1707 Hōei depremi

1707 Hōei depremi, ( ), 28 Ekim 1707 tarihinde merkez üssü Japonya'nın güneydoğusu olan 8.7 Mw büyüklüğünde meydana gelen deprem. Sarsıntı, 2011 Tōhoku depremi ve tsunamisine kadar Japonya tarihinin en büyük depremi olarak kayıtlara geçti. Güneybatı Honşū, Shikoku ve güneydoğu Kyūshū'da orta ve şiddetli hasara neden oldu. Deprem ve bunun sonucunda oluşan yıkıcı tsunami sonucu 5.000'den fazla kişi hayatını kaybetti ve on binlerce ev yıkıldı. Tahmini büyüklüğü 8,6 Ml veya 8,7 Mw olan bu deprem, Nankai mega bindirmesinin tüm bölümlerinin aynı anda kırılmasına neden oldu. Ayrıca, Fuji Dağı'nın 49 gün sonra son patlamasını tetikledi. Deprem adını, Japonya'da Mart 1704'ten Nisan 1711'e kadar olan yılları kapsayan dönemi adlandırmak için kullanılan Hōei (宝永)'den almaktadır.

Tektonik arka plan
Honshu'nun güney kıyısı, Filipin Plakasının Avrasya levhasının altına dalmasını işaret eden Nankai Çukuru'na paralel uzanmaktadır. Bu yakınsak plaka sınırındaki hareket, bazıları mega itme tipinde olmak üzere birçok depreme yol açar. Nankai mega bindirmesinin bağımsız olarak kopabilen beş farklı bölümü (A-E) vardır. Segmentler son 1.300 yılda tek tek veya birlikte tekrar tekrar kırıldı. Bu yapıdaki mega bindirmeli depremler, aralarında nispeten kısa bir zaman aralığı olan çiftler halinde meydana gelme eğilimindedir: 1854'teki iki depreme ek olarak, 1944 ve 1946'da da benzer bir çiftte deprem meydana geldi. Her iki durumda da kuzeydoğu bölümü güneybatı bölümünden önce kırıldı.

Kayıplar ve hasar
1707 Hōei depremi'nin 5.000'den fazla can kaybına, 29.000'den fazla evin yıkılmasına ve en az bir büyük heyelanın tetiklenmesine sebep olduğu bilinmektedir. Şizuoka'daki Ohya kayması, en az bir büyük heyelanın örneğidir. Bu toprak kayması, 1.8 km²'lik bir alanı, tahmini 120 milyon m³'ün üzerinde malzeme altına gömmüştür. Ayrıca, Nara Havzası'nda meydana gelen olayın toprak sıvılaşması sonucu meydana geldiğine dair kanıtlar bulunmaktadır.

Deprem ve etkileri
Deprem
Çeşitli gözlemlere göre, 8.7 Mw büyüklüğündeki 1707 depremi, hem 1854 Tōkai depreminin hem de Nankai depreminin üzerindeydi. Depremin sismik şiddet ölçeği Japonya Meteoroloji Ajansı sismik yoğunluk ölçeğine göre 7 olarak saptanırken, mercalli şiddet ölçeğine göre depremin şiddeti IX (çok yıkıcı) olarak tespit edildi. Kōchi'deki Cape Muroto'daki yükselme, 1707'de 1.5 metreye karşılık olarak 1854'te 2.3 metre olarak tahmin edildi. Ayrıca, Kawachi Ovası'nda JMA ölçeğinde 6–7 şiddetinde bir sismik yoğunluk alanının varlığı, tsunamiye bağlı olarak meydana gelen hasar derecesi ve selden etkilenen bölgelerin yükseklikleri ile Nagasaki, Jeju Adası ve Kore gibi uzak konumlardaki tsunami kayıtları da dahil olmak üzere çeşitli gözlemler bu değerlendirmeye katkıda bulundu.

Kırılmanın uzunluğu, gözlemlenen tsunaminin modellenmesi ve tsunaminin yatağının konumu üzerinden tahmin edilmiştir. Dört segmentin kırılması temel alınarak yapılan başlangıç tahminleri, hendeken batı ucunda keşfedilen tsunami çöküntülerini açıklamada başarısız oldu. Güneybatı ucundaki Hyuga-nada segmentinin bir parçasını eklemek, toplam kırılma uzunluğunu 675–700 km aralığında daha iyi bir eşleşme sağladı.

Tsunami ve yanardağ patlaması
Kōchi'nin güneybatı kıyısı boyunca, dalga yükseklikleri günümüz ölçümleri ile ortalama 7,7 metre olarak hesaplandı ve yer yer 10 m'ye kadar çıktığı tespit edildi. Kure ve Nakatosa kıyılarına tsunaminin 25,7 m yüksekliğine; Tanezaki'de ise 23 m yüksekliğine kadar ulaştığı deprem bilimciler tarafından öne sürüldü.

Kanıtlar, ilgili magma sisteminin kritik bir duruma yakın olduğu varsayılarak, büyük depremlerin neden olduğu stres değişikliklerinin volkanik patlamalarını tetiklemek için yeterli olabileceğini göstermektedir. 1707 Hōei depremi, Fuji Dağı'nın altındaki magma odasında basınç değişikliklerine yol açan statik gerilimde bir değişimi tetiklemiş olabileceği öngörüldü. Volkan, depremden 49 gün sonra, 16 Aralık 1707'de patladı.

Kaynakça