kaan39/turkish-wikipedia-dataset-clean huggingface dataset:
Ebü'l-Hasan Eş'arî

Bu madde bir kişi hakkındadır. Kişinin ismini almış olan mezhep için lütfen Eşarilik maddesine bakınız.

Ebü'l Hasan Eş'arî (873 - 935), İslam dininin iki itikadi mezhebinden birisi olan Eş'arilik mezhebinin kurucusu ve Şâfiîlik, Mâlikîlik, Hanbelilik mezhebine bağlı olanların itikad imamı sayılan İslâm alimi.

Yemenli sahabe Ebû Mûsâ el-Eş'arî'nin soyundan gelmektedir. Küçük yaşta babasını kaybetti ve Yahyâ bin Zekeriyyâ es-Sâcî'den ders aldı. Babası ölünce annesi Mutezile mezhebinin önde gelen âlimlerinden Ebû Hâşim el-Cübbâî ile evlendi. İmam Eş'arî otuz yıl boyunca onun yanında kaldı. Gençliğinde Mutezile fikirlerini benimsediyse de daha sonra Ehl-i sünnet'e girdiğini söylemiştir.

Mutezile fırkasından ayrılması genelde iki nedene dayandırılır. Bunlar İhve-i Selase ya da Peygamber'i rüyasında görmesi ve onun tarafından ikaz edilmesidir. Sebebi n'olursa olsun 913 yılında Basra Camii'nde Ehl-î Sünnet ve'l Cemaat'e girdiğini açıkladı. İlk başlarda Ahmed bin Hanbel'in itikadına büyük oranda kaymıştır, bu El İbane an usûli-d-diyâne eserinde açıkça görülmektedir. Ardından biraz daha akılcı bir görüşe kaymıştır.

Fahreddin Razî, Gazzalî, İmam Beydavî, İmam Nevevî, İmam Suyutî, İmam İbn Hacer el-Askalanî, İmam Müslim, İmam Taberi, yakın dönemden Said Nursi gibi tanınmış İslam alimlerinin birçoğu İmam Eş'âri'nin itikadî mezhebini benimsemişti. Onun mezhebinin temel öğretisi Allah'a her şeyin caiz olması ve Allah'ın sınırlandırılmamasıdır.

Şafii ve Malikilerin çoğunluğu ve Hanbeli ve Hanefi mezhebi mensuplarının bir kısmının itikadi meselelerde İmamı, Ebu'l-Hasen el-Eşari'dir. Hanefîlerin çoğu itikatta Mâtürîdîlik mezhebine bağlıdır.

Kaynakça
Dış bağlantılar
Ebülmeyamin Mustafa Efendi

Ebülmeyamin Mustafa Efendi (1546 İstanbul - 23 Kasım 1606, İstanbul), Türk, Osmanlı müderris, kadı, kazasker ve şeyhülislamdır. III. Mehmed ve I. Ahmed saltanatlarında 7 Şubat 1603 - 8 Haziran 1604 ile 26 Temmuz 1606 - 23 Kasım 1606
dönemlerinde iki kez şeyhülislamlık yapmıştır. Halk arasında "Kaba Mustafa Efendi" olarak anılırdı.

Hayatı
Ali Efendi'nin oğludur. 1546'da İstanbul'da doğdu. İstanbul medreselerinde ilmiye eğitimi aldı. Şangezzâde'ye damat oldu. Şubat 1598'de Valide Safiye Sultan'ın yaptırdığı medreseye ilk müderris oldu.

Ocak 1600'da Edirne kadısı oldu. Ağustos 1601'de İstanbul kadısı görevine getirildi. Bu görevde halkla ilişkilerinde gösterdiği ciddiyet ve doğruluğu ile isim yaptı. Narh işlerinde gösterdiği idareci yetenekleri ile ortaya çıkan zahire yokluğunda halkı sıkıntıya çektirmemekle tanındı. Bu nedenle kendisine "ebülmeyamin" lakabı verildi. 5 Ocak l603'te ise Anadolu kazaskeri görevine terfi ettirildi.

7 Şubat 1603'te ilk kez Yemişçi Hasan Paşa'ya karşı kapıkulu askerlerinin isyanı olayı dolayısıyla Sunullah Efendi yerine şeyhülislâm oldu. Bu görevde iken sadrazam olan Yemişçi Hasan Paşa'nın aleyhtarları ile iş birliği yapmıştır. Sultan III. Mehmed'in yaptığı bir soruşturma sırasında padişaha sadrazamın yaptığı zulümler hakkında bilgi verdi. Bunun üzerine III. Mehmed 23 Eylül 1603'te Yemişçi Hasan Paşa'yı sadrazamlıktan azletti; tutuklattırdı ve 4 Ekim 1603'te idam ettirdi.

III. Mehmed yerine tahta çıkan I. Ahmed 4 Ocak 1604'teki Eyüp türbesindeki kılıç kuşanma töreninde Muhammed'in kılıcını şeyhülislam Ebülmeyamin Mustafa Efendi elinden kuşandı.

Ebülmeyamin Mustafa Efendi'nin I. Ahmed'in lalası olan "Mustafa Efendi" ile arası açıktı ve sadrazam kaymakamı olan Kasım Paşa sadrazam olmak için entrikalar döndürmekte idi ve onlarla uyuşmamaktaydı. 8 Haziran 1604'te şeyhülislamlıktan azledilip rakibi olduğu kabul edilen Sunullah Efendi yeniden şeyhülislam oldu.

26 Temmuz 1606'de ikinci kez şeyhülislam oldu. Aynı yıl 23 Kasım'da öldü. Fatih'te evine defnedildi.

Tütün içme İstanbul'da 16. yüzyılın ortasında başlamıştı ve Ebülmeyamin Mustafa Efendi İstanbul'un tanınmış tütün tiryakilerinden biriydi.

Popüler kültürdeki yeri
Star TV'de yayınlanan Muhteşem Yüzyıl Kösem dizisinde Levent Yılmaz tarafından canlandırılmıştır.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:

Fâzil, yakışıklı, vakur, güler yüzlü, şişman ve şeyhleri severdi. İyi tedbirinden "Ebûlmeyâmin" denildi.

Kaynakça
Ayrıca bakınız
Osmanlı şeyhülislamları listesi
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim
Osmanlı toplumu
Osmanlı İmparatorluğu'nda din

Dış bağlantılar
Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım, XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) sf.460-461
Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.IV sf.382
Ebü'l-Kelâm Âzâd

Ebü'l-Kelâm Muhyiddin Âzâd (Urdu: مولانا ابوالکلام محی الدین احمد آزاد, Bengalce: আবুল কালাম মুহিয়ুদ্দিন আহমেদ আজাদ) (11 Kasım 1888 - 22 Şubat 1958), Hint Müslüman bilgin ve Hint bağımsızlık hareketinin üst düzey siyasi lideridir.

Azad, Hint Müslüman birliğinin sağlanması için mücadele eden isimler arasında önde gelenlerden biridir. Hindistan'ın bağımsızlığının ardından ilk milli eğitim bakanı olan Azad, Hindistan'da yüksek şahsiyet ödülü kazandı. Hindistan'da eğitim vakfı kurarak yaptığı katkılar Azad'ın doğum gününün ülke genelinde "Milli Eğitim Günü" olarak kutlanmasını sağlamıştır.

Dış bağlantılar
Ebü'l-Hasan el-Âmirî

Ebu Hasan el-Amiri, Horasanlı filozof ve felsefe tarihçisidir.

Nişabur'da doğdu. Buhara, Bağdat, Rey gibi şehirlerde bulundu. Felsefi konular hakkında araştırmalar yaptı. Felsefeyi dinle uzlaştırmaya çalıştı. Tasavvufu anlayışını İslam geleneklerine yerleştirmeye çalıştı. İslamın ortaya çıkarılan gerçeklerinin felsefenin en önemli mantıksal içeriklerine sahip olduğunu söyledi. Felsefe ve dinin çakışmadığını anlatmaya çalıştı. İslam içindeki bölünnmeler arasında anlaşa ve sentez aradı. İslamın diğer dinlere ahlaki olarak üst konumda bulunduğunu yazdı. Özellikle Zerdüştlük ve Maniheizme bu açıdan yaklaştı. Kindi geleneğini takip eden filozoflar arasında en çok öne çıkan filozoftur. İbn Miskeveyh'in çağdaşıdır. Farabi ve İbni Sina'dan yarım yüzyıl önce yaşamıştır.

Kaynakça
Ebü'l-Hüda es-Sayyadî

Ebü'l-Hüda es-Sayyadî (Arapça: أبو الهدى الصيادي, d. 1850, Han Şeyhun - ö. 28 Mart 1909, Büyükada),
II. Abdülhamid'e yakınlığıyla bilinen Rufâi şeyhi.

Hayatı
Suriye'nin İdlip iline bağlı Ma'arretü'n-Nu'man ilçesinin bugün belde olan Han Şeyhun köyünde doğdu. İlk eğitimini almak için Ma'arretü'n-Nu'man'a gitti ve ardından babası Hasan Vadî'nin de bağlı olduğu Rufâilik tarikatına bağlandı. Rufâilik tarikatının Sayyadiyye kolunun kurucusu olan Ahmed es-Sayyadî'nin soyundan geldiğini iddia ederek Sayyadî nisbesini aldı.

1870'lerde İstanbul'a gitti. Cisr eş-Şuğur'un nakibüleşrafı yapıldı. 1874 yılında da Halep nakibüleşraflığı görevine getirildi. Abdülaziz'in tahttan indirilmesi üzerine görevinden alındı ancak II. Abdülhamid'in tahta çıkmasıyla tekrar görevine iade edildi. II. Abdülhamid'in tahta çıktığı yıl İstanbul'a gelerek saraya kabul edildi ve ardından Meclis-i Meşayih reisliğine getirildi ancak görevine başlayamadan Halep'e geri gönderildi. II. Abdülhamid'in meşrutiyeti sonlandırmasından sonra Meclis-i Mebûsan'ı bir eserinde savunduğunun şikayetlerde bulunulmasının padişah üzerinde etkili olduğu söylenir.

1878 yılının sonlarında tekrar İstanbul'a döndü ve kendisine ilgi gösterildi. 1879'da Anadolu kazaskerliği ve 1885'te de ısrarlı istekleri üzerine Rumeli kazaskerliği payeleri verildi. Devlet tarafından kendisine verilen maaş 1200 kuruştan 4500 kuruşa yükseltildi. Oğlu Şûrâ-yı Devlet üyesi, kardeşleri ise Meclis-i Maliye ve Meclis-i Maarif üyeliklerine getirildiler ve çeşitli payelerle taltif edildiler ve diğer aile fertlerine maaş bağladılar.

İstanbul'a geldiğinde kendisine tahsis edilen evden şikayet etmesi üzerine padişah tarafından 1889 yılında Beşiktaş'taki Serencebey Yokuşu'ndan bir konak satın alınarak kendisine tahsis edildi. İkinci Meşrutiyet'in ilanından bir süre önce Büyükada'da yaşamaya başladı. İkinci Meşrutiyet'ten sonra sorgulandı ve sürgün edilmesi gündeme geldi. Büyükada'da gözetim altındayken 28 Mart 1909'da öldü.

II. Abdülhamid'le olan yakınlığından dolayı tenkit edilmiştir, falcı ve büyücü olmakla itham edilmiş ve zındık olduğuna dair bir eser yazılmıştır. Zaman zaman Arap misafirlerin ağırlanmasıyla ilgilendiği ve Arap vilayetlerindeki tarikat şeyhliği nüfuzundan yararlanılmaya çalışıldığı söylenir.

Eserleri
en-Nefhatü'n-nebeviyye fi hidmeti'l-hilafeti'l-Hamidiyyeti'l-Osmaniyye
Kıladetü'l-cevahir
Davü'ş-şems
Zahiretü'l-me'ad

Türkçe yayınlanan eserleri
Tariku's-Savab
Rifai-Sayyadi Seyyidleri
Tariku's Savab Salavat-ı Şerifler
Yolun Esasları ve Edepleri
Da'ir-Reşad Li-sebili'l-İttihad ve'l-İnkıyad (Birlik ve İtaat Yoluna Davet)

Bibliyografya
Abdülhamid'in Cinci Hocası Ebü'l-Hüda, Süleyman Tevfik Özzorluoğlu

Kaynakça
Ebü'l-Hayr Han (Küçük Jüz hanı)

Ebülhayr Han, Küçük Jüz'ün ilk hanıdır. Tüm Kazak Hanlığı'nın hanı Kayıp Han'ın ölümünden sonra Kazak Hanlığı üç bağımsız hanlığa bölündü: Ulu, Orta ve Küçük Jüzler. Küçük Jüz'ün Kazak Türkleri kendileri Sultan Ebülhayr'ı hakan seçtiler. O, yalnızca Küçük Jüz'ün kağanı olsa da, Çungarlara (Moğollar) karşı savaşlarda diğer iki jüzle de ittifaka girmiş ve onlara komutanlık yapmıştır. Ebülhayr Han, Kazaklar tarafından Millî Kahraman kabul ediliyor.

Ailesi
Babası - Sultan Aytak Hacı
Annesi - bilinmiyor
Eşleri - Bopay Hatun, Bayan Hatun
Oğulları - Küçük Jüz'ün hakanları Nurali Han, Jarmuhammet Han, Yerali Han, Ayşuak Han
Nurali Han'dan torunları:
II. Yesim Han - Küçük Jüz'ün dörcüncü hakanı.
Karatay Han - Küçük Jüz'ün 13. hakanı.
Bökey Han - Küçük Jüzün hakanı
Şigay Han - Küçük Jüzün hakanı
Cihangir Han - Küçük Jüzün hanı
Übeydullah Cengizhan - Rus İmparatorluk ordusunun generali.
Kızları:
Karaşaş Hatun (Abılay Han'ın eşi)
Namurun Hatun
Züleyha Hatun

Popüler kültürdeki yeri
Kazakistan yapımı tarihi filmi Mın Bala filminde Kazak oyuncusu Berik Aytjanov tarafından canlandırılmıştır.

Galeri
Kaynakça
Ebü'l-Kasım Bâbür Mirza

Ebu'l Kasım Babür Mirza (Farsça: ابوالقاسم بابر میرزا بن بایسنقر بیگ), Horasan'da Timurlu hükümdarıdır (1449-1457). Şahruh'un oğlu Gıyasettin Baysungur'un oğlu ve dolayısıyla Emir Timur'un büyük torunuydu.

Babür, Şahruh'un son yıllarında gerçekleşen veraset mücadelesine dahil olan birçok kişiden biriydi. Halil Sultan (Timur'un büyük büyük torunu) ile birlikte ordunun yük trenini yağmaladı ve ardından Horasan'a doğru yola çıktı. Bu arada Uluğ Bey de Herat'ı elinde tutan Alaüddevle Mirza'yı yenmek için 1448'de Horasan'ı işgal etti. Uluğ Bey onu Tarnab'da yenip Meşhed'i alırken, oğlu Abdüllatif Mirza da Herat'ı fethetti. Alaüddevle Mirza güneybatı Afganistan'a kaçtı. Ancak Uluğ Bey, zaten on yıllardır hüküm sürdüğü Maveraünnehir'in daha önemli olduğunu düşündü ve kısa süre sonra bölgeyi terk etti. Dönüş yolunda Babür, ordusuna ağır kayıplar verdiren bir kuvvet gönderdi.

Horasan'da bir güç boşluğu oluşunca Babür kontrolü hızla ele geçirdi. Meşhed ve Herat 1449'da onun eline geçti. Alaüddevle Mirza zaman zaman bölgeye akınlar düzenlese de önemli bir faktör değildi. Babür, Uluğ Bey ve (Orta İran'ın kontrolünü ele geçiren) Sultan Muhammed ile birlikte üç önemli Timurlu hükümdarından biri haline geldi. Bu güç dengesi kısa süre sonra Horasan'ı işgal eden Sultan Muhammed tarafından bozuldu. Sefer Babür için kötü başladı ve Mart 1450'de Meşhed'de uğradığı yenilgi onu topraklarının bir kısmını bırakmaya ikna etti. Ancak Babür kısa sürede toparlanarak Sultan Muhammed'i esir aldı ve ardından idam ettirdi. Daha sonra Sultan Muhammed'in topraklarını kontrol altına almak için Şiraz'a yürüdü.

Bu noktada Kara Koyunlu Türkmenlerinden Cihan Şah, Timurlulara olan sadakatine son verdi. Qum ve Saveh'i hızla kuşatmaya aldı. Babür ona karşı yürümeye başladı ancak Kara Koyun ordularının ezici üstünlüğü ve Alaüddevle Mirza'nın ona karşı kurduğu bir komplo nedeniyle Herat'a geri dönmek zorunda kaldı. 1453'te Kara Koyunlar tarafından fethedilen Abarquh hariç, İran'ın büyük bölümü 1452'de Timurluların elinden alındı. Bir süre sonra Kirman geçici olarak fethedilmiş ve Rey'i ele geçirmek için birkaç girişimde bulunulmuş olsa da, bir bütün olarak İran hiçbir zaman Timurlular tarafından geri alınamadı.

1454'te Babür, Belh'in ele geçirilmesine misilleme olarak o zamanlar Ebu Said Mirza'nın kontrolü altında olan Maveraünnehir'i işgal etti. Hızla Semerkant'ı kuşattı. Ancak ikisi arasındaki çatışma kısa süre sonra Ceyhun Nehri'nin sınır olarak kabul edilmesiyle sona erdi. Bu durum Babür'ün 1457'deki ölümüne kadar yürürlükte kaldı. Yerine oğlu Mahmud geçti.

Kişisel yaşam
Babür'ün üç eşi vardı:
Daulat Sultan Begüm, Ebu Said Darughe'nin kızı, Sultan Mahmud Mirza'nın annesi;
Begi Jan Ağa, Khudaidad'ın kızı;
Kanizak Begi Ağa, bir kız çocuğu annesi;

Kaynaklar
Peter Jackson (1986). The Cambridge History of Iran, Volume Six: The Timurid and Safavid Periods.




(1449–1457)
Ebü'l-Feth Han Cevanşir

Ebü'l-Feth Han Cevanşir ( ) Azeri kökenli İranlı bir soyluydu.

Erken hayatı
1766 yılında Kaarabağ Hanı İbrahim Halil Han ile Şuşa'nın Nahçıvanik köyünden Ermeni kızı Rugan Hanım'ın çocuğu olarak doğmuştur. Saray eğitimi almış ve küçük yaşlardan beri hükûmet işlerine karışmıştı. İbrahim Halil Han, 1796'da Valerian Zubov'un gelişiyle onu Rus kampına göndermişti. Bu olay, Karabağ Hanlığı'nın veziri ve tarihçi Mirza Cemal Cevanşir tarafından şöyle anlatılmıştır.

Ağa Muhammed'in ölümü üzerine üvey kız kardeşi Ağhabeyim Ağa Cavanşir ile birlikte Feth Ali Şah'a rehin olarak gönderilmitşir. Daha sonra kendisine han unvanı verilerek Abbas Mirza'nın emri altına alınmıştır.

Miras mücadelesi
1804 yılında büyük oğlu ve vârisi Memmed Hasan Ağa Cavanşir ile arası bozulunca babası tarafından Karabağ'a çağrılmıştır. "Geçici bir eşten" doğduğu ve kraliyetin takdirine sahip olduğu için Memmed Hasan kendini tehdit altında hissetmiş ve diğer "meşru" üvey kardeşleri Hanlar ağa Cavanşir ve Mehdigulu ağa ile gizlice ittifak kurmuştur. Bu arada Ebü'l-Feth Ağa, hanlığın güneybatı kısmını–Kapan, Güney, Çulundur ve Bergüşat eyaletlerini (modern Sünik ve Kubadlı illeri) işgal etmiş, kampını Vorotan nehri kıyısında kurmuştur. Memmed Hasan'ın sözde görev yaptığı Tuğ'a yürümüş, ancak üvey kardeşlerinin kendisine katılmasını beklemiyordu. Atlı süvarilere komuta eden Memmed Hasan, Aralık 1804'te Dizak'ta Ebü'l-Feth'in önderliğindeki 5,000 adamla savaştı ve İran'ın önde gelen komutanlarının yanı sıra 1.000 kişiyi esir almıştır.

Amanullah Han Afşar ve Hüseyin Han Serdar'ın eşliğinde 5.000 kişilik orduyla 1806'da Karabağ'ı yeniden işgal etmiştir. Ancak babasının öldürüldüğünü ve Cebrailli aşireti tarafından direndiğini öğrenince Sünik'e çekilerek orada Ermeni ve Azeri soylularıyla tanışmıştır. Daha sonra 1806'da yeğeni Caferkulu Ağa tarafından takip edilmiş ve bu nedenle yüksek bir emir tarafından doğrudan albaylığa terfi ettirilmiştir. Ebü'l-Feth İran'a gitmiş ve Gülistan Antlaşması'ndan sonra Karabağ'ın İran kısmı olan Dizmar'ı valisi olmuştur. Etki alanı Sünik bölgesi ile sınırlıydı. Üvey kardeşi Mehdikulu tarafından 1820'de Karabağ'ın vârisi olarak kabul edilmiştir.

Yeni Rus-İran Savaşı'nın patlak vermesinden sonra Karabağ'ı şanssız bir şekilde geri alma umuduyla Kaçar ordusuna katılmıştır. Türkmençay Antlaşması onu kalan topraklarından mahrum bırakmış ve 1828'de İran'a geri dönmüş, 1833'te ordudan istifa etmişti. 1839'da Tebriz'de öldü ve Kum'da defnedilmiştir. Ailesinin çoğuna İran'ın modern Doğu Azerbaycan eyaletinde mülkler verilmiştir.

Kayçakça
Ebü'l-Asâkir Ceyş

Ebü'l-Asâkir Ceyş bin Humâreveyh ( ; d. y. 882) Mısır'daki Tolunoğullarının üçüncü emiridir ve 896'da kısa bir süre hüküm sürmüştür.

Hayatı
Babası Humâreveyh, 18 Ocak 896'da, Humâreveyh'in gözde karısıyla ilişki yaşayan hizmetkarlarından biri tarafından öldürülmüştür. Humâreveyh bunu öğrendiğinde, hizmetçi hayatından endişe etti ve Tolunoğulları hükümdarının hayatına mal olan bir komplo düzenledi. Humâreveyh'in ölümünden sonra, oğlu Ebü'l-Asâkir Ceyş başta olmak üzere, henüz reşit olmayan mirasçıları döneminde Tolunoğulları toprakları istikrarsız bir döneme girdi.

Humâreveyh'in en büyük oğlu olup, 896'nın başlarında on dört yaşındayken onun yerine geçti. Kısa bir süre sonra amcası Mudar ibn Ahmed ibn Tulun'un idamını emretti. Sadece birkaç ay iktidarda kaldıktan sonra fakihler ve kadılar tarafından tahttan indirildi ve Kasım 896'da veziri Ali bin Ahmed el-Madharai ile birlikte öldürülmüştür. Yerine küçük kardeşi Hârûn getirildi.

Kaynakça
Özel


Genel
Ebü'l-Hasan Âsaf Han

Ebü'l-Hasan Âsaf Han ( ; 1569-12 Haziran 1641) veya Asaf Han, Babür şahı Cihangir'in veziriydi. Mirza Giyas Bey'in ölümünden Şah Cihan'ın tahta çıkışına kadar bu görevi sürdürdü. Daha önce Cihangir'in vekili olarak görev yaptı. Asaf Han, Ercümend Banu Begüm'ün babası, Şah Cihan'ın baş eşi Nur Cihan'ın ağabeyi ve Babür hükümdarı Evrengzib'in anne tarafından dedesi olmasıyla tanınır.

Kaynakça
Ek okuma
Dış bağlantılar
History of Asaf Khan
Ebü'l-Esved ed-Düelî

Ebü'l-Esved ed-Düelî ( 16 Hicrî/ 603 – 69 Hicrî/ 688/89), tam adı Ebü’l-Esved Zâlim b. Amr b. Süfyân b. Cendel ed-Düelî olan,

Ebü'l-Esved'in yazıya diyakritik işaretlerin (ünsüz ve ünlü işaretleri) kullanımını getirdiği ve Arap dilbilimi ve Arapça dilbilgisi (nahv) üzerine en eski risaleleri yazdığı söylenir. Birçok öğrencisi ve takipçisi vardı.

Erken İslam İmparatorluğu'nun genişlemesiyle birlikte, Kur'an'ı okuyup anlayabilmek isteyen yeni Müslümanların artmasıyla, Arapça dilbilgisinin resmileştirilmiş bir sisteminin benimsenmesi gerekli hale gelmiştir ve Ebü'l-Esved, Nahv ve Hareke gibi kavramlarla bu sistemin geliştirilmesine yardımcı oldu. Dilbilgisi bilimi, Basra'da ilk büyük dilbilgisi okulunun kurulmasına yol açmıştır ve bu okul, yalnızca Kufe'deki okulla rekabet edebilecek niteliktedir.

Koyu bir Ali taraftarı olması sebebiyle Şîa’nın tâbiîn arasındaki önemli simalarından sayılan Ebü'l-Esved, Cemel ve Sıffin muharebelerinde Ali’nin yanında yer almış, Cemel Vak'âsı'nda Hz. Aişe, Talha bin Ubeydullah ve Zübeyr bin Avvâm ile yapılan müzakerelerde önemli görevler üstlenmiştir.

Ali’nin halifeliği sırasında Basra Valisi Abdullah bin Abbas tarafından Basra kadılığına ve ayrıca Hâricîler üzerine gönderilen ordunun kumandanlığına getirilmiştir; İbn Abbas’ın istifasından sonra da kısa bir süre Basra’ya vali olmuştur. Medâinî'ye göre 69 Hicrî/ 688 yılında Basra'da çıkan bir salgın hastalık sırasında ölmüştür.

Kaynakça
Ecanayka

Ecanayka hareketi Japon Edo Dönemi sonlarında, 1867 Temmuz'undan 1868 Nisan'ına kadar süren ve özellikle Edo'nun batısında etkili olan toplu bir harekettir. Boshin Savaşı ve Bakumatsu döneminde yoğunlaşan hareket Kyoto yakınlarındaki Kansai Bölgesi'nde başladı. Harekete katılanlar "Yetmedi mi?" diye bağırarak dolaştıkları için toplu haraketin adı bu olmuştur. Edo Dönemi'nde 3 ile 5 ay arasında süren, belli aralıklarla halkın sürekli hac yapması kendiliğinden oluşmuş bir harekettir. Kayıtlara göre, 22 milyonluk Japon nüfusuna oranla oldukça büyük bir kitleyi oluşturan yaklaşık 3-4 milyon insan bu doğal hacca katılmıştır. 1830 yılında 3 ayda 5 milyon kişinin hac yaptığı söylenmektedir. Bu hiçbir resmiyeti olmayan haclar sırasında, büyük tüccarlar hacılara yemek ve kalacak yer sağlayıp her türlü kolaylığı göstermiştir. Bunun, ekonomik bunalımdan dolayı bunalan halkın yıkıma gitmesini önlemek için bir deşarj politikası olduğu söylenir. Tam Şogunluğu Yıkma döneminde ortaya çıktığı için devrimci bir nitelik taşımaktadır.

Kaynakça
Ebüssüreyya Sami

Ebussüreyya Sami, Türk gazeteci, yazar.

Hayatı
Hakkında bilinenler oldukça azdır. Gazeteci kökenli bir yazar olduğu düşünülmektedir.

Mesleki çalışmaları
Ebussüreyya Sami Bey ve hayatı hakkında kaydedilmiş fazla bilgi yoktur. Yazarın gazeteci kökenli olduğu sanılıyor. 1909 yılı Şubat ayında İstanbul'da çıkmakta olan Arz-u hâl isimli haftalık mizah dergisinin yöneticisi olarak görünmektedir. Bundan sonra Mart 1910 ile Ocak 1911 arasında Hayal-ı Cedit mizah dergisinde çalışır. 1913-1914 arasında tanınmasını sağlayan Amanvermez Avni isimli Osmanlı hafiyesinin maceralarını yayınlar. 1914 yılında yazmış olduğu Abdülhamid’in Kayguları isimli bir romanı da bulunur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra 1930 yılında Sonbahar isimli bir kitabı Amasya'da basılmıştır.
Eccellenza

Eccellenza, İtalyan futbol liglerinin 5 en yüksek seviyesidir.

FVG Grup 1
Fontanafredda
Kras Repen
San Daniele
Virtus Corno
Tricesimo
Chions
Lumignacco
Cjarlins Muzane
Gemonese
Manzanese
Azzanese
I.S.M. Gradisca
Tolmezzo Carnia
Rivignano
San Luigi Trieste
Muggia

Veneto Grup 1
Villafranca Veronese
U.ArzignanoChiampo
Cerea
Abano
Rovigo
Pozzonovo
Vigasio
Campodarsego
Ambrosiana
T.S.Lucia Golosine
Adriese
Montecchio Maggiore
Sarego
Marosticense
CastelnuovoSandrà
Lugagnano

Veneto Grup2
Union Pro
Calvi Noale
Nervesa
Liventinagorghense
Liapiave
Opitergina
Union Q.D.Piave
Feltreseprealpi
Vigontina
Piovese
Edo Mestre R.S.M.
Union Quinto
Portomansuè
Istrana
FavaroMarcon
Ponzano

Dış bağlantılar
Ecatepec de Morelos

Ecatepec de Morelos ya da kısaca Ecatepec, Meksika'nın Meksika eyaletinin merkezi olan şehirdir. Aynı zamanda Ecatepec de Morelos Belediyesi'nin merkez şehridir. Meksiko Federal Bölgesi'nin kuzeydoğusunda yer almakta olup Meksiko metropol alanının bir parçasıdır. Yüzölçümü 160.17 km2 olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 1.656.107'dir.

Kardeş şehirler
Caracas, Venezuela
Cuautla, Meksika
Guadalupe, Meksika
Namyangju, Güney Kore

Kaynakça
Dış bağlantılar
Resmi site
Ecaterina Teodoroiu

Ecaterina Teodoroiu (doğum ismi: Cătălina Toderoiu) ; 15 Ocak 1894 – 3 Eylül 1917), I. Dünya Savaşı'nda cephede savaşmış ve hayatını kaybetmiş bir Rumen kadındı; Romanya'nın kahramanlarından biri olarak kabul edilmektedir.

Rumen İzciler üyesi olan Teodoroiu, başlangıçta hemşire olarak çalışmış, ancak daha sonra yaralıların vatanseverliğinden ve Romen Ordusu’nda çavuş olan kardeşi Nicolae’nin ölümünden derinden etkilenerek cephede savaşan bir asker olmaya karar vermişti. O dönemin bir kadını için alışılmadık bir karardı ve bu nedenle ordu yetkilileri tarafından cepheye oldukça isteksiz bir şekilde gönderildi. Ancak Romanya kraliyet ailesinin desteğiyle orduda görev yapabildi ve sonunda bir sembol olarak görülmeye başlandı. Ecaterina'nın beş erkek kardeşi (Nicolae, Eftimie, Andrei, Ion, Vasile) ve iki kız kardeşi (Elisabeta ve Sabina) vardı. Vădeni ve Târgu Jiu’daki Romanya-Alman İlköğretim Okulu’nda dört yıl okuduktan sonra ğretmenlik sertifikası almaya hazırlanırken, Ağustos 1916'da Romanya Krallığı Müttefiklerin yanında I. Dünya Savaşı'na girdi.

13 Kasım’da, 18. Piyade Alayı’nda (Gorj) çavuş olarak görev yapan kardeşi Nicolae’yi görmek için cepheye gitti. Kısa bir süre sonra, 14 Kasım'da, kardeşi Porceni (bugün Gornăcel, Schela, Gorj) yakınlarındaki çatışmalar sırasında bir top mermisiyle hayatını kaybetti.

Kısa süre sonra, düşman tarafından kuşatılmış olan müfrezesinin esir alınmasını önlemek için bir hileye başvurarak askeri yeteneklerini kanıtlayacaktı: Teodoroiu Alayın teslim olma kararını Almanca olarak duyurduktan sonra ateş açmaya başladı, birkaç Alman askerini öldürdü ve müfrezenin büyük bir kısmının kaçmasını sağladı.

30 Ağustos 1917'de, 11. Tümen komutanı General Ernest Broșteanu ondan cephe arkasındaki gezici hastanede kalmasını nazikçe istedi, ancak Teğmen Teodoroiu onu şiddetle reddetti ve müfrezesine katılmasına izin verilmesini talep etti. Bu hikâye doğruysa, bu durum, Romanya tarafından 1909’da onaylanan “Kara Savaş Hukuku ve Geleneklerine İlişkin IV. Sözleşme”nin 23(f) maddesi ve ekindeki “Kara Savaş Hukuku ve Geleneklerine İlişkin Yönetmelik” uyarınca bir savaş suçu teşkil ederdi.

3 Eylül 1917’de, Romanya hatları, Alman 115. Piyade Tümeni’ne bağlı 40. Yedek Alayı tarafından yoğun bir saldırıya uğradı. Takımını bir karşı saldırıya yönlendirirken, (bazı kaynaklara göre) göğsünden, (diğer kaynaklara göre) ise başından makineli tüfek ateşi ile vuruldu. Ertesi gün 43/59 Alayının komutanı Albay Constantin Pomponiu tarafından yayınlanan 1 numaralı Genel Emre göre, makineli tüfek ateşiyle vurulmadan ve kısa süre sonra ölmeden önceki son sözleri şunlardı: "İleri, adamlar, pes etmeyin, ben hala sizinleyim!"

Kaynakça