Alman Saflık Yasası

Alman Saflık Yasası, (Almanca: Reinheitsgebot) Kutsal Roma İmparatorluğu eyaletlerinde biranın içindeki malzemeleri sınırlayan bir dizi düzenlemedir. Yasanın en bilinen versiyonu 1516'da Bavyera'da Bavyera Dükü IV.William tarafından kabul edildi, ancak benzer düzenlemeler Bavyera yasasından önceye dayanır ve modern düzenlemeler de 1516 Bavyera versiyonundan önemli ölçüde farklıdır. Bugün Reinheitsgebot, biranın tarihiyle ilgili çeşitli metinlerde geçmesine rağmen, tarihsel olarak yalnızca Bavyera Dükalığı, Bavyera Elektörlüğü, ardından Bavyera Krallığı ve 1906'dan itibaren tüm Almanya'da uygulanmıştır ve diğer ülkelerde veya bölgelerde çok az veya hiç etkisi olmamıştır.

1516 Bavyera yasası
Modern Reinheitsgebot'un en etkili öncülü, ilk olarak 1487'de Bavyera-Münih Dükalığı'nda kabul edilen bir yasaydı. Bavyera yeniden birleştikten sonra, Münih yasası 23 Nisan 1516'da Bavyera'nın tamamında kabul edildi. Almanya birleştikçe, Bavyera bu yasanın ulusal düzeyde kabul edilmesi için baskı yaptı (bkz. Daha geniş kabul).
İzin verilen malzemeler
1516 Bavyera yasasına göre, bira üretiminde kullanılabilen malzemeler su, arpa ve şerbetçiotuydu. Metinde mayadan bir malzeme olarak bahsedilmemesine rağmen, maya o dönemde bira yapım sürecinde bilerek kullanılıyordu. O dönemin bira üreticilerinin mayayı bira yapım sürecinin bir parçası olarak görmeyi tercih etmiş olmaları muhtemeldir. Bir partide üretilen maya genellikle sonraki partiye aktarılırdı, böylece mayaya bira yapım sürecinde daha kalıcı bir karakter kazandırılırdı. Mayanın kimyasal temelinin ve fermantasyon sürecinin tam olarak anlaşılması çok daha sonra gerçekleşti.

Diğer düzenlemeler
1516 Bavyera yasası biranın fiyatını (yılın zamanına ve biranın türüne bağlı olarak) belirliyor, hancıların elde ettiği kârı sınırlandırıyor ve kirli bira üretmenin cezasını müsadere olarak belirliyordu.
Metin
1516 Bavyera Yasası'nın metni (tercümesi) şu şekildedir:Eyaletimizin yetkisiyle, bundan böyle Bavyera Dükalığı'nda, kırsalda, şehirlerde ve pazar yerlerinde bira satışına aşağıdaki kuralların uygulanacağını ilan ediyor ve karara bağlıyoruz:

Michaelmas'tan Georgi'ye kadar, bir Maß'ın [1.069 ml] veya bir Kopf'un [sıvılar için kase şeklinde kap, tam bir Mass değil] fiyatı bir Münih Pfennig değerini aşmayacaktır ve

Georgi'den Michaelmas'a kadar ise, bir Maß için iki Pfennig'den fazlaya, Kopf ise üç Heller'den fazlaya satılmayacaktır [Heller genellikle yarım Pfennig'e eşittir].

Bunlara uyulmaması halinde aşağıda yazılı ceza uygulanır.

Herhangi bir kişi Mart birası dışında bira üretir veya başka bir şekilde bulundurursa, bunun Maß başına bir Pfennig'den yüksek bir fiyata satılması yasaktır.

Ayrıca, gelecekte tüm şehirlerde, pazar kasabalarında ve kırsalda bira yapımında kullanılan tek malzemelerin Arpa, Şerbetçiotu ve Su olması gerektiğini vurgulamak istiyoruz. Bu düzenlemeyi bilerek göz ardı eden veya ihlal eden herkes, mutlaka mahkeme yetkililerinin bu tür bira fıçılarına el koymasıyla cezalandırılacaktır.

Ancak, kırsalda, şehirde veya pazar kasabalarında bir hancı iki veya üç kova bira (60 Mass içeren) satın alır ve onu tekrar sıradan köylülere satarsa, Mass veya Kopf için yukarıda belirtilenden bir Heller daha fazla ücret talep etmesine tek başına izin verilecektir. Ayrıca, arpa kıtlığı ve ardından fiyat artışı ortaya çıkarsa (ayrıca hasat zamanlarının konuma bağlı olarak farklı olması da dikkate alındığında), BİZ, Bavyera Dükalığı, ilgili herkesin iyiliği için kısıtlamalar emretme hakkına sahip olacağız.

—  Bavarian Reinheitsgebot of 1516

Amaç, önem ve etki
Amaç
1516 tarihli Bavyera yasası, kısmen fırıncılarla buğday ve çavdar için fiyat rekabetini önlemek için getirilmişti. Tahılların arpa ile sınırlandırılması, buğday ve çavdarın fırıncılar tarafından kullanılması için saklanması nedeniyle uygun fiyatlı ekmeğin bulunmasını sağlamak içindi. Kuralın ayrıca korumacı bir rolü de olmuş olabilir, çünkü Kuzey Almanya'dan gelen biralar genellikle Bavyera'da yetiştirilemeyen katkı maddeleri içeriyordu.

Bavyera'da, pagan ritüellerinde kullanıldığı iddia edilen gruit, banotu, güzelavrat otu (belladonna) veya pelin gibi bitkilerin kullanımını bastırmak için kuralın benimsenmesinde dini muhafazakârlığın da bir rolü olmuş olabilir. Kural ayrıca is, ısırgan otu ve banotu gibi biranın korunmasında kullanılan sorunlu yöntemleri de dışladı.

Önem ve süreklilik
Bazı kaynaklar 1516 tarihli Bavyera yasasından gıda güvenliğini düzenleyen ilk yasa olarak bahsetse de Benzer şekilde, bazı kaynaklar yasanın kabulünden bu yana esasen değişmediğini, ancak 1500'lerin ortalarında Bavyera'nın kişniş, defne yaprağı ve buğday gibi malzemelere izin vermeye başladığını iddia etmektedir. Maya, fermantasyondaki rolünün keşfedilmesinden sonra yasanın modern versiyonlarına da eklenmiştir.

Reinheitsgebot, bira yapımını düzenleyen en ünlü yasa olmaya devam ediyor ve yalnızca Almanya'da değil, tüm dünyada bira yapımını etkilemeye devam ediyor.

Almanya'da bira çeşitliliği üzerindeki etki
Yasanın modern versiyonları, farklı bira türleri (üstten fermente edilmiş biralar gibi), ihraç biraları ve farklı bölgeler için önemli istisnalar içeriyordu. Temel yasa artık yalnızca maltlanmış Arpa/Buğday/Çavdar, şerbetçiotu, su ve mayaya izin verildiğini beyan ediyor. Reinheitsgebot, daha hafif bir tat vermek ve demlenmesi daha ucuz olmak için Amerikan bira üreticilerinin tercih ettiği pirinç, mısır, sorgum ve diğer tahıllar gibi uzatıcıların kullanımını kesinlikle yasaklıyor. Dünya çapında zanaat bira fabrikalarının büyümesine yanıt olarak, bazı yorumcular, Alman bira üreticisi ve hatta Alman politikacılar, Reinheitsgebot'un Almanya'nın Belçika lambikleri ve Amerikan zanaat stilleri gibi dünyanın geri kalanında popüler olan bira trendlerini benimsemesini yavaşlattığını savundu. 2015'in sonlarında, Bavyera bira üreticileri diğer doğal içeriklere izin vermek için bira yasalarında bir revizyon lehinde oy kullandı. 20. yüzyılın ortalarında, Bavyera bira üreticileri Avrupa pazarı entegrasyonu sırasında rekabete karşı kendilerini korumak için Reinheitsgebot etrafında birleştiler. Orta Çağ'ın sonlarında Almanya'da çeşitli bira düzenlemeleri de mevcuttu; bunlar arasında 1293'te Nürnberg, 1351'de Erfurt ve 1434'te Weißensee vardı.

Daha geniş kabul
1516 tarihli Bavyera yasası, Almanya'nın her tarafına yavaşça yayılan kuralların temelini oluşturdu. Bavyera, 1871'de Alman birleşmesinin ön koşulu olarak bunun Almanya genelinde uygulanması konusunda ısrar etti. Bu hareket, Bavyera dışındaki bira üreticilerinden güçlü bir dirençle karşılaştı ve 1873 tarihli imparatorluk yasası, Kuzey Alman bira üreticileri tarafından kullanıldığında diğer bileşenlerin kullanımını (yasaklamak yerine) vergilendirdi.

1952'de Reinheitsgebot'un temel düzenlemeleri Batı Alman 'e (Bira Vergilendirme Yasası) dahil edildi. Bavyera yasası ülkenin geri kalanındakinden daha katıydı ve bu da 1950'lerde ve 1960'ların başında yasal çatışmalara yol açtı. Çin'in Qingdao kentindeki Alman kolonisindeki Tsingtao Bira Fabrikası'ndaki Alman bira üreticileri de yasayı gönüllü olarak uyguladı.

Modern değişiklikler
Mart 1987'de Fransız bira üreticileri dava açtı ve Komisyon v Almanya (C-178/84) davasında Avrupa Adalet Divanı, Reinheitsgebot'un korumacı olduğunu ve bu nedenle Roma Antlaşması'nın 30. maddesini ihlal ettiğini tespit etti. Bu karar yalnızca ithal biraları ilgilendiriyordu, bu nedenle Almanya yasayı Almanya'da üretilen biraya uygulamaya devam etmeyi seçti.

Kanunun uygulanabilirliği, 2005 yılında bir mahkeme kararıyla daha da sınırlandı ve bu karara göre "bira" olarak etiketlenmediği sürece farklı içeriklere sahip biranın satışına izin verildi. Böylece kanun bir etiketleme standardı haline geldi.

Mevcut kurallarda istisnalar aranabilir ve farklı içerikler kullanılmasına rağmen glütensiz biranın bira olarak etiketlenmesine izin verilmiştir. Norveç'teki bira fabrikaları genellikle Reinheitsgebot'takiyle aynı kuralları izliyor. Almanya dışındaki bazı bira fabrikaları da pazarlamalarının bir parçası olarak Reinheitsgebot'a uygun olduklarını iddia ediyorlar, örneğin:

Bierstadt Lagerhaus, Denver, Colorado
İskoçya, Glasgow'daki WEST Bira Fabrikası
Kore'de Kloud
Gordon Biersch, Kaliforniya
Kuzey Carolina, Whitsett'teki Red Oak Bira Fabrikası
Kuzey Carolina, Charlotte'taki Olde Mecklenburg Bira Fabrikası
Schulz Bräu, Knoxville, Tennessee
Namibya Windhoek'teki Bira Fabrikaları, Namibya
Portland, Oregon'daki Rosenstadt Bira Fabrikası
Pensilvanya, Pittsburgh'daki Penn Bira Fabrikası
Bitte Schön Brauhaus, New Hamburg, Ontario
Toronto, Ontario'da Steam Whistle Brewing
Vernon, Britanya Kolombiyası'ndaki Okanagan Spring Brewery
New Glarus, Wisconsin'deki Yeni Glarus Bira Üretim Şirketi
Utah, Salt Lake City'deki Bohemian Bira Fabrikası
Brezilya'da Eisenbahn
Brighton, Michigan'daki Becker Bira Fabrikası
Columbia, Güney Carolina'daki Bierkeller Brewing Company
Türkiye, Efes Pilsen, Türk Tuborg

Bazı veganlar için Reinheitsgebot, bu şekilde işaretlenen biranın vegan olduğunun güçlü bir göstergesi olarak görülebilir. Bu, Birleşik Krallık'ta ve başka yerlerde biraların tüm içerikleri ve besin bilgileriyle etiketlenmesini gerektiren bir mevzuatın olmaması nedeniyledir.

Ayrıca bakınız
Bira
Alman birası
Almanya'daki bira şirketlerinin listesi

Kaynakça
Konuyla ilgili yayınlar
Engels, Friedrich (1844), "Beer Riots in Bavaria"
Klaus Rupprecht, Purity Law, 1516, published 28 July 2016, English version published 9 March 2020; in: Historisches Lexikon Bayerns