kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Bregalnica Muharebesindeki başarısızlığından sonra, Bulgar Dördüncü Ordusu savunmaya geçti. Komutası değiştirildi : Çatışmaların derhal durdurulmasını talep eden General Stilian Kovachev'in yerine General Vicho Dikov atandı. Haziran sonunda, ordunun sağ kanadı (Sekizinci Tundzha Piyade Tümeni), Osogovo Dağı'nın güneydoğu sırtı boyunca Zhdrapanitsa Zirvesi ve Siva Mare sırtını işgal etti. Merkezde, Kalimantsi ve Garlyani bölgesinde, Dördüncü Preslav Piyade Tümeni (2/4 Tugayı), Makedon-Edirne Gönüllüleri (MOO) ve 24. Piyade Alayı, Dramche civarında, İkinci Trakya Piyade Tümeni'nin yanı sıra topçuların çoğu 4.Ordunun büyük bir parçası olmaya devam etti. Güneyde, Bulgar savunması, İkinci Piyade Tümeni'nin 3. Tugayı (3/2 Tugay) tarafından işgal edilen Golak Dağı'nın sırtını takip etti. Ileri sol kanat (Üçüncü Balkan Piyade Tümeni'nin 1. Tugayı), Bregalnitsa'nın üst kısımları boyunca Budinartsi kulübelerine kadar uzanmaktadır. Yunanlara karşı cephede, Pehchevo bölgesinde, savunma hattı kuzeydoğuya doğru bir yay oluşturdu.
1 Temmuz'da hükûmete sunduğu bir raporda, Başkomutan Yardımcısı Radko Dimitriev, o zamana kadar süren çatışmalar sonucunda Dördüncü Ordu'nun "çok kötü" durumda olduğunu ve "savunma savaşı yürütmekte güçlük çektiğini" belirtti. Gerçekten 4.Ordu da mühimmat kıtlığı vardı ve mermi kıtlığı, komutayı, devam eden savaşın ortasında topçu ateşinin kısıtlanması emrini vermeye zorladı.
Buna karşın Sırplarda da bazı sorunlar vardır. Sırp Yüksek Komutanlığı, Dördüncü Ordu'ya karşı faaliyet gösteren birliklerini önemli ölçüde zayıflattı. Beşinci Bulgar Ordusunun Krivorech yönünde başarılı taarruzunun etkisi altında Voyvoda Radomir Putnik, Bregalnitsa cephesinden kuzeye iki tümen transfer etti. Böylece, en güçlü Sırp birimi - Birinci Ordu (toplam dört piyade tümeni), Stratsin ve Kriva Palanka çevresinde toplandı. Dört piyade ve bir süvari tümeninden oluşan Üçüncü Sırp Ordusu ise Bregalnica'da kaldı. Ön cephede I Moravya Tümeni, II Moravya Tümeni Karadağ Tümeni ve süvari tümeni vardı. Koçani yakınlarındaki yedekte, Kriva Palanka muharebesindeki yenilgiden sonra yeniden oluşturulan Timoshka II tümeni kalır.
Ufak catısmalar öncesinde olsa da esas saldırılar 17 Temmuzda başlamıştir. Sırp-Karadağ askerleri geniş bir cephede konuşlanarak 17 temmuzda (Jülyen takvimi nde 4 Temmuz'da) taarruza başladılar. Kuzeyde Karadağ bölümü, Kamenica'nın yan kolu olan kolu, güneyde Moravya (I) Dragobrashta nehrini ve Moravya (II) tümeni merkezde Kalimanci (Kalimantsi) pozisyonuna doğru ilerledi. Bu günün sonunda, önde gelen Bulgar ön karakol birlikleri, ana savunma pozisyonlarına küçük kayıplar vererek çekildi. Dördüncü Ordunun yan kanatları muharebeye henüz girmemişti.
18 temmuz (5 Temmuz'da) Sırp birlikleri merkeze saldırdı, ardı ardına Delçevo ve Yukarı Cuma'ya ulaşma girişimlerinde bulundular ancak Banya Chuka ve Garlyani yakınlarındaki muharebelerde Sırplar püskürtüldü. Aynı zamanda, Bulgarların sağ kanadı Osogovo'nun yamaçlarından aşağı indi, Kamenica Nehri'ni zorladı, Karadağ tümenine ve Govedarnik yakınlarındaki muharebelerde de gelen Sırp takviyelerine karşı başarılar kazandılar. (18-22 Temmuz) (5-9 Temmuz).Ancak Yunan cephesinde Bulgarlar için durum bu kadar başarılı değildi. Bulgarların daha da ilerlemesi, Sofya'ya doğru ilerlemeye çalışan Yunan birliklerine karşı önemli kayıpları ve Yunanların saldırılarıyla felç oldu. 19-20 Temmuz (6 ve 7 Temmuz)'da, Yunanlar yakındaki İkinci Bulgar Ordusu'nun birimlerini Pehçevo bölgesinden dışarı itti ve Sırplarla çatışan Dördüncü Ordu'nun arkasına güneyden inerek dördüncü orduyu tehlikeye soktular. Yunan atılımı, 8 Temmuz'da (21 temmuzda ) Beyaz Tepe'nin (Беяз тепе) eteklerinde yedek Bulgar 2. Piyade Tümeni tarafından durdurulabildi.
18 Temmuz'da (5 Temmuz), bir Karadağ tugayı tarafından desteklenen Moravya (II) Tümeni, Kaliman platosuna ve Delçevo'ya giden yola hakim olan Banya Chuka zirvesinde 2/4 tugay mevzilerini bastı. Saldırıyı Bulgarlar süngü hücumuyla püskürttü. Karadağlı askerler, Bregalnitsa boyunca kargaşa içinde geri çekildiler. Nehrin sağ kıyısında kalanlar, Soborishte köyü yakınlarında Bulgar Makedon-Edirne Gönüllüleri birliğinin saldırısına uğradı ve yenildi. Banya Chuka'daki başarısızlık Sırpların Delçevo'ya daha fazla ilerlemesini engelledi. Sırplar Bulgar savunmasına karşı topçu saldırılarına devam ettiler, ancak piyade saldırılarını durdurdular ve ulaşılan mevzilere siper kazdılar.
Banya Chuka'ya yapılan saldırıyla eş zamanlı olarak, Moravya (I) Tümeni, Dragobraşte'den Garlyani yakınlarındaki Rila Tümeni'nin sol kanadına saldırdı, ancak geri püskürtüldü. Garlyan mevzisindeki çatışmalar 19 Temmuz (J.T:6 Temmuz)'da tırmandı. Moravya Tümenleri I ve II'nin Rila Tümeni'nin savunmasını kırmaya yönelik ortak çabaları, Sırpların kesin bir başarısına yol açmadı. 23 ve 24 Temmuz'daki (10-11 Temmuz) ikinci girişim de başarısız oldu.
19 temmuz (J.T:6 Temmuz'da) Makedon-Edirne Gönüllüleri ve Sekizinci Piyade Tümeni Kamenica Nehri'ni geçerek Karadağ kuvvetlerini yenerek Govedarnik Tepesi'ni (Golyam Govedarnik) ve Dulitsa'nın yukarısındaki tepeleri ele geçirdi. Sadece sıradan askerlerde değil, aynı zamanda subaylar arasında da ağır kayıplar, Makedon-Edirne Gönüllüleri'nin daha fazla ilerleme yeteneğini önemli ölçüde azalttı. Dördüncü Ordu'nun sağ kanadındaki taarruz 20 Temmuz'da durduruldu, aynı zamanda Bulgar sol kanat Pehçevo'da Yunanlar tarafından zorlanıp Bulgar 2.Ordusu birlikleri yenilgiye uğratılıp geri çekilmeye zorlanınca 4. Ordu yedeklerini Yunanları engellemek için buraya transfer etmek zorunda kaldı.
Birinci ve Üçüncü orduları arasında daha güçlü bir Bulgar saldırısından korkan Sırp Yüksek Komutanlığı ise, Govedarnik'e yalnızca Üçüncü Ordu - Timoshka (II) Tümeni'nin yedeklerini değil, aynı zamanda Drina (I) Tümeninin - Eğri Palanka yakınlarında konuşlanmış iki birliğini de -piyade alayı ve topçu birliğini de- yönlendirdi.Bu güçler 8 ve 9 Temmuz'da (21-22 Temmuzda) Bulgar mevziilerine saldırıya geçti. İlk gün taarruz Sırp tarafı tarafından yeterli topçu desteği verilmeden gerçekleştirildiğinden geri püskürtüldü. İkinci gün, yedi topçu bataryası tarafından uzun ve yoğun bir bombardımandan sonra, bu kez zirveye tekrar saldırıldı. Sırp piyadeleri Bulgar mevzilerine ulaştı ve destek topçuları ateşlerini komşu bir bölgeye aktardı. Ancak o anda, Bulgarlar (10. ve 12. Piyade Alayı ve Edirne-Makedon Gönüllüleri'nin 1. Tugayı) cepheden ve kanattan karşı saldırıya geçti. Geri püskürtülen Sırplar 3.000 kişiye yakın ölü ve yaralı verdiler (yalnızca Drina Tümeni'nden 2.200 kişi öldü veya yaralandı.
4 Temmuz'da Yukarı Cuma'ya karşı Sırp saldırısı, Yunan ordusunun Struma Nehri vadisi boyunca Blagoevgrad yönündeki eylemleriyle koordine edilmişti.Pehçevo'daki Bulgar birlikleri, müttefik ordular arasında durmuş ve hem Sırplara hem de Yunanlara karşı saldırı tehdidinde bulunmaktaydı. Bu tehdidi ortadan kaldırmak eşzamanlı saldırılarla iki taraflı olarak Bulgarları sıkıştırmak için Sırp ve Yunan Genelkurmay Başkanlığı bölgede güç birliği yapmayı kabul etti.
18 Temmuz'da (J.T: 5 Temmuz'da) 3. Yunan Tümeni Strumica'dan Pehçevo'ya ilerledi ve 10. Yunan Tümeni Berovo'ya ulaştı. Budinartsi Muharebesi - Jama zirve hattında 19 temmuz (6 Temmuz)'da İkinci Bulgar Ordusu'nun sağ kolundaki birimleri (6. Budina Piyade Tümeni'nin 2. Tugayı) Yunanlar tarafından yenilgiye uğratıldi ve buralardaki birlikler Pancharevo köyüne çekilmek zorunda bırakıldı.
Sonuç olarak, Dördüncü Ordu'nun 3.Tümen 1.Tugay (1/3 Tugay)'ının koruduğu alan güney kanadı kuşatma riski altındaydı. Bu nedenle tugay Budinartsi'den kuzeye, Trabatovişte'ye çekildi. General Dikov'un emriyle, ertesi gün (20 Temmuz-J.T:13 Temmuz) tugay, bırakılan mevzilerine geri döndü, Sırpları 1300 kotundan (Golak Dağları'nda) itti ve Bulgar 2.Ordusunun 6. Tümen'inin Beyaz tepe masifi ve zirvelerini, Zanoga ve Kavica'daki mevzilerini geri almak için başarısız girişiminde yardımcı oldu.
Yunanlardan gelen tehdidi etkisiz hale getirmek ve Sırplarla birleşmelerini önlemek için General Dikov, Dramche'den güneye 2. Tümen'in 2. Tugayı'nı transfer etti. 21 Temmuz'da (J.T: 8 Temmuz) Yunanlar Beyaz Tepe'den ilerleyerek 51. Piyade Alayı'nı da bozguna uğrattı, ancak kuzeyden gelen Bulgar takviyeleri tarafından Trabatovişte yakınlarında durduruldu.
Sırplara karşı cephenin istikrara kavuşturulmasından sonra Bulgar komutanlığı, Beyaz Tepe'nin altında önemli bir kuvvet topladı. Yunanlar'da Yukarı Cuma üstü Sofya'yı ele geçirip Bulgarları kayıtsız şartsız teslime zorlamak için Kresna Gorge Muharebesi'ne girişmişti, Bulgarlarda buradan, 27 Temmuz (14 Temmuz)'da Yukarı Cuma'ya giren Yunan ordusunu kuşatmak için saldırılar yaptılar. Ancak Kalimantsi'deki başarısızlığının bir sonucu olarak, Sırbistan müttefikine burada etkili yardım sağlayamadı ve Yunanlara savaşın geri kalan yükünü yüklemeye çalıştılar. Yunanlar, Bulgarlar ile Kresna Boğazında yenişemediğinden Sofya'da planladıkları seferden vazgeçmeye zorlandılar. Makedonya'daki muharebeler sırasında, Bulgar orduları (4'üncü ordu dahil), kolera salgını ve yiyecek eksikliği çok cephede mücadele şiddetlenen fiziksel yorgunluk nedeniyle saldırı yeteneklerini kaybetti. İlaveten Osmanlıların ilerlemesi ve Romenlerinde savaşa girmesi Bulgarları iyice zora sokmuştu. Bu koşulların bir sonucu olarak, savaşan taraflar 31 Temmuz'da (JT:18 Temmuz) ateşkes sonrasında da barış anlaşması (Bükreş Antlaşması (1913)) imzaladılar.
Kresna Kanyonu Muharebesi (Türkçe adıyla Kresna vadisi Muharebesi), 1913 yılında İkinci Balkan Savaşı sırasında Yunanlar ve Bulgarlar arasında yapıldı. Muharebe, 8-18 Temmuz tarihleri arasında, labirenti andırır şekildeki ormanlar ve dağlar arasında 20 km'lik bir cephede, 11 günlük bir sürece yayılı şekilde yapıldı.
Muharebenin yapıldığı yer Kresna Kanyonu veya vadisi Bulgaristan'da Yukarı Cuma iline bağlı (şimdi ki adı Blagoevgrad) Kresna yerleşim birimine yakın bir vadidir. Bu vadi yaklaşık 18 km uzunluğundadır ve Struma nehri tarafından oluşturulmuştur. Vadi boyunca ve çevresinde savunmaya elverişli orman ve dağlar bulunmaktadır.
Buradaki muharebede, ateşkes ve barış anlaşmasından önce Yunanların Bulgar topraklarına ilerlemesinin son aşamasıydı ancak hem Yunanlar hem Bulgarlar kendini kazanan taraf ilan etse de muharebenin kazananı tam olarak bulunmamaktadır. Ancak Yunanların sarılma ve imha tehdidi altına girdiği Yunanların Sofya'yı fethetme niyetinin gerçekleşmediği düşünülürse Bulgar üstünlüğü düşünülebilir fakat Bulgarlarda planladıkları çevirme ve imha hareketini gerçekleştirememiş ve iki tarafı ateşkes ve anlaşma (Bükreş Antlaşması (1913)) imzalamaya iten bir tükenmişlik ve sonuçsuzluk ortaya çıkmıştır.
II. Balkan Savaşında Sırp cephesinde Bulgar saldırısının durdurulup Sırpların belli Bulgar Topraklarını ele geçirmesi sonrası durum durağan bir hale gelmişti, öte yandan Bulgar Ordusu Yunanistan'da da yenilmişti, belli toprakları Yunanların eline geçmişti Romanya Krallığı'nın Dobruca'daki sürpriz saldırısı ve her an Edirne ve Kırklareli üstüne gelebilecek bir Osmanlı İmparatorluğu saldırısı tehdidi altında her yönden kıskaç altındaki Bulgaristan Krallığı zor durumdaydı. Bununla birlikte Bulgar ordusu Dobruca ve Doğu Trakya'yı savunma ve korumadan çok Sırplar ve Yunanlar üzerine kuvvetlerini yığmış çekildikleri bölgelerde savunma pozisyonu almıştı. İstediği toprak hedeflerini kazanan Sırpların artık pasif kalarak savaşın kalan muharebelerini Yunanların üzerine yıkmaya çalıştıklarını sert bir Bulgar direnişiyle karşılaşacaklarını anlayan Başbakan Eleftherios Venizelos'un itirazlarına rağmen Yunanistan Kralı I. Konstantin ordusuna Bulgar topraklarının daha derinlerine yürümesini ve Bulgaristan'ın başkenti Sofya'yı ele geçirmesini bu şekilde Bulgaristan'ın savaş dışı kalıp kayıtsız şartsız teslime zorlanmasını emretti. Konstantin savaşta kesin bir zafer elde etmek istiyordu.
Doyran Muharebesi'nden zaferle çıkan Yunan Kuvvetleri kuzeye doğru ilerlemeye devam etti. 18 Temmuzda, Yunan 1. Yunan Tümeni Bulgarlar hatlarının arkasına sarkıp Bulgarları geri çekilmeye mecbur bıraktı ve önemli bir dayanak noktası olarak Kresna geçidinin güney tarafını ele geçirdi.
Ancak geçit içinde, Yunanlar Sırp Cephesinden buraya gelen Bulgar 2. ve 4.ordularının bir kısım kuvvetleri tarafından pusuya düşürüldüler ve savunma yapmaya zorlandılar. Buna rağmen ağır çatışmalar sonrası Kresna Geçidini Yunanlar elde tutmayı başardılar. Yunanlar ilerlemeye devam edip 25 Temmuzda Simitli yakınlarındaki Krupnik köyünü ele geçirdiler ve geçidin kuzey tarafı da ele geçirilince Bulgar orduları Simitli'ye çekilmek zorunda kaldılar. Simitli 26 Temmuzda ele geçirildi, 27-28 temmuzda gece boyunca süren mücadelelerle Bulgarlar Gorna Djumaya (Yukarı Cuma) yani şimdi ki adıyla (Blagoevgrad)'a çekildiler. Burası Sofya'nın sadece 76 km güneyindeydi.
Batı Trakya'da da Yunanlar ilerliyordu zira Bulgar Ordusu kuvvetlerini başkentini ve ana topraklarını savunmak için çekmek zorunda kalmıştı. 26 Temmuzda İskeçe'ye ertesi günde Gümülcine'ye hiçbir ciddi Bulgar direnişi olmadan girdiler.
Yunan Ordusu Blagoevgrad (Yukarı Cuma)'da büyük bir Bulgar direnişiyle karşılaşınca durmak zorunda kaldı. 28 Temmuzda, saldırılarını yineleyen Yunan Kuvvetleri Yukarı Cuma'nın güneydoğusunda Cherovo'dan 1378 rakımlı tepeye doğru bir hattı ele geçirdi.
Ancak 28 Temmuz gecesi Bulgar ordusunun yoğun saldırıları ve baskısı karşısında Cherevo yerleşim birimini ve kazandıkları yerleri bıraktılar. [a]
Ertesi gün, Bulgarlar belli hatlara yığılan Yunan Ordusunu, Cannae Muharebesi tarzında kanatlardan kuşatma ve yok etme amaçlı harekete geçtiler. Yunanlar Kresna'nın batısı,Razlık (Mehomia)'a saldırıya geçtiler. 30 Temmuzda Bulgar atakları kanatlara doğru Yunanları kuşatmaya çalışır şekilde iyice genişledi. Yunanlar kuşatılmayı engellemek için Razlık'tan Predela geçidine doğru taarruza geçtiler. Ancak saldırıları geçidin doğu yakasında Bulgarlarca durduruldu ve çatışmalar burada sonuçsuz bir hal almaya başladı. Batıda Bulgar ordusu Delçevo'ya doğru saldırıya geçse de Sırp hatlarına yakın yerde olduğundan saldırı engellemelerden başarıya ulaşamadı. Bulgarlar özellikle güneye sarkıp buradan ilerlemeye başladılar ve 29 Temmuzda Yunanların arka lojistik hatlarını olası çekilme hatlarını Berova ve Ustrumca boyunca kuşattılar Yunanların çekilebilip yardım alabilecekleri sadece tek bir güzergâh kalmıştı.
Pehçevo ve Razlık (Mehomia) hatları boyunca Yunanları kuşatmaya dönük Bulgar saldırıları sürdü ancak her şeye rağmen Yunan Ordusu pozisyonlarını korudu. 30 Temmuzda Yunan Komutanlığı Yukarı Cuma şehrine doğru yeni saldırı planladı. O gün boyunca çatışmalar Bulgar Ordusunun elinde tuttuğu şehrin kuzey ve kuzeydoğudaki stratejik mevzillerinde sürüp dursada Yunanlar hiçbir sonuç alamadı.[b]
Sonuçta Yunan başbakanı Venizelos'un Yunan ordusu için Kralı'na söylediği "..ordumuz fiziksel ve ruhsal olarak tükendi lütfen bu çatışmalara bir son verme yolu bulun..." sözleri üzerine 1.Konstantin Bulgarlarında o sırada Sofya yakınlarından çekilme şartlı yaptığı ateşkes teklifini, Romenlerin arabuluculuğunda kabul etmek zorunda kaldı. Netice olarak 31 Temmuz 1913'te ateşkes sonrasında Bükreş Antlaşması ile İkinci Balkan Savaşı sona erdi.
Ateşkes her iki tarafı da zafer iddiasında bıraktı. Yunan bakış açısına göre, on bir günlük savaştan sonra, Bulgarlar Yunan ordusunun kanatlarını çevirmeyi açıkça başaramadılar ve sonuç olarak Yunanlar muharebeyi bir savunma zaferi olarak gördüler. Bulgarlar, saldıran Yunan Ordusunun Sofya'ya ilerlemesini başarıyla durdurduğu ve Yunanların ateşkesi kabul etmesine neden olduğu için galip geldiklerine inanıyorlardı. Bu görüş, bazı tarihçilerin, muharebenin mütareke ile sonuçsuz bir şekilde sona ermesine rağmen, savaşın sonunda Yunan ordusunun kuşatma ve imha ile tehdit edildiği görüşü ile desteklenmektedir. Ancak Yunanlar da, Bulgarların mevcut tüm güçlerini uzun süren savaşa dahil ettiklerini ve Yunan güçlerini kuşatmayı tamamlamak için ek insan gücünden yoksun olduklarını iddia edip durmaktadırlar.
Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti (Osmanlı Türkçesi: önce غربی تراقیا حكومت موقته‌سی; Garbî Trakya Hükûmet-i Muvakkatesi/Batı Trakya Geçici Hükûmeti, sonra غربی تراقیا حكومت مستقله‌سی; Garbî Trakya Hükûmet-i Müstakilesi/Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti; günümüzde Batı Trakya Türk Cumhuriyeti olarak adlandırılmaktadır), 31 Ağustos 1913 tarihinde Batı Trakya’da kurulmuştur.
Balkan Savaşları sonrasında Batı Trakya'da Türkler ve Pomaklar başta olmak üzere çoğunluğu Müslüman ahali tarafından kurulan 52 gün yaşamış bir devletti. Kuvâ-yi Milliye tabiri ilk defa Batı Trakya mücadelesinde kullanılır. Bu hükûmet Osmanlı Devleti tarafından tanınmamıştı. Batı Trakya bölgesi henüz kendisine ait olmayan Yunanistan siyasi sebeplerden dolayı böyle bir devlete sıcak bakıyordu, hatta kendi iradesi ile Dedeağaç'ı bu devlete teslim etmişti. Bulgaristan ve Osmanlı Devleti ise yine siyasi sebeplerden dolayı bu devletin sonunu istediler.
Tüm Batı Trakya (Doğuda Meriç, batıda Makedonya, Kuzeyde Bulgaristan - Rodopların karlık dağları ve güneyde Ege Denizi (Ortaköy köprüsü - Kırcaali – Eğridere - Darıdere, Eşekkulağı geçidi - Makas - Mesta Karasu ve İskeçe üzerinden Akdeniz’e, Enez’den Gümülcine - İskeçe - Dedeağaç - Karaağaç - Fere’ye- Koşukavak- Mestanlı ile çevrilidir.)
Osmanlı Devleti, Balkan Savaşı ile ilgili olarak son antlaşmayı da 13 Mart 1913'te Sırbistan ile yapmıştı. İki devletin ortak sınırı kalmadığından, bu antlaşmada daha çok Sırbistan'da kalan Türkler'in durumu konusuna yer verildi ve "Batı Trakya Geçici Hükûmeti" kuruldu. Ancak 3 ay sürebildi.
Hükûmet 31 Ağustos 1913 tarihinde kuruldu. Hükûmetin Enver Paşa'nın emri ile Teşkilât-ı Mahsusa tarafından bölgenin Bulgarların eline geçmesini önlemek amacıyla kurulduğunu belirten kaynaklar mevcuttur.
İkinci Balkan Savaşı sırasında Osmanlı Ordusunun Midye-Enez Hattı'nı aşarak başlattığı taarruz neticesinde bölge yeniden Türk hâkimiyetine girmiştir. Ancak bu sırada Rusya meseleye dâhil olmuş ve Osmanlı kuvvetlerinin Meriç nehrini geçmeleri halinde savaş açacağı yönünde ültimatom vermesi üzerine Osmanlı kuvvetleri ileri harekâtlarına son vermişti. Rusya, tehdidinin ciddiyetini göstermek için İstanbul Boğazının yakınlarına Karadeniz filosunu göndermişti. Bu durum ise Büyük Britanya'nın meseleye müdahil olmasına sebep oldu.
Arada geçen sürede devletin içinde yaşanan gelişmeler devlet yapısı bölümünde belirtilmiştir.
29 Eylül 1913'te Osmanlı Devleti ile Bulgaristan arasında yapılan İstanbul Antlaşması ile Edirne dâhil Doğu Trakya'nın Osmanlı Devleti'ne verilmesine karşılık Batı Trakya Bulgaristan'a bırakılmıştı. "Batı Trakya Geçici Hükûmeti" bu duruma karşı çıktı ve antlaşmayı tanımadığını ileri sürdü.
Bu gelişmeler üzerine Bulgaristan, bölgede yığınak yapmaya başladı. Ancak o dönemde Osmanlı Devleti, yeni kurulan bu devlete dış baskıların da etkisiyle olumlu bakmıyordu. Buna ilaveten İstanbul'daki siyasî iktidar kavgası ve kargaşası Batı Trakya'da böyle bir bağımsız devletiyle ilgilenme olanağını ortadan kaldırmıştı. Bunun üzerine Sadrazam Sait Halim Paşa hükûmeti, "Batı Trakya Geçici Hükûmeti" üzerine baskı yaparak bölgenin boşaltılmasını sağladı. Nitekim 29 Eylül 1913 tarihinde imzalanan İstanbul Antlaşması'yla Osmanlı hükûmeti, Batı Trakya'yı bütünüyle Bulgaristan'a bırakmıştır. 14 Kasım 1913'te Osmanlı Devleti ile Yunanistan arasında imzalanan Atina Antlaşması, Batı Trakya'da yaşayan Müslüman Türk azınlık açısından Yunanistan'a en fazla sorumluluk getiren antlaşmadır. Buna göre Yunanistan'a bırakılan topraklarda kalanların yaşam, mal, din ve gelenekleri güvence altına alınacak ve bu insanlar Yunan kökenli vatandaşlarla aynı haklara sahip olacaktır. Ayrıca dinlerinin gereklerini de açık bir şekilde yerine getirebileceklerdir. Ayrıca 1913 Atina Antlaşması Yunanistan topraklarının hepsinde Müslüman cemaatlerin tüzel kişiliğinin tanınması açısından büyük önem taşımaktadır.
Ekim 1913 başlarında Osmanlı Devleti Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti'nin Bulgarlara direnişi bırakması için Miralay Cemal Bey'i bölgeye gönderdi. "Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti"'nin toprakları, General Lazarof komutasındaki Bulgar kuvvetlerince 30 Ekim 1913 tarihine kadar tamamen işgal edilir ve bu devlet sona erer. Böylece Ağustos 1913'ün ilk günlerinde, Batı Trakya'da büyük ümitlerle başlayan bu kurtuluş mücadelesi de üç ay sonra Ekim sonlarında acı bir düşkırıklığı ile sona erdi. Bölgede bir yoğunluk oluşturan Türkler ve yüzyıllardır Türk hakimiyeti altında kalan bu topraklar da Makedonya gibi hudutlar dışında bırakıldı.
1912 Ekiminde başlayan, sonradan Romanya'nın da katılmasıyla bütün Balkanları kapsayan büyük kavga, Ağustos 1913'te yani 10 ay gibi kısa bir süre sonunda bitti. Bu büyük kavga neticesinde mirastan en büyük payı Yunanistan aldı.
Osmanlı Devletinin Balkanlardaki 5 vilayeti, Selanik, Manastır, Kosova, Yanya ve İşkodra'nın paylaşılması sonucunda;
Ayrıca Arnavutluk bağımsızlığını ilan etti ve İşkodra'yı da topraklarına kattı. Balkanlı diğer uluslar, büyük mirası aralarında pay ederken ve Makedonya'yı adeta yutarlarken, buranın asıl sahibi olan Makedon halkından hiç bahsedilmedi. Ege adaları hakkında, büyük devletler Londra'da Şubat 1914'te şu esasları tespit ettiler: Meis hariç İtalya'nın işgal ettiği adalar onda; Gökçeada, Bozcaada hariç diğerleri Yunanistan'da kalacaktı. Ancak bu karar hukukî bir neticeye bağlanamadan I. Dünya Savaşı başladı. 1923 Lozan Antlaşması'yla sınırları yeniden çizilen Batı Trakya ise bugün tamamen Yunanistan'ın idaresinde bulunan bölgedir. Batı Trakya, Doğu Trakya ile Batı Rumeli'yi birleştiren bir köprü olarak kabul edildiğinden, Avrupa devletlerinin politikalarında önemli bir yer tutmuştur.
Bayraktaki siyah Balkanlardaki zulmü temsil etmektedir. Yeşil İslamı, Ay Yıldız Türklüğü temsil etmektedir. Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti'nin ulusal marşını Süleyman Askeri Bey, Dedeağaç'ta yazmıştır. Devlet Yunan ve Bulgar posta pullarını geçersiz sayarak kendininkilerini basmıştır.
Aradan geçen süre içinde Geçici Hükûmet bütün bölgede teşkilatını kurdu ve 30000 kişilik bir de savunma gücü oluşturdu. Bağımsızlığını ilan eden yeni yönetim, ilk olarak ülkenin sınırlarını belirlemiş, bağımsız devletin sembolü olan ay yıldızlı, yeşil, beyaz bayrağı resmi binalara çekmiş, 29.170 kişilik ordusunu kurup, bütçesini hazırlamış, pul bastırarak, pasaport uygulamasına geçmiştir. Bu arada Osmanlı yasa ve tüzükleri aynen kabul edilerek davalara da Garbi Trakya Adliyesi bakmaya başlamıştır. Selanik doğumlu bir Yahudi olan Emanuel Karasu (Carasso) tarafından resmi bir haber ajansı kurulmuş; Fransızca ve Türkçe olarak Müstakil-Indépendant adında bir gazete çıkarılmıştır.
Devletin nüfus yapısı şöyleydi:
Kuzey Epir Özerk Cumhuriyeti (Yunanca: Αὐτόνομος Δημοκρατία τῆς Βορείου Ἠπείρου, Aftonomos Dimokratia tis Voreiu Ipeiru), 1914 yılında Güney Arnavutluk'ta Yunan azınlık tarafından kurulan kısa süreli bir yönetimdir. Ekim 1914 tarihinde Yunanistan tarafından ilhak edildiyse de Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Yunanistan Kasım 1921'de bölgeyi Arnavutluk'a geri verdi.
Makedonya Cephesi (veya Selanik Cephesi), I. Dünya Savaşı'nda 1915 sonbaharından itibaren İttifak Devletleri tarafından saldırıya uğrayan Sırbistan'a destek amacıyla İtilaf Devletleri'nin açmış olduğu, Balkan Cephesi'nde bulunan bir dizi çarpışmadır. İttifak devletleri safında yer alan Osmanlı İmparatorluğu da 1916-1917 yılları arası 25.000 askerle, Bulgaristan, Almanya ve Avusturya-Macaristan'a destek verdi. Bu cephenin açılması aslında çok daha önce planlanmasına rağmen Yunanistan'da süren iç karışıklıklar cephenin açılmasını geciktirdi. Çarpışmalar sonucunda, İttifak devletleri'ne bağlı kuvvetler Sırbistan ve Makedonya'dan çekildi. Cephe Bulgaristan'ın ateşkes teklif etmesi ve Sırbistan'ın İttifak devletleri işgalinden kurtulmasıyla kapandı. Bu cephedeki çatışmalarda ölen İtilaf Devletleri askerlerinin mezarları Zeytinlik Mezarlığında bulunmaktadır.
Balkan Savaşlarının Nedenlerini ve Davranışları Soruşturma Uluslararası Komisyonu Raporu , Carnegie Uluslararası Barış Vakfı tarafından 1914'te Washington DC'de yayınlanan bir belgedir.
Uluslararası Komisyon, üniversite profesörleri ve Fransa, Büyük Britanya, Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, Avusturya ve Rusya'dan diğer önde gelen kişilerden oluşuyordu. Komisyon üyeleri arasında üç Nobel Ödülü sahibi kişide vardı.