kaan39/turkish-wikipedia-dataset huggingface dataset:
Savaşın başlangıcında Yunan Teselya Ordusu, 18 Ekim sabahı erken saatlerde Osmanlı topraklarına girdi ve çoğu sınır karakolunun terk edildiğini gördü. İlk büyük çatışmalar ertesi gün 1. ve 2. Yunan Tümenlerinin Elassona'ya saldırması ve bunun sonucunda Osmanlı'nın Sarandaporo'ya çekilmesiyle gerçekleşti. 19 Ekim'de Alasonya 'da Türk ordusu tekrar Yunanlara karşı koymayı denedi ancak ağır zayiatta uğradı. Yunan tümenleri ileri harekâta kalkarak bölgedeki Menekşe Tepesi ve Milona geçidini ele geçirip. 19/20 Ekim gecesi Alasonya'yı aldılar. 19 Ekimde ise Dışkata'da bir muharebe ile yine Osmanlı birliklerini yenilgiye uğratacaklardır. Dışkata'ya Evzon Müfrezesi saldırmış olup Türk mevziilerini kısa sürede ele geçirmişti. Bu savaş sırasında, Osmanlı 61. Alay'ının II. Taburu içerisindeki Hristiyan erler Türk ordusunu terk ederek Yunan tarafına geçmişlerdir. 22 Ekim sabahı saat 7'de Yunan piyade Sarandaporo'ya saldırmaya başladı. 1. 2. ve 3. Tümen Osmanlı ana hattına cepheden saldırdı. Bu arada süvari tugayı ile 4. ve 5. Tümen, Osmanlı mevzilerinin gerisini vurmak amacıyla batıdan kuşatma manevrası yaptı. Konstantinopoulos Evzone müfrezesi geçidin doğusundan vurdu. Konstantinopoulos Evzone müfrezesi tarafından kuşatılacağından korkan Osmanlılar, akşam saat 19.00'da gece karanlığında Hani 739'daki ikinci savunma hattına doğru çekilmeye başladılar. Osmanlılar, ikinci savunma hattına ulaştıklarında, 4. Tümen'in Porta Geçidi'ni ele geçirdiğini fark etti, saflarında panik yayıldı ve birçok asker kaçmaya ve ekipmanlarını terk etmeye başladı. 23 Ekim sabahı, 4. Tümen Rahovo Dağı'nın kuzey yamacından aşağı hücum etti ve düzensiz bir geri çekilmeye girişen Osmanlı piyade ve topçularını şaşırttı.
23 Ekim'de 4 civarında, Yunan 4. Tümeni Serfiçe üzerine yürüdü, Yunan süvarisi ise bir ciddi direniş görmeden Kozani şehrini ertesi gün ele geçirdi. 26 Ekim'de Yunan ordusu genel karargahını Kozani'ye taşıdı; bir gün sonra Kral I. George, ordunun Selanik ve Veroia'ya doğru yürümesini emrederek Kozani şehrine geldi. Osmanlılar Kolokouri, Tripotamos ve Perdika'da bir dizi küçük çaplı geciktirme harekâtı yaptı, ancak Yunan ordusu 29 Ekim'de Veroia ve Katerini'yi alarak ilerlemesini sürdürdü. 30 Ekim ve 1 kasım arasında, Yunan genel komutanlığı birliklerini Veroia (Karaferye- Ağustos ovasına gönderdi.
Bütün bunlar olurken Hasan Tahsin Paşa bu zamana kadar ordunun başında durmayı değil, geri de kalmayı tercih etmiştir 21 Ekime kadar Kozana'da kalıp hiç siperleri denetlemekle uğraşmamış kolordunun yönetimini de 22. Tümen komutanına bırakmıştır. Böylece başarısızlığı üzerinden atarak sorumluluktan kaçmış olacaktı. Bu durum bu paşanın silah atmadan Selanik'i tesliminden ayrı olarak kolordu için bir utanç ve esef vesilesidir. İlave olarak geri çekilme emirlerini de Yenice'ye kadar geç vermiştir, muharebelerde hazırlıklarında da hataları vardır. Ordu da zaten redif askerlerinin çoğunlukta olmasından mütevellit disiplinsizlikleri yanında birde komuta kademesi ile asker arasında da iletişim eksikliği had safhadadır. Başkomutanı olmadan moralsizce savaşan sayıca az Osmanlıların karşısında her ekipmanı tamam, sayıca fazla ve Veliaht prensinin bizzat başta olduğu morali yüksek bir Yunan ordusu bulunmaktadır.
Ancak Sarandaporo'daki yenilgilerinden sonra Osmanlılar, Hasan Tahsin Paşa'nın kuvvetinden geriye kalanları yeni takviyelerle güçlendirmeye başlamıştı. Doğu Makedonya'dan iki tümen, Anadolu'dan bir yedek tümen ve Selanik'ten bir yedek tümen; bölgedeki toplam Osmanlı kuvvetlerini 25.000 adama ve 36 topçuya çıkardı. Nihayet paşa'da komutayı çok geçte olsa eline alabildi. Osmanlılar, ya şehrin Makedonya'nın Müslüman nüfusu için dini önemi nedeniyle ya da Selanik'e çok yakın bir yerde savaşmak istemedikleri için ana savunma hattını Yenice'de düzenlemeyi seçtiler. Şehrin batısındaki ovaya bakan yüksek tepeye 130 metre (430 ft)lik hendek kazdılar. Tepe iki kaba dere ile çevriliydi, güney yaklaşımları bataklıklı Giannitsa Gölü ile kaplıyken, Paiko Dağı'nın yamaçları kuzeyden olası herhangi bir kuşatma manevrasını zorlaştırıyordu. Yenice'ye doğu yaklaşımlarında, Osmanlılar Loudias Nehri üzerindeki köprüleri, Plati ve Gida'daki demiryolu hattını koruyan garnizonları güçlendirdi.
1 Kasım'da Yunan genel komutanlığı, düşman birliklerinin düzenine ilişkin çelişkili istihbarat raporları almasına rağmen birliklerine ilerleme emri verdi. 2. ve 3. Yunan Tümenleri, her ikisi de Yenice'nin kuzey doğusunda yer alan sırasıyla Tsaousli ve Tsekre'ye doğru aynı rota boyunca yürüdüler. 1. Yunan Tümeni ordunun artçısı olarak görev yaptı. 4. Tümen kuzeybatıdan Yenice'ye yönelirken, 6. Tümen ise Nedir'i ele geçirmek amacıyla daha batıya doğru çevirdi. 7. Tümen ve süvari tugayı, Gida'ya doğru ilerleyerek ordunun sağ kanadını kapladı; Konstantinopoulos Evzon müfrezesine ise Trikala'yı ele geçirme emri verildi.
İlk kurşunlar 2 Kasım sabahı erken saatlerde atıldı, 2. ve 3. Yunan Tümenlerinin ileri birlikleri Osmanlıları Burgaz'da geri püskürttü. Balitzas nehri üzerindeki köprüye ulaştıklarında, iki tümen Yenice'yi çevreleyen tepelerden yoğun bombardımanın hedefi oldu. 4. ve 6. Tümen de aynı şekilde toplu tüfek ateşiyle püskürtüldükten sonra ilerlemelerini durdurdu. Yunan ordusu komutanlığı, durumu değerlendirmek ve yeni emirler vermek için öğle saatlerinde savaş alanına geldi. 2. ve 3. Tümen, köprünün arkasındaki Osmanlı kuvvetlerinin ana gövdesine cepheden bir saldırı düzenleyerek köprüyü geçmeye çalışacaktı. 4. ve 6. Tümen batıdan kuşatma manevrası yaptı, bu arada Konstantinopoulos Evzon müfrezesi ve süvari tugayı Loudias'a doğru koştu; böylece Giannitsa Gölü'nün her iki tarafında iki cephe oluşturuyordu.
Zemin bataklık ve dengesiz olduğu için Yunan topçusunun bombardımanı hatalıydı. Sadece tek bir top bataryası Osmanlı hattına 4,5 kilometre (2,8 mi) bir mesafede kurulup ateş etmeyi başardı Bu, 2. ve 3. Yunan Tümenlerinin ilerlemelerini önemli ölçüde yavaşlatmasına neden oldu, ancak Yuanlılar akşama doğru kuzeyden Yenice Gölü'ne akan Gramos nehri üzerinde büyük bir köprübaşı kurmayı başardılar Aldıkları emirlerin aksine 7. Tümen ve süvari tugayı oraya ulaştıklarında Gida'da kamp kurdu, Konstantinopoulos Evzone müfrezesi de bir köprü bulamayınca Loudias'ı geçemedi. 4. ve 6. Yunan Tümenleri, savaş alanının batı ucunda istikrarlı bir şekilde ilerledi, iki Osmanlı karşı saldırısının başarısız kalmasına neden olup, Osmanlıların karargahlarını daha da geriye çekmeye zorladı.
3 Kasım sabahı saat 8'de, 4. Yunan Tümeni'ne bağlı 9. Evzone Taburu tarafından piyade hücumunda bir Osmanlı bataryası ele geçirildi. 4. Yunan Tümeni, kazandığı ivmeyi Osmanlı'nın tüm batı kanadını geri itmek için kullandı. 2. ve 3. Yunan Tümenleri rakiplerine karşı ilerlediler, Yenice sınırına ulaştılar ve 4.tümen şehrin batı kanadına ulaştı. Sabah saat 10.00'da Osmanlılar, çoğu Selanik ve Doyran'a düzensizce geri çekilmeye başladı. Doyran'a çekilmeye uğraşan birlikler, Vardar Nehri vadisine doğru ilerleyen bir Sırp süvari birliği tarafından esir alındı. Veliaht Prens Konstantin, 2. Yunan Tümeni'nden tek bir alaya, geri çekilen Osmanlıları Selanik yolu boyunca kovalaması emrini verdi, ancak bu birliğin etkili bir takip için çok yetersiz olduğu anlaşıldı.
Aynı zamanda, bölgede oyalanan 3.000 kişilik Osmanlı kuvveti Gida'daki 7. Yunan Tümeni'ne saldırdı. Yunanlar yerlerini korudular ve bir kez daha emirlere uymayarak hemen taarruza geçtiler, kendilerini Vardar Nehri'ni geçmek yerine Kirtzalar'da bir köprübaşı kurmakla sınırladılar. Konstantinopoulos Evzone müfrezesi öğlene kadar Loudias'ı geçmeyi başardı. Ancak 7. Tümen ve süvari tugayının mühendisleri zamanında gelmediği için Vardar Nehrine ulaşamadı ve Osmanlı köprülerini ve bunları sonrasında yıkmasını da engelleyemedi; birçok Osmanlı askeri bu sayede kaçabildi.
Yenice savaşında Yunan kayıpları 188 ölü ve 785 yaralıdır. Osmanlılar 250'den fazla ölü, 1.000'den fazla yaralı, 200'den fazla asker iki bayrak kaybetti, İlaveten 11 ila 14 arası sahra topu Yunanların eline geçti ve diğer askeri malzemeler ve ekipmanı da kaybettiler. Yenice'nin ele geçirilmesinin ardından, Veliaht Prens Konstantin, Teselya Ordusu'nun büyük bir bölümünün on beş günlük sürekli savaşın ardından üç gün dinlenmesine izin verdi. Yunan mühendislik birimleri, daha önce Osmanlıların yıktığı Vardar üzerindeki köprüleri onarmaya başladı.
Selanik Osmanlı Rumelisi'nin ikinci başkentiydi. Makedonya'daki en büyük limana sahip olan Selanik şehri, kozmopolit bir yapıya sahipti. Yaklaşık 40.000 kadar Rum nüfusa sahip olan bu şehrin ele geçirilmesi hem sosyal hem de siyasi olarak büyük öneme sahipti. Aynı zamanda bu şehre sahip olmak için Yunan-Bulgar hatta Sırp rekabeti de söz konusuydu. Selanik Ortodoks kilisesinin önemli merkezlerinden biri olarak dinî öneme de sahipti. Selanik'i ele geçirmek demek, Yunan ordusuna denizden yardım ulaştırmak ve Osmanlı ordusunun ise denizden İstanbul bağlantısının kesilmesi demekti. Osmanlı komutanlığı bu şehrin ne pahasına olursa olsun elden çıkmaması ve son ana kadar direnilmesini istemişti. Ancak bu muharebe ve öncesindeki muharebeler inanılmaz derecede kısa sürede Yunan ordusunun Selanik kapısına dayanmasına sebep olmuştu.
Buna rağmen Veliaht Prens Konstantin hala Manastır'ı öncelikle ele geçirme derdindeydi. Selanik üzerine sonra yürüme peşindeydi. Ancak iki olay bu durumu hızlandırdı ve kaderin akışını değiştirdi. İlk olarak muharebe sonrasında Konstantin'in emriyle Manastır üzerine yürümeye çalışan 5. Yunan Tümeni, 4 Kasım'da Soroviç'in önünde pusuya düşürüldü ve Osmanlılarca bozguna uğratıldı. Soroviç Muharebesi ve uğranılan bozgun Manastır'ı alma peşindeki Konstantin'i şaşırttı ve ümidinin kırılmasına neden oldu. İkincisi başbakan Venizelos Bulgar başkenti Sofya'ya gönderdiği ajanlardan Bulgarların Serez'i alıp hızla Selanik üzerine yürüme peşinde oldukları bilgisini aldı. Bu haberi Yunan Kralı ile paylaşıp oğlunun Manastır arzularını engelleyip Selanik üzerine yürümesine kendisini ikna etti. 8 Kasım'da Teselya Ordusu sonunda Vardar Nehri'ni geçerek Tekeli-Bathylakkos-Gourdino hattına ulaştı.
Bu arada Osmanlı Ordusu'nda Yenice Muharebesi sonrası çekilme tam bir felaketle sonuçlanmış Selanik'e giden yolsa pek çok askerde firar etmişti. Ordu berbat disiplinsiz morali bozuk ve asker komutan iletişiminin olmadığı bir haldeydi. Yaklaşık 25.000 civarı bir Osmanlı Kuvveti, Selanik'te sıkışmış bir durumdaydı. Muharebenin hemen ardından Osmanlı için bir yıkımda denizden gelmiştir. Bir Yunan torpido botu 5 kasımda nasıl olabildiyse Selanik Limanına sızıp Osmanlı'nın Liman girişini tutan ve Yunan saldırılarını engelleme amacı güden kara topçu bataryalarınca da korunan Fethi Bülent Kruvazörünü batırdı. Üstelik bu bot hiçbir yara almadan limandan sağ salim çıkmayı da başardı. Osmanlı birliklerinin halkın morali iyice çöktü.Bu arada Selanik idari meclisi ve halktan ileri gelenler 5 Kasım'da toplanarak Hasan Tahsin Paşa'ya şehrin içinde savunma yapmamasını, bunun şehre ve halka zarar vereceğini bildiren bir mazbata gönderdiler. Yabancı elçiliklerden de paşaya teslim olması yönünde baskılar gelmekteydi.6 Kasım'da bu kruvazörün batırılması akabinde içlerinde Averof'unda olduğu 4 Yunan savaş gemisi Karaburun (Megalo Embolo ) istihkamlarını bombaladı. Hasan Tahsin Paşa'nın direniş konusunda en küçük bir ümidi kalmamıştı. Selanik'te sürgünde bulunan II.Abdülhamit ikna edilerek bir Alman gemisi ile apar topar İstanbul'a gönderildi. Yunanlar ise 8 Kasımda şehri kuşatıp Hasan Tahsin Paşa ve Osmanlı birliklerine teslim olmaları aksi takdirde saldıracakları yönünde bir bildirimde bulundular. Osmanlı'nın Balkanlardaki en önemli limanı olan Selanik artık kimin eline geçeceği yolunda Bulgar, Yunan ve Sırp ordularının yarıştığı bir yer haline gelmişti.
Aynı gün Veliaht Konstantin, Büyük Güçlerin Selanik elçileri ve Osmanlı generali Şefik Paşa'dan oluşan bir heyeti kabul etti. Tahsin Paşa, şehri savaşmadan teslim etmeyi teklif etti ve buna karşılık Selanik garnizonunun silahlarını elinde tutmasını ve savaşın sonuna kadar kalacağı Karaburnu'na çekilmesini istedi. Konstantin, Osmanlı'nın çağrısını reddetti, Osmanlıların tamamen silahsızlandırılmasını talep etti ve onları seçtikleri bir Anadolu limanına taşımayı teklif etti. 26 Ekim günü sabah saat 5'te, ikinci bir Osmanlı heyeti nakliye sırasında 5.000 silah bulundurulması talebinde bulundu, Konstantin, Osmanlılara şartlarını yerine getirmeleri için iki saatlik süre veren bir ültimatom vererek yanıt verdi. 7'nci Yunan Tümeni saat 11:00'de şehrin önündeki son su bariyeri olan Gallikos nehrini geçti. Aynı sıralarda, Tahsin Paşa, Konstantin'i niyeti hakkında uyarmak için elçiler göndererek Yunan taleplerine boyun eğmeye karar verdi; Konstantin teslim haberini öğleden sonra 2'de aldı
7. Yunan Tümeni ve iki Evzone taburuna derhal şehri ele geçirmeleri emredildi; Konstantin ise Selanik'e en yakın Bulgar tümeninin komutanına bir mesaj göndererek, birliklerinin daha yararlı olacağı bir yöne yönelmesini tavsiye etti. Tahsin Paşa, saat 23.00'te subay Viktor Dousmanis ve Ioannis Metaxas'ın huzurunda teslimiyet belgesi imzaladı. Antlaşma hükümlerine göre Yunanistan 26.000 adam ve 70 top, 30 makineli tüfek, 70.000 tüfek ve büyük miktarda mühimmat ve diğer askeri teçhizatı ele geçirdi. Bulgar ordusundan sadece 7 saat önce şehir Yunanlara teslim edilmişti. Bulgar ordusu, Osmanlı'nın çoktan teslim olduğunu bilmeden şehre doğru ilerlemeye devam etti. Bulgar general Georgi Todorov, şehrin kontrolünün Bulgaristan ve Yunanistan arasında bölünmesini istedi. Konstantin reddetti ve sadece iki Bulgar taburunun şehir içinde dinlenmesine izin verdi. Savaş, şehrin ele geçirilmesini ve Yunan devletine dahil edilmesini işaret ederek modern Yunanistan haritasının şekillenmesine yardımcı oldu. Yine de Yunanistan'ın Selanik'i ele geçirmesi, Bulgaristan ile önemli bir gerilim noktası olarak kaldı ve sonuçta İkinci Balkan Savaşı'nın patlak vermesine katkıda bulundu.
Mayıs 1913'e gelindiğinde, sayısal olarak yetersiz olan Osmanlılar, Birlik'in ordularına karşı tüm cephelerde bir dizi ciddi yenilgiye uğradılar. Birlik, Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa topraklarının çoğunu ele geçirmişti ve hızla İstanbul'a yaklaşıyordu. 30 Mayıs günü, iki taraf imzalı Londra Antlaşmasının Osmanlı batısından toprakları Ligi üyelerini kabul Enez üzerine Ege Denizi ve kuzey Midia üzerinde Karadeniz'in yanı sıra Girit . Arnavutluk'un ve Osmanlı'nın elindeki Ege adalarının kaderi Büyük Güçler tarafından belirlenecekti.
Kırcaali Muharebesi Bulgaristan ve Osmanlı İmparatorluğu arasında yapılan Birinci Balkan Savaşı'nın bir parçası olan muharebedir. Bulgaristan'ın Haskovo Müfrezesi'nın Yaver Paşa komutasındaki Osmanlı'nın Kırcaali Müfrezesini yendiği muharebe, 21 Ekim 1912'de yapılmıştır. Böylece Kırcaali ve Doğu Rodop Bulgaristan'a kalıcı olarak katılmıştır. Her 21 Ekim'de Kırcaali'de bugünün kutlaması yapılıp bugün şehrin tatil günü kabul edilmektedir.
Bulgaristan Osmanlı İmparatorluğu savaşından kısa süre önce 2.Trakya Tümeni'ne bağlı 2.Tugay (3.topçu alayı ile destekli 2. ve 40.Piyade alayları) Haskovo bölgesine konuşlandırılmış ve Filibe ile Eski Zağra arasındaki yola yayılmıştı. Bulgaristan'ın Birleşmesi'ni takip eden 1886 yılında sınır bölgesinde yapılan düzeltmeyle Kırcaali ve çevresindeki dağ etekleri Osmanlı İmparatorluğu'na bırakılmıştı. Bulgar Ordusu üslerinden Doğu Trakya'ya ilerlemeyi düşünürken, bu bölgedeki Osmanlı Ordusunun birlikleri, Bulgar Ordusunun kuvvetleri sevk edeceği Filibe ve Harmanlı arasında demiryolu hattına tehlikeli derecede yakındı. Bu sebeple Bulgar İkinci ordu generali Nikola Ivanov Delov'a Arda Nehri'nin güneyine Osmanlı kuvvetlerini geriletmesi için emir verdi.
Bulgar Haskovo Müfrezesi 8,700 asker ve 42 toptan oluşmaktaydı ve karşısında Osmanlı Kırcaali Yedek Tümeni (Kırcaali Redif Fırkası) ve hemenbatsında sol tarafta Bulgar Rodop Müfrezesinden bir grup asker karşısında Osmanlı Kırcaeli Muhafız Tümeni(Kırcaali Müstahfız Fırkası) bulunmaktaydı, ve Osmanlı Kırcaali Müfrezesi'nin bir bölümü Yaver Paşa komutasındaydı. Bu Osmanlı birliklerinin mevcudu çok büyük gibi (24,000 asker) gözükse de birliklerin çoğu müfrezenin geniş koruma alanındaki bölgelere dağıtılmış ve toplarının ancak küçük bir kısmı Kırcaali ve çevresinde konuşlu durumdaydı.
18 Ekim 1912'de saldırıya geçen, Delov'un müfrezesi 4 koldan güneye doğru ilerledi. Ertesi gün, Kovancılar (şimdiki adı: Pchelarovo) ve Göklemezler (şimdiki adı: Stremtsi) köylerindeki Osmanlı birliklerini yenilgiye uğrattılar ve Kırcaali'ye yöneldiler.Yaver Paşa'nın müfrezesi şehri büyük bir düzensizlik içinde terk etti. Ancak Bulgar Haskovo müfrezesinin Gümülcine'ye (Şimdiki adı: Komotini) doğru ilerlemesi Osmanlı'nın Trakya ve Makedonya arasındaki birliklerinin haberleşme ve lojistik hatlarını tehdit etmekteydi. Bu sebeple Osmanlı komutanlığı Yaver Paşa'ya Bulgarlar Kırcaali'ye ulaşmadan evvel karşı saldırıya geçmesi için emir verdi ama sorun şuydu ki Yaver Paşa'ya hiçbir takviye de gönderilmedi. Bu emri mütakip Yaver Paşa komutasında 9 tabur ve 8 top bulunmaktaydı.
Bununla birlikte, Bulgarlar Osmanlı askerlerinin güçsüzlüğünden habersizdi ve 19 Ekim'de Bulgar Yüksek Komutanlığı (General Ivan Fichev komutasındaki aktif ordu birliklerinin komutanlığı) General Ivanov'a Haskovo müfrezesinin ilerlemesini birliklerin büyük bir riske girdiği endişesiyle durdurma emri verdi. Ancak ilerleme emrini veren 2.ordu komutanı Ivanov geri adım atmadı ve Delov'un istediği gibi hareketine de izin verdi. 20 Ekimde ilerlemesini yağan yağmura ve coğrafi yapı iklim şartları nedeniyle yavaş hareket eden toplarına rağmen yavaşlayarakta olsa sürdüren müfreze, Osmanlı birlikleri toparlanamadan Kırcaali'nin kuzeyindeki dağ eteklerine ulaştı.
21 Ekim sabahında Yaver Paşa Bulgarları şehrin eteklerinde karşıladı. Bulgarlar neredeyse Osmanlı ordusunun 5 katına varan topçu desteği ve süngüleriyle yaptıkları piyade saldırıları ile Osmanlıları mevziilerinden attılar ve diğer taraftan Osmanlıların batı yönünden kendilerini kuşatmayı hedefleyen karşı saldırılarını püskürttüler. Bunun ardından bu sefer aynı yönden Bulgarlarca kuşatılma tehlikesi altında kalan Osmanlı ordusu ikinci sefer üstelik bu sefer büyük miktarda cephane ve erzak bırakmak suretiyle Arda Nehrinin güneyine çekilmek zorunda kaldılar. Böylece şehre girmek için bir engeli kalmayan Bulgar Ordusu saat 16.00'da Kırcaali'ye girdi.
Muharebe sonrası pek çok kent sakini şehri terk etti. Özellikle bölgedeki Türk halkı Bulgar ilerlemesi sırasında kaçmak zorunda kaldı.
Haskovo (Hasköy) müfrezesi Arda Nehri boyunca savunma hattı kurarken, yenilen Osmanlı kuvvetleri Mestanlı (şimdiki adıyla: Momchilgrad)'ya çekildi. Bulgar Ordusunun Edirne ve İstanbul yönüne ilerlemek için gerekli kanatlar ve cephenin geri hatlarındaki güvenliği sağlanmış oldu. Osmanlıların Kırcaali'nin düşmesi sonrası Bulgarların Selanik ve Dedeağaç arasındaki kritik önem sahip demiryolunu kesebilecekleri ve levazım hatlarına büyük zarar verecekleri endişesi ile Osmanlı Yüksek Komutanlığı Bulgarları durdurmak için tekrar girişimde bulunmaya karar verdi. Doğu ordusuna hızlı şekilde karşı saldırıya geçme emri verildi ve buda akabinde ezici bir yenilgi ile neticelenenen Kırklareli Muharebesi'ni beraberinde getirdi. Ancak Bulgarlar Kırcaali'nin alınması neticesi bu yöndeki ilerlemelerini sürdürmediler ve Gümülcine'ye ilerlemek yerine 23 Ekimde Haskova müfrezesine doğuya doğru ilerleme emri verdiler ve müfreze Edirne Muharebesi'ne katıldı. Müfrezeden küçük bir birlik ise Kırcaali'de bırakıldı.
a. [a] Ruslar ve bir kısım Ortodoksların kullandığı Jülyen takvimine göre bu muharebe 8 Ekimde yapılmıştır. Konu ile ilgili bkz.Jülyen Takvimi
Beşpınar Muharebesi veya Pente Pigadia Muharebesi (Yunanca: Μάχη των Πέντε Πηγαδιών) Birinci Balkan Savaşında Osmanlılar ile Yunanistan Krallığı arasında yapılmış bir muharebedir.
Epir bölgesi Veliaht I. Konstantin yönetimindeki Teselya Ordusu ile Makedonya ve Selanik'te operasyonlara önem veren Yunan ordusu için Balkan Savaşı'nda ikincil derecede önemli bir bölgeydi. Bu bölgede Epir Ordusuna bağlı Yunanların 8.000 kişilik, Yunan 25. Piyade alayı ve 5 bağımsız tabur, 24 adet topu ile bulunmaktaydı. Bu tabur ve alayın başında ise korgeneral Konstantinos Sapountzakis vardı. Buna karşılık Osmanlı Ordusu komutanı Esat Paşa'nın ise Yanya Kolordusu seferberliği tamamlayamadığından kaledeki garnizon vb. birlikler hariç; o an için gücünün altında 23. düzenli tümene (nizami askerler) ve seferberlik sonucu oluşturulmuş 23. redif tümenine sahipti. Bu 2 tümenin her birinde 7.000'er asker bulunmaktaydı ayrıca kolordunun kalede savunmada kullanılan toplar harici 32 topu vardı. Sayıca Osmanlılar fazla gözükse de kaybedilen Kırkkilise Muharebesi ve Yunan deniz üstünlüğüyle Anadolu ile kara ve deniz bağlantısı kesilen, yeterli destek ve cephane alamayan, diğer taraftan ardı ardına Osmanlı yenilgileri sebebiyle Sırp ve Yunan ordularının ilerlemesi neticesi çevredeki Osmanlı birliklerinden de yardım alması iyice zorlaşan Yanya Kolordusu ancak kendi imkânları ile ayakta kalabildiğinden Esat Paşa dikkatli şekilde kaynaklarını kullanmak ilerisi için savunma ve sınırlı saldırılarla yetinmek zorundaydı.
Bununla birlikte Yunanlar arazinin dağlık olması ve kuvvetlerinin yeterli olmaması nedeniyle doğrudan Bizani Dağı eteklerine kurulu ve Von Goltz adlı Alman kurmayının katkıları ile güçlendirilen 116 topa ve güçlü tahkimatlara sahip Yanya Kalesinde saldırıdan kaçınıyordu. Bölgedeki Yunan Ordusu için ilk öncelikli hedef, Yanya ile bağlantısını koparmak istedikleri Preveze'nin ele geçirilmesiydi. Preveze'nin güneyindeki Yunan donanması ve körfezdeki iki muhrip, Preveze şehrinin olduğu yerde bulunan Nikopolis'teki Osmanlı mevziilerini bombaladı. Saatler süren çatışmadan sonra Osmanlı ordusu 41 yaralı bırakarak geri çekildi ve şehrin ileri gelenleri -aralarında vilayet tercümanı Selahattin Bey de bulunuyordu- Nicopolis'e giderek şehrin teslim olma protokolünü imzaladılar. Yunanlar Nicopolis Muharebesi'nden hemen sonra kazandığı zafer neticesinde 3 Kasım [E.U. 21 Ekim] 1912'de Preveze şehrini ele geçirdi.
Buna karşılık olarak Esat Paşa, Pente Pigadia (Beşpınar)'a karargâh kurar ve bunun hemen akabinde 5 Kasım [E.U. 23 Ekim] 1912'de 5 tabur ile Yunan pozisyonlarına sınırlı bir saldırı başlatır. Ancak bir türlü düzelmeyen kötü hava koşulları ve yağan yüksek miktarda kar, saldırının gücünü düşürür, sınırlandırır. Bunun akabinde saldırıdan bir ilerleme sağlayamayan "Osmanlı Ordusu" 7 gün sonra geri çekilmek ve kuzeyde bir savunma hattı oluşturmak zorunda kalır. Yunanlar 26 ölü 222 yaralı vermişken Osmanlıların kaybı bilinmemektedir.
Soroviç Muharebesi (Yunanca: Μάχη του Σόροβιτς), kimi kaynaklarda Vevi Muharebesi olarak da geçer, eski takvime göre 21–24 Ekim 1912 (O.S.), tarihinde Birinci Balkan Savaşı esnasında yapılmış bir muharebedir. Bu muharebe 1. Balkan Savaşındaki az sayıdaki Osmanlı zaferlerinden biridir.
Sarantaporon Muharebesi, Yunanlar lehine sonuçlanınca, Yunan ordusunun büyük kısmı kuzeyde Ege Denizi boyunca Selanik üzerine yürüdü. Buna karşın Yunan 5. Piyade Tümeni Manastır'a doğru ilerlemeye başladı. Ancak bu ilerleme esnasında tümen, Banitsa (şimdiki adı Vevi) yakınlarında Vardar ordusu'nun bir parçası olan ve Sırplarla yapılan Pirlepe Muharebesi'nin kaybedilmesi akabinde geri çekilen 6. Kolordunun (16. 17. ve 18. Nizamiye tümenleri) saldırısına uğradı. Cavit Paşa ve paşanın kurmay başkanı Remzi Bey komutasındaki Osmanlı askerlerinin sayısı 12.000 civarındaydı. Yunanlar bu bölgede hiçbir Osmanlı birliğinin kalmadığını düşünmekteydi. Bu sebeple burada karşı saldırıya geçen bir Osmanlı Kolordusunun olduğunu görünce büyük bir sürprize uğramışlardır. Ana yunan ordusundan uzakta ve sayıca karşı saldırıya geçen Osmanlılardan az, bu tümen Manastır'a yürüme ve ele geçirme işini Sırplara bırakarak Soroviç'e kadar çekildi. Geride ise 168 ölü 196 yaralı ve 10 esir bıraktı.
Osmanlı kolordusu Yunan tümenini takip etmeyi sürdürdü ve Soroviç de 4 Kasım 1912'de bir daha saldırdı; ertesi gün bütün tümen en güneydeki Kozani (Kozan) şehrine 15 km uzaklıktaki Kayılar'a (Şimdiki adı:Πτολεμαΐδα Ptolemaida) kadar geri çekilmek zorunda kaldı. Kayılar'da toplanan Yunan 5. Tümen arta kalanları 25Ekimde Kozani de tekrar organize edildi.
Bu savaş Birinci Balkan Savaşı'nda Yunanistan Krallığı ile 3 tane slav mütefiki arasındaki koordinasyon eksikliğinin açık bir delilidir.