Firon

Firon ( , Pýrrōn ho Ēleîos; yaklaşık MÖ 365-360 - 275-270), Antik Yunan felsefesinde kuşkuculuk akımının kurucusu olarak kabul edilen ve kendi adıyla anılan Fironculuk okuluna ilham veren filozoftur. Felsefesinin temel amacı, şeyler hakkındaki kesin yargılardan kaçınarak (epokhe), zihinsel dinginliğe ve sarsılmazlığa (ataraxia) ulaşmaktır. Firon'un kendisi herhangi bir yazılı eser bırakmamıştır; bu nedenle düşünceleri, başta öğrencisi Phliuslu Timon olmak üzere, daha sonraki takipçileri Aenesidemos ve özellikle de felsefesini sistematik olarak derleyen Sextus Empiricus'un eserleri aracılığıyla günümüze ulaşmıştır.

Firon'un felsefesi, sadece teorik bir bilgi felsefesi sunmakla kalmaz, aynı zamanda dogmatik inançların neden olduğu zihinsel huzursuzluktan kurtulmayı hedefleyen pratik bir yaşam sanatı ve felsefî bir terapi yöntemi olarak da öne çıkar. Bu yönüyle, Helenistik dönemin diğer büyük felsefe okulları ve Stoacılık ve Epikürcülük ile ortak bir amacı paylaşır ancak onlardan radikal bir şekilde farklı bir yol önerir. Fironculuk, Batı düşünce tarihinde, özellikle Rönesans'ta Sextus Empiricus'un eserlerinin yeniden keşfedilmesiyle derin bir etki yaratmış, Michel de Montaigne ve David Hume gibi modern felsefenin kurucu isimlerini derinden etkilemiştir.

Hayatı
Firon'un hayatı hakkındaki bilgilerimiz büyük ölçüde MS 3. yüzyılda yaşamış olan tarihçi Diogenes Laertios'un Ünlü Filozofların Yaşamları ve Öğretileri adlı eserine ve bu eserin de dayandığı daha eski biyografi yazılarına, özellikle Karystoslu Antigonos'a dayanmaktadır.

Erken Yaşamı
Firon, Yunanistan'ın Elis bölgesinde, Pleistarkhos'un oğlu olarak yaklaşık MÖ 365-360 yıllarında dünyaya gelmiştir. Gençliğinde felsefeye yönelmeden önce ressamlık yaptığı ve Elis'teki bir gymnasiumda onun tarafından yapıldığı söylenen, sanatsal değeri vasat bulunan ve bir tablonun muhafaza edildiği rivayet edilir.

Antik kaynaklar, Firon'un felsefesinin temel direkleri olan akatalepsia (kavranılamazlık) ve epokhe (yargıyı askıya alma) doktrinlerini bu Doğu bilgeleriyle olan etkileşimlerden öğrendiğini iddia eder. Bazı modern yorumcular, özellikle Budizm'in "varoluşun üç belirtisi" (acı, geçicilik, bensizlik) gibi kavramlarının Firon'un "şeylerin doğası belirsiz, istikrarsız ve karara bağlanılamazdır" şeklindeki temel tezi üzerinde doğrudan bir etki yarattığını savunur. Hatta bu görüşü ileri taşıyanlar, Fironculuğu "Yavanayana" adıyla bir tür Helenistik Budizm olarak tanımlamayı önermişlerdir.

Bununla birlikte, bu doğrudan etki teorisine karşı çıkan önemli argümanlar da mevcuttur. Richard Bett gibi akademisyenler, Firon ve Hint bilgeler arasındaki dil engellerinin derin felsefî bir alışverişi neredeyse imkansız kıldığını öne sürer. Ayrıca kuşkucu düşüncenin tohumlarının Yunan felsefesinde, özellikle Demokritosçu gelenekte zaten mevcut olduğu ve Firon'un Hindistan'a gitmeden önce bu gelenekle tanışmış olduğu unutulmamalıdır.

Elis'e Dönüşü
Hindistan'dan döndükten sonra Elis'e yerleşen Firon, felsefesini bizzat yaşayarak örnekleyen bir bilge figürü olarak ün kazanmıştır. Hemşehrileri tarafından o kadar büyük bir saygıyla karşılanmıştır ki onun onuruna tüm filozoflar vergiden muaf tutulmuştur.

Felsefesi
Firon'un felsefesi dogmatik (yani, bir şeyin kesin olarak bilinebileceğini iddia eden) felsefe okullarına kökten bir meydan okumadır. Amacı teorik bir sistem kurmak değil insanı inançların ve kanıların yol açtığı zihinsel kargaşadan kurtaracak bir yol göstermektir. bu yolun temel taşları, Aristokles pasajında özetlenen üç aşamalı sorgulama, epokhe pratiği ve nihai hedef olan ataraxia'dır.

Aristokles Pasajı
Firon'un düşüncelerine dair en önemli ve en güvenilir birincil kaynak, Peripatetik filozof Aristokles'in (MS 1. yy sonu) bir eserinden Caesarealı Eusebius (MS 4. yy) tarafından yapılan uzun bir alıntıdır. "Aristokles Pasajı" olarak bilinen bu metin Firon'un öğrencisi Timon'un (muhtemelen Python adlı eserinden) bir özetine dayanır ve Firon felsefesini mutlu olmak isteyen bir kişinin sorması gereken üç temel soru etrafında yapılandırır:

Şeylerin (pragmata) doğası nedir?
Onlara karşı nasıl bir tutum takınmalıyız?
Bu tutumu takınanlar için sonuç ne olacaktır?

Firon'un bu sorulara verdiği yanıtlar felsefesinin çekirdeğini oluşturmaktadır.

Şeylerin Doğası: Şeyler kendi doğaları gereği adiaphora (ayırt edilemez), astathmēta (ölçülemez) ve anepikrita (karara bağlanamaz)'dır. Sorun bizim algı yetilerimizin sınırlılığında değil, bizzat varlığın kendisinin belirsiz ve değişken yapısındadır. Şeylerin özünde, onları birbirinden kesin olarak ayıracak veya sabit bir tanıma oturtacak bir temel yoktur.
Takınılacak Tutum: Şeylerin doğası böyle olduğu için, ne duyularımız ne de kanılarımız bize doğruyu veya yanlışı söyleyebilir. Dolayısıyla onlara güvenmemeliyiz. Bunun yerine adoxastous (kanısız), aklinesis (tarafsız) ve akradantous (sarsılmaz) bir tavır içinde olmalıyız.
Sonuç: Bu tutumu benimseyen kişi için sonuç, önce aphasia (sözsüzlük, yani olumlu veya olumsuz bir yargı bildirmeme hâli) ve nihayetinde ataraxia (ruh dinginliği) olacaktır.

Fironcu felsefenin merkezindeki pratik eylem epokhe'dir (ἐποχή), yani yargıyı askıya almaktır.

Phainomena (Fenomenler) ve Gerçeklik
Epokhe, dünyanın varlığını veya duyusal deneyimleri inkâr etmek anlamına gelmemektedir. Fironcular, şeylerin nasıl göründüğünü (fenomen) kabul ederler ancak bu görünüşlerin ardındaki varsayılan gerçeklik hakkında yargıda bulunmaktan kaçınırlar. Klasik örnekte bir kuşkucu şöyle der: "Balın bana tatlı göründüğünü kabul ediyorum ama onun doğası gereği tatlı olup olmadığı konusunda yargımı askıya alıyorum." Dolayısıyla bir Fironcu gündelik hayatını dogmatik inançlara değil bu pratik ve reddedilemez fenomenlere göre yönlendirir.

Kaynakça