Devlet milliyetçiliği

Devlet milliyetçiliği , "devlet kimliğini" "ulus kimliği" ile eşdeğer gören veya devlet otoritesine önem veren bir milliyetçilik türüdür. Devlet milliyetçiliği, sivil milliyetçiliğin bir biçimi olarak kabul edilir ve ikisi arasında benzerlikler bulunmakla beraber devlet milliyetçiliği aynı zaman liberal olmayan, otoriter ve totaliter siyasetlerle de ilgilidir.

Kavramsal çerçeve
Devlet milliyetçiliği, devlet aygıtının siyasi meşruiyetini güvence altına almak amacıyla bir ulusal kimlik yaratıp bunu yaygınlaştırdığı "yukarıdan aşağıya" bir süreçtir. Genellikle ortak atalardan kaynaklanan bir "aşağıdan yukarıya" hareket olarak ortaya çıkan etnik milliyetçiliğin aksine devlet milliyetçiliği, devletin mevcut hukuki ve siyasi sınırlarına dayanır. Anthony D. Smith gibi akademisyenler, bunu, tutarlı bir ulusal aidiyet duygusu oluşmadan önce devletin var oluğu "toprak ulusları"nın bir özelliği olarak sınıflandırır. Bu modelde devlet; kamu eğitimi, askerlik hizmeti ve resmi dil politikaları gibi kurumları kullanarak farklı nüfus gruplarını tek bir ulusal bütün içinde asimile eder.

Ülkelere göre
Asya
Çin’in de dahil olduğu Doğu Asya kültür alanında, “devlet milliyetçiliği” ve “devletçilik” her ikisi de 國家主義 olarak yazılır, bu da ikisi arasındaki ayrımı belirsiz hale getirir. Ayrıca, Doğu Asya kültür alanında devlet milliyetçiliği genellikle etnik temelli ulusal kurtuluş hareketleriyle karşılaştırılır.

Çin
Çin Cumhuriyeti (1912–1949)
Çan Kay Şek, iktidarını ve ideolojik üstünlüğünü pekiştirmek amacıyla kontrolü altındaki tüm topraklar Çin Cumhuriyeti temelli güçlü bir Çin milliyetçiliğini ve birleşik bir "Dang Guo" (Parti-devlet) şeklindeki tridemist ideali teşvik etti. Mandarin Çincesi tek resmi dil haline geldi ve standart eğitim müfredatları, Konfüçyüsçü kültürle birlikte Çin tarihine ağırlık verdi.

Çin Halk Cumhuriyeti
Günümüzde Çin devlet milliyetçiliği, bir yurttaş milliyetçiliği ideolojisidir

Japonya
Kokkashugi (国家主義), "devletçilik", "milliyetçilik", "devlet milliyetçiliği" ve "ulusal sosyalizm" gibi çeşitli şekillerde çevrilen bir kavramdır. Özellikle Şova döneminin ilk on yıllarında Japonya İmparatorluğu'nun egemen ideolojisydi.

Japon aşırı milliyetçiliği (örneğin: Şova devletçiliği), Japonya imparatoru etrafında devletin birliğini ön plana çıkardığı için genellikle "devlet aşırı milliyetçiliği" (Japonca: 超国家主義) olarak tanımlanır. Bu doktrin, devlet ideolojisini yoğun bir Kore etnomilliyetçiliği ile birleştirerek, Kore ırkının saf kan bağı ve yüce liderin rehberliği sayesinde benzersiz bir üstünlüğe sahip olduğunu ileri sürdü. Kim Jong-un döneminde, rejimin milliyetçi odak noktası, pan-Kore etnik kimliğinden Kuzey Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin kendine özgü devlet aygıtına doğru ince bir şekilde kaymaya başladı. Kasım 2017?de Hwasaong-15 kıtalararası balistik füzesinin deneme fırlatılmasının ardından Kuzey Kore, “Devletimiz Önce İlkesi”ni (우리국가제일주의) resmen ilan etti. Bu ideoloji, Güney Kore ile etnik birliğin geleneksel anlatımının yerine Kuzey Kore devletinin egemenlik haysiyetini, kurumsal sistemini ve nükleer silahlı statüsünü ön plana çıkardı. Bu dönem, 2023 yılının sonlarında “İki Düşman Devlet Teorisi”nin (적대적 두 국가론) resmen kurumsallaştırılmasının doğrudan ideolojik öncüsü oldu.

1945 yılında Kore, Japon sömürge yönetiminden kurtarıldı; Kuzey Kore'yi Sovyetler Birliği, Güney Kore'yi ise Amerika Birleşik Devletleri kontrol etmeye başladı. Kuzey Kore, Kim İl-sung liderliğinde kısa sürede komünistlerin eline geçti; bu nedenle 1947'nin başlarından itibaren Rhee, birleşik bir Kore hükümeti kurmanın zorluklarını kabul ederek "Güney Kore'de ayrı bir hükümet" (남한 단독 정부) kurulmasında ısrar etti. Rhee'nin bu tutumu, birçok pan-Kore milliyetçisinin muhalefetiyle karşılaştı. 1961'de Cumhurbaşkanı olan Park Chung-hee, Kore'nin birleşmesinden çok Güney Kore ekonomisine daha fazla ağırlık vermeye başlayarak "önce kalkınma, sonra birleşme" (선경제 후통일) doktrininde ısrar etti. Modern Güney Kore milliyetçiliği ve vatanseverlik duyguları, Park'ın mirasıyla derin bir şekilde bağlantılıdır.

Avustralya Ulusal Üniversitesi'nden Emma Campbell, Güney Kore milliyetçiliği anlayışlarının gençler arasında değişmekte olduğunu ve küreselleşmiş kültürel özelliklere sahip yeni bir biçimin ortaya çıktığını savunuyor. Campbell'ın yirmili yaşlarındaki 150 Güney Koreli ile görüşme yaptığı araştırmasına göre yeniden birleşme arzusu giderek azalıyor. Ayrıca, Kore'nin yeniden birleşmesinden yana olanlar, etnik milliyetçilikten farklı gerekçeler öne sürüyor. Ankete katılanlar, birleşmenin Güney'deki yaşamı aksatmaması veya Kuzey Kore'nin Güney ile ekonomik eşitliğe ulaşması durumunda birleşmeyi destekleyeceklerini de belirtti.

Moğolistan
Moğolistan Halk Cumhuriyeti döneminde Yumjaagiin Tsedenbal, devlet milliyetçiliğinin bir örneğidir.

Türkiye
Kemalizm, Türk devlet milliyetçiliği olarak da adlandırılabilir.

Avrupa
İtalya
İtalya faşizminde, devlet milliyetçiliği duygusu Benito Mussolini'nin şu sloganında açık bir biçimde ortaya çıkar: "Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato" ("Her şey devlette, devletin dışında hiçbir şey, devlete karşı hiçbir şey"). Bu, devletin özel ve ulusal yaşamın tüm yönlerini içine alan manevi bir varlık olarak yüceltildiği faşist devlet tapınma ilkesini yansıtmaktadır.

İspanya
Francoizm, otoriterliğe dayanan ‘devlet milliyetçiliği’ ile karakterize edilir. Bu yukarıdan aşağıya çerçeve, siyasi ve bölgesel açıdan çeşitlilik gösteren bir nüfustan birleşik bir "devlet-ulus" oluşturmak için federal kurumsal otoriteye dayanmaktadır. Bu süreç, tarihsel olarak aşağıdan yukarıya etnik milliyetçilikle tezat oluşturmaktadır.

Tarihsel olarak bu yapısal milliyetçilik, vatandaşlığı standartlaştırmak ve birleşik bir siyasi bağlılığı uygulamak üzere tasarlanmış federal politikalar aracılığıyla kendini göstermiştir. Federal hükümet, İç Savaş sonrası anayasa değişiklikleri, merkezi göç kısıtlamaları ve kurumsallaştırılmış yurttaşlık ritüelleri gibi yasal ve rasyonel çerçeveleri kullanarak birbiriyle rekabet halindeki bölgesel kimlikleri tek ve kapsayıcı bir Amerikan yurttaşlık kimliğine asimile etmekte ve ulusal aidiyeti federal devletin yasal çerçevesi içinde sağlam bir temele oturtmaktadır.

Ayrıca bakınız
Bütünleşik milliyetçilik – toplumun her yönünü devlete tabi kılan otoriter bir milliyetçilik biçimi
Sosyalist yurtseverlik – Marksist-Leninist devletler tarafından teşvik edilen ve genellikle devlete ve onun ideolojisine bağlılığı güçlendirmek için kullanılan bir vatanseverlik biçimi

Kaynakça