kaan39/turkish-wikipedia-dataset-clean huggingface dataset:
Aranuka

Aranuka, Büyük Okyanus'ta Gilbert Adaları'nda yer alan ve Kiribati'ye bağlı bir mercan adasıdır. Ada, Kuria Adası'nın 9 km güneydoğusunda yer almaktadır. Adaya Aranuka Havalimanı hizmet vermektedir.

Kaynakça
Dış bağlantılar
Exhibit: The Alfred Agate Collection: The United States Exploring Expedition, 1838-1842 from the Navy Art Gallery
Arap-Bizans esir değişimleri

Arap-Bizans savaşları sırasında, savaş esirlerinin değiş tokuşu, Bizans İmparatorluğu ile Abbâsîler arasındaki ilişkilerin olağan bir özelliği haline gelmiştir. Değişimler 8. yüzyılın sonlarında başladı ve 10. yüzyılın sonlarına kadar devam etti. Bunların çoğu, iki güç arasındaki sınırda, Kilikya'daki Limonlu Çayı'nda gerçekleşmiştir.

Arka plan
Bizans İmparatorluğu ile Arap Halifeliği arasındaki yüzyıllar süren savaş, iki güç arasında düzenli bir diplomatik ve kültürel alışveriş modelinin kanıtladığı bir dereceye kadar karşılıklı anlayış ve saygıya yol açmıştır. Bu, Bizans sarayındaki imparatorluk resepsiyonları protokollerinde örneklendirilmiştir; burada "Doğu Müslümanları", Bulgar ve Frank aynı dinden olanlar da dahil olmak üzere herhangi bir din görevlisinin hemen ardından ilk sırayı alırlardı. Ayrıca her iki taraf da savaş esirlerine insanca muamele edildi; Bizans tarafında, Arap tutuklular genellikle zafer törenlerinde gösteriliyor olsalar da, aksi halde genel olarak iyi muamele görüyorlardı. Devlet mahkûmu olan üst düzey şahsiyetler, tutsak oldukları süre boyunca, genellikle Hipodrom'daki yarışlara veya Büyük Saray'daki imparatorluk ziyafetlerine katılmaya davet edildiler; onlara genellikle imparatorluk törenlerinin bir parçası olarak hediyeler verilirdi. Bununla birlikte, düşük rütbeliler genellikle köle olarak satıldı veya fidye alınana veya değiştirilinceye kadar hapishanede tutuluyorlardı. Çoğu, işgücü olarak istihdam edildiler, ancak Hristiyanlığa geçmeye meyilli olanların bazılarına yerleşmeleri için topraklar verildi. Aksi takdirde camilerde ibadet etme özgürlüğüne sahiptiler. El-Makdisi Arap tutsakların köle olarak çalıştırılmalarına rağmen para kazanabildiklerini ve Bizanslıların "hiçbirini domuz eti yemeye zorlamadıklarını, burunlarını veya dillerini kesmediklerini" kaydeder.

Her iki taraf da Kilikya'da, Bizans ile Halifelik sınırındaki Lamos nehri (günümüzde Limonlu Çayı) üzerinde meydana gelen düzenli esir değişimlerine (Yunanca ἀλλάγια, allagia; Arapça fidāʾ, çoğul afdiya) katıldılar. Önce bir ateşkes düzenleniyordu ve her iki taraf nehirde buluşuyordu. Taberî'nin 845 mübadelesi raporunda da görüldüğü gibi, değişim insana karşılık insan şeklinde yapılmıştır: “Nehir üzerine, her iki taraftaki tutsaklar için birer köprü inşa edildi. Her iki taraf da muadiliyle eşzamanlı olarak köprüden dindarlarına doğru yürüyen bir tutukluyu serbest bıraktı. Takas tamamlandıktan sonra, fazla tutuklular ya para karşılığında fidye alındı ya da köle takas edildi."

Esir değişimleri
Arnold J. Toynbee'ye göre mübadele için bildirilen rakamlarda dikkate değer olan husus, Bizanslıların Lalakaon Muharebesi'nde (863) üstünlüğü ele geçirmeden önce, 845'te bile 838'de Amorion'un yağmalanması gibi olaylarda Bizans tebaalarının toplu olarak yakalanmasına ve sürülmesine rağmen Araplardan daha fazla esir tutmalarıdır. Toynbee'ye göre, bu, Bizans ordusunun Küçük Asya'ya baskın düzenleyen Müslüman ordularını "kızdırma ve saldırma" stratejisinin etkinliğini kanıtlıyor.

Kaynakça
Özel


Genel
Arap-Berberi

Arap-Berberi ( al-'arab wa-l-barbar), Arap dünyasının batı kesiminde Akdeniz ve Atlantik Okyanusu boyunca uzanan geniş bir Kuzey Afrika bölgesi olan Mağrip'in etnolinguistik bir grubudur. Arap-Berberiler, yaklaşık 16 ile 25 milyonu çeşitli Berberi dilleri konuşsa da çoğu ana dili olarak Mağrip Arapçasının bir çeşidini konuşan karışık Arap ve Berberi kökenli insanlardır. Birçok Arap-Berberi, kendilerini öncelikle Arap ve ikincil olarak Berberi olarak tanımlar.

Genetik araştırmaların çoğu, Mağrip Arapları ve Mağrip Berberilerinin genetik olarak neredeyse aynı olduğunu, dolayısıyla Araplaştırmayı genetikten ziyade kültürel bir fenomen haline getirdiğini belirledi. Arap-Berberi kimliği, Arapların Kuzey Afrika'yı fethetmesi ve bu bölgelere göç eden Araplar ile yerel ağırlıklı olarak Romalı Afrikalıları ve diğer Berberi halkları arasındaki evliliklerin doğrudan bir sonucu olarak ortaya çıktı; ek olarak, Arap Yarımadası'ndan gelen Benu Hilal ve Süleym Arap kabileleri bölgeyi işgal etti ve başta Berberi nüfusu olmak üzere yerel kırsal kesimle evlendi ve Mağrip'in dilsel, kültürel ve etnik Araplaşmasında önemli bir faktör oluşturdular.

Araplaştırılmış Berberiler, Cezayir, Libya, Fas ve Tunus'un yerli nüfusunun çekirdeğini ve büyük çoğunluğunu ve Moritanya nüfusunun yaklaşık üçte birini oluşturuyor.

Arap-Berberiler öncelikle, "gündelik/konuşma dili" anlamına gelen Derja ( ) adındaki, aşağı yukarı karşılıklı olarak anlaşılabilir çeşitlerin bir lehçe sürekliliğini oluşturduğu Mağrip Arapçasının varyantlarını konuşurlar. Mağrip Arapçası önemli bir Berberi, Latin ve muhtemelen Neo-Pönik alt katmanını korur, bu da onları Mağrip dışında konuşulan diğer Arapça çeşitleri için oldukça farklı ve büyük ölçüde karşılıklı olarak anlaşılmaz kılar. Ayrıca Fransızca, Türkçe,

Mağrip, ayin dili Arapçanın Mağrip'e ilk getirildiği MS 7. yüzyılda İslam'ın yayılmasıyla yavaş yavaş Araplaştı. Bununla birlikte, Kuzeybatı Afrika nüfusunun büyük kısmı, en azından 14. yüzyıla kadar Berberi veya Roma Afrikalıları olarak kaldı. Araplaştırma, 11. yüzyılda Beni Hilal kabilelerinin Mısır'dan göç etmesiyle kırsal alanlarda en azından kısmen güçlendi. Bununla birlikte, Mağrip'in birçok bölgesi - Aurès (Avras) dağları bölgesi gibi - nispeten yakın bir zamanda 19. ve 20. yüzyıllarda Araplaştırıldı. Son olarak, 20. yüzyılda Mağrip hükûmetleri tarafından okullar ve kitle iletişim araçları aracılığıyla Arap dili ve kültürünün kitlesel eğitimi ve tanıtılması, Mağrip'teki Araplaştırma sürecine en güçlü katkı olarak kabul edilmektedir.

Ayrıca bakınız
Araplar
Süleym
Kuzey Afrika
Mağrip
Kuloğlu Türkleri
Berberi Yahudiler


Kaynakça
Arap-İsrail İttifakı

Arap -İsrail ittifakı, bazen İsrail-Sünni ittifakı olarak da adlandırılır, İsrail ve çeşitli Arap ülkelerinden oluşan resmi olmayan bir güvenlik koalisyonunu ifade eder. Körfez İşbirliği Konseyi'nin çıkarları doğrultusunda oluşturulan bu konsey, öncelikli olarak İran'ın siyasi ve askeri hırslarını caydırmaya odaklanmıştır.

Tarih
İlk Safhalar
Trump yönetimi, Körfez İşbirliği Konseyi ülkeleri, Mısır, Ürdün ve muhtemelen Fas'ı da kapsayan bir "Ortadoğu Stratejik İttifakı" ("Arap NATO'su " olarak da bilinir) başlatmaya çalıştı. Nisan 2019'da Mısır katılmayacağını duyurdu. Anlaşma 11 Ocak 2021 itibarıyla açıklanmadı. "BAE ve Bahreyn normalleşme kararları en azından kısmen bağlantılı olduğu sürece, BAE, Bahreyn ve Fas'ın İsrail ile ilişkileri normalleştirmeye yönelik 2020 sonlarında yaptığı anlaşmalar bir alternatif oluşturabilirdi." 2020'de İbrahim Anlaşmaları kapsamında çeşitli ülkeler İsrail ile ilişkilerini normalleştirdi; bu ülkeler şunlardı: Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Sudan, ve Fas.

İttifak ve Analizler
Tel Aviv'deki bir düşünce kuruluşu olan Ulusal Güvenlik Araştırmaları Enstitüsü'nde İran uzmanı olan yazar Yoel Gozansky ve Orta Doğu güvenlik uzmanı profesör Clive Jones'a göre : "Yaklaşımımız İsrail'in başta Suudi olmak üzere Körfez monarşilerinin çoğuyla olan bağlarını anlamakta yatıyor. Arabistan, BAE ve Bahreyn, resmi bir ittifak olarak değil, daha ziyade Örtülü Güvenlik Rejimi'nin bir tezahürü olarak.Bu rejim, İsrail ile Körfez monarşileri arasındaki bağların evriminin araştırılmasına ve analiz edilmesine olanak tanırken aynı zamanda şunun farkında olmamıza da olanak tanır: bu ilişkiler, bırakın herhangi bir ortak normatif değerle desteklenmesi şöyle dursun, nadiren doğrusal olmuştur."

İbrahim Anlaşmaları'nın yıl dönümü analizinde Haaretz, anlaşmaların "İsrail-Sünni" İran karşıtı koalisyon fikrine dayandığını ve normalleşmenin yardımcı olacağını ancak "böyle bir koalisyonun var olup olmadığı çok şüpheli ve anlaşmalar bir anlaşma yaratmak ya da sağlamlaştırmak için hiçbir şey yapmadı." Mart 2022'de Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin Selman, İran'la uzlaşma görüşmelerinin devam edeceğini ve "İsrail'e potansiyel bir müttefik olarak bakıyoruz ancak ondan önce Filistinlilerle olan sorunlarını çözmesi gerektiğini" söyledi.
The Marshall Center, Ekim 2020'de, Birleşik Arap Emirlikleri ve Bahreyn'in katılımı da dahil olmak üzere, Sudan ve Fas harekete geçmeden önce İbrahim Anlaşmalarını analiz etti; Marshall Merkezi, Abraham Anlaşmalarının "bölgedeki İran karşıtı gayri resmi ittifakı güçlendirdiğini" açıkladı.

2023 Hamas-İsrail Savaşı
Ekim 2023'te 2023 Hamas-İsrail Savaşı'nın başlamasının ardından Suudi Arabistan, İsrail ile normalleşme görüşmelerini durdurma kararı aldı.

Ayrıca Bakınız
2022 Negev Zirvesi
Arap-İsrail Savaşları
İran-Suudi Arabistan vekâlet savaşları
İran-İsrail vekâlet savaşları
İsrail-Filistin çatışması
İbrahim Anlaşmaları

Kaynakça
Arap Adası

Arap Adası, Akdeniz'de Türkiye'ye ait ada. İnsan yerleşimin olmadığı ada coğrafi olarak Akdeniz ile Ege denizlerinin kesişim yerinde yer alıyor.



Ada, idari olarak ise Muğla'nın Marmaris ilçesine bağlıdır ve konumunda bulunuyor. Anakaraya (Anadolu) çok yakındır. Anakara ile ada arasındaki kanal oldukça sığdır ve 6 metreden fazla değildir. Yüzey alanı yaklaşık 0,025 kilometrekaredir.

Kaynakça
Aranđel Stojković

Aranđel Stojković (2 Mart 1995, Belgrad), Sırp futbolcudur. Sağ bek mevkisinde Sırbistan SuperLiga takımı FK Partizan'da oynamaktadır.

Kariyer
Belgrad doğumlu Stojković, Budućnost Dobanovci ve Teleoptik altyapılarında yetişti. Profesyonel kariyerine BSK Borča'da başladı; ardından OFK Beograd, Spartak Subotica ve Vojvodina formalarını giydi. Vojvodina ile 2019-20 sezonunda Kup Srbije'yi kazandı.

2021'de TSC'ye transfer olan Stojković, 2023 yılında Partizan ile üç yıllık sözleşme imzaladı. 2024-25 sezonunda Macaristan'ın Debrecen takımına kiralandı ve sezon sonunda Partizan'a döndü.

Başarıları
Vojvodina
Kup Srbije: 2019-20

Kaynakça
Aranmare Yamagata

Aranmare Akita Shonai ( ), Akita ve Katagami merkezli Japon profesyonel kadın voleybol takımıdır. SV.League'de mücadele eden takım, 2026-27 sezonundaki iç saha açılış karşılaşmalarını Yurihonjō kentindeki Nice Arena'da oynayacaktır.

Takım, Prestige International tarafından kadınların spordaki görünürlüğünü artırmak ve yerel topluluklara canlılık kazandırmak amacıyla Nisan 2015'te Sakata'da kuruldu. Kulüp ilk yıllarında Prestige International Aranmare, 2024-25 ve 2025-26 sezonlarında ise Aranmare Yamagata adlarıyla mücadele etti.

Aranmare, 2022-23 V.League Division 2 Women sezonunda normal sezon ile final etabını birinci tamamladı. V Challenge Match'te oynadığı iki karşılaşmayı da kazanarak Japonya'nın en üst düzey kadın voleybol ligine yükseldi.

Kulübün faaliyet merkezi 2026-27 sezonundan itibaren Yamagata prefektörlüğünden Akita prefektörlüğüne taşındı. Akita ve Katagami takımın ana şehirleri olurken Sakata, kulübün “ana kenti” olarak korundu. Takım aynı sezon öncesinde Aranmare Akita Shonai adını benimsedi.

Tarihçe
Kuruluşu ve Challenge League II dönemi (2015-2018)
Prestige International, bölgedeki kadınların spor yoluyla desteklenmesi ve yerel toplulukların canlandırılması amacıyla Nisan 2015'te Yamagata prefektörlüğünün Sakata kentinde bir kadın voleybol takımı kurdu. Takım, şirketin kadın basketbolu ve hentbolu şubeleriyle birlikte Aranmare ortak markasını kullandı.

Bulgar antrenör Kristian Michailov, 20 Mayıs 2026'da 2026-27 sezonundan itibaren takımın başantrenörü olarak görevlendirildi. Michailov daha önce Maritsa Plovdiv, Levski Sofya, Uraloçka ve Rapid București gibi kulüplerde teknik ekiplerde yer aldı.

Eski voleybolcu An Saita, Michailov'un yardımcılığına getirildi. Önceki iki sezonda yardımcı antrenör olarak çalışan Ko Ozaki ise 1 Temmuz 2026'dan itibaren genel müdürlük görevini üstlendi.

Takımın Akita'daki ilk iç saha karşılaşmalarının 17 ve 18 Ekim 2026'da Nice Arena'da Kurobe AquaFairies'e karşı oynanacağı açıklandı.

Sezonlara göre performansı
Başarılar
V.League Division 2 Women
Şampiyon (1): 2022-23


Teknik ve idari kadro
2026-27 sezonu teknik ve idari kadrosu. Son güncelleme: 28 Temmuz 2026.



Kaynakça
Dış bağlantılar
Arap Doğalgaz Boru Hattı

Arap Boru Hattı, Mısır doğal gazını Avrupa'ya taşımak amacıyla kurulması planlanan boru hattıdır. Lübnan, Ürdün, Suriye ve Türkiye'yi de kapsayacak hattın 2007 veya en geç 2008'de Türkiye'ye Mısır doğalgazını getirmesi beklenmektedir.

Hat sayesinde Mısır'ın doğal gaz ihracatı iki katına çıkaracaktır. Türkiye için Mısır gazı Rus ve İran gazına bir alternatif oluşturabilecektir. Hatta bazı uzmanlara göre Mısır doğal gazı bir alternatiften çok bir dengeleyicidir ve bu hatta diğer Arap ülkeleri de eklenmelidir.

Ayrıca bakınız
Petrol boru hatları listesi

Dış bağlantılar
"Mısır-Türkiye gaz hattı bölgeye barış getirecek", Zaman gazetesi
"Regional Energy Ministers Discuss Arab Gas Pipeline"
Arap Birliği'nin İsrail boykotu

Arap Birliği'nin İsrail boykotu Arap Birliği ve üye ülkeleri tarafından Araplar ile Arap devletleri ve İsrail arasındaki ekonomik ve diğer ilişkileri boykot etmek ve özellikle İsrail'in ekonomik ve askerî gücüne katkıda bulunan, İsrail ile olan ticareti durdurmayı benimseyen bir stratejidir. Bu boykot daha sonra İsrail'le ticaret yapan şirketleri boykot etmek için de genişletildi.

Aralık 1945'te Arap Birliği tarafından kabul edilen Yishuv (Filistin'de devlet öncesi Yahudi cemaati) tarafından resmi olarak düzenlenen bir boykot, İsrail Devleti'nin kurulmasının ardından 1948'de İsrail'e karşı devam etti. Bu boykot Filistin'deki Yahudi endüstrisini zayıflatmak ve Yahudi göçü bölgeye çekmek için tasarlandı. Her ne kadar boykot şüphesiz İsrail'i bir dereceye kadar incitse de, ülkeyi ekonomik olarak sakat bırakamadı. İsrail bölgedeki en güçlü ekonomilerden birini inşa etmeyi başardı ve boykottan kaçmayı ve Araplar ve Müslüman dünyasıyla gizlice ticaret yapmayı bir takım önlemler yoluyla başarmıştı. Boykot uygulaması, üye devletler arasında zamanla farklılaştı ve o zamandan beri azalan bazı ülkeler artık boykot uygulamadı.

Mısır (1979), Filistin Otoritesi (1993) ve Ürdün (1994), İsrail'in boykotuna katılımlarını sona erdiren barış antlaşmaları veya anlaşmaları imzaladılar. Boykot uygulamayan Moritanya, 1999'da İsrail'le diplomatik ilişkiler kurdu. Cezayir, Fas ve Tunus boykot uygulamadı. 1994 yılında, Oslo Barış Anlaşmalarını takiben, Körfez Arap Ülkeleri İşbirliği Konseyi (GCC), İsrail'e yönelik Arap boykotuna katılımlarını sona erdirdi. Hareket, İsrail'e yapılan yatırımlarda artışa neden olmuş ve İsrail ile Arap ülkeleri arasında ortak işbirliği projeleri başlatılmıştır. 1996'da KİK ülkeleri, boykotun tamamen ortadan kaldırılmasının bölgedeki barış ve ekonomik kalkınma için gerekli bir adım olduğunu kabul etti.

Arap boykotu, İsrail'in ekonomisi ve gelişimi üzerinde ılımlı bir olumsuz etkiye sahipken, Arap dünyasında doğrudan yabancı yatırım ortamının bozulması sonucunda katılımcı Arap ülkelerinde ekonomik refah üzerinde olumsuz etkisi oldu ve ticaret hacminde azalma meydana geldi. Günümüzde, boykot, ara sıra uygulanmakta ve muğlak bir şekilde uygulanmakta ve bu nedenle artık İsrail ya da Arap ekonomileri üzerinde önemli bir etkisi yoktur. Bu boykot aynı zamanda 1970'lerde Arap Petrol Ambargosu sırasında diğer ülkeleri -özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'ni de olumsuz etkiledi.

Kaynakça
Arap Ali Destanı

Arap Ali Destanı, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilk opera eseri olma özelliğini taşıyan iki perdelik opera eseridir. Bestesini Ali Hoca yapmış, librettosunu Havva Tekin yazmıştır.

Konusu
Opera, Mağusa Limanı'nda bir işçi olan Arap Ali'nin gerçek hikâyesini konu alır. Son derece kavgacı bir kişiliğe sahip olan Ali, liman işçilerine haksızlık yapan Kaptan Ağa'ya karşı baş kaldırmakta, iş sonrası da Muhtarın Meyhanesi'nde içip zaman zaman kavgalara karışmaktadır. Bu durumdan rahatsız olan ailesi kendisini Seniha'yla evlendirse ve Ali böylece baba olsa da bu durum Ali'nin davranışlarına çare olmaz. Bir gece sömürgeci İngiliz askerleriyle takışan Ali, bu askerleri döver. Bunu sindiremeyen askerler intikam almaya karar verir ve oyunun sonunda Ali'yi öldürür. Bu sahnelenişlerde Arap Ali rolünde Tuğrul Enver Töre, Seniha rolünde Sermin Dikmen Töre, meyhaneci muhtar rolünde Arda Aktar yer aldı.


Kıbrıs Hakikat te yazan Hakan Yozcu "her açıdan mükemmel" bulduğu operaya dair "Eser, her haliyle buram buram Kıbrıs Türk Kültürü kokuyordu." ifadesini kullandı.

Tabella da yazan Sergen Bahçeci, "müzikal olarak çok beğendiğini" ifade ettiği eseri kültürel ve siyasi bir açıdan değerlendirdi ve "Bu iki gecede Kıbrıslı Türkler belki de ilk kez üzerlerine tartışıp-ayrışamayacakları ve ayrım yapılmadan parçası olabilecekleri bir ulusluk-devletlilik rüyasını gördüler." tespitinde bulundu. Destandaki düşmanın "eski" ve "artık dert etmediğimiz" bir düşman olan İngiliz sömürge yönetimi olduğuna dikkat çekti. Bahçeci'ye göre:


Kaynakça
Arap Cumhuriyetleri Birliği (1972)

Mart 1972'de Baasçı Irak, Mısır ve Suriye'ye 1971'de parçalanan Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin yeniden kurulmasını önerdi. Irak'ın önerisi, Ürdün'ün Birleşik Arap Krallığı önerisine bir tepkiydi, ancak zaten kurulmuş olan Arap Cumhuriyetleri Federasyonu ile çakıştı ve Irak-Suriye farklılıkları nedeniyle başarısız oldu.

Arap Cumhuriyetleri Birliği
Birleşik Arap Krallığı planı, İsrail'in yanı sıra Filistinliler, Arap Birliği ve İslam Devletleri tarafından da öfkeyle reddedildi. Irak, karşı önerisinde Filistin Kurtuluş Örgütü'nün Arap Cumhuriyetleri Birliği'ne dahil edilmesini istedi ve diğer tüm "ilerici" Arap devletlerini katılmaya davet etti.

Ancak Libya'nın dışlanması gerekiyordu. En azından başlangıç için. Irak, Libya başbakanı Muammer Kaddafi'yi Irak-Suriye çatışmalarını kışkırtmakla suçlarken, Kaddafi Irak rejimini Sovyetler Birliği ve Iraklı komünistlere yaklaşımından dolayı kınadı.

Mart 1972'nin sonunda, Irak Cumhurbaşkanı Yardımcısı Saddam Hüseyin, öneriyi tanıtmak için Şam ve Kahire'ye üst düzey bir heyeti yönetti. Suriye'de Saddam, Cumhurbaşkanı Hafız Esed ve Dışişleri Bakanı Abdülhalim Haddam ile görüştü, ancak Mısır Cumhurbaşkanı Enver Sedat, Libya'da Kaddafi'ye çoktan danışmıştı. 26 Mart'ta Saddam, Kahire'de Mısır Cumhurbaşkanı Yardımcısı Mahmud Fevzi ile ve sonunda da İskenderiye'de Sedat'la görüştü. Zaten kurulmuş olan Mısır-Libya-Suriye Arap Cumhuriyetleri Federasyonu'na atıfta bulunarak öneri reddedildi.

Ancak Suriye ve Mısır bunun yerine Irak'ı federasyona katılmaya davet etti. Haddam'a göre, Irak-Suriye ikilisini birleştirmenin ilk adımı, Suriye ve Irak Baas partileri arasındaki çekişmeleri çözmektir. Ekim 1972'de Irak Cumhurbaşkanı Ahmed Hasan el-Bekir Suriye'nin koşullarını kabul etti içinde bir Irak-Suriye birliği oluşturmayı teklif ederken, Mısır ve Libya federasyon içinde daha yakın bir birlik içinde iki taraflı birleşeceklerini duyurmuşlardı (aynı zamanda Birleşik Arap Cumhuriyeti olarak bilinir). Daha fazla görüşme yapılmamasına rağmen, Ocak 1973'te Irak, Mısır ve Suriye'ye İsrail'e karşı yeni bir savaş durumunda tam askeri ve ekonomik desteği sağladı. Ancak Irak'ın Müşterek Askeri Komutanlık kurma teklifi reddedildi.

Ayrıca bakınız
Arap Birliği (plan)

Kaynaklar
Arap Birliği (plan)

Arap Birliği, Arap devletlerinin siyasi birliği için önerilen bir kavramdır. Bu terim ilk olarak, Britanya İmparatorluğu'nun, savaşta olduğu Osmanlı İmparatorluğu'na karşı isyan karşılığında Araplara birleşik bağımsız bir devlet sözü vermesiyle kullanıldı. Fakat plan Sykes-Picot Anlaşmasının ardından hiçbir zaman meyve vermedi. Buna rağmen, Arap dünyasındaki birçok kişi bir pan-Arap devleti kurulması çağrısında bulundu. Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır, Mısır'ı diğer Arap ülkeleriyle (Irak, Kuzey Yemen ve Suriye dahil) birleştirmek için birkaç başarısız girişimde bulundu. Hafız Esed, Ahmed Hasan el-Bekir, I. Faysal, Muammer Kaddafi, Saddam Hüseyin, Cafer Numeyri ve Enver Sedat gibi diğer Arap liderleri tarafından da benzer girişimlerde bulunuldu.

2004'te Kahire'deki Arap Birliği zirvesinde, Yemen Cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih, Arap Birliğinin yerine dünya meselelerini ele alabilecek daha güçlü bir siyasi ve coğrafi yapıya sahip bir Arap Birliği kurulmasını önerdi. Ancak teklif Birlik gündemine ulaşamadı.

Başarısız birleşmeler
Bereketli Hilal Planı
Birleşik Arap Cumhuriyeti
Arap Federasyonu
Birleşik Arap Devletleri
Birleşik Siyasi Komutanlık
Arap Cumhuriyetleri Birliği (1972)
Arap Cumhuriyetleri Federasyonu
Arap İslam Cumhuriyeti
Kral Hüseyin'in federasyon planı

Başarılı birleşmeler
Suudi Arabistan'ın birleşmesi
Birleşik Arap Emirlikleri
Yemen'in birleşmesi

Ayrıca bakınız
Arap Birliği
Panarabizm
Arap Ahmed Paşa

Arap Ahmed Paşa (ö. 1578, Kıbrıs), Cezayir-i Garp ve Kıbrıs beylerbeyliği yapmış Arap asıllı Osmanlı komutanı ve devlet adamıdır.

Kariyeri
Farklı belgelerde adına Seyyid/Seydi Ahmed Paşa, Şehid Ahmed Paşa, Rodos Beyi Ahmed Paşa, Kaptan Paşa, Kıbrıs Beyi gibi isimlerle rastlamak mümkündür. 1570-71 yıllarında Venedik hâkimiyetindeki Kıbrıs adasına düzenlenen ve adanın Osmanlılar tarafından ele geçirilmesiyle sonuçlanan sefere katıldı. Sefere katıldığı tarihte bazı kaynaklara göre Rodos sancakbeyi,

1576 yılında Kıbrıs beylerbeyliğine atandı. 1577 yılında Ahmed Paşa'ya gönderilen bir hükümde kenidisinden önceki Frenk Cafer Paşa hakkında "sabık beylerbeyi" ifadesi kullanıldı ve Ahmed Paşa'dan Cafer Paşa'nın adadan ayrılmasına izin vermemesi istendi.

Ölümü
1578 yılında yaşanan bir isyan sırasında öldürüldü. Mühimme defterlerinde aktarıldığına göre, paşa husumet yaşadığı yeniçeriler tarafından öldürüldü. George Hill'in aktardığına göre adadaki Venedik ajanları, paşanın "kötü davrandığı ve parasını ödemediği" yeniçerileri galeyana getirdi, yeniçeriler Kıbrıs Rumlarıyla birleşerek isyan etti ve paşayı öldürdü. İbrahim Peçevî'nin tarihçesine göre II. Selim döneminin "tanınan" beylerbeylerinden olan Arap Ahmed Paşa'nın "Kıbrıs kulları"nca öldürülmesi "kaderin kötülüğü"nün bir sonucuydu.

Mezarı İstanbul'da, kendi adını taşıyan Arap Ahmed Paşa Yalısı'nın yanındaki bir türbededir. Lefkoşa'nın Arabahmet mahallesini ismini Arap Ahmed Paşa'dan alır. 1593-94 tarihlerinde Girne Kapısı'na yakın bir arazide kendi mülkünü vakfederek Lefkoşa Mevlevihanesi'ni kurdurmuştur.

Kaynakça
Arap Birliği-Türkiye ilişkileri

Arap Birliği-Türkiye ilişkileri, 1945'te kurulan 22 üyesi ve dört gözlemci üyesi olan Arap Birliği ile Türkiye'nin diplomatik ilişkileridir. 2006 yılından itibaren Türkiye daimi gözlemci statüsünde bulunmaktadır.

Türkiye, diğer adı Arap Ligi olan kuruma gözlemci statüsü alma taleplerini dile getirdi, ancak çeşitli siyasi nedenlerden dolayı reddedildi. Taleplerin reddedilme nedenlerinden biri de Atatürk Barajı başta olmak üzere Türkiye'nin Dicle ve Fırat nehirlerindeki Su Projeleri nedeniyle Irak ve Suriye'den geldi. Ayrıca Hatay Devleti'nin 1939'da Türkiye'ye referandum yoluyla kendini ilhak etme tercihi, Türkiye'nin Hatay ilini haritalarında kendi topraklarının bir parçası olarak göstermeye devam eden Suriye tarafından hiçbir zaman tanınmadı.

Sonraki yıllarda Türkiye, Mısır, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri ve Tunus ile ilişkilerini geliştirdi. Aynı zamanda İsrail-Suriye barış sürecinde ana aracı olarak görev yaptı. Bununla birlikte, Türkiye için birincil endişe, istikrarsız bir Irak'tan kaynaklanan bağımsız bir Kürt devleti olasılığından kaynaklanıyordu. Aynı durum sonraki yıllarda Suriye'de de gerçekleşti. Türkiye'nin PKK ile çatışması 1984 yılından beri devam etmektedir ve yaklaşık 37.000 kişi ölmüştür.

15 Nisan 2018'de, ABD destekli YPG güçlerini, Halep'in kuzeyindeki Afrin yerleşim bölgesinden uzaklaştırmayı amaçlayan Türkiye'nin Kuzey Suriye'ye müdahalesine yanıt olarak, Arap Birliği Türk birliklerini Afrin'den çekilmeye çağıran bir karar aldı.

12 Ekim 2019 tarihinde Arap Birliği, Kahire'de bir araya gelerek Türkiye'nin kuzeydoğu Suriye'ye yönelik müdahalelerini tartıştı. Toplantı sonrasında üye devletler, Türk müdahalesini kınamaya karar verdiler ve bunu bir Arap devletine karşı 'işgal' ve 'saldırganlık' olarak nitelendirerek uluslararası hukuka aykırı olduğunu iddia ettiler.

Arap Doğalgaz Boru Hattı Mısır ve Irak doğalgazını; Ürdün, Suriye ve Lübnan'a ve ardından Türkiye'ye, dolayısıyla Avrupa'ya bağlayacaktır, ancak başlangıçta 2010 yılında tamamlanması planlanan proje için herhangi bir çalışma yapılamamıştır.

Kaynakça