Fitne (kelime)

Fitne (ya da fitnah, pl. Fitan; Arapça: فتنة, فتن: "günaha, yargılama; ayaklanma, sivil çekişme, çatışma" geniş bir yargılama, ızdırap veya sıkıntı çağrışımları olan Arapça bir kelimedir. Önemli tarihsel sonuçları olan bir kelime, modern Arapçada da yaygın olarak kullanılmaktadır.

Klasik Arapça'da kullanılan fitne ile Modern Standart Arapça'da kullanılan fitne ve çeşitli konuşma lehçeleri arasında ayrım yapılabilir. Fitne'nın Kuran'daki kavramsal önemi nedeniyle, bu eserdeki kullanımının, klasik Arapçadaki sözcüğün genel sözcüksel anlamından ayrı olarak düşünülmesi gerekebilir.

Kuran'da kullanılmasının yanı sıra fitne, m. 7'den 9. yüzyıla kadar İslam Hilafeti içindeki dört ağır iç savaşa terim olarak kullanılmaktadır.

Köken
Arapça, İbranice gibi diğer Semitik dillerle ortak olarak, tüm kelime dağarcığını oluşturmak için ünlü harf kalıpları ile birlikte bir kök harf sistemi kullanır. Bu nedenle, herhangi bir kelimenin kök harflerinin tanımlanması, kelimenin tam anlamsal aralığını daha iyi anlayabilir.

Fitne sahip üç harfli kök fā'-tā'-Nun (Arapça). Dişil isim fitne ek olarak, Fiten, bu kök formları, özellikle, bir Form I aktif fiil fatana, yaftinu (Arabic ), Bir Form I fiil pasif futina, yuftanu (Arapça), Bir BiçimI Masdar futūn (Arapça), Bir Biçim aktif sıfat Fatin (Arapça), Bir biçim pasif sıfat maftūn (Arabic)

Sözcüksel anlamlar
Klasik Arapça
Lane, 19. yüzyılın ortalarında Kahire'de bulunan çeşitli geleneksel Arapça sözlük kaynaklarından derlenmiş anıtsal Arapça-İngilizce Lexicon'da fiilin "birincil anlamı" olduğunu bildirdi. Daha sonra fiil altın ve gümüş eritme işlemine uygulandı. Kişinin ateşe girmesine ve bir cezalandırma veya ızdırap haline gelmesine neden olacak şekilde genişletildi. Böylece, kişi bir şeyin fitne'ye, yani deneme, rahatsızlık vb. Veya daha genel olarak, bazı iyi veya kötü kalitenin test edildiği bir rahatsızlığa girmesine neden olduğunu söylüyor. Lane, isim fitnesini bir imtihan, bir imtihan süresi, rahatsızlık, sıkıntı ya da sıkıntı olarak ifade ediyor ve "Arapların dilindeki anlamının toplamının" birinin denendiği, imtihan ya da test edildiği bir rahatsızlık olduğunu söylüyor.

Lane tarafından sunulan tanımlar, Kur'an kullanımı sözlüğünde Badawi ve Haleem tarafından önerilenlerle eşleşir. Triliteral kökü şu anlamlara getirir: "altın ve gümüşü eriterek arıtmak; yakmak; teste koymak, (özellikle birinin dayanıklılığını test etme aracı olarak); toplum; baştan çıkarmaya, baştan çıkarmaya, cazibeye, delicesine düşmeye. ”

Modern Standart Arapça
Bulunduğu haliyle fitne anlamları Klasik Arapça Modern Yazılı Arapça Hans Wehr Sözlüğünde anlamların aynı setin ezberden kanıtladığı gibi, büyük ölçüde, Modern Standart Arapça içine taşımak. Buna ek olarak, Wehr isim fitnesini "çekicilik, çekicilik, çekiciliği; büyüleme, büyüleme, büyüleme, cazibe, ayartma; cezbedici şey

Buckwalter & Parkinson, Arapça, listeden 30 milyondan konusunda söz toplulukta 1,560 en sık karşılaşılan kelime olarak isim fitne kendi frekans sözlükte Modern Standart Arapça ve dili Arapça lehçeler. Fitneyi "çekicilik, cazibe, büyüleme; huzursuzluk, isyan, isyan" olarak ifade ediyorlar.

Batn-ı Nahle veya Abdullah bin Cahş Seriyyesi
Fitne ile ilgili ilk Kuran ayetinin Batn-ı Nahle seriyyesi sırasında ortaya çıktığı söyleniyor. İlk Bedir karşılaşmasından (Safvan Muharebesi) döndükten sonra Muhammed, Abdullah bin Cahş'ı Recep ayında 12 erkekle birlikte gönderdi. Abdullah bin Cahş Muhammed'in kuzeniydi. Onunla birlikte Ebu Huzeyfe, Abdullah bin Cahş, Ukkaşe bin Mihsan, Utbe bin Gazvân, Sa'd bin Ebû Vakkas, Amir bin Rebia, Vaqid bin Abdullah ve Halid bin Bükeyr. Muhammed, Abdullah ibn Cahş'a bir mektup verdi, ancak iki gün boyunca seyahat edene kadar okunmamalı ve daha sonra arkadaşlarına baskı yapmadan mektuba ne yapması gerektiğini söyledi. Abdullah iki gün devam etti, sonra mektubu açtı; Mekke ve Taif arasında Nahla'ya ulaşana kadar, Kureyş'i beklemesini ve ne yaptıklarını gözlemlemesini söyledi.

Kureyş yemek hazırlamakla meşgulken Müslümanlar saldırdı. Vaqid bin Abdullah gerçekleşen kısa savaşta Kureyş karavanının lideri Amr ibn Hadrami'yi bir okla öldürdü. Müslümanlar iki Kureyş kabilesini ele geçirdiler. Nevfel bin Abdullah kaçmayı başardı. Müslümanlar, Osman bin Abdullah ve el-Hakem ibn Kaysan'ı esir aldı. Abdullah ibn Cahş ganimet ve esir iki Kureyş kabile üyesi ile Medine'ye döndü. Takipçiler ganimetin beşte birini Muhammed'e vermeyi planladılar. ). Bu boş konuşma, Muhammed'in sahabeleri için acı verici bir baş ağrısına neden oldu, en sonunda Muhammed kutsal aylarda savaşmakla ilgili bir ayet ortaya çıkıncaya kadar rahatladılar

Müslüman Müfessir İbn Kesir'in Tefsir kitabındaki bu ayet hakkındaki yorumu şöyledir: "Müslümanları dinlerinden geri dönmeye zorlamak ve Küfür inandıktan sonra tekrar kucaklamak anlamına gelir, Allah'la öldürmekten daha kötüdür. ' Allah dedi ki:

"

Kuran'da
İstatistikler
Badavi & Haleem notu o üç harfli kök fā'-tā'-Nun (Arapça) Kuran'da toplam 60 kez 6 farklı şekilde meydana gelir. Aşağıdaki tablo ayrıntıları göstermektedir; Kök sadece Form I şekillerinde bir fiil olarak göründüğünden, bu varsayılmaktadır.


Semantik
Üç harfli kök fā'-tā'-Nun (Arapça), yukarıda belirtildiği gibi, Kuran'ın kendisinde bile çeşitli anlamlar taşır. Kökün Kuran görünümleri aşağıda incelenmiştir (belirli bir sırada).

Zulüm
Zulüm olarak Fitne, Müslümanlara kafirlerle savaşmalarını emreden bazı ayetlerde ortaya çıkıyor (özellikle Muhammed'e ve onun erken takipçilerine zulmeden ve böylece hicrete yol açan Mekkeli müşriklerine atıfta bulunuyor). Örneğin, Kuran 191'de savaşma emri, "zulmün (el-fitnetu) öldürmekten daha kötü olduğu gerekçesiyle haklı çıkar . Benzer şekilde, Kuran 193'te, kafirler önce saldırmadıkça Müslümanların Mekke'deki Kabe çevresinde kafirlerle savaşmaları yasaklanmıştır, bu durumda Müslümanlar "zulüm (fitnetun) ve din Allah'ın oluncaya kadar savaşacaklardır." Hicret, Kuran'da inananların Mekke'de gördüğü zulüm yüzünden meydana geldiği belirtilmektedir. Diğer örnekler, Müslümanlara zulmedenler için cehennemin vadeden Kur'an ve kişinin günlük olarak namaz kılınması halinde korktuğu takdirde Kuran kâfirler, namazı tamamlayacak kadar uzun bir yerde kalırlarsa saldırabilirler.

Anlaşmazlık / isyana teşvik
Kuran , Kuran'ın kendisi "açık vahiyler - onlar Kitabın özüdür - ve diğerleri (alegorik)" olarak tanımlanır ve ardından Kuran kararsız olanları karakterize eder ve Kur'an'ın "alegorik" âyetlerini yorumlamaları yoluyla toplumda muhalif olmayı arzu eden kesin bir inanca sahip olmayanlar. olduklarını söyleyen, ancak Allah'ın bazı emirlerini yerine getirme konusunda isteksiz olduklarını söyleyenlerin, toplum içinde "ayaklanma" arayışı olarak nitelendirildikleri Kuran kökün bir dizi yayılımı meydana gelir.

Yargılama, Deneme, İmtihan
Kökün "yargılama" olarak birçok örneği Kuran'da görülür. Kökün bu duygusu, örneğin Mısır'da bir adamı öldürdükten sonra "ağır bir yargılama ile" yargılanan Kuran gibi ayetlerde bir "sıkıntı" veya "zorluk" duygusu taşır. " yıllarca Medyenliler arasında kaçmaya ve yaşamaya zorlanarak; ve Kuran , bazı inananların "dar bir kenarda" Tanrı'ya ibadet etmeleri olarak nitelendirildikleri, hayatları nispeten güvenli ve kolay olduğu sürece mutlu olurlar, ancak imtihan edilirlerse, Tanrı'dan uzaklaşırlar.

Bununla birlikte, diğer ayetlerin kökü, bir kişinin inançlarına olan bağlılığının bir tür testi olarak bir "imtihan" duygusu taşır (testin "sıkıntı" olarak yargılama duygusu gibi kötü bir şeyden kaynaklandığını ima etmek zorunda kalmadan). Mesela Kur'an kısmen, "Ve yine de bazılarını başkaları tarafından deneriz." Kuran ve , kişinin kendi servetini ve çocuklarını deneme olarak tanımlayarak açıkça ortaya gibi, yaşamda yaygın olarak iyi şeyler olarak kabul edilen şeyler deneme olarak kullanılabilir. Kuran da bu yargılama duygusunu iyi bir şeyle taşır; orada, Tanrı'nın kendi "nimet" bazı insanlar için bir deneme olarak tanımlanır. Yine, Kuran Tanrı, “doğru yolu” bu şekilde test edebileceğimiz bir bolluk ”atabilmeye karar veren putperestlere, onları bir kez test edip edemeyeceğini görmek için, lehine ya da inanç içinde kararlı olup olmadıklarını

İmtihanlar/denemeler, Tanrı'nın bazılarının kabul edilmesini zor bulabileceği şeylerden de kaynaklanabilir. Örneğin, Kuran , "Zakkum ağacının" vahyi " insanlık için " olarak tanımlar. Bu başka örneği, Ateşi koruyan meleklerin sayısının "inkar edenler için ve kalplerinde hastalık ve kafirler için bir engel oluşturduğu Kur'an , diyebilir ki: Bu benzetmeyle Allah ne demek? "

Günaha girme, şeytana uyma, ayartma
Kök aynı zamanda, inançlarında ikiyüzlü olanların geri ve kararlı inananlar tarafından söyleneceği Kuran gibi "ayartma" duygusunu taşır. tereddüt ettiler ve şüphelendiler ve boşuna istekler, Allah'ın emri gelene kadar sizi kandırdı ve aldatıcı sizi Allah hakkında aldattı. "Kur'an , Musa, İsrailoğullarını, onları kırk gün boyunca Tanrı ile buluşmaya terk ettiğinde, Altın Buzağı'nın (Pickthall'ın çevirisinde) cazip oldukları bir şey olduğu konusunda ayarttığı söylenir. Harut ve Marut, Babil halkını Kuran , uyarının bazıları için etkisiz olduğu kanıtlanmasına rağmen, "Biz sadece bir cazibeyiz, bu yüzden inkar etmiyoruz" konusunda uyarıyorlar.

Tarihsel kullanımı
Kuran'da kullanılmasının yanı sıra, fitne birincil bir " duygusu, ancak bölünmeyi doğuran ve inananların inanç saflığının içinde olduğu ciddi bir iç savaş tehlikesidir." Bu, özellikle İlk Fitne, 656'dan 661'e kadar süren İslam Hilafetinin ilk büyük iç savaşına atıfta bulunmak için olduğu gibiydi. "açıkça gerçekleşen mücadelelerden dolayı Muaviye'nin gelişinden sonra fitne sonrası inananların çoğunluğu uzaklaştı okul veya mezheplere esinlenerek bozuklukları herhangi bir dönem uygulandı." Bu terim, İkinci Fitne (680–92), Üçüncü Fitnae (744-47), Dördüncü Fitne (809-827) ve Endülüs'ün Fitne'si (1009-1010) gibi diğer büyük çatışmaların tanımlarını gösterir.

Ayrıca bakınız
Arap Kışı
Ayartma

Kaynakça
Özel


Genel

Gardet, L. (1991). "Fitna". In Lewis, B.; et al. (eds.). İslam Ansiklopedisi. II: CG (Yeni baskı). Brill. s. 930-931.
Soravia, Bruna, "Fitna", Muhammed'de Tarih, Düşünce ve Kültürde: Tanrı Peygamberinin Ansiklopedisi (2 cilt.), C. Fitzpatrick ve A. Walker tarafından düzenlendi, Santa Barbara, ABC-CLIO, 2014, Cilt I, s. 209-211.