Charles-Henri Sanson

Charles-Henri Sanson, tam adı Chevalier Charles-Henri Sanson de Longval (15 Şubat 1739 - 4 Temmuz 1806), Kral XVI . Kırk yıldan fazla bir süre Paris şehrinde idam cezası verdi. Kral Louis XV'e suikast girişiminde bulunan Robert-François Damiens dâhil yaklaşık 3.000 kişiyi kendi eliyle idam etti. Sanson daha sonra Kral Louis XVI'yı idam edecekti.

Hayatı
Charles-Henri Sanson, Paris'te Charles Jean-Baptiste Sanson ve ilk eşi Madeleine Tronson'un çocuğu olarak dünyaya geldi. İlk olarak Rouen'deki manastır okulunda büyüdü, ta ki 1753'te başka bir öğrencinin babası, babasını cellat olarak tanıdı ve okulun itibarını zedelememek için okulu bırakmak zorunda kaldı. Charles-Henri daha sonra özel eğitim gördü. Ailesinin işine karşı güçlü bir nefreti vardı.

Bir cellat olarak kariyeri
Charles-Henri Sanson, Louis XVI'nınki de dâhil olmak üzere 2.918 infaz gerçekleştirdi. Sanson, monarşinin destekçisi olmamasına rağmen, başlangıçta kralı idam etme konusunda isteksiz olsa da sonunda infazı gerçekleştirdi. David Jordan'ın belirttiği gibi, "Hiçbir Mösyö de Paris bir kralı idam etme onuruna sahip olmamıştı ve Sanson kesin talimatlar istiyordu." Sanson, devrimci Paris'in siyasi ve psikolojik baskılarını yaşadı. Sanson, görevdeki Geçici Hükûmetin yetkisi altında Louis XVI'yı idam etme görevine sahipti. Bir cellat soyunun vârisi olarak, bu görevi reddetmek, ailenin adına leke sürmek, kendisi ve aile üyeleri için tehlike anlamına gelirdi. Devrimci bir değişim döneminde iktidardakiler hızla değişirken, yalnızca kralı değil, aynı zamanda birbirini izleyen devrik memur dalgalarını da idam etmek zorunda olmanın stresini yaşadı.

Ancak, Louis XVI'nın infazı özel bir önem taşıyordu Kurtarma çabalarından korkan Paris sokakları, Louis'in arabasının 21 Ocak 1793'te sabah 10'da iskeleye varması kasvetli iki saat sürdüğü için askerlerle doluydu. Sanson saçını verimli bir şekilde kestikten sonra, Louis kalabalığa hitap etmeye çalıştı ancak bir davul sesiyle susturuldu ve Louis'in başı kesildi, Sanson kalabalığa göstermek için hemen ardından kafasını sepetten çekti. Ancak infaz mümkün olduğu kadar sorunsuz gitmemiş olabilir: "Louis'nin ölümüyle ilgili iki anlatımdan biri, bıçağın tek seferde tüm boynunu kesmediğini ve temiz bir kesim elde etmek için cellat tarafından taşınması gerektiğini gösteriyor. " O halde büyük olasılıkla, infaz hızlı ve hızlı olmaktan çıkıp daha zor ve acı verici hale geldi. Bununla birlikte, David Andress'in belirttiği gibi, "Omurgası zaten kopmuşken, yine de Louis'nin bir hesabın iddia ettiği 'korkunç ağlamayı' çıkarmış olması pek olası değil." Tanıklar, yanağına tokat atıldığında yüzünde "kesin bir öfke" ifadesi olduğunu bildirdi. Sık sık tekrarlanan anekdot, giyotin kurbanlarının aslında kısa bir süre için bilinçlerini koruyabileceklerini öne sürmeye hizmet etti, Albert Camus'un Giyotin Üzerine Düşünceler adlı eserinde de dahil. ("Charlotte Corday'in kesik kafasının celladın tokatının altında kızardığı söylenir." ) Birkaç dakika önce bir kadına yönelik bu suç kabul edilemez bulundu ve Legros, patlaması nedeniyle üç ay hapis cezasına çarptırıldı.

16 Ekim 1793'te kraliçe Marie-Antoinette, Charles-Henri'nin Garde Nationale'de bir subay olan oğlu Henri tarafından idam edildi. Sanson ve adamları, Hébert, Danton, Desmoulins, Saint-Just ve Robespierre dâhil olmak üzere birbirini izleyen tanınmış devrimci dalgalarını idam ettiler. Daha az bilinen Cécile Renault'dur.

Giyotin savunucusu
Devrimden sonra Sanson, giyotinin standart infaz biçimi olarak benimsenmesinde etkili oldu. Joseph-Ignace Guillotin, Antoine Louis'in yeni infaz makinesini halka açık bir şekilde teklif ettikten sonra, Fransız Meclisine benzersiz bir ağırlık ve içgörü içeren bir muhtıra sundu. Tüm teçhizatının sahibi ve bakımını yapan Sanson, ikna edici bir şekilde, birden fazla infazın eski yöntemler için fazla talepkar olduğunu savundu.

Mesleğinin görece hafif aletleri yoğun kullanım nedeniyle bozuldu ve tamir ve değiştirme maliyetleri fahişti ve celladın üzerine makul olmayan bir yük biniyordu. Daha da kötüsü, onları kullanmak için gereken fiziksel efor çok yorucuydu ve kazalara yol açması muhtemeldi ve kurbanların kendileri de uzun, öngörülemeyen prosedürler sırasında çaresizlik eylemlerine başvurmaları muhtemeldi

Kaynakça