Belleksel uydumculuk

Belleksel uydumculuk, sosyal yayılma teorisi olarak da bilinir, bir insanın bir anıyla ilgili anlatısının diğer bir insanın aynı anıyla ilgili anlatısını etkilemesi durumunu ifade eder. Bu karıştırma genellikle bireylerin gördükleri ya da deneyimledikleri şeyleri tartışmasıyla ortaya çıkar ve diğer bir insanın anlatısından etkilenmiş anıların ortaya çıkmasına sebep olabilir. Belleksel uydumculuk hakkındaki çalışmalar telkine açıklığın önemli yasal ve sosyal çıkarımlarla birlikte birçok sonucu olduğunu gösterir. Bu, hafıza üstündeki pek çok sosyal etkileşimden biridir.

Belleksel uydumculuğun en önemli bileşenlerinden biri kaynak izlemedir. Kaynak izleme, bir bireyin spesifik bir bilgiyi nereden öğrendiğini (arkadaş, TV programı, öğretmen vs.) belirleme işlemidir. Kaynak izleme hatası, gerçekte bir bilgi dış kaynaktan gelmesine rağmen (başka birinin bu materyal ya da anıyı paylaşması), belleğin hatalı içsel yüklemesine (bu anının birinci elden yaşandığına dair inanç) sebep olabilir.

Belleksel uydumculuğa üç yoldan katkıda bulunulur: normatif etki, bilgisel etkisi ve belleksel çarpıtma. Sosyal etki belleğin geri çağrılmasını önemli ölçüde etkileyebilir. Potansiyel sosyal uydumculuk güç ya da güven (hem kendine olan güven, hem de karşıdaki kişinin güvenilirliği) gibi faktörlerden etkilenebilir. Bu etki belleği değiştirebilir; bir parçasının ya da tamamının yanlış olmasına sebep olabilir. Belleksel çarpıtma, yanlış bilgilendirme etkisiyle yakından ilişkilidir ve yanıltıcı bilginin açığa çıkmasından sonraki bozukluğu ifade eder.

Belleksel uydumculuk; sosyal etkileşim, medya araçları ve görgü tanıklığı konularında öne çıkar.

Laboratuvar ortamında ve dışında belleksel uydumculuk
Ünlü örnekler
Belleksel uydumculuğun görece güncel örneklerinden biri 2003'te İsveç eski Dışişleri Bakanı Anna Lindh'in öldürülmesinden sonra ortaya çıktı. Suç işlendikten hemen sonra, şahitler sorgulanana kadar suç mahalinden ayrılamasınlar diye bir odaya koyuldular. Şahitler, yapmamaları söylendiği halinde halde olayla ilgili konuştular. Şahitlerin faille ilgili verdiği spesifik tarifler odadan ayrılıncaya dek birbirinden etkilenmiş ve değişmişti, böylece polisin öncelikli olarak öğrenmek istediği bilgiler yanlış olarak toplanmış oldu. Fail Mijailo Mijailovic kameraya takılmıştı ve görgü tanıklarının verdiği ifadeye uymuyordu. Yapılan çıkarımlara göre, bu yanlış yönlendirmenin sebebi görgü tanıklarının birbirleri arasında yaptıkları konuşmaydı ve ortak bir tanıklık etkilenmesi olmasına sebep oldu.

1995 senesinde Oklahoma City'de gerçekleşen bombalama olayı da bir başka bilindik bellek uydumculuğu örneğidir. Timothy McVeigh'in bombalama için kullandığı kamyonu kiraladığı yerde o sırada üç çalışan bulunmaktaydı. Londra'daki yüzlerce insanın Hess'i tanımlayabilecek olmasına rağmen, kimliği sağlama işi duydukları haber sonrasında tutuklu adamın Hess olduğuna inanan iki kişi tarafından yapıldı. İlerleyen yıllarda kimse Hess'in kimliğini onaylamaya çağrılmadı ve bir dublörün bu olayda Hess'in yerine geçtiğine dair spekülasyonlar ortaya çıktı.

Laboratuvar ortamında bellek uydumculuğu yaratmak
Bellek uydumculuğu ve yanlış bilgilendirme hem birkaç insanın arasında geçen sosyal durumlarda hem de sosyal olmayan kaynaklar sayesinde ortaya çıkabilir. Sadece başka birinin aynı konu hakkında konuştuğunu duymak kişinin olayı hatırlaması hakkında kendine olan güvenini azaltmak için yeterli.

Bellek uydumculuğu, genellikle bir suç yerini tasvir eden fotoğraflar ve videolar ile lab ortamında yaratılır. Çalışmaların çoğunda, katılımcıların hepsi aynı sahneyi gördüklerine inandırılır. Ancak gerçekte her katılımcının maruz kaldığı video ya da fotoğraf diğerlerinden biraz farklıdır ya da katılımcılar fotoğrafa ve videoya maruz kaldıktan sonra kendilerinden biraz daha farklı bir sahne tasvir eden bir işbirlikçiyle konuşurlar. Katılımcılar görseli inceledikten sonra, hafızalarının ilk doğruluğu ölçülür. Daha sonra sosyal etkileşimlerin hafızalarını nasıl etkilediğini görmek için, hatırladıklarını diğer katılımcılarla tartışmalarına izin verilir. İlk yapılan çalışmalardan birine göre, farklı sahneler görmüş olsalar bile, gördüklerini tartışan katılımcı çiftlerinin %79'unun aynı noktada anlaştığı görülmüştür. Bu da neredeyse katılımcıların yarısının karşılarındakinin anlattıklarına göre kendi hafızalarını değiştirdiği anlamına gelir. Bu çalışmada atlanmaması gereken nokta ise, katılımcıların ilk ölçülen hafızalarının %98 oranında doğru olduğudur. Örneğin, yapılan araştırmalar, olay gerçekleştikten sonra sosyal etkileşimlerde bulunan insanların, o olay hakkındaki görüşlerini kendi gördüklerinden daha farklı bir şekilde değiştirdiğini gösterdi.

Bilgisel Etki, bir kişi belirsiz bir durumda bir başkasının belirsizliği giderebileceğini düşündüğü için onun dediğini söylediği durumlarda görülür. İnsanlar eğer bilgi aldıkları kaynağın materyalleri öğrenmek için daha çok vaktinin olduğunu, kaynağın daha keskin görüşe sahip olduğunu düşünüyorlarsa ve karşılarındaki kişi kararlarında kendisine güveniyorsa insanların uydumculuk gösterme olasılıkları artar. Yeni öne sürülen OSB sonucu önceden kazınmış bir anının çarpıtılmasına “geriye ket vurma” denir. Aynı olaya tanıklık eden ya da olayı tecrübe eden kişilerin olay hakkında konuşması üzerine çarpıklık yaşamak mümkündür. Bellek uydumculuğu ve görgü tanığı ifadesi üzerine yapılan bir çalışmada, iki farklı grup hatırladıklarının geçerliliği üzerine teste tabi tutuldular. Her iki grup ta aynı videoyu izledi fakat sadece bir grubun, görgü tanıkları hatırlama testine tabi tutulmadan önce olay üzerine konuşmalarına izin verildi. Çalışmanın sonuçlarına göre, “olay üzerine konuşan tanıkların önemli bir kısmı (%71), gerçekte tanık oldukları yerine konuşma sırasındaki ortaya atılan yanlışlıkları hatırladılar.”

Bellek uydumculuğundaki önemli değişkenler
Yaş
Araştırmacılar yaşlanmanın ve hafızadaki önemli gerilemelerin, bireylerin başkalarıyla konuşmak gibi dış yardımlara daha fazla bağlanmalarına sebep olduğuna inanıyorlar. Bu çalışma yaşlı yetişkin bireylerin bellek uydumculuğu için sosyal etkilere daha açık olduklarını öne sürmekte. Telkin açıklığı inceleyen bir çalışma, yaşlı yetişkin bireylerin (ortalama yaş 76), yanlışa sürükleyen bir bilgiye maruz kaldıklarında, genç yetişkinlere (ortalama yaş 20) göre daha fazla bellek uydumculuğu tecrübe ettiklerini ortaya çıkardı. Başka çalışmalarda daha da ileri gidilip küçük çocuklarda (3-4 yaş aralığı), orta yaş çocuklara (10-12 yaş aralığı) oranla daha ileri düzeyde telkine açıklık ve hatırlama zorluğu bulgularına rastlandı.

Güven (ya da eksikliği)
Kendi hatırladıklarının doğruluğundan emin olamayan bir birey, anılarını başkalarınınkine uydurmaya çok daha yatkındır. Bu etki çift halindeki katılımcılara bir set suç fotoğrafı gösteren bir çalışmada gözlemlendi. Bazı fotoğraflar olayın bir suç ortağıyla yapıldığını gösterirken, ötekileri aksini belirtmekteydi. Bu fotoğraflara bakmalarının hemen ardından katılımcılara bir suç ortağını varlığı ve verdikleri cevaplara ne kadar güvendikleri soruldu. Verilen ilk cevaplar oldukça gerçeğe yakındı fakat kısmen farklı bir fotoğraf gören başka bir katılımcıyla eşleştirildikten sonra bu sonuç değişikliğe uğradı. Çiftlerin %75'inde bir katılımcının ötekisine kendisini uyarlaması sonucu bellek uydumculuğu gözlemlendi. Neredeyse tüm çiftlerde, kendine daha az güvenen kişinin, daha çok güvenen kişiye belleğini uydumladığı sonucu ortaya çıktı. Bir çalışma bireyler arası bellek uydumculuğu seviyesinin ilk gözlemleme koşullarının karşılaştırmasına bağlı olarak değişiklik gösterdiğini ortaya çıkardı. Başka bir bireye göre çok daha az gözlem vaktine sahip olduklarını düşünen katılımcılar o kişinin belleğine uydumculuğa çok daha yatkınken, kendi sürelerinin daha fazla olduğunu düşünen katılımcılarda bu yatkınlığa pek rastlanmadı. Araştırmacılar grup büyüklüğünün uydumculuk üzerindeki etkisinin, karşıt görüşlü insanların olup olmamasına ya da büyük gruplarda yaşanan anlaşmazlıklara bağlı olduğunu düşünmektedir. Karşıt görüşlü insanların varlığı bütün grubun kesinliğini ve bütünlüğünü düşürür, bu da grup üyeleri arasındaki sosyal uydumculuğu azaltır, böylece bireysel iç güven artar. Bu araştırma, katılımcının bir anısını açıklıkla hatırlamasının grup içindeki hatırlamada rolü olduğunu öne sürmekte: açıklık ve iç güven arttıkça gruba uyma baskısı azalır. Aynı çalışma anılarının doğruluğuyla ilgili şüphede olan katılımcıların, anılarının doğruluğuyla ilgili şüphesi olmayan katılımcılara göre sahte denekler tarafından verilen yanlış bilgilerden daha fazla etkilendiklerini göstermek için devam etmektedir. Olumsuz değerlendirilme korkusu olanlar, yaşıtlarıyla anlaşmazlık yaşamanın bedelinin haksız olmaktan daha ağır olduğunu düşündüğü için, uyum sağlamaya daha yatkındırlar. Diğer taraftan sosyal kaçınmaya eğilimi daha fazla olan insanlar, diğerlerinin verdiği bilgilere daha az değer verip dikkat etmemekte ve sonuçta daha az uydumculuk yaşamaktadır. Bu ön uyarılar laboratuvar deneyleri için belleksel uydumculuğun azalmasında sürekli etkilidirler. Bazı ön uyarılar yanlışlıkla doğru olmayan son olay bilgilerini ilk belleklerine toplayan ilk izleyiciyi fazla hassaslaştırarak belleksel uydumculuğu arttırırlar.

Bunlara karşılık, diğer çalışmalar son uyarıların belleksel uydumculuk etkisini azalttığını göstermekte.

Araştırmacılar son uyarıların zamanlamasının önemli olup olmadığını araştırmıştır. Bazı araştırmacılar son uyarıların belleksel uydumculuğu azaltmada etkisiz olduğunu bulmuştur. Son uyarılardan cevap alamayan bir çalışmada, deneyi yapanlar katılımcıları yanlış bilgilendirdikten bir hafta sonra uyarmıştır. Yakın zamanda yapılan başka bir çalışmada son uyarıların belleksel uydumculuğun azalması üzerinde etkisinin olmadığını ve bu uyarıların yanlış bilgilendirilmeden sonra farklı zamanlarda olmasının da öneminin olmadığı bulunmuştur. Görgü tanıkları bir suça tanıklık ettikten sonra olay sonrası bilgileriyle karşılaşabilirler. Olay sonrası bilgileri ise üç temel alt başlıkta incelenebilir. Birincisi, önyargılı ya da belirli bir cevaba yönelik sorulmuş soruların tanığın malumatına olan etkisidir. İkincisi, olaylar görgü tanıklarına başkası tarafından yeniden anlatıldığında gerçekleşir. Bu tip bilgi yanlışlığı bilgilerin görgü tanığının hafızasında yeniden şekillenmesi ve olayı algılayış biçimlerinin değişmesinden kaynaklanmaktadır. Üçüncüsü ise başka insanlarla yapılan konuşmalardan kaynaklanır. Son araştırmalara göre, görgü tanıklarının olayları rapor etmeden hemen önceki süreçleri önemlidir çünkü bu süreçte görgü tanıkları bakış açılarını değiştirebilecek dış etkilere karşı daha çok farkındalık sahibi ve şüphecidirler.

Tanık tartışmalarının hafızaya olan etkisi tanıkların birbirlerini önceden tanıyor olduğu durumlarda daha fazladır. İnsanlar tanıdıklarından gelen bilgilere, doğru ya da yanlış olduklarına bakmaksızın, inanmaya eğilimlidirler.

Hafızanın Yedi Günahı'ndan biri telkine açık oluşudur. İnsanın başkalarıyla olan etkileşimi, onun bir olaya dair edindiği bilgi havuzunu değiştirir ve olayın gözler önüne serilişine karşı düşüncelerini etkileyebilir. Bu bulgu resmi durumlar için önemlidir çünkü, mantıklı olarak, bir olaya dair kesin anısı bulunan bir tanığın başkalarıyla tartıştıktan sonra bu anısını değiştirmesi olası değildir. Aynı şekilde daha az kesin anılara sahip olanlar ise uydumculuğa daha yatkındır. Doğal olarak gelişen bu yanlış anılar, çocukluk anılarından güncel anılara kadar geniş bir zamansal çeşitliliğe sahip olabilir. Bu tür anılar daha zayıf algısal detaya sahiptir, dolayısıyla gerçek çocukluk anılarına yakın görülür ve insanların gözünde inanılır kılınırlar. Yapılan bir çalışmaya göre sonradan doğan çocuklar, kendilerine verilen bilginin kendi edindikleri bilgiden daha geçerli olduğuna inandıkları zaman uydumcluktan daha çok etkilenirler. İlk doğan çocuklar, çoğunluğun beklentilerine uysalar ya da karşı gelseler de, başka bilgilerden görece daha az etkilenirler ve kendi motivasyonlarının etkisine girerler. Beyin görüntüleme çalışmalarının gösterdiğine göre kişi düşüncelerini sosyal etkilere (kişisel uydumculuk) göre değiştirdiğinde, uydumculuk nörolojik açıdan ele alınabilir. Yine aynı çalışmalara göre, kişisel uydumculuk ve sonrasında gelen nörolojik değişiklikler olmadan, kişiler grup görüşünü desteklemek ya da grup karalarına uymak (toplumsal uydumculuk) için uydumculuk davranışında bulunabilirler.

Kaynakça