kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Özbekistan'daki Türkler Özbekistan'da yaşayan etnik Türklerdir. Komşu Türkmenistan veya Kazakistan'ın aksine, Özbekistan'da yaşayan Türkler onlar gibi şanslı değil. Türkler Taşkent'teki 1989 isyanında Uzbeks'le çatışıyorlardı ve bu da 1.500'den fazla can kaybına neden oluyordu. Özbekistan'da, Türk okulları ve Türk dili kurulmamış gibi Türk toplumu sağlama konusunda büyük bir eksiklik var. Özbekistan'daki Türkler, bu ülkedeki son derece Rus ve Ermeni sunumları nedeniyle birçok sorunla karşı karşıya. Ruslar, Ermeniler ve bazı Belaruslular Özbekistan'da, özellikle de Ermenilerin tarihi meseleler nedeniyle faydalarından duydukları tehditlerden korktukları için açık bir Türk toplumu fikrine karşı çıktılar. Özbekistan'daki Türk nüfusunun azalması bir sorun haline geldi.
Pakistan'daki öğrenciler, askerî personel, akademisyenler ve Pakistan vatandaşlarıyla evli kişilerden oluşan Türkiye'den ve onların soyundan gelen gurbetçilerdir. Pakistan'daki Türk eğitimciler, ülkede 25 şubesi bulunan PakTurk International Schools and Colleges'e gitmektedir. 2016 yılı itibarıyla bu okullarda 100'ün üzerinde Türk eğitimci eğitim veriyordu ve aileleri de dahil olmak üzere 400 Türk nüfus vardı.
Yemen'deki Türkler (Yemen Türkleri olarak da bilinir), Yemen'de yaşayan etnik Türkleri ifade eder.
Bugünkü Yemen Türklerinin çoğu, bölgeyi en azından nominal olarak 300 yıldan fazla kontrol eden Osmanlı İmparatorluğu'nun genişlemesi kapsamında bölgeye göç etmeye başlayan Osmanlı Türklerinin torunlarıdır. Osmanlı İmparatorluğu'nun Yemen Eyaleti (il) modern Yemen'in çoğunu kapsıyordu.
Bugün, Yemen'deki Türk toplumunun tahminleri 10.000'den 100.000'e kadar değişmektedir Sana'a'da yaklaşık 6.000 kişi yaşamaktadır.
Berlin'deki Türkler, en büyük etnik azınlık grubunu ve Türkiye dışındaki en büyük Türk toplumunu oluşturdukları Berlin'de yaşayan Türk etnik kökenliler. En büyük topluluklar Kreuzberg, Neukölln ve Wedding'te, diğer bölgelerde, neredeyse sadece eski Batı Berlin'in nüfusu ile bulunabilir.
Aralık 2016 itibarıyla, Berlin'de yerleşik olarak kayıtlı Türk vatandaşlığına sahip 97.682 yabancı vatandaş vardı. Ayrıca, Berlin'de yaşayan en az 177.000 Türk için Türk "göç geçmişi" olan 79.048 Alman vatandaşı (1955'ten sonra kendilerinin veya ebeveynlerinin Almanya'ya göç ettikleri anlamına gelir) veya çifte Alman-Türk vatandaşlığı vardı.
Alman devleti ırk istatistiklerini tutmuyor, bunun yerine Türkiye'den gelen etnik grupları Türk Ulusal kökenli olarak sınıflandırıyor. Bu nedenle, bu aynı zamanda Türkiye'den birçok Kürt ve diğer etnik azınlıkları da içerir. Buna ek olarak, bu rakamlar Bulgaristan, Kıbrıs, Gürcistan, Yunanistan, Irak, Kosova, Kuzey Makedonya, Romanya veya diğer geleneksel Türk yerleşim bölgelerinden gelen etnik Türk azınlıklarını içermez, çünkü etnik Türk veya Kürt kimliklerinden ziyade menşe ülkelerine göre sınıflandırılırlar.
Belçika'daki Türkler ya da Belçika Türkleri, ekseriyeti 1960'lı yıllarda bu ülkeye çalışmak amacıyla göç etmiş, Türk kökenli Belçika vatandaşlarını ya da uzun zamandır bu ülkede yaşamakta olan muhtelif ülkelerin vatandaşlığını taşıyan Türk kökenlileri ifade etmektedir.
Türklerin Belçika'ya göç etmesi 1960'lı yıllarda Avrupa devletlerinin ucuz iş gücüne ihtiyaç duyması ile vuku bulmuştu. Sonrasında Temmuz 1964'te Belçika ile Türkiye hükûmeti arasında işçi göçünü kolaylaştıracak ikili anlaşmalar imzalanmıştır. Gelen işçiler "misafir işçi" olarak adlandırılmış, asla bu ülkede kalıcı olabilecekleri düşünülmemiştir. İlk dönemde Belçika'ya göç eden Türklerin büyük çoğunluğunu Afyonkarahisar'ın Emirdağ ilçesinden gelenler oluşturmuştur.
1970'li yıllarla birlikte Belçika'ya Turist vizesi ile gelme dönemi başlamıştır. Genellikle Afyon'un Emirdağ ilçesinden gelen göçmenler daha önce bu ülkeye göç eden yakınları sayesinde ülkede kalmaya çalışmışlar, sonrasında ise işçi statüsünü elde etme yoluna gitmişlerdir.
1980'li yıllarla birlikte Belçika'ya ekonomik sebeplerle göç edilmesinin engellenmesi için çeşitli hukuki yaptırımlar ortaya konmuştur. Keza bu dönemden sonra Belçika'da oturum alabilmenin tek yasal yolu aile birleşimi olmaya başlamıştır.
Bulgaristan'ın Avrupa Birliği üyesi olması ile birlikte, Belçika'da çalışmakta olan binlerce Bulgaristan Türkü de bağımsız işçi statüsünü elde etmişlerdir.
Sosyal ve ekonomik nedenlerle Türklerin Belçika'ya arzusu hâlen sürmektedir. 1960'lı yıllardan bu yana bu ülkede bulunan Türkler sanattan spora, siyasetten ticarete kadar çok geniş bir yelpazede çalışma fırsatı bulmuştur. 2004 yılında yapılan seçimlerde bakanlık kazanan Emir Kır, 2012 Ekiminde yapılan belediye başkanlığı seçimlerinde Saint Josse belediye başkanı seçilmiştir. Sivaslı bir ailenin kızı olan Hadise 2003 yılında yapılan VTM adlı yarışmada Belçika'nın müzik idolü seçilmiştir. Stir me Up adlı şarkısı ve Milk Chocolate Girl albümü uzun zaman Belçika'da en çok dinlenenler listesinde yer almıştır.
Londra Türk toplumu veya Londra'daki Türkler, Birleşik Krallık'ın başkenti Londra'da yaşayan Türk diasporasıdır. Birleşik Krallık'taki Türkler ve İngiltere'deki Türkler büyük oranda Londra'da yaşamaktadır. Genellikle Türklerin Birleşik Krallık'ta yaşadığı yerler Londra ve Londra çevresindedir. Londra ve Londra çevresinde yaşayan Türk nüfusu, 2017 Birleşik Krallık İçişleri Bakanlığının hazırladığı Birleşik Krallık Ulusal İstatistikler Raporu'na göre Londra'da 400.000-450.000 Türk asıllı Birleşik Krallık vatandaşı yaşamaktadır.
Londra'da Türk toplumu en çok London Borough of Enfield, London Borough of Hackney, London Borough of Haringey, London Borough of Islington, London Borough of Waltham Forest'da yaşamaktadır. Bunların yanında London Borough of Kensington and Chelsea, City of Westminster ve City of London kısımlarında da yoğun olarak Türk nüfusu vardır.
İlk olarak 17. yüzyılda, İspanya'nın Gal Bölgesi'nde Britanya İmparatorluğu'nu tehdit eden İspanya Krallığı karşısında, Britanya'nın Osmanlı İmparatorluğu ile İspanya karşısında savaşa girmesi sonucunda, Britanya'nın Osmanlı'dan ödül ve yetiştirme olarak aldığı Türklerin ilk olarak Londra'ya gitmesiyle Londra'daki Türk tarihi başlar.
I. Dünya Savaşı sonunda Osmanlı Devleti'nden Britanya'ya, her ne kadar ikili ilişkiler savaş sonunda dursa bile, insanlar göç etti ve böylelikle Britanya, Osmanlı'dan ikinci büyük göç dalgasını almış oldu. I. Dünya Savaşı'ndan sonra, Türkiye'nin ilk yıllarında Türkiye'den Birleşik Krallık'a 5.000'e yakın insan göç etti.
Çekya'daki Türkler, Çekya'da yaşayan Türk toplumunu ifade eder. Türk topluluğunun çoğunluğu Türkiye'den gelirken, Kuzey Makedonya'dan gelen Makedonya Türkleri olmak üzere diğer Osmanlı sonrası ülkelerden etnik Türk göçü de olmuştur.
Geleneksel olarak, Çekya çoğunlukla komşu Avusturya ve Almanya'ya giden Türkler için en popüler göç seçeneği değildi. 2010'lara gelindiğinde, uluslararası göç Çekya için nispeten yeni bir olgu haline geldi ve olumlu ekonomik performansı ve siyasi istikrarı nedeniyle giderek bir hedef ülke haline geldi. Sonuç olarak, daha iyi ekonomik fırsatlar arayan Türkler ülkeye çekilirken, birçoğu da yüksek öğrenimlerini Çek üniversitelerinde yapmak için göç etti. Çekya'da kalıcı olarak kalmaya karar veren Türkler, ailelerini de getirdiler ve bu da artan nüfusa katkıda bulundu.
2010'lu yılların ortalarından itibaren ülkedeki Türk toplumu önemli ölçüde arttı ve artık Çekya'daki en büyük Müslüman topluluğunu oluşturmaktadırlar. Türk toplumu çoğunlukla işsizlik oranlarının düşük olduğu, en büyük ve en çeşitli kent merkezlerine yerleşmiştir.
Abhazya'daki Türkler, Abhazyalı Türkler olarak da bilinen Abhazya'daki Türklerdir. Osmanlı İmparatorluğu'nun Abhazya çevresini fethetmesiyle birlikte, Türkler Abhazya'ya yerleşmiştir.
Abhazya'da yaklaşık 10.000 - 15.000 Türk yaşamaktadır.
Türkiye'de genel olarak tüm alanlarda batılılaşma süreci, 1839 yılında ilân edilen Tanzimat Fermanı ile başlamıştır. 1838 - 1860 yılları arasında yetişmiş gençler 1860 yılında sonra Edebiyat alanında batılaşmayı sağlamışlardır. Bu dönem edebiyatına Tanzimat Edebiyatı denmektedir.
Türk şiirinin halk ağzından derlenmiş en eski ürünlerinden bazıları Divân-ı Lügati't-Türk 'tedir. Çuçu adlı bir Türk şairinin adının da anıldığı bu kaynaktaki şiirler aşk, doğa, kahramanlık, ahlaksal öğütler gibi dünya şiirinin en eski ve yaygın konularını kapsar. Burada verilen örnekler hece vezniyle söylenmiş, uyaklı dörtlüklerden oluşur. VIII.-XIII. yüzyıllardan kalma manici ve buddhacı Uygurlar'a ait şiirler koşuğ, küğ gibi adlar taşır. Bazılarının adları (Aprınçur Tigin, Sıngku, Seli Tutung)da bilinen bu dönem şairlerinin ürünlerinde hece vezni ve uyak gibi öğelerin yanında dize başındaki uyaklardan, dize yenilemelerinden, aliterasyondan da geniş biçimde yaralanılmıştır. Şölen, sığır, yuğ gibi dinsel törenlerde kopuz eşiliğinde söylenen eski Türk şiiri İslam dininin benimsenmesinden sonra Türk halk şairlerin ürünlerinin prototipidir. İslam uygarlığı çerçevsinde din, tasavvuf, konularını ele alan şiir yanında aşk, şarap temalarını işleyen din dışı şiirin esin sonucu oluştuğuna inanılmıştır. Halk şiirinin hece ile söylenmiş dörtlüklerine karşın aruz vezniyle beyit birimine dayanılarak oluşturulan divan şiiride, İran şiiri aracılığıyla alınan biçimler yanında yerli biçimler de (tuyuğ, şarkı) görülür. Şiirin kapalı olmaması, kolay anlaşılması daima istenmiştir.
Büyük ölçüde anlatı ustalığına dayanan eski şiirin bilgi kaynağından da beslenmesi ileri sürülmüştür. Bu yoldaki görüşler karşın divan şiiri ve XVIII. yüzyıldan itibaren ondan derin biçimde etkilenen halk şiiri, gerçek yaşamdan ve toplumdan alabildiğine uzaklaştı.
Tanzimat dönemi şiirin gelişme süreci 1860 - 1896 yıllarına rastlar. 1839 yılında ilân edilen Tanzimat Fermanı'ndan sonra yetişen gençlerin, Batı Edebiyatı etkisinde kurmuş oldukları edebiyat türü olan Tanzimat Edebiyatı bu dönemde gelişmiştir. Önceleri dil üzerine tartışmalar yaparak etkileşimleri genişleten şair ve yazarlardan, Şinasi ve Agâh Efendi çıkardıkları Tercüman-ı Ahvâl(1860) ve Şinasi'nin tek başına çıkardığı Tasvîr-i Efkâr'da Batı uygarlığına çağdaş yaşamı geliştirerek ulaşılabileceğini vurgulamış, halkın düzeyini çıkardıkları mecmualar ile yükseltmeye çalışmışlardır. Bu süreçte yalın bir şiir dili ve düzyazı anlayışı benimsenmiştir. Bu dönemde Namık Kemal ve Ziya Paşa da yazılarıyla politikalarını duyurmuşlardır. Fransız Edebiyatı ve Romantizm akımının etkisinde olan Şinasi, Fransız şairlerden çeşitli çeviri kitapları yayınlamıştır.
Tanzimat döneminin süren etkisine rağmen Divan şiiri bırakılamamıştır. Hece ölçüsü sık kullanılmasına rağmen, aruz ölçüleri de kullanılmaya devam etmiştir. Bu dönemin şairlerinden Ziya Paşa, 1874'te "Harâbât" adlı antolojisini yayınlamıştır. Recaizâde Ekrem, yeni nâzım biçimleri denemiş, Türk Edebiyatı'nda daha çok iyi bir kuramcı olarak kabul edilen bir şairdir. Abdülhak Hamit Tarhan, Türk Edebiyatı'na batılılaşma yönünde yoğun şiirler vermiştir. Şiirlerinde Romantizm ve Naturalizm'in etkileri görülmektedir.
Servet-i Fünûn edebiyatı 1896 - 1901 yılları arasında gelişmiştir. Bu dönemde yazılan şiirlerde yine Romantizm ve Sembolizm de etkisi görülmektedir. Ancak siyasal baskılardan ötürü sınırlı tutulan yazım alanında daha çok aşk, doğa ve aile temaları işlendi. Tevfik Fikret bu dönemin en önemli temsilcisidir. Diğer şairlerden Cenap Şahabettin, Süleyman Nazif, Faik Ali Ozansoy ve Celâl Sahir Erozan sayılabilir.
Fecr-i Ati Dönemi edebiyatı 1909 - 1912 yılları arasında gelişmiştir. Ahmet Haşim, Emin Bülent, Tahsin Nahit ve Mehmet Behçet bu dönemin en önemli şairleri arasındadır. Ahmet Haşim, en tanınan şiir kitabı Göl Saatleri'ni 1921 yılında yayınlamıştır.
Orhan Veli, Melih Cevdet ve Oktay Rıfat'ın kurduğu şiir akımıdır. Birinci Yeni olarak da bilinir. Garip akımı şairleri, Garip adıyla ortak bir şiir kitabı yayınlamış; ayrıca tek yaprak yayımlanan Yaprak dergisini de uzun bir süre çıkarmışlardır. Orhan Veli şiiri, halka daha yakın görülmüş, benimsenmiş; Orhan Veli'yi de Türk şiirinin en bilinen şairi yapmıştır.
Milli edebiyat akımı ve konuşma diline, günlük yaşama, sokaktaki adamın serüvenine yönelen Garip şiiri ve daha sonraki hareketlerde şiirde vezin, uyak, söz ve anlatım sanatı gibi doğallığa aykırı anlatım öğelerini adım adım geride bıraktı.
Cemal Süreya, Ece Ayhan, Edip Cansever, Ülkü Tamer ve Turgut Uyar İkinci Yeni'nin en tanınmış şairleridir. Birinci Yeni'yi bir akım olarak reddetmiş, şiirde eşya ve maddelere de dil vermişlerdir. Yer yer iç monolog da kullanan, şiirin vezin ölçülerinden ve uyaktan arınması gerektiğini imleyen şairler; şiire yeni bir ivme kazandırmış, döneminde çok eleştiriler almasına rağmen Türk şiirine belirgin bir şekilde yön vererek, gelişimine büyük katkıda bulunmuştur.
Toplumcu gerçekçilik, 1960 sonrasında yaygın olarak görülmektedir. Bu akımın şairleri İkinci Yeni'yi eleştirmiş, toplumcu şiiri savunmuşlardır. Toplumculuk ise yerini giderek devrimciliğe bırakmıştır. İsmet Özel ve Ataol Behramoğlu'nun 1970 - 1971 yıllarında çıkardığı "Halkın Dostları" adlı dergi de bu atılımın bir parçası sayılmaktadır.
1980 sonrasında yazılan şiir, 70'li yılların slogancı şiiri politik amaç için araç olarak kullanan anlayışına karşı "şiir her şeyden önce şiir olmalıdır" diyerek estetik kıstasları savundu. Çok renkli, şairden şaire değişen dile, söyleyişe, imgeye önem veren, kolayca kategorize edilemeyen bir şiir anlayışı oluştu Küçük İskender, Metin Celal, Adnan Özer, Tuğrul Tanyol, Haydar Ergülen, Metin Cengiz gibi şairler 80'li yılların öncü şairleridir.
2000'li yıllarla beraber kabuk değiştirmeye başlayan şiir, somut ve deneysel şiir olarak şekil bulmuştur. Kimi şiir tarzında deneysel ve somut kavramları birleşmekte, kiminde ise sadece deneysel şiir örnekleri görülmektedir. Türkiye'de sadece deneysel şiir yayımlayan Adana çıkışlı Heves dergisi bulunmaktadır. Dergide yeni denenen şiir örneklerinin, çoğunlukla genç şairlere ait olduğu görülmektedir.
Türkiye'de heykelcilik 19. yüzyılın ilk yıllarına dayanmaktadır.
Mimari Kabartma, Türk heykelciliğinin ilk beliren ögelerini oluşturur. İslamdan önce insan figürleri kabartmalarda yer alırken Osmanlı kabartmalarında insan figürüne yer verilmemiştir. Mohaç Seferi'nden dönerken Pargalı İbrahim Paşa'nın bazı heykeller getirdiği ve bunları sergilediği kaydedilmiştir. Serbest heykel ancak 19. yüzyılda batılılaşma hamleleri ile söz konusu olacaktır.19. yüzyılda hayvan heykelleri Osmanlı saray ve köşklerinde yer alır. Sanayi-i Nefise Mektebi batılı hedefler doğrultusunda mimar ve ressam yetiştirmek amacıyla açılır. Yervant Oskan(1855-1914) Sanayi-i Nefise Mektebi'nde yetişen, bilinen ilk Osmanlı heykeltıraşıdır. Aynı zamanda hocalık da yapar Heykeltıraşlığı sanat amacıyla yapan ilk kişi İhsan Özsoy'dur. İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde antik eser tamircisi ve 1908-1933 yılları arasında Sanayi-i Nefise Mektebi'nde atölye şefi olmuştur. Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet kuşağı birçok heykeltıraşın yetişmesini sağlamıştır. Oskan Efendi'nin Öğrencilerinden olan İsa Behzat(1875-1916) heykel bölümünü bitirip resim ve tiyatroyla da ilgilenmiştir.
Osmanlı döneminde heykel yaptığı söylenen Mesrur İzzet, Elen Şeneb, Mehmet Bahri ve Basri gibi sanatçılar hakkında çok az bilgi vardır. Osmanlı ressamlarından olan Mesrur İzzet'in bir çocuk büstü çalışması günümüze ulaşmıştır. Mısır'da Osmanlı mekteplerinde hocalık yapmıştır. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Gazetesi'nde yazıları yayımlanmıştır
Mehmet Mahir Tomruk (1885-1954), Ratip Aşir Acudoğu (1898-1937), Nijat Sirel (1897-1959) gibi sanatçılar Sanayi-i Nefise Mektebi'nde yetişip cumhuriyet dönemi heykelciliğinde ürün vermiştir. 1970 sonrasında ise Seyhun Topuz geometrik soyut formlu eserler vermiştir.
Türkiye'de internet, ilk kez 12 Nisan 1993 tarihinde kullanılmaya başlamıştır.
Dijital pazarlama ajansı We Are Social'ın 2020 yılı raporuna göre Ocak 2020 itibarıyla Türkiye nüfusunun %74'ünü oluşturan 62,7 milyon kişi internet kullanmaktadır. Kullanıcılar 7 saat 29 dakikayı ise herhangi bir cihazla internete bağlanarak geçirmektedir; ortalama 4 saati mobil bir cihazla internete bağlanmaktadır. Speedtest.net raporuna göre 2025 yılının Temmuz ayında ortalama sabit geniş bant internet hızı 54,95 Mbps olan Türkiye, dünya sıralamasında 101. sıradadır.
Türkiye'de internet ile ilgili ilk çalışmalar 1980'li yıllarda başlamış; 1987'de Ege Üniversitesi'nin öncülüğünde, Türkiye Üniversite ve Araştırma Kurumları Ağı (TÜVAKA) adıyla akademik tabanlı bir ağ kurulmuştu. Türkiye'nin ilk akademik tabanlı olmayan ve birçok kurum ve kuruluşu İnternet bağlantısına kavuşturmayı amaçlayan internet ağı projesi ise 1991 yılında ODTÜ ve TÜBİTAK tarafından başlatılmıştı. Bu çerçevede ilk deneysel bağlantı 1992 yılının Ekim ayında Hollanda'ya yapılmasından sonra ilk internet bağlantısı ODTÜ Bilgi İşlem Daire Başkanlığına ait yönlendiriciler ve PTT'den sağlanan 64 Kbps kapasiteli kiralık hat kullanılarak gerçekleştirildi ve ABD'deki NSFNet ile bağlantı kuruldu. Bu nedenle 12 Nisan tarihi, Türkiye'de İnternet'in "doğum günü" olarak kabul edilmekte ve "İnternet haftası" olarak kutlanmaktadır.
1993-1996 yılları arasında, Türkiye'deki üniversitelerin birçoğu ve kimi kamu kuruluşları ODTÜ üzerinden internete bağlandılar. Bu yıllarda sırayla Ege, Bilkent, Boğaziçi ve İstanbul Teknik üniversitelerinde de internet bağlantı gerçekleştirildi. İlk Türkçe içerikli web sayfaları ODTÜ ve Bilkent Üniversitelerinin web siteleri oldu. Bunu, doksanlı yılların sonunda hayata geçen Ekşisözlük ve Mynet gibi siteler takip etti.
İnternetten ticari kuruluşların ve internet servis sağlayıcılarının yararlanmasını sağlayacak TURNET projesi 1996 Ağustos ayında hayata geçti. TURNET'in hatlarından ticari olarak yararlanan İnternet Servis Sağlayıcı şirketler (ISS) ortaya çıktı ve internet hizmetini üçüncü kişilere belirledikleri fiyattan satmaya başladılar. 1997'ye gelindiğinde, ISS sayısı sekseni geçmişti.
1996 sonlarından itibaren Türkiye'de birçok gazete ve dergi internet üzerinden yayımlanmaya; 1997 yılının ortalarından itibaren bankalar internet üzerinden bankacılık hizmeti vermeye; 1997'nin sonlarında bazı popüler alışveriş merkezleri internet üzerinden alışveriş imkanları sunmaya başladı. Bu dönemde ülkede internet servis sağlayıcılar üzerinden internet servisi alan ve internet erişimi olan ticari şirket sayısı 10.000'e, internete bağlı bilgisayar sayısı 30.000'e, her internet bağlantısından ortalama 8 kişinin yararlandığı düşünülerek internet kullanan kişi sayısı 250.000'e ulaştı.
1990'lı yılların sonu-2000'li yılların başında Ekşi Sözlük, sahibinden.com, itiraf.com, siberalem.com gibi internet girişimleri ortaya çıktı; Türkiye'nin ilk e-ticaret devleri, Gittigidiyor ve Sahibinden.com hayata geçti.
2012 yılında Türkiye genelinde internet kullanımı toplam nüfusun %45'ine ulaşmıştır. 2015 itibarıyla Türkiye, 35 milyona yaklaşan aktif internet kullanıcılarının %94'ü (32,7 milyon) Facebook üyesi olan, Twitter'daki aktif kullanıcı sayısı ise 9,6 milyona ulaşan bir ülkedir. 2017 yılı raporlarına göre ise Türkiye'de nüfusun %60'ını oluşturan 48 milyon kişi internete bağlanmaktadır.
Türkiye'de 7.000'den fazla internet sitesi engellidir. Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) tarafından engellenen sitelerin engeli için mahkeme kararı aranmaktadır. Yine Türkiye'de Mayıs 2008 ve 2010 tarihleri arasında YouTube, 2009 yılında Gabile ve GayRomeo.com gibi birçok site sansürlenmiştir. Yine BTK tarafından arama motorlarında birçok kelime yasaklı kelime olarak nitelendirilmiştir.
Türk mitolojisi, tarihi Türk halklarının inanmış oldukları mitolojik bütüne verilen isimdir. Eski efsaneler, Türk halklarının eski ortak inancı Tengricilikten ögeler taşımaktan çok sosyal ve kültürel temalarla doludur. Bunların bazıları sonradan İslâmî ögeler ile değiştirilmiştir. Dünyanın en eski edebi belgelerinden biri olarak geçen Dede Korkut destanlarının orijinal yapıtları, Vatikan ve Dresden kütüphanelerinde bulunmaktadır. Ege ve Anadolu Uygarlığı mitolojisi ile benzerlikler bulundurmaktadır.
Türk mitolojisi, birçok araştırmacıya göre aynı Tengricilik'te de olduğu gibi tektanrıcı bir temelden, zamanla çoktanrıcı bir biçime doğru gelişmiştir. Ayrıca tarihi Türk halklarının temasa geçtikleri Zerdüştlük, Mani dini ve Budizm de Türkler'in mitolojisinden izler devralmıştır. Bu yüzden genel bir tanım olan Türk mitolojisine, inançtaki farklı ögeler göz önünde tutulursa "Türk Mitolojileri" demek daha doğru olabilir.
Alâ’ed-Dîn Cüveynî’nin anlatımına göre eski Türkler kendi dinî liderlerine “Tuyuk”, dinlerine ise Arapçada kullanılan “Namus” ve “En-Nevâmis-i İlâhiye” kelimesinin ilk kökü olan “Nom” ismini vermişlerdi. Yunancaya “Numus – Havus” şeklinde geçen bu kelime sonsuz güç ve irade anlamında, Sanskrit dilinde ise “Tanrı” kelimesinin karşılığı olarak kullanılıyordu. Türkler kendi ruhanilerine “Tüyun/Tuyon,” kâhin ve büyücülerine ise “Kam” adını veriyorlardı. Ayrıca Türkler, dinî kitaplarına da “Nom”, Tüyunlara da “Nomiler” derlerdi. İslâmiyet’ten sonra ise Oğuzlar Kamlarına “Ozan” adını verdiler. “Şâmân” kelimesi ise bunun Avrupalılar aracılığıyla kullanılan biçimi idi. Şâmânlar, toplumda “doktorluk,” “büyücülük” ve “kâhinlik” olmak üzere üç ayrı mesleği birlikte yapmaktaydılar. Türk düşünürü Ziya Gökalp’e göre Avrupalılar aracılığıyla yanlış olarak “Şamanizm” olarak adlandırılan Türkler’in eski dinlerinin asıl doğru isminin “Tuyonizm” olması gerekir. Yine Ziya Gökalp’in savunduğu fikirlere göre, Türkler’in dini başlangıçta her ne kadar “Natüralizm” olarak algılanmaktaysa da gerçekte bu bazı gizli anlamı olan sözlerden olan ve birtakım simgelere tapınılan “Sembolizm” anlamına gelir. Farklı koşullar altında yaşayan toplumlar arasına yayılmış olan bu inanç sisteminde din ile sihri birbirinden ayıracak olursak, bir tarafta bir çeşit Animizm’den türemiş “Şamanizm”, diğer tarafta da tanrılar ve evreni kontrol eden bir “Tuyonizm” görülür.
Gökyüzünün en yüksek katında evreni yöneten en ulu tanrı “Kayra Han” ile yeraltını yöneten kötülük tanrısı “Erlik” adındaki iki büyük tanrıya inanılıyordu. Yeryüzü düzenini sağlayan ve bütün Türk oymaklarını yöneten “Yer – Su İlâhları” adı verilen daha birtakım tanrılara da inanılmaktaydı.
“Altay Türkleri” gökyüzünün on yedi tabakadan oluştuğuna ve en üst katın bütün tanrıların babası sayılan “Kayra Han”ın yaşadığına inanırlardı. Bu tanrıdan üç farklı tanrı ortaya çıkmıştı. Bu tanrıların ilki göğün on altıncı tabakasında altın bir taht üzerinde oturan “Ülgen” idi. İkincisi dokuzuncu katta yaşayan “Kızagan” ve üçüncüsü de yedinci katı kendine yurt edinmiş olan “Mergen ” di. Ayrıca bu tabakada yeri ve göğü aydınlatan “Gün Ana” adındaki “Ay Ata” da yaşamaktaydı. Beşinci tabakada ise “Yaratanlar Yaratanı” olarak adlandırılan “Katay Han” yaşıyordu.
Türk mitolojisinde Gök Tanrı asıl yaratıcı güçtür, Kayra Han'ın babasıdır. Şeytan Erlik Han yeraltının hakimidir. Ülgen ise gökyüzünün 16. katında oturur, Kayra Han'ın oğludur. "Barak Ata" Moğol ve Türk Mitolojilerinde Moğollar'ın türediği varsayılan köpek başlı yaratığa verilen addır, "Nokay Eçege" olarak da bilinir. "Umay" doğurganlığı ve bereketi simgeler. Üç boynuzu vardır, beyazlar içindedir ve doğacak çocukları o seçer. Ülgen, Umay ve Barak Ata daha sonraları tanrılaştırılmışlardır. Kuyaş Türk toplumlarında Güneş tanrısı düşüncesini simgeler. Maygıl ise suların tanrısıdır. Savaş tanrısı ise Elbis'tir
Kökleri Orta Asya Şamanlığına kadar dayanmaktadır. Şamanizm Grönland’dan Doğu Sibirya’ya kadar yayılan geniş bir alan üzerinde yaşayan birçok Türk-Moğol kavimleri, hattâ Laponlar ve Eskimolar arasında yaygın olan ortak bir “sihrî dîn” sistemidir. İslâmiyet ve Hristiyanlığın tam olarak nüfuz etmeyi başaramadığı yörelerde halâ hâkim olan bu din, onların sonradan girdiği bölgelerde bile ikinci plânda yaşamaktadır. Sekizinci yüzyıldan beri Türkler arasında yayılmaya başlayan Budizm, Maniheizm, İslâm ve Hristiyanlık etkilerine rağmen Şamanizm, yabancı inançları bünyesine toplayabilmesi nedeniyle gücünden pek bir şey kaybetmemiştir. Bu nedenle de Şamanizm’e “Türk paganizmi” adı da verilebilir. Onda en belirgin surette görünen nitelik gök tabakaları, Âhiret ve tanrılar âlemi ile zenginleştirilen bir “Çok – Tanrıcılık” yanında, yine aynı zenginliğe hâiz olan bir Natürizm’in süregelmesidir. Gerek sihir gerekse dîn şeklinde Türk mistisizminin izlerinine aşağıda yeniden gözden geçirilen Türk inançlarında da rastlamak mümkündür: