Dünya Barış Konseyi

Tarihçe
Dünya Barış Konseyi kurulduğu 1949 yılından beri Dünya barışı, silahsızlanma küresel güvenlik, ulusal bağımsızlık, ekonomik ve sosyal adalet ve gelişim, çevrenin korunması, insan hakları, bağımsızlık mücadelesi veren halklarla dayanışma için ve emperyalizme karşı mücadele etmektedir. Kurucu başkanı Frederic Joliot-Curie'nin "Barış herkesin işidir." sözünü kendine ilke edinen DBK, dünyanın pek çok ülkesinde bulunan barıştan yana örgütlerin federasyonudur.

İlke ve Amaçlar
Barış Konseyi'nin yol gösterici ilkeleri ve amaçları şunlardır:

Emperyalist savaşlara ve egemen ülke ve ulusların işgaline karşı çıkma,
Tüm kitle imha silahlarının yasaklanması ve silahlanma yarışının sona erdirilmesi; yabancı askeri üslerin kaldırılması; etkin uluslararası denetim altında tam ve evrensel silahsızlanma,
Her türlü sömürgecilik, yeni-sömürgecilik, ırkçılık, cinsiyetçilik ve diğer ayrımcılık biçimlerinin ortadan kaldırılması,
Barışın tesisi için temel olan halkların egemenlik ve bağımsızlık hakkına saygı,
Devletlerin toprak bütünlüğüne saygı,
Ulusların iç işlerine karışmama,
Dostluk ve karşılıklı saygıya dayalı, karşılıklı yarar sağlayan ticaret ve kültürel ilişkilerin kurulması,
Farklı siyasi sistemlere sahip devletler arasında barışçıl bir arada yaşama,
Uluslar arasındaki anlaşmazlıkların çözümünde güç kullanımı yerine müzakereler.

Ulusal Egemenlik Mücadeleleri
Dünya Barış Konseyi, özgürlük ve kendi kaderini tayin hakkı için verilen pek çok mücadelede öncü olmuş ve bu mücadelelere katılmış, emperyalizme ve onun mekanizmalarına karşı çıkmıştır:

Dünya Barış Konseyi, Nelson Mandela'nın Robben Adası'ndan serbest bırakılması ve Güney Afrika'daki barbar apartheid sisteminin sona erdirilmesi kampanyasını başlatmışlardır. Apartheid döneminde, ABD ve Güney Afrika'nın Angola ve Mozambik'te meşru hükûmetleri devirmeye çalışan karşı-devrimcilere yardımı durdurmasını talep etmişlerdir.
El Salvador, Nikaragua ve Kolombiya'daki ABD müdahalelerine ve Grenada ile Panama'nın işgaline karşı çok sayıda protesto gösterisi düzenlemişlerdir.
İsrail-Filistin çatışmasında adil, iki devletli bir çözümü savunmuşlar; 1967 sınırları içinde, başkenti Doğu Kudüs olan bağımsız bir Filistin Devleti'ni desteklemişlerdir.
Vietnam halkının ABD'nin kanlı savaşındaki ve Fransız sömürge işgaline karşı kahramanca mücadelesinde ön saflarda yer almışlardır. DBK, “Agent Orange” mağdurlarıyla dayanışma içinde durmuşlar ve mağdurların ve ailelerinin tazmin edilmesini talep etmişlerdir.
1999'da Yugoslavya'ya yönelik NATO bombardımanına karşı kararlı bir şekilde durmuşlar ve geniş tabanlı protestolar düzenlemişlerdir.
Her iki Körfez Savaşı'na ve Afganistan savaşına karşı çıkmışlardır. Irak'ın işgalinin sona ermesini talep etmişler, işgale direnen halklarla, kendi geleceklerini belirleme hakları için dayanışma içinde olduklarını ifade etmişlerdir.
Küba'ya yönelik ambargoyu şiddetle kınamışlar ve ABD'nin bu ülkenin iç işlerine müdahalesinin sona ermesini talep etmişlerdir.
2002'de Venezuela'daki darbe girişimi sırasında açıkça tavır almışlar ve ABD hükûmeti ile diğer emperyalistlerin Venezuela'daki Hugo Chavez'in meşru hükûmetini devirme girişimlerini durdurmasını ısrarla talep etmişlerdir.
Dünyadaki tüm yabancı askeri üslere karşı mücadelede aktif bir rol oynamışlardır.
Avrupa Birliği'nin militarizasyonunu ve “Lizbon Antlaşması”nı kınamışlar ve buna karşı çıkmışlardır.
2009'daki zirvesinde, NATO'ya ve 60 yıllık insanlık suçlarına karşı Strasbourg'da ve onlarca ülkede tavır almışlardır.
Tüm nükleer silahların tamamen ortadan kaldırılmasını ve küresel silahsızlanmayı talep etmişlerdir.
2010'da Lizbon ve 2012'de Chicago'daki NATO Zirveleri sırasında anti-NATO faaliyetlerini aktif bir şekilde organize etmişler ve katılmışlardır.
2011'de NATO'nun Libya'ya yönelik saldırısına ve son dönemde Suriye ile İran'a yönelik devam eden tehditlere ve emperyalist müdahalelere karşı çıkmışlardır.

Ayrıca bakınız
Sovyet Barış Komitesi

Kaynakça
Dış bağlantılar
Dünya Barış Konseyi
Barış Derneği
Gathering the pieces of peace