kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Hollanda'daki şehirler listesi Hollanda'daki şehirlerin merkez sınırları içinde bulunan nüfus itibarıyla 1980, 1990 ve 2000 nüfus sayımlarını ve 1 Ocak 2008 nüfus tahmini verilerini ve bu şehirlerin bağlı bulundukları il/vilayet/eyaletleri vermektedir. Bu şehirlerin sıralanması 1 Ocak 2008 tarihli nüfus tahminlerine göre yapılmıştır.
İrlanda'daki şehirler listesi, İrlanda'da yer alan şehirlerin listesidir.
Bu liste İspanya'daki belediyeler listesinin bulunduğu sayfadır. İspanya'da özerk topluluklar içinde bulunan illerin içinde ilçeler bulunur. Belediyeler ise bu ilçelerin içinde bulunmaktadır.
18 Aralık 2013 tarihinde yayımlanan kesin olmayan raporlara göre, Ceuta ve Melilla özerk şehirleride dahil olmak üzere İspanya'da toplam 8.117 tane belediye vardır. En çok belediyeye sahip il olan Burgos (371) ve en az belediyeye sahip olan Las Palmas (34) ilidir.
İspanya'nın 8.117 tane belediyesi toplam 46.799.107 nüfusa sahiptir (2013 INE geçici raporu).
Bir milyon nüfusu aşan sadece iki belediye vardır: Madrid ve Barselona, her 22 şehirde 200.000 kişi, 100.000 ve 200.000 nüfus aralıklarına sahip 33 belediye ve 50,000 ve 100,000 arasında 83 belediye bulunmaktadır.
Bu madde, İsveç'te yer alan kentler ile ilgilidir.
Bu İtalya'daki şehirler listesi nüfusu 50.000 kışi üzerinde bulunan İtalyan komünlerini gösterir. Nüfus için kaynak en son İtalyan resmî nüfus istatistikleridir.
İl merkezi olmayan komünler yatık olarak yazılmışlardır
İzlanda'nın nüfusu 316.252'dir, 1 Nisan 2008 ayına göre. Ülke'nin en büyük şehri, başkenti Reykjavik'dir 118.000 nüfusuyla. Nüfusun neredeyse 60% orada ikamet etmektedir. Ülke'nin nüfus yoğunluğu ise 3,1 kişi/km².Kópavogur'sa İzlanda'nın en büyük ikinci şehri'dir. Höfuðborgarsvæðið yöresine genelde nüfusun çoğu yoğunlaşmıştır. Şehir izlandaca Bær demektir.
Kazakistan'da yer alan büyük şehirlerin listesi aşağıdaki gibidir:
Makedonya'daki şehirler listesi:
Letonya'nın idari bölümleri, 1 Temmuz 2009 tarihinde yenilenmiş olup ilçe (Letonca: administratīvais rajons) ve belediyelerden (novadi) oluşan iki düzeyli sistemden 110 belediye ile dokuz cumhuriyet şehrinden (republikas pilsētas) oluşan tek düzeyli sisteme geçilmiştir. Belediyelerde şehir (pilsētas) ve bucaklara (pagasti) ayrılmaktadır.
1 Haziran 2021 itibarıyla, Letonya'da 36 belediye bulunmaktadır:
Lihtenştayn'daki şehirler listesi, Lihtenştayn Prensliği'nde yer alan şehirlerin listesidir.
Litvanya'da 103 şehir vardır (Litvanca: tekil - miestas, çoğul miestai). Şehir deyişi, Litvanya Meclisi tarafından nüfusu 3000 ve üstü olan yerleşim yerlerine uygun görülmüştür. Ancak nüfusu 3000'den az olduğu hâlde, tarihî öneme sahip olan ya da geçmişte önemli şehirler oldukları için günümüzde de şehir statüsünde değerlendirilen yerleşim yerleri de vardır. Şehirlerden daha küçük yerleşim yerleri miestelis olarak adlandırılır. (çoğulu miesteliai). Miestelis, Türkçeye kasaba olarak çevrilebilir. Miestelislerden daha küçük yerleşim yerleri, yani köyler, kaimas olarak adlandırılır. (Çoğulu kaimai). Genellikle, bu resmî sınıflandırma çok açık olmadığından, halk kasaba ve köyleri yerleşim yeri anlamına gelen gyvenvietė ile tanımlar. (Çoğulu gyvenvietės)
Şehirler 13. ve 14. yüzyıllarda Büyük Litvanya Dükalığı ile birlikte oluşmaya başlamışlardır. Kurulan ilk şehir Klaipėda'dır. Orta Çağ yasalarına göre bir şehirde park, meyhane, lonca, mahkeme ve yönetim binası olmalıdır. Bazı daha eski şehirler bu yasadan yola çıkılarak şehir statüsünden çıkarıldı. (Kernavė ve Merkinė gibi). Litvanya'daki şehirlerin çoğu eski zamanlara dayanır. Büyük kısmı 18. yüzyıldan önce kurulmuştur. Kuruldukları bölgeler de ulaşım ve ticaret yollarının geçtiği yerlerdedir. Bazı şehirler de, demir yolu ya da fabrika inşaatları sebebiyle yeni kurulmuştur. (Örneğin Kaišiadorys, Vievis, Radviliškis, Ignalina ve Mažeikiai). 21. yüzyılda şehirler büyük endüstri merkezleri hâline gelmişlerdir. (Visaginas, Elektrėnai ya da Naujoji Akmenė gibi). Dört şehir - Birštonas, Druskininkai, Neringa, Palanga - özel tatil yeri statüsündedir.
Şehirlerin çoğunun yüz ölçümü küçüktür. 20.000'den yüksek nüfuslu sadece 19 şehri vardır. 2001 verilerine göre Litvanya nüfusunun %66.7'lik kısmı şehirlerde yaşamaktadır.
Aşağıdaki haritada 103 şehir gösterilmiştir. Büyük şehirlerin isimleri daha büyük yazıyla belirtilmiştir. (Haritayı büyültmek için üzerine tıklayınız.)
Lüksemburg'daki şehirler listesi Lüksemburg Büyük Kontluğu'nda mevcut olan kanunlara göre tanımlanmış 12 şehir ismini ihtiva etmektedir.
Lüksemburg'da yasal olarak "şehir" olarak tanımlanmış yerel idare birimleri yasal "şehir" olmakla beraber coğrafik olarak tutarlı anlamda "şehir" değildirler. Sınırlı bir ayrıma göre bir yerel idare biriminin "şehir (ville)" veya "belediye (komün)" olarak ayrılmasında tek bir teknik neden bulunmaktadır. Bu hukuki önemli fark, yerel idare birimlerinin idari meclisine, seçimle değil de, şahsi atama ile katılan meclis üyeleri hakkındadır. Şahsi atama ile gelen üyelere Lüksemburg'da "échevins" ismi verilmekte ve bu İngilizceye "alderman" olarak çevrilmektedir. 10.000-19.999 nüfuslu yerel idare birimleri içinde 3 tane; 20.000'den fazla nüfuslu birimler içinde 4 tane ve Lüksemburg Şehri içinde 6 tane "şahsi atama ile gelen meclis üyesi (eschevin)" bulunmaktadır.
Bir "şehir (ville)" ile bir "belediye (komün)" arasındaki en önemli fark "şahsi atama ile gelen idare meclisi üyesi"'nin atanma kaynağındadır. Atama ile idare meclisine gelen üyeler resmen devlet başkanı olan "Büyük Kont" tarafından şahsen atanırlarsa bu tip yerel idare bir "şehir (ville)" olarak tanınmaktadır. Belediyeler için "atama ile gelen idare meclisi üyeleri" resmen "İçişleri Bakanı" tarafından atanmaktadır.
Tarihsel olarak Lüksemburg'da bir yerel idarenin "şehir" olarak tanımlanması devlet adına alınan "şehir olma beratı" ile sağlanmaktaydı. Günümüzde bir yerel idarenin şehir olma statüsü kanunla belirtilmiştir. İlk şehir olma statüsü hakkındaki kanun 24 Şubat 1843'te çıkartılmış ve o zamana kadar berat ile şehir statüsü taşıyan 7 yerel idare biriminden 6'si bu kanunla şehir olarak tanımlanmışlardır. Daha sonra bu şehirler listesine 1906'da 1; 1907'de 4 ve 1914'te 1 şehir daha eklenmiş ve toplam "şehir" sayısı toplam 12 olmuştur. Bu "şehir" statüsü "1988 tarihli Komün Kanunu ("Loi communale du 13 décembre 1988") ile en son şeklini almıştır.
Bu liste Macaristan'daki şehirleri içermektedir.
Aşağıda Monako'daki yerleşim birimlerinin isimleri yer almaktadır.
Not: Yerleşim birimlerinin adlarının solundaki renk ve numaralar, sağdaki haritada o yerleşim biriminin rengi ve numarasıdır.
Bu listede Norveç'te yer alan kasaba ve şehirlerin listesi yer almaktadır.
Polonya'daki şehirlerin ve kasabaların alfabetik olarak sıralanmış listesidir.
Bu liste, Portekiz'deki şehirlerin listesidir. Portekiz'de şehir (Portekizce: cidade) nüfus durumu ve altyapısı gibi bazı kriterlere dayanarak belli yerleşim yerlerine verilen onursal bir terim olarak kullanılmaktadır. 1980'li yıllarda Portekiz'deki nüfus hareketleri nedeniyle birçok kasaba şehir mertebesine geçirilmiştir ve 2010 itibarıyla 156 yerleşim yeri şehir olarak tanınmaktadır.
Portekiz'de şehir idarî bir bölünme içinde yer almadığından her belediye (Portekizce: concelho) şehir sayılmadığı gibi, bazı belediyelerde birden çok şehir vardır, nüfusu az olan belediyelerde ise hiç şehir bulunmamaktadır. Yine şehir, Portekiz'deki en küçük idari birim olan bucak ile de (Portekizce: freguesia) eşdeğer değildir. Bazı şehirler birden çok bucaktan oluştuğu gibi küçük olan şehirler tek bir bucaktan da oluşabilir. Bir belediyenin merkezi ve resmî daireleri genellikle o belediyenin en önemli şehir ya da kasabasında yer alır.
1910 yılına kadar bir yerleşim yerinin şehir ilan edilmesi kraliyet buyruğu ile olmaktaydı. 25 kere kraliyet buyruğu çıkarılarak kasabalar şehir olmuştur.[kaynak belirtilmeli] Portekiz'in birinci cumhuriyet döneminde bu görev parlamentoya verildi ve bu dönemde üç kasaba şehir ilan edildi. Estado Novo rejimi hükûmet kararı ile yedi kasabayı şehir statüsüne geçirdi. Karanfil Devrimi'nden sonra bu görev yine parlamentoya verildi ve sonuç olarak günümüz Portekiz'inde 156 şehir bulunmaktadır. Sekiz yerleşim bölgesi uzun zamandan beri şehir olarak bilinmektedir: Braga, Coimbra, Évora, Lamego, Lizbon, Porto, Silves ve Viseu.
Romanya, 8 idari bölgede (kalkınma bölgesi) 41 eyalet ve 1 başkentten oluşur. Bu idari bölgeler ve şehirleri şu şekildedir:
Bu liste, Rusya'daki şehirler listesidir. 2015 yılı itibarıyla Rusya'da 1.107 adet şehir bulunmaktadır. Şehirler, alfabetik dizinle gösterilmiştir.
Kosova ve Metohiya Özerk Bölgesi, 1998 yılında başlayan çatışmalar sonucunda 1999 yılından itibaren fiilen Sırbistan idari yapısından kopmuştur. 2008 yılında tek taraflı bağımsızlığını ilan etmiştir, fakat Belgrad hükûmeti Kosova ve Metohiya'yı ülkenin bir parçası olarak kabul etmeye devam etmiştir. Dolayısıyla Kosova ve Metohiya'daki idari birimler fiilen yoktur.
Slovenya'da 11'i il olmak üzere 210 belediyeye bölünmüştür.
1 Ocak 2010 itibarıyla Ukrayna'da 459 şehir (Ukraynaca: мiсто) bulunmaktadır. Bu şehirlerden Kiev ve Sivastopol özel statülü şehir, 279'u rayon, 178'i oblast şehridir.
Yunanistan idarî bakımdan toplam 13 Periferi'ye (vilayete) ve bunların içinde kaymakamlıklara (nomos) ayrılmıştır:
(haritadaki 1 numaralı bölge Attika Periferisi'nin 4 nomos'una denk gelmektedir. Bunlar;)
1. Atina 1. Doğu Attika 1. Pire 1. Batı Attika
2. Eğriboz 3. Evritanya 4. Fokida 5. Ftiotis 6. Boeotia 7. Halkidikya 8. İmatya 9. Kılkış 10. Pella 11. Pierya 12. Serez 13. Selanik 14. Hanya 15. Kandiye 16. Laşit 17. Resmo 18. Dırama 19. Meriç 20. Kavala 21. Rodop 22. İskeçe 23. Arta 24. Yanya 25. Preveze 26. Tesprotya 27. Korfu 28. Kefalonya 29. Levkas 30. Zakintos 31. Sakız 32. Midilli 33. Sisam 34. Arkadya 35. Argolis 36. Korent 37. Lakonya 38. Mesinya 39. Kiklad Adaları 40. Oniki Adalar 41. Kardiça 42. Yenişehir 43. Magnezya 44. Tırhala 45. Achaea 46. Aetolia-Acarnania 47. Elis 48. Florina 49. Grevena 50. Kesriye 51. Kozani
(a) Aynoroz (özerk bölgedir)
Bazı yönetimler bağımsızlıklarını ilan etmiş ve egemen devletler olarak uluslararası toplumdan diplomatik tanınma talebinde bulunmuşlardır, ancak evrensel olarak bu şekilde tanınmamışlardır. Bu oluşumlar genellikle kendi toprakları üzerinde de facto kontrole sahiptir. Geçmişte bu türden bir dizi oluşum var olmuştur.
Egemen bir devletin nasıl ortaya çıktığını göstermek için kullanılan iki geleneksel teori vardır. Beyan teorisi (1933 Montevideo Konvansiyonu'nda kodifiye edilmiştir), aşağıdaki kriterleri karşılaması halinde bir devleti uluslararası hukukta tanımlar:
Beyan teorisine göre bir varlığın devlet olması, diğer devletler tarafından tanınmasından bağımsızdır. Buna karşılık, kurucu teori bir devleti ancak halihazırda uluslararası toplumun üyesi olan diğer devletler tarafından tanınması halinde uluslararası hukukta tanımlar.
Yarı devletler, devlet olma iddialarını meşrulaştırmak için genellikle doktrinlerden birine veya her ikisine birden atıfta bulunurlar. Örneğin, beyan kriterlerini karşılayan (iddia ettikleri topraklar üzerinde fiili kısmi veya tam kontrol, bir hükûmet ve kalıcı bir nüfus), ancak devletliği başka hiçbir devlet tarafından tanınmayan varlıklar vardır. Tanınmama genellikle bu oluşumların kendi topraklarının ayrılmaz bir parçası olduğunu iddia eden diğer ülkelerle yaşanan çatışmaların bir sonucudur. Diğer durumlarda, kısmen tanınan iki veya daha fazla devlet aynı toprak parçası üzerinde hak iddia edebilir ve her biri fiilen bu toprak parçasının bir kısmını kontrol edebilir (Çin Cumhuriyeti (Tayvan) ve Çin Halk Cumhuriyeti ile Kuzey Kore ve Güney Kore örneklerinde olduğu gibi). Dünyadaki devletlerin sadece bir azınlığı tarafından tanınan varlıklar, iddialarını meşrulaştırmak için genellikle beyan doktrinine başvururlar.
Pek çok durumda, uluslararası tanımama, ihtilaflı varlığın topraklarında yabancı bir askerî gücün bulunmasından etkilenir ve ülkenin fiili statüsünün tanımlanmasını sorunlu hale getirir. Uluslararası toplum, bu askeri varlığın çok müdahaleci olduğuna karar vererek, varlığı, etkin egemenliğin yabancı güç tarafından elde tutulduğu bir kukla devlete indirgeyebilir. Bu anlamda tarihsel örnekler, Japon liderliğindeki Mançukuo'da ya da İkinci Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında Almanya tarafından yaratılan Slovak Cumhuriyeti ve Bağımsız Hırvatistan Devleti'nde görülebilir. 1996 tarihli Loizidou Davası'nda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türkiye'yi Kuzey Kıbrıs topraklarında yetki kullandığı için yargılamıştır.
Herhangi bir toprak üzerinde kontrolü olmayan ya da devlet olma kriterlerini kesin olarak karşılamayan ancak en az bir başka devlet tarafından egemen varlıklar olarak tanınan oluşumlar da vardır. Tarihsel olarak bu durum Kutsal Makam (1870-1929); Estonya, Letonya ve Litvanya (Sovyet ilhakı sırasında) ve 1988'de bağımsızlığını ilan ettiği sırada Filistin'de yaşanmıştır. Malta Egemen Askerî Düzeni şu anda bu konumdadır. Talep edilen topraklar üzerinde kontrolü olmayan tanınmayan hükûmetler için sürgündeki hükûmet sayfasına bakınız.
Bir ülkenin tanınmasına ilişkin devlet uygulamaları tipik olarak beyan teorisi ile kurucu teori yaklaşımları arasında bir yerde yer alır.
Bu listeye dahil edilme kriterleri, egemenlik iddiasında bulunan, en az bir BM üyesi devlet tarafından tanınmayan ve
Birleşmiş Milletlere (BM) üye 193 devlet bulunurken, hem Kutsal Makam hem de Filistin BM'de gözlemci devlet statüsüne sahiptir. Bununla birlikte, bazı ülkeler beyan kriterlerini yerine getirmekte, diğer devletlerin büyük çoğunluğu tarafından tanınmakta ve Birleşmiş Milletler üyesi olmakla birlikte, toprak talepleri veya diğer ihtilaflar nedeniyle bir veya daha fazla devlet tarafından tanınmadıkları için bu listede yer almaktadırlar.
Bazı devletler, kendilerini resmen tanımayan devletlerle gayriresmi (resmen diplomatik olmayan) ilişkileri sürdürürler. Çin Cumhuriyeti (yaygın adıyla Tayvan), düzenli konsolosluk hizmetlerine izin veren Ekonomik ve Kültürel Ofisleri aracılığıyla diğer birçok devletle gayriresmi ilişkileri sürdürdüğü için böyle bir devlettir. Bu, Çin Cumhuriyeti'nin kendisini resmen tanımayan devletlerle bile ekonomik ilişkilere sahip olmasına izin verir. Almanya, İtalya, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık dahil olmak üzere toplam 56 devlet, Tayvan'da bir tür gayriresmi misyon yürütür. Kosova, Kuzey Kıbrıs, Abhazya, Transdinyester, Sahra Cumhuriyeti, Somaliland ve Filistin de gayriresmi diplomatik misyonlara ev sahipliği yapmakta ve/veya yurt dışında özel heyetler veya diğer gayriresmi misyonlar bulundurmaktadır.
Suriye ise kendisini İsrail'in kontrol ettiği ve sınırlı bir tanıma ile hak iddia ettiği Golan Tepeleri'nin meşru hükûmeti olarak görmektedir.
Sovyet zamanlarda, Abhazya SSC Sohum başkent olmak üzere 6 rayona (ilçelere) bölündü.
Abhazya Cumhuriyeti'nin idari bölünmelerinde birkaç rayon hariç aynı kalmıştır: 1995 yılında Tkvarçeli rayonu Tkvarçeli şehrinin etrafında Oçamçıra ve Gali rayonlarının parçalarından meydana geldi.
Abhazya çeşitli tarihi bölgelere ayrılmıştır:
Bunlar 1994 Abhaz Anayasada belirtilen bölgelerdir. İnanışa göre bayrakta bulunan yedi adet yıldız ise Abhazya'nın bu yedi tarihi bölgesini temsil etmektedir. Bu yedi tarihi bölge daha sonra Sohum, Gudauta, Gagra, Afon, Gal, Oçamçira ve Tkuarçal'dan oluşan 7 şehre dönüşmüştür.
Kosova'daki şehirler listesi:
Kuzey Kıbrıs, resmî adıyla Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC), Kıbrıs adasının kuzeydoğu kısmını kapsayan de facto bir devlettir. Yalnızca Türkiye tarafından tanınır ve toprakları diğer tüm devletler tarafından Kıbrıs Cumhuriyeti'nin bir parçası olarak kabul edilir. Kuzey Kıbrıs, kuzeydoğuda Karpaz Yarımadası'nın ucundan başlayarak, batıda Güzelyurt Körfezi, Koruçam Burnu ve en batıdaki en uç noktası olan Erenköy eksklavına kadar uzanır. En güneydeki noktası Akıncılar köyüdür. Birleşmiş Milletler kontrolündeki bir tampon bölge, Kuzey Kıbrıs ile adanın geri kalanı arasında uzanır ve adanın en büyük şehri ve her iki tarafın başkenti olan Lefkoşa'yı böler.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne uluslararası toplum tarafından ekonomi, ulaşım, spor gibi alanlarda ambargolar uygulanmaktadır. Ambargolardan dolayı ekonomik olarak Türkiye'ye bağımlı hâle gelmiştir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkiye tarafından ekonomik, siyasi ve askerî olarak desteklenmektedir. Ülke 2000'li yılların başlarından itibaren ekonomik sıkıntılar yaşamaya başlamıştır fakat 2001 yılından itibaren ekonomide hızlı bir büyüme yaşanmıştır.
Kıbrıs'ta Venedik Cumhuriyeti hâkimiyeti, 26 Şubat 1489'da başladı. O dönemde adanın hâkimi olan Lüzinyan kralı, Katerina Kornaro adlı bir Venedik soylusuyla evlendi. Kral ölünce ada Venediklilere kaldı.
Adayı yöneten Venedikli, Mağusa'da ikamet etmekteydi. Venedikliler döneminde askeriyeye önem verilmiş, Mağusa'nınki başta olmak üzere kaleler sağlamlaştırılmıştı. Lefkoşa Surları ise 8 milden 3 mile indirilerek yeniden yapılmıştır.
Fetihten önce Kıbrıs, Doğu Akdeniz'deki Osmanlı Devleti'ne ait gemilerine akın yapan Hristiyan korsanlarının sığınağı hâline gelmiştir. Bu korsanlar genellikle deniz ticaret gemilerine ve hacca giden yolculara saldırarak buradaki yol güvenliğini yok etmektedir. Bunun gibi nedenlerden dolayı Kıbrıs'ın alınması gerekli görülmüştür.
Kıbrıs, II. Selim'in hükümdarlığı esnasında, Lala Mustafa Paşa komutasındaki ordu ve Piyale Paşa komutasındaki donanma tarafından, 1 Temmuz 1570'te başlayıp 1 Ağustos 1571'de Mağusa'nın fethedilmesiyle Osmanlı idaresine girdi. Kıbrıs'ın fethiyle Osmanlı Devleti, Doğu Akdeniz'e tamamen hâkim olmuştur.
15 Eylül 1570 tarihinde Lala Mustafa Paşa, tören ile Lefkoşa şehrine girmiştir. Kıbrıs fethedildiği tarihte adada çok az sayıda Ortodoks Rum vardı. Çünkü Venedikliler Katolik idi ve Ortodoks Kilisesi'ne yaşama hakkı tanımıyordu. Osmanlı Devleti Ortodokslara serbestçe kilise kurma ve gelişme imkânı sağladı. Böylece adada Ortodoks Kilisesi gelişti ve Katolik Kilisesi etkinliğini kaybetti.
1571 yılında Kıbrıs'ta yapılmış bulunan nüfus sayımında yerli halkın nüfusu 150.000'dir. Burada bulunan Türk askeri ise 30.000 kadardır. Fethin ardından Karaman'dan adaya göç ettirilen Türkler, adanın ilk Türk sakinleridir. Bugün adada yaşayan Kıbrıs Türklerinin (Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nden gelenler hariç) soyu bu Osmanlı idaresinde adaya gönderilen Türklerden gelmektedir.
93 Harbi'nde Rus İmparatorluğu karşısında yenilen Osmanlı, Ruslara karşı fazla ödün vermemek amacıyla, Birleşik Krallık'ın isteği üzerine ada 92.799 sterline kiralanmıştır. Osmanlı mülkiyeti devam ediyor sayılmakla birlikte, yönetim tamamen Birleşik Krallık'a geçti. Birleşik Krallık adayı "Komiser" diye tabir ettiği yüksek rütbeli yöneticilerle idare etmiştir. 1914'te başlayan I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Birleşik Krallık karşısındaki Almanya'nın yanında savaşa girmesi üzerine Birleşik Krallık adayı ilhak edip adaya vali tayin etti. 1923'te imzalanan Lozan Barış Antlaşması'nın 21. Maddesi gereğince, Birleşik Krallık'a ilhakı tanındı. 1925 yılında Kıbrıs kraliyet kolonisi olarak ilan edildi ve adaya ilk Türkiye Cumhuriyeti konsolosu atandı.
Ekim 1931'de itibaren Rumlar Enosis isteğiyle ayaklandı, Rumlar'ın Birleşik Krallık yönetimine karşı ayaklanması sonucu Birleşik Krallık'ın politikası sertleşti. Yunan ve Türk tarihinin okutulması, iki ülkenin bayraklarının kullanılması ve Yunan ya da Türk ulusal kahramanlarının resimlerinin sergilenmesi yasaklandı. Türk topluluğu Enosis'e karşı olduğunu açıkladı. 1943 yılında Kıbrıs Adası Türk Azınlığı Kurumu (KATAK) kuruldu. Fakat KATAK'ın faaliyetini yetersiz bulan Fazıl Küçük KATAK'tan ayrılmış ve 23 Nisan 1944'te Kıbrıs Millî Türk Halk Partisi (KMTHP)'ni kurmuştur.
II. Dünya Savaşı'nın ardından kolonilerin tasfiyesi eğilimi yaygınlaşınca, Yunanistan Hükûmeti 1954'te Birleşmiş Milletler'e ulusların kendi kaderlerini tayin haklarının (Self-determinasyon) Kıbrıs için de uygulanması yolunda başvuruda bulundu. Türkiye'nin karşı çıktığı bu istek Birleşmiş Milletler'ce reddedildi.
EOKA 1 Nisan 1955'te adada faaliyete geçti. Rumlar arasında Enosisçi-Anti Enosisçi çatışması başladı. Türkiye ilk kez sorunda taraf olmayı kabul etti[kaynak belirtilmeli] ve 29 Ağustos'ta Londra'da Birleşik Krallık ve Yunanistan'ın katıldığı toplantıda, Türkiye de temsil edildi. 15 Kasım 1957'de Türk Mukavemet Teşkilatı (TMT) kuruldu. 1958 yılında gündeme gelen MacMillan Planı'na göre Kıbrıs'ın İngiliz Milletler Topluluğu içinde kalmasına ama Türkiye ve Yunanistan'la da bağlara sahip olmasına karar verildi.
1960'ta kurulan Kıbrıs Cumhuriyetinde her iki toplum da %70 Rum-%30 Türk oranında her kurumda temsil hakkına sahipti. Fakat Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı III. Makarios 30 Kasım 1963'te 13 maddeden oluşan anayasa değişikliği önerilerini sundu. Bunlar arasında anayasanın değişmez maddeleri, Kıbrıs Türk'ü olan Başkan Yardımcısının veto hakkının ortadan kaldırılması, Temsilciler Meclisinde ayrı çoğunluklar ilkesinin ortadan kaldırılarak kararların basit çoğunlukla alınması, ayrı belediyelerin ortadan kaldırılması gibi maddeler de bulunmaktaydı.
ABD Başkanı Kennedy, Makarios'a bundan vazgeçmesini önerdi ve Türkiye değişiklikleri kabul etmeyeceğini bildirdi. Kıbrıs Türkleri'nin de reddi üzerine Kıbrıs Rumlarıyla Kıbrıs Türkleri arasında 21 Aralık 1963'te Kanlı Noel adı verilen toplumlararası çatışmalar patlak verdi. Bu çatışmalarla birlikte Kıbrıs Türklerinin hükûmetteki temsiliyeti sona ererken, yer yer Türklere karşı katliamlar yaşandı, 25.000 civarında Kıbrıslı Türk göçmen oldu ve enklavlarda yaşamaya başladı. Bu dönemdeki yönetimin adayı Yunanistan'a ilhak planı olan Akritas Planı daha sonraları basına sızdı.
1967'de Rum saldırıları tekrar başladı. Yunanistan Ordusu'nun 15 bin askeri, gayri resmî olarak adaya yerleştirildi. Türklere karşı sürdürülen sindirme politikasının durdurulması için Türkiye ve Yunanistan başbakanları arasında düzenlenen toplantı bir sonuç vermeyince, Türkiye askerî müdahalede bulunacağını açıkladı.
TBMM hükûmete müdahale yetkisi verdi. Türk uçakları Kıbrıs üzerinde uçmaya başladı. Donanma ve çıkarma birlikleri harekete geçti. ABD’nin arabuluculuğuyla Yunanistan birliklerinin geri çekilmesi sağlanınca, Türkiye harekâtı durdurdu. Yunanistan'ın askerleri üç Türk köyünden geri çekilirken arkalarında 24 ölü bıraktılar.[kaynak belirtilmeli] 1964’ten beri Türkiye’de bulunan Rauf Denktaş gizlice adaya gitti. Denktaş, Yunanlarca tutuklandı ama Türkiye ve ABD’nin itirazı üzerine iade edildi.
1970'li yılların başlarında Yunanistan'ı kontrol eden askerî cunta yönetimi, III. Makarios'un tutumları ve enosisin yolunda ilerleme olmamasından dolayı memnun değildi. Cunta, 15 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs Ulusal Muhafız Birliği'ne emir vererek bu birliğin komutanının görevinden alınmasını ve adanın kontrolünü Yunan subayların bulunduğu bu birliğin almasını istedi. Birlik aynı gün Lefkoşa'daki Başkanlık Sarayı'nı bastı ve III. Makarios görevden alındı. Nikos Sampson yeni hükûmetin devlet başkanı olduğu dünyaya ilan edildi. Her ne kadar milliyetçi Rumlar tarafından darbe yapılsa da Yunanistan ile birleşmedi, Kıbrıs'ın bağımsızlığı devam etti ve bağımlı bir yönetim olmadı. Türkiye Cumhuriyeti, gerçekleştirilen darbe nedeniyle Zürih ve Londra Antlaşması'nın IV. maddesine istinaden gerçekleştirdiğini savunarak 20 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs'a karadan ve havadan harekât başlattı. Türk birlikleri, adaya indikten kısa bir süre sonra adanın büyük şehirlerinden bir olan Girne'ye girdi. Başkent Lefkoşa'ya doğru ilerlemeye başladı. 22 Temmuz'da taarruz sonucunda Türk birlikleri önce Girne’ye girdi, daha sonra da başkent Lefkoşa’ya yöneldi. Ateşkes başlamadan Girne-Lefkoşa hattı birleşti.
Geçici ateşkes ilan edildiyse de Rum birliklerinin bu ateşkes kurallarına uymaması sonucu Türkiye Dışişleri Bakanı Turan Güneş’in “Ayşe tatile çıksın” parolasıyla 13 Ağustos'ta Türk birlikleri tekrar ilerlemeye başladı. Türk birlikleri 14 Ağustos'ta başkent Lefkoşa'ya, 15 Ağustos'ta Lefke ve Mağusa'ya girdi. Uluslararası baskılar sonucunda ateşkes ilan edildi ve adanın %37'si Türkler'in kontrolüne geçti. 170.000 civarındaki Kıbrıslı Rum kuzeyde bulunan evlerinden göç ettirildi, 50.000 Kıbrıslı Türk ve daha sonra da Türkiye'nin teşviki ile Türkiye'den gelen göçmenler ise bu evlere yerleştirildi.
Kıbrıs Harekâtı sonrasında 1976'da Kıbrıs Türk Federe Devleti kurulmuştur.