Adriyatik Sorunu

I. Dünya Savaşı'nın ardından, Adriyatik Sorunu, Adriyatik Denizi'nin doğu kıyısı boyunca daha önce Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na ait olan bölgelerin kaderiyle ilgiliydi. Anlaşmazlığın kökleri, savaş sırasında (26 Nisan 1915) imzalanan gizli Londra Paktı'nda ve artan milliyetçilikte, özellikle de İtalyan irredantizminde ve nihayetinde Yugoslavya'nın yaratılmasına yol açan Yugoslavizminde yatmaktadır. Sorun, Paris Barış Konferansı'nda anlaşmanın önünde büyük bir engeldi, ancak 12 Kasım 1920'de İtalya ve Yugoslavya arasındaki Rapallo Antlaşması ile kısmen çözüldü.

Arka plan
Avusturya-Macaristan, 3 Kasım 1918'de birliklerine savaşı durdurma emri verdiğinde savaştan çıktı. O gün İtalya ile imzalanan Villa Giusti Ateşkesi 4 Kasım'da yürürlüğe girdi ve 13 Kasım'da İtalya'nın Balkan cephesindeki müttefikleriyle Belgrad Ateşkesi imzalandı. İtalya, 1915 anlaşmasıyla kendisine verilen toprakları derhal işgal etmeye başlarken, aynı anda Güney Slavlar, hem İtalyan genişlemesine hem de Avusturya-Macaristan otoritesine karşı yerel yönetimler kurdular. 5-6 Ekim'de Zagreb'de bir Sloven, Hırvat ve Sırp Ulusal Konseyi kuruldu ve 29 Ekim'de orada Sloven, Hırvat ve Sırp Devleti ilan edildi ve aynı gün Hırvatistan-Slavonya'nın meşru parlamentosu olan Sabor, Avusturya-Macaristan'dan bağımsızlığını ilan etti. 1 Aralık'ta bu yeni devletin Sırbistan ve Karadağ ile birleşmesi ile Belgrad'da Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı (daha sonra Yugoslavya) kuruldu.

Tezler
Nüfus
Yugoslavya'nın öne sürdüğü ana tez, söz konusu toprakların neredeyse tüm nüfusunu yani yaklaşık yedi milyon Slav içermesiydi.


Dalmaçya adalarından sadece Lošinj (Lussin) İtalyan çoğunluğuna sahipti.

Roma'daki Ezilen Milliyetler Konferansı'nda (8-10 Nisan 1918), Britanya ve Fransa tarafından desteklenen ve Güney Slavları siyasi olarak birleştirme ihtiyacını ifade eden bir Yugoslavya belgesi olan Korfu Bildirgesi'ne (20 Temmuz 1917) İtalya resmi destek verdi.

Coğrafya
İtalyanlar, İtalya'nın doğal coğrafi sınırının Jülyen ve Dinar Alpleri'ni içerdiğini ve bu nedenle Avusturya-Macaristan kıyılarının coğrafi İtalya'nın içinde olduğunu savundular. Adriyatik'in doğu kıyısının coğrafyasının stratejik önemi genel olarak kabul edilmiştir. Paris Barış Konferansı'na katılan Amerikan delegasyonuyla birlikte Sınır Coğrafyası Bölümü Başkanı Douglas Wilson Johnson o sırada şöyle yazmıştı: "[Adriyatik'in] doğu kıyısındaki herhangi bir deniz gücü, kendisini İtalya'ya karşı muazzam avantajlara sahip olarak bulmalıdır." Johnson, Pula (Pola), Avlonya (Vlorë/Valona) ve merkezi bir Dalmaçya adası grubunun İtalyanlara sunduğu teklifin stratejik sorunu etkili bir şekilde çözdüğünü ve iki Adriyatik gücünü dengelediğini kaydetti.

Müttefik işgali
Rijeka'nin ortak işgali
29 Ekim 1918'de Avusturya-Macaristanlılar Rijeka'yı (Fiume) tahliye etti ve yeni Hırvat belediye başkanı Rikard Lenac, kasabanın Sloven, Hırvat ve Sırp Devlet Ulusal Konseyi'ne bağlılığını ilan etti. 30 Ekim'de İtalyan topluluğu, Antonio Grossich başkanlığında bir "ulusal konsey" kurdu ve Fiume'nin İtalya ile birliğini ilan etti. Ertesi gün yerel vali, Trieste valisinin yaptığı gibi gücü İtalyanlara devretti. 4 Kasım'da zırhlısında bulunan Amiral Guglielmo Rainer komutasındaki bir İtalyan deniz müfrezesi Fiume limanına ulaştı. Rainer yerel yönetimin feshedildiğini ilan etti ve 14 Kasım'da İtalya Başbakanı Vittorio Orlando, Genelkurmay Başkanı Armando Diaz'ın tavsiyesi üzerine hareket ederek Rainer'a bir deniz piyadesi çıkarma emri verdi. Lenac hükûmetine saraydan çıkma emri verdiler ve halka açık sergilenen tüm Sırp bayraklarını kaldırdılar. 19 Kasım'da bir Amerikan taburunun gelişi herhangi bir şiddet olayını engelledi, ancak İtalyanlar sonunda şehre 12.000 asker gönderdi. Amiral Edward Kiddle, "Siyasi nedenlerle ezici bir güçle bir İtalyan askeri işgali" yazdı. İngiliz Adriyatik Kuvvetleri'ne komuta eden Commodore Howard Kelly, 22 Kasım'da "İtalyan işgali, İtalyan tahtına bir ilhak görünümündedir" diyebildi."

16 Kasım 1918'de Müttefik donanmalarının -Amerikan, İngiliz, Fransız ve İtalyan- temsilcileri, Adriyatik Deniz Komisyonu'nu (veya Komitesini) kurmak için Venedik'te bir araya geldi. 26 Kasım'dan itibaren Roma'da düzenlenen birkaç oturumda komisyon, Avusturya-Macaristan filosunun ve kıyı şeridinin kaderine karar verdi. Filo, kaderiyle ilgili nihai bir siyasi karar verilene kadar Amerikalılar, Fransızlar ve İtalyanların kontrolünde bölünürken, sahil ise kuzeyde İtalya (esas olarak Avusturya Kıyısı'na tekabül eden) ortada ABD (çoğunlukla Dalmaçya) ve güneyde bir Fransa (esas olarak Arnavutluk) arasında olmak üzere üç kontrol bölgesine bölündü. Benson daha sonra, bölgelerindeki Amerikan deniz kuvvetlerine komuta eden Amiral William H. G. Bullard'a, "Başkan tarafından ortaya konan genel ilkelerin", yani ulusların kendi kaderini tayin hakkını vurgulayan On Dört Nokta'nın daha da geliştirilmesi gerektiğini ve bunun için Yugoslav ulusuna aktif Amerikan desteğini ima ettiğini yazdı.

Komisyon Split'e taşındığında, amiraller Yugoslavları düzeni sağlamakla görevlendirdi, ancak 24 Şubat'ta bazı Yugoslav (çoğunlukla Hırvat) vatandaşları yerel İtalyanofillerle toplantı yapan bazı İtalyan subaylarına saldırdı. Rombo, Müttefiklerin şehri devriye gezmesini istedi, ancak Niblack ve Benson veto etti. Denizciler konseyler örgütlediler, ancak açıkça isyan veya kargaşa çıkarmadılar. Bir önceki gün imparatordan alınan emirler altında 31 Ekim 1918'de Avusturya-Macaristan Donanması, tüm gemileri ve diğer araçları, malzemeleri, depoları ve tesisleriyle (limanlar, cephanelikler, vb.) Amiral Miklós Horthy tarafından Sloven, Hırvat ve Sırp Ulusal Konseyi'ne devredildi. Yugoslav olmayan tüm denizciler izne çıkarıldı ve tüm subaylara yeni ulusa hizmet etmeye devam etme seçeneği verildi. İmparatorun emri, gelecekte Avusturya-Macaristan'ın tüm "milletlerinin" filonun değerinden payları için tazminat talep etme hakkına sahip olması gerektiği koşulunu içeriyordu. Bu, Villa Giusti'deki müzakereleri etkilemedi ve donanma adına ateşkes Avusturya Donanması'ndan Lihtenştayn Prensi Johannve Tuna Filosu'ndan Kaptan Georg Zwierkowski tarafından imzalandı. Antlaşma, İtalyanlara Avusturya-Macaristan filosunun bir payını vadediyordu (aslında bu, birkaç gün önce ortadan kalkmıştı): Gün sonundan önce Fiume, Trieste ve Pula işgal edilmişti ve 5 Kasım'da bunu Šibenik (Sebenico) izledi. Yugoslavlar, İtalyanlara hizmet edemeyecekleri tüm gemileri terk ettiler ve 7 Kasım'da , Pula'dan işgal edilmemiş Bakar (Buccari) limanına doğru yola çıktı. 9 Kasım'da Pula'da kalan tüm gemilerde İtalyan bayrağı çekildi. O gün, İngiliz, Fransız ve İtalyan donanmalarının kruvazörleri Kotor Körfezi'ne (Bocche di Cattaro) ve işgal edilmemiş son Avusturya-Macaristan limanına doğru yola çıktı. Oradaki denizciler -İtalyanlar tarafından ganimet olarak alınmasını önlemek için- Avusturya-Macaristan sancaklarını kesip hatıra olarak dağıttılar. Aynı gün, Korfu'da Müttefikler arası bir konferansta, İtalyan diplomat Ugo Conz İngiliz meslektaşlarına şu yanıtı verdi: "Devletin olmadığı yerde filo olmaz. Böyle bir devlet kurulmadığı veya barış kesin olarak sağlanmadığı sürece Yugoslav filosu olamaz."

İtalyan birlikleri birkaç kez sınırı geçerek Amerikan işgal bölgesine girdi, ancak her seferinde ya bir uyarıyla ya da bir durumda Amerikan savaş gemilerinin gelişi ve Amerikan kuvvetlerinin karaya çıkmasıyla geri çevrildiler. Birkaç kasabada Amerikalılar, Dalmaçyalıların hayatlarını ve mallarını herhangi bir İtalyan adaletsizliğine karşı koruyacaklarına dair bildiriler yayınladılar. Bu ikinci tür propaganda, barışı korumanın en etkili yoluydu, çünkü Amerikan amiral içte garnizon kurmak için Sırp birliklerine güvenmek zorundaydı. Kendi garnizonu küçücüktü ve takviyeler sadece acil durumlarda karaya çıkıyordu Amerikan işgali ancak İtalyan kuvvetlerinin bölgelerini boşaltmasından ve Uluslararası Düşman Savaş Gemilerini İmha Etme Komitesi'nin komutası altındaki tüm eski Avusturya-Macaristan gemilerini İtalyan Donanması'na tahsis etmesinden sonra sona erdi. Orlando hükûmeti 23 Haziran'da Francesco Saverio Nitti hükûmetiyle değiştiğinde, Sonnino'nun yerini Tommaso Tittoni aldı. Bununla birlikte, 6 Temmuz 1919'da körüklenen milliyetçi şevk, Rijeka'da İtalyan nüfusunun bir unsurunun işgalci Fransız askerlerinden bazılarını katlettiği açık şiddete dönüştü.

Tittoni, Londra Antlaşması'ndan vazgeçerek ve Fransız-İtalyan ittifakını güçlendirerek müzakerelerin gidişatını değiştirdi, ancak Başkan Wilson'ın önerdiği "hattı" kabul etmedi. Fransız diplomat André Tardieu, Tittoni ve Amerikalılar arasında bir aracı olarak çalıştı ve ilk olarak Rijeka (Fiume) çevresinde bir toprak şeridinden gelecekte Fiume Özgür Devleti olacak bir tampon devlet yaratılmasını önerdi. O zamanki Amerikan itirazı, tampon devletin kendi sakinlerinin kaderlerini tayin hakkını kabul etmemesiydi.

Başkanın ayrılmasından sonra Frank Polk, Paris'te Barış Müzakereleri için Amerikan Komisyonuna başkanlık etti. Amerikan, İngiliz ve Fransız delegeleri tarafından imzalanan 9 Aralık muhtırasının arkasındaki itici güçtü. Bu muhtıra, İtalyanların Fiume ile çoğu Yugoslav adası üzerindeki taleplerini reddetti ve hatta Arnavutluk üzerindeki yetkilerini kısıtladı. Bu muhtıra, başbakanları 14 Ocak 1920'de İtalyan mevkidaşlarıyla Amerikan katılımı olmadan bir uzlaşma imzalayan İngiliz ve Fransızlar tarafından hızla terk edildi. Fiume ve bir sahil şeridinin İtalya'ya verilmesi ve karşılığında Arnavutluk'un kuzey kesiminden ayrılarak Yugoslavya'ya verilmesi kararlaştırıldı. İkincisinin kabulünü kazanmak için, yeni uzlaşmanın imzacıları, Londra Antlaşması'nı başka türlü uygulamakla tehdit ettiler.

Bu son uzlaşma, 10 Şubat'ta yayınlanan bir bildiride, bunu "Amerika'nın uğruna savaşa girdiği ilkelerin açık bir reddi" olarak kınayan Başkan Wilson'un öfkesini uyandırdı. Amerika Birleşik Devletleri'ni Versay Barış Antlaşması'ndan ve önceki Haziran'daki Fransız-Amerikan anlaşmasından çekmekle tehdit etti. 26 Şubat'ta Clemenceau ve İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Ocak uzlaşmasını reddetmeyi teklif eden ve Aralık muhtırasının benzer şekilde rafa kaldırılmasını öneren bir muhtıra yayınladı. Yugoslavya ve İtalya'yı doğrudan müzakere etme isteklerini dile getirdiler ve Wilson'ın arzusunun aksine, her şey başarısız olursa Londra Antlaşması'nı uygulama niyetlerinin arkasında durdular. 9 Aralık 1919 tarihli bir iç memorandumda, Amerika, İngiltere ve Fransa delegeleri, 1913'te belirlenen Arnavutluk Prensliği'nin sınırlarını tanıdı. 14 Ocak 1920 tarihli bir memoranduma göre, Yugoslav delegasyonu, yabancı etkiden uzak bağımsız bir Arnavutluk'tan yanaydı ancak bu mümkün olmazsa delegeler kuzeyde Yugoslavya'ya toprak imtiyazları verilmesini tercih ediyorlardı. Müttefikler, Orta Arnavutluk ve Yugoslavya'nın kuzey Arnavutluk'tan geçiş hakları üzerinde bir İtalyan mandasını tanımaktan ve kendi topraklarında demiryolları inşa etme ve işletme hakkına sahip olmaktan zaten memnunlardı. Loşna Kongresi'ndeki (27-31 Ocak) Arnavut temsilciler, bir çözüm olarak İtalya'nın Avlonya (Vlorë/Valona) üzerindeki planlarına karşı koymak için yapılmış olmasına rağmen, herhangi bir İtalyan mandasına karşı oy kullandılar.
Karadağ Krallığı'nın ordusunun 1916'da çöküşünden sonra, hükûmet ve saray Fransa'da sürgüne gitti. Müttefik hükûmetler Karadağ Kralı I. Nikola'sa bir gelir verdi, ancak 1916'nın sonunda İngilizler ve Fransızlar, ordusunun teslim edilmesinden sorumlu olduğuna ikna oldular ve savaştan sonra bağımsız bir Karadağ'ı desteklemeyi reddettiler. Savaşın sonuna kadar kral ve hükûmeti Müttefikler tarafından mali destek ve diplomatik tanınma almaya devam etti-"anlaşılmaz bir durum".

Paris'te Baron Sonnino, Karadağ'ın bağımsızlığını ve müzakere masasındaki varlığını savundu ve Podgorica Meclisi üye seçimindeki usulsüzlükleri eleştirdi. Karadağ kralının kızı olan İtalya Kraliçesi Elena, babası adına Woodrow Wilson ile bile aracılık yaptı. Bu geri çevirmeden sonra, İtalyanlar, Karadağ sorunundan çoğunlukla kaçınmalarına rağmen, Londra'daki Müttefik Denizcilik Komisyonu'ndaki delegeleri aracılığıyla doğrudan Yugoslavlarla müzakere etmeye başladılar. Başbakan Nitti'nin sözleriyle, "bağımsız bir Karadağ'ın korunması dış politikasının başlıca varsayımları arasında" olmasına rağmen, uzun vadede Yugoslav-Karadağ birleşmesinin kaçınılmaz olduğu ve Karadağ'ın bağımsızlığı için baskı yapmakta yalnız olmak Paris'te yakışık almayacaktı.

1919'un ortalarında, Kotor Körfezi ile Bar (Antivari), Budva (Budua) ve Ülgün (Ulcinj/Dulcigno) kasabaları İngiltere, Fransa, İtalya ve Yugoslavya'nın ordu ve donanma personeli tarafından işgal edildi. İtalya ve Yugoslavya arasında sık sık çatışmalar yaşandı. İtalyanlar kralcı isyancıları silahlandırıp naklettiler ve Karadağ'daki Sırp eylemleri hakkında propaganda yaptılar. 20 Temmuz 1919'da Yugoslav ordusu Kotor'da İtalyan koruması arayan bazı Karadağlı kralcılara saldırdı ve birçoğu öldürüldü. İtalyan hükûmeti Balkanlar'daki komutanı General Settimio Piacentini'ye baskı yaptı. 29 Temmuz tarihli gizli bir yazışmada Tittoni, İtalya'nın Karadağ'daki herhangi bir iddiadan vazgeçmesi halinde Yugoslavların Arnavutluk'ta bir İtalyan himayesini tanımaya istekli olduklarını iddia etti. 11 Mart 1920'de Lordlar Kamarası'ndaki tartışmada, Dışişleri Bakanı Lord Curzon, Müttefiklerin Podgorica Meclisinin meşruiyetini veya Kral Nichola'nın tahttan indirilmesini ve Sırbistan ile birlik ilan ettiklerini tanımadıklarını teyit etti. Nisan 1919'da, Büyük Britanya'nın Çetine (Cetinje) eski büyükelçisi olan Count de Salis (1911-16), Sırbistan ile birliğin durumu hakkında rapor vermek üzere oraya gönderildi. Podgorica Meclisinin destekçileri, Karadağ'ın Müttefiklere olan bağlılığının en iyi ihtimalle nominal olduğunu ve kraliyet ailesinin üyelerinin 1915-1916 kışının yenilgisinden sonra düşmanla komplo kurduklarını savundu. Karadağ bağımsızlığının destekçileri, Meclisin, yenilgisinden bu yana Karadağ'ı ortadan kaldırmak için Fransızların göz yummasıyla çabalayan Sırp fatihler tarafından işlenen bir sahtekarlık olduğunu savundu.

Neticesi
12 Eylül 1919'da D'Annunzio, Rijeka (Fiume) şehrini işgal etti ve Carnaro İtalyan Naipliği'ni ilan etti, ancak 12 Kasım 1920'de Rapallo Antlaşması'nın onaylanması bölgeyi bağımsız bir devlete, Fiume Özgür Devleti'ne dönüştürdü. Rapallo Antlaşması'nın diğer bölümlerinin, İtalya Krallığı ile Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı (1929'da Yugoslavya olarak yeniden adlandırıldı) arasındaki anlaşmazlığı çözmesi gerekiyordu. Bu, Carniola'nın bazı bölgelerinin, birkaç Adriyatik adasının ve Zadar (Zara) şehrinin İtalya'ya ilhakını içeriyordu.

Kaynakça
Konuyla ilgili yayınlar
Anthony C. Davidonis. The American Naval Mission in the Adriatic, 1918–1921. Washington, D.C.: Navy Department, 1943.
Ivo J. Lederer. Yugoslavia at the Paris Peace Conference. New Haven: Yale University Press, 1963.
Paul-Henri Michel. La question de l'Adriatique, 1914–1918. Paris: Alfred Costes, 1938.
D. Vujović. Ujedinjenje Crne Gore i Srbije. Titograd: 1962.
Dragoljub R. Živojinović. America, Italy and the Birth of Yugoslavia, 1917–1919. New York: 1972.
Bucarelli M., Zaccaria B. (2020) " ." In: Varsori A., Zaccaria B. (eds), Italy in the New International Order, 1917–1922: Security, Conflict and Cooperation in the Contemporary World. Palgrave