Ada çayı

Ada çayı (Salvia officinalis),
çalı, otsu çok yıllık ve tek yıllık yaklaşık 1000 bitki türüyle Ballıbabagiller familyasındaki kokulu bitkilerin en büyük cinsidir.

Ballıbabagiller içinde "Salvia" Nepetoideae alt familyasındaki Mentheae kabilesinin parçasıdır. Romalılar adaçayını "kutsal bitki" olarak adlandırmış ve dini ritüellerinde kullanmışlardır. Theophrastus iki farklı bitkiden söz eder: Sphakos adını verdiği yabani bir çalı ve elelisphakos adını verdiği benzer bir kültür bitkisi. Yaşlı Plinius, ikinci bitkinin Romalılar tarafından "salvia" olarak adlandırıldığını ve idrar söktürücü, cilt için lokal anestezik, kan durdurucu ve diğer amaçlarla kullanıldığını söylemiştir. Şarlman, bitkinin Orta Çağ'ın başlarında yetiştirilmesini önermiş ve Karolenj İmparatorluğu döneminde manastır bahçelerinde yetiştirilmiştir. Walafrid Strabo, Hortulus adlı şiirinde bu bitkinin hoş bir kokuya sahip olduğunu ve birçok insan rahatsızlığına iyi geldiğini yazmıştır; bitkinin adının Yunanca kökenine dönerek ona "lelifagus" adını vermiştir.

Taze fasulye, bezelye ve bakla yemeklerinde kullanılır.

Kuzey Avrupa mutfaklarında adaçayıyla salata yapılır. Avrupa mutfaklarında kızarmış patateslerin, hamurlara koyulan yağların kokulandırılmasında, salamuralarda, etlerin dinlendirilmesinde kullanılır.

Bu bitkinin çiçekleri, gargara ve adaçayı sirkesi yapmak için toplanır (bir avuç çiçek, doğal sirkenin içinde bir süre bekletilir).

Toplama/Kurutma
Bitki yaprakları çiçeklenme öncesi, eterli yağlar oluştuktan sonra Mayıs-haziran aylarında toplanır. Etken maddelerinin doruğa ulaştığı öğlen saatlerinde toplanan yapraklar, gölgeli ve havadar bir yerde kurumaya bırakılır. İyice kuruduktan sonra ince kıyılarak hava almayan kaplarda saklanır.

Efsane
Ada çayı, çok eski çağlarda da ünlü bir şifalı bitki olarak tanınırdı. 13. asırdan kalma bir dizede şöyle deniyor: "Eğer dikmişsen adaçayını bahçeye, ne gerek var ölmeye!"

Ada çayının eski çağlarda da ne büyük bir övgü ile anıldığını, çok eski bir şifalı bitki kitabı şöyle anlatır: "Kutsal Meryem ana, Bebek İsa ile Herodes’un gazabından kaçmak zorunda kaldığında, kendisini saklamaları için çayırdaki tüm çiçeklerden yardım istemiş ama hiçbir çiçek ona yanıt vermemiş. İşte o zaman adaçayı eğilmiş ve Meryem ana sığınacak bir yer bulmuş. Onun sık ve koruyucu yapraklarının arasına girerek Herodes’un askerlerinden saklanmış ve askerler onu görmeden geçip gitmişler. Tehlike geçtikten sonra saklandığı yerden çıkan Meryem ana tatlı sesiyle ada çayına şöyle demiş: Bu andan sonra sonsuza dek insanların en çok sevdiği çiçek sen olacaksın. Seni, insanları tüm hastalıklardan koruyacak kadar güçlü kılıyorum. Bana yaptığın gibi, onları da ölümden kurtar!” İşte o zamandan beri adaçayı, insanları iyileştirmek ve onlara yardım etmek için her yıl yeniden çiçekleniyor." Aslında başka bir kaynakta bunun güzel bir efsane olduğu ve Meryem Ana'nın kendisine sığınak olan adaçayı bitkisine, "Bundan sonra sonsuza kadar insanlığın en gözde çiçeği olacaksın. Benim için yaptığın gibi, sana insanı tüm hastalıklardan iyileştirme ve onu ölümden kurtarma gücü veriyorum" dediği bildirilmiştir.

Kaynakça
Bibliyografya
Sage: The Genus Salvia by Spiridon E. Kintzios, CRC Press, 2000. .
The Gardener's Guide to Growing Salvias by John Sutton, Timber Press, 1999. .
Dış bağlantılar