kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Oluşturulan bu kuvvetin görevi Şatülethem'ğin batısında İngilizlerin sağ yanını tesir altına almak, böylece 18. Kolordu'ya yardım sağlamaktı. 13. Kolordu meşhur 78 numaralı emrini yayınlayarak bu maceraya atılmak üzere hazırlıklarını 20 Nisan tarihinde tamamladı.
13. Kolordu, Cebeli Hamrin'in korunması ve savunması için 6. Tümen Komutanı Albay Nazif (Kayacık) Bey (Cumhuriyet döneminde Tümgeneral) komutasındaki Süvari Tugayı ile 2. Tümenin 1. Alayı, 6. Tümenin 16. Piyade Alayı ile 18. Alayın 1. Taburunu Sühaniye ve Narin Köprüsü civarında düşmanla temasta bıraktı. Diyale cephesi ise daha önceden olduğu gibi Kızılribat'taki 156. Piyade Alayı tarafından korunacaktı. Cebeli Hamrin'deki birlikler, ciddî bir düşman baskısı görülürse Kara tepe sırtlarına çekilecekti. 1. Piyade Alayı ile süvari tugay komutanlarına da aynı şekilde zor durumda kalmaları hâlinde Kifri'nin 20 kilometre doğusuna çekilme yetkisi verilmişti. 14. Tümen bugün (19 Nisan 1917) Bent Ethem'in 7 kilometre güneyindeki Rüveyzat bölgesine gelerek ordugâha geçti. Tümen, 18 Nisan'da zahmetli bir yürüyüşten sonra Sarha-Ebu Garab üzerinden buraya gelmişti. Tümen ilk iş olarak, kendi emniyeti için süvari ve topçu ile takviye edilmiş 37. Piyade Alayının 3. Taburunu Ethem çayı batı sahiline geçirdi. Bu müfreze tümenin güneye intikali süresince karşı sahilinden yürüyerek büyük kısmı batıdan gelecek tehlikelere karşı koruyacaktı.
13. Kolordu komutanının yardım kuvvetlerinin yedi günden önce Bent Ethem'e varmasının mümkün olmadığını ve kolordunun elinde 4 günlük erzak stoğunun bulunduğunu bildiren son raporundan sonra, 6. Ordu komutanı Ethem çayı harekâtından vazgeçmiş ve bunu 20 Nisan tarihinde bir emirle kolorduya bildirmişti. Ne var ki artık çok geçti. 13. Kolordu büyük kısmı ile harekâta başlamış bulunuyordu. Kolordu komutanı sık sık emir değiştirilmesinin zaten morali bozuk asker üzerinde iyi netice vermeyeceğini dikkate alarak bu emri görmezlikten geldi ve harekâta devam edeceğini bildirdi. 2. Tümen, aynı tarihte Narin Köprüsü'nden Bent Ethem'e hareket etti. Tümenin 22 Nisan'da Tülistan köyüne varması plânlanmıştı. 14. Tümen yolun pek engebeli olmasından dolayı Ali Veli köyünden Bent Ethem'e gidememiş, köyün kuzeyinden dolaşmak zorunda kalarak Bend Ethem yerine Rüveyzat'a geçebilmişti.
General Maude, Türk birliklerini çok sarsılmış kabul ediyordu. O, sağdan itibaren başladığı içi hat manevrasına devam ederek şimdi de 18. Kolordu'nun İstabulat'daki grubuna taarruza karar vermişti.
General Kob (1. Kolordu komutanı), Dicle kanalının tabiî bir engel teşkil etmesi ve Türk mevzilerinin önünün açık bulunmasından dolayı 19/20 Nisan gecesi Elhobin civarında bir mevzi tutarak bunun himayesinde taarruz hazırlığı yapmak suretiyle işe başladı.
İngilizler Ethem çayının Dicle ile birleştiği yerde bir köprü kurmuşlardı. Dicle sol sahilindeki 3. Kolordudan Kassel Süvari Tugayı sağ sahile geçirilerek 1. Kolordunun emrine verildi. 21. Tugayla Elhabin'de bir mevzi işgal edildi. İstabulat'a taarruz için 1. Kolordu komutanının elinde 13 piyade taburu, 7 süvari bölüğü ve 76 top toplanmıştı. (Kassel Süvari Tugayı ile 8, 9, 19, 21 ve 28. piyade tugayları.)
İstabulat mevziine taarruz görevi 7. Tümen komutanına verildi. Bu kuvvet ayrıca kolordu topçusu ile de takviye edildi. Tümen 21. Piyade Tugayı ile Dicle kanalının kuzeyinden, 19. Piyade Tugayı ile de kanalın doğusundan sola kademeli olarak kanalın güneyine taarruz edecek; 28. Tugay ise ihtiyatta kalacaktı.
Samarra'dan 18 kilometre uzaklıkta bulunan İstabulat mevzii sağ kanadı çöle doğru uzayıp giden Alçalı kanalına dayalı, diğer tarafı İstabulat harabeleri ilerisinde birçok kanal ve tepecikler içinde kalır, içinden Dicle kanalı geçer. Bu kanal 15-20 metre genişliğinde 8-10 metre derinliğinde olup, etrafı yüksek toprak yığını ile çevrilmiştir. Bu nedenle mevzi için büyük bir mahsur teşkil eder. Çünkü Dicle ile kanal arasından yaklaşan düşman için örtü sağlar ve onu, savunan tarafın topçu ateşi tesiriden büyük ölçüde korur. Taarruz eden taraf rahatlıkla mevzilerin sol kanadına kadar yanaşma imkânına sahiptir.
İstablad mevzii üç kademe hâlinde hazırlanmıştı. Birinci ve ikinci hatlar arasında ihtiyatlar için hendekler, gözetleme yerleri ve topçular için değiştirme mevzileri inşa edilmişti.
18. Kolordu İstabulat mevziinde soldan doğru; 51. Tümenin 9 ve 7. piyade alayları 52. Tümenin 43. Piyade Alayı, 156. Piyade Alayının 3. Taburu birinci savunma hattında, 37. Piyade Alayının iki taburu (52. Tümen ihtiyatı) ile 166. Piyade Alayının bir taburu ikinci savunma hattında olarak tertiplendi. Cephe gerisinde 4 sahra bataryası ile bir 15'lik obüs bataryası mevzie sokuldu. Her alay cephesi ilerisine ve takriben 2 kilometre mesafeye kendi yakın emniyetlerini sağlamak maksadıyla muharebe ileri karakolu çıkardı.
21 Nisan 1917 sabah saat 04.00'te 21. İngiliz Piyade Tugayı İstabulat mevzine karşı özellikle, Dicie kanalı ile Dicle arasındaki 9ö Piyade Alayı cephesinde topçu ve makineli tüfek ateşlerini yoğunlaştırdıktan sonra alaca karanlıktan da yararlanarak bu alaya taarruza başladı. Alay, ihtiyatındaki 1. Taburu şiddetli topçu ateşine rağmen kanalın kuzeyine kaydırarak bu kesimi tuttu. İngilizler bu sırada Dicie kanalının güneyinden 7. Piyade Alayı cephesine diğer tugayları (19. Tugay) ile ilerlemeye devam etti. Her iki alayın muharebe ileri karakolları geri çekilmiş olduğundan düşman Harap istasyonunu kolayca ele geçirdi.
18. Kolordu komutanı, düşmanın Metruştepe istikametinde sıklet merkezi kurması üzerine saat 06.45'te 51. Tümen komutanını telefonla arayarak bu tepenin mutlaka elde bulundurulmasını ihtar etmek zorunda kaldı. Tepe 9. Alayın 1. Taburu tarafından korunuyordu. Saat 08.30'da 51. Tümen komutanı 37. Alaydan bir tabur ile bu bölgeyi takviye etti. Yapılan karşı taarruz muvaffak olamayınca tümen komutanı her iki alaya bulundukları mevzilerde kalmalarını emretti. Öğleye doğru düşman taarruzları durdurulmuştu. Öğleden sonra yapılan ikinci karşı taarruz da bir netice vermedi.
Akşama doğru topçu taburunun gözetleme yerine gelmiş bulunan kolordu komutanı birlik komutanlarından gerekli bilgileri aldıktan sonra kararını verdi. Karanlık bastıktan sonra bütün birlikler 4 kilometre gerideki ikinci mevzie çekileceklerdi. Verilen emirde 52. Tümen 181. Alayın iki ve 7. Alayın bir taburu ile ikinci İstabulat mevziini işgal edecek ve savunacak 51. Tümen de asıl mevzinin 5 kilometre batısında ve demir yolu hattının iki tarafında kolordu ihtiyatını teşkil edecekti. Bu emir üzerine bütün birlikler 21/22 Nisan akşamı saat 20,00'den sonra mevzilerini tahliye ederek ikinci mevzie çekilmeye başladılar. Gece yarısına doğru ikinci mevzi işgal edildi.
Bugünkü muharebede 18. Kolordu'nun vermiş olduğu zayiat; şehit, yaralı ve kayıp olarak 43 subay, 1175 erdir.
I. ve II. Ramadi Muharebeleri (1917), I. Dünya Savaşı sırasında Temmuz ve Eylül 1917'de İngiliz İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu arasında gerçekleşmiştir. İki taraf, Irak'ın merkezinde, Bağdat'ın yaklaşık 100 km (62 mil) batısında, Fırat Nehri'nin güney kıyısında yer alan ve önemli bir Osmanlı garnizonunun bulunduğu Ramadi kasabasında çatışmıştır. Kasabanın Halep ve Bağdat yolu üzerindeki stratejik konumu, Irak Cephesi'nin İngilizler açısından önemli bir hedefi haline getirmiş ancak iklim koşulları nedeniyle kasaba, üç aylık süre zarfında iki saldırı sonucu düşmüştür.
Temmuz 1917'deki ilk muharebe İngilizlerin yenilgisiyle sonuçlandı. Bunun nedeni, düşman ateşinden daha fazla kayba neden olan aşırı sıcak, kötü hava koşulları, hatalı İngiliz muhaberatı ve etkili bir Türk savunması gibi faktörlerin bir araya gelmesiydi. Alınan dersler iki ay sonraki ikinci muharebede kullanıldı: İngilizler farklı taktikler benimsedi ve garnizonu Fırat'a hapsederek kaçış yollarını kesti. Sonuç olarak garnizon büyük miktarda mühimmat ve erzakla birlikte neredeyse tümüyle ele geçirildi.
Mart 1917'de Osmanlı kuvveti, İngilizler tarafından Felluce'den çıkarıldı ve 29 km (18 mil) batıdaki Medhiç bataklığındaki mevzilere geri çekildi. Ric'at sırasında zorlanmadan Fırat üzerindeki Sehleviye Barajı aşılmış ancak nehrin aşağısındaki sel riski önemli ölçüde artırmıştı. Bunun İngilizler nazarında sel sularının Bağdat'ın batısındaki bölgeyi geçilemez hale getirmesi gibi bazı taktik avantajları olsa da, Samarra ve Musayib demiryollarının taciz edilmesi ve Felluce'ye giden yolun kesilmesi gibi kabul edilemez bir riski de beraberinde getiriyordu.
İngilizler barajı yeniden inşa etmeye başlamıştı ancak barajdaki işçileri korumak için Ramadi'nin yaklaşık 32 km (20 mil) güneyindeki Dhibban köyünün işgal edilmesi gerekiyordu. General Frederick Stanley Maude, Dhibban'ı işgal etmek ve Ramadi'deki "yaklaşık 120 kılıç, 700 tüfek ve 6 top" -toplamda yaklaşık 1.000 kişi- olduğu söylenen Osmanlı garnizonuna saldırmak için bir operasyon düzenlenmesine karar verdi. Maude'un amacı Ramadi'yi işgal etmek değil, garnizonu sürüp çıkarmak ve mümkün olduğunca çok esir ve malzeme ele geçirmekti.
Ancak Maude'un emirlerini iletmesinden birkaç gün sonra beklenmedik bir şekilde sıcaklıklar yükselmeye başladı. 8 Temmuz'a kadar sıcaklık Bağdat'ta gölgede 50 °C'nin (123 °F) üzerine çıkmış, çadırlarda ve sığınaklarda ise daha yüksek derecelere ulaşmıştı. Doğrudan güneş altında sıcaklık 71 °C (160 °F) olarak ölçülmüştü. Bir gözlemcinin belirttiğine göre Bağdat halkı bu mevsimi "insanlığın hafızasındaki en sıcak mevsim" olarak adlandırıyor ve aşırı sıcağın çoğu şeyi dokunulamayacak kadar sıcak hale getirdiği yorumunu yapıyordu: "Çadırda bir bardağın kenarı insanın elini yakıyordu. Toz ve kum insanın ayak tabanlarını çizmelerinin içinden yakar."
Maude harekâtı ertelemeyi düşündü ancak General Alexander Cobbe [en] tarafından havanın soğumasının pek olası olmadığı ve sıcağın etkisini en aza indirmek için mümkün olan tüm önlemlerin alındığı gerekçesiyle harekâta devam etmesi bildirildi. Felluce'de 7th (Ferozepore) Tugayı [en], iki süvari bölüğü, on dört topçu, dört zırhlı araç ve yarım istihkâm ve mayıncı bölüğünden oluşan bir birlik toplandı. Yarbay Charles Levenax Haldane tarafından yönetilen kuvveti desteklemek üzere üç uçak da görevlendirilmişti.
İngilizlerin karşılaştığı en büyük zorluk, kuvvetleri Ramadi'ye nasıl ulaştıracaklarıydı; çünkü sıcak, Dhibban'dan oraya gece bile yürümeyi imkânsız kılıyordu. Kuvvetlerin motorlu araçlarla taşınmasına, saldırı pozisyonlarına kadar götürülmesine ve bir saldırı düzenleyebilecek kadar dinç bir halde teslim edilmesine karar verildi. Irak Cephesi'nde motorize piyadelerin kullanılmasına yönelik çaba sarfedilmiştir. 127 Ford minibüs ve kamyonet, geceleri seyahat eden ve gündüzleri güneşten korunmak için çadırları olan 600 kişiyi taşımak için kullanıldı. Herhangi bir sıcak çarpması vakasının derhal tedavi edilebilmesini sağlamak için buz da taşınırdı.
Dhibban, 7/8 Temmuz gecesi savaşmadan ele geçirildi ve kuvvetin geri kalanı 10 Temmuz'da Felluce'den bölgeye ulaştı. Küçük bir müfreze Dhibban'ı korumak için geride kalırken, geri kalanlar 11 km (7 mil) batıdaki Medhiç bataklığına doğru ilerledi. Akşam saatlerinde bölgeye ulaştılar ve herhangi bir direnişle karşılaşmadan bölgeyi işgal ettiler, ancak kısa süre sonra Türklerin yaylım ateşiyle karşılaştılar. 11 Temmuz günü saat 01:00'de Ramadi'nin yaklaşık 3,2 km (2 mil) doğusundaki Mushaid Noktası'na doğru ilerleme kaldığı yerden devam etti. Birlik, güzergâhtaki yoğun kum nedeniyle saat 04:45'e kadar bu noktaya ulaşamadı. Kuvvetler, Ramadi'nin eteklerindeki bahçelerin ve çiftliklerin arasından ilerlerken Türkler altı topçu silahı, iki makineli tüfekle yaylım ateşi açtı. Bu sırada, üç İngiliz uçağından ikisi, radyatörlerindeki suyun sıcaktan buharlaşması nedeniyle mekanik sorunlar yaşayarak düşmek zorunda kalmıştı. Zırhlı araçlar ve piyadeler topçu ve makineli tüfek ateşi karşısında hiçbir ilerleme kaydedemiyordu. Türk topçusunun beklenenden çok daha isabetli olduğu görüldü ve İngiliz telsiz muhaberatı defalarca kesildi. Takviye birlikler saat 06:45'te gönderildi ama daha fazla ilerleyemediler.
İşleri daha da kötüleştiren bir toz fırtınası saat 08:00'de başlamış ve günün geri kalanında da devam etmiştir. İngiliz muhaberesi bozulmuş ve fırtına etkili bir karşı batarya ateşini engellemiştir. Bu da İngiliz piyadelerinin saldırıya geçmesini imkânsız hale getirdi, çünkü kavurucu sıcakta yaklaşık 1 km (1.000 yarda) açık arazide ilerlemek durumundaydılar. Sıcaklık gündüz vakti ricat etmeyi de imkânsız hale getirdiğinden, birlikler Fırat'tan su tedarik ederek bu koşullara tahammül etmişler ve mevzilenmişlerdir. Türklerin geri çekilmek üzere olabileceği yönündeki telkinler boşa çıkmış ve ertesi gün saat 03:15'te İngiliz kumandan karanlığın çökmesiyle geri çekilmeye karar vermiştir. Türkler geri çekilen İngilizlere saldırmasa da, yaklaşık 1.500 Türk yanlısı Arap bir baskın düzenledi ancak "hava aydınlanır aydınlanmaz bozguna uğratıldılar ve ağır bir şekilde cezalandırıldılar". Dhibban'a geri dönerken İngilizlere karşı keskin nişancı atışları yapmaya devam ettiler ve 13 Temmuz günü saat 21:30'da Dhibban'a ulaştılar.
Savaş, ağır hava koşulları ve beklenmedik derecede güçlü Türk direnişiyle birlikte daha da beter hale gelen maliyetli bir fiyasko ile sonuçlanmıştı. İngilizler 566 kayıp vermiş, bunların 321'i -yarısından fazlası- sıcaktan dolayı ölmüştür. Düşman ateşi İngiliz can kayıplarının ancak yarısını oluşturmuştur. Bazı askerlerin sıcak çarpmasından öldüğü, bazılarının ise susuzluktan ya da delirerek öldüğü bildirilmiştir.
Britanya İmparatorluğu'nun zaferi
Yıldırım Ordular Grubu
20. Kolordu: 116 ölü
Birüssebi Muharebesi, Osmanlı'nın Filistin cephesinde Birüssebi bölgesinde I. Dünya Savaşı sırasındaki çatışmaların adı. Osmanlılar, 30 Ekim 1915 tarihinde Hicaz Demiryolu bağlantısının ve Birüssebi istasyonunun resmi açılışını yaptılar. Açılışa ve kutlamalara üst düzey yetkililer ile birlikte 4. Ordu komutanı Cemal Paşa da katıldı.
Osmanlı cephesinin sol kanadını düşürmek için, Büyük Britanya birlikleri Birüssebi üzerine hücum etti. Anzak atlı birlikleriyle Albay İsmet Bey komutasındaki 3. Kolordu arasında yarım günlük bir mücadelenin ardından Birüssebi, 31 Ekim 1917 akşamı İngiliz kuvvetleri tarafından ele geçirildi. Böylelikle Osmanlı cephesi tehlikeli bir duruma girmişti. Bunun için 5 Kasım'da Gazze boşaltıldı ve 7 Kasım'da İngilizler Gazze'yi ele geçirdiler. Bundan sonra ise Osmanlı kuvvetleri çekilmeye, İngiliz kuvvetleri de ilerlemeye başlamıştı.
Üçüncü Gazze Muharebesi, I. Dünya Savaşı sırasında Filistin'in güneyinde gerçekleşmiş bir muharebedir. General Edmund Allenby'nin kumandanlığında Büyük Britanya güçleri 2. Gazze Muharebesi sonrası kaynak ve insan gücü olarak her geçen gün daha da güçlenirken Osmanlı Ordusu'nun insan gücü tükenmekte olduğundan geniş bir hatta az kuvvetle savunmak durumunda kalınmış, gerçekleşen muharebelerde İtilaf Birlikleri Gazze-Birüssebi savunma hattını kırmıştır. Muharebenin kaderini belirleyen Avustralya atlı birliklerinin ilk gün Birüssebi'yi ele geçirmiş olmalarıdır.
Üçüncü Gazze Muharebesi bu üç safhada cereyan etmiştir.
Fransızların Chambine Batı Cephesi’ndeki hezimetleri, Sovyetlerin Bolşevik devrimi nedeniyle savaştan çekilmesi ve ABD’nin savaşa girmesinden sonra İngilizler, Filistin bölgesindeki durumlarını yeniden gözden geçirme ihtiyacı hissetmişlerdir. Yukarıda adı geçen gelişmeler ışığında İngiltere Başbakanı Lloyd George “Almanları yenmek için müttefiklerine en ağır darbeler indirilerek saf dışı bırakılması gerektiği” nazariyesi haklılık kazanmıştır. Benimsenen bu nazariyeden hareketle Türk kuvvetlerine Filistin ve Irak'ta en ağır darbenin indirilmesi hazırlıklarına başlandı. İngilizlerin, hazırlıklarını sürdürdükleri sıralarda, Türk kuvvetlerinin Bağdat'ı geri almak için Almanların desteğiyle büyük hazırlıklara giriştikleri istihbaratı gelmekteydi. Her iki tarafın hazırlıklarının sürdürüldüğü bu dönemde, İngilizlerin, Türklerin Gazze güneyinden başlayıp Uvayca'ya kadar gelen demir yolunu sabote etme eyleminin haricinde herhangi bir fiili harekâtları olmamıştı.
İngiliz Harp Bakanlığı [en], Türklere Filistin'de ağır darbe indirip savaştan çekilmelerini sağlamak amacıyla Selânik cephesinden bu cepheye yeni birlikler göndermeye karar verdi. Bu arada bölgedeki politik ve dini amaçlarını tahakkuk ettirmek amacıyla Fransızlar ve İtalyanlar sembolik birlikler göndermişlerdir. Bölgedeki İngiliz Kuvvetleri Başkomutanlığı'na Sir Edmund Allenby atanmıştır. 56 yaşında olan Sir Edmund Batı cephesinde gösterdiği başarılarla tanınmaktaydı Bu general, 28 Haziran 1917 tarihinde Mısır'a gelerek komutanlığı resmen devraldı. İngiltere'den ayrılmadan önce İngiltere Başbakanı Lloyd George ile görüşen General Edmund, Kudüs şehrini miladi yılbaşında Hristiyan âlemine hediye olarak sunmak istediğini izhar etmiştir.
General Edmund, Filistin'de girişilecek bir harekâtın Türklerin Halep'teki ihtiyatlarını bölgeye sevk etmelerine neden olacağı, baskılarının hafifleyeceği ve Bağdat'ın Türklerin eline tekrar geçmesinin önleneceğini bekliyordu. General Edmund, Mısır'a geldikten sonra, durumu etüt ederek harekâtın gereklerini tespit etti ve İngiliz Harp Bakanlığı [en]'na bir rapor halinde sundu. Buna göre;
Halihazırda mevcut olan tümenlerin topçu bataryaları, orta menzilli toplarla ve uçaksavarlarla takviye edilmesini,
Edmund'un bu talepleri tamamen karşılandı. Bunun üzerine Doğu Kuvveti Komutanlığı lağvedildi. Mısır'daki İngiliz kuvvetleri aşağıda belirtildiği tarzda 3 kolordu halinde teşkil edildi.
ANZAC Süvari Tümeni, Avustralya Süvari Tümeni, gönüllülerden oluşan Gönüllü Süvari Tümeni.
Kraliyet Özel Görev Tugayı, 7. Süvari Tugayı, 20. Hint Piyade Tugayı, Kraliyet Hizmetleri Süvari Tugayı.
İngilizlerin, hazırlıklarını yukarıda zikredildiği şekilde sürdürdükleri bu dönemde Filistin'deki durum askerî açıdan harekâtın icrasına çok müsaitti. Batı Mısır sahrasına İngilizler tarafından bir himaye birliği konuşlandırılmıştı. Mısır ve Sudan'da durum İngilizler açısından çok sakindi. Habeşistan İngiltere'ye bağlılığını ilân etmişti.
Şerif Hüseyin'in liderliğinde kurulan Arap ordusu, teşkilini tamamlayarak güçlü bir duruma gelmişti. Bu ordu, Filistin'de İngiliz kuvvetlerinin kanatlarını himaye edecek ve Türk ulaşım ikmal yollarını tehdit edecek güce erişmişti.
Bağdat'ın İngilizlerin eline geçmesi Osmanlı İmparatorluğu üzerinde elim (acı) bir durum yaratmıştı. Osmanlılar Bağdat'ın geri alınması için yoğun gayretlerin sarf edilmesine karar vermişlerdi. Bu görev, Irak'ta konuşlanan 6. Ordu ile Suriye'de bulunan ve Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'nın yaptığı 7. Ordu'dan oluşan Yıldırım Ordular Grubu Komutanlığı'na verilmişti. 7. Ordu, 3. ve 15. Kolordulardan müteşekkildi. Bu iki kolordunun bünyesinde 7 tümen vardı.
Yıldırım Orduları Grubu, Asya Kolordusu [en] adıyla anılan bir Alman kuvvetiyle de takviye edilmişti. Asya Kolordusu; 3 piyade alayı, süvari topluluğu, 3 makinalı silâh bölüğü, 3 havan topu takımı, 2 sahra topu bataryası, bir dağ topu takımı, 1 uçaksavar bataryası, 4 muharip uçak filosu, istihkâm muhabere, tababet ve ulaştırma kıta'atlarından müteşekkildi. Ulaştırma teşkilinin bünyesinde 400 adet cemse (kamyon) mevcuttu.
Kolordunun toplam muharip personel sayısı 6500 kadardı. Kolordunun komutanlığına Albay Frankenberg und Proschlitz getirilmişti. Kolordu emrine verilen teşkiller Orta Doğu'nun şartlarına göre eğitilmiş en seçkin birliklerden oluşmaktaydı.
Yıldırım Ordular Grubu Komutanlığı'na, Eylül 1914 - Ağustos 1916 tarihleri arasında Alman İmparatorluk Ordusu'nun Genelkurmay Başkanlığını yapan Müşir Erich von Falkenhayn getirilmişti.
Yıldırım Orduları Grubu'nun oluşturulmasına tekaddüm eden günlerde; 7 Mayıs 1917'de İstanbul'a gelen Alman Mareşal Erich von Falkenhayn bölgeyi dolaştıktan ve durumu inceledikten ve değerlendirdikten sonra Yıldırım Orduları Grubu'nun kurulmasına karar vermişti. Yıldırım Orduları Grubu alınan karar mucibince Haziran 1917'de yukarıda arz edildiği şekliyle resmen kurulmuştu. Alman Genelkurmay Başkanlığı, 3 yıldan beri Türk ordusunun reorganizasyonu ile görevli Liman von Sanders komutasındaki Alman Askerî Misyonunun Türk ordusunun kabiliyeti ve psikolojik durumu ile ilgili çalışmalarından istifade edemediği için Yıldırım Orduları Grubu karargâhına yeni Alman uzman subayları göndermişti.
20 Haziran 1917'de Başkomutan Vekili Enver Paşa, Halep'te bir değerlendirme toplantısı düzenledi. Toplantıda, Kafkas Orduları Grubu Komutanı İzzet Paşa, Van gölü çevresinde bulunan 2. Ordu Komutanı Mustafa Kemal Paşa, Suriye'deki 4. Ordu Komutanı Cemal Paşa, Irak'ta bulunan 6. Ordu Komutanı Halil Paşa ve Alman Mareşal Falkenhayn hazır bulunmuştu. Bu toplantıda Bağdat'ın geri alınması görevinin Yıldırım Orduları Grubu'na verilmesi kararlaştırılmıştı. Bu amaçla 7. Ordu'nun Halep'te toplanması emredilmişti. Harekât; Hit-Ramadi yolu mihverinden Bağdat'a doğru icra edilecekti.
Toplantıda, 4. Ordu Komutanı Cemal Paşa, Filistin cephesinin önemini vurgulayarak ordusunun bir tümen ile takviye edilmesini istedi. İstenen tümen Şam kuzeyinde kain olan Riyak'ta konuşlanacak ve ordu komutanlığı ihtiyatı olarak bekletilecekti.
Cemal Paşa'nın bu önerisi, Bağdat'ın geri alınmasını ısrarla isteyen Enver Paşa tarafından reddedilmişti. Enver Paşa'ya göre; Filistin cephesine gönderilecek her asker Bağdat'ın geri alınması ihtimalini zayıflatırdı.
Bu gelişmeler olurken, Filistin'de görev yapan Alman subayları, geniş çaplı bir taarruza hazırlanan İngiliz kuvvetlerinin bölge için ileri boyutlarda tehdit teşkil ettiğini hissetmişlerdi. İngiliz taarruzu Gazze-Birüssebi mihverine 1917 yılının güz aylan sonunda bekleniyordu. Almanlar, kendi kuvvetlerinin İngiliz hazırlıkları karşısında yetersiz kalacağının bilincindeydi. Bu nedenle, bölgeye ivedi olarak takviye birlik gönderilmesini ve Birüssebi'den çekilerek savunma hattını alabildiğince kısa tutulmasını önermişlerdi. Türk Kuvvetleri Başkomutanlığı Almanların bu önerilerini geri çevirdi.
Ancak, Alman General von Kress'in Filistin cephesinin yarılması durumunda Filistin ve Suriye'nin düşebileceğini Bağdat'ı geri almanın imkânsızlaşacağını hatta Irak'taki Türk birlikleri, sırf Halep'ten geçen ulaşım yollarını korumak amacıyla Suriye'ye kaydırılmak zorunda kalınacağını ileri sürüyordu.
Bölge gezildikten ve İngiliz tehdidinin boyutları görüldükten sonra Enver Paşa, Bağdat'ı geri alma fikrinden vazgeçerek 7. Ordu'nun derhal Filistin cephesini takviye etmesini emretti. 7. Ordu birliklerinin Filistin cephesini takviye etmek amacıyla Halep'e intikalleri ağır bir seyirle başladı. Bu arada bölgeye sevk edilmesi emredilen Almanların Asya Kolordusu ancak Eylül ayında İstanbul'a gelebildi. Bölgeye intikali ancak Kasım ayında olabildi.
1917 Yılının güz sonunda Halep'te Yıldırım Orduları Grubu'nun 4 karargâhı oldu. Yıldırım Orduları Grubu karargâhı, 7. Ordu, 3. ve 15. Kolordu karargâhları ile 3 tümen karargâhı. Bölgedeki Türk birlikleri aşağıda belirtildiği şekilde yeniden teşkilâtlandı:
Yıldırım Orduları Grubu Komutanlığı bu komutanlığın dışındaydı. Batı Arap memleketi Genel Komutanlığı, yani Cemal Paşai Yıldırım Orduları Grubu karargâhı ile koordinasyon ve işbirliğine gitmemişti. İki kuvvetin karargâhları arasında aksayan koordinasyon ve işbirliğini Cemal Paşa'nın kibirli tutumundan kaynaklandığını zikretmek mümkündür.
Zikredilmeye değer ki, Türk komutanlığının Filistin cephesi ve Bağdat'ın geri alınması ile ilgili olarak uzun süre mütereddit kalması ve bu konuyu uzun süre tartışması, ellerine geçen toparlanma fırsatının zayi olmasına neden olmuştur.
31 Ekim 1917 akşamı Türk birlikleri henüz yeni yerlerine intikal ederken İngiliz kuvvetleri General Edmund Allenby komutasında beklenen büyük taarruzlarını başlattılar.
1 Kasım 1917 günü Alman Generali Falkenhayn'ın karargâhı Kudüs'e, 7. Ordu Komutanı Fevzi Paşa karargâhıyla El Halil'e ancak 27 Kasım günü vasıl olabildiler. Türklerin bu mütereddit tutumları İngilizlerin Filistin'de büyük bir zafer kazanmalarına neden oldu. Taarruza tekaddüm eden aylarda İngiliz casuslarının bölgedeki yerli halk üzerinde sağladıkları olumsuz duygular ile bölgedeki Türk ulaşım şebekelerine yaptıkları sabotajlar zaferin kazanılmasında önemli faktörler olarak zikredilebilir. 6 Eylül 1917 tarihinde İngiliz casuslarının İstanbul'da Haydarpaşa limanındaki Filistin'e giden demir yolu makaslarına ve Filistin cephesine gönderilmek üzere depolarda bekletilen cephane, erzak ve levazım depolarına yaptıkları sabotaj, Filistin cephesindeki savaşın seyrini İngilizlerin lehine çevirmiştir.