Enzo Biagi

Enzo Biagi (d. 9 Ağustos 1920, Lizzano in Belvedere - ö. 6 Kasım 2007, Milano) İtalyan gazeteci, yazar, televizyon sunucusu ve partizan. Enzo Biagi, 20. yüzyıl İtalyan gazeteciliğinin en popüler ve saygın yüzlerinden biridir.

Hayatı
Enzo Biagi, 9 Ağustos 1920'de Lizzano in Belvedere'nin bir mezrası olan Pianaccio'da doğdu. Dokuz yaşındayken ailesiyle birlikte Bologna'ya taşındı ve babası Dario'nun (1891-1942) şehirdeki bir şeker fabrikasında depo müdür yardımcısı olarak birkaç yıldır çalıştığı Porta Sant'Isaia semtinde kaldı. Gazeteci olma fikri, Jack London'ın Martin Eden kitabını okuduktan sonra aklına geldi .

Pier Crescenzi Muhasebeciler Teknik Enstitüsü'ne girdi ve burada diğer arkadaşlarıyla birlikte küçük bir öğrenci dergisi olan Il Picchioyu çıkardı. Esas olarak okul hayatıyla ilgilenen bu dergi sadece birkaç ay sonra faşist otoriteler tarafından yasaklandı

1937'de, henüz 17 yaşındayken Bologna gazetesi L'Avvenire d'Italia için haberler, renkli yazılar ve opera sanatçılarıyla küçük röportajlar üzerine çalışmaya başladı. İlk makalesi, Cesenalı şair Marino Moretti'nin alacakaranlık olup olmadığı konusundaki, dönemin eleştirmenleri arasında canlı olan polemiğe adanmıştı.


1940 yılında, Bologna'nın ana günlük gazetesi Il Resto del Carlino'nun öğleden sonra baskısı olan Carlino Sera tarafından haber redaktörü (jargonda söylendiği üzere "mutfak" işi) olarak kalıcı bir şekilde işe alındı. 1942 yılında silah altına çağrıldı ancak (hayatının geri kalanında kendisine eşlik edecek olan) kalp sorunları nedeniyle cepheye gitmedi. 18 Aralık 1943'te bir ilkokul öğretmeni olan Lucia Ghetti (1921-2002) ile evlendi ve kısa bir süre sonra dağlara sığınmak zorunda kaldı ve burada anti-faşist direnişin bir parçası olarak, programını ve ideallerini paylaştığı Partito d'Azione'ye bağlı Giustizia e Libertà tugaylarına katıldı

Savaşın sonunda Biagi müttefik birliklerle birlikte Bologna'ya girdi ve Müttefiklerin yayın yaptığı radyonun mikrofonlarından kurtuluşun gerçekleştiğini duyurdu. Kısa bir süre sonra, o sırada adını Giornale dell'Emilia olarak değiştirmiş olan Il Resto del Carlinoda özel muhabir ve film eleştirmeni olarak işe alındı. 1946'da ünlü İtalya Bisiklet Turu Giro d'Italia'yı özel muhabir olarak takip etti. 1947'de Büyük Britanya'ya gitti ve geleceğin kraliçesi II. Elizabeth'in düğününü haber yaptı

Benigni ile yapılan ilk röportaj, 1999 Akademi Ödülleri'nde aldığı Oscar'ın ardından; ikinci röportaj ise 2001 yılında, merkez ve aşırı sağ partilerin ittifakı olan Özgürlükler Evi'nin zaferiyle sonuçlanacak olan siyasi seçimlere yakın bir zamanda kaydedilmiştir. Toskanalı komedyen bu sonuncusunda, Silvio Berlusconi'nin birkaç gün önce Bruno Vespa'nın programında açıkladığı seçim bildirgesini ve Berlusconi'nin içinde bulunduğu çıkar çatışmasını alaycı ve sert bir şekilde yorumladı. Bu eleştiriler ertesi gün, Berlusconi'nin zaferini engellemek için devlet televizyonunu kullanmakla suçlanan Biagi'ye karşı hararetli polemiklere yol açtı. Fırtınanın merkezinde ünlü gazeteci Indro Montanelli'nin 27 Mart'ta Il Fatto'ya yaptığı açıklamalar da vardı. Montanelli, merkez sağa sert bir şekilde saldırmış, Berlusconi'yi İtalya için bir virüse benzetmiş ve Berlusconi yönetiminde ülkenin "kare formasyonundaki lejyonlar yerine sahtekârlıklarla çevrelenmiş kare bütçelere sahip olacağımız yumuşak bir diktatörlüğe dönüşeceğini" yani çok fazla yolsuzluk yaşayacağını iddia etmişti.

18 Nisan 2002 tarihinde Sofya'ya resmi bir ziyarette bulunan dönemin Başbakanı Silvio Berlusconi, İtalya'nın resmi haber ajansı Ansa tarafından haberleştirilen ve İtalya'da günümüzde alaycı bir şekilde "Bulgar Fermanı" olarak anılan ünlü açıklamasını yaptı. Bir gün önce kamuoyuna açıklanan yeni Rai üst yönetiminin atanmasını yorumlayan Berlusconi; gazeteci Michele Santoro, komedyen Daniele Luttazzi ve Biagi'nin tarafından yapıldığı gibi "yeni yönetimin artık kamu televizyonunun suç amaçlı kullanılmasına izin vermeyeceğini" umduğunu açıkladı. Bu açıklama, kendisi bir medya imparatorluğuna sahip olan Berlusconi'nin yönetiminde İtalya'da basın özgürlüğünün kısıtlanacağının ilk göstergesi olarak kabul edildi.

Biagi, aynı akşam Il Fatto programında basın özgürlüğüne atıfta bulunarak şu cevabı verdi:



Bu, Enzo Biagi için, RAI ile arasında önce Il Fattonun zaman diliminin değiştirilmesi, ardından RAI 3'e aktarılması ve son olarak da programdan çıkarılmasına tanıklık eden sayısız oyalama ve bitmek bilmeyen bir dizi müzakere ile uzun bir tartışmanın başlangıcıydı. RAI'in üst yönetimi tarafından alay edildiğini hisseden ve kendisine hiçbir programın emanet edilmeyeceğine inanan Biagi, eylül ayında kamu televizyonuyla olan sözleşmesini yenilememeye karar verdi ve 41 yıllık işbirliğinin ardından 31 Aralık 2002'de sözleşmesi fesholdu.

2002 yılı boyunca Berlusconi ile ilişkiler, Biagi için kaçınılmaz olan ahlaki kaygıları nedeniyle giderek daha da kötüleşti; hatta bu konuda şunları söyledi: "Mahkemelerde açık davaları olan bir Başbakan'ın önce yasal süreçlerini temizlemesi, sonra da kendisini ülkenin lideri olarak öne sürmesi gerekirdi. (Il Fatto, 8 Nisan 2002)"

Kasım 2002'de, Berlusconi liderliğindeki hükûmetlerin icraatlarını sıklıkla eleştiren Libertà e Giustizia adlı kültür derneğinin kurucularından ve bağımsız yönetim kurulu üyelerinden biri oldu.

Son dönemleri
Bu dönemde Enzo Biagi iki ciddi acı yaşadı: 24 Şubat 2002'de eşi Lucia Ghetti'nin ölümü ve 28 Mayıs 2003'te çok yakın olduğu kızı Anna'nın aniden kalp krizinden ölmesi. Bu ölüm onu hayatının geri kalanına damgasını vurdu.

Corriere della Sera'nın sütunlarından Berlusconi hükûmetini sert bir şekilde eleştirmeye devam etti. En sansasyonel eylemi, (Berlusconi'nin Bolzano'daki bir miting sırasında orta parmağını kaldırarak kendisini eleştirenler hakkında ne düşündüğünü ifade etmesinin ardından) "İtalyan halkı adına özür dilemesini, çünkü Başbakanımızın bir demokrasinin lideri olduğunu henüz anlamadığını" söylemesiydi.

Berlusconi, "Corriere della Sera'nın Biagi gibi hınç dolu yaşlı bir adamın hikâyelerini yayınlamasına" şaşırdığını söyleyerek karşılık verdi. Corriere della Sera'nın yayın kurulu Berlusconi'ye hitaben yazdığı açık mektupta, Enzo Biagi gibi bir gazetecinin günlük gazetelerinde çalışmasından gurur duyduğunu söyleyerek ve "Via Solferino'da gazeteciler çalışır, hizmetçiler değil" diyerek protesto etti.

Ödülleri
1953: Premio Riccione - Giulia Viene da Lontano
1967: İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı, 2. Sınıf / Büyük Subay
1971: Premio Bancarella - Mondadori, Testimone del Tempo
1979: Premio Saint-Vincent Gazetecilik Ödülü
1984: Premio Satira Politica Forte dei Marmi
1987: Premio Bancarella - Mondadori, Il Boss è Solo
1995: İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı, 1. Sınıf / Şövalye Büyük Haçı
2004: RAI'in İlk 50 Yılının En İyi Gazetecilik Programı Ödülü, Il Fatto programı
2005: Premio Ilario Arpi Gazetecilik Ödülü

Kaynakça