Bayburt

Bayburt, Türkiye'nin Doğu Karadeniz bölgesinde yer alan ve Çoruh nehri kıyısındaki bir şehirdir. Şehir, Bayburt ilinin de idarî merkezi ve merkez ilçesidir.

Etimoloji
Yerleşim tarih boyunca çeşitli yönetimlerin egemenliğinde olmasından ya da birçok halkın yaşamasından kaynaklı çeşitli adlandırmalar almıştır. Bizanslılar dönemindeki kaynaklarda Payper, Paypert ve Babert olarak yerleşimden bahsedilmiştir. Arap kaynaklarında Bâbirt (بابرت) adıyla görülen Orta Çağ dönemi Ermeni kayıtlarında Payberd(Բաբերդ), 1291 yılında II. Mesud adına basılan sikkede Baypırt, Akkoyunlularla ilgili yakın zamanlı yayınlarda Pâpîrt (پاپيرت), yerleşimi gören İtalyan seyyah Marco Polo’nun kitabında Paipurth ve Osmanlılarda Bayburd (بايبورد) şeklinde yerleşim adlandırılmıştır. Berd, Ermenice kale anlamına gelmekle birlikte yerleşimin tam etimolojik anlamı bilinmemektedir. Evliya Çelebi eseri olan seyahatnamesinde tarihi kronolojiyle çok uymayacak şekilde, Akkoyunlu beylerinin Danişmetlilerle birlikte tarihi Horasan bölgesindeki Mahan diyarından Anadolu'da Bayburt dolaylarına geldiklerinde hazine ve maden bularak zenginleştikleri ve eski Türkçede zengin anlamına gelen “bay” oldukları, bunun sonucunda da yerleşime Bay-yurd adını verdiklerini belirtmiştir.

Tarihçe
Doğu Karadeniz bölgesinde bulunan yerleşim, Bizans döneminde Haldia Theması sınırları içerisinde yer almış ve Bayburt kalesi I. Justinianus (527-565) devrinde tahkim edilmiştir. Bizans-Arap mücadelesi sonrasında Pakraduni Hanedanlığı topraklarına katıldı.

Bayburt ve yöresi Türkler'in Anadolu'da ilk yerleştikleri bölgelerdendir. 1054 yılında Tuğrul Bey komutasındaki Selçuklu akınlarına kalmış, ancak şehir merkezi ve kalesi doğrudan kuşatılamadı. 1072 yılında Saltuklu Beyliği tarafından ele geçirildi. Birinci Haçlı Seferi sırasında Bizans Valisi Theodoros Gavras tarafından ele geçirilse de 1098'de Danişmend Gazi'nin oğlu İsmail tarafından Danişmendliler Beyliği hakimiyetine alındı. Danişmendliler Beyliği'nin yıkılmasını müteakip yeniden Saltuklu Beyliği egemenliğine giren yerleşim 1202 yılında beyliğin yıkılmasıyla Anadolu Selçuklu Devleti hakimiyetine girdi. II. Süleyman Şah'ın kardeşi ve Erzurum Meliki olan Muğiseddin Tuğrulşah döneminde Bayburt kalesi önemli bir tamirattan geçirildi. 1202-1230 arasında Erzurum Meliki olan Muğiseddin Tuğrulşah ve oğullarının hakimiyetinde olan yerleşim 1230 yılında Sultan Alaaddin Keykubat tarafından tekrar Selçuklu denetimine alındı.

1243 Kösedağ Muharebesi sonrasında Moğol baskısını yaşasa da Selçuklu hakimiyetinde kalan yerleşim 1308 yılında Anadolu Selçuklu Devletinin yıkılmasıyla İlhanlı valilerinin egemenliği altına girdi. İlhanlılar devrinde Tebriz-Trabzon İpek Yolu üzerinde bulunması sayesinde ticari ve ekonomik yönden oldukça zenginleşti. Bu dönemde Ceneviz ve Venedik ticaret kervanlarının güzergahında bulunan yerleşim, ünlü seyyah Marco Polo tarafından da ziyaret edilmiştir. İlhanlı hükümdarı Ebu Said Bahadır Han'ın 1334 yılında ani ölümünden sonra yaşanan iç karışıklık esnasında İlhanlı komutanlarından Alaeddin Eretna tarafından yeni kurduğu Eretna Beyliği topraklarına katıldı. Erzincan beyliğiyle yaşanan mücadeleler neticesinde Erzincan Beyliği hakimiyetine giren yerleşim, Kadı Burhâneddin'in Erzincan Beyi Mutahharten üzerine 1395 yılında yaptığı sefer sırasında Akkoyunlu beylerinden Kutlu Bey oğlu Ahmed Bey'in yardımıyla ele geçirilmiş ve Kadı Burhâneddin tarafından da ikta olarak Ahmed Bey'e verilmiştir. Çok kısa süren Karakoyunlu hâkimiyetinden sonra yerleşim 1501 yılına kadar Oğuzların Bayındır boyu'na mensup Akkoyunlular'ın denetiminde kaldı. Bu dönem, şehrin demografik ve kültürel Oğuz-Bayındır karakterinin pekiştiği ana süreç oldu. Bu tarihte Safeviler tarihinde ele geçirilen Bayburt, 1514 yılı Ekim'inde Bıyıklı Mehmed Paşa tarafından Osmanlı topraklarına katıldı. Osmanlı'nın ilk dönemlerinde Safevi sınırına yakın bir kaleye sahip olması nedeniyle stratejik önemi bulunan yerleşim Erzurum Eyaletinin sancağı konumundaydı. Bununla birlikte Erzurum savaşlar nedeniyle harap ve boş olduğundan 1534 yılına kadar Bayburt, eyaletin merkez sancağı ve beylerbeylerinin ikametgâhı konumundaydı. 1553 yılında Şah Tahmasb komutasındaki Safevi akınlarında şehir başarıyla savunuldu. İlerleyen yıllarda bazen sancak bazen de paşa sancağının bir kazası konumundaydı.
Osmanlı döneminin ilk yıllarında Gayrimüslim nüfusun fazla olduğu şehirde, 17. yüzyıldan itibaren Müslüman nüfusun oranı artmıştır. 1642 yılı avarız defterine göre şehirde 6 mahalle ve 12 adette cemaate bağlı birim bulunmakta olup, avarız vergisi kaydı tutulan 475 Müslüman, 247 Hristiyan hane ile 78 askeri görevli mevcuttur. Bayburt ilerleyen yıllarda ticari hayatı önemini korumakla birlikte önemi azalmaya başlamıştır.

Evliya Çelebi 1647 yılında şehri ziyareti sırasında burada her pazar günü Kadızâde Mehmed Bey Camii önünde kurulan pazarda 5-10 bin kişinin alışveriş ettiğini, 300 dükkân ve bir bedestenin bulunduğunu, kıymetli seccade ve kilimlerin başka yerlere ihraç edildiğini belirtir. 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında 19 Temmuz 1829'da Bayburt Rusların eline geçti.

Birkaç aylık kısa Rus egemenliği, Edirne Antlaşması uyarınca son buldu. Ancak Rus güçleri geri çekilirken şehirde ve kalede önemli tahribat yaşandı. Avrupalı seyyahların anlatılarında, yaşanan bu tahribat nedeniyle şehrin yarısının tahrip olduğu, yoksulluk ve sefalet içerisinde bir şehir olarak görülmektedir. 1845 yılı Bayburt Temettuat defterine göre şehirde; 9 mahallede (Cami-i Kebir, Fettahan, Uzunkadı, Ahmed-i Zencani, Kadızade, Kaleardı, Veysel Efendi, Tuzcuzade, Karasakal) 261 hane yaşamaktaydı. Ancak bununla birlikte yakın zamanlardaki doğum-ölüm belgelerinde Zahid Efendi, Şeyh Hayran, Şingah ve Veli Şaban olmak üzere 4 mahalleden daha bahsedilebilmektedir.

1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında Osmanlı'nın doğudaki toprak kayıplarının neticesinde sancak statüsüne çıkarılmışsa da 1888'de tekrar kaza statüsüne getirildi. Erzurum Sıhhiye Müfettişi Doktor Şerif Bey tarafından 1913 yılında hazırlanan rapora göre; kaza merkezinde 8.184'ü Müslüman ve 1.915'i Ermeni olmak üzere 10.099 kişi yaşamaktaydı. Bina olarak ise Bayburt merkezde hükûmet konağı, belediye binası, redif dairesi, 1 rüşdiye, 4 iptidaiye (ilkokul), 1 inas ibtidaisi, 2 Ermeni iptidaisi (ilkokul), telgrafhane, 3 hamam, 500 dükkân ve mağaza, 50 kahve, 10 han, 3 otel, 4 meyhane, 13 değirmen, 25 fırın, 1 mezbaha, 1 debbağhane (tabakhane), 1 sabunhane, 1 mumhane, 7 cami, 3 mescit, 12 medrese ve 2 kilise ve 2.183 ev bulunmaktaydı.

I. Dünya Savaşı esnasında Osmanlı güçlerinin çekilmesiyle 16 Temmuz 1916'da Bayburt şehri yeniden Rus işgaline uğradı. Rus işgalinden önce şehrin Müslüman ahalisinin de önemli kısmı güvenli gördükleri bölgelere doğru çekilmişti. 18 Aralık 1917'de imzalanan Erzincan Mütarekesi sonucu Rus güçlerinin 21 Şubat 1918 tarihinde çekilmesiyle Bayburt yeniden Osmanlı hâkimiyetine katıldı. Rus işgali ve sonrasında otorite boşluğundan faydalanan bazı Ermeniler ve Rumlardan oluşan çetelerin faaliyetleri sonucu şehirdeki Müslüman halkın bir kısmı öldürülmüş, yaşananlar esnasında binaların çoğu da hasar görmüştür.

Erzurum'a bağlı olan Bayburt, 1926'da Gümüşhane'ye bağlı bir ilçe oldu. 21.06.1989 tarihinde Bayburt ilinin kurulmasıyla da ilin merkez ilçesi oldu.

Toponimi ve etnografya çalışmaları; Bayburt ve çevresinin demografik yapısının iki ana Türk zümresinin birleşimiyle oluştuğunu göstermektedir. Şehrin ana nüfus gövdesini oluşturan Oğuzların Bayındır boyu unsurlarına, tarihsel süreçte Kafkasya üzerinden güneye inen Kıpçak Türkleri dahil olmuştur. Bu Kıpçak unsur Bayburt'a Oğuz Türklerinin aksine Horasan bölgesinden değil, Kafkasya'dan inmişlerdir. Bu yoğun Kıpçak bakiyesine Bayburt'tan başka Gümüşhane ve Yusufeli'nde de rastlanır.

Coğrafya
Bayburt yüzölçümü ve nüfusu itibarıyla Türkiye'nin en küçük illerinden biridir. Yüzölçümü bakımından 81 il içerisinde 74. sıradadır. Doğu Karadeniz sıradağlarının hemen güneyindeki Çoruh vadisinde yer alır. Kuzeyde Trabzon ve Rize ile doğuda Erzurum güneyde Erzincan ve batıda Gümüşhane illeri ile komşudur. Merkez ilçenin yüzölçümü 2.705 km²dir.

Bayburt'un engebeli arazisinin jeolojik yapısı oldukça karışıktır. Kuzeyde ve doğuda Soğanlı dağlarının güney kesimlerindeki küçük alanlarda bol fosil bulunmaktadır. İlin yer altı zenginlikleri arasında gümüş, bakır, kurşun, çinko karışımı damarlar ile linyit rezervleri bulunmaktadır.

İlin toplam alanının %45'i dağlardan oluşur. Bayburt'u Karadeniz'den ayıran sıradağlar batıdan doğuya sırayla Zülfe (2750 m) Kemer (2856 m) Soğanlı (2750 m), Haldizen (3000 m), Kırklar (3350 m) dağları. Güneyde sıralanan dağlar ise Çavuşkıran (2850 m), Kop (2600 m), Çoşan (2963 m), Sarıhan (2400 m), Otlukbeli (2520 m) ve Pulur (2300 m) dağlarıdır.

İki dağ silsilesinin arasında Çoruh Nehri akmaktadır. Çoruh'un ana kaynağı Mescit Dağı'ndan gelmektedir. Nehir il sınırlarına Güneydoğudan girmektedir. Bu ana kol Masat vadisinde Maden bucağı yakınlarında Kop suyu ile birleşir. Irmak burada geniş bir alana yayılmış olup, Bayburt ovasının oluşumuna ve taşıdığı alüvyonlarla sulu tarıma olanak sağlar. Bayburt'tan geçmeden önce civarındaki birçok derenin de suyunu topladığından şehrin içinden oldukça coşkulu bir biçimde akar. Kale tepesi ile Duduzar tepesi arasında derin bir vadi oluşturduktan sonra Kale ardından yine düz bir biçimde devam eder. Düzeker ovasında ırmağın diğer önemli bir yan kolu olan Değirmencik suyunu alır. Daha sonra dirsek yaparak Çoruh ırmağı derin Çoruh vadisine girer. Doğuya doğru akışına devam ederek ili terk eder.

Dağlarla çevrelenen ve ortasında akan Çoruh Irmağı'nın kollarıyla parçalanan Bayburt Ovası yaklaşık 900 km²'dir ve dört önemli bölümden meydana gelir. Batıda yer alan Mormuş Düzlüğü, kuzeyde Aydıntepe Ovası, kuzeydoğuda Değirmencik kesiminde yer alan Düzeker Ovası ve güneydoğu bölümünde Keçevi Düzü; 1.500–1.700 m arasında yüksekliklere sahip ovalardır. İl merkezinin denizden yüksekliği ise ortalama 1.550 metredir.

İklim
Nüfus
Ekonomi
Ekonomik hayat, tarihi gelişim içinde çok fazla değişmemiştir. Ticaret ve sanayinin gelişim göstermediği ilde tarım ve hayvancılık neredeyse her dönem temel geçim kaynakları ve ekonomik faaliyetler olmuştur. Tarım ürünü olarak hububat çeşitleri, yem bitkileri, şeker pancarı ve az da olsa meyve sebze üretimi yapılmakta, ancak ilin asıl sebze ihtiyacı diğer illerden karşılanmaktadır. Arazinin büyük bir kısmı kıraç olup sulu tarım sadece Çoruh vadisinde, Aydıntepe ve Sünür (Çayıryolu) ovalarında yapılmaktadır.

Hayvancılık ilin en önemli geçim kaynağıdır. Arazi hayvancılık yapmaya çok elverişlidir. Mera hayvancılığı yapılmaktadır. Son yıllarda besi hayvancılığına doğru bir gelişme gözlenmektedir. Süt inekçiliği ıslah çalışmaları da devam etmektedir. Bayburt'un ilçe ve köylerinde arıcılık yapan aile sayısında büyük artış gözlenmekte, il sathında bal üretimi yapılmaktadır.

Bayburt ili çok eski transit ticaret yolu olan Trabzon-İran arasındaki "İpek ve baharat yolu"nun bir durağıdır. Tarım dışında kalan ekonomik yapısı, üretim yolu ile satışa arz şeklinde değil, dışarıdan getirip satışa sunma şeklinde gelişmiştir.

Kültür ve sanat
Müzeler ve ören yerleri
Bayburt ilindeki müzeler ve ören yerleri çeşitli sebeplerle şehrin geneline yayılmaktadır. Bayburt'un en önemli açık hava müzesi merkezde yer alan Bayburt Kalesi'dir. Bunun dışında Aydıntepe yer altı şehri önemli bir insan yapımı kalıntıdır. Çağdaş sanat müzesi olan Baksı Müzesi, Kenan Yavuz Etnografya Müzesi ve merkezde bulununan Bayburt Müzesi önemli yerlerden bir kaçıdır. Özel müzelerin 2023 yılı istatistiklerine göre ziyaretçi sayısı yaklaşık elli bindir.

Ayrıca jeolojik olaylarla meydana gelmiş Helva Köyü Buz Mağarası, Çımağıl Mağarası gibi birçok yeraltı oluşumu bulunmaktadır.

Kümbet, Cami ve birçok İslami dönem tarihî eserin yer aldığı şehirde Abdülvehhâb Gâzî türbesi, Şehit Osman Türbeleri gibi birçok kümbetin yanı sıra, Bayburt Ulu Camii, Korgan Köprüsü ve birçok şehitlik bulunmaktadır.

Kültür
Kültürel olarak değişik özelliklere sahip olan bu ilin oda kültürü olarak adlandırılan, şehrin geneline yayılmış geleneksel özel mekanlar bulunmaktadır. Bu yapılar sosyal ihtiyaçların karşılanması için halk tarafından yapılmakta ve yürütülmektedir.

Bayburt Odalarının Tarihçesi

Bayburt'u diğer illerden ayıran en önemli özellik; köylerdeki köy odaları ve şehir merkezindeki mahalle odalarıdır. Bu gelenek, Türkiye'de sadece Bayburt'ta yaşatılmaktadır.

Başlangıçta bu odalar, varlıklı aileler tarafından çevredeki insanların cenaze, düğün, sohbet ve eğlence gibi ihtiyaçlarına hizmet etmesi amacıyla inşa edilmiştir.

Bayburt, kültürel değerlerinden ödün vermemiş nadir şehirlerden biridir. Eskiden bu odalar, halkın bir araya geldiği, sevinç ve kederin paylaşıldığı kültür merkezleriydi. Özellikle kış aylarında masal anlatımları, halk hikâyeleri, âşık atışmaları ve çeşitli oyunlarla zaman değerlendirilirdi. Gençler, bu ortamlarda toplum kurallarını öğrenirdi.

Misafirler odalarda ağırlanır, ihtiyaçları karşılanırdı. Bu gelenek, özellikle otel olmayan köylerde önemliydi.

Mimari Özellikleri

Odalar genellikle 100–150 m² olup, duvar kenarları halı kaplı oturma bölmeleriyle çevrilidir. Ahşap tavanlı ve halı serili tabanlıdır. Bazı odalarda şömine, saat ve geleneksel düzen bulunur. Misafirler baş köşeye oturtularak onurlandırılırdı.

Kültürün Merkezi olarak Odalar

Odalar geçmişte halkın buluşma, sohbet etme, eğlenme ve öğrenme yeriydi. Masallar, destanlar okunur; halk ozanları şiirlerini burada paylaşırdı. Eğlenceler, oyunlar ve sağdıç geceleri bu odalarda yapılırdı.

Günümüzde Bayburt Odaları

Günümüzde odalar eski fonksiyonlarını tam olarak sürdürmese de, daha donanımlı hale gelmişlerdir. Artık içinde oturma salonu, gasilhane, yemekhane, mutfak, kütüphane, yatakhane ve eğitim odaları bulunan yapılar olarak hizmet vermektedir. Modern ısıtma sistemleriyle donatılmış bu odalar, hala Bayburt kültürünün bir parçası olarak varlığını sürdürmektedir.

Mutfak
Bayburt ilinde birçok yöresel yemek bulunmakla birlikte en ünlü kültürel yiyecekleri şöyledir:



Şenlikler ve festivaller
Rus işgali altındaki Bayburt'un 21 Şubat 1918'de Türk kuvvetleri tarafından kurtarılması nedeniyle her yıl 21 Şubat'ta geleneksel düşman işgalinden kurtuluş kutlamaları yapılır. Bunun yanı sıra yaz aylarında düzenlenen Dede Korkut Şenlikleri de bir gelenek olarak yürütülür.

Tarihi, kültürel ve etnik festivallerin yanı sıra, yerel dini bir kutlama olarak onbeşi geleneği de yöresel olarak kutlanmaktadır. Her Ramazan ayının 14. günün gecesi şeker bayramı edasında, 15'i geleneği olarak şehrin genelinde yaygın olarak özellikle çocuklar tarafından kutlanır. İftar saatinden sonra tatlı, kuruyemiş, meyve veya çikolata gibi karşılıklı verilen hediyerle büyük bir coşkuyla, Ramazan ayının yarılanmasının sevinci kutlanır. Bu geleneğin onyıllardır devam ettiği bilinse de, ne zaman başladığı kesin olarak bilinmemektedir.

Eğitim
Devlet üniversitesi olarak Bayburt Üniversitesi adıyla bir üniversiteye sahiptir. Bayburt merkezde bulunan Babertiye kampüsü ve merkez kampüsü olmak üzere iki ana kampüsü bulunan üniversite, 15 binden fazla öğrencisi ile öğrenim vermektedir.

Belediye başkanları
Osmanlı dönemi
Cumhuriyet dönemi
Kaynak:

Ayrıca bakınız
Bayburt ilindeki yerleşim yerleri listesi

Notlar
Kaynakça
Dış bağlantılar
Bayburt Kaymakamlığı
Bayburt Belediyesi
Bayburt YerelNET