Antakya Kuşatması (MÖ 51)

Antakya Kuşatması (veya Antigonia Muharebesi ), MÖ 51-50 yılları arasında Romalılar ile Partlar arasında, Partların Suriye'deki Antakya bölgesine düzenlediği bir akının ardından gerçekleşmiştir.

Tarihsel bağlam
Roma-Part ilişkileri, Marcus Licinius Crassus'un (üçlü yönetim) pervasız seferi sonrasında kötüleşmiş ve bu sefer MÖ 53'te Carrhae Muharebesi felaketi ve Crassus'un kendi ölümüyle sonuçlanmıştı. Surena'nın Carrhae'de Romalılara karşı kazandığı zafer yıkıcıydı ve çok büyük sonuçlar doğurdu. Roma yayılmasını durdurdu, Mezopotamya'yı Partlara geri verdi ve Fırat'ı iki güç arasında sınır olarak sağlamlaştırdı. Persleri Roma ile eşit konuma getirerek onları sonraki yedi yüzyıl boyunca siyasi rakipler haline getirdi. Kısmen bu haksız saldırının intikamını almak, kısmen de Romalıların Doğu'daki zayıflığından yararlanmak için, MÖ 51'de Partlar Roma'nın Suriye eyaletine ve özellikle de başkenti Antakya'ya bir baskın düzenlediler.

Yağma
Part akını nominal olarak Prens I. Pakorus tarafından yönetiliyordu. Asıl komutan ise deneyimli general Osaces'di. O dönemde komşu Kilikya eyaletinin valisi olan Cicero, istila haberini MÖ 20 Eylül 51'e denk gelen bir tarihte aldığını bildirmiştir. Suriye eyaleti, emrinde az sayıda asker bulunan ve yeni vali Bibulus tarafından değiştirilmeyi bekleyen Gaius Cassius Longinus tarafından yönetiliyordu.

Fırat'ı geçen Partlar, Antakya çevresini yağmaladılar. Amaçları toprak fethi değil, baskın yapmaktı ve geleneksel olarak kuvvetlerinin çekirdeğini süvariler oluşturuyordu.

Bu arada, kuvvetleri açık alanda Osaces ile çatışmaya yetmeyen Cassius, Antakya'da kapalı kalmak zorunda kaldı. Bu hareketsizlik, Partları şehri kuşatma girişiminde bulunmaya bile itti; bu, Partların hiçbir deneyiminin olmadığı ve yeterli donanıma sahip olmadıkları bir operasyon türüydü. Böylece Romalılar onları püskürtmeyi başardı.

Partlar daha sonra Antigonia şehrine çekildiler. Cassius Dio'ya göre, bu durumda Partların karşılaştığı engel şehri çevreleyen sık ormanlardı. Ormanları kesmeyi planladılar, ancak girişim uzun sürdü ve istenen sonuçları vermedi, bu arada Cassius'un güçleri dağılmalarını şaşırttıkları gruplara saldırdı. Sonunda Sonunda Partlar pes edip başka bölgelere saldırmayı planladılar, ancak birkaç yıl önce Carrhae felaketine katılmış ve o dönemde başkomutanından daha iyi bir performans göstermiş olan Cassius, Partların usta olduğu bir stratejiyi onlara karşı kullandı: Küçük bir Romalı grup onlara karşı çıktı ve hemen ardından kaçma taklidi yaptı. Takip edince, Partları bir pusuya sürükledi ve birçoğu öldürüldü. Büyük ölçekte ve tartışmasız daha az önem taşıyan Carrhae yenilgisi Partlara iade edildi ve Roma'da "Carrhae'nin intikamı" olarak kabul edildi. En azından Osaces'in kendisi orada öldüğü için, bu önemli bir muharebe olmalıydı. Cassius Dio'ya göre, savaşta hayatını kaybetti aynı harekât alanında bulunan ve bu nedenle muhtemelen daha bilgili olan Cicero'ya göre ise, ağır yaralandı ve bir süre sonra yaranın sonuçları nedeniyle öldü.

Osaces'in ölümünün ardından Partlar, kuzey Suriye'de kışladılar. MÖ 50'de Antakya'yı tekrar kuşattılar. Bu sefer, şehir çeşitli taktikler kullanarak Part kampında düzensizlik yaratmayı başaran Bibulus tarafından savunuldu. Partlar daha sonra MÖ 50'nin ikinci yarısında Suriye'yi terk ettiler.

Kaynakça
Özel


Genel

Ana veya antik
Cassius Dio, Historia Romanae;
Cicero, Epistulae ad Familiares, Epistulae ad Atticum;

İkncil veya modern