kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Tüm şartların İngilizlerin lehinde, kesin bir zafer elde edilmesine ve Türklere nihai darbenin indirilebilirliğine rağmen, General Allenby ancak mahdut bir zafer elde edebilmiştir. Her ne kadar Türk cephesinin yarılması, 8. Ordu ile 7. Ordu'nun birbirleriyle bağlantılarının kesilmesi ve 8 nci Ordu'nun sahile paralel bir rota ile geriye çekilmesinin sağlanması başarılmışsa da, Türk kıtaatlarının içinde bulundukları kötü şartlar, İngilizlere daha büyük bir zaferin elde edilmesini sağlayabilirdi. 7. Ordu Kudüs'ü çevreleyen Yahude dağlarına kadar çekilirken, Nablus veya Amman kara yoluna güven duymaktaydı. İki ordu arasında Nablus-Tul Kerim hattının güneyinde herhangi bir ulaşım irtibatı yoktu, Yafa'nın İngilizlerin eline geçmesiyle, çok canlı bir liman ve cephe ile irtibatı asfaltlı yollarla sağlayan bir levazım ikmal noktası ele geçirilmişti.
İngilizlerin resmî tarihlerinin belirttiklerine göre; “Gazze, Birüssebi’nin ele geçirilmesinden sonra İngiliz kuvvetleri 10 gün zarfında 50 mil kadar, süvarilerin büyük bir kısmı ise 170 mil ilerlemişlerdir. 52 nci Tümen 9 gün zarfında 69 mil yol kat etmiştir. Türkler 10.000 esir, 100 top zayiatı vermişlerdir. Türk artçı birliklerinin kahramanca çarpışmaları sonucunda İngilizler 6000 ölü vermişler ve zaman zaman yerlerinde çakılı kalmışlardır” denilmektedir.. Yukarıda sıralanan başarılara rağmen General Edmund Allenby'nin tahayyül ettiği zaferi elde edemediği söylenebilir. "Ancak bir yıl sonra tahakkuk ettireceği nihai zaferin altyapısını oluşturdu demek yerinde olur denilebilmektedir.
Yıldırım Orduları Grubu Komutanı Mareşal Falkenhayn, 12 Kasım günü Ali Fuat Paşa komutasında oluşturulacak atlı bir kuvvetin karşı taarruza geçmesini emretmişti. Bu emir “en iyi savunma taarruzdur” prensibinden hareketle alınmıştır.
Bu kararın alımına tekaddüm eden günlerde Mareşal Falkenhein durumu incelemiş ve şu hakikatleri görmüştür.
Türk kıtaatları, ulaşım ve İdarî fonksiyonlarının dağılması nedeniyle İngilizlerin ilerlemelerini durdurabilecek ve tutunulabilir ikinci bir savunma hattı oluşturmaya müsait değillerdir. Bu nedenle, İngilizlerin teşkillerini zayıflatacak ve ilerlemelerini durduracak bir karşı taarruzun başlatılması uygun görülmüştür. Bu durumda, kazanılacak süre içerisinde Türk kıtaatları kendilerini yeniden teşkil edecek ve kıtalara komuta kontrol mekanizmasının kurulması ile denetimin oluşturulması mümkün olunabilecektir.
Türk 20. Kolordusu; 53. ve 26. Tümenlerle ön hatlardan, 16. Tümen geri hatlarda olmak üzere karşı taarruza geçmiştir. Ancak bu kuvvetin hacmi 5000 kişiyi geçmemekteydi. Kolorduya, batı taraftan 8. Ordu'nun sol kanadını teşkil eden 54. Tümen destek sağlamıştır.
19. Tümen ile süvari tümeni 20. Kolordu'nun sol kanadına yerleştirilmiş olup, düşmanın Beyt Cibrin ve Irak El Menşiye istikametine doğru çekilecek teşkillerini imha etmekle görevlendirilmişlerdir.
Ancak başlatılan karşı taarruz gelişememiştir ve 4 mil kadar ilerledikten sonra Avusturalya Süvari Tümenince durdurulmuştur.
Karşı taarruzun mantığı etüt edildiğinde görülecektir ki, amaç, sevk ve idare stratejisi cesurane ve yerinde bir durum arz ederken, kıtaatların, taarruz icrası için hazırlıkları kifayetsiz ve imkânları mahdut kalmıştır. Birliklerin yığılması noksan kalmış, görevler arasında koordinasyon yetersizliği hasıl olmuştur. 'Tüm kuvvetler toplanıp Ali Fuat Paşa Komutasına verilseydi, netice daha başarılı olabilirdi.
İngiliz ihata (kuşatım) kanadını sahile doğru atmayı amaçlayan karşı taarruz mihveri tenkit edilebilir. Karşı taarruz, İngiliz cephesini orta yerden yarıp Şellal ve Karm'daki su kaynaklarına doğru yapılsaydı ve bu mihver seçilseydi, İngilizlerin bir dizi mukabil tedbir almalarına sebep olacaktı. Bu durum ise Türk kıtaatlarına zaman kazandırırdı.
Buna rağmen “Türk tarafının icra ettiği karşı taarruz, başarısızlığına rağmen, İngilizlerin başlattığı takip harekâtını olumsuz yönde etkilemiş ve çekilen Türk kıtaatlarını toplu imhadan kurtarmıştır” denilebilir.
İngiliz Kuvvetleri Komutanı (General Allenby, plânını hazırlayıp hedeflerini belirledikten sonra, akılcı savaş prensiplerinin gerektirdiği “şartlara göre hedef değişimine” itibar etmemiştir. Kendisine, 9 Kasım günü, Türk kıtaatlarının, sağ kanatlarına karşı El Halil istikametinden bir karşı taarruz başlatacaklarına dair dinlenilmiş bir mesaj getirildiğinde bile, plânını değiştirmemiş ve sadece Avusturalya Süvari Tümeni'nin karşı taarruzu durdurması için görev vermekle iktifa etmiştir. Kıtaatlarını, Sarrar vadisindeki istasyonu ele geçirmek amacıyla sahil kesimine yığmaya devam etmiştir.
General Allenby, Türk karşı taarruzu ve ügüi olarak yaptığı bir mütalâasında “Türk tarafı, kıtaatlarımızı zayıflatmayı ve bir kısmını karşı taarruz mihverine doğru çekmeyi amaçlamaktadır. Ancak plân ve hedeflerimizde herhangi bir değişiklik yapılmayacaktır” demek suretiyle esnek ve değişken bir plânlamadan yana olmadığını göstermiştir.
Yardımlaşma ve iş birliği prensibi muharebelerin en önemli prensiplerinden biridir. Bu prensip; kıtaatların gerek kara, hava, deniz; gerek kendi aralarında sağladıkları iş birliğiyle kendini göstermiştir. İngiliz Hava Kuvvetleri nitelik ve nicelik bakımından daha üstün vasıflara haiz olduğundan, Türk tarafının keşif, istihbarat ve intikal faaliyetlerini sınırlandırmıştır.
İngiliz donanması denizden kendi kıtaatlarına hem lojistik idamesi sağlamış, hem de Gazze muhasarasında Türk mevzilerini yoğun topçu ateşiyle sürekli bombalamıştır. Donanmanın bu faaliyetleri, atka hatlara denizden indirme yapabilir diye Türkler için kaygı ve korku kaynağı olmuştur.
Kara kıtaatları ise piyade ve süvarilerin iş birliği ile Türklerin birçok mukavemet noktalarını izale etmeye muvaffak olmuşlardır.
General Edmund Allenby süvari kıtaatlarının üstünlüğünden en iyi şekilde istifade etmesini bilmiştir. İngiliz süvarilerinin Türk süvarilerine üstünlük oranı 1/12'dir. General Edmund Allenby kendisi süvari subayı olduğu için, bu sınıfın nerede, nasıl ve niçin kullanılacağını çok iyi biliyordu. İngiliz Kuvvetleri Komutanlığı'na getirildiğinde tümenler halinde teşkilâtlanan süvari kıtaatları, kolordu haline getirilmiştir.
Süvarilerin takip harekâtı esnasında Türklerin çekilme batlarım kesememe başarısızlığına rağmen, Türklerin karşı taarruzlarının durdurulmasında ve Birüssebi, Hoc, Mağar ve bu Şoş muharebelerinde Türklerin cesurane taarruzlarını püskürtebilmişlerdir.
Bu muharebelerden süvari kıtaatları ile ilgili olarak çıkarılan dersler, bilâhare geliştirilen zırhlı silâhların kullanımı ile ilgili nazariyelere platform teşkil etmiştir.
İngilizlerin başarılarını hazırlayan faktörlerin başında her şeyin çok teferruatlı bir şekilde düşünülüp hazırlanması gelmektedir. Alman İdarî tedbirler, uzun vadede başarıyı hazırlayacak altyapı niteliğinde olmuştur. Binaenaleyh taarruza takaddüm eden aylarda ileri boyutlarda hazırlıklar yapılmıştır. Tüm cihetlere giden bir demir yolu şebekesi döşenmiştir. Birliklerin geçiş güzergâhları üzerinde su depoları ve dağıtım şebekesi inşa edilmiştir. Nakliye teşkilleri yeniden gözden geçirilmiştir. Birliklerin harekât kabiliyetlerini artırmak amacıyla İdarî teşkilde görev ve sorumlulukları tespit edilmiş yeni kadrolar ihdas edilmiştir.
Bu arada İngiliz Hükûmeti, bölgenin coğrafî ve siyasî yapısı ile ilgili yoğun faaliyetler sürdürmüştür. Filistin harekâtı başlamadan 40 yıl önce, kendi politik amaçları doğrultusunda haritalar talep etmiş ve dağıtmıştır. Bu amaçla, Filistin'deki tarihi şehirlerin restorasyonunu yapma ve tarihi niteliklerini canlı tutabilme gerekçesiyle bölgeye heyetler göndermiştir. Bu heyetler, gerek Avrupa'da ikamet eden, gerek bölgeye daha önce gelmiş ve yerleşmiş Siyonist Yahudi örgütlerinden bölge ve ilgili teferruatlı istihbarat bilgileri toplamışlardır.
Harekât esnasında İngiliz Hava Kuvvetleri'nin çektiği fotoğraflardan azami şekilde istifade edilmiştir. Ayrıca balonlardan, zırhlı araçlardan ve tanklardan yararlanılmıştır.
Türklerde mevcut olmayan bu imkânlar ve ileri düzeyde teferruatlı olarak yapılan hazırlıklar, İngilizlerin kaçınılmaz başarılarını hazırlamıştır denilebilmektedir.
Bağdat'ın Düşüşü (11 Mart 1917). I. Dünya Savaşı'nın Irak Cephesi'nde Osmanlı'nın elindeki Bağdat'ın İngilizler tarafından işgali.
Başkumandanlık Vekâletinin Almanların direktiflerine uyup, İngilizlerin önceki yenilgilerinin intikamını almak için hazırlandıkları bir sırada 35.000-40.000 civarında muharip askerden oluşan kuvvetin sadece 10.000 kadarını İngilizlere karşı Bağdat'a açılan kapı olan Kutü’l-Amâre'de bırakması büyük bir hataydı. Almanlar, Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na girmesinde büyük rol oynamış ve bunu her şeyden önce Alman cephelerinin emniyeti için istemişti. Osmanlı ordusu bu dönemde zayıf, yorgun ve donanımdan yoksundu. Bütün olanak ve gayretler, Almanlar tarafından siyasal maksat ve emellerine hizmet için ortaya atılmış olduğu şüphesiz olan İran cephesine verilerek, bu cephenin geliştirilmesine gayret sarf edilmiş ve asıl vatan parçası olan Irak cephesi ihmal edilmişti. Bu bağlamda, İran cephesinin yaratılmasından 6 Ordu kumandanı Mareşal Von der Goltz'u sorumlu görmektedir. Goltz Paşa, Irak'ın zayıf ordusundan 1915 yılının Aralık ayı sonlarında yaklaşık iki bin asker ve dört topu çekip, İran'a göndererek İran cephesini yaratmıştı. Goltz Paşa 1916 yılının Nisan ayında Bağdat'ta tifüsten vefat ettikten sonra bu politika, Başkomutanlık Karargâhı ile 6. Ordu kumandanı Halil (Kut) Paşa tarafından devam ettirilmişti.
İngilizlerin Kut'ta uğradıkları çok elim mağlubiyetin acısını çıkarmak için er geç karşı taarruza geçecekleri bilinmeliydi. Bu noktada İngilizlerin yedi ay süresince yapmış olduğu hazırlıkları görmezden gelmek ve Albay Ali İhsan (Sabis) Bey emrindeki 13. Kolorduyu İran'a göndermek 6. Ordu kumandanının hatasından başka bir şey değildi. Hiç olmazsa Ruslar Hanikin'den İran içlerine atıldıktan sonra bu kolordu süratle tekrar Dicle cephesine geri getirilmeliydi, ancak bu da yapılmamıştı. Dolayısıyla fetih ve istilâ emelleri ile 13. Kolordunun Irak harekâtı alanından alınarak İran içlerine ve Hemedan'a kadar gönderilmesi Bağdat'ın ve netice itibarıyla de Irak'ın kaybedilmesine sebep olmuştu.
6. Ordu kumandanı yaklaşan tehlikeyi görmezden gelmiş; 18. Kolordu kumandanı Albay Kâzım Bey'in uyarılarına da aldırış etmemişti. Albay Kâzım Bey, Ordu Kumandanının gözünü açmaya çalışmıştı, ancak bunu başaramamıştı. Ordu Kumandanı, 1916 yılının Aralık ayında Kâzım Bey'in 13. Kolordunun bir an önce Bağdat'a çağrılması yönündeki ikazlarını da dikkate almamıştı.
Kut garnizonunun 29 Nisan 1916'da teslim olmasının ardından Irak'taki İngiliz Ordusu büyük bir revizyondan geçti. Sir Frederick Stanley Maude'a İngiltere'nin askerî itibarını yeniden tesis etme görevi verilmişti.
Maude, 1916 yılı sonlarını ordusunu yeniden inşa etmekle geçirdi. Askerlerin çoğu Hindistan'da toplanıp deniz yoluyla Basra'ya gönderildi. Bu birlikler eğitilirken, İngiliz istihkam subayları kıyıdan Basra'ya ve ötesine kadar uzanan bir demiryolu inşa etti.
İngilizler harekâtı, 50.000 kadar asker ile 13 Aralık 1916'da başlattılar. Ordunun çoğunluğu Hindistan'dan gelen birlikler ile İngiliz 13. Tümeninden oluşuyordu. Halil (Kut) Paşa'nın ise komutası altında yaklaşık 25.000 kişilik bir kuvvet vardı.
Bu harekâtta İngilizler için herhangi bir aksilik yaşanmadı. Maude, temkinli bir şekilde ilerleyerek Dicle Nehri'nin her iki yakasından harekete geçti. Osmanlı kuvvetleri, İngilizlerin ele geçirdiği Khadairi Bend adlı müstahkem bir bölgeye saldırdı (6 Ocak - 19 Ocak 1917). İngilizler daha sonra Osmanlı kuvvetlerini Hai Nehri boyunca uzanan savunma hattından iki hafta içerisinde çıkardı (25 Ocak'tan 4 Şubat'a kadar). Dahra Bend adı verilen bir başka Osmanlı mevzisi 16 Şubat'ta ele geçirildi. Nihayet İngilizler 24 Şubat 1917'de İkinci Kut Muharebesi'nde Kut'u yeniden ele geçirdi.
Kâzım Bey, Townshend'ın Birinci Kut Muharebesi'nde olduğu gibi ordusunun Kut'ta sıkışıp kalmasına izin vermedi. (Bkz. İkinci Kut Muharebesi)
Bağdat'a doğru yürüyüş 5 Mart 1917'de yeniden başladı. Üç gün sonra Maude'un kolordusu şehrin eteklerindeki Diyala Nehri'ne ulaştı.
Halil (Kut) Paşa, Bağdat'ı, Bağdat'ın yaklaşık 35 mil güneyinde, Diyala ve Dicle nehirlerinin birleştiği yerde savunmayı tercih etti. Osmanlı birlikleri 9 Mart'taki ilk İngiliz saldırısına direndi. Bunun üzerine Maude, ordusunun büyük kısmını kuzeye kaydırdı. Osmanlı mevzilerini aşabileceğine ve doğrudan Bağdat'a saldırabileceğine inanıyordu. Halil Paşa, İngilizlerin nehrin diğer tarafındaki ilerleyişini karşılamak için ordusunu savunma mevzilerinden çıkararak karşılık verdi. Diyala Nehri'ni tutmak için tek bir alay kalmıştı. İngilizler 10 Mart 1917'de ani bir saldırıyla bu alayı da bozguna uğrattı. Bu ani yenilgi Halil Paşa'nın sinirlerini bozdu ve ordusuna kuzeye, Bağdat'a çekilme emri verdi.
Osmanlı hükûmeti 10 Mart akşamı saat 8'de Bağdat'ın boşaltılması emrini verdi, ancak durum hızla Halil Paşa'nın kontrolünden çıkıyordu. İngilizler Osmanlı birliklerinin hemen arkasından gelerek 11 Mart'ta Bağdat'ı savaşmadan ele geçirdi. Bir hafta sonra Maude, "Ordularımız şehirlerinize ve topraklarınıza fatih ya da düşman olarak değil, kurtarıcı olarak girmiştir" cümlesini içeren Bağdat Bildirisi'ni yayınladı. Yaklaşık 9.000 Osmanlı askeri çatışma sırasında yakalandı ve İngilizlere esir düştü.
18. Kolordunun 5/6 Mart 1917 gecesi başlayan geri çekilmesi, 6 Mart 1917 sabahı Diyale nehri batısına gelmesi ile tamamlanmıştı. Bağdat'ın ne şekilde savunulacağı düşüncesi Bağdat'ın düşmesinden ancak beş gün önce 6 Mart 1917'de tartışma konusu olmuş ve konuya ilişkin Başkomutanlık Vekâleti, Ordu Komutanı ve Kolordu Komutanı farklı görüşlerde bulunmuşlardı. Aynı bölümde “Durumun Muhakemesi” alt başlığında 10 Mart 1917 akşamı Har Köşkü'nde toplanan harp meclisine yer verilmiştir.
Ordu, Kolordu ve Tümen Komutanları ile Kurmay Başkanları hazır bulunduğu bu meclisin gündemi Bağdat'ın savunulması ve yahut boşaltılması konusuydu. Ordu Komutanı 11 Mart 1917 için kesin neticeli muharebenin tutulan hatta verilmesini uygun buluyordu. Zira 6. Ordu Komutanı Halil Paşa, bu büyük tarihi şehrin kolay kolay ve mevcut kuvvetin üçte birine mal olacak bir muharebe vermeden terk edilmesinin ordu için silinmez bir leke bırakacağı düşüncesindeydi. 18. Kolordu Komutanı Kâzım Bey ise İngiliz zırhlı otomobillerinin 14. Tümenin gerisine sarktığını, bunun erlerin maneviyatını bozduğunu, 14. Tümenin büyük gayretle akşama kadar mevzilerini sebatla savunduğunu, sağ sahilde düşmanın büyük bir kuşatma hareketine karşı kâfi bir ihtiyat bulunmadığından Ümmü't-Tubl mevziinin yarın kuşatılacağını ve buradaki muharebenin bir imha muharebesi şeklinde sonuçlanabileceğini ifade etmişti.
Bu mecliste uzun süren tartışmalardan sonra Bağdat'ın terk edilerek, tümenlerin geri çekilmesi kararlaştırıldı. 18. Kolordu Komutanlığının saat 20.10'da tümenlere bildirdiği geri çekilme emrine göre, sağ sahilde bulunan tümenler Bağdat'ın 16 kilometre kuzeyinde Avce ve sol sahildekiler ise Başyenice - Elcedideye çekilerek bu mevkilerde tahkimat yapacaklardı.
10 Mart 1917 akşamına doğru düşmanın birçok süvari ve piyade kuvvetinin Dicle'nin sağ sahilinde 51. Tümen sağ kanadına doğru ilerlemesi ve Dlyala cephesindeki 14. Tümenin de Diyala'yı batıya doğru geçen İngiliz kuvvetleri tarafından sıkıştırması ordu ve kolorduyu yeniden bir karar vermek zorunda bırakmıştı. Düşman sağ sahilde bu gün tespit edilebilmiş ise de yarın için yapılacak bir muharebede düşmanın Kazımiye istikametinde 51. Tümen gerilerine doğru yapacağı bir kuşatma hareketine karşı koyabilecek elde hiçbir ihtiyat kuvveti kalmamıştı. Sol sahilde bulunan 14. Tümen ise son verdiği raporda, bulunduğu hatta ancak akşama kadar direnebileceğini bildiriyordu.
Kolordu Komutanı Albay Kâzım Bey, bir an önce sabah olmadan hazır hareket serbestliğine sahipken ordunun çekilmesinin en doğru harekât tarzı olacağı düşüncesindeydi. Kolordu Komutanı Albay Kâzım Beyin mütalaasına itiraz etmemekle beraber Halil Paşa; “Evet, fakat Bağdat nasıl terk olunur,” diyebilmişti. Buna rağmen gerçeği kabul edip, çekilmeye onay vermek zorunda kalmıştı. Alınan karar gereğince 18. Kolordu Komutanı Albay Kâzım Beyin çekilme emrini 10 Mart 1917 akşamı saat 20.00'de birliklerine tebliği üzerine 18. Kolordu 10/11 Mart 1917 gecesi Bağdat'ı tahliye ederek, Bağdat'ın kuzeyindeki Müşahede İstasyonu civarına çekildi.
Geri çekilmeden önce Bağdat şehrindeki bütün yaralı ve hastalar Samerra'ya nakledilmiş ve ağır hastalar ve yaralılar bir eczacı yarbay emrinde şehirde bırakılmıştı. Ordu karargâhı ile hükûmet görevlileri de bir gün önceden Bağdat'ı terk etmişlerdi. Saat 23.30'a kadar sağ sahildeki 51 ve 52 nci Tümenler Har Köprüsü civarında toplanarak Müşahede istasyonu istikametinde ve sol sahildeki 14 ncü Tümen de 44 ncü Alayla birlikte Bağdat'ın kuzey doğusundaki tuğla ocaklarında toplandıktan sonra Başyenice istikametinde yürüyüşe geçmişlerdi. Bu sırada Bağdat'taki resmi ve askerî bina ve kuruluşlar da ateş almış olduğundan müthiş tarakalar (makineli tüfek sesleri) ortalığı sarsmakta ve alev sütunları yükseklere kadar çıkmakta idi.
Halil Paşa'nın 10 Mart 1917 akşamı saat 20.00'de 6. Ordu'nun Bağdat'tan çekilmesine ilişkin Başkomutanlık Vekâletine gönderdiği rapor kısaca şöyledir:
Sonuç İngilizler için kesin bir zafer, Osmanlı hükûmeti içinse bir başka yenilgiydi. İngilizler için Kut'un kaybedilmesinden kaynaklanan aşağılanma kısmen telafi edilmişti. Osmanlı hükûmeti İran'daki askeri operasyonlarına son vermek ve İngilizlerin Musul'u ele geçirmek için ilerlemesini engellemek için yeni bir ordu kurmak zorunda kaldı.
İngilizler 1914'te savaşın başlamasına yakın Basra Vilayetini ele geçirmişlerdi. İngiliz kuvvetleri için iyi bir haber olsa da, bu durum Londra'daki İngiliz hükûmeti ile Hindistan'daki İngiliz hükûmeti arasında bölgenin nasıl yönetileceği konusunda büyük bir bürokratik kavgaya neden oldu.
Bağdat'ı ele geçirdikten sonra Maude, Basra'dan Bağdat'a kadar Mezopotamya'nın fiili valisi oldu. Dicle Kolordusu Siyasi Sorumlusu Sir Percy Cox, vilayetin İngiliz-Hint ortak yönetimi altında olduğunu belirten bir bildiri yayınlamaya çalıştı, ancak Londra Cox'a bildirisini yayınlamamasını emretti ve bunun yerine Arap liderlerden İngiliz yönetimine yardım etmelerini isteyen kendi bildirisini yayınladı.
Aynı zamanda Hindistan sömürge hükûmetinin farklı fikirleri vardı. Ne de olsa, Basra'nın işgalinden Bağdat'ın işgaline kadar olan sürenin arkasındaki ana unsurlar ilk etapta onlardı. Hindistan'daki İngiliz hükûmeti bu yeni bölgenin doğrudan kendi kontrolü altında olmasını istiyordu.
Bu güç mücadelesi Lord Curzon liderliğinde Mezopotamya İdare Komitesi'nin kurulmasına neden oldu. Komitenin ana görevi Basra ve Bağdat vilayetlerini kimin yöneteceğini belirlemekti. Komitenin kararı Basra için İngiliz-Hint değil İngiliz yönetimi, Bağdat için ise Arap otoritesi şeklindeydi. Buradaki geçici hükûmet daha sonra Irak Mandası'na dönüşecekti.
Mısır Seferi Kuvvetleri
Kudüs Muharebesi, I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Kuvvetleri karşısında Osmanlı Ordusunun yenilgisi ile sonuçlanan muharebe.
Edmund Allenby komutasındaki Mısır Sefer Gücü (Egyptian Expeditionary Force: EEF), 31 Ekim - 7 Kasım 1917 tarihleri arasında gerçekleştirilen Üçüncü Gazze Muharebesi ve 13 Kasım 1917'de gerçekleştirilen El-Mugar Muharebesi'nde Friedrich Kreß von Kressenstein komutasındaki Osmanlı 7. Ordu'sunu yendi ve EEF'in sol kanadı Yafa'da sağ kanadı ise Yahud Bölgesine kadar ilerledi.
Allenby, Korgeneral Philip Chetwode komutasındaki 20. Kolordu'ya Kudüs'ü almasını emretti. Karşısında Erich von Falkenhayn komutasındaki Osmanlı 7. Ordu'suna bağlı, Deir Yasin de dahil olmak üzere Kudüs etrefındaki tepelerindeki savunma noktaları vardı. 53. Tümen Hebron yolunu Beytüllahim'e doğru ilerledi. Solunda 60. Tümen, Nebi Samvil'deki 74. Tümen'in yardımıyla Hebron- Beytüllahim yoluna saldırdı. 74. Tümen'in solunda 10. Tümen ilerledi.
8 Aralık'ta sis ve yağmurdan dolayı 53. Tümen'in ilerlemesi durunca 60. Tümen'in güney kanadı açık bıraklıdı. Fakat 9 Aralık'ta Osmanlı birliklerinin moralleri bozulup geri çekilmeye başladıkları için zorlamadan ilerlediler. Ancak Zeytindağı'nda 60. Tümen ile Osmanlı birliği arasında çetin çatışma yaşandı.
9 Aralık öğleninden sonra Kudüs belediye başkanı ve 60. Tümen komutanı, Tümgeneral J.S.M. Shea'ya teslim oldu. İki gün sonra 11 Aralık 1917'de Allenby, Kutsal Şehir'e saygı göstermek için yürüyerek Kudüs'e girdi ve dini mekân ve tesislerinin korunması için sıkıyönetim ilan etti. Bu sayede Edmund Allenby, David Lloyd George'a "Noel hediyesini" vermiş oldu.
Mısır Seferi Kuvveti
Filistin ve Suriye Fransız Müfrezesi
XXI. Kolordu 446'sı ölü olmak üzere 3,378 kayıp
Şaron Muharebesi, Birinci Dünya Savaşı'nın Sina ve Filistin Cephesi'nin son aylarında, 19-25 Eylül 1918 tarihleri arasında gerçekleşmiştir. Şaron Muharebesi, Nablus Muharebesi'nden yarım gün önce Megiddo Muharebesi'ni başlatmış ve bu muharebede büyük birlikler, önceden var olan planlara göre karşı tarafın hareketlerine karşılık vermiştir.
İttifak Devletleri'nin 1917 sonunda Filistin'de, Birüssebi'de, Gazze'de, Muğar Sırtı'nda aldığı bir dizi yenilginin ardından ve Yedinci ve Sekizinci Orduların Yahudiye Dağları'na geri çekilmeleri sırasında güney Filistin'in geniş alanlarının kaybedilmesi ve Kudüs'ün kaybedilmesinin ardından, bölgedeki Alman ve Osmanlı ordu komutanlarının birçoğu değiştirildi. Yıldırım Ordular Grubu komutanı General Erich von Falkenhayn'ın yerine General Otto Liman von Sanders, Sekizinci Ordu komutanı Friedrich Kreß von Kressenstein'ın yerine de Cevad Paşa atanmıştır. Cemal Paşa, Dördüncü Ordu Komutanlığı'na Cemal Küçük Paşa'yı atamıştır. Daha önce görevinden istifa etmiş olan Yedinci Ordu Komutanı Mustafa Kemal, Eylül 1918'in başlarında görevine iade edilmiştir.
Osmanlı Ordusu'nun 1918'deki savaş çabalarının odağı Filistin'den Anadolu'ya, imparatorluğun 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında kaybettiği vilayetlere ve topraklara yöneldi. Bu yön değişikliği, Mart 1918'de imzalanan ve İmparatorluk Rusya'sı ile İttifak devletleri arasında Doğu Cephesi'ndeki savaşı sona erdiren Brest-Litovsk Antlaşması'ndan büyük ölçüde etkilenmiştir. Sonuç olarak, Osmanlı Ordusu Kafkasya'da bir dizi toprak fetihlerine girişti.
Şaron Muharebesi 19 Eylül'de Batı Cephesi tarzı bir bombardımanla başladı; bu bombardıman sırasında ağırlıklı olarak karada konuşlu ağır topçuların üçte ikisi, iki muhribin ateş gücüyle desteklenerek Osmanlı mevzilerini vururken, ağır topçuların üçte biri de piyade taarruzlarını örtmek için sürünerek atışlar yaptı. XXI. Kolordu piyadeleri, 60. Tümen'in Sekizinci Ordu'nun XXII. Kolordusu tarafından savunulan cephe hattının batı kıyı kesimine taarruz ettiği Akdeniz kıyısından cephe hattı boyunca eşzamanlı olarak taarruz etmiştir. Tulkarim Muharebesi sırasında 60. Tümen ön ve ikinci hat siperlerini yararak sonunda Sekizinci Ordu karargâhının bulunduğu Tulkarim'ı ele geçirmiştir. Sağ taraflarında, Osmanlı XXII Kolordusu tarafından tutulan ana Tabsor siper sistemi, Tabsor Muharebesi sırasında 3. (Lahor), 7. (Meerut) ve 75. Tümenler tarafından saldırıya uğramış ve sonunda ele geçirilmiştir.
Bu üç tümen daha sonra, Osmanlı XXII. Kolordu'nun takviye edilmesine rağmen, Et Tire ve Mesudiye İstasyonu'nu ele geçirmek için ilerledi. Tulkarim ve Tabsor muharebeleri sırasında 7. (Meerut) ve 60. Tümenler, Çöl Atlı Kolordusu'nun geçmesi için cephe hattında bir boşluk yaratmıştır.
Çöl Atlı Kolordusu birlikleri savunma hâlindeki Osmanlı ordularının iletişim hatlarını ele geçirmek için kuzeye ve doğuya doğru ilerlediler. Arara Muharebesi sırasında piyadelerin saldırısı ilerledikçe, saldıran XXI. Kolordu'nun sağ kanadı, Asya Kolordusu'ndan 54. (Doğu Anglian) Tümen ve Fransız sömürge birliği olan Filistin ve Suriye Fransız Müfrezesi tarafından Rafat çıkıntısında tutularak ve döndürülerek korunmaya çalışılsa da Alman Asya Kolordusu'nun tüm hedefleri başarıya ulaştı.