kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Kudüs İbrani Üniversitesi'ne göre, Türkiye'de 15.000 civarında Yahudi yaşamaktadır. Dünya Yahudi Kongresi'nin 2010 yılı verilerine göre Türkiye'de 23.000 civarında Yahudi yaşamaktaydı. Türkiye'de Yahudilerin %95'i İstanbul'da yaşamakta, 2.500 civarında Yahudi İzmir'de yaşamakta ve çok daha küçük gruplar olarak, Adana, Ankara, Bursa, Çanakkale, İskenderun ve Kırklareli'nde yaşamaktadır. Sefarad Yahudiler, Türkiye'deki Yahudilerin %96'sını oluşturmaktadır ve geri kalanlar ise genelde Aşkenaz Yahudilerdir. Türk Yahudiler, Hahambaşı tarafından yasal olarak temsil edilir. Rosh Bet Din ve üç Haham tarafından oluşan dini konsey, Rav İshak Haleva'ya yardımcı olurlar. Yahudi toplumunun laik işlerinden sorumlu 35 danışman vardır ve 14 kişiden oluşan komite ise günlük işlerle ilgilenir. 2001 yılında, 500. Yıl Vakfı, Türk Musevileri Müzesi'ni kurmuştur. 500. Yıl Vakfı, 1982 yılında 113 Yahudi ve Müslüman Türk vatandaşın kurduğu, Sefarad Yahudilerin Osmanlı İmparatorluğuna gelişlerinin beş yüzüncü yılını anan bir vakıftır.
Osmanlı Devleti'nde, Avrupa'ya nazaran popülist antisemitizm, oldukça nadirdi. 1948 yılında İsrail'in kurulmasıyla birlikte antisemitizmin arttığı görüldü.[kaynak belirtilmeli] Şiddetin oldukça az ve nadir olmasına rağmen, antisemit his oldukça yaygındır. Antisemitizm, genelde kitaplarda, gazetelerde ve dergilerde görülür ve bunların çoğu genelde İslamcı kesimden çıkar. Tel Aviv Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, kitap ve dergilerdeki antisemitizmin, eğitimli insanların, İsrail ve Yahudiler hakkındaki fikirlerini negatif etkilediğini belirttiler. Yahudilere karşı gösterilen şiddet arasında, 2003 yılında bir Yahudi dişçinin Yahudi olduğundan dolayı biri tarafından öldürülmesi, 2009 yılında Yahudi öğrencilerin sözlü saldırıya uğramaları ve bir Yahudi askerin saldırıya uğraması vardır. İstanbul'daki Neve Şalom Sinagogu üç defa saldırıya uğradı. İlk saldırıda, 6 Eylül 1986'da Arap bir terörist 22 Yahudiye silahla saldırdı. Saldırıyı Filistinli militan Abu Nidal gerçekleştirdi. 1992 yılında Hizbullah bombalı saldırıda bulundu fakat kimse yaralanmadı. 15 Kasım 2003'te Bet İsrael Sinagogu ile Neve Şalom Sinagogu'na düzenlenen bombalı intihar saldırılarında yılında, saldırganlar dahil 28 kişi öldü ve 300'ün üzerinde kişi yaralandı.
Türkiye'deki Yahudiler, nadiren gerçekleşen şiddete rağmen Türkiye'de güvende hissetmektedirler.[kaynak belirtilmeli] 2000'lerde artan antisemitizme rağmen, İsrail'e göç az sayıda gerçekleşti. 2008 yılında sadece 112 Yahudi göç etti ve 2009 yılında bu sayı sadece 250'ye çıktı. Buna rağmen, 2010 yılındaki Gazze Yardım Filosu'na yapılan müdahalelerle birlikte antisemitizm arttı ve daha açıkça bir şekilde gösterildi. Müslümanlar, Yahudi işyerlerinden herhangi bir şey almama kararı verdiler (özellikle tekstil ürünleri). İsrail'e göç arttı. 2010 Eylül'ünde Yahudi vatandaş nüfusu 23.000'den 17.000'e düştü. Bu yıl, bazı araştırmalara göre, Yahudilerin İsrail'e göç etmek istekleri %100 arttı.
Türkiye basılı ve görsel basınında antisemitik yorum ve söylemlerle sıkça karşılaşılmaktadır. Hrant Dink Vakfı'nın yayınladığı Medyada Nefret Söylemi ve Ayrımcı Söylem 2017 Raporu'na göre 2017 yılında ulusal ve yerel basında yer alan etnik, ulusal ve din temelli nefret söylemi içeren toplam 5296 metnin 1251 tanesi (%24) Yahudileri hedef almıştır. Bu sayı, 2018 yılında 4839 antisemitik yazı içinde 1133 olmuş ve oran aynı (%24) kalmıştır. Raporlara göre, ulusal basında Yeni Akit ve Milli Gazete, yerel basında ise Yeni Konya ve İstiklal gazeteleri en çok antisemitik içerik üreten gazeteler olmuştur. Başka bir araştırmaya göre, 2013 basında yer alan antisemitik haberlerin %58'i abartma, çarpıtma ve yükleme, %33'ü küfür, hakaret ve aşağılama, %9'u ise savaş söylemi ve düşmanlık üzerine kurulmuştur.
2003 yılında düzenlenen Neve Şalom ve Bet İsrael Sinagogları saldırıları suçlularından İlyas Kuncak'ın oğlu Nurullah Kuncak ile gerçekleştirilen ve Milliyet gazetesinde yayınlanan bir röportajda yer alan antisemitik ifadeler sebebiyle, ifadelerin sahibi Nurullah Kuncak, mülakatı yapan gazeteci Elif Korap ve Milliyet'in eski Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Eren Güvener'e İstanbul Bağcılar Basın Savcılığı tarafından dava açılmıştır. Davanın bir kamu kurumundan açılması, Türk Ceza Kanunu'nun nefret söylemi karşıtı şekilde yorumlanabileceğine dair umutlara sebep olmuş ve basında "Türk hukuk sisteminin ilk anti-semitizm davası" olarak yer almıştır.
2004 yılında Vakit gazetesindeki köşesinde Adolf Hitler yanlısı beyanlarda bulunan Abdürrahim Karakoç 2007 yılında sonuçlanan dava neticesinde mahkeme 1 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılmıştır.
Türkiye Yahudilerinin hahambaşlarının listesi aşağıda verilmiştir.
Türkiye'de dinsizlik, ülkedeki dini inancın eksikliği, ilgisizliği veya reddinin boyutunu ifade eder. Anketlere göre, deistlerin, ateistlerin, agnostiklerin ve diğer bağımsız kişilerin nüfus içindeki payına ilişkin kesin tahminler farklılık gösterse de, Türkiye'de İslam baskın inançtır ve dinsizler azınlık oluşturmaktadır.
Türkiye'deki resmî sayımlarda dinsiz kişiler sayılmadığı için ateist veya agnostiklerin sayısını saptamak güçtür. Araştırmalara göre Türkiye'deki dinsizlerin %85'inin 35 yaşının altında olduğu tespit edilmiştir.
2022 KONDA raporuna göre Türkiye'de dindarlık
KONDA'nın 2018'de yaptığı ankete göre Türkiye'deki insanların dinlere bakış açısı:
Sadece 15–29 yaş arası dahil edilince:
Sadece 15–20 yaş arası dahil edilince:
Orta Doğu ve Kafkasya'da ilk resmî ateist kuruluş olan Ateizm Derneği ise 2014'te kuruldu. 2018 yılında Ateizm Derneği'nin, üyeleri üzerindeki baskılar ve hükûmet yanlısı medyanın saldırıları nedeniyle kapatılacağı söylendi, ancak derneğin kendisi durumun böyle olmadığını ve hala aktif olduğunu açıklamıştı.
Türkiye'de medya, büyük ölçüde iktidara yakın birkaç özel medya grubunun kontrolü altındaki yerli ve yabancı yayınları içeren rekabetçi bir medya sektörüdür. Bu medya gruplarının çoğu, enerji, inşaat ve finans gibi farklı sektörlerde faaliyet gösteren büyük holdinglerin parçasıdır. Bu yapı, medya sahipliğiyle ekonomik ve siyasi çıkarlar arasında yakın bağlar kurulmasına yol açmakta; yayın politikalarının bağımsızlığını ciddi şekilde kısıtlamaktadır. Medya, Türkiye'de kamuoyu oluşturma ve siyasal süreçleri etkileme bakımından güçlü bir araç olmaya devam etmektedir.
Sansür ve basın özgürlüğü sorunları, özellikle 2000'li yıllardan itibaren daha görünür hale geldi. Gazetecilere yönelik davalar, tutuklamalar ve medya organlarının kapatılması, ulusal ve uluslararası kuruluşların dikkatini çekti. 2016 yılındaki darbe girişiminin ardından ilan edilen olağanüstü hâl döneminde çok sayıda medya kuruluşu kapatıldı ve onlarca gazeteci tutuklandı. Sınır Tanımayan Gazeteciler'in Basın Özgürlüğü Endeksi'nde Türkiye'nin sıralaması yıllar içinde ciddi biçimde geriledi; 2025 itibarıyla 180 ülke arasında 159. sıraya kadar düştü. Freedom House'un 2023 raporuna göre Türkiye, hem genel özgürlük hem de medya özgürlüğü açısından “özgür değil” kategorisindedir. Oxford Üniversitesi Reuters Enstitüsü'nün Dijital Haberler Raporu (2018) Türkiye'yi, dezenformasyonun en yaygın olduğu ülkeler arasında gösterdi. Aynı raporda, medyaya güven oranının %38 olduğu, güvenmeyenlerin oranının ise %40'ı aştığı belirtildi. Son yıllarda geleneksel medyaya duyulan güvenin azalmasıyla birlikte, dijital medya ve sosyal platformlar alternatif bilgi kaynakları olarak öne çıkmaktadır.
Türkiye'de günlük gazete tirajları son yıllarda düşüş eğilimindedir; ancak Sözcü, Hürriyet, Sabah ve Posta hâlâ en çok okunan gazeteler arasında yer almaktadır. Uydu ve kablo yayıncılığının yaygınlığı sayesinde görsel-işitsel medya, ülke genelinde geniş bir kapsama alanına sahiptir. Yayıncılık faaliyetleri, anayasal yetkiye sahip Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) tarafından denetlenmektedir. Devlet televizyonu TRT, Türkçeye ek olarak Kürtçe, Arapça, Zazaca ve Çerkesce gibi dillerde de yayın yapmaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 28. maddesi, basının özgür olduğunu ve sansür edilemeyeceğini belirtmektedir. Ancak anayasal güvenceler, Ceza Kanunu, Ceza Muhakemesi Kanunu ve terörle mücadele yasalarındaki kısıtlayıcı hükümlerle zayıflatılmakta; bu durum, savcı ve hâkimlere sıradan gazetecilik faaliyetlerini baskı altına alma konusunda geniş bir takdir yetkisi tanımaktadır. Türk yargısı, ayrıca anayasadaki diğer hükümler ve muğlak şekilde yorumlanan yasalar aracılığıyla da medya kuruluşlarını sansürleyebilmektedir; örneğin “Cumhuriyetin temel niteliklerini korumak” ve “Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü sağlamak” gibi gerekçeler kullanılmaktadır. Bilgi edinme özgürlüğü ilkeleri, Nisan 2004 tarihli Bilgi Edinme Hakkı Kanunu ile yürürlüğe girdi. Bu kanun, vatandaşlara ve tüzel kişilere, kamu kurumlarından ve kamu kurumu niteliğindeki özel kuruluşlardan bilgi talep etme hakkı tanımaktadır. Ancak, bu yasanın uygulanmasında eksiklikler bulunmaktadır.
2007 tarihli Basın Kanunu, “İnternet Yayınlarının Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele” yönetmeliğiyle birlikte yürürlüğe girdi. Bu düzenleme, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı'na (TİB), mahkeme kararlarını uygulama ve Türkiye içinde ya da dışında yer alan içerik sağlayıcılar hakkında çocuk pornografisi, uyuşturucu kullanımını teşvik etme ve özellikle Atatürk'e karşı işlenen suçlar gibi eylemler nedeniyle erişim engelleme yetkisi verdi. 2007 ile 2010 yılları arasında YouTube, MySpace ve GeoCities gibi platformlar da dâhil olmak üzere yaklaşık 3.700 web sitesi ve platform engellendi. 2025 yılında Ekrem İmamoğlu'nun tutuklanmasının ardından X (eski adıyla Twitter) hesabına erişim engeli getirildi. Bu gelişme, Türkiye'de basın özgürlüğü ve sosyal medya üzerinde artan baskıların bir yansıması olarak değerlendirildi.
Yandaş medya veya havuz medyası ifadeleri, Adalet ve Kalkınma Partisi hükûmetleri boyunca iktidar yanlısı haber yapan basın yayın kuruluşlarını nitelendirmek için kullanılmaya başlandı. Söz konusu yayın organları, Adalet ve Kalkınma Partisi ve Recep Tayyip Erdoğan'a yönelik destek sunarken muhalefet partilerine ve iktidar karşıtlarına karşı bir tavır takınmaları ile bilinmektedirler. Bu yayın organlarından bazıları İslamcı gelenekten gelirken diğerleri ise TMSF tarafından el konulmalarının ardından AKP'ye yakın iş adamları tarafından satın alınmışlardır. TRT ve Anadolu Ajansı gibi devlet kurumları da AKP hükûmeti döneminde aşırı derecede iktidar yanlısı bir çizgi izlemeye başladığı iddia edilmektedir. Gülen Hareketi'ne bağlı medya kuruluşları ise, AK Parti-Gülen Hareketi çatışmasına dek hükûmete yoğun bir şekilde destek vermişlerdir. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'nden Profesör Ruhdan Uzan'a göre Türkiye'de iktidarların medyayı denetim altında tutma çabası her zaman vardı ancak medyanın iktidar savunuculuğunun niteliği dönemin şartlarına göre belirleniyordu. İktidara yakın duran medya organları geçmişte "besleme basın", "bir kısım medya", "naylon basın" ve "örtülü basın" şeklinde anılmıştı.
Günümüzde yandaş medya kuruluşları arasında Doğuş Yayın Grubu, Turkuvaz Medya Grubu, Demirören Holding, Ciner Yayın Holding ve Can Holding yer almaktadır.
"Havuz medyası" ifadesindeki havuz kelimesi, AKP ile iş birliği içindeki çeşitli holdinglerin Türkiye medyasının önemli kuruluşlarını satın almak için para topladıkları ortak havuzu ifade eder. Devletten çok sayıda ihale alarak kamu kaynaklarından gelir elde edilen bu şirketler, kazançlarının bir kısmını bu havuzda toplayarak ATV, Star TV ve diğer bazı ana akım medya kuruluşlarını satın almıştır. Yani, havuz medyası söylemiyle kastedilen yalnızca o medya şirketlerinin iktidardan yana durması değil, bu şirketlerin eskiden ana akım olup satın alma yoluyla elde edilmiş olmasıdır.
Muhalifler tarafından sıkça kullanılan bu ifadelerin konusu olan medya kuruluşları bunları kara propaganda olarak nitelemiştir. "Havuz medyası" tabir edilen basın kuruluşlarından bazılarının sahibi olan Turkuvaz Medya, bu iddiaların kişilik haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle dava açmış, ancak mahkeme bu ifadeyi kullanmanın suç olmadığına karar vermiştir.
İnternet kullanımının yaygınlaşması ile sosyal medya platformlarının kullanımı tüm dünyada artmıştır. Bunu takiben, Türkiye'de internet haberciliği diğer birçok ülkede de olduğu gibi yaygınlaşmıştır. Ana akımın siyasi baskı altında olduğu Türkiye gibi ülkelerde, internet habercilğinin yükselişi daha da hızlı olmuştur. Öyle ki, dünya genelinde haber kaynağı olarak sosyal medyanın kullanımı %51 iken, Türkiye'de bu oran %73 olarak ölçülmüştür (2016). Türkiye Gazeteciler Cemiyetinin verilerine göre basılı gazetelerin toplam tirajları son 30 yılda ciddi miktarda düşmüştür. Buna karşın TÜİK verilerine göre internet üzerinden haber okuma oranı artmaktadır.
İnternet haberciliği, geleneksel haber kuruluşlarının sosyal medya faaliyetlerine başlaması ve sadece sosyal medyada haber yapan bağımsız habercilerin ortaya çıkması şeklinde gerçekleşmiştir. Başta basın organlarının yan faaliyeti olarak başlayan internet haberciliği zamanla o kuruluşların en önemli faaliyeti haline gelmiş, hatta bazı köklü yayın kuruluşları basılı ortamı tamamen terk ederek dijital ortama taşınmıştır.
Türkiye'nin önde gelen haber ajansları da sosyal medya faaliyetleri yürütmeye başlamıştır. Anadolu Ajansı, Twitter'da faaliyet gösteren ulusal haber ajansları arasında en çok takipçisi olan birinci ajans, Instagram'da en çok takipçisi olan ikinci ajans olmuştur (2016).
Türkiye'de ana akım medya kuruluşlarının iktidar partisine yakın çevrelerin eline geçmesi bu kuruluşlarda yürütülen gazetecilik faaliyetlerinin kısıtlanmasına sebep olmuştur. İktidarın onaylamadığı gazeteciler medyanın dışına itilmiştir. Bunlardan bazıları bağımsız olarak, bazılarıysa ortak iştirakler kurarak sosyal medyada gazetecilik yapmaya başlamıştır. Bağımsız gazeteciler kitle fonlaması modeliyle gelir kazanarak faaliyetlerini idame ettirmektedir.
İnternet haberciliğinin geleneksel haberciliğe göre avantajları habercinin okuyucu ile doğrudan temas kurması, haberlerin kullanıcı etkileşimi ile hızla yayılması ve devlet baskısını daha az hissetmesi olarak sıralanabilir. Öte yandan, haberlerin hızlı yayılıyor oluşu dezenformasyonun da yayılabilmesine sebep olabilmektedir. Türkiye'de üniversite öğrencileri arasında yapılan bir araştırmaya göre, okuyucu bu riskin farkındadır ve haberin ne kadar paylaşıldığından ziyade niteliğini önemsemektedir.
İnternet ortamının haberciler açısından olumlu özelliği okuyucunun doğrudan etkileşimlerine açık olması ve küçük bir sermaye ile bu mecraya girilebiliyor olmasıdır. Teknolojinin de gelişmesiyle, internet gazetecileri, pahalı ekipmanlara sahip olmadan canlı yayın yapabilmekte, haber kaynaklarıyla bağlantı kurabilmektedir. Haberciler yorum, beğeni ve anket gibi yöntemlerle okuyucunun eğilimlerini takip edebilir.
Türkiye merkezli, ulusal düzeyde faaliyet yürüten haber ajanslarının bazıları şunlardır:
Türkiye'de televizyon yayınları ilk kez İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından 9 Temmuz 1952 günü başlatıldı. 1. banttan 100 watt güçle yayın yapan İTÜ TV vericisi Philips şirketinden edinilmiştir. Türkiye'nin televizyon ile tanışması 1 Mayıs 1964 tarihli TRT Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle birlikte, Türkiye sınırları dahilinde TRT dışındaki kurumların radyo ve televizyon yayınları yapması yasaklandığından, İTÜ TV, 1970 yılında yayınına son verdi ve vericileri de 1971 yılında TRT'ye devredildi.
Kapalı devre eğitim yayınları sürerken TRT yönetim kurulu televizyon yayınlarının başlama tarihini 1 Ocak 1968 olarak belirlemiştir ancak bu alandaki hazırlıklar ancak 31 Ocak 1968'de tamamlanabilmiştir. TRT'nin ilk televizyon yayını Ankara'nın Mithatpaşa Caddesi'ndeki iki binanın bodrum katında bulunan stüdyodan 31 Ocak 1968 günü siyah beyaz olarak 19.30'da gerçekleşmiştir. Yayın TRT'nin ilk spikeri Nuran Devres'in "Burası üçüncü bant beşinci kanaldan deneme yayını yapan Ankara Televizyonu. Bugün 31 Ocak 1968. Bu akşamki denemelerine başlıyoruz." sözleri ile başlamıştır. Başta tek kanal iken sonradan TRT 1, TRT 2... gibi çeşitli TRT kanalları oluşturuldu. Renkli televizyona geçiş 1980'lerde kısmen gerçekleşti.
1989'da TRT 3'ün ve 1990'da TRT 4'ün yayına başlamasından sonra, 1990 yılında test yayınına başlayan Star 1, 1990 yılında yayın hayatına girerek Türkiye'nin ilk özel televizyon kanalı oldu. Star TV, Lichtenstein'da 50.000 İsviçre Frangı sermaye ile 3 Ağustos 1989'da Magic Box Incorporated AG adlı şirket tarafından Magic Box Star 1 adı ile kuruldu. 5 Mayıs 1990 tarihinde Almanya üzerinden test yayınına başlayan kanal, 4 Ağustos 1990 tarihinde ise "Star 1" adıyla normal yayına başladı. Türkiye'nin ilk özel televizyon kanalı olan Star TV'nin ilk patronları ise Cem Uzan, babası Kemal Uzan ve Turgut Özal'ın büyük oğlu Ahmet Özal idi. Türkiye'de özel televizyonda ilk haber, Star TV'de TRT kökenli haber spikerlerinden Gülgün Feyman tarafından sunulmuştur. Bunun üzerine TRT kanalları adlarını TRT 1, TRT 2, TRT 3, TRT 4 ve TRT int, TRT Avrasya olarak değiştirdi. 1992 yılının Ocak ayında Star 1'in kardeş kanalı Tele On, hemen ardından Show TV ve HBB kanalları yayına başladı. 1993 yılında TGRT, Samanyolu TV, Show TV'nin kardeş kanalı Cine5 ve Aralık ayında da Kanal D yayına girerken, 1994 yılı başlarında Tele On üzerinden yayın yapan, Türkiye'nin ilk video müzik kanalı Kral TV açıldı. Yine aynı yıl atv de yayın hayatına başladı. Ayrıca 1998 yılından beri yeni karasal frekans tahsisi yapılamamıştır. 28 Ocak 2008'de uluslararası çizgi dizi kanalı Cartoon Network, yayına başlamıştır. İlk reklamını açılmadan birkaç ay önce Kanal D üzerinden yapmıştır. RTÜK tarafından 2013 yılında yapılan yeni frekans ihalesi mahkemeye yapılan itiraz neticesinde iptal edildi, 22 olan ülke geneline karasal yayın yapma hakkına sahip olan kanalların sayısı 40'a çıkarılması planlanıyordu. Yeni frekans ihalesinin 2016 yılında düzenlenmesi planlanacaktı. Kesin tarih tam olarak bilinmiyor.
Türk televizyon kanalları karasal yayının haricinde uydudan ve ücretli TV platformlardan yayın yaparlar. Türkiye'de karasal yayın izleme oranı Avrupa'dan çok düşüktür. 2019 yılının 2. Çeyreğinde Türkiye'nin en önemli TV platformları ve abone sayıları şöyledir; Digiturk 2.449.552 abone, Teledünya 1.088.356 abone, D-Smart 1.059.548 abone, Tivibu 952.778 abone, Turkcell TV+ 631.852 abone. Bunun haricinde Türksat 4A ve Türksat 3A uyduları üzerinden 500'ün üzerinde yerli ve yabancı kanal ücretsiz olarak izlenebilmektedir. Kanalların sayısı sürekli artmakta, bazı kanallar karasal yayın ve tv platformlarını kullanmayıp sadece uydudan yayın yapmaktadırlar ve uydu üzerinde Türkçe olarak DMAX, Cartoon Network, TLC Türkiye gibi ve 30'un üzerinde ücretsiz HD kanal ve çok sayıda film, dizi, spor, çocuk ve Türkiye'nin en önemli kanalları ücretsiz olarak izlenmektedir.
Türkiye'de yayın yapan televizyon kanalları listesi, Türkiye'de faaliyet gösteren veya göstermiş kanalların listesidir.
Türkiye'de radyo, Türkiye'de ilk radyo yayını 6 Mayıs 1927'de yapıldı. İlk amatör radyo denemesi Fransız'ların hediye ettiği telsiz ile 19 Mart 1923 tarihinde denenmiş fakat bu deneme başarılı olmamıştır.
Cumhuriyetin ilanından sonra 1925 yılında "Telsiz tesisi hakkında kanun" adıyla bir yasa çıkarılarak ülke genelinde bir telsiz şebekesi kurulmasına karar verildi. Bu amaçla açılan ihale sonucu bir Fransız şirketi telsiz şebekesini yani radyo vericisi kurma işlemini üstlendi. Fransız şirketi 1925 yılında Ankara ve İstanbul'da çalışmalarına başladı. Telsiz vericilerinin inşaatı sürerken radyo yayınının nasıl yapılacağı bilinmiyordu. Bunun için ilk çalışmaları İleri gazetesinin sahibi Sedat Nuri Bey başlattı. Sedat Bey bunun için bir şirket kurdu. 1926 yılında vericilerin yapım işlemi tamamlandığında radyonun kuruluş çalışmaları da başlamıştı. Fakat bu iş için yeterli maddi kaynak yoktu. Sedat Bey bu fikrinden tanıdığı bir ajans sahibine ve o dönemde Mustafa Kemal'in emriyle banka kuran Celal Bayar'a bahsetti. Onlardan bu iş için maddi destek istedi. Sedat Bey, radyonun sadece maddi destekle olmayacağını biliyordu. Teknik destek de şarttı. Bunun için de yeğeni, telsiz meraklısı Hayrettin Bey'e konuyu açtı. Hayrettin Bey, Sultan II. Abdülhamid döneminde evden eve telgraf hattı kurabilen biri olduğundan radyo konusunda da uzman biriydi. Hayrettin Bey bunun üzerine çalışmalara başladı. Fakat başlangıç aşamasında bazı sorunlar ortaya çıktı. Hükûmetten bazı kişiler radyonun kurulmasına karşıydı. Ülkenin ve milletin henüz çok geride olduğunu, birçok kişinin bunu hazmetmesinin zor olduğunu, bunlar aşılsa bile eldeki teknik elemanın ve malzemenin yeterli olmayacağını söylediler. Hayrettin Bey onlarla aynı görüşte değildi. Dünyada en çok plak satışının Türkiye'de olduğunu, halkın dinlemeye meraklı olduğunu anlattı. Onun bu çabaları radyo karşıtlarını ikna etmeye yeterli olmadı. Sonunda bu girişimden Mustafa Kemal'e bahsetmeye karar verildi. Mustafa Kemal'in, "Getirsinler de dinleyelim o vakit." demesi üzerine Hayrettin Bey bütün teçhizatı Orman Çiftliği'ne götürdü. İstasyon ararken bir Rus radyosu çıktı. Mustafa Kemal bir müddet dinledikten sonra birden ayağa kalkarak "Efendiler, bakınız Ruslar şu anda propaganda yapmaktalar. Bu radyo bize ziyadesiyle gerekli." deyip radyonun hemen kurulmasını emretti. Hükümet, Mustafa Kemal'in bu isteğiyle radyo sisteminin kurulmasına karar verdi. O tarihlerde birçok ülkede radyo yayını olmasına rağmen henüz hiçbir ülkede güçlü ve gelişmiş bir radyo istasyonu yoktu. Diğer ülkelerdeki radyolarının toplam verici güçleri 116 kiloWatt'tı. Ankara ve İstanbul'da kurulacak istasyonların verici güçleri ise 20 ve 250 kiloWatt'tı. Bunlar en güçlü vericiler olarak kurulmuştu. Yapılacak radyo yayınlarının Avrupa'nın her yerinden dinleneceği tahmin edilerek yayınların Türkçenin yanı sıra Fransızca ve Almanca dillerinden de yapılması planlanmıştı. Nihayet takvimler 6 Mayıs 1927'yi gösterdiğinde ilk radyo yayını da başlamıştı. Ankara'da ilk yayınsa Kasım 1927'de yapıldı. Radyonun Anadolu'ya yayılması 1940 ve 1950 yıllarında olmuştu. 1970'li yıllardaysa Türkiye'nin tamamında dinlenmeye başlamıştı.
Aşağıda Türkiye'de yayınlanan gazetelerin listesi bulunmaktadır.
Şehirlere göre yerel gazeteler:
Türkiye'de habercilik yapan bilinir internet siteleri şöyledir:
Türkiye'de sigara, Dünya Sağlık Örgütü'ne göre erkeklerin %30'unun, kadınların ise %12'sinin ölüm nedenidir.
Tütün, Osmanlı topraklarına 17. yüzyıl sonlarında Cenovalı denizciler tarafından getirilmiştir. Bir zaman sonra İskeçe ve Selanik'te üretimi başlamıştır. Yangınlara neden olduğu gerekçesiyle IV. Murat yasak getirmeye çalışmış fakat başarılı olamamıştır.
Osmanlı Devleti'nin anlaştığı Fransız Reji şirketi İzmir, İstanbul ve Samsun'da sigara fabrikaları kurmuştur. TBMM Hükûmeti İstiklal Harbi başlarında anlaşmayı feshetmiş, yerine Tekel kurulmuştur. Tekel kurumu 1984'te çıkan yasa ile yabancı sigaraları ithal ederek satışına başlamıştır. 1986'da devletin tütün tekeline son verilmiştir.
1991'de yabancı sigara firmalarına Türkiye'de sigara fabrikası kurma hakkı verilmiştir. Bu süreçte Best, Camel, Salem, Winston, Philip Morris & Marlboro fabrika kurarak Türkiye piyasasına girmiştir. Günümüzde Türkiye sigara piyasasının %90'ı yabancı markaların kontrolündedir.
7 Kasım 1996 yılında 4207 sayılı tütün mamullerinin zararlarının önlenmesine dair yasa TBMM'de kabul edilmiştir. Süreçte sigara reklamları yasaklandı.
19 Ocak 2008 tarihinde ve yayımlanan 5727 sayılı Kanun ile evler hariç tüm kapalı alanlarda tütün mamülleri tüketimi yasaklanmıştır. 2009 yılı Temmuz ayında tam olarak yürürlüğe giren yasa ile Türkiye dumansız hava sahasına giren 3. Avrupa ülkesi olmuştur. 2013 yılında taşıtların içinde de sigara tüketimi yasaklanmıştır. 5 Aralık 2019 tarihinde Tütün mamullerinde düz ve standart paket uygulamasına geçilmiştir. 5 Ocak 2020 itibarı ile sadece yeni standart paketlerin satışı yapılabilmekte ve piyasada eski tip paket bulunmamaktadır.
2006 verilerine göre Türkiye'de 18 yaş üstü vatandaşlarda sigara içme oranı, erkeklerde %50,6, kadınlarda %16,6, ortalama %33,3'tür. 25-44 yaşları arasında kişilerde içicilik daha yoğundur.
2015 yılı OECD raporlarına göre Türkiye dünyada en fazla sigara içen 11. ülkedir. Erkeklerde %37,3, kadınlarda %10,7 ortalama %23,8 sigara içicisi bulunur. Türkiye'de 3,9 milyon kadın, 10,6 milyon erkek, toplam da yaklaşık 15 milyon kişi her gün sigara içmektedir.
2016 sigara içme oranları, %24 ile dünyada 10. sıradadır.