Doğu Pakistan

Doğu Pakistan, 1956 ile 1971 yılları arasında Pakistan'ın doğu eyaletiydi. Doğu Bengal eyaletinden yeniden yapılandırılıp yeniden adlandırılan bu eyalet, günümüz Bangladeş ülkesinin topraklarını kapsıyordu. Kara sınırları Hindistan ve Myanmar ile, kıyı şeridi ise Bengal Körfezi ile komşuydu. Doğu Pakistanlılar halk arasında “Pakistanlı Bengaliler” olarak biliniyordu; bu bölgeyi Hindistan'ın Batı Bengal eyaletinden (aynı zamanda “Hint Bengal” olarak da bilinir) ayırmak için Doğu Pakistan “Pakistan Bengal” olarak biliniyordu. 1971'de Doğu Pakistan, Bengalcede “Bengal ülkesi” veya “Bengallilerin ülkesi” anlamına gelen, yeni bağımsız bir devlet olan Bangladeş oldu.

Doğu Pakistan, Pakistan'ın 3. başbakanı Muhammed Ali tarafından düzenlenen Tek Birim Planı'nın yeniden düzenlenmesi ile Batı Pakistan ile birlikte kuruldu. 1956 Pakistan Anayasası, Pakistan monarşisini İslam cumhuriyeti ile değiştirdi. Bengalili politikacı H.S. Suhrawardy, 1956 ile 1957 yılları arasında Pakistan Başbakanı olarak görev yaptı ve Bengalili bürokrat İskender Mirza, Pakistan Cumhurbaşkanı oldu. 1958 Pakistan darbesi ile General Muhammed Eyüb Han iktidara geldi. Khan, Mirza'nın yerine cumhurbaşkanı oldu ve demokrasi yanlısı liderlere karşı bir baskı kampanyası başlattı. Khan, genel oy hakkını sona erdiren 1962 Pakistan Anayasası'nı yürürlüğe koydu. 1966'ya gelindiğinde, Şeyh Muciburrahman Pakistan'ın önde gelen muhalefet lideri olarak ortaya çıktı ve özerklik ve demokrasi için altı maddelik bir hareket başlattı. 1969 Doğu Pakistan kitlesel ayaklanması, Ayub Khan'ın devrilmesine katkıda bulundu. Başka bir general olan Yahya Han, cumhurbaşkanlığını gasp etti ve sıkıyönetim ilan etti. 1970'te Yahya Khan, Pakistan'ın ilk federal genel seçimlerini düzenledi. Bangladeş Avami Birliği en büyük parti olarak ortaya çıktı, onu Pakistan Halk Partisi izledi. Askeri cunta sonuçları kabul etmekte gecikti, bu da sivil itaatsizliğe, Bangladeş Kurtuluş Savaşı'na, Bangladeş Soykırımı'na ve Biharis'in zulmüne yol açtı.

Doğu Pakistan Eyalet Meclisi, bölgenin yasama organıydı, Pakistan'ın en büyük eyalet yasama organıydı ve seçimler sadece 1954 ve 1970 yıllarında iki kez yapıldı. 1971'deki Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasında, Pakistan Ulusal Meclisi'ne seçilen çoğu Bengalili üye ve Doğu Pakistan eyalet meclisi üyeleri Bangladeş Anayasa Meclisi'nin üyeleri oldular.

Doğu Pakistan'ın stratejik önemi nedeniyle, Pakistan Birliği Güneydoğu Asya Antlaşması Teşkilatı'nın bir üyesiydi. Doğu Pakistan'ın ekonomisi 1960 ile 1965 yılları arasında ortalama %2,6 oranında büyüdü. Doğu Pakistan ihracatın büyük bir kısmını gerçekleştirmesine rağmen, federal hükümet Batı Pakistan'a daha fazla fon ve dış yardım yatırımı yaptı. Ancak Cumhurbaşkanı Ayub Khan, Doğu Pakistan'da önemli bir sanayileşme süreci gerçekleştirdi. Kaptai Barajı 1965 yılında inşa edildi. Doğu Rafinerisi Çitagong'da kuruldu. Dakka, Pakistan'ın ikinci başkenti ilan edildi ve ulusal parlamentonun merkezi olarak planlandı. Hükümet, Dakka'daki ulusal meclis kompleksini tasarlamak için Amerikalı mimar Louis Kahn'ı görevlendirdi.

Tarihçe
Bir Birim ve İslam Cumhuriyeti
1955 yılında Başbakan Mohammad Ali Bogra, 1955 Batı Pakistan Kuruluş Yasası ile dört batı eyaletini Batı Pakistan adında tek bir birim altında birleştiren Tek Birim planını uygulamaya koydu. Doğu Bengal ise 1956 Pakistan Anayasası ile Doğu Pakistan olarak yeniden adlandırıldı.

Pakistan, 1956 yılında hakimiyet statüsünü sona erdirdi ve İslam cumhuriyetini ilan eden cumhuriyet anayasasını kabul etti. Doğu Pakistan'ın popülist lideri H. S. Suhrawardy, Pakistan başbakanı olarak atandı. Suhrawardy, başbakan olur olmaz, ortak seçmen sistemini yeniden canlandırmak için yasal çalışmalar başlattı. Batı Pakistan'da ortak seçmen sistemine karşı güçlü bir muhalefet ve tepki vardı.

Karaçi'deki iş dünyası, 10 milyon dolarlık ICA yardımının Doğu Pakistan'ın büyük bir kısmına dağıtılmasına ve konsolide bir ulusal nakliye şirketi kurulmasına yönelik her türlü girişimi baltalamak için siyasi mücadelesine başladı. Karaçi, Lahor, Ketta ve Peşaver gibi Batı Pakistan'ın finans merkezlerinde, Suhrawardy'nin ekonomi politikalarına karşı bir dizi büyük işçi grevi, seçkin iş dünyası ve özel sektör tarafından desteklendi.

Ayrıca, tartışmalı Tek Birim Programından dikkati başka yöne çekmek için Başbakan Suhrawardy, küçük bir grup yatırımcıyı ülkeye çağırarak küçük işletmeler kurmalarını sağlayarak krizi sona erdirmeye çalıştı. Birçok girişimde bulunmasına ve NFC Ödül Programını askıya almasına rağmen, Suhrawardy'nin siyasi konumu ve imajı Batı Pakistan'ın dört eyaletinde kötüleşti. Müslüman Birliği'nin birçok milliyetçi lideri ve aktivisti, anayasal olarak zorunlu olan NFC Programı'nın askıya alınmasından dolayı hayal kırıklığına uğradı. Eleştirmenleri ve Müslüman Birliği liderleri, NFC Ödül Programı'nın askıya alınmasıyla Suhrawardy'nin, Batı Pakistan'ın dört eyaleti de dahil olmak üzere, Doğu Pakistan'a Batı Pakistan'dan daha fazla mali tahsisat, yardım, hibe ve fırsat vermeye çalıştığını gözlemlediler. Başbakanlık görevinin son günlerinde Suhrawardy, ülkenin doğu ve batı kanatları arasındaki ekonomik eşitsizliği gidermeye çalıştı, ancak başarısız oldu. Ayrıca ülkedeki gıda kıtlığını gidermeye çalıştı, ancak bu çabaları da sonuçsuz kaldı.

Suhrawardy, Pakistan'ın CENTO ve Güneydoğu Asya Antlaşması Teşkilatı üyeliğini güçlendirerek Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkileri güçlendirdi. Suhrawardy ayrıca Çin ile ilişkileri de geliştirdi.

Ayub Khan dönemi
1958 yılında, Cumhurbaşkanı İskender Mirza, Pakistan Ordusu Komutanı Muhammed Eyüb Han'ın askeri darbesinin bir parçası olarak sıkıyönetim ilan etti. Yaklaşık iki hafta sonra, Cumhurbaşkanı Mirza'nın Pakistan Silahlı Kuvvetleri ile ilişkileri kötüleşti ve Ordu Komutanı General Ayub Khan, cumhurbaşkanını görevinden aldı ve Cumhurbaşkanı Mirza'yı zorla Birleşik Krallık'a sürgüne gönderdi. General Ayub Khan, ulusal radyoda yaptığı açıklamada, “silahlı kuvvetler ve halk, geçmişle tamamen kopmayı talep etti...” diyerek eylemlerini haklı çıkardı. 1962 yılına kadar sıkıyönetim devam ederken, Mareşal Ayub Khan bir dizi politikacı ve memuru hükümetten uzaklaştırdı ve onların yerine askeri subayları getirdi. Ayub, rejimini “karaborsa ve yolsuzluğun yarattığı karışıklığı temizlemek için bir devrim” olarak nitelendirdi. Khan, Mirza'nın yerine cumhurbaşkanı oldu ve on bir yıl boyunca ülkenin güçlü lideri olarak kaldı. Sıkıyönetim, 1962 yılına kadar devam etti. Bu yıl, Mareşal Ayub Khan hükümeti, Pakistan Başyargıcı Muhammed Şahabuddin başkanlığında, Doğu Pakistan'dan beş, Batı Pakistan'dan beş olmak üzere on üst düzey yargıçtan oluşan bir anayasa komisyonu kurdu. 6 Mayıs 1961'de komisyon, taslağını Cumhurbaşkanı Ayub Khan'a gönderdi. Khan, kabinesiyle istişare ederek taslağı ayrıntılı bir şekilde inceledi.

1962 yılının Ocak ayında, kabine nihayet yeni anayasanın metnini onayladı ve bu anayasa, 1 Mart 1962 tarihinde Cumhurbaşkanı Ayub Khan tarafından ilan edildi ve 8 Haziran 1962 tarihinde yürürlüğe girdi. 1962 anayasası ile Pakistan, başkanlık sistemine dayalı bir cumhuriyet haline geldi. Genel oy hakkı kaldırıldı ve yerine “Temel Demokrasi” olarak adlandırılan bir sistem getirildi. Bu sistemde, seçim kurulu cumhurbaşkanı ve ulusal meclisi seçmekten sorumlu olacaktı. 1962 anayasası, Batı ve Doğu Pakistan'da valilik sistemini oluşturdu. Her eyalet, kendi ayrı eyalet valilik hükümetlerini yönetti. Anayasa, merkezi hükümet ile eyaletler arasında yetki dağılımını tanımladı. Fatima Jinnah, 1965 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Ayub Khan'ı koltuğundan etmek için yaptığı başarısız girişim sırasında Doğu Pakistan'da güçlü bir destek aldı.

Dakka, 1962 yılında Pakistan'ın ikinci başkenti ilan edildi. Yasama başkenti olarak belirlenmiş ve Louis Kahn, Ulusal Meclis'in tasarımını üstlenmiştir. Dakka'nın nüfusu 1960'larda artmıştır. Eyalette yedi doğal gaz sahası keşfedilmiştir. Doğu Rafinerisi'nin liman kenti Chittagong'da kurulmasıyla petrol endüstrisi gelişmiştir.

Altı Nokta
1966 yılında, Bangladeş Avami Birliği lideri Şeyh Muciburrahman, Lahor'da altı maddelik hareketi ilan etti. Hareket, Pakistan'da daha fazla eyalet özerkliği ve demokrasinin yeniden tesis edilmesini talep ediyordu. Mujib-ur-Rahman, altı maddelik hareketi başlattıktan sonra Agartala Komplo Davası sırasında vatana ihanet suçlamasıyla yargılandı. Daha sonra 1969 Doğu Pakistan kitlesel ayaklanması sırasında serbest bırakıldı. Ayub Khan, Mart 1969'da istifa etti.

Son yıllar
Muhammed Ayub Khan'ın yerine, Sıkıyönetim Baş Yöneticisi olan General Yahya Han geçti. Khan, 1970 Pakistan genel seçimlerini düzenledi. 1970 Bhola Kasırgası, 20. yüzyılın en ölümcül doğal afetlerinden biriydi. Kasırga yarım milyon kişinin hayatına mal oldu. Kasırganın yıkıcı etkileri, federal hükümete karşı büyük bir öfkeye neden oldu. On yıllık askeri yönetimin ardından, Doğu Pakistan Bengal milliyetçiliğinin yuvası haline gelmişti. Kendi kaderini tayin hakkı çağrıları açıkça dile getiriliyordu.

Federal genel seçimler yapıldığında, Awami Ligi Pakistan parlamentosunda tek başına en büyük parti olarak ortaya çıktı. Lig, Doğu Pakistan'da 169 sandalyenin 167'sini kazandı ve böylece 300 sandalyeli Pakistan Millî Meclisi'nde 150 sandalyeyi aşarak çoğunluğu elde etti. Teorik olarak bu, Lig'e Westminster geleneği uyarınca hükümet kurma hakkı verdi. Ancak Birlik, Batı Pakistan'da tek bir sandalye bile kazanamadı ve Pakistan Halk Partisi 81 sandalye ile tek başına en büyük parti olarak ortaya çıktı. Askerî cunta, iktidarın devrini geciktirdi ve Birlik ile uzun süren müzakereler yürüttü. Doğu Pakistan'da parlamentonun toplanmasını talep eden bir sivil itaatsizlik hareketi patlak verdi. Mujib-ur-Rahman, 7 Mart 1971'de yaptığı bir konuşmada Pakistan'dan bağımsızlık mücadelesi ilan etti ve Bengal halkına işbirliği yapmama çağrısında bulundu. 7-26 Mart tarihleri arasında Doğu Pakistan, fiilen Awami Ligi'nin kontrolü altındaydı. 23 Mart 1971'de Pakistan Cumhuriyet Bayramı'nda, Doğu Pakistan'daki birçok evde Bangladeş bayrağı göndere çekildi. Pakistan Ordusu'na 26 Mart'ta direnişi bastırmak amacıyla derhal bir baskı operasyonu başlatma emri verildi. Bu operasyonlar arasında Operasyon Searchlight ve 1971 Dakka Üniversitesi katliamı da yer alıyordu. Bu olaylar Bangladeş'in Bağımsızlık Bildirgesi'nin yayınlanmasına yol açtı.

Pakistan ordusunun rolü
1969 yılında Ayub Khan görevden alındığında, Pakistan Ordusu Komutanı Yahya Han ülkenin ikinci başkanı ve sıkıyönetim yöneticisi oldu. Hem Bhutto hem de Şeyh Muciburrahman General Khan'dan şiddetle nefret ediyorlardı, ancak Khan 1970 yılında seçim yapacağına söz verdiği için onu ve hükümetini sabırla tahammül ettiler. Bu süre zarfında, Doğu Pakistan'daki güçlü milliyetçi duygular Pakistan Silahlı Kuvvetleri ve merkezi askeri hükümet tarafından algılandı. Bu nedenle Khan ve askeri hükümeti, milliyetçi tehditleri ve Doğu Pakistanlı olmayanlara yönelik şiddeti başka yöne çekmek istedi. Doğu Komutanlığı, Awami Ligi'nin sürekli baskısı altındaydı ve bu aşırı baskı altında komutanlığı kontrol etmek için aktif görevdeki bir subay talep etti. Pakistan Silahlı Kuvvetleri'nin yüksek rütbeli subayları, kıdemsiz subayları ve birçok yüksek komuta subayı, Doğu Pakistan'daki atamaları konusunda son derece temkinliydiler ve Doğu Pakistan'ı yönetme görevi ile bir subayın atanması, Pakistan Yüksek Askeri Komutanlığı için son derece zor kabul edildi.

Doğu ve Batı Pakistan arasındaki gergin ilişkiler, 1970 yılında Şeyh Muciburrahman (Mujib) liderliğindeki Doğu Pakistan'ın en büyük siyasi partisi olan Awami Ligi'nin Doğu Pakistan'daki ulusal seçimlerde ezici bir zafer kazanmasıyla doruğa ulaştı. Parti, Doğu Pakistan'a ayrılan 162 sandalyenin 160'ını ve böylece parlamentodaki 300 sandalyenin çoğunluğunu kazandı. Bu, Awami League'e başka hiçbir parti ile koalisyon kurmadan hükümeti kurma anayasal hakkını verdi. Khan, Mujib'i Ravalpindi'ye davet ederek görevi devralmasını istedi ve askeri hükümet ile Awami Partisi arasında müzakereler yapıldı. Bhutto sonuçlardan şok oldu ve Pakistan Halk Partisi üyelerine, Pakistan Millî Meclisi'ndeki açılış oturumuna katılırlarsa, oturuma girmeye cesaret eden ve katılan herhangi bir parti üyesinin “bacaklarını kıracağını” söyleyerek tehdit etti. Ancak, Doğu Pakistan'ın ayrılıkçılığından korkan Bhutto, Mujib'den koalisyon hükümeti kurmasını talep etti. Larkana'da yapılan gizli bir toplantının ardından Mujib, Bhutto'ya başkanlık görevini, kendisinin ise başbakanlık görevini vermeyi kabul etti. General Yahya Khan ve askeri hükümeti bu gelişmelerden haberdar edilmedi ve kendi askeri hükümetinin baskısı altında Mujib-ur-Rahman'ın Pakistan başbakanı olmasına izin vermeyi reddetti. Bu, Doğu Pakistan'da daha fazla özerklik taleplerini artırdı. Askeri polis Mujib ve Bhutto'yu tutuklayarak Rawalpindi'deki Adiala Hapishanesi'ne koydu.

Pakistan Silahlı Kuvvetleri'nin üst düzey komutanları ve Zulfikar Ali Bhutto, General Yahya Khan'a Mujib ve partisine karşı silahlı harekete geçmesi için baskı yapmaya başladı. Bhutto, Mujib ile birlikte Askeri Polis tarafından tutuklandıktan sonra Yahya Khan'dan uzaklaştı. Tutuklamaların hemen ardından, Yahya Khan başkanlığında üst düzey bir toplantı düzenlendi. Toplantı sırasında, Pakistan Silahlı Kuvvetleri'nin üst düzey komutanları oybirliğiyle silahlı ve şiddet içeren bir askeri harekat yapılmasını tavsiye etti. Doğu Pakistan'ın Sıkıyönetim İdaresi Başkanı Amiral Ahsan, Doğu Pakistan Valisi ve Dakka'nın tek hava üssünün komutanı Hava Komutanı Zafar Masud, bu plana karşı çıkan tek subaylardı. Doğu Pakistan'da askeri müdahalenin kaçınılmaz olduğu anlaşılınca, Amiral Ahsan protesto etmek amacıyla sıkıyönetim idaresi başkanlığı görevinden istifa etti ve hemen Batı Pakistan'ın Karaçi kentine uçtu. Moralini bozmuş ve yalnız kalan Amiral Ahsan, Donanma'dan erken emekli oldu ve Karaçi'ye yerleşerek sessiz bir hayat sürdü. Searchlight Operasyonu ve Barisal Operasyonu başladığında, Hava Mareşali Masud Batı Pakistan'a uçtu ve Amiral Ahsan'ın aksine Doğu Pakistan'daki şiddeti durdurmaya çalıştı. General Yahya Khan ile görüşme girişimleri başarısız olunca, Masud da Dakka hava üssünün komutanlığı görevinden istifa etti ve Hava Kuvvetleri'nden emekli oldu.

Sahibzada Yaqub Khan Tümgeneral, Amiral Ahsan'ın istifasının yarattığı büyük şokun ardından acil olarak Doğu Pakistan'a gönderildi. General Yaqub geçici olarak eyaletin kontrolünü üstlendi ve aynı zamanda Doğu Kolordusu'nun komutanlığına atandı. General Yaqub, Doğu Pakistan'daki tüm önemli güçleri seferber etti.

Şeyh Mujib-ur-Rahman, 26 Mart 1971'de Dakka'da bağımsızlık ilanı yaptı. Ulusal Meclis ve Eyalet Meclisi'nin seçilmiş liderleri de dahil olmak üzere tüm önemli Awami Ligi liderleri komşu Hindistan'a kaçtı ve Şeyh Mujib-ur-Rahman başkanlığında bir sürgün hükümeti kuruldu. Syed Nazrul Islam, Pakistan hapishanesindeyken, Taceddin Ahmed başbakan olarak başkan vekilliği görevini üstlendi. Sürgün hükümeti, 17 Nisan 1971'de Doğu Pakistan'ın Kushtia bölgesindeki Mujib Nagar'da yemin ederek resmi olarak hükümeti kurdu. Albay MOG Osmani, Kurtuluş Kuvvetleri Başkomutanı olarak atandı ve tüm Doğu Pakistan, on bir sektör komutanının başında bulunduğu on bir sektöre bölündü. Tüm sektör komutanları, Pakistan Ordusu'ndan ayrılan Bengalili subaylardı. Böylece, özgürlük savaşçılarının 1971 Aralık ayında 400.000 Hindistan Silahlı Kuvvetleri askerinin de katıldığı, 365.000 kişilik Pakistan Silahlı Kuvvetleri ile paramiliter ve işbirlikçi güçlere karşı verdikleri dokuz ay süren Bangladeş Kurtuluş Savaşı başladı. Ek olarak, yaklaşık 25.000 kötü donanımlı sivil gönüllü ve polis gücü de Pakistan Silahlı Kuvvetleri'nin yanında yer aldı. Doğu Pakistan'da kanlı bir gerilla savaşı başladı.

Pakistan Silahlı Kuvvetleri bu tür tehditlere karşı koyamadı. İstihbarat eksikliği ve düşük moral nedeniyle, performansları zayıftı ve gerilla taktikleri konusunda deneyimsizdiler. Pakistan Silahlı Kuvvetleri ve varlıkları Bangladeş Kurtuluş Kuvvetleri tarafından yenilgiye uğratıldı. Nisan 1971'de, Korgeneral Tikka Khan, General Yaqub Khan'ın yerine Kolordu Komutanı olarak atandı. General Tikka Khan, bölgede büyük çaplı şiddet ve katliam kampanyaları yürüttü. Doğu Pakistan'da çoğu sivil ve silahsız olan yüz binlerce Bengalili'nin öldürülmesinden sorumlu tutulmaktadır. General Tikka Khan, bu rolü nedeniyle “Bengal Kasabı” unvanını aldı. General Khan, Pakistan'a karşı uluslararası bir tepkiyle karşı karşıya kaldı ve bu nedenle General Tikka, Doğu cephesinin komutanlığından alındı. 31 Ağustos 1971'de Abdul Motaleb Malik başkanlığında bir sivil yönetim kurdu, ancak bu yönetim etkisiz kaldı. Ancak toplantı sırasında, Doğu Pakistan'ın komutasını üstlenmek isteyen hiçbir üst düzey subay olmadığı için, Korgeneral Amir Abdullah Khan Niazi Doğu Pakistan'ın komutasını üstlenmek için gönüllü oldu. Deneyimsizliği ve bu görevin büyüklüğü nedeniyle, hükümet Tuğamiral Mohammad Shariff'i Doğu Deniz Komutanlığı (Pakistan) Komutanı olarak görevlendirdi. Amiral Shariff, ortak askeri operasyonlar sırasında General Niazi'nin yardımcısı olarak görev yaptı. Ancak General Niazi, başarısız ve etkisiz bir yönetici olduğunu kanıtladı. Bu nedenle General Niazi ve PAF Dacca Üssü Hava Komutanı Inamul Haque Khan başarısız oldular.

Hindistan Hava Kuvvetleri, Doğu Pakistan'da Pakistan Hava Kuvvetlerinin gücünü ortadan kaldırdı. Dacca hava üssünün AOC'si Hava Komodor Inamul Haque Khan, Hindistan Hava Kuvvetlerinin eylemlerine karşı ciddi bir direniş gösteremedi. Savaşın büyük bir bölümünde, IAF Doğu Pakistan semalarında tam bir hakimiyet kurdu.

16 Aralık 1971'de Pakistan Silahlı Kuvvetleri, Hindistan Ordusu Doğu Komutanlığı Başkomutanı (GOC-in-C) Korgeneral Jagjit Singh Arora komutasındaki Mukti Bahini ve Hindistan Ordusu'nun ortak kurtuluş güçlerine teslim oldu. Doğu Kolordusu'nun son komutanı Korgeneral AAK Niazi, saat 16:31 civarında Teslimiyet Belgesi'ni imzaladı. Korgeneral Niazi ve Amiral Shariff dahil olmak üzere 93.000'den fazla personel savaş tutsağı olarak alındı.

Coğrafya
Batı Pakistan'ın çöl ve engebeli dağlık arazisinin aksine, Doğu Pakistan dünyanın en büyük deltasını, 700 nehri ve tropikal tepelik ormanları barındırıyordu. Doğu Pakistan'ın Chittagong Bölgesi, tepe sıraları ve ormanlara (özellikle Chittagong Hill Tracts ve Sylhet'te) ev sahipliği yapıyordu. Khulna ile Dacca ve Chittagong Bölgelerinin bazı kısımları büyük ölçüde deltadan oluşuyordu. Doğu Pakistan, neredeyse tamamen Padma ve Jamuna nehirlerinin aşağı kesimlerinden oluşan alüvyon ovasıydı. İklim açısından Doğu Pakistan, esasen nemli, sıcak ve şiddetli ila çok şiddetli yağışlı bir iklime sahipti. Doğu Pakistan'ın şiddetli yağışlarının sonucu olarak, Doğu Pakistan'da yetiştirilen başlıca ürünler pirinç, çay ve jüt idi.

İdari coğrafya
Doğu Pakistan, Britanya Bengalinden 17 ilçe miras aldı.

1960 yılında, Lower Tippera'nın adı Comilla olarak değiştirildi.

1969 yılında, Tangail Mymensingh'den ve Patuakhali Bakerganj'dan ayrılarak iki yeni bölge oluşturuldu.

Ekonomi
Hindistan'ın bölünmesi sırasında Doğu Bengal, plantasyon ekonomisine sahipti. Chittagong Çay Müzayedesi, bölgenin dünyanın en büyük çay plantasyonlarına ev sahipliği yapması nedeniyle 1949 yılında kuruldu. Doğu Pakistan Borsası Birliği 1954 yılında kuruldu. Hindistan, Myanmar ve eski İngiliz kolonilerinden gelen birçok zengin Müslüman göçmen Doğu Pakistan'a yerleşti. Ispahani ailesi, Africawala kardeşler ve Adamjee ailesi, bölgedeki sanayileşmenin öncüleriydiler. Modern Bangladeş'in önde gelen şirketlerinin çoğu Doğu Pakistan döneminde kuruldu.

İngiliz Bengal'de kurulan Orient Airways havayolu şirketi, Douglas DC-3 uçaklarıyla Dakka-Kalküta-Delhi-Karaçi güzergâhında Doğu ve Batı Pakistan arasında hayati öneme sahip bir hava bağlantısı kurdu. Orient Airways daha sonra Pakistan Uluslararası Havayolları'na dönüştü ve ilk başkanı Doğu Pakistan merkezli sanayici Mirza Ahmad Ispahani oldu.

1950'lere gelindiğinde, Doğu Bengal, dünyanın en büyük jüt endüstrisine sahip olarak Batı Bengal'i geride bıraktı. Adamjee Jute Mills, tarihteki en büyük jüt işleme fabrikasıydı ve Narayanganj'daki konumu nedeniyle Doğu'nun Dundee'si olarak anılıyordu. Adamjee ailesi, Britanya Birmanyası'nda servet kazanan Sir Haji Adamjee Dawood'un torunlarıydı.

Doğal gaz, 1955 yılında Burmah Oil Company tarafından Doğu Pakistan'ın kuzeydoğu kesiminde keşfedildi. Doğal gazın endüstriyel kullanımı 1959 yılında başladı. Shell Oil Company ve Pakistan Petroleum, 1960'larda 7 gaz sahasını işletmeye aldı. Endüstriyel liman kenti Çitagong, Burmah Eastern ve Pakistan National Oil şirketlerinin genel merkezlerine ev sahipliği yaptı. Bir zamanlar önde gelen petrol üreticisi olan İran, Chittagong'da Eastern Refinery'nin kurulmasına yardımcı oldu.

Pakistan Kırsal Kalkınma Akademisi'nin (bugünkü Bangladeş Kırsal Kalkınma Akademisi) Comilla Modeli, Akhtar Hameed Khan tarafından tasarlanmış ve birçok gelişmekte olan ülkede uygulanmıştır.

1965 yılında Pakistan, Amerika'nın yardımıyla Doğu Pakistan'ın güneydoğu kesiminde Kaptai Barajı hidroelektrik projesini hayata geçirdi. Bu, Doğu Pakistan'daki tek hidroelektrik barajıydı. Proje, bölgedeki 40.000'den fazla yerli halkı yerinden ettiği için tartışmalıydı.

Merkezi konumdaki metropol Dakka, önemli bir kentsel büyüme yaşadı.

Ekonomik ayrımcılık ve eşitsizlik
Doğu Pakistan'ın nüfusu daha fazla olmasına rağmen, Batı Pakistan bölünmüş ülkeyi siyasi olarak domine ediyordu ve ortak bütçeden daha fazla para alıyordu. Dünya Bankası Grubu'na göre, Batı Pakistan'a daha fazla devlet harcaması yapılması, Doğu'dan Batı'ya mali transferler ve Batı'nın ithalatını finanse etmek için Doğu'nun döviz fazlasının kullanılması dahil olmak üzere, Doğu Pakistan'a karşı büyük bir ekonomik ayrımcılık vardı.

Doğu Pakistan, Pakistan'ın ihracatının büyük bir kısmını oluşturmasına rağmen ayrımcılık yaşandı.

1960'tan 1965'e kadar kişi başına gayri safi yurtiçi hasılanın yıllık büyüme oranı Batı Pakistan'da %4,4 iken Doğu Pakistan'da %2,6 idi. Bengalili politikacılar, Pakistan'ın ihracat gelirlerinin büyük bir kısmının Doğu Pakistan'da Bengal jüt ve çay ihracatından elde edildiğini öne sürerek daha fazla özerklik talep ettiler. 1960'ların sonlarında, Pakistan'ın ihracat gelirlerinin yaklaşık %70'i Doğu Pakistan'dan elde ediliyordu, ancak juteye olan uluslararası talep azaldıkça bu oran düştü. 1960'ların ortalarında, Doğu Pakistan ülke ihracat gelirlerinin %60'ından azını oluşturuyordu ve 1971'de Bangladeş bağımsızlığını kazandığında bu oran %50'nin altına düşmüştü. 1966'da Mujib, ayrı döviz hesapları tutulmasını ve yurtdışında ayrı ticaret ofisleri açılmasını talep etti. 1960'ların ortalarında, Batı Pakistan, buğdayda başarılı Yeşil Devrim ve Batı Pakistan tekstil ürünleri pazarlarının genişlemesi ile Ayub'un “İlerleme On Yılı”ndan yararlanırken, Doğu Pakistan'ın yaşam standardı son derece düşük bir seviyede kalmaya devam etti. Bengalliler, ulusal hükümetin merkezi olan Batı Pakistan'ın daha fazla dış yardım almasından da rahatsızdı. Bununla birlikte, Doğu Pakistan da sanayileşme ve kalkınmadan faydalandı; bunun bir örneği, Chittagong Hill Tracts'taki Kaptai Barajı'dır.

Doğu Pakistan'daki ekonomistler, Hindistan ile iki ulus teorisine dayanan, Pakistan içindeki “iki ekonomi teorisi”ni savundular. Sözde iki ekonomi teorisi, Doğu ve Batı Pakistan'ın farklı ekonomik özelliklere sahip olduğunu ve İslamabad'daki federal hükümet tarafından düzenlenmemesi gerektiğini öne sürüyordu.

Demografi ve kültür
Doğu Pakistan, Pakistan nüfusunun %55'ine ev sahipliği yapıyordu. Eyaletin en büyük etnik grubu, Pakistan'ın da en büyük etnik grubu olan Bengallilerdi. Bengal Müslümanlar baskın çoğunluğu oluştururken, onları Bengal Hindular, Bengal Budistler ve Bengal Hristiyanlar izliyordu. Doğu Pakistan'da ayrıca Chakmalar, Marmalar, Tangchangyalar, Garolar, Manipuriler, Tripuriler, Santallar ve Bawmlar gibi birçok kabile grubu da vardı. Bu gruplar çoğunlukla Budizm, Hristiyanlık ve Hinduizm dinlerini takip ediyorlardı. Doğu Pakistan, Batı Bengal, Bihar, Sind, Gucerât, Kuzeybatı Sınır Eyaleti, Assam, Orissa, Pencap ve Kerala dahil olmak üzere Hint alt kıtasının dört bir yanından gelen Müslüman göçmenlere ev sahipliği yapıyordu. Doğu Pakistan'da küçük bir Ermeni ve Yahudi azınlık da yaşıyordu.

Pakistan Asya Topluluğu, 1948 yılında Ahmed Hasan Dani tarafından Eski Dakka'da kuruldu. Rajshahi'deki Varendra Araştırma Müzesi, İndus Vadisi Uygarlığı üzerine önemli bir araştırma merkeziydi. Bangla Akademisi 1954 yılında kuruldu.

Doğu Pakistan gazeteleri arasında The Daily Ittefaq önde gelen Bengalce gazeteydi; Holiday ise önde gelen İngilizce gazeteydi.

Bölünme sırasında Doğu Bengal'de 80 sinema salonu vardı. Doğu Pakistan'da üretilen ilk film 1955 yapımı The Face and the Mask idi. Pakistan Televizyonu, 1965 yılında Lahor'dan sonra ikinci stüdyosunu Dakka'da kurdu. Runa Laila, Pakistan'ın ilk pop yıldızıydı ve Hindistan'da da popüler oldu. Shabnam, Doğu Pakistan'ın önde gelen aktrislerinden biriydi. Feroza Begum, Bengalce klasik Nazrul geeti'nin önde gelen temsilcilerinden biriydi. Jasimuddin ve Abbasuddin Ahmed, Bengalce halk müziğini tanıttılar. Munier Chowdhury, Syed Mujtaba Ali, Nurul Momen, Sufia Kamal ve Shamsur Rahman, Doğu Pakistan'ın önde gelen edebi şahsiyetleri arasındaydı. Birkaç Doğu Pakistanlı, Sitara-e-Imtiaz ve Pride of Performance ödüllerine layık görüldü.

Din
1951 nüfus sayımına göre, Doğu Pakistan'ın nüfusu 44.251.826 kişiydi ve bunların 34.029.654'ü İslam'ı, 9.757.527'si Hinduizmi ve 464.644'ü Budizm, Hristiyanlık ve Animizm gibi diğer dinleri takip ediyordu. 1961 nüfus sayımına göre, Müslümanlar nüfusun %80,4'ünü, Hindular %18,4'ünü ve geri kalan %1,2'si ise başta Hristiyanlık ve Budizm olmak üzere diğer dinlere mensup kişilerden oluşmaktaydı.

Etnik ve dilsel ayrımcılık
Bengaller, Peştunlar, Beluçlar ve Gilgitler, Pakistan bürokrasisi ve ordusunda büyük ölçüde yetersiz temsil ediliyordu. Federal hükümette, görevlerin yalnızca %15'i Doğu Pakistanlılar tarafından dolduruluyordu. Ordunun yalnızca %10'u Doğu Pakistanlıydı. Kültürel ayrımcılık da yaygındı ve bu da doğu kanadının kendine özgü bir siyasi kimlik oluşturmasına neden oldu. Bengal kültürü, Batı Pakistan kültüründen farklıydı.

Askeri
Pakistan ile birleşmesinden bu yana, Doğu Pakistan Ordusu 1948 yılında iki taburdan oluşan tek bir piyade tugayından oluşuyordu: 1. Doğu Bengal Alayı ve 1/14 veya 3/8 Pencap Alayı. Bu iki tabur, toplamda sadece beş tüfek bölüğüne sahipti (bir piyade taburu normalde 5 bölükten oluşur). Bu zayıf tugay, I. Hindistan-Pakistan Savaşı sırasında Doğu Pakistan'ı savunmakla görevli Doğu Pakistan Tüfekleri ile birlikte Tuğgeneral Ayub Khan'ın (14. Ordu Tümeni Komutanı) komutası altındaydı. Pakistan Hava Kuvvetleri, Deniz Piyadeleri ve Pakistan Donanması bölgede çok az varlık gösteriyordu. Doğu Pakistan'da sadece bir PAF savaş filosu, 14. Filo Tail Choppers, faaldir. Bu savaş filosu, daha sonra dört yıldızlı general olan Filo Komutanı Parvaiz Mehdi Qureshi'nin komutası altındadır. Doğu Pakistan askeri personeli, istihbarat verilerinin toplanması ve yönetimi döngüsünden de sorumlu olan Özel Hizmet Grubu (Donanma) danışmanları tarafından savaş dalışı, yıkım ve gerilla/anti-gerilla taktikleri konusunda eğitildi.

Doğu Pakistan Donanması'nın tek bir aktif görevde olan savaş gemisi vardı: PNS Sylhet; bir denizaltı Ghazi (batıda defalarca görevlendirilmişti); dört savaş gemisi, derin sularda görev yapmak için yetersizdi. Ortak özel operasyonlar, kara kuvvetleri, hava kuvvetleri ve deniz piyadeleri biriminin desteğiyle Deniz Özel Hizmet Grubu (SSG(N)) tarafından yönetildi ve gerçekleştirildi. Tüm hizmet, Deniz Piyadeleri Doğu Pakistan'da konuşlandırıldı ve başlangıçta nehir bölgelerinde ve kıyı şeridine yakın bölgelerde tatbikatlar ve muharebe operasyonları yürütmekle görevlendirildi. Küçük Deniz İstihbarat Müdürlüğü (merkez, personel, tesisler ve talimatlar Batı tarafından koordine ediliyordu), özel ve keşif görevlerini yönetmede hayati bir rol oynadı ve istihbarat toplama, Hindistan tehdidini yavaşlatmak için makul önlemler almakla da görevlendirildi. Doğu Pakistan silahlı kuvvetleri, Servislerarası İstihbarat'ın Gizli Harekat Bölümü (CAD) istihbarat biriminden Razakarlar adlı paramiliter örgütten de oluşuyordu.

Pakistan'da Miras
Doğu Pakistan'ın Bangladeş olarak ayrıldığı haberi Pakistan'da büyük bir şok yarattı. Bu, Pakistan Silahlı Kuvvetleri'nin prestijini yerle bir eden psikolojik bir darbe, tam ve aşağılayıcı bir yenilgiydi. Vali ve sıkıyönetim yöneticisi Korgeneral Amir Abdullah Khan Niazi iftiraya uğradı, imajı lekelendi ve onurları elinden alındı. Pakistan halkı bu büyük yenilgiyi kabullenemedi ve (Batı) Pakistan'ın büyük şehirlerinde spontan gösteriler ve kitlesel protestolar patlak verdi. General Yahya Han, Pakistan Müslüman Ligi'nden Nurul Amin'e, Pakistan'ın ilk ve son başkan yardımcısı ve başbakanına iktidarı devretti.

Kaynakça