Bloom'un Taksonomisi

Bloom'un Taksonomisi, eğitimde öğrenme hedeflerinin karmaşıklık ve özgüllük seviyelerine göre sınıflandırılması için kullanılan üç hiyerarşik modelden oluşur. Bu üç liste, bilişsel, duyuşsal ve psikomotor alanlardaki öğrenme hedeflerini kapsar. Bilişsel alan listesi, geleneksel eğitimin ana odağı olmuştur ve genellikle müfredat öğrenme hedeflerini, değerlendirmeleri ve etkinlikleri yapılandırmak için kullanılır.

Bu modeller, taksonomiyi geliştiren eğitimciler komitesine başkanlık eden Benjamin Bloom'un adını almıştır. Bloom, aynı zamanda standart metin olan "Eğitim Hedeflerinin Taksonomisi: Eğitim Hedeflerinin Sınıflandırılması" adlı eserin ilk cildini de düzenlemiştir.

Tarihçe
"Eğitim Hedeflerinin Taksonomisi"nin yayımlanması, müfredat ve sınav tasarımı konusunda eğitimciler arasındaki iletişimi geliştirmek amacıyla 1949'dan 1953'e kadar süren bir dizi konferansın ardından gerçekleşmiştir.

Taksonominin ilk cildi, "El Kitabı I: Bilişsel" 1956'da Bilişsel alan için taksonominin gözden geçirilmiş bir versiyonu ise 2001 yılında oluşturuldu.

Bilişsel alan
1956 tarihli orijinal taksonomi versiyonunda, bilişsel alan aşağıda listelenen altı hedef düzeyine ayrılmıştır. 2001'de Bloom'un taksonomisinin gözden geçirilmiş baskısında, düzeylerin isimleri biraz değiştirilmiş ve sıraları yeniden düzenlenmiştir: Hatırlama, Anlama, Uygulama, Analiz, Değerlendirme ve Yaratma (Sentez yerine).

{| class="wikitable"
|+1956 Bilişsel alan seviyeleri

{| class="wikitable"
|+Simpson'un psikomotor alan seviyeleri Eğitimciler genellikle taksonomiyi bir hiyerarşi olarak görürler ve en alt seviyeleri öğretmeye değer görmemekte hata yapabilirler. Daha düşük seviyelerdeki öğrenme, taksonominin daha yüksek seviyelerindeki becerilerin geliştirilmesini sağlar ve bazı alanlarda en önemli beceriler alt seviyelerde bulunur (örneğin, doğal tarih alanında bitki ve hayvan türlerinin tanımlanması).

Bazıları en düşük üç seviyeyi hiyerarşik olarak sıralı, ancak üç yüksek seviyeyi paralel olarak değerlendirir. Bu, genel olarak zihinsel süreçlerin taksonomilerine yöneltilebilecek bir eleştiridir.

Taksonomi, öğrenme çıktıları yazılırken kullanılmak üzere tasarlanmış bir fiil hiyerarşisi olarak yaygın bir şekilde uygulanmaktadır. Ancak, 2020'de yapılan bir analiz, bu fiil listelerinin eğitim kurumları arasında tutarlılık göstermediğini ortaya koydu ve bu nedenle bir eğitim kurumunda bir seviyeye eşlenen öğrenme çıktılarının, diğer bir kurumda farklı seviyelere eşlenebileceğini gösterdi.

Çıkarımlar
Bloom'un taksonomisi, birçok öğretim felsefesinin temelini oluşturur, özellikle de içeriğe değil de becerilere daha fazla eğilim gösteren felsefelerin.

Disiplinler arası bağlantılar
Bloom'un taksonomisi (ve revize edilmiş taksonomi) eğitim felsefesi ve yeni öğretim stratejileri geliştirme konusunda ilham kaynağı olmaya devam etmektedir. Daha yüksek düzey düşünme becerilerinde gerçekleşen beceri gelişimi, öğrenmede çoklu okuryazarlıklar ve modeller üzerine gelişen küresel odak ile ve entegre disiplinler alanının ortaya çıkan alanıyla iyi bir etkileşim içindedir. Medya ile etkileşim kurma ve medya oluşturma yeteneği, hem yüksek düzey düşünme becerilerini (analiz, yaratım ve değerlendirme) hem de düşük düzey düşünme becerilerini (bilgi, kavrama ve uygulama) gerektirir.

Görsel yorumlar
Bloom'un orijinal taksonomisi fiiller veya görsel temsiller içermemiş olabilir, ancak sonradan yapılan katkılar bu fikirleri araştırmacılar, öğretmenler ve öğrenciler için görsel olarak sunmuştur.

Ayrıca bakınız
Eğitim felsefesi
Eğitim teknolojisi
Eğitim psikolojisi
Öğrenme stilleri
Üstbiliş
Pedagoji
Beden eğitimi
Bilgelik

Kaynakça
Konuyla ilgili yayınlar