kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Kut'un aşağısında, Ali Garbi mevkiinde, Korgeneral Fenton Aylmer, Kut garnizonunu kurtarmak üzere bir kuvvet toplamaya başladı. İlk safhada, kuşatma içinde bulunmayan yegâne birlikler 6. Hindistan Süvari Tugayı [en] ile 35. [en] ve 28. Hint Tugayı [en] idi. Bunlara kısa zamanda 7. (Meerut) Tümeni [en]’nin ilk unsurları da iltihak edecekti. Hem Kut’taki Townshend’in, hem de Basra’daki Nixon’un baskısı karşısında Aylmer, emrine üç tam piyade tugayı geçtiği anda ileri harekâta girişmeye mecbur kaldı. 4 Ocak 1916’da hareket eden Aylmer, yaklaşık 9.900 piyade, 1.340 süvari ve 42 sahra topu ile taarruza iştirak edebilecek durumdaydı. Dicle boyunca ilerlemeyi desteklemek üzere dört gambot da hazır bulunmaktaydı.
Meerut Tümeni, cepheye gelmeden evvel, Fransa’dan çekilerek kısa bir müddet için Mısır’da yeniden teçhiz edilmişti. Seferî Kuvvet D tarafından “mümtaz bir kıdemli birlik” olarak görülse de, bu kıdem ağır bir bedelle kazanılmıştı. Hint Seferî Kuvveti A [en]'nın bir parçası, daha sonra Hindistan I. Kolordusu [en] (Indian Corps) adıyla teşkil edilen bu tümen, Eylül 1914'te Fransa'ya intikal etmiş, La Bassée Muharebesi [en], Neuve Chapelle Muharebesi [en], Aubers Muharebesi [en] ve Loos Muharebesi [en]'ne iştirak etmişti. 1915 Aralığına gelindiğinde, tümenin hem sepoyları, hem de İngiliz subayları arasında ağır kayıplar mevcuttu. Zaten harp öncesinde tam teşekküllü bir yedek sistemi geliştirilmemiş bulunan Hindistan Ordusu, bu taburları taze ve eğitimli sepoylarla takviye etmekte zorlanıyordu. Daha da müşkül olanı, Hint birliklerini sevk ve idare edecek subayların ikmalinde yaşanan sıkıntıydı.
1857 Sipahi İsyanı'ndan beri İngiliz siyaseti, Hindistan Ordusu'nda üst düzey kumandanlıkların daima Avrupalı İngilizlere tahsis edilmesi yönündeydi. Tabur kumandanı, yüzbaşı, bölük komutanı, karargâh subayı veya levazım subayı gibi bütün rütbeler yalnızca Avrupalı İngilizlere veriliyordu. Bununla birlikte, herhangi bir İngiliz subayın Hint askerler üzerinde tesirli olması kolay değildi. Zira gerek dil, gerekse farklı kast, din ve etnik grupların hassasiyetlerini kavramak için vakit ve özel bir ihtisas lazımdı.
Nitekim yalnızca Hint Ordusu tabur ve bölüklerini idare edebilecek liyakatli İngiliz subaylarının bulunmasında değil, aynı zamanda Genel Vali (Viceroy) Komisyonu [en] ile yetkilendirilmiş Hint subayların yetiştirilmesinde de ciddi sıkıntılar mevcuttu. Bu subaylar, hiyerarşide genç İngiliz subayları ile kıdemli astsubaylar arasında müstesna bir konuma sahipti. Ancak Fransa cephesinde geçen bir yıl zarfında, Meerut Tümeni'ne mensup bu Vali Komisyonlu subaylar ağır kayıplar verdiler. Harp öncesinde Hint Ordusu'nun faaliyetleri ekseriyetle Kuzeybatı Sınırı'nda olduğundan, bu tür subayları süratle yetiştirmek gibi bir ihtiyaç doğmamıştı. Dolayısıyla Vali Komisyonu rütbesine yükselenler, çoğu zaman uzun yıllar hizmet etmiş ve büyük tecrübe kazanmış askerlerden seçiliyordu. Ancak Fransa'da verilen kayıplar sonrasında sistem yeni harp tarzına intibak edemedi. Beklemedikleri bir cihan harbinin içine sürüklenen Hint askerlerin maneviyatı derin bir çöküşe uğradı. Üstelik, Meerut ve Lahor Tümeni [en] Fransa'dan çekildikten sonra, Mısır'a ve oradan da Osmanlı tehdidi altındaki Mezopotamya'ya sevk edilmelerine rağmen, artık muharip ek ödemelerden mahrum bırakıldılar. Bu da Hint askerleri nezdinde büyük bir kırgınlığa yol açtı.
Mukayeseli olarak bakıldığında, Hint birlikleri İngiliz İmparatorluğu'nun diğer unsurlarına göre modern harbe daha da yetersiz hazırlanmışlardı. Hint tümenlerinin topçu mevcudu daha sınırlıydı. Harbin başında bir Hint tümeni yalnızca bir topçu tugayına sahipken, aynı dönemde bir İngiliz-Avrupa tümeni üç tugayla destekleniyordu. Ellerindeki toplar da daha hafifti; Kuzeybatı Sınırı'ndaki seferler için uygun, fakat modern cephe harbi için yetersizdi. Piyade silahları bakımından da Hint birlikleri kasten bir nesil geride tutulmuşlardı. Fransa'daki vazifeleri sırasında Hint Kolordusu tümenleri işaret fişekleri ve el bombaları gibi en yeni silahlarla teçhiz edilmişlerdi. Ne var ki, Fransa'dan çekilirken bu silahların çoğu yerlerinde bırakılarak, yerlerine gelen birliklere devredildi.
Bu karma ve nizamsız kuvveti idare etmek hususunda General Aylmer'in elinde neredeyse hiçbir kurmay desteği yoktu. Yardım kuvvetine “Dicle Kolordusu” (Tigris Corps) adı verilmişse de, karargâhında yalnızca bir kurmay subay, yaralı bir başka subay ve Quetta Kurmay Koleji [en]'ni dahi bitirememiş bir tuğgeneral bulunuyordu. Bu toplama tugayların umumi kumandası, 7. (Meerut) Tümeni [en]'nin başındaki Tümgeneral Sir George Younghusband'a tevdi edilmişti; ne var ki kendisi de kurmay heyetinden mahrumdu. Yeni yılın hemen ardından Aylmer, kuvvetlerine Ali Garbi'den yukarı doğru Dicle boyunca ilerleme emri verdi.
Dicle yukarısında, Osmanlı 6. Ordusu Mareşal Colmar Freiherr von der Goltz kumandasında beklemekteydi. Emeklilikten geri çağrılan Goltz Paşa, müttefik Almanya'daki askerî misyonun bir parçası olarak Ekim 1915'te Altıncı Ordu'nun başına tayin edilmişti. Kut'u yıldırım hücumu ile almak için yapılan iki teşebbüs neticesiz kalınca, Goltz Paşa, kıdemli Osmanlı kumandanlarının itirazlarına rağmen, garnizonu açlığa mahkûm ederek teslim almaya karar verdi.
Yardım kuvveti ilerlemeye başladığında, Goltz Paşa'nın ordusu iki kolordu ile muharebeye sevk edilebilecek durumdaydı: 13. Kolordu ve 18. Kolordu. Ancak Townshend'in niyeti henüz belirsiz olduğundan, 6. Ordu'nun mühim bir kısmı kuşatma hatlarını muhafazaya tahsis edilmişti. Zira Townshend'in birlikleri, Aylmer'in taarruzu ile eşgüdümlü bir yarma teşebbüsünde bulunabilirdi. 1916 Ocak ayında kuşatma XVIII. Kolordu tarafından idame edilmekteydi. Kurmay Albay Kazım Karabekir Paşa kumandasındaki bu kolordu, 45. ve 51. Piyade Tümenlerinden müteşekkildi.
Miralay Halil (Kut) Bey'in kumanda ettiği 13. Kolordu ise, 35. ve 52. Piyade Tümenlerinden oluşuyordu ve Dicle aşağısına inerek Dicle Kolordusu'nun ilerleyişini durdurmakla görevlendirilmişti. 52. Tümen, daha evvel Kafkasya Cephesi'nde teşkil edilmiş, Selman-ı Pak Muharebesi ve Kut kuşatmasının ilk safhalarında yer almış bir tümen idi. Buna mukabil, 35. Tümen harpten önce Basra ve Bağdat vilayetlerini müdafaa ile görevlendirilmişti. 38. Tümen ile birlikte Seferî Kuvvet D'nin ilk ilerleyişine mukavemet etmiş, fakat ağır zayiat vermişti. Sonunda 35. ve 38. Tümenlerin kalıntıları birleştirilerek tek bir tümen teşkil edildi. Bu suretle 35. Tümen muharip güç bakımından takviye edilmiş olmakla beraber, 38. Tümen'den devralınan moral zaaflarını da miras almıştı. Zira 38. Tümen'in esasını Arap ve Kürt ahalisinden derlenen askerler teşkil ediyordu; bu unsurların Osmanlı idaresine bağlılıkları zayıftı, sadakatleri şüpheli ve disiplinsizlikleri daimî bir meseleydi. Toplamda, 35. ve 52. Tümenler yaklaşık 9.000 piyade, 20 top, bir süvari tugayı ve bir miktar Arap aşiret süvarisiyle muharebeye iştirak edebilecek durumdaydı.
13. Kolordu, hem 18. Kolordu’nun kuşatma kuvvetlerini destekleyebilecek, hem de Kut’tan mümkün mertebe uzak olmayacak şekilde, Sağ Sahil mevkiinde tahkimata girişti. Burada 35. Tümen, İngiliz-Hint ilerleyişini beklemek üzere bir dizi siper hattı tesis etmeye başladı. Kolordunun geri kalan kısmı ise daha yukarıda mevzilenerek, hem Kut kuşatmasına hem de Sağ Sahil müdafaasına destek verebilecek bir durumda kaldı.
Daha fazla baskıya dayanamayarak Korgeneral Aylmer, 3 Ocak 1916’da Tümgeneral Younghusband’a 19. (Dehra Dun) Tugayı [en], 28. Hint Tugayı ve 35. Hint Tugayı ile birlikte Dicle yukarısına ilerleme emrini verdi. Aylmer ise Ali Garbi’de kalarak yolda bulunan takviyelerin gelmesini bekleyecek, ardından Younghusband’ın kuvvetiyle birleşecekti. Ali Garbi’de Aylmer, Dicle Kolordusu’nun hemen bütün süvarilerini, ayrıca 21. (Bareilly) Tugayı [en]’nı (daha sonra 9. (Sirhind) Tugayı [en] adıyla teşkil edilecek olan müstakil taburlar topluluğu), bir miktar topçu ve kolorduya bağlı destek birliklerini muhafaza etti. Younghusband, ileri harekâtla görevlendirilmişti, ancak Aylmer’in kalan kuvvetlerle yetişmesine kadar ciddi bir muharebeye girişmemesi de tenbih edilmişti.
Younghusband’ın kuvvetinde süvari mevcut olmadığı gibi, kış yağmurları sebebiyle Dicle aşağısında arazi tam manasıyla bir çamur deryasına dönmüş, Kolordu emrindeki az sayıdaki tayyareden de istifade edilemez hâle gelmişti. Younghusband daha sonra şu satırları kaleme alacaktı: “Ne süvarimiz, ne tayyaremiz, ne de keşif yapabilecek başka bir vasıtamız vardı. Arazi de bilardo masası gibi dümdüzdü. Osmanlıların yerini keşfetmenin tek yolu yürümek ve onlara çarpıncaya kadar ilerlemekti.”
5 Ocak 1916'da, Younghusband'ın birlikleri, yerli Araplardan Osmanlı kuvvetlerinin biraz yukarıda mevzilenmiş olduklarını öğrendi. Ertesi gün, İngiliz-Hint kuvvetleri Osmanlı mevzilerine bizzat çarparak temasa geçti.
Sağ Sahil müdafaa mevzileri dümdüz ve özelliksiz bir arazide kurulmuştu. Osmanlı hatları ustalıkla gizlenmişti. İlerleyen Dicle Kolordusu için gözetleme yapmaya elverişli hiçbir yükselti bulunmuyordu. Younghusband'ın kuvvetleri Dicle'nin her iki yakasından ileri yürüdüklerinde, saat 10.30 civarında Osmanlı tahkimatına çarptılar. Younghusband, kuvvetlerini toplamak yahut Aylmer'in geriden yetişmesini beklemek yerine, her iki yaka üzerindeki birliklerine hücum emri verdi.
Sağ sahilde 92. Pencap Alayı [en] desteğindeki 28. Tugay hücuma geçti. Sol sahilde ise 19. ve 35. Tugaylar Osmanlı hatlarına taarruz etti. Ancak İngiliz-Hint birliklerinin Osmanlı mevzilerinin tam olarak nerede başlayıp nerede bittiğine dair net bir bilgisi yoktu. Ne yükselti, ne etkili hava keşfi, ne de yeterli süvariye sahip olduklarından, mevzilerin sınırlarını ancak çarpışarak tespit edebiliyorlardı. Younghusband, iki yaka üzerindeki muharebeyi birden idare etmekte güçlük çekti. Sağ sahilde Kemball'ın kuvvetleri Osmanlı hatlarını yanlamasına çevirmek istemiş, fakat hatalı yönlendirme sebebiyle doğrudan merkeze yüklenmişti. Sol sahilde ise Rice'ın tugayına yalnızca Osmanlı hatlarını yoklaması emri verilmişti.
Mevziler Osmanlı 35. Tümeni tarafından tutuluyordu. Sayıca dört kat üstün bulunan İngiliz-Hint kuvvetlerine rağmen Osmanlı askerleri inatçı bir müdafaa sergiledi. Sol sahilde kararlı bir taarruzun gelmemesi Osmanlıların mevkilerini muhafaza etmelerine imkân verdi. Sağ sahilde ise öğleden sonra Osmanlı hatlarında çözülme başladı ve Kemball'ın tugayı ileri siperleri ele geçirdi.
Saat 16.00 civarında Younghusband taarruzu durdurup birliklerine yeniden toplanma emri verdi. Bu karar ironik bir biçimde Kemball'ın birliklerini Osmanlı siperlerinden geri çekmeye zorladı; Osmanlı kuvvetleri gece vakti mevzilerini tekrar işgal ettiler. Günün sonunda Younghusband'ın komutası 600 ölü vermişti.
Akşamüstü kuvvetler yeniden toplanırken her iki tarafa da takviyeler ulaştı. Aylmer, 9. Piyade Tugayı, 6. Süvari Tugayı ve destek birlikleriyle cepheye yetişti. Dicle Kolordusu topçu sayısında üstünlük sağladıysa da, bu topların çoğu eski veya hafif tipti. Dahası, Osmanlı mevzilerinin kesin konumları hâlâ bilinmediğinden isabetli atış sağlamak güçleşmişti. Osmanlı tarafında ise 35. Tümenin kalan unsurları ve 52. Tümen süratle Sağ Sahil hattına yetiştirildi. Sol sahili desteklemek üzere bir süvari tugayı da sevk edildi. Neticede iki taraf da muharebeye yaklaşık 9.000 asker sürebilecek durumda idi.
Aylmer'in cepheye gelişiyle birlikte İngilizler, 7 Ocak 1916'da yeni bir taarruz için kuvvetlerini toplamaya başladılar. Sol sahilde Younghusband, 19., 21. ve 35. Tugayların kumandasını üstlendi. Sağ sahilde ise Kemball, 28. Tugay'ı 62. Pencap Alayı [en] ve 92. Pencap Alayı [en] ile takviye ederek idare etmekteydi. Sağ sahil Osmanlı 35. Tümeni tarafından, sol sahil ise 52. Tümen tarafından savunulmaktaydı.
6 Ocak'ta Younghusband, muharebeyi gevşek bir tarzda idare etmiş, tugay kumandanlarına geniş hareket serbestisi tanımıştı. 7 Ocak'ta ise Aylmer, komutayı eline alınca daha sıkı bir disiplin uyguladı ve taarruzu daha koordineli biçimde tertip etmeye çalıştı. Aylmer'in planı, 35. Tugay vasıtasıyla sol sahilde bir gösteri hücumu yaparak Osmanlıları mevkilerinde tutmaktı. Bu esnada 19. ve 21. Tugaylar Osmanlı hatlarının sol yanına hücum edeceklerdi. Bunun için her iki tugayın beş milden fazla yürüyerek taarruz hattına ulaşması gerekiyordu. Sağ sahilde ise Kemball, bir gün önce kaybettikleri mevzileri yeniden ele geçirerek sol sahile yandan ateş imkânı sağlamaya çalışacaktı.
Gün ağardığında Dicle Kolordusu yoğun bir sis altında ilerlemeye koyuldu. Sol sahilde Younghusband'ın tugayları sabah ortalarında yürüyüşe başladı. İki saat kadar sonra hareketlerine ara vererek yemek molası verdiler. Öğleye doğru sis dağıldı ve mevsime aykırı biçimde sıcak bir hava bastırdı. İngiliz-Hint taburları yemeklerini pişirirken Osmanlılar bir karşı taarruz düzenlediler. Bu taarruz püskürtülmekle beraber, sol sahildeki İngiliz ilerlemesini geciktirdi. Neticede Younghusband'ın birlikleri taarruz mevzilerine ulaştılar, ancak hücum hedefleri Osmanlı sol sahil mevzilerinin merkezi oldu. Öğleden sonra boyunca bu hücumlar başarısızlıkla neticelendi. Arazi çıplak olduğundan, taarruz eden taburlar uzun menzilden piyade, makineli tüfek ve topçu ateşi altına girdiler. Birliklerin çoğu, 300 yard mesafeye varmadan yere çakılıp siper açmak zorunda kaldı.
Sağ sahilde ise Kemball'ın birlikleri Osmanlı mevzilerinin yerini daha iyi tespit etmişlerdi. Sabahki sis onların ilerleyişini gizleyebilirdi, fakat Kemball'a sol sahildeki taarruz başlamadan harekete geçmeme emri verildiğinden bu avantaj kayboldu. Nihayet öğleden sonra saat 14.30'da hücum izni çıktı. Takviye edilmiş 28. Tugay, Osmanlı ileri mevzilerini hızla ele geçirdi. Ardından 92. Punjabis ana hatlara yarıp girdi; bunu 2. Leicestershire Alayı ile 51. Sih Alayı takip etti.
Günün sonunda sağ sahildeki bütün mevziler Kemball'ın tugayının eline geçti. Sağ sahilden açılan yandan ateş tehdidi altında kalan sol sahil mevzilerinin tutulması artık imkânsızdı. Gece boyunca ve ertesi günün sabahında Osmanlı XIII. Kolordusu geri çekilmeye başladı. Yedi mil kuzeyde, Dicle'nin bir kolu olan Vadi üzerinde yeni mevziler hazırlanmaktaydı. 9 Ocak günü Dicle Kolordusu sol sahil mevzilerini işgal etti.
Dicle Kolordusu mevzileri ele geçirmişti; ancak Osmanlı müdafaasını yarmanın bedeli çok ağır kayıplar oldu. Aylmer'in emrindeki 13.300 askerden 1.962'si ölü, 2.300'ü yaralıydı. Yardım kuvvetinin sıhhi hazırlıkları ise neredeyse göz ardı edilmişti. Meerut Tümeni'ne bağlı sıhhiye birliklerinin çoğu hâlâ Dicle boyunca yukarıya doğru ilerlemekte yahut Basra'da nakliyeyi beklemekteydi.
Muharebe sırasında Dicle Kolordusu'nun ancak 250 yaralıyı tedavi edebilecek kapasitesi vardı. Oysa 7 Ocak 1916 sonuna gelindiğinde sahra sıhhiyeleri bunun neredeyse on katı yaralıyla karşı karşıya kaldılar. Birçok yaralı, Basra'daki nehir aşağısında kurulmuş hastanelere gönderilmeden önce sahra sıhhiyelerinde on güne kadar beklemek zorunda kaldı.
Her ne kadar Aylmer kuvvetleri Sağ Sahil'ı ele geçirmiş olsa da, bunun karşılığı yaklaşık 4.400 ölü ve yaralı idi. Dicle'nin sol sahilindeki Osmanlı mevzileri tam manasıyla kırılamamıştı. General Nixon, Harbiye Nezareti'ne gönderdiği raporunda Osmanlı kayıplarını da 4.400 olarak tahmin ettiyse de, bu rakamın şüpheli olduğu belirtilmektedir. Sağ sahilde Kemball'ın kuvvetleri Osmanlı müdafaasını yarıp geçmeyi başarmışken, sol sahilde aynı başarı sağlanamamıştı. Ayrıca, Osmanlıların mahir kamuflajı ve uygun gözetleme noktalarının bulunmaması sebebiyle İngiliz topçusunun ateşi büyük ölçüde tesirsiz kalmıştı. Sağ sahildeki mevzilerin düştüğü anlaşılınca Osmanlılar, topçularını da yanlarına alarak disiplinli bir şekilde geri çekildiler. Yedi mil yukarıda, Dicle'nin kolu olan Vadi hattındaki yeni tahkimatlara yerleştiler.
Ağır kayıplara rağmen Aylmer'in bekleyecek vakti yoktu. İkinci tümenin yetişmesi zaman alacak, her adım Basra'daki ikmal üssünden daha da uzaklaştırırken Osmanlıların Bağdat'taki lojistik merkezine yaklaştırıyordu. Neticede Sağ Sahil, kâğıt üzerinde bir İngiliz zaferi sayıldıysa da, Osmanlı kuvvetleri aslında hedeflerine ulaşmışlardı: Dicle Kolordusu'nu oyalamış, Aylmer'in kuvvetlerini yıpratmış, Kut garnizonunun zamanını tüketmiş ve İngiliz-Hint hükûmetlerinin zor ikame edebileceği takviyeleri harcamalarına sebep olmuşlardı.
Younghusband'ın Kuvveti, 6 Ocak 1916
(Albay William A. B. Dennys)
(Tümgeneral George Vero Kemball)
(Tuğgeneral Gerald B. H. Rice)
Takviyeler, 7 Ocak 1916
13. Kolordu (Miralay 'Sakallı' Nurettin Paşa) 35. Tümen
52. Tümen (6 Ocak 1916 akşamı yetişti)
Osmanlı Süvari Tugayı (6 Ocak 1916 akşamı yetişti)
Deve Süvari Alayı
Arap Düzensizleri
Topçu (20 top)
Vadi Muharebesi, 13 Ocak 1916'da meydana gelen, I. Dünya Savaşı sırasında Irak'ta savaşan İngiliz kuvvetlerinin, Kut'ül-Amare'de 6. Ordu tarafından kuşatılan Sir Charles Townshend komutasındaki kuşatılmış kuvvetleri rahatlatmak amaçlı yapılan başarısız bir harekâttır.
İngiliz Başkomutan Sir John Nixon'ın teşvikiyle General Fenton Aylmer, Vadi Nehri kıyısındaki Osmanlı savunma mevzilerine karşı bir saldırı başlattı. Vadi, Sağ Sahil'den Kut'ül-Amare'ye doğru yaklaşık 9,7 km yukarıya doğru, kuzeyden Dicle Nehri'ne dökülen dik bir akarsu vadisiydi. Aylmer, Vadi'yi ele geçirmeyi başarsa da, bu ona 1.600 adama mal olduğu gibi saldırı başarısızlıka sonuçlanmıştır. İngilizlerin başarısızlığı, Townshend'in 10.000 adamıyla birlikte teslim olmasına yol açarak o zamana kadar İngiliz birliklerinin tek seferde teslim olduğu en büyük saldırı olmuştur. Ancak İngilizler, on altı gün sonra 11 Mart 1917'de Bağdat'ı ele geçirme yolunda Şubat 1917'de Kut'u geri aldılar.
5 Aralık 1915'te Halil (Kut) Paşa ve Alman komutan von der Goltz komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, 25.000 kişilik bir İngiliz-Hint kuvvetini kuşatarak Bağdat'ın 80 km güneyindeki Kût-ül Amâre şehrini kuşatmaya başladı. Binbaşı Charles Townshend'in yardım taleplerine yanıt veren Irak Cephesi komutanı Sir John Nixon, kuşatma altındaki garnizonu kurtarmak için Korgeneral Fenton Aylmer komutasındaki 19.000 kişilik İngiliz Dicle Kolordusu [en]'nu gönderdi.
Kut'u kurtarmaya yönelik ilk girişim (Sağ Sahil Muharebesi) 6 Ocak 1916'da gerçekleşti. Aylmer'in, Tümgeneral George Younghusband [en] komutasındaki öncü kuvvetleri Ali El Garbi'den Sağ Sahil'e doğru Dicle'nin her iki kıyısından ilerledi. Younghusband'ın kuvvetleri 6 Ocak sabahı Sağ Sahil'in 5,6 km doğusunda Osmanlı kuvvetleri yakın temasa girdi. İngilizlerin, Osmanlı kuvvetini yenilgiye uğratma çabaları başarısız oldu. İngiliz kayıpları 133'ü subay olmak üzere 4.202 gibi ağır bir rakamdı. Bunu takiben, Osmanlı kuvvetleri 9 Ocak'ta mevzileri terk etti ve 16 km yukarıya, Vadi'ye çekildi.
Aylmer'in birlikleri yorgun düşmüş ve moraller bozulmuştu. İlerlemeleri, ikmal yolu sıkıntısı yüzünden engelleniyordu. Aylmer, Vadi mevzisini aşmayı, Felahiye Sapağı'nı ele geçirmeyi ve Osmanlı kuvvetlerini kuşatmayı planlıyordu. Tuğgeneral George Kemball [en] komutasındaki 7. (Meerut) Tümen [en] ve 28. Hint Tugayı [en] Vadi siperlerine saldırırken, Dicle Kolordusu [en]'nun geri kalanı kanattan hareket edecekti. Ancak, İngiliz birlikleri bölgenin haritasına sahip olmadığı için zorlanıyordu, bu nedenle planlamanın çoğu şansa bırakılmıştı.
Bu arada, Halil (Kut) Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, İngilizlerin Kut'a ulaşmak için geçmek zorunda kalacakları Vadi Nehri kıyısında 20.000 kadar askerle karşılamak üzere mevzilenmiş bekliyordu.
Sisin altında topçuların ağır ilerlemesi nedeniyle ertelenen saldırı, 13 Ocak günü öğleden sonra başlamış ve İngiliz kuvvetlerinin Osmanlı mevziisi karşısında zorlanması, amaçlanan sürpriz saldırı imkanını kaybetmişti. Kemball [en] cephe boyunca ilerlerken, Younghusband [en], kuvvetlerinin büyük kısmıyla geniş bir dönüş manevrasına girişmiş, başarı şansını ciddi şekilde etkilemişti. Alarma geçen Osmanlı kuvvetleri, yaylım ateşi ve topçu bombardımanı ile İngiliz harekâtını durdurdu.
Ellerinde uygun haritalar olmadığı için, İngiliz öncü kolu kayboldu. Fırsatı değerlendiren Osmanlı birlikleri, İngiliz kanat manevrasıyla yüzleşmek için kuzey-güney yönünden doğu-batı yönüne doğru ilerlemeye başladı. Bunun sonucunda 28. Tugay tarafından yapılan cephe taarruzu ağır kayıplarla geri püskürtülmüştür.
Akşam saatlerinde girişimin başarısız olacağı anlaşılmıştı. Felahiye Sapağı hâlâ Osmanlı birlikleri tarafından güçlü bir şekilde tutuluyordu. Aylmer, taarruzu iptal etmiş ve kalan birliklerinin çoğunu Dicle'nin sağ kıyısına taşımıştı.
Bu sırada Aylmer'in birlikleri Vadi'nin kontrolünü ele geçirmişti ama bu, saldırıda ölen ya da yaralanan 1.600 kişiye (40 İngiliz subayı dahil) yakışmayan küçük bir ilerlemeydi. Yeterli tıbbi kapasite ve malzeme sağlanması Sağ Sahil'deki korkunç fiyaskodan bu yana önemli bir gelişme göstermemişti, bu nedenle pek çok yaralı birkaç gün boyunca tedavi veya tahliye edilmeden acı çekti.
İngilizler, Kut'taki sıkışmış olan orduyu kurtarmak için önümüzdeki aylarda Osmanlı hatlarını yarma girişimlerini sürdürdüler, ancak bunların hepsi başarısız oldu. Nisan 1916'da, kuşatma altında geçen yaklaşık beş ayın ardından Townshend, nihayet 10.000 adamıyla birlikte, o zamana kadar İngiliz birliklerinin tek seferde teslim olduğu en büyük teslimiyetle teslim oldu.
Açlığa ihmal nedeniyle yaklaşık 5.000 İngiliz esir öldü. Kut Kuşatması, Osmanlı askerlerinin moralini ve Osmanlı Ordusu'nun Orta Doğu'daki prestijini büyük ölçüde artıran önemli bir Osmanlı zaferiydi. Öte yandan İngiliz hükûmeti ise Mezopotamya'ya daha fazla kaynak aktarmak zorunda kalmıştır.
İngilizler, on altı gün sonra 11 Mart 1917'de Bağdat'ı ele geçirmeye giderken Şubat 1917'de Kut'u ele geçirdi. Kut'un kaybedilmesi nedeniyle İngilizlerin yaşadığı prestij kaybı kısmen giderilmişti. Osmanlı hükümeti, İran cephesindeki kolorduları çekip, İngilizlerin Musul'u ele geçirmek üzere harekete geçmesini engellemek için yeni bir ordu kurmak zorunda kaldı.
Dipnot
Felahiye Muharebeleri (İngilizce: Battles of Hanna), Birinci Dünya Savaşı sırasında Irak Cephesi’nde, Kût'ül-Amâre Kuşatması esnasında İngilizlerin kuşatmayı yarmak için 1916 yılının Ocak ve Nisan aylarında gerçekleştirdiği üç ayrı taarruzu ifade eder. İngiliz İmparatorluğu ve Britanya Hindistanı Ordusu birlikleri, kuşatma altındaki General Charles Townshend kuvvetlerini kurtarmak amacıyla Fenton Aylmer komutasında art arda saldırılar düzenledi. Ancak 21 Ocak’taki I. Felahiye Muharebesi, 12–15 Nisan’daki II. Felahiye Muharebesi ve 17–18 Nisan’daki III. Felahiye Muharebesi Osmanlı 6. Ordusu’nun kesin savunması karşısında başarısızlıkla sonuçlandı. Söz konusu muharebeler, İngilizlerin ağır kayıplar vermesine yol açmış; Osmanlı kuvvetleri ise mevzilerini koruyarak Kût’ta kuşatma altında bulunan garnizonun teslim olmasına giden yolu açmıştır. Böylece Felahiye’deki çatışmalar, Kût'ül-Amâre Kuşatması’nın seyrinde belirleyici bir rol oynamış ve 29 Nisan 1916’daki Osmanlı zaferinin önünü hazırlamıştır.
I. Felahiye Muharebesi (İngilizce: First Battle of Hanna), 21 Ocak 1916 tarihinde Osmanlı Ordusu ile İngiliz-Hint kuvvetleri arasında Irak cephesinde gerçekleşen bir I. Dünya Savaşı muharebesidir.
Osmanlı'nın Birinci Dünya Savaşı'na girmesinin ardından İngiltere, Basra Körfezi'ndeki İngiliz petrol çıkarlarını korumak amacıyla Şattülarap'ın ve Basra limanının kontrolünü ele geçirmek için Hint Seferi Kuvveti "D" [en]yi gönderdi. İngiliz-Hint kuvvetlerinin görevi Bağdat'ın ele geçirilmesi olarak değişti. Ancak, Kurna, Nasıriye ve Es Sinn'deki zaferlere rağmen, Hint Seferi Kuvveti "D" [en]nin ana taarruz unsuru olan 6. (Poona) Tümeni, Selman-ı Pak Muharebesi'nden sonra güneye doğru çekildi. Bağdat kapılarından çekilmesiyle güçlenen ve cesaretlenen bölgedeki Osmanlı kuvvetleri, İngiliz-Hint kuvvetlerini Kût-ül-Amâre kasabasına kadar takip etti. Şattülarap ile Dicle Nehri'nin birleştiği noktada stratejik bir konuma sahip olan Poona Tümeni'nin komutanı kasabayı savunmaya karar verdi.
15 Aralık 1915'te Osmanlı birlikleri Kût-ül-Amâre kasabasındaki yaklaşık 10.000 kişilik İngiliz-Hint kuvvetini kuşatmıştı. Tümgeneral Charles Townshend yardım çağrısında bulundu ve İngiliz'lerin Irak Cephesindeki harekât komutanı General Sir John Nixon kuşatılmış kuvvetleri kurtarmak için 19.000 kişilik bir kuvvet oluşturmaya karar verdi. Dicle Kolordusu olarak adlandırılan bu yardım kuvveti başlangıçta 2 tümenden oluşuyordu: (3. Lahor Tümeni [en] ve 7. Meerut Tümeni [en])