Anne Tyler

Anne Tyler (25 Ekim 1941) Amerikalı bir roman yazarı, kısa öykü yazarı ve edebiyat eleştirmeni. i (1982), (1985) ve (1988) dahil olmak üzere yirmi üç roman yayınladı. Üç roman da Pulitzer Kurgu Ödülü finalistiydi ve Breathing Lessons 1989'da Pulitzer Ödülü kazandı. Ayrıca Janet Heidinger Kafka Ödülü, Ambassador Kitap Ödülü ve Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü kazandı. 2012'de Sunday Times Edebiyatta Mükemmellik Ödülü'ne layık görüldü. Tyler'ın yirminci romanı A Spool of Blue Thread, 2015 yılında Man Booker Ödülü için nihai listeye ve Redhead By the Side of the Road 2020'de aynı ödül için ön listeye alındı. Tamamen gelişmiş karakterleri, "zekice tasarlanmış ve kesinlikle doğru detayları", "titiz ve sanatsal tarzı" ve "zeki ve açık dili" ile tanındı.

Tyler, John Updike, Jane Austen ve Eudora Welty ve diğer birçok yazar ile karşılaştırıldı.

Hayatının erken dönemi ve eğitimi
Erken çocukluğu
Dört çocuğun en büyüğü olarak Minneapolis, Minnesota'da doğdu. Babası Lloyd Parry Tyler endüstriyel bir kimyager, annesi Phyllis Mahon Tyler, bir sosyal hizmet görevlisiydi. Her iki ebeveyni de Ortabatı ve Güney'de sosyal nedenlerle çok aktif olan Quakerlardandı. Ailesi, 1948'de Burnsville yakınlarındaki Kuzey Karolina tepelerindeki Celo'da bir Quaker komününe yerleşene kadar Güney'de birbirini izleyen Quaker topluluklarında yaşadı. Celo Komünü yerleşimi, büyük ölçüde vicdani retçiler ve Dostlar Derneği'nin liberal Hicksite şubesi üyelerinden oluşuyordu. Tyler, yedi yaşından on bir yaşına kadar orada yaşadı ve ebeveynlerinin ve diğer komşularının hayvancılık ve organik tarımla ilgilenmesine yardımcı oldu. Celo'daki resmi devlet okuluna gitmediği halde, küçük bir okul evinde evlerde ve diğer konularda sanat, marangozluk ve aşçılık dersleri aldı. Erken gayri resmi eğitimi, tekabül okulu tarafından desteklendi.

Kendi yaratıcı hikâye anlatımına dair ilk anısı, üç yaşında yatak örtülerinin altına girip "geceleri uyumak için kendine hikayeler anlatmaktı". Zaman içindeki değişimlerin bu erken algısı, tıpkı The Little House'un Dinner at the Homesick Restaurant adlı romanında göründüğü gibi, on yıllar sonra romanlarının çoğunda yeniden ortaya çıkan bir temadır. Tyler ayrıca Küçük Kadınlar'ı çocukken yirmi iki kez okuduğunu anlatır.

Raleigh, Kuzey Carolina
Tyler, Raleigh'de gittiği devlet okullarında kendini bir yabancı gibi hissetti, bu hayatının büyük bir bölümünü takip eden bir duyguydu. Welty'ye kitapların sadece büyük olaylar hakkında değil, hayatın günlük ayrıntıları hakkında da olabileceğini gösterdiği için atıfta bulunduğunu ifade etti. Raleigh'deki Needham B. Broughton Lisesi'nde geçirdiği yıllar boyunca, olağanüstü bir İngilizce öğretmeni olan Phyllis Peacock'tan ilham aldı ve öğretmeni kendisini cesaretlendirdi. "Bayan. Peacock" daha önce, Tyler'ın daha sonra Duke Üniversitesi'nde okuyacağı yazar Reynolds Price'ı anlatmıştı. Peacock daha sonra yazara Armistead Maupin'i de öğretecekti. Liseden yedi yıl sonra Tyler, yayınlanan ilk romanını "Mrs. Peacock, yaptığınız her şey için." olarak imzaladı.

Duke ve Columbia Üniversiteleri
Tyler, liseden on altı yaşında mezun olduğunda, Dostlar Derneği'nin Hicksite şubesi tarafından 1860'ta kurulan Swarthmore Koleji'ne gitmek istedi. Ancak, Duke Üniversitesi'ne tam bir AB Duke bursu kazanmıştı ve ailesinin, üç küçük erkek kardeşinin eğitimi için para biriktirmeleri gerektiğinden, Duke'a gitmesi için ona baskı yaptı. Tyler, Duke'ta Reynolds Price'ın geleceğin şairi Fred Chappell'i de içeren ilk yaratıcı yazma sınıfına kaydoldu. Price, onu "16 yaşında korkutucu derecede olgun", "gözü açık" ve "yabancı" olarak tanımlayan on altı yaşındaki Tyler'dan en çok etkilenmişti. Duke'da İngiliz değil, Rus Edebiyatı okudu ve 1961'de Phi Beta Kappa'ya girerek on dokuz yaşında mezun oldu. Rus Edebiyatı geçmişi ile Columbia Üniversitesi Slav Çalışmaları bölümünden mezun oldu.

New York'ta yaşamak onun için oldukça uygundu. Orada bir şekilde tren ve metroya binmeye bağımlı hale geldi: "Yoldayken sık sık kendimi… bir şeyleri içeri alan, çeviren ve ayıran muazzam bir göz gibi hissettim… yazmak [gözlemlerini ifade etmenin] tek yoluydu". Daha sonra çalışmalarına ilgi duymaya başladı ve sonraki dört romanını da inceledi. Morgan's Passing (1980), Janet Heidinger Kafka Kurgu Ödülü'nü kazandı ve hem American Book Awards hem de National Book Critics Circle Ödülü'ne aday gösterildi. Joyce Carol Oates, Mademoiselle'de iyi bir eleştiri yaptı: "Büyüleyici... O kadar alışılmadık bir aşk hikayesi ki, kahramanlarını şaşırtmış gibi görünüyor."

Ulusal tanınma dönemi
Bir sonraki romanıyla, Tyler edebiyat dünyasında tam olarak tanınmış bir sanatçı haline geldi. Tyler'ın dokuzuncu romanı, en iyi eseri olarak gördüğü , Onuncu romanı The Accidental Tourist, 1985'te National Book Critics Circle Ödülü'ne, 1986'da Ambassador Book Award for Fiction ödülüne layık görüldü ve 1986'da Pulitzer Ödülü için finalist oldu. Aynı zamanda 1988 yılında William Hurt ve Geena Davis'in oynadığı bir film haline getirildi. Bu iyi karşılanan filmin popülaritesi, çalışmalarına yönelik artan kamu bilincini daha da artırdı. 11. romanı , 1989'da Pulitzer Kurgu Ödülü'nü aldı ve Time dergisi tarafından "Yılın Kitabı" seçildi.

Tyler Breathing Lessons ile Pulitzer Ödülü aldıktan sonra, tümü olumlu eleştiriler alan sekiz roman daha yazdı; çoğu Ayın Kitabı Kulübü Ana Seçimi olarak ödüllendirildi ve New York Times En Çok Satanlar listesine giriş yaptı. Ladder of Years, Time Magazine tarafından 1995'in en iyi on kitabından biri olarak seçildi. , New York Times Önemli Kitabı (1999) olarak seçildi. (1991) ve Back When We Were Grownups (2001), sırasıyla 1998 ve 2004'te TV filmlerine uyarlandı. 2006 yılında Digging to America adlı romanında Amerika'da 35 yıldır yaşayan İranlı bir göçmenin, Tyler'ın şahsen çok aşina olduğu "yabancılık" perspektifleriyle nasıl başa çıktığını ortaya koydu.

Romanlarında ek olarak, Tyler kısa hikâyeler yayınladı New Yorker, The Saturday Evening Post, Redbook, ve , ancak bir koleksiyon olarak yayınlanmadı. Kansas, Wichita'da bir buçuk yıl staj yaptıktan sonra Duke Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde çocuk psikiyatrisi alanında ihtisas yaptı. Orada Tyler'la tanıştı ve edebiyata olan ortak ilgilerini keşfetti. Modarressi, Farsça iki ödüllü roman yazmıştı ve bu nedenle kendisi de oldukça başarılı bir yazardı. Daha sonra, ikisinde (The Book of Absent People ve The Pilgrim's Rules of Etiquette) Tyler'ın İngilizceye çevrilmesine yardım ettiği üç roman daha yazdı. 1980'lerde Modarressi, Baltimore'daki Bebek Çalışmaları Merkezi'ni ve Pimlico, MD'de duygusal travma yaşayan çocuklarla ilgilenen Soğuk Bahar Aile Merkezi Terapötik Kreşi'ni kurdu. Modarressi, 1997 yılında 65 yaşında iken lenfomadan öldü.

Tyler ve Modarressi'nin Tezh ve Mitra adında iki kızı vardı. Her ikisi de annelerinin resme olan ilgisini ve yeteneğini aldı. Tezh, ağırlıklı olarak yağı boyalardla çalışan bir sanatçı, aynı zamanda profesyonel bir fotoğrafçıdır. Tezh, annesinin Ladder of Years romanının kapağını çizdi.

Tyler, romanlarının çoğunun geçtiği Maryland, Baltimore'un Roland Park semtinde yaşamaktadır. Günümüzde turistler bölgede gerçekleştirilen "Anne Tyler turuna" katılabilmektedir. 2015 yılında, Diane Rehm'in sunduğu The Diane Rehm Show'da canlı yayını arayanlarla gerçekleştirilen canlı bir radyo röportajında 20. romanı A Spool of Blue Thread'i tartıştı.

Yazma stili, etkileri ve felsefesi
Anne Tyler'ın romanları çok sayıda yazar, akademisyen ve profesyonel eleştirmen tarafından incelendi ve analiz edildi. Çalışmalarının doğasını takip eden analizler, eserlerini gözden geçiren birçok seçkin edebiyatçının sınırlı sayıdaki seçkin tanımlarına ve kavrayışlarına dayanmaktadır. Ayrıca Tyler, röportajlar aracılığıyla kendi yazıları hakkında çok şey ortaya çıkardı. Yakın zamana kadar yüz yüze görüşmelere katılmayı reddetmiş olsa da, yıllar içinde çok sayıda e-posta görüşmesine katıldı. Bu e-posta röportajları biyografiler, dergi makaleleri, okuyucu kılavuzları ve eğitim materyalleri için materyal sağladı.

Edebiyatının sınıflandırılması
Tyler bazen "Güneyli yazar" veya "modern Amerikalı yazar" olarak sınıflandırılır. Güneyli sınıflandırması, görünüşe göre, Güney'de büyümesi ve üniversiteye gitmiş olmasından kaynaklanmaktadır. Ayrıca tanınmış Güneyli yazarlar Eudora Welty ve Reynolds Price'a hayranlık duydu ve / veya çalıştı. Tyler, The New York Times ile nadiren gerçekleştirdiği bir röportajda, Eudora Welty'den edebi olarak büyük bir şekilde etkilendiğini şöyle ifade eder: "Ben büyürken Eudora Welty'yi okumak bana çok küçük şeylerin genellikle büyük şeylerden gerçekten daha büyük olduğunu gösterdi". Ancak şair ve yazar Katha Pollitt, "Anne Tyler'ın romanlarını sınıflandırmak zor. Onlar aile ve yer anlayışları bakımından Güneylidirler, ancak çoğunlukla bilinçli olarak güney edebiyatını karakterize eden şiddet ve Gotik zevkten yoksundurlar. Kurgusal tekniklerinde modernler, ancak bir özne olarak çağdaş anla tamamen ilgilenmiyorlar, bu nedenle, yalnızca küçük yer değiştirmelerle, hikayeleri yirmili veya otuzlu yıllarda da gerçekleşebilirdi." Tyler devam ediyor, "Romanlarımda ortaya çıkan her büyük 'yaşam sorusu' tesadüfi - romanı ilk başta yazmak için bir neden değil, ya (1) benden tamamen ayrı olarak karakterlerimi içine çeken sorular ya da (2) ara sıra, tam olarak farkında olmasam bile, şu anda kendi hayatım için tematik olabilecek sorular. Cevaplar gelirse benimkilerden değil karakterlerin deneyimlerinden gelir ve kendimi sık sık bu cevapları bir tür uzak, şaşkın şaşkınlıkla görüntülerken buluyorum."

Romanlarının büyüsü, son derece gerçekçi detaylar kullanarak okuyucunun zihninde bu karakterleri yaratma yeteneğiyle başlar. 1976 gibi erken bir tarihte, Pollitt becerisini şu şekilde tanımladı: "Tyler, birçok roman yazarının artık amaçları için gerekli görmediği bir zanaatı daha parlak ve daha parlak hale getiriyor: karakterler zekice hayal edilmiş ve kesinlikle doğru detaylarla ortaya çıkıyor." Kakutani daha sonra "Saint Maybe'deki her karakterin tamamen işlendiğini, elle tutulur bir iç yaşamla canlandırıldığını ve her biri el testeresi ile yapılmış bir yapboz parçası gibi aile yaşamının matrisine uyduğunu" not düşer. Carol Shields, karakterleri hakkında da yazıyor: "Tyler her zaman karakterlerini işe koymuştur. Dikkatle gözlemlenen ve mizahla işlenen, genellikle alçakgönüllü veya eksantrik meslekleri, hayatlarının diğer kısımlarına sıkıca dokunur ve onlara, dramatik benliklerinin ortaya çıkması için ışıklandırılmış bir sahne sunmanın yanı sıra, onlara bıkkınlık ve teselli gibi karışık duygular aktarır. Ayrıca erkeklerine ve kadınlarına kurtuluş fırsatı verir."

Tyler, hikâyelerinde karakterlerinin önemini açıkça ifade eder: "Bana göre karakter her şeydir. Ben de neden bir komplo kurmam gerektiğini hiçbir zaman anlamadım." Eleştirmen Tom Shone bunu şu şekilde ifade eder: "Dikkatini verdiğini fark etmeden önce dahil olursun." Joyce Carol Oates, The Amateur Marriage dergisindeki incelemesinde, fenomeni belki de en iyi şekilde tanımlar: "Gerçekçi roman sihrini gerçekleştirdiğinde, hayali karakterlerin deneyimlerini basitçe okumazsınız, onları yaşamış gibi görünürsünüz; onların yaşamları hakkındaki bilginiz kendi hayatlarınızı aşar, çünkü onlar yalnızca kronolojik zamanda yaşayabilirler. Böyle bir kurgu dikkatlice bestelendiğinde okuma deneyimi nefes kesici olabilir, tıpkı yaşadığımız zamanda çözülemez olan kendi hayatımızın pasajlarını yeniden yaşamanın sihirli gücüne sahip olmak gibi."

Ailesine ve evliliğe odaklanışı
Tyler romanlarını temalar açısından düşünmekten hoşlanmazken, çok sayıda eleştirmen ve akademisyen, aile ve evlilik ilişkilerinin karakterleri ve hikâyeleri için önemine dikkat çeker. Liesl Schillinger şöyle özetler: "Birlikte ele alındığında, romanlarının farklı ama örtüşen dünyaları, 20. yüzyıl Amerikan ailesinin ya da en azından en çok ilgilenen gururlu ama sorunlu arketip ailelerinin duyusal bir edebi kaydını oluşturdu." The New York Times'ın Pulitzer ödüllü eleştirmeni Michiko Kakutani, 25 yılı aşkın süredir Tyler romanlarını inceliyor. Sık sık Tyler'ın aile ve evlilikle ilgili temalarına dikkat çeker. ı gözden geçiren Kakutani, "bu yazarın karakterlerinin çoğunun temel kaygısı, kendilerini her zaman aileleri açısından tanımlama ihtiyaçları olmuştur - kendilerini genetik, çocukluk anıları ve ebeveyn ve eş beklentileri tarafından şekillendirilen yaratıklar olarak gördükleri derece ve kendi bağımsız kimliklerini benimsemeye yönlendirildikleri derece." Bu, Anne Tyler'ın bazı özelliklerini, bağımsız olabilmekten ve kendi yazısına göre kendini tanımaktan aldığı bir örnektir.

Saint Maybe'yi gözden geçiren Jay Parini, Tyler'ın karakterlerinin "Bayan Tyler'ın tuhaf aileleriyle nasıl başa çıkması gerektiğini ve kendine saygı duyan herhangi bir terapistin" işlevsiz "kalacağını anlatıyor... Açıklanamaz bir merkezcil güç, bu akrabaları birbirine iter, onları baş döndürücü bir içsel yükümlülük, şefkat ve eski moda suç sarmalında yakalar - aynı zamanda uzak bir geçmişte asla gerçekten olmamış mükemmel veya "normal" bir aile için ifade edilemez bir özlem. Anne Tyler'ın neredeyse her romanı, ailede kendisiyle ilgili bazı ilkel hisleri yeniden canlandıran bir kayıp ya da yokluk ile başlar." Larry McMurtry şöyle yazmıştı: "...kitap üstüne kitapta, kardeşler, sanki ebeveynleri veya (daha sıklıkla) büyükanne ve büyükbabaları onlara, evlilik dışı dünyanın nasıl bir şey olduğunu gördüklerinde etkinleştirilebilecek minik mıknatıslar yerleştirmiş gibi, amansız bir şekilde eve dönerler... er ya da geç gerçekten aşina olan insanlarla - kardeşleri - birlikte olma ihtiyacı onları bunaltıyor."

Roman yazarı Julia Glass da benzer şekilde Tyler'ın karakterlerinin aileleri hakkında yazar: "Her hikayeyi ayırt edici kılan, karakterlerinin kalıtsal sınırlara karşı isyan etme, kader krizleriyle başa çıkma veya dünyalarını sarsan yeni tanıdıklarla ilişkiler kurma biçimidir." Aynı şekilde Glass, çalışmalarında evlilik mücadelelerinin sık görülen rolünden bahseder: "Tyler, iki bireyin ortak bir varoluşu sürdürdüğü sayısız sapkın yolların keskin, iştah açıcı bir evlilik tasviri konusundaki dehasını bir kez daha sergiliyor." McMurty bunu şu şekilde ifade eder: "[Tyler'ın] ailelerinin kaderi, yarı dikkatli erkekler ve yarı obez kadınlar arasındaki uzun mücadelelere dayanıyor. Bu tür mücadelelere ilişkin sabırlı araştırmasında, Bayan Tyler çok tatmin edici bir kurgu kitabı ortaya koyuyor."

Eleştiriler
Tyler, eleştirmenlerinden nasibini alıyor. En yaygın eleştiri, eserlerinin "duygusal", "tatlı" ve "çekici ve samimi" olması olarak görülüyor. The Observer'den Adam Mars-Jones Amateur Marriage incelemesinde, şöyle demiştir: "Tyler süt ve kurabiye sunan biri gibi görünüyor." Kakutani ayrıca, "eksantrik kahramanları, ev yapımı detayları, inanılmaz, çoğu zaman dokunaklı hikayeleri ile romanlarının sık sık çekicilikle flört ettiğini" belirterek, bazen "iğrenç bir çekicilikten" şikayet eder.

Yakın zamanda yapılan bir röportajda Tyler, bu tür eleştirilere cevap verdi: "Bir kere bunun doğru olduğunu düşünüyorum. [Philip] Roth için sidik ve sirke, benim için süt ve kurabiye. İnkar edemem... [Ancak] yumuşak dilimin altında, insanların düşündüğünden daha fazla üstünlük var."
Clock Dance (2018)
Redhead by the Side of the Road (2020)

Diğer
Tumble Tower (1993) Kızı Mitra Modarressi tarafından resmedilen bir çocuk kitabı
Timothy Tugbottom Says No! (2005) Mitra Modarressi tarafından çizilen bir çocuk kitabı

Toplanmamış hikâyeler
Tyler'ın kısa öyküleri The New Yorker, The Saturday Evening Post, Redbook, McCall's ve Harper's'ta yayınlanmış olsa da, koleksiyon olarak yayınlanmadı. Hikâyeleri şunları içerir:

"A Street of Bugles," The Saturday Evening Post, 30 Kasım 1963
"Dry Water," The Southern Review, 1965 Baharı
"I'm Not Going to Ask You Again," Harper's, Eylül 1965
"As the Earth Gets Old," The New Yorker, 29 Ekim 1966
"The Genuine Fur Eyelashes," Mademoiselle, Ocak 1967
"The Tea-Machine," The Southern Review, 1967 Kışı
"The Feather Behind the Rock," The New Yorker, 12 Ağustos 1967
"Who Would Want a Little Boy?" Ladies Home Journal, Mayıs 1968
"The Common Courtesies," McCall's, Haziran 1968 —ave The O. Henry Prize Stories 1969
"With All Flags Flying," Redbook, Haziran 1971 — ve The O. Henry Prize Stories 1972
"Spending," Shenandoah, 1973 Kışı
"The Base-Metal Egg," The Southern Review, 1973 Yazı
"Neutral Ground," Family Circle, Kasım 1974
"Half-Truths and Semi-Miracles," Cosmopolitan, Aralık 1974
"A Knack for Languages," The New Yorker, 13 Ocak 1975
"The Artificial Family," The Southern Review, 1975 Yazı
"The Geologist's Maid," The New Yorker, 28 Temmuz 1975
"Some Sign That I Ever Made You Happy," McCall's, Ekim 1975
"Your Place Is Empty," The New Yorker, 22 Kasım 1976 — ve Best American Short Stories 1977
"Holding Things Together", The New Yorker, 24 Ocak 1977
"Average Waves in Unprotected Waters," The New Yorker, 28 Şubat 1977
"Foot-Footing On," Mademoiselle, Kasım 1977
"Uncle Ahmad," Quest, Kasım–Aralık 1977
"Teenage Wasteland," Seventeen, (1983)

Film uyarlamaları
The Accidental Tourist (1988)
Breathing Lessons (TV) (1994)
Saint Maybe (TV) (1998)
A Slipping-Down Life (1999)
Earthly Possessions (TV) (1999)
Back When We Were Grownups (TV) (2004)

Ödüller
Tyler, 1983'ten beri Amerikan Sanat ve Edebiyat Akademisi üyesidir.

Morgan's Passing (1980) ile:

Janet Heidinger Kafka Kurgu Ödülü
Amerikan Kurgu Kitap Ödülü adaylığı
National Book Critics Circle Award for Fiction adaylığı

Dinner at the Homesick Restaurant (1982) ile:

Finalist, Pulitzer Kurgu Ödülü
Finalist, PEN / Faulkner Ödülü
Finalist, Amerikan Kurgu Kitap Ödülü

The Accidental Tourist (1985) ile:

1985 Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Kurgu Ödülü
1986 Kurgu Büyükelçisi Kitap Ödülü
Finalist, Pulitzer Kurgu Ödülü

Breathing Lessons (1988) ile:

Pulitzer Kurgu Ödülü (1989)
Time Dergisi'nin Yılın Kitabı"

Ladder of Years (1995) ile:

Finalist, The Orange Prize for Fiction 1996

Digging to America (2006) ile:

Finalist, The Orange Prize for Fiction 2007

A Spool of Blue Thread (2015) ile:

Finalist, The Man Booker Ödülü 2015
Finalist, Baileys Women's Prize for Fiction 2015

Redhead By the Side of the Road (2020) ile:

Ön liste, The Man Booker Ödülü 2020

Ömür boyu başarı için:

Finalist, The Man Booker International Prize 2011
Sunday Times Edebiyatta Mükemmellik Ödülü 2012

Kaynakça
Dış bağlantılar
Röportaj
Radyo 4 Röportajı
1980'de Tyler, Eudora Welty ile yaptığı ziyaretini "taçlandıran etkisi" olarak anlattı.
Diane Rehm Show'da Canlı Radyo Röportajı