kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Kosova, Arnavutluk ve Makedonya'nın tamamı Osmanlı'ya aitti. Birinci Balkan Savaşı sonunda Makedonya, Bulgaristan, Yunanistan ve Sırbistan arasında bölünmüştü. Bu sınır tanımazlılık yüzünden Sırplar Makedonya'nın Doğusunu ele geçirdi. Yunanlar ise Güney Makedonya'nın tamamını ele geçirmiştir. Bunun üzerine Bükreş'te Antlaşma imzalandı.
Sırbistan Krallığı (Sırpça: Краљевина Србија/Kraljevina Srbija), 1882'de Sırbistan Prensliği Prensi Milan'ın kral ilan edilmesiyle kurulan Sırp krallığı.
1817'den itibaren Sırbistan Prensliği Obrenović Hanedanı tarafından yönetilmiştir (kısa bir süre için Karađorđević Hanedanı iktidarı ele geçirmiştir). Osmanlı İmparatorluğu'na tabi olan Prenslik, fiili olarak Osmanlı birliklerinin 1867'de Belgrad'ı terk ettiklerinden sonra tam bağımsızlık elde etmiştir. 1878'de Berlin Antlaşması'yla, Sırbistan Prensliği'nin bağımsızlığı resmi olarak tanındı ve anlaşma gereğince Niş Sancağı Sırbistan'a bırakıldı. 1882'de Kral Milan, Sırbistan Krallığı'nı ilan etti ve Avusturya-Macaristan'a karşı bir dış politika geliştirmeye başladı.
Krallık iki hanedan tarafından yönetilmiştir: Obrenović Hanedanı ve Karađorđević Hanedanı. Kral I. Milan, 6 Mart 1882'den tahttan feragat ettiği 6 Mart 1889'a tahtta kaldı. Ardından tahta çıkan oğlu Aleksandar Obrenović, bir grup subay tarafından öldürüldüğü 11 Haziran 1903'e kadar hükümranlığını sürdürdü. Darbeden sonra tahta Karađorđević Hanedanı'ndan I. Petar tahta çıkarıldı.
Sırbistan Krallığı'ndaki en büyük şehirler (1910-1912 arası nüfus rakamları ile):
Karadağ Krallığı (Sırpça: Краљевина Црнa Горa veya Kraljevina Crna Gora), Balkanlar'da 1910-1918 yıllarında varlığını sürdürmüş olan bir krallıktı. Krallığın başkenti Çetine idi (Cetinje). Krallığın para birimi Karadağ Perperi idi. Ülke pratikte Mutlakiyetçi olmasına rağmen aslında bir Meşrutiyet olarak yönetilmiştir.
Karadağ Prensi I.Nikola 28 Ağustos 1910'da Çetine'de Karadağ Krallığı'nı ilan ederek ülkeyi Prenslik rütbesinden yükseltti. Kral I. Nikola ülkeyi 1860'tan beri Prens olarak yönetmişti ve 20. yüzyılın başında bir anayasa ve yeni bir para birimi olan Karadağ'ın para birimini tanıtmak gibi birkaç modernleştirici reform başlatmıştı.
Karadağ, Rumeli'nin Osmanlı kontrolündeki son bölgelerinde pay kazanma umuduyla 1912'de Birinci Balkan Savaşı'na katıldı. Karadağ, 30 Mayıs 1913'te Sancak'ı Sırbistan ile bölerek daha fazla toprak kazanımı elde etti. Ancak Karadağlılar, Büyük Güçlerin ısrarı üzerine Mayıs 1913'te yeni ele geçirilen İşkodra şehrini (Sırpça Skadar, günümüz İşkodrası) yeni Arnavutluk devletine bırakmak zorunda kaldılar. Esad Paşa, Karadağ'ın Orta Arnavutluk'taki iddialarını desteklemesi karşılığında kasabayı Karadağlılara teslim etmek için bir anlaşma yaptı. Ancak, İşkodra ve çevresi büyük bir etnik Arnavut çoğunluğa sahip olduğundan, bölge bunun yerine Arnavutluk eyaletine gitti. Haziran 1913'te İkinci Balkan Savaşı patlak verdiğinde, Sırbistan Bulgaristan'a karşı savaştı ve I.Nikola Sırbistan'ın yanında yer aldı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında (1914-1918) Karadağ, I.Nikola Sırp yanlısı politikası doğrultusunda Üçlü İtilaf ile ittifak kurdu. Buna göre, Avusturya-Macaristan, 15 Ocak 1916'dan Ekim 1918'e kadar Karadağ'ı işgal etti.
20 Temmuz 1917'de Korfu Deklarasyonu'nun imzalanması, Karadağ'ın Sırbistan ile birleşmesinin habercisiydi. 26 Kasım 1918'de, Karadağ halkını temsil ettiğini iddia eden seçilmiş bir organ olan Podgorica Meclisi, oybirliğiyle, kral I. Nikola'yı (hâlâ sürgündeydi) görevden alan ve Karadağ'ı Sırbistan ile birleştiren bir kararı kabul etti. Bu olay üzerine, daha önce hanedanının başrolü oynadığı Sırbistan ile daha büyük bir devlete birleşmeyi destekleyen I. Nikola, Karadağ milliyetçiliğini desteklemeye ve 1921'de Fransa'da ölümüne kadar sürdürdüğü bir pozisyon olan Sırbistan ile birliğe karşı çıkmaya çalıştı.
1 Aralık 1918'de hem Sırbistan hem de Karadağ'ın parça olduğu Yugoslavya Krallığı kuruldu.
II. Dünya Savaşı sırasında Yugoslavya'daki işgal kuvvetleri, İtalya'nın Karadağ valiliğini kukla bir krallığa dönüştürmeyi düşündü, ancak bu planlardan hiçbir şey çıkmadı.
Üniter parlamenter anayasal monarşi(1844-1924; 1935-1941; 1944-1973)
Yunanistan Krallığı (Yunanca: Βασίλειον της Ελλάδος Vasilion tis Ellados), 1832 yılında dönemin süper güçleri Birleşik Krallık, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Prusya, Fransa ve Rus İmparatorluğu tarafından ilan edilen devlettir. Bağımsızlık duyurusunun yapılmasının ardından, Osmanlı İmparatorluğu'ndan tam bağımsızlığını eline almış olduğu 30 Ağustos 1832 tarihli antlaşmayla uluslararası düzeyde tanınmıştır. Yunan Bağımsızlık Savaşı'nı yöneten geçici Yunan hükûmetinin üzerine kurulmuş ve 1924 yılında krallık devrilerek yerine ikinci Yunan Cumhuriyeti kurulana dek ayakta kalmıştır. Daha sonra cumhuriyetin 1935 yılında yeniden yerini krallığa bırakmasıyla bu kez 1974 yılına dek Yunanistan topraklarında egemen olmuş ve yedi yıllık bir askerî darbe döneminin ardından bugünkü modern Yunanistan Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla tarihe karışmıştır.
Osmanlı Devleti'nde, Fransız İhtilali ile ateşlenen milliyetçilik akımı Avrupa'da birçok kavmi ayaklandırdığı gibi, Osmanlılarda da azınlıkların bir kısmını cezbetmişti. Osmanlı Devleti'nde ilk ayaklanan millet Sırplar olmasına rağmen en sistemli şekilde örgütlenmeyi ve eylem yapmayı Yunanlar gerçekleştirmiştir. Sırplar'ın ayaklanmasını sadece Ruslar desteklerken Yunanların bağımsızlık hareketini tüm Avrupa desteklemiştir. Osmanlı yöneticilerine göre o dönemde İstanbul'da bulunan Ekümenik Patrik Gregorios da isyancıları desteklemiştir. Patrik Gregorios'u sorguladıktan sonra Yunan ayaklanması ile olan ilişkisine kanaat getiren sadrazam Benderli Ali Paşa 22 Nisan 1821'de idamına ferman buyurmuştur. Patrik'in asıldığı günden sonra, idama götürülürken dışarı çıkartıldığı odanın kapısı kilitlenmiştir. Bugün kilisenin inisiyatifine bağlı olarak kapı hâlâ kapalı tutulmaktadır. Bu kapı Petro Kapısı ya da Orta kapı olarak da bilinir.
İsyan tüm Yunanistan'da değil sadece Mora'da başlamıştır. Fakat Anadolu'da yaşayan Rumlar da Yunanlara bağımsızlıkları konusunda tam destek veriyordu. Rönesans ile Antik Yunanistan kültürünü tanımış olan Avrupa, Yunanlara bir hayranlık duymaktaydı. Bu nedenle Yunanistan'ın bağımsızlığı için tüm devletler Osmanlı'ya baskı uyguluyordu. Fakat Osmanlıların gözü ile bakıldığında Rumlar diğer azınlıklara oran ile daha özel yerlere sahiplerdi. Yabancı dil bilenler gümrük memurluğu ve tercümanlık görevlerine bile atanmıştır.
Avrupa'nın kendilerine tam destek verdiğini gören Yunanlar isyan hazırlıklarına hız verdiler. 1814 yılında Filiki Eterya Derneğini kurdular ve amaçlarını Megali İdea olarak sloganlaştırdılar. Amaçları Bizans İmparatorluğu'nun zamanında sahip olduğu toprakları tekrar geri almak idi. Bu nedenle ilk isyanlarını Eflâk-Boğdan topraklarında başlattılar. Fakat bu isyan Osmanlı Devleti tarafından kısa sürede bastırıldı.
İsyanlar gerek Osmanlı Devleti gerek ise eyalet valilerinden yardım alınarak bastırılıyordu fakat Osmanlı'nın her müdahalesi Avrupa devletlerinin tepkisini çekiyordu. 1827'ye gelindiğinde Rusya, Birleşik Krallık ve Fransa bir araya gelerek Osmanlı Devleti'nin Balkan topraklarının parçalamak amacı ile -olaya bir de din boyutunu katarak- Yunanistan'ın özerk bir prenslik olmasını ve Yunan topraklarında yaşayan tüm Türklerin sürülmesini kararlaştırdılar. Bu karar Osmanlı Devleti'ne iletildiğinde sultan reddetti ve bu ülkeler filolarını Osmanlı'nın üzerine göndererek Osmanlı Filosunu yaktılar. Osmanlı zararın tazmini için bu devletlere çağrı göndermiştir fakat Rusya bu çağrıya savaş açarak yanıt vermiştir.
1828 yılında Ruslar ile yapılan savaşta Osmanlı Devleti yenildi. Birçok tarihçi bu mağlubiyetin sebebini Yeniçeri Ocağı'nın henüz kaldırılmış olmasına ve yeni ordunun savaşa hazırlıklı ve alışkın olmamasına bağlar. Rusya, Osmanlı'nın bu boş anından yararlanarak Erzurum ve Kars'ı işgâl edip Trabzon'a doğru ilerlemeye başlayınca Osmanlı Devleti eline kalan toprağını kaçırmamak için Prusya aracılığı ile Rusya'dan barış istedi. Rusya'nın kabul etmesi ile beraber Edirne Antlaşması imzalandı. Anlaşmaya göre, Osmanlı Devleti, Yunanistan'a bağımsızlık verecekti.
Yunan Bağımsızlık Mücadelesi'nden sonra Yannis Kapodistrias (Ιωάννης Καποδίστριας - Avrupa'da bilinen adı ile John Capodistria) liderliğinde Yunanistan, Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğinden kurtuldu. Fakat henüz Yunanistan'ın bağımsızlığı uluslararası düzeyde tanınmadan bir suikasta uğradı ve hayatını kaybetti. 1832 yılında Londra Konferansı'nda aynı zamanda dönemin süper güçleri kabul edilen Birleşik Krallık, Rusya ve Fransa, Yunanistan tahtını 17 yaşındaki Bavyeralı Otto'ya teklif etti. Teklifin kabul görmesi ile Prens Otto, Yunanistan Krallığı'nın ilk kralı olarak tahta oturdu. Otto tahta çıktığına daha reşit değildi bu nedenle Yunanistan'a döndüğünde 1835 yılına kadar ülkeyi Otto adına naipler konseyi yönetti. Otto, kararlarında ve yönetimdeki sözlerinde kendine yardımcı olması için -genelde Bavyera'dan gelen- danışmanlar tutuyordu, bazen ise kendi kararlarını kendi veriyordu. 3 Eylül 1843 yılındaki bir ayaklanmaya kadar hâl böyle devam etti. Ayaklanma ile birlikte Otto, Yunanistan'a bir anayasa çıkarmaya zorlandı. 1863 yılında tahttan indirilinceye dek ülkeyi bir anayasal krallık olarak yönetti.
Kral Otto 1863 yılında devrilince, yerine I. Georgios adı ile Danimarka Kralı'nın yine 17 yaşındaki oğlu Prens William geçti. 50 yıl boyunca tahtta oturdu ve I. Georgios'un dönemi Yunanistan Krallığı için genişleme dönemi olarak adlandırılır. İlk yıllarda Yunanistan epey küçük bir ülke idi. Ege Adaları'nın büyük bir kısmı, Trakya, Makedonya ve Teselya sınırların içinde değildi. I. Georgios'un döneminde İngilizler, 1815 yılından beri kullanıma hakkını bulundurdukları İyon Adaları'nı 1864 yılında Yunanistan'a devretti. Rusya ile Osmanlı Devleti'nin savaşta olduğu 1881 yılında karmaşadan yararlanan Yunanistan, Teselya'nın bir kısmı ile birtakım bölgelerde bazı topraklar aldı. I. Georgios'un politik düzeyde bu denli aktif olması bazı çevrelerde tehlike teşkil ediyordu ve bu nedenle Yunanistan'ın ikinci kralı da gayriresmî olarak Yunanistan'a bağlanmış olan Selanik'te suikaste uğrayarak yaşamını yitirdi.
Kral I. Georgios öldürüldükten sonra ülke Osmanlı ile bir savaşlar dizisi yaşadı. Bu savaşlardan tam bir sonuç alınamıyordu zirâ Yunanistan'ın ekonomisi de iyiden iyiye bozulmaya başlamıştı. Durum daha da kötüye gitmeden Yunan ekonomisi uluslararası denetim altına alındı ve 1910 yılında Elefthérios Venizélos (Yunanca: Ελευθέριος Βενιζέλος) kral I. Konstantin'e yardımcı olması amacı ile başbakanlık görevine getirildi. Bunun ile birlikte ülke öncekine oran ile bir düzelme dönemine girdi. I. Dünya Savaşı'nın başlamasının ardından İngilizler ile Fransızları tutan Venizélos ile Almanlar'ı tutan kral I. Konstantin arasında fikir çatışmaları yaşandı. Kral I. Konstantin'i tahttan indirmeyi başaran Venizélos yerine onun oğlu Aleksander'i geçirmeyi başardı. Sonunda Venizélos Almanlara ve müttefiklerine karşı (Osmanlı Devleti de dahil) savaştı ve Osmanlı Devleti de bu savaşta yenildiği için Sevr Antlaşması'nı kabul etmek zorunda kaldı. Sevr Antlaşması ile Yunanistan büyük toprak kazançları elde etti. Bu antlaşmaya karşı çıkan Mustafa Kemal Atatürk komutasındaki ordular Yunanları antlaşma ile kazanmış oldukları İzmir'den savaş ile püskürttü. Lozan Antlaşması döneminde oğlu Aleksander bir maymunun ısırmasından öldüğü için I. Konstantin tekrar tahttaydı. Yunanların İzmir'den kovulması ile beraber Konstanin tekrar tahttan indirildi ve sürgüne gönderildiği Sicilya'da öldü. Daha sonra Yunanlar, Sevr Antlaşması ile aldıkları toprakları Lozan Antlaşması ile geri vermişlerdir.
1923 yılında Lozan Antlaşması ile Yunanistan ile Türkiye arasındaki savaş resmi olarak durdu. Fakat bu kez ülke içinde iç karışıklıklar baş gösteriyordu. Büyük bir ayaklanma ile bir yıl sonra, 1924'te, krallık rejimi devrildi ve cumhuriyet ilan edildi. Yunanistan'da o güne dek kurulmuş olan ikinci cumhuriyet olan bu yönetim henüz tüm devletler tarafından tanınmış bile değildi. 1935 yılında Yunanistan'da yapılan referandum sonucunda yeniden krallık rejimi kuruldu. I. Konstantin'nin oğlu, II. Georgios tahta geçirildi. Yunan krallığı bir süre yönetimi elinde tuttu ve nihayet 21 Nisan 1967'de ordu yönetime el koyarak hükûmeti devirdi. Dönemin Kralı II. Konstantin Aralık 1967'de cuntaya karşı darbe girişimi yaptı darbenin başarısız olması üzerine Kral ve ailesi Roma'ya kaçtı. 1974 yılında Konstantin Karamanlis başbakanlık görevine getirilerek Yunanistan'da üçüncü ve son cumhuriyet ilan edildi.
Bu liste Yunanistan Krallığı krallarının isimlerini ve tahta çıkış ve tahttan iniş tarihlerini vermektedir:
Romanya Krallığı (Rumence: Regatul României), 1881 ile 1947 yılları arası varlığını sürdürmüş eski bir parlamenter monarşik Rumen devletidir. Devlet 26 Mart 1881 tarihinde ilan edilmiştir. I. Carol da Romanya'nın ilk kralı olarak Sinaia Peleş Sarayında taç giymiştir. I. Carol ise Alman Hohenzollern Hanedanı'ndan gelmektedir ve önceki adı Prens Karl Eitel Friedrich Zephyrinus Ludwig'dir. Romanya Krallığı, 1913 yılında Bulgaristan'a karşı diğer Balkan ülkeleriyle birleşerek II. Balkan Savaşı'na katılmıştır. Sonuç olarak Güney Dobruca'yı Bulgaristan'dan almıştır. Ancak I. Dünya Savaşı'nda Almanya'ya yenilmiş, Romanya toprakları işgal edilmiş ve Almanya ile barış imzalamak zorunda kalmıştır. Ancak savaşın sonunda Almanya, İtilaf Devletleri'ne yenilince Romanya'nın şansı tekrar değişmiş, Versailles Barış Antlaşması'nda Bukovina ve Transilvanya'yı elde etmiştir. II. Dünya Savaşı'nda Romanya, Ion Antonescu önderliğinde Mihverler'in yanında savaşa girdi. Bu seferki sonuç çok farklı oldu, Romanya savaşı kaybetti. Ion Antonescu'nun diktatörlüğü yıkıldı. 1947 yılında Sovyet güçlerinin de etkisiyle ve desteğiyle komünist yönetim başa geçti ve Romanya Halk Cumhuriyeti kuruldu.
Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı özerk devletler olan Eflak ve Boğdan'ın her ikisinin de voyvodası olan Alexandru Cuza 1859'da voyvodalıkları birleştirdi ve Romanya'yı kurdu. 5 Şubat 1862'de iki devlet birleşip Romanya Prensliği'ni kurdu ve başkenti Bükreş oldu.
Alman Prensi Charles Hohenzollern-Sigmaringen, gelecekteki Almanya birliğine ve bağımsızlığına destek sağlamak adına Romanya Prensi olarak atandı. I. Carol olarak taç giydi ve onun soyundan gelenler 1947'de monarşinin devrilmesine kadar Romanya'yı yönetti.
93 Harbi'nin ardından Berlin Antlaşması ile Romanya bağımsız bir devlet olarak tanındı. Antlaşmaya göre her ne kadar Bucak'ı Rus İmparatorluğu'na teslim etmesi gerekse de Dobruca'yı Osmanlı'dan satın aldı. 15 Mart 1881'de Romanya Parlamentosu, devleti krallık olarak ilan etti ve Romanya Krallığı kuruldu. 10 Mayıs 1881'de I. Carol kral olarak taç giydi.
Osmanlı, Avusturya-Macaristan ve Rusya arasında sıkışan yeni kurulan devlet kültürel, eğitimsel ve idari olarak batıyı özellikle Fransa'yı model aldı.[kaynak belirtilmeli]
1916'da Romanya, İtilaf Devletleri safında I. Dünya Savaşı'na girdi. Romanya, savaş sırasında Bulgaristan ile bir dizi çatışmaya girdi ancak bu çatışmalar başarılı olmadığı gibi daha önce Bükreş Antlaşması ve Berlin Kongresi ile Romanya'ya verilen Dobruca'yı kaybetti. Romen kuvvetleri askeri olarak başarı gösteremese de savaşın sonunda Avusturya ve Rusya imparatorlukların çökmesi ile otorite boşluğundan yararlandı. Transilvanya, Besarabya ve Bukovina'daki çeşitli halk meclisleri Romanya ile birleşme kararı aldı. 1919'daki Saint-Germain Antlaşması ve 1920'deki Trianon Antlaşması ile bu toprakların çoğunun Romanya tarafından ilhak edildiği tanındı.
Romanya, I. Dünya Savaşı'na geç girdi ancak sonunda 1916'da İttifak Devletleri'ne savaş ilan ederek İtilaf Devletleri'nin yanında savaşa girdi. Romanya askeri operasyonları, İttifak Güçleri'nin 1916'da Transilvanya Savaşı'nı kazanması ve hızlıca stratejik petrol sahalarını içeren Bükreş de dahil olmak üzere Eflak'ı ve Dobruca'yı işgal etmesiyle çıkmaza girdi. 1917'de özellikle Maraşeşti'de süren direnişe rağmen Rusya'da Ekim Devrimi'nin gerçekleşmesi ve savaştan çekilmesiyle Romanya destekten yoksun kaldı. Böylece önce Focşani Ateşkesi'ni bir yıl sonra Mayıs 1918'de ise Bükreş Antlaşması'nı imzalayarak savaştan çekilmek zorunda kaldı. Ancak Selanik cephesinde gerçekleşen ve Bulgaristan'ı savaştan çıkaran başarılı bir taarruzdan sonra Romanya hükûmeti, Batı Avrupa'da savaşın bitmesinden bir gün önce 10 Kasım 1918'de bölgede kontrolü yeniden ele geçirdi. Rusya'da meydana gelen güç boşluğundan yararlanarak önce 1918'de Besarabya, daha sonra da 1 Aralık 1918'de Transilvanyalı Romenlerin Alba İulia'da Transilvanya ve Romanya Krallığı'nın birleşmesi bildirisini yayınlaması ile Transilvanya, Romanya Krallığı'na katıldı. 1919'da Macar Sovyet Cumhuriyeti ile yapılan savaş sonucunda Romen güçleri Budapeşte'yi işgal etti ve Béla Kun'un Bolşevik rejimine son verdi.
Kıbrıslı Mehmed Kâmil Paşa (Osmanlıca: محمد كامل پاشا; 1833, Gâziler – 14 Kasım 1913, Lefkoşa), Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde 4 kez sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.
II. Abdülhamid saltanatında 25 Eylül 1885 - 4 Eylül 1891, 2 Ekim 1895 - 7 Kasım 1895 ve 5 Ağustos 1908 - 14 Şubat 1909 tarihleri arasında ve V. Mehmed saltanatında 29 Ekim 1912 - 23 Ocak 1913 tarihleri arasında toplam altı yıl dokuz ay yirmi gün sadrazamlık yapmış ve üst düzey bürokrasinin çeşitli kademelerinde görevlerde bulunmuştur.
Doğum tarihi kimi kaynaklarda 1832 kimilerinde 1833 olarak belirtilir. Lefkoşa'da doğmuştur. Babası, Lefkoşa'ya bağlı Gâziler (Piroyi) köyünden topçu yüzbaşı Sâlih Ağa'dır. Baba tarafından dedesi Anamur'un Karakese köyündendir. Annesi, Kıbrıslı bir aileye mensup olan Pembe Hanım'dır.
On üç yaşına kadar Kıbrıs'ta eğitim gördü; Arapça, Farsça, Fransızca ve Rumca öğrendi. 1845'te küçük kardeşi ile birlikte Mısır'a götürüldü ve Elsine Medresesi'nde öğrenim gördü. Kısa süre sonra medrese Harbiye Mektebi'ne dönüştürülünce askeri bilimleri öğrendi. Okulu süvari mülâzımı olarak tamamladı.
Öğrenimi sırasında Mısır Hıdivi Abbas Paşa'nın hizmetine girdi. 1851 Londra'daki Dünya Fuarı esnasında Hidiv'in oğullarından birine refakat ederek İngiltere'yi ziyaret edip[kaynak belirtilmeli]; çok iyi derecede İngilizce öğrendi; Abbas Paşa'nın oğlu İlhami Bey'e ders verdi.
Abbas Paşa'nın sarayında siyasi görevler de aldı ve 1854 yılında İstanbul'a gönderilen bir siyasi heyet içinde yer alarak ilk defa İstanbul'a gitti. Aynı yıl Avrupa başkentlerini ziyaret edecek bir heyetin içinde görevlendirildi. Ancak Abbas Paşa'nın iki hizmetkârı tarafından öldürülmesini üzerine heyet geri döndü ve Kâmil Paşa, İlhami Bey ile birlikte Mısır'dan ayrılıp İstanbul'a yerleşti. Sultan Abdülmecid'in kızı Münîre Sultan'la evlenen Hilmi Paşa'nın 1857'de ölmesi üzerine sadrazam Kıbrıslı Mehmed Emin Paşa'nın isteği ile Mısır'daki memuriyetten ayrılıp Osmanlı Devleti'nin hizmetine geçti.
1860 yılında Osmanlı Devleti hizmetine girdi. 1885 yılında ilk defa sadrazam olarak atanıncaya kadar 25 yıl boyunca ufak memuriyetlerden nazırlığa kadar çeşitli görevlerde bulundu. Doğu Rumeli, Hersek, Kosova, İzmir (ismen Aydın) ve memleketi Kıbrıs gibi pek çok vilayette valilik görevleri yaptı. 1879 ve 1882 yıllarında iki kez Evkaf-ı Hümâyun Nazırlığı, 1880-1881 yılları arasında Maarif Nazırlığı yaptıktan sonra ilk kez 1885'te sadrazamlığa atandı.
Mehmed Kâmil Paşa, 1885 ile 1913 arasında dört kez sadrazamlık yapmıştır. İlk defa 1885 yılında sadrazamlığa atandı ve beş yıl on bir ay dokuz gün boyunca sadrazamlık makamında kaldı. I. sadrazamlık devrinde azınlık milletlerin isyanlarını önlemeye çalıştı; yeni eğitim kurumlarının açılmasına büyük önem verdi. Ziraat Bankası'nın kuruluşu bu dönemde gerçekleşti. Yerine Mehmed Said Paşa'nın getirilmesi üzerine aralarında büyük bir rekabet başladı.
Ermeni olaylarının ortaya çıkışı ve bu olaylarla ilgili olarak Avrupa devletlerinin ıslahat yapılmasını istemesi üzerine bu ıslahatların gerçekleştirilmesi için 1895'te Mehmed Kâmil Paşa ikinci kez sadrazamlığa atandı. 3 Ekim'de başlayan sadareti 7 Kasım'da son buldu. 12 yıl süreyle Aydın valiliği yaptı.
II. Meşrutiyet|sağ'in ilânından iki gün önce 22 Temmuz 1908'de Said Paşa'nın yedinci defa sadârete getirilmesinin ardından Said Paşa kabinesinde Mecli-i Vükela Memuru olarak yer aldı. Çok kısa süre sonra Said Paşa'nın istifa etmesi üzerine üçüncü defa sadârete tayin edildi. Osmanlı Millet Meclisi'ni toplamayı, Abdülhamîd'i ikna ederek bu meclisin açılışına götürmeyi başardı. Ancak İttihat ve Terakkî ileri gelenleri arasındaki anlaşmazlıklar nedenle zor durumda kaldı. Ordunun siyasetten çekilmesi için çalışması, meşrutiyeti ordunun desteğinden yoksun bırakarak irticayı güçlendirmek olarak yorumlandı. Sadrazam Meclis-i Meb'ûsan'a izahat vermek için çağrıldı. Kâmil Paşa 4 gün sora Meclise geleceğini ve bilgi vereceğini arz etti. Bu süre tanınmadığı gibi meclise gelmediğinden güvensizlik kararı verildi. Kâmil Paşa 15 Şubat 1909'da görevinden çekildi.
Üç yıl boyunca bir köşede kalan Mehmed Kâmil Paşa, 1911'de zatürreye yakalanıp ağır bir hastalık dönemi geçirdi ve hava değişikliği için Mısır'a gitti. Bu sırada Hindistan gezisine çıkmış olan İngiltere Kralı V. Georges ve kraliçe ile gemide öğle yemeğinde buluştu. Bu olay, İttihat ve Terakkî yanlısı basında ağır eleştirilere uğramasına neden oldu. Bir süre sonra İstanbul'a döndü.
22 Temmuz 1912'de sadrazam olan Ahmed Muhtar Paşa kabinesinde Şûrâ-yı Devlet reisi sıfatıyla yer aldı. Üç ay sonra Ahmed Muhtar Paşa'nın istifası üzerine 29 Ekim 1912'de dördüncü kez sadrazam tayin edildi. Sadrazamlığı sırasında Balkan Savaşı çıktı. Edirne Bulgarlar tarafından işgal edildi. Bu arada Bâb-ı Âli Baskını meydana geldi ve Kâmil Paşa sadrazamlık makamına gelen Enver Paşa'nın kendisini tabanca ile tehdit etmesi sonucu istifasını verdi.
İstifasından sonra yakın dostu Lord Herbert Kitchener tarafından davet edildiği Kahire'de üç ay kalan Kâmil Paşa, 1878'de İngiliz yönetimine giren memleketi Kıbrıs'ta yerleşti. Koşulların değişmesini ve tekrar Osmanlı başkentine dönmeyi umuyordu ancak kendisinden sonra sadrazam olan Mahmud Şevket Paşa'nın suikaste kurban gitmesi ve İttihatçıların muhalif siyasetçileri sürgüne yollamaya başlamaları ile ümitleri son buldu. Sürgün edilenler arasında bulunan ailesi de Kıbrıs'a yanına geldi. Kıbrıslı Mehmed Kâmil Paşa bu esnada, İngiltere'ye gitmeye hazırlanırken, 14 Kasım 1913 günü kalp krizi veya senkoptan ölmüş, Lefkoşa Arabahmet Camii hazîresine gömülmüştür.
Kâmil Paşa, tiyatro sanatçısı Zeki Alasya'nın büyük dayısı eski korgeneral ve milletvekili Naci Eldeniz'in kayınpederi, eski senato başkanı Tekin Arıburun'un büyük kayınpederi, XI. dönem İzmir milletvekili Perihan Arıburun'un ve 1933-1934 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığı görevi yapan Ord. Prof. Dr. Hikmet Bayur'un dedesi ve Albay Dr. Ali Şener'in eşi Vahide Mine Şener'in büyük dedesidir.
Hüseyin Nâzım Paşa (1848 - 23 Ocak 1913), Osmanlı İmparatorluğu'nun 8 Ocak 1912 - 23 Ocak 1913 tarihleri arasındaki Çerkes kökenli Harbiye Nazırı idi. Babası Çerkes İsmail Paşa'dır.
93 Harbine genç bir subay olarak katılmıştır. Sonrasında Osmanlı ordularında özellikle Rumeli'de çeşitli görevlerde bulunmuştur. Rusya ve Fransa'da yapılan ordu manevralarına katılmış ve sonrasında fahr-i yaverana dahil edilmiştir. Meşrutiyet döneminde Edirne'de II. Ordu Komutanlığında bulunmuş, 31 Mart döneminde kısa bir süreliğine I. Ordu Komutanlığı'na getirilmiştir. Bu dönemde Ahrar Fırkası ve Prens Sabahattin'e yakın bulunmuştur.
Daha sonra Osmanlı ordusu'na başkomutanlık ettiği I. Balkan Savaşı başarısızlıkla sonuçlandı. Başarısızlığının en önemli sebebi de Nâzım Paşa'nın Colmar von der Goltz tarafından hazırlanan gerçekçi nitelikte ve stratejik savunma prensibini benimsemiş Osmanlı harekât planlarının selefi Ahmet İzzet Paşa'nın aksine reddi ve seferberlikte dahil savaşa hazırlıkta yaptığı ihmaller olduğu düşünülmektedir.