kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Haber yayınlandıktan kısa süre sonra Cem Küçük, Hilal Kaplan, Turgay Güler, Ömer Turan gibi gazeteciler, Twitter üzerinden çok ağır tepki gösterdi; manşet, Cumhuriyet gazetesinin 2003'te attığı Genç Subaylar Rahatsız manşetine benzetildi ve askerî darbe iması içerdiği iddia edildi. Aydın Doğan ve Hande Fırat hedef gösterildi ve haklarında soruşturma açılması için çağrı yapıldı.
Tepkiler üzerine aynı gün açıklama yapan Hürriyet gazetesi, haberi yazan Hande Fırat'ın Genelkurmay Başkanlığı İletişim Dairesi'nden aldığı yanıtları haberleştirdiğini belirtti ve askerî darbe imaları hakkında ‘iftirada sınır tanımazlığın en uç örneklerinden biri’ dedi.
— Hürriyet
Habere karşı sosyal medya, görsel ve yazılı medyadan gelen tepkiler sonrası Bakırköy Başsavcılığı, yapılan suç duyurusu üzerine soruşturma başlattı. Cumhurbaşkanı Başdanışmanı Yiğit Bulut manşetle ilgili "Halkı kendi ordusu ile karşı karşıya getirmeye çalışanlar, mutlaka bunun hesabını verecekler" demiş, Başbakan Binali Yıldırım gazete maneşetiyle ilgili olarak "Hükümete ayar vermeye çalışıyorlar" diyerek tepki göstermiş, Genelkurmay Başkanı Hulusi Akar ile görüşmüştür. 28 Şubat tarihinde Recep Tayyip Erdoğan ve Hulusi Akar'ın Pakistan'a hareketinde önce havalimanında basın açıklaması yapmış, gazetenin haberi için "Bizi kendi içimizde birbirimize düşürmeye çalışıyorsa, bunun bedelini de ağır ödeyecektir" dedi. 1 Mart 2017 tarihli Hürriyet'te ise karikatürist Latif Demirci'nin çizdiği, asker kamuflajı desenli bir kapının tokmağına "Please do not disturb / Lütfen rahatsız etmeyiniz" yazılı uyarı levhasının asılı olduğu görülen karikatürist yayınlanmıştır.
6 Eylül 2015'te Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın bir televizyon programında yaptığı bazı açıklamalar, Hürriyet gazatesinin resmî twitter adresinden “Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan #Dağlıca açıklaması: '400 milletvekili alınsaydı bunlar olmazdı.'” ifadeleri ile yayınladı. Gazete, tweeti #Dağlıca hashtag'ının "isabetli" olmadığı ve "bilgiyi bir an önce okurlara ulaştırma çabasından kaynaklanan bir yanlışlık" olduğu gerekçesi ile on dakika sonra yayından kaldırdı. Bu sırada Hilal Kaplan ve Cemile Bayraktar Twitter üzerinden Hürriyet Gazetesi'ni protesto çağrısı yaptılar. Ardından yaklaşık 200 kişilik bir grup saat 23.30 sıralarında Hürriyet Dünyası'nın İstanbul Bağcılar'da bulunan, Radikal ve Doğan Haber Ajansı gazetecilerini de barındıran binasına taş ve sopalarla saldırıda bulundu. Organize suç örgütü lideri Sedat Peker, 20 Mayıs 2021 tarihinde yayınladığı bir videoda AKP'li bir milletvekilinin ricası üzerine saldırıyı gerçekleştirmeye yardımcı olduğunu açıkladı.
7 Eylül 2015 tarihinde gazetenin İstanbul ve Ankara'daki merkezlerine yönelik ikinci bir saldırı gerçekleştirildi. Kalabalık bir grup polis engelini aşarak gazetenin Ankara'daki binasına taş ve sopalarla hasar verdi ve sloganlar attı. Ayrıca dört el silah sesi duyuldu.
Gazetenin avukatları, Hürriyet Dünyası'na saldırı esnasında kalabalığın arasında bulunan AK Parti Gençlik Kolları Başkanı, üyeleri ve AK Parti İstanbul Milletvekili Abdurrahim Boynukalın hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulundu. Ayrıca, İstanbul Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı, "Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın söylemediği sözü çarpıtarak, algı operasyonu" yapıldığı gerekçesiyle Hürriyet gazetesi internet sitesinin yetkilileri hakkında soruşturma başlattı. Gazete'ye yönelik saldırılar Milliyetçi Hareket Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi, Adalet ve Kalkınma Partisi, Türkiye Gazeteciler Federasyonu, TÜSİAD, Amerika Birleşik Devletleri'nin Ankara Büyükelçiliği ve Avrupa Birliği Konseyi tarafından kınandı.
Mülki idare, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'na göre Türkiye, yerinden yönetim esasına göre yönetilir. İlin ve ilçenin başındaki idarecilere mülki idare amiri denir.
İl (Latince: Provincia), bir ülke veya devlet içindeki idari bölümdür. Terim, Roma İmparatorluğu'nun İtalya dışındaki topraklarının başlıca bölgesel ve idari birimi olan Antik Roma eyaletinden türemiştir. O zamandan beri provincia terimi birçok ülke tarafından benimsenmiştir. Gerçekte ili olmayan bazı ülkelerde, "iller" terimi "başkentin dışında" anlamına gelen mecazi bir terimdir.
Bazı iller sömürgeci güçler tarafından yapay olarak üretilirken, diğerleri kendi etnik kimliklerine sahip yerel gruplar etrafında oluşturulmuştur. Birçoğunun, özellikle Kanada ve Pakistan'da, merkezi veya federal otoriteden bağımsız kendi yetkileri vardır. Çin veya Fransa gibi diğer ülkelerde, iller çok az özerkliğe sahip merkezî hükûmetin oluşumudur.
İlçe, bazı ülkelerde yerel yönetim tarafından idare edilen bir idari bölümdür. Dünyada "ilçe" olarak adlandırılan bölgeler büyüklük açısından büyük farklılıklar gösterir; bazıları bir bölge ya da county kadar geniş olabilirken, bazıları birden fazla belediyeyi, belediyelerin alt bölümlerini, okul bölgelerini ya da siyasi bölgeleri kapsayabilir.
İngilizcedeki "district" (ilçe/bölge) kelimesi Fransızcadan alınmış bir ödünç kelimedir. Kökeni Orta Çağ Latincesindeki "districtus" sözcüğüne dayanır; bu kelime "adaletin uygulanması, suçluların engellenmesi" anlamına gelir.
İngilizcede bilinen en eski kullanımı 1611 yılına, sözlükçü Randle Cotgrave'in eserine kadar uzanır.
Yerel yönetimler, ulusal sınırlar içerisindeki değişik büyüklüklerdeki topluluklarda yaşayan insanların, ortak ve yerel nitelikteki gereksinimlerini karşılamak amacıyla kurulan ve hukuk düzeni içerisinde oluşturulmuş olan anayasal kuruluşlardır. Merkezin üstlenmediği bazı kamu hizmetlerinin merkeze bağlı olmayan, özerk faaliyet gösteren, ayrı bir mal varlığı ve bütçeye sahip kurumlarca yürütülmesi esasına dayanır.
Yerel yönetimler, belli bir coğrafi alan üzerinde yaşayan yerel topluluk üyelerinin kendi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla ekonomik, sosyal, kültürel zenginliğe ve refaha ilişikin yerel hizmetleri genel yetkiyle, kendi sorumluluğu doğrultusunda yerine getiren, işleyişinde açıklığı, şeffaflığı çoğulcu ve katılımcı demokrasi ilkelerini hayata geçiren, yetkilerin yerel halka en yakın yönetim birimince kullanıldığı, kamu tüzel kişiliğine sahip, özerk, demokratik kuruluşlardır. Belediyeler ve İl Özel İdareleri bu kuruluşlara örnek olarak gösterilebilir.
Belediye başkanı, bir şehir veya kasabanın belediye hükûmetindeki en üst düzey yetkili olarak görev yapar. Dünya genelinde, bir belediye başkanının yetkileri ve sorumlulukları ile bir belediye başkanının seçimi veya diğer şekillerde görevlendirilmesi konusunda yerel yasalar ve adetler arasında geniş bir farklılık bulunmaktadır. Seçilen sistemlere bağlı olarak, bir belediye başkanı belediye hükûmetinin baş yürütme görevlisi olabilir, sadece bağımsız gücü olmayan çok üyeli bir yönetim kurulunu yönetebilir veya sadece sembolik bir rol oynayabilir. Bir belediye başkanının görev ve sorumlulukları, belediye yöneticilerini ve çalışanlarını atamak ve denetlemek, seçmenlere temel hükûmet hizmetleri sağlamak ve bir belediye yönetim organı tarafından kabul edilen yasaları ve yönetmelikleri uygulamaktır (veya bir devlet, bölgesel veya ulusal yönetim organı tarafından zorunlu kılınır). Bir belediye başkanının seçilme seçenekleri, halk tarafından doğrudan seçilme veya seçilmiş bir yönetim kurulu veya kurul tarafından seçilme gibi seçenekleri içerebilir.
Modern İngiltere ve Galler'de belediye başkanının pozisyonu, feodal lord'un mülkiyet görevlisi veya vekili (bkz. borough) tarafından türetilir. Londra'nın baş mahkemesi portreeve unvanını, Norman Fethi'nden sonra bir asırdan daha fazla bir süre taşımıştır. Bu görevli, Kral John'dan elde edilen bir ayrıcalık olan halkın seçimiyle göreve gelirdi. 12. yüzyılın başlarına gelindiğinde, portreeve unvanı, Londra'nın baş görevlisi olarak kullanımdan kalktı ve yaklaşık 1190 yılında Winchester'da da aynı unvan kullanılmaya başlandı. Diğer kasabalar daha sonra bu unvanı benimsedi.
19. yüzyılda, Birleşik Krallık'ta 1882 Belediye Şirketleri Yasası, 15. Bölüm, belediye başkanlarının seçimini düzenlemiştir. Belediye başkanı, bir yıl boyunca görev yapacak nitelikli bir kişinin, aldermanlardan veya meclis üyelerinden veya buna uygun kişilerden oluşan belediye konseyi tarafından yıllık olarak 9 Kasım'da seçilmesi gerekiyordu. Görev süresi bir yıldı, ancak yeniden seçilme hakkı vardı. Hastalık veya uzaklık durumunda bir vekil atayabilirdi ve bu vekilin ya alderman ya da meclis üyesi olması gerekiyordu. Belediye başkanı, iki aydan fazla süreyle kasabadan ayrı kaldığında niteliksiz hale gelir ve görevini boşaltmak zorunda kalırdı. Belediye başkanı, görev yaptığı yıl ve takip eden yıl boyunca ex officio bir barış hakimi olarak görev yapardı. Aldığı ücret, konseyin makul gördüğü şekilde belirlenirdi. Bu hükümler şu anda yürürlükten kaldırılmıştır.
Orta Çağ'da Galler'de, Hywel Dda Kanunları, belediye başkanını (Latince: maior; Galce: maer) kralın topraklarının kölelerini yönetmekle görevli bir pozisyon olarak kodlamıştır. Bağımlılığını ve taça olan bağlılığını korumak için, bu pozisyon, klan gruplarının liderlerine yasaklanmıştır. Ayrı bir belediye başkanı olan "inek gübresi belediye başkanı" (Galce: maer biswail), kraliyet sığırlarının denetiminden sorumluydu. İskoçya ve İrlanda mahkemelerinde benzer görevler vardı.[kaynak belirtilmeli]
Modern İngiltere ve Galler belediyelerinde ve kasabalarında belediye başkanlığı makamı, 20. yüzyılda önemli idari görevleri içermemekte ve genellikle yerel başarı, konseyde uzun süreli hizmet veya geçmiş hizmetler için bir onur olarak kabul edilmekteydi. Belediye başkanının, çoğunlukla sivil, törensel ve temsilî işlevlere ve kamu refahının ilerletilmesi için toplantıların yönetimine zamanını ayırması beklenirdi. Belediye başkanlarının idari görevleri arasında parlamento seçimlerinde dönüş görevini üstlenmek ve konsey toplantılarını yönetmek yer alırdı.
Bir kasaba konseyinin başkanı resmi olarak "kasaba belediye başkanı" olarak bilinir (ancak halk arasında genellikle kasaba kelimesi atlanır). Bu kişi, cinsiyete bakılmaksızın "belediye başkanı" olarak adlandırılır; bir belediye başkanının eşi bazen "belediye başkanı eşi" olarak bilinir. 1974 yerel yönetim reformlarından bu yana, İngiltere'nin belediye statüsü olan yerel yönetim bölgelerine belediye başkanları da atanmaktadır. Bu, ayrı belediye başkanları bulunan kasabaları içeren bölgelerde belediye başkanlarının olmasına yol açar. Belediye statüsü olmayan bölgelerde, sivil liderlik rolü, belediye başkanlığı statüsü olan bir bölgenin belediye başkanıyla aynı işlevleri üstlenen konsey başkanı tarafından yerine getirilir.
İngiltere'deki bazı şehirlerde bir Lord belediye başkanı bulunmaktadır.
İskoçya'da görev sahipleri, yerel otoriteye bağlı olarak convenors, provostlar veya lord provostlar olarak bilinir.
2000 yılında yapılan reformlarla, birçok İngiliz yerel yönetimi, "sivil" belediye başkanı rolünü konseyin lideri olarak birleştiren ve her ikisinden de önemli ölçüde daha fazla yetkiye sahip olan doğrudan seçilen belediye başkanlarına sahip olmuştur.
Şu anda doğrudan seçilen belediye başkanlarının bulunduğu alanlar arasında şehirler, birkaç kasaba ve kırsal alanı kapsayan yerel yönetim bölgeleri ve 2014 yılından bu yana iki veya daha fazla yerel yönetim bölgesini içeren birleşik yetki alanları bulunmaktadır.
Orta Çağ Frank belediye başkanları veya majordomoları, Galya'nın Austrasya, Burgonya ve Neustria bölgelerindeki Merovingian Hanedanı etrafındaki kral topraklarını yöneten lordlar olarak görev yapmaktaydı. Paris belediye başkanlığı Pippinid ailesine kalıtsal hale geldi ve daha sonra Karolenj hanedanını kurdu.
Modern Fransa'da, Devrim'den bu yana bir belediye başkanı ve bir dizi yardımcı belediye başkanı, belediye konseyi tarafından kendi aralarından seçilmektedir. Çoğu idari iş onların sorumluluğunda bırakılırken, tam konsey toplantıları nispeten seyrek olarak gerçekleşmektedir. Bu model, Britanya'nın belediye başkanları, İtalya'nın sindacos'u, Almanya eyaletlerinin çoğunun belediye başkanları ve Portekiz'in belediye odalarının başkanlarıyla birlikte Avrupa genelinde taklit edilmiştir.
Orta Çağ İtalya'sında, bağımsız prenslik veya dükalık olarak kendini görmeyen şehir devletleri podestàlar tarafından yönetiliyordu.
Belediye başkanının Yunanca karşılığı demarch'tır.
Danimarka'da tüm belediyeler borgmester adı verilen bir siyasi yetkili tarafından yönetilir, yani 'belediye başkanı'. Ancak Kopenhag belediye başkanına overborgmester, yani 'lord belediye başkanı' denir. Bu şehirde diğer belediye başkanları, Danca: borgmestre (çoğul), farklı görevlerle lord belediye başkanına bağlıdır, bir başbakanın bakanları gibi. Danimarka'daki diğer belediyelerde ise sadece bir belediye başkanı bulunur.
Norveç ve İsveç'te belediye başkanı unvanı olan "borgermester" Norveç'te 1937 yılında kaldırıldı ve yerine (şehir) belediyelerin politik olmayan üst düzey yöneticisi için Norveççe "rådmann" (azaplık veya yargıç) unvanı kullanılmaya başlandı ve hala Norveç belediyelerinin üst düzey yöneticileri için kullanılmaktadır. Öte yandan, Norveç'in belediyelerinde en üst düzeyde seçilen yetkiliye "ordfører" unvanı verilmektedir, bu aslında "kelime taşıyıcı" anlamına gelir, yani "başkan" veya "başkanlık" anlamına gelir ve İsveç dilindeki "ordförande" kelimesine eşdeğerdir.
İsveç'te "borgmästare" unvanı, şehirlerin mahkemelerinin kıdemli yargıcı olan görevliye verilen bir unvandı. Bu mahkemelere İsveççe "rådhusrätt" denirdi, kelimenin tam anlamıyla "şehir salonu mahkemesi" olarak çevrilebilir ve İngilizce magistrates' court'a benzerdi. Bu mahkemeler 1971 yılında kaldırıldı. 1965 yılına kadar, bu borgmästare yargıçlar aynı zamanda tarihi nedenlerle magistrat kurulunda bazı idari görevleri de yerine getiriyorlardı. 1965 yılına kadar, magistrat veya borgmästare olmayan daha küçük şehirlerde bu tür politik olmayan idari rolleri olan "kommunalborgmästare" unvanına sahip belediye başkanları da bulunuyordu. Bu makam, 20. yüzyılın bir icadıydı çünkü İsveç'teki daha küçük şehirler, 20. yüzyılın ilk yarısında kendi mahkemelerini ve yargıçlarını kaybetmeye başlamışlardı.
İsveç'te 16. yüzyılda Kral Gustav Vasa hükûmeti önemli ölçüde merkezileştirdi ve belediye başkanlarını doğrudan atadı. 1693 yılında Kral Charles XI, Yurttaşlar Meclisinin yıllarca süren tekrarlayan dilekçeleri üzerine bir uzlaşma kabul etti ve kralın belediye başkanı atamalarına karşı çıktı. Uzlaşma şuydu: bir şehirdeki yurttaşlar genellikle yerel valinin denetimi altında bir belediye başkanı adayı belirleyebilirdi. Aday daha sonra krala sunulacak ve kral tarafından atanan kişi olacaktı, ancak kral istisnai durumlarda doğrudan belediye başkanı atayabilirdi. Bu, 1720 yılında yürürlüğe giren Devlet Yönetimi Hükmü'nde kodifiye edildi ve aynı yılın 8 Temmuz'unda Riksrådet ("Devlet Meclisi"), Yurttaşlar Meclisinin dilekçesi üzerine, adayların sadece şehir tarafından sunulabileceğine, kral veya başka birinin değil, karar verdi. Böylece, yerel valinin denetimi altındaki ve doğrudan kral tarafından atanan belediye başkanları, 1720'den sonra (sözde Özgürlük Çağı) sona erdi. 16 Ekim 1723 tarihinde, bir dilekçe sonucunda, şehrin üç aday sunması ve kralın (veya Devlet Meclisinin) birini ataması kararlaştırıldı. Bu, o tarihten itibaren tüm sonraki düzenlemelerde bir kural olarak korundu ve aynı zamanda 1809 Devlet Yönetimi'nde de bir gelenek olarak devam etti ve 1965 yılına kadar sürdü.
Finlandiya'da Tampere ve Pirkkala'da iki belediye başkanı bulunmaktadır. Genellikle Finlandiya'da en üst düzey yürütme yetkilisi demokratik olarak seçilmez, şehir konseyi tarafından bir kamu görevine atanır ve basitçe "şehir müdürü" veya "belediye müdürü" olarak adlandırılır; bu, belediyenin kendisini bir şehir olarak tanımlamasına bağlı olarak değişir. "Belediye başkanı" olan Fince "pormestari" terimi, tarihsel olarak İsveççe "borgmästare"den gelir ve karışıklık yaratır çünkü İsveç'teki gibi kayıt dairesinde ve şehir mahkemelerinde (1993 yılında kaldırılan) en üst düzey görevliyi değil, şehir müdürünü ifade eder. Ayrıca, "pormestari" unvanı, şehir müdürü görevindeki başarılı hizmetlerden dolayı verilebilen bir onur unvanıdır. Helsinki'nin şehir müdürüne "ylipormestari" denir, bu da tarihsel nedenlerle "başkan" anlamına gelir. Ayrıca, "şehir müdürü" terimi "belediye başkanı" olarak da çevrilebilir.
Alcalde makamı, Reconquista sürecinde León ve Castilla krallıklarının genişleyen topraklarıyla birlikte yeni yerleşimlerin kurulmasıyla evrim geçirdi. Douro ve Tagus nehirleri arasındaki bölgede tahkimli yerleşimler gerçek şehir merkezlerine dönüştükçe, feodal beylerinden veya León ve Castilla krallarından, meclislerin olmasına izin verme hakkını kazandılar. Bu meclislerin sahip olduğu haklardan biri, belediye mahkemesini (Latince: iudex) veya İspanyolcada "juez" olarak adlandırılan bir yargıcı seçmekti. Bu yargıçlar, görevlerinde çeşitli yardımcı yargıçlar olan "alcaldes" tarafından desteklenirdi ve bu yardımcı yargıçların sayısı, kasabanın sahip olduğu mahalle sayısına bağlıydı. "Alcalde" unvanı, Arapça "al-qaḍi"den (Arapça: قاضي) ödünç alınmış olup "yargıç" anlamına gelmektedir.
Türkiye'de, batılı anlamda yerel yönetimlerin kuruluşu 20. yüzyılın başında gerçekleşmiştir. Bu durum, farklı toplumsal yapılar ve tarihsel gerçekliklerden kaynaklanan nedenlerle henüz yeni sayılmaktadır. Ancak Tanzimat Reformları ve ülkenin modernleşme sürecine girmesiyle birlikte, birçok yeni yasa ve idari düzenlemelerin yapılmaya başlandığı gözlemlenmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu döneminde yerel yönetim örgütlenmesi, başlangıçta askeri alanda başlayan yenileşme hareketlerinin zamanla yönetsel ve toplumsal alana yayılmasıyla görülmüştür. Yerel yönetim geleneği modern anlamda ancak Tanzimat'ın ilanıyla başlamıştır. Ancak Selçuklu ve Osmanlı devletleri, adem-i merkeziyetin bazı unsurlarını içermekteydi. Örneğin, Anadolu Selçuklu Devleti'nde vilayetler yerinden yönetim esasına göre teşkilatlandırılmış ve tamamen özerk olarak yönetilmişlerdir. Ancak zamanla vilayetlerin bağımsız beyliklere dönüşmesi Selçuklu Devleti'nin parçalanmasına yol açmıştır. Bu nedenle Osmanlı İmparatorluğu'nda mutlakıyetçilik ve merkeziyetçilik kökleşmiş bir siyasal sistem olmuştur.
Osmanlı İmparatorluğu'nda yerel yönetimlerin yerine getirdiği hizmetler klasik kurumlar tarafından yapılmıştır. Ancak bu kurumlar merkezi hükûmete karşı özerklikleri bulunmayan kurumlardır. Yerel hizmetleri yerine getiren sorumlular halk tarafından değil merkezi yönetim temsilcileri veya geleneksel kurumlar tarafından atanmıştır. Kadı, muhtesip, vali, vakıf ve loncalar gibi kurumlar bu sorumlular arasında yer almaktadır.
Osmanlı'da yerel yönetimlerin görevleri arasında yargı, şehir yönetimi, asayiş, esnaf loncalarının denetimi, pazar yerlerinin kontrolü, fiyat kontrolü, vakıfların denetimi, okul ve cami yönetimi, imar nizamı, temizlik ve altyapı hizmetleri yer almaktadır. Ancak bu hizmetlerin yerine getirilmesinde yerel halkın doğrudan etkisi veya yetkisi bulunmamaktadır. Bu hizmetlerin sorumluları merkezi yönetim temsilcileri veya geleneksel kurumlar tarafından atanmıştır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda modern anlamda bir yerel yönetim yapısının oluşması Tanzimat dönemiyle başlamıştır. 1854-1856 Kırım Savaşı yıllarında İstanbul'da ilk belediye idaresi çalışmaları başlamış ve 1855 yılında şehremaneti kurulmuştur. Daha sonra 1869'da İstanbul Şehreminliği örgütü kurulmuş ve 1876 Anayasası ile belediyelerin seçimle iş başına gelecek meclisler tarafından yönetilmesi öngörülmüştür.
Osmanlı İmparatorluğu döneminde yerel yönetim örgütlenmesi, modern anlamda yerel yönetim yapısının oluşması Tanzimat dönemiyle başlamıştır. 1869'da çıkarılan Dersaadet İdare-i Belediye Nizamnamesi ile belediye örgütü, İstanbul'un Beyoğlu ve Galata dışındaki bölgelerine yaygınlaştırılmış ve İstanbul Şehreminliği örgütü kurulmuştur. Bu örgüt, alt düzeyde çeşitli semtlerin yerel yönetimlerinden sorumlu 14 daire ve üst düzeyde Şehremini, Şehremaneti Meclisi ve 14 belediye dairesinden oluşan federatif bir yapıya sahipti.
1870 tarihli İdare-i Umumiye-i Vilayet Nizamnamesi ile vilayet, sancak ve kaza merkezlerinde birer belediye teşkilatı kurulmasına karar verildi. 1876 Anayasası ise İstanbul ve diğer şehirlerde kurulacak belediyelerin seçimle iş başına gelecek meclisler tarafından yönetilmesini ve kuruluş, görevler ve meclis üyelerinin seçimine dair usulün kanunla belirtilmesini öngördü. Aynı dönemde hazırlanan Vilayet Belediye Kanunu ile her vilayet ve kasabada birer belediye örgütü kurulması hedeflendi. İstanbul'daki özel sorunlara çözüm bulmak amacıyla ise 1877'de Dersaadet Belediye Kanunu çıkarıldı.
1912'de ise Dersaadet Teşkilat-ı Belediyesi Hakkında Kanun ile belediye daireleri kaldırıldı ve yerine belediye şubeleri kuruldu. Bu yapı 1930 yılına kadar varlığını sürdürdü. Osmanlı'da belediyecilik genel anlamda hizmetlerin yürütülmesinde kurumsallaşan bir yapı olarak faaliyet gösterdi. Merkeziyetçi devlet felsefesinin hâkim olduğu dönemde bu kurumlar, şehir hizmetlerinin yürütülmesinden öte yerel komünal özelliklere sahip olamadılar.
İl özel yönetimleri ise 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren gelişmeye başladı. 1864 tarihli Vilayet Nizamnamesi ile valinin başkanlık ettiği il genel yönetimi ve her sancaktan seçilen üyelerden oluşan İl Genel Meclisi kuruldu. 1870 yılında çıkarılan Genel İdare Vilayet Nizamnamesi aynı sistemi korudu. 1913'te kabul edilen İdare-i Umumiye-i Vilayat Geçici Kanunu ile il özel yönetimi yeniden düzenlendi.
Cumhuriyet döneminde yerel yönetimlerle ilgili ilk düzenleme, 1924 yılında kabul edilen 442 sayılı Köy Kanunu'dur. Bu kanun, köylerin Osmanlı Devleti'nden bu yana bağımsız birimler olarak var olduğunu ve köylerin sosyal, idari ve siyasi ihtiyaçların bir sonucu olarak ortaya çıktığını belirtmektedir.
Daha sonra, 1924 yılında Ankara için özel bir yönetim biçimi getiren 417 sayılı Ankara Şehremaneti Kanunu çıkarılmıştır. 1930 yılında ise nüfusu 2000'i geçen yerlerde belediye kurulabilmesini sağlayan 1580 sayılı Belediye Kanunu kabul edilmiştir. Bu kanun, Osmanlı döneminin sonlarından gelen deneyimlerin aktarıldığını ve uzun süre beklentilere cevap verebildiğini gösteren önemli bir niteliğe sahiptir.
Yerel yönetimlerde önemli adımların atıldığı dönem ise 1980'lerdir. Büyükşehir belediyelerinin kurulmasını öngören 3030 sayılı kanunun 1984 yılında çıkarılması, belediyelerin gelirlerinde artış sağlayan yasal düzenlemeler ve 1987'de kabul edilen İl Özel İdaresi Kanunu (3360 sayılı kanun) bu dönemde gerçekleşmiştir.
Daha sonra 2004 ve 2005 yıllarında yapılan düzenlemelerle belediyeler ve il özel idaresi alanında önemli değişiklikler yapılmıştır. 2004 yılında kabul edilen 5272 sayılı Belediye Kanunu, anayasaya aykırılığı gerekçesiyle iptal edilmiş, ancak aynı düzenlemeler 2005 yılında 5393 sayılı kanunla yeniden kabul edilmiştir. İl özel idaresi alanında ise 1987'de çıkarılan İl Özel İdaresi Kanunu, 2005 yılında 5302 sayılı kanunla değiştirilmiştir.
Bu düzenlemelerin ardından 2012 yılında 6360 sayılı 14 ilde Büyükşehir ve 27 İlçe Kurulması Hakkında Kanun kabul edilmiştir, bu kanun hala yürürlüktedir. Bu reformlar genellikle belediyeleri hedef almış olsa da, köylerle ilgili düzenlemelerin de artık değişen koşullara uygun olarak yapılması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu nedenle, hala yürürlükte olan 442 sayılı Köy Kanunu'nun güncellenmesi gerekmektedir.
Ermenistan'da belediye başkanları, belediye yönetiminin yürütme organının başıdır. Belediye başkanları genellikle ilgili şehir konseyi tarafından seçilir ve beş yıllık bir dönem için görev yapar. Belediye başkanı, toplum yönetimini yönetir, yönetim üyelerini çeşitli görevlere aday gösterir ve belediye bütçesini denetler.
Avustralya belediyelerinde, belediye başkanı genellikle resmi işlevlerde sembolik bir figür olarak hareket eden, aynı zamanda belediye yetkilerini toplantılar arasında temsil eden bir konsey üyesidir. Toplantılar arasında alınan belediye başkanlığı kararları, konsey tarafından onaylanır veya gerektiğinde iptal edilebilir. Avustralya'da belediye başkanları, yerel yönetim seçiminde doğrudan belediye başkanı pozisyonu için oy kullanılarak seçilebileceği gibi, aynı zamanda konsey içinde yapılan bir toplantıda da seçilebilir.
Yerel yönetimin resmi törenlerinde, belediye başkanı genellikle cübbe, bir belediye başkanlık zinciri ve bir asa takabilir. Belediye başkanı bu görevi sırasında "Sayın" unvanını taşır.
Partileri temsil eden konsey üyelerinin seçildiği belediyelerde, belediye başkanı genellikle konseyde en çok sandalye kazanan parti lideridir. Queensland'da, lord belediye başkanı ve belediye başkanları, genel konsey seçiminde halk oylamasıyla seçilir.