Anjiotensin II reseptör antagonistleri

Anjiyotensin II tip1 reseptörü blokerleri veya Anjiyotensin II (tip1) reseptörü antagonistleri, Anjiyotensin reseptör blokerleri veya kısaca (ARB'ler) olarak da bilinen, , Anjiyotensin II reseptör tip 1'e (AT 1 ) bağlanarak onu inhibe eden ve böylece renin-anjiyotensin sisteminin arteriolar kontraksiyonunu ve sodyum retansiyonu etkilerini bloke eden ilaçlardır.

Başlıca kullanımları hipertansiyon (yüksek tansiyon), diyabetik nefropati (diyabete bağlı böbrek hasarı ) ve konjestif kalp yetmezliği tedavisindedir. AT1 reseptörünün aktivasyonunu bloke edilmesini, ACE inhibitörlerinin anjiotensin II'ye bağlanmayı önlemesine kıyasla daha selektif olarak sağlar. Bununla birlikte, ARB'lerin ACE inhibitörlerine kıyasla daha az yan etki ürettiği görülmektedir. Bunlar ACE inhibitörlerinin aksine bradikinin ya da diğer kininlerin parçalanmasını inhibe etmezler, Bu sayede ACE inhibitörlerinin en sık ilaç bıraktıran yan etkisi kuru öksürüğe neden olmazlar . Özellikle kandesartan olmak üzere; yakın zamanlarda, ACE inhibitörü tedavisini tolere edemeyen hastalarda kalp yetmezliğinin tedavisi için kullanılmıştır. Irbesartan ve losartan, tip 2 diyabetli hipertansif hastalarda yarar gösteren çalışma verilerine sahiptir. ve diyabetik nefropatinin ilerlemesini geciktirebilir. 1998'de yapılan bir çift-kör çalışma, " lisinoprilin insülin duyarlılığını iyileştirdiğini, losartan'ın ise insülin duyarlılığını etkilemediğini" buldu. Kandesartan , migrenin önleyici tedavisinde deneysel olarak kullanılmaktadır. Lisinopril (ACE inhibitörü bir ilaç ) ise migreni önlemede kandesartandan daha az etkili bulunmuştur.

Anjiyotensin II reseptör blokerleri, istatistiksel olarak maksimum dozlarda olarak farklı etkilerle, kan basıncı kontrolü ile ilgili olarak farklı potansiyellere sahiptir.

Bu ilaçların bazılarının ürikozürik etkisi vardır.

Losartan (bir ARB ilaçtır) ile 10 haftalık tedaviden sonra yapılan bir çalışmada, cinsel işlev bozukluğu olan hipertansif erkeklerin %88'i cinselliğin en az bir alanında iyileşme bildirmiş ve genel cinsel tatmin %7.3'ten %58,5'e yükseldiği iddia edilmiştir. Beta bloker karvedilol ile valsartan'ı karşılaştıran bir çalışmada, anjiyotensin II reseptör blokörü cinsel işlev üzerinde sadece zararlı bir etki göstermediği, aynı zamanda onu iyileştirdiği iddia edilmiştir. Diğer ARB'ler arasında kandesartan, telmisartan ve Valsartan, fimasartan bulunur.

AT 1 reseptör reseptör stimülasyonu yoluyla anjiyotensin II, önemli bir stres hormonudur ve (ARB'ler) bu reseptörleri bloke ettiğinden, anti-hipertansif etkilerine ek olarak, stresle ilişkili bozuklukların tedavisi için düşünülebileceği iddia edilmiştir.

2008'de Alzheimer hastalığı (AH) ile dikkate değer bir negatif ilişkiye sahip oldukları bildirildi. ABD Gazi İşleri Bakanlığı sistemiyle yapılan beş milyon hasta kaydının geriye dönük analizi, yaygın olarak kullanılan farklı tipte antihipertansif ilaçların çok farklı AD sonuçlarına sahip olduğunu buldu. Anjiyotensin reseptör blokerleri (ARB'ler) alan hastaların, diğer antihipertansifleri kullananlara göre AD geliştirme olasılığı %35-40 daha azdı.

Yan etkiler
Bu ilaç sınıfı genellikle iyi tolere edilir. Yaygın ilaç yan etkileri şunları içerir: baş dönmesi, baş ağrısı ve/veya hiperkalemi . Tedaviyle ilişkili seyrek ilaç yan etkileri şunları içerir: ilk doz ortostatik hipotansiyon, döküntü, diyare, dispepsi, anormal karaciğer fonksiyonu, kas krampı, miyalji, sırt ağrısı, uykusuzluk, hemoglobin düzeylerinde azalma, böbrek yetmezliği, farenjit ve/veya burun tıkanıklığı. Randomize kontrollü çalışmalara dayanan bir 2014 'Cochrane sistematik incelemesi', ACE inhibitörü alan hastalarla ARB alan hastalar karşılaştırıldığında, ACE inhibitörü hastalara kıyasla yan etkiler nedeniyle daha az ARB hastasının çalışmadan çekildiğini bildirdi.

Bu sınıfın kullanılmasının temel gerekçelerinden biri, ACE inhibitörü tedavisine bağlı kalıcı kuru öksürük ve/veya anjiyoödemden kaçınmak olsa da, nadiren yine de ortaya çıkabilirler. Ayrıca, ACE inhibitörü tedavisi ile anjiyoödem yaşayan hastalarda küçük bir çapraz reaktivite riski de vardır. Bununla birlikte, bazı diğer çalışmalar ARB'lerin MI riskini artırmadığını bulmuştur. Bugüne kadar ARB'lerin miyokard enfarktüsü riskini artırma eğiliminde olup olmadığı konusunda bir fikir birliği sağlanamamışken, daha ileri araştırmalar devam etmektedir.

Kanser
2010 yılında yayınlanan bir çalışma, "... randomize kontrollü çalışmaların meta-analizi, ARB'lerin artan yeni kanser teşhisi riski ile mütevazı bir şekilde ilişkili olduğunu göstermektedir. Sınırlı veriler göz önüne alındığında, her bir ilaçla ilişkili kesin kanser riski hakkında sonuçlar çıkarmak mümkün değildir.." Bu iddia üzerine art arda çok sayıda araştırma yapılmıştır. ABD Gıda ve İlaç Dairesi (FDA) tarafından ARB'leri diğer tedavilerle karşılaştıran 31 randomize kontrollü çalışmanın daha sonraki bir meta-analizi, kanserle, yeni kanser vakalarıyla, kansere bağlı ölümle, meme kanseriyle, akciğer kanseri veya ARB alan hastalarda prostat kanseri riskinde artış olduğuna dair hiçbir kanıt bulamadı. 2013'te Amerika Birleşik Devletleri Gazi İşleri Bakanlığı'nın bir milyondan fazla Gazinin deneyimine ilişkin karşılaştırmalı etkinlik araştırması, akciğer kanseri (Journal of Hypertension'daki orijinal makale ) veya prostat kanseri için artan riskler bulamadı. Araştırmacılar şu sonuca vardılar: "Amerika Birleşik Devletleri Gazilerinden oluşan bu büyük ülke çapında kohortta, yeni ARB kullanıcıları arasında, kullanmayanlara kıyasla artan akciğer kanseri riskine ilişkin herhangi bir endişeyi destekleyecek hiçbir kanıt bulamadık. Bulgularımız ARB'lerin koruyucu etkisi ile uyumluydu."

Böbrek yetmezliği
ARB'lerin diyabet ve önceden hipertansiyonu olan hastalar için ARB uygulanmadan gelişen böbrek hastalıkları için koruyucu etkileri olmasına rağmen

Yapı
Losartan, irbesartan, olmesartan, kandesartan, valsartan, fimasartan ve azilsartan tetrazol grubunu (dört nitrojen ve bir karbonlu bir halka) içerir. Losartan, irbesartan, olmesartan, kandesartan ve telmisartan, bir veya iki imidazol grubu içerir.

Çalışma mekanizması
Hücrelerde var olan AT1-reseptorlerinin aktive olmasının ebgellenmesine dayalıdır. AT 1 reseptörleri damarların düz kas hücrelerinde, adrenal bezin kortikal hücrelerinde ve adrenerjik sinir sinapslarında bulunur. AT 1 reseptör blokajı doğrudan vazodilasyona, vazopressin salgılanmasını azalmasına ve aldosteron üretimin ve salgılanmasının azalmasına neden olur. Sonuç olarak toplam etki kan basıncını düşürür.

Kaynakça