kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Japonya imparatoru, günümüzde imparator unvanına sahip dünyadaki tek hükümdardır. Japonya İmparatorluk Ailesi, günümüzde de devam eden dünyanın en eski monarşi hanedanıdır. İmparatorların tarihsel kökenleri, MS 3. ve 6. yüzyılların son Kofun dönemine uzansa da Kojiki ve Nihon Shoki eserlerinin geleneksel açıklamasına göre, Japonya'nın MÖ 660 yılında güneş tanrıçası Amaterasu'nun doğrudan soyundan geldiği söylenen İmparator Jimmu tarafından kurulduğu kabul edilmektedir.
Japonya imparatorunun rolü tarihsel olarak büyük ölçüde törensel sembolik rol ile gerçek bir hükümdarın rolü arasında değişmekteydi. 1199'da ilk şogunluğun kuruluşundan bu yana, imparatorlar pek çok Batılı hükümdarların aksine nadiren başkomutan olarak rol aldılar. Japonya imparatorları neredeyse her zaman dış siyasi güçler tarafından değişen derecelerde kontrol edildiler. Örneğin, 1192'den 1867'ye kadar Kamakura'daki (1203–1333) şogunlar ve shikkenler, imparator tarafından atanmalarına rağmen ülkenin fiili hükümdarlarıydılar. 1867'deki Meiji Restorasyonu'ndan sonra imparator 1889 Meiji Anayasası'nda belirtildiği gibi tüm egemenlik gücünü somutlaştırmaktaydı. 1947 anayasasının yürürlüğe girmesinden bu yana imparatorun rolü herhangi bir siyasi gücü olmayan bir sembolik bir hükümdara dönüştü.
İmparatorun yetkileri yalnızca önemli törensel işlevlerle sınırlıdır. Anayasanın 4. maddesi, imparatorun sadece anayasada öngörülen devlet meselelerinde bu tür işleri yapacağını ve hükûmete ilişkin yetkilere sahip olmayacağını hükmüne bağlamaktadır. Ayrıca, anayasanın 3. maddesi devlet meselelerinde imparatorun tüm faaliyetleri için Bakanlar Kurulunun tavsiye ve onayının gerekli olacağını şart koşmaktadır. 4. madde ayrıca, bu görevlerin kanunla öngörüldüğü üzere imparator tarafından devredilebileceğini belirtir.
19. yüzyılın ortalarından bu yana İmparatorluk Sarayı'na Kyūjō (宮城) veya daha sonralarından itibaren Kōkyo (皇居) denmektedir ve başkent Tokyo'nun merkezindeki eski Edo Kalesi'nde yer almaktadır. Daha önce imparatorlar yaklaşık 11 yüzyıl boyunca eski başkent Kyoto'da yaşamaktaydılar. İmparatorun Doğum Günü (günümüzde 23 Şubat) ulusal bir bayram olarak kutlanmaktadır.
Günümüzdeki imparator 1 Mayıs 2019 tarihinde Krizantem Tahtı'na geçen Naruhito'dur.
Kamboçya devlet başkanı ya da Kamboçya kralı, Asya ülkesi Kamboçya'da 5. yüzyıldan itibaren ülkenin en üst makamında bulunan kişiye verilen unvandır.
Kamboçya geçmişte, özellikle de 20. yüzyılda birçok kez hükûmet biçiminde ve ülke isminde değişiklik yaşamıştır.
Katar Devleti Emîri, Katar'ın hükümdarıdır. Katar emîrleri Sani Hanedanı'na mensupturlar. 1825-1878 yılları arasında Hakim unvanı ile anılmakta olup 1878'den itibaren emîr adını almıştır.
Günümüzdeki Emîr, 25 Haziran 2013 tarihinden itibaren Tamim bin Hamad es-Sani'dir.
Kuzey Kore Ebedi Lideri (Korece: 주체조선의 영원한 수령), Kuzey Kore'nin ölen liderlerine ölüm sonrası unvanlar verilmesi uygulamasına atıfta bulunmaktadır. "Juche Kore'nin Ebedi Liderleri" ifadesi, 30 Haziran 2016'da değiştirildiği gibi Anayasa'ya giriş satırında ve ardından yapılacak revizyonlarda belirtildi.
(Orijinal sürümde) okur:
Kore İşçi Partisi önderliğinde, Demokratik Halk Cumhuriyeti Kore Cumhuriyeti ve Koreli halk, büyük Yoldaş Kim İl-sung ve Kim Jong-il'i Juche Kore'nin ebedi liderleri olarak değerlendiriyor...
Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti Devlet Başkanı'nın görevi, 1972'de Kuzey Kore Anayasası'nda belirtildi. O zamana kadar, Kuzey Kore'nin fiili hükümdarı Kim Il-sung, Kore İşçi Partisi Genel Sekreteri ve Genel Sekreteri görevlerinde bulundu.
1972'de Başkanlık makamı kuruldu ve 28 Aralık 1972'de Kuzey Kore yasama meclisi olan Yüksek Meclis tarafından Kim Il-sung Başkan seçildi. Kim, 1994 yılındaki ölümüne kadar Başkanlık makamında kaldı.Öldüğünde makamı boş bırakıldı ve oğlu ve halefi Kim Jong-il'a Başkan unvanı verilmedi.
1998'deki revize edilmiş anayasa devlet başkanlığını kaldırdı ve Kim Il-sung'u "Ebedi Başkan" ilan etti.
5 Eylül 1998 tarihinde değiştirilen Demokratik Halk Cumhuriyeti Kore Cumhuriyeti Anayasası'nın girişinde şöyle yazıyor:
Kore İşçi Partisi önderliğinde, Demokratik Halk Cumhuriyeti Kore Cumhuriyeti ve Koreli halk, büyük lider Yoldaş Kim İl-sung'u cumhuriyetin ebedi Başkanı olarak değerlendiriyor...
Başkan, Kuzey Kore devletinin fiili başkanıydı, ancak yetkilerini ülkenin resmi ideolojisi Juche'ye dayanarak “Yüce Lider” olarak kullandı. Ashley J. Tellis ve Michael Wills'e göre, başlangıçtaki bu değişiklik, Kim Il-sung'u çevreleyen kişilik kültüne dayanan teokratik bir devlet olma özelliğini taşıyan eşsiz Kuzey Kore karakteristiğinin bir göstergesiydi. Ek olarak, Kuzey Kore, Kim Il-sung'un doğduğu yıl olan 1912'den kalma bir Juche takvimi kabul etti.
2012 Anayasası bir kez daha Kim Il-sung'dan “Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin Ebedi Başkanı” olarak bahsetti.
Kim Jong-il'in ölümünden sonra, anayasa 2012'de değiştirildi ve Kim Jong-il Kore İşçi Partisi Ebedi Genel Sekreteri ve Ulusal Savunma Komisyonu Ebedi Başkanı ilan edildi.Parti Genel Sekreteri unvanı ise "Birinci Sekreter" olarak değiştirildi.
2016 yılında, Kim Il-sung ve Kim Jong-il'e anayasanın girişinde değişiklik yapılarak "Juche Kore'nin Ebedi Liderleri" unvanı verildi.
1997'den bu yana, YHM başkanı, DİK (öncesi USK) Başkanı ve Başbakan olmak üzere diğer başkanlık sistemlerinden farklı olarak Başkanın yetkilerini 3'e bölen ve resmi olarak yürütme organını oluşturan bir üçler erki oluşturulmuştur. Hukuki olarak YHM Başkanı dış ilişkileri yürütür ve önde gelen meseleleri ele alır, DİK Başkanı Silahlı Kuvvetlere komuta eder, Başbakan ise iç politikayı yönetir.Ancak uygulamada asıl güç, anayasal olarak "Devletteki En Yüksek Makam" olarak tanımlanan Devlet İşleri Komisyonu(DİK) Başkanına (KİP'nin de lideri ve Yüce Lider) verilmiştir.
Kuveyt Devleti emiri (Arapça: أمير دولة الكويت), Kuveyt'in hükümdarı ve devlet başkanıdır ve ülkenin en güçlü makamıdır. Kuveyt emirleri es-Sabah Hanedanı'nın üyeleridir.
Şeyh Mişel el-Ahmed el-Cabir es-Sabah, Nevaf el-Ahmed el-Cabir es-Sabah'ın ölümünün ardından 16 Aralık 2023 tarihinde Kuveyt emiri oldu.
Kuveyt tahtına geçiş Mübarek es-Sabah'ın soyundan gelenlerle sınırlıydı. Emirlik makamı da geleneksel olarak es-Sabah ailesinin iki ana kolu olan el-Ahmed ve es-Salem kolları arasında değişmekteydi. Hüküm süren emir, tahta çıkışından itibaren bir yıl içinde bir veliaht atamak zorundadır; veliaht olarak değerlendirilecek adayın es-Sabah ailesinin kıdemli bir üyesi olması gerekmektedir.
Başbakan emir tarafından atanır.
Emir için yıllık bir maaş vardır. Yıllık maaş 2017 yılı itibarıyla 50 milyon Kuveyt dinarı olarak belirlenmiştir.
Kırgızistan Cumhurbaşkanı, resmi olarak Kırgızistan Cumhuriyeti'nin başıdır. Cumhurbaşkanı, anayasaya göre, "halkın ve devlet gücünün birliğinin simgesi ve Kırgız Cumhuriyeti Anayasası'nın ve bireyin ve bir vatandaşın garantisinin simgesidir." Cumhurbaşkanı, doğrudan halk tarafından en fazla altı yıl süreyle seçilir.
Makamın ilk sahibi, Ekim 1990'dan 2005'e kadar görev yapan Askar Akayev'dir. Temmuz 2005'te yapılan seçimde Kurmanbek Bakiyev seçildi. Ancak Nisan 2010'da gerçekleşen ayaklanmalar sonucu istifaya etti ve ülkeden kaçtı. Ardından geçici hükûmete başkanlık etmek üzere Roza Otunbayeva seçildi. 2011 seçiminde aday olan Almazbek Atambayev seçildi ve 1 Aralık 2011'de görevi devraldı. 16 Ekim 2017'de ise eski başbakan Sooronbay Ceenbekov, ülkenin yeni cumhurbaşkanı seçildi. 15 Ekim 2020 tarihinde ise görevinden istifa etti.
Cumhurbaşkanı göreve başladıktan sonra sağ kolunu kaldırır ve aşağıdaki yeminini tekrar ederek elini Kırgızistan Anayasasına koyar:
Kırgızca:
Мен, (аты-жөнү), Кыргыз Республикасынын Президентинин кызматына киришип жатып, өз элимдин алдында жана Ала-Тоо ыйык Ата, мен ант Кыргыз Республикасынын Башмыйзамынын сыйлоого жана коргоого жана анын мыйзамдарын, Кыргыз Республикасынын мамлекеттик, урмат-сый эгемендигин жана көз карандысыздыгын коргоого жана урмат-сый менен Кыргыз Республикасынын бардык жарандарынын эркиндиги менен укуктарын камсыз кылуу жана талыкпай жогорку милдеттерин жүзөгө ашыруу үчүн Кыргыз Республикасынын президенти, бүткүл эл ишенип мага жүктөгөн! Кудай бизди коргой берсин!
Türkçe:
Ben, (tam adı), Kırgız Cumhuriyeti Cumhurbaşkanının makamını, halkım ve Ala-Too'nun kutsal anavatanı olarak kabul ederken, Kırgız Cumhuriyeti Anayasasına ve kanunlarına saygı göstermeye ve korumaya yemin ederim; Kırgız devletinin bağımsızlığı, Kırgız Cumhuriyeti vatandaşlarının hak ve özgürlüklerine saygı ve güvence sağlamak, Kırgız Cumhuriyeti Devlet Başkanının tüm görevlerini üstlenerek üstlenilen görevlerini üstlenerek, yorulmadan yerine getirmektir! Tanrı bizi korusun!
(Doğum-Ölüm)
Аскар Акаев
(Lale Devrimi)
Ишенбай Кадырбеков
(vekâleten)
(1949-)
Курманбек Бакиев
(Kırgızistan Devrimi)
Роза Отунбаева
(1950–)
Алмазбек Атамбаев
Сооронбай Жээнбеков
Садыр Жапаров
(1968–)
Талант Мамытов
(1976-)
Laos devlet başkanı, Asya ülkesi Laos'ta 1975 yılından bu yana devlet başkanlığı makamında bulunan kişilere verilen unvandır.
Lübnan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı (Arapça: رئيس الجمهورية اللبنانية, romanize: rayiys aljumhuriat allubnania; Fransızca: Président de la République Libanaise) Lübnan'ın devlet başkanıdır. Cumhurbaşkanı, parlamento tarafından altı yıllık bir süre için seçilir. Lübnan Anayasası'nın 49. maddesi uyarınca, cumhurbaşkanı her zaman Temsilciler Meclisi adayıyla aynı şartları yerine getiren bir Maruni Hristiyan'dır.
Cumhurbaşkanı Mişel Süleyman'ın Mayıs 2014'teki görev süresinin sona ermesinden 31 Ekim 2016'ya kadar, parlamento başkanı seçmek için gereken çoğunluğu elde edemedi ve makam, 30'dan fazla oy kullanılmasına rağmen, yaklaşık 2.5 yıl boyunca boş kaldı. 31 Ekim 2016 günü, parlamento 2.5 yılın sonunda varılan mutabakat uyarınca Mişel Avn'ı cumhurbaşkanı seçti.
Lübnan Anayasası; cumhurbaşkanının, Lübnan vatandaşlığı olan ve yirmi bir yaşını dolduran bir parlamento üyesi (aynı zamanda Temsilciler Meclisi olarak da adlandırılır) ile aynı niteliklere sahip olmasını şart koşuyor.
Anayasada özel olarak belirtilmese de, 1943'te kabul edilen ve Ulusal Pakt olarak bilinen bir anlayış, görevi geleneksel olarak Maruni Hristiyan inancının üyeleriyle sınırlandırır. Bu, Lübnan'ın Maruni Hristiyan Cumhurbaşkanı Bişara Huri ile Sünni Müslüman başbakanı Riyad es-Sulh arasındaki, Lübnan'ın Fransa'dan bağımsız hale geldiği 1943'te ulaşılan ve cumhurbaşkanının Maruni Hristiyan, başbakanın Sünni Müslüman ve meclis başkanının Şii Müslüman olacağını belirten centilmenlik anlaşmasına dayanıyor.
Lübnan Anayasası'nın 50. Maddesi, cumhurbaşkanının göreve başladıktan sonra aşağıdaki şekilde yemin etmesini gerektirir:
Anayasada belirtildiği gibi, cumhurbaşkanı Lübnan Silahlı Kuvvetleri ve güvenlik güçlerinin başkomutanıdır; başbakanı ve kabineyi atayabilir ve görevden alabilir; parlamento tarafından kabul edilen yasaları onaylar veya veto edebilir ve parlamentoyu feshedebilir. Ayrıca, kararname ile “acil durum” mevzuatı da çıkarabilir. Ancak pratikte, Lübnan bir parlamenter cumhuriyet olduğundan, devlet başkanı esasen yedek güçlerin deposudur ve makam büyük ölçüde sembolik ve törenseldir. Bununla birlikte, cumhurbaşkanı genel olarak yürütmenin en önemli üyesi olmaya devam etmektedir. Özellikle kabinenin yetkilerindeki artışla birlikte, Taif döneminde cumhurbaşkanlığının yetkileri bir şekilde yumuşatılmasına rağmen, bu reformlar cumhurbaşkanının gücünü önemli ölçüde değiştirmedi. Çünkü hala başbakanı ve kabineyi aday gösterebilecek ve görevden alabilecek tek kişi devlet başkanıdır.
Cumhurbaşkanının başlıca sorumlulukları (Taif'ten sonra) şunları içerir:
Taif'ten önce, cumhurbaşkanının net bir fikir birliği/çoğunluk yerine sadece bakanlarının "olumlu tavsiyesine" ihtiyacı vardı. Bununla birlikte, devlet başkanın "sembolik bir rol" olduğu veya bakanlarının iradesine önemli ölçüde tabi olduğu görünse de anayasal olarak öyle değil. Cumhurbaşkanı, istediği zaman tüm hükûmeti görevden alma hakkını saklı tutar ve hâlâ her bakanı aday gösteren kişidir - böylece, hepsinin kendisi için uygun olmasını etkin bir şekilde sağlar. Uygulamada başkanlık makamı zayıflatılmıştır çünkü: a) Parlamentoda partilerin ve blokların net çoğunluğunun olmaması, b) "uzlaşılmış" cumhurbaşkanının seçilmesi (genel olarak zayıf veya farklı anlamına gelir[kaynak belirtilmeli]) ve c) bölünmüş kabinelerin oluşumu. Başkanın algılanan zayıflığı bu nedenle anayasal meselelerden ziyade siyasi meselelerden kaynaklanmaktadır.
Taif Anlaşması'nın onaylanmasının ardından Anayasa, üç "kilit" yürütme makamı için bir önsöz hazırladı: başkan, başbakan ve bakanlar kurulu. Önsöz şunları belirtir:
Başkanlık ile birlikte gelen pozisyonlar şu şekildedir:
Başkanlık konutu, Beyrut'un güneydoğusunda bulunan Baabda Sarayı'dır.
Cumhurbaşkanının arabası, bir W221 Mercedes-Benz S 600 Guard zırhlı limuzindir ve ona Cumhuriyet Muhafızlarının SUV'ları ve önceki resmi devlet arabası olan ama şimdi muhtemelen yedek limuzin olarak kullanılan zırhlı bir W140 S 600 da dahil olmak üzere diğer güvenlik araçları eşlik ediyor.
Bir cumhurbaşkanının görev süresinin sona ermesinden otuz ila altmış gün önce Temsilciler Meclisi Başkanı, cumhurbaşkanını seçmek için özel bir oturum çağrısında bulunur. Seçimin ilk turunda üçte iki çoğunluk aranır. Gizli oy kullanılır. Hiçbir aday üçte iki çoğunluk sağlayamazsa, seçim için salt çoğunluğun gerekli olduğu ikinci bir oylama yapılır. Bir kişi, görev süresinin bitiminden itibaren altı yıl geçmeden yeniden devlet başkanı seçilemez.
Anayasa, bir parlamento başkanlık seçim toplantısı çağrısı yapmak için gereken yeter sayı konusunda sessizdir. Cumhurbaşkanını seçmek için gerekli yeter sayıyı belirleyen açık bir hükmün yokluğunda, anayasa farklı yorumlara açıktır. Konuyla ilgili bir görüşe göre, bir parlamento başkanlık seçim toplantısı için yüzde elli artı bir (herhangi bir parlamento toplantısı için gerekli olan) çoğunluğu oluşturan bir yetersayı gereklidir. Konuyla ilgili bir başka görüş ise anayasanın 49. maddesinin ilk turda cumhurbaşkanının seçilebilmesi için üçte iki oy çoğunluğu gerektirdiğinden, yeter sayının parlamento üye tam sayısının üçte iki çoğunluğu olduğunu ve eğer yeter sayı yarıdan bir fazla olsaydı, toplantıda hazır bulunan milletvekili sayısı yeter sayıyı geçmediğinde üçte iki çoğunluk aranmasına gerek kalmayacağını savunuyor.
Lübnan siyasetinde tekrar eden bir tema, Lübnan Cumhurbaşkanlığı makamının üç kez üst üste boşalmasıdır; 1998'de makamın Elias Hrawi'den Emil Lahud tarafından devralınmasından bu yana hiçbir Lübnan Cumhurbaşkanı, boşalan makamı doğrudan halefine devretmemiştir. Diğer bazı ülkelerin aksine Lübnan anayasasında "geçici/vekil" bir başkan da öngörülmemektedir. Anayasa, cumhurbaşkanlığı makamının boş kaldığını ve cumhurbaşkanlığına ait bazı yetkilerin bakanlar kuruluna devredildiğini özellikle belirtmektedir. Lübnan Anayasası'nın 62. maddesi özellikle bunu belirtmektedir: "Cumhurbaşkanlığı makamının herhangi bir nedenle boşalması halinde Bakanlar Kurulu, başkana ait yetkileri devralmak suretiyle kullanır.". Mişel Avn'ın 2022'de cumhurbaşkanlığını bırakmasının ardından dönemin başbakanı Necip Mikati, cumhurbaşkanlığı yetkilerini herhangi bir cumhurbaşkanının seçilememesi sebebiyle 31 Ekim 2022 gününden 9 Ocak 2025 gününe kadar vekaleten yürütmüştür.
Maldivler devlet başkanı, Asya ada ülkesi Maldivler'de 1953 yılından bu yana ülkenin en üst makamında bulunan kişiye verilen unvandır.
Malezya kralı diğer adıyla Yang di-Pertuan Agong (Cavi: يڠ دڤرتوان اݢوڠ), Malezya'nın hükümdarıdır. Makam 1957 yılında ülkenin Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını ilan etmesiyle kurulmuştur. Malezya anayasal bir monarşi olup seçimli monarşi sistemi bulunmaktadır ve Kral beş yıllığına eyaletlerin sultanlarından seçilmektedir. Malezya'da kralın yetkileri sembolik olup yetkiler başbakanın etrafında toplanmıştır.
Günümüzdeki kral 31 Ocak 2024 tarihinde tahta geçen İbrahim İskender'dir.
Myanmar Birliği Cumhuriyeti cumhurbaşkanı (Birmanca: နိုင်ငံတော်‌ သမ္မတ) Myanmar'ın devlet başkanı ve anayasal hükûmet başkanıdır. Cumhurbaşkanı, Ulusal Savunma ve Güvenlik Konseyine başkanlık eder ve normalde Myanmar Bakanlar Kurulunu, yani Myanmar hükûmetinin yürütme organını yönetir, ancak mevcut olağanüstü hal durumunda kabineyi askeri başbakan yönetir. 2021'den beri ordunun başı olan Vekil Cumhurbaşkanı Min Aung Hlaing, Vekil Cumhurbaşkanı Myint Swe'nin Temmuz 2024'te yetkilerini devretmesinden bu yana görevini sürdürmektedir. Myint Swe, 1 Şubat 2021'de Min Aung Hlaing tarafından askeri darbeyle göreve getirilmişti. Anayasal halefiyet düzeni dışında cumhurbaşkanlığı yetkilerinin devri için anayasal bir mekanizma bulunmadığından, hukuk uzmanlarına göre bu devrin anayasaya uygunluğu tartışmalıdır. Anayasal olarak güçlü bir konumda olmasına rağmen, cumhurbaşkanlığı mevcut askeri hükûmet altında büyük ölçüde sembolik bir görevdir ve cumhurbaşkanının tek görevi olağanüstü hal ilan etmek ve uzatmaktır.
Cumhurbaşkanı, genel halk tarafından değil, parlamento üyeleri tarafından seçilir; cumhurbaşkanı, özellikle parlamento üyelerinden oluşan üç komiteden oluşan Cumhurbaşkanlığı Seçim Kurulu tarafından seçilir. Amyotha Hluttaw, Pyithu Hluttaw parlamento üyeleri veya ordu tarafından atanan milletvekillerinden oluşan üç komitenin her biri, cumhurbaşkanlığı için bir aday gösterir.
2015 seçimlerinden sonra, çoğunluk partisi olan Ulusal Demokrasi Birliğinin lideri Ang San Su Çi'nin cumhurbaşkanlığına aday olamayacağı için, anayasada yer almayan devlet danışmanı görevi oluşturuldu. Su Çi, 2021 darbeyle Savunma Hizmetleri Başkomutanı Min Aung Hlaing tarafından görevden alınana kadar fiili hükûmet başkanı olarak görev yaptı. Min Aung Hlaing, hükûmeti yönetmek için anayasaya aykırı olarak Devlet İdare Konseyi başkanlığı ve başbakanlık görevlerini kendisi için oluşturdu.
Cumhurbaşkanı, devletin ve hükûmetin başkanıdır. Cumhurbaşkanı makamı, 1948 yılında Birleşik Krallık'tan bağımsızlık ilanının kabul edilmesiyle oluşturulmuştur. O tarihten bu yana, on bir kişi bu görevi üstlenmiştir (bunlardan ikisi birden fazla kez). Ülkenin uzun süre askeri yönetim altında kalması nedeniyle, başbakanın görevde olan (veya yakın zamanda emekli olmuş) bir subay olması nadir bir durum değildir. Başbakanın fiili yetkisi, görevi kimin üstlendiğine bağlı olarak zaman içinde önemli ölçüde değişiklik göstermiştir. 2004 yılında, dönemin devlet başkanı, Devlet Barış ve Kalkınma Konseyi (DBKK) başkanı General Than Shwe ile başbakan General Khin Nyunt arasında yaşanan iktidar mücadelesi, başbakanın görevden alınması ve tutuklanmasıyla sonuçlanmıştır.
Mevcut Anayasa'ya (2008'de kabul edildi) göre, başbakanlık makamı 30 Mart 2011 tarihinde kaldırılmıştır. Anayasa, cumhurbaşkanının hem devlet başkanı hem de hükûmetin de jure başkanı olduğunu öngörmektedir. Ancak 2015 genel seçimlerinden sonra, Ang San Su Çi'nin anayasal olarak cumhurbaşkanı olmasının engellenmesi üzerine, 2016 yılında başbakanlık makamına benzer bir makam olan devlet danışmanı makamı oluşturulmuştur. Ang San Su Çi, 2021 darbesiyle görevden alınana kadar fiili hükûmet başkanı ve ülkenin en güçlü figürü olarak görev yapmıştır. Cumhurbaşkanı, Myanmar'ın güvenlik ve savunma işlerinden sorumlu bir organ olan Ulusal Savunma ve Güvenlik Konseyinin toplantılarını çağırma yetkisine tek başına sahiptir.
Myanmar Anayasası, cumhurbaşkanlığı görevine aday olabilmek için adayların sahip olması gereken temel nitelikleri belirlemektedir. Myanmar Anayasası'nın 1. Bölümü: Cumhurbaşkanı, Kısım I: Myanmar Federasyonu'nda yer almaktadır. Cumhurbaşkanı:
Myanmar Anayasası'na göre, cumhurbaşkanı:
Ayrıca, göreve başlarken yemin eden cumhurbaşkanı, anayasa gereği herhangi bir siyasi parti faaliyetine katılamaz (Bölüm III, 64).
Cumhurbaşkanı, Myanmar seçmenleri tarafından doğrudan seçilmez; bunun yerine, üç ayrı komiteden oluşan bir seçim organı olan Cumhurbaşkanlığı Seçim Kurulu tarafından dolaylı olarak seçilir. Bir komite, her bölge veya eyaletten seçilen milletvekillerinin oranlarını temsil eden milletvekillerinden oluşur; bir diğeri, her ilçenin nüfusundan seçilen milletvekillerinin oranlarını temsil eden milletvekillerinden oluşur; üçüncüsü ise Savunma Hizmetleri Başkomutanı tarafından şahsen aday gösterilen, ordu tarafından atanan milletvekillerinden oluşur.
Üç komitenin her biri bir cumhurbaşkanı adayı gösterir. Ardından, Pyidaungsu Hluttaw milletvekilleri üç adaydan birine oy verir; en fazla oyu alan aday cumhurbaşkanı seçilir, diğer ikisi ise cumhurbaşkanı yardımcısı seçilir. Cumhurbaşkanı 5 yıl süreyle görev yapar. Cumhurbaşkanı herhangi bir nedenle istifa eder veya görev başında ölürse, Cumhurbaşkanlığı Seçim Kurulu toplanır ve üç komite de birer aday gösterir. Adaylar arasından en fazla oyu alan aday seçilir. Böylece, yasama ve cumhurbaşkanlığı dönemleri eşzamanlı olur.
Bu süreç, 1947 Anayasası'nda öngörülen sürece benzerdir. Bu süreçte, Parlamentonun Milliyetler Meclisi ve Temsilciler Meclisi üyeleri gizli oyla cumhurbaşkanını seçerlerdi. Cumhurbaşkanı, daha sonra (Temsilciler Meclisinin tavsiyesi üzerine) anayasal olarak hükûmetin başı olarak tanınan ve kabineyi yöneten başbakanı atardı.
Bağımsızlık öncesinde Myanmar'da iki yarı anayasa vardı: 1935 tarihli Burma Hükûmeti Kanunu ve 1943 tarihli Japon işgali altındaki Burma Anayasası. Bağımsızlık sonrasında Myanmar 1947, 1974 ve 2008 yıllarında üç anayasa kabul etti. 2008 Anayasası Myanmar'ın mevcut anayasasıdır.
1863'ten önce, bugünkü Burma'nın farklı bölgeleri ayrı ayrı yönetiliyordu. 1862'den 1923'e kadar, Rangoon'daki Sekreterya binasında bulunan sömürge yönetimi, Hindistan genel valisinin altında, baş komisyon üyesi (1862-1897) veya vali yardımcısı (1897-1923) tarafından yönetiliyordu.
31 Ocak 1862'den 1 Mayıs 1897'ye kadar Britanya Birmanyası'nın başında bir baş komiseri vardı. Bu dönemde Yukarı Burma ve Shan Eyaletleri'nin ilhakıyla Britanya Birmanyası'nın genişlemesi, bu pozisyonun önemini artırdı ve sömürge liderliğinin yükseltilmesine ve hükûmetin genişlemesine yol açtı (Burma'ya 1897'de ayrı bir hükûmet ve yasama konseyi verildi). Sonuç olarak, 1 Mayıs 1897'den 2 Ocak 1923'e kadar eyalet bir vali yardımcısı tarafından yönetildi. 1937'de Burma, Britanya Hindistanı'ndan resmen ayrıldı ve Senato ve Temsilciler Meclisinden oluşan, tamamen seçilmiş iki meclisli bir yasama organıyla ayrı bir Britanya kolonisi olarak yönetilmeye başlandı. 2 Ocak 1923'ten 4 Ocak 1948'e kadar Britanya Birmanyası, kabineyi yöneten ve koloninin savunması, dış ilişkileri, maliyesi ve etnik bölgelerden (Sınır Bölgeleri ve Shan Eyaletleri) sorumlu bir vali tarafından yönetildi. 1 Ocak 1944'ten 31 Ağustos 1946'ya kadar, koloni bir İngiliz askeri vali tarafından yönetildi. 1942'den 1945'e kadar süren Japon işgali sırasında, hükûmetin başında bir Japon askeri komutan bulunurken, sürgünde koloniye İngilizlerin atadığı vali başkanlık etti.
Burma 1948 yılında bağımsızlığını kazandı. 1948'den 1962'ye kadar ve ardından 1974 ile 1988 yılları arasında bir cumhurbaşkanı görev yaptı. 1962 ile 1974 yılları arasında ve 1988 ile 2011 yılları arasında Burma askeri rejimler tarafından yönetildi. Cumhurbaşkanlığı makamı 2011 yılında yeniden kuruldu.
1947 Anayasası Chan Htoon tarafından kaleme alınmış ve ülkenin 1948'deki bağımsızlığından 1962'ye kadar, askeri general Ne Win liderliğindeki sosyalist Birlik Devrim Konseyi tarafından askıya alınana kadar yürürlükte kalmıştır. Ulusal hükûmet üç erkten oluşmaktaydı: yargı, yasama ve yürütme. Yasama organı, 125 sandalyeli Milliyetler Meclisi (Lumyozu Hluttaw) ve sandalye sayısı ilgili seçim bölgelerinin nüfusuna göre belirlenen Temsilciler Meclisi (Pyithu Hluttaw) olmak üzere iki meclisten oluşan iki meclisli bir yasama organı olan Birlik Parlamentosu idi. 1947 Anayasası büyük ölçüde 1946 Yugoslavya Anayasası'na dayanıyordu ve birçok Birmanya yetkilisi Yugoslavya'yı ziyaret etti.
1973 yılında yapılan referandumda kabul edilen 1974 anayasası, yazılan ikinci anayasa oldu. Bu anayasa, Burma Sosyalist Program Partisi üyeleri tarafından temsil edilen tek meclisli bir yasama organı olan Halk Meclisini (Pyithu Hluttaw) kurdu. Her dönem 4 yıl olarak belirlendi. Ne Win bu dönemde cumhurbaşkanı oldu.