Değerli taş

Değerli taş (mücevher, kıymetli taş, yarı kıymetli taş veya sadece mücevher de denir), kesildiğinde veya parlatıldığında mücevher veya diğer süs eşyaları yapmak için kullanılan mineral kristal parçasıdır.

Değerli taş (veya kıymetli taş) mücevher yapımında ve bazen de sanayide kullanılan, nispeten az bulunduğu için maddi değeri yüksek mineral. elmas, yakut, zümrüt ve safir dışındakiler genellikle yarı değerli taş kabul edilir. Bazı kayaçlar (lapis lazuli, opal ve obsidyen gibi) ve ara sıra mineral olmayan organik maddeler (kehribar, oltu taşı ve inci gibi) de mücevher olarak kullanılabilir ve bu nedenle sıklıkla değerli taş olarak kabul edilirler. Çoğu değerli taş serttir, ancak Brezilyait gibi bazı daha yumuşak mineraller, renkleri veya parlaklıkları veya estetik değeri olan diğer fiziksel özellikleri nedeniyle mücevherlerde kullanılabilir . Ancak genel olarak konuşursak, yumuşak mineraller kırılganlıkları ve dayanıklılık eksiklikleri nedeniyle genellikle değerli taş olarak kullanılmazlar.

Dünyanın her yerinde bulunan renkli değerli taş endüstrisi (yani elmas dışındaki her şey) 2023 itibarıyla yaklaşık 1,55 milyar ABD doları olarak tahmin edilmekte ve 2033 yılına kadar istikrarlı bir şekilde 4,46 milyar ABD doları değerine ulaşması öngörülmektedir.

Değerli taş uzmanına değerli taş bilimci, değerli taş yapımcısına taş ustası veya değerli taş kesicisi denir; elmas kesicisine diamantaire denir.

Doğada bir kristalin oluşması milyonlarca yıl sürebilmektedir. Bunların küçük bir kısmı insanlar tarafından farklı yollarla bulunarak işlenir. İşlenmesinin ardından değerini, kalitesi, büyüklüğü ve ayarı belirler. Bu birkaç farklı etkene göre şekillenir. Dünya üzerindeki en değerli taş olarak kabul edilen, şüphesiz elmastır.

Özellikler ve sınıflandırma
Batı'da kökeni Antik Yunanlara kadar uzanan geleneksel sınıflandırma, değerli ve yarı değerli ayrımıyla başlar; diğer kültürlerde de benzer ayrımlar yapılmaktadır. Modern kullanımda değerli taşlar zümrüt, yakut, safir ve elmastır; diğer tüm değerli taşlar yarı değerlidir. Bu ayrım, ilgili taşların antik çağlardaki nadirliğinin yanı sıra kalitelerini de yansıtır: Hepsi yarı yarı saydamdır, en saf hallerinde güzel renkleri vardır (renksiz elmas hariç) ve 8 ile 10 arası Mohs ölçeği sertlik numarasıyla çok serttir. Diğer taşlar renklerine, yarı saydamlıklarına ve sertliklerine göre sınıflandırılır. Geleneksel ayrım mutlaka modern değerleri yansıtmaz; örneğin garnetler nispeten ucuzken, tsavorite adı verilen yeşil garnet, orta kalitedeki bir zümrütten çok daha değerli olabilir. Sanat tarihi ve arkeoloji'de kullanılan yarı değerli taşlar için kullanılan bir diğer geleneksel terim ise sert taştır. 'Değerli' ve 'yarı değerli' terimlerinin ticari bağlamda kullanılması, gerçek piyasa değerine yansıtılmadığında bazı taşların diğerlerinden daha değerli olduğunu öne sürmesi nedeniyle muhtemelen yanıltıcıdır; ancak arzu edilirliğe atıfta bulunulduğunda genellikle doğru olacaktır.

Modern zamanlarda değerli taşlar, değerli taşları ve özelliklerini değerli taş bilimi alanına özgü teknik terminoloji kullanarak tanımlayan değerli taş bilimciler tarafından tanımlanır. Bir gemologun değerli bir taşı tanımlamak için kullandığı ilk özellik taşın kimyasal bileşimidir. Örneğin, elmaslar karbondan ( ) ve yakutlar alüminyum oksitten ( ) oluşur. Birçok değerli taş, kübik veya üçgen veya monoklinik gibi kristal sistemlerine göre sınıflandırılan kristallerdir. Kullanılan bir diğer terim ise değerli taşın genellikle bulunduğu form olan alışkanlıktır. Örneğin, kübik kristal sistemli elmaslar genellikle oktahedronlar olarak bulunur.

Değerli taşlar farklı gruplara, türlere ve çeşitlere ayrılır. Örneğin, yakut korendon türünün kırmızı çeşididir, diğer tüm korindon renkleri ise safir olarak kabul edilir. Diğer örnekler arasında zümrüt (yeşil), akuamarin (mavi), kırmızı beril (kırmızı), goşenit (renksiz), heliodor (sarı) ve morganit (pembe) bulunur, bunların hepsi de beril mineral türünün çeşitleridir.

Mücevherler, renkleri (renk, ton ve doygunluk), optik fenomenler, parlaklık, kırılma indisi, çift kırılma, dağılım, özgül ağırlık, sertlik, yarılma ve kırılma açısından nitelenir. Pleokroizm veya çift kırılma gösterebilirler. Lüminesansa ve belirgin bir emilim spektrumuna sahip olabilirler. Mücevher taşları ayrıca "su" açısından da sınıflandırılabilir. Bu, mücevherin parlaklığının, şeffaflığının veya "parlaklığının" bilinen bir derecelendirmesidir. Çok şeffaf mücevherler "birinci su" olarak kabul edilirken, "ikinci" veya "üçüncü su" mücevherleri daha az şeffaf olanlardır. Ayrıca, taşın içindeki malzeme veya kusurlar kapanımlar olarak var olabilir.

Değer
Değerli taşların evrensel olarak kabul görmüş bir derecelendirme sistemi yoktur. Elmaslar, Amerika Gemoloji Enstitüsü (GIA) tarafından 1950'lerin başında geliştirilen bir sistem kullanılarak derecelendirilir. Tarihsel olarak, tüm değerli taşlar çıplak gözle derecelendirilirdi. GIA sistemi büyük bir yeniliği içeriyordu: berraklık derecelendirme standardı olarak 10x büyütmenin tanıtılması. Diğer değerli taşlar hala çıplak gözle derecelendiriliyor (20/20 görüş varsayılarak).

Elmasın derecelendirilmesinde kullanılan faktörleri tanımlamaya yardımcı olmak için İngilizce color, cut, clarity ve carat (Türkçe: renk, kesim, berraklık ve karat) kelimelerinin baş harfi C ile başlayan hatırlatıcı "dört C" tanıtılmıştır. Değişiklikle, bu kategoriler tüm değerli taşların derecelendirilmesini anlamakta faydalı olabilir. Dört kriter, renkli değerli taşlara mı yoksa renksiz elmaslara mı uygulandığına bağlı olarak farklı ağırlıklar taşır. Elmaslarda, kesim değerin esas belirleyicisidir, bunu berraklık ve renk izler. İdeal kesilmiş bir elmas, ışığı bileşen gökkuşağı renklerine ayırmak (dağılma), onu parlak küçük parçalara ayırmak (parıltı) ve göze iletmek (parlaklık) için parlayacaktır. Pürüzlü kristal formunda, bir elmas bunların hiçbirini yapmaz; uygun şekilde biçimlendirilmesi gerekir ve buna "kesim" denir. Renkli elmaslar da dahil olmak üzere renkli değerli taşlarda, o rengin saflığı ve güzelliği kalitenin asıl belirleyicisidir.

Renkli bir taşı değerli kılan fiziksel özellikler; renk, daha az ölçüde berraklık (zümrütler her zaman bir dizi kapanım içerecektir), kesim, taşın içindeki renk bölgeleri (bir mücevherin içindeki renklerin eşit olmayan dağılımı) ve asteria (yıldız efektleri) gibi alışılmadık optik olaylardır.

Kesme ve cilalama
Birkaç değerli taş, kristal veya bulundukları diğer formlarda mücevher olarak kullanılır. Ancak çoğu mücevher olarak kullanılmak üzere kesilir ve cilalanır. İki ana sınıflandırma şöyledir:

Taşlar, kabaşonlar veya basitçe taksi adı verilen pürüzsüz, kubbe şeklinde kesilmiş taşlardır. Bunlar antik çağlardan beri popüler bir şekildir ve yontulmuş taşlardan daha dayanıklıdır.
Faset adı verilen küçük düz pencerelerin belirli aralıklarla ve tam açılarla parlatılmasıyla faset makinesiyle kesilen taşlar. Taşların düzgün kubbe şeklini taşlamak, şekillendirmek ve cilalamak için taşlama taşları ve cilalama maddeleri kullanılır.

Şeffaf olan taşlar normalde fasetlidir. Bu yöntem, izleyici tarafından ışıltı olarak algılanan yansıyan ışığı en üst düzeye çıkararak taşın iç kısmının optik özelliklerini en iyi şekilde gösteren bir yöntemdir. Fasetalı taşlar için yaygın olarak kullanılan birçok şekil vardır. Fasetler, taşın optik özelliklerine bağlı olarak değişen uygun açılarda kesilmelidir. Açılar çok dik veya çok sığsa ışık içinden geçecek ve izleyiciye geri yansımayacaktır. Fasetleme makinesi, düz fasetleri kesmek ve cilalamak için taşı düz bir bindirme üzerinde tutmak için kullanılır. Nadiren bazı kesiciler kavisli yüzeyleri kesmek ve cilalamak için özel kavisli bindirmeler kullanır.



Ayrıca bakınız
Mücevher
Mücevher tasarımcısı

Kaynakça