kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Ancak bu muharebeler Yanya Kolordusu içinde yıkım olmuş 3.Yanya Muharebesi yani Bizani Muharebesi'nde yenilginin yolunu açmıştır. Zira Yanya kolordusunun muharebeler sırasında muharip gücü 10.000 askere kadar düşmüş ve Osmanlı Garp ordusu komutanlığı bu kayıpları giderecek yeni takviye birlik muharebe sonrası gönderememiştir. İlave olarak kolordu muharebede Yunan Ordusunu püskürtmek için bütün topçuları ve top mermilerini kullanmak zorunda kalmıştır. Esad Paşa'nın taleplerine rağmen kullanılanların yerine yeni top mermisi temin edilmediğinden 3. Yanya Muharebesinde Yanya Kolordusu toplarının çoğunu kullanamamıştır.
Yunanistan'ın ana savaş çabası başlangıçta Makedonya'ya çevrildiği için, Ekim 1912'de düşmanlıkların patlak vermesiyle Epir Cephesinde Teselya'daki durumun tam aksine Osmanlı Yanya Kolordusu başta Yunan Epir Ordusundan kağıt üstünde de olsa asker ve top yönünden sayıca üstündü. Osmanlı komutanı Esat Paşa'nın Komçiadis Muharebesi zaferine karşın Gribovo'daki ilk saldırısını Epir ordusu durdurduktan sonra, Yunanlar Preveze'yi (21 Ekim) almayı ve kuzeye Yanya yönünde ilerlemeyi başardılar ve Pente Pigadia'daki (Beşpınar) bir Osmanlı saldırısını geri püskürttüler. 5 Kasım'da Korfu'dan küçük bir kuvvet çıkarma yaptı ve önemli bir direnişle karşılaşmadan oradaki Rumları da ayaklandırıp Himara kıyı bölgesini ele geçirdi Öte yandan Garibaldinlerden yardım almalarına karşın Yunanlar Driskos Muharebesinde yenilgiye uğradılar ancak sonrasındaki Pista Muharebesi ile Yanya kolordusu Yanya müstahdem mevkiine tamamen çekilmek zorunda kaldı. Bu arada bu muharebeler Esad Paşa'nın Yanya kalelerini tahkim edebilmesi için fırsat sağlamış oldu. Ancak Yunanlar da Teselya Ordusunun boşta kalan tümenlerini Epir ordusuna göndermeye başlamıştı.
Öte yandan Avlonyalı İsmail Kemal Bey başkanlığındaki Arnavutlar, Karadağ, Sırp ve Yunan kuvvetlerince memleketlerinin işgal edileceği korkusu vs. faktörlerle Osmanlıya karşı bağımsızlık ilan edip, Arnavutların Avlonya Tiran ve çevresinde toplanmaları ve Osmanlı Ordusundan ayrılıp savunmalarına katılmalarını istedi. Yanya kolordusundaki Arnavutlar firar etmeye başladı oysaki Yanya, Arnavutluk'un egemenlik bölgesi içindeydi, bu savunmaya İşkodra gibi destek olmaları onların daha lehine bir durum oluşturabilirdi.
Osmanlı Ordusunun son yenilgilerle morali son derece bozuktu. Buna rağmen Vardar Ordusundan arta kalan bir kısım birliklerden takviye alabildi öte yandan Anadolu'dan gelen bir birlikte bin bir zorluğa karşın Yanya'ya ulaşabildi. Ancak Yanya kuzey kanadı hariç 3 yönden Yunan kuşatması altına girdi. 14 Aralık'ı 15 Aralık'a bağlayan gün Epir Ordusu Yanya'yı doğrudan almak için saldırıya geçerek 1.Yanya Muharebelerini başlattı. Bu arada 20 Aralık'ta Yunan birlikleri Epir'deki mevzilerini iyileştirdi ve Yanya'nın kuzeyindeki Görice'ye muharebe ile girdi. Böylece Yanya kolordusunun son ikmal yolunu kesilmiş ve şehrin kuzeydoğu kanadını tehdit edilir haldeydi. Bütün bunlara karşın 15-25 Aralık 1912 Birinci Yanya Muharebeleri Osmanlı zaferi ile sonuçlandı. Hatta Yanya kolordusu kayıp verme pahasına Yunanlardan kaybettiği topraklarının bir kısmını geri alıp onları muharebe öncesindeki yere kadar geriletti.
Ancak Esad Paşa ne yazık ki batı ordusundan kayıplarını telafi edecek tam bir takviye alamadığı gibi top mermisi takviyesi de alamadı. Muharebe sonrası Aralık sonunda top mermilerinin sınırlı kullanımına dair bir talimname çıkarmak zorunda kalınıldı. Bununla birlikte Osmanlılar Osmanlı kuvvetleri; Birinci Yanya Muharebesi’nden sonraki yirmi günlük süre içinde Koniçe, Zagor, Çamlık çevresinde hakim duruma gelmişler, Ergiri, Berat çevrelerinde de kuvvetlerini az da olsa takviye ederek Yunanları zayıf bir konuma düşürmüşlerdi.
Ancak Yunan Ordusu'da çok yüksek miktarda takviye kuvvet almaya başlamıştı. Ocak 1913'te Selanik’teki 6. Yunan Tümeni; 110 subay, 7400 kadar asker, 1800 hayvan ile Preveze Limanı’na çıkarak Epir Ordusu’na katılmıştır. Bu tümen 18 Ocak 1913 günü Yanya cephesindeki mevzilere yerleşmiş duruma gelmiştir. Yine aynı tarihlerde Sakız Adası’ndan 28 subay ve 4.475 asker Preveze yoluyla gelmiş ve muharebe alanındaki yerlerini almıştır. Gelen bu devasa takviye kuvvetlerle düzensiz güç olarak bölgedeki bir kısım Rum ahalinin katılımı ile Epir Ordusu kayıplarını telafi etmesi yanında mevcut olarak Yanya Kolordusunu geçmişti.
Bununla birlikte general Sabuncakis yerine Prens Konstantin'in getirilmesi Yunan başkomutanlığınca düşünülmekteydi zira ilk muharebe sonrası Sabuncakis'e tepkilerde vardı, öte yandan 5-20 Ocak 1913'teki Yanya'ya kuşatmaya dönük muharebelerinde de başarısızlıklar da tepkileri artırmaktaydı. Başkomutanlık bunu düşünmüş olsa da 19 Ocakta İkinci Yanya Muharebesine Sabuncakis ile devam kararı almıştır.
Öte yandan Yanya Kolordusu için durum hiçte iyi değildi Yunan Donanması Adriyatik boyunca deniz hakimiyetini eline geçirmiş ve İstanbul ile Garp Ordusu birliklerinin kara bağlantısı kaybolan muharebeler ile kopmuştur. Ocak 1913'te Yanya Kolordusu askerine ve binek hayvanlarına süvari birliklerinin düzgün yemek bile verecek halde değildi ve yemek eksikliği, atlarının ölümü ve takviye birlik azlığı, yeterli miktarda top mermisine sahip olamama gibi sorunlar ile boğuşmaktaydı.
Yunanlar İkinci Yanya Muharebesi öncesi Osmanlı birliklerini izole etmeye yönelik iki muharebeye girişmiş ancak bu muharebeler başarısızlıkla sonuçlanmıştır.
Dristinik bölgesinde Yüzbaşı Bekir Fikri Yanya Kolordusuna bağlı olarak çeşitli Arnavut Türk milis ve askerleri bir araya getirip 900 kişilik bir birlik oluşturup gayrinizami olarak Yunanlarla çarpışmalar yapmaktaydı. Dristinik bölgesinde Yunanlar çeşitli takviyeler ve Aleksandır Romas komutasında Yunan Kızıl Gömleklileri ile Osmanlı kaynaklarına göre 4.000 kendi kaynaklarına göre 2.175 kişiye ulaştılar. Bu birlikler ilerlemek için saldırıya geçtiler ancak 5 Ocakta Bekir Bey'in birliklerinin sert direnişi karşısında başarısızlığa uğradılar.6 Ocak'taki yinelenen Yunan saldırısı Osmanlı kaynaklarına göre 300 ölü Yunan kaynaklarına göre 30 ölü ve 14 yaralı bırakmaları ve yenilgileri ile sonuçlandı. Yunan ordusu kuvvetlerini düzenleyip 8 Ocakta tekrar saldırıya geçti ancak 8-9 Ocak saldırıları da Osmanlılarca püskürtüldü. Yunan kuvvetlerinin ağır kayıplarına karşı Bekir Bey'in birliklerinin kaybı Osmanlı kaynaklarına göre sadece 18 şehit ve 45 yaralıdır.
25 Aralık 1912'de Yunanlar I. Yanya Muharebesi akabinde Aydonat bölgesine asker yığmaya başlamış saldırılarda bulunmaktaydı. Buna karşın Arnavutlar milis grupları ile saldırıda bulunmaya 26 Aralıkta başladılar. Yunan komutanlığı ise stratejik açıdan önemli bu bölgeyi elde tutup daha da ilerlemek için bölgedeki Yunan milis kuvvetlerini düzenli birlikleri tek çatı altında toplayıp 5-6 Ocak'ta Yanya Kolordusu birlikleri üzerine saldırıya geçtiler. 16 saatten fazla süren çatışmalara karşın Yunanlar bir başarı gösteremeyip geri çekildiler. Osmanlı Batı Ordu komutanlığı bölgeyi korumak için ek birlikler gönderdi. Yunanlar da takviye birlikler alıp tekrar 12 Ocakta saldırıya geçtiler. Osmanlı birliklerini saldırıda başarısızlığa uğratıp mevziilerini ele geçirdiler. Ancak ilerlemelerine rağmen kayıpları fazla idi. 17 Ocakta ise ilerleyen Yunanlar karşısında Osmanlı Yanya kolordusu birlikleri çekildikleri mevziilerde yeniden örgülenmişti Yunanlar ise süre gelen muharebelerde çok kayıp vermişti. 18 Ocakta Osmanlı direnişi ile karşılaşan Yunan birlikleri başarısızlığa uğradı. 19-20 Ocakta topçu desteği tekrar saldırıya yapılsa da saldırılar başarısızlıkla sonuçlandı. Ancak bu başarıya rağmen Yanya kolordusu birlikleri bir türlü Arnavut firarları ve asker yetersizliğinden saldırıya geçememiş saldırı planlarını gerçekleştirememiştir. Bu başarısızlık Yunanlar açısından da General Sabuncakis'e karşı hoşnutsuzluk yaratmış ve bu bölgedeki harekâtlar 2.bir emre kadar durdurulmuştur.
Şimdiki Arnavutluk topraklarındaki Saranda şehri Yunan Ordusunun ilerlemesi ve Himara ayaklanması neticesi Yanya Kolordusu elinden çıkıp Yunanların eline geçen şehirlerden biri idi. Bu şehir Yunanlarca işgalinin ardından Preveze ile birlikte Yunan Epir Ordusu için Yanya'nın ele geçirilmesinde kullanılmak üzere önemli bir ikmal limanı haline geldi. Yanya Kolordusunda Arnavut firarları olsa da kolordu içinde firar etmeyen Arnavut birlikleri ve Osmanlı ile birlikte çalışan Arnavut milis güçleri de bulunmaktadır. Osmanlı Arnavut düzensiz birlikleri 12 Ocakta bu limanı geceyarısı bastılar baskın neticesi çok sayıda mühimmat ve erzak tesisler tahrip edilip Epir Ordusunun saldırıları zora düşürülmüştür.
19 Ocak'ta Yunan başkomutanlığı Sabuncakis ile saldırılara devam kararı verince general Sabuncakis büyük bir topçu saldırısı ile kaleye saldırıya karar verdi. 20 Ocakta Bijan Kalesi seri atımlı 48 Yunan Dağ topu binlerce mermi ile dövülmeye başladı. Osmanlılar bu ateşe karşılık verse de cephaneleri azdı ayrıca Osmanlı toplarının seri ateş kabiliyeti daha azdı. Bijan kalesi ve çevresinde içlerinde kendi topçularının olduğu pek çok Osmanlı askeri ağır şekilde yaralandı.
Ardından Yunan Piyadesinin saldırıları başladı. Osmanlı birliklerinde muharip asker sayısı son derece azalmasına karşın birlikler büyük direniş gösterdiler. Kış koşulları ve Osmanlı birliklerinin inatçı tüfek ateşleri ve karşı saldırıları Yunan birliklerinin ilerlemesini iyice zorlaştırdı. Osmanlı birlikleri ısrarla direnmeyi sürdürüp yerlerinde tutundular. Esad Paşa Yunanların Yanya'yı çevirme yoluyla düşürme peşinde olduğundan bahisle en sonuna kadar mevzilerin korunup direnme emri verildi.
21 Ocak günü Yunan saldırıları yinelendi bununla birlikte 22 Ocak günü doğuda Epir ordusu saldırıları Osmanlı Geçici 3.Tümenini iyice zora düşürdü tümen saldırılara karşı koyamayıp Lüzeç'teki mevziileri kaybetmeye başladı geride mevzii kurma çabaları sonuçsuz kaldı. Bijan'a doğru çekilip orada direnişe Osmanlılar doğuda devam ettiler. Ancak doğudaki başarılarına karşın Yunan birliklerinin hava koşulları aleyhine dönmeye başladı. 23 Ocaktaki Yunan saldırıları hava koşullarından beklenen başarıya ulaşamadı. Osmanlılar da geride bir savunma hattı oluşturmayı başardılar. Sonrasında ise Sabuncakis saldırıları durdurdu.
Osmanlıların ve Yunan ordularının karşılıklı ağır kaybına Osmanlı'nın Lüzeç'teki mevziileri kaybına karşın muharebe Osmanlı zaferi ile sonuçlandı.
2.Yanya Muharebesi Osmanlı zaferi ile sonuçlansa da bu muharebedeki Osmanlı kayıpları ve top mermisi kayıpları telafi edilemedi. Osmanlı birliklerinin 3.bir Yunan saldırısını kaldıracak top mermisi kalmamış ve muharip asker sayısı 10.000 kişiye kadar gerilemiştir. Yeni takviye, kolordu alamaz duruma gelmiştir. Buna rağmen 30 Ocak 1913'te Yunanların teslim olma teklifini Esad Paşa reddetmiştir. Bu arada 1.Balkan Savaşında Londra'da süren ateşkes görüşmeleri başarısızlıkla sonuçlanmış ve çatışmalar tekrar başlamıştır.
Yunan tarafında Genel Sabuncakis başarısızlıkları nedeniyle Epir ordusunun komutanlığından alınıp yerine veliaht prens 1.Konstantin atanmıştır. Yanya kolordusu da olumsuz koşullarda girdiği Bijan (Bizani -3.Yanya) Muharebesini kaybetmiş Mart 1913'te Esat Paşa teslim olmak zorunda kalıp Yanya Yunanların eline geçmiştir.
Londra Barış Konferansı veya Büyükelçiler Konferansı olarak da bilinen 1912-1913 Londra Konferansı, o zamanın altı Büyük Gücü'nün (İngiltere, Fransa, Almanya, Avusturya-Macaristan, Rusya ve İtalya) uluslararası bir zirvesiydi. Birinci Balkan Savaşı'nda Balkan Birliği ordularının Osmanlı Devleti'ne karşı kazandığı başarılar nedeniyle Aralık 1912'de toplandı. Konferans özellikle, toprak edinimleri konusunda savaşan güçler arasında hakemlik yapmayı ve aynı zamanda çatışma sırasında bağımsızlığı ilan edilen Arnavutluk'un geleceğini belirlemeyi amaçladı.
Konferans Eylül 1912'de Saint James Sarayı'nda Sör Edward Gray'in başkanlığında başladı. Konferansın diğer oturumları 16 Aralık 1912'de başladı, ancak 23 Ocak 1913'te 1913 Osmanlı darbesi (Bâb-ı Âli Baskını olarak da bilinir) gerçekleştiğinde sona erdi. Darbe lideri Enver Paşa, Osmanlı Devletini Konferanstan çekti.
30 Mayıs 1913'te, Osmanlı İmparatorluğu olmadan, konferans, Osmanlı İmparatorluğu'nun Enos-Midia hattının batısındaki tüm toprakları bırakacağı bir anlaşma olan Londra Antlaşması'nı (1913) imzaladı. Uzun tartışmalardan sonra, Büyükelçiler 29 Temmuz 1913'te Arnavutluk Prensliği'ni Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsız egemen bir devlet olarak kurmak için resmi bir karara vardılar.
Alınan kararlar ve Yunanistan ve Sırbistan'dan gelen baskılar sonucunda, yeni kurulan Arnavut devletinin talep ettiği ve toplam Arnavut nüfusunun % 30 ila % 40'ını dışarıda bırakan toprakların yarısı, yeni kurulan Arnavutluk Prensliği. Özellikle Kosova Vilayeti Sırbistan'a, Çamerya ve Yanya Yunanistan'a verildi.
Yunanistan-Arnavutluk sınırını çizmek için özel bir sınır komisyonu gönderildi. Bununla birlikte, bölgeyi etnografik bir temelde tanımlayamadığından, ekonomik, stratejik ve coğrafi argümanlara geri döndü, bu da Londra Konferansı'nın tartışmalı bölgenin çoğunu Arnavutluk'a bırakma kararıyla sonuçlandı. Bu olay dönüşü , Kuzey Epirus Özerk Cumhuriyeti'ni ilan eden yerel Yunan nüfusu arasında bir ayaklanmayı katalize etti.
Kılkış-Langaza Muharebesi Yunanistan Krallığı ile Bulgaristan Krallığı arasında İkinci Balkan Savaşı sırasında yapılmış muharebedir. İki ordu da Orta Makedonya'nın Kılkış yerleşim biriminde karşılaşmış ve 19-21 Haziran 1913'te (bkz.Jülyen Takvimi) yapılan bu muharebeden Yunanlar galip ayrılmıştır.
Balkan Devletleri arasındaki anlaşmazlık doruğa çıkıp 1.Balkan Savaşında en çok toprak alan Bulgaristan'a karşı ittifaklar kurulurken bu durumun farkında olan Bulgaristan kendi aleyhine ittifakın askeri hazirlıkları tamamlanmadan saldırıyı hedefler. 16-17 Temmuz gecesi boyunca Bulgarlar herhangi resmi savaş ilanı yapmadan 1.Balkan Savaşı'ndaki eski müttefikleri Yunanistan ve Sırbistan'a saldırır. Bulgarların öncelikli amacı Sırpların Gevgeli'den çıkmalarıni sağlamaktır böylece Yunanlar ve Sırplar arasındaki iletişim lojistik kesilmiş olacaktır.
Ancak Bulgarlar Vardar ekseninde nehir hattında Sırpları sürmekte başarısızlığa uğrar.
İlk Bulgar saldırısını püskürttükten sonra 17 Temmuzda bu defa Yunan ordusu Kralları 1.Konstantin komutasında 8 tabur ve bir süvari alayı ile ilerlemeye başlar Bulgar ordusu ise General Ivanov komutasında doğal olarak güçlü bir savunma poziyonu olan Kılkış- Langaza hattına çekilir.
General Nikola Ivanov komutasında, Bulgar İkinci Ordusu Doyran Gölü, Kılkış'ın güneydoğusu,Langaza, Serez, Pangaion Dağı, Ege Denizine kadar bir hattı tutuyordu. Bulgar Ordusu Mayıstan beri bu bölgedeydi ve savaş tecrübesi olan Birinci Balkan Savaşı'nda Edirne Kuşatması'na katılmış bir orduydu.
16Temmuzda bölgedeki Bulgar gücü 75.000 asker ve 175 top,57 piyade taburu,10 süvari alayı,37 topçu bataryasından oluşuyordu. General Ivanov savaş sonrası buradaki birliklerinin 36.000 kişi olduğu 20.000'ininde eğitiminin olmadığı ve bölüklerin tam gücünün altında olduğunu iddia etmektedir.
İvanov'un askerlerini düşük sayıda göstermesine ve kendisinin sayıca fazla Yunan kuvvetleri ile karşılaşmasına rağmen Yunan komuta kademesi Bulgarların sayısını 80- 105.000 arası yüksek rakamlarda göstermektedir.
1.Konstantin yönetimindeki Yunan ordusu 8 tümen ve 1 piyade alayı ile 176 toptan oluşmaktadır. 80 kmlik Ophanos körfezinden Gevgeli bölgesine kadar hat boyunca dizilmişlerdir.
Yunanların Bulgarların nereye saldıracağını bilmeleri mümkün olmadığından, taarruz için seçilen bir noktada Bulgar ordusunun geçici bir üstünlüğe sahip olması muhtemeldir. Yunan planları doğası gereği savunma amaçlıydı ve Bulgarların Selanik'i ele geçirmek için ilk hamleyi yapacaklarını umuyorlardı. Bu nedenle Selanik, yeni kurulan Selanik Kale Komutanlığı tarafından bir garnizon şehirde oluşturuldu. İleri konuşlandırılan Yunan tümenleri, pozisyonlarını ellerinden geldiğince koruyarak önce Bulgarların saldırmasına izin verme emri aldı. Yunan ordusu, birliklerinin geri kalanını en zayıf Bulgar kanadına karşı bir karşı saldırı için yoğunlaştıracaktı.
Yunan Yerleşimi şu şekildeydi Yunan solu Axioupoli (Boymitsa) çevresinde ilerlenen alana 10.piyade tümeni, Ordu yerleşkesinde (merkezde) (savaş başlayınca dağıtıldı);3. ve 5. piyade tümenleri Axios ve Gallikos nehirlerine; 4.tümen Gallikos Nehrinden and Selanik-Serez karayolu; 1.tümen ise Langaza nehri ve Volvi boyunca ; 7.tümen Volvi gölü ve Orphanos gölü boyunca, buna karşın 2. ve 6. tümenler Selanik kuzeyinde yedek kuvvet olarak bekleyecekti, Süvari alayı ise Selanik kuzeyinde Sindos'ta bekleyecekti.
15 Haziran'da Bulgar Ordusu Selanik'e doğru ilerleme emri aldı. Yunanlar onları durdurdu ve 18 Haziran'a kadar genel bir karşı saldırı emri verildi. Ertesi gün 10. Tümen Artzan Gölü'nün kuzeyindeki Kallinovo tepelerine, 3., 5., 4. ve 2. Tümen ise Kilkis bölgesine saldırdı. 6. ve 1. tümen Langaza'ya ve 7. tümen Karakoli eyeri ve Nigrita'ya saldırdı. Süvari tugayı 10. ve 3. tümenler arasında faaliyet gösteriyordu.
Kılkış'ta Bulgarlar ele geçirilen Osmanlı silahlarını da kullanarak aşağıdaki ovaya hakim olan güçlü savunmalar oluşfturmuşlardı. Bölge, 1. tugayı hariç, Bulgar 3. tümeni tarafından korunuyordu. Kılkış'ın kendisi, birkaç topçu bataryasıyla desteklenen sekiz taburdan oluşan 2. tugay (Albay Ribarov) tarafından garnizonca korunuyordu. Onlara karşı 38 Yunan taburu 100 topla saldırdı. 3. tugay (Albay Kavarnaliev komutasında), Doyran Gölü ile Ardzan Gölü arasındaki bölgeyi kapladı. Çatışmaların başlamasının hemen ardından, Bulgar tarafına takviye olarak başlangıçta Kılkış mevzisinin yanlarını kapsayan 10.süvari alayı ve 18 temmuzda Trenlere bindirilip getirilen Serez alayı geldi.
Yunan birlikleri, Bulgar topçu ateşi altında ovaya hücum etti. 19 Haziran'da Yunanlar, Bulgar ileri hatlarını her yerde ele geçirdiler, ancak Bulgar topçularının Kılkış tepelerinde gözlemlerinin rehberliğinde büyük bir doğrulukla aralıksız ateşiyle ağır kayıplar verdiler. Sadece 5. tümen o gün 1.275 kayıp verdi. 20 Haziran'da Yunanlar, bütün kuvvetlerini seferber etmelerine ve istikrarlı bir şekilde ilerlemelerine rağmen, Bulgar savunmasını kırmayı başaramadılar. Yunan Süvari Tugayı, demiryolu ile gelen Bulgar takviyelerini tespit etti. Sonuç olarak, Yunan karargahı saldırının ertesi sabah devam etmesini emretti.
10. tümen Kalinovo'da (iki dünya savaşı arasında Soultogianneika olarak yeniden adlandırıldı) düşmandan ayrılması ve güney yönüne hareketle Kılkış'taki muharebeye iştiraki 1. ve 6. tümenlere ise Kılkış'a saldıran güçleri kanattan takviye etmek için ek dağ topçularını da içeren 6 güçlü topçu bataryası oluşturması emredildi.
20 Haziran gecesi Kilkis'in ele geçirilmesini talep eden Yunan Karargâhının önceki emrine göre hareket eden 2. Tümen tek başına ilerledi. 20 Haziran gecesi, bir topçu ateşi mübadelesinin ardından, 2. Tümen'in iki alayı Gallikos Nehri'ni geçti ve 21 Haziran sabahı Kilkis kasabasına giren Bulgarların 1., 2. ve 3. savunma hatlarına arka arkaya saldırdı. Sabah, Yunan tümenlerinin geri kalanı saldırıya katıldı ve Bulgarlar kuzeye çekildi. Yunanlar geri çekilen Bulgarların peşine düştüler, ancak yorgunluktan düşmanlarıyla temaslarını kaybettiler. Kilkis çevresinde üç gün süren savaşta Yunanlar toplam 5.652 ölü ve yaralı ağır zayiat verdiler. 20 Haziran'da Gevgeli'yi ve 21 Haziran öğleden sonra Kalinovo tepelerini ele geçiren 10'uncu Tümen 276 kişi daha kaybetti, yaklaşık 500 Bulgar askeri, 3 top ve çok sayıda tüfek ele geçirildi.
Kılkış savunmasına benzer şekilde Bulgarlar da Langaza'da savunma çalışmaları hazırlamışlardı. Kılkış gibi, Langaza'daki tepeler de Bulgarlara mükemmel ateş alanları sağladı. 19 Haziran'da, Yunan 6. tümeni Assiros'tan (Yuvesna) Langaza'ya doğru ilerledi ve yaklaşık 530 adam kaybettikten sonra Dichalo-Klepe hattını ele geçirmeyi başardı. 1. tümen güneyden ilerledi ve Vertiskos'u başarıyla ele geçirdi. 20 Haziran'da, iki Yunan tümeni, Bulgar topçularının ateşine rağmen, Bulgar ana savunma bölgesi Langaza ile temas kurarken daha da ilerledi ve yanlarına katıldı. 20 Haziran gecesi, karargahtan Kılkış'a saldıran kuvvetleri tutmak için bir müfreze oluşturma emri geldi. 21 Haziran sabahı Bulgarlar topçu atışlarını Yunan 5. Alayına yoğunlaştırdı. 3. taburun Kılkış müfrezesine katılmak üzere geri çekildiğini gören Bulgarlar, bir fırsat gördü ve 1. taburu ağır kayıplarla geri çekilmeye zorladı. Alay komutanı liderliğindeki 2. taburla yapılan bir karşı saldırı Bulgarları durdurdu. Sabah saatlerinde Kılkış'ın düşmesinin ardından müfreze oluşturma emri iptal edildi. Saat 15:00'te iki Yunan tümeni topçu ile yakın koordinasyon içinde Bulgar mevzisine saldırdı ve saat 16:00'da Bulgar savunmasını kırdı. Bulgarlar, Yunanların elinde 16 silah ve 500 mahkûm bırakarak düzensiz bir şekilde geri çekildiler.
Bu arada, Yunan 7. tümeni uzak doğu kanadında savaşıyordu. 19 Haziran'da 7. Tümen Karakoli'nin eyerini başarıyla ele geçirdi ve ardından 20 Haziran'da direniş göstermeden Nigrita'yı ele geçirmeye devam etti. Bu arada, alay personeli ve bir taburdan oluşan bir Bulgar kuvveti, Karakoli'ye doğru agresif bir şekilde ilerliyordu. Kuvvet nihayetinde kuşatıldı ve 10 subay ve 1.500 adamla teslim oldu. 21 Haziran'da 7. tümen yavaş ilerleyişine devam etti. Bulgarların bozgunu ve Orliako köprüsü üzerinden geri çekildiğinin bildirilmesine rağmen, 7. tümen kolu Bulgarların geri çekilmesini engelleyemeyecek kadar yavaş ilerledi. 7.tümen, bu kabul edilemez başarısızlığından dolayı ağır bir şekilde eleştirildi.
Yunan 7. tümeni 199 kayıp daha verirken Yunan 2. Tümeni Langaza'da 2,701 ölü ve yaralı verdi.
Bulgar 2. Ordusunun Yunanlar tarafından yenilgiye uğratılması, 2. Balkan savaşında Bulgarların yaşadığı en büyük askeri felaketti. Bulgar kaynakları 6,971 kayıptan söz eder. Yunanlar 8,828 kayba uğradıklarından bahsederler. Bulgarların sağ yanında, Yunan Evzonlar (Yunan Efsun askerleri) Gevgeli ve Matsikovo (Evzonoi) tepelerini ele geçirir. Sonuç olarak, Doyran üzerinden Bulgar geri çekilme hattı tehdit altına alındı ve İvanov'un ordusu, zaman zaman bozguna dönüşme tehdidiyle umutsuz bir geri çekilmeye başladı. Takviyeler çok geç geldi ve Ustrumca'ya ve Bulgaristan sınırına doğru geri çekilmeye katıldı. Yunanlar Doyran'ı 5 temmuzda aldılar fakat Ustrumca geçidindeki (Karasu geçidi) Bulgar geri çekilmesine engel olamadılar Bulgar kuvvetlerini kuşatamadılar. On 11 Temmuzda, Yunanlar Sırplarla temasa geçtiler ve ardından 24 Temmuz'da Kresna Gorge'a ulaşana kadar Struma Nehri (Ustrumca-Karasu Nehri)'ne doğru Bulgarları takip ettiler.
Savaştaki kayıplar, modern Yunan askeri tarihinin en ağırlarıydı. Ancak, sonuç Yunanlar için bir zaferdi ve yeni Kralın popülaritesini artırdı. Yunanlar için önemi nedeniyle, Kılkış Muharebesi adını 1914'te bir Yunan zırhlısına verdi, Bkz.Kilkis (zırhlı)
Bu muharebe aynı zamanda Kılkış Savaş Müzesi ve Langaza Askeri Müzesi'nde de anılır.
Doyran Muharebesi Bulgar ve Yunan kuvvetleri arasında 22-23 Haziran 1913'te Balkan Savaşları sırasında yapılan muharebedir. Muharebe sonucunda Doyran şehri Yunanların eline geçmiş ve Strumica yönüne Yunan ordusu yönelince Bulgar Ordusu Sırplar üzerindeki baskısını hafifletip zaruri olarak kuvvetlerini geri çekip Sırp cephesinden gerilemek zorunda kalmış, bunun neticesi Sırplara karşı Vardar ve Bregalnica Nehri ovalarında savaşmak zorunda kalmıştır.
Kılkış-Lahanas Muharebesini kaybeden Bulgar kuvvetleri karşısında, muharebenin hemen sonrasında Yunan 10.Piyade tümeni Doyran gölüne yöneldi. Yunan ordusunun ilerlemesini durdurmak için Bulgar 3. tümeninin 3.tugayı (3/3 tugay) albay Konstantin Kavarnaliev yönetiminde Doyran'ın güneyinde pazisyon alıp, Doyran-Strumika yönünde gizlendi.19 Haziran'da Suchevo-Zleovo'da konuşlu Bdin 6.piyade tümeninden 2.tugaya (2/6 tugay) Bulgar komutanlığınca Doyran yönünde hareket emri verildi.
22 Haziran'da Yunan 10.tümeni Hissar tepelerindeki Bulgar Tugayının üçte ikisinin konuşlandığı mevziilerine saldırıya geçti ve bu birlikleri mevziilerinden çıkardı. Ancak Strumica'da yürüyüş halindeki Bulgar 2. tabur ve 1 hızlı topçu bataryasının cepheye yetişmesi ile Yunan ilerlemesi durdurulabildi.