Büyük Almanya çözümü

Büyük Almanya çözümü, 1848 Frankfurt Ulusal Meclisi'nde tartışılan ancak reddedilen Avusturya'nın dahil olduğu ve onun tarafından yönetilen bir Alman ulusal devleti modelidir. Sonunda kararlaştırılan ve Avusturya dışındaki Alman Konfederasyonunun tüm üyelerinin Prusya hegemonyası altında olmasını sağlayan Küçük Almanya çözümüne zıttı.

Son derece milliyetçi ve anti-Semitik Pan-Germenler, "Büyük Almanlar"dan ayırt edilmelidir. 1890'larda Büyük Alman çözümünü destekleyen kişiler Alman İmparatorluğu'nda Pan-Alman Derneği'nde ve Avusturya İmparatorluğu'da Pan-Germen Birliği'nde toplandılar.

20. yüzyılda, başlangıçta ulusal liberaller ve demokratlar tarafından kullanılan Großdeutsch (Büyük Almanya) terimi, öncelikle Almanya ve Alman-Avusturya'daki sağcı partiler tarafından kullanılan Versay Barış Antlaşması ve Saint-Germain Antlaşması'na karşı bir savaş terimi haline geldi. Hedefleri, İtalya veya Fransa gibi dıştan gelen direnişe rağmen, çoğunluğu Almanca konuşan nüfusa sahip tüm bölgeleri kapsayacak bir imparatorluktu.

Nasyonal Sosyalistler, Büyük Almanya çözümünü Avusturya'nın ilhakından sonra geriye dönük bir gerçekleşme olarak gördüler (Avusturya-Macaristan'ın dağılmasına ve ikili monarşinin dört farklı devlete bölünmesine rağmen), bu nedenle Alman İmparatorluğu'nu oradan "Büyük Almanya" olarak adlandırdılar. Buna ek olarak, Alman sorununa emperyalist bir çözüm için çabaladılar: Nazi rejimi altında, kurulacak olan “Büyük Cermen İmparatorluğu”nun Avrupa kıtası üzerinde kalıcı hakimiyet elde etmesine yardım edilecek ve etkilenen bölgeler “Germen olmayanların üyeleri, özellikle de Slav halkları” ile Almanlaştırılacaktı.”

Ulusal hareketin bir parçası olarak Büyük Almanya çözümü
Büyük Almanya (Großdeutsch) sözcüğü ilk olarak Frankfurt Ulusal Meclisi Başkanı Eduard von Simson tarafından kullanılmıştır. Bu daha büyük Alman hareketi, özellikle Baden, Württemberg, Bavyera ve Avusturya gibi güney Almanya eyaletlerinde yaygındı; takipçileri çoğunlukla liberaldi. 1848 Mart Devrimi bağlamında bu, Prusya'nın doğu vilayetleri de dahil olmak üzere Alman Konfederasyonu'nun tüm Almanca konuşulan bölgelerini içerecek olan bir Alman ulusal devletinin kurulması anlamına geliyordu ve tarihsel nedenlerle (Bohemya Krallığı, Avusturya'nın Karniola ve Kıyı Bölgesi toprakları) ayrıca Çeklerin yaşadığı ve Slovenlerin nüfusun çoğunluğunu oluşturduğu alanlardı.

Ulusal Meclis'te Büyük Almanya çözümü, üniter bir devlet arasında değişen anayasal fikirlerle Donnersberg (aşırı sol), Württemberger Hof (orta sol), Casino, Pariser Hof (orta sağ) ve Café Milani (sağ) fraksiyonları üniter bir devlet ile daha gevşek bir federasyon arasında değişen anayasal fikirlerle temsil ediliyordu.

Bununla birlikte, bu fikir siyasi olarak ancak Avusturya İmparatorluğu'nun bölünmesi yoluyla gerçekleştirilebilirdi ki bu, eşzamanlı bir Macar devrimi olmadan düşünülemezdi. Avusturya Başbakanı Felix zu Schwarzenberg bu nedenle, Aralık 1848 gibi erken bir tarihte Büyük Almanya çözümünü açıkça reddetti. 12 Ocak 1849'da, Frankfurt Ulusal Meclisi'ndeki sağcı liberal Casino fraksiyonundan Hermann von Beckerath, "Avusturya'yı beklemek, Alman birliğinin ölümüdür" dedi.

Alman sorunu, orijinal hizip sınırlarını giderek daha fazla gölgeledi. Şubat 1849'da, Büyük Almanya çözümünün destekçileri (hem birleşik bir devlet için çabalayan solcular hem de muhafazakar federalistler) buluşma yeri Mainlust hanı olan bir ittifak kurdu. Bu (istikrarsız) parlamento grubu 260 kadar milletvekilinden oluşuyordu. Ancak koalisyonları, Prens Schwarzenberg'in Habsburg monarşisinin Alman olmayan bölgelerini de içeren ve liberal ve demokratik ulusal hareketin fikirleriyle uyumlu olmayan Büyük Avusturya planı karşısında dağıldı.

28 Mart 1849 tarihli Frankfurt İmparatorluk Anayasası'nda, ulus devleti Prusya Kralı aracılığıyla kalıtsal imparatorluk onuru ile anayasal bir monarşi olarak kurabilme umuduna dayanan Küçük Almanya çözümü nihayet galip geldi. Yine de anayasa, Avusturya'nın (Alman Konfederasyonu sınırları içinde) katılma olasılığını açık bıraktı. Bu dava için Reich Parlamentosu'ndaki milletvekilleri de sağlandı. Bununla birlikte, bu daha çok 1849'da daha büyük Alman milletvekillerine verilen bir taviz olarak görülmelidir.

Prusya ve diğer devletler devrimi şiddetle bastırdı. Prusya'nın (Erfurt Birliği) birleşme girişimi ve Avusturya ile Prusya'nın savaşın hazır olduğu 1850 Sonbahar Krizinden sonra, 1851'de Alman Konfederasyonu yeniden kuruldu.

Liberal ve demokratik hareketin çoğunluğu, 1859'da Küçük Almanya çözümünü izleyen Alman Ulusal Birliği'nde birleşti. Buna karşılık, 28 Ekim 1862'de Büyük Almanya destekçilerinin yaklaşık 500 tanesi Frankfurt'ta toplandı ve orada Alman Reform Derneği'ni kurdu. Bu dernek, Avusturya'nın endişelerine karşı olumlu bir tavır sergileyen ve 1863 Avusturya reform projesini destekleyen güney Almanlardan oluşuyordu.

Büyük Alman reform önerileri 1849/1850 ve 1863
Habsburg İmparatoru I. Franz Joseph'in saltanatı, 1848'in sonunda devrimi bastırma çabalarıyla başladı. Bir Alman federal devletini kesinlikle reddetmişti. Ancak başbakanı Felix Fürst zu Schwarzenberg, yalnızca kamuoyu nedeniyle de olsa, Almanya'nın birleşmesi sorununa tamamen olumsuz bir tavır almak istemedi. 1849'da Büyük Avusturya'yı, yani Alman Konfederasyonunun, Macaristan ve kuzey İtalya da dahil olmak üzere Habsburg monarşisinin tüm bölgelerini içerecek şekilde genişletilmesini önerdi.

Bu fikir Schwarzenberg için ilgi çekiciydi çünkü tüm bölgelerin federal askeri kuvvetlerden yararlanmasına izin verecekti. Buna bağlı olarak, federal hükûmet örneğin Macaristan ve İtalya'daki Alman kökenli olmayan ayaklanmalarla mücadeleye yardım edecekti.

Dört Kral İttifakı'nın Şubat 1850'deki reform önerisi de bu yönde ilerledi: Bununla Bavyera, Hannover, Saksonya ve Württemberg krallıkları Erfurt Birliği ile temasa geçti. Yenilenmiş bir Alman Konfederasyonu, tüm Avusturya'yı kapsamalı ve federal bir devlet haline gelmemeli, yeni organlar ve genişletilmiş bir federal amaç almalıdır.

1863'teki Frankfurt Prensleri Günü'nde Avusturya, Ludwig von Biegeleben tarafından formüle edilen Frankfurt Reform Yasasını sundu. Kuşkusuz, artık Avusturya'nın daha önce federal olmayan bölgelerinin katılımıyla ilgili değildi. Ancak bu reform önerisi, eskisinden daha fazla görev ve organa sahip bir eyaletler federasyonunu da hedefliyordu. Reform edilen federal anayasa, Avusturya'nın Alman Konfederasyonu üzerindeki liderliğini onaylayıp güçlendirerek, onu Orta Avrupa'daki Büyük Alman, monarşik, federal devletler konfederasyonunun lider devleti haline getirecekti. Otto von Bismarck'ın tavsiyesi üzerine Prusya Kralı I. Wilhelm, Fürstentag'a (Frankfurt Prensleri Günü) katılmayı reddetti ve reform önerisi başarısız oldu.

Nihayet 1866'da Avusturya ile Bavyera ve Hannover gibi müttefiklerinin kaybettiği Prusya-Avusturya Savaşı çıktı. Barış antlaşmasına göre, Prusya'nın kuzey ve orta Alman eyaletleriyle (Kuzey Almanya Konfederasyonu) federal bir devlet kurmasına izin verildi. Takip eden yıllarda Avusturya, güney Almanya'daki gelişmeleri etkilemeye çalıştı. Ancak 1870/71'de Fransa-Prusya Savaşında, güney Alman devletleri Kuzey Almanya Konfederasyonu'na katıldı.

İskandinavya'da Büyük Almanya
Kuzey Almancayı konuşan İskandinavları bir Alman devletine dahil etme fikri, bazen Pan-Germenizm olarak da anılır. Jacob Grimm, Munch'ın Danimarka karşıtı Pan-Germanizmini benimsedi ve Jutland yarımadasının tamamının Danimarkalılar gelmeden önce Almanlar tarafından doldurulduğunu ve bu nedenle haklı olarak Almanya tarafından geri alınabileceğini, Danimarka'nın geri kalanının ise İsveç'e dahil edilmesi gerektiğini savundu. Bu düşünce tarzına, Danevirke'nin bazı kısımlarını kazmış bir arkeolog olan Jens Jacob Asmussen Worsaae, Danimarka topraklarının en eski sakinlerinin dilini bilmenin hiçbir yolu olmadığını savunarak karşı çıktı. Ayrıca, Almanya'nın Fransa ve İngiltere'nin büyük bir kısmı üzerinde daha sağlam tarihsel iddiaları olduğuna ve Slavların (aynı mantıkla) Doğu Almanya'nın bazı kısımlarını ilhak edebileceğine işaret etti. Worsaae'nin argümanlarının gücüne bakılmaksızın, pan-Germanizm, Schleswig ve Holstein'daki Alman milliyetçilerini teşvik etti ve 1848'de Birinci Schleswig-Holstein Savaşı'na yol açtı. Buna karşılık, bu muhtemelen Pan-Germanizm'in Danimarka'da hiçbir zaman Norveç'te olduğu kadar yükselmedi. Pan-Cermen eğilimler, özellikle Norveç bağımsızlık hareketi arasında yaygındı. Tanınmış destekçiler arasında Peter Andreas Munch, Christopher Bruun, Knut Hamsun, Henrik Ibsen ve Bjørnstjerne Bjørnson vardı. Norveç milli marşının sözlerini yazan Bjørnson, 1901'de şunları ilan etti:



20. yüzyılda Alman Nazi Partisi; Danimarkalılar, Hollandalılar, İsveçliler, Norveçliler ve Flamanlar gibi halklar da dahil olmak üzere Almanya'nın önderliğinde Avrupa'nın Cermen halklarının çoğunu içine alacak bir Büyük Cermen İmparatorluğu yaratmaya çalıştı.

Alman karşıtı İskandinavizm, Nazi Almanyasının pan-Germen emellerine yanıt olarak 1930'larda ve 1940'larda Danimarka'da yükseldi.

Dünya Savaşları Arasında
Birinci Dünya Savaşı'nın bir sonucu olarak Avusturya-Macaristan monarşisinin çöküşü, imparatorluğun Avusturya yarısının Almanca konuşulan bölgelerini şimdi cumhuriyetçi olan Alman İmparatorluğu (Weimar Cumhuriyeti) ile birleştirmeyi mümkün kıldı. 12 Kasım 1918'de Alman-Avusturya Geçici Ulusal Meclisi tarafından oybirliğiyle kabul edildi.

Ancak bu çözüm, Avusturya'nın kendisini Alman Avusturyası (Saint-Germain Antlaşması) olarak adlandırmasını da yasaklayan dünya savaşının galip güçleri tarafından engellendi. Ancak savaşlar arasında Avusturya'daki Büyük Alman Halk Partisi, Alman İmparatorluğu ile birleşme peşinde koşmaya devam etti. Sadece Büyük Alman Halk Partisi değil 1933'e kadar Sosyal Demokratlar da bu siyaseti takip etti.

Avusturya, Mart 1938'de Adolf Hitler'in liderliğindeki Almanya'ya ilhak edildi. 1943'te Alman İmparatorluğu'nun resmi devlet adı Büyük Alman İmparatorluğu olarak değiştirildi.

1945'ten beri tarih
Almanya'nın İkinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisi, tıpkı Birinci Dünya Savaşı'nın Pan-Slavizmin ölümüne yol açması gibi, Büyük Almanya'nın düşüşünü beraberinde getirdi. Almanya'nın bazı bölümleri harap oldu ve ülke önce Sovyet, Fransız, Amerikan ve İngiliz bölgelerine, ardından Batı Almanya ve Doğu Almanya'ya bölündü. Avusturya, Almanya'dan ayrıldı ve Avusturya'daki Alman kimliği de zayıfladı. Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi, Almanya'ya Birinci Dünya Savaşı'ndan daha büyük toprak kayıpları getirdi ve doğu Almanya'nın büyük bir kısmı doğrudan Sovyetler Birliği ve Polonya tarafından ilhak edildi. Almanların yenilgisinin ölçeği emsalsizdi; Pan-Germanizm, Nazi partisi tarafından "üstün ırk" ve İskandinavizm gibi ırkçı kavramlara bağlandığı için tabu haline geldi. Ancak 1990 yılında Almanya'nın yeniden birleşmesi eski tartışmaları yeniden canlandırdı.

Kaynakça