Fasis Kuşatması

Lazika Savaşı savaşının bir parçası olan Fasis Kuşatması, 555-556 yıllarında Bizans İmparatorluğu ve Sasani İmparatorluğu arasında gerçekleşmiştir. Farslar, Bizanslıların elindeki Lazika'nın Fasis şehrini kuşatmalarına rağmen ele geçirememişlerdir. Kuşatma ile ilgili bilgilerin çoğunun kaynağı 6. yüzyıl tarihçisi Agathiastır.

Arka planı
Lazika Savaşı, 541 yılında Lazların, kralları II. Gubaz ile birlikte Bizans'a isyan edip Sasanilerin tarafına geçmesiyle başladı. Sasaniler hızlıca ülkeyi ele geçirdi, ancak Lazika Kralı Gubaz, Sasanilerin onu öldürmeyi, halkını sınır dışı etmeyi ve ülkeyi Sasani sömürgesi haline getirmeyi planladığını öğrendikten sonra Bizanslılardan yardım istedi.

554'te, Sasaniler, Telephis'te Laz-Bizans kuvvetlerine karşı büyük bir zafer kazandı ve Bizans-Laz kuvvetlerini ülkenin batısına çekilmeye zorladı. Sasaniler, sonraki sene Bizanslıların Onoguris kalesini ele geçirmek için yapıkları saldırıyı başarılı bir şekilde önledi. 555 yılının ilkbaharında, Sasani general Naçoragan, Fasis nehrinin ağzında konumlanmış olan Fasis şehrini kuşatma girişiminde bulundu. Şehir, Bizans'ın başlıca savunma üssüydü.

Düşman kuvvetleri ve kuşatma için hazırlıklar
Naçoragan, yaklaşık 60,000 erkekten oluşan bir ordunun başındaydı. Bölgedeki Bizans kuvvetleri magister militum per Armeniam Martinus ve yardımcısı Justinus (Germanus'un oğlu) tarafından yönetilmiştir. İki komutanının komutasındaki askerler 20,000 erkekten azdı. Naçoragan, kasaba ve tahkimatın ahşaptan yapılmasından dolayı ateşe açık olduğu fark etmişti ve kolay bir zafer bekliyordu.

Nehre en yakın olan batı köşesi Justinus tarafından korunurken, Martinus kendisini güneybatı tarafına göndermiştir. Güney sınırlar Angilas, Theodore ve Philomathius tarafından korunuyordu. Güneydoğu tarafı ise Heruli ve Lombardlardan oluşan bir birliğe önderlik eden Gibrus tarafından korunuyordu. Doğu köşesi ise Doğu praetoria idaresinden bir birliğe liderlik eden Valerian'ın sorumluluğundaydı. Hangi birlikte kaç kişi olduğu bilinmemektedir. Kuşatma, Bizans gemilerinin Vend Dabragezas ve Hun Elmingir'in (Elminegeir) koruması altında nehre yerleştirilmesiyle başladı. Dailamitler Bizanslılara uzak mesafeden saldırmaya karşı çıktılar, onun yerine sakince Bizanslıların yaklaşmasını bekleyip kolayca Bizanslıların etrafını çevirmeye karar verdiler. Bizanslıları çevrelediler ancak şehir surlarına daha yakın konumlanmış olan düşman birliklerine umutsuzca saldırdılar. Dailamitler, kendi pozisyonlarını korumayıp saldırıya geçince Bizans birliklerini kaçması için bir yol oluştu. Böylece Angilas ve diğerleri şehre kaçabildiler.

Yakınlardaki Sasani kuvvetleri, Dailamitlerin aceleyle geri çekildiklerini, paniklediklerini ve "her yönden aşağılayıcı bir biçimde kaçmaya" başladıklarını düşünüyorlardı. Dailamitler desteksiz bırakıldı ve "kaçarken onlara katılmak için koştular". Agathias, onları "çifte yanlış anlama”nın nedeni ve kurbanları olarak görmektedir. Böylece Angilas ve Theodore, Sasani kuvvetlerinin kaçışına neden oldu. Bizans birliklerinin geri kalan kısmı, duvarların arkasından dışarı fırladı ve kaçan düşmanları takip etmeye başladı. Sasani ordusunun bütün sol kanadı dağıldı, ancak sağ kanat sağlam kaldı ve savaşmaya devam etti.

Sonrası
Naçoragan'ın malzemeleri tükeniyor, kış yaklaşıyordu. Kuşatmayı bitirdi ve ertesi gün inzivaya çekildi. Birlikleri Kotais ve Moçereisis'e doğru yöneldi. Sasani takviyeleri savaşın gidişatını değiştirmek için çok geç geldi ve onlar da geri çekildi. Lazika'nın batı bölgeleri tartışmasız bir şekilde Bizans güçlerinin kontrolü altında kaldı. Naçoragan kışı İberya Krallığı'nda geçirdi. Savaştaki hüsranın haberi Sasani şahı I. Hüsrev'e (r. 531–579) ulaştı, şah generaline çok sinirlendi. Agathias, Hüsrev'in emriyle Naçoragan'ın derisinin canlıyken yüzüldüğünü yazmıştır. "Derisi, vücudun şeklini koruması baştan ayağa kadar tek parça halinde yırtılmış, sonra dikilmiş ve mesane gibi şişirilmişti". Kralların Kralı Hüsrev, bu eylemi "düşmandan önce kaçan herkese" karşı bir uyarı olarak yaptığını bildirmiştir.

Notlar
Kaynakça