Dereceli tabakalanma

Jeolojide, derecelendirilmiş bir yatak, yatağın bir tarafından diğerine tane veya talaş büyüklüğünde sistematik bir değişiklik ile karakterize edilir. En yaygın olarak tabanda giderek daha ince olanlara doğru derecelendirilen daha iri çökeltilerle normal derecelendirme biçimini alır. Normal olarak derecelendirilmiş yataklar genellikle, zaman geçtikçe taşıma enerjisinde (akış hızı) düşen çökelme ortamlarını temsil eder, ancak bu yataklar hızlı çökelme olayları sırasında da oluşabilir. Muhtemelen en iyi türbidit tabakalarında temsil edilirler; burada, önce ağır, kaba çökeltileri çökelten ani ve güçlü bir akıntıya işaret ettikleri, daha ince olanları, akım zayıfladıkça takip eder. Ayrıca karasal akarsu birikintilerinde de oluşabilirler.

Ters derecelendirmede yatak yukarı doğru kabalaşır. Bu tip derecelendirme nispeten nadirdir ancak tane akışı ve enkaz akışı ile çökeltilen tortuların karakteristiğidir. Aeolian süreçlerinde de gözlemlenir. Bu biriktirme işlemleri, granüller konveksiyon örnekleridir.


Dereceli Tabakalanma
Dereceli tabakalama, taşlanmış yatay bir düzlemde partiküllerin partikül boyutuna ve şekline göre sınıflandırılmasıdır. Terim, jeolojik bir profilin nasıl oluştuğuna dair bir açıklamadır. Yanal bir düzlemde tabakalaşma, farklı boyuttaki malzemelerin aktif olarak biriktirilmesinin fiziksel sonucudur. Bu malzemelerin kapalı bir sistemde aşağı doğru hareketindeki yoğunluk ve yerçekimi kuvvetleri, döküntülerin boyuta göre çökellerin ayrılmasına neden olur. Böylece, üstte daha ince, daha yüksek gözenekli klastlar oluşur. Daha yoğun, daha az gözenekli klastlar, normal derecelendirme olarak adlandırılan altta konsolide edilir. (Ters derecelendirilmiş yataklar, altta daha küçük klastlar olmak üzere üstte büyük klastlardan oluşur.) Yatak malzemesinin dereceleri, içinde parçacıkların çökeldiği ortamın viskozitesine kıyasla katı bileşenlerin çökelmesi ile belirlenir. Steno'nun Orijinal Yataylık İlkesi, kaya katmanlarının, belirlenmiş bir zaman ölçeği ve derinliği üzerinde yatay katmanlar halinde oluştuğunu açıklar. Nicholas Steno, fosillerin kaya katmanlarında (tabakalar) korunduğunu fark ettikten sonra hipotezini ilk kez 1669'da yayınladı.

Oluşumu
Malzemelerin tabakalı katmanlara yerleşmesi periyotlar halinde olur. Zamanla malzemelerin çökelmesindeki değişikliklerle birlikte tekrarlanan çökelme olayları olmaktadır. Kademeli yatakların kalınlığı 1 milimetreden birkaç metreye kadar değişir. Katmanların oluştuğu belirli bir zaman sınırı yoktur. Yatak formu içindeki malzemelerin boyut ve şeklinin tekdüzeliği, mevcut veya önceden yatay bir düzlemde mevcut olmalıdır.

Gerekli koşullar
Ayrışma: Potansiyel olarak taşınan katı malzemeleri parçalayan kimyasal veya fiziksel kuvvettir.
Erozyon: Hava koşullarına bağlı kuvvetler nedeniyle malzemenin hareketidir.
Biriktirme: Malzeme, kimyasal veya fiziksel çökeltme yoluyla yatay bir düzleme yerleşmesidir.

Kökenleri
Tortul Dereceli Yataklama
Zamanla taşıma enerjisinde azalma olan rüzgarlı veya akışkan çökelme ortamlarında, yataklama malzemesi normal derecelendirme ölçeğine göre daha homojen bir şekilde sınıflandırılır. Su veya hava yavaşladıkça bulanıklık azalır. Detritusun askıdaki yükü daha sonra çökelir. Hızlı hareket zamanlarında, yataklama, biriktirme yüzeyinde zayıf bir şekilde sınıflandırılabilir ve bu nedenle, malzemenin hızlı hareketi nedeniyle normal olarak derecelendirilmez. Eğimleri azalan geniş kanallarda, yavaş hareket eden su, geniş bir alan üzerinde büyük miktarlarda kalıntı taşıyabilir. Böylece, enerji akımı akışlarının daha az sınırlandığı geniş alanlarda eğimi azalmış noktalarda dereceli yataklar oluşur. Enerji dağılır ve azalır. Bulanık çökeltiler, katmanlar halinde uyumlu boyutlarda ve şekillerde çökelir.

Ortamdaki akımlar veya fiziksel deformasyondaki değişiklikler, derecelendirilmiş bir yatağın üstünde veya altında uyumsuzluklarla bir çökelme yüzeyinin veya litolojik dizinin gözlemlenmesi ve izlenmesi üzerine belirlenebilir. Detrital tortul dereceli yataklar, erozyon, çökelme ve ayrışma kuvvetlerinden oluşur. Kırıntılı malzemelerden oluşan dereceli yataklar genellikle kum ve kilden oluşur. Taşlaşmadan sonra, detritik tortulardan, silt taşı ve kumtaşı oluşur.

Kırıntılı Tabakalaşma
Kırıntılı oluşumlar, silisli deniz organizması çürümesi ve diyajenezden oluşan biyokimyasal çörtü gibi organik kaynaklardandır. Bataklıklarda veya bataklıklarda çürüyen bitki maddelerinden ana materyalin organik tortulaşması da kademeli bir yatak kompleksi ile sonuçlanabilir. Bu aktivite binlerce yıl sonra turba veya kömür oluşumuna yol açar. Kireçtaşı, köken olarak% 95'ten fazla biyojeniktir. Deniz organizmalarının karbonat fosillerinin birikmesinden yapılmıştır. Çift kabuklular, karidesler ve sürüngenler gibi hayvanların neden olduğu biyolojik erozyon, deniz alt tabakasını değiştirerek, yiyecek aramak için yatak malzemesinin elenmesi nedeniyle katmanlı yatak düzlemlerine neden olur. Organik kırıntılı tabakalar, şist ve yağlı şist haline gelebilir veya milyonlarca yıl baskı altında olabilir.

Ayrıca bakınız
Kırıntılı Kaya

Kaynakça
Monroe, James S., and Reed Wicander. The Changing Earth: Exploring Geology and Evolution, 2nd ed. Belmont: West Publishing Company, 1997. pp. 114