Alan M. Taylor

Alan M. Taylor (d. 15 Kasım 1964, Yorkshire), İngiliz-ABD'li ekonomist ve akademisyen. Columbia Üniversitesi'nde, Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu'nda ve Ekonomi Politikası Araştırma Merkezi'nde çalışmaktadır.

İlk yılları ve kariyeri
Yorkshire'da doğup büyüyen Taylor, King's College'da burslu öğrenim gördü. Joseph Hodges Choate Memorial Bursu ile Harvard Üniversitesi'ne kaydoldu. Burada doktora derecesini aldı. 1992 yılında ekonomi; ekonomi tarihi ve uluslararası ekonomi alanında uzmanlaştı. Jeffrey Williamson ve Maurice Obstfeld ile çalıştı ve mesleki olarak onlardan etkilendi. Harvard Akademi Burs Programı ile doktora öncesi ve sonrası çalışmalarını tamamladıktan sonra Northwestern Üniversitesi, California Üniversitesi ve Virginia Üniversitesi'nin ekonomi bölümlerinde görev aldı. 2004 yılında Guggenheim Üyesi seçildi. 2009-2010'da İngiltere Merkez Bankası'na atandı. Ayrıca Stanford Üniversitesi, London School of Economics ve London Business School da dahil olmak üzere çeşitli üniversitelerde misafir olarak dersler verdi. 2010-11'de New York ve Londra merkezli Morgan Stanley'de kıdemli danışman olarak çalışmak üzere akademiden ayrıldı ve burada küresel makro ve gelişmekte olan piyasalar üzerinde çalıştı. 2019 yılında Newport Beach merkezli PIMCO'da kıdemli danışman olarak görev aldı.

Araştırma ve yayınlar
Taylor; uluslararası ekonomi, ticaret, finans, büyüme ve makroekonomideki sorunlar üzerine, çoğunlukla ekonomi tarihi gibi diğer ana alanıyla birlikte, 10 kitap ve 80'den fazla makale yazmıştır. Merkez bankalarında ve uluslararası kuruluşlarda görev yapmış, birçok yayın kurulunda yer almış, Ulusal Bilim Vakfı'ndan çok sayıda hibe almış ve Yeni Ekonomik Düşünce Enstitüsü de dahil olmak üzere diğer hibe veren kuruluşlar tarafından finanse edilmiştir. Robert Feenstra ile birlikte yaygın olarak kullanılan Uluslararası Ekonomi (Worth Publishers) ders kitabının yazarıdır.

Arjantin'in ekonomi tarihi
Taylor, 1990'lı yıllarda Ekonomi Tarihi Derneği tarafından Gerschenkron Ödülü'ne layık görülen tez araştırmasıyla başlayarak Arjantin ekonomi tarihine ilişkin çalışmalarda bulundu. Bu çalışmaları, 1914'ten sonrası yavaş gelişen reel ve finansal faktörlere odaklandı. Göreli farklılığın ancak 1945'ten sonra Perón döneminde ve sonrasında başladığı yönündeki geleneksel görüşe karşı çıktı. Birlikte birkaç makale yazdığı, bir kitap yazdığı (Straining at the Anchor, University of Chicago Press ) ve bir kitabın editörlüğünü yaptığı (A New Economic History of Argentina, Cambridge Üniversitesi) Gerardo della Paolera ile yoğun bir işbirliği yaptı. Çalışmaları Ekonomi Tarihi Derneği tarafından Cole Ödülü'ne layık görüldü.

İmkansız üçlü
1990'ların ortasında Taylor, Obstfeld ile uzun vadede küresel finansal entegrasyonun ve makroekonominin evrimine odaklanan bir işbirliğine başladı. Çalışmaları Sanwa Ödülü'ne layık görüldü ve çeşitli makalelerde ve bir kitapta yayımlandı (Global Capital Markets, Cambridge University Press ). 1997'de Obstfeld ve Taylor; sabit döviz kurları, serbest sermaye hareketi ve para politikası özerkliği arasındaki makroekonomik politika çeşitliliğini tanımlamak için yaygın olarak kullanılan "trilemma" (imkansız üçlü) terimini alan yazınına sundu. Jay Shambaugh ile birlikte çalışarak, uluslararası makroekonomideki bu merkezî ancak o zamana dek test edilmemiş hipotezi deneysel olarak doğrulamak için ilk yöntemleri geliştirdiler.

Döviz kurlarının ekonomisi
1990'ların sonlarından itibaren Taylor, döviz kuru ekonomisine odaklandı. Döviz kurlarının uzun vadeli davranışlarını ve satın alma gücü paritesi hipotezini inceleyen birçok makale yazdı. Özellikle faiz arbitrajı ve diğer döviz ticareti stratejilerini değerlendirmek için döviz kurlarının kısa vadeli davranışları üzerine yazılar yazdı. Hem kısa hem de uzun vadeli ortamlarda döviz kurunun belirlenmesinde doğrusal olmayan dinamiklerin rolünü araştırdı.

Kredi, finansal krizler ve makroekonomi
Küresel Mali Krizden bu yana yaptığı çalışmalar ile mali krizler ve durgunluklarda banka kredilerinin rolünü inceledi. Moritz Schularick ile beraber 1870 yılına kadar 14 ülke için toplam banka kredisine ilişkin uzun vadeli veri kümesini oluşturdu ve 2012 tarihli makalelerinde ("Credit Booms Gone Bust, American Economic Review" ) kredilerin 2008 yılında gelişmiş ekonomilerde benzeri görülmemiş düzeylere ulaştığını, yakın tarih boyunca kredi genişleme oranlarının finansal krizler için güçlü bir gösterge olduğunu ortaya koydu. Jordà ile yaptığı çalışmada yoğun kredi patlamalarının daha uzun ve sancılı durgunluklara yol açma eğiliminde olduğunu ortaya koydu.

Kaynakça