kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
I. Aleksandar veya Kral I. Aleksandar Karacorceviç (Sırpça: Краљ Александар I Карађорђевић; d. 16 Aralık 1888, Cetinje - ö. 9 Ekim 1934, Marsilya), 1921-1929 arasında Sırp, Hırvat ve Slovenlerin, 1929-1934 arasında da Yugoslavya Krallığı'nın kralıdır. Etnik ve siyasi olarak bölünmüş Güney Slavların ilk olarak bütünleştiği siyasi oluşum olan Yugoslavya'yı birleştirip kuran kişi olması sebebi ile kendisine "Birleştirici Kral" unvanı verilmiştir.
Aleksandar, Petar Karageorgeviç (I. Petar) ile Karadağlı prenses Zorka'nın ikinci oğluydu. Çocukluğunu sürgünde olan babasının yanında Cenevre'de geçirdikten sonra, 1899'da Sankt-Peterburg'a giderek Rus Çarlık Hassa Alayı'na girdi (1904). Ağabeyinin kendi hakkından vazgeçmesi üzerine, veliaht olarak Sırbistan'daki ailesinin yanına gitti.
Balkan Savaşları (1912-1913) sırasında başarılı bir komutan olduğunu kanıtlayan Aleksandar, hasta olan Kral Petar tarafından Sırbistan naipliğine atandı (24 Haziran 1914). I. Dünya Savaşı sırasında Sırbistan Silahlı Kuvvetleri'nin Başkomutanlığını yaptı ve 31 Ekim 1918'de Belgrad'a girdi. Naip prens olarak, 1 Aralık 1918'de Sırp-Hırvat-Sloven Krallığı'nın kurulduğunu açıkladı.
Yeni devletin istikrarsızlığı, anayasaya bağlılık yemini ettiği gün (28 Haziran 1921) Aleksandar'a karşı düzenlenen bir suikast girişimiyle kendini gösterdi. Aleksandar gene de aynı yılın 16 Ağustos'unda babasının yerine kral oldu ve 8 Haziran 1922'de Romanya kralı I. Ferdinand'ın kızlarından Marie ile evlendi. Ülkesindeki birbirine düşman milliyetçi gruplarla siyasi partileri aynı devlet birliği içinde toplamaya çalıştı.
1920'ler boyunca tırmanan siyasi gerginlik, hükûmetteki bakanların birçok kez değiştirilmesini zorunlu kıldı. Karadağlı bir Milletvekilinin, parlamento (Skupstina) toplantısı sırasında birkaç Hırvat Milletvekilini öldürmesiyle (20 Haziran 1928) siyasi gerginlik doruğa ulaştı. Bu olay üzerine Hırvat temsilcileri parlamentodan çekildi. Parlamentonun yeniden oluşturulması konusunda yeterli bir uzlaşma sağlayamayan ve etkili bir hükûmet kuramayan Aleksandar, parlamentoyu dağıttı. Ardından 1921 Anayasası'nı feshederek bir diktatörlük kurdu (6 Ocak 1929).
Uyruklarını birleştirme yönünde çabalarını sürdürerek ülkenin adını Yugoslavya olarak değiştirdi (3 Ekim 1929). Etnik, dinsel ya da bölgesel ayrımlara dayanan bütün siyasi partileri feshetti. Devletin yönetsel yapısını yeniden düzenledi. Ülkede standart bir yasal sistem oluşturdu; eğitim programlarında da birliği sağladı; ayrıca ulusal tatil günlerini belirledi. Köylülerin içinde bulunduğu mali güçlükleri gidermeye çalıştı. Bulgaristan'la ilişkileri yumuşattı (1933). Yugoslavya'yı hem Küçük Antant'a (Çekoslovakya ve Romanya'yla) hem de Türkiye, Yunanistan ve Romanya arasında bir ittifak olan Balkan Paktı'na soktu (1934).
Aleksandar, zamanla askeri desteğe gereksinim duyan bir polis devleti yarattı. 3 Eylül 1931'de yürürlüğe giren yeni anayasa ile aslında diktatörlüğe yasal temel sağlanmıştı. Aleksandar'ın uygulamaları başlangıçta hoşnutlukla karşılanmakla birlikte, 1932'ye gelindiğinde, Büyük Bunalım'a bağlı olarak ülkede baş gösteren ekonomik bunalıma siyasi hoşnutsuzluk da eklendiği için, demokrasiye dönme yolundaki istekler yoğunlaştı. Bunun sonucunda Aleksandar, parlamenter bir hükûmet sistemine dönmeyi ciddi biçimde düşündüyse de, bunu gerçekleştirmeye olanak bulamadan, Ekim 1933'te Türkiye ziyaretinin ardından Fransa'ya yaptığı resmi bir ziyaret sırasında Bulgar devrimci Vlado Çernozemski tarafından öldürüldü.
I. Yeoryos (Yunanca: Γεώργιος Αʹ, Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων, Geórgios Αʹ, Vasiléfs ton Ellínon; 24 Aralık 1845 - 18 Mart 1913), 1863 ile 1913 yılları arasında Yunanistan Kralıdır.
Aslında Danimarka prensidir. 17 yaşında Yunan Parlamentosu tarafından Kral olarak seçilmiştir. Adaylığı zamanın süper güçleri Birleşik Krallık, Fransa ve Rusya tarafından desteklenmiştir. Selanik'te suikast sonucu ölmüştür.
Yeoryos, 24 Aralık 1845'te Kopenhag'daki 18. yüzyıldan kalma bir şehir evi olan Amaliegade'de, ailesinin ikamet ettiği Sarı Saray'da doğdu. IX. Christian ve Hesse-Kassel Prensesi Louise'in ikinci oğlu ve üçüncü çocuğuydu.
Kraliyet soyundan gelmesine rağmen (annesi ve babası Danimarka Kralı V. Frederick'in torunlarının torunları ve Büyük Britanya Kralı II. George'un torunlarının torunlarıydı) ailesi kraliyet standartlarına göre nispeten normal bir hayat yaşıyordu. Ancak 1853 yılında Yeoryos'un babası, çocuksuz Danimarka Kralı VII Frederick'in veliahtı olarak tayin edildi ve aile Danimarka prens ve prensesi oldu.
Yeoryos'un ana dili Dancaydı, İngilizce ise ikinci diliydi. Fransızca ve Almanca da öğrendi. Danimarka Kraliyet Donanması'nda kariyer yapmaya başladı ve ağabeyi Frederick ile birlikte deniz harp okulunda eğitim aldı. Frederick "sessiz ve son derece uslu" olarak tanımlanırken, Yeoryos "canlı ve şakalarla dolu" olarak tanımlandı.
Eleftherios Kyriakou Venizelos (Yunanca: Ελευθέριος Κυριάκου Βενιζέλος, Yunanca telaffuz: [elefˈθeri.os cirˈʝaku veniˈzelos]; 23 Ağustos [E.U. 11 Ağustos] 1864, Girit - 18 Mart 1936, Paris), 1910 ile 1933 yılları arasında, sekiz dönem boyunca toplamda 12 yıldan fazla Yunanistan başbakanı olarak görev yapan Yunan siyasetçi ve devlet görevlisi. Liberal Parti'nin kurucusu ve ilk lideri olan Venizelos, Yunan ulusal kurtuluş hareketinin önde gelen liderlerinden biridir ve Megali İdea'nın mimarıdır. İktidarı sırasında liberal-demokratik politikaları teşvik ederek Yunanistan'ı modernleştirdi. Aynı zamanda, Büyük Güçlerle yürüttüğü askeri ve diplomatik işbirliği sayesinde ülkenin topraklarını genişletti ve Yunanistan'ı doğu etkisinden batıya yönlendiren önemli bir figür oldu. Bu nedenle “Modern Yunanistan'ın Mimarı” olarak anıldı ve halk arasında hâlâ “Ethnarch” (Ulusal Lider) unvanıyla bilinir.
Uluslararası sahneye ilk çıkışı, Girit Devleti'nin özerkliğinde ve daha sonra Girit'in Yunanistan'la birleşmesinde oynadığı önemli rolle oldu. 1909 yılında siyasi çıkmazı çözmek üzere Atina'ya davet edildi ve Başbakan oldu. Yunan toplumunun modernleşmesi için temel oluşturan anayasal ve ekonomik reformları başlattı ve gelecekteki çatışmalara hazırlık olarak hem Yunan Ordusunu hem de Yunan Donanmasını yeniden düzenledi. 1912-1913 Balkan Savaşları öncesinde, Venizelos'un kritik rolü, Yunanistan'ın Osmanlı İmparatorluğu'na karşı kurulan Balkan Birliği'ne katılmasını sağladı. Büyük Güçler ve diğer Balkan ülkeleriyle olan diplomatik zekası sayesinde Yunanistan, Makedonya, Epir ve Ege Adaları'nın çoğunun kurtarılmasıyla yüzölçümünü ve nüfusunu iki katına çıkardı.
Birinci Dünya Savaşı (1914-1918) sırasında, Yunanistan'ı İtilaf Devletleri'nin safına çekerek Yunan sınırlarını daha da genişletti. Ancak, bu İtilaf yanlısı dış politikası, Yunanistan Kralı I. Konstantin’in tarafsızlık yanlısı tutumuyla çatışmaya girmesine neden oldu ve 1910’larda "Ulusal Bölünme" olarak bilinen siyasi kriz ortaya çıktı. Bölünme, gayriresmî bir iç savaşa dönüştü ve iki grup arasındaki iktidar mücadelesi on yıllar boyunca halkı, kralcılar ve Venizelosçular arasında kutuplaştırdı. İtilaf Devletleri'nin zaferinin ardından Venizelos, Ege Denizi boyunca Yunanca konuşan tüm halkları Yunanistan bayrağı altında birleştirecek olan Megali İdea'yı gerçekleştirmek amacıyla Batı Anadolu ve Trakya'da yeni toprak imtiyazları elde etti. Ancak 1920 genel seçimlerinde yenilgiye uğraması, Yunanistan'ın Türk-Yunan Savaşı'nda (1919-1922) yenilgiye uğramasına katkıda bulundu. Kendi isteğiyle sürgüne giden Venizelos, Lozan Antlaşması'nın imzalanmasına ve Yunanistan ile Türkiye arasında karşılıklı nüfus mübadelesi anlaşmasına yol açan müzakerelerde Yunanistan'ı temsil etti.
1864 yılında o zamanlar bir Osmanlı toprağı olan Girit adasındaki Hanya şehrinde doğdu. Osmanlı karşıtı isyanlarda yer alan bir aileden geliyordu. Dedesi Venizelos Krevattis 1770 Orlof Ayaklanmasında, babası Kiriakos Venizelos ise hem 1821 Yunan İsyanında hem de 1866 yılında Girit'te meydana gelen Osmanlı karşıtı ayaklanmalarda yer almıştır. Bu yüzden Elefterios Venizelos henüz iki yaşındayken sürgün ile tanışmış ve 1880 yılına kadar o dönem modern Yunanistan Devletinin en önemli limanlarından biri olan Siroz adasında eğitim görmüştür. Hukuk öğrenimi gördü. 1887 yılının Mart ayında Girit'e avukat olarak döndü ve adanın 6'sı Müslüman 11'i Rum olan 17 avukatından biri oldu. Daha sonra siyasetle ilgilenmeye devam eden Venizelos Lefka Ori (Beyaz Dağlar) isimli gazeteyi satın alarak burada Lefkoritis (Akdağlı) mahlasıyla Girit hakkında çeşitli yazılar kaleme aldı. Elefterios Venizelos Girit'in Yunanistan'a katılmasını amaçlayan 1897 Akrotiri ve 1905 Terisso isyanlarında ise lider kadroda yer aldı. 1898 yılında Girit komiserliğine atanan Prens Georgios'u düşürdükten sonra, yüksek komiser yardımcılığını elde etti.
Aynı yıl yapılan seçimlerle tekrar iktidara geldi. Fakat Sırbistan'ın yanında savaşa girme kararı, ikinci kez görevinden uzaklaştırılmasına sebep oldu. 1916 yılında Selanik'te muhalif bir hükûmet kurdu ve ancak 1917 yılında Konstantin'in tahtı bırakmasından sonra Yunanistan'a dönebildi. I. Dünya Savaşı'ndan sonra yapılan Nöyyi ve Sevr Antlaşmaları'yla sağladığı topraklarla, 1918 muhtırasında belirttiği Megali Idea gerçekleştiremeyince, İngilizlerin desteğiyle 1920 yılında Türkiye ile savaşa girdi.
1928 yılında millî birlik hükûmetiyle iktidara geldi. Bu yıllarda Türkiye'ye karşı barışçı bir siyaset uygulamaya çalıştıysa da ülke içindeki ekonomik dengesizlik nedeniyle 1933 yılında iki kez hükûmetten çekildi. 29 Ekim 1930'da Türkiye'deki Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına katıldı.
1935 yılında Yunanistan askerî darbe girişimi durumunu güçleştirdi. Seçimleri kaybedince Paris'e gitti ve orada gıyaben ölüme mahkûm edildi. 1936 yılında Paris'te öldü.
Avlonyalı İsmail Kemal Bey (Arnavutça: Ismail Qemali, Arnavutça telaffuz: [ismaˈil cɛmaːli]; 24 Ocak 1844 - 26 Ocak 1919) Arnavut bir diplomat, Osmanlı Meclis-i Mebusanı I. dönem Berat milletvekili, rilindas ve modern Arnavutluk'un kurucu babasıdır. Bağımsızlık bildirgesi'nin baş yazarı, daha sonra 1912'den 1914'e kadar olan dönemde Arnavutluk'un ilk başbakanı ve dışişleri bakanı olarak görev yaptı.
Avlonya'da varlıklı bir Tosk ailesinde doğup büyüyen İsmail Kemal Bey, dillere erken bir ilgi duydu ve Yanya'daki Zosimea Okulu'nda Fransızca, Yunanca, İtalyanca ve Osmanlıcada ustalaştı ve daha sonra İstanbul'da hukuk okudu. Avrupa'yı, özellikle Belçika, Fransa, İngiltere ve İtalya'yı dolaştı ve Jön Türk Devrimi'nden sonra Arnavutluk'a döndü.
İsmail Kemal Bey, 24 Ocak 1844'te, o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan Avlonya şehrinde seçkin ve asil bir Arnavut ailesinde doğdu. Ailesinin tanınmış üyeleri arasında Sadrazam Mehmed Ferid Paşa ve politikacı Süreyya Bey bulunmaktadır. İlköğrenimini memleketinde tamamladı. Daha sonra Yanya'daki Rum lisesi Zosimea'ya gitti ve İstanbul'daki Mekteb-i Hukuk'dan mezun oldu. Kemal Bey Rum bir kadınla evlendi ve çocuklarını Yunanistan'da eğitim görmeleri için gönderdi.
I. Dünya Savaşı sırasında, İsmail Kemal Bey Paris'te sürgünde yaşadı, burada parası olmamasına rağmen çok çeşitli temasları sürdürdü ve Daily Mail'in kıta Avrupası baskısının muhabiri Somerville Story ile anılarını yazmak için işbirliği yaptı. Ölümünden sonra yayınlanan otobiyografisi, son dönem Osmanlı devlet adamının İngilizce yazılmış tek hatırasıdır ve ölmekte olan İmparatorluğun sorunlarına liberal, çok kültürlü bir yaklaşımın benzersiz bir kaydıdır. 1918'de İsmail Kemal Bey, Arnavutluk'taki hareketine destek sağlamak için İtalya'ya gitti, ancak İtalyan hükûmeti tarafından İtalya'dan ayrılması engellendi ve Perugia'daki bir otelde gönülsüz misafiri olarak kaldı. Orada bir akşam yemekte kalp krizinden öldü. Ölümünden sonra, bedeni Avlonya'ya getirildi ve Bektaşi Tarikatı'nın yerel tekkesine gömüldü.
Kemal Bey, 1860 Mayıs'ında İstanbul'a taşındıktan sonra imparatorluğun Avrupa ve Asya bölgelerinde yüksek hükûmet pozisyonlarına ulaşan bir Osmanlı memuru olarak bir kariyere başladı. Kemal Bey'in yakın çalışma arkadaşı olduğu anayasa (1876) yazarı Midhat Paşa'nın liberal reform kanadıyla özdeşleşti ve Balkanlar'daki birçok şehrin valisi oldu. Bu yıllarda Arnavut alfabesinin standartlaştırılması ve Arnavutça yazmak için Latin karakterlerinin kullanılmasını destekleyen ve bir Arnavut kültür derneğinin kurulması çabalarında yer aldı.
1877'de İsmail, Osmanlı yönetiminde önemli işlevlerin eşiğinde görünüyordu, ancak Sultan II. Abdülhamid, Midhat Paşa'yı sadrazam olarak görevden alınca, İsmail Kemal Bey Batı Anadolu'ya sürgüne gönderildi, ancak Sultan daha sonra onu geri çağırdı ve Beyrut valisi olarak atadı. 1892'de Kemal Bey, padişaha bir Balkan Konfederasyonu için bir plan sundu. Balkan devletleri ile imparatorluk arasında, nihayetinde merkezi Osmanlı İmparatorluğu olan ve eski sınırların geri dönüşü olan birleşik bir Büyük Doğu devleti içindeki kaynakların karşılıklı savunması ve ekonomik gelişimi anlaşmalarıyla bağlı olan bir anlaşmayı içeriyordu. Bu çerçevede Arnavutluk, Makedonya gibi ayrı bir devlet olarak değil, Osmanlı devletinin bir parçası olarak ele alındı. Zamanla liberal politika tavsiyeleri, Sultan'ın gözünden tekrar düşmesine neden oldu. Kemal Bey, 1895 Ermeni krizi nedeniyle imparatorluğun Büyük Güçler'in müdahalesine yaklaştığının farkındaydı. II. Abdülhamid, Kemal Bey'i Trablus valisi olarak atadı, ancak bu yüksek makamı sürgün olarak gördü.
Mayıs 1900'de Kemal Bey İngiliz büyükelçisinin yatına bindi, sığınma talebinde bulundu ve sonraki sekiz yıl boyunca sürgünde yaşadığı imparatorluğun dışına gönderdi. Kemal Bey Atina'ya gitti ve Osmanlı makamları onun kaçışına üzülürken imparatorluğa olan hizmetini bıraktığını açıklayan bildiriler yayınladılar. Arnavut sorununa olan ilgisi bu olaylara kadar sınırlıydı ve Kemal Bey'in Arnavut ulusal hareketine katılımı, Arnavut çevreler arasında prestij getirecek ve Müslüman Arnavutları davayı desteklemek için etkileyecek bir varlık olarak görüldü. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğu'nda anayasal yönetime tekrar dönülmesi için de çalıştı. Paris'te Faik Bey Konitza ile bir araya geldi ve iki lider, Kemal Bey'in Arnavut birliği, ekonomik kalkınma, ilerleme ve Balkan devletlerinin gelecekteki boyun eğdirme tehlikeleri konusunda uyardığı gazete yayınları aracılığıyla Arnavut meseleleri üzerinde kısa bir süre birlikte çalıştı. İkili, Kemal Bey'in Konitza ile çalışmayı zor bulması ve Konitza'nın bir politikacı olma odağını ezici bulması ve Yunan yanlısı politikasını onaylamaması üzerine dağıldı. Kemal Bey, aynı jeopolitik çıkarlara sahip olması nedeniyle Arnavutlar ve Yunanlar arasında işbirliği çağrısında bulunan Osmanlıca, Arnavutça ve Yunanca yayınlanan Selamet gazetesini kurdu. Ulusal harekete dahil olan bazı Arnavut aktivistler, bu görüşlerine şüpheli yaklaştılar ve Arnavutlar arasındaki popülaritesinin azalmasına neden olan Yunan politikasının bir aracı olarak gördüler.
İlk başta Kemal Bey, Arnavutların gelecekleri hakkında daha katı olmayan bir ulusal görüş geliştirmelerine, daha fazla laik Arnavut okulları kurmalarına ve dillerini geliştirmelerine ve özerklik kazanmalarına yardımcı olacak büyük güç olarak Avusturya-Macaristan'a tekliflerde bulundu. Daha sonra, İtalyan-Arnavutlar (Arbëreshë) ile yakınlaştı, eğilimlerini İtalya'ya kaydırdı ve Balkanlar'daki Avusturya-Macaristan toprak hırslarına karşı Arnavutluk için İtalyan politikasını destekledi. Osmanlı hükûmeti, Jön Türk hareketinin üyelerine ve sempatizanlarına yönelik bir baskı başlatması ile Şûrâ-yı Devlet çalışanı olan Kemal Bey'in oğlu Mahmud Bey görevden alındı. Paris'te Kemal Bey, Prens Sabahaddin tarafından düzenlenen Osmanlı Muhalefet Kongresi'ne (1902) katıldı ve reformlar, azınlık hakları, devrim ve imparatorluğa Avrupa müdahalesi çağrısında bulunan Prens Sabahaddin'in hizbini destekledi. 1902 Kongresi, Balkanlar'da hiçbir örgütün kurulamamasıyla sonuçlandı ve Kemal Bey'i taklit eden kimliği belirsiz bir kişi, Bulgaristan'ın çeşitli şehirlerini dolaşarak birçok Müslümanı kandırmayı başardı. 1902 Kongresi'nin ardından "daimi bir komite" oluşturma girişimleriyle yeni merkez komitenin kurulmasıyla sonuçlandı, ancak Kemal Bey ve Osmanlı şehzadeleri Sabahaddin ve Lutfullah Ermenilerden destek alamadı. Daha sonra yeni komitenin daimi üyelerinin şehzadelerin evindeki toplantısında Kemal Bey başkan olarak atandı. Resmi İttihat ve Terakki (İTC) gazetesi Osmanlı'nın kontrolü eski merkez komite üyeleri tarafından yeni merkez komiteden Prens Sabahaddin ve Kemal Bey'e verildi.
Yeni komite, etnik farklılıkların yokluğuna dair inceliklerle Ermenilerin onayını almaya çalışırken, Ermeni örgütleri Kemal Bey gibi isimlere olumlu yanıt verdi. Kemal Bey'in baskın rolü nedeniyle, yeni komite tarafından Osmanlı gazetesinde yayınlanan makaleler aracılığıyla Arnavutlar, Balkan ve Batı ülkelerinin imparatorluk içindeki Arnavutların yaşadığı toprakların bölünmesi konusunda uyarıda bulundu. Bu yayınlar, Kemal Bey için çalışan Avlonyalı Cemil gibi bilinen iş birlikçiler aracılığıyla Arnavutluk'ta gizlice dağıtıldı. Kemal Bey, Jup Kastrati için başvurular hazırlamak veya Paris'te bir Arnavut Konseyi oluşturmak gibi Arnavut hareketinin liderliğini destekledi. Kemal Bey tarafından desteklenen dergiler Arnavut özerkliğini destekledi, ancak yeni komite Arnavutlar arasında destek bulamadı. Osmanlı şehzadeleri ile birlikte kendilerini Tanzimat döneminin devlet adamlarına benzetmiştir. Bu süre zarfında Kemal Bey'in duruşu, padişahın devrilmesi ile Arnavut ulusal hareketini giderek daha fazla destekleme arasında gidip geldi. Arnavut hükümdarı olma planları olan Arnavut asıllı Prens Albert Ghica ile Arnavutluk'un geleceği hakkında ve Preng Doçi ile Kemal Bey'in gelecekteki özerk bir Arnavutluk'ta idari bir role dahil olması hakkında yazıştı. Ghica ile iyi ilişkiler sürdürülürken, Rumen prensi ile siyasi ilişkisi olan bir Arnavut olan Derviş Hima, Osmanlı makamları tarafından Kemal Bey'in bir piyonu olarak görülüyordu.
1902 ve 1903 yılları arasında II. Abdülhamid'i devirmek için bir darbe planı İTC tarafından tasarlandı. Planın askeri yönünü düzenlemekle görevli Albay Şevket Bey ve Recep Paşa ile birlikte Kemal Bey ve Prens Sabaheddin'e diplomatik ve mali destek alma ve girişim için iki gemi satın alma görevi verildi. Kemal Bey'in görevi komplonun en zor yanıydı, Paris'te bir birim tuttu, sürgünde yüksek rütbeli bir politikacı olarak siyasi faaliyetlere başladı ve Londra'ya birçok ziyaret yaptı, bu da Osmanlı hükûmetini rahatsız edince gerçek amaçlarını gerçekleştiremedi.
Osmanlı makamları yakından ilgilendi ve bazı durumlarda Kemal Bey'in niyetini öğrenmek için başarısız olan girişimlerle bağlantılı olduğunu düşündükleri kişileri askeri mahkemeye verdiler. Paris'te Qemali, Stéphane Lauzanne ve William Morton Fullerton gibi gazetecilerle yakın ve iyi ilişkiler kurdu. Temmuz 1902'de Qemali, komplo için İngiliz desteği almak için Londra'ya gitti ve İngiliz hükûmetindeki Edmund Monson ve Thomas Sanderson gibi kişilerle yazıştı ve onları ziyaret etti. Dışişleri Bakanlığı'ndan yanıtlar aldı, ancak Kemal Bey, sadece manevi destek ve girişim için belirsiz İngiliz desteğinin seviyesini abarttı. Kemal Bey'in İngilizlerle olan etkileşimleri, profilini ve saygınlığını yükseltmeyi başarırken, onlarla oğlunun Bitlis'e sürgün edilmesini de tartıştı. İngilizler, Kemal Bey ve yandaşlarının faaliyetlerinden haberdardı.
Kemal Bey, Jön Türkler için gizlice çalışan Reşid Sadi gibi Londra merkezli Osmanlı diplomatlarıyla da plan üzerinde yazıştı. Kemal Bey, Lord Cromer'i "Türk sorunu" hakkında ve bunun acil bir mesele olduğuna ikna etmek için girişimlerde bulundu, Lord bu düşünceler ile hemfikir oldu ve Dışişleri Bakanlığı'na cevap vereceğine söz verdi. Ayrıca, fon sağlamak amacıyla Mısır hidivi II. Abbas ile gizlice görüştü ve hidiv, komplo için bir İngiliz bankasına 4000 sterlin yatırdı, ancak daha sonra Kemal Bey hakkındaki şüpheler, Mısır liderinin fonları durdurmasına ve skandaldan korkarak yumuşamasına neden oldu. Qemali ayrıca Yunanistan'dan bir Arnavut sırdaşı Cafer Berxhani'yi Trablusgarp Eyaleti'nde Trablus'ta Recep Paşa'yı görmesi için gönderdi. Avlonya ailesinin bir üyesi Avlonyalı Ekrem Bey bu süre içinde Recep Paşa'nın Kemal Bey'e 1000 sterlin altın gönderdiğini ve Trablus'ta sürgünde bulunan oğlu Tahir Paşa'nın Avrupa'ya kaçmasına yardım ettiğini belirtir. Ocak 1903'ün sonunda, Kemal Bey Paris'e geri döndü ve şehzadeleri babaları Damad Mahmud Paşa'nın ölümünün yasını tutarken buldu, ancak hepsi komplo için finansal düzenlemeler yapmak için Londra'ya gittiler. Daha sonra Kemal Bey ve şehzadeler planlarının ayrıntılarını tamamlamak için çalıştılar. Tonaj ve boyut detaylarını bilen Kemal Bey, iki gemi almak için 4000 £ ile Atina'ya gitti.
Oradayken Kemal Bey gemilerin tedarik sürecinden hayal kırıklığına uğradı ve gecikme merkez komite üyelerinin Atina'ya gelmesine neden oldu. Reşid Sadi geldi ve büyük gemilerin olmadığını ve Kemal Bey'in Yunan hükümdarının bir yaverinin evinde oturduğunu gördü. Kemal Bey, Reşid Sadi'ye aldatıldığını ve Yunanistan'da uygun gemi bulmanın zor olduğunu bildirdi. Daha sonra Hidiv'i görmek için yola çıkan Sabaheddin, para ve gemi temin edemedikten sonra Atina'ya dönerek son kez Kemal Bey, Reşid Sadi ve Vasileos Musurus Ghikis ile görüşmüştür. Kemal Bey Napoli'ye gitmek ve oradan gemi almak istedi, ancak diğerleri komplodan vazgeçmeye karar verdi. Planın başarısızlığı farklı nedenlere dayandırılır, Kemal Bey gemileri elde etme konusundaki uzun süren müzakereleri ortaya koyarken, Recep Paşa, Kemal Bey'in girişim için yumuşak tutumunun fikrini değiştirmesinin bir nedeni olarak görmüştür. Sabaheddin'in yakın çevresi, Kemal Bey'in parayı kendi amaçları yararına kullanmak için aldığı görüşündeydi. Bu duygular, Kemal Bey'in Arnavutluk'taki Yunan çıkarları için çalıştığını ve maaş aldığını öğrendikten sonra yeni merkez komitesinden ayrılan Haydar Midhat gibi kişiler tarafından da paylaşılmıştır. 1908 Jön Türk Devrimi'nden sonra İTC'ye karşı çıkan bazı kişiler, Kemal Bey hakkında komploya ilgisiz olduğu, çıkarları için çalıştığı ve şehzadeden para alan bir "dolandırıcı" olduğu iddiasında bulunmuşlardır. Kemal Bey Jön Türklerle bağlarını kopardı ve 16 Ağustos 1903'te bir İtalyan gazetesine "Arnavut vatansever" rolüyle bir röportaj verdi ve Arnavutluk'un geleceğiyle ilgili yeni meşguliyetini sürdürdü.
Ocak 1907'de, o zamanki Arnavut ulusal hareketinin lideri olan Kemal Bey ile Yunan hükûmeti arasında Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir ittifak olasılığını ilgilendiren gizli bir anlaşma imzalandı. Toplantı hakkında fazla bilgi yoktur ancak bazı kaynaklar, iki tarafın gelecekteki Yunan-Arnavutluk sınırının, Yunanistan'ın Arnavut bağımsızlığını desteklemesi karşılığında bölgede Arnavut silahlı faaliyeti olmayan Keravniya Dağları'nda yer alması gerektiği konusunda anlaştığını belirtirler. Bu Arnavut milliyetçileri ve vatanseverler tarafından kabul edilmedi. İTC, Kemal Bey'i Yunanlarla yaptığı anlaşma nedeniyle sert bir şekilde eleştirdi. Temmuz 1907'de Roma'da, Kemal Bey İtalyan medyasına uzun bir röportaj verdi ve burada Balkan halkları arasında, bir "Greko-Arnavut ittifakı" işbirliği çağrısında bulundu ve Arnavutluk'un kendi diline, edebiyatına, tarihine ve geleneklerine ve özgürlük ve bağımsızlık hakkına sahip olduğunu tekrarladı. Ayrıca Arnavutların Bulgar Makedonlarla işbirliğine karşıydı ve Arnavut isyancılara verdikleri desteği kendilerine hizmet eden ve Arnavut kuvvetlerinin tükenmesi nedeniyle hareketlerini güçlendiren olarak gördü. Bu süre zarfında Kemal Bey'in Yunanlarla daha yakın ilişkiler kurmasının nedenleri, Arnavutluk'un bağımsızlığına destek sağlamak ve Bulgaristan'ın geniş Balkanlar bölgesindeki hırslarını engellemekti çünkü onları Yunanistan ve Makedonya'daki kuzey Arnavutluk ve Avusturya-Macaristan toprak hırsları için bir tehdit olarak görüyordu.