kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Ertesi gün, 23 Haziran'da, Kılkış yönünden 3. ve 4.Yunan tümenleri cepheye ulaşıp kuzeyde sol kanattan Bulgar mevziilerinin yakınına konuşlandı. Bu sırada Bulgar birliklerine takviye olarak 2/6.tugay cepheye ulaşmayı başardı. Zor durumda olan 3/3. tugayın durumu hafifletmek ve Yunanları biraz geriletmek ümidiyle bu tugay sol kanattaki Yunan mevziilerine Hisar'daki Çiğdemli köyü yakınından saldırıya geçti. Ancak engebeli arazi Bulgarların topçularını kullanmasını engelliyordu, yine de Bulgar topçular bazı anlar etkili olabildiler; bununla birlikte tüfek ve makineli tüfeklerle çarpışarak Bulgarlar -sayıca az olmalarına karşın- mevzii eteklerine kadar ilerlediler. Bu ani saldırı Yunan ilerlemesini yavaşlatıp kuvvetlerinin bir kısmını buraya bağlamalarına yol açtı.
Ancak bu kısmi başarı dahi Bulgar ordusunun durumunu değiştirmedi. Sayıca azlık ve ağır kayıplar nedeniyle Bulgar Tugayları geride pek çok kayıp bırakıp kuzey yönüne çekilmek zorunda kaldılar ve Doyran istasyonunu Yunanlara bıraktılar. Bulgar sağ kanadı öğleden sonraya kadar bir süre daha Yunanlara dirense de sol kanadın geri çekilmesi akabinde verilen emirle kuzeye doğru çekildiler. Bulgar kuvvetleri Strumica yoluna çekildiler ve Yunanlar Doyran şehri ve göl çevresini tamamen ele geçirip ilerlemeyi durdurdular.
Bogdanci köyü yakınında Bulgar 2/6.tugaya bağlı birlikler -bir kısım Osmanlı döneminden beri Makedonya'nın Bulgaristan'a bağlanması için çalışan- Bulgar milis güçleriyle, mevziilerinden çıkıp Vardar nehrinin kuzey kıyılarındaki tepeleri ele geçirip Yunanları ve onların milis güçlerini bir süreliğine de olsa püskürtmeyi başarır. Ancak Yunanların takviye düzenli birliklerle gelmeleriyle bu birlik önce saldırılarını durdurup savunmaya çekilir ardından kuzeye doğru geri çekilir. Bogorodica köyündeki Bulgarların bir taburu ve bataryası, milislerle saldırıp Vardar nehrinin sol yakasında başarı kazansa da Yunanların düzenli kuvvetleri Gevgeli (Gevgelica) den aşağı inip Bulgar bataryalarına saldırır, Bulgarlar bir süre daha burada direnip Yunan saldırılarını püskürtürler. 5 km kadar Yunanları geriletebilirler. Ancak akşam üstüne doğru Yunanlarca neredeyse tamamen sarılma tehlikesi altında kalınca direne direne geri çekilirler.
Kral Konstantin'in emri ile muharebe sonucu ilerleyen Yunan ordusunun bir kolu Gevgeli,Melnik ve Petriç ele geçirir ve Yunan orduları, Bulgaristan'ın başkenti Sofya'yı ele geçirmek için Bulgaristan topraklarına yönelirler. Yunan ordusunun diğer kolu Drama ve Batı Trakya'yı ele geçirmeye yönelir, bu arada Yunan donanması Kavala'ya amfibik çıkarma yapar.
Şablon:Kinci Balkan Savaşı muharebeleri kutusu
4. Bulgar Ordusu - 116,000 asker ve 210 top 5. Bulgar Ordusu - 68,000 asker ve 118 top
Bregalnica Muharebesi, Bulgaristan Krallığı ordusu ve Sırbistan Krallığı Karadağ Krallığı ordusu arasında 30 Haziran -9 Temmuz 1913 arasında gerçekleştirilen İkinci Balkan Savaşı sırasında yapılan muharebedir. İkinci Balkan Savaşının en büyük katılımlı muharebesidir. Bu muharebe Bulgarların Delçevo'ya çekilmesi ile sonuçlanmıştır. Makedonya'nın kaderi Bulgar mı yoksa Sırbistan toprağı olarak kalacağı bu muharebe ile şekillenmiş ve Makedonya Sırbistan Krallığı toprağı olarak kalmıştır. "Bregalnica Muharebesi" terimi esas olarak Yugoslav ve Sırp tarihçiliğinde kullanılmaktadır. Bulgar tarih kitaplarında bu olaylar çoğunlukla bir muharebe olarak değil, savaşın başlangıcında Bulgar 4. Ordusunun bir dizi muharebesi olarak kabul edilir.
1913 Haziranının ortalarında, Bregalnica Vadisi'nde konuşlanmış 4. Bulgar Ordusu, 100 piyade taburu, 6 alay ve 63 topçu bataryasından oluşuyordu. General Stiliyan Kovaçev komutasında bu kuvvetler şu şekilde düzenlenmişti:
Bulgar ordusunun başkomutan yardımcısı general Mihail Savov'un 15 Haziran tarihli emrine göre, 4. Ordu Osogovo ve Vardar dağları arasındaki tüm hat boyunca ilerleyecekti, Bregalnica'nın sağ kıyısında elverişli pozisyonlar alıp ve Sırp ve Yunan birlikleri arasındaki demiryolu bağlantısını (Udovo'da) kesecekti.
Bulgar ordusunun başkomutan yardımcısının 15 Haziran tarihli generali Mikhail Savov, emrine göre, 4. Ordu Osogovo ve Vardar dağları arasındaki tüm hat boyunca ilerleyecekti, Bregalnitca'nın sağ kıyısında elverişli pozisyonlar alıp ve Sırp ve Yunan birlikleri arasındaki demiryolu bağlantısını (Udovo'da) kesecekti. 17 Haziran akşamı, düşmanlıkların başlamasından sonra General Kovachev, Veles-Kratovo hattı boyunca bölgelerin kontrolünü ele geçirmek için yeni bir direktif aldı.Resmi bir savaş ilanı olmaksızın gerçekleştirilecek olan saldırının amacı, Sırplar üzerinde psikolojik bir etki yaratmak ve Makedonya'nın bölünmesi konusundaki anlaşmazlıkta Bulgar diplomasisini desteklemekti.(13 Haziran'da Zletovska Nehri'ndeki bir çatışma gibi) Sınır çizgisi boyunca önceki silahlı olaylar göz önüne alındığında Yüksek Komutanlık bir büyük savaşı kışkırtmayı da beklemiyordu. Bu, Bulgar birliklerinin operasyonları için somut bir planın olmadığını açıklıyor.
Sırp Silahlı Kuvvetleri'nin 4'üncü Bulgar Ordusu ile karşı karşıya gelen ana kısmı şunlardı.
Bu kuvvetler birincisi Bregalnica ve Zletovska nehirleri boyunca cephede ve ikincisi Svetinikolska nehri boyunca Stracin'e kadar iki ana savunma hattını oluşturmaktaydı: Öte yandan Yunanistan ile 1 Haziran 1913 tarihli Yunan-Sırp İttifakı (1913) askeri sözleşmesine göre, bir Bulgar saldırısı durumunda (16 ve 17 Haziran arasındaki gecede olduğu gibi), Sırbistan doğrudan askeri yardıma dagüvenebilirdi. Yunan birlikleri Goumenissa yakınlarında ve Selanik çevresinde toplanmıştı.
17 Haziran'da şafaktan önce Bulgarlar, Sultan Tepe'den (Osogovo dağlarında) Udovo'ya (Vardar'da) kadar tüm cephe boyunca bir saldırı başlattı. Makedon-Edirne milisleri çevreyi almasına karşın,Sultan Tepe'yi alamadı. Drenak yakınlarındaki Rila'nın 7. Piyade Tümeni ve Dobrevo yakınlarındaki Preslav'ın 4. Tümeninin 2. Tugayı, düşmanı Zletovska Nehri'nden 5-10 kilometre uzağa itti. Tundzha'nın 8. Piyade Tümeni İştip yakınlarındaki Bregalnitsa bölgesini zorladı ve Suşevo yakınlarında ve Yezhov'da Drina (1. Tümen) ve Moravia (1. Tümen) tümenleriyle kanlı savaşlar yaptı. 4. Ordu'nun (7. Tümen'in 3. Tugayı) en soldaki birlikleri, zayıf Sırp birlikleri tarafından yönetilen Udovo tren istasyonunu işgal etti.
Ani taarruza ve saldırı sırasındaki kazanımlara rağmen, Bulgar 4. Ordusu Sırpların güçlü direnişiyle karşılaştı ve istenilen hızlı başarıyı elde edemedi.
18 Haziran öğleden sonra, Bulgarlarla anlaşmaya çalışan Sofya'daki Sırp heyetinin protestoları ve Başbakan'ın Stoyan Danev'in emrinden sonra Bulgarlar ateşi tek taraflı olarak durdurdu. Ancak Sırp tarafı önerilen ateşkesi reddetti ve Koçana (Koçani) yönünde cevaben bir karşı saldırı başlattı. Drenak köyünün 550 m güneyinde, Shumadia (I) Tümeni 13. Bulgar piyade alayını ve 26. piyade alayının iki taburunu şaşırtmayı ve yenmeyi başardı.Ağır kayıplar verdikten sonra (iki günlük çatışmalar içinde içinde toplam 4.600 kişi öldü, yaralandı ve esir alındı), 7. Bulgar Tümeni Zletovska Nehri'nin sol yakasına çekildi.
Aynı durum 2/4 tugay (Makedon-Edirne Gönüllüleri) tarafında da oldu. General Todorov'un tümeninin geri çekilmesi, 8. tümenin sağ kanadını açığa çıkardı. 18-19 Haziran gecesi (1-2 Temmuz) Bregalnica'nın sol kıyısına çekildi. Uzak kuzey kanadında, Sırp komutanlığı Moravya (II) ve Tuna (I) tümenlerinin üç alayını buraya yoğunlaştırdı ve Eğri Palanka (Kriva Palanka)'nın 8 kilometre yakınına kadar sızan Bulgar Makedon-Edirne Gönüllülerinin birliklerini de püskürttü.
İkinci günün sonunda, 4. Bulgar Ordusu muharebenin başlangıcındaki başlangıç mevzilerine geri itildi. Sonraki günlerde Sırplar, 7. Tümen'e karşı başarılarını geliştirdiler. Üç Sırp piyade (Shumadi I, Moravia II ve Karadağ) tümeni ve bir süvari alayı, bu tümen (Bulgar 7.Tümeni) ve 2/4. tugay (Makedon-Edirne Gönüllüleri) üzerine yoğunlaştı.
20 ve 21 Haziran'da (3-4 Temmuz) Raychin Tepesi'ne (Raychani köyü yakınlarında) saldırdılar ve ele geçirdiler. Bulgarlar düzensiz bir şekilde geri çekildiler ve Koçani'nin 4 km batısında durdular. Sırp 3. Ordusunun sağ kanadının Krivolak'ta bozguna uğratıldığı haberlerinin ardından Sırp baskısı hafifledi. Putnik, Sırp ordularının gerisinde Krivolak'tan Veles'e olası bir Bulgar taarruzunu önlemek için Shumadia (I) Tümeni'ne Zletovska Nehri boyunca geri çekilmesini emretti.
Hem General Savov hem de 3 Temmuzda (20 Haziran)'da başkomutan yardımcısı olarak yerini alan General Radko Dimitriev, 4.Ordu ile Sırplara olumlu bir sonuç verecek olan güneyden Yunan ordusunun baskısı karşısında bir haftadan az sürede Sırplara kesin bir yenilgi yaşatmak umudundaydılar. Bulgar komutanlığı, ana umutlarını Krivolak'taki 3. Sırp ordusunun sağ kanadına yönelik operasyona bağladı.
Krivolak Muharebesi, 2. Bulgar Piyade Tümeni'nin 1. Tugayı'nın iki gün önce Radoviş'ten ilerleyip Kriva Lukavica ve Serka Dağlarını geçerek II. Timoşka Sırp Tümeninin ve Gönüllüler tugayı tahkimatlarına ilerledi. 20 Haziran akşamı ve gecesi ilk Bulgar saldırıları püskürtüldü, ancak 2. Tugay ve 11. Piyade Alayı'nın Udovo'dan gelmesiyle güçler dengesi değişti. 20 ve 21 Haziran'da Bulgarlar, Sırp sağ kanadına Pepelişte köyü yakınlarındaki baskılarını yoğunlaştırarak Sırpları mağlup ettiler. Sol kanatları Dragoevo tarafından atlandıktan sonra, Sırplar Bregalnitsa Nehri'nin arkasına çekildiler.
Krivolak Muharebesi'nin bir sonucu olarak, Timok tümeni yenildi (3.500'den fazla adam kaybetti toplarının bir kısmını da kaybetti) Sırp 3. Ordusu da kuşatılmakla tehdit edildi. Ağır kayıplar nedeniyle (2100'den fazla kişi), 2. Trakya Tümeni ve 11. Alay Veles yönünde saldırılarına devam edemedi.
Drenak, Raichin ve Sultan Tepe'deki başarısız muharebelerin ardından 4. Bulgar ordusunun sağ taraftaki birlikleri 22 ve 23 Haziran'da 15 kilometrelik Bezikovo ve Banyo Chuka'ya çekildi. Makedon-Edirne milislerinin ilk tugayı zamanında geri çekilmeyi başaramadı, birkaç yüz zayiyat ve esir verdi, Sırplar ise Kitka Dağı'nı ele geçirdi. 7. Tümen, Koçana'nın doğusuna rahatsız edilmeden geri çekildi.
Sırp komutanlığı (I).Moravya Tümeni'ne Krivolak Muharebesi'nden sonra 3. Bulgar Ordusu birliklerinin kuzeyden hareketi (Pirot'a karşı 22 Haziran'da başlayan taarruz) nedeniyle Sırp birliklerinin toparlanması yeni bir yer değiştirmesini gerektiğinden Bulgarları takibi bırakmasını emretti. İki Sırp tümeni, Drina (I) ve Shumadiya (I) Bulgar ilerlemesini durdurmak için Veles ve Kumanova'dan çekildi.
O sırada Bulgar Generali Kovaçev, Kocani'ye sızan ancak Sırp Yüksek Komutanlığı tarafından gerçekleştirilen yeniden gruplandırmayla ve kolera salgınıyla zayıflayan Sırp birliklerine karşı bir karşı saldırı hazırlıyordu. Sırplara karşı darbe, 7. Tümen ile doğudan ve 2. Tümen ile güneyden aynı anda vurulacaktı.Bu amaçla, ikinci tümen 5 Temmuz'da Krivolak'tan ayrıldı, İştip yakınlarındaki cephesi nispeten sakin olan 8. Tümen'in arkasından geçti ve 7 Temmuz'da Chervilovo köyü yakınlarındaki başlangıç pozisyonlarını işgal etti.
Ancak aynı gün General Kovachev operasyonu iptal etti ve ordusunun genel olarak Kalimantsi Platosu'na geri çekilmesini emretti. Karargaha verdiği bir raporda, birliklerinin felaketin eşiğinde olduğunu belirterek diplomatik müdahale istedi. Bunun nedeni ise Bulgarların Yunan Ordusu karşısında Doyran Muharebesi'nde aldığı yenilgi ve 6 Temmuzda, Bulgar 2. Ordusunun birliklerine karşı Yunan birliklerinin hızla 4. ordunun arkasındaki ana iletişim hatlarından biri olan Ustrumca-Petriç'e doğru ilerlemesiydi. Bulgar 8. Tümeni 25 Haziran gecesi İştip'ten rahatsız edilmeden çekildi.
26 Haziran'da Sırplar Radoviş'i işgal etti. Bulgar solu geri çekilirken sağ karşı saldırıya geçti.Makedon-Edirne Gönüllüleri Birliği, 2/4 Tugay ve Yedinci Tümen'in bir kısmı Kamenica Nehri'ni (Bregalnitsa'nın sağ kolu) geçti ve Karadağ Tümeni'ni Govedarnik Zirvesi ve Dulishki Tepeleri'nden püskürttü.
Bulgarların 9 Temmuz (J.T:26 Haziran)'da Delçevo'ya genel olarak geri çekilmesiyle, Temmuz başında Kalimantsi, (Vinitsa-Kuzey Makedonya) mevzisine yapılan Sırp saldırısına kadar çatışmalar azaldı.(bkz. Kalimantsi Muharebesi)
Bulgar tarafının komutanları General Mihail Savov ve Stilyan Kovaçev'in muharebedeki eylemleri, çağdaşlarından ve sonraki tarihçilerden çok eleştiri aldı. Onların hatası, cephenin bir bölümünde belirleyici bir atılım için gerekli güçlerin toplanması olmadan 30 Haziran'da (J.T:17 Haziran) dağınık bir taarruza başlamış olmaları gerçeğinde yatmaktadır. Savaşın ilk günlerinde kötü korunan Udovo ve Krivolak'a yapılan saldırı aslında çok fazla Bulgar kuvvetini düşmandan uzaklaştıran bir "sıçrama" idi. Bu birliklerin Krivolak Muharebesi'nden sonra cephenin orta ve kuzey kesimlerine nakli, durumu tersine çevirmek için çok geç geldi.
Kovachev'in aksine, Voyvoda Radomir Putnik önemli kuvvetlerini Koçani yakınlarındaki Bulgar sağ kanadına yapılan büyük saldırıya yoğunlaştırdı ve böylece muharebeyi kazandı. Bununla birlikte, Krivolak ve Pirot yakınlarındaki yerel Bulgar başarılarının etkisi altında Delçevo ve Yukarı Cuma'ya yönelik saldırıyı kesintiye uğrattığı ve Bulgar 4. Ordusunu tamamen yenme fırsatını kaçırdığı için de eleştirildi.
General Stefan Toshev'in 5. Bulgar ordusunun çatışmalara geç ve yavaş katılımının, Putnik'in Koçani'ye yönelik saldırı için güç toplamasına yardımcı olan bir faktör olduğu bildiriliyor. Genel komutanlığın bir dizi çelişkili emrinden sonra, 5.ordu 3 Temmuzda (J.T:20 Haziranda) Kriva Reka vadisindeki Köstendil bölgesinden Piçinya vadisine ilerledi ve Sırp 1.ordusunun sol kanadı - Tuna(II) Tümenine sonraki altı gün boyunca ciddi şekilde baskı yapmayı başardı. Ancak bu başarılar Bulgarlar için çok geç geldi ve sadece yerel olarak önemliydi.
Gurgusofça Muharebesi diğer adıyla Knjaževac Muharebesi İkinci Balkan Savaşı'nın muharebelerinden biridir. Bulgaristan Krallığı ve Sırbistan Krallığı arasında gerçekleşmiştir. Temmuz 1913'te yapılan bu muharebe neticesinde Bulgar 1.Ordusu bu Sırp şehrini ele geçirmiştir.
Pirot Muharebesi 6-8 Temmuz 1913'te Bulgar ve Sırp orduları arasında Bulgar-Sırp sınırına yakın Pirot şehri çevresindeki muharebedir.
Bulgar 3. Ordusu (Slivnica-Trn-Caribrod) ve Sırp 2. Ordusu (Sofya-Pirot-Niş),6-7 Temmuzda ana muharebede karşı karşıya gelmiştir. Sırp 2. Ordu komutanı, general Stepa Stepanović 8 Temmuzda Pirot'un tahliyesini düşünmeye başlamıştır. Ancak, Romen ilerlemesi Bulgar 1.Ordusunu tehdit eder hale gelince aynı günün gecesinde Bulgar komutanlığı geri çekilme emri verir. Sırpların Bregalnica Muharebesi'ndeki zaferi neticesinde Bulgarlar Büyük Bulgaristan hayallerinin parçası olan güneydoğu Sırbistan üzerindeki arzularından vazgeçmek zorunda kalırlar.
Güney Dobruca Harekâtı İkinci Balkan Savaşında Romenlerin Bulgaristan'ı işgalindeki ilk taarruzudur. Güney Dobruca yanında Varna şehri de Romenlerin geçici olarak işgaline uğramış ve şehir Romen süvarilerince hiçbir Bulgar direnişi olmayacağının Bulgaristan'ın karşı müdahalede bulunmayacağının garantisi olarak işgal edilmiştir. Ancak Bulgar direnişine rastlanmayınca Varna'dan Romenler çekilmiştir. Netice olarak Varna yapılan barış antlaşması ile Romenlerce hak iddia edilmeyip Bulgaristan'a kalsa da Güney Dobruca Romenlerce ilhak edilerek kalıcı olarak Romanya topraklarına katılmıştır.
Romen Ordusu, 1878'den beri hiçbir dış müdahaleye savaşa katılmamıştı ancak 5 Temmuz 1913'te Bulgaristan'a karşı ordusunu seferberliğe başladı. İkinci Balkan Savaşı'nın başlaması Bulgaristan'in zor durumunu, Romenler Dobruca'da gerçekleştiremedikleri arzularını gerçekleştirmek için bir fırsat olarak gördüler. Güney Dobruca'yı ele geçirmek için Romanya, 10 Temmuz'da Bulgaristan'a savaş ilan etti ve Bulgaristan'a boyun eğdirmek veya ordusunu yenip yok etmek niyetinde olmadığına dair diplomatik güvence verdi.
10 Temmuz'da, Romanya'nın savaş ilanını takiben, General Ioan Culcer'in 80.000 askerden oluşan 5. Kolordusu sınırı geçerek Dobruca'nın Bulgaristan kısmına girdi. Silistre'de direnişle karşılaşmadan Tuna'yı geçti. Bir hafta sonra Turtukaya - Balçık hattı işgal edildi ve 16 Temmuz'da Rumen devriyeleri Varna'ya girdi. Tutrakan-Balçık hattı, Rumenlerin talep ettiği bölgeyi işaret ediyordu. General Culcer'in 5. Kolordusuna bağlı süvariler kısa bir süre Varna'yı işgal etti, ancak hiçbir Bulgar direnişinin olmayacağı anlaşılınca Dobruca'ya geri çekildi. Güneye çekilen Bulgar 1. Ordusunun bir Tugayı 1. Romanya Süvari Alayı tarafından ele geçirildi. Bulgar tugayı direniş göstermedi. Süvari alayının başı Ion Antenescu Romanya Kralı Prens Ferdinand tarafından şahsen Altın Askerî Erdem Nişanı ile ödüllendirildi. Antonescu, harekât sırasında kralca bu nişanla ödüllendirilen iki kişiden biriydi.
Romenler neredeyse hiçbir savaş zayiatı vermediler Bulgarlar 19 Temmuz gibi erken bir tarihte içine düştükleri zor durumdan Güney Dobruca'yı Romanya'ya bırakmayı kabul ettiler. Güney Dobruca - Bulgaristan'ın en zengin tarım arazilerine sahip ve kültürel yerlerindendi.Bükreş Antlaşması sonrasında Romanya tarafından resmen ilhak edildi. Bölge 2.970 mil kare büyüklüğündeydi.
Vidin Kuşatması Sırp Ordusu'nca Bulgar şehri olan Vidin'e İkinci Balkan Savaşı sırasında yapılan kuşatmadır. Bu kuşatma 12-18 Temmuz 1913 tarihleri arasında yapılmıştır.
Savaş başlangıcında, Bulgar Birinci Ordusu kuzey batı Bulgaristan'a konuşlanmış haldeydi. 22-25 Haziranda Bulgar Ordusu Sırplara karşı başarı kazanmış ve topraklarında ilerlemişti. Ancak Vardar ovasından tam olarak Sırplar çıkarılamadığı gibi Yunanistan Krallığı'na karşı cephedeki gerileme ve Romanya'nın beklenmedik şekilde savaşa müdahalesi Bulgar Başkomutanlığı'nı ülkedeki askeri kuvvetlerin çoğunluğunu Makedonya'ya sevke zorladı. Bu Ferdinand vilayetindeki Kutlu Viçe (Kutlofça) (şimdiki adıyla Montana)'ya geri çekilme sırasında, darbe üstüne darbe alan Bulgarlara bir darbede buradan geldi bu bölgedeki birliklerden Bulgar 9. piyade tümeninin çoğunluğu isyan edip 5 Temmuzda yakındaki Romen birliklerine teslim oldu. Bu büyük darbe neticesi, Bulgarların elinde Belogradçik ve Vidin arasında Sırpların karşı taarruzlarına karşı koyabilecek bir ufak milis gücünden başka bir birlik kalmamış cephede bir boşluk oluşmuştu.
Nitekim 8 Temmuzda Sırpların Timok Ordu grubu Belogradçik'e geldiler kısa bir mücadele akabinde şehri savunan garnizon yenilgiye ağır kayba uğratıldı, bu katliamdan kurtulabilen az sayıda Bulgar askeri Vidin'e çekilebildi. Ertesi gün Belogradçik'i ele geçiren Sırplar süvarileri ile Vidin'in Bulgaristan'ın diğer bölgeleriyle olan kara bağlantısını da tamamen kestiler. Vidin'e 10 km yakında Bela Rada köyünde Sırpların ilerleyen birlikleri, Bulgar keşif kolu ile karşı karşıya geldi.Kanlı bir çatışma neticesi Bulgar keşif koluda şehre doğru çekilmek zorunda kaldı.
12 Temmuzda,Sırp Timok ordusu 16-24 tabur içinde obüslerinde olduğu 54 topla her yönden Vidin'i sarar. 1.200 Bulgar askeri ve 3000 milis 52 topla (bir kısmı kullanılmaz halde) şehri savunmak için beklemektedir. Bulgar güçleri hem sayıca az eğitimsiz hem de cephaneleri,ekipmanları azdı. 14 Temmuzda şehir Sırplarca bombalanmaya başlandı.Ancak Bulgar Generali Krastyu Marinov, teslim olmayı iki kere reddetti. Yine de 3 gün boyunca süren aralıksız Sırp topçu bombardımanı, Bulgar tarafında önemsiz kayıplarla sonuçlandı.
17 Temmuz akşam üstü geç saatlerde uzun bir topçu bombardımanı ardından Sırp piyade tümeni Vidin'in batı kısmında Novoseltsi ve Smardan arasındaki köylerden saldırıya geçti. İki sırp saldırısı o gece Bulgarlarca püskürtüldü.18 Temmuzda Sırplar general Marinov'a Bükreş 'te Bulgarlarla anlaşma yapıldığı yolunda bir bilgi iletince Sırplar anlaşma gereği geri çekildiler.
Romanya'nın Bulgaristan'a çıkartma harekâtları, İkinci Balkan Savaşı sırasında belirleyici bir askerî harekâttır. Bulgaristan o sırada hem Yunanistan hem de Sırbistan ile savaştığı için, beklenmedik Rumen işgaliyle durum artık savunulamaz hale geldiğinden Bulgarlar iki hafta sonra barış istemek zorunda kaldılar.
Bulgarların Birinci Balkan Savaşı sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'ndan aldıkları aldıkları toprak ve paylarla ilgili memnuniyetsizliği, Bulgaristan ile eski müttefikleri Sırbistan Krallığı ve Yunanistan Krallığı ile arasındaki ilişkilerin bozulmasına yol açtı. Öte yandan Sırbistan ve Yunanistan'da Bulgaristan'ın hak ettiğinden fazla toprak aldığı düşüncesindeydi bu sebeple bu üç devlette seferberlik haline geçtiler. Bulgarlar Haziran sonunda önce saldıran konumunda olup Sırbistan ve Yunanistan'ı hazırlıksız yakalayıp isteklerini kabul ettirebilmek için hem Sırbistan hem de Yunanistan'a saldırıp İkinci Balkan Savaşı'nı başlatmış oldular. Ancak Sırbistan ve Yunanistan ile muharebeler hiç de istedikleri gibi başarılı olmadı. Özellikle Yunanlara karşı muharebeleri başarısızlıkla sonuçlandı.
Bütün bunlar sürerken Bulgarların beklemediği şekilde Romanya 5 Temmuz 1913'te Güney Dobruca'yı ele geçirmek için seferberlik ilan etti ve 10 Temmuzda Bulgaristan'a savaş ilan etti. Romanya hükûmeti, "Romanya, Bulgaristan'ın yönetimine boyun eğdirmek ya da Bulgaristan ordusunu yenmek niyetinde değil" diyen diplomatik bir genelge yayınlamış, gerekçelerini açıklamış ve artan kan konusundaki uluslararası endişeleri gidermeye çalışmış ve sadece Güney Dobruca'nın istendiği belirtmiştir.
Amiral Eustatiu Sebastian liderliğinde Romanya Deniz Kuvvetleri çıkarma için Tuna Nehri'deki Korabya (Corabia)'da toplandı. 3 monitör, 6 torpido botu ve Grivița gambotu çıkarmada hazır bulundu. İlk çıkarma harekâtı hiçbir Bulgar direnişi ile karşılaşılmadan 14 Temmuzda yapıldı. İkinci çıkarma harekâtı ise ertesi gün yapıldı ayrıca bir duba köprü inşa edildi ki 125 dubadan oluşan ve 26 saatte bitirilen bu köprü yabancı askeri stratejistlerce savaş sanatının başyapıtlarından biri olarak görüldü.
Bulgaristan Deniz Kuvvetlerinin Tuna'da 4 gambotu 400 ila 600 ton (390 ila 590 emperyal ton; 440 ila 660 küçük ton) bunların 2 ile 4 arası 75 mm (3,0 in) silah ve 2 ile 4 arası 47 mm (1,9 in) silahları vardı.Ayrıca 4 motorbot vardı. Bulgarlar hem sayı hem silah yönünden çok büyük Romen donanması üstünlüğü ile karşılaşınca, 4 gambotlarını ele geçirilmesini engellemek için batırmak zorunda kaldılar.
Rumen Orduları Oryahovo (Rahova), Gigen ve Niğbolu'ya çıkarma yaptılar. Direniş ile karşılaşmayıp hızla ilerlediler, 23 Temmuzda Sofya'ya sadece 11 km uzaklıkta Vrazhdebna'ya kadar geldiler.
Rumen işgaline karşı direnişin olmaması Osmanlı İmparatorluğu'nu Bulgaristan'a Birinci Balkan Savaşı'nda bıraktığı Edirne'yi geri almak için askerî harekâta ikna etti. Osmanlılar Doğu Trakya üzerine yürüyüp direniş ile karşılaşmadan Edirne, Dimetoka, Kırklareli,Lüleburgaz'ı Bulgarlardan geri aldılar
31 Temmuzda taraflar ateşkesi kabul ettiler ve 10 Ağustos 1913 Bükreş Antlaşması ile İkinci Balkan Savaşı sona erdi.
Kalimantsi Muharebesi (veya Kalimanci Muharebesi), İkinci Balkan Savaşı sırasında, 17-24 Temmuz (J.T: 4-11 Temmuz) 1913'te Bulgar Ordusu ile Sırp-Karadağ ordusu arasında Vinitsa'da aynı adı taşıyan köyün yakınında yapıldı. Bu muharebesinde, Dördüncü Bulgar Ordusu savunma zaferi kazanıp Sırp saldırısını durdurmayı başardı ve Struma Vadisi'ndeki Yunan birlikleriyle birleşmelerini de engelledi.
Çoğu yabancı kaynak bu muharebeyi tek bir muharebe gibi değerlendirirken Bulgar kaynakları bu muharebeyi tek bir muharebe olarak değerlendirmesi yanında bu muharebeye bağlı yan muharebelerinde olduğu bir muharebeler silsilesi olarak da degerlendirir.Bulgar 4.ordusu muharebede Sıplar ve Karadağ ordusu ile mücadele etmıstir ancak muharenin ilerleyen aşamasında Yunanlarla mücadele eden Bulgar 2.Ordusunun Yunan ordusuna karşı yenilgisi ve Yunan saldıriları ile 4.ordunun arka kanadına da sarkması neticesi 4.Ordu 2 taraflı saldırı tehlikesi altına girdiğinden Yunanlarla da çatışmalara girmek Sırplara karşı saldırılarını sınırlı tutmak zorunda kalmıştır; bu da muharebedeki Bulgar başarısının sınırlı kalmasının nedenlerinden biridir.