Anaksagoras

Anaksagoras ( , "meclisin efendisi ( )", MÖ 500

Parmenides'in değişimin imkansızlığına ilişkin iddialarına Anaksagoras yanıt olarak dünyayı kanıt gösterdi; malzeme varyasyonuna hiçbir zaman belirli bir bileşenin mutlak varlığı neden olmadı, bunun yerine diğer bileşenlere göre göreceli üstünlüğü neden oldu; kendi sözleriyle, "her biri ... en açık biçimde içinde en çok olan şeylerdir" şeklinde tanımladı. Nous (Kozmik akıl, Cosmic Mind) kavramını, homojen veya hemen hemen homojen olan orijinal karışımı hareket ettiren ve ayıran bir düzenleyici güç olarak tanıttı.

Anaksagoras, kaotik bir başlangıçtan düzenli bir evrene geçiş sürecini açıklamaya çalışmıştır. Sıcak eter ile soğuk hava arasındaki ayrım, bir arada olma uyumunu bozmuş ve soğuğun etkisiyle su, toprak ve kayalar şekillenmiştir. Yaşam tohumları, havada taşınarak yağmurlarla yeryüzüne ulaşmış ve bitkileri oluşturmuştur. İnsan da dahil olmak üzere canlılar, sıcak ve nemli topraktan türemiştir. Ona göre, tüm varlıkların en üstünü, nous yani zihin olarak kabul edilir.

Doğum yeri olarak bugün Urla yakınında bulunan eski adıyla Klazomenai şehri gösterilir. Bu şehrin soylu ailelerinden birine mensuptur. Anaksagoras'ın, memleketi Klazomenai'de bir miktar zenginlik ve siyasi etkiye sahip olduğuna inanılmaktadır. Ancak sözde, bilgi arayışını engelleyeceği korkusuyla bundan feragat etti. Romalı yazar Valerius Maximus farklı bir geleneği koruyarak;
dediğini rivayet eder - Valerius tarafından "aranan bilgeliğe sahip!" ol>Altuner, İ. (2013). Fragmanlar. Beytulhikme An International Journal of Philosophy, 3(2), 129-132. arak tanımlanan bir cümle. Bütün servetini, hayatını adadığı bilimsel araştırmalar uğruna tüketmiş olduğu da rivayet edilir.

Anaksagoras, Pers İmparatorluğu'nun bir Yunan vatandaşıydı ve Pers ordusunda görev yapmıştı; Greko-Pers Savaşları sırasında Yunanistan ana karasına giren Pers alaylarının bir üyesi olabilir. Bu belirsiz kalsa da, "Atina'ya neden MÖ 480/79 yılında Salamis'te geldiğini kesinlikle açıklayacaktır." Anaksagoras Atina'ya yerleşmek için gelen ilk düşünürdür. Böylece Atina felsefe dünyasına girmiştir. Anaksagoras'ın otuz yıl boyunca Atina'da kaldığı söylenir. Burada iyi karşılanmış, dönemin en güçlü kişisi olan Perikles'in dostu olmuştur. Devrin başka bir önemli siması olan tragedya yazarı Euripides'le de dostluk kurmuştur. Şair Euripides ondan bilim ve insanlık için ilham almış, bir heyecan duymuştur. "Anaksagoras'ın, gök cisimlerinin bir kayma veya sarsıntı ile gevşetilmesi gerekirse, birinin parçalanabileceğini ve dalıp yeryüzüne düşebileceğini öngördüğü söylenir" diyor. Plinius'a göre, 467'de göktaşının düşeceğini tahmin etmekle anıldı. MÖ 468 yılında düşen bir gök taşını incelemiş ve onun kızgın bir taş kitlesi olduğu kanaatine varmıştır. Mora Yarımadası (Peloponnesos)'ndan daha geniş, yanan bir metal kütlesi olarak tanımladığı gök taşları, tutulmalar, gök kuşakları ve Güneş hakkında bilimsel bir açıklama yapmaya çalıştı; tutulmalar, Güneş ve Ay hakkındaki teorileri, Yunanistan'dan görülebilen MÖ 463 tutulmasının gözlemlerine dayanmış olabilir. Ayrıca Ay'ın dağları olduğunu ve orada yaşandığına inandığını söyledi. Gök cisimlerinin Dünya'dan koparılmış ve hızlı dönüşle tutuşmuş taş yığınları olduğunu ileri sürdü. Dünyanın düz olduğunu ve altındaki 'güçlü' hava tarafından desteklenerek yüzdüğünü ve bu havadaki bozuklukların bazen depremlere neden olduğunu düşünüyordu. Bununla birlikte bu kuramları halkın inançlarına ters düşmüştür. Zira o dönemde güneş Yunanlar için bir tanrıdır ve onu bir taş olarak nitelendirmek büyük saygısızlıktır. Bu spekülasyonlar onu Atina'da asebeia (dinsizlik) suçlamasına karşı savunmasız bırakmıştır. Aristoteles'e göre, Anaksagoras'ın bu ünü, evrendeki düzenin temelinde tıpkı canlılarda olduğu gibi nous ilkesinin rol oynamasından kaynaklanır.

Anaksagoras'a yöneltilen suçlamalar, bir güneş veya ay tanrısının varlığını inkâr etmesinden kaynaklanmış olabilir. Laertios'a göre Perikles, yaklaşık 450'de duruşmasında Anaksagoras'ı savunmak için konuştu Öyle bile olsa Anaksagoras, Atina'dan Troad'daki Lampsacus'a emekli olmak zorunda kaldı (yaklaşık 434 - 433). Orada yaklaşık 428 yılında öldü. Lampsacus Vatandaşları Lampsakos agorasına onun anısına Akıl ve Gerçeğe bir sunak dikti ve öğrencilerin onun ölüm yıl dönümlerinde anma törenleri düzenledikleri söylenir. Mezarının üzerine şu yazıyı koydular: Burada, hakikat arayışında cennetin kendisini ölçeklendiren Anaksagoras dinlenmeye yatırıldı.

Anaksagoras, yaşadığı dönemin en önemli doğa bilgini olarak kabul edilir ve astronomiye ilişkin görüşleri onu önemli bir figür yapar. Kamusal alandan uzak yaşamı, yeni bir düşünür tipini ortaya koyar.

Varlık kuramı
Anaksagoras'a göre her şey başlangıçtan beri bir şekilde var olmuşlardır, ancak başlangıçta kendilerinin sonsuz küçük parçalarında, sayıca sonsuz ve evrende ayrılmaz bir şekilde birleşmiş halde var olmuşlardır. Her şey bu kütlede mevcuttu, ama karışık ve ayırt edilemez bir biçimde.

Düzenleme işi, benzerlerin farklılardan ayrılması ve bütünün aynı adı taşıyan toplamlar halinde toplanması, Zihin veya Akıl'ın ( ) işiydi. Zihin, kaotik kütleden daha az sınırsız değildir, ama saf ve bağımsız duruyordu, tüm tezahürlerinde olduğu gibi ve her yerde aynı şekilde daha ince bir dokuya sahipti. Tüm bilgi ve güce sahip olan bu kurnaz ajan, özellikle yaşamın her türüne hükmeden görülür. İlk görünüşü ve Anaksagoras'ın tarif ettiği tek tezahürü Hareket'tir. Benzer parçaların kümelerine farklılık ve gerçeklik kazandırdı.

Anaksagoras hiçten hiçbir şeyin meydana gelmeyeceğini ve hiçbir şeyin hiçliğe gitmeyeceğini düşünür. Dolayısıyla mutlak anlamda bir oluş ve yok oluş yoktur:

"Yunanlar doğuş ve yok oluştan söz ederken doğru olmayan bir dil kullanmaktadırlar; çünkü hiçbir şey doğmaz ve yok olmaz. Sadece var olan şeylerin karışması ve ayrılması vardır. O halde onlar doğmayı karışma, yok olmayı ise ayrılma olarak adlandırsalar iyi ederler." (B17)

Varlıkların en son parçaları yoktur, sonsuza kadar bölünebilirler. Hem sayı bakımından sonsuzdurlar hem de küçüklük bakımından. Evrende hiçbir şey saf halde bulunmaz:

"Her şeyde her şeyden bir parça vardır."
"Bütün şeyler belli ölçüde her şeyde bulunurlar." (B11,12)

Anaksagoras'a göre sonsuz küçük ve sonsuz büyük mevcuttur:

"Küçük olan şeyler içinde bir en son küçüklük derecesi yoktur, tersine daima bir daha küçük vardır. Var olanın bölme yoluyla varlıktan kesilmesi imkânsızdır. Aynı şekilde her zaman, büyük olandan daha büyük olan bir şey vardır ve o nicelik bakımından küçük olana eşittir. Her şey aynı zamanda hem küçüktür hem büyük." (B3)

Evren bilimi
Anaksagoras'a göre, evrendeki değişim, ezelî ve ebedî öğelerin birleşip ayrılmasıyla gerçekleşir. Bu temel öğelere "spermata" adını veren Anaksagoras, bu öğelerin sayısının sonsuz olduğunu savunur. Evrendeki çeşitlilik, bu öğelerin farklı oran ve şekillerde birleşmesiyle meydana gelir. Çağdaşı olan Empedokles gibi, maddeden bağımsız bir hareket ettiriciye ihtiyaç duymuş, ancak sevgi ve nefret gibi mitolojik açıklamaları yetersiz bulmuştur.

Evren her şeyin her şeyle tam bir karışım durumunda olduğu bir başlangıç noktasından hareketle meydana gelmiştir. Anaksagoras evrenin bu başlangıç durumuna İlk Karışım adını verir. Bu İlk Karışıma evreni meydana getirecek olan hareketi verdiren Noustur. Nous akıllı, düzenleyici, düzen verici bir ilkedir. Bundan dolayı o, her şeyin her şeyle bir arada bulunduğu bu karışıklık durumunu bir düzene sokmuştur:

"Nous şeyleri hareket ettirmeye başladığında harekete geçen her şeyde bir ayrılma ortaya çıkmış ve Nousun kendilerini harekete geçirmesinden ötürü her şey ayrılmıştır."
"Ayrılan bu şeylerden toprak katılaşmıştır; çünkü buluttan su, sudan toprak ayrılmıştır. Topraktan ayrılan taşlar ise soğuğun etkisiyle katılaşmışlar ve sudan daha öteye atılmışlardır. (B13,16)
Anaksagoras'a göre, evrendeki mükemmel düzeni yalnızca sonsuz güç ve akla sahip bir varlık sağlayabilir; bu varlık ise Nous, yani zihin olarak adlandırılır. Böylece, Anaksagoras spermata ile nous, madde ile zihin arasında bir ayırım yapar. Nous, maddeden ayrı ve bağımsız bir varlıktır. Maddi olan her şey bir karışımken, nous saf ve özdür. Ona göre, canlılar hem maddeden hem de ruhtan meydana gelir, ancak bazı canlılarda bu iki öğeye ek olarak nous da bulunur.

Anaksagoras'ın evrenin işleyişine dair sunduğu açıklamaların sonuçlanmadığı düşünülür. Nousun ilk hareketi başlatmasından sonra bir amaç olduğuna dair ifadesine rağmen, bu hareketlerin mekanik bir işleyişi takip ettiği görüşüyle, Anaksagoras'ın atomculuk anlayışına doğru bir yönelim içinde olduğu düşüncesi vardır.

Nathanael West'in ilk kitabı The Dream Life of Balso Snell (1931)’den başlayan bir alıntıda, Marcel Proust'un karakteri Bergotte şöyle diyor: "Sevgili dostum, hayat, Anaksagoras, bir yolculuktur" dedi.

Anaksagoras, Johann Wolfgang von Goethe'nin Faust, Kısım II'sinde bir karakter olarak görünür.

Anaksagoras, Gary Corby'nin The Ionia Sanction adlı filminde bir karakter olarak karşımıza çıkıyor.

Anaksagoras, Gore Vidal tarafından Yaratılış'ın kahramanı ve anlatıcısı Cyrus Spitama tarafından anılıyor ve takdir ediliyor. Kitap, Anaksagoras'ın nasıl etkili hale geldiğini açıklayan şu pasajı içeriyor:



William H. Gass, The Tunnel (1995) adlı romanına Anaksagoras'tan bir alıntıyla başlar: "Cehenneme iniş her yerden aynıdır."

Ayrıca Seneca'nın Doğal Sorularında da bahsedilmiştir (Kitap 4B, orijinal Kitap 3: Bulutlar, Dolu, Kar) Yazıyor: "Neden kendime Anaksagoras'ın izin verdiği gibi aynı özgürlüğe ben de izin vereyim?"

Dante Alighieri, İlahi Komedisinde (Inferno, Canto IV, satır 137) Anaksagoras'ı Cehennemin İlk Çemberi'ne (Limbo) yerleştirir.

Cusalı Nicholas'ın De Docta Ignorantia (1440) adlı kitabının II. Kitabındaki 5. Bölüm, Anaksagoras'a atfettiği "Her şey her şeyin içindedir" cümlesinin doğruluğuna adanmıştır.

Aydaki Anaksagoras krateri onun onuruna isimlendirilmiştir.

Dipnotlar
Notlar
Kaynakça
Arslan, A. İlkçağ Felsefe Tarihi, 2. baskı, İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2008 1. cilt, 287-293, 297-299, 301, 306
Kaya, Y., Antikçağ Felsefesine Genel Bakış, 1. Baskı, İstanbul, 1999, 28,29
Guthrie, W.K.C., İlkçağ Felsefe Tarihi, çev. Ahmet Cevizci, Ankara: Gündoğan, 1988, 71
F. M. Cleve, The philosophy of Anaxagoras (New York, 1949).
T. L. Heath, A history of Greek mathematics 1 veya A history of Greek mathematics 1 (Oxford, 1931).
J. Zafiropulo, Anaxagore de Clazomène, The Journal of Hellenic Studies, Vol:69, Nov. 1949, pp. 96–97
B. Russell, History of Western Philosophy (Londra, 1961), 79-81.
V. E. Thoren, Anaxagoras, Eudoxus, and the regression of the lunar nodes , J. Hist. Astronom. 2 (1) (1971), ss. 23-28.
V. P. Vizgin, Проблема множественности миров в учении Анаксагора (The problem of the plurality of worlds in the doctrine of Anaxagoras) (Rusça), in Studies in the history of physics and mechanics 1989 'Nauka' (Moscow, 1989), 5-25.

Dış bağlantılar
Laërtius, Diogenes (1925). "Socrates, with predecessors and followers: Anaxagoras" . Lives of the Eminent Philosophers. 1:2. Hicks, Robert Drew tarafından çevrildi. (2 ciltlik sürüm). Loeb Classical Library.
Ayrıca bakınız
Doğa felsefesi
Empedokles
Anaksagoras Heykeli

Konuyla ilgili yayınlar
Zeller, E. (1881). , Vol. II, translated by S. F. Alleyne, pp. 321–394
Burnet J. (1892). A. & C. Black, London, , and subsequent editions, 2003 edition published by Kessinger, Whitefish, Montana,
Cornford, Francis M. Anaxagoras' Theory of Matter—I. The Classical Quarterly 24.1 (1930): 14-30.
Cleve, Felix M. (1949). The Philosophy of Anaxagoras: An attempt at reconstruction King's Crown Press, New York ; republished in 1973 by Nijhoff, The Hague, as The Philosophy of Anaxagoras: As reconstructed
Vlastos, Gregory. The physical theory of Anaxagoras. The philosophical review 59.1 (1950): 31-57.
Raven, John E. The Basis of Anaxagoras' Cosmology 1. The Classical Quarterly 4.3-4 (1954): 123-137.
Bargrave-Weaver, Derek. The cosmogony of Anaxagoras. Phronesis 4.2 (1959): 77-91.
Strang, Colin. The physical theory of Anaxagoras. Archiv für Geschichte der Philosophie 45.2 (1963): 101-118.
Gershenson, Daniel E. & Greenberg, Daniel A. (1964) Anaxagoras and the birth of physics, Blaisdell Publishing Co., New York,
Guthrie, W. K. C. (1965). "The Presocratic tradition from Parmenides to Democritus" volume 2 of A History of Greek Philosophy Cambridge University Press, Cambridge ; 1978 edition
Barnes J. (1979). The Presocratic Philosophers, Routledge, London, , and editions of 1982, 1996 and 2006
Mansfeld, Jaap. The chronology of Anaxagoras' Athenian period and the date of his trial. Mnemosyne 32.1-2 (1979): 39-69.
Teodorsson, Sven-Tage (1982). Anaxagoras' Theory of Matter. Acta Universitatis Gothoburgensis, Göteborg, Sweden,
Graham, Daniel W. The postulates of Anaxagoras. Apeiron 27.2 (1994): 77.
Taylor, C. C. W. (ed.) (1997). Routledge History of Philosophy: From the Beginning to Plato, Vol. I, pp. 192–225,
Graham, Daniel W. (1999). "Empedocles and Anaxagoras: Responses to Parmenides" Chapter 8 of Long, A. A. (1999) The Cambridge Companion to Early Greek Philosophy Cambridge University Press, Cambridge, pp. 159–180,
Bakalis Nikolaos (2005). Handbook of Greek Philosophy: From Thales to the Stoics Analysis and Fragments, Trafford Publishing, Victoria, BC.,
Curd, Patricia. Anaxagoras and the Theory of Everything. (2008).
Anaxagoras of Clazomenae: fragments and testimonia: a text and translation with notes and essays. Vol. 6. University of Toronto Press, 2010.
Filonik, Jakub. (2013). "Athenian impiety trials: a reappraisal". Dike: rivista di storia del diritto greco ed ellenistico 16.
Torrijos-Castrillejo, David (2014) Anaxágoras y su recepción en Aristóteles . Romae: EDUSC,