Dağ baştankarası

Dağ baştankarası (Poecile montanus), Paridae adlı baştankara familyasından olan bir ötücü kuştur. Ilıman ve yarı arktik Avrupa ve Palearktik biyocoğrafik bölgesi boyunca yayılım göstermektedir ve yaygın görülen yerleşik üreyen bir türdür. Başı ve boğazının üst bölümü siyah olmakla birlikte tüyleri gri-kahverengi ve kirli beyaz renklerindedir. Kozalaklı ağaçlar konusunda yakın akrabası kayın baştankarasına göre daha çok uzmanlaşmıştır. Yerleşik bir türdür ve bu türün çoğu bireyi göç etmemektedir.

Taksonomi
Dağ baştankarası, İsviçreli doğabilimci Thomas Conrad von Baldenstein tarafından 1827 yılında Parus cinereus montanus üçlü adıyla tanımlanmıştır. Türün konumu İsviçre'nin Grisons Kantonundaki dağ ormanlarıdır. Günümüzde dağ baştankarası Alman doğabilimci Johann Jakob Kaup tarafından 1829'da oluşturulan Poecile cinsine yerleştirilmiştir. Türün cins adı olan Poecile, günümüzde tanımlanamayan küçük bir kuşun Eski Yunanca adıdır ve türün özgül adı olan montanus ise Latincede "dağların" anlamındadır.

Poecile bir zamanlar Parus cinsi içinde bir alt cins olarak değerlendirilmiştir, ancak hem nükleer hem de mitokondriyal genleri kullanan moleküler taksonomik analiz, Poecile'nin ayrı bir klad (soy) olduğunu desteklemektedir. Poecile içinde, Eski Dünya türlerinin çoğu (dağ baştankarası da içinde), Yeni Dünya baştankaralarından (chickadee'lerden) ayrı bir klad oluşturur. Taksonomik analiz, dağ baştankarasının Poecile hyrcanus ile kardeş olduğunu göstermiştir.

Dağ baştankarası daha önce benzer görünümünden dolayı Kuzey Amerika'daki Poecile atricapillus türünden olduğu sanılıyordu. Bu durum, Peterson Field Guide, Birds of Britain and Europe (Peterson Arazi Kılavuzu, Britanya ve Avrupa'nın Kuşları) eserinin eski bir sürümünde görülmüştür. Aslında dağ baştankarası, Poecile atricapillus, kayın baştankarası ve Poecile carolinensis görünüş olarak birbirlerine çok benzemektedir.

Tanımlanmış 14 tanınmış alt tür vardır:

P. m. kleinschmidti (Hellmayr, 1900) - Britanya
P. m. rhenanus (O. Kleinschmidt, 1900) - kuzeybatı Fransa'dan batı Almanya'ya değin olan bölge, kuzey İsviçre ve kuzey İtalya
P. m. montanus (Conrad von Baldenstein, 1827) - güneydoğu Fransa'dan Romanya, Bulgaristan ve Yunanistan'a kadar
P. m. salicarius (CL Brehm, 1831) - Almanya ve batı Polonya'dan kuzeydoğu İsviçre ve Avusturya'ya kadar
P. m. borealis (de Sélys-Longchamps, 1843) - İskandinavya'nın güneyinden Ukrayna'ya kadar
P. m. uralensis (Grote, 1927) - güneydoğu Avrupa Rusya, batı Sibirya ve Kazakistan
P. m. baicalensis (R. Swinhoe, 1871) - doğu orta ve doğu Sibirya, kuzey Moğolistan, kuzey Çin ve kuzey Kore
P. m. anadyrensis (Belopolski, 1932) - kuzeydoğu Sibirya
P. m. kamtschatkensis (Bonaparte, 1850_ - Kamçatka Yarımadası ve kuzey Kuril Adaları
P. m. sachalinensis (Lönnberg, 1908) - Sahalin Adası ve güney Kuril Adaları
P. m. restrictus (Hellmayr, 1900) - Japonya
P. m. songarus (Severtsov, 1873) - güneydoğu Kazakistan'dan Kırgızistan'a ve kuzeybatı Çin'e kadar
P. m. affinis (Przewalski, 1876) - kuzey orta Çin
P. m. stoetzneri (O. Kleinschmidt, 1921) - kuzeydoğu Çin

Siçuan baştankarası (Poecile weigoldicus) daha önce dağ baştankarasının alt türü olarak değerlendirilmekteydi. Mitokondriyal sitokrom b geninin DNA dizilemelerini karşılaştıran 2002 filogenetik analizine dayanılarak tür konumuna yükseltilmiştir. Tek lokus sonuçları daha sonra 2017'de yayınlanan daha büyük birçoklu lokus analizi ile doğrulanmıştır. İlk yıl hayatta kalan kuşlar için tipik ömür yalnızca üç yıldır. Kaydedilen en yüksek yaş 11'dir; bu Finlandiya'daki bir kuşta ve İngiltere'de Nottingham yakınlarındaki bir başka kuşta kaydedilmiştir.

Yiyecek ve beslenme
Kuşlar, diğer baştankaralarda olduğu gibi böcekler, tırtıllar ve tohumlarla beslenir. Bu tür Dasypsyllus gallinula tarafından parazitlenir.

Durumu
Dağ baştankarası, 175 ila 253 milyon olgun bireyden oluşan tahmini bir nüfusa sahip son derece geniş bir dağılıma sahiptir. Bu büyük nüfusun yavaş yavaş azaldığı görülmektedir; ancak bu düşüş, kırılganlık eşiğine yaklaşmak için yeterince hızlı değildir. Bu nedenle bu tür Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği tarafından en asgari endişede olarak sınıflandırılmaktadır. Hızlı düşüşün üç etkenden kaynaklandığına inanılmaktadır: Habitat kaybı, diğer baştankaraların özellikle mavi baştankaraların yuva delikleri için rekabeti ve orman alaca ağaçkakanı tarafından yuva avcılığı. Aynı dönemde, orman alaca ağaçkakanlarının sayısı dört kat artmıştır.

Kaynakça
Kaynakça
Dış bağlantılar
Xeno-canto: Dağ baştankarası ses kayıtları