kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Kayıtlar arasında, 1944'te İ. Petrov tarafından yönetilen orkestranın belki de en eski kaydı bulunur. Bu kayıt, Aprelevka Fabrikası kaydında (AP12334/12335 1944) (veya 2) ve Amerika'da "Moskova Bandoları Tarafından Gerçekleştirilen Marşlar ve Süvari Müziği"nde (Colosseum, New York, ABD, 1954) yayınlandı. "Leylekler Uçarken" filmindeki marş, muhtemelen marşın bu kaydıdır. Bir ihtimalle, 1941'den 1944'e kadar İ. Petrov tarafından yönetilen Lenin Askeri-Siyasi Akademisi'nin orkestrası tarafından yapılan kayıt da olabilir. Muhtemelen Agapkin'in kendisinin (veya 2 3 Ekim 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.) bir kaydı vardır, ancak kaydın tarihi henüz belirlenmemiştir. Elbette bunun Vasili Agapkin'in kendi kaydı olmaması mümkündür, ancak nüanslar ve dokunuşlar bakımından Petrov'un versiyonundan farklıdır. Üslup özelliklerine dayanarak, bunun 1930'lar-50'lerin büyük bir Sovyet orkestrasının kaydı olduğu yüksek olasılıkla tartışılabilir. Orkestranın büyük kompozisyonunu hesaba katarsak, bu, Agapkin'in 1947'den 1955'e kadar yönettiği SSCB Devlet Güvenlik Bakanlığı Örnek Orkestrası olabilir.
Proşçaniye Slavyanki'nin, SSCB'de ilk kez "Leylekler Uçarken" filminde kullanıldığı 1957 yılına kadar yasaklandığına dair yanlış bir bakış açısı bulunur:
7 Kasım 1941'deki geçit töreninde "Proşçaniye Slavyanki" marşının çalındığına dair bir efsane bulunur. Ancak durum böyle değildi, arşivler o dönemde icra edilen bütün marşların tam bir listesini içeriyor. Evet, bu olamazdı - sonuçta zaten "Proşçaniye Slavyanki" yasaklanmıştı. Ve ancak 1957 yılında ünlü "Leylekler Uçarken" filminin gösterime girmesinden sonra bu marş yeniden kullanılmaya başlandı.
Bugün bu olay, Agapkin'e ve onun ünlü marşına ithaf edilen kitaplarda ve denemelerde biraz ayrıntılı olarak anlatılıyor. Yazarları tek bir konuda yanılıyorlar: Kasım ayındaki o unutulmaz geçit töreninde "Proşçaniye Slavyanki" marşını orkestra çalmadı, çünkü daha önce de bahsettiğim gibi yasaklanmıştı. 45. Zafer Geçit Töreni sırasında bin borulu birleşik bir orkestranın performansında çalınmadı. Albay Vasili İvanoviç Agapkin, bu orkestranın baş şefi Tümgeneral S. A. Çernetski'nin asistanı olarak kazananlarla bir araya geldi.Marş, "rehabilite edildi" ve bu marşı hepimize savaşla ilgili harika bir film olan "Leylekler Uçarken" ile geri verdi. Hatırlayacağınız gibi gönüllüleri uğurladıkları harika bir sahne var. Hatırladınız mı? Gönüllülerin toplandığı okul bahçesinde onları uğurlayan bir kalabalık vardı. Veronika parmaklıklar boyunca koşuyordu. Sonuçta, burada bir yerlerde onun Boris'i vardı. Son saniyelerin gerilimi. Çaresizlik. Ve aniden orkestra, "Proşçaniye Slavyanki"yi çalmaya başladı (...)
"Leylekler Uçarken" filmini, gönüllüleri uğurlamayı, sinema tarihine geçen sahneyi, "Potemkin"den Odessa merdivenlerinin ve "Çapayev" den psişik saldırının girdiğini hatırlayın. Trajedisi "Proşçaniye Slavyanki"nin melodisi tarafından bu kadar anlamlı bir şekilde vurgulanmasaydı, bu sahne bir dünya şaheseri olmazdı. Görünüşe göre Mihail Kalatozov için müzik seçimi kolay olmadı, çünkü gerçeğe karşı çıkmaya karar verdi: 1941'de filminde gönüllüler gönderildiğinde bu marş çalınmamıştı, diğer birçoğu gibi yasaktı; bu arada, daha sonra, 1943'te, Kızıl Ordu'da apoletlerin tanıtıldığı aynı zamanda çalmaya başlayacaklardı.
"Proşçaniye Slavyanki", II. Dünya Savaşı'ndan sonra Sovyetler arasında da popüler oldu. İç Savaş sırasında marşın melodisini kullanan şarkıların yaygınlığına rağmen, bu marşın notalarının yurtdışında Rus İmparatorluğu'nun veya SSCB'nin bir sembolü olarak kullanımından, gramofon plaklarına kaydedilmesinden, basımlarından o dönemde söz edilmedi.
Daha sonra marş, çeşitli Sovyet orkestraları tarafından defalarca kaydedildi. Marşın "referans" kayıtları arasında, N. Nazarov, A. Maltsev ve N. Sergeyev yönetimindeki SSCB Savunma Bakanlığı Birinci Ayrı Gösteri Orkestrası'nın 60'lar ve 70'ler boyunca birkaç icrası ve N. F. Uşçapovski yönetimindeki Leningrad Askeri Bölgesi Karargahı Orkestrası'nın 1995 tarihli kaydı bulunur. Marş, Şeref Muhafızları Örnek Bandosu 3 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., LVMB Deniz Kuvvetleri Bandosu, Transkafkasya Askeri Bölgesi Karargahı Bandosu ve diğerleri gibi diğer orkestralar tarafından da kaydedildi. Yabancı orkestraların kayıtları arasında ÇHC HKO Orkestrası 3 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Amerikan Birleşik Devletler Deniz Bandosu 16 Ocak 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Doğu Almanya'dan Stabsmusikkorps der Grenztruppen 3 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Almanya'dan Heeresmusikkorps 1, Heeresmusikkorps 300 ve Stabsmusikkorps der Bundeswehr, Avusturya'dan Militärmusik Kärnten ve diğerleri bulunur.
Marş için yazılan ilk sözler 1914'te yayınlanmıştır, ancak yazarı bilinmemektedir:
Отчизны родные поля.
И мы беззаветно любили
Тебя, Святой Руси земля.
Но грозный час борьбы настал,
Коварный враг на нас напал.
И каждому, кто Руси сын,
На бой с врагом лишь путь один.
Anavatanın yerli yaylaları.
Ve koşulsuz sevdik
Seni, Kutsal Rus ülkesi.
Nakarat:
Ama korkunç mücadele saati geldi,
Hain bir düşman üzerimize saldırdı.
Ve Rus'un oğlu olan herkese,
Düşmanla savaşmanın tek bir yolu var.
Bu versiyon, daha sonra Gönüllü Ordu'nun öğrenci taburunun marşı oldu. 1918'de şarkı, Sibirya Halk Ordusu'nun Sibirya Marşı olarak aşağıdaki sözlerle ortaya çıktı:
Сибири родные поля.
Тебя, страна снега и льда.
Sibirya'nın yerli tarlaları.
Seni, kar ve buz diyarı.
1920'de Drozdov tümeninin askerleri ise marşı şu şekilde söyledi:
Позабывши былые беды,
В дни весёлого светлого мая,
Потянулись на север «Дрозды»
Geçmiş dertleri unutarak
Neşeli parlak Mayıs günlerinde,
Kuzeye doğru gidiyordu Drozdovlar
20. yüzyılın ikinci yarısında, marş için yeni sözler yazıldı. 1967'de marş, Arkadi Fedotov'un sözleriyle SSCB'de yayınlandı:
Когда враг заслонял горизонт.
С ним отцов наших в дымных вагонах
Поезда увозили на фронт.
Он в семнадцатом брал с нами Зимний,
(с 1990-х годов строчка заменена на:
Он Москву отстоял в сорок первом)
В сорок пятом — шагал на Берлин,
По дорогам нелёгких годин.
Düşman ufku kapattığında.
Onunla dumanlı arabalarda babalarımız
Trenlerle cepheye götürüldü.
Kışı on yedide bizimle aldı,
(1990'lardan beri satır şu şekilde değiştirilmiştir:
Kırk birde Moskova'yı savundu)
Kırk beşte - Berlin'e yürüdü,
Onunla bir asker Zafere gitti
Zor zamanların yollarında.
Ve eğer bir yürüyüşte
Ülke çağırırsa
Memleketimizin ötesinde
Hepimiz kutsal savaşa gideceğiz!
1974'te marş, Aleksandr Galiç'in sözleriyle ve kendi icrasıyla kaydedildi.
Ширь степная и неба лазурь.
Не грусти ж ты, моя ненаглядная,
И бровей своих тёмных не хмурь!
Вперёд, за взводом взвод,
Труба боевая зовёт!
Пришёл из Ставки
Приказ к отправке —
И, значит, нам пора в поход!
Geniş bozkır ve masmavi gökyüzü.
Üzülmeyin, canlarım
Ve kara kaşlarınızı da çatmayın!
İleri, müfreze ardına müfreze,
Savaş borazanı çağırıyor!
Karargahtan geldi
Sevk emri -
Anlaşılan, gitme zamanımız geldi!
1984'te Vladimir Lazarev, Vasili Agapkin'in 1913'te mezun olduğu Tambov'daki müzik okulu binasında bir anıt plaketin açılışı vesilesiyle yeni bir versiyon yazdı (http://www.sovmusic.ru/m/proshan6 .mp3 3 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.)
Ты глядишь мне тревожно в глаза,
И ловлю я родное дыхание,
Дрогнул воздух туманный и синий,
И тревога коснулась висков,
И зовёт нас на подвиг Россия,
Не все из нас придут назад.
Прости-прощай, прости-прощай…
Уходят во мглу поезда,
А в них — солдаты.
А песня — ты с нами всегда:
Свет вечерней и новой зари -
Справедливости светят огни…
Endişeyle gözlerime bakıyorsun
Ve doğal nefesimi alıyorum,
Ve uzakta, bir fırtına şimdiden nefes alıyor.
Hava puslu ve mavi titredi,
Ve endişe tapınaklara dokundu,
Ve Rusya bizi bir başarıya çağırıyor,
Alayların basamaklarından rüzgar esiyor.
Elveda vatan,
Bizi hatırlarsın
Hoşçakal, tatlı bakış
Hepimiz geri dönmeyeceğiz.
Üzgünüm, güle güle, üzgünüm, güle güle...
Uç, uç yıllar
Trenler karanlığa giderken
Ve onlar — askerler.
Ve karanlık gökyüzünde
Askerin yıldızı yanıyor.
Ve şarkı - sen her zaman bizimlesin:
Seni hatırlarız
Orman ve bozkırın durak istasyonlarında.
Akşamın ışığı ve yeni şafak -
Slav kızının vedasını unutma,
Gizlice ruhunda tekrar et!
Hayır, ruh kayıtsız kalmayacak -
Adaletin ışıkları yanıyor...
Aşk için, büyük kardeşlik için
Canımızı verdik.
1990'larda İrkutsk Şehir Halk Draması Tiyatrosu oyuncusu Andrey Mingalev tarafından yazılan sözlerin bir versiyonuna atıfta bulunur; marşın bu versiyonu Tatyana Petrova (bu sözlerle marşın ilk icracısı), Janna Biçevskaya ve diğerleri gibi şarkıcıların repertuarına dahil edilmiştir:
Воспевая родные края,
Беззаветно тебя мы любили,
Святорусская наша земля.
Словно солнце, твой лик воссиял,
Но ты жертвою подлости стала
Тех, кто предал тебя и продал.
И снова в поход труба нас зовёт.
Мы вновь встанем в строй
И все пойдём в священный бой.
Yerli topraklar şarkı söylüyor,
Biz seni koşulsuz sevdik
Kutsal Rus toprağı.
Başını kaldırdın
Güneş gibi parladı yüzün
Ama anlamsızlığın kurbanı oldun
Sana ihanet edip seni satanlar [yüzünden].
Ve yine borazan bizi sefere çağırıyor.
Yeniden yükseleceğiz
Ve hepimiz kutsal savaşa gidelim.
Ek olarak, marşın melodisini kullanan Roman Ślęzak'ın “Ağlayan söğütler uğuldamaya başladı” (Rozszumiały się wierzby płaczące) adlı eseri, II. Dünya Savaşı sırasında Polonya'daki Armia Krajowa tarafından kullanıldı Finlandiya'daki Kızıl Muhafızlar, marşın melodisini kullanarak "Özgür Rusya" (Vapaa Venäjä [fi]) adlı bir şarkı besteledi. 1969'da şarkı, Reijo Frank [fi] tarafından gerçekleştirilen ulusal hit geçit törenini kazandı, Marş, İsrail'de Haim Hefer'in 19 yaşında yazdığı ve I. Dünya Savaşı'ndan sonra Filistin Mandası sırasında Lübnan'dan yasadışı kara göçüne karşı İngiliz mücadelesine yönelik bir şiir olan "Sınırlar Arasında"ya ( İbranice: בין גבולות) beste olarak uyarlanıp söylenmektedir.
Rus askerlerini görev yerlerine taşıyan trenler, günümüzde hala "Proşçaniye Slavyanki" eşliğinde kalkar. Sovyet döneminden beri, birçok askeri birimde askerlik hizmetini yerine getirmiş askerleri Proşçaniye Slavyanki çalarken evlerine kadar eşlik etme geleneği devam eder.
Proşçaniye Slavyanki, Tambov oblastının marşıdır.
"72 Metre" filminin çalışma başlığı, "Proşçaniye Slavyanki" idi.
8 Mayıs 2014'te "Proşçaniye Slavyanki" heykeli Belarus Garı'nda törenle açıldı.
Tambov'daki Vasili Agapkin ve İlya Şatrov anıtının dikilitaşına, marşın dizeleri oyulmuştur.
| flaglink/core | variant = | size = | name = | altlink = millî ragbi birliği takımı | altvar = ragbi birliği }}
Milunka Savić (24 Haziran 1890, Koprivnica – 5 Ekim 1973, Belgrad), Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı'nda savaşan Sırp kadın asker, halk kahramanı. Asker olarak savaştığı yıllarda en az dokuz kere yaralanmıştır.
Tüm askerlik tarihinde en çok madalya almış kadın savaşçı olarak bilinir.
1888 yılında Sırbistan'daki Yeni Pazar şehri yakınlarında çok küçük bir köyde doğdu. 1913 yılında erkek kılığına girerek Balkan Savaşı'nda çarpışmak üzere kardeşinin yerine orduya katıldı. Kısa süre sonra ilk savaş madalyasını aldı ve Bulgarlarla yapılan savaşta onbaşı oldu. Göğsünden yaralanınca hastanede cinsiyeti ortaya çıktı. Kadın olduğu için kendisine hemşire olarak cephe gerisinde görev teklif edildi ama kabul etmedi. Israrı karşısında yeniden cepheye gönderildi.
II. Balkan Savaşı'ndan sonra I. Dünya Savaşı'na da katılmak için başvurdu. Kolubara cephes'nde yirmi düşman askerinin bulunduğu sipere tek başına süngü hücumu yapması sonucu ilk madalyasını aldı. 1916 yılındaki Crna Bend Savaşı esnasında ise yanlışlıkla Bulgar askerlerinin siperine girdiğini fark edince 23 Bulgar askerinin hepsini tek başına esir aldı ve onları önüne katarak kendi birliğine getirerek ikinci madalyasını aldı.[kaynak belirtilmeli]
Sırbistan madalyaları dışında İngilizlerden ve Ruslardan çeşitli madalyalar alan Savić, Fransa tarafından iki kez Legion d'Honneur ile taltif edildi ve Fransa'ya yerleşmesi teklif edildi. Bu teklifi geri çevirerek Sırbistan'da kaldı. 1919'da ordudan ayrıldı. 1923'te evlenip bir kız çocuğu sahibi oldu. Kızının doğumunun hemen ardından eşinden ayrıldı. İki savaş arasındaki dönemde aşçılık, hemşirelik, fabrika işçiliği gibi çeşitli işlerde çalıştı. 1927'den sonra bir devlet bankasında temizlikçi olarak çalıştı. Üç kimsesiz kız çocuğunu da evlat edindi. Kızlarını büyütmenin yanı sıra kendi köyünden 30 kadar çocuğun okula gitmesini sağladı.
II. Dünya Savaşı sırasında Belgrad'da bir hastanede yaralı askerlere baktı. Rivayete göre Sırbistan'ın Alman işgali olduğu dönemde Milan Nedić'in düzenlediği, Alman askerlerinin de katılacağı bir davete katılmayı reddettiği için on ay Banjica Toplama Kampı'nda hapsedildi.
1945'te emekli oldu ve Belgrad yakınlarındaki Voždovac'taki evinde yaşamını sürdürdü. Evlat edindiği üç kimsesiz kız çocuğuyla, harap haldeki bir evde çok zor koşullar altında yaşarken madalyalarıyla katıldığı bir törenden sonra kahramanlıkları tekrar gündeme geldi ve 1972'de Belgrad Şehir Meclisi tarafından kendisine küçük bir daire verildi. 1973 yılında hayatını kaybetti.
Günümüzde Belgrad'da bir caddenin adı Savić'in ismini taşımaktadır.
Balkan Savaşları Müzesi (Yunanca: Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων) ,Selanik’ten 25 kilometre mesafede Gefira (eski adı ‘Topsin)'da 1999'da ziyarete açılmış müzedir.
Osmanlı döneminin büyük çiftlik ağası Modiano'nun köşkü olan 19. yüzyıl sonunda kalma binada yer alır. Balkan Savaşları sonunda 1912'de Yunan ordularına teslimiyle ilgili müzakerelerin gerçekleştiği bina, 26 Ekim 1999'da müze olmuştur.
Yunan Kralı Yeorgios'un oğlu veliaht ve başkomutan Konstantin ile Selanik'teki Osmanlı güçlerinin komutanı Hasan Tahsin Paşa'nın temsilcisi Şefik Paşa arasında 1912'de gerçekleşen müzakereler müzenin odalarından birinde canlandırılmıştır.
Müzede Balkan Savaşlarına ilişkin fotoğraflar ve taş basma resimler sergilenir. Hasan Tahsin Paşa'nın savaş sırasında yaveri olan oğlu ressam Kenan Mesare'nin Balkan Savaşı'na ilişkin tablolar müzede sergilenen en dikkat çekici eserlerdendir. Müzede Yunan, Türk ve Bulgar ordularının verdiği madalyalar, savaşta kullanılan silahlar ve gündelik eşyalar, üniformalar sergilenir. Türkler'in Edirne'yi geri alması ile sonuçlanan Kılkış-Lahana Muharebesi'nde ölen Yarbay Papakyriazis'in üniforması müzede sergilenen önemli objelerdendir.
Hasan Tahsin Paşa ile oğlu Kenan Mesare'nin mezarı müzenin bahçesindedir.
Birinci Balkan Savaşı'nda Yunanistan, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı "Balkan Birliği"nde Bulgaristan, Sırbistan ve Karadağ ile müttefik oldu. Savaş 8 Ekim [EU 25 Eylül] 1912'de Karadağ'ın savaş ilanıyla birlikte başladı ve Yunanistan, Bulgaristan ve Sırbistan 17 Ekim [EU 4 Ekim] 1912'de savaşa katıldı. Bu savaş sırasında Yunanistan, karada iki cephede savaşırken aynı zamanda Balkan müttefiklerinin ana deniz harekâtını da omuzladı. Karadaki ilk ana saldırı, Teselya Ordusu tarafından yapıldı ve bu saldırı sonucu ordu, Selanik'in stratejik olarak önemli limanı dahil Makedonya'nın çoğunu işgal edildi. Bu da Bulgaristan ile Yunanistan arasında gerginliğe yol açtı ve İkinci Balkan Savaşı'nın nedenlerinden biri oldu. Makedonya'daki harekâtın başarılı bir şekilde sonuçlanmasını takiben Yunan Ordusu ağırlığını Epir cephesine kaydırdı. Uzun süren bir kuşatma sonrasında Yanya kenti düştü ve Yunanlar Kuzey Epir'e (günümüzde Güney Arnavutluk) ilerlediler. Ege Denizi'nde, Yunan Donanması, İtalyan işgali altındaki On İki Adalar hariç tüm Ege adalarına sahip olmuş ve Çanakkale Boğazı'ndan ilerlemeye yönelik yapılan iki girişim de Osmanlı Donanması tarafından püskürtüldü.
Aralık 1912'de Londra'da müzakereler başlamış olmasına rağmen savaş, Londra Antlaşması'nın nihayet imzalandığı 30 Mayıs [EU 17 Mayıs] 1913'e kadar devam etti. Antlaşma, taraflardan kimseyi memnun etmedi ve en önemli nokta Makedonya'nın bölünmesiydi. Bulgar iddiaları karşısında Sırbistan ve Yunanistan bir ittifak oluşturdu ve 29 Haziran [EU 16 Haziran] 1913 akşamı, Bulgar kuvvetleri eski müttefiklerine karşı sürpriz bir saldırı başlattı. Bulgar saldırıları kısa sürede kontrol altına alındı ve geri püskürtüldü. Özellikle Yunanistan için, Yunan Ordusu Bulgaristan'a doğru ilerlerken İkinci Balkan Savaşı muharebeleri oldukça maliyetliydi. Romanya ile Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşa girmesinin ardından, Bulgar tarafı 30 Temmuz'da bir ateşkes ilan etti. Savaş, 10 Ağustos 1913'te Bükreş Antlaşması ile sonuçlandı ve Yunanistan bu antlaşmayla Makedonya, Epir (Kuzey Epir hariç) ve Girit'i elde etti.
Balkan Savaşları, yerleşmiş Osmanlı din tabanlı millet sistemine ters düşen 19. yüzyılda yükselen Balkan milliyetçiliği bağlamında ele alınmalıdır. Balkan entelektüel seçkinleri, çağdaş Fransa, Almanya ve İtalya'da olduğu gibi milliyetçilik teorilerinden esinlenerek yurttaşlarında ulusal bilincini uyandırmayı ve etnik olarak homojen ulus devletlerin kurulmasını savundular. Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılan ilk devletler, her ikisi de uzun süren savaşları takiben Sırbistan (1804-1818'de özerk bir prenslik olarak) ve Yunanistan (1821-1818'de tam bağımsız bir krallık olarak) oldu. Her iki durumda da yeni devletler, ilgili uluslara ait olduğu iddia edilen toprakların sadece bir kısmına sahipti. Yunan örneğinde, tüm Yunanların dörtte üçü hâlâ Osmanlı yönetiminde yaşamaktaydılar ve "geride kalan"ları serbest bırakma çabası, ilk olarak Yunanistan Başbakanı Ioannis Kolettis'in 1844'te meclis önünde dile getirdiği Megali İdea olarak biliniyordu:
Kolettis böylece, yeniden doğmuş bir Yunan devletini, restore edilmiş bir Bizans İmparatorluğu'nun vizyonuyla birleştirdi. Bizans İmparatorluğunu Yunan ulusal bilincinin ayrılmaz bir parçası olarak restore etme ve bunun sonucu olarak kültürel ve bölgesel mirasını talep etme süreci Yunanistan'ın "ulusal tarihçisi" Konstantinos Paparrigopulos tarafından uygulandı.
Aynı şekilde Sırbistan, Stefan Dusan'ın imparatorluğunu ve Balkan ulus-inşasında geç kalan Bulgarlar, Orta Çağ Bulgar İmparatorluğu'nu yeniden canlandırmaya çalıştı. 1877'de Ayastefanos Antlaşması'nı takiben, bu "Büyük Bulgaristan"ın gerçekleşmesi gerekiyordu ancak Berlin Antlaşması'yla Teselya Sancağı'nın Yunanistan'a (1881) bırakılmasıyla bu fikir büyük oranda çöktü. Bu durum, Balkan milliyetçiliğinin karşılıklı rekabete dayandığını gösterdi ve üç devlet arasında kalan Makedonya bölgesinin durumu belirsizdi.
Makedonya'da Yunanlar, Bulgarlar, Sırplar, Ulahlar, Türkler ve diğer Balkan müslümanları ile Arnavutlar da dahil olmak üzere yoğun bir milliyetler karışımı mevcuttu ve hatta bölgenin önemli kenti Selanik'teki egemen unsur olan büyük bir Sefarad Yahudisi topluluğu bile vardı. Bölgedeki azınlıklara sahip tüm ülkeler, diğerlerinin pahasına ilerleme kaydetmeye, okulları finanse etmeye ve etnografik istatistiklerle iddialarını destekleyen haritalarla yayın yapmaya çalıştılar.
1890'ların sonlarında, şimdiye dek çoğu zaman bir kültür ve propaganda savaşıyla sınırlı olan Makedonya düşmanlığı, 1893'te kurulan Bulgar yanlısı İç Makedon Devrimci Örgütü, Osmanlılara karşı silahlı bir gerilla kampanyası başlatmasıyla yeni bir döneme girdi. İlinden Ayaklanması'nın ardından, Bulgar girişimleri Yunanistan'da "Makedonya Mücadelesi" olarak bilinen ve Sırp ve Yunan silahlı gruplar tarafından karşılandı. Bu silahlı gruplar, diğer şeylerin yanı sıra, kırsal nüfusun, okulların ve yetimhanelerin finansmanı için yoğun bir kültürel asimilasyon kampanyası yürüten ulusal komitelerin askeri kanadı olarak işlev gördü. Bulgar komitacıları, Yunan andartes ile Osmanlı jandarmaları arasında aralıklı mücadeleler yaşandı. Her iki taraf da diğer taraftarları korkutmaya çalıştığı için yağmalama, kundaklama ve suikastlar yaygındı. Çatışmalar, yalnızca tüm Osmanlı tebaasına eşitlik sözü veren, 1908'de Jön Türk Devrimi'nin ortaya çıkmasıyla sona erdi.
Osmanlıların İtalya, Sırbistan ve Bulgaristan ile karmaşıklık içinde olması, bir ittifak için müzakereleri hızlandırdı. Bununla birlikte sadece Balkanlar'da geri adım atmaya hevesli olan Rus hükûmetinin baskısı 7 Mart [EU 23 Şubat] 1912'de bir ittifak anlaşmasının imzalanmasını sağladı. Birlik göstermelik olarak Avusturya-Macaristan'a karşı oluşturulmuştu fakat Avrupa'daki Türkiye'nin bir kısmını da içermekteydi: Arnavutluk ve Kosova Sırbistan'a, Trakya'ya Bulgaristan'a; Güney Makedonya, Bulgaristan tarafından alınacak, kuzey kısmı ise Rus Çarı'nın tahkim altına girmesiyle ikiye bölünecekti. 1911'in başlarında Venizelos, Bulgaristan ile yakınlaşıp ittifak olmaya çalıştı ancak Sırp-Bulgar paktının sona ermesinden sonra müzakereler ciddi bir şekilde başladı. Bulgaristan, "Balkanların Prusyası", bölgenin en güçlü ordusuna sahipti ve 1897'deki çöküşünün etkisiyle Yunan ordusunun pek itibarı yoktu. Ancak Yunanistan, Osmanlı takviyelerinin Asya'dan doğrudan Avrupa cephelerine taşınmasını engelleyebilecek bir donanma sunabilirdi. Yunanistan'ın Sofya Büyükelçisi olarak belirttiği gibi "Yunanistan, savaş gayreti için 600 bin asker sağlayabilir. Karada 200 bin insan var ve filo, Selanik ile Gelibolu arasında Türkiye'ye 400 bin askerin girmesini durdurabilecek"ti. 29 Mayıs [EU 16 Mayıs] 1912'de Sofya'da bir savunma ittifakı antlaşması imzalandı. Sırbistan ile yapılan anlaşmadan farklı olarak öncelikle bölgenin bölünmesi için herhangi bir hüküm verilmemiştir. Bunun nedeni de Bulgarlar, ordularının Yunanların bölgeye ulaşmasından önce bölgenin çoğunu ele geçireceğini düşünmeleriydi.
Çeşitli Balkan orduları birçok benzerliği paylaştılar: Batı Avrupa hatları boyunca örgütlenmişlerdi, kurmay subay (Karadağ hariç) ile yurtdışında eğitim görmüş memurlar, bir tümen yapısı ve Avrupalı ya da Alman kökenli Avrupalı silahlarla donatılmıştı. Ordunun omurgası, çoğunlukla askere alınmış köylülerden oluşan piyadelerdi, subaylar ise en başta orta sınıftan geliyordu. Balkan milletleri arasında, sadece Yunanistan önemli bir donanmaya sahipken Bulgaristan Karadeniz kıyısını korumak için birkaç torpido teknesine sahipti.
Yunanistan'ın 30 Eylül [EU 17 Eylül] 1912'deki seferberlik üzerine toplamda 110 bin askere ulaşabilirken barış zamanında yaklaşık 25 bin askeri vardı. Bu askerler, Makedonya yönünde görev yapacak olan Tahtın Prensi Constantine'in komuta ettiği Teselya Ordusu (Στρατός Θεσσαλίας) ile Epir yönünde görev yapacak olan Teğmen Generali Konstantinos Sapountzakis yönetiminde Epir Ordusu (Στρατός Ηπείρου) olmak üzere iki büyük orduya ayrıldı. Teselya Ordusu, yedi piyade tümeni, dört bağımsız Evzon taburu, bir süvari tugayı ve çeşitli destek ünitelerinin yanı sıra dört Farman uçağı, toplam 100.000 er, 70 makineli tüfek ve 120 topçu parçasından oluşuyordu. Epir Ordusu, bir tümen, 8 piyade ve bir Evzon taburu, bir süvari birliği ve 24 saha silahından ile 10.000 erden oluşuyordu. Daha sonra bir Girit gönüllü alayı ve II. Giuseppe Garibaldi'nin liderliğindeki Garibaldini gönüllüleri tarafından 13.000 kişiye ulaşan bir birlik tarafından takviye edildi.
Yunan piyade birimleri üç piyade alayı, bir ya da iki topçu taburu ve keşif görevleri için süvari birliğiydi. Son zamanlarda bir Fransız askeri misyonu tarafından yeniden düzenlenen ordu, Mannlicher-Schönauer tüfeği ve Fransız topçu silahları, özellikle de Canon de 75 moden 1897 ve Schneider-Danglis dağ tabancası ile donatıldı.
Diğer taraftan bir Alman askeri heyeti tarafından yeniden düzenlenen Osmanlılar, 1897'de Yunanistan'a karşı net bir zafer kazandı. Ancak Jön Türk Devrimi'ni takiben, Osmanlı ordusu siyasete karışarak verimine zarar vermiştir.
Balkan Savaşları sırasında tamamen veya kısmen yakılan yerler listesi.
İşkodra (Arnavutça: Shkodër, Osmanlıca'da İskenderiye-i Arnavud olarak da bilinir) Arnavutluk cumhuriyetinin en eski yerleşim merkezlerinden biri olan İşkodra aynı zamanda ülkenin kuzey kesiminin en önemli sanayi ve kültür merkezidir. İşkodra vilayetinin merkezi olan şehrin nüfusu 90.000'dir.