Bahâî öğretileri

Bahai öğretileri önemli sayıda teolojik, etik, toplumsal ve ruhani fikirleri temsil eder ki bunlar, Bahai Dini'nin kurucusu Bahaullah tarafından tesis edilmiş ve Bahai toplumunun birbirini izleyen liderleri Abdülbaha ve Şevki Efendi tarafından açıklığa kavuşturulmuştur. Öğretiler çeşitli Bahai yazılarında yazılmıştır. Zerdüştlük, Hinduizm, Yahudilik, Budizm, Hıristiyanlık ve İslam gibi geçmiş bazı dinlerin sahih öğretileriyle birleşen Bahai öğretileri, Bahailerce Allah tarafından vahyedilmiş olarak kabul edilmektedir.

Özet
Bahai öğretilerindeki en belirgin ve ayırt edici prensipler sevgi ve birliktir ki bunlar Altın kural ve birçok sosyal ilke tarafından örneklenirler.

1921-1957 yılları arasında dinin atanmış başı olan Şevki Efendi, Bahaullah'ın öğretilerinin ayırt edici prensipleri olarak gördüğü aşağıdaki özeti yazmış ve bunların Kitab-ı Akdesin kanunları ve hükümleriyle birlikte Bahai Dini'nin temel taşını oluşturduğunu söylemiştir:...İlâhî düzenin temel unsurları arasında, bağnazlık ve geleneklerinden arınmış ve bağımsız bir şekilde hakikatin araştırılması; Emrin ana prensibi ve temel doktrini olarak tüm insan ırkının bir olduğu; bütün dinlerin esasta birliği; din, ırk, sınıf ve millet taasusubunun kınanması;din ile bilim arasında uyum ve ahenk bulunması; insan ırkı kuşunun yükselmesini sağlayan iki kanat olan erkek ve kadının eşitliği; zorunlu eğitimin getirilmesi; bir milletlerarası yardımcı dilin kabulü; aşırı zenginlik ve yoksulluğun kaldırılması; milletler arasındaki anlaşmazlıklarda hakemlik yapacak bir dünya mahkemesinin kurulması; hizmet ruhu ile yapılan çalışmanın ibadet derecesine yükseltilmesi; insan toplumunun hakim prensibi olarak adaletin ve bütün milletleri ve kavimleri koruyacak bir siper olarak dinin yüceltilmesi; insanlığın en büyük hedefi olarak devamlı ve evrensel barışın korunması [prensipleri vardır].

Birlik
Birlik, Bahai Dini'nin esas inançlarından biri olarak dinin öğretilerinin merkezinde yer alır. Temel olarak üç tür birlikten bahsedilebilir; bunlar Allah'ın birliği, dinin birliği ve insanlığın birliğidir. Bunlar, Allah'ın tek, dinin tek ve insanlığın tek olduğu şeklinde de anılırlar. Bahai yazıları, mesajını bir dizi ilahi elçi veya eğitmen aracılığıyla nazil eden tek, her şeye gücü yeten bir Tanrı olduğunu belirtir. Bahailer tüm dinleri aşamalı olarak vahyedilen tek bir din olarak görür ve bu dinlerin insanlar için geldiklerine inanırlar; öyle ki her bir insan rasyonel bir ruha yani nefs-i natıkaya sahiptir ve insanlar arasındaki farklılıklar yalnızca ten rengi ve kültür gibi maddi koşullardan kaynaklanır. Bu fikir, yalnızca Bahailerin inanışlarını açıklamak için değil, aynı zamanda Bahailerin ilahi ilhamlı olduklarına inandıkları diğer dinlere karşı tutumlarını açıklamak için de temeldir. Dünyadaki her ırkın ve kültürün kabulü, Bahai demografik çeşitliliğini meydana getirmiştir ve böylece Bahai Dini dünyadaki en yaygın ikinci inanç haline gelmiştir.

Allah'ın tekliği
Bahailer tek Tanrılı bir inanca sahiptir. Buna göre Allah, tüm varoluşun kaynağıdır, ezeli ve ebedidir, yaratılmamıştır. O, bilinemez, erişilemez, tüm Vahiylerin kaynağı, ebedi, her şeyi bilen, her yerde hazır bulunan ve her şeye kadir olan bir Varlık olarak tanımlanır. Her şeyden bağımsız ve münezzeh ve doğrudan erişilemez olsa da, O'nun sevgisi ve gücü tüm yaratılışına yansır. Bahai yazılarına göre yaratılışın amacı, Tanrı'yı tanımak ve O'na tapmaktır. Bahai İnancına göre beşeri kültürler ve dinler, Tanrı'ya ve O'nun doğasına ilişkin anlayışlarında farklılık gösterse de, Tanrı'ya yapılan farklı atıflar yine de tek ve aynı Varlığa işaret eder. Farklılıklar, birbirini dışlayan kültürlerin uzlaştırılamaz yapıları olarak görülmek yerine, ilahi mesajların vahyedildiği toplumların değişik ihtiyaçlarını kasıtlı şekilde yansıtıyor olarak görülüyor.

Bahai öğretileri, Tanrı'nın insanlar için doğru bir kavrayış oluşturulamayacak kadar yüce ve ulu olduğunu belirtir. Bahai anlayışında, Her Şeye Gücü Yeten ve Herkesi Seven gibi Tanrı'ya atfedilen vasıflar, insanların sınırlı güç ve sevgi deneyimlerinden türetilmiştir. Bahaullah, Tanrı bilgisinin insanlar tarafından tümüyle algılanamayacağını ve idrak edilemeyeceğini öğretmiştir, zira insan sınırlı bir varlıktır. Ayrıca Bahaullah, Tanrı'nın niteliklerinin ve bilgisinin insanlığa O'nun elçileri aracılığıyla izhar edildiğini belirtir.Bizim eşya, mahlûk ve mahdut şeyler hakkındaki bilgimiz, onların mahiyetlerinin değil, mahiyetlerinin bilgisi olduğuna göre, sınırsız olan İlahi Hakikati özünde kavramak nasıl mümkün olabilir?... O halde Allah'ı bilmek, O'nun Hakikatini değil, sıfatlarını idrak etmek ve bilmek demektir. Sıfatların bu bilgisi aynı zamanda insanın kapasite ve kudretiyle orantılıdır; mutlak değildir. Bahai yazıları Allah'ın Hak, Bilici, Âlim, her yerde hazır ve herkesi seven Zatî Varlık olduğunu öğretirken, bunun bir insani veya fiziksel formu ima etmediğini açıkça belirtir. Bahai öğretileri, kişinin dua, meditasyon, kutsal yazıları inceleme ve hizmet yoluyla Tanrı'ya yaklaşabileceğini açıklar.

İnsanlığın birliği
Bahai yazıları, tek bir insanlık olduğunu ve tüm insanların Tanrı'nın gözünde eşit olduğunu öğretir. Bahai İnancı, ırk, ulus, cinsiyet, kast ve sosyal sınıf gibi tüm ayrımları aşan bir birliği vurgularken, aynı zamanda insanlığın çeşitliliğini de över. Abdülbaha, insanlığın birliğinin artık "dünyanın dinî ve siyasi koşullarının en önemli konusu ve sorunu" haline geldiğini belirtir. Bahai yazıları; insanlığın biyolojik, siyasi ve ruhani birliğini tasdik eder. Bahaullah şöyle yazmıştır: "Hepiniz bir ağacın meyveleri ve bir dalın yapraklarısınız. Birbirinize büyük bir muhabbet ve şefkat, samimi bir muveddet ve ülfet ile muamele ediniz." Biyolojik birlikle ilgili Bahailer şuna inanırlar ki, çeşitli ırklar, uluslar ve etnik gruplar arasında görülen çeşitlilik ya yüzeyseldir (örneğin, ten rengi) ya da insanların geçmişlerindeki veya eğitimlerindeki farklılıklarından kaynaklanır. En temel Bahai öğretilerinden biri, sadece ırksal önyargının değil; cinsiyet, ekonomik statü, din, etnik köken gibi diğer tüm önyargı biçimlerinin de ortadan kaldırılması gerektiği yönündedir.

Bahai öğretileri, etnik ve kültürel çeşitliliğin var olmaya devam edeceğini, ancak insanlığın asıl, ilk bağlılığının ulus veya etnik grup gibi alt gruplara değil, insanlık ırkına olacağını belirtir. Bahai yazılarına göre sadece savaşların değil, gruplar arası rekabetlerin bile sona ereceği bir dönem olacaktır.

Bahai yazıları dünyanın ve insanların birliğinden bahsederken birlik kavramı, tekdüzelik ile eş tutulmamaktadır; bunun yerine Bahai yazıları kültürel, ulusal ve bireysel çeşitliliğin de değerini bilir. Bahai İnancı insanların ve ulusların etnik kökenlerinin, dinlerinin, tarihlerinin, dillerinin, geleneklerinin, düşüncelerinin, ideolojilerinin ve alışkanlıklarının çeşitliliğini görmezden gelmez fakat bastırmaya da çalışmaz. Birliğe dair parolası “çeşitlilik içinde birlik”tir.

Dinin tekliği
Bahai öğretileri, Tanrı tarafından aşamalı olarak insanlığa tanıtılan tek bir din olduğunu belirtir. İnsanlık olgunlaştıkça ve anlama kapasitesi arttıkça bu din, Allah tarafından Elçileri aracılığıyla insanlığa sürekli olarak açıklanır. Bahai yazıları, dinlerde görülen farklılıkların, o dinin açıklanma zamanı gereği olduğunu belirtir. Bahailer İbrahim, Musa, İsa, Buda, Muhammed, Bab gibi tüm geçmiş Tanrı Elçilerini tanır ve her birini birer İlahi Eğitmen olarak kabul eder. Ayrıca “Tanrı Mazharı” olarak andıkları tüm bu Şahsiyetlerin temellerinin ve kaynaklarının tek ve bir olduğuna inanırlar. “Hangi ırk veya dinden olurlarsa olsunlar, dünya insanlarının ilhamlarını aynı semavi Kaynak’tan aldıkları ve tek bir Allah’ın kulları oldukları konusunda hiçbir kuşku olamaz.” Bahai yazılarına göre son din veya son peygamber şeklinde bir inanç yoktur. İnsanlığın ihtiyaçlarına, kapasitesine ve anlayış seviyesine göre belirli zamanlarda yeniden Tanrı Elçilerinin geleceğini öğretir. “Bu prensipler ve şeriatlar, bu kökleşmiş kuvvetli sistemler, aynı Kaynaktan çıkmış olup tek bir Işığın ışınlarıdır. Görülen başkalıkların sebebi bunların kuruldukları devirlerin icaplarında aranmalıdır.” Bahai yazılarına göre Allah'ın Elçiler göndermesinin nedeni, hiçbir insan idrakinin Tanrı'yı tanıma kapasitesine sahip olmamasıdır. İnsanların Tanrı'yı, O'nun özelliklerini, vasıflarını ve iradesini anlayabilmelerini sağlamak için ise Allah belirli zamanlarda Mazharlarını gönderir. Bu Özel Varlıkların iki doğası vardır: biri insani diğeri ise lahuti. Onlar lahutidirler çünkü aynı Tanrı'dan gelir ve O'nun öğretilerini açıklarlar. Fakat aynı zamanda farklı adlarla bilinen ayrı bireylerdirler. Kendilerine belirli vahiyler gelmiştir ve Onlara belirli görevler Allah tarafından tayin edilmiştir. Bahaullah, Tanrı Elçilerinden herhangi birini inkâr etmenin, bütün Tanrı Elçilerini inkâr etmekle eşdeğer olduğunu birçok yerde belirtmiştir. Kıdem Sultanına giden yollar kapalıdır. Hiçbir idrak O’nun mukaddes alanına giremez. Bu böyle olunca, o Kıdem Sultanı, inayetinin bir eseri ve fazlının bir delili olmak üzere, Birlik ufkundan Hidayet Güneşlerini insanlar arasında doğdurarak bu Mukaddes Varlıkları tanımanın Kendi Zatını tanıma olmasını kararlaştırmıştır. Her kim Onları tanırsa Tanrı’yı tanımış olur. Her kim Onları dinlerse Tanrı’yı dinlemiş olur. Her kim Onların doğruluğuna tanıklık ederse Tanrı’nın doğruluğuna tanıklık etmiş olur. Onlara arka çeviren Tanrı’ya arka çevirmiş sayılır. Onları inkâr eden Tanrı’yı inkâr etmiş demektir.”

Tedricen İlerleyici Vahiy
Bahailer, Allah’ın iradesini insanlığa farklı zamanlarda ve farklı mekânlarda, Tanrı Mazharları olarak adlandırılan elçiler/peygamberler aracılığıyla tedricen açıkladığına inanırlar; bu elçilerin her biri sırasıyla bir ahit ve misak ve bir din tesis eder. Bahai yazılarına göre bu vahiy süreci, peygamberin/elçinin nihailiğine inanan birçok başka inanç sisteminin aksine, ezelî ve ebedîdir. Tanrı Mazharları tarafından kurulan ardışık ve sürekli dinlerin genel teması, evrimsel bir yönelimin varlığıdır; her bir Tanrı Mazharı, insanlığa kendisinden önce gelene kıyasla daha büyük bir vahiy (ya da din) ölçüsü getirir. Tanrı Mazharları tarafından getirilen vahiyler arasındaki farklılıklar, bu Zatların şahsi niteliklerinden kaynaklanmaz; aksine, “şartlar”, “çağın değişen gereksinimleri” ve insanlığın “ruhani kapasitesi” ile uyumlu olan çeşitli dünyevi, toplumsal ve insani etkenlere atfedilir.

Ahit ve Misak
Bir ahit, karşılıklı olarak kabul edilmiş yükümlülükleri içeren, insan grupları arasındaki bir anlaşmadır. Bahâîlik inancında ahit ve misak, “insanlığın ekseni” olarak anılır ve dinin birliğini güvence altına alır; dini tarih boyunca süregelen iki belirgin ahit ve misaka işaret eder. İlki, Büyük Ahit ve Misaktır; bu, her bir Tanrı Mazharı ile takipçileri arasında, bir sonraki Tanrı Mazharı’nın vaat edilen gelişiyle ilgili olarak yapılan ahit ve misaktır. Geçmişte gösterildiği üzere, İbrahim, Musa, İsa, Muhammed, Bâb ve Bahâullah dâhil olmak üzere her bir Tanrı Mazharı, kendisinden sonra gelecek olanın gelişini haber vermiştir ve onların takipçileri, bir sonraki Mazharın iddialarını araştırmakla yükümlü kılınmıştır.

Küçük Ahit ve Misak ise, Tanrı Mazharı ile onun doğrudan halefliğiyle ilgilidir; bu kapsamda Bahâullah, Ahdimin Kitabı’nda Abdülbaha’yı kendi ahit ve misakının merkezi olarak tayin etmiştir. Abdülbaha, Vasiyetnamesi’nde inananları Şevki Efendi’yi izlemeye yönlendirmiş; Şevki Efendi de ilahi rehberliğin gelecekte Yüce Adalet Evi aracılığıyla devam edeceğini vaat etmiştir. Bahai Ahit ve Misakı, daha genel bir ahdi de ifade eder; buna göre Allah, bahşettiği nimetlere karşılık olarak, Elçilerinin tanınmasını ve yasalarına itaat edilmesini talep eder.

Toplumsal prensipler
Aşağıdaki prensipler Bahai öğretilerinden bazılarının kısa özetleridir. Bu prenspiler Abdulbaha'nın yazılarından ve konuşmalarından derlenmiştir.

Kadın-erkek eşitliği
Bahai İnancı kadın-erkek eşitliğini savunur. Bahaullah kadın ve erkeklerin ruhani makamlarında herhangi bir ayrım olmadığını belirtmiştir. Abdülbaha ise kadın ve erkeğin aynı erdem ve akıl potansiyeline sahip olduğunu yazmıştır. Abdülbaha'nın en çok bilinen benzetmesine göre nasıl ki bir kuşun uçmak için iki kanata ihtiyacı varsa aynı şekilde medeniyetin ilerlemesi için de kadın ve erkeğe ihtiyacı vardır. Bu açıdan cinsiyet eşitliği, Bahailer tarafından dünya düzeninin ortaya çıkması ve gezegenin birleşmesi için gerekli olan ahlaki ve ruhani bir standart olarak görülür. Bahai anlayışına göre; insanın gerçeği onun ruhudur ve ruhun cinsiyeti yoktur. Kadın-erkek eşitliği toplumun yararı için sadece ulaşılması arzu edilen bir ideal veya hayal değildir; insanın varoluşu ile ilgili temel bir gerçektir ve insanlık tarihinin şu aşamasında kaçınılmaz bir ihtiyaçtır. Bu prensibi hem bireysel ve toplumsal yaşamda hem de aile yaşamında uygulamak çok önemlidir.

Bahai öğretileri kadın ile erkeğin ruhani ve sosyal açıdan tamamen eşit olduğunu savunsa da yaşamın belli alanlarında cinsiyetler arasında farklılıklar ve ayırt edici özellikler olduğunu da kabul eder. Kadın ve erkeğin çeşitli rolleri daha iyi yerine getirmek için farklı güçlü yönleri ve yetenekleri vardır. Bu yüzden bazı durumlarda erkeğin bazılarındaysa kadının tercih edildiği belirli öğretiler vardır. Bunlardan birisi biyolojik bir gerçek olarak kadının anne olma potansiyeliyle ilgilidir ve bu yüzden de Bahai öğretileri kız çocuklarının eğitimine öncelik verir çünkü onlar potansiyel olarak bir çocuğun ilk öğretmenleridir. Söz konusu eşitliğin bir yönü kadınların ve erkeklerin toplumun her kademesinde, görüş bildirme ve karar verme mekanizmasında, insani her faaliyette eşit haklara sahip olması ile ilgilidir.

Evrensel yardımcı dil
Bahai öğretileri, insanlığın birliğine odaklanmanın bir gereği olarak , dünyanın her yerindeki insanlar arasındaki iletişimin geliştirilmesini dünya birliği ve barışının hayati bir unsuru olarak kabul eder. Bahaullah, ortak bir dilin mevcut olmamasının dünya birliğinin önündeki en büyük engellerden biri olduğunu ifade etmiştir çünkü farklı dillere sahip toplumlar arasındaki iletişim yetersizliği, dilin yanlış anlaşılması nedeniyle dünya barışına yönelik çabaları sekteye uğratmaktadır.

Bu hususta her toplumun çeşitli dilleri muteber sayılarak bir zenginlik olarak görülür ancak tüm dünyada bütün insanların birbirleri ile anlaşmasını sağlayacak ortak bir dilin önemi ve gerekliliği vurgulanır. Dolayısıyla insanların birbirlerini anlayabilmelerini sağlamak amacıyla, okullarda kendi anadillerine ek olarak öğretilecek bir yardımcı dil seçmeleri çağrısında bulunmuştur. Ortak bir yardımcı dil benimsenip kullanılmaya başlanmadıkça, dünyanın farklı bölgeleri arasında tam bir birliğin sağlanamayacağını belirtmiştir.

Bahai yazıları bu ortak yardımcı dilin mevcut yerel dilleri baskılamaması ve çeşitlilik içinde birlik kavramının tüm dillere yansıtılması gerektiğini vurgular. Bahai öğretileri, insanlığın dünyadaki çeşitli kültürler yoluyla zenginleştiğini ve kültürel çeşitliliğin birlik ile uyumlu olduğunu kabul eder. Ayrıca, uluslararası bir yardımcı dile sahip olmanın, çoğunluk dil gruplarının doğal genişlemesinden kaynaklanan baskıyı ortadan kaldıracağını ve böylece her kişinin kendi ana dilini de korunacağını belirtir.

Din ve Bilimin Uyumu
Din ve bilimin uyumu, Bahai öğretilerinin temel ilkelerinden biridir ve gerçek bilimin gerçek dinle uyum içinde olması gerektiğini vurgular; bu nedenle bilimin ve dinin çatışma hâlinde olduğunu savunan görüşü reddeder. Abdülbaha, batıl inanca dayanan, bilimle uyumlu olmayan ve bunun yerine insan kavramları ile fikirlerine dayanan dini görüşlerin reddedilmesi gerektiğini belirtmiştir. Din bilimle uyum içinde olduğunda, temeli sağlam olur ve insan kalbi üzerinde etki oluşturma gücüne sahip olur.

Aşırı Zenginlik ve Yoksulluğun Ortadan Kaldırılması
Bahai inancının öğretileri, aşırı zenginlik ve yoksulluğun ortadan kaldırılmasının zorunlu olduğunu belirtir; Abdülbaha, aşırı fakirliğin yoksulları çökerttiğine, aşırı servetin ise zenginler için taşınmaz bir yük haline geldiğine dikkat çekerek, her ikisinin de şefkatli bir toplumun önünde engel oluşturduğunu vurgular. Bahaullah, zenginlerin yoksulları korumasını emretmiş ve yoksulları ilahi bir emanet olarak nitelemiştir; ayrıca aşırı zenginlik ve yoksulluğun giderilmesi ve tüm insanların refahının sağlanması amacıyla Bahai öğretileri, Hukukullah da dâhil olmak üzere etkili kurumları ve karşılıklı toplumsal sorumluluk bilincinin geliştirilmesini öngörür.

Hem Bahâullah hem de Abdülbaha, aşırı yoksulluk ve zenginliğin ortadan kaldırılmasının bir yolu olarak toplumun ekonomik açıdan yeniden düzenlenmesini desteklemiştir; ancak toplumsal statüden bağımsız olarak herkes için haysiyetin ve eşit hakların önemini vurgulamak ile birlikte, komüniteryanizm ya da komünizm felsefelerini teşvik etmemişlerdir. Bahai yazıları, gerçeğin incelenebilmesi için bireyin tüm önyargılardan arınması gerektiğini belirtir; bununla birlikte, gerçekliğin temelinde yatan Hakikat bir olduğu için, bağımsız araştırmanın insanlığın birliğine doğru atılmış güçlü bir adım olduğunu vurgular.

Bahailer, hakikati aramanın “ebedî ya da sonu olmayan bir süreç” olarak tanımlandığı bir anlayış çerçevesinde, Bahai yazıları üzerinde her gün yansıma yapmak ve tefekkür etmek konusunda teşvik edilirler. Bu yolculuk, Bahâullah’ın Yedi Vadi gibi mistik yazılarında vurgulandığı üzere, hakikat arayıcısının Allah’ın güzelliğine duyduğu çekimle yönlendirildiği mistik bir boyut da taşıyabilir.

Bahai öğretileri, insanın “rasyonel bir ruha” sahip olması nedeniyle tüm diğer yaşam biçimleri arasında benzersiz olduğunu açıklar. Abdülbaha, bu muhakeme kabiliyetinin geliştirilmesi için “Allah’ın bize, her şeyin özüne nüfuz etmek ve hakikati bulmak amacıyla akıllar verdiğini” ifade etmiştir. Muhakemenin yanında, Bahai öğretileri iman kavramının da insan ruhunun bir niteliği olduğunu belirtir. Zaman zaman kalp ile akıl ya da iman ile akıl arasında bir ayrım olduğu varsayılsa da, Bahailer için iman, gerçeklere karşı irrasyonel bir körlük değildir. Şevki Efendi, Bahâullah’ın “bizi kendisini körü körüne izlemeye çağırmadığını” ifade eder ve Bahaileri, “Onun sözlerini okumaya, öğretilerini değerlendirmeye ve değerlerini çağdaş sorunlar ışığında ölçmeye” teşvik eder. Bahailer için iman kelimesi, “bilinçli bir bilgi” duygusunu ve “iyi amellerin uygulanmasında” ifade bulan bir kanaati belirtir. İman aynı zamanda kamusal yarara içtenlikle ve bütün kalbiyle hizmet etmeyi de içermelidir. Bu nedenle Bahai inancında, bir yazarın ifadesiyle, “akıl gereklidir fakat tek başına yeterli değildir.” Gerçekliğe ve hakikate ulaşmak için hem akıl hem de iman gereklidir.

Ruhani Öğretiler
Bahai yazıları, bireylerin geliştirmeye çalışması gereken ruhani niteliklere ve değerlere dair birçok atıf içerir. İyi karakterin unsurları arasında, diğerlerinin yanı sıra, güvenilirlik, doğruluk, sadakat, samimiyet, niyet saflığı, haysiyet, gıybetten kaçınma, hizmet, adalet, itidal, temizlik yer alır; tüm bunlar mantık ve bilgi ile dengelenmelidir.

Bahai yazılarında Allah, evrendeki her şeyin yaratıcısı olan, tek, şahsi, ulaşılamaz, her şeyi bilen, her yerde hazır, yok olmaz ve her şeye kadir bir Tanrı olarak tanımlanır. Allah’ın ve evrenin varlığının, başlangıcı ve sonu olmaksızın ezeli olduğu kabul edilir. Bahai inancının öğretileri, Allah’ın insan idrakinin ötesinde olduğunu ve insanlar tarafından ancak Tanrı Mazharları aracılığıyla tanınabileceğini belirtir. Tanrı insan zihninin kavrayışının ötesinde olduğundan, O'nu tanımak ancak O'nun nitelikleri ve özellikleri aracılığıyla mümkündür; örneğin, her şeye gücü yeten, her şeyi seven, sonsuz adaletli gibi terimler insan deneyimiyle sınırlıdır. Tanrı Mazharları tarafından öğretilen toplumsal ilkeler, ruhani gelişimin mümkün kılındığı bir ortam sunar ve toplumun gerçek amacını görünür hâle getirir; insanın amacı ise dua, tefekkür ve insanlığa hizmet gibi yollarla Allah’ı tanımayı ve sevmeyi öğrenmektir. Kabul ve itaat, insanlığa hizmet, düzenli dua okumak ve ruhani bir yaşam yoluyla, Bahai yazılarına göre ruh Allah’a daha da yaklaşır; bu da Bahai inancındaki ruhani idealdir. İnsan öldüğünde, ruh bir sonraki âleme geçer ve maddi dünyadaki ruhani gelişimi, ruhani âlemdeki ilerlemesi için bir temel oluşturur. Bahailer, reenkarnasyon yerine ruhun ebedî hayatına inanırlar. Cennet ve cehennem, ölümden sonra ulaşılan fiziksel ödül ve ceza mekânları değil; bu dünyada ve sonraki dünyada Allah’a yakınlık ya da uzaklık hâllerini tanımlayan ruhani durumlar olarak açıklanır.

Organizasyon
Bahai inancının gelişimi, büyümesi ve birliği açısından hayati öneme sahip temel unsur, onun İdari Düzenidir. Bahâullah’ın Ahit ve Misakı, dininin kurucu fermanını oluşturur; bu bağlamdaki temel belgeler Kitab-ı Akdes, Ahdimin Kitabı ve Hz. Abdülbaha’nın Vasiyetnamesidir; söz konusu Vasiyetname, İdari Düzenin gelişimi için ferman niteliğindedir. İdari Düzenin kurumları, seçilmiş ve atanmış olanlar şeklinde iki ayrı yapıdan oluşur; her iki yapı da, Hayfa kentinde bulunan Yüce Adalet Evi tarafından kılavuzlanır.

Ayrılıkların Çözümü İçin Bir Süreç Olarak Meşveret
Meşveret, Bahai idari yapısının her düzeyinde işleyişin temel bir unsurudur ve Bahai inancının tüm kurumlarının kullandığı bir karar alma yöntemidir. Meşveret, dahil olan herkesin düşüncelerini eleştirilmeden özgürce ifade etmeye teşvik edildiği, evrensel katılım ve disiplinli işbirliği yoluyla hakikatin keşfedilmesini amaçlayan bir karar alma sürecini mümkün kılar.

Kaynakça
Bibliografya