Alain de Benoist

Alain de Benoist ( , 11 Aralık 1943), Fabrice Laroche, Robert de Herte, David Barney ve diğer mahlaslarıyla da bilinen Fransız siyaset felsefecisi ve gazeteci, Nouvelle Droite'nin (Fransa'nın Yeni Sağı) kurucu üyesi ve etnik milliyetçi düşünce kuruluşu GRECE'nin lideridir.

Temel olarak Alman Muhafazakâr Devrimi düşünürlerinin etkisinde kalan de Benoist, Hristiyanlığa, İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisine, neoliberalizme, temsili demokrasiye, eşitlikçiliğe ve bu değerleri somutlaştırdığını ve desteklediğini düşündüğü ABD'ye karşı çıkmaktadır. Bireysel ve sınırlandırılmış etnik kültürel bölgelerin korunmasına ve karşılıklı saygı gösterilmesine dayanan bir kavram olan etnik çoğulculuk kavramını teorileştirmiştir.

Çalışmaları Amerika Birleşik Devletleri'ndeki alternatif sağ hareket üzerinde etkili olmuş ve Richard B. Spencer'ın ev sahipliğinde düzenlenen Ulusal Politika Enstitüsü konferansında kimlik üzerine bir konuşma yapmıştır fakat hareketle arasına mesafe koymuştur.

Görüşleri
İlk yazılarında de Benoist, sömürgecilik taraftarlarına yakın durmuş ve etno-biyolojik bir sosyal bilim yaklaşımını takip ederek “sömürgecilikten kurtulma ve uluslararası negrifikasyon” döneminde Apartheid'ı “Batı'nın son karakolu” olarak savunmuştur. 1970'lerden itibaren giderek Amerikan emperyalizmine karşı Üçüncü Dünya'yı savunmaya başlamış ve etnik çoğulculuk kavramıyla teorileştirdiği kültürel bir ayrım tanımını benimsemiştir. Akademisyenler, bu değişimin onun gençlik yıllarındaki ideolojik ve biyolojik ırkçılığından gerçekten uzaklaşıp uzaklaşmadığını ya da eşitlik karşıtı fikirlerini daha kabul edilebilir kavramların arkasına gizlemek için bir strateji olup olmadığını sorgulamışlardır. De Benoist aynı zamanda küreselleşmenin, sınırsız kitlesel göçün, liberalizmin, postmodern toplumun ve “ aynılaşma ideolojisi” olarak adlandırdığı şeyin ateşli bir eleştirmenidir.

Siyaset bilimci Jean-Yves Camus, de Benoist'in temel fikrini şu terimlerle açıklamaktadır: “Metapolitikayı kullanmak suretiyle, küreselleşmenin ortaya çıkışına kadar kıtada paylaşılan kültürel değerlere dayanan Avrupa medeniyetinin gelişmesi ve sürdürülmesi için gerekli olan yol ve araçları değerlendirmek.” De Benoist, GRECE ve Nouvelle Droite'nin temel değerlerini temsil etse de, eserleri bu akımların diğer düşünürlerinin eserleriyle her zaman aynı değildir.

1966'da yazdıklarına göre: "Irk, bireysel farklılıkları kapsayan tek gerçek birimdir. Tarihin nesnel incelenmesi, gelişimlerinde duraklayan ve bu nedenle fiili bir gerileme içinde olan ırkların aksine, yaşamın evrimi yolunda yükselen yolda ortaya çıktığından beri yalnızca Beyaz ırkın sürekli ilerlediğini göstermektedir."

Pierre-André Taguieff gibi bilim insanları Nouvelle Droite'i farklılık kavramına odaklanması nedeniyle bir tür miksofobi olarak nitelendirirken, De Benoist de “kimlik patolojisi” olarak adlandırdığı şeyi, yani sağ popülizmin “sistematik ve irrasyonel nefret” olarak gördüğü şey eşliğinde “biz ve onlar” tartışmasını yürütmek için kimliğin siyasi kullanımını eleştirmiştir. De Benoist'in kimlik konusundaki görüşlerini anlamanın zorluğu, yazılarının 1960'lardan bu yana birçok kez yeniden sentezlenmesinden kaynaklanmaktadır. 1974 yılında “Üstün ırk yoktur. Tüm ırklar üstündür ve her birinin kendine has bir dehası vardır." Bunun yerine her bir grubun siyasi özerkliğini savunmakta, ulus devleti aşacak ve hem bölgesel hem de Avrupa kimliklerinin gelişmesine olanak tanıyacak olan yetki ikamesi ilkesi üzerine inşa edilmiş bütüncül bir federalizmi desteklemektedir. De Benoist, etnik ve dini gelenekler konusundaki bilginin sonraki nesillere aktarılması gereken bir görev olduğuna inanmaktadır ve kozmopolitanizmin ahlaki bir gereklilik olduğu fikrine eleştirel yaklaşmıştır. ABD'yi eleştiren bir kişi olarak şu sözleri aktarılmıştır: "Bazı insanlar bir gün Kızıl Ordu Kızıl Ordu üniforması giymek zorunda kalacakları düşüncesini kabullenemiyor. Aslında bu korkunç bir ihtimal. Bununla birlikte, bu bir gün Brooklyn'de hamburger yiyerek yaşamak için elimizde avucumuzda kalanı harcamak zorunda kalacağımız fikrine katlanmak için bir neden değildir." 1991 yılında, Birinci Körfez Savaşı'nın Avrupalı destekçilerini “Amerikan düzeninin işbirlikçileri” olarak tanımlamıştır.

Monoteizm
De Benoist 1980'lerde, Amerikan toplumunun tüketim çılgınlığı ve materyalizminden ve Sovyetler Birliği'nin bürokrasi ve politik baskısından farklı olacağı düşüncesiyle İslam dünyası bağ ile kurulmasını desteklemiştir. Ayrıca Hristiyanlığın doğası gereği tahammülsüz, teokratik ve zulme eğilimli olduğunu belirterek karşı çıkmaktadır.

Etkilendikleri
De Benoist'in etkilendiği isimler arasında Antonio Gramsci, Ernst Jünger, Martin Buber, Jean Baudrillard, Georges Dumézil, Ernest Renan, José Ortega y Gasset, Vilfredo Pareto, Karl Marx, Guy Debord, Arnold Gehlen, Stéphane Lupasco, Helmut Schelsky, Konrad Lorenz gibi isimler yer almaktadır, Carl Schmitt ve Oswald Spengler gibi Muhafazakâr Devrimciler, 1930'ların aykırı düşünürleri, Johann Gottfried Herder, Johannes Althusius, iki savaş arası Avusturya Marksistleri ve Alasdair MacIntyre ve Charles Taylor gibi komüniteryen felsefeciler de yer almaktadır.

Özel hayatı
Kendisini neopagan olarak tanımlayan Benoist, 21 Haziran 1972'de Alman Doris Christians ile evlenmiştir. İki çocuğu vardır. Kendisi, Fransa şubesinin eski başkanı Nouvelle École'ün himaye komitesinin bir üyesi olan yüksek IQ topluluğu olan Mensa üyesidir. De Benoist, tahminen 150.000 ila 250.000 kitapla Fransa'nın en büyük özel kütüphanesine sahiptir.

Seçilmiş çalışmalar
Salan devant l'opinion (under the pen name of Fabrice Laroche) (Saint-Just, 1963).
Le courage est leur patrie (under the pen name of Fabrice Laroche, with François d'Orcival) (Saint-Just, 1965).
Vérité pour l'Afrique du Sud (under the pen name of Fabrice Laroche, with Gilles Fournier) (Saint-Just, 1965).
Les Indo-Européens (G.E.D., 1966).
Rhodésie, pays des lions fidèles (with François d'Orcival) (Table Ronde, 1966).
Avec ou sans Dieu : l'avenir des valeurs chrétiennes (with Jean-Luc Marion) (Beauchesne, 1970).
L'Empirisme logique et la Philosophie du Cercle de Vienne (Nouvelle École, 1970).
Nietzsche: Morale et « Grande Politique » (GRECE, 1973).
Konrad Lorenz et l'Éthologie moderne (Nouvelle École, 1975).
Vu de droite. Anthologie critique des idées contemporaines (Copernic, 1977). (grand prix de l'essai de l'Académie française 1978)
Les Bretons (Les Cahiers de la Bretagne réelle, n°396 bis, 1978).
Les Idées à l'endroit (Libres-Hallier, 1978).
Le Guide pratique des prénoms (under the pen name of Robert de Herte, with Alain de Benoist), coll. « Hors-série d'"Enfants-Magazine" » (Publications Groupe Média, 1979).
Comment peut-on être païen ? (Albin Michel, 1981).
Les Traditions d'Europe (Paris: Labyrinthe, 1982).
Orientations pour des années décisives (Labyrinthe, 1982).
Fêter Noël. Légendes et Traditions (Atlas-Edena, 1982).
Démocratie : le problème (Labyrinthe, 1985)
(in collaboration with Andre Béjin & Julien Freund) Racismes, Antiracismes (Paris: Librairie des Méridiens, 1986)
(with Thomas Molnar) L'éclipse du sacré: discours et résponses (Paris: Table ronde, 1986)
Europe, Tiers monde, même combat (Robert Laffont, 1986).
Le Grain de sable. Jalons pour une fin de siècle (Labyrinthe, 1994).
Nationalisme : Phénoménologie et Critique (GRECE, 1994).
Démocratie représentative et Démocratie participative (GRECE, 1994).
Nietzsche et la Révolution conservatrice (GRECE, 1994).
L'Empire intérieur (Fata Morgana, 1995).
La Ligne de mire. Discours aux citoyens européens, t. 1 : 1972–1987 (Labyrinthe, 1995).
Famille et Société. Origine, Histoire, Actualité (Labyrinthe, 1996).
La Ligne de mire. Discours aux citoyens européens, t. 2 : 1988–1995 (Labyrinthe, 1996).
Céline et l'Allemagne, 1933–1945. Une mise au point (Le Bulletin célinien, 1996).
Horizon 2000. Trois entretiens avec Alain de Benoist (GRECE, 1996).
La Légende de Clovis (Cercle Ernest Renan, 1996).
Indo-Européens : à la recherche du foyer d'origine (Nouvelle École, 1997).
Ernst Jünger. Une bio-bibliographie (Guy Trédaniel, 1997).
Communisme et Nazisme. 25 réflexions sur le totalitarisme au XXe siècle (Labyrinthe, 1998).
L'Écume et les Galets. 1991–1999 : dix ans d'actualité vue d'ailleurs (Labyrinthe, 2000).
Jésus sous l'œil critique des historiens (Cercle Ernest Renan, 2000).
Bibliographie d'Henri Béraud (Association rétaise des Amis d'Henri Béraud, 2000).
Dernière Année. Notes pour conclure le siècle (L'Âge d'Homme, 2001).
Jésus et ses Frères (Cercle Ernest Renan, 2001).
Louis Rougier. Sa vie, son œuvre (Cercle Ernest Renan, 2002).
Charles Maurras et l'Action française. Une bibliographie, BCM, 2002
Qu'est-ce qu'un militant ? (sous le pseudonyme de Fabrice Laroche, réédition d'un article paru en 1963) (Ars Magna, 2003).
Critiques-Théoriques (L'Âge d'Homme, 2003).
Au-delà des droits de l'homme. Pour défendre les libertés (éditions Krisis, 2004).
Bibliographie générale des droites françaises. 1, Arthur de Gobineau, Gustave Le Bon, Édouard Drumont, Maurice Barrès, Pierre Drieu La Rochelle, Henry de Montherlant, Thierry Maulnier, Julien Freund (Éditions Dualpha, coll. « Patrimoine des lettres », Coulommiers, 2004), 609 p.
Bibliographie générale des droites françaises. 2, Georges Sorel, Charles Maurras, Georges Valois, Abel Bonnard, Henri Béraud, Louis Rougier, Lucien Rebatet, Robert Brasillach (Éditions Dualpha, coll. « Patrimoine des lettres », Coulommiers, 2004), 472 p.
Bibliographie générale des droites françaises. 3, Louis de Bonald, Alexis de Tocqueville, Georges Vacher de Lapouge, Léon Daudet, Jacques Bainville, René Benjamin, Henri Massis, Georges Bernanos, Maurice Bardèche, Jean Cau (Éditions Dualpha, coll. « Patrimoine des lettres », Coulommiers, 2005), 648 p.
Bibliographie générale des droites françaises. 4, Joseph de Maistre, Ernest Renan, , Charles Péguy, Alphonse de Chateaubriant, Jacques Benoist-Méchin, Gustave Thibon, Saint-Loup (Marc Augier), Louis Pauwels (Éditions Dualpha, coll. « Patrimoine des lettres », Coulommiers, 2005), 736 p.
Jésus et ses Frères, et autres écrits sur le christianisme, le paganisme et la religion (éditions Les Amis d'Alain de Benoist, 2006).
C'est-à-dire. Entretiens-Témoignages-Explications (2 volumes) (éditions Les Amis d'Alain de Benoist, 2006).
Nous et les autres. Problématique de l'identité (éditions Krisis, 2006).
Carl Schmitt actuel (éditions Krisis, 2007).
Demain, la décroissance ! Penser l'écologie jusqu'au bout (Edite, 2007).
Dictionnaire des prénoms : d'hier et d'aujourd'hui, d'ici et d'ailleurs (Jean Picollec, 2009).
Mémoire vive / Entretiens avec François Bousquet (Éditions de Fallois, Collection « Littérature », 2 mai 2012).
Edouard Berth ou le socialisme héroïque. Sorel, Maurras, Lenine (Pardès, 2013).
Les Démons du Bien, Du nouvel ordre moral à l'idéologie du genre (Pierre-Guillaume de Roux, 2013).
Quatre figures de la Révolution Conservatrice allemande - Werner Sombart -Arthur Moeller van den Bruck -Ernst Niekisch - Oswald Spengler (Éditions Les Amis d'Alain de Benoist, 2014).
Le traité transatlantique et autres menaces (Pierre-Guillaume de Roux, 2015).
Au-delà des droits de l'Homme. Pour défendre les libertés (Pierre-Guillaume de Roux, 2016).
Droite-gauche, c'est fini ! : Le moment populiste (Pierre-Guillaume de Roux, 2017).
Ce que penser veut dire. Penser avec Goethe, Heidegger, Rousseau, Schmitt, Péguy, Arendt… (Éditions du Rocher, 2017).
Contre le libéralisme (Le Rocher, 2019).
Ernst Jünger : entre les dieux et les titans (Via Romana, 2020).
La Puissance et la Foi : essais de théologie politique (Pierre-Guillaume de Roux, 2021).


Kaynakça