Antilegomena

Antilegomena (Yunanca: ἀντιλεγόμενα'dan), doğruluğu veya değeri tartışmalı olan yazılı metinlerdir. Eusebios, Kilise Tarihi'nde (yaklaşık 325) bu terimi, Yeni Ahit kanonunun kapanmasından önce Erken Hristiyanlık'ta "tartışmalı", kelime anlamıyla "karşı çıkılan" Hristiyan kutsal metinleri için kullanmıştır.

Antilegomenalar İlk Kilise'de yaygın olarak okunuyordu ve Yakup'un Mektubu, Yahuda'nın Mektubu, 2. Petrus, 2. ve 3. Yuhanna, Vahiy Kitabı, İbraniler İncili, İbranilere Mektup, Petrus'un Vahyi, Pavlus'un İşleri, Hermas'ın Çobanı, Barnabas Mektubu ve Didache'yi içeriyordu. İlk Kilise'de ilgili metinlerin kanonik statüyü hak edip etmediği konusunda fikir ayrılığı vardı.

Eusebios
İlk önemli kilise tarihçisi olan ve MS 325 civarında Kilise Tarihini yazan Eusebios, Erken Kilise'nin tartışmalı yazılarını Yunanca antilegomena terimiyle ifade etmiştir:Tartışmalı yazılar [των αντιλεγομένων] arasında, yine de birçok kişi tarafından kabul edilen, Yakup'un ve Yahuda'nın mektupları, ayrıca Petrus'un ikinci mektubu ve Yuhanna'nın ikinci ve üçüncü mektupları olarak adlandırılanlar, ister havariye isterse aynı adı taşıyan başka bir kişiye ait olsun, günümüze ulaşmıştır. Reddedilen yazılar arasında ayrıca Pavlus'un İşleri, sözde Hermas'ın Çobanı ve Petrus'un Vahyi ve bunlara ek olarak mevcut Barnabas'ın Mektubu ve sözde Havarilerin Öğretileri de sayılmalıdır; ve ayrıca, dediğim gibi, uygun görünüyorsa, bazıları onu reddederken, diğerleri kabul görmüş kitaplarla sınıflandırır. Ve bunların arasına, İbranilere göre İncil'i de koyanlar oldu; İbranilerden Mesih'i kabul edenler bundan özellikle hoşnut oldular. Ve bunların hepsi tartışmalı kitaplar arasında sayılabilir [των αντιλεγομένων].Eusebios'un kitaplarını üç gruba mı ayırdığı—homologoumena (Yunanca: ὁμολεγούμενα, "kabul edilmiş"), antilegomena ve "sapkın"—yoksa notha ("sahte") grubunu ekleyerek dört gruba mı ayırdığı kategorik bir tartışma konusudur.

İbranilere Mektup daha önce şu şekilde listelenmişti:İbranilere Mektup'u bazılarının, Pavlus tarafından yazılmadığı gerekçesiyle Roma Kilisesi tarafından tartışıldığını [αντιλέγεσθαι] söyleyerek reddettiğini göz ardı etmek doğru değildir.4. yüzyıldan kalma bir metin ve muhtemelen Konstantin'in Elli İncili'nden biri olan Codex Sinaiticus, Hermas'ın Çobanı ve Barnabas Mektubu'nu içerir. Orijinal Peşitta (Yeni Ahit kısmı yaklaşık 5. yüzyıla aittir) 2. ve 3. Yuhanna, 2. Petrus, Yahuda ve Vahiy bölümlerini içermez. 1823 tarihli Lee Peşitta gibi bazı modern baskılar bunları içerir.

Reformasyon
Reformasyon döneminde Luther, antilegomena meselesini gündeme getirdi. İbranilere Mektup, Yakup ve Yahuda'nın mektupları ve Vahiy'i Kitab-ı Mukaddes çevirisine dahil etmesine rağmen, bunları ayrı bir grupta topladı ve meşruiyetlerini sorguladı. Bu nedenle, bu kitaplara bazen "Luther'in Antilegomena'sı" denir; bu terminoloji günümüzde de kullanılmaktadır. Günümüzdeki Lutherci kullanım, bu sorgulamayı 2. Petrus, 2. Yuhanna ve 3. Yuhanna'yı da kapsayacak şekilde genişletmektedir.

F.C. Baur, Pavlus'un Mektuplarını sınıflandırırken bu terimi kullanmış ve Romalılar, 1-2 Korintliler ve Galatyalılar'ı homologoumena; Efesliler, Filipililer, Koloseliler, 1-2 Selanikliler ve Filimon'u antilegomena; ve Pastoral Mektupları notha (sahte yazılar) olarak sınıflandırmıştır.

Ayrıca bakınız
Kanonik
Deuterokanonik kitaplar
Apokrif
Kitâb-ı Mukaddes kanonu

Notlar
Kaynakça
Özel
Genel
.
.
.

Dış bağlantılar
.