kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Luma sınırındaki ilk muharebe Morina'ya kadar devam etti. Sırp ordusu 2-3 gün savaştı ve Arnavutların gerilla savaşı vurkaçları ile çok sayıda ölü ve yaralı ile ağır kayıplar verdirdi. Kaybın ardından Sırp ordusu 37 etnik Arnavut sivili rehin alarak Prizren'e götürerek halkı ayaklanmaya destek vermemeleri yönünde tehdit etti. Yeni birimlerle takviyelerle tekrar Luma'ya doğru ilerlediler. Arnavutlar taktiksel bir geri çekilme ile Sırplarının ilerlemesine izin verdiler. Ancak taktiksel gerilla vurkaç saldırıları da düzenlediler, Šumadija tümeninin müfrezeleriyle karşı karşıya olan Arnavut kuvvetleri, Beyaz Drina nehrinin kıyılarında ve Koretnik ve Gjallicë'nin yamaçlarında düzensiz bir şekilde savaştı. Sırp birliklerini sürekli saldırılarla vurdular ve Morinë ve Përbreg'den diğer birçok Arnavut savaşçı da katıldı. Arnavut gerillalarının taktiksel olarak geri çekilmesi ve konumlanmaları sonuç verdi. Geri çekilme planı, çok sayıda Sırp askerinden değil, aynı zamanda topçu ve ağır silahlardan da kaynaklandı. Takip ederken, Sırp kuvvetleri Arnavut vurkaç ve gerilla saldırılarıyla daha sonra tuzağa düştü. Šumadija bölüğü ağır kayıplar verdi ve cepheden ayrılmak zorunda kaldı. Bu arada Sırp geri hatlarına da Arnavut birlikleri sızmıştı.
15 Kasım 1912 sabahı, savaş konseyi Sırp birliklerine çeşitli yönlerden saldırma emri verdi. Dağlık araziye konumlanmaları Sırpların araziyi fazla tanımayıp hakim olamaması ve yağmur ve gök gürültüsü ile kötü hava koşulları sayesinde, Luma Arnavutları, kötü donanımlı olmasına rağmen, Kolesjan tepelerinde Sırp kuvvetlerine büyük bir saldırı başlatmayı başardı,geri hatlarına da saldırdılar ve onlara ciddi kayıplar verdirdi. Güçlü direniş nedeniyle, Sırp kuvvetleri Kolesjan ve Gabrica'dan çekildi ve kendilerini Shejesë'nin güney kıyılarında ve Kara Drina'nın doğu kıyılarında konumlandırdı. Savaş Konseyi, 16 Kasım'da Arnavut kuvvetlerinin sahada yeniden düzenlenmesinden sonra, Arnavut kuvvetlerine Sırp mevzilerine yönelik saldırılarını sürdürmelerini emretti ve esas olarak Shejesë'nin sol tarafında çatışmalar meydana geldi. Sırp ordusu paniğe kapıldı ve her yöne ateş ederken kaçmaya başladı ve birçok kişi vurularak öldürüldü ve diğerleri nehirde boğuldu. Yaratılan durumun avantajına, Arnavut kuvvetleri Kolosh'tan Zbor ve Nangë'ye hareket etti ve takip etmek için üç grup kurdu. Çatışmalarda Arnavutlar, liderlerden biri olan Radomirë bayraktarı İbrahim Zeqiriyi kaybetse de kayıpları Sırplardan önemli ölçüde daha azdı.
Sırplar panik içinde sıkışıp kaldılar ve savaş alanını terk ettiler, birçoğu Drina ve Shejesë nehirlerinde öldü veya boğuldu. Yaratılan durumdan yararlanmak için, savaş konseyi zaten Zbor-Nangë bölgesine taşındı ve orada daha fazla takip için iki yönlü 3 gruptan oluşan bir saldırı belirledi. Bu arada Sırp 3. Ordusu Prizren'den Luma'ya destek ve sıkışan birliklerini kurtarmak için taze kuvvetler göndermek istese de bunların önü Arnavutlarca Prizren ve Luma bölgesi arasında tepelere ve geçitlere mevzilenen Arnavutlarca kesildi. Sırp kuvvetlerini önlemek için Vërrin, Dobrushë, Qafë Zhur, Billushë, Lez ve Lezkovac bölgesinde ağır çatışmalar yaşandı. Sırp birlikleri, Arnavutlara arkadan saldırmak için Vërrin'in ön hattını kırmaya çalıştı ama başarılı olamadılar. Sırp tarafı çok sayıda kayıp verdi. Arnavutluk savaş konseyi, 15 Kasım'da Ramazan Zaskoci başkanlığında bir toplantı yaptı. 17 Kasım 1912'de konsey, tüm cephelerde Sırplara karşı daha fazla saldırı kuvveti emri verdi. Lumë'nin dağlıları, Galipë ve Zbor tepesinde yeniden bir araya gelmeye çalışan ve başarısız olan Sırp birlikleriyle savaşmaya devam etti. Sırp ordusu yüzlerce askeri kaybettikten sonra askerlerden birçoğu savaş alanından firer etti. Ancak Arnavutlar takibi bırakmadı, Beyaz Drina ve Kara Drina kıyılarında nihai son muharebe yapıldı. Bicaj bölgesinden Luma Kulesi'ne doğru kaçarak birkaç Sırp müfrezesi imhadan kurtulmayı başardı.
Sırp kaynakları,
Luma Arnavutları kanlı bir muharebe ile Luma Kulesi'ni ele geçirerek bir zafer kazandılar. Arnavut kuvvetleri 17 Kasım akşamı Prizren yönüne çekilmeye çalışan Sırp konvoyunun arabalarına saldırdı. Bu çatışmalar sırasında Sırplar çok sayıda asker ve malzeme kaybetti. Dağlardaki çatışmalar, savaşa katılan bir Sırp askeri olan Kosta Novaković'in anılarında anlatılmıştır. Şöyle yazmıştır:
Luma bölümümüzün başaramadığımız ilk görevi olan Luma'nın silahsızlandırılmasından bahsetmeyeceğim ve bunun için komutanlarımıza dönmeyi seçtik. Bu mücadelenin bedelini canımızla ödedik ve çok asker, çok mühimmat, yiyecek ve barınak kaybettik. Luma'daki korkunç çarpışmadan sonra 4 gece uykusuz kaldıktan sonra, belime kadar suda yürüdükten sonra nihayet başka bir taburla desteklendik ve hemen bitkin bir halde Prizren'e 8 km uzaklıktaki Zhur bölgesine kaçmaya başladık.
Bu muharebe sırasında elde edilen başarı, kuvvet ve silah bakımından yetersiz olmasına rağmen galip gelen Arnavut milislerin becerilerininde ilgili asker altını çizmiştir.
Savaşın birincil kaynakları çelişkili olduğundan, kayıp sayısını hesaplamak zordur. Sırp askeri raporları, Kosta Novaković tarafından verilen tanımın aynısı olan "birkaç yüz"den söz etti. Sırp tarihçiler daha sonra bu sayının 198 ölü ve 31 yaralı olduğunu tahmin ettiler. Luma dağlılarının anlatısal hikayeleri, sayıyı 16.000'e, hatta 18.000'e kadar çıkarmaktadır; bu, yaygın olarak dolaşan ve savaşa adanmış Arnavutluk anıtında kullanılan 12.000'den çok daha fazladır.
Ohri'den Elbasan'a gönderilen 20 Kasım 1912 tarihli bir Osmanlı telgrafında, Arnavutlar tarafından üç subay ve "sayılamayan" sayıda askerin, yaklaşık 1000 tüfekle ele geçirildiği bildirildi. Elbasanlı Akif Paşa'dan Ahmet Zogoğlu'na gönderilen 2 Aralık tarihli bir başka telgrafta, Sırpların altı tabur kaybettiğini belirtiyor. Üsküp'teki İngiliz konsolosluğu, Şubat 1913'ün sonlarında 8 taburunu kaybettiklerini bildirdi. Sali Onuzi, Osmanlıların 1.000'in üzerinde olan ikinci aşama (13-18 Kasım) raporlarına dayanarak sayıyı 2.000 civarında yerleştirir. Bu, paramiliter birimlerle ilişkili potansiyel kayıpları hariç tutar.
Muharebe akabinde General Janković Luma'daki Arnavutların yok edilmesini emretti, burada Sırp ordusu erkek, kadın ve çocuklardan oluşan tüm nüfusu katletti ve bölgedeki 27 köyü yaktı. 1912-1913 Sırp saldırılarının ardından Arnavutlara karşı işlenen en büyük vahşetlerden birinin yaşandığı bölge Luma oldu. (Bkz. Balkan Savaşlarında Arnavut Katliamları) Luma Arnavutları ya yok edildi veya sürüldü.Kadınlar ve çocuklar saman demetlerine bağlanarak kocalarının ve babalarının gözleri önünde ateşe verildi. Kadınlar daha sonra barbarca parçalara ayrıldı ve çocuklar süngülendi.
Leon Troçki, dönem boyunca raporlar topladı ve raporunda şunları söyledi: "Her şey çok akıl almaz, ama yine de doğru!" Luma'dan gönüllü olarak vazgeçen 400 adam Prizren'e götürüldü ve her gün kırk ila altmış kişilik gruplar halinde idam edildi. Haberle bağlantılı olarak, Luma'daki 300 silahsız Arnavut'un Prizren'de yargılanmadan idam edildiği bildirildi. Katliamları düzenli Sırp birlikleri işledi, ancak milisler tarafından işlenen katliamların bile Sırp makamlarının zımni onayı ve tam rızasıyla gerçekleştirildiğine hiç şüphe yoktu. Savaşın başında Sırp yetkililer "Arnavutları yok edeceğiz" dediler. Avrupa protestolarına rağmen, bu sistematik imha politikası engellenmeden devam etti.[a] [b] Luma Muharebesi, 18 Kasım 1912 sabahı, Arnavut kuvvetlerinin üçüncü Sırp ordusuna karşı galip gelmesiyle sona erdi. Luma Muharebesi, kuzeybatıdaki kilit şehir İşkodra ve güneydeki Yanya'daki Bizani Muharebesi Manastır Muharebesi ve bölgedeki Osmanlı-Arnavut direnişi gibi diğer olaylarla birlikte, bağımsız Arnavutluk için önemi vardır. Zira bu bölgelerdeki direnişler Arnavutlara bağımsızlık ilanı ve direniş için zaman kazandırmıştır. Arnavutluk Bağımsızlık Bildirgesi 28 Kasım 1912'de Avlonya'da okunup topraklarının Osmanlı'nın yenilgileri ardından yabancı devletlerin (Sırbistan,Karadağ,Yunanistan) eline geçip paylaşılacağından korkan Arnavutlar,içlerinde Osmanlı'dan zaten öncesinden ayrılma taraftarı olanlarla birlikte Osmanlı'ya karşı rahatça bağımsızlık ilan etmesini sağlamıştır.[c] Özellikle Luma savaşı, orta Arnavutluk Adriyatik kıyısını güvence altına alarak, Avlonyalı İsmail Kemal Bey ve diğer Arnavut temsilcilerin Dıraç'ta karaya çıkmalarına yönetim oluşturmalarına izin verdi, çünkü Avlonya zaten Himara'da çıkartma yapıp isyan çıkartan Yunan kuvvetleri tarafından tehdit ediliyordu. [d]
Alinci Muharebesi, Sırp ve Osmanlı Orduları arasında yapılan 1.Balkan Savaşının parçası olan muharebedir.Bir kısım Makedon milisler ve askerler muharebede Sırp ordusu yanında savaşmıştır.
Kumanova Muharebesi sonrası 31 Ekimde Sırp Yüksek komutanlığının direktifi doğrultusunda harekete geçen, Drina ve Morava Tümeni Pirlepe Muharebesi neticesi Pirlepe şehrini ele geçirip yeni emirleri beklemeye başlamışlardı. Bununla birlikte Pirlepe şehrine 5 kasımı 6 kasıma bağlayan gün Peşterika (Peshterica) yakınlarına konuşlanmış Drina, Morova ve Süvari tümenleri girdi. Ancak kente girmeden önce Pirlepe yakınlarındaki bir kısım yerli halk, sırp süvari tümenini, yakın bölgede Osmanlı birliklerinin muharebenin kazanılmasına karşın konuşlu olduğu konusunda uyarmıştı.Bu duyumlar akabinde, Sırp 1.Ordu komutanlığı 4.süvari alayına Alinci köyü yakınında konuşlu olduğu bildirilen Osmanlı birliklerinin araştırılması için harekete geçmesini bildirdi..
Bu emir yerine getirilmedi. Bunun üzerine, komutanlık emri yineledi ve Drina Tümenini'ne derhal bir tim kurup Manastır yolunu birleşeceği Süvari tümenine bağlı birliklerle birlikte ortaklaşa güvence altına almasını istedi. Ancak ne Morava ne de Drina piyade kuvvetleri komutanları bu emre uygun hareket etmediler, öncelikle Peşterika'dan Prilep'e birliklerinin başında bulunup ardından şehre girip, törenleri yapıp sonra emirleri yerine getirme yolunu seçtiler. Saat 8.30 civarında törenleri yapan bu birliklere karşın süvari tümenininden bir grup yerel halkın verdiği bu bilgiyi araştırmaya başlamıştı. Saat 10.00 civarında Manastır-Prilep yolunca Alinci köyü yakınında Osmanlı ordusunun 13.Nizami Tümeninin topçu birlikleri ve piyadeler bu süvari kuvvetlerini karşılayıp.çatışmaya başladı.Böylece muharebe başlamış oldu.
Çatışmalar üzerine Morava tümeninin birlikleri sol kanattan Konjari köyüne giden yol üzerine;Volkovo ve Lago köylerine giden sağ taraftaki yol boyunca Drina tümeninin kuvvetleri konuşlandı.Bunun ardından bu kuvvetler Ştavitsa nehrinden Alinci'daki mevziilere paralel şekilde ilerlemeye başladılar. Kadino Selo,Galiçani,Berovci,Ruvci köylerini de kapsayan hat boyunca savunma hattı kuran Osmanlı piyadesi ve özellikle iyi mevziilenmiş topçularının ateşi ile bölgedeki sırp birlikleri ağır kayba uğradılar.Ancak sonrasında sırp birliklerin arkasında yer alan sırp topçuları da mevziilere ulaşıp ateşe başlayınca sayıca az ve ağır toplardan yoksun Osmanlı topçu ateşi etkisiz hale getirildi.
Sırp topçularının ateşi ile birlikte Sırplar Omet ve Köbeli köyleri yönünden piyade saldırısı başlattılar. Ancak Osmanlı topçusunun ateşi bu bölgede yine de sırp birliklerinin ilerlemesini olumsuz yönde etkiledi. Saat 15.00 sıralarında Makedon askerlerinin de bulunduğu 6.Alay, milislerle birlikte saldırıya geçip Osmanlı pozisyonlarına ulaştılar ve Osmanlı ilk hatlarını yardılar. Bunun üzerine sayıca az duruma düşen ve takviye alamayan Osmanlı birlikleri geri çekilmeye başladılar. Saat 16.30 sıralarında ise Manastır yönüne doğru çekilmelerini tamamladılar böylece muharebe sona erdi.
Bazı kaynaklarda bu muharebe Bakarno Gumno Muharebesi olarak da zikredilmektedir. Alinci muharebesi sırp zeferi ile sonuçlansa da sırplar ağır kayıplara uğramışlardır. Öyle ki kayıp sayısı 1.378 kişiden fazladır. Sadece 6.Alay 28 subay ve 1.000 asker kaybetmiştir. Osmanlıların kaybı ise 500 civarındadır. Sırplardaki bu büyük kayıpların nedeni disiplinsizlik, yanlış bilgiler, Pirlepe'deki lüzumsuz geçit töreni, birliklerin emirleri dinlememesi ve Sırp komutanlığının diğer zafiyetleri olarak görülmektedir. Bu da Sırp Ordusunun saldırılarında Pirlepe Muharebesinde de görülen kurnazlık ve taktiklerden yoksunluğunu ortaya koymaktadır. Osmanlılar ise ağır toplarının eksikliği ve sayıca az olma ve ordunun moralinin bozukluğu gibi nedenlerle bu muharebe de sırplara verdirilen ağır kayıplara karşın başarı kazanamamıştır.
21-23 Ekim 1912 Tarihleri arasında Yunan Epir Ordusunun birlikleri ile Yanya Kolordusu kuvvetleri arasında gerçekleşen muharebedir. Yanya kolordusunun Balkan Savaşı'nda girdiği ilk muharebe olup Osmanlı zaferi ile sonuçlansa da bu muharebedeki bazı hatalar hemen ardından girişilen Gribova Muharebesi'ndeki yenilgi bu başarının kullanılamamasına neden olmuştur.
1.Balkan Muharebesinde savaş ilan edildiğinde Yunanistan'ın halihazırda iki tane saldırıya hazır ordusu bulunmaktaydı. Bu ordulardan biri Epir Ordusu diğeri ise Teselya Ordusudur. Yunanistan'ın ilk hedefi Selanik ve Makedonya'yı ele geçirmek olmakla esas buradaki unsur kuvvet bakımından daha güçlü olan Teselya Ordusudur. Teselya Ordusunun karşısında da Osmanlı 8. Geçici Kolordusu bulunmaktadır. Kuvvet dengesine bakıldığında Selanik'i korumakla da görevli geçici olarak oluşturulmuş 8.Kolordu 29 piyade taburuna sahip iken Yunanların Teselya Ordusu 73 piyade taburuna sahiptir. 8.Kolordunun 3 süvari alayı karşısında Teselya Ordusunun 11 süvari alayı, 8.Geçici Kolordunun 9 topçu bataryasına karşı 39 topçu bataryası,8 makinalı tüfeğe karşı 84 makinalı tüfek 29.328 askere karşı 100.000 askeri bulunmaktadır. Yunanların ezici bir üstünlüğü bulunmaktadır.
Yunan planı bellidir, öncelikle Selanik ve Makedonya'yı Teselya Kolordusu ile alıp ardından dönüp Yanya'yı ele geçirmek bu zamana kadarda Epir Ordusunun savunmada kalması veya ufak ufak mevziler ele geçirip bu kolorduyu iyice izole etmesi. Osmanlıların tahkim edilmiş mevziilerinde ise Yanya Kolordusu bulunmaktadır. Yanya Kolordusunun adını aldığı Yanya kalesi ve çevre mevziiler Ahmet İzzet Paşa ve Colmar Freiherr von der Goltz'un savaş ve savunma planlarına göre tahkim edilmiştir çevresinde pek çok tahkimat yanında toplarda bulunmaktadır. Bu kolordunun karşısında yer alan Epir Ordusu ise bu kolordudan sayıca dezavantajlı gözükse de bu dezavantaj 8.Geçici kolordu ile Teselya ordusundaki üçe veya dörde bir durum gibi değildir. Zira Yanya kolordusunun 22 taburuna karşı Epir ordusunun 8 taburu; 1 süvari alayına karşı 1 süvari alayı;6 topçu bataryasına karşı 6 topçu bataryası, Yanya ordusunun 8 makineli tüfeğine karşı 12 makineli tüfeği bulunmaktadır; Yanya Ordusunun 22.589 askerine karşı bu ordunun 13.000 askeri bulunmaktadır. Topçu bataryası eşit gözükse de Yanya Kalesindeki tahkim edilmiş mevziilerdeki toplarda sayılırsa top yönünden de Yanya Kolordusu Epir Ordusundan 2'ye 1 gibi üstün gözükmektedir.
Yanya kolordusu kağıt üzerinde Epir ordusuna makineli tüfek sayısı dışında ikiye bir gibi fazla veya eşit gözükse de durum pratikte ise durum hiç de öyle değildir. Öncelikle savaş başlangıcında Osmanlı savaşa hazırlıksız yakalandığı ve Rumeli'deki yaşlı nizami birliklerdeki askerleri terhis ettiği için Yanya Ordusu içindeki nizami askerler son derece azdır. Seferberlikte apar topar yapılmaya çalışılmıştır 8.geçici kolordu gibi Yanya kolordusu da kötü durumda çoğunluğu rediflerden ve apar topar askere alınanlardan oluşan bir ordudur. Komuta kademesi de keşmekeş içindedir zira 8.Geçici kolordu oluşturulurken bu ordudaki Ferik Hasan Tahsin Paşa Yanya'dan alınıp bu kolorduya verilmiş ve Yanya kolordusu komutansız kalmıştır. 2 Ekim 1912'de Yanya kolordusunda bir komutan yoktur apar topar 23. Piyade tümeninden Esad Paşa buraya atanırken başsız kalan 23.Piyade tümenine de Tuğgeneral Cevap Bey onun boşalttığı mevkiiye de Albay Halil Recai bey atanır. Oysaki Epir Ordusu ise seferberliğini tamamlamış ve eğitimli askerlerden oluşan bir ordu konumundadır. Birlikleri tam sayısındadır. Evzon denilen Yunan Ordusunun usta birlikleri sayıca bu orduda fazladır.
Bütün bunlara karşın Epir Ordusunun başlangıçtaki performansı epey kötü olmuştur. Savaşın başlangıcında Teselya Ordusu ile birlikte taarruza geçen bu ordu 19 Ekim 1912'de Narda Nehrini geçip ilerlemeye başladı. Bu arada Yunanlar sınır köylerindeki Rumlarıda ayaklandırdılar. Narda köprüsü ve çevresi Yunanların eline geçti. 20 Ekimde ise Yunan Ordusu Narda'nın doğusundan saldırıya geçse de sert Osmanlı direnişi ile karşılaşıp başarısız olur.
19 Ekimi 20 Ekime bağlayan gece Esad Paşa cepheye vardığında Yunan Epir Ordusu'nun özellikle 3. ve 7. Evzon taburlarının unsurlarının daha cepheye tam yerleşmediği Epir ordusunda savunmasında zafiyetlerin olduğu arkadan kuşatılıp yok edilebileceğini fark eder. Yunan ordusunun Komçiadis köyüne saldırıya geçeceğini bu ordu saldırıya geçmeden takviye birlikler gelmeden Komçiadis boğazından Yanya Redif Alayı ve 23. Piyade Tümeninin unsurlarının geçip eşzamanlı saldırı ve arkadan kuşatma ile Epir ordusunu yok etmesi yönünde bir plan hazırlar ve 20 Ekim sabahı 2 unsurun bu plana uymasını ister. Ancak ilgili tümenler bu saldırıyı koordine edemezler öte yandan Yanya Redif Alayı- Filât taburu da kendisine emir gelmediğinden bahisle Yunan ordusuna saldırmayıp savunmada kalır. Bu arada Garidiki ve Sadoviça köyündeki Rum çeteciler isyan etmekle kalmaz bir de buradaki birliklere sabotajlarda bulunurlar. Gerideki Yunanların 3. ve 7. Evzon taburları bölgeye tüm unsurları ile gelip yerleşince artık böyle bir imkan kalmaz.Böylece kahredici şekilde altın tepside sunulan bir fırsatı Yanya Kolordusu kaçırmış olur.
21 Ekimde Yunan Ordusu Komçiadis köyünü ele geçirir. 22 Ekimde Yanya Redif Alayı ve 23.Piyade Tümeni saldırıya geçer balçık çamurlu bir ortamda Yunanların yükseklere mevziilendiği yerde ilk saldırılar başarısızdır. Esad Paşa komutanlarını toplar ve oluşan durum karşısında Kuzeyde yeni bir hat kuracaklarını ancak bu savunma hattı kurulana kadar Yunan ordusunun burada tutulması gereğinden bahseder. Buna göre de Komçiadis boğazının ve köyü ile çevresinin Yunan ordusunun Gribova sırtlarında elde ettiği mevziilerin geri alınması gereğinden söz eder. Yanya Komutanlığının esasında bilmediği durum Yunanların bu sırada intikal eden birliklerinin hala tam güçlerinde olmadığıdır. Bununla birlikte başkomutanlarının bizzat cepheye gelip dolaşması birliklerin bozulan moralini de güçlendirmiştir. 23 Ekimde Yanya Redif Alayı ve 23.Piyade tümeni daha büyük bir saldırıya geçer ve bu saldırı neticesi Yunanlar bir anda Kumçiadis boğazından atılırlar. Yunan 15.Alay 1.Taburu ve 7.Evzon taburu dahil bütün Yunan unsurları Kumçiadis'ten Arta (Narda)'ya kadar geri çekilmeye zorlanır.
Bu muharebe Yanya Kolordusu'nun ilk muharebesi olup ümit vericidir diğer yandan muharebede Epir ordusunu çok daha ağır bir bozguna uğratacak fırsatta kaçırılmıştır. Öte yandan Yanya kolordusunun Yunanlara nazaran bu muharebedeki kaybı son derece azdır. Ancak zaferin kazanıldığı aynı gün başlayan bir gün sonra biten Gribova Muharebesi'ndeki başarısızlık ne yazık ki bu başarıdan Yanya kolordusunun istifade edememesine neden olmuştur.
Gribova Muharebesi, Osmanlı Yanya Kolordusu ve Yunan Epir Ordusu arasındaki muharebelerden biridir. İki ordunun karşı karşıya geldiği ilk muharebe olan Komçiadis Muharebesi tam hedeflenen gibi olmasa da Osmanlı zaferi ile 23 Ekim günü sonuçlanmış ve Komçiadis geçidindeki Yunan ordusu birlikleri Arta (Narda)'ya kadar ötelenmiştir. Ancak Yunan Epir ordusu Gribova tepelerindeki yamaçları ellerinde tutmaktadır. Komçiadis muharebesinin zaferle sonuçlandığı anda Esad Paşa Gribova yamaçlarının alınması için birliklerine emir verir. Komçiadis muharebesindeki başarı ve zaferin nimetlerinden yararlanabilmek için bu mevziilerinde alınması elzemdir.
Esad Paşa'nın emri doğrultusunda Komçiadis'teki 23. Nizami Tümen 4 taburu ile birlikte burada da önemli rol üstlenmektedir. 23 Ekim 1912'de alay ve redif birlikleri Gribova yamaçlarına saldırır. Başlangıçta Yunan ordusunun ön mevziilerini ele geçirip başarıda kazanırlar. Ancak yağan yağmur tırmanmayı engelleyecek hale varan çamur kaygan zemin ve subayların askerlerin disiplinsiz davranışları, ilgisiz kişilerin muharebeyi yönlendirmesi, emirlerin gece muharebelerinde en ince detayına kadar verilmemesi, emir ve komutada yaşanan sıkıntılar burada kendini gösterir. Bunun yanında özellikle gecede taarruzun sürdüğü 24 Ekim günü tıpkı Sebeş Muharebesi'ndeki Avusturyalıların yaşadıkları gibi Osmanlının ileri hatta çatışan birlikleri yardım için gelen destek ve ikmal birliklerini Yunan Ordusu birliği sanıp arkadan kuşatıldıklarını düşünürler ve kendi birlikleri ile çatışmaya girerler. Yunanlar yine de bu durumu fark edemezler. Ancak 10. Evzon taburu cephe hattına yetiştirirler ve gelen takviyelerle Osmanlı saldırısını püskürtürler Gribova muharebesi Osmanlı açısından büyük bir yenilgi ile biter.
Muharebe'de Osmanlı'nın kaybı Yunanlardan çok daha ağırdır ve bu kaybın en önemli nedenlerinden biri de Osmanlı birliklerinin yanlışlıkla Yunan askeri sanıp kendi askerleri ile girdiği çatışmadır.Muharebe sonrası Nizamiye Tümeni'nin gösterdiği düzensizlik ve ikmal erlerinin kaçışı, Yunanların Papas Köprüsü'nden taarruza başlaması, kolorduyu tehlike sokar. Neticede 24-25 Ekim 1912'de Esad Paşa birliklerini Beşpınar üzerinden kuzeyde Yanya yaķınındaki mevzilere çekerek eldeki yerleri savunmak, Komçiadis'teki kazanımlarını da terk etmek zorunda kalır. Oluşan durum Yanya Kolordusu'nun denizden ikmalinde önemli bir yer olan Preveze limanınıda tehdit eder durumdadır. Nitekim 3 Kasım 1912'de Preveze'nin hemen yakınındaki Nikopolis antik şehri yakınındaki çatışmaların Yunanların denizden saldırıları ardından Preveze Epir ordusunun eline geçer.
Metsovo Müfrezesi
Yanya Kolordusu
Driskos Muharebesi (Yunanca: Μάχη του Δρίσκου,), 9-11 Aralık 1912'de (Jülyen Takviminde: 26-28 Kasım 1912'de) gerçekleşti.Ancak Konduravki köyü mevkiindeki çatışmalar nedeniyle bu muharebe Konduvraki- Driskos Muharebesi olarak da bilinir. Bu muharebe Birinci Balkan Savaşı sırasında Alexandros Romas komutasındaki Yunan kuvvetleri ile General Esad Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri arasında yapılan bir muharebedir. Muharebe, Yunan Ordusunun Hani Kamber Ağa'daki Osmanlı savunma hattına saldırmasıyla başladı.
Yunanlar, Driskos Dağı'ndaki Osmanlı kampını ele geçirdiler ve çevresini temizlediler. 10 Aralık'ta (J.T:27 Kasım)'da, Osmanlılar hem insan gücü hem de topçu olarak önemli takviyeler aldıktan sonra yeniden toplandı ve Yunan mevzilerine büyük bir saldırı başlattı. Yunanlar, yok edilme tehlikesiyle karşı karşıya olduklarını anladıktan sonra, ertesi gün öğle saatlerinde geri çekilmeye başladılar. Driskos savaşı, Garibaldinlerin Yunan yayılmacı savaşlarına son müdahalesi oldu.
1912'de Yunanistan, Sırbistan, Bulgaristan ve Karadağ Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Balkan Birliği'ne katıldı.Silahlı kuvvetlerini seferber etti. Osmanlı Imparatorluğu geçte olsa tehlikenin farkına varabildi. Balkanlar'da yeni bir savaştan korkan Osmanlılar, 14 Eylül'de silahlı kuvvetlerini harekete geçirdi ve Trakya'ya birlikler sevk etmeye başladı; Balkan Ligi'de aynı şekilde karşılık verdi.
30 Eylül'de Birlik, Osmanlılara Hristiyan nüfusunun haklarıyla ilgili bir talep listesi sundu. Osmanlı İmparatorluğu talepleri reddetti, Sofya, Belgrad ve Atina'daki büyükelçilerini 4 Ekim'de geri çağırdı ve Birlik müzakerecilerini sınır dışı etti. Birlik Osmanlılara savaş ilan etti ve Birinci Balkan Savaşı savaşı başladı. Karadağ ise zaten 25 Eylül'de Osmanlılara saldırıp askeri operasyonlara başlamıştı.
Yunanistan Epir Ordusu ve Teselya Ordusu'nu sırasıyla Epir ve Teselya sınırlarına gönderdi. Epir Ordusu 20.000 asker ve 30 topdan oluşuyordu ve Korgeneral Konstantinos Sapountzakis tarafından komuta ediliyordu. Epir'de Yunanların karşısında General Esad Paşa komutasındaki 35.000 asker ve 102 top vardı; çoğu, bölgesel başkenti Yanya'yı koruyan Yanya Müstahkem Bölgesi'nde yoğunlaşmıştı.
Epir Ordusu'na yalnızca sınırlı sayıda saldırı operasyonu yürütmesi emredildi, özellikle Teselya Ordusu'nun batı kanadını korumaya odaklandı, çünkü Yanya çevresindeki Osmanlı savunmasını kırmak için çok küçüktü.