kaan39/turkish-wikipedia-dataset-clean huggingface dataset:
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 62/243 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun "İşgal Altındaki Azerbaycan Topraklarındaki Durum" başlıklı 62/243 sayılı kararı, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 14 Mart 2008 tarihinde 62. oturumda Dağlık Karabağ'daki duruma ilişkin olarak kabul ettiği bir karardır. Karar, Dağlık Karabağ'ı ilgilendiren beşinci Birleşmiş Milletler belgesi oldu.

Karar, Azerbaycan'ın uluslararası kabul görmüş sınırları içindeki egemenliğine ve toprak bütünlüğüne saygı ve desteğin sürdüğünü yineledi. Ermeni kuvvetlerinin Azerbaycan'ın işgal altındaki tüm topraklarından derhal, tam ve koşulsuz geri çekilmesini talep etti ve hiçbir devletin Azerbaycan topraklarının işgalinin sürdürülmesine yardımda bulunmayacağını vurguladı. Karar, Dağlık Karabağ Savaşı'nın sona ermesinden bu yana Ermenistan ile Azerbaycan arasında en ağır ateşkes ihlali olan 2008 Ağdere çatışmalarından kısa bir süre sonra kabul edildi.

Hukuki statüsü
Uzmanların çoğu, Birleşmiş Milletler kararlarının çoğunun bağlayıcı olmadığını düşünmektedir. Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın 10. ve 14. maddeleri, genel kurul kararlarına "tavsiyeler" olarak atıfta bulunur. Birleşmiş Milletler kararlarının tavsiye niteliği taşıdığı, Uluslararası Adalet Divanı tarafından da defalarca vurgulanmıştır.

Karar taslağı
2005 yılının başlarında Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun bir araştırma heyeti göndermesi Azerbaycan topraklarında Ermenilerin yerleşimini doğrulamıştı. Azerbaycan'ın Birleşmiş Milletler Daimi Temsilcisi Akşin Mehdiyev tarafından sunulan A/62/L.42 sayılı karar taslağı 39 kabul oyuna karşı 7 karşı oy ile 100 çekimser oy ile kabul edildi.

Kabul
Karşı
Ayrıca bakınız
Azerbaycan-Ermenistan ilişkileri
Karabağ Savaşı
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin Dağlık Karabağ sorunu üzerine aldığı kararlar listesi
Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi'nin 1416 Sayılı Kararı

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Bildirisi

Birleşmiş Milletler Bildirisi ( ), II. Dünya Savaşı'nın Müttefik Devletlerini resmîleştiren ve 1942 ile 1945 arasında 47 ulusal hükûmet tarafından imzalanan ana antlaşmadır. 1 Ocak 1942'de Arkadya Konferansı sırasında ABD, Birleşik Krallık, Çin ve Sovyetler Birliği, sonraları Birleşmiş Milletler Bildirisi olarak bilinecek olan kısa bir belgeyi imzaladılar ve bir sonraki gün 22 ulusun daha temsilcileri belgeye imzalarını eklediler.

Birleşmiş Milletler Bildirisi, 26 Haziran 1945'te 50 ülke tarafından imzalanan Birleşmiş Milletler Antlaşması'nda resmiyet kazanan Birleşmiş Milletler'in temelini oluşturdu.

İmzacılar
Kaynakça
Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun ES-11/1 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun ES-11/1 sayılı kararı, Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun 2 Mart 2022'de kabul edilen on birinci acil özel oturumunun kararıdır. Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinin kınandığı belirtmekte ve Rus kuvvetlerinin tamamen geri çekilmesini, Rusya'nın tek taraflı bağımsızlıklarını ilan eden Donetsk ve Lugansk Halk Cumhuriyetlerini tanıma kararını geri almasını talep etmektedir. 2 Mart 2022 tarihli Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Kararının onuncu paragrafı, Belarus'un Ukrayna'ya karşı yasadışı güç kullanımına karıştığını doğrulamaktadır.

ES-11/1 sayılı karar, 96 ülkenin desteğiyle kabul edilmiştir. Bu karar için toplamda 141 kabul, 5 ret ve 35 çekimser oy kullanılmıştır.

Arka plan
Acil özel oturum, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından belirli bir durum hakkında acil tavsiyelerde bulunmak üzere planlanmamış bir toplantıdır. Güvenlik Konseyi'nin daimi üyelerinden birinin vetosu nedeniyle uluslararası barış ve güvenliğin korunmasıyla ilgili bir durumda harekete geçmediği herhangi bir zamanda toplanabilir.

Bu mekanizma, 1950 yılında "Barış için Birlik" kararı ile tanıtılmış ve şunları ilan etmiştir:
Birleşmiş Milletler'in ana organlarından biri olan Güvenlik Konseyi, uluslararası barış ve güvenliği koruma sorumluluğunu taşır. Ancak, Konseyin daimi üyeleri arasında anlaşmazlık olması halinde, Konsey bu sorumluluğunu yerine getiremeyebilir. Bu durumda, Genel Kurul devreye girer ve üyelere kolektif önlemler hakkında tavsiyelerde bulunarak, uluslararası barış ve güvenliğin korunmasına yardımcı olur. Bu önlemler arasında, gerektiğinde silahlı kuvvetlerin kullanılması da yer alır. Genel Kurul, bu sırada toplantıda değilse, talep tarihinden itibaren yirmi dört saat içinde acil özel oturumda toplanabilir.

1950'ler ve 1960'larda, Genel Kurul'un kolektif önlemler önerme yeteneği üzerinde yoğun tartışmalar yaşandı. 1962 yılında Uluslararası Adalet Divanının bir danışma görüşünde belirttiği gibi, "yürütme eylemi" sadece Güvenlik Konseyi'nin yetkisinde olsa da, Genel Kurul, barışı koruma gücü kurmak gibi birçok karar alabilme yetkisine sahiptir.

24 Şubat 2022 tarihinde Rusya, Ukrayna'ya karşı büyük ölçekli bir saldırı başlattı. Daha sonra, Güvenlik Konseyi adında bir toplantı yapıldı ve burada bir karar alınarak, Rusya'nın Ukrayna'dan askerlerini geri çekmesi istendi. Ancak, bu karar veto edildi.

Oylama
Acil durum oturumunun yeniden başlatılması
Ukrayna'nın işgalinin geri çevrilmesine dair herhangi bir kanıt olmadığı için, acil toplantı yeniden yapıldı ve 24 Mart 2022 tarihinde ES-11/2 sayılı kararı kabul ettiler. Bu karar, ES-11/1 Kararı'nda ifade edilen talep ve endişeleri tekrarladı.

Ayrıca bakınız
Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun 68/262 sayılı kararı

Notlar
Kaynakça
Birleşmiş Milletler Binyıl Bildirgesi

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 8 Eylül 2000'de New York'taki Birleşmiş Milletle merkezinde toplanan dünya liderlerinin katıldığı üç günlük Milenyum Zirvesi'nin ardından, barış, kalkınma, çevre, insan hakları, yoksulluk, açlar ve fakirler, Afrika ve Birleşmiş Milletler ile ilgili yaklaşık 60 hedefi kabul etti. Bu hedefler Milenyum Deklarasyonu (Karar 55/2) olarak adlandırıldı. Kararın uygulanmasına rehberlik etmek için Genel Kurul tarafından 14 Aralık 2000'de bir takip kararı kabul edildi. Deklarasyonun uygulanmasındaki ilerleme, 2005 Dünya Zirvesi'nde liderler tarafından gözden geçirildi. Deklarasyon 8 bölüm ve 32 paragraftan oluşmaktadır.

Bölümler
Milenyum Deklarasyonu, zirve sırasında 189 dünya lideri tarafından kabul edilen sekiz bölüm ve temel hedeflerden oluşmaktadır: Deklarasyon, Viyana Deklarasyonu ve Eylem Programı'ndan sonra, Birleşmiş Milletler Şartı'nın Prensipleri ve sürdürülebilir kalkınma ile ilgili anlaşmalar kapsamında uluslararası insan hakları hukukunun ve uluslararası insancıl hukukun uygulanmasını vurgulamaktadır. Ayrıca Deklarasyon, Olimpik barışına bireysel ve kolektif olarak uyulmasını teşvik etmektedir.

Değerler ve İlkeler
Özgürlük
Eşitlik
Dayanışma
Hoşgörü
Doğaya Saygı - "Sürdürülebilir kalkınma ilkelerine uygun olarak tüm canlı türlerinin ve doğal kaynakların yönetiminde gösterilir."
Ortak Sorumluluk

Başlıca Hedefler

Barış, Güvenlik ve Silahsızlanma
Kalkınma ve Yoksulluğun Giderilmesi
Ortak Çevrenin korunması
İnsan Hakları, Demokrasi ve İyi Yönetişim
Savunmasızların korunması
Afrika'nın Özel İhtiyaçlarının karşılanması
Birleşmiş Milletlerin Güçlendirilmesi

Ayrıca bakınız
Birleşmiş Milletler
Birleşmiş Milletler Binyıl Kalkınma Hedefleri
Viyana Beyannamesi ve Eylem Programı
Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Filistin Özel Raportörü

Birleşmiş Milletler Filistin Özel Raportörü, Birleşmiş Milletler için çalışan ve işgal altındaki Filistin topraklarında 1967'den beri insan hakları durumuyla ilgili raporlar sunan özel raportördür. Bu yetki, 1993 yılında İnsan Hakları Komisyonu tarafından kurulmuştur. Francesca Albanese, 2022 yılında bu göreve atanan ilk kadındır.

Raportörler listesi
Kaynakça
Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliği

Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliği, Birleşmiş Milletler'in (BM) ana idari organı. Örgütün en önemli organlarından Birleşmiş Milletler Sekreterliği Genel Sekreterliğe bağlıdır. 1 Ocak 2017'den beri BM Genel Sekreterliği görevini António Guterres yürütmektedir.

Görev süresi beş yıl olan Genel Sekreter'in ataması Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin tavsiyesi doğrultusunda yapılır. Beş yıllık süre uzatılabilir.

Birleşmiş Milletler Genel Sekreterleri
Dış bağlantılar
BM Genel Sekreterliği
Birleşmiş Milletler Geçici Yürütme Makamı

Birleşmiş Milletler Geçici Yürütme Makamı (UNTEA) / Batı Yeni Gine'deki Birleşmiş Milletler Güvenlik Gücü (UNSF), Ekim 1962'de, Hollanda'nın Batı Yeni Gine'nin kolonisini yönetmek için New York Anlaşması'nın ikinci maddesine uyarınca kurulmuş yönetimdir. Yönetim 1 Mayıs 1963'te sona erdi.

Tarih
Endonezya bağımsızlığını ilan ettikten sonra Batı Yeni Gine'nin durumu Hollanda ile Endonezya arasında tartışma konusu oldu. Endonezya tarafı bölgenin kendi topraklarına ait olduğu iddia ederken, Hollanda tarafı bölgenin Endonezya'ya ait olmadığını ve bölgenin durumunun çözülmesi için bölgede Self determinasyon uygulayacağını ve bu uygulanana kadar bölgeyi Hollanda'nın yöneteceğini belirtmişti.

Mayıs 1959'da bir Amerikalı diplomat, Self determinasyon uygulanana kadar bölgenin idaresinin Birleşmiş Milletler'e ait olmasını teklif etti.

Endonezya, Aralık 1961'de Batı Yeni Gine topraklarında paraşütçüler bıraktı. Bu girişim Hollanda ve Endonezya arasında siyasi bir krize neden oldu. Amerika, anlaşmazlığı çözebilmek amacıyla arabuluculuk yaptı ve bunun sonucunda Eylül 1962'de New York Anlaşması imzalandı.

Anlaşma ile; Batı Yeni Gine yönetimini elinde bulunduran Hollanda, 1 Ekim 1962'de yönetimi Birleşmiş Milletler'e devredecekti. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu anlaşmayı onayladı ve 21 Eylül 1962'de 1752 Genel Kurul kararı ile Batı Yeni Gine'de Birleşmiş Milletler yönetimi kabul edildi. Yönetim, 1 Mayıs 1963 yılında bölgenin yönetimini Endonezya'ya devredecekti. Sözleşmede ayrıca, bölgenin yönetimi Birleşmiş Milletler'den Endonezya'ya geçince Endonezya'nın bölgede uygulayacağı uygulamaları güvence altına aldı ve güvenceler arasında Batı Yeni Gine'nin statüsünü belirlemek için yabancı ülke vatandaşı haricindeki tüm erkek ve kadının oy kullanacağı bir seçimin düzenlenmesiydi.

Yönetim Birleşmiş Milletler'e geçtikten sonra, devletin başına Guatemala kökenli José Rolz-Bennett geçti ve José Rolz-Bennett'ten sonra İran kökenli Djalal Abdoh yönetti. Sivil yönetim, burayı idare etmenin yanı sıra askeri gözlemciler aracılığıyla barışı koruma rolüne de sahipti.

Yedi aylık geçiş döneminde, Hollandalı memurlar ve yetkililer yavaş yavaş Hollanda'ya çağrıldı ve yerlerine yerli ve Endonezyalı yetkililer geçti. Yetki devrinin ardından Bonay, ilk Endonezya Valisi olarak atanması konusunda anlaşmaya varıldı.

Yetki devri 1 Mayıs 1963'te gerçekleşti ve Batı Yeni Gine, Endonezya'nın bir eyaleti haline geldi.

Birleşmiş Milletler tarihinde bu uygulama ilk defa gerçekleşmiş ve bu uygulama daha sonra Kamboçya'da (UNTAC), Hırvatistan'da (UNTAES), Kosova'da (UNMIK) ve Doğu Timor'da (UNTAET) gerçekleştirmişti.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleri

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleri (Kalıcı Beş, Büyük Beş veya P5 olarak da bilinir), Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde kalıcı koltuk verdiği beş egemen devlettir: Çin Halk Cumhuriyeti (eski adıyla Çin Cumhuriyeti ), Fransa Cumhuriyeti, Rusya Federasyonu (eski adıyla Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği), Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı ve Amerika Birleşik Devletleri.

Daimi üyelerin hepsi II.Dünya Savaşı'nda müttefik (ve bu savaşın galipleri) ve aynı zamanda nükleer silahlara sahip devletlerdir (ancak beşinin tümü Birleşmiş Milletler kurulmadan önce nükleer silah geliştirmemişti). Konseyin kalan 10 üyesi, toplam 15 BM üye devleti olacak şekilde Genel Kurul tarafından seçilir. Beş daimi üyenin tümü, uluslararası destek düzeyine bakılmaksızın herhangi bir "esaslı" Konsey kararı taslağının kabul edilmesini engelleyebilecek veto hakkına sahiptir.

Mevcut kalıcı üyeler
Aşağıda BM Güvenlik Konseyi'nin mevcut daimi üyelerinin bir tablosu bulunmaktadır.


Daimi üyelerin mevcut liderleri
Aşağıdakiler, güncel olarak BM Güvenlik Konseyi'nin daimi üyelerini temsil eden devlet ve hükümet başkanlarıdır:

Not listesi
Kaynakça
Konuyla ilgili yayınlar
Nico J. Schrijver and Niels M. Blokker (eds.). 2020. Elected Members of the Security Council: Lame Ducks or Key Players? Brill.com.
This is referred to by some as the "Italian Model".
Birleşmiş Milletler Güvenli Bölgeleri

Birleşmiş Milletler Güvenli Bölgeleri (BM Güvenli Bölgeleri), 1993 yılında Bosna-Hersek topraklarında Bosna Savaşı sırasında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin çeşitli kararlarıyla kurulan insani koridorlardı.

16 Nisan 1993’te Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Kararı 819 ile Srebrenitsa bölgesi güvenli bölge ilan edildi. 6 Mayıs 1993’te ise Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Kararı 824 ile bu statü Saraybosna, Žepa, Goražde, Tuzla ve Bihać’a genişletildi. Bu şehirler ve bölgeler, BM barış koruma birimleri UNPROFOR’un koruması altına alındı.

BM Güvenli Bölgeleri’nin kurulması, bugün Birleşmiş Milletler’in en tartışmalı kararlarından biri olarak kabul edilmektedir. Kararlar, Bosna-Hersek gibi bir savaş bölgesinde bu güvenli bölgelerin nasıl korunacağına dair net bir prosedür sunmuyordu. Bu karar, diplomatik bir çıkmaza yol açtı çünkü kararı destekleyen üye devletler, siyasi nedenlerle güvenli bölgelerin güvenliğini sağlamak için gerekli adımları atmaya isteksizdi.

1995 yılında BM Güvenli Bölgeleri’ndeki durum kötüleşti ve bu, Srebrenitsa katliamı ile sonuçlanan bir diplomatik krize yol açtı; bu olay, İkinci Dünya Savaşı’ndan beri Avrupa’daki en kötü katliamlardan biriydi. Güvenlik Konseyi Kararı 819 ve 836, Srebrenitsa’yı "gerekirse güç kullanımı da dahil olmak üzere tüm gerekli yollarla" korunacak bir "güvenli bölge" olarak belirlemişti. BM Güvenli Bölgeleri’ne yönelik devam eden saldırılar ve Saraybosna Kuşatması’nın sürmesi, sonunda Bosna-Hersek’te NATO’nun Kasıtlı Güç Operasyonu adlı müdahalesine yol açtı.

Savaşın sonunda, tüm Güvenli Bölgeler Republika Srpska Ordusu tarafından saldırıya uğradı ve Srebrenitsa ile Žepa ele geçirildi.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1701 sayılı kararı

1701 sayılı Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararı, 2006 Lübnan Savaşı'nı sona erdirmek amacıyla 11 Ağustos 2006'da Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nce alınmış karardır. Karar, 15 üyenin hepsinin kabul oyu vermesiyle alınmıştır. Kararı 12 Ağustos'ta Lübnan ve Hizbullah, 13 Ağustos'ta ise İsrail kabul etmiştir. 14 Ağustos 8:00'da (yerel saat) ateşkes başlamıştır.

Kararın önemli noktaları şunlardır:

Çatışmalara son verilmesi.
Güney Lübnan'a Lübnan ve UNIFIL askerlerinin konuşlanmasına paralel olarak İsrail'in Lübnan'da işgal ettiği bölgelerden çekilmesi.
Hizbullah'ın silahsızlandırılması.
Lübnan'ın, Lübnan hükûmeti tarafından tamamen kontrol edilmesi.
Litani Nehrinin güneyinde Hizbullah dahil paramiliter nitelikle hiçbir bir gücün bulunmaması.

Dış bağlantılar
Kararın tam metni, Wikisource (İngilizce)
Türkiye'nin UNIFIL'e katkısı konusunda bilgiler
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 242 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 242 sayılı kararı, Altı Gün Savaşının ardından BM Güvenlik Konseyi tarafından 22 Kasım 1967 günü alınmıştır. Birleşmiş Milletler Sözleşmesinin altıncı bölümüne göre alınmıştır. Büyük Britanya elçisi Lord Caradon tarafından yazılmıştır. Karar konuyla ilgili hazırlanan beş karar taslağından biridir.

Karar "Orta Doğu'da âdil ve kalıcı bir barışın sağlanması" çağrısı yapar. Bunun sağlanması için belirlenen ilkeler "İsrail'in son savaşta işgal ettiği tüm topraklardan çekilmesi" ve "bölgedeki tüm devletlerin güvenli ve tanınmış sınırlar dahilinde varolma hakkına saygı duyulması" şeklindedir.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 353 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 353 sayılı kararı, 20 Temmuz 1974 tarihinde 1779 numaralı

Tüm Birleşmiş Milletler'e üye ülkelerin Kıbrıs Cumhuriyeti'nin egemenlik, bağımsızlık ve toprak bütünlüğüne saygı göstermesi çağrısında bulunulmuştur.

Kaynakça
Dış bağlantılar
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 353 sayılı kararı (tam metin)
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1898 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1898 sayılı kararı, BM Genel Sekreteri'nin Birleşmiş Milletler Kıbrıs Barış Gücü'nün 6 aylık bir süre daha ada üzerinde konuşlandırılması hakkında önerisi ve Kıbrıs hükûmetî'nin 15 Aralık 1983'ten sonra Barış Gücü'nün ada üzerinde var olması gerektiği düşüncesi yüzünden BM Barış Gücü'nün 15 Haziran 2010 tarihine kadar ada üzerinde faaliyetlerde bulunma süresi uzatıldı. Karar Türkiye'nin karşı, diğer 14 üyenin kabul oyu ile alındı.

Türkiye'nin BM Daimi Temsilcisi Ertuğrul Apakan, karşı oy kullanmalarının sebebini Kıbrıs Türkleri'nin rızasının alınmaması ve karar içeriğindeki dilden dolayı olduğunu açıkladı.

Kaynakça
Dış bağlantılar
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları (2009)
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1898 sayılı kararı
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1930 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1930 sayılı kararı, BM Genel Sekreteri'nin Birleşmiş Milletler Kıbrıs Barış Gücü'nün 6 aylık bir süre daha ada üzerinde konuşlandırılması hakkında önerisi ve Kıbrıs hükûmetî'nin 15 Aralık 1983'ten sonra Barış Gücü'nün ada üzerinde var olması gerektiği düşüncesi yüzünden BM Barış Gücü'nün 15 Aralık 2010 tarihine kadar ada üzerinde faaliyetlerde bulunma süresi uzatıldı. Karar Türkiye'nin karşı, diğer 14 üyenin kabul oyu ile alındı.

Kararı konseyin daimi üyeleri olan Çin, Fransa, Rusya, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri tam desteklerken, Türkiye'nin BM Daimi Temsilcisi Ertuğrul Apakan, karşı oy kullanmalarının sebebini Kıbrıs Türklerinin rızasının alınmaması ve karar içeriğindeki dilden dolayı olduğunu açıkladı.

Kaynakça
Dış bağlantılar
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları (2010)
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1930 sayılı kararı
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2 sayılı kararı, İran ve Sovyetler Birliği'nin arasındaki anlaşmazlığı gidermek amacıyla tarafları görüşmeye çağıran karardır. Yapılan ikili görüşmelerin Güvenlik Konseyi'ne ivedilikle bildirilmesini de istemiştir. Karar, 30 Ocak 1946 tarihinde oybirliğiyle kabul edilmiştir.

Arka planı
Çatışmanın kaynağı, 1942 yılında, İran'ın olası bir Alman saldırısına maruz kalması durumunda, İngiliz ve Sovyet birliklerinin petrol sahasını savunması için ülkeye girmesine izin veren antlaşmaya dayanmaktadır. Anlaşmanın imzalanmasının ardından Amerikan askerleri de ülkeye girdi. 1942 antlaşması, tüm yabancı birliklerin, savaşın sonlanmasından itibaren altı ay içinde İran'ı terk etmesini gerektiren özel bir hüküm içeriyordu. Bununla birlikte, Birleşik Krallık ve ABD, İran'a petrol tavizleri için baskı yapmaya başladı ve bunu Sovyetlerin benzer eylemleri izledi.

ABD Başkanı olarak Harry S. Truman'ın seçilmesi, İran'da kalan Sovyetler Birliği'ne karşı daha düşmanca bir Amerikan dış politikası başlattı. Ülke, ABD'nin Sovyet etkisinin yayılmasını kontrol altına almak için uyguladığı yeni 'sertlik' politikasının test alanı haline geldi. Buna karşılık Moskova, bölgedeki nüfuz alanını korumak için İran hükûmetini devirmek için savaşan isyancıları desteklemeye başladı. Bunun üzerine Amerika Birleşik Devletleri, krizin başlangıcına değinen resmi bir şikayet biçiminde konuyu Birleşmiş Milletler'e taşıdı.

Karar sonrası yaşananlar
Yabancı birliklerin geri çekilmesi için verilen süre, 2 Mart 1946'da sona erdi. Ancak Sovyet birlikleri, İran'da kaldı. Birlikler, Sovyetler Birliği ve İran'ın anlaşmaya varmasının ardından 25 Mart 1946'da ülkeyi terk etti. Askerlerin geri çekilmesi karşılığında İran, Moskova'ya petrol tavizleri verdi.

Ayrıca bakınız
Azerbaycan Millî Hükûmeti
Mahabad Cumhuriyeti

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1973 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1973 sayılı kararı, 17 Mart 2011 tarihinde Libya'nın durumu hakkında kabul edilen bir tedbirdir. Güvenlik Konseyi kararı Fransa, Lübnan ve Birleşik Krallık tarafından önerildi.

On Güvenlik Konseyi üyesi (Bosna-Hersek, Kolombiya, Gabon, Lübnan, Nijerya, Portekiz, Güney Afrika ve daimi üyeler Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri) olumlu oy kullandı. Beşi (Brezilya, Almanya ve Hindistan ve daimi üyeler Çin ve Rusya) ise çekimser kaldı ve kimse karşı oy kullanmadı.

Kararda, "acil ateşkes" talep edilmekte ve uluslararası toplumun Libya'da uçuşa yasak bölgenin oluşturmasını onaylamaktadır.

Oylama
* Kalın yazılanlar Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleridir.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2016 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 2016 sayılı kararı, 27 Ekim 2011 tarihinde 2011 Libya İç Savaşı'nın bitmesi nedeniyle oy birliğiyle alınan bir karardır. İç savaşın bitmesi ve Muammer Kaddafi'nin ölümüyle meydana gelen "olumlu gelişmeler"i göz önüne alan konsey, yabancı ülkelerin "sivilleri korumak için gerekli her şeyi yapması"na izin veren ve askerî müdahale için yasal zemin oluşturan 1973 sayılı kararın geçerliliği için bir sona erme tarihi koydu. Bu tarih 31 Ekim 2011 günü, Libya yerel saatiyle 23:59 olarak belirlendi. Alınan kararla yaratılan uçuşa yasak bölge de bu tarihte kaldırıldı.

Karar, Libya Ulusal Geçiş Konseyi'nin "ülkenin özgürlüğü"nü ilan etmesinin ardından alındı. Rusya'nın Birleşmiş Milletler büyülekçisi Vitaliy Çurkin ise NATO'nun bu kararı dikkate almasını beklediklerini belirtti.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1000 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1000 sayılı kararı, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin Birleşmiş Milletler Kıbrıs Barış Gücü'nün 6 aylık bir süre daha ada üzerinde konuşlandırılması hakkında oy birliğiyle aldığı karardır. Daha önce alınmış 186 (1964) ve 969 (1994) kararlara atıfta bulunulan kararda konsey Kıbrıs Sorunu'nun çözümüne yönelik politik ilerlemenin yokluğuna yönelik endişelerini dile getirmiş ve Barış Gücü'nün görevi 31 Aralık 1995 tarihine kadar uzatılmıştır.

BM Genel Sekreteri Boutros Boutros-Ghali'nin raporunu gözden geçiren konsey, iki taraftaki askeri yetkililerin ara bölgede herhangi bir olay meydana gelmemesini sağlamasını ve Barış Gücü'yle iş birliği yapmasını talep etti.

Dış bağlantılar
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1873 sayılı kararı
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2034 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 2034 sayılı kararı, Uluslararası Adalet Divanı'ya ilgili 19 Ocak 2012 tarihinde alınan bir karardır. Oy birliğiyle alınan kararda istifa eden mahkeme yargıcı Evn Şevket el Hasavane'nin yerine yapılacak yeni üye seçiminin 27 Nisan 2012 tarihinde gerçekleştirilmesi kararlaştırıldı.

Kaynakça
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1199 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1199 sayılı kararı, BM Güvenlik Konseyi'nin 23 Eylül 1998'de kabul ettiği bir karar. Kararda Kosova'daki Arnavut ve Yugoslav tarafların ateşkes yapması talep edildi.

Oylamada 14 ülke kabul oyu vermiş, sadece Çin çekimser kalmıştır.

Ayrıca bakınız
1998-1999 Kosova Savaşı
Yugoslav Savaşları

Kaynakça
Dış bağlantılar
UNHCR.org'da kararın metni
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1244 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1244 sayılı kararı, BM Güvenlik Konseyi'nin 10 Haziran 1999'da kabul ettiği bir karar. Kararla birlikte Birleşmiş Milletler Kosova Geçici Yönetim Misyonu (UNMIK) oluşturuldu.

1244 sayılı karar on dört ülkenin oyu ile kabul edilirken Çin çekimser kaldı.

Ayrıca bakınız
1998-1999 Kosova Savaşı
Yugoslav Savaşları

Kaynakça
Dış bağlantılar
UNHCR.org'da kararın metni
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1546 sayılı kararı

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1546 sayılı kararı, BM Güvenlik Konseyi'nin 8 Haziran 2004'te kabul ettiği bir karar. Kararda Irak Geçici Hükûmeti'nin kurulması desteklendi, işgalin sona ermesinden duyulan memnuniyet dile getirildi ve çok uluslu gücün durumu ve Irak hükûmeti ile ilişkileri belirlendi. Konsey üyesi 15 ülke de kararı destekledi.

Ayrıca bakınız
Irak Savaşı

Kaynakça
Dış bağlantılar
UNHCR.org'da kararın metni