kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Taraflar şartları kabul ettiğinde koşullu teslim olabilir; yani, teslim olan taraf, ancak galip taraf belirli vaatlerde bulunduktan sonra boyun eğmeyi kabul eder. Teslim olan grubun liderleri direnişin durdurulması yoluyla galip tarafça kaydedilen zaman, masraf ve can kaybı için ayrıcalıklar veya tazminat müzakereleri yapar. Alternatif olarak, takdire bağlı olarak (koşulsuz) teslim olmada, galip gelen taraf herhangi bir muamele sözü vermez ve tek taraflı olarak mağlup tarafın muamelesini tanımlar. Askerî teslimiyetin eski bir örneği, İkinci Pön Savaşı'nın sonunda Kartaca'nın Roma İmparatorluğu tarafından yenilmesidir. Zamanla, böyle bir durum için, çoğu 1907 Lahey Sözleşmesi ve Cenevre Sözleşmelerinde ortaya konan, genel kabul görmüş savaş hukuku ve gelenekleri geliştirilmiştir. Normal olarak savaşan taraf, ancak silahlı çatışmaları sürdürmekten tamamen acizse koşulsuz teslim olmayı kabul edecektir. Geleneksel olarak, bir teslim olma törenine yenilen orduya tanınan onur hakkı eşlik eder.
Üçüncü Cenevre Sözleşmesi, savaş esirlerinin kötü muamele görmemesi veya istismar edilmemesi gerektiğini belirtir. Örneğin ABD Ordusu politikası, teslim olan kişilerin savaş alanından tahliye edilirken emniyet altına alınmasını ve korunmasını gerektirir.
Resmî bir askerî yasa olmamakla birlikte, ABD Savaş Gücü Yasası, "tüm makul direniş yolları tükenmedikçe ve ... tek alternatif kesin ölüm" olmadıkça teslim olmaya izin vermez: Kural "Asla kendi özgür irademle teslim olmayacağım. Komutadaysam, komutamdaki üyeleri direnme imkânları varken asla teslim etmeyeceğim." der.
Sahte teslimiyet, savaş bağlamında bir tür hainliktir. Cenevre Sözleşmesinin I. Protokolü kapsamında savaş suçudur. Sahte teslimiyetler genellikle düşmanı siperden çekip onlara hazırlıksız saldırmak için kullanılır, ancak kuşatma sırasında olduğu gibi daha büyük operasyonlarda da kullanılabilirler. Sahte teslim olma hikâyeleri tarih boyunca nispeten sık bulunabilir. Bunlar arasında yüz kızartıcı örneklerden biri, İrlanda Bağımsızlık Savaşı sırasında Kilmichael'deki İngiliz birliklerinin sahte teslim olduğu iddiasıydı.
Mehmed Şükrü Paşa (1857, Erzurum – 5 Haziran 1916, İstanbul), Osmanlı askeri. Balkan Savaşları'nda Bulgarlar tarafından kuşatılan Edirne şehrini 155 gün boyunca zor koşullar altında savunmuştur, “Edirne Müdafii” olarak da anılır. Edirne'de adına yapılmış bir anıt vardır. Bu anıt, 54. Mekanize Piyade Tugay Komutanlığı himayesinde olup, anıt alanı içerisinde Balkan Savaşı müzesi de bulunmaktadır. Anıt, 27.07.1998 tarihinde hizmete açılmıştır. Anıtı ve müzeyi dolaşmak ücretsizdir.
1857 yılında Erzurum'da doğdu. Erzurumlu Ayabakan ailesinden Kolağası (Kıdemli Yüzbaşı) Mustafa ile Muhsine'nin tek çocuğu idi
Erzincan Askeri İdadisi'nde başladığı askeri eğitimine İstanbul'da Sütlüce Topçu Okulu'nda devam etti. Bu okuldan 1879 yılında topçu teğmeni olarak mezun oldu. Eğitimi sırasında matematik alanındaki başarısı ile dikkat çekmişti. Bu nedenle Almanya'ya öğrenime gönderildi. Dört seneden fazla Potsdam Garnizonu'nda eğitim gördü. 1880 senesinde üsteğmenliğe, 1883'te kıdemli yüzbaşılığa terfi etti.
İstanbul'a döndükten sonra birçok kurumda askerî talim ve terbiye öğretmenliklerinde bulundu. 1887'de rütbesi binbaşılığa yükseltildi. Süvari Ferik İmrahor Manastırlı Nuri Paşa'nın kızı Zafer Rabia Hanım ile evlendi. Bu evlilikten dünyaya gelen dokuz çocuğundan üç kızı ve bir oğlu olgunluk çağına kadar yaşadı; yedi torunu oldu.
Almanca, İngilizce ve Fransızca lisanlarını iyi bilen Şükrü Paşa, çeşitli askeri görevlerinin yanı sıra Harbiye ve Darüşşafaka'da matematik ve balistik öğretmenliklerinde bulundu. Yetiştirdiği gençler arasında ünlü matematikçi Salih Zeki de vardır.
1888 senesinde Kaymakamlığa, 1889'da Miralaylığa terfi etti ve 1893 tarihinde 36 yaşında iken Mirlivalığa yükseldi. Mirliva'dan Birinci Ferikliğe yükselene kadar olan askerlik hizmetlerini Edirne'de geçirdi. 1905 yılında Selanik'e gönderildi. Bu sırada askerlik hayatında aşırı disiplin merakı ve titizliği nedeniyle “Deli Şükrü Paşa” olarak tanındı.
1908'de Müşirliğe yükseltilen rütbesi, II. Meşrutiyet'in ilanı ile yapılan düzenlemeler sonucu Ferikliğe indirildi. O sene İstanbul'a gelen Şükrü Paşa, 1912'ye kadar Redif Müfettişliği, Çanakkale Boğazı Muhafızlığı gibi görevlerde bulundu. I. Balkan Savaşı başlayınca Edirne Müstahkem Mevkii Komutanlığı'na atandı.
24 Eylül 1912 tarihinde Osmanlı Sofya Elçiliğinin İstanbul'a gönderdiği uyarı telgrafı yaklaşan tehlikeyi bildiriyordu: "Bulgarların ilk amacı Osmanlı'nın güçsüz Kırklareli tümenidir. Edirne'ye ise baskın taarruzu düşünüyorlar. Edirne müstahkem mevkii takviye edilmeli, vatani hizmet süresi dolan askerler terhis edilmemelidir."
Bunun üzerine Edirne Müstahkem Mevkii Komutanlığına getirilen Mehmed Şükrü Paşa, Edirne kuşatması başlamadan bir hafta önce kente gelebildi. Edirne'nin savunması görevi verilen Şükrü Paşa'ya şehrin kuşatılması halinde 50 gün savunulması emri verilmişti. Bu sürede ya Bulgar ordularının geriletileceği ya da İstanbul'dan destek gönderileceği öngörülmüştü. Ancak Mehmed Şükrü Paşa, kurmayları Kâzım (Karabekir), Remzi (Yiğitgüden) ve Fuat Bey ile, İstanbul'dan destek alamamasına rağmen, Bulgar ve Sırp ordularının saldırılarına 5 ay 5 gün süreyle direnerek tarihe geçen bir savunma gerçekleştirdi.
26 Mart 1913 günü Bulgar Komutanlığına bir subay göndererek kalenin teslimini teklif etmek zorunda kaldığında hürmetle karşılandı. Kimi kaynaklara göre kılıcını usulen Bulgar komutanına teslim etmiş ve Edirne'ye ertesi gün gelen Alman asıllı Bulgar çarı I. Ferdinand kılıcını kendisine geri teslim etmiştir. Bu kılıç teslim sahnesi, Edirne'nin işgalinin simgesi haline gelmiştir. Fotoğrafın aslına ulaşıldığı iddia edilen bir kaynakta ise fotoğrafta fotomontaj ile mizansen yaratıldığı ve Şükrü Paşa'nın böyle bir görüntüye malzeme olmamak için teslim olmadan önce kılıçlarını kırdığı ileri sürülmektedir.
Şehri kahramanca savunması Avrupa basınında büyük yer bulduğu ve kamuoyunda takdir uyandırdığı için eğitim gördüğü Almanya'da adına küçük çaplı anıtlar dikilmiş; Fransız milleti adına bir kılıç ve hayranları tarafından binlerce imza ile bezenmiş bir altın kitap hediye edilmiştir.
Altı ay boyunca Sofya'da itibarlı bir esaret dönemi geçiren Şükrü Paşa, bu dönemi matematik ve topçuluk problemleri çözerek geçirdi. Hazırladığı bir kitabı Bulgar veliahdı Boris'e hediye etti.
Balkan Savaşı'nda tarihe geçen başarılarından sonra rütbesi tekrar Birinci Ferikliğe yükseltildi ve emekli edildi. Günlerini kütüphanesinde çalışmakla geçirdi. Edirne savunması sırasında yakalandığı siyatik hastalığının tedavisi için gittiği Bursa kaplıcalarında zatürreye yakalandı ve İstanbul'a dönüşünde evinde 5 Haziran 1916 günü hayatını yitirdi.
Naaşı, Müttefik kuvvetler komutanlarının katıldığı büyük bir askeri törenle İstanbul'da Merkezefendi Mezarlığı'nda toprağa verildi. Edirne halkının isteği ve ailesinin uygun görmesi üzerine mezarı 1988'de Edirne'de yapılan anıt-mezara nakledildi.
1934 yılında Soyadı Kanunu'nın kabulünden sonra ailesi, Erzurumlu olmalarına rağmen Edirne soyadını almıştır.
Dipnot:Şükrü Paşa'nın oğlu Osman Şükrü, aşağıdaki kaynaklardan yararlanarak Şükrü Paşa'nın yaşam öyküsünü derlemiştir.
Hasan Tahsin Paşa (1845–1918), Birinci Balkan Savaşı'nda görev almış Osmanlı subayı.
Messaria'da (şimdiki Molista) doğmuş bir Arnavut'tu. Yanya'da Rum Zosimea lisesinde okudu, akıcı şekilde Rumca biliyordu. 1870 yılında Katrin'de jandarmalığa başladı, daha sonra astsubay olarak Osmanlı Ordusu'na katıldı. Kısa süre sonra subay oldu, 1881 yılında Yanya Jandarma Komutanı oldu. 1908-1910 yılları arasında Yemen valisi olarak görev yaptı.
Birinci Balkan Savaşı başladığı sırada Selanik'teki 8. Geçici Kolordu Komutanı olarak görev yapmaktaydı. Prens Konstantin komutasındaki Yunan kuvvetleri, güneyden Selanik şehrine ilerlemeye başladı. Sarantaporon, Vardar ve Yenice Muharebeleri'nde Yunan kuvvetlerini durdurmaya çalıştıysa da yenildi. 22. Tümen'in kalıntılarından, 1 Anadolu redif tümeninden ve V. Kolordu'dan bir kısım birlikler olmak üzere, toplam 30.000 civarı asker ve yalnızca 30 topla direnmeye çalıştıysa da 2-3 Kasım tarihlerindeki muharebelerde yenilgiye uğradı. Kuzeydoğu'dan da 7. Bulgar Tümeni'nin Selanik'e yaklaşması üzerine Yunan komutanlarıyla şehrin teslim için görüşmelere başladı. 8 Kasım [E.U. 26 Ekim] 1912'de Selanik'i ve 26,000 Osmanlı askerini Yunan ordusuna teslim etti. I. Konstantin, dönemin başbakanı Venizelos'a ordunun ve şehrin teslim haberini telgrafla bildirdiğinde paşa zor durumdaydı:
Dün bütün gün ve gece, ordu Aksios köprüsünden geçti. Dün gece İngiltere, Fransa, Almanya ve Avusturya genel konsolosları, Selanik askeri valisi ve Tahsin Paşa’nın temsilcisiyle birlikte Topçin karargâhına geldiler, beni bulup şehrin ve ordunun teslimi hakkında şartlar ileri sürdüler. Savaşın sonuna kadar tarafsız kalmayı vadederek, Türk ordusunun, silahlarını muhafaza etmesine izin vermemi rica ettiler benden. Reddettim. Silahların mutlaka teslim edilmesini istedim. Ancak, taviz olarak, savaştan sonra silahların geri verilmesini kabul ettim. Sonra, cevap için son ve kesin vade olarak sabahın altısını saptadım. Sabah saat beşte, Selanik askeri valisi bir diplomatik temsilci eşliğinde gelerek silahların teslimini prensip olarak kabul ettiğini bildirdi; ancak acemi eratın eğitimi için kullanılan 5.000 tüfeğin istisna sayılmasını teklif etti. Ret cevabım üzerine, başkomutanla anlaşmak üzere iki saatlik yeni bir süre rica edip gitti. Bu yeni süre sona erdiği zaman, ortaya çıkmamışlardı daha. Bu nedenle, ileri harekâta geçmesini orduya emrettim. Harekât saat dokuzda başladı. İleri saflarımız düşmanın öncülerine yaklaştığında, saat akşamın dört buçuğuydu. Tahsin Paşa bana derhal bir subay yollayıp, şartları kabul ettiğini bildiren bir mektup ulaştırdı. Dolayısıyla ileri harekâtı durdurdum, silahların ve şehrin teslim protokolünü imzalamak üzere Tahsin Paşa’ya iki subay yolladım.
Bu sebepten Divan-Harb tarafından vatan haini olarak gıyabında yargılandı ve idam edilmesine karar verildi.
Yunanlar tarafından serbest bırakılmasından sonra, önce Fransa'ya, sonra İsviçre'ye sürgüne gitti. 1918 yılında Lozan'da öldü ve oraya gömüldü. 1937 yılında mezarı Selanik'e taşındı. Savaş esnasında emir subaylığını yapan oğlu Kenan Mesare Yunan vatandaşı oldu ve özellikle Balkan Savaşları'nı resmettiği tablolarıyla tanındı. Diğer oğlu Kemal Mesare Arnavutluk'a taşındı, daha sonra Arnavutluk'un Yunanistan büyükelçisi olarak görev yaptı.
Mehmet Küşat Yazıcıoğlu (1871, İstanbul - 17 Kasım 1956), Türk asker.
1871 yılında Cihangir'de Şemsettin Bey'in oğlu olarak doğmuştur.
13 Haziran 1888'de Harp Okuluna girdi ve 23 Mayıs 1891'de teğmen rütbesiyle mezun oldu.
Görevi boyunca öğretmenlik, mülki hizmetler ve hukuki hizmetlerde bulunmuştur.
I. Ferdinand (26 Şubat 1861 – 10 Eylül 1948), Ferdinand Karl Leopold Maria, Bulgaristan prensi (1887-1908) ve bağımsız Bulgaristan'ın ilk çarı (1908-1918).
Aslında bir Coburg prensi olan Bulgar Kralı Ferdinand, Avrupalılarca “tilki” diye anılan, gözü yükseklerde bir adamdı. Saksonya-Coburg-Gotha prensi I. August'un (Augustus) en küçük oğlu ve Fransa kralı Louis-Philippe'in torunuydu. 7 Temmuz 1887'de, özerk Bulgaristan'ın bir yıl önce tahttan çekilmiş olan ilk prensi I. Aleksandr'ın yerine seçildi. Prensliğinin ilk yıllarında Başbakan Stefan Nikolov Stambolov tarafından yönetilen Ferdinand, başbakanın gözden düşerek istifa etmesinden (1894) sonra ülkenin tek hakimi haline geldi. Hükümdarlığının büyük devletlerce tanınmamasının yarattığı sorunlar, Ferdinand'ın Bourbon prensesi Parmalı Maria Louisa ile evlenmesi (Nisan 1893) ve daha sonra da oğlu Veliaht Prens Boris'i Rum Ortdoks Kilisesi'nde Rus çarı II. Nikolay'ın vaftiz babalığıyla vaftiz ettirmesiyle (Şubat 1896) azaldı. Ferdinand bundan sonra bir hükümdar olarak konumunu güçlendirdi. Bulgaristan tahtının varisinin Ortodoks bir prens olması, Rusya'nın Bulgaristan'la diplomatik uzlaşma yolları aramaya başlamasına yol açtı. Sonunda Ferdinand uluslararası planda tanınmayı başardı. Mart 1896'da Osmanlı Devleti'nden Bulgaristan prensi ve Doğu Rumeli valisi unvanını aldı.
Bunu izleyen yıllarda, önemli devlet görevlerine kendi yakınlarını getirerek iç politikada tam bir denetim kurdu.Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ın Bosna-Hersek'i ilhakının arifesinde, bu fırsattan yararlanarak Osmanlı Devleti'ne karşı Bulgaristan'ın tam bağımsızlığını ilan etti (5 Ekim 1908); kendisi de çar unvanını aldı. Yayılmacı emelleri olan Ferdinand, Bulgaristan, Sırbistan, Yunanistan ve Karadağ'dan oluşan Balkan İttifakı'nın kurulmasına (1912) öncülük etti; ittifak, Osmanlı Devleti'nin Balkanlar'daki topraklarını paylaşmayı amaçlıyordu. İttifak üyelerinin Ekim 1912'de Osmanlı Devleti'ne savaş açmalarıyla Mayıs 1913'e değin sürecek olan I. Balkan Savaşı başlamış oldu. Savaştan galip çıkan müttefikler, ele geçirilen Osmanlı topraklarının paylaşılması konusunda aralarında anlaşamayınca ittifak dağıldı; Sırbistan ve Yunanistan'ın Bulgaristan'a karşı bir ittifak kurmaları Ferdinand'ın toprak özlemlerinin boşa çıkardı. Bulgaristan, kısa bir süre sonra Sırbistan ve Yunanistan'a saldırdı. Ama ittifaka Osmanlılar ve Rumenlerin de katılması sonucu, Bulgarlar yenilgiye uğratıldı (II. Balkan Savaşı, Haziran-Temmuz 1913).
İkinci Balkan Savaşı böylece sona erdi. Sırbistan'la Yunanistan, Bükreş'te imzalanan bir antlaşma gereğince Bulgaristan'ın kaybettiği toprakların çoğunu paylaştılar, Edirne de kesin olarak Türkiye'de kaldı. Bu yenilgi, Bulgaristan'ın I. Dünya Savaşı'na Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ın saflarında katılma (1915-1918) kararı almasında etkili oldu. Ferdinand, Bulgaristan'ın 1918'deki askeri yenilgisini izleyen günlerde oğlu III. Boris lehine tahttan çekilmek zorunda kaldı (3 Ekim 1918). Ardından ülkesini terk etti ve yaşamının geri kalan bölümünü Coburg'da geçirdi. Vasiyeti, Bulgaristan'da defnedilmekti ama o dönemki komünist yönetimden dolayı izin verilmedi ve 1948 yılında 87 yaşında öldü ve Coburg'da defnedildi.
Birinci Balkan Savaşı
İkinci Balkan Savaşı
Mihail Georgiev Savov (Bulgarca: Михаил Савов) (14 Kasım 1857 Eski Zağra - 21 Temmuz 1928 Saint-Vallier-de-Thiey, Fransa) Balkan Savaşları esnasında Bulgar Ordusu'nun ikinci komutanı olarak ve ayrıca iki defa da (1891–1894 ve 1903–1907) savunma bakanı olarak görev yapan Bulgar bir generaldi.
Ordudaki görevinden iki defa ihraç edilse de Bulgar Çarı Ferdinand tarafından tekrar göreve getirildi. Ayrıca Mihail Savov ve Ferdinand, Bulgarlar için yıkıcı sonuçlar veren İkinci Balkan Savaşı'nın başlıca sorumluları olarak atfedilir.
Mihail Savov, 14 Kasım 1859'da Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Eski Zağra kentinde dünyaya geldi. Eğitimini ise sırasıyla Hasköy, Filibe, Gabrovo'daki Aprilov Lisesi ve İstanbul'daki Galatasaray Lisesi'nde aldı.
1879'a gelindiğinde ise Sofya'daki askeri okuldan teğmen olarak mezun oldu. 9 Temmuz 1881'de ise üsteğmenliğe terfi edip eğitimini devam ettirmek üzere 1885'e kadar orada bulunacağı Sankt-Peterburg'daki Genelkurmay Akademisi'nde gönderildi.
Bulgaristan'a döndükten sonra Osmanlı'ya bağlı olan Doğu Rumeli'ndeki isyancı milislere yardımcı olması için atandı. 9 Eylül 1885'te ise yüzbaşılığa terfi edip ertesi gün de Knez I. Aleksandr tarafından ordu komutanı olarak atandı.
1885'teki Sırp-Bulgar Savaşı esnasında Savov, Savunma Bakanı olarak atandı. Kendisi ayrıca savaş esnasındaki İslivniçe Muharebesi'nde sol kanadın komutanlığını üstlendi. İslivniçe'den sonra gerçekleşen Pirot Muharebesi'nde de Sırpların yenilgiye uğratılmasında katkıları büyük görülen Savov, 3. derece zafer nişanı ile ödüllendirildi.
1886'da Rodop Dağları'ndaki Türk-Bulgar sınırını netleştirmek üzere kurulan komisyona Savunma Bakanı olarak katıldı. 1887'de ise binbaşı rütbesini alarak Savunma Bakanlığı görevini bıraktı ve I. Aleksandr 'ın yaverliği görevine getirildi. 16 Şubat'ta ise kendisi Stefan Stambolov'un kabinesinde tekrar Savunma Bakanlığına getirildi ve aynı yıl yarbay oldu. Stambolov hükûmetinin düşüşünden sonra ordudan ihraç edilse de 1897'de tekrar orduya dönüp Sofya'daki askeri okulun başına getirildi ve bu görevi 1903'e kadar icra etti. 1 Ocak 1899'da ise albay oldu.
1903-1908 arasında ise Stoyan Danev'in üçüncü kabinesinde, Raço Petrov'un ikinci kabinesinde ve Dimitar Petkov'un, Dimitar Stançov'un ve Petar Gudev'in kabinelerinde Savunma Bakanlığı görevini yaptı. 1904'te ise tümgeneralliğe terfi etti. 1907'ye gelindiğinde kendisi yolsuzluk ve görevi kötüye kullanmaktan yargılanıp beraat etti ve 30 Ekim 1908'de de korgeneral oldu.
1902'de halihazırda görevden uzaklaştırılmış olan Savov Birinci Balkan Savaşı'nın başlaması ile tekrar göreve çağırılıp I. Aleksander'ın yardımcılığı görevine atandı. Savaş esnasında ise doğu cephesinde bulunup Çatalca taarruzunu yönetti.
Kendisi ayrıca İkinci Balkan Savaşı'nı başlatan Bulgarların Sırp ve Yunan birliklerine saldırdığı taarruzun da baş sorumlusuydu. Savaş esnasında Bregalnica Muharebesi ve Kresna Kanyonu Muharebesi önderlik etti. Savaşın ardından 1914'te ise askeri mahkemede yargılanıp vatana ihanetten suçlu bulunup sürgün edildi.
İlerleyen yıllarda hayatını Fransa'da sürdüren Mihail Savov'un rütbeleri iade edilse de kendisi vatanına geri dönmedi ve 21 Temmuz 1928'de Saint-Vallier-de-Thiey, Fransa'da öldü. Naaşı ise 18 Ağustos'te Sofya'da defnedildi.
Vasil İvanov Kutinçev (25 Şubat 1859 - 30 Mart 1941), Bulgar asker.
Askeri kariyerine Sofya'daki Askeri Okul mezuniyetinden hemen sonra, 1879 yılında başladı. 13 Eylül 1885 tarihinde, 5. "Dunav" Piyade Alayı'na bağlı, 1. Tabur Komutanlığı'na getirildi.
Sırp-Bulgar Savaşı'nda görev aldı ve aynı yıl, 8 Kasım'da 5. Alay Komutanlığı'na terfi ettirildi. Slivnitsa, Dragoman, Tsarevbrod ve Pirot muharebelerinde savaştı.
Çeşitli piyade alay komutanlıkları görevlerinden sonra, 1904 yılında Tümgeneral rütbesine terfi ettirildi. Dört yıl sonra, Bulgaristan'ın batı bölgesini kapsayan, Birinci Ordu Komutanlığı'na getirildi.
Stiliyan Georgiev Kovaçev veya doğum adıyla Petrov Georgiev Kovaçev (Bulgarca: Стилиян Ковачев; 26 Şubat 1860, Yambol ili - 11 Temmuz 1939, Sofya), Bulgar asker. Birinci Balkan Savaşı sırasında Rodop Müfrezesi'ne ve daha sonra 4. Ordu'ya komuta etti. 1913 yılında II. Balkan Savaşı'nda Stoyan Danev hükûmetinde kısa bir süreliğine savunma bakanlığı yaptı.
I. Konstantinos (2 Ağustos 1868, Atina - 11 Ocak 1923, Palermo), 18 Mart 1913 - 11 Haziran 1917 ve 19 Aralık 1920 - 27 Eylül 1922 tarihleri arasındaki Yunanistan Kralıdır.
1897'deki Otuz Gün Savaşı sırasında Yunan Ordusu'nun başkomutanıydı ve Yunanistan'ın Selanik'i de içine alacak şekilde genişlediği, alan ve nüfusu ikiye katladığı 1912-1913 yılları arasındaki başarılı Balkan Savaşları sırasında Yunan kuvvetlerine Teselya Ordusu'nda Selanik harekâtının tamamında ve Yanya'nın alınmasını sağlayan Üçüncü Yanya Muharebesi'nde Epir Ordusu'na liderlik etti. Babasının öldürülmesinin ardından 18 Mart 1913'te Yunanistan tahtına geçti. 2. Balkan Savaşı'nda Selanik'i kendisinden alma peşindeki Bulgaristan Krallığı'na karşı Yunan ordusunu komuta etti. Selanik yönünde Bulgar saldırılarını durdurup Sırplarla ittifak kurup Sofya'yı ele geçirmek için harekete geçmesine ve Kılkış-Langaza Muharebesi dahil çeşitli başarılar kazanmasına karşın, Sofya'nın yaklaşık 100 km güneyinde Kresna Gorge Muharebesi taktiksel olarak beraberlik, Yunan ilerlemesinin durdurulması ve stratejik Bulgar galibiyeti ile sonuçlandı. Kuşatma tehlikesi altında kalan ve gücü tükenen ordusuna karşın Bulgar Ordusu da Romen, Sırp ve Osmanlı birliklerinin ilerlemesi kıskacı altında zor durumdaydı. Bu sebeple iki tarafta Sırbistan ve Romenlerle birlikte anlaşmayı seçtiler. Yine de Batı Trakya'daki Bulgarların Osmanlı'dan aldığı Serez, Kavala dahil önemli miktarda toprak Bükreş Antlaşması (1913) ile Yunanların eline geçti.
Konstantin'in Yunanistan'ın I. Dünya Savaşı'na girip girmemesi konusunda Başbakan Eleftherios Venizelos ile anlaşmazlığı Ulusal Bölünmeye yol açtı. Kendisi Alman kökenli olduğundan İttifak Devletleri lehine savaşa girmeyip ülkeyi tarafsız konumda tutma taraftarıydı. Buna karşın İtilaf Devletleri yanında savaşa girme yanlısı başbakan Venizelos'u iki kez istifaya zorladı, ancak 1917'de İtilaf güçlerinin Atina'yı bombalama tehditleri üzerine Yunanistan'ı terk etti. İkinci oğlu Aleksandros kral oldu. Aleksandros'un ölümü, Venizelos'un 1920 genel seçimlerinde yenilgisi ve dönüşü lehine yapılan bir 1920 Yunan referandumundan sonra Konstantin eski görevine geri geldi. Yunanistan'ın 1919-1922 Yunan-Türk Savaşı'nı kaybettiği 1922'de tahttan ikinci ve son kez çekildi ve yerine en büyük oğlu II. Georgios geçti. Dört ay sonra Sicilya'da sürgünde öldü.
Pavlos Kunturiotis, (Yunanca: Παύλος Κουντουριώτης, 9 Nisan 1855 – 22 Ağustos 1935) Yunan amiral ve deniz kahramanıdır. Balkan Savaşları sırasında Yunanistan Deniz Kuvvetleri komutanı olarak görev yaptı. Ayrıca İkinci Yunan Cumhuriyeti'nin 1. ve 3. Cumhurbaşkanıdır.
Radomir Putnik GOLH, KCMG (Sırpça : Радомир Путник ; telaffuz edilir [rǎdɔmiːr pûːtniːk] ; 24 Ocak 1847 - 17 Mayıs 1917) ilk Sırp Mareşali ve Balkan Savaşları'nda ve Birinci Dünya Savaşı'nda Sırp ordusunun Genelkurmay Başkanıydı. 1876'dan 1917'ye kadar Sırbistan'ın katıldığı her savaşta görev yaptı.
Putnik ailesi aslen Kosovalıydı ancak 1690'daki Büyük Sırp Göçü sırasında bölgeden Habsburg monarşisine kaçtı. Aile, sürgünden 1690'ların ortalarında Osmanlı yönetiminden bağımsız ilk modern Sırp yönetimi olan Sırbistan Prensliği'ne dönmeye karar verdi. 19. yüzyıl. Putnik'in babası Dimitrije Kragujevac'ta öğretmendi ve Radomir temel eğitimini orada tamamladı. Belgrad'daki Topçu Okulu'na (sonunda Harp Akademisi'nin öncüsü ) gitti ve 1863'te sınıfında sekizinci olarak mezun oldu. 1879'da, daha sonra Askeri İşler Bakanı olacak olan Radivoje Bojović'in kız kardeşi ve Albay Todor Bojević ve Jelena Tadić'in kızı olan Ljubica Bojović ile evlendi. Birlikte yedi çocuğu (üç kızı ve dört oğlu) oldu. Çağdaşları Putnik'i münzevi, içe dönük bir adam ve çok sigara içen biri olarak tanımlıyor; ancak mesleki konularda da kararlıydı. Sırbistan'ın 1876-1877 yılları arasında Osmanlılara karşı verdiği savaşlarda kendini savaş alanında kanıtladı. İkinci Sırp-Osmanlı Savaşı'nın (1877 ) kapanış aşamalarında komutasındaki bir askerî güç Kosova'da Gnjilane ve Gračanica'yı Osmanlıların elinden aldı. Binbaşı Putnik komutasındaki Sırp birlikleri, Rusya ile Osmanlılar arasındaki genel ateşkesin bir şartını yerine getirmek için Merdare'ye geri çekilmek zorunda kaldı. Putnik, kendini beğenmiş ve talepkar, güçlü savunmaya yatkın bir subay olarak biliniyordu.
Putnik, Harp Akademisi'nde profesör oldu ve 1886'dan 1895'e kadar bu görevi sürdürdü. 1889'da Genelkurmay Başkan Yardımcısı olarak atandı. Ancak kısa süre sonra, kralın himayesindeki bir kişinin sınavı geçmesine izin vermediği için Kral I. Milan ile anlaşmazlığa düştü. Kral Milan Obrenović ve halefi Kral I. Alexander ile siyasi entrika ve gizli çatışmalar, kariyerinin bu bölümünde ilerlemesine engel olacaktı. 1895'te Nikola Pašić'in Radikal partisine sempati duyduğu şüphesiyle kral tarafından emekli olmaya zorlandı.
Putnik, 1903'te Alexander I Obrenović'e karşı yapılan darbenin ardından rehabilite edildi. Sırbistan'ın yeni kralı Peter I Karadjordjević'in yönetiminde general rütbesine terfi ettirildi ve Genelkurmay Başkanı olarak atandı . Daha sonra eski subayları emekliye ayırıp yeni subayları atayarak ve eski savaş planlarını güncelleyerek Sırp ordusunu yeniden organize etmeye başladı. Putnik üç kez Sırbistan Ordu Bakanı oldu: 1904, 1906–1908 ve 1912. Putnik, General Živojin Mišić'i yardımcısı olarak atadı. Ara sıra kişilik çatışmalarına rağmen, iki adam birbirlerine derin saygı duyuyordu. Putnik, Mareşal'in en yüksek rütbesine atanan ilk subaydı. 1912'de Osmanlılara karşı Birinci Balkan Savaşı'nda (Kumanovo Muharebesi, Ekim 1912, Manastır Muharebesi, Kasım 1912) ve Bulgaristan'a karşı İkinci Balkan Savaşı'nda (Bregalnica Muharebesi 1913) Sırp Ordusunu muhteşem zaferlere taşıdı. Bulgar saldırısını bekleyen Mareşal Putnik, birliklerini Bregalnica (Bregalnitza) nehri yakınındaki en önemli stratejik noktalara konuşlandırmıştı; bu, ani, habersiz Bulgar saldırısının ardından hızlı bir zafer için gerekliydi.