Edward T. Folliard

Edward Thomas Folliard (14 Mayıs 1899 - 25 Kasım 1976) Amerikalı bir gazeteciydi. Kariyerinin çoğunu The Washington Postta geçirdi ve Calvin Coolidge'in başkanlığından Lyndon B. Johnson'ın başkanlığına kadar Beyaz Saray basın ekibinde yer aldı.

1932'de "Post"tan kovuldu. "Herald"a geri döndü ve gazetenin Eugene Meyer tarafından satın alınmasının ardından 1934'te tekrar "Post"a döndü. 1967'deki emekliliğine kadar "Post"ta kaldı ve sonrasında gazeteye ara sıra makaleler yazmaya devam etti.

1955'te Folliard, Denver'da geçirdiği kalp krizinden kurtulan Eisenhower'ın yanında yedi hafta kaldı.

Folliard, 1967'deki bir röportajında, "John F. Kennedy ile hiçbir zaman yakın bir ilişkim olmadı," demişti, "ama onu oldukça iyi tanıyordum." Kennedy başkan seçildikten sonra, Folliard "Kennedy'nin zaferini satın aldığına dair konuşmaların saçmalık olduğunu söyleyen bir hikaye yazdı." Folliard, "Kennedy'ye hayranlığım sınırsız. Bence o, muhtemelen zamanımızın en parlak başkanıydı." demişti. Folliard, Pierre Salinger'ın Kennedy'nin "Yemin Töreni Konuşması'nın tamamını" yazdığı iddiasını kabul etmiş ve Folliard, bu konuşmayı "duyduğum en iyi Yemin Töreni konuşması" olarak nitelendirmişti.

Folliard, Sir Winston Churchill'e Fahri Amerikan vatandaşlığı verildiği 1963 Beyaz Saray törenini aktardı. Folliard, "Üzerimizde ağır bulutlar uçuşuyordu," diye yazdı, "ama sahne, Washington'da şimdiye kadar duyulmuş en parlak düzyazılardan bazılarıyla aydınlandı."

Mart 1962'de Folliard, America dergisi için George Romney'nin başkanlık umutları hakkında bir yazı yazdı ve bu umutların Nixon ve Eisenhower'ın destek sözleriyle ilerlediğini belirtti. Folliard, Romney'nin Kasım 1962'de Michigan valisi için aday olarak seçilebilirliğini test edeceğini belirtti. Nixon, Rockefeller ve Goldwater'ın hepsi adayken Cumhuriyetçi Parti'nin neden "acemi birini" seçtiği sorusuna yanıt olarak Folliard, 1940'ta olduğu gibi, "Cumhuriyetçiler artık Beyaz Saray'da popüler bir Demokrat görüyor ve yandaşlarından herhangi birinin onu devirebileceğinden şüphe duyuyorlar."

Folliard, Kennedy suikasta kurban gittiğinde Dallas'taki konvoydaydı. Bölüm boyunca konuyu inatla sürdürdü: FOLLIARD: Bay Chambers, açılış sorusuna dönersek, Alger Hiss'in meydan okumasını kabul ettiniz ve onun en azından Komünist Parti üyesi olduğunu alenen söylediniz. Bu, artık mahkemeye çıkıp iftira veya karalama davası açmaya hazır olduğunuz anlamına mı geliyor?CHAMBERS: Bay Hiss'in bana iftira veya karalama davası açacağını sanmıyorum.

Folliard, Marian Anderson'ın Lincoln Anıtı'nda verdiği ve Amerikan Devrimi Kızları'nın siyah opera sanatçısının Constitution Hall'da sahne almasına izin vermemesi üzerine First Lady Eleanor Roosevelt tarafından düzenlenen ünlü 1939 konserini seslendirdi. Folliard, "Marian Anderson dün Lincoln Anıtı'nın basamaklarında durdu, eşsiz kontralto sesini radyodan yayınladı ve 75.000 kişilik bir kalabalığı büyüledi," diye yazdı. "Bu, Lindbergh'in 2027'de Paris'ten dönmesinden bu yana Washington'ın gördüğü en büyük kalabalıklardan biriydi."

1940'ta, Karayipler'deki ABD üslerini kapsayan 7.000 millik bir tura çıktı. 7 Aralık 1941 tarihli Pearl Harbor Saldırısı'nda utanç duydu, çünkü Post gazetesinde Japonya'nın durumu "tehdit edici" olsa da diplomasinin hâlâ devam ettiğini belirten bir yazısı yayınlandı. 1944'ün sonlarında Avrupa'ya gitti ve savaş hakkında haber yaptı. Ardenler Muharebesi'nde cephe muhabiri olarak görev yaptı, Dokuzuncu Ordu ile Ren Nehri'ni geçti ve Zafer Günü'nde Paris'teydi. Zafer Günü'nden sonra Almanya'yı gezdi ve savaş esiri kamplarını ziyaret etti.

Diğer gazetecilik
Folliard, Post için haber yapmanın yanı sıra, zaman zaman Congressional Digest, The American Mercury, National Geographic ve Nation's Business için de yazılar yazdı.

Emeklilik Sonrası
1966'da resmen Posttan emekli oldu ancak gazete için yazmaya "1970'lere kadar" devam etti. Emeklilik sonrası makaleleri arasında "tarihe geçmesine yardımcı olduğu önemli olayların anıları - Pearl Harbor saldırısı ve Beyaz Saray'ın buna tepkisi, Winston Churchill'in Demir Perde konuşması ve dünya liderlerinin zirve konferansları" vardı.

Üyelikler
Denizaşırı Yazarlar Kulübü'ne, Ulusal Basın Kulübü'ne, Yonca Kulübü'ne ve John Carroll Derneği'ne üyeydi.

Folliard, bir önceki yıl Atlanta'daki neo-Nazi bir grup olan Columbians, Inc. hakkında yayınladığı bir dizi makale nedeniyle Telegrafik Raporlama (Ulusal) dalında 1947 Pulitzer Ödülü'ne layık görüldü.

O zamanlar "Post"un yayıncısı olan Philip Graham, kendisinden grubu araştırmasını istemişti. Folliard, makaleler için Atlanta'da bir hafta geçirerek grubun liderleriyle röportaj yapmış, kitlesel toplantılarına katılmış ve "Zencilere, Yahudilere, Komünistlere, zenginlere ve 'Anglo-Sakson kültürü' hakkındaki görüşlerini paylaşmayan gazete editörlerine yönelik nutuklarını" dinlemişti. Yazar, grubun üyelerinin "fırtına birlikleri gibi giyinip hava attıklarını" ve kollarındaki yamaların SS üniformalarındaki armaları andıran işaretler taşıdığını yazmıştı.

Ayrıca insan ilgisi ve yorumlayıcı haberciliği nedeniyle Washington Gazeteciler Birliği Ödülü'nü kazandı.

1970 yılında Başkan Nixon tarafından "gazeteciliğin devleri" olarak adlandırılan yedi kişiden biri olarak Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.

1971'de, gazetecilik topluluğu Sigma Delta Chi'nin Washington Profesyonel bölümü tarafından kurulan Şöhretler Salonu'nun kurucu üyeleri arasında yer alan 12 muhabirden biriydi. Posttaki ölüm ilanına göre, Folliard "kenar boşluklarına uymayı veya metninin satır aralarını üç katına çıkarmayı reddetti" ve "uzun zamandır bakımsız olan ve ısrarla kullanmakta olduğu eski bir daktiloda yazılmış en 'kirli' metinlerden bazılarını" teslim etti. Ayrıca "Pearl Harbor ve VJ öykülerini dikte ettiği antika dik telefonundan da ayrılmayı reddetti."

Kaynakça