kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Kötü hava koşulları ve karışık yollar, ele geçen fırsatın Sırp başkomutanlığınca değerlendirilememesi neticesi Sırp Ordusu Kumanova Muharebesi sonrası geri çekilen Osmanlı 1. Ordusu'nu takip edemedi. Bu durum Sırp Morova Tümeni'ni, Drina tümeninin önünden ilerlemeye zorladı. Pirlepe (Prilep) şehrine doğru ilerleyen Morava tümeninin öncü kuvvetleri,şehrin kuzeyine mevzilenmiş Kara Sait Paşa komutasındaki Osmanlı 5. Kolordusu kuvvetlerinin direnişi ile karşılaştı. Osmanlılar bu şehir yakınında geçicide olsa bir savunma hattı kurmayı başarmışlardı. Böylece 3 gün sürecek Prilep Muharebesi başlamış oldu. O gece Sırp ordusunu durduran Osmanlı kuvvetlerine karşı, bu sefer 4 Kasım sabahı Drina Tümeninin cepheye yetişmesi ile Sırplar büyük bir kuvvet üstünlüğü sağlamış oldular. O gün sabahında yenilenen Sırp saldırıları ve kuvvet üstünlüğü neticesinde, sayıca az Osmanlı kuvvetleri kentin güneyi çekilmek zorunda bırakıldı böylece Sırplar Osmanlılar karşısında çok büyük bir avantaj elde ettiler.
5 Kasım günü Pirlepe şehrinin hemen güneyinde Pirlepe-Manastır yolu üstündeki Osmanlı mevziilerine ilerleyen Sırplar tekrar saldırıya geçtiler, her ne kadar yerşekilleri sayıca az Osmanlılar açısından savunmada bir avantaj sağlasa da; sayıca üstünlük,süngü ve el bombaları Sırplara göğüs göğüse savaşta büyük avantaj sağlamaktaydı. Bunun yanında Osmanlıların bir diğer dezavantajları da ağır toplarının olmamasıydı. Diğer taraftan Osmanlı ordusunun morali Kumanova ve Balkan savaşında üst üste alınan yenilgilerle bozuk durumdaydı, ancak Sırplar Osmanlı kuvvetlerini mevziilerinden sökmek için günün büyük bir kısmını harcamak zorunda kaldılar. Açık ve hilesiz şekilde Sırp kuvvetlerinin yaptığı piyade saldırıları tarafsız bir Osmanlı gözlemcisini oldukça etkilemiştir. Şöyle demektedir;"Askerlerin kışlalardaki idmanlarının yürütülmesi gibi sırpların piyade saldırılarının gelişimi açık ve net şekilde ortaydı. Büyük ve güçlü kuvvetler bütün meydana yayılmıştı. Subaylar açık ve net biçimde seçiliyordu. Sanki bir resmi geçitteymiş gibi saldırıyorlardı. Manzara çok etkileyiciydi. Bu sırada bazı Osmanlı subayları bu matematiksel düzen ve eğilimin şaşkınlığı ile dona kalmışken, diğer bazıları ağır toplarının olmayışından ötürü kahroluyordu. Sırplar açık yaklaşma ve net şekilde doğrudan cepheden saldırının kibri içindeydiler."
Kumanova Muharebesi ve sonrasında Üsküp'te terk edilen toplar burada olsaydı; Prilep'in güneyini savunan Osmanlı kuvvetlerine büyük faydalar sağlayabilir ve muharebenin gidişatını değiştirebilirdi. Sırpların piyade saldırılarındaki kurnazlık eksikliği I. ve II. Balkan Savaşları'nda savaşan taraflar arasında en ağır kayıplar verenlerden biri olmalarına yol açtı. Bunun yanı sıra I. Dünya Savaşı'nda da aynı taktiği kullanan Sırplar çok ağır kayıplar verdi. Soğuk ve yağışlı sefer sonrası Üsküp'te yatağında hasta durumda yatan, telefonla ordusu ile haberleşebilen Veliaht Prens III. Aleksander'in yokluğunda Sırp 1. Ordusu çarpıştı.
Pirlepe çevresindeki kısa ve sert çatışmalar Osmanlı ordusunun hala Makedonya'da ilerleyen Sırplara karşı koyabilme yeteneğinin olduğunu gösterdi. Pirlepe'yi terk eden Osmanlı 5. Kolordusu inatla şehrin güneyinde çarpışmaya bir süre daha devam etti. (Bkz. Alinci Muharebesi) Sırpların coşkulu saldırıları yanında büyük askeri üstünlüğü Osmanlılara üstün geldi. Ancak geri çekilen Osmanlılar, Sırplara çekilme sırasında büyük kayıplar verdirdiler.Osmanlı ordusunun 300 ölü, 900 yaralı ve 152 esirine karşı Sırplar 2000 ölü ve yaralı verdiler. Ancak muharebenin sonucunda Manastır'a giden güneybatı yönü Sırplara açılmış oldu. Sonrasında yapılan Manastır Muharebesi neticesi bütün Makedonya Osmanlı İmparatorluğu'nun elinden bir daha geri dönmemek üzere çıkmış oldu.
Himara İsyanı, 18 Kasım 1912'de Himara bölgesinde (bugün Himarë, Güney Arnavutluk) meydana gelen Birinci Balkan Savaşı sırasında bir Yunan ayaklanmasıydı (Jülyen Takvimi: 5 Kasım 1912'de). Birinci Balkan Savaşı sırasında Yunanistan Krallığı'nca Osmanlı İmparatorluğu'na karşı ayaklandırılan bölgedeki Rumların isyanı bastırılamadı.Böylece Osmanlı ve Arnavut kuvvetlerini Himara bölgesinden çıkarıldılar ve isyancılar Saranda ve Avlonya arasındaki kıyı bölgesinde Yunan Ordusu'nun işgaline zemin hazırlayıp burayı Yunanistan Krallığı için güvence altına aldılar.
Birinci Balkan Savaşı (1912-1913) boyunca Epir Cephesi Makedonya cephesinden sonra Yunanistan'ın ikinci önemli gördüğü cepheydi. Yunanlar Epir cephesinin diğer unsurlarından bağımsız olarak Osmanlı'nın arka hatlarına sarkarak bağımsiz bir operasyon yaparak Osmanlı'yı zora düşürmeyi planladılar. Amaçları Epir'in kuzeyine (Yanya'ya da) ilerleyecek ordunun ilerlemesini güvence altına almaktı.Bahse konu Güney Arnavutluk kısmında Arnavutlardan çok Rum nüfusunun fazlalığı söz konusudur. Bu harekâtın başarısıda Yunan donanmasının birincil üstünlüğü yanında o bölgedeki yerli Rumların mutlak desteğine bağlıdır.
Yunan ordu istihbaratı daha savaşın en başı olan 1912 Ekim başında, Himara'da doğan oranın yerlisi bir rum olan ve Osmanlı'ya karşı 1896-1897 Yunan savaşı sonrasında Makedonya'da çeşitli kereler çarpışmış Jandarma binbaşı Spyros Spyromilios'u gizlice Himara'nın karşısindaki Korfu adasına gönderir. Spyros'un görevi Kuzey Epir Rum gönüllü gruplarıni organize edip Osmanlılara karşı ayaklandırma yine Yunan hükûmetinden alınacak emirler doğrultusunda bölgedeki yerel Arnavut beylerle iletişim saglayıp onlarında Osmanlı karşısinda Yunanistan'ın yanında yer almasını sağlamaktır. Bu birliğe ek olarak Girit'den 200 gönüllü de takviye olarak Epir cephesi komutanı General Konstantinos Sapountzakis tarafından bunların arasına eklenir. (İçlerinde bu gönüllüleri yöneten Giritli komutanlar Galeros, Papagiannakis ve Polixigis'de vardır.)
15 Kasım'da Korfu'da bir süredir eğitim gören birlikleri ile Spyromilios'a Himara yakınlarına çıkarma yapması ve operasyona başlaması emri Yunan Ordu komutanlığınca verilir. Tekneler ile gelen gruplar 18 Kasım sabah saat 07.30'da Spilia sahiline çıkarlar sahile çıkarken hiçbir direniş ile karşılaşmazlar. Grup hızlıca ikiye bölünür. Birinci grubun Spyrimilios emrinde kuzeyden ikinci grubun yani Giritlilerin ise güneyden Himara'ya girip şehri ele geçirmeleri kararlaştırılır. İlk grup Spyrimilios ile yerel Rum gönüllülerden oluşan grup şehre girer şehrin yerel Osmanlı yönetimi ve şehirdeki Osmanlı karargahı durumu fark edip karşı koyar. Ancak Giritlilerin oluşturduğu grupta ters yönden girip çatışmalara katılınca çatışmalar Himara'daki Osmanlı askerlerinin teslimi ile sonuçlanır.
Şehir hızla güvenlik altına alınır ve Spyros Spyromilios komutasındaki gönüllü birlikler buradaki eski Osmanlı karargahının gönderine Osmanlı hakimiyetinin sona erdiğini göstermek üzere Yunan bayrağı çekerler.
Yunan kuvvetlerinin başarılı operasyonunu haber alan çevre Dhërmi, Kiparo, Palasa, Kudesi, Vuno köylerindeki Rumlar silahlanıp Osmanlı'ya karşı isyan ederler ve Spyromilios'a Osmanlı kontrolündeki Epir'in Yunanistan'a bağlanması için gerekli desteği vereceklerini beyan ederler.
Herhangi bir karşı saldırıya karşı isyan eden Rumlardan da kuvvet toplayan Spyromilios, Giritlilerden oluşan bir birliğini ise stratejik Llogara geçidi'ne gönderir. Bu geçit Himara'nın kuzey batısında ve Avlonya yönüne doğru uzunmaktadır. Buraya ilerleyen Yunan Girit birliği, Osmanlı'ya bağlı Arnavut milislerinin burayı koruduğunu görüp geçidi ele geçirmek için saldırıya geçer, Osmanlı birlikleri ve Arnavut milisler 24 Kasım'da yapılan bu saldırıyı püskürtseler de isyanı bastırmak için Himara yönüne bir hareket yapamazlar.
Spyromilios Yunan Başbakanı Eleftherios Venizelos'a bir kıyı şehri olan Avlonya'nın Yunan kontrolüne alınması ve bunun için destek talep eder ancak Venizelos bu durumda Yunanistan'ın bu kadar güçlenmesini çıkarlarına aykırı bulup olası bir askeri müdahale yapabilecek İtalya'nın korkusuyla bu talebe olumsuz cevap verir.
Arnavutluk Bağımsızlık Bildirgesi 28 Kasım 1912'de Avlonya'da okunup topraklarının Osmanlı'nın yenilgileri ardından yabancı devletlerin (Sırbistan,Karadağ,Yunanistan) eline geçip paylaşılacağından korkan Arnavutlar,içlerinde Osmanlı'dan zaten öncesinden ayrılma taraftarı olanlarla birlikte Osmanlı'ya karşı bağımsızlık ilan ederler. Himara'yı geri almak için saldırıya geçerler ancak saldırılar başarısız olur ve Balkan Savaşlarının sonunda bölge hala Spyromilios taraftarı Rumlarca savunulup Yunan egemenliğinde kalmaya devam eder. Hatta bir olayda Yunan komutanlığı bölgede büyük bir saldırı beklediğinden Spyromilios'a geri çekilmesini emreder ancak o bunu red edip birliklerini örgütleyip bu saldırıya karşı da bölgeyi başarıyla savunur.
Osmanlılar bu isyan neticesi Himara ve Avlonya arasındaki sahil bölgesinde kontrolü kaybettiler.Yanya bölgesinin savunması bunun gibi olaylar kaybedilen muharebelerle iyice zayıfladı. Arnavutluk Osmanlı'ya karşı bağımsızlık ilan etti ve Yanya'da Yunan kontrolüne geçti. 17 Aralık 1913'te imzalanan Floransa Protokolü ile Himare'yi de içine alan Kuzey Epir, İtalya Prusya İngiltere gibi devletlerin baskısıyla yeni kurulan Arnavutluk devletine yani Arnavutluk Prensliği'ne bırakıldı. Bu karar yerel Rumların oluşturduğu ahalinin kurduğu Kuzey Epir Özerk Cumhuriyeti'nin Kuzey Epir Bağımsızlık Bildirgesi ile Ergiri'de bağımsızlık ilanı ve Kuzey Epir'in 1921 yılına kadar Yunan işgalinde kalmasına kadar giden bir seri olayları tetikledi.
Manastır Muharebesi, bugünkü Makedonya'daki Manastır şehri yakınlarında Birinci Balkan Savaşı sırasında 16-19 Kasım 1912 tarihinde gerçekleşmiş bir muharebedir.
Kumanova Muharebesi'nde yenilen Vardar ordusu Manastır ve çevresinde tekrar toplanmaya çalışıyordu. Bununla birlikte Pirlepe Muharebesi'ni kaybetmişti. Sırp 1. Ordusu buradaki son Osmanlı savunma hatlarına saldırıya geçtiğinde yoğun Osmanlı topçu ateşine maruz kaldı ve bunun üzerine kendi topçularının cepheye gelmesini bekledi. Osmanlı Vardar Ordusu komutanı Zeki Paşa'nın planı, sol kanattaki 6. Kolordu'yu Serpiçe Oblakova yönünden taarruza kaldırıp Pertilip Han mevziinin arka hatlarından Sırpları kuşatmaktı. Sağ kanat ve merkezdeki 7. Kolordu ve 5. Kolordu da, Osmanlı sol kanadındaki 6. Kolordu'ya savunmada kalıp karşı saldırılar yapıp çevirme harekâtı başarılı olana kadar dayanarak yardım edecekti.
Ancak Osmanlıların aleyhine olan faktörler çoktu düşmanın yavaş ve tedbirli ilerlemesi kuşatma harekâtı yapılmasını da 17 Kasım'a kadar geciktirdi yine 17 Kasım'da yağan yağmur Osmanlı kuvvetlerinin ilerlemesini kaçınılmaz şekilde yavaşlattı, dahası Sırp 1. Ordusu kalabalık ve teçhizat yönünden üstün Osmanlı ordusuna göre önceden kazandığı Kumanova gibi muharebelerle de morali aşırı derecede güçlü durumda idi. Yine Sırplar şehir ve çevresindeki çeşitli Sırp ve Bulgar çeteleri ayaklandırmış ve bu çetelerde Osmanlı hareketleri konusunda bilgi veriyordu, bunun yanında Sırplar Osmanlı sol kanadını izlemeye elverişli hakim mevkiilere de kuvvetlerini yerleştirmişti. Sonuçta bu harekâtın sayıca ve top yönünden Osmanlı Ordusundan katbekat daha fazla Sırp ordusu karşısında başarısız olma riski çok yüksekti.
17 Kasımda 6. kolordu, buna rağmen plana uygun şekilde ilerlemeye çalıştı, ancak Estroveje-Oblakova yakınlarında Sırp Morava tümeninin karşı saldırıları ve ağır Sırp direnişi ile durduruldu. 6 kolorduya yardım olarak 13. tümen de bölgeye gönderilip saldırılara devam edilmesi kararlaştırılmıştı ancak sırpların ayaklandırdığı Manastır'daki Makedon, Sırp, Bulgar çeşitli Hristiyan çeteleri yüzünden; 13. Nizamiye tümeni 6. kolordu komutanı Cavid Paşa tarafından şehre hakim olmak, asayişi sağlamak için geri gönderilmek zorunda kaldı. Bu da Osmanlıları iyice zora düşürdü ve savunma gücünü düşürdü, Sırpların toplanmasına savunmalarını güçlendirmelerine imkân tanıdı. Osmanlı saldırıları da karanlık iyice çökünce 6. kolordunun Lera-Lamna-Sepice yoluna çekilmesi ile başarısız oldu.
Osmanlı Ordusunun 7. kolordusu bozulmaya başlayınca kolordu komutanı Fethi Paşa bir bölük komutanı gibi morali bozulan askerlerinin başında en ön hatlarda Sırplarla çarpışmaya katıldı ancak bu kahramanlığı bir işe yaramadı ve Koçiştepe mevkiinde Sırp tüfek ateşi ile öldürüldü. Türk sağ kanadı çökmeye başlayınca zaten ilerleyemeyen sol kanattan yapılan hücumlar tamamen yarar sağlamaz hale geldi. Sol kanatta iyice gerilemeye başladı ve Osmanlı Ordusu tamamen geri hatlarda savunmaya çekilmek zorunda kaldı, stratejik mevziiler Sırpların eline geçti.
Ardından 18-19 Kasım gecesi Zeki Paşa Sırp Ordusunun şehri alacağını ve yenilginin artık kaçınılmaz olduğunu anlayıp ordusuna güney batı yönüne geri çekilme emri verdi. 19 Kasım Sabahı Sırplar Manastır'a girdiler. Sırplar bunun ardından sembolik açıdan önemli Ohri şehri dahil bütün güneybatı Makedonya'yı ele geçirdi. Vardar ordusundan arta kalan birlikler Arnavutluk'a çekildi.
Osmanlı Ordusunun Kumanova Muharebesindeki hatalarını ısrarla sürdürmesi, savunma harekâtı yerine kendisinde silah ve teçhizat yönünden üstün Sırp Kuvvetlerini çevirme harekâtına girişmesi kaybedilen topların yerinin doldurulamaması ve Ordudaki moral bozukluğu savaşın Osmanlı aleyhine sonuçlanmasındaki etkenlerden biridir. Bunun yanında 9 Kasımda Yunan ordusuna kurşun bile atmadan teslim edilen Selanik şehri yüzünden zaten Sırp kuvvetlerin üstüne serbest kalan 35.000 Yunan askerinin de Vardar Ordusuna karşı Manastır'a gönderilmesi de söz konusuydu. Manastır Muharebesi sonrası, Makedonya'da 5 asır süren Osmanlı hakimiyeti sona erdi. Sırp 1. Ordusu Birinci Balkan Savaşında savaşmayı sürdürdü. Bu noktada bazı Sırplar 1. Ordunun Vardar ovası boyunca Selanik'e kadar ilerlemesini istiyorlardı. Voyvoda Putnik bunu reddetti. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile çıkabilecek bir savaş Adriyatik'teki Sırp varlığını tehdit ediyordu. Sonrasında Bulgarlar ve Yunanlar Selanik'te idi ve Sırp güçleri bu bölgedeki karmaşık bir durumdan sıyrılmıştı.
Birinci Çatalca Muharebesi 17 ve 18 Kasım [E.U. 4-5 Kasım] 1912 tarihinde gerçekleşmiş ve Osmanlı zaferi ile sonuçlanmıştır. Birinci Balkan Savaşı'nın Lüleburgaz Muharebesi'yle birlikte en büyük muharebelerinden biri olmuştur.
Bulgar birinci ve üçüncü orduları, Edirne'de Osmanlı ordusunun Doğu Ordusu'nun bir kısmını sıkıştırıp, Kırklareli muharebesi (Kırkkilise Muharebesi) ve son olarak Lüleburgaz Muharebesi'ni kazandı. Dimetoka, Lüleburgaz ve Kırklareli'yi eline geçirdi. Edirne kuşatma altına alındı. Lüleburgaz Muharebesi sonrası imha olmaktan zorlukla kurtulan Osmanlı 1. ve 2. Doğu ordularına Çatalca'ya 2 Kasım'da çekilme emri verildi. Lüleburgaz Muharebesi esnasında yorulan birliklerini Bulgarlar dinlendirmek zorunda kaldılar. Ayrıca Bulgarlar, Bulgaristan'dan uzaklaştıkça ikmal ve iaşe güçleşiyor, Bulgar askerleri de I. Balkan Savaşı boyunca Osmanlı askerlerinin yaşadığı en büyük sorunla, açlıkla tanışıyordu. Ayrıca askerlerin sağlığı da bozulmuştu. Ölüler ve hayvan leşleri gömülmediğinden salgın hastalıklar artmıştı; hastalıklar nedeniyle bozulan su kaynakları da dizanteri, kolera gibi hastalıkların yaygınlaşmasına neden olmuştu. Bulgar askerler bu hastalığı kaçan Osmanlı ordusunun askerlerinden kapmışlardı.
Yine de ardı ardına kazanılan zaferler sonrası Bulgar ordusu ve askerinin morali son derece düzgündü. Bulgar basınında çıkan gazeteler İstanbul'un alınması sonrasının planını yapıyordu. Buna karşın, Rusya, Birleşik Krallık, Fransa, Almanya gibi devletler uluslararası stratejik dengelerin bozulacağı hesabıyla Bulgar işgaline karşı, İstanbul'a bir donanma gönderme hesabına girmişlerdi.
Bu arada Bulgar ordusunun İstanbul kapılarına dayanması, boğazlar ve İstanbul üzerinde emelleri olan Rusların, tepkisini çekti. 5 Kasım 1912'de Rus Çarı ve hükûmeti; Bulgar hükûmeti ve Kralına, bu bölgede daha fazla ileri gidilmemesi ve İstanbul'a saldırılmaması aksi halde Rus donanması ve askerî birliklerinin Bulgaristan Krallığına saldıracağı yönünde açık tehdit içeren bir mesaj gönderdi. Bu açık mesaja ve baskılara karşın, Bulgar ordusu ilerlemesine devam etti.
6 Kasım 1912'de tekrar ilerlemeye başlayan Bulgarlar, 6 gün boyunca günde 15 km yol kaydetti. Tekirdağ ve ardından 7 Kasım'da Çorlu Bulgar ordularının eline geçti. Ertesi gün Çerkezköy düştü, 9 Kasım'da Malkara, 11 Kasım'da Silivri Bulgar ordusunun eline geçti. Bulgar ordusu, ilerlemesini sürdürerek, 13 Kasım'da Çatalca önlerine ulaştı, sonrasında İstanbul'u ele geçirmek için saldırıya hazırlanmaya başladı. Bulgar Ordusunun İstanbul ile önlerindeki tek engel Çatalca'daki son savunma hattı idi ve şehri ele geçirmek için hazırlanmaya başladılar. 93 Harbi'nde Yeşilköy'e kadar ilerleyen Rus ordusunun İstanbul'u işgal tehlikesi sonrası Osmanlı İmparatorluğu'nun varlığı da açıkça tekrar tehdit altındaydı.
Ardı ardına kaybedilen Lüleburgaz ve Kırkkilise Muharebesi'nin yanında Kumanova Muharebesi ve Manastır'a kadar ilerleyen Sırp ordusu, 16 Kasım'da başlayan Manastır Muharebesiyle; Nazım Paşa'nın saldırı planlarının Osmanlılar açısından, durumu kötüleştirmek dışında, işe yaramadığını ortaya koydu. Savaşın başlamasının üstünden bir ay bile geçmeden Bulgar Ordusu İstanbul'a kadar ilerlemiş, Edirne Bulgarlarca, İşkodra Karadağ ve Sırp ortak kuvvetlerince kuşatma altına alınmış, Yanya ise Yunanların kuşatma tehdidi altındaydı, Yenice Muharebesi sonrası, yunan ordularınca çevresi sarılan Selanik ise şehirde koca bir kolordu olmasına karşın tek kurşun bile atılmadan, Tahsin Paşa tarafından 9 Kasım'da Yunanlara teslim edildi. Osmanlı'nın kaleleri bir bir düşüyordu. Lüleburgaz Muharebesi sonrası, 6 Kasım'da Mahmut Muhtar Paşa dahil; bütün Osmanlı Komutanları Nazım Paşa tarafından toplantıya çağrıldı. Nazım Paşa, Çatalca'ya kadar ilerleyen Bulgar ordusuna karşı başkomutan vekili olarak bizzat bu cephedeki Osmanlı ordusunun komutasını eline almaya karar verdi. Kurmayları ile yapılacak muharebenin planı üzerinde çalışmaya başladı. Osmanlı doğu ordusunun durumu ortada olup bir saldırı yapamayacak durumda olduğu anlaşılmaktaydı, çevirmeye dayalı hızlı planlanmış, olgunlaşmamış saldırı planlarının bir işe yaramadığı da anlaşılmıştı.
Buna ilaveten Osmanlı doğu ordusu içinde bir diğer tehdit de kolera salgınıydı, Lüleburgaz Muharebesi sırasında ortaya çıkan ordu içindeki kolera salgını, lojistik hizmetlerin ve sağlık altyapısının eksikliği ile hızla yayılıyordu. Bu konuda Çatalca'ya çekilen ordu içinde önlem alınmaya çalışılsa da ne yazık ki I. Balkan Savaşı'nın sonuna kadar salgının önü, hiç kesilememiştir.
Öyle ki bu salgın 1.Çatalca Muharebesi sonrası da sürmüş ve hatta şehri kuşatan Bulgar askerlerine bile bulaşmış; cephede ölenler dışında iki taraftan pek çok asker ve sivil, bu hastalık nedeniyle can vermiştir.
Diğer taraftan kurulan yeni orduda doğu ordusundan belli komutanlara yer verilmedi yine Balkan Muharebesinde Osmanlı ordusunda Alman askeri heyeti danışmanlık görevini daha çok yapıyordu ve hiçbir şekilde Osmanlı Ordusunda birliklerin başına getirilen bir Alman subay bulunmamaktaydı. ancak ilk kez Çatalca Ordusunda, Osmanlı askeri akademisinde aynı zamanda askeri eğitmen olan ve buradaki öğrencileri eğitmekle görevli binbaşı Otto von Lossow, hattın Kuzey Kanadındaki Kıta birliğine (taburdan biraz küçük askeri birim) komutan Olarak Nazım Paşa tarafından atandı. Bulgar ordusunun temkinli hareket etmesi neticesi yaklaşık 2 hafta kadar zaman kazanan Osmanlı ordusu, bu sefer zamanı iyi değerlendirmişti. 12 Kasım tarihinde birliklerin konumlanma ve yapılanmasını tamamlamıştı, 16 Kasım'da Bulgar ordusunun saldırıya geçtiği vakitte bütün ordu şu şekilde düzenlenmişti.
Çatalca ordusu Başkumandan Nazım Paşa komutasındaydı. Orduya bağlı:
Bu kolordulara takviye destek sağlamak üzere kurulan mürettep redif kolorduları. (merkezleri bu ana kolorduların gerisindedir.)
Bunun yanında "Çatalca Müstahkem Mevkii ve Topçu Komutanlığı"'na bağlı topçu birlikleri şu şekilde konuşlanmıştı.
Ayrıca bütün bu unsurlarla birlikte Bağımsız Süvari Tugayı
Çatalca ordusu toplamda savunma için görevlendirilen donanma gemileri ve personel haricinde 2.395 subay, 138.176 er, 103.514 tüfek, 316 top, 62 makineli tüfek ve 5-8 arası uçaktan oluşmaktaydı. Yine lojistik destek, süvari görevi vs. de kullanılmak üzere 22.058 hayvana, 1335 yük arabasına sahipti. Karadaki birlikler gerek asker, gerek teçhizat ve gerekse topçu kuvveti bakımından Bulgar ordusundan azdılar. Ancak Lüleburgaz Muharebesinin aksine bu sefer, Bulgar ordusunun yavaş hareketinden yararlanan Osmanlı Çatalca Ordusu 16 Kasım'da Bulgar Ordusunu karşılamaya hazır durumda beklemekteydi.
Ordunun tek taktiği vardı. Bu, Lüleburgaz ve Kırkkilise Muharebesinin tam tersine düşmana saldırı ve kuşatma amaçlı değil; Büyükçekmece Gölü'nden İstanbul'un kuzeyindeki Terkos Gölü'ne kadar olan hat boyunca savunma yapmak ve Bulgar saldırılarını geri püskürtmek için siper ve mevzi savaşı kurulu bir taktikti. Basit eğitimli bir ordunun yapabileceği şekilde düzenlenmişti. 1. kolordu Büyükçekmece gölünün olduğu hattın güneyini 2. kolordu merkezi, 3. kolordu taburlarıyla birlikte Terkos gölünün olduğu hattın kuzeyini korurken; Hadımköy yakınındaki 2. Mürettep Redif kolordusu onun kuzeyindeki Arnavutköy yakınındaki 1. Mürettep Redif Kolordusu ve güneydoğuda cephenin biraz uzağına konumlanmış 3. Mürettep Redif Kolordusu bu ana kolorduları destekleyecekti. Nizami tümenlerle ilk Bulgar ordusu saldırıları karşılanacağı, başlangıçta deneyimsiz redif tümenleri saldırıya karşı koymayacağı için Lüleburgaz ve Kırkkilise Muharebelerinin aksine askerin öyle ilk saldırıda paniğe düşüp dağılmaması hedeflenmiştir.
Çatalca saldırısına da yine Lüleburgaz ve Kırkkilise muharebelerinde başarılı şekilde mücadele eden Bulgar 1. ve 3.orduları katıldı. Bulgar 1. ve 3. ordularının, ardı ardına 2 meydan muharebesi sonrası yorgun düşmeleri gerekirken Bulgar genelkurmayı ve generaller temkinli bir şekilde orduyu ilerlettiklerinden askerin dinlenmesine de fırsat vermişlerdir. Ancak bunun yanında Bulgar 1. ve 3. ordularının kayıplarını telafi için saldırıdan önce cepheye takviye kuvvetlerde ulaştırılmıştır. Buna ilaveten Bulgar 1. Ordusu, Lüleburgaz Muharebesinde Edirne'deki Osmanlı birliklerinin doğu ordusuna yardım için saldırı düzenlemesine ihtimalen cephe gerisinde bekletildiğinden saldırıya katılmayan 3. tümenini bu sefer kullanma imkânına sahipti. Katılan Bulgar 3. tümeni ile birlikte Bulgar 1. ve 3. ordusu tam güçleriyle çatalca hattına yükleneceklerdi. Bulgar Ordusu'nun birlikleri Lüleburgaz Muharebesindeki birliklerle sadece birkaç ufak değişiklikle birlikte benzer şekilde düzenlenmiş olmakla, şunlardan ibaretti.
Bütün bu birliklerle birlikte; Çatalca Muharebesine girecek Bulgar ordusunun mevcudu 3.025 subay, 173.326 asker, 118.092 tüfek, 146 makineli tüfek, 460 toptan oluşmaktaydı, bunun yanında 20 uçak, 20.124 araç ve çeşitli hizmetlerde kullanılmak üzere 56.410 hayvan ile Bulgar ordusu gerek top, gerek asker, gerek teçhizat, uçak ve gerek lojistik yönünden Osmanlılardan üstün durumdaydı. Ancak Bulgar Ordusunda da sorunlar yok değildi, Osmanlının zayıf demiryolu ve karayolu ağı ilerleyen ve anavatanlarından uzaklaşan Bulgar ordusu için sorun teşkil ediyordu. Lojistik hizmetleri için atlara ve hayvanlara daha çok ihtiyaç duyar hale gelmişlerdi. Yağmur ve hava koşulları ilerlemeyi zorlaştırıyordu. Buna ilaveten yorgun askerlerde Osmanlı askerlerinde de görülen, koleranın yaygınlaşmaya başladığı görülmekle salgın halini alma durumu söz konusuydu. Buna rağmen Bulgar ordusu başarılı bir şekilde her türlü riski göze alarak ilerlemişti. 12 Kasım'da Yambol'da karargahında, Bulgar Çarı Ferdinand'a, Osmanlılar ateşkes teklifinde bulundular ancak İstanbul'u almaya niyetli kral bu ateşkes teklifini reddetti.
Bu arada Korgeneral Radko Dimitriev, İstanbul için bir saldırı planı hazırlamaya çalıştırdı. Kırkkilise ve Lüleburgaz Muharebesi sonrası cepheden doğrudan doğruya saldırıya geçen Bulgar ordusunun özellikle deneyimsiz Osmanlı redif askerleri üzerinde panik yarattığı ve Osmanlı ordusunun yetersiz bir şekilde topçularını kullandığını korgeneral tespit etmişti. Bu muharebelerdekine benzer bir şekilde saldırmaya karar vermişti. Bununla birlikte yedek elde tutulan Bulgar birliklerinin iki muharebe de de önemli işler çıkardığını ancak takip konusunda yetersiz kaldıklarından; ordunun önemli bir kısmının yedekte tutulup muharebenin ilerleyen kısmında kullanılmasının bu muharebede de yararlı olacağı düşünülmekteydi.