Bilişsel devrim

Bilişsel devrim, 1950'lerde zihnin ve süreçlerinin disiplinler arası bir çalışması olarak başlayan entelektüel bir harekettir. Daha sonra toplu olarak bilişsel bilim olarak tanınmıştır. İlgili etkileşim alanları psikoloji, dilbilim, bilgisayar bilimi, antropoloji, sinirbilim ve felsefe alanları arasındadır. Kullanılan yaklaşımlar, o zamanın şartlarında geliştirilen yapay zeka, bilgisayar bilimi ve sinirbilim alanlarındadı. 1960'larda, Harvard Bilişsel Araştırmalar Merkezi ve California San Diego Üniversitesi'ndeki İnsan Bilgi İşleme Merkezi, bilişsel bilimin akademik çalışmasını geliştirmede etkili olmuştur. 1970'lerin başında, bilişsel hareket, psikolojik bir paradigma olarak davranışçılığı aşmıştı. Ayrıca, 1980'lerin başında bilişsel yaklaşım, psikoloji alanındaki çoğu dalda baskın araştırma sorgulama hattı haline gelmişti.

Erken bilişsel psikolojinin temel amacı, bilimsel yöntemi insan bilişi çalışmalarına uygulamak idi. Bilişsel devrimden bazı ana fikirler ve gelişmeler, bilişsel bilim araştırmalarında bilimsel yöntemin kullanılması, duyusal girdileri işlemek için zihinsel sistemlerin gerekliliği, bu sistemlerin doğuştan geliyor olduğu düşüncesi ve zihnin modülerliğiydi. Bilişsel devrimi tetikleyen önemli yayınlar arasında psikolog George Miller'ın 1956 tarihli " The Magical Number Seven, Plus or Minus Two" (Sihirli Rakam Yedi, Artı Eksi İki) dilbilimci Noam Chomsky'nin Syntactic adlı makalesi, Structures (Yapılar) (1957) ve "Review of BF Skinner's Verbal Behavior "(B.F. Skinner'ın Sözsel Davranışının Gözden Geçirilmesi) (1959), ve John McCarthy, Marvin Minsky, Allen Newell ve Herbert Simon tarafından yapay zeka alanındaki temel çalışmalar, örneğin 1958 yılında yayımlanan makale, "Bir İnsan Problem Çözme Teorisinin Unsurları" bulunmaktadır. Ulric Neisser'in 1967 tarihli Bilişsel Psikoloji kitabı da önemli bir katkı idi.

Tarihsel arka plan
Bilişsel devrimden önce, davranışçılık Amerika Birleşik Devletleri'nde psikolojide baskın eğilimdi. Davranışçılar, "uyaranla tepkilerin yeni ilişkisi" olarak görülen "öğrenme" ile ilgilendiler. Davranışçı araştırmalarında hayvan deneyleri, anlamlı bir rol oynadı. İnsanların ve hayvanların tepkilerini genel tek bir grup olarak tanımlamakla ilgilenen başlıca davranışçılardan olan JB Watson, bu ikisi arasında ayrım yapmaya gerek olmadığını belirtti. Watson, bu araştırmasıyla davranışları tahmin ve kontrol etmeyi öğrenmeyi umuyordu. George Mandler'e göre popüler Hull - Spence'in uyaran-tepki yaklaşımı, bilişsel bilim insanlarını alakadar eden bellek ve düşünce gibi araştırma konularını kullanmak için olanaksızdı, çünkü hem uyaran hem de tepki tamamen fiziksel olgular olarak görülüyordu. Davranışçılar genel olarak bu konuları araştırmadılar. İşlevselci bir davranışçı olan BF Skinner, insanların gerçekte bildiğinden daha fazlasını bildiğini varsayan fikirler olarak, içgüdü gibi belirli zihinsel kavramları "açıklayıcı kurgu(lar)" olarak eleştirdi. Çeşitli davranışçılar, bilinç ve bilişin davranışta oynadığı kesin rol (eğer varsa) hakkında birbirlerinden farklı görüşlere sahipti. Davranışçılık ABD'de popüler olmasına rağmen, Avrupa bundan bilhassa etkilenmedi ve bu süre içerisinde Avrupa'da biliş üzerine araştırmalar kolayca bulunabiliyordu.

Noam Chomsky, bilişsel ve davranışçı pozisyonları, davranışçılığın popüler hale gelmesinden ve bilişsel devrimin başlamasından daha önce ortaya çıkan felsefi konumlar olan sırayla rasyonalist ve ampirist olarak çerçevelendirdi. Ampiristler, bilginin yalnızca duyusal girdi yoluyla edinildiğine inanıyorlarken, rasyonalistler duyusal deneyimin ötesinde insan bilgisine katkıda bulunan bir şey olduğuna inanırlar. Bununla beraber, Chomsky'nin dil konusundaki pozisyonunun geleneksel rasyonalist yaklaşıma uyumlu olup olmadığı, filozof John Cottingham tarafından sorgulanmıştır.

Bilişsel devrime dahil olan bilim adamlarından biri olan George Miller, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde deneysel psikoloji, bilgisayar bilimi ve teorik dilbilim gibi alanlarda bilişsel bilim ile ilgili konularda çalışmaların sunulduğu 'Bilgi Teorisinde Özel İlgi Grubu'nun bir toplantısının tarihi olan 11 Eylül 1956 olarak devrimin başlangıcını belirler. Bu disiplinler arası işbirliği, bilişsel çalışmalar ve bilgi işleme psikolojisi gibi çeşitli isimler anıldı ancak sonunda bilişsel bilim olarak adlandırılmaya başladı. 1970'lerde Alfred P. Sloan Vakfı'ndan verilen hibeler, ilgili alanlarda disiplinler arası kavrayışı ilerletti ve bilişsel sinirbilim alanına neden olan araştırmaları destekledi.

Ana fikirler
George Miller, bilişsel bilimin gelişimine altı alanın katıldığını belirtir: psikoloji, dilbilim, bilgisayar bilimi, antropoloji, sinirbilim ve felsefe, bu listeden ilk üçü temel rolü oynar.

Bilimsel metot
Erken bilişsel psikolojinin temel amacı, bilimsel yöntemi insan bilişi araştırmasına uygulamaktı. Bu, kontrol edilen bir laboratuvar ortamında insan zihinsel süreçleri hakkındaki teorileri sistematize olarak sınamak için hesaplamalı yapay zeka modelleri kullanan deneyler tasarlayarak yapıldı.

Steven Pinker, bilişsel devrimin fiziksel dünya ile fikirler, kavramlar, anlamlar ve niyetler dünyası arasında bir köprü olduğunu iddia etmektedir. Bilişsel devrim, iki dünyayı zihinsel yaşamın bilgi, hesaplama ve geri bildirim açısından açıklanabileceği bir teori ile birleştirmiştir.

Lachman ve Butterfield, bilişsel psikolojinin devrimci bir kökene sahip olduğunu ima eden ilk kişiler arasında bulunmaktadırlar. Thomas H. Leahey, davranışçılık ve bilişsel devrime geçişin aslında devrimler olduğu fikrini eleştirmiş ve "araştırma geleneklerinin bir anlatısı" olarak alternatif bir Amerikan psikolojisi tarihini öne sürmüştür.

Jerome Bruner, davranışçılık ile zihinsel olayların çalışılmasının arasında bir çatışma olduğu görüşünü eleştirmiş ve bilişsel devrimin temel amaçlarından birini, psikoloji çalışmasını özünü oluşturacak şekilde değiştirmek olarak nitelendirmiştir. Bilişsel devrim anlayışı, tamamen " anlam oluşturma " ve insanların bu konuda nasıl ilerlediklerinin şekli açıklaması etrafında dönmektedir. Bilişsel devrimin, davranışçılığı zihincilik yaklaşımı ile değiştirmek yerine, çok farklı bir yol izleyerek psikolojiyi davranışçılıktan uzaklaştırdığına inanmaktadır.

Ayrıca bakınız
dijital sonsuzluk
Enaktivizm (psikoloji)
İnsan faktörleri
Postkognitivizm

Notlar
Kaynakça
Bruner, JS, Bruner, UPJ (1990). Anlam eylemleri. Cambridge: Harvard University Press. ISBN'si
0-670-03151-8
Mandler, G. (2007) Modern deneysel psikolojinin tarihi: James ve Wundt'tan bilişsel bilime. Cambridge, MA: MIT Basını.
Konuyla ilgili yayınlar
Kitaplar
Baars, Bernard J. (1986) Psikolojide bilişsel devrim Guilford Press, New York,
Gardner, Howard (1986) Zihnin yeni bilimi : bilişsel devrimin tarihi Basic Books, New York, ; 1998'de yazar tarafından bir sonsözle yeniden yayınlandı: "1984'ten sonra bilişsel bilim"
Johnson, David Martel ve Emeling, Christina E. (1997) Bilişsel devrimin geleceği Oxford University Press, New York,
LePan, Don (1989) Batı kültüründe bilişsel devrim Macmillan, Basingstoke, İngiltere,
Murray, David J. (1995) Gestalt psikolojisi ve bilişsel devrim Harvester Wheatsheaf, New York,
Olson, David R. (2007) Jerome Bruner: eğitim teorisinde bilişsel devrim Continuum, Londra,
Richardson, Alan ve Steen, Francis F. (editörler) (2002) Edebiyat ve bilişsel devrim Duke University Press, Durham, Kuzey Carolina, bugün Poetika olmak 23(1),
Royer, James M. (2005) Eğitim psikolojisinde bilişsel devrim Bilgi Çağı Yayıncılığı, Greenwich, Connecticut,
Simon, Herbert A. ve ark. (1992) Ekonomi, sınırlı rasyonalite ve bilişsel devrim E. Elgar, Aldershot, İngiltere,
Todd, James T. ve Morris, Edward K. (editörler) (1995) BF Skinner ve çağdaş davranışçılık üzerine modern bakış açıları (Seri: Psikolojiye Katkılar, no. 28) Greenwood Press, Westport, Connecticut,

Makaleler
Pinker, Steven (2011) " Bilişsel Devrim " Harvard Gazetesi