenti içerisinde olmuştur.
Bakü'nün Enver Paşa açısından Türkistan'a açılan kapı olarak da önemi vardı. Bu dönemde Kazan Türkleri'nin "Millî İdare" reisi Sadri Maksudi Bey, 10 Mayıs 1918 tarihinde Moskova Büyükelçisi Galip Kemal Bey'i ziyaretinde Türkistan'ın birinci kapısı olan Bakü'nün hemen ele geçirilmesinin öneminden bahsetmiştir.
Savaşın bitimini Enver Paşa:
"Allah'ın yardımı ile Bakü şehri 30 saatlik şiddetli muharebeden sonra, 15 eylül 1918 saat 9 sularında zabt edilmiştir." sözleri ile galibiyeti ifade etmiştir.
Bakü'nün ele geçirilmesinden sonra, 1918 yılı Ekim ayı başında da bir Osmanlı müfrezesi Dağıstan'a girerek orada kurulmuş bulunan Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti'ne askeri destek verdi.
Arsuf Muharebesi, III. Haçlı Seferi sırasında Haçlı ordusuna kumandanlık eden I. Richard ile Müslüman kuvvetlere kumandanlık eden Selahaddin Eyyübi arasında geçen ve Haçlı ordusunun zaferi ile sonuçlanan çatışmadır. Bu savaşla birlikte Haçlı devletler doğuda yıkılma noktasına gelen Haçlı devletleri yüzyıl daha hayatta kalabilmişlerdir.
Savaş 7 Eylül 1191 / Şaban 14, 588 H.Ö. Önce Selahaddin Eyyubi komutasındaki Müslümanlar karadan Haçlıları kuşatarak savaşı başlattılar, Önce Bedeviler ve Nubyalılar okçular hareket etmeden önce yay ve zıpkınlarla ateş ettiler, Haçlıların saflarına ağır darbeler indirdiler. ağır süvari hariç ve saflarını böldü. Buna karşılık, Haçlı okçuları, Eyyubi kuvvetlerinin saflarını korumak için de olsa karşılık verdi. Müslüman süvarileri, haçlıların saflarında bir boşluk yaratarak saldırılarına başlamış ve başta Hospitalier Şövalyeleri olmak üzere Richard'ın kuvvetlerine ağır darbeler indirmiş ve geriye Haçlıları yenecek hiçbir şey kalmamıştır.
Selahaddin Eyyubi'nin saldırıları karşısında önce dağılan kuvvetlerini yenide örgütleyen Richard, kolordusunun kontrolünü ele geçirmeyi başardı ve mızrakçılar yardımıyla Müslüman süvarilerinin ağır saldırılarını engelledi. Richard, süvarilerine saldırma fırsatı sağlamak için okçuları ve piyadelerinin yardımıyla Müslüman süvarilerini yıpratmaya çalıştı.
Ana güçlerini Selahaddin Eyyubi'nin yorgun ve motivasyonsuz binicilerine karşı Gerilla savaşı saldırılarına (vur ve kaç) hazırladı; Bu nedenle Eyyubi kuvvetleri düzenli bir teşkilata sahip değilken Haçlılar, özellikle Şövalyeler Şövalyeleri, Adel komutasındaki Selahaddin Eyyubi'nin sağ kanadının taarruz kuvvetlerine karşı koyabilmiş ve daha sonra hızlı hücumları ile geri püskürtebilmişlerdir. safları ayırdılar, Eyyubilerin bozgununu kırdılar ve Haçlı kuvvetlerinin ve Richard'ın kendisinin karşı saldırıya geçmesi için bir fırsat sağladılar. Ancak bu sırada Richard'ın muhalefeti ile karşı karşıya kaldılar ve komutanlarının keyfiliği, şövalyelerin düşman saflarını kırmak için saldırmasına neden oldu. Ancak, sonunda Richard savaş alanına kendisi girdi ve kuvvetlerin komutasını aldı.
Richard'ın bizzat yönettiği Haçlı kuvvetlerinin Eyyubilere karşı yaptığı üç saldırı, sonunda Eyyubi kuvvetlerinin direnişinin kırılmasına neden oldu ve böylece kaçmaktan başka çareleri kalmadı. Selahaddin Eyyubi'nin halkın ve komutanların kaçmasını engelleme girişimi başarısız oldu ve gün batımından önce, Haçlılarla yüzleşemeyen Eyyûbîler, Selahaddin'in emriyle doğuya çekilmeye başladılar.
Britanya İmparatorluğu'nun kesin zaferi7. Ordu kendisine gelen saldırıları püskürttü
İtilaf Kuvvetleri:12.000 süvari 57.000 piyade540 top6 İngiliz ve 1 Avustralya hava filosu
Megiddo Muharebesi, (İngilizce: Battle of Megiddo) Nablus Yarması veya Nablus Meydan Muharebesi, I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Kuvvetleri karşısında Osmanlı Ordusunun yenilgisi ve tüm Suriye'nin Osmanlı İmparatorluğu tarafından kaybı ile sonuçlanan muharebedir.
Muharebe sonucunda Yıldırım Ordular Grubu'nu oluşturan 4. Ordu 7. Ordu ve 8. Ordu, General Edmund Allenby kumandasındaki Britanya İmparatorluğu Mısır Seferi Kuvvetleri (Egyptian Expeditionary Force) tarafından imha edildi.
Devam eden süreçte ise İngilizler 26 Ekim'de Halep'i işgal ederek 38 günde 560 km ilerleme kaydettiler. Mustafa Kemal Paşa'nın çektiği telgraf üzerine 14 Ekim'de kurulan Sadrazam Ahmet İzzet Paşa kabinesi ve yeni Bahriye Nazırı Rauf Orbay 30 Ekim'de Mondros Ateşkes Anlaşması'nı imzaladı. Sadrazam Ahmet İzzet Paşa, 30 Ekim 1918'de Otto Liman von Sanders'e bir telgraf çekerek, Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya devretmesini istedi. Bunun üzerine 31 Ekim günü Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya bırakan von Sanders, 31 Ekim 1918 günü görevinden ayrıldı. Mustafa Kemal Paşa'nın 31 Ekim günü Adana'da devralmış olduğu Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığı görevi 7 Kasım 1918 tarihine kadar 8 gün sürdü. Mütarekenin son derece ağır olduğunu gören VI. Mehmed Vahdettin, 14 Ekim'de kurulan Ahmet İzzet Paşa kabinesini 8 Kasım'da düşürdü.
Yıldırım Ordular Grubu'na (4., 7. ve 8. Osmanlı Ordusu) karşı savaşan General Sir Edmund Allenby komutasındaki İngilizler Filistin içlerine girdikten sonra 9 Aralık 1917'de Kudüs düşmüştü.
1918 yazında Filistin'de Osmanlı-İngiliz Cephesi, Ürdün'den Yafa'ya kadar uzanıyordu. Üç Osmanlı ordusundan ikisi cephenin yani Ürdün Nehri'nin batısında, biri de doğusunda bulunuyordu. Osmanlı ordularına komuta eden Liman von Sanders cephenin 80 km kuzeyinde Nasıra'da bulunuyordu. 7. ve 8. ordular toplam 23.000 piyade, 3.000 süvari ve 340 topa sahipti. Doğudaki 4. Orduda ise 6.000 piyade, 2.000 süvari ve 74 top vardı. 5.000 kişilik Alman Asya Kolordusu da yedinci ve sekizinci orduların arasında yerini almıştı. İlave olarak Maan garnizonu ve kuzeyindeki Hicaz Demiryolu üzerindeki birliklerde 6.000 piyade ve 30 top bulunuyordu. İngiliz kumandan Allenby ise toplamda 12.000 süvari, 57.000 piyade ve 540 topa sahipti. 19 Eylül'de cephenin batısında yoğun bombardıman sonucu Osmanlı savunma mevzilerini çöktü. Açılan yolda hızla ilerleyen süvari birlikleri kıyı şeridinden hızla geçtikten sonra, iç kesime yönelerek kuzeydeki çekilme hatlarını kestiler. Kudüs kuzeyi - Nablus bölgesinde bulunan Türk yürüyüş kolları İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) tarafından gerçekleştirilen taarruzlarıyla ağır kayba uğradı.
23 Eylül 1918 tarihinde Liman von Sanders'in cepheden ayrılmasıyla, Mustafa Kemal Paşa Yıldırım Ordular Grubu Komutan Vekilliğine tayin edildi. Doğuda da geriye çekilmeye başlayan Osmanlı birlikleri Hicaz Demiryolu'na bağlı hatları tutan Arapların baskınlarıyla karşılaştılar.
Mustafa Kemal Paşa 7. Ordu Komutanı olarak atandığında Yıldırım Ordular Grubu'nun tertibi şu şekilde idi: Şeria Nehri ile Nablus'un güneyi arasında konuşlanmış bulunan 7. Ordu; bu tertibin sağında 8. Ordu ile solunda Şeria nehri bulunuyordu. Merkez miğferin art bölgesinde ise 4. Ordu taktik tertiplenme ile üstlenmişti. Mustafa Kemal Paşa'nın bu sırada yaptırdığı keşifler ve almış olduğu istihbarat sonuçlarına göre, bir genel taarruzun başlamak üzere olduğu tespit edilmişti.
İngiliz General Allenby komutasındaki taarruz görev kuvveti, 57.000 piyade ve 12.000 süvari olmak üzere 69.000 askerden müteşekkildi. Buna karşın bu taarruz kuvvetinin karşında 40.000 piyade tüfeği gücündeki Osmanlı birlikleri yer alıyordu. Birleşik Krallık taarruz görev kuvveti Yıldırım Ordular Grubu'nu sıkıştırarak savunma hatlarını bozmaya başladı. Mustafa Kemal Paşa'nın komutasındaki 7. Ordu çelik çekirdek esasında direnirken, 8. Ordu savunma hattı çöktü. Savunma hattının çökmesi üzerine 7. Ordu bir kısmı Şam yönüne bir kısmı 4. ordu tarafına doğru çekilmeye başladı. Bu esnada Türk birlikleri yoğun hava bombardımanına maruz kalarak ağır zayiatlar verdiler. 21 Eylül'de, Yedinci Ordu birlikleri nehrin batısında bir uçak tarafından tespit edildi. RAF (Kraliyet Hava Kuvvetleri) geri çekilen birlikleri bombalamaya başladı ve tüm sütunu yok etti. Ortalama her üç dakikada bir bombardıman sonucu operasyonun beş saat sürmesi planlanmış olmasına rağmen, Yedinci Ordu 60 dakika içinde bozguna uğradı. Yıkılan sütunun enkazı 6 mil (9,7 km) boyunca uzanıyordu. İngiliz süvarileri daha sonra 87 top, 55 kamyonet, 4 motorlu araç, 75 araba, 837 dört tekerlekli vagon ve yolda yıkılmış veya terk edilmiş çok sayıda su arabası buldu. Lawrence buna dair "RAF (Kraliyet Hava Kuvvetleri) dört askerini kaybetti. Türkler ise bir kolordu kaybettiler." diye yazdı.
Mustafa Kemal Paşa İngiliz Süvari Tümeni'nin ilerlemesini durdurmaya çalıştıysa da 1 Ekim'de Şam'ı da kaybedince 11-13 Ekim tarihlerinde Halep'teyken Padişah'ın Başyaveri Albay Naci (Eldeniz) Bey'e 'çok gizli' telgraf çekerek mütareke için müracaat etmesini ve Furgaç Ahmet İzzet Paşa'nın yeni kabinesinde kendisiyle birlikte Fethi (Okyar), Hasan Tahsin (Uzer), Rauf (Orbay), İsmail Canbulat, Cemal Azmi Bey ile Şeyhülislâm Mustafa Hayri Efendi (Ürgüplü)'nin de yer almasını önerdi.