kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Antalya'da farklı yaş ve özelliklere sahip kayaç türleri bulunmaktadır. Görünür temel kayalarda paleozoyik yaşlı kristalen şist, fillat, mermer ve kireç taşları yer almaktadır. Alanya'nın kuzeyinde yaygın olarak yüzeylenen bu kayaçlar, şiddetli tektonik hareketlerin etkisiyle kıvrılıp kırılmıştır.
Dağlık alanlarda Mesozoyik ve tersiyer dönemlerine ait formasyonlar bulunmaktadır. İlin büyük bir bölümünde yayılım gösteren Mesozoyik formasyonlar; kireçtaşı, marn, fillit ve serpantinden oluşmaktadır. Kireçtaşları, üzerinde karstik şekillerin tipik olarak izlenebildiği, gri renkli, yoğun çatlak ve boşluk içeren kayaçlardır. Kuvaterner'e ait alüvyonlar ile Pliyo-Kuvaterner travertenleri Antalya Ovası'nda tipik olarak izlenmektedir. Sahada, deniz altında da devam eden travertenlerin toplam kalınlığı birkaç yüz metreyi aşmakta olup, kireçtaşlarında olduğu gibi karstik özellik göstermektedir.
Kıyıdan 500–600 metre yüksekliğe kadar olan bölgelerde, yazın aşırı kuraklığa dayanabilen ve kışın da yeşil kalan maki bitki örtüsü egemendir.
Boyları 3–5 metreyi geçmeyen bu bitkiler arasında delice, koca yemiş, sandal, yabani çilek ve zakkum en yaygın olanlarıdır. 600 ile 1.200 metre arasında, kızılçam ve meşelerin egemen olduğu karışık ormanlar ya da yamaç ormanları görülür. Kızılçamların arasında yer yer meşeliklere, daha yüksek kesimlerde ise halep çamı ve karaçama rastlanır. 1.200 ile 2.100 metre arasında ise “yüksek ormanlar” olarak adlandırılan; sedir, köknar, sarıçam, kayın ve çeşitli ardıç türlerinden oluşan orman kuşağı yer almaktadır. Özellikle Batı Toroslar'da saf sedir ormanlarına sıkça rastlanır. 2.000 metrenin üzerindeki alanlarda iğne yapraklı ağaçlar seyrekleşir ve bodurlaşmaya başlar. Bu kuşak, 2.100–2.300 metre arasında sona erer ve ardından “alp çayırları” olarak bilinen, renkli çiçeklerle süslenmiş ve yazları kurumayan yüksek otlaklar başlar. Teke Yaylası’ndaki yüksek ovalarda, meşe ormanlarının tahrip edilmesi sonucu oluşan bozkır alanlarda step bitkileri yetişmektedir. Genişliği 946.466 hektarı bulan Antalya ormanlarında köknar, meşe, dişbudak, karaağaç, kocayemiş, çınar, ahlat, ıhlamur, yabani ve aşılı zeytin, kermes meşesi, mazı meşesi, sandal, sakız ağacı, mersin, tespih ağacı, defne, akça kesme, hayıt, zakkum, Keçiboynuzu, kayacık, funda, ladin, çılbırdı, cehri, katırtırnağı, kekik, patlangaç, sütleğen, dikenli mersin, deve dikeni, ballı baba, alev doda, ada çayı, safran, kanada şifa otu, tokuz otu, çakır dikeni, çiriş otu, kuşkonmaz, krizantem gibi ağaç ve ot cinsleri bulunur.
Antalya bölgesinin ılıman iklim özelliklerine sahip olması ve bitki örtüsü çeşitliliği, yaban hayatının zenginliğini de beraberinde getirir. Geyik, tilki, sansar, sincap, alageyik, yaban keçisi, çakal, sırtlan, kurt, ayı, keklik, bıldırcın, üveyik, yaban güvercini, çulluk, turaç, karatavuk, sarıasma ve turna Antalya ilinin yaban hayatını oluşturan canlıların bir kısmıdır.
Antalya ili, güneyde yer alan bu şehrin turizm alanı ilan edilmesinden sonra hızla kalabalıklaşmıştır. Özel ve kamu sektörü yatırımları kent merkezi ve çevresinde yoğunlaşmış, bu gelişmeyle birlikte artan iş olanakları, yoğun bir nüfus göçüne yol açmıştır. Turizm olanaklarının çeşitliliği, buna bağlı olarak tesisleşmenin gelişmişliği, her mevsim tarıma uygun toprakları, ulaşım sistemlerinin kullanışlılığı, denize kıyısı olması gibi nedenlerin göçü teşvik ettiği söylenebilir. 1927 sayımında 206.270 olan il nüfusu, zamanla artan doğum oranı ve göçle birlikte katlanarak artmış ve günümüzde 2 milyonu geçmiştir. Göçlere rağmen, 2008'de Antalya'da işsizlik oranı (%10,7) Türkiye genel işsizlik oranı (%11,9)’nın altındaydı. İşgücüne katılım açısından da (%57) TÜİK tarafından belirlenen 26 bölge arasında ikinci sıradaydı. İstihdam edilenlerin %45’i hizmetler, %5’i sanayi, %50’si ise tarım sektöründe çalışmaktadır. Bu oranlar, Türkiye genelinde ise sırasıyla %49, %27 ve %24’tür.
2013’ten önce, nüfusun 1.000.081’i il merkezi sınırları içinde, 919.648’i ise ilçe sınırları içindeydi. Bu durumda, il nüfusunun %52’si merkezlerde (il ve ilçe merkezleri), %48’i ise köy ve beldelerde yaşamaktaydı. Antalya, 2016 yılı itibarıyla nüfus bakımından 81 il arasında beşinci sıradadır. 2.328.555 kişilik Antalya nüfusu, bir önceki yıla göre 40.099 kişi artmış ve Türkiye nüfusu içindeki Antalya’nın payı %2,64’ten %2,92’ye yükselmiştir.
Antalya’daki nüfus, Türkiye geneline göre daha yüksek bir eğitim düzeyine sahiptir. 2008 verilerine göre, 15 yaş üstü nüfusun okuma yazma oranı toplam il nüfusunun %97'sini (erkeklerde %91, kadınlarda %86'sını) oluşturur, Türkiye genelinde ise bu oran %83'tür (erkeklerde %88, kadınlarda %79). Bu farklılık, özellikle üniversite mezunları arasında daha belirgindir. Antalya’da üniversite ve yüksekokul mezunlarının toplam nüfusa oranı yaklaşık %7 iken, Türkiye genelinde bu oran %5,4’tür.
Antalya’nın il nüfusu 2.722.103’tür (2024 sonu itibarıyla). İlin yüzölçümü 20.177 km2'dir. İlde km2'ye 135 kişi düşmektedir. Yoğunluğun en fazla olduğu ilçe 5.307 kişi ile Muratpaşa'dır. İlde yıllık nüfus artış oranı %0,96 olmuştur. Antalya’da 19 ilçe ve bu ilçelerde toplam 913 mahalle bulunmaktadır.
Antalya’da nüfus artış oranı en yüksek ilçe %5,18 ile Döşemealtı olurken, en düşük oran %-19,61 ile İbradı’da kaydedilmiştir.
2018'de Yüksek Seçim Kurulu, en son nüfus verilerine dayanarak 2018 seçimleri için Antalya'nın çıkaracağı milletvekili sayısını 14'ten 16'ya yükseltmiştir.
Antalya'nın 2014 Türkiye genel seçimlerinde 14 olan milletvekili sayısı 2018 Türkiye genel seçimleri öncesi Yüksek Seçim Kurulu tarafından 16'ya çıkarılmıştı. 2018 milletvekili seçimlerinde Antalya'da Adalet ve Kalkınma Partisi %34,96'lık oy oranıyla 6 milletvekili; Cumhuriyet Halk Partisi %29,16'lük oy oranıyla 5 milletvekili ve Milliyetçi Hareket Partisi %10,12'lik oy oranıyla 1 milletvekili, İYİ Parti %16,91 ile 3 milletvekili, Halkların Demokratik Partisi %7,33 ile 1 milletvekili çıkarmaya hak kazandı. 2023 genel seçimlerinde Antalya'nın milletvekili sayısı 17 olmuştur. Milletvekili çıkaran partilerin oy oranları şöyle gerçekleşmiştir: CHP %32,31 ile 6 milletvekili, AK Parti %29,06 ile 6 milletvekili, İYİ Parti %11,31 ile 2 milletvekili, MHP %10,03 ile 2 milletvekili ve Yeşil Sol Parti %4,9 ile 1 milletvekili.
2013 yılında TBMM'de kabul edilen Büyükşehir Belediyesi Kanunu ile Antalya iline bağlı 19 ilçe ve ilçe belediyeleri Antalya Büyükşehir Belediyesi'ne bağlanmış olup böylece Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin hizmet alanı, tüm ilin mülki sınırlarını kapsamıştır. Aynı yasa ile Antalya'daki tüm belde belediyeleri kapatılmış, tüm köyler de bağlı oldukları ilçe belediyelerine birer mahalle olarak katılmıştır.
2024 Türkiye Yerel Seçimleri'ne göre ildeki üç farklı parti tarafından yönetilmektedir. Bu ilçelerden 16'sı Cumhuriyet Halk Partisi tarafından, ikisi Adalet ve Kalkınma Partisi tarafından yönetilmektedir. Demokrat Parti ise bir ilçeyi yönetmektedir. Antalya Büyükşehir Belediyesi ise CHP'li Başkan Muhittin Böcek tarafından yönetilmektedir.
Antalya'da adliye hizmetleri, bir süre öncesine kadar depreme dayanıklı olmadığı gerekçesiyle boşaltılan Cumhuriyet Caddesi'ndeki eski Özel İdare binasında yürütülüyordu. Nüfusun turizmle birlikte hızla artması nedeniyle, 1993 yılında idari yargı dışındaki tüm adliye birimleri, o dönemde Antalyaspor Tesisleri'nin kuzey bitişiğinde bulunan binaya taşındı. Bu adliye binası da zamanla fiziki yetersizlik nedeniyle ihtiyaçlara cevap veremez hâle gelince, Dumlupınar Bulvarı üzerindeki Meltem Mahallesi'nde (Akdeniz Üniversitesi'nin doğu karşısı) bulunan Karayolları arazisine yeni bir bina yapılmasına karar verildi. 2006 yılında yapımına başlanan bina, 2008 yılında hizmete açıldı ve eski binanın yaklaşık dört katı büyüklüğündedir. Bu nedenle, Antalya’nın uzun bir süre yeni bir adliye binasına ihtiyaç duymayacağı öngörülmektedir.
Antalya il sınırları içerisinde hâlen dört Ağır Ceza Merkezi bulunmaktadır;
Antalya Ağır Ceza Merkezinde, Cumhuriyet Başsavcılığı teşkilatında hâlen 1 Cumhuriyet Başsavcısı, 6 Cumhuriyet Başsavcı Vekili ve 103 Cumhuriyet Savcısı görev yapmaktadır. Antalya Adalet Komisyon Başkanlığı bünyesinde, 11 Ağır Ceza Mahkemesi, 35 Asliye Ceza Mahkemesi, 6 Sulh Ceza Mahkemesi, 4 Asliye Ticaret Mahkemesi, 3 Tüketici Mahkemesi, 8 Asliye Hukuk Mahkemesi, 12 Aile Mahkemesi, 3 Sulh Hukuk Mahkemesi, 4 İcra Mahkemesi, 8 İş Mahkemesi ve 1 Kadastro Mahkemesi bulunmakta olup bu mahkemelerde toplam 156 yargıç görev yapmaktadır.
Antalya’nın en büyük ceza infaz kurumu, Kepez ilçesinde yer alan Antalya E Tipi Kapalı Cezaevi ile Antalya Açık Cezaevi’nden oluşmakta ve hizmet vermeye devam etmektedir. Döşemealtı ilçe sınırları içerisinde yapılan L Tipi Cezaevi de 2007 yılı Eylül ayında hizmete girmiştir.
Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı bünyesinde, 2018 yılında soruşturma konusu yapılan başvuru sayısı 107.807 olmuştur. Antalya’nın sürekli göç alan ve hızla kentleşen yapısına, turizm bölgesi olma özelliğinin de eklenmesiyle, her yıl suç oranlarında %10’a yakın bir artış meydana geldiği gözlemlenmektedir.
Maliye Bakanlığı'nın gelir ve giderleri farklı birimler aracılığıyla yürütme kararı doğrultusunda, Antalya’da da Maliye teşkilatı yeniden yapılandırılmıştır. Gelirle ilgili işlemler Vergi Dairesi Başkanlığı, gider ve hazine işlemleri ise Defterdarlık adıyla yürütülmektedir.
Büyükşehir illerinde merkezi yönetim vali, il müdürleri ve il danışma kurulundan oluşur. Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini 2014'te Büyükşehir Belediye Meclisine devretmiş ve kaldırılmıştır.
Antalya, bir büyükşehir'dir. Bu özelliğine göre yönetimi belirlenmiştir. Protokolde ilk sırada yer alan vali, merkezi yönetimi temsil eder ve cumhurbaşkanı tarafından atanır. Antalya Valisi Hulusi Şahin, Ağustos 2023/376 sayılı kararla Malatya Valisi iken atanmıştır. Vali ve kaymakamlara ait bilgiler Antalya'nın ilçeleri sayfasında gösterilmiştir.
Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Muhittin Böcek 31 Mart 2019 yerel seçimlerinde %50,62, 31 Mart 2024 yerel seçimlerinde %48,71 oy oranıyla seçilmiştir.
Antalya Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 107'dir (Büyükşehir Belediye Başkanı, 19 ilçe belediye başkanı ve 87 üye). CHP 76, AK Parti 22, MHP 10, DP 3 ve İYİ Parti 1 üyeye sahiptir.
Büyükşehir ve ilçe belediye başkanlarına ait bilgiler Antalya'nın ilçeleri sayfasında gösterilmiştir.
İl içinde kara yolu, deniz yolu ve hava yolu ile ulaşım yapılmaktadır. Antalya’daki toplu taşımacılık sistemi, şehir nüfusunun ulaşım ihtiyacını karşılamaktadır. Nüfus başına düşen 11,5 otomobil ile Antalya, Türkiye’nin motorlu taşıt sayısı bakımından altıncı ilidir.
İl merkezinin doğusunda yer alan Antalya Havalimanı, hava yolu ile yapılan giriş ve çıkışlar açısından en önemli noktadır. Antalya Havalimanı’ndan Türkiye'nin hemen her iline, ayrıca Avrupa ve Orta Doğu'nun çeşitli şehirlerine uçuşlar düzenlenmektedir. Antalya'da askeri amaçlı kullanılan bir havalimanı vardır.
Antalya'da ulaşıma açık otoyol yoktur. Afyon-Antalya-Alanya Otoyolu'nun Antalya-Alanya arası kesimi aşamasındadır. İl sınırları içerisinden şehir merkezine ulaşan yolların tamamı devlet yoludur ve toplam uzunlukları 974 kilometredir. Bunlardan D.350 (Avrupa E-yolları sistemine göre ), Antalya'yı İzmir, Ege Bölgesi ve Trakya'ya bağlar, D.400 ise güneyinde, Akdeniz kıyısına paralel olarak Muğla ili sınırından başlayıp Mersin ili sınırına kadar uzanır.
İl içindeki diğer devlet yollarının hemen hepsi Antalya şehrine bağlıdır. Ankara şehrini diğer şehirlere bağlayan karayolları arasında D.650 yolu Karadeniz kıyısındaki Sakarya ilinin Karasu ilçesinden başlayarak Bursa ve Eskişehir sınırlarından geçerek Kütahya'ya oradan Afyonkarahisar'a, daha sonra da Burdur ilinden geçerek Antalya şehri'ne bağlanır. D.685 Antalya - Isparta bağlantısını sağlar. D.687 Antalya - Konya arası ulaşımın Beyşehir'e kadar olan kısmını oluşturur. İl sınırı içindeki başka bir devlet yolu olan D 635 de kuzeyde Burdur ilinin beldesi Kızılkaya, Bucak'tan başlayıp Korkuteli ve Elmalı'dan geçerek Finike'de D.400 ile bağlanarak son bulur.
İl sınırları içinde, toplam uzunluğu 850 km'yi bulan il yolları;
Şehir içindeki ilçeler arasında ulaşımı sağlayan birçok otobüs firması hizmet vermektedir. Antalya Şehirlerarası Otobüs Terminali, şehir merkezi ile il içi ve il dışı ulaşımın sağlandığı ana merkezdir. Terminal, şehrin hafif raylı sistemi Antray’ın Otogar ve Batıgar istasyonlarıyla bağlantılıdır.
İl merkezinde kent içi toplu ulaşımda en çok karayolu tercih edilmektedir. İlde bu hizmet, Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin ulaşım birimi tarafından kırmızı otobüsler , halk otobüsleri ve minibüslerle sağlanmaktadır.
Antalya merkezinde, 1999 yılında Müze-Zerdalilik hattında hizmet vermeye başlayan Nostaljik Tramvay ile 2009'da Fatih-Meydan hattında çalışmaya başlayan Antray, şehir içindeki hafif raylı sistemlerdir. Aksu'da düzenlenen Expo 2016 nedeniyle Fatih-Meydan hattı, Antalya Havalimanı'nı da kapsayacak şekilde uzatılmış; Fatih-Expo ve Fatih-Havalimanı hatları oluşturulmuş, durak sayısı 16'dan 31'e çıkarılmıştır.
Antalya'da, 2012 yılında hizmete başlayan Antalya Deniz Otobüsü sistemiyle Antalya Yat Limanı ile Kemer Yat Limanı arasında hafta sonları karşılıklı üçer sefer yapılmaktadır.
Antalya’ya, kente bağlı ilçe ve beldelerin yanı sıra Burdur ve Isparta’nın merkez ve ilçelerinden karşılıklı günlük otobüs seferleri düzenlenmektedir.
Antalya, Bursa'dan sonra demiryolu hattı bulunmayan en yüksek nüfuslu ikinci büyükşehir belediyesidir. Bu durumun temel nedeni, Antalya’nın iç kesimlerle bağlantısını zorlaştıran coğrafi engellerdir. Antalya'nın kuzey ve batısını saran Toros Dağları, hem kara hem de demiryolu çalışmalarını zorlaştırmakta ve yapılan yatırımların maliyetini artırmaktadır.
Antalya için düşünülen ilk demiryolu projesi, Antalya - Afyon Demiryolu Projesi'dir. İlk olarak 1919 yılında bölgeyi işgal eden İtalyanların düşündüğü ve yapımı için Osmanlı Devleti'nden ayrıcalık almaya çalıştıkları Burdur-Antalya Demiryolu Projesi'ni, İngilizler de Afyonkarahisar-Antalya hattı üzerinden gerçekleştirmeyi planlıyorlardı. Ancak bu girişimler sonuçsuz kaldı.
Afyon-Antalya Demiryolu hattı projesi, ulusal mücadelenin başarıya ulaşması ve Ankara'da kurulan TBMM Hükûmeti'nin yönetimi ele almasının ardından, 1923 yılında yeniden gündeme geldi. Ağustos 1923'te, Türkiye Devleti Nafia Vekaleti tarafından hazırlanan Umur-ı Nafia Programı'nda öncelik demiryollarına verildi.
Bu programda 3. grupta 13 yola yer verildi. Bu yollardan biri Antalya-Aziziye-Bahadır-Karakuyu-Afyon hattının inşası, ihtiyaç duyulan demiryolu hatları arasında yer aldı. Aynı zamanda limanlar demiryolu programının bir uzantısı olarak ele alındı ve programın ikinci aşamasında Antalya Limanı'nın yapılması planlandı. Ancak bu planlar yapıldığında Türkiye'de henüz cumhuriyet ilan edilmemişti ve merkezi yönetimin yetkileri sınırlıydı. Bu nedenle konuyla ilgili çalışmalar 1927 yılına kadar ertelendi. Bu dönemde işi üstlenmesi planlanan Aydın Demiryolu Şirketi projeyi kendi yararına bulmayınca Afyon-Antalya demiryolu projesinin çalışmaları 1933'e kaldı.
Afyonkarahisar-Antalya demiryolunun inşası konusu, 4 Mart 1933 tarihinde İcra Vekilleri Heyeti toplantısında görüşülmüş ve meclise sunulmasına karar verildi ve Başbakan İsmet İnönü tarafından Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı'na arz edildi. Bu kanunla ilgili milletvekilleri de görüşlerini genel kurula sundular. 1 Nisan 1933 tarihinde TBMM Meclis Genel Kurulundaki oylamaya katılan 195 vekil tarafından oy birliğiyle kabul edildi ve kanun tasarısı yasalaştı.
Kanun, 4 Nisan 1933 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlandı. Kanunda Afyonkarahisar'dan başlayarak Antalya'ya ve en çok 4 senede tamamlanması istenilen demiryolu inşası için 25 milyon TL'nin harcanmasına ve gelecek yıllarda resmî sözleşme yapılabilmesi için gerekli yetki bu kanunla verildi.
Bu demiryolu hattının temel atma töreni 28 Ağustos 1934 günü Afyon, Burdur, Isparta ve Antalya halkı ve yetkililerinin kutlamalarıyla yapıldı. Bayındırlık Müsteşarı Arif Bey'in başkanlık ettiği bu törene Antalya milletvekilleri Rasih, Numan ve Haydar Bey'ler de katıldılar.
Çalışmalarına başlanan hat, çeşitli zorluklara ve bu zorlukları aşmak için çıkarılan kararnamelere rağmen Ekim 1936'da Burdur İstasyonu'na ulaştı ve böylece hattın 136 km'lik kısmı tamamlandı. Hattın Burdur'dan Korkuteli'ye doğru yapılacak olan 108 km'lik bu bölüm için 4 yıl süre ve yaklaşık 8 milyon TL maliyet öngörüldü. Maliye Bakanlığı, Burdur-Korkuteli hattının inşası için yeni bir ödenek ayıramayacağını bildirdi ve kanun tasarısının TBMM'ne sevkinin ertelenmesinin zorunlu olduğunu açıkladı.
Maliye Bakanlığı'nın bu yazısına karşılık Başbakanlık ve Genelkurmay Başkanlığı hattın Burdur-Korkuteli kısmının tamamlanmasını istediler. Bu konuda yeniden çalışma yapan Maliye Bakanlığı, bir süre sonra verdiği yanıtta gerekli kaynağın bulunamadığını ve projenin ertelendiğini açıkladı.
1930'lı yılların sonundan, 2010'lu yıllara kadar Antalya'ya bir demir yolu hattının getirilmesi konusunda çalışma yapılmadı. 2011 yılında yeniden gündeme gelen projeyle ilgili olarak, TCDD Genel Müdürü Süleyman Karaman 2012 yılında Antalya'nın Yüksek Hızlı Tren ağına bağlanacağını açıkladı. 2012'de Başbakan Recep Tayyip Erdoğan da Ulusa Sesleniş konuşmasında 10 yıl içinde Antalya, Kars, Diyarbakır ve Edirne'ye de hızlı tren hattının yapılacağını açıkladı.
Antalya için düşünülen demiryolu projelerinin ilki, Antalya-Eskişehir hattının yapılmasıyla kentin İstanbul'la bağlantısının sağlanmasını amaçlıyor. İkinci proje ise Antalya'nın Nevşehir'le bağlantısının Manavgat-Konya hattı üzerinden sağlanmasını ve böylece bir turizm hattının oluşturulmasını hedefliyor.
1960 yılında hizmete açılmış olan Antalya Havalimanı, Türkiye'nin Akdeniz kıyısındaki başlıca turizm ve tatil merkezi olan Antalya'nın şehir merkezinin 10 km doğusunda yer almaktadır. Bu büyük ve modern havalimanı, özellikle yaz aylarında Türkiye'nin güney sahillerine gelen milyonlarca yerli ve yabancı turisti ağırlamaktadır. 2007 yılında dış hatlardaki yolcu sayısının, Atatürk Havalimanı ve Sabiha Gökçen Havalimanının toplamını aşmasıyla, Antalya Havalimanı resmî olarak 'Türk turizminin başkenti' unvanını kazandı. Yolcu trafiğine göre, Avrupa'nın en yoğun 14. havalimanıdır. Bir iç hatlar ve iki dış hatlar terminaline sahip olan havalimanı, Türkiye'deki havaalanları istatistiklerine göre, toplam yolcu trafiği bakımından ülkenin en yoğun ikinci havalimanıdır. Şu anda yaklaşık 13.000.000 m2 araziye sahiptir.
Antalya, yüksek nüfusu nedeniyle enerji tüketiminde önemli bir paya sahiptir. Elektrikte günlük tüketim miktarı normal şartlarda 12 milyon kilovatsaattir. Ancak yaz aylarında klima kullanımının da artmasıyla birlikte bu ihtiyaç 18 milyon kilovatsaate yükselmektedir. Günlük üretim miktarı ise 3-3,5 milyon kilovatsaat civarındadır. 2009 yılı itibarıyla Türkiye'de toplam 198,4 milyar kilovatsaat elektrik üretilmiştir. Antalya'daki bu üretimin %48,6’sı doğalgazdan, %21,7’si yerli kömürden, %18,5’i hidrolik kaynaklardan, %6,6’sı ithal kömürden, %3,4’ü sıvı yakıtlardan, %0,76’sı rüzgârdan ve %0,34’ü jeotermal ve biyogazdan sağlanmıştır. Bu enerjinin üretimi için gerekli olan su Antalya’da yağışlarla karşılanmaktadır. Antalya'ya yıllık 1224,2 kg/m2 yağış düşmektedir. Bu yağışlardan elde edilen su, şehir şebeke sisteminde kullanılmaktadır. Ancak Antalya’daki su kaynaklarının büyük bölümü, bölgenin karstik yapısı nedeniyle yer altı sularından oluşmaktadır.
Antalya’ya ilk doğal gaz hattı, 2010 yılında Antalya Organize Sanayi Bölgesi’ne çekilmiş ve burada kullanılmaya başlanmıştır. 2011 yılında bu hat şehir merkezine ulaşmış, ana hatlar yerleştirilmiş ve bazı mahallelere de bağlantılar yapılmıştır. Antalya’daki doğal gazın, evlerde, sanayide ve seralarda kullanılması planlanmakta; yıllık tüketimin ise 2020 yılında 1 milyar metreküpe ulaşacağı öngörülmektedir.
Antalya, yılda yaklaşık 300 gün güneş alan bir kenttir. 2010 yılında il merkezinde kurulan Güneşev iIe birlikte Antalya'da güneş ve rüzgâr enerjisinden de yararlanılmaktadır. Halka açık olarak tasarlanan Güneşev’de, enerjiyi sağlayan güneş ve rüzgâr panellerinin yanı sıra; sera, Ar-ge birimi, seminer salonu ve yürüyüş alanları gibi bölümler de bulunmaktadır.
Antalya’da devlet, üniversite ve özel hastaneler tarafından sağlık hizmeti verilmektedir. 2009 itibarıyla ilde; 37’si Türkiye Cumhuriyeti Sağlık Bakanlığı'na, 1’i üniversiteye, 16’sı ise özel sektöre bağlı olmak üzere toplam 67 hastane ve 1 ağız ve diş sağlığı merkezi bulunmaktadır. En büyük hastaneler arasında, 950 yatak kapasitesiyle Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi, Antalya Atatürk Devlet Hastanesi ve 950 yataklı Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi yer almaktadır.
İldeki sıcak su kaynakları sınırlı olduğundan, bölge sağlık turizmine çok elverişli değildir.
Günümüzde sağlık turizmi tanımı, yeraltı sıcak su kaynaklarıyla sınırlı olarak değerlendirilmemektedir. Tanı ve tedavi amacıyla bir ülkeden başka bir ülkeye yapılan seyahatler de sağlık turizmi kapsamında değerlendirilmektedir. Mevcut özel hastanelerin kalitesi ve devlet hastanelerinde son yıllarda gerçekleştirilen önemli operasyonlar sayesinde, Antalya popüler bir sağlık turizmi merkezi hâline gelmiş ve bu kapsamda turlar düzenlenmeye başlanmıştır.
İlde, insanların eğlenmesine, dinlenmesine ve doğayla iç içe olmasına olanak tanıyan kent parkları ile şehir dışında yer alan korunmuş doğal bölgeler bulunmaktadır. Bunların bir kısmı göl, gölet ve baraj gölleri çevresindeki yeşil alanlardan; bir kısmı ise yayla ve ormanlık bölgelerden oluşur.
Önemli kentsel yeşil alanlar arasında Antalya Kent Ormanı, Atatürk Parkı, Kepez Kent Ormanı sayılabilir.
Antalya'daki en büyük eğlence parkı, özel bir işletme tarafından yönetilen Aktur Park’tır. "Diğer modern eğlence alanları arasında şehirdeki üç aquapark , Konyaaltı ve Lara sahilleri ile Beachpark yer alır. Bu alanlar özellikle yaz tatillerinde tercih edilirken, Saklıkent ise kış aylarında kayak yapma olanağı sunan tesislere sahiptir.
Koruma altındaki tabiat alanları arasında, Antalya-Korkuteli karayolundaki Güllük Dağı Millî Parkı, Kemer'deki Olimpos Dağı Millî Parkı ile Düden ve Kurşunlu Şelalesi bulunmaktadır. Diğer korunan alanlar arasında Damlataş ve Karain Mağarası ile Güver Uçurumu yer almaktadır.
İlin çeşitli yerlerinde bulunan mesire alanları, halka piknik yapma ve dinlenme imkânları sunar. Manavgat'taki Köprülü Kanyon'da piknik alanları ve rafting olanakları bulunur. Antalya'nın batısında, Korkuteli-Antalya sınırından güneydeki Kumluca’ya kadar olan bölge ise büyük ölçüde ormanlarla kaplıdır. Bu alanlarda piknik yerleri, çocuk parkları, restoranlar ve benzeri olanaklar da bulunmaktadır. Kent merkezinin batısındaki Feslikan Yaylası’ndaki mesire alanında göl ve orman manzaraları bulunur; ziyaretçiler burada doğa yürüyüşleri yapabilir, doğa sporlarıyla ilgilenebilir. Yaz aylarında düzenlenen festivallerde yağlı güreş karşılaşmaları yapılmakta, konserler verilmekte ve çeşitli eğlenceler düzenlenmektedir. Kentin batısındaki Doyran beldesinde yer alan göletin çevresi mesire alanı olarak kullanılmakta, gölet ise balıkçılık için uygundur.
Bugün, şehir içi rekreasyon alanları; parklar, korular ve sahillerden oluşmaktadır. Ancak çarpık ve kaçak kentleşme nedeniyle bu ögeler Antalya'nın her yerine dengeli bir biçimde dağılmamış, daha çok sahil kenarında ya da sahile yakın bölgelerde toplanmıştır.
Açıkhava alanları dışında, son yıllarda sayıları hızla artan alışveriş merkezleri de sundukları olanaklarla dinlence alanı olarak sınıflandırılabilir. İldeki alışveriş merkezleri şehir merkezinde toplanmıştır. İlin önde gelen alışveriş merkezleri arasında Antalya 5M Migros, [Kipa, Laura, Shemall, Deepo, Özdilekpark, Terracity, MarkAntalya ve Erasta gibi mekânlar yer almaktadır.
Antalya ilinde gazetecilik faaliyetleri, Osmanlı Devleti'nin son dönemlerine dayanır. 1920 yılında Haydar Rüştü Öktem’in 'Antalya’da Anadolu' adlı gazeteyi yayınlamasıyla Antalya’da gazetecilik hayatı başlamıştır. Bu gazete, Millî Mücadele boyunca önemli görevler üstlenmiştir. Antalya'nın merkezinde "Antalya'da Anadolu" gazetesini, daha sonra birçok gazete ve derginin yayını takip etmiştir.