text:
στα δημοσιονομικά βάρη, όπως ορθώς τονίζεται, «δεν επιτάσσει, μόνο, την αναλογική κατανομή των δημοσίων βαρών στο κοινωνικό σύνολο», αλλά επιπλέον «απαγορεύει στο νομοθέτη να προβαίνει, χωρίς αποχρώντα λόγο, σε ρυθμίσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την επίρριψη ιδιαίτερων βαρών σε ορισμένα μέλη αυτού, όταν τα βάρη αυτά προέρχονται από την παράνομη και ζημιογόνο δράση οργάνων του Δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί». Κατά τη λογική αυτή, «θα παραβίαζε δε την εν λόγω συνταγματική διάταξη η, κατ’ επίκληση των εκτάκτων αναγκών διασφαλίσεως της δημοσιονομικής ισορροπίας του Κράτους, επίρριψη όχι σε βάρος του κοινωνικού συνόλου αλλά σε βάρος συγκεκριμένου προσώπου, προς το οποίο το Κράτος έχει οφειλές, της υποχρεώσεως να ανέχεται την εξόφληση των προς αυτό οφειλών του με επιτόκιο μικρότερο από το ισχύον στις λοιπές χρηματικού περιεχομένου συναλλαγές». Αυτό συνεπάγεται ότι «οι έκτακτες δημοσιονομικές ανάγκες μπορούν μεν να θεμελιώσουν την προσφυγή σε έκτακτα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, όχι όμως και να αποτελέσουν συνταγματικό έρεισμα για μια πάγια προνομιακή υπέρ του Δημοσίου ρύθμιση που επιρρίπτει σε συγκεκριμένο ιδιώτη τον κίνδυνο οικονομικής βλάβης από παράνομη δράση των οργάνων του Δημοσίου». Η θέση αυτή, σε συμφωνία με τις προϋποθέσεις στοιχειοθέτησης ευθύνης του Κράτους βάσει του άρθρ.105 Εισ.Ν.ΑΚ., προϋποθέτει για την εφαρμογή της διάταξης του άρθρ.4§5 Συντ. τη συνδρομή του στοιχείου της παρανομίας από μέρους του Κράτους. Άρα, η εφαρμογή της προϋποθέτει την κρίση, που επίσης υιοθετείται από την εν λόγω μειοψηφία, ότι σε κάθε περίπτωση το δημόσιο συμφέρον ενόψει της δημοσιονομικής κρίσης παραμένει ταμιευτικό και άρα μη ικανό να δικαιολογήσει περιορισμούς της αρχής της ισότητας και του δικαιώματος στην περιουσία.
 β.) ...και επί σύννομης δράσης των δημοσίων οργάνων.
 Η σκέψη αυτή, όμως, μπορεί να προεκταθεί και στην περίπτωση που η διαφοροποίηση των επιτοκίων θα κρινόταν συνταγματική, λόγω συνδρομής εθνικού δημόσιου συμφέροντος, λόγω της κρίσης. Ο ως άνω συλλογισμός φέρνει στο νου ορισμένες μελέτες[2], με τις οποίες ήδη προς δεκαετιών είχε αναλυθεί η ιδιαίτερη κι αυτόνομη θέση που κατέχει η αρχή της ισότητας των πολιτών στη σύγχρονη θεωρία του δικαίου της αστικής ευθύνης του Κράτους, υπό το φως της τότε πρωτοπόρου ακόμη νομολογίας του γαλλικού Conseil d’Etat. Ειδικότερα, στη βάση της διανεμητικής δικαιοσύνης, η αρχή της ισότητας των πολιτών στα δημόσια βάρη απαιτεί την αποκατάσταση των ασυνήθιστων ζημιών που αναγκαστικά, αλλά συμπτωματικά, υφίστανται μεμονωμένοι πολίτες λόγω συνδρομής λόγων δημοσίου συμφέροντος ακόμη κι από σύννομες πολιτειακές αποφάσεις. Η επίκληση αυτού του περιεχομένου του άρθρου 4 παρ. 5 Συντ. στο πλαίσιο της εξέτασης της συνταγματικότητας της διαφοροποίησης του επιτοκίου δεν μπορεί παρά να οδηγεί άμεσα στην κρίση υπέρ της αντισυνταγματικότητας της εν λόγω διαφοροποίησης κι όχι, φυσικά, στην έμμεση εφαρμογή του άρθρου 4 παρ. 5 Συντ., την οποία θα συνεπαγόταν η τυχόν πρακτικά και δογματικά άστοχη παραδοχή ότι ναι μεν είναι συνταγματική η εν προκειμένω διαφοροποίηση, αλλά ο θιγόμενος πολίτης δικαιούται να ασκήσει αγωγή βάσει του άρθρ.105 ΕισΝ.ΑΚ. προς αποκατάσταση της ζημίας στην οποία υπεβλήθη χάρη στην ανάγκη επίτευξης και διαφύλαξης της «δημοσιονομικής ισορροπίας της χώρας».
 V. Β’ μειοψηφούσα άποψη: Η απάλειψη από την ισότητα της αναλογικότητας.
 Εν συνεχεία κατά τον σχολιασμό της ΑΕΔ25/2012,


text:
πρέπει ακόμη να παρατηρηθεί η δογματική ανακολουθία στην οποία περιπίπτει η ερμηνεία της διάταξης του άρθρ.4 παρ.1 Συντ. που υιοθετείται από τη δεύτερη μειοψηφούσα άποψη. Η σκέψη ότι «θα ήταν [...] ερμηνευτικά ανακόλουθο, η αρχή της ισότητας και το αντίστοιχου περιεχομένου συνταγματικό δικαίωμα» να «παραμένουν αλώβητα στις περιοριστικά αναφερόμενες στο άρθρο 48 του Συντάγματος ακραίες συνθήκες (πόλεμος, επιστράτευση κλπ.)», αλλά «να περιορίζονται από το ασαφούς περιεχομένου “γενικότερο κοινωνικό ή δημόσιο συμφέρον” σε ολιγότερο ακραίες συνθήκες» εμφανίζεται κατ’ αρχήν ως ενδιαφέρουσα. Εδράζεται επί της προϋπόθεσης ότι «ο κατ’ εξαίρεση περιορισμός του αντίστοιχου προς την αρχή της ισότητας ατομικού δικαιώματος οριοθετείται μόνο από τη διάταξη του άρθρ.25 παρ.1 εδ.δ’ Συντ.», τη στιγμή που ούτε «οι διατάξεις των άρθρ.4 παρ.1,2 Συντ. ούτε άλλη γενική διάταξη αυτού εισάγουν περιορισμό της αρχής και του αντίστοιχου συνταγματικού δικαιώματος ούτε περιέχουν επιφύλαξη υπέρ του νόμου, η οποία θα καθιστούσε σύμφωνη με το Σύνταγμα την περιοριστική παρέμβαση του κοινού νομοθέτη», με άμεση συνέπεια να μην είναι επιτρεπτός περιορισμός της αρχής της ισότητας με διάταξη νόμου «σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση και για οποιοδήποτε λόγο, συνεπώς ούτε με την επίκληση του “γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος”». Η άποψη αυτή, όμως, παραγνωρίζει την αναλογική πρόσληψη της ισότητας υπό το άρθρ.4 Συντ., ότι δηλαδή η συνδρομή λόγων δημόσιου συμφέροντος δεν συνιστά ένα εξωγενές στοιχείο της αρχής της ισότητας που έρχεται να την περιορίσει εκ των έξω, αλλά εννοιολογικό γνώρισμα του ίδιου του περιεχομένου της. Υπ’ αυτή την έννοια, η συνδρομή λόγων δημοσίου συμφέροντος δύναται να καθιστά δύο συγκρινόμενες περιστάσεις ή καταστάσεις ανόμοιες, οπότε ακριβώς κατ’ επιταγή της ίδιας της αρχής της ισότητας απαιτείται η ανόμοια αντιμετώπισή τους.
 VI. Πλειοψηφούσα άποψη: Η μέτρηση της αναλογικότητας με κριτήριο τα ανά καιρούς λαμβανόμενα δημοσιονομικά μέτρα.
 Η τελευταία παρατήρηση, όμως, πόρρω απέχει από τη διαπίστωση της πλειοψηφίας, ότι «ενόψει δε του σκοπού, στην εξυπηρέτηση του οποίου αποβλέπει η ανωτέρω διάταξη, και λαμβανομένων υπόψη και των συνθηκών που ίσχυσαν καθ’ όλη την διάρκεια ισχύος αυτής και εξακολουθούν να ισχύουν, η θέσπιση με αυτήν επιτοκίου 6% για τις οφειλές του Δημοσίου δεν αντίκειται ούτε και προς την κατοχυρωμένη με το άρθρ.25 παρ.1 εδ.δ’ Συντ. αρχή της αναλογικότητας, [...] ούτε στην διάταξη του άρθρ.4 παρ.5 Συντ. [...]. Και τούτο ενόψει του γεγονότος ότι [...] για την αντιμετώπιση των κατά καιρούς δημοσιονομικών προβλημάτων, έχουν ληφθεί διάφορα μέτρα, που επιβαρύνουν διάφορες και μεγάλες κατηγορίες πολιτών, όπως μειώσεις αποδοχών, σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις ακόμη και αναδρομικές, και συντάξεων, αύξηση υφισταμένων φόρων, επιβολή νέων φόρων και εκτάκτων εισφορών, ο καθορισμός δε του επιμάχου ευνοϊκού για το Δημόσιο ποσοστού τόκου υπερημερίας δεν συνιστά, στο πλαίσιο πάντως των ανωτέρω ρυθμίσεων, παραβίαση της συνταγματικής αυτής διατάξεως». Η επίκληση δυσμενέστερων μέτρων, η κρίση της συνταγματικότητας πολλών εκ των οποίων σημειωτέον εκκρεμούσε ενώπιον των Δικαστηρίων κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης, κι ακόμη εκκρεμεί, δεν συνιστά νομικό επιχείρημα υπέρ της συνταγματικότητας του κρινόμενου μέτρου, ούτε μπορεί να ενταχθεί στα πλαίσια του ελέγχου της αρχής της αναλογικότητας. Κι αυτό διότι με το νομικό εργαλείο της εν λόγω αρχής μετρώνται συγκριτικά το εκάστοτε εξεταζόμενο μέτρο με το δημόσιο συμφέρον που

type: other


text:
το επιβάλλει. Δεν μπορούν, αντίθετα, να μετρηθούν μεταξύ τους ένα υπό κρίση μέτρο με άλλα μέτρα που τυχόν έχουν ληφθεί προς τον ίδιο δημόσιο σκοπό, πολύ περισσότερο με μέτρα που λήφθηκαν στο παρελθόν ενόψει της τότε ανά περίπτωση συνδρομής δημοσίου συμφέροντος παρόμοιου περιεχομένου. Στην τελευταία περίπτωση, ένα μέτρο καταλήγει έμμεσα να συγκρίνεται με ένα δημόσιο συμφέρον διαφορετικό από εκείνο που επέβαλε τη θέσπισή του, το οποίο εκ των πραγμάτων, εξαιτίας της μεταξύ τους χρονικής τους απόστασης, δεν συνδέεται με κανένα τρόπο με το σήμερα λαμβανόμενο μέτρο.
 Στην ως άνω παρατήρηση μάλλον προστίθεται κι η διαχρονική υπερμεγέθυνση επίσης από την πλειοψηφία του σημερινού δημοσίου συμφέροντος, στον αντίποδα της σκέψης της δεύτερης μειοψηφούσας άποψης ότι δεν «νοείται η ίδια διάταξη νόμου να είναι κατά χρονικές περιόδους άλλοτε συνταγματική και άλλοτε αντισυνταγματική, ανάλογα με τις εναλλασσόμενες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες» με συνέπεια «θεμελίωση της συνταγματικότητας με επίκληση τέτοιων μεταβαλλόμενων συνθηκών, έστω και έκτακτων» να μην «μπορεί να γίνει δεκτή».
 VΙI. Επίλογος: Η αντισυνταγματικότητα της διαφοροποίησης των επιτοκίων, ανεξαρτήτως υφής του δημοσίου συμφέροντος.
 Οι τελευταίες δύο αστοχίες ως προς τη νομική επιχειρηματολογία είναι αλήθεια ότι από μόνες τους δεν προδικάζουν τη συνταγματικότητα ή μη της διαφοροποίησης των επιτοκίων. Θα μπορούσε κανείς να ακολουθήσει τη συγκλίνουσα άποψη, που αποδίδει τη θέση που τελευταία υιοθετούν πλειοψηφίες σε συγγενείς υποθέσεις. Ωστόσο, αναφέρθηκε ήδη ότι αποφασιστικής σημασίας, ακόμη και για αυτό καθ’ εαυτό τον τρόπο εφαρμογής κι ερμηνείας του άρθρ.4 παρ.1 Συντ., είναι το επιχείρημα που αντλείται από την παρ.5 του ιδίου άρθρου. Ενόψει αυτού, συνάγεται το συμπέρασμα ότι «το ταμειακό συμφέρον του Δημοσίου, ακόμη και αν συνδεθεί με τις δημοσιονομικές ανάγκες της Χώρας, δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να δικαιολογήσει την παραβίαση του δικαιώματος του ενδιαφερομένου για προστασία της περιουσίας του». Αλλά κι η ποιοτικά διαφοροποιημένη «δημοσιονομική ισορροπία της χώρας», ακόμη κι αν γίνει δεκτό ότι μπορεί πράγματι ανεκτά να περιορίσει τα συναφή με τη διαφοροποίηση των επιτοκίων συνταγματικά δικαιώματα, δεν παύει, πάντως, να ανάγεται σε ένα δημόσιο συμφέρον, το βάρος του οποίου δεν θα πρέπει να επωμίζονται συμπτωματικά ορισμένοι μόνο ιδιώτες στις χρηματικές σχέσεις αυτών με το Δημόσιο.
 [1] Μετά την έκδοση, ωστόσο, της ΣτΕ 1620/2011 ακολούθησε η επίσης παραπεμπτική στην Ολομέλεια ΣτΕ 2094/2011 του Α’ Τμήματος, η οποία, κρίνοντας αντίστοιχη διαφοροποίηση στο επιτόκιο μεταξύ οφειλών του Δημοσίου και των ιδιωτών, αυτή τη φορά βάσει του άρθρου 7 παρ.2 του ν.δ. 496/1974 περί Λογιστικού των νπδδ, ενέμεινε στην κρίση των ως άνω ΟλΣτΕ 1663/2009 και ΕΔΔΑ επί της Μεϊδάνης και, άρα, στην αντισυνταγματικότητα της ρύθμισης. Ομοίως έκρινε και η ΟλΕΣ 192/2011. Σταθερά αντίθετη ήταν η νομολογία του ΑΠ, όπως π.χ. η ΑΠ 363/2006.
 [2] Λουκάς Γ. Θεοχαρόπουλος, «Η αρχή της ισότητος των πολιτών στα δημόσια βάρη και η αστική ευθύνη του Κράτους», Παράρτημα Β’, Ημίτομου Β’, Γενικού Φορολογικού Δικαίου, Θεσσαλονίκη, 1981 και ο ίδιος, «Η ισότης των πολιτών στα δημόσια βάρη και η αστική ευθύνη του Κράτους ως δημόσιας εξουσίας από σύννομες πολιτειακές πράξεις», Σύμμεικτα Φ. Βεγλερή, ΙΙ, 1988, σελ.91 επ
 ← Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας (Ολομ.) 460/2013 Το κατ’ άρθρο 62 του Συντάγματος ακαταδίωκτο του βουλευτή υπό το


text:
● ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α'
 ΜΕΙΩΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΩΝ
 Άρθρο 1. – Αντικατάσταση του άρθρου 39 του Ν. 4387/16 – 1. Το άρθρο 39 του Ν. 4387/16 (Α' 85) αντικαθίσταται, από τότε που ίσχυσε, ως εξής:
 «1. Από 1-1-2017, το ποσοστό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς για τον κλάδο κύριας σύνταξης, που καταβάλλουν τα πρόσωπα, παλαιοί και νέοι ασφαλισμένοι, κατά τη διάκριση του Ν. 2084/92, τα οποία υπάγονται ή θα υπάγονταν, σύμφωνα με τις γενικές ή ειδικές ή καταστατικές διατάξεις, όπως ίσχυαν ως την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, στην ασφάλιση του ΟΑΕΕ και του ΕΤΑΑ, ανέρχεται σε ποσοστό 20%.
 Από 1-1-2019, το ποσοστό του προηγούμενου εδαφίου διαμορφώνεται σε 13,33%, με την επιφύλαξη του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου 3.
 α. Τα ως άνω ποσοστά υπολογίζονται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το καθαρό φορολογητέο αποτέλεσμα, από την άσκηση δραστηριότητάς τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος.
 Από 1-1-2018 και εντεύθεν, τα ως άνω ποσοστά υπολογίζονται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την άσκηση της δραστηριότητάς τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος όπως εκάστοτε ισχύει, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.
 Ως ετήσιο εισόδημα των προσώπων που είναι μέλη προσωπικών εταιριών νοείται, για τη δραστηριότητά τους αυτή και για την εφαρμογή του παρόντος, το γινόμενο του πολλαπλασιασμού των συνολικών κερδών της εταιρίας επί το ποσοστό συμμετοχής εκάστοτε μέλους σε αυτή. Σε περίπτωση ζημιών ή μηδενικών κερδών τα μέλη των προσωπικών εταιριών καταβάλλουν εισφορές, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παράγραφο 3.
 Από 1-1-2017 η ελάχιστη μηνιαία βάση υπολογισμού επί της οποίας υπολογίζεται το εκάστοτε προβλεπόμενο ποσοστό εισφοράς καθορίζεται με βάση το ποσό που αντιστοιχεί στον κατώτατο βασικό μισθό άγαμου μισθωτού.
 Από 1-1-2019 η ελάχιστη μηνιαία εισφορά για τον κλάδο κύριας σύνταξης δεν μπορεί να υπολείπεται του ποσού που αντιστοιχεί σε ποσοστό 20% επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού.
 Διατάξεις νόμου που προβλέπουν την καταβολή μειωμένων ασφαλιστικών εισφορών για τους ασφαλισμένους που προέρχονται από το ΕΤΑΑ, κατά την πρώτη πενταετία υπαγωγής στην ασφάλιση, καταργούνται από 1-1-2017.
 Οι παράγραφοι 1 έως 4 εφαρμόζονται: α) για τους υγειονομικούς που αμείβονται κατά πράξη και περίπτωση, και β) για τους δικηγόρους που βρίσκονται σε αναστολή άσκησης επαγγελματικής δραστηριότητας. Οι δικηγόροι αυτοί καταβάλλουν την εισφορά του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 3.
 Από 1-1-2017 οι ασφαλισμένοι για τους οποίους, βάσει των γενικών ή ειδικών ή καταστατικών διατάξεων που ίσχυαν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, προέκυπτε υποχρέωση υπαγωγής στον Τομέα Ασφάλισης Ναυτικών Πρακτόρων και Υπαλλήλων του ΟΑΕΕ και ασκούν ελεύθερο επάγγελμα, καταβάλλουν, ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην κοινωνική ασφάλιση, τις ασφαλιστικές εισφορές των παραγράφων 1, 2 και 3.
 Υποχρέωση εισφοράς, σύμφωνα με το παρόν άρθρο, έχουν και τα εξής πρόσωπα:
 α. Τα μέλη ή μέτοχοι Οργανισμών, Κοινοπραξιών ή κάθε μορφής Εταιριών, πλην των Ανωνύμων και των Ιδιωτικών Κεφαλαιουχικών, των οποίων ο σκοπός συνιστά δραστηριότητα, για την οποία τα ασκούντα αυτή πρόσωπα υπάγονταν στην


text:
ασφάλιση του ΟΑΕΕ (επαγγελματική, βιοτεχνική ή εμπορική δραστηριότητα).
 β. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου των Ανωνύμων Εταιριών με επαγγελματική, βιοτεχνική ή εμπορική δραστηριότητα σε όλη την Επικράτεια, εφόσον είναι μέτοχοι κατά ποσοστό τουλάχιστον 3%.
 γ. Οι μέτοχοι των Ανωνύμων Εταιριών, των οποίων ο σκοπός είναι η μεταφορά προσώπων ή πραγμάτων επί κομίστρω με αυτοκίνητα δημόσιας χρήσης, εφόσον είναι κάτοχοι ονομαστικών μετοχών.
 δ. Οι διαχειριστές Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρίας που ορίστηκαν με το καταστατικό ή με απόφαση των εταίρων.
 ε. Ο μοναδικός εταίρος Μονοπρόσωπης Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρίας.
 Υψηλότερα ή χαμηλότερα των οριζομένων στην παράγραφο 1 ποσοστά ασφαλιστικών εισφορών Κλάδου Σύνταξης ασφαλισμένου και εργοδότη που τυχόν προβλέπονταν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος, αναπροσαρμόζονται ισόποσα και σταδιακά ετησίως από 1-1-2017 και εφεξής, ούτως ώστε από 1-1-2020 να διαμορφωθούν στο ύψος που ορίζεται στην παράγραφο 1.
 Στους ασφαλισμένους της παραγράφου 1 που αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών και για τους οποίους προκύπτει ότι το εισόδημά τους προέρχεται από την απασχόλησή τους σε έως δύο φυσικά ή νομικά πρόσωπα, εφαρμόζονται αναλογικά, ως προς το ύψος, τον τρόπο υπολογισμού και τον υπόχρεο καταβολής της εισφοράς, οι διατάξεις του άρθρου 38.
 α. Από 1-7-2016 καταργούνται διατάξεις των άρθρων 10 του Ν. 4114/60 «Περί Κώδικος Ταμείου Νομικών» (Α' 164), 6 του Οργανισμού Ταμείου Ασφάλισης Συμβολαιογράφων (136/167/16.2/7-3-1988 απόφαση Υπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Β' 131), 4 του Κανονισμού του Κλάδου Υγείας του ΤΑΣ (ΠΔ 113/87, Α' 65), 4 του ΒΔ της 6/22-9-1956 (Α' 209), 4 του ΑΝ 2682/40 (Α' 411), 37 του Ν. 4507/66 (Α' 71), 4 του ΠΔ 73 της 18/29-2-1984 (Α' 24), 7 παράγραφος Ζ' του Ν. 4043/12 (Α' 25) και το ΠΔ 197 της 6/14-4-1989 (Α' 93) που προβλέπουν ένσημα υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης για τους δικηγόρους, συμβολαιογράφους, δικαστικούς επιμελητές και υποθηκοφύλακες. Ομοίως, καταργούνται οι πάσης φύσεως εισφορές των Συμβολαιογράφων υπέρ των Τομέων Ασφάλισης Νομικών, Ασφάλισης, Πρόνοιας και Υγείας Συμβολαιογράφων του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ΕΤΑΑ) επί των δικαιωμάτων τους από τη σύνταξη συμβολαίων και πράξεων. Ειδικώς, τα καταργούμενα ποσοστά επί των αναλογικών δικαιωμάτων στα κρατικά - τραπεζικά συμβόλαια των άρθρων προσαυξάνουν αντιστοίχως τα ποσοστά υπέρ του οικείου Συμβολαιογραφικού Συλλόγου, προς τον οποίο αποδίδονται, προκειμένου να διανεμηθούν, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 120 του Κώδικα Συμβολαιογράφων (Ν. 2830/00, Α' 96).
 β. Από 1-1-2017 καταργείται η εισφορά υπέρ του πρώην ΤΕΑΔ (νυν ΕΤΕΑΕΠ) επί του ενσήμου επικύρωσης της περίπτωσης δ' της παρ. 2 του άρθρου 30 του ΝΔ 4114/60 (Α' 164), όπως προστέθηκε με την περίπτωση α' της παρ. 8 του άρθρου 22 του Ν. 1868/89 (Α' 230).
 β. Αν τα ποσά που καταβάλλονται βάσει των ανωτέρω ρυθμίσεων υπολείπονται της εισφοράς, ο ασφαλισμένος καταβάλλει τη διαφορά σε χρήμα, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 5 του Ν. 2042/92.
 Από 1-1-2017 ο ΕΦΚΑ συνεισπράττει με τις ασφαλιστικές εισφορές και την εισφορά που προβλέπεται στην παρ. 2 του άρθρου 44 του Ν. 3986/11 υπέρ του Ειδικού Λογαριασμού Ανεργίας υπέρ των Αυτοτελώς και Ανεξάρτητα Απασχολούμενων - Κλάδος ασφαλισμένων ΟΑΕΕ και ΕΤΑΠ - ΜΜΕ, και υπέρ των Αυτοτελώς και Ανεξάρτητα Απασχολούμενων - Κλάδος ασφαλισμένων ΕΤΑΑ, την


text:
οποία αποδίδει στον ΟΑΕΔ. Επί εμμίσθων ασφαλισμένων που εκ της ιδιότητάς τους ασκούν και ελευθέριο επάγγελμα, οι ως άνω εισφορές επιβάλλονται μόνον επί των μηνιαίων αποδοχών τους.
 Οι ασφαλισμένοι που συμπληρώνουν σαράντα (40) χρόνια ασφάλισης, μπορούν με αίτησή τους να καταβάλλουν μειωμένη κατά ποσοστό 50%, ασφαλιστική εισφορά, παραιτούμενοι από την προσαύξηση της σύνταξής τους ως προς τα επόμενα έτη ασφάλισης.
 Από την έναρξη ισχύος του παρόντος καταργούνται οι πόροι που προβλέπονται στις διατάξεις των περιπτώσεων β', ε', ιγ' και ιη' της παρ. 1 του άρθρου 7 του Ν. 2326/40 (Α' 145), των άρθρων 9, 10, 11 και 14 του Ν. 915/79 (Α' 103), της παρ. 34 του άρθρου 27 του Ν. 2166/93 (Α' 137), της παρ. 2 του άρθρου 18 του Ν. 3232/04 (Α' 48) και της παρ. 1 του άρθρου 150 του Ν. 3655/08 (Α' 58).
 Το ύψος της ασφαλιστικής εισφοράς και οι ασφαλιστικές κατηγορίες ή κλάσεις ή αποδοχές, βάσει των οποίων υπολογίζεται η μηνιαία εισφορά των ασφαλισμένων για τους οποίους, βάσει των γενικών ή ειδικών ή καταστατικών διατάξεων που ίσχυαν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος, προέκυπτε υποχρέωση υπαγωγής στον ΟΑΕΕ, συμπεριλαμβανομένων και των ασφαλισμένων που υπάγονταν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος στον Τομέα Ασφάλισης Ναυτικών και Τουριστικών Πρακτόρων, όπως έχουν διαμορφωθεί μέχρι 31-12-2015, παραμένουν αμετάβλητες μέχρι 31-12-2016.
 Η σταθερή μηνιαία εισφορά, το ύψος της ασφαλιστικής εισφοράς και οι ασφαλιστικές κατηγορίες ή αποδοχές, βάσει των οποίων υπολογίζεται η μηνιαία εισφορά των ασφαλισμένων για τους οποίους, βάσει των γενικών ή ειδικών ή καταστατικών διατάξεων όπως ίσχυαν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος, προέκυπτε υποχρέωση υπαγωγής στους Τομείς του κλάδου κύριας ασφάλισης του ΕΤΑΑ (Τομέας Σύνταξης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων, Τομέας Σύνταξης και Ασφάλισης Υγειονομικών, Τομέας Ασφάλισης Νομικών), όπως έχουν διαμορφωθεί μέχρι 31-12-2015, παραμένουν αμετάβλητες μέχρι 31-12-2016. Η εισφορά για την ειδική προσαύξηση ΤΣΜΕΔΕ και για τον κλάδο μονοσυνταξιούχων του ΤΣΑΥ καταργείται από την 1-1-2016.
 Μέχρι 31-12-2016 οι ασφαλιστικές εισφορές του παρόντος άρθρου εξακολουθούν να εισπράττονται από τους υφιστάμενους, κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος ασφαλιστικούς φορείς.
 Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μετά από γνώμη του ΔΣ του ΕΦΚΑ, εξειδικεύεται η εφαρμογή των κανόνων του παρόντος νόμου σχετικά με τις εισφορές κατηγοριών αυτοαπασχολούμενων και ελευθέρων επαγγελματιών, οι οποίοι μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος υπάγονταν στην ασφάλιση άλλων Φορέων Κύριας Ασφάλισης, πλην ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ. Μέχρι την έκδοση της απόφασης του προηγούμενου εδαφίου, η ασφάλιση και η καταβολή των εισφορών συνεχίζει με το καθεστώς που ίσχυε έως την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου».
 Οι ήδη εκδοθείσες, μέχρι τη έναρξη ισχύος του παρόντος, υπουργικές αποφάσεις διατηρούνται σε ισχύ.
 Άρθρο 2. – Προσθήκη άρθρου 39Α στο Ν. 4387/16. – Μετά το άρθρο 39 του Ν. 4387/16 προστίθεται, από τότε που ίσχυσε, άρθρο 39Α ως εξής:
 «Άρθρο 39 Α. – 1. Από 1-1-2017 έως 31-12-2018, ειδικά για τους παλαιούς και νέους ασφαλισμένους, κατά τη διάκριση του Ν. 2084/92, που υπάγονται ή θα υπάγονταν, σύμφωνα με τις γενικές ή ειδικές ή καταστατικές διατάξεις, όπως ίσχυαν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος, στην ασφάλιση του ΕΤΑΑ, καθώς


text:
και για τους αυτοαπασχολούμενους αποφοίτους σχολών ανώτατης εκπαίδευσης, που είναι εγγεγραμμένοι σε επιστημονικούς συλλόγους ή επιμελητήρια που έχουν τη μορφή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, το ποσοστό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς για τον κλάδο κύριας σύνταξης ανέρχεται σε ποσοστό 14% για τα πρώτα δύο (2) έτη από την πρώτη τους υπαγωγή στην ασφάλιση, σε ποσοστό 17% για τα επόμενα τρία (3) έτη και σε ποσοστό 20% για το διάστημα μετά το πέμπτο (5ο) έτος της υπαγωγής τους στην ασφάλιση.
 Από 1-1-2019, τα ανωτέρω ποσοστά διαμορφώνονται σε 13,33%.
 Η ελάχιστη μηνιαία βάση υπολογισμού επί της οποίας υπολογίζονται τα ποσοστά εισφοράς της παραγράφου 1 αντιστοιχεί στο 70% επί του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών. Η περίπτωση β' της παραγράφου 2 του άρθρου 39 εφαρμόζεται αναλόγως στην παρούσα περίπτωση.
 3.α. Από 1-1-2017 έως 31-12-2018: αα) το συνολικό ποσό που υπολείπεται του ποσοστού είκοσι τοις εκατό (20%) της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς κατά τα πέντε (5) πρώτα έτη ασφάλισης, αποτελεί ασφαλιστική οφειλή υπολογιζόμενη επί του μηνιαίου εισοδήματος, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 39, προσαυξανόμενου κατά τον τρόπο που προβλέπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 8 και ββ) το υπόλοιπο της διαφοράς που προκύπτει από την καταβολή της μειωμένης κατά την παράγραφο 2 εισφοράς σε σχέση με την προβλεπόμενη στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 3 του άρθρου 39 αποτελεί ασφαλιστική οφειλή.
 β. Από 1-1-2019, το υπόλοιπο της διαφοράς που προκύπτει από την καταβολή της εισφοράς του παρόντος σε σχέση με την υποχρεωτική ελάχιστη μηνιαία εισφορά που προβλέπεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 3 του άρθρου 39, αποτελεί ασφαλιστική οφειλή.
 Από 1-1-2017 το ποσό της μηνιαίας εισφοράς που οφείλουν τα πρόσωπα του παρόντος άρθρου στον Κλάδο Εφάπαξ Παροχών του ΕΤΕΑΕΠ ορίζεται σε ποσοστό 4% υπολογιζόμενο επί του 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών.
 Το ποσό της μηνιαίας εισφοράς που οφείλουν τα πρόσωπα του παρόντος άρθρου στον Κλάδο Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΕΑΕΠ ορίζεται ως εξής:
 α) Από 1-1-2017 έως 31-5-2019 σε ποσοστό 7% υπολογιζόμενο επί του 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών.
 β) Από 1-6-2019 έως 31-5-2022, σε ποσοστό 6,5% υπολογιζόμενο επί του 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού.
 γ) Από 1-6-2022 και εφεξής σε ποσοστό 6% υπολογιζόμενο επί του 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού».
 Άρθρο 3. – Αντικατάσταση του άρθρου 40 του Ν. 4387/16. – 1. Το άρθρο 40 του Ν. 4387/16 αντικαθίσταται, από τότε που ίσχυσε, ως εξής:
 «Άρθρο 40. – Εισφορές ασφαλισμένων στον ΟΓΑ. – 1. Οι ασφαλισμένοι, οι οποίοι βάσει των γενικών ή ειδικών ή καταστατικών διατάξεων του ΟΓΑ, όπως ίσχυαν έως την έναρξη ισχύος του παρόντος, ασφαλίζονταν ως αυτοαπασχολούμενοι στην ασφάλιση του Κλάδου Κύριας Ασφάλισης Αγροτών του ΟΓΑ, καταβάλλουν από 1-1-2017, ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην κοινωνική ασφάλιση, ασφαλιστική εισφορά στον κλάδο κύριας σύνταξης επί του εισοδήματός τους, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το καθαρό φορολογητέο εισόδημα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα και κάθε άλλη δραστηριότητα που υπάγεται στην


text:
ασφάλιση του ΟΓΑ κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος.
 Από 1-1-2018 και εντεύθεν, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα και κάθε άλλη δραστηριότητα που υπάγεται στην ασφάλιση του ΟΓΑ κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.
 Ως φορολογητέο εισόδημα καθενός εκ των συζύγων και των ενήλικων τέκνων που απασχολούνται σε οικογενειακή αγροτική εκμετάλλευση λαμβάνεται το κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα, όπως αυτό ορίζεται στην περίπτωση β' της παραγράφου 2. Αν το ετήσιο φορολογητέο εισόδημα είναι ανώτερο από το γινόμενο των μελών της εκμετάλλευσης επί την ελάχιστη βάση υπολογισμού της εισφοράς αναγόμενη σε ετήσια βάση, ως εισόδημα για κάθε μέλος της εκμετάλλευσης νοείται το πηλίκο της διαίρεσης του εισοδήματος προς τον αριθμό των μελών της.
 Το ύψος της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς για τους ασφαλισμένους της παραγράφου 1 και τους μελλοντικούς ασφαλισμένους της ίδιας κατηγορίας κατ’ επάγγελμα αγρότες, ορίζεται ως εξής:
 α. Από 1-7-2015 έως 31-12-2016 το ύψος της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς κλάδου κύριας σύνταξης ορίζεται σε ποσοστό 10%, επί των υφισταμένων, κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος, ασφαλιστικών κατηγοριών.
 β. Από 1-1-2017 και εφεξής οι υφιστάμενες ασφαλιστικές κατηγορίες καταργούνται και το ποσό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς υπολογίζεται ως ποσοστό επί του φορολογητέου εισοδήματος, αναγόμενο σε μηνιαία βάση, όπως ορίζεται στην παράγραφο 1. Το κατώτατο ασφαλιστέο μηνιαίο εισόδημα ορίζεται ως το ποσό που αναλογεί στο 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών. Το ανώτατο όριο ασφαλιστέου μηνιαίου εισοδήματος για τον υπολογισμό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς αποτελεί το ποσό της παραγράφου 2 του άρθρου 38.
 γ. Από 1-1-2017 και έως 31-12-2017 το ποσοστό των μηνιαίων ασφαλιστικών εισφορών διαμορφώνεται σε 14%.
 δ. Από 1-1-2018 έως 31-12-2018 το ποσοστό των μηνιαίων ασφαλιστικών εισφορών διαμορφώνεται σε ποσοστό16%.
 ε. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 3, το ως άνω ποσοστό διαμορφώνεται σε 12% από 1-1-2019 έως 31-12-2019, σε ποσοστό 12,67% από 1-1-2020 έως 31-12-2020, σε ποσοστό 13% από 1-1-2021 έως 31-12-2021 και σε ποσοστό 13,33%, από 1-1-2022 και εντεύθεν.
 Από 1-1-2019 και εντεύθεν η ελάχιστη μηνιαία εισφορά δεν μπορεί να υπολείπεται:
 α. από 1-1-2019 έως 31-12-2019 του ποσού που αντιστοιχεί σε ποσοστό 18% επί του ποσού που αναλογεί στο 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού,
 β. από 1-1-2020 και έως 31-12-2020 του ποσού που αντιστοιχεί σε ποσοστό 19% επί του ποσού που αναλογεί στο 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού,
 γ. από 1-1-2021 και έως 31-12-2021 του ποσού που αντιστοιχεί σε ποσοστό 19,5% επί του ποσού που αναλογεί στο 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, και
 δ. από 1-1-2022 και εντεύθεν του ποσού που αντιστοιχεί σε ποσοστό 20% επί του ποσού που αναλογεί στο 70% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού.
 Οι ρυθμίσεις των παραγράφων 1 και 2 εφαρμόζονται αναλογικά και στις εξής κατηγορίες ασφαλισμένων:
 γ) Στους απασχολούμενους στην


text:
αγροτική οικονομία πρώην ασφαλισμένους στον ΟΓΑ, που έχουν ενταχθεί στα επενδυτικά προγράμματα για την αγροτική ανάπτυξη, όπως αυτά του αγροτουρισμού και της αγροβιοτεχνίας, στο πλαίσιο των σχετικών Κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χρηματοδοτούνται για το σκοπό αυτόν.
 Οι ασφαλισμένοι που έως την έναρξη ισχύος του παρόντος υπάγονταν στην ασφάλιση του ΟΓΑ ως μισθωτοί - ανειδίκευτοι εργάτες, μετακλητοί πολίτες τρίτων χωρών, καταβάλλουν, από 1-1-2017, μηνιαία ασφαλιστική εισφορά για τον κλάδο σύνταξης ως μισθωτοί, οπότε και εφαρμόζονται αναλόγως οι σχετικές διατάξεις για τους ασφαλισμένους μισθωτούς που προέρχονται από το ΙΚΑ - ΕΤΑΜ. Το ποσοστό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς εργοδότη - ασφαλισμένου για τους άνω ασφαλισμένους διαμορφώνεται ισόποσα και σταδιακά από 1-1-2017 και έως 31-12-2019, ώστε την 1-1-2020 να διαμορφωθεί στο ύψος του άρθρου 38.
 Η πρώιμη παύση της γεωργικής δραστηριότητας σε εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΟΚ) υπ’ αριθ. 1096/88 του Συμβουλίου της 25ης Απριλίου 1988, σχετικά με την καθιέρωση κοινοτικού καθεστώτος για την ενθάρρυνση της παύσης της γεωργικής δραστηριότητας, δεν αποτελεί λόγο διακοπής της ασφάλισης των αγροτών στον ΕΦΚΑ, τόσο για τους δικαιούχους όσο και τις συζύγους τους. Κατά τη διάρκεια εφαρμογής του μέτρου, και μέχρι συμπληρώσεως του 67ου έτους της ηλικίας τους, οι εντασσόμενοι σε αυτό αγρότες και οι σύζυγοί τους, λογίζονται ως ενεργοί αγρότες σε ό,τι αφορά στα ασφαλιστικά τους δικαιώματα και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Τα ανωτέρω ισχύουν ακόμα και σε περίπτωση που το μέτρο λήξει πριν τη συμπλήρωση του 67ου έτους ηλικίας των εντασσομένων σε αυτό. Οι ασφαλισμένοι αυτοί υπάγονται στις ρυθμίσεις των παραγράφων 1 και 2, που εφαρμόζονται αναλογικά.
 Από 1-1-2017 οι ασφαλισμένοι του παρόντος άρθρου στο Λογαριασμό Αγροτικής Εστίας του ΟΓΑ, καταβάλλουν ποσοστό συμμετοχής υπέρ αυτού και η κρατική επιχορήγηση καταργείται. Η συμμετοχή βαρύνει τον ασφαλισμένο και συνεισπράττεται με τις εισφορές για τον κλάδο σύνταξης. Το ποσοστό συμμετοχής ορίζεται στο 0,25% επί του ασφαλιστέου εισοδήματος, σύμφωνα με την παράγραφο 2.
 Οι διατάξεις του άρθρου 34 του N. 1140/81 (Α' 68), του άρθρου 2 του N. 2458/97 (Α' 15), καθώς και της παρ. 7 της υποπαραγράφου ΙΑ.6 της παρ. ΙΑ' του άρθρου πρώτου του N. 4093/12 (Α' 222), σε ό,τι αφορά στο ανώτατο όριο ηλικίας καταργούνται.
 Με απόφαση των Υπουργών Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών προσδιορίζεται το ασφαλιστέο εισόδημα και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή του παρόντος».
 Οι υπουργικές αποφάσεις που έχουν ήδη εκδοθεί μέχρι την ψήφιση του παρόντος διατηρούνται σε ισχύ.
 Άρθρο 4. – Τροποποίηση του άρθρου 97 του N. 4387/16. – Η παρ. 2 του άρθρου 97 του N. 4387/16 αντικαθίσταται, από τότε που ίσχυσε, ως εξής:
 «2.α. Από 1-1-2017 και μέχρι τις 31-5-2019, το ποσό της μηνιαίας εισφοράς όλων των αυτοαπασχολούμενων και ελευθέρων επαγγελματιών, ασφαλισμένων πριν και μετά την 1-1-1993, στον Κλάδο Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΕΑΕΠ, διαμορφώνεται σε ποσοστό 7% υπολογιζόμενο επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών, όπως εκάστοτε ισχύει. Ειδικά για τους ασφαλισμένους στον τ. Τομέα Επικουρικής Ασφάλισης Πρατηριούχων Υγρών Καυσίμων και του τ. Τομέα Επικουρικής Ασφάλισης Αρτοποιών του τ. ΟΑΕΕ του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΕΑ-ΕΠ το ποσό της μηνιαίας εισφοράς


text:
του προηγούμενου εδαφίου ισχύει από 1-12-2012 και από 1-1-2015, αντίστοιχα.
 β. Από 1-6-2019 και μέχρι τις 31-5-2022, το ποσό της μηνιαίας εισφοράς των αυτοαπασχολούμενων και ελευθέρων επαγγελματιών διαμορφώνεται σε 6,5%, υπολογιζόμενο επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει.
 γ. Από 1-6-2022 και εφεξής το ποσό της μηνιαίας εισφοράς των αυτοαπασχολούμενων και ελευθέρων επαγγελματιών διαμορφώνεται σε 6% υπολογιζόμενο επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει.
 δ. Από 1-1-2019 και μέχρι 31-5-2019 το ποσό της μηνιαίας εισφοράς για τους έμμισθους δικηγόρους πριν και μετά την 1-1-1993, του οικείου τομέα του κλάδου επικουρικής ασφάλισης του τ. ΕΤΑΑ, υπολογίζεται σε ποσοστό 3,5% για τον ασφαλισμένο και σε ποσοστό 3,5% για τον εντολέα, επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει.
 ε. Από 1-6-2019 και μέχρι 31-5-2022, το ποσό της μηνιαίας εισφοράς για τους έμμισθους δικηγόρους πριν και μετά την 1-1-1993, του οικείου τομέα του κλάδου επικουρικής ασφάλισης του τ. ΕΤΑΑ, υπολογίζεται σε ποσοστό 3,25% για τον ασφαλισμένο και σε ποσοστό 3,25% για τον εντολέα, επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει.
 στ. Από 1-6-2022 και εφεξής το ποσό της μηνιαίας εισφοράς για τους έμμισθους δικηγόρους πριν και μετά την 1-1-1993, του οικείου τομέα του κλάδου επικουρικής ασφάλισης του τ. ΕΤΑΑ, υπολογίζεται σε ποσοστό 3% για τον ασφαλισμένο και σε ποσοστό 3% για τον εντολέα, επί του κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει.
 η. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης καθορίζεται ο τρόπος επιλογής της ανώτερης βάσης υπολογισμού, ο τρόπος εξόφλησης των οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».
 Άρθρο 5. – Τροποποίηση του άρθρου 35 του N. 4387/16. – Η περίπτωση β' της παρ. 2 του άρθρου 35 του N. 4387/16 αντικαθίσταται, από τότε που ίσχυσε, ως εξής:
 «β. Τα έσοδα από τις ασφαλιστικές εισφορές των ασφαλισμένων και των εργοδοτών, όπου προβλέπεται εργοδοτική εισφορά για τους μέχρι 31-12-1992 ασφαλισμένους μισθωτούς.
 Το ύψος και ο τρόπος υπολογισμού των εισφορών των μέχρι 31-12-1992 ασφαλισμένων μισθωτών, προσδιορίζονται σύμφωνα με τις καταστατικές διατάξεις των εντασσόμενων ταμείων, τομέων, κλάδων και λογαριασμών προνοίας στο ΕΤΕΑΕΠ, με εξαίρεση τους μισθωτούς ασφαλισμένους στους τομείς προνοίας του πρώην ΕΤΑΠ - ΜΜΕ, των οποίων τα ποσοστά εισφορών υπολογίζονται επί των ασφαλιστέων αποδοχών τους για κύρια σύνταξη, όπως αυτές προσδιορίζονται στο άρθρο 38.
 Από 1-1-2017 το ποσό της μηνιαίας εισφοράς στον Κλάδο Εφάπαξ Παροχών του ΕΤΕΑΕΠ των ασφαλισμένων από 1-1-1993 και εφεξής μισθωτών ορίζεται σε ποσοστό 4%, υπολογιζόμενο επί των ασφαλιστέων αποδοχών τους για κύρια σύνταξη, όπως αυτές προσδιορίζονται στα άρθρα 5 και 38.
 Από 1-1-2017 το ποσό της μηνιαίας εισφοράς στον Κλάδο Εφάπαξ Παροχών του ΕΤΕΑΕΠ όλων των πριν και μετά την 1-1-1993 ασφαλισμένων αυτοτελώς απασχολούμενων, ορίζεται σε ποσοστό 4%, υπολογιζόμενο επί του ποσού που αντιστοιχεί στον κατώτατο βασικό μισθό άγαμου μισθωτού άνω των είκοσι πέντε (25) ετών, όπως εκάστοτε ισχύει.
 Από 1-1-2019 το ποσό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς για όλους τους πριν και μετά την 1-1-1993 ασφαλισμένους έμμισθους δικηγόρους, μισθωτούς μηχανικούς και ιατρούς, των οικείων τομέων του κλάδου πρόνοιας


text:
του τ. ΕΤΑΑ, ορίζεται σε ποσοστό 4%, υπολογιζόμενο επί του ποσού που αντιστοιχεί στον κατώτατο βασικό μισθό άγαμου μισθωτού, όπως εκάστοτε ισχύει. Ειδικά για τους έμμισθους δικηγόρους, το ποσοστό του προηγούμενου εδαφίου επιμερίζεται σε 2% για τον ασφαλισμένο και σε 2% για τον εντολέα.
 Οι ασφαλισμένοι με αίτησή τους, που υποβάλλεται στο ΕΤΕΑΕΠ οποτεδήποτε, μπορούν να επιλέξουν τα ποσοστά της περίπτωσης β' της παραγράφου 2 να υπολογίζονται επί ανώτερης βάσης υπολογισμού από εκείνη που προκύπτει βάσει του εκάστοτε ισχύοντος βασικού μισθού άγαμου μισθωτού. Στην περίπτωση αυτή το ύψος της βάσης υπολογισμού και το χρονικό διάστημα εφαρμογής της επιλέγεται από τους ασφαλισμένους με την ως άνω αίτησή τους.
 Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης καθορίζονται ο τρόπος επιλογής της ανώτερης βάσης υπολογισμού της μηνιαίας εισφοράς, καθώς και κάθε αναγκαίο θέμα που προκύπτει για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».
 Άρθρο 6. – Τροποποίηση του άρθρου 98 του N. 4387/16. – Στις παραγράφους 1, 2 και 3 του άρθρου 98 του N. 4387/16 η φράση «και επικουρικής σύνταξης, εφάπαξ» αντικαθίσταται από τότε που ίσχυσε από τη λέξη «σύνταξης».
 Άρθρο 7. – Τροποποίηση του άρθρου 28 του N. 4387/16. – 1. Στο τέλος της περίπτωσης β' της παρ. 2 του άρθρου 28 του N. 4387/16 προστίθεται εδάφιο ως εξής:
 «Από 1-1-2019 για τους αυτοαπασχολούμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους ασφαλισμένους του άρθρου 40, ως συντάξιμες αποδοχές ορίζεται το ποσό που αντιστοιχεί στο ασφαλιστέο μηνιαίο εισόδημα που προκύπτει, αν εκλαμβανόταν ως μηνιαία εισφορά ύψους 20% το ποσό που πράγματι καταβλήθηκε για κάθε μήνα ασφάλισης».
 Η περίπτωση δ' της παρ. 2 του άρθρου 28 του N. 4387/16 αντικαθίσταται ως εξής:
 «δ. Για το χρόνο ασφάλισης που αναγνωρίζεται πλασματικά, ύστερα από την καταβολή του ποσού εξαγοράς που προβλέπεται, ως συντάξιμες αποδοχές ορίζεται το ποσό που θα αποτελούσε τον ασφαλιστέο μηνιαίο μισθό - εισόδημα, αν εκλαμβανόταν ως μηνιαία εισφορά ύψους 20% το ποσό που πράγματι καταβλήθηκε για την εξαγορά κάθε μήνα ασφάλισης. Οι πλασματικοί χρόνοι που αναγνωρίστηκαν χωρίς εξαγορά δεν συνυπολογίζονται για τον υπολογισμό του ποσού της ανταποδοτικής σύνταξης».
 ● ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β'
 Άρθρο 8. – Έναρξη και λήξη συνταξιοδοτικού δικαιώματος στο ΕΤΕΑΕΠ. – 1. Το άρθρο 1 του N. 4554/18 (Α' 130) εφαρμόζεται αναλόγως για την έναρξη και λήξη του δικαιώματος επικουρικής σύνταξης από το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών (ΕΤΕΑΕΠ). Προϋπόθεση για την έναρξη καταβολής της επικουρικής σύνταξης είναι η προηγούμενη συνταξιοδότηση από το φορέα κύριας ασφάλισης.
 Κατ’ εξαίρεση, η καταβολή της επικουρικής σύνταξης λόγω γήρατος, θανάτου ή αναπηρίας από το ΕΤΕΑΕΠ αρχίζει από την ημερομηνία έναρξης καταβολής της κύριας σύνταξης, εφόσον κατά την ημερομηνία αυτή πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση επικουρικής σύνταξης και η αίτηση υποβληθεί μέσα σε τρεις (3) μήνες από την ημερομηνία κοινοποίησης της απόφασης για την απονομή της κύριας σύνταξης.
 Άρθρο 9. – Τεχνικό ζήτημα για την απονομή επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ παροχών στο ΕΤΕΑΕΠ. – 1. Σε περίπτωση υποβολής δήλωσης των ασφαλισμένων του ΕΤΕΑΕΠ που υπάγονταν στην ασφάλιση του τ. ΕΤΑΑ, περί εξόφλησης των εισφορών των συνεισπραττόμενων κλάδων επικουρικής ασφάλισης και εφάπαξ παροχών, για το


text:
χρονικό διάστημα μέχρι 31-12-2016, για το οποίο έχουν εξοφληθεί οι εισφορές για τον κλάδο κύριας ασφάλισης και έχει διενεργηθεί έλεγχος του χρόνου ασφάλισης, η επικουρική σύνταξη και η εφάπαξ παροχή απονέμεται με την επιφύλαξη της παραγράφου 2.
 Το ΕΤΕΑΕΠ ελέγχει την ακρίβεια των στοιχείων που υποβάλλονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 εντός δύο (2) ετών από την έκδοση των σχετικών αποφάσεων. Σε περίπτωση που μετά τον έλεγχο προκύπτει ότι τα στοιχεία αυτά δεν είναι ακριβή, εκτός από τις άλλες έννομες συνέπειες, αναζητούνται άτοκα από το ΕΤΕΑΕΠ οι αχρεωστήτως καταβληθείσες συντάξεις και παροχές.
 Άρθρο 10. – Αχρεωστήτως καταβληθείσες παροχές από το τ. ΤΑΔΚΥ και το τ. ΤΠΔΚΥ. – Αχρεωστήτως καταβληθείσες επικουρικές συντάξεις από το τ. ΤΑΔΚΥ, ήδη ΕΤΕΑΕΠ, και εφάπαξ παροχές από το τ. ΤΠΔΚΥ, ήδη ΕΤΕΑΕΠ, που προέκυψαν από ανάκληση των σχετικών πράξεων απονομής για λόγους που δεν ανάγονται σε υπαιτιότητα των ασφαλισμένων δεν αναζητούνται από το ΕΤΕΑΕΠ. Τυχόν καταβληθέντα από τους ασφαλισμένους του τ. ΤΑΔΚΥ και τ. ΤΠΔΚΥ ποσά λόγω ανάκλησης των σχετικών πράξεων απονομής επικουρικής σύνταξης και εφάπαξ παροχής επιστρέφονται άτοκα, ενώ τυχόν καταβληθείσες από τους ασφαλισμένους εισφορές εξαγοράς χρόνου ασφάλισης δεν επιστρέφονται.
 Άρθρο 11. – Αναγνώριση πλασματικών χρόνων πριν την 1-1-2017 και αύξηση των συντάξιμων αποδοχών. – Όποιος έχει εξαγοράσει πλασματικό χρόνο πριν από την έναρξη ισχύος του N. 4387/16 (Α' 85) και δεν έχει υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος, δύναται να υπαχθεί στις διατάξεις του N. 4387/16 καταβάλλοντας τη διαφορά της ήδη καταβληθείσας εισφοράς με αυτή που είναι καταβλητέα, σύμφωνα με το N. 4387/16.
 Άρθρο 12. – Εκκαθάριση και πληρωμή ληξιπροθέσμων υποχρεώσεων του κλάδου υγείας των ΦΚΑ που εντάχθηκαν στον ΕΟΠΥΥ. – 1. α) Ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του κλάδου υγείας των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης (ΦΚΑ), που εντάχθηκαν στον ΕΟΠΥΥ προς τα φαρμακεία, λοιπούς συμβεβλημένους ιδιώτες παρόχους υπηρεσιών υγείας (ιατρούς, κλινικές, διαγνωστικά κέντρα, εργαστήρια κ.λπ.), φαρμακευτικές εταιρίες, προμηθευτές υγειονομικού και λοιπού υλικού κ.λπ., και προς ασφαλισμένους των ΦΚΑ, εκκαθαρίζονται και πληρώνονται από τον ΕΦΚΑ μέχρι 31-12-2019.
 β) Ως ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις, νοούνται εκείνες που αφορούν τα έτη από 1-1-2006 και εντεύθεν, για τις οποίες έχουν εκδοθεί τα προβλεπόμενα, κατά περίπτωση, παραστατικά ή αποδεικνύεται η παροχή των υπηρεσιών ή η παραλαβή των προϊόντων και οι οποίες δεν έχουν εξοφληθεί έως την έναρξη ισχύος του παρόντος.
 Το ποσοστό έκπτωσης που αφορά τις οφειλές, προ Φ.Π.Α., προς τους ιδιώτες παρόχους υπηρεσιών υγείας καθορίζεται ως ακολούθως:
 αα) Για ποσό μηνιαίας οφειλής μέχρι τέσσερις χιλιάδες (4.000) ευρώ ποσοστό έκπτωσης πέντε τοις εκατό (5%).
 ββ) Για ποσό μηνιαίας οφειλής πάνω από τέσσερις χιλιάδες (4.000 ευρώ) ποσοστό έκπτωσης 10%.
 στ. Φαρμακευτικές εταιρίες ποσοστό έκπτωσης οκτώ τοις εκατό (8%).
 ζ. Φαρμακεία ποσοστό τρισήμισυ τοις εκατό (3,5%).
 Για την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του παρόντος ο ΕΦΚΑ δύναται να επιχορηγείται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, σύμφωνα με το άρθρο 6 του N. 4281/14 (Α' 160). Εξαιρετικώς, για την οριστικοποίηση των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων, τη δέσμευση και τη μεταφορά πιστώσεων και κεφαλαίων απαιτείται, κατά παρέκκλιση των ισχυουσών διατάξεων, η σύνταξη και η υποβολή εντύπου συγκεντρωτικής κατάστασης ανά παραστατικό ή προμηθευτή ή πάροχο ή κατηγορία δαπάνης. Το έντυπο


text:
της συγκεντρωτικής κατάστασης, η ενταλματοποίηση και η πληρωμή πραγματοποιείται κατά παρέκκλιση της χρονολογικής σειράς. Το ως άνω έντυπο αρκεί για την ενταλματοποίηση δαπανών από τις υφιστάμενες πιστώσεις και μεταφορές κεφαλαίων, που πραγματοποιήθηκαν για τον σκοπό αυτό.
 Στην εκκαθάριση και πληρωμή των ληξιπρόθεσμων δαπανών υγείας του πρώην ΕΤΑΑ, ειδικώς για την εφαρμογή του παρόντος:
 Στην εκκαθάριση και πληρωμή των ληξιπρόθεσμων δαπανών υγείας του πρώην ΤΥΔΚΥ, ειδικά για την εφαρμογή του παρόντος:
 β) Αρμόδια για την εκκαθάριση και εξόφληση των ληξιπρόθεσμων δαπανών υγείας της Περιφέρειας, είναι τα κατά τόπους Υποκαταστήματα του ΕΦΚΑ (πρώην ΙΚΑ - Ε-ΤΑΜ), στα οποία μεταφέρθηκαν ως προσωπικό και αρμοδιότητες οι τέως Περιφερειακές Υπηρεσίες του ΟΠΑΔ, μετά τη κατάργησή του και ειδικότερα τα αρμόδια Τμήματα των υπηρεσιών αυτών.
 Η καταβολή του κεφαλαίου της ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τους δικαιούχους επιφέρει την απόσβεση της οφειλής ως προς τα έξοδα, τους τόκους και το κεφάλαιο. Μετά την κατά τα ανωτέρω εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, αποσβέννυται κάθε απαίτηση των δικαιούχων κατά του ΕΦΚΑ από την αιτία αυτή. Η αποδοχή της εξόφλησης της απαίτησης από τους δικαιούχους πραγματοποιείται με την υποβολή υπεύθυνης δήλωσης εκ μέρους του δικαιούχου - παρόχου που κατατίθεται στις αρμόδιες για την πληρωμή Υπηρεσίες.
 Με τις διατάξεις του παρόντος εκκαθαρίζονται και πληρώνονται και οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις κατά την έννοια της περίπτωσης β' της παραγράφου 1, εκτός συμβατικής σχέσης, εφόσον αποδεικνύεται η παροχή των υπηρεσιών ή η παραλαβή των προϊόντων από τους ΦΚΑ.
 Εκκαθαρίσεις και πληρωμές ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων, κατά την έννοια της περίπτωσης β' της παραγράφου 1, που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί θεωρούνται νόμιμες.
 Από την έναρξη ισχύος του παρόντος καταργείται κάθε άλλη αντίθετη διάταξη.
 Με απόφαση των Υπουργών Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών δύναται να καθορίζεται και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή της εκκαθάρισης και πληρωμής ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του κλάδου υγείας των ΦΚΑ που εντάχθηκαν στον ΕΟΠΥΥ.
 Άρθρο 13. – Νομική παράσταση ΕΦΚΑ υπέρ ΕΟΠΥΥ. – 1. Σε δίκες που αφορούν αξιώσεις ή υποχρεώσεις των κλάδων υγείας που μεταφέρθηκαν στον ΕΟΠΥΥ, σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 17 του N. 3918/11 (Α' 31), την παρ. 17 του άρθρου 13 του N. 4052/12 (Α' 41) και το εδάφιο 1β της υποπαραγράφου ΙΒ.1 της παρ. ΙΒ' του άρθρου μόνου του N. 4093/12 (Α' 222), στις οποίες διάδικος είναι το πρώην ΙΚΑ - ΕΤΑΜ, νυν ΕΦΚΑ, ή/και ο ΕΟΠΥΥ, ο ΕΦΚΑ εξακολουθεί να νομιμοποιείται στη διεξαγωγή των δικών αυτών και η νομιμοποίηση αυτή περιλαμβάνει και την άσκηση ένδικων μέσων, μέχρι και την αμετάκλητη περάτωσή τους. Η νομική θέση του ΕΟΠΥΥ στις δίκες αυτές δεν θίγεται. Οι αποφάσεις δεσμεύουν τον ΕΟΠΥΥ και εκτελούνται υπέρ και εις βάρος του.
 Οι διατάξεις του παρόντος καταλαμβάνουν και τις εκκρεμείς, κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, δίκες.
 Άρθρο 14. – Αποδεικτικό ηλικίας ασφαλισμένων του πρώην ΟΓΑ. – 1. Η ηλικία των ασφαλισμένων του πρώην ΟΓΑ και των μελών οικογενείας τους αποδεικνύεται σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 10 του N. 1846/51 (Α' 179).
 Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου καταλαμβάνουν και τις αιτήσεις που εκκρεμούν, κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος ενώπιον της διοίκησης, σε


text:
οποιοδήποτε στάδιο.
 Η παρ. 2 του άρθρου 4 του N. 4169/61 (Α' 81) καταργείται.
 Άρθρο 15. – Μηχανογραφικό σύστημα ΕΦΚΑ και ΓΓΠΣ του Υπουργείου Οικονομικών. – Στο τέλος της παρ. 12 του άρθρου 395 του N. 4512/18 (Α' 5) προστίθενται, από τότε που ίσχυσε, εδάφια ως εξής:
 «Μέχρι την πλήρη ένταξη του προηγούμενου εδαφίου, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών λειτουργεί και υποστηρίζει το πληροφοριακό σύστημα του ΕΦΚΑ για τη χορήγηση των συντάξεων του Δημόσιου Τομέα. Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας αυτής καθορίζονται σε σχετικό πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του Διοικητή του ΕΦΚΑ και του Γενικού Γραμματέα Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών».
 Άρθρο 16. – Τρόπος υπολογισμού σύνταξης των μονοσυνταξιούχων ασφαλισμένων του πρώην ΤΣΑΥ για αιτήσεις προ του N. 4387/16. – 1. Για αιτήσεις συνταξιοδότησης στο τ. ΕΤΑΑ - ΤΣΑΥ, για τις οποίες εφαρμόζονται οι προγενέστερες του ν. 4387/2016 διατάξεις, αν ο χρόνος ασφάλισης στον κλάδο κύριας σύνταξης του τ. ΕΤΑΑ - ΤΣΑΥ δεν ταυτίζεται με το χρόνο ασφάλισης στον κλάδο Μονοσυνταξιούχων του ίδιου Ταμείου, ο οποίος είναι λιγότερος από είκοσι πέντε (25) έτη, η σύνταξη υπολογίζεται ως εξής:
 β) Για κάθε έτος ασφάλισης στον κλάδο Μονοσυνταξιούχων, επιπλέον ποσό ίσο με το 1/25 του ποσού της προσαύξησης που προβλέπεται από τις καταστατικές διατάξεις του πρώην Ταμείου για είκοσι πέντε (25) έτη ασφάλισης στον κλάδο Μονοσυνταξιούχων.
 Ασφαλισμένοι του τ. ΕΤΑΑ - ΤΣΑΥ που έχουν υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης μέχρι 12-5-2016, η οποία βρίσκεται σε εκκρεμότητα, καθώς και συνταξιούχοι του ίδιου Ταμείου μέχρι την ίδια ως άνω ημερομηνία, οι οποίοι κατά τη συνταξιοδότησή τους δεν έλαβαν συνταξιοδοτική παροχή από τον Κλάδο των Μονοσυνταξιούχων λόγω οφειλών από ασφαλιστικές εισφορές στον Κλάδο, λαμβάνουν προσαύξηση σύμφωνα με την παράγραφο 1 μόνο για τα έτη που έχουν καταβάλει εισφορές στον Κλάδο Μονοσυνταξιούχων. Κατά τον επανυπολογισμό των ήδη καταβεβλημένων μέχρι 12-5-2016 συντάξεων του προηγούμενου εδαφίου, λαμβάνουν προσαύξηση μόνο για τα έτη που κατέβαλαν επιπλέον εισφορά στον Κλάδο αυτό, σύμφωνα με το άρθρο 30 του N. 4387/16 (Α' 85).
 Άρθρο 17. – Αντιμετώπιση αχρεωστήτως καταβληθεισών παροχών. – Για τις παροχές της παρ. 3 του άρθρου 29 του AN 1846/51 (Α' 179), οι οποίες χορηγήθηκαν χωρίς υπαιτιότητά των λαβόντων μετά από απόφαση της Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής του τ. ΙΚΑ - ΕΤΑΜ και αναζητούνται ως αχρεωστήτως καταβληθείσες, εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 103 του N. 4387/16 (Α' 85) και επιστρέφονται άτοκα, ανεξάρτητα από το χρόνο χορήγησής τους και έκδοσης των καταλογιστικών πράξεων. Τυχόν ήδη επιστραφέντα ποσά από τους συνταξιούχους ως αχρεωστήτως καταβληθέντα, δεν αναζητούνται από αυτούς.
 Άρθρο 18. – Παρακράτηση και συμψηφισμός με οφειλές προς ΦΚΑ που έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση. – 1. Η παρ 2 του άρθρου 18 του N. 4331/15 (Α' 69) αντικαθίσταται ως εξής:
 «2. Οι Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης προβαίνουν σε παρακράτηση ποσοστού των χρηματικών απαιτήσεων του οφειλέτη κατά του φορέα, μέχρι του ύψους των οφειλών, κατά αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 83 του ΚΕΔΕ. Στην περίπτωση αυτή, τα παρακρατούμενα ποσά συμψηφίζονται με τις τελευταίες δόσεις της ρύθμισης, όπως αυτές ορίζονται στην απόφαση του αρμόδιου οργάνου του ασφαλιστικού φορέα. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και


text:
Κοινωνικής Αλληλεγγύης καθορίζονται τα ποσοστά παρακράτησης, τα αρμόδια όργανα, η τηρητέα διαδικασία και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».
 Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από τη δημοσίευση της απόφασης της παραγράφου 1.
 Άρθρο 19. – Παράταση ισχύος της παρ. 7 της υποπαραγράφου ΙΑ.1 της παρ. ΙΑ' του άρθρου πρώτου του N. 4152/13 (Α' 107) – Η ισχύς της παρ. 7 της υποπαραγράφου ΙΑ.1 της παρ. ΙΑ' του άρθρου πρώτου του N. 4152/13 (Α' 107) παρατείνεται για τρία (3) έτη από τη λήξη της. Σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενης υπαγωγής στη ρύθμιση με δημιουργία νέων οφειλών, ο φορέας διατηρεί το δικαίωμα να απαιτήσει την προσκόμιση του συνόλου ή μέρους των προβλεπόμενων στοιχείων και διασφαλίσεων.
 Άρθρο 20. – Τροποποίηση του άρθρου 22 του N. 4529/18 (Α' 56) – Στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 και στο πρώτο εδάφιο της περίπτωσης β' της παρ. 2 του άρθρου 22 του N. 4529/18 (Α' 56) μετά από τις λέξεις «αναπηρίας ή γήρατος» προστίθενται οι λέξεις «ή θανάτου».
 Άρθρο 21. – Νομοτεχνική βελτίωση για τίτλους κτήσης. – Στην παρ. 1 του άρθρου 55 του Ν. 4509/17 (Α' 201) διαγράφονται οι λέξεις «περίπτωση α'».
 Άρθρο 22. – Σύνταξη λόγω θανάτου από φυσικές καταστροφές. – 1. Σε περίπτωση θανάτου λόγω πλημμυρικών φαινομένων, πυρκαγιών, σεισμών και λοιπών θεομηνιών σε πληγείσες περιοχές, όπως αυτές οριοθετούνται από την εκάστοτε απόφαση των αρμοδίων Υπουργών, στον επιζώντα σύζυγο και στα τέκνα του θανόντα καταβάλλεται, κατά παρέκκλιση του άρθρου 12 του Ν. 4387/16 (Α' 85), σύνταξη ποσού ίσου με το ποσό της σύνταξης που δικαιούται ή έχει δικαιωθεί ο θανών. Το ποσό αυτό καταβάλλεται από τον ΕΦΚΑ αντί της σύνταξης λόγω θανάτου του άρθρου 12 του Ν. 4387/16.
 Τέκνα για την εφαρμογή του παρόντος είναι αυτά που ορίζονται στο άρθρο 12 του Ν. 4387/16.
 Το ποσό της σύνταξης της παραγράφου 1 επιμερίζεται ως εξής:
 Ως προς τα κατώτατα όρια του καταβαλλόμενου ποσού, ισχύουν αναλογικά τα οριζόμενα στο άρθρο 12 του Ν. 4387/16.
 Οι διατάξεις του παρόντος ισχύουν για θανάτους που επέρχονται μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4387/16.
 ● ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’
 Άρθρο 23. – Παράσταση πολιτικής αγωγής για δεδουλευμένες αποδοχές και αποζημίωση απόλυσης. – 1. Στο τέλος της παρ. 1 του άρθρου μόνου του ΑΝ 690/45 (Α' 292) προστίθενται εδάφια ως εξής:
 «Στις παραπάνω υποθέσεις, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα παράστασης πολιτικής αγωγής για την υποστήριξη της κατηγορίας, ανεξάρτητα αν έχουν υποστεί περιουσιακή ζημία ή ηθική βλάβη. Έγγραφη προδικασία δεν απαιτείται».
 Στο άρθρο 28 του Ν. 3996/11 (Α' 170) προστίθεται παράγραφος 3 ως εξής:
 «3. Στις υποθέσεις της παραγράφου 1, όταν ο εργοδότης παραβαίνει τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας τις σχετικές με την καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών και την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα παράστασης πολιτικής αγωγής για την υποστήριξη της κατηγορίας, ανεξάρτητα αν έχουν υποστεί περιουσιακή ζημία ή ηθική βλάβη. Έγγραφη προδικασία δεν απαιτείται».
 Άρθρο 24. – Αύξηση Τμημάτων Επιθεώρησης του ΣΕΠΕ
 Άρθρο 25. – Νομική εκπροσώπηση του Ειδικού Γραμματέα, των Επιθεωρητών και λοιπών υπαλλήλων. – Το άρθρο 20 του Ν. 3996/11 αντικαθίσταται ως εξής:
 «Άρθρο 20. – Νομική


text:
εκπροσώπηση του Ειδικού Γραμματέα, των Επιθεωρητών και λοιπών υπαλλήλων. – 1. Ο Ειδικός Γραμματέας, οι Ειδικοί Επιθεωρητές, οι λοιποί Επιθεωρητές και οι υπάλληλοι του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του ΣΕΠΕ που διενεργούν ή συνδράμουν στη διενέργεια ελέγχων, τη συμφιλιωτική διαδικασία ή τη διαδικασία επίλυσης εργατικών διαφορών, εν ενεργεία και διατελέσαντες, εφόσον εξετάζονται, διώκονται ή ενάγονται για πράξεις ή παραλείψεις κατά την εκτέλεση ή με αφορμή την εκτέλεση των καθηκόντων τους, παρίστανται και εκπροσωπούνται από μέλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ).
 Το μέλος του ΝΣΚ ορίζεται με απόφαση του Προέδρου του ΝΣΚ, μετά από έγγραφο αίτημα του Ειδικού Γραμματέα του ΣΕΠΕ προς το ΝΣΚ, εφόσον περιέλθει σε αυτόν έγγραφη αίτηση του εξεταζόμενου, διωκόμενου ή εναγόμενου. Σε υποθέσεις που αφορούν λοιπούς Επιθεωρητές και υπαλλήλους του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του ΣΕΠΕ, η αίτησή τους προς τον Ειδικό Γραμματέα συνοδεύεται από θετική εισήγηση του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης στην οποία υπάγεται η Υπηρεσία που υπηρετούν. Σε υποθέσεις που αφορούν Ειδικούς Επιθεωρητές, και Προϊσταμένους Διευθύνσεων του ΣΕΠΕ το αίτημα προς το ΝΣΚ συνοδεύεται από θετική εισήγηση του Ειδικού Γραμματέα. Σε υποθέσεις που αφορούν τον Ειδικό Γραμματέα, το αίτημα προς το ΝΣΚ συνοδεύεται από αναλυτικό ενημερωτικό έγγραφό του και εγκρίνεται προηγουμένως από τον Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
 Η εκπροσώπηση των προσώπων της παραγράφου 1 από μέλος του ΝΣΚ δεν αποκλείει την εκπροσώπησή τους από πληρεξούσιο δικηγόρο της επιλογής τους σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Η εκπροσώπησή τους από πληρεξούσιο δικηγόρο αποκλείει την εκπροσώπησή τους παράλληλα και από μέλος του ΝΣΚ.
 Σε περίπτωση εκπροσώπησης από πληρεξούσιο δικηγόρο της επιλογής τους, το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης καλύπτει τις δαπάνες, στις οποίες υποβάλλονται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας κατά την προκαταρκτική διαδικασία ή με την ιδιότητα του κατηγορουμένου ή του εναγομένου ή του πολιτικώς ενάγοντος, και μέχρι την αμετάκλητη εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων, κατόπιν υποβολής αίτησης, σύμφωνα με την παράγραφο 6. Σε υποθέσεις που αφορούν λοιπούς Επιθεωρητές και υπαλλήλους του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του ΣΕΠΕ, η αίτηση συνοδεύεται από θετική εισήγηση του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης στην οποία υπάγεται η Υπηρεσία που υπηρετούν. Σε υποθέσεις που αφορούν Ειδικούς Επιθεωρητές και Προϊσταμένους Διευθύνσεων του ΣΕΠΕ η αίτηση συνοδεύεται από θετική εισήγηση του Ειδικού Γραμματέα. Σε υποθέσεις που αφορούν τον Ειδικό Γραμματέα, η αίτηση υποβάλλεται από τον Ειδικό Γραμματέα, μετά από έγκριση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
 Εάν δεν υπάρξει θετική εισήγηση ή έγκριση, οι ως άνω δαπάνες καταβάλλονται, κατόπιν υποβολής αίτησης, σύμφωνα με την παράγραφο 6, υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
 Η αίτηση για την κάλυψη των δαπανών των παραγράφων 4 και 5 υποβάλλεται ενώπιον τριμελούς Επιτροπής, αποτελούμενης από τον Νομικό Σύμβουλο του Γραφείου Νομικού Συμβούλου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, τον Προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Υποστήριξης ΣΕΠΕ. Η πληρωμή των δαπανών εγκρίνεται με απόφαση της Επιτροπής, εφόσον προσκομιστούν τα νόμιμα παραστατικά και μέχρι το τριπλάσιο του ποσού αναφοράς κάθε διαδικαστικής πράξης


text:
ή υπηρεσίας, όπως προσδιορίζεται στους πίνακες του Κώδικα Δικηγόρων και στα Παραρτήματα αυτού, όπως εκάστοτε ισχύουν.
 Οι σχετικές δαπάνες βαρύνουν τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στον οποίο εγγράφονται οι σχετικές πιστώσεις.
 Τα πρόσωπα της παραγράφου 1 υποχρεούνται να επιστρέψουν στο Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης τις ως άνω δαπάνες εάν:
 β) αθωωθεί αμετάκλητα ο καθ’ ου η πολιτική αγωγή,
 γ) επιβληθεί σε βάρος τους οποιαδήποτε εκ των ποινών των περιπτώσεων β' έως η' της παρ. 1 του άρθρου 109 του Ν. 3528/07 (Α' 26) για πειθαρχικό παράπτωμα συναφές με την υπόθεση. Στην περίπτωση αυτή, δεν δικαιούνται να υποβάλουν νέα αίτηση για την κάλυψη μεταγενέστερων δαπανών πληρεξούσιου δικηγόρου. Αν η επιβληθείσα πειθαρχική ποινή ακυρωθεί αμετάκλητα, εφαρμόζονται αναλογικά η διαδικασία και οι προϋποθέσεις των παραγράφων 5 και 6.
 Στις δίκες και διαδικασίες της παραγράφου 1, καθώς και σε εκείνες στις οποίες τα πρόσωπα αυτά έχουν την ιδιότητα του ενάγοντος και αφορούν την εκτέλεση των καθηκόντων τους ή υποθέσεις εξ αφορμής αυτών, έχουν εφαρμογή οι εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις περί ατελειών του ΝΣΚ.
 Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών ορίζονται τυχόν ειδικότερες προϋποθέσεις και ειδικότερα διαδικαστικά ζητήματα, προθεσμίες για την υποβολή του αιτήματος πληρωμής των δαπανών, η διαδικασία επιστροφής των δαπανών, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή του παρόντος.
 Οι διατάξεις του παρόντος υπερισχύουν έναντι κάθε άλλης αντίθετης γενικής ή ειδικής διάταξης».
 Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και στις εκκρεμείς, κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, υποθέσεις.
 Άρθρο 26. – Ποινικά αδικήματα σε βάρος του Ειδικού Γραμματέα, των Επιθεωρητών και λοιπών υπαλλήλων. – Στον Ν. 3996/11 προστίθεται νέο άρθρο 20Α ως εξής:
 «Άρθρο 20Α. – Ποινικά αδικήματα σε βάρος του Ειδικού Γραμματέα, των Επιθεωρητών και λοιπών υπαλλήλων. – Η τέλεση των
 εγκλημάτων των άρθρων 229, 308 έως και 311, 333, 361 και 361Α του Ποινικού Κώδικα σε βάρος του Ειδικού Γραμματέα, των Ειδικών Επιθεωρητών, των λοιπών Επιθεωρητών και των υπαλλήλων του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του ΣΕΠΕ που διενεργούν ή συνδράμουν στη διενέργεια ελέγχων, τη συμφιλιωτική διαδικασία ή τη διαδικασία επίλυσης εργατικών διαφορών, κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους ή για λόγους σχετικούς με την εκτέλεσή της, συνιστά ιδιαίτερα επιβαρυντική περίσταση».
 Άρθρο 27. – Δωρεάν μετακίνηση ανέργων. – 1. Στην παρ. 3 του άρθρου 2 του Ν. 2956/01 (Α' 258) προστίθεται περίπτωση ιζ' ως εξής:
 «ιζ) για την εξασφάλιση της δωρεάν μετακίνησης των ανέργων εγγεγραμμένων στα μητρώα του με τα μέσα μαζικής μεταφοράς».
 Το δεύτερο εδάφιο της υπ’ αριθμ. οικ. Α-40580/3128/29-6-2015 κοινής υπουργικής απόφασης (Β' 1293), η οποία κυρώθηκε και απέκτησε ισχύ νόμου με το άρθρο 77 του Ν. 4331/15 (Α' 69), αντικαθίσταται ως εξής:
 «Για τη χορήγηση της δωρεάν αυτής μεταφοράς, εφαρμόζεται η παρ. 4 του άρθρου 6 του Ν. 3920/11 (Α' 33), το άρθρο 10 του Ν. 2963/01 (Α' 268), η παρ. 2 του άρθρου 30 του Ν. 4313/14 (Α' 261) και το άρθρο 86 του Ν. 4530/18 (Α' 59)».
 Το μόνο εδάφιο του άρθρου 45 του Ν. 4554/18 (Α'


text:
130) αριθμείται σε παράγραφο 1 και προστίθεται παράγραφος 2 ως εξής:
 «2. Οι δαπάνες που προκύπτουν από την εκτέλεση των κοινών υπουργικών αποφάσεων που επέχουν θέση συμβάσεων δυνάμει του άρθρου 86 του Ν. 4530/18 (Α' 59), για τη δωρεάν μετακίνηση ανέργων εγγεγραμμένων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, δύναται να καλύπτονται από τον ΟΑΕΔ. Οι δαπάνες αφορούν το σύνολο του έτους αναφοράς, σύμφωνα με την παράγραφο 1, και καλύπτονται από τις πιστώσεις της ετήσιας επιχορήγησης του ΟΑΕΔ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Με τις αποφάσεις του πρώτου εδαφίου ή όμοιες, μετά από γνώμη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΑΕΔ, καθορίζονται όλες οι αναγκαίες λεπτομέρειες για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».
 Με απόφαση των Υπουργών Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Οικονομικών και Υποδομών και Μεταφορών, μετά από γνώμη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΑΕΔ, δύναται να καταρτίζονται και να υλοποιούνται ειδικά προγράμματα για τη δωρεάν μετακίνηση των ανέργων εγγεγραμμένων στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Με την απόφαση του προηγούμενου εδαφίου καθορίζονται όλες οι αναγκαίες λεπτομέρειες για την υλοποίηση των προγραμμάτων αυτών.
 Άρθρο 28. – Συμμετοχή ΣΒΒΕ στο ΔΣ του ΟΑΕΔ και στην Επιτροπή του ΕΛΕΚΠ. – 1. Η περίπτωση ζ' της παρ. 3 του άρθρου 3 του Ν. 2956/01 (Α' 258) αντικαθίσταται ως εξής:
 «ζ) Πέντε (5) εκπροσώπους των εργοδοτών με τους αναπληρωτές τους, που υποδεικνύονται ως εξής: Ένας (1) από τον ΣΕΒ, ένας (1) από τη ΓΣΕΒΕΕ, ένας (1) από την ΕΣΕΕ, ένας (1) από τον ΣΕΤΕ και ένας (1) από το ΣΒΒΕ. Καθένας από τους ανωτέρω εκπροσώπους αναλαμβάνει καθήκοντα Αντιπροέδρου του ΔΣ του ΟΑΕΔ διαδοχικά για ένα (1) έτος, με σειρά που καθορίζεται από κοινού».
 Οι περιπτώσεις β' και γ' της παρ. 8 του άρθρου 34 του Ν. 4144/13 (Α' 88) αντικαθίστανται ως εξής:
 γ) Πέντε (5) εκπροσώπους με ισάριθμους αναπληρωτές που ορίζονται ως εξής: ένας (1) από το Σύνδεσμο Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), ένας (1) από τη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος (ΓΣΕΒΕΕ), ένας (1) από την Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), ένας (1) από το Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) και ένας (1) από το Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ)».
 Μέχρι τη διαμόρφωση των συνθέσεων του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΑΕΔ και της Επιτροπής του ΕΛΕΚΠ, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις των παραγράφων 1 και 2, τα συλλογικά αυτά όργανα εξακολουθούν να λειτουργούν νόμιμα ως έχουν.
 Άρθρο 29. – Ειδικά προγράμματα απασχόλησης ανέργων. – 1. Η παρ. 1 του άρθρου 64 του Ν. 4430/16 (Α' 205) αντικαθίσταται ως εξής:
 «1. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Ανάπτυξης, Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Οικονομικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, καθώς και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, μετά από εισήγηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ), είναι δυνατή η ένταξη ομάδων ανέργων εγγεγραμμένων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, με προτεραιότητα στους μακροχρόνια ανέργους και τις ευπαθείς ομάδες ανέργων, σε ειδικά προγράμματα απασχόλησης στο δημόσιο τομέα, όπως αυτός οριοθετείται από το άρθρο 51 του Ν. 1892/90 (Α' 101).
 ζ) ο έλεγχος και η παρακολούθηση του προγράμματος και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την υλοποίησή του».
 Η παρ. 3 του άρθρου 64 του Ν. 4430/16


text:
αντικαθίσταται ως εξής:
 «3. Αρμόδιος φορέας για την υλοποίηση των προγραμμάτων του παρόντος είναι ο ΟΑΕΔ, ο οποίος εκδίδει δημόσια πρόσκληση για κάθε πρόγραμμα. Στην πρόσκληση εξειδικεύονται τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, η διαδικασία υποβολής των αιτήσεων και των δικαιολογητικών, η υποβολή και εξέταση ενστάσεων, η κατάρτιση προσωρινών και οριστικών πινάκων κατάταξης, η διαδικασία υπόδειξης των ωφελουμένων, σύμφωνα με τον οριστικό πίνακα κατάταξης, η διαδικασία για την τοποθέτηση στους φορείς υποδοχής και λοιπές λεπτομέρειες εφαρμογής κάθε προγράμματος».
 Οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 ισχύουν για προγράμματα που θα προκηρυχθούν μετά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου.
 Άρθρο 30. – Αποζημίωση δικαστικών αντιπροσώπων στις εκλογές συνδικαλιστικών οργανώσεων. – 1. Στην παρ. 3 του άρθρου 29 του Ν. 1264/82 (Α' 79) η λέξη «αμοιβής» αντικαθίσταται από τη λέξη «αποζημίωσης».
 Στην παρ. 3 του άρθρου 29 του Ν. 1264/82 προστίθεται δεύτερο εδάφιο ως εξής:
 «Για την αποζημίωση των δικαστικών αντιπροσώπων εφαρμόζονται αναλογικά οι διατάξεις της παρ. 3 του άρθρου 108 του ΠΔ 26/12 (Α' 57)».
 Άρθρο 31. – Συντήρηση του ΟΠΣ - ΣΕΠΕ. – Η υπ’ αριθμ. 6537/494 «Σύμβαση Συντήρησης του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας ΟΠΣ-ΣΕΠΕ» παρατείνεται αυτοδικαίως από τη λήξη της έως τις 31-12-2019. Μέχρι τις 31-12-2018 προκηρύσσεται διαγωνισμός για την ανάθεση των υπηρεσιών αυτών, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις. Η σύμβαση του πρώτου εδαφίου λύεται αυτοδικαίως και πριν το πέρας της προθεσμίας που προβλέπεται σε αυτό, εφόσον ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ανάθεσης στο πλαίσιο της διαγωνιστικής διαδικασίας του δεύτερου εδαφίου και υπογραφεί η σχετική σύμβαση.
 Άρθρο 32. – Εκκαθάριση δαπανών ΕΦΚΑ. – Δαπάνες του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το 2017 και αφορούν τις λειτουργικές και λοιπές ανάγκες του φορέα, όπως την καθαριότητα, τα ταχυδρομικά τέλη, τα τηλεφωνικά τέλη, το φωτισμό και την κίνηση, την επισκευή και τη συντήρηση ηλεκτρονικών υπολογιστών, τη συντήρηση και την τεχνική υποστήριξη συστημάτων πληροφορικής, τις λοιπές αμοιβές νομικών προσώπων και ελεύθερων επαγγελματιών που εκτελούν ειδικές υπηρεσίες, την επισκευή και συντήρηση μόνιμου και λοιπού εξοπλισμού, διαφημίσεις, δημοσιεύσεις και συνδρομές σε εφημερίδες και περιοδικά, μισθώματα, κοινόχρηστα, τη μηχανογραφική επεξεργασία στοιχείων, μεταφορές, προμήθειες μηχανημάτων και δικαστικά έξοδα, θεωρούνται σύννομες, κατά παρέκκλιση κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης, και, εφόσον δεν έχουν εξοφληθεί, δύναται να πληρώνονται από τις πιστώσεις του προϋπολογισμού του ΕΦΚΑ του έτους 2018 και 2019.
 Άρθρο 33. – Ελεγκτές ΠΕΚΑ. – 1. Οι ελεγκτές των Περιφερειακών Ελεγκτικών Κέντρων Ασφάλισης (ΠΕΚΑ) του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), εν ενεργεία και διατελέσαντες, εφόσον εξετάζονται, διώκονται ή ενάγονται για πράξεις ή παραλείψεις κατά την εκτέλεση ή με αφορμή την εκτέλεση των καθηκόντων τους, παρίστανται και εκπροσωπούνται από δικηγόρο της Νομικής Υπηρεσίας του ΕΦΚΑ.
 Η εκπροσώπηση των προσώπων της παραγράφου 1 από δικηγόρο της Νομικής Υπηρεσίας του ΕΦΚΑ δεν αποκλείει την εκπροσώπησή τους από πληρεξούσιο δικηγόρο της επιλογής τους σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Η εκπροσώπησή τους από πληρεξούσιο δικηγόρο αποκλείει την εκπροσώπησή τους παράλληλα και από δικηγόρο της Νομικής Υπηρεσίας του ΕΦΚΑ.
 Σε περίπτωση εκπροσώπησης από πληρεξούσιο δικηγόρο της επιλογής τους, ο ΕΦΚΑ καλύπτει τις δαπάνες, στις οποίες υποβάλλονται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας κατά την προκαταρκτική διαδικασία ή με


text:
την ιδιότητα του κατηγορουμένου ή του εναγομένου ή του πολιτικώς ενάγοντα, και μέχρι την αμετάκλητη εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων, κατόπιν υποβολής αίτησης σύμφωνα με την παράγραφο 5, η οποία συνοδεύεται από θετική εισήγηση του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης στην οποία υπάγεται η Υπηρεσία που υπηρετούν.
 Εάν δεν υπάρξει θετική εισήγηση, οι ως άνω δαπάνες καταβάλλονται, κατόπιν υποβολής αίτησης, σύμφωνα με την παράγραφο 5, υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
 Η αίτηση για την κάλυψη των δαπανών των παραγράφων 3 και 4 υποβάλλεται ενώπιον τριμελούς Επιτροπής, αποτελούμενης από τον Διοικητή του ΕΦΚΑ, τον Νομικό Σύμβουλο του Γραφείου Νομικού Συμβούλου του ΕΦΚΑ και τον Προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών του ΕΦΚΑ.
 Οι σχετικές δαπάνες βαρύνουν τον προϋπολογισμό του ΕΦΚΑ, στον οποίο εγγράφονται οι σχετικές πιστώσεις.
 Τα πρόσωπα της παραγράφου 1 υποχρεούνται να επιστρέψουν στον ΕΦΚΑ τις ως άνω δαπάνες εάν:
 γ) επιβληθεί σε βάρος τους οποιαδήποτε εκ των ποινών των περιπτώσεων β' έως η' της παρ. 1 του άρθρου 109 του Ν. 3528/07 (Α' 26) για πειθαρχικό παράπτωμα συναφές με την υπόθεση. Στην περίπτωση αυτή, δεν δικαιούνται να υποβάλουν νέα αίτηση για την κάλυψη μεταγενέστερων δαπανών πληρεξούσιου δικηγόρου. Αν η επιβληθείσα πειθαρχική ποινή ακυρωθεί αμετάκλητα, εφαρμόζονται αναλογικά η διαδικασία και οι προϋποθέσεις των παραγράφων 4 και 5.
 Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών ορίζονται τυχόν ειδικότερες προϋποθέσεις και ειδικότερα διαδικαστικά ζητήματα, προθεσμίες για την υποβολή του αιτήματος πληρωμής των δαπανών, η διαδικασία επιστροφής των δαπανών, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή των παραγράφων 1 έως 8.
 Οι διατάξεις των παραγράφων 1 έως 9 εφαρμόζονται και στις εκκρεμείς, κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, υποθέσεις και υπερισχύουν έναντι κάθε άλλης αντίθετης γενικής ή ειδικής διάταξης.
 Οι διατάξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 14, των παραγράφων 2, 4 έως 8 και 15 του άρθρου 17 και του άρθρου 20Α του Ν. 3996/11 (Α' 170) εφαρμόζονται αναλογικά και για τους ελεγκτές των ΠΕΚΑ.
 Στο τελευταίο εδάφιο της παρ. 15 του άρθρου 17 του Ν. 3996/11 η φράση «του ΙΚΑ - ΕΤΑΜ» αντικαθίσταται από τη φράση «του ΕΦΚΑ».
 Η παρ. 4 του άρθρου 63 του Ν. 3996/11 καταργείται.
 Οι διατάξεις του άρθρου 27 του Ν. 3996/11 εφαρμόζονται αναλόγως και για τον ΕΦΚΑ.
 Άρθρο 38. – Ρυθμίσεις του Υπουργείου Υγείας. – 1. Στο τέλος της παρ. 2 του άρθρου έκτου του Ν. 4432/16 (Α' 212) προστίθεται εδάφιο ως εξής:
 «Η ισχύς της παρούσας παρατείνεται από τη λήξη της έως την 31η Οκτωβρίου 2018».
 Στην παρ. 9 του άρθρου 66 του Ν. 4316/14 (Α' 270) επέρχονται οι εξής τροποποιήσεις:
 Η περίπτωση α' της παρ. 2 του άρθρου 21 του Ν. 3580/07 (Α' 129), αντικαθίσταται ως εξής:
 Στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Υγείας καταρτίζεται και τηρείται ηλεκτρονικός κατάλογος επικουρικών ιατρών ανά ειδικότητα για την Κεντρική Υπηρεσία του ΕΚΑΒ και τα παραρτήματά του.
 Στους ανωτέρω καταλόγους έχουν δυνατότητα εγγραφής, μετά από αίτησή τους, ειδικευμένοι ιατροί και οδοντίατροι, οι οποίοι δεν έχουν υπερβεί το 67ο έτος της ηλικίας τους και α) είναι Έλληνες υπήκοοι ή υπήκοοι κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σύζυγοι Ελλήνων


text:
υπηκόων κράτους - μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή έχουν πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το οποίο να προκύπτει η σύναψη συμφώνου συμβίωσης με Έλληνα/Ελληνίδα ή είναι υπήκοοι τρίτων χωρών με δελτίο παραμονής επί μακρόν διαμένοντος ή κάτοχοι μπλε κάρτας της ΕΕ ή κάτοχοι δελτίου παραμονής δεύτερης γενιάς ή κάτοχοι δελτίου άδειας παραμονής ομογενούς, β) είναι κάτοχοι άδειας ή βεβαίωσης άσκησης ιατρικού ή οδοντιατρικού επαγγέλματος, γ) είναι κάτοχοι άδειας χρήσης τίτλου ιατρικής ειδικότητας στην Ελλάδα και δ) δεν κατέχουν καμία άλλη έμμισθη θέση στο στενό ή στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με εξαίρεση τους ιατρούς των οποίων έχει παραταθεί η σύμβαση σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 34 του Ν. 4351/15 και της παρ. 2 του άρθρου 54 του Ν. 4272/14 (Α' 145).
 Οι ιατροί που εγγράφονται στους καταλόγους δεν μπορούν να παραμείνουν σε αυτούς περισσότερο από πέντε (5) έτη».
 Άρθρο 40. – Ρύθμιση για οφειλέτες ελεύθερους επαγγελματίες ενταγμένους σε προγράμματα έναρξης ή επανέναρξης επιχειρηματικής δραστηριότητας του ΟΑΕΔ. – Άνεργοι, πρώην ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι εντάσσονται σε προγράμματα έναρξης ή επανέναρξης επιχειρηματικής δραστηριότητας του ΟΑΕΔ, και οφείλουν ασφαλιστικές εισφορές που δεν έχουν υπαχθεί σε καθεστώς ρύθμισης, αποκτούν ασφαλιστική ενημερότητα και παραμένουν ενήμεροι καθ' όλη τη διάρκεια ισχύος των προγραμμάτων, εφόσον είναι συνεπείς ως προς τις τρέχουσες ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Από το ποσό της επιχορήγησης του ΟΑΕΔ που λαμβάνουν οι ενταγμένοι στα προγράμματα αυτά, παρακρατείται ποσοστό 25% το οποίο αποδίδεται στον ΕΦΚΑ έναντι εξόφλησης των οφειλών τους. Το ύψος της οφειλής των ανωτέρω προσώπων και η μη υπαγωγή τους σε ρύθμιση βεβαιώνεται από τον ΕΦΚΑ.
 Άρθρο 42. – Προσθήκη στο άρθρο 48 του Ν. 4387/16 (Α' 85). – Στο άρθρο 48 του Ν. 4387/16 (Α' 85) προστίθεται παράγραφος 14, από τότε που ίσχυσε, ως εξής:
 Άρθρο 43. – Εκκαθάριση της κράτησης της περίπτωσης β1 της παρ. 1 του άρθρου 7 του Ν. 2326/40 (Α' 145). – Με απόφαση των Υπουργών Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Μεταφορών και Υποδομών καθορίζεται κάθε λεπτομέρεια σχετική με τη διαχείριση, διάθεση και κατανομή των εισπραχθέντων ποσών της κράτησης της περίπτωσης β1 της παρ. 1 του άρθρου 7 του Ν. 2326/40 (Α' 145 ).
 Άρθρο 44. – Προσθήκη στο άρθρο 8 του Ν. 2256/94 (Α' 196). – Στο άρθρο 8 του Ν. 2256/94, όπως ισχύει, προστίθεται παράγραφος 2 ως εξής:
 «2. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μπορεί να αναστέλλεται η καταβολή των τρεχουσών ασφαλιστικών εισφορών και να ρυθμίζονται οι καθυστερούμενες κάθε είδους ασφαλιστικές εισφορές επιχειρήσεων και εργοδοτών, που διατηρούν επαγγελματική εγκατάσταση ή ασκούν δραστηριότητα σε πληγείσες περιοχές από θεομηνίες ή άλλες φυσικές καταστροφές, οι οποίες επιδρούν στη γενικότερη οικονομική ζωή της περιοχής, χωρίς να απαιτείται η επέλευση υλικής ζημίας στις εγκαταστάσεις τους. Με την ίδια απόφαση προσδιορίζονται κάθε φορά η πληγείσα περιοχή, οι ειδικότεροι όροι, οι προϋποθέσεις, η διάρκεια των μέτρων και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια αναφορικά με την αναστολή και τη ρύθμιση των εισφορών».
 Άρθρο 45. – Αληθής έννοια της περίπτωσης β' της παρ. 2 του άρθρου 38 του Ν. 3986/11 (Α' 152). – Κατά την αληθή έννοια της


text:
περίπτωσης β' της παρ. 2 του άρθρου 38 του Ν. 3986/11 (Α' 152) και από την έναρξη ισχύος της, δεν είναι υπόχρεοι καταβολής της ειδικής εισφοράς ποσοστού 1% οι υπάλληλοι των τραπεζών και των θυγατρικών επιχειρήσεων των τραπεζών ή των συνδεδεμένων με αυτές εταιριών που ανήκουν στον ίδιο όμιλο με τις τράπεζες.
 Άρθρο 46. – Τροποποίηση της περίπτωσης γ' της παρ. 2Α του άρθρου 16 του Ν. 3850/10 (Α' 84). – Η περίπτωση γ' της παρ. 2Α του άρθρου 16 του Ν. 3850/10 (Α' 84) αντικαθίσταται ως εξής:
 «γ) Ιατρός που περιλαμβάνεται στον Ειδικό Κατάλογο της περίπτωσης α' μπορεί να ασκεί καθήκοντα ιατρού εργασίας μόνο στην περιφέρεια του ιατρικού συλλόγου στον οποίο είναι εγγεγραμμένος και εφόσον δεν υπάρχει ή δεν είναι διαθέσιμος ιατρός με την ειδικότητα της Ιατρικής της Εργασίας στην περιφέρεια αυτή. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης ορίζονται ο τρόπος και η διαδικασία με την οποία διαπιστώνεται κατά τόπο και χρόνο η έλλειψη ιατρού εργασίας ή η έλλειψη διαθέσιμου ιατρού εργασίας και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσας διάταξης. Μέχρι την έκδοση της απόφασης του προηγούμενου εδαφίου, η έλλειψη ιατρού ή διαθέσιμου ιατρού βεβαιώνεται από τον ιατρικό σύλλογο, στον οποίο είναι εγγεγραμμένος ο ιατρός του Ειδικού Καταλόγου της περίπτωσης α', μετά από αίτησή του. Η βεβαίωση του προηγούμενου εδαφίου εκδίδεται μέσα σε αποκλειστική προθεσμία δέκα (10) εργάσιμων ημερών, μετά την άπρακτη παρέλευση της οποίας τεκμαίρεται η έλλειψη ιατρού ή διαθέσιμου ιατρού».
 Άρθρο 47. – Τροποποίηση της υποπαραγράφου ΙΔ.1. της παρ. ΙΔ’ του άρθρου πρώτου του Ν. 4152/13 (Α' 107). – 1. Το πρώτο και δεύτερο εδάφιο του στοιχείου 1.1 της υποπαραγράφου ΙΔ.1. της παρ. ΙΔ' του άρθρου πρώτου του Ν. 4152/13 (Α' 107) αντικαθίστανται ως εξής:
 «1.1. Η Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών και Αλλων Πόρων του Υπουργείου Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης σχεδιάζει και καταρτίζει Προγράμματα Κοινωφελούς Χαρακτήρα για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, με απασχόληση των ανέργων απευθείας σε Δήμους, Περιφέρειες και σε εποπτευόμενα από αυτούς ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ ή σε άλλες δημόσιες Υπηρεσίες όπως σε σχολεία και νοσοκομεία, σε ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ εποπτευόμενα από Υπουργεία. Ειδικά οι Δήμοι και οι Περιφέρειες με απόφαση του αρμόδιου οργάνου τους μπορούν να απασχολούν ωφελούμενους ανέργους και στα εποπτευόμενα από αυτούς ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ. Τα προγράμματα του πρώτου εδαφίου υλοποιούνται είτε με συγχρηματοδότηση από πόρους του ΕΣΠΑ είτε με συγχρηματοδότηση από πόρους του ΕΣΠΑ και εθνικούς ή άλλους πόρους είτε με χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους, όπως κάθε φορά ορίζει η κοινή υπουργική απόφαση που προβλέπεται στο στοιχείο 1.4. Για την υλοποίηση των προγραμμάτων, ο ΟΑΕΔ μπορεί να επιχορηγείται από πόρους του εθνικού και του συγχρηματοδοτούμενου σκέλους του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) ή του τακτικού προϋπολογισμού του Υπουργείου Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης με μεταφορά αντίστοιχης πίστωσης».
 Η παράγραφος 1 ισχύει και για προγράμματα που έχουν ήδη προκηρυχθεί έως την έναρξη ισχύος του παρόντος.
 Άρθρο 48. – Έναρξη ισχύος. – Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά στις επιμέρους διατάξεις του.


text:
Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: «Ξεκόλλησε» η προκήρυξη - Ξεκινούν οι αιτήσεις στο oaed.gr
 14, Ιούλιος, 2020 | 20:07
 Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: “Ξεκόλλησε” από το υπουργείο Εργασίας η προκήρυξη για 36.500 θέσεις εργασίας σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του xristika.gr και μέσα στις επόμενες ημέρες οι υπηρεσίες του ΟΑΕΔ είναι έτοιμες να την εκδώσουν και να ξεκινήσει άμεσα η υποβολή για τις αιτήσεις.
 Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: Ποιοι άνεργοι είναι ωφελούμενοι
 Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: Πώς θα υποβάλετε την αίτηση βήμα-βήμα
 Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: Αναλυτικά η δράση
 Κοινωφελής εργασία 2020 Δήμοι: Τα κριτήρια μοριοδότησης
 ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2020 ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΘΗΝΑ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΟΑΕΔ ΟΑΕΔ 2020 ΟΑΕΔ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ 2020 ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΑΙΤΗΣΗ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΑΠΟΛΑΒΕΣ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΔΗΜΟΙ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΟΑΕΔ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 2020 ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΟΑΕΔ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΑΕΔ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ 2020 ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ 2020 ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ 2020 ΟΑΕΔ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΣΕΠ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΣΕΠ 2020 ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 2020 ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ 2020 ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟ 2020 ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΔΗΜΟΥΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΔΗΜΟΥΣ 2020
 ΑΣΕΠ Προκηρύξεις 2020: Δεκάδες προσλήψεις σε Δήμους, νοσοκομεία και αρχαιολογικούς χώρους


text:
Αναμονή μηνών για το επίδομα ανεργίας στα Χανιά - Χανιώτικα Νέα
 Εως και δύο μήνες φτάνει η καθυστέρηση για την απόδοση του επιδόματος ανεργίας, παρά το γεγονός ότι ο νόμος ορίζει ότι το ανώτατο όριο είναι 37 μέρες. Αιτία, σύμφωνα με τον υπεύθυνο του ΟΑΕΔ στα Χανιά, είναι η έλλειψη προσωπικού καθώς οι εργαζόμενοι που υπάρχουν δεν μπορούν να ανταποκριθούν άμεσα στις χιλιάδες αιτήσεις που γίνονται κάθε τέλος της τουριστικής σεζόν.
 «Eκανα την αίτησή μου για το επίδομα τον Δεκέμβριο. Είμαι δηλαδή 52 ημέρες εγγεγραμμένη στον ΟΑΕΔ αλλά δεν έχει μπει το επίδομα ακόμα», σημείωσε σχετικά η Φωτεινή Κλούβα που εργάζεται εποχικά ως καμαριέρα σε ξενοδοχείο και τη συναντήσαμε χθες έξω από τα γραφεία του ΟΑΕΔ.
 Όπως τόνισε η ίδια το περιθώριο των περίπου 40 ημερών που προβλέπει ο νόμος έχει παραβιαστεί εδώ και μέρες από τον ΟΑΕΔ και η ίδια παλεύει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. «Αναγκάστηκα να έρθω σήμερα εδώ με το χαρτί μου για να απαιτήσω αυτό που δικαιούμαι. Πρέπει δηλαδή να εξαγριωθεί κανείς για να κοιτάξουν το αίτημά του;», αναρωτιέται μιλώντας στα “Χ.ν.”.
 Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν πολλοί ακόμα ξενοδοχοϋπάλληλοι που παραμένουν ακόμα χωρίς το τρίμηνο επίδομα που δικαιούνται.
 «Ειδικά όσοι κατέθεσαν μετά τις 10 Δεκεμβρίου η αναμονή φτάνει τις 50-55 ημέρες, ακόμα και 60 καθώς ο ΟΑΕΔ πληρώνει κάθε Παρασκευή», τόνισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Χανίων Μανόλης Μπαμιάκης και πρόσθεσε πως η λύση για να μειωθεί ο χρόνος αναμονής είναι να γίνεται η διαδικασία ηλεκτρονικά. «Εγώ δεν βλέπω άλλη λύση. Ή να γίνεται ηλεκτρονικά ή να πάρουν εποχικούς. Αλλιώς θα ταλαιπωρούμαστε 50 χρόνια!», συμπλήρωσε ο κ. Μπαμιάκης.
 «Την Παρασκευή θα καταβληθούν και τα τελευταία επιδόματα και στους υπόλοιπους ξενοδοχοϋπαλλήλους», ανέφερε ο υπεύθυνος του ΟΑΕΔ όταν του θέσαμε το πρόβλημα.
 Οι καθυστερήσεις που παρατηρούνται όπως επεσήμανε οφείλονται στις χιλιάδες αιτήσεις που δέχεται ο Οργανισμός κάθε χρόνο την εποχή που κλείνουν τα ξενοδοχεία. Φέτος ο αριθμός μόνο των εποχικά ανέργων που έλαβε ΟΑΕΔ ανήλθε στις 12.000, όπως είπε. «Πέρα όμως από αυτούς, οι υπάλληλοι έχουν να εξυπηρετήσουν κι όλες τις άλλες περιπτώσεις, κάρτες ανεργίας, προγράμματα κ.λπ. Πώς να τα βγάλουμε πέρα; Οι 22 υπάλληλοι που έχουμε δεν φτάνουν», τόνισε και συμπλήρωσε ότι το ίδιο πρόβλημα παρατηρείται και σε όλες τις άλλες τουριστικές περιοχές της χώρας.
 Στην παρατήρησή μας ότι η νομοθεσία θέτει ένα όριο στην καθυστέρηση ο υπεύθυνος του ΟΑΕΔ παραδέχθηκε ότι ο νόμος μιλάει για 37 ημέρες όμως είναι αδύνατον να τηρηθεί αυτή η προθεσμία λόγω της έλλειψης προσωπικού: «Δεν πληρώνουμε σε 37, πληρώνουμε σε 57 ημέρες. Δεν είναι νόμιμο αυτό. Όμως σκεφτείτε ότι στον Βόλο που έχουν μόνο 3.000 αιτήσεις πληρώνουν σε 2 μήνες».
 Σημείωσε, δε, ότι οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν απογεύματα ή και Σάββατα ακόμα για να τρέξουν τις αιτήσεις των εποχικά ανέργων. «Χρειαζόμαστε μια ενίσχυση, έστω εποχική, με τοποθέτηση συμβασιούχων τους χειμερινούς μήνες ώστε να βγαίνει πιο γρήγορα η δουλειά», σημείωσε ο προϊστάμενος του ΟΑΕΔ στα Χανιά και τόνισε ότι αύριο, Παρασκευή, θα πληρωθούν και οι τελευταίοι δικαιούχοι.
 επίδομα ανεργίας υποστελέχωση ΟΑΕΔ
 [Adreas] ~ ~ ~ Απάντηση
 Σε πολλούς


text:
Κωδικας Δήμων και Κοινοτήτων – Σελίδα 2 – Υπουργείο Εσωτερικών
 29.12.2010 Αρ. Πρ. 49 Λειτουργία Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων
 14.12.2010 Αρ. Πρ. 41 Ορκωμοσία των αιρετών των Δήμων εγκατάσταση των νέων αρχών και εκλογή μελών των συλλογικών οργάνων των Δήμων και των μονομελών οργάνων διοίκησης των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων και ορισμός Αντιδημάρχων.
 10.12.2010 Αρ. Πρ. 66889 Καταβολή ασφαλιστικών εισφορών αιρετών που η θητεία τους λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι οποίοι επέλεξαν έξοδα παράσταση.
 28.01.2010 Αρ. Πρ. 5493 Απόσπαση αιρετού σύμφωνα με το άρθρο 139 παρ.8 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΔΚ)
 21.01.2010 Αρ. Πρ. 1 Σύνθεση της Ειδικής Επιτροπής για την εξέταση προσφυγών κατά πράξεων του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας
 16.11.2009 Αρ. Πρ. 48 Αναστολή λειτουργίας της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006
 29.05.2009 Αρ. Πρ. 27 Εφαρμογή νέας Υπουργικής Απόφασης (28492/2009 ΦΕΚ Β ́931) για τη λειτουργία των παιδικών χαρών των Δήμων και Κοινοτήτων
 07.11.2008 Αρ. Πρ. 45 Αποστολή της υπ’ αριθ. 484/2008 γνωμοδότησης του ΝΣΚ.
 12.06.2008 Αρ. Πρ. 27 Διαπίστωση του ασυμβιβάστου προϊσταμένου οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης ή Γενικής Διεύθυνσης και αιρετού των ΟΤΑ α’ βαθμού (Γνωμοδότηση 255/ 2008 ΝΣΚ).
 13.03.2008 Αρ. Πρ. 14 Υποχρέωση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας προς έκδοση διαπιστωτικού χαρακτήρα απόφασης για την τεκμαιρόμενη νομιμότητα των αποφάσεων των ΟΤΑ α ́ βαθμού κατά την άσκηση ελέγχου νομιμότητάς τους (Γνωμοδότηση 34/ 2008 ΝΣΚ).
 27.11.2007 Αρ. Πρ. 72 Εφαρμογή νέας Κοινής Υπουργικής Απόφασης (36873/2007 Β ́1364) για τη λειτουργία των παιδότοπων.
 31.07.2007 Αρ. Πρ. 50 Τίτλοι υπηρεσιών και σφραγίδες των ΟΤΑ α ́ και β ́ βαθμού καθώς και των νπδδ και ιδρυμάτων αυτών.
 27.07.2007 Αρ. Πρ. 48 Χαρακτήρας συνεδρίασης δημοτικού συμβουλίου για την ανάδειξη των μελών του προεδρείου και της δημαρχιακής επιτροπής (Γνωμοδότηση 234/ 2007 ΝΣΚ).
 24.07.2007 Αρ. Πρ. 47 Ανεξαρτητοποίηση δημοτικών συμβούλων (Γνωμοδότηση 244/ 2007 ΝΣΚ).


text:
Εισήγηση περί θρησκευτικής ελευθερίας | Curia.gr
 Γράφει ο Δημήτριος Α. Κούρτης, Δικηγόρος, ΜΔΕ Διεθν.Δ.
 Το παρόν συνιστά γραπτή αποτύπωση τεσσάρων εισηγήσεων του γράφοντος (Άνοιξη 2011) στα πλαίσια ενημερωτικού σεμιναρίου περί Θρησκ. Ελευθερίας.
 I. Οντολογία και χρόνος: σταθερές και μεταβλητές της έννοιας της θρησκευτικής ελευθερίας
 Ουδείς δύναται να εκκινήσει ομιλών περί θρησκευτικής ελευθερίας, εάν ασφαλώς επιθυμεί να περιλάβει στο λόγο του ψήγματα ορθότητος – ή έστω επιστημολογικής συνεπείας – εάν προηγουμένως δεν υπαινιχθεί – ακόμη και κατ’ ελάχιστον – εκείνον τον εννοιολογικό τόπο, εν ω συμβιοί επί μακρώ η ελευθερία αφ’ ενός κι η θρησκευτικότητα αφ’ ετέρου. Ο λόγος αφορά ασφαλώς το θρησκευτικό φαινόμενο· η θρησκευτικότητα και η απήχηση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας του θείου στην κοινωνική πραγματικότητα αποτελεί, in vero, ζήτημα αναγόμενο στις απαρχές της ανθρώπινης νόησης[1]. Η αναφορά, ασφαλώς, σε «θρησκευτικό φαινόμενο» ή «φαινόμενο της θρησκείας»[2] αποτελεί εφεύρημα της νεωτερικότητας. Ωστόσο, ήδη από τους προσωκρατικούς η έννοια του θείου και – συνακολούθως – η εναγώνια προσπάθεια του ανθρώπου να πειραθεί τούτου μέσω ποικίλων πρακτικών και διδασκαλιών αποτελεί τόπο κοινό τοις πάσι[3].
 Η πρώτη, ενστικτώδης σχεδόν, αντίδραση των αρχαίων νομοθετών – εν όψει και του θεσφάτου (κατά βάση) του νομοθετικού τους έργου – ήταν η τιμώρηση του αντιθρησκευτικού φρονήματος, τακτική η οποία με αξιώσεις καταφάσεώς της ως οντολογικής σταθεράς του λογικού εκείνου τόπου, ο οποίος δημιουργείται μεταξύ της τομής θρησκευτικού φαινομένου κι ετερονόμου εξαναγκαστής ρυθμίσεως, είναι παρούσα ήδη από τις απαρχές της ίδιας της έννοιας του νόμου. Ο Γιαχβέ παραδίδει σχετική εντολή στον Μωϋσή[4]· για τον δε αρχαίο ελληνικό κόσμο, η ύβρις αποτελούσε σοβαρότατο ποινικό αδίκημα, δη δε όχι μόνον διά την θεοσεβή Αθηναίων Πολιτεία, η οποία ας υπομνησθεί ότι κατεδίκασε τον Σωκράτη εφ’ ύβρει σε τίμιο θάνατο διά κωνείου[5], καίτοι ο συχνότερος τρόπος θανάτου διά τους βλασφήμους ήταν ο αποτυμπανισμός[6]. Το κλασικό ρωμαϊκό δίκαιο δεν εγνώριζε την έννοια της βλασφημίας, αλλ’ εκείνην της προδοσίας, κι ως τέτοια υπελαμβάνετο η pro diis audacia, ενώ οι κεφαλικές ποινές επί των σχετικών αδικημάτων δεν παραλλάσσουν ούτε εντός του παραδοσιακού ισλαμικού δικαίου, καίτοι ούτε το Κοράνιο ούτε η Χαντίθ προβλέπουν το σχετικό αδίκημα, αλλά τούτο διεπλάσθη υπό των ιεροδικών, ήδη εκ των πρώτων χρόνων εφαρμογής της Σαρία[7]. Τέλος το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο αντιμετώπιζε την βλασφημία ως παράνοια κι αίρεση[8], ενώ το βρετανικό δίκαιο – ήδη από της υστέρου του Danelaw εποχής – αντιμετώπιζε την βλασφημία ως ποινικώς κολάσιμη πράξη, νομολογιακώς διαπλασθείσα[9], καταργηθείσα δε μόλις τον Ιούλιο του 2008, διά της Criminal Justice and Immigration Act· η κοιτίδα, τώρα, των γερμανοφώνων ποινικοδικαιϊκών ρυθμίσεων, ήτοι η Constitutio Criminalis Carolina επεφύλασσε, επίσης, ποινή θανάτου διά τους Gotteslästerer (βλασφήμους)[10]
 Ούτως, όμως, εχόντων των πραγμάτων ο κοινός νους πειθαναγκάζει στη διατύπωση της ακολούθου σκέψεως· εάν η λελογισμένη και μονοπωλιακή κρατική βία του νόμου μονίμως περιφρουρούσε – ως τουλάχιστον συνάγεται επί τη βάσει των ως άνω λεχθέντων – το θρησκευτικό συναίσθημα των πολλών ή την οίκοθεν υπεροχή αυτής ως και της επισήμου – μεταξύ άλλων και θρησκευτικής – ιδεολογίας, τότε ποια ήταν εκείνη η κρίσιμος ιστορική στιγμή, εκείνος ο τόπος ή το δεσμευτικό κείμενο το οποίο – ωσάν καινοφανής


text:
αστήρ – εισήγαγε τη νομική σκέψη και φιλοσοφία στην terra incognita της θρησκευτικής ελευθερίας. Η εύλογη τούτη απορία, αποτελεί αφόρμηση επί πραγματεύσει της οντολογικής μεταβλητής του εξεταζομένου ζητήματος, ήτοι του χρόνου ως συνιστώσα της εννοίας της θρησκευτικής ελευθερίας.
 Αντικείμενο της περιωνύμου τούτης ελευθερίας, ακόμη κι υπό το ισχύον αρθρ. 13 Συντ., απετέλεσε επί μακρώ η stricto sensu θρησκεία, η καλουμένη στην επιστήμη fides sacra εν αντιδιαστολή προς την fides conscientiae, ήτοι την εσωτερική εκείνη πεποίθηση, δοξασία ή θεωρητική σύλληψη την οποία κάθε πρόσωπο μετέρχεται προκειμένου να προαντιληφθεί – ήτοι να πειραθεί (προ της κατασταλάξεως ή υιοθετήσεως ορισμένης διδασκαλίας ή δόγματος) – του ίδιου του φαινομένου της θρησκευτικότητος[11]. Αυτή, λοιπόν, η στενώς νοουμένη θρησκεία απετέλεσε αντικείμενο ρυθμίσεως, επί σκοπώ ελευθερώσεως (liberatio religiosa, ως ελέγετο υπό των θιασωτών του νομικού σχολαστικισμού) σειράς νομικών κειμένων, εξ ων εντός του παρόντος θα περιορισθούμε στην grosso modo αναφορά ορισμένων – μάλλον των σπουδαιοτέρων – τα οποία και διεμόρφωσαν, προϊόντος του χρόνου, το εννοιολογικό και κανονιστικό περιεχόμενο της θρησκευτικής ελευθερίας. Ειδικότερα μεταξύ των νομικών τούτων κειμένων, τα οποία αναφέρονται συλλήβδην υπό τον terminus technicus Edicta Toleranciae, αξίζει να αναφερθούν τα ακόλουθα:
 Edictum Mediolanense (313): το Ήδικτο τούτο των Flavius Valerius Aurelius Constantinus, ο οποίος συνεβλήθη ως duomvir partis occidentis Imperii Romanorum (δύαρχος του δυτικού τμήματος Αυτοκρατορίας Ρωμαίων) μετά του Gaius Valerius Licinianus Licinius, ο οποίος συνεβλήθη ως duumvir partis orientis Imperii Romanorum (δύαρχος του ανατολικού τμήματος Αυτοκρατορίας Ρωμαίων) διεκήρυσσε το status ανοχής το οποίο εφ’ εξής, κατά τους λόγους των Καισάρων, προσεκτάτο η χριστιανική θρησκεία, τον τερματισμό των εξαπολυθέντων διωγμών, την επιστροφή της δημευθείσης περιουσίας των χριστιανών – είτε ατομικώς είτε ως καθιδρυμάτων –, ενώ τέλος – κι εδώ ίσως κείται η σημασία του Ηδίκτου τούτου ως λίκνου της εννοίας της tolerancia – οι Δύαρχοι εξέφρασαν την ακλόνητο απόφασή τους προς παραχώρηση ελευθερίας περί την επιλογή του θρησκεύματος κατά το βούλεσθαι (daremus et christianis, et omnibus liberam potestatem sequendi religionem, quam quisque voluisset), ανεξαρτήτως της θρησκευτικής ταυτότητος του προσώπου, ως χριστιανού ή μη (et christianis, et omnibus). Το Ήδικτο των Μεδιολάνων διατήρησε, έστω τύποις, την ισχύ του, έως την κατάργησή του – solemnis verbis – διά του Edictum Thessalonicae (vel Edictum Cunctos populos), ήτοι του Ηδίκτου των triumvires (τριάρχων) Flavius Theodosius, Flavius Gratianus και Flavius Valentinianus, εν έτει 380, δι’ ου επεβλήθη ως επίσημος θρησκεία συμπάντων των εθνών των υποκειμένων εις την επιείκεια και μετριοφροσύνη των Καισάρων (Cunctos populos, quos clementiae nostrae regit temperamentum), η παραδοθείσα τοις Ρωμαίοις υπό του Αποστόλου Πέτρου πίστις, η οποία ες αεί διαφυλάσσεται υπό των επισκόπων Ρώμης και Αλεξανδρείας (in tali volumus religione versari, quam divinum Petrum apostolum tradidisse Romanis religio usque ad nunc ab ipso insinuata declarat quamque pontificem Damasum sequi claret et Petrum Alexandriae episcopum virum apostolicae sanctitatis), ενώ όσοι άφρονες δεν ασπασθούν την ευαγγελική και αποστολική αλήθεια περί Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, ομοουσίων εν μεγαλειότητι, και δεν αναλάβουν τον τίτλο του καθολικού χριστιανού, θα καταδικασθούν ως αιρετικοί και δεν θα χαίρουν οι συναγωγές τους την περί εκκλησιών επιφυλαττομένη προστασία, η δε τιμωρία τους εκτός από αιώνια κατά


text:
το θείο νόμο, θα είναι – συμφώνως προς το θέλημα των Ουρανών – και άμεση κατά τον κοσμικό νόμο, τον οποίον οι Καίσαρες απεφάσισαν να επιβάλουν (hoc est, ut secundum apostolicam disciplinam evangelicamque doctrinam patris et filii et spiritus sancti unam deitatem sub pari maiestate et sub pia trinitate credamus. Hanc legem sequentes Christianorum catholicorum nomen iubemus amplecti, reliquos vero dementes vesanosque iudicantes haeretici dogmatis infamiam sustinere nec conciliabula eorum ecclesiarum nomen accipere, divina primum vindicta, post etiam motus nostri, quem ex caelesti arbitro sumpserimus, ultione plectendos).
 Edictum de Saracinis Regni Siciliae (1196): Το Ήδικτο τούτο εξεδόθη υπό του Rex Siciliae, Rex Hierosolymae, Rex Germanicus et Imperator Romanus Fridericus (vel Federicus) II, (1194-1250), τον οποίον οι σύγχρονοί του αποκαλούσαν Stupor Mundi vel Puer Apuliae (το Θαύμα του Κόσμου ή ο Νεανίας εξ Απουλίας). Το παρωνύμιο Stupor Mundi, οφείλεται εν μέρει στην ανοχή (την επιλεγομένη tolerancia federica), την οποία επέδειξε έναντι των διαφόρων θρησκευτικών τάσεων και διδασκαλιών, όχι μόνον εντός του corpus christianitatis, αλλά κι έναντι θρησκειών, οι οποίες αποτελούσαν ήδη αιρέσεις κατά το συνοδικό δίκαιο. Το Ήδικτο περί των Σαρακηνών του Βασιλείου της Σικελίας, επέτρεψε όχι μόνον την εγκατάσταση των Μουσουλμάνων Σαρακηνών στο – ούτως ή άλλως πολυεθνικό – σικελικό βασίλειο, αλλά προχώρησε περαιτέρω στην ενσωμάτωση τούτων μεταξύ των τάξεων του περιωνύμου τότε χριστιανικού στρατού της Σικελίας (Corpora Cohortum Militum Christianorum Regni Siciliae). Εν προκειμένω δε επισημαντέον ότι οι ως άνω ενέργειες ήταν ήδη αρκετές για να καταδικασθεί ο Γερμανός Αυτοκράτωρ ως αιρετικός (όπερ και εγένετο, καθώς η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας στη Λυόν υπό τον νεοεκλεγέντα Ποντίφικα Ιννοκέντιο Ι εκήρυξε τον Φρειδερίκο άφρονα, σχισματικό όμοιο των Καισάρων του Βυζαντίου, φίλο του Σουλτάνου της Βαβυλώνας κι εθισμένο στα έθιμα των Σαρακηνών, σοδομιστή κατ’ εξακολούθηση, συλλήβδην αιρετικό κι έκπτωτο άρχοντα ενώπιον Θεού και ανθρώπων[12]). Εν τούτοις, ο Αυτοκράτωρ όχι μόνον δεν μετεμελήθη, αλλά – αντ’ αυτού – επέτρεψε στους Σαρακηνούς την ανέγερση τεμένους (ius ad Ecclesiam Saracinam construendam), κτίσμα το οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε ως Σαρακηνή Εκκλησία, ενώ προς προστασία τούτων προέβη σε χορήγηση ισοβίου ανοσίας (per vitam immunitas) στον παπικό αφορισμό των εν γένει Μουσουλμάνων ως αιρετικών (excommunicatio sicut hereticos). Δύο έτη αργότερα (1198) η ισχύς του ως άνω Ηδίκτου επεξετάθη στους Εβραίους και πάσης φύσεως Βυζαντινούς υπηκόους του (Decretum de Iudaeis et omnibus Byzantinis, qui sub nostrae Maiestate sunt)[13], γι’ αυτό – άλλωστε – κι ο Dante Alighieri του επεφύλαξε εξέχουσα θέση στον έκτο κύκλο της Inferno του, τον τόπο όπου οι αιρετικοί καίγονται στους τάφους τους[14].
 Pactum Pacis Augustanae (Augsburger Reichs– und Religionsfrieden, 1555): Η ιστορία της Δυτικής Ευρώπης, σχεδόν έως τις απαρχές του Αιώνα των Φώτων, βρίθει θρησκευτικών πολέμων και αψιμαχιών, λιγότερο ή περισσότερο γνωστών τοις πολλοίς, πάντοτε όμως εξ ίσου αιματηρών και βλαπτικών δι’ αμφότερα τα διεστώτα μέρη. Η tolerancia federica είχε μάλλον άδοξο τέλος, καθώς ο Successor Petri, Pontifex Maximus et Episcopus Universalis Innocentius I, όχι μόνον ενίκησε κατά κράτος τον Αυτοκράτορα, αλλά έθεσε διά παντώς τέρμα στη δυναστεία των Ιταλών Καισαριδών. Η έντονη ανάμιξη της Sedes Romana στα πολιτειακά, πολιτικά και διοικητικά