kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Bu süre boyunca yurt dışında yaşayan Kemal Bey, güçlü İngiliz ve Yunan yanlısı konumu nedeniyle Arnavut hareketinin lideri değildi. İTC, Bir Arnavut lider olarak Kemal Bey'e düşmandı ve örgüt, imparatorluğun Balkan eyaletlerinin batı bölgelerini bölmek için Yunanlarla olan gizli anlayışı nedeniyle onu dışladı. Yaşamı boyunca Kemal Bey, Yunan kültürüne iyilik ve saygıyla baktı, Yunanlarla dostane ilişkiler sürdürdü ve onlarla Arnavutlar arasındaki işbirliğini teşvik etti. Bağımsız bir Arnavutluk yaratmak için imparatorluğa karşı gerilla savaşını destekleyen dönemin bazı Arnavut grupları tarafından reddedilen diplomatik çözümü destekledi. Kemal Bey, Büyük Güçlerin Arnavut işlerine müdahalesini desteklemiş olabilir ve bu, muhaliflerin bir azınlığı tarafından kendisine yöneltilen suçlamadır. Ancak zamanla Arnavut milliyetçisi oldu ve 1912'de Arnavutluk'un bağımsızlığını ilan edecekti.
Jön Türk Devrimi (1908) olayları sırasında, II. Abdülhamid'in son çare olarak Kemal Bey'den yardım istediği ve onun yanıtı yanıtı, yalnızca 1878 Osmanlı anayasasının tekrar yürürlüğe konulmasının Arnavutları sakinleştireceği şeklinde söylentiler vardır. 1908 devrimi ve anayasasının tekrar yürürlüğe konulmasından sonra, Kemal Bey sürgünden döndü, tekrar kurulan Meclis-i Mebûsan'da Berat'ı temsil eden mebus oldu ve mecliste liberal politikacılar ve İngilizler ile birlikte hareket etti. Kemal Bey'in hükûmet reformları çağrısında bulunduğu Jön Türk gazetesi Tanin'e katkıda bulundu. Kemal Bey, Meclis-i Mebûsan'de bulunan Arnavut mebuslarının lideri oldu ve Avusturya-Macaristan'ın Bosna'yı ilhakına karşı çıkmadı ve hareketin tanınmasının, Balkan devletleriyle toprak üzerinde savaş olması durumunda imparatorluk için güvenlik garantileri gerektirmesi gerektiğini ekledi.
31 Mart Vakası sırasında, liberal Ahrar Fırkası'nın liderliği, olayları kontrol altına almak ve isyanın Hamidiye yanlısı ve anayasa karşıtı gerici bir rotaya dönmesini engellemek için başarısız bir girişimde bulundu. Liberal (Ahrar) mebusu olan Kemal Bey, bazı mebusları meclise sokmayı başardı, isyancı birliklerin taleplerini kabul ettiler ve anayasa ile şeriat kanununun uygulanacağına dair resmi bir açıklama yaptılar. İlk karşı darbe olaylarına karışmayan Kemal Bey, kısa bir süreliğine Meclis-i Mebûsan Başkanlığına getirildi ve II. Abdülhamid tarafından yeni bir hükûmeti tanımasına yol açtı. Kemal Bey, Avlonya'daki seçmenlerine yeni hükûmeti tanımalarını söyleyen bir telgraf çekti ve memleketindeki Arnavutlar, durum gerektiriyorsa padişahı silahlarla desteklemek için silah deposuna baskın düzenleyerek ona destek verdiler. Kemal Bey, İTC'yi destekleyen Hareket Ordusu'nun isyanı bastırmak için İstanbul'a gelmesinden önce şehri terk etti ve Yunanistan'a kaçtı. Bir hükûmet soruşturması daha sonra Kemal Bey'i yaptıklarının yanlış olmadığı yönünde temize çıkardı.
Siyasi kariyeri bundan sonra yalnızca Arnavut milliyetçiliğine odaklandı. Güney Arnavutluk'ta artan gerilla faaliyeti, 1909 yılının yaz aylarında Osmanlı hükûmetinin Kemal Bey'den şüphe duymasına neden oldu. Osmanlı İmparatorluğu'nun Atina büyükelçiliği, Kemal Bey'in zengin Arnavut Tosklar ve Yunanistan tarafından finanse edilen örgütle bir birlik kurma konusunda pazarlık yaptığını bildirmiştir. Kemal Bey, meclisin kendisini karşı-devrim hareketine katılmak suçlamasından aklamasından sonra Atina'dan İstanbul'a döndü ve Ahrar Fırkası'nın eski üyelerinden oluşan bir grup "modern liberaller" mebusun lideri oldu. 1910'da Kemal Bey Avusturya-Macaristan büyükelçisine verdiği demeçte Jön Türk hükûmetini, Türkleri imparatorluktaki diğer milletlerden üstün tuttuğu ve Arnavutlarla ilgili böl ve yönet politikaları nedeniyle eleştirdi.
1911 Arnavut İsyanı sırasında Tiranlı Cemal Bey ile birlikte seyahat etti ve 23 Haziran'da Karadağ'ın bir köyü olan Gerče'de bir toplantıda isyanın liderlerine katıldı. Hem Osmanlı İmparatorluğu'na hem de Avrupa'ya (özellikle Büyük Britanya) yönelik Arnavut özerkliği, okul ve dil hakları, Arnavutların tanınması, seçim özgürlükleri ve hürriyetleri, Arnavutluk'ta askerlik hizmeti ve diğer önlemleri içeren Greçë Muhtırası'nu birlikte hazırladılar. Aralık 1911'de, Kemal Bey ve Priştineli Hasan Bey, İstanbul'da Arnavut siyasi ileri gelenlerinin gelecekteki bir Arnavut ayaklanmasını organize etmeye karar verdikleri gizli toplantılarını topladılar. Kemal Bey'e, 15.000 silah satın almak için mali destek ve fonlara ek olarak, Arnavut hareketine sempati duyan hükûmetlerden destek almak için Avrupa'ya gitme görevi verildi. Paris'te Avusturya-Macaristan yetkilileriyle bir araya geldi ve onlarla ilgili önceki endişelerinin değiştiğini, Avusturya-Macaristan'ı Arnavutluk'un tek savunucusu olarak gördüğünü ve güçlü bir Osmanlı devleti içinde Arnavut jeopolitik çıkarlarını desteklemeleri halinde Arnavut desteğine güvenebileceklerini ifade etti. 1912 Arnavut İsyanı sırasında Kemal Bey, Osmanlılar ile yapılan müzakerelerde imparatorluk içinde Arnavut özerkliğini destekleyen ve savunan liderlik grubunun bir parçasıydı.
Balkan Savaşları bölgedeki Osmanlı yönetiminin sonunu getirdi. Eylül 1912'de Kemal Bey, Luigj Gurakuqi ile birlikte Romanya'daki Arnavut toplumuyla danışmak için Bükreş'e gitti. Daha sonra Viyana'ya hareket ederek Avusturya-Macaristan yetkilileriyle telgraf yoluyla temasta bulundu ve çözüm olarak Arnavutluk'a müdahalelerini destekledi. 12 Kasım'da Kemal Bey Avusturya-Macaristan dışişleri bakanlığından yetkililerle bir araya geldi ve ona Arnavutlara ve durumlarına duydukları sempatiyi anlattılar, ancak devam eden savaş nedeniyle fazla bir şey yapamadılar. Dışişleri Bakanı Kont Leopold Berchtold, Kemal Bey'in Arnavut sorunu hakkındaki görüşlerini destekledi ve emrine bir tekne verdi. Kemal Bey, Trieste'den Kasım ortasına kadar Dıraç'a gitti, ancak Osmanlı makamlarının şehre yaklaşan Sırp kuvvetleri ile varlığına itiraz etmesi nedeniyle kalışı kısa sürdü ve 26 Kasım'da varacağı Avlonya'ya gitti. Bu arada oğlu Avlonyalı Ethem Bey, Arnavutluk'un her yerinden Arnavut temsilcilerini Avlonya'ya çağırdı.
Kemal Bey, Arnavutluk'un Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılmasında, Arnavutluk Bağımsızlık Bildirgesi'nde ve 28 Kasım 1912'de bağımsız Arnavutluk'un oluşumunda başlıca figürlerden biriydi. Bu, Arnavutluk'ta 400 yılı aşkın "de jure" Osmanlı yönetiminin sona erdiğinin işaretiydi. Gurakuqi ile birlikte, Bağımsızlık Bildirgesi'nin henüz imzalandığı Avlonya'daki iki katlı binanın balkonundan Arnavutluk bayrağını kaldırdı. Hükûmetin kurulması, 4 Aralık 1912'de düzenlenen Avlonya Meclisinin dördüncü oturumu için, Arnavutluk'un tüm bölgelerinin temsilcileri Avlonya'ya gelene kadar ertelendi. Meclis-i Vükelâ, onun Arnavut özerkliğini tercih eden eylemlerine karşı çıktı ve Kemal Bey'in güney Arnavutluk'ta sıkışıp kalan Osmanlı Üçüncü Ordusu'na askeri yardımda bulunmasını istedi. Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar'daki çöküşünün farkında olan Kemal Bey, Büyük Güçlerden bağımsız bir Arnavutluk'u tanımalarını ve desteklemelerini istedi.
Osmanlı İTC hükûmeti Arnavutluk üzerindeki kontrolünü yeniden sağlamaya çalıştı ve 1913'te yarbay Bekir Fikri'yi Osmanlı-Arnavut subayı ve İTC üyesi Arnavut tahtına aday olan Ahmed İzzet Paşa'ya Arnavut desteğini artırmak için gönderdi.. İzzet Paşa'nın elçisi olan Fikri, Kemal Bey ile temasa geçti ve ona Yunanistan ve Sırbistan'a karşı Osmanlı, Arnavut ve Bulgar ortak askerî harekâtını öngören bir plan sundu. Arnavutluk'un askeri girişimdeki ödülü, Büyükelçiler Konferansı tarafından Sırbistan ve Yunanistan'a verilen Kosova ve Çamlık bölgelerinin tahsisi olacaktı. Kemal Bey, Fikri'ye Arnavutluk hükümdarı olarak İzzet Paşa'ya bağlılığı konusunda güvence verdi ve İstanbul'daki İTC hükûmetinin Sırp ve Yunan güçlerine karşı bir gerilla savaşı yürütmek için ülkeye gizlice asker ve silah sızma planını destekledi. Bu görüşmelerin ardından Fikri, İstanbul'a telgraflar göndererek hükûmetten mühimmat, silah ve asker göndermesini istedi. Sırplar komployu ortaya çıkardı ve operasyonu Uluslararası Kontrol Komisyonu'na (UKK) bildirdi. Arnavutluk'u Büyük Güçler adına geçici olarak yöneten bir örgüt olan UKK, Arnavut Jandarma olarak görev yapan Hollandalı subaylarının olağanüstü hal ilan etmesine ve komployu durdurmasına izin verdi. 7-8 Ocak 1914'te Avlonya'ya baskın düzenleyerek 200'den fazla Osmanlı askerini keşfettiler ve Fikri'yi tutukladılar. Fikri'nin davası sırasında komplo ortaya çıktı ve Albay Willem de Veer yönetimindeki bir UKK askeri mahkemesi onu ölüme mahkûm etti ve daha sonra cezası ömür boyu hapse çevrilirken Kemal Bey ve kabinesi istifa etti. Kemal Bey ülkeyi terk ettikten sonra, Arnavutluk genelinde kargaşa yaşandı. Kemal Bey, 1912'den 1914'e kadar Arnavutluk'un başbakanıydı.
Avlonyalı İsmail Kemal Bey, 1992-1996 yılları arasındaki 200 Arnavut leki banknotunun ve 1996'dan beri basılan 500 Arnavut leki banknotun ön yüzlerinde tasvir edilmiştir. 27 Haziran 2012'de Arnavutluk Cumhurbaşkanı Bamir Topi, Kemal Bey'i Ulusal Bayrak Nişanı (ölüm sonrası) ile ödüllendirdi.
8 Ekim 1912 - Karadağ Osmanlı İmparatorluğu'na harp ilan etti ve Balkan Savaşları başladı.
16 Ekim 1912 - Sırp kuvvetleri Kosova'yı istila etti.
18 Ekim 1912 - Bulgaristan Osmanlı İmparatorluğu'na harp ilan etti ve üç Bulgar ordusu sınırı geçerek Trakya'ya girdi. Bulgar II. Ordu'su Edirne'yi kuşattı. Yunan ordusu da sınırı geçti ve Osmanlı kuvvetlerini mağlup etti.
23 Ekim 1912 - Osmanlı birlikleri Yunanlar karşısında Manastır'ın kuzeyine geri çekildi.
29 Ekim - 2 Kasım 1912 - Osmanlı ve Bulgar kuvvetleri arasındaki Trakya'da yapılan Lüleburgaz muharebesinde Osmanlı tarafı 22 bin kayıp vererek geri çekildi. Bulgarlar ise 2534'ü ölü 20 bin asker kaybetti.
3 Kasım 1912 - Trakya'daki Osmanlı Doğu Ordusu, İstanbul üzerindeki Çatalça'da kurduğu savunma hattının ardına çekildi. Artık Bulgarlar için başkent yakındı.
9 Kasım 1912 - Yunan 7. Tümen'i Selanik'e girerek 27 bin Osmanlı askerini esir aldı.
16-19 Kasım 1912 - 108 bin kişilik Sırp ordusu, Osmanlı Vardar Ordusu'nun 39 bin kişilik kalanını Manastır Muharebesinde mağlup etti.
18 Kasım 1912 Spyros Spyromilios komutasında bir Yunan birliği Osmanlı'nın arka hatlarına sarkıp Himara'yı ele geçirip Kuzey Epir Himara çevresindeki Rumları ayaklandırdı. Himara ve çevresi Osmanlı'nın elinden çıktı.
17-18 Kasım 1912 - Çatalca hatlarını savunan 90 bin Osmanlı askerine saldıran Bulgarlar ağır zayiat verdi.
27 Kasım 1912 -Osmanlı Kırcaali Müfrezesi Meriç Nehrinden geçerek Gelibolu'ya çekilerek Bulgar kıskacından kurtulmaya yönelik Merhamlı Muharebesi'ni kaybetti, Müfreze komutanı Mehmet Yaver Paşa beraberindeki subay ve kurmayları ve 9.122-15.000 arası Osmanlı askeri Bulgarlarca esir alındı. Müfreze savaş dışı kaldı.
28 Kasım 1912 Avlonya'da toplanan Arnavutlar, Osmanlı'ya karşı bağımsızlık ilan etti.
15 Aralık 1912 - 25 Aralık 1913 Yanya'yı almak için saldırıya geçen Yunan Epir ordusu Birinci Yanya Muharebelerinde Esad Paşa'ya bağlı Yanya Kolordusunca başarısızlığa uğratıldı.
17 Aralık 1912 - 13 Ocak 1913 - Birine büyük Avrupa devletlerinin diğerine ise muharip Balkan devletlerinin katıldığı Londra'daki iki ayrı barış konferansı aynı anda toplandı. Osmanlı Edirne'nin kaybına razı olmak zorunda kaldı.
20 Ocak -23 Ocak 1913 - Yunan Epir Ordusunun, ikinci kere Yanya'yı alma girişimi İkinci Yanya Muharebesi ile başarısızlığa uğratıldı.
23 Ocak 1913 - İttihat ve Terakki Cemiyeti, Babıali Baskını'yla İstanbul'da hükûmeti ele geçirdi ve barış koşullarını derhal reddetti. Londra Konferansı dağıldı.
4-6 Mart 1913 - Bizani (Üçüncü Yanya) Muharebesi Osmanlı yenilgisi ile sonuçlandı. Esad Paşa teslim olmak zorunda kaldı. Yunan kuvvetleri Yanya'yı ele geçirdi; Yunan ordusu 30 bin Türk askerini esir ve 200 topu da genimet olarak aldı.
11 Mart 1913 - Bulgar kuvvetleri Edirne'ye hücuma başladı.
26 Mart 1913 - Sırp birliklerinin de yardımıyla, Bulgarlar Edirne'yi ele geçirdi. 9 bin 500 asker kaybına karşı 60 bin Türk askerini esir aldılar.
10 Nisan 1913 - Avrupa devletleri İşkodra'yı "bağımsız" bir Arnavutluk'a vermeyi kararlaştırdı ve 14 şehir Avrupa devletlerinin uluslararası denetimi altına girdi.
30 Mayıs 1913 - Londra Antlaşması'nın imzalanmasıyla Birinci Balkan Harbi sona erdi. Osmanlı Devleti Midye-Enez hattının batısındaki tüm Rumeli topraklarını ve Girit'i kaybetti.
30 Haziran 1913 - Bulgarlar ile Yunanistan-Sırbistan-Karadağ ittifakı arasında savaş başladı.
30 Haziran - 4 Temmuz 1913 - Bulgar ordusu, Yunan ordusu karşısında Kılkış-Langaza Muharebesi öncesi saldırı muharebede ise savunmaya geçti ancak başarısız oldu. Ayrıca Bregalnica Muharebesiyle Sırbistan topraklarında Bulgar ilerleyişi durduruldu.
10 Temmuz 1913 - Romanya Bulgaristan'a harp ilan ederek ihtilaflı Dobruca bölgesini ele geçirmek üzere 80 bin asker gönderdi.
12 Temmuz 1913 - Osmanlı İmparatorluğu Bulgaristan'a harp ilan etti ve askerleri Trakya'da ilerlemeye başladı.
22 Temmuz 1913 - Osmanlı askerleri Bulgar direnişiyle karşılaşmaksızın Edirne ve Doğu Trakya'yı geri aldı.
30 Temmuz 1913 - Bükreş Antlaşması imzalandı, bunun ardından Bulgarlar ile Osmanlılar İstanbul'da ayrı bir barış antlaşması yaptı.
Otorite kontrolü, bilgi biliminde kütüphanecilikte katalog ve bibliyografik bilgilerin tek ve eşsiz bir ad verilerek düzenlenmesi sürecine verilen isimdir. Otorite kontrolündeki otorite kelimesi, insanların, yerlerin, şeylerin ve kavramların isimlerinin yetkilendirildiği, yani belirli bir biçimde oluşturulduğu fikrinden türemiştir. Farklı adlarla anılan aynı kişinin ya da aynı isme sahip farklı kişilerin tek bir eşsiz numara ile tanımlanarak karışıklıkların önlenmesini amaçlar. Bazı ülke ve kuruluşlar kendilerine özgü otorite kontrol sistemleri geliştirmişlerdir. Bu türünün tek örneği olan başlıklar veya tanımlayıcılar, ilgili otorite dosyasını kullanan kataloglar boyunca tutarlı bir şekilde uygulanır ve bağlantılar ve çapraz referanslar gibi diğer veri düzenleme yöntemleri için uygulanır. Her kontrollü giriş, kapsamı ve kullanımı açısından bir otorite kaydında tanımlanır ve bu düzenleme, kütüphane personelinin kataloğu korumasına ve araştırmacılar için uygun hale getirmesine yardımcı olur.
Katalogcular her konuya - yazar, konu, seri veya şirket gibi - belirli bir benzersiz tanımlayıcı veya başlık terimi atar ve daha sonra aynı konuya yapılan tüm referanslar için tutarlı, benzersiz ve açık bir şekilde kullanılır; bu da farklı yazımlardan, harf çevirilerinden, takma adlardan veya takma adlardan kaynaklanan varyasyonları ortadan kaldırır. Benzersiz başlık, kullanıcıları ilgili veya eş konumlu konular da dahil olmak üzere tüm ilgili bilgilere yönlendirebilir. Otorite kayıtları bir veritabanında birleştirilebilir ve otorite dosyası olarak adlandırılabilir ve bu dosyaların yanı sıra içlerindeki diğer dosyaları "mantıksal bağlantıları" korumak ve güncellemek kütüphanecilerin ve diğer bilgi katalogcularının işidir. Buna göre otorite kontrolü, kontrollü kelime dağarcığının ve bibliyografik kontrolün bir örneğidir.
Teorik olarak herhangi bir bilgi parçası, kişisel ve kurumsal isimler, standart başlıklar, konulacak seri adları ve konular gibi otorite kontrolüne uygun olsa da, kütüphane katalogcuları genellikle yazar adlarına ve eser başlıklarına odaklanır. Geleneksel olarak, dünya çapında en yaygın kullanılan otorite dosyalarından biri Kongre Kütüphanesi konu başlıklarıdır. Daha yakın zamanlarda, Vikipedinin makalelerine ve kategorilerine bağlantılar, ansiklopedinin popülaritesi nedeniyle bir otorite dosyası olarak işlev görmeye başlamıştır; burada her makale, diğer otorite dosyalarına benzer şekilde dikkate değer bir konu veya kavramdır.[kaynak belirtilmeli]
Zaman geçtikçe bilgi değişir ve yeniden düzenleme ihtiyacı ortaya çıkar. Bir görüşe göre, otorite kontrolü mükemmel ve kusursuz bir sistem yaratmak değil, bu değişikliklere ayak uydurmak ve kullanıcıların bilgiyi bulmalarına yardımcı olma görevine "yapı ve düzen" getirmeye çalışmak için devam eden bir uğraşıdır.
Bazen bir katalogda, sadece bir kişi veya konu için farklı isimler veya yazılışlar vardır. Bu çeşitlilik araştırmacıların ilgili bilgileri gözden kaçırmasına neden olabilir. Otorite kontrolü, katalogcular tarafından mantıksal olarak birbirine ait olan ancak kendilerini farklı şekilde sunan materyalleri bir araya getirmek için kullanılır. Kayıtlar, belirli bir eserin tüm versiyonlarını, bu versiyonlar farklı başlıklar altında yayınlanmış olsa bile tek bir başlık altında bir araya getiren tek tip başlıklar oluşturmak için kullanılır. Otorite kontrolü ile tercih edilen tek bir isim tüm varyasyonları temsil eder ve farklı varyasyonları, yazılışları ve yazım hatalarını, büyük ve küçük harf varyasyonlarını, farklı tarihleri ve benzerlerini içerir. Örneğin, Vikipedi de 3. Charles'ın ilk eşi Diana, Galler Prensesi maddesi ve Prenses Diana gibi çok sayıda başka tanımlayıcı ile tanımlanır, ancak hem Prenses Diana hem de Diana, Galler Prensesi aynı kişiyi tanımlar, bu nedenle hepsi aynı ana maddeye yönlendirilir; genel olarak, tüm otorite kayıtları tutarlılık için tercih edilen bir başlık seçer. Çevrimiçi bir kütüphane kataloğunda, çeşitli girişler aşağıdaki gibi görünebilir:
Bu terimler aynı kişiyi tanımlamaktadır. Buna göre, otorite kontrolü bu girişleri bazen erişim noktası olarak adlandırılan tek bir benzersiz girişe veya resmi olarak yetkilendirilmiş başlığa indirger: Galler Prensesi Diana 1961-1997.
Genellikle, farklı ülkelerdeki farklı kütüphaneler tarafından kullanılan farklı otorite dosya başlıkları ve tanımlayıcıları vardır, bu da muhtemelen karışıklığa davetiye çıkarır, ancak karışıklığı azaltmaya çalışmak için uluslararası düzeyde farklı yaklaşımlar vardır. Bu tür karışıklıkları önlemeye yönelik uluslararası çabalardan biri, belirli bir konu için tek bir başlık sağlamaya yönelik ortak bir girişim olan Uluslararası Sanal Otorite Dosyası'dır (VIAF). Bu, Almanca konuşulan ülkelerdeki birçok kütüphane ve Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi tarafından ortaklaşa sürdürülen ve kullanılan Tümleşik Otorite Dosyası (GND) gibi dünya çapındaki farklı otorite dosyalarındaki bilgileri standartlaştırmanın bir yoludur. Amaç, dünya çapında tek bir sanal otorite dosyası oluşturmaktır. Örneğin, Prenses Diana için GND'deki kimlik 118525123 (tercih edilen isim: Diana < Wales, Prinzessin>) iken, Birleşik Devletler Kongre Kütüphanesi Diana, Princess of Wales, 1961-1997 terimini kullanır; diğer otorite dosyalarının başka seçenekleri vardır. Tüm bu varyasyonlar için Uluslararası Sanal Otorite Dosyası seçimi VIAF ID: 107032638 - yani tüm bu varyasyonları temsil eden ortak bir sayıdır.
Türkçe Vikipedi de "Diana (Galler prensesi)" terimini tercih ediyor, ancak onunla ilgili maddenin altında, referans amaçlı çeşitli uluslararası kataloglama çalışmalarına bağlantılar var.
Bazen iki farklı yazar aynı isim altında yayınlanabilmektedir. Bu durum, başka bir ünvanla veya ortak bir tek tip ünvanla aynı olan bir ünvan varsa meydana gelebilir. Bu da karışıklığa neden olabilir. Farklı yazarlar, örneğin isimlerden birinin ikinci ismi eklenerek birbirlerinden doğru bir şekilde ayırt edilebilir; ayrıca, konuyu netleştirmek için girişlerden birine doğum yılı, ölüm yılı, kişinin etkin olduğu 1918-1965 gibi aktif yıllar aralığı veya kısa bir tanımlayıcı sıfat gibi başka bilgiler de eklenebilir. Katalogcular benzer veya aynı başlıklara sahip farklı konularla karşılaştıklarında, otorite kontrolünü kullanarak bunları ayırt edebilirler.
Bir bibliyografik katalogda otorite kontrolünü uygulamanın alışılmış bir yolu, ana katalogda kullanılan başlıklarla ilgili ve onları yöneten ayrı bir otorite kayıtları dizini oluşturmaktır. Bu ayrı dizin genellikle "otorite dosyası" olarak adlandırılır. Belirli bir kütüphanedeki (ya da giderek artan bir şekilde kataloglama konsorsiyumundaki) katalogcular tarafından alınan tüm kararların indekslenebilir bir kaydını içerir ve katalogcular başlıklar hakkında karar verirken ya da kararlarını gözden geçirirken bu kayıtlara başvururlar. Sonuç olarak, kayıtlar belirli bir tercih edilen başlığı oluşturmak için kullanılan kaynaklar hakkında belgeler içerir ve başlığı araştırırken keşfedilen ve yararlı olabilecek bilgileri içerebilir.
Otorite dosyaları belirli bir konu hakkında bilgi sağlarken, birincil işlevleri bilgi sağlamak değil, organize etmektir. Belirli bir yazarın veya unvanın benzersiz olduğunu ortaya koyacak kadar bilgi içerirler, ancak hepsi bu kadardır; ilgisiz ancak ilginç bilgiler genellikle hariç tutulur. Uygulamalar uluslararası düzeyde farklılık gösterse de, İngilizce konuşulan dünyada otorite kayıtları genellikle aşağıdaki bilgileri içerir:
Başlıklar erişim noktaları olarak işlev gördüğünden, farklı olduklarından ve mevcut girişlerle çelişmediklerinden emin olmak önemlidir. Örneğin, eserleri arasında Aytaşı ve Beyazlı Kadın da bulunan İngiliz roman yazarı William Collins (1824-89) daha çok Wilkie Collins olarak bilinir. Katalogcular, halkın en çok hangi isme bakacağına ve bir kişinin isminin alternatif biçimlerini bağlamak için ayrıca bakınız referansı kullanıp kullanmayacağına karar vermelidir.
Örneğin, 1911'den 1966'ya kadar yaşamış olan İrlandalı yazar Brian O'Nolan, Flann O'Brien ve Myles na Gopaleen gibi birçok takma adla yazmıştır. Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi'ndeki katalogcular, resmi başlık olarak "O'Brien, Flann, 1911-1966" şeklindeki bir formu seçtiler. Bu örnek geçerli bir otorite kaydının üç unsurunu da içermektedir: ilk başlık O'Brien, Flann, 1911-1966, Kongre Kütüphanesi'nin otorite olarak seçtiği isim biçimidir. Teorik olarak, katalogda bu yazarın bir eserini temsil eden her kayıt, yazar başlığı olarak adın bu biçimine sahip olmalıdır. Na Gopaleen, Myles, 1911-1966 ile başlayan başlığın hemen altında yer alanlar bkz. referanslardır. Yazar adının bu biçimleri katalogda görünecektir, ancak başlık olarak değil, yalnızca transkripsiyon olarak. Bir kullanıcı kataloğu yazar adının bu varyant biçimlerinden biri altında sorgularsa şu yanıtı alacaktır: "Bkz. O'Brien, Flann, 1911-1966." Gopaleen adının bir başka yazım biçimi daha vardır: "Na gCopaleen, Myles, 1911-1966 "da fazladan bir C eklenmiştir, çünkü yazar aynı zamanda takma adının İrlandaca yazımını da kullanmıştır; burada büyük harfle yazılan C doğru kök sözcüğü gösterirken, önündeki g bağlam içindeki telaffuzunu belirtir. Dolayısıyla, bir kütüphane kullanıcısı bu yazım varyantıyla karşılaşırsa, ne olursa olsun aynı yazara yönlendirilecektir. Ayrıca bkz. referansları, bir yetkili başlıktan başka bir yetkili başlığa işaret eder, tüzel kişiler için isim yetkilendirme kayıtlarında sıklıkla görülmelerine rağmen, kişisel isim yetkilendirme kayıtları için son derece nadirdir. Bu kayıttaki His At Swim-Two-Birds ... 1939. ile başlayan son dört kayıt, ismin bu özel formunun gerekçesini oluşturmaktadır: yazarın At Swim-Two-Birds romanının 1939 baskısında bu formda yer alırken, yazarın diğer takma adları daha sonraki yayınlarda yer almıştır.
Herhangi bir bireyin yaşamı boyunca yasal olarak ismini değiştirmiş veya çeşitli yasal isimlerin yanı sıra çeşitli takma isimler, mahlaslar, sahne isimleri veya diğer alternatif isimler kullanmış olabileceği düşünüldüğünde, bir ismin tüm biçimlerini temsil edecek tek bir yetkili başlık seçme eylemi genellikle zor ve karmaşık bir iştir. Çeşitli isimleri tartışmalı siyasi veya sosyal çağrışımlara sahip olan bireyler için tek bir yetkili başlık seçmek, yetkili başlık seçiminin ilgili siyasi veya sosyal ideolojinin onaylanması olarak görülebileceği durumlarda özellikle zor olabilir.
Yetkili başlıkların kullanılmasına alternatif olarak, bir ismin çeşitli biçimlerinin belirli bir biçim onaylanmadan ilişkilendirildiği erişim kontrolü düşüncesi vardır.
Dijital çevrimiçi halka açık erişimi olan katalogların ve internetin ortaya çıkmasından önce, bir kütüphanenin otorite dosyalarının oluşturulması ve bakımı genellikle her kütüphanenin kendi kataloglama departmanları tarafından gerçekleştirilmekteydi. Doğal olarak, farklı kütüphanelerin otorite dosyalarında önemli farklılıklar vardı. Kütüphane tarihinin ilk dönemlerinde, bir kütüphanenin kataloğu içsel olarak tutarlı olduğu sürece, farklı kütüphanelerdeki kataloglar arasındaki farklılıkların çok önemli olmadığı genel olarak kabul edilmekteydi.