text:
ημερήσιων εκπομπών. Επί τουλάχιστον 6 ώρες εντός αυτής της περιόδου, το όχημα υποβάλλεται σε εμποτισμό σε θερμοκρασία 293 K ± 2 K (20 °C ± 2 °C).
 5.7. Ημερήσια δοκιμή
 5.7.1. Το υπό δοκιμή όχημα υποβάλλεται σε έναν κύκλο θερμοκρασίας περιβάλλοντος σύμφωνα με τις τιμές του πίνακα στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος με μέγιστη απόκλιση ± 2 K ανά πάσα στιγμή. Η μέση απόκλιση της θερμοκρασίας από τις τιμές του πίνακα, υπολογιζόμενη βάσει της απόλυτης τιμής κάθε μετρώμενης απόκλισης, δεν υπερβαίνει τον ± 1 K. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος μετράται τουλάχιστον ανά λεπτό. Ο κύκλος των θερμοκρασιών αρχίζει όταν ο χρόνος Tέναρξης = 0, όπως καθορίζεται στην παράγραφο 5.7.6 του παρόντος παραρτήματος.
 5.7.2. Ο θάλαμος μετρήσεων καθαρίζεται για αρκετά λεπτά αμέσως πριν από τη δοκιμή έως ότου επιτευχθεί σταθερή κατάσταση στο εσωτερικό του. Κατά το διάστημα αυτό λειτουργεί/-ούν και ο/οι ανεμιστήρας/-ες ανάμειξης του αέρα του θαλάμου.
 5.7.3. Το υπό δοκιμή όχημα, με σβησμένο κινητήρα και με ανοικτά τα παράθυρα και τον/τους χώρο/-ους αποσκευών, μετακινείται στον θάλαμο μετρήσεων. Ο/Οι ανεμιστήρας/-ες ανάμειξης ρυθμίζεται/-ονται έτσι ώστε η ταχύτητα κυκλοφορίας του αέρα κάτω από τη δεξαμενή καυσίμου του υπό δοκιμή οχήματος να διατηρείται στα 8 km/h τουλάχιστον.
 5.7.4. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του προσδιορίζεται αμέσως πριν από τη δοκιμή.
 5.7.5. Οι πόρτες του θαλάμου κλείνονται και σφραγίζονται αεροστεγώς.
 5.7.6. Εντός 10 λεπτών από το κλείσιμο και το σφράγισμα των θυρών, μετρώνται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση και λαμβάνονται οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti για την ημερήσια δοκιμή. Το σημείο αυτό χαρακτηρίζεται ως χρόνος Τέναρξης = 0.
 5.7.7. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του προσδιορίζεται αμέσως πριν από το πέρας της δοκιμής.
 5.7.8. Η περίοδος δειγματοληψίας εκπομπών τελειώνει 24 ώρες ± 6 λεπτά μετά την έναρξη της αρχικής δειγματοληψίας, όπως προβλέπεται στην παράγραφο 5.7.6 του παρόντος παραρτήματος. Ο χρόνος που μεσολαβεί καταγράφεται. Η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση μετρώνται και λαμβάνονται οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της παραγράφου 6 του παρόντος παραρτήματος. Έτσι ολοκληρώνεται η διαδικασία της δοκιμής εκπομπής εξαερούμενων καυσίμων.
 6. ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
 6.1. Με τις δοκιμές για τις εκπεμπόμενες αναθυμιάσεις που περιγράφονται στην παράγραφο 5 του παρόντος παραρτήματος μπορούν να υπολογιστούν οι εκπομπές υδρογονανθράκων στις φάσεις της ημερήσιας δοκιμής και της δοκιμής θερμού εμποτισμού. Οι απώλειες λόγω εξάτμισης σε κάθε φάση υπολογίζονται χρησιμοποιώντας τις αρχικές και τελικές τιμές συγκέντρωσης υδρογονανθράκων, θερμοκρασίας και πίεσης μέσα στον θάλαμο, μαζί με τον καθαρό όγκο του θαλάμου. Για τον υπολογισμό χρησιμοποιείται ο κατωτέρω τύπος:
 Όπου:
 MHC
 =
 μάζα υδρογονανθράκων, σε γραμμάρια,
 MHC,out
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που διαφεύγει από τον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 MHC,i
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που εισέρχεται στον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 CHC
 =
 μετρώμενη συγκέντρωση υδρογονανθράκων στον θάλαμο (όγκος ppm σε ισοδύναμο C1),
 V
 =
 καθαρός όγκος του θαλάμου σε κυβικά μέτρα, διορθωμένος κατά τον όγκο του οχήματος


text:
με ανοικτά παράθυρα και χώρο αποσκευών. Εάν ο όγκος του οχήματος δεν είναι προσδιορισμένος, τότε αφαιρείται όγκος ίσος με 1,42 m3.
 T
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος του θαλάμου, σε K,
 P
 =
 βαρομετρική πίεση, σε kPA,
 H/C
 =
 λόγος υδρογόνου προς άνθρακα,
 k
 =
 1,2 · (12 + H/C).
 Όπου:
 i
 =
 είναι η αρχική ένδειξη (τιμή),
 f
 =
 είναι η τελική ένδειξη (τιμή),
 H/C
 =
 λαμβάνεται ίσος με 2,33 για τις απώλειες ημερήσιας δοκιμής,
 H/C
 =
 λαμβάνεται ίσος με 2,20 για τις απώλειες θερμού διαποτισμού.
 6.2. Συνολικά αποτελέσματα της δοκιμής
 Οι συνολικές εκπομπές υδρογονανθράκων για το όχημα προσδιορίζονται με τον τύπο:
 Mσυνολική = MDI + MHS
 Όπου:
 Mσυνολική
 =
 συνολική μάζα εκπομπών του οχήματος (γραμμάρια),
 MDI
 =
 μάζα εκπομπών υδρογονανθράκων στην ημερήσια δοκιμή (γραμμάρια),
 MHS
 =
 μάζα εκπομπών υδρογονανθράκων στη δοκιμή θερμού εμποτισμού (γραμμάρια).
 7. ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
 7.1. Για τις δοκιμές ρουτίνας στο τέρμα της γραμμής παραγωγής, ο κάτοχος της έγκρισης μπορεί να αποδείξει τη συμμόρφωση ενεργώντας δειγματοληψία στα οχήματα, η οποία πρέπει να πληροί τις ακόλουθες απαιτήσεις.
 7.2. Δοκιμή για διαρροή
 7.2.1. Απομονώνονται οι αεραγωγοί που οδηγούν από το σύστημα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα.
 7.2.2. Στο σύστημα καυσίμου εφαρμόζεται πίεση 370 mm ± 10 mm υδατοστήλης.
 7.2.3. Αφήνεται να σταθεροποιηθεί η πίεση πριν από την απομόνωση του συστήματος καυσίμου από την πηγή επιβολής της πίεσης.
 7.2.4. Μετά την απομόνωση του συστήματος καυσίμου, δεν σημειώνεται πτώση της πίεσης πάνω από 50 mm υδατοστήλης εντός 5 λεπτών.
 7.3. Δοκιμή για εξαερισμό
 7.3.1. Απομονώνονται οι αεραγωγοί που οδηγούν από το σύστημα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα.
 7.3.2. Στο σύστημα καυσίμου εφαρμόζεται πίεση 370 mm ± 10 mm υδατοστήλης.
 7.3.3. Αφήνεται να σταθεροποιηθεί η πίεση πριν από την απομόνωση του συστήματος καυσίμου από την πηγή επιβολής της πίεσης.
 7.3.4. Τα στόμια εξαερισμού των αεραγωγών που οδηγούν από τα συστήματα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα ρυθμίζονται ώστε να αποκατασταθούν οι συνθήκες παραγωγής.
 7.3.5. Η πίεση του συστήματος καυσίμου πέφτει σε τιμή κάτω των 100 mm υδατοστήλης σε χρονικό διάστημα μεταξύ 30 δευτερολέπτων και 2 λεπτών.
 7.3.6. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, η λειτουργική ικανότητα εξαερισμού μπορεί να επιδειχθεί με ισοδύναμη εναλλακτική διαδικασία. Η συγκεκριμένη διαδικασία επιδεικνύεται από τον κατασκευαστή στην τεχνική υπηρεσία κατά τη διάρκεια των διατυπώσεων για την έγκριση τύπου.
 7.4. Δοκιμή εξαέρωσης
 7.4.1. Στο στόμιο εισόδου του συστήματος εξαέρωσης προσαρμόζεται διάταξη ικανή να ανιχνεύει ροή αέρα στον βαθμό του 1,0 λίτρου ανά λεπτό και μέσω στραγγαλιστικής βαλβίδας συνδέεται στο στόμιο εισόδου του συστήματος εξαέρωσης δοχείο υπό πίεση με επαρκές μέγεθος ώστε να ασκεί αμελητέα επίδραση στο σύστημα εξαέρωσης ή διαφορετικά
 7.4.2. ο κατασκευαστής μπορεί να χρησιμοποιήσει ροόμετρο της επιλογής του, εφόσον αυτό γίνεται αποδεκτό από την αρχή έγκρισης τύπου.
 7.4.3. Το όχημα υποβάλλεται σε λειτουργία κατά τρόπο ώστε να ανιχνεύεται κάθε τυχόν σχεδιαστικό χαρακτηριστικό του συστήματος εξαέρωσης που θα μπορούσε να περιστείλει τη λειτουργία του, ενώ σημειώνονται και οι σχετικές συνθήκες.
 7.4.4. Ενόσω λειτουργεί ο κινητήρας υπό τους όρους που αναφέρονται στην παράγραφο 7.4.3 του παρόντος παραρτήματος, προσδιορίζεται η ροή αέρα ως εξής:
 7.4.4.1. Με ενεργοποίηση της διάταξης που αναφέρεται

type: contracts

jurisdiction: EU


text:
στην παράγραφο 7.4.1 του παρόντος παραρτήματος σε πτώση πίεσης από την ατμοσφαιρική σε επίπεδο που να δείχνει ότι όγκος 1,0 λίτρου αέρα διοχετεύθηκε εντός 1 λεπτού στο σύστημα ελέγχου της εκπομπής καυσαερίων· ή
 7.4.4.2. εάν χρησιμοποιείται εναλλακτικό όργανο μέτρησης της ροής, γίνεται ανάγνωση τιμής τουλάχιστον 1,0 λίτρου ανά λεπτό.
 7.4.4.3. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτική διαδικασία δοκιμής εξαέρωσης, εάν η εν λόγω διαδικασία έχει παρουσιαστεί στην τεχνική υπηρεσία και έχει γίνει δεκτή κατά τη διάρκεια των διατυπώσεων για την έγκριση τύπου.
 7.5. Η αρμόδια για την έγκριση τύπου αρχή μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελέγχει τις μεθόδους ελέγχου συμμόρφωσης που εφαρμόζονται σε κάθε παραγωγική μονάδα.
 7.5.1. Ο επιθεωρητής οφείλει να λάβει επαρκώς μεγάλο δείγμα από τη σειρά παραγωγής.
 7.5.2. Ο επιθεωρητής μπορεί να υποβάλει σε δοκιμή τα οχήματα αυτά, εφαρμόζοντας τις διατάξεις της παραγράφου 7.1 του παρόντος παραρτήματος.
 7.6. Εάν δεν πληρούνται οι απαιτήσεις της παραγράφου 7.5 του παρόντος παραρτήματος, η αρχή έγκρισης τύπου διασφαλίζει τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την αποκατάσταση της συμμόρφωσης της παραγωγής το ταχύτερο δυνατόν.
 Προσάρτημα 1
 Βαθμονόμηση του εξοπλισμού για τη δοκιμή εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων
 1. ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗΣ
 1.1. Πριν χρησιμοποιηθούν για πρώτη φορά, όλα τα όργανα βαθμονομούνται και στη συνέχεια η βαθμονόμηση επαναλαμβάνεται όσο συχνά απαιτείται, και οπωσδήποτε κατά τον μήνα που προηγείται της δοκιμής για έγκριση τύπου. Οι προς χρήση μέθοδοι βαθμονόμησης περιγράφονται στο παρόν προσάρτημα.
 1.2. Κανονικά χρησιμοποιείται η σειρά θερμοκρασιών που αναφέρεται πρώτη. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά και η σειρά θερμοκρασιών που είναι μέσα σε αγκύλες.
 2. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ
 2.1. Αρχικός προσδιορισμός του εσωτερικού όγκου του θαλάμου
 2.1.1. Πριν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά ο θάλαμος, προσδιορίζεται ο εσωτερικός όγκος του με τον τρόπο που περιγράφεται κατωτέρω:
 Μετρώνται προσεκτικά οι εσωτερικές διαστάσεις του θαλάμου, λαμβάνοντας υπόψη και τυχόν ανωμαλίες που οφείλονται π.χ. σε διαγώνιες αντηρίδες. Ο εσωτερικός όγκος του θαλάμου προσδιορίζεται από αυτές τις μετρήσεις.
 Στην περίπτωση των θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος σταθεροποιείται με μάνταλα σε ορισμένο όγκο ενώ διατηρείται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος 303 K (30 °C) [302 K (29 °C)]. Ο ονομαστικός αυτός όγκος είναι δυνατόν να αναπαράγεται με ανοχή ± 0,5 % ως προς την δηλωμένη τιμή.
 2.1.2. Ο καθαρός εσωτερικός όγκος προσδιορίζεται αφαιρώντας 1,42 m3 από τον εσωτερικό όγκο του θαλάμου. Εναλλακτικά, αντί των 1,42 m3 επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί ο όγκος του υπό δοκιμή οχήματος με τον χώρο αποσκευών και τα παράθυρα ανοιχτά.
 2.1.3. Ο θάλαμος ελέγχεται όπως προβλέπεται στην παράγραφο 2.3 του παρόντος προσαρτήματος. Εάν η μάζα προπανίου δεν συμφωνεί με τη διοχετευόμενη μάζα με ανοχή ± 2 %, τότε γίνεται σχετική διόρθωση.
 2.2. Προσδιορισμός των εκπομπών από το περιβάλλον του θαλάμου
 Με τη διαδικασία αυτή ελέγχεται μήπως τυχόν ο θάλαμος περιέχει υλικά που εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων. Ο έλεγχος αυτός διενεργείται κατά τη στιγμή που τίθεται σε χρήση ο θάλαμος, έπειτα από κάθε εργασία στο εσωτερικό του που ενδέχεται να επηρεάσει τις εσωτερικές εκπομπές, και με συχνότητα τουλάχιστον μία φορά ετησίως.
 2.2.1. Οι θάλαμοι μεταβλητού όγκου επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται με ή χωρίς μανδάλωση, όπως περιγράφεται στην παράγραφο


text:
2.1.1 του παρόντος προσαρτήματος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος διατηρείται στους 308 K ± 2 K (35 °C ± 2 °C) [309 K ± 2 K (36 °C ± 2 °C)], καθ' όλο το 4ωρο χρονικό διάστημα που αναφέρεται κατωτέρω.
 2.2.2. Η εργασία στους θαλάμους σταθερού όγκου πραγματοποιείται με κλειστά τα στόμια εισόδου και εξόδου του αέρα. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος διατηρείται στους 308 K ± 2 K (35 °C ± 2 °C) [309 K ± 2 K (36 °C ± 2 °C) καθ' όλο το 4ωρο χρονικό διάστημα που αναφέρεται κατωτέρω.
 2.2.3. Ο θάλαμος επιτρέπεται να σφραγίζεται και ο ανεμιστήρας ανάμειξης να λειτουργεί για χρονική περίοδο έως 12 ωρών πριν αρχίσει η 4ωρη περίοδος δειγματοληψίας για το περιβάλλον του θαλάμου.
 2.2.4. Ο αναλυτής (εφόσον απαιτείται) βαθμονομείται, στη συνέχεια μηδενίζεται και προσδιορίζεται το εύρος της κλίμακάς του.
 2.2.5. Ο θάλαμος υποβάλλεται σε διαδικασία εξαερισμού έως ότου να ληφθεί σταθερή ένδειξη για τους υδρογονάνθρακες. Ο ανεμιστήρας ανάμειξης τίθεται σε λειτουργία εάν δεν λειτουργεί ήδη.
 2.2.6. Ο θάλαμος σφραγίζεται και μετράται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων στο περιβάλλον του θαλάμου, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι αρχικές ενδείξεις CHCi, Pi, Ti που χρησιμοποιούνται στον υπολογισμό για το περιβάλλον του θαλάμου.
 2.2.7. Ο θάλαμος αφήνεται σε ηρεμία επί τέσσερις ώρες, ενώ λειτουργεί ο ανεμιστήρας ανάμειξης.
 2.2.8. Μετά την πάροδο των τεσσάρων ωρών, μετράται η συγκέντρωση των υδρογονανθράκων στον θάλαμο, χρησιμοποιώντας τον ίδιο αναλυτή. Μετρώνται επίσης η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Αυτές είναι οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf.
 2.2.9. Υπολογίζεται η μεταβολή της μάζας των υδρογονανθράκων μέσα στον θάλαμο καθ' όλη τη διάρκεια της δοκιμής, σύμφωνα με την παράγραφο 2.4 του παρόντος προσαρτήματος, η οποία δεν υπερβαίνει το 0,05 g.
 2.3. Βαθμονόμηση και δοκιμή κατακράτησης υδρογονανθράκων στον θάλαμο
 Με τη βαθμονόμηση και τη δοκιμή κατακράτησης υδρογονανθράκων στον θάλαμο ελέγχεται ο όγκος που υπολογίζεται βάσει της παραγράφου 2.1 του παρόντος προσαρτήματος, ενώ επίσης μετράται και ο ρυθμός τυχόν διαφυγών. Ο ρυθμός διαφυγών του θαλάμου προσδιορίζεται κατά τη στιγμή που τίθεται σε χρήση ο θάλαμος, έπειτα από κάθε εργασία στο εσωτερικό του θαλάμου που ενδέχεται να επηρεάσει την ακεραιότητα του θαλάμου, και τουλάχιστον μία φορά μηνιαίως στη συνέχεια. Εάν σε έξι διαδοχικούς μηνιαίους ελέγχους κατακράτησης δεν διαπιστωθούν προβλήματα και δεν χρειαστεί να γίνουν διορθώσεις, ο ρυθμός διαφυγών μπορεί στη συνέχεια να προσδιορίζεται ανά τρίμηνο εφόσον δεν παρουσιάζεται ανάγκη διόρθωσης.
 2.3.1. Ο θάλαμος υποβάλλεται σε διαδικασία εξαερισμού έως ότου ληφθεί σταθερή ένδειξη για τη συγκέντρωση υδρογονανθράκων. Ο ανεμιστήρας ανάμειξης τίθεται σε λειτουργία, αν δεν λειτουργεί ήδη. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων μηδενίζεται, βαθμονομείται, εφόσον απαιτείται, και προσδιορίζεται το εύρος της κλίμακάς του.
 2.3.2. Στην περίπτωση θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος μανταλώνεται στη θέση του ονομαστικού όγκου. Στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, κλείνονται τα στόμια εισόδου και εξόδου της ροής αέρα.
 2.3.3. Το σύστημα ελέγχου θερμοκρασίας περιβάλλοντος τίθεται στη συνέχεια σε λειτουργία (εάν δεν λειτουργεί ήδη) και ρυθμίζεται για αρχική θερμοκρασία 308 Κ (35 °C) [309 Κ (36 °C)].
 2.3.4. Όταν ο θάλαμος σταθεροποιηθεί στους 308 K ± 2 K (35 °C ± 2 °C) [309 K


text:
± 2 K (36 °C ± 2 °C)], σφραγίζεται και μετράται η συγκέντρωση περιβάλλοντος, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι αρχικές τιμές CHCi, Pi, Ti που χρησιμοποιούνται για τη βαθμονόμηση του θαλάμου.
 2.3.5. Στον θάλαμο γίνεται έγχυση ποσότητας περίπου 4 γραμμαρίων προπανίου. Η μάζα του προπανίου μετράται με ορθότητα και ακρίβεια ± 2 % επί της μετρώμενης τιμής.
 2.3.6. Το περιεχόμενο του θαλάμου αφήνεται να αναμειχθεί επί 5 λεπτά και κατόπιν μετράται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι τιμές CHCf, Pf και Tf για τη βαθμονόμηση του θαλάμου, καθώς και οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti για τον έλεγχο κατακράτησης.
 2.3.7. Η μάζα του προπανίου στο θάλαμο υπολογίζεται με βάση τις τιμές που λαμβάνονται σύμφωνα με τις παραγράφους 2.3.4 και 2.3.6 και με τον τύπο της παραγράφου 2.4 του παρόντος προσαρτήματος. Η τιμή αντιστοιχεί στην τιμή της μάζας προπανίου που μετράται σύμφωνα με την παράγραφο 2.3.5 του παρόντος προσαρτήματος, με ανοχή ± 2 %.
 2.3.8. Στην περίπτωση θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος απομανταλώνεται από τη θέση του ονομαστικού όγκου, ενώ στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, ανοίγονται τα στόμια εισόδου και εξόδου του αέρα.
 2.3.9. Στη συνέχεια αρχίζει κύκλος αυξομείωσης της θερμοκρασίας περιβάλλοντος από τους 308 K (35 °C) στους 293 K (20 °C) και πάλι στους 308 K (35 °C) [από τους 308,6 K (35,6 °C) στους 295,2 K (22,2 °C) και πάλι στους 308,6 K (35,6 °C)] επί χρονικό διάστημα 24 ωρών, σύμφωνα με τον πίνακα (εναλλακτικό πίνακα) που παρατίθεται στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος, εντός 15 λεπτών από τη σφράγιση του θαλάμου (ανοχές όπως καθορίζονται στην παράγραφο 5.7.1 του παρόντος παραρτήματος).
 2.3.10. Μετά το πέρας της 24ωρης περιόδου, μετρώνται και καταγράφονται η τελική συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf για τον έλεγχο κατακράτησης υδρογονανθράκων.
 2.3.11. Η μάζα των υδρογονανθράκων υπολογίζεται στη συνέχεια βάσει του τύπου της παραγράφου 2.4 του παρόντος προσαρτήματος, χρησιμοποιώντας τις τιμές που ελήφθησαν σύμφωνα με τις παραγράφους 2.3.6 και 2.3.10 του παρόντος προσαρτήματος. Η μάζα δεν επιτρέπεται να διαφέρει περισσότερο από 3 % από τη μάζα που υπολογίζεται σύμφωνα με την παράγραφο 2.3.7 του παρόντος προσαρτήματος.
 2.4. Υπολογισμοί
 Ο υπολογισμός της μεταβολής της καθαρής μάζας υδρογονανθράκων μέσα στον θάλαμο χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί η συγκέντρωση υδρογονανθράκων στο περιβάλλον του θαλάμου και ο ρυθμός διαφυγής. Για τον υπολογισμό της μεταβολής της μάζας χρησιμοποιούνται οι αρχικές και τελικές τιμές συγκέντρωσης υδρογονανθράκων, θερμοκρασίας και βαρομετρικής πίεσης βάσει του ακόλουθου τύπου:
 Όπου:
 MHC
 =
 μάζα υδρογονανθράκων, σε γραμμάρια,
 MHC,out
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που διαφεύγουν από τον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 MHC,i
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που εισέρχονται στον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 CHC
 =
 συγκέντρωση υδρογονανθράκων μέσα στον θάλαμο (σε ppm άνθρακα)
 (Σημείωση: ppm άνθρακα = ppm προπανίου × 3),
 V
 =
 όγκος του θαλάμου σε κυβικά μέτρα,
 T
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος μέσα στον θάλαμο (Κ),


text:
P
 =
 βαρομετρική πίεση (kPA),
 K
 =
 17,6.
 Όπου:
 i
 είναι η αρχική ένδειξη (τιμή),
 f
 είναι η τελική ένδειξη (τιμή).
 3. ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΤΥΠΟΥ FID
 3.1. Βελτιστοποίηση της απόκρισης του ανιχνευτή
 Ο ανιχνευτής ιονισμού φλόγας (FID) ρυθμίζεται όπως προδιαγράφεται από τον κατασκευαστή του οργάνου. Χρησιμοποιείται μείγμα προπανίου και αέρα για τη βελτιστοποίηση της απόκρισης στο πλέον σύνηθες εύρος λειτουργίας.
 3.2. Βαθμονόμηση του αναλυτή υδρογονανθράκων (HC)
 Ο αναλυτής βαθμονομείται με τη χρήση μείγματος προπανίου και αέρα και καθαρού συνθετικού αέρα. Βλέπε παράγραφο 3.2 του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 Χαράζεται καμπύλη βαθμονόμησης, όπως περιγράφεται στις παραγράφους 4.1 έως 4.5 του παρόντος προσαρτήματος.
 3.3. Έλεγχος παρεμβολής οξυγόνου και συνιστώμενα όρια
 Ο συντελεστής απόκρισης (Rf) για έναν συγκεκριμένο τύπο υδρογονάνθρακα είναι ο λόγος της ένδειξης του ανιχνευτή FID για το C1 προς τη συγκέντρωση του κυλίνδρου αερίων, εκφρασμένος σε μέρη ανά εκατομμύριο ισοδυνάμου άνθρακα (ppm C1). Η συγκέντρωση του αερίου δοκιμής είναι τέτοια ώστε να παρέχεται απόκριση περίπου στο 80 % του εύρους της πλήρους κλίμακας για το φάσμα δοκιμών. Η συγκέντρωση είναι γνωστή με ακρίβεια ± 2 % ως προς ένα βαρυμετρικό πρότυπο εκφρασμένο σε όγκο. Επιπλέον, ο κύλινδρος αερίων έχει υποστεί προεργασία για 24 ώρες σε θερμοκρασία μεταξύ 293 K και 303 K (20 και 30 °C).
 Οι συντελεστές απόκρισης προσδιορίζονται όταν τίθεται σε λειτουργία ο αναλυτής και στη συνέχεια κατά μεγάλα διαστήματα λειτουργίας. Το αέριο αναφοράς που χρησιμοποιείται είναι προπάνιο με ίση ποσότητα καθαρού αέρα, το οποίο λογίζεται ότι έχει συντελεστή απόκρισης ίσο με 1,00.
 Το αέριο δοκιμής που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο παρεμβολής του οξυγόνου και το συνιστώμενο εύρος του συντελεστή απόκρισης είναι:
 Προπάνιο και άζωτο:
 0,95 ≤ Rf ≤ 1,05.
 4. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ
 Κάθε κλίμακα λειτουργικών μετρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κανόνα, βαθμονομείται σύμφωνα με την ακόλουθη διαδικασία:
 4.1. Η καμπύλη βαθμονόμησης χαράζεται βάσει τουλάχιστον 5 σημείων βαθμονόμησης, τα διαστήματα μεταξύ των οποίων είναι όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφα κατανεμημένα επί του εύρους της λειτουργικής μέτρησης. Η ονομαστική συγκέντρωση του αερίου βαθμονόμησης με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση είναι τουλάχιστον ίση με το 80 % της πλήρους κλίμακας.
 4.2. Η καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται με τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων. Εάν το πολυώνυμο που προκύπτει είναι βαθμού μεγαλύτερου του 3, τότε ο αριθμός των σημείων βαθμονόμησης είναι τουλάχιστον ίσος με τον βαθμό του πολυώνυμου αυτού συν 2.
 4.3. Η καμπύλη βαθμονόμησης δεν αποκλίνει περισσότερο από 2 % από την ονομαστική τιμή κάθε αερίου βαθμονόμησης.
 4.4. Βάσει των συντελεστών του πολυωνύμου που προέκυψε σύμφωνα με την παράγραφο 3.2 του παρόντος προσαρτήματος, καταρτίζεται πίνακας με τις παρουσιαζόμενες ενδείξεις ως προς τις αντίστοιχες τιμές της πραγματικής συγκέντρωσης, σε βήματα που δεν υπερβαίνουν το 1 % της πλήρους κλίμακας. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται για κάθε βαθμονομούμενο εύρος λειτουργίας του αναλυτή. Ο πίνακας περιέχει επίσης και άλλα σχετικά δεδομένα, όπως:
 α)
 ημερομηνία βαθμονόμησης, ενδείξεις μηδενισμού και ακραίων ορίων ποτενσιομέτρου (εφόσον χρειάζεται)·
 β)
 ονομαστική κλίμακα·
 γ)
 στοιχεία αναφοράς για κάθε αέριο βαθμονόμησης που χρησιμοποιείται·
 δ)
 την πραγματική και την ενδεικνυόμενη τιμή για κάθε αέριο βαθμονόμησης που χρησιμοποιείται, μαζί με τις


text:
ποσοστιαίες διαφορές·
 ε)
 καύσιμο και τύπος του ανιχνευτή FID·
 στ)
 πίεση αέρα του ανιχνευτή FID.
 4.5. Είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν άλλες μέθοδοι (π.χ. ηλεκτρονικός υπολογιστής, ηλεκτρονικά ελεγχόμενος διακόπτης κλίμακας), εφόσον η τεχνική υπηρεσία κρίνει ότι αποδεικνύεται επαρκώς ότι με τη χρήση άλλων τεχνολογιών μπορεί να υπάρξει ισοδύναμη ακρίβεια.
 Προσάρτημα 2
 Ημερήσια καμπύλη θερμοκρασιών περιβάλλοντος για τη βαθμονόμηση του θαλάμου και τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών
 Εναλλακτική ημερήσια καμπύλη θερμοκρασιών περιβάλλοντος για τη βαθμονόμηση του θαλάμου σύμφωνα με το παράρτημα 7 — προσάρτημα 1, παράγραφοι 1.2 και 2.3.9
 Χρόνος (ώρες)
 Θερμοκρασία
 (°Ci)
 Χρόνος (ώρες)
 Θερμοκρασία
 (°Ci)
 Βαθμονόμηση
 Δοκιμή
 13
 0/24
 20,0
 0
 35,6
 14
 1
 20,2
 1
 35,3
 15
 2
 20,5
 2
 34,5
 16
 3
 21,2
 3
 33,2
 17
 4
 23,1
 4
 31,4
 18
 5
 25,1
 5
 29,7
 19
 6
 27,2
 6
 28,2
 20
 7
 29,8
 7
 27,2
 21
 8
 31,8
 8
 26,1
 22
 9
 33,3
 9
 25,1
 23
 10
 34,4
 10
 24,3
 24/0
 11
 35,0
 11
 23,7
 1
 12
 34,7
 12
 23,3
 2
 13
 33,8
 13
 22,9
 3
 14
 32,0
 14
 22,6
 4
 15
 30,0
 15
 22,2
 5
 16
 28,4
 16
 22,5
 6
 17
 26,9
 17
 24,2
 7
 18
 25,2
 18
 26,8
 8
 19
 24,0
 19
 29,6
 9
 20
 23,0
 20
 31,9
 10
 21
 22,0
 21
 33,9
 11
 22
 20,8
 22
 35,1
 12
 23
 20,2
 23
 3,4
 24
 35,6
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 8
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ VI
 (Εξακρίβωση, σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, των μέσων εκπομπών μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων μετά την εκκίνηση με ψυχρό κινητήρα)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Οι διατάξεις του παρόντος παραρτήματος εφαρμόζονται μόνον σε οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης. Περιγράφεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η διαδικασία για τη δοκιμή τύπου VI που ορίζεται στην παράγραφο 5.3.5 του παρόντος κανονισμού και αφορά την εξακρίβωση των εκπομπών μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων σε χαμηλές θερμοκρασίες περιβάλλοντος. Στο παρόντα κανονισμό εξετάζονται τα ακόλουθα θέματα:
 α)
 απαιτούμενος εξοπλισμός·
 β)
 συνθήκες δοκιμής·
 γ)
 διαδικασίες δοκιμής και απαιτούμενα δεδομένα.
 2. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 2.1. Συνοπτική παρουσίαση
 2.1.1. Στο παρόν κεφάλαιο εξετάζεται ο εξοπλισμός που απαιτείται για δοκιμές εκπομπής καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος επί οχημάτων με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης. Ο απαιτούμενος εξοπλισμός και οι προδιαγραφές είναι ισοδύναμα με τις απαιτήσεις για τη δοκιμή τύπου I όπως καθορίζονται στο παράρτημα 4α του παρόντος κανονισμού, και στα προσαρτήματά του, εάν δεν καθορίζονται ειδικές απαιτήσεις για τη δοκιμή τύπου VI. Οι παρεκκλίσεις που ισχύουν για τη δοκιμή τύπου VI σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος περιγράφονται στις παραγράφους 2.2 έως 2.6 του παρόντος παραρτήματος.
 2.2. Δυναμομετρική εξέδρα
 2.2.1. Ισχύουν οι απαιτήσεις του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Η δυναμομετρική εξέδρα πρέπει να ρυθμιστεί ώστε να προσομοιώνεται η λειτουργία οχήματος επί οδού σε θερμοκρασία 266 K (– 7 °C). Η ρύθμιση αυτή μπορεί να βασίζεται στον καθορισμό της καμπύλης του φορτίου αντίστασης επί οδού σε θερμοκρασία 266 K (– 7 °C). Εναλλακτικά, η αντίσταση πορείας που καθορίζεται σύμφωνα με το προσάρτημα 7 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού μπορεί να ρυθμιστεί ώστε να μειωθεί κατά 10 % ο χρόνος επιβράδυνσης κατά την κατωφερή πορεία με το κιβώτιο ταχυτήτων στη νεκρά θέση. Η


text:
τεχνική υπηρεσία μπορεί να εγκρίνει τη χρήση άλλων μεθόδων για τον καθορισμό της αντίστασης πορείας.
 2.2.2. Για τη βαθμονόμηση της δυναμομετρικής εξέδρας ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 2.3. Σύστημα δειγματοληψίας
 2.3.1. Ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 2 και του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 2.4. Αναλυτικός εξοπλισμός
 2.4.1. Ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού, αλλά μόνον για τις δοκιμές που αφορούν το μονοξείδιο του άνθρακα, το διοξείδιο του άνθρακα και τους συνολικούς υδρογονάνθρακες.
 2.4.2. Για τη βαθμονόμηση του εξοπλισμού ανάλυσης, ισχύουν οι διατάξεις του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 2.5. Αέρια
 2.5.1. Ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 3 του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού, εφόσον έχουν εν προκειμένω αντίκρισμα.
 2.6. Πρόσθετος εξοπλισμός
 2.6.1. Για τον εξοπλισμό μέτρησης του όγκου, της θερμοκρασίας, της πίεσης και της υγρασίας ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 4.6 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 3. ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟ ΚΑΥΣΙΜΟ
 3.1. Γενικές απαιτήσεις
 3.1.1. Στο σχήμα 1 του παραρτήματος 8 απεικονίζονται οι διαδοχικές φάσεις που διέρχεται το όχημα κατά τη διαδικασία της δοκιμής τύπου VI. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος στην οποία εκτίθεται το όχημα δοκιμής είναι κατά μέσο όρο στους 266 K (– 7 °C) ± 3 K και δεν είναι μικρότερη από 260 Κ (– 13 °C) ούτε μεγαλύτερη από 272 Κ (– 1 °C).
 Η θερμοκρασία δεν κατέρχεται κάτω από τους 263 Κ (– 10 °C) ούτε υπερβαίνει τους 269 Κ (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 3.1.2. Η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμής που παρακολουθείται κατά τη διάρκεια της δοκιμής μετράται μπροστά από τον ανεμιστήρα ψύξης (παράγραφος 5.2.1 του παρόντος παραρτήματος). Η καταγραφόμενη θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι ο αριθμητικός μέσος όρος των τιμών θερμοκρασίας του θαλάμου δοκιμής, η οποία μετράται σε σταθερά διαστήματα που δεν απέχουν χρονικά μεταξύ τους περισσότερο από ένα λεπτό.
 3.2. Διαδικασία δοκιμής
 Το μέρος 1 του κύκλου οδήγησης εντός πόλης, σύμφωνα με το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού, συνίσταται σε τέσσερις στοιχειώδεις κύκλους εντός πόλης που συναποτελούν έναν πλήρη κύκλο μέρους 1.
 3.2.1. Η εκκίνηση του κινητήρα, η έναρξη της δειγματοληψίας και η εκτέλεση του πρώτου κύκλου πραγματοποιούνται σύμφωνα με τον πίνακα 1 και το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 3.3. Προετοιμασία για τη δοκιμή
 3.3.1. Για το όχημα δοκιμής ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 3.2 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Για τον καθορισμό της μάζας ισοδύναμης αδράνειας στη δυναμομετρική εξέδρα ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.2.1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 Σχήμα 1 (παράρτημα 8)
 Διαδικασία για τη δοκιμή σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος
 3.4. Καύσιμο δοκιμής
 3.4.1. Το καύσιμο δοκιμής πληροί τις προδιαγραφές που ορίζονται στην παράγραφο 2 του παραρτήματος 10 του παρόντος κανονισμού.
 4. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ
 4.1. Συνοπτική παρουσίαση
 4.1.1. Για να εξασφαλιστεί η δυνατότητα αναπαραγωγής των δοκιμών για τις εκπομπές, τα οχήματα δοκιμής προετοιμάζονται με τον ίδιο τρόπο. Η προετοιμασία συνίσταται σε προπαρασκευαστική κίνηση επί της δυναμομετρικής εξέδρας, ακολουθούμενη από περίοδο εμποτισμού, πριν από τη δοκιμή


text:
εκπομπών σύμφωνα με την παράγραφο 4.3 του παρόντος παραρτήματος.
 4.2. Προετοιμασία
 4.2.1. Η/οι δεξαμενή/-ές καυσίμου πληρούται/-νται με το προκαθορισμένο καύσιμο δοκιμής. Εάν το καύσιμο που περιέχει/-ουν ήδη η/οι δεξαμενή/-ές δεν πληροί τις προδιαγραφές της παραγράφου 3.4.1 του παρόντος παραρτήματος, το καύσιμο αυτό στραγγίζεται πριν από την πλήρωση με το καύσιμο δοκιμής. Το καύσιμο δοκιμής βρίσκεται σε θερμοκρασία μικρότερη ή ίση προς 289 Κ (+16 °C). Για τις ανωτέρω ενέργειες, το σύστημα ελέγχου εκπομπών αναθυμιάσεων δεν εξαερώνεται ούτε φορτίζεται σε υπερβολικό βαθμό.
 4.2.2. Το όχημα μεταφέρεται στον θάλαμο δοκιμής και τοποθετείται επί της δυναμομετρικής εξέδρας.
 4.2.3. Η προετοιμασία συνίσταται στα μέρη 1 και 2 του κύκλου οδήγησης, σύμφωνα με τους πίνακες 1 και 2 και το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, τα οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης μπορούν να υποβληθούν σε προετοιμασία με έναν κύκλο οδήγησης μέρους 1 και δύο κύκλους οδήγησης μέρους 2.
 4.2.4. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμής παραμένει σχετικώς σταθερή και δεν υπερβαίνει τους 303 K (30 °C).
 4.2.5. Η πίεση των ελαστικών στους κινητήριους τροχούς ρυθμίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 6.2.3 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 4.2.6. Εντός 10 λεπτών μετά την ολοκλήρωση της προετοιμασίας, διακόπτεται η λειτουργία του κινητήρα.
 4.2.7. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής και το εγκρίνει η τεχνική υπηρεσία, μπορεί —σε εξαιρετικές περιπτώσεις— να επιτραπεί η διενέργεια πρόσθετης προετοιμασίας. Η τεχνική υπηρεσία μπορεί επίσης να επιλέξει η ίδια τη διεξαγωγή πρόσθετης προετοιμασίας. Η πρόσθετη προετοιμασία συνίσταται σε μία ή περισσότερες περιόδους κίνησης του κύκλου μέρους 1, όπως περιγράφεται στον πίνακα 1 και το σχήμα 1 του προσαρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Η διάρκεια της πρόσθετης αυτής προετοιμασίας καταγράφεται στην έκθεση δοκιμής.
 4.3. Μέθοδοι εμποτισμού
 4.3.1. Για τη σταθεροποίηση του οχήματος πριν από τη δοκιμή εκπομπών χρησιμοποιείται μία από τις δύο ακόλουθες μεθόδους. Η επιλογή ανήκει στον κατασκευαστή.
 4.3.2. Συνήθης μέθοδος
 Το όχημα φυλάσσεται επί τουλάχιστον 12 και έως 36 ώρες πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή διατηρείται κατά μέσο όρο στους:
 266 K (– 7 °C) ± 3 K καθ' όλες τις ώρες της περιόδου και δεν κατέρχεται κάτω από τους 260 K (– 13 °C) ούτε υπερβαίνει τους 272 K (– 1 °C). Επιπλέον, η θερμοκρασία δεν κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 4.3.3. Μέθοδος αναγκαστικής ψύξης
 Το όχημα φυλάσσεται το πολύ επί 36 ώρες πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος.
 4.3.3.1. Το όχημα δεν φυλάσσεται κατά την περίοδο αυτή σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος που υπερβαίνουν τους 303 K (30 °C).
 4.3.3.2. Η ψύξη του οχήματος μπορεί να πραγματοποιηθεί με αναγκαστική ψύξη του οχήματος έως τη θερμοκρασία δοκιμής. Εάν η ψύξη ενισχύεται με ανεμιστήρες, αυτοί τοποθετούνται σε κατακόρυφη θέση ούτως ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη ψύξη του συγκροτήματος μετάδοσης κίνησης και του κινητήρα και όχι πρωτίστως της ελαιολεκάνης (κάρτερ). Οι ανεμιστήρες δεν τοποθετούνται κάτω


text:
από το όχημα.
 4.3.3.3. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος ελέγχεται αυστηρά από τη στιγμή που το όχημα ψυχθεί στους 266 K (– 7 °C) ± 2 K, όπως καθορίζεται βάσει μιας αντιπροσωπευτικής θερμοκρασίας μάζας ελαίου.
 Αντιπροσωπευτική θερμοκρασία μάζας ελαίου είναι η θερμοκρασία του ελαίου μετρώμενη κοντά στη μέση του όγκου της ελαιολεκάνης και όχι στην άνω επιφάνεια ή στον πυθμένα της ελαιολεκάνης. Εάν παρακολουθούνται δύο ή περισσότερα διαφορετικά σημεία του λιπαντικού, πρέπει όλα να πληρούν τις απαιτήσεις θερμοκρασίας.
 4.3.3.4. Αφού ψυχθεί στους 266 K (– 7 °C) 2 K, το όχημα φυλάσσεται τουλάχιστον επί μία ώρα ± πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή διατηρείται κατά μέσο όρο στους 266 K (– 7 °C) ± 3 K, ενώ δεν πρέπει να είναι μικρότερη από 260 K (– 13 °C) ούτε μεγαλύτερη από 272 K (– 1 °C).
 Επιπλέον, η θερμοκρασία δεν κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 4.3.4. Εάν το όχημα σταθεροποιηθεί στους 266 K (– 7 °C) σε χωριστό χώρο και μεταφερθεί μέσω θερμού χώρου στον θάλαμο δοκιμής, σταθεροποιείται εκ νέου στον θάλαμο δοκιμής για περίοδο τουλάχιστον έξι φορές μεγαλύτερη της περιόδου κατά την οποία εκτέθηκε σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή διατηρείται κατά μέσο όρο στους 266 K (– 7 °C) ± 3 K, ενώ δεν είναι μικρότερη από 260 K (– 13 °C) ούτε υπερβαίνει τους 272 K (– 1 °C).
 Επιπλέον, η θερμοκρασία δεν κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 5. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΥΝΑΜΟΜΕΤΡΙΚΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ
 5.1. Συνοπτική παρουσίαση
 5.1.1. Η δειγματοληψία εκπομπών διεξάγεται κατά τη διαδικασία δοκιμής που συνίσταται στο μέρος 1 του κύκλου (παράρτημα 4α του παρόντος κανονισμού, πίνακας 1 και σχήμα 1). Η εκκίνηση του κινητήρα, η άμεση δειγματοληψία, η λειτουργία κατά τη διάρκεια του μέρους 1 του κύκλου και η διακοπή της λειτουργίας του κινητήρα αποτελούν μια ολοκληρωμένη δοκιμή σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, με συνολικό χρόνο δοκιμής τα 780 δευτερόλεπτα. Οι εκπομπές καυσαερίων αραιώνονται με αέρα του περιβάλλοντος και συλλέγεται προς ανάλυση ένα δείγμα σταθερής αναλογίας. Τα καυσαέρια που συλλέγονται στον σάκο αναλύονται για την ανίχνευση υδρογονανθράκων, μονοξειδίου του άνθρακα και διοξειδίου του άνθρακα. Ένα παράλληλο δείγμα του αέρα αραίωσης αναλύεται ομοίως για την ανίχνευση μονοξειδίου του άνθρακα, υδρογονανθράκων και διοξειδίου του άνθρακα.
 5.2. Λειτουργία δυναμομετρικής εξέδρας
 5.2.1. Ανεμιστήρας ψύξης
 5.2.1.1. Τοποθετείται ένας ανεμιστήρας ψύξης σε τέτοια θέση ώστε ο αέρας ψύξης να κατευθύνεται σωστά προς το ψυγείο (υδρόψυκτοι κινητήρες) ή προς την εισαγωγή αέρα (αερόψυκτοι κινητήρες) και προς το όχημα.
 5.2.1.2. Σε περίπτωση οχημάτων με κινητήρα στο εμπρόσθιο μέρος, ο ανεμιστήρας τοποθετείται μπροστά από το όχημα, σε απόσταση 300 mm από αυτό. Σε περίπτωση οχημάτων με κινητήρα στο οπίσθιο μέρος ή εάν η προηγούμενη διάταξη δεν είναι εφικτή στην πράξη, ο ανεμιστήρας ψύξης τοποθετείται σε θέση από την οποία να παρέχει επαρκή αέρα


text:
ώστε να ψύχεται το όχημα.
 5.2.1.3. Η ταχύτητα του ανεμιστήρα είναι τέτοια ώστε, εντός της περιοχής λειτουργίας από τα 10 km/h έως τουλάχιστον τα 50 km/h, η γραμμική ταχύτητα του αέρα στην έξοδο του φυσητήρα να είναι ίση με την αντίστοιχη ταχύτητα των κυλίνδρων κύλισης με ανοχή ± 5 km/h. Η τελική επιλογή του φυσητήρα γίνεται με βάση τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
 α)
 Διατομή: τουλάχιστον 0,2 m2·
 β)
 Απόσταση του χαμηλότερου άκρου από το έδαφος: περίπου 20 cm.
 Ως εναλλακτική δυνατότητα, η γραμμική ταχύτητα του αέρα του φυσητήρα μπορεί να είναι τουλάχιστον 6 m/s (21,6 km/h). Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, στην περίπτωση ειδικών οχημάτων (π.χ. ημιφορτηγά, εκτός δρόμου) η απόσταση του ανεμιστήρα ψύξης από το έδαφος μπορεί να τροποποιηθεί.
 5.2.1.4. Χρησιμοποιείται η ταχύτητα του οχήματος όπως μετράται στον/στους κύλινδρο/-ους της δυναμομετρικής εξέδρας (παράγραφος 1.2.6 του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού).
 5.2.2. Προς συμπλήρωση
 5.2.3. Εφόσον κρίνεται αναγκαίο, μπορούν να διενεργηθούν προκαταρκτικοί κύκλοι δοκιμής για να προσδιοριστεί ο καλύτερος τρόπος ενεργοποίησης των οργάνων επιτάχυνσης και πέδησης, ούτως ώστε να επιτευχθεί κύκλος που προσεγγίζει τον θεωρητικό κύκλο εντός των προκαθορισμένων ορίων ή να ρυθμιστεί το σύστημα δειγματοληψίας. Η κίνηση αυτή πραγματοποιείται πριν από την «ΕΝΑΡΞΗ» σύμφωνα με το σχήμα 1 του παραρτήματος 8.
 5.2.4. Η υγρασία του αέρα διατηρείται σε αρκετά χαμηλά επίπεδα, ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία υδρατμών στον/στους κύλινδρο/κυλίνδρους της δυναμομετρικής εξέδρας.
 5.2.5. Η δυναμομετρική εξέδρα θερμαίνεται επιμελώς όπως συνιστά ο κατασκευαστής της, χρησιμοποιώντας διαδικασίες ή μεθόδους ελέγχου οι οποίες εξασφαλίζουν τη σταθερότητα της παραμένουσας δύναμης τριβής.
 5.2.6. Ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ της θέρμανσης της δυναμομετρικής εξέδρας και της έναρξης της δοκιμής εκπομπών δεν υπερβαίνει τα 10 λεπτά, εάν τα έδρανα της δυναμομετρικής εξέδρας δεν θερμαίνονται ανεξάρτητα. Εάν τα έδρανα της δυναμομετρικής εξέδρας θερμαίνονται ανεξάρτητα, η δοκιμή εκπομπών αρχίζει το πολύ 20 λεπτά μετά τη θέρμανση της δυναμομετρικής εξέδρας.
 5.2.7. Εάν η ισχύς της δυναμομετρικής εξέδρας πρόκειται να ρυθμιστεί με το χέρι, τότε η ρύθμιση αυτή γίνεται εντός μίας ώρας πριν από το στάδιο δοκιμής εκπομπών καυσαερίων. Το όχημα δοκιμής δεν χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση. Η δυναμομετρική εξέδρα που διαθέτει αυτόματο έλεγχο προεπιλεγόμενης ρύθμισης ισχύος μπορεί να ρυθμιστεί οποιαδήποτε στιγμή πριν από την έναρξη της δοκιμής εκπομπών.
 5.2.8. Πριν από την έναρξη του προγράμματος οδήγησης της δοκιμής εκπομπών, η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμών είναι 266 K (– 7 °C) ± 2 K, μετρώμενη στο ρεύμα αέρος του ανεμιστήρα ψύξης και σε μέγιστη απόσταση 1,5 m από το όχημα.
 5.2.9. Κατά τη λειτουργία του οχήματος, παραμένει κλειστός ο διακόπτης των οργάνων θέρμανσης και απόψυξης.
 5.2.10. Καταγράφεται η συνολική απόσταση οδήγησης ή οι περιστροφές του κυλίνδρου.
 5.2.11. Ένα όχημα με κίνηση στους τέσσερις τροχούς υποβάλλεται σε δοκιμή με ρύθμιση της κίνησης στους δύο τροχούς. Ο καθορισμός της συνολικής οδικής φόρτισης για τη ρύθμιση της δυναμομετρικής εξέδρας γίνεται όταν το όχημα λειτουργεί με την κύρια ρύθμιση κίνησης που προβλέπει ο σχεδιασμός του.
 5.3. Εκτέλεση της δοκιμής
 5.3.1. Για την εκκίνηση του κινητήρα, τη διενέργεια της δοκιμής και τη δειγματοληψία εκπομπών ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.4, εκτός της παραγράφου


text:
6.4.1.2 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Η δειγματοληψία αρχίζει πριν ή κατά την έναρξη της διαδικασίας εκκίνησης του κινητήρα και τελειώνει με τη λήξη της τελικής περιόδου λειτουργίας στο ρελαντί του τελευταίου στοιχειώδους κύκλου του μέρους 1 (κύκλος οδήγησης εντός πόλης), μετά την πάροδο 780 δευτερολέπτων.
 Ο πρώτος κύκλος οδήγησης αρχίζει με περίοδο 11 δευτερολέπτων στο ρελαντί αμέσως μόλις ο κινητήρας τεθεί σε λειτουργία.
 5.3.2. Για την ανάλυση των δειγμάτων εκπομπών ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.5, εκτός της παραγράφου 6.5.2, του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού. Κατά την ανάλυση των δειγμάτων καυσαερίων, η τεχνική υπηρεσία φροντίζει ώστε να εμποδίζεται η δημιουργία υδρατμών στους σάκους δειγματοληψίας.
 5.3.3. Για τον υπολογισμό της μάζας των εκπομπών, ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.6 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 6. ΛΟΙΠΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
 6.1. Ανορθολογική στρατηγική ελέγχου εκπομπών
 6.1.1. Κάθε ανορθολογική στρατηγική ελέγχου εκπομπών η οποία έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται η απόδοση του συστήματος ελέγχου εκπομπών υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας κατά την οδήγηση σε χαμηλή θερμοκρασία, εφόσον δεν καλύπτεται από τις τυποποιημένες δοκιμές εκπομπών, μπορεί να θεωρηθεί διάταξη αναστολής.
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 9
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ V
 (Περιγραφή της δοκιμής αντοχής για την εξακρίβωση της ανθεκτικότητας των διατάξεων ελέγχου της ρύπανσης)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 1.1. Στο παρόν παράρτημα περιγράφεται η δοκιμή για τον έλεγχο της ανθεκτικότητας των αντιρρυπαντικών διατάξεων, με τις οποίες είναι εξοπλισμένα τα οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης ή ανάφλεξης με συμπίεση. Οι απαιτήσεις ανθεκτικότητας καταδεικνύονται χρησιμοποιώντας μία από τις τρεις επιλογές που προβλέπονται στις κατωτέρω παραγράφους 1.2, 1.3 και 1.4.
 1.2. Η δοκιμή ανθεκτικότητας ολόκληρου του οχήματος αντιπροσωπεύει δοκιμή γήρανσης 160 000 km Η δοκιμή αυτή διενεργείται σε στίβο δοκιμών, στο οδικό δίκτυο ή επί δυναμομετρικής εξέδρας.
 1.3. Ο κατασκευαστής μπορεί να επιλέξει τη διεξαγωγή εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης. Οι τεχνικές απαιτήσεις για την παρούσα δοκιμή καθορίζονται στην παράγραφο 2.2 του παρόντος παραρτήματος.
 1.4. Εναλλακτικά προς τη δοκιμή ανθεκτικότητας, ο κατασκευαστής μπορεί να επιλέξει την εφαρμογή των συντελεστών φθοράς που καθορίζονται στον πίνακα 3 στην παράγραφο 5.3.6.2 του παρόντος κανονισμού.
 1.5. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, η τεχνική υπηρεσία μπορεί να διενεργήσει τη δοκιμή τύπου Ι πριν από την ολοκλήρωση της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης, εφαρμόζοντας τους καθορισμένους συντελεστές φθοράς του πίνακα 3 στην παράγραφο 5.3.6.2 του παρόντος κανονισμού. Με την ολοκλήρωση της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης, η τεχνική υπηρεσία μπορεί εν συνεχεία να τροποποιήσει τα αποτελέσματα της έγκρισης τύπου που καταγράφονται στο παράρτημα 2 του παρόντος κανονισμού, αντικαθιστώντας τους καθορισμένους συντελεστές φθοράς του παραπάνω πίνακα με εκείνους που μετρώνται κατά τη διάρκεια της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης.
 1.6. Οι συντελεστές φθοράς καθορίζονται είτε μέσω των διαδικασιών που ορίζονται στις παραγράφους 1.2 και 1.3 του παρόντος παραρτήματος είτε μέσω των τιμών του πίνακα στην παράγραφο 1.4 του παρόντος παραρτήματος. Οι συντελεστές φθοράς χρησιμοποιούνται για σκοπούς συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις των κατάλληλων ορίων εκπομπών όπως ορίζονται στον πίνακα 1 της παραγράφου 5.3.1.4 του παρόντος κανονισμού κατά τη διάρκεια της ωφέλιμης διάρκειας ζωής


text:
του οχήματος.
 2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
 2.1. Εναλλακτικά προς τον κύκλο λειτουργίας που περιγράφεται στην παράγραφο 6.1 για τη δοκιμή ανθεκτικότητας ολόκληρου του οχήματος, ο κατασκευαστής του οχήματος μπορεί να χρησιμοποιεί τον πρότυπο κύκλο δρόμου (ΠΚΔ) που περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος. Ο συγκεκριμένος κύκλος δοκιμής διενεργείται έως ότου το όχημα να έχει καλύψει τουλάχιστον 160 000 km
 2.2. Εργαστηριακή δοκιμή ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης
 2.2.1. Πέραν των απαιτήσεων για την εργαστηριακή δοκιμή γήρανσης που ορίζονται στην παράγραφο 1.3 του παρόντος παραρτήματος, ισχύουν και οι τεχνικές απαιτήσεις που ορίζονται στην παράγραφο 2.
 Το καύσιμο που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της δοκιμής είναι εκείνο που ορίζεται στην παράγραφο 4 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3. Η εργαστηριακή δοκιμή ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης που χρησιμοποιείται είναι κατάλληλη για τον εκάστοτε τύπο κινητήρα, όπως αναφέρεται αναλυτικά στις παραγράφους 2.3.1 και 2.3.2 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.1. Οχήματα με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης
 2.3.1.1. Η ακόλουθη διαδικασία εργαστηριακής γήρανσης εφαρμόζεται σε οχήματα με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών που χρησιμοποιούν καταλύτη ως κύρια διάταξη μετεπεξεργασίας για τον έλεγχο των εκπομπών.
 Η εργαστηριακή διαδικασία γήρανσης προβλέπει την εγκατάσταση του συστήματος αισθητήρων καταλύτη-οξυγόνου επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη.
 Η εργαστηριακή γήρανση πραγματοποιείται με εφαρμογή του ΠΕΚ για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται από την εξίσωση του χρόνου εργαστηριακής γήρανσης (ΧΕΓ). Για την εξίσωση ΧΕΓ απαιτούνται τα δεδομένα χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη, όπως μετρώνται στον ΠΚΔ, που περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.1.2. ΠΕΚ. Η πρότυπη εργαστηριακή γήρανση καταλύτη διενεργείται με εφαρμογή του ΠΕΚ. Ο ΠΕΚ εκτελείται για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται με την εξίσωση ΧΕΓ. Ο ΠΕΚ περιγράφεται στο προσάρτημα 1 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.1.3. Δεδομένα χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη. Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο πλήρων ΠΚΔ, όπως περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται στη θέση της υψηλότερης θερμοκρασίας στον θερμότερο καταλύτη του οχήματος δοκιμής. Εναλλακτικά, η θερμοκρασία μπορεί να μετράται σε άλλη θέση, υπό την προϋπόθεση ότι προσαρμόζεται ώστε να αντιπροσωπεύεται δεόντως η θερμοκρασία της θερμότερης θέσης.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται με ελάχιστο ρυθμό 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο).
 Τα αποτελέσματα της μέτρησης της θερμοκρασίας καταλύτη καταγράφονται σε ιστόγραμμα κατά ομάδες θερμοκρασίας που δεν υπερβαίνουν τους 25 °C.
 2.3.1.4. Ο χρόνος εργαστηριακής γήρανσης (ΧΕΓ) υπολογίζεται μέσω της εξίσωσης του ΧΕΓ ως εξής:
 te για συγκεκριμένη ομάδα θερμοκρασίας = th e[(R/Tr) – (R/Tv)]
 Συνολικός te = Άθροισμα των te για το σύνολο των ομάδων θερμοκρασίας
 Χρόνος εργαστηριακής γήρανσης = A (Συνολικό te)
 Όπου:
 A
 =
 1,1
 Η τιμή αυτή προσαρμόζει τον χρόνο γήρανσης του καταλύτη, ώστε να λαμβάνεται υπόψη η φθορά από πηγές πέραν της θερμικής γήρανσης του καταλύτη.
 R
 =
 Θερμική αντοχή του καταλύτη = 17 500
 th
 =
 Ο χρόνος (σε ώρες) που μετράται στο πλαίσιο της καθορισμένης ομάδας θερμοκρασίας του ιστογράμματος των θερμοκρασιών καταλύτη του οχήματος, προσαρμοσμένος σε βάση πλήρους ωφέλιμης διάρκειας ζωής, π.χ. εάν το ιστόγραμμα αντιπροσωπεύει 400 km, και η ωφέλιμη διάρκεια ζωής είναι 160 000 km, όλες οι εγγραφές χρόνου του ιστογράμματος πολλαπλασιάζονται επί 400


text:
(160 000/400).
 Συνολικός te
 =
 Ο ισοδύναμος χρόνος (σε ώρες) για τη γήρανση του καταλύτη σε θερμοκρασία Tr επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη με την εφαρμογή του κύκλου γήρανσης για την παραγωγή φθοράς παρόμοιας έκτασης με εκείνη που υφίσταται ο καταλύτης λόγω θερμικής υποβάθμισης κατά τη διάρκεια των 160 000 km.
 te ομάδας θερμοκρασίας
 =
 Ο ισοδύναμος χρόνος (σε ώρες) για τη γήρανση του καταλύτη σε θερμοκρασία Tr επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη με την εφαρμογή του κύκλου γήρανσης του καταλύτη για την παραγωγή φθοράς παρόμοιας έκτασης με εκείνη που υφίσταται ο καταλύτης λόγω θερμικής υποβάθμισης της Tv στο πλαίσιο συγκεκριμένης ομάδας θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια των 160 000 km.
 Tr
 =
 Η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς (σε K) του καταλύτη επί της κλίνης κατά τη διάρκεια του κύκλου εργαστηριακής γήρανσης. Η πραγματική θερμοκρασία είναι η σταθερή θερμοκρασία που θα οδηγούσε σε γήρανση παρόμοιας έκτασης με τις διάφορες τιμές θερμοκρασίας που εκδηλώνονται κατά τη διάρκεια του κύκλου εργαστηριακής γήρανσης.
 Tv
 =
 Η μέση τιμή θερμοκρασίας (σε K) μιας ομάδας θερμοκρασίας του σχετικού ιστογράμματος του καταλύτη του οχήματος επί του δρόμου.
 2.3.1.5. Πραγματική θερμοκρασία αναφοράς κατά τον ΠΕΚ. Η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς του ΠΕΚ καθορίζεται για τον πραγματικό σχεδιασμό του συστήματος καταλύτη και για την πραγματική κλίνη δοκιμής γήρανσης, όπως χρησιμοποιούνται στις ακόλουθες διαδικασίες:
 α)
 Μέτρηση των δεδομένων χρόνου προς θερμοκρασία του συστήματος του καταλύτη στην κλίνη γήρανσης σύμφωνα με τον ΠΕΚ. Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται στη θέση της υψηλότερης θερμοκρασίας στον θερμότερο καταλύτη του συστήματος. Εναλλακτικά, η θερμοκρασία μπορεί να μετράται σε άλλη θέση υπό την προϋπόθεση ότι προσαρμόζεται ώστε να αντιπροσωπεύεται δεόντως η θερμοκρασία της θερμότερης θέσης.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται με ελάχιστο ρυθμό 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο) κατά τη διάρκεια τουλάχιστον 20 λεπτών εργαστηριακής γήρανσης. Τα αποτελέσματα της μέτρησης της θερμοκρασίας καταλύτη καταγράφονται σε ιστόγραμμα κατά ομάδες θερμοκρασίας που δεν υπερβαίνουν τους 10 °C.
 β)
 Η εξίσωση ΧΕΓ χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της πραγματικής θερμοκρασίας αναφοράς με επαναληπτικές αλλαγές στη θερμοκρασία αναφοράς (Tr) έως ότου ο υπολογιζόμενος χρόνος γήρανσης να ισούται ή να υπερβαίνει τον πραγματικό χρόνο, όπως αναπαρίσταται στο ιστόγραμμα της θερμοκρασίας καταλύτη. Η θερμοκρασία που προκύπτει είναι η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου για το συγκεκριμένο σύστημα καταλύτη και την κλίνη δοκιμής.
 2.3.1.6. Κλίνη γήρανσης καταλύτη. Η κλίνη γήρανσης καταλύτη προσαρμόζεται στον ΠΕΚ και παρέχει τη ροή καυσαερίων, τα συστατικά των καυσαερίων και τη θερμοκρασία των καυσαερίων στην έξοδο του καταλύτη.
 Όλος ο εξοπλισμός και οι διαδικασίες που αφορούν την εργαστηριακή γήρανση καταγράφουν τις κατάλληλες πληροφορίες (όπως οι μετρώμενες αναλογίες Α/Κ και οι τιμές χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη), ώστε να διασφαλίζεται ότι έχει επιτευχθεί επαρκής γήρανση.
 2.3.1.7. Απαιτούμενες δοκιμές. Για τον υπολογισμό των συντελεστών φθοράς εκτελούνται τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι πριν από την εργαστηριακή γήρανση του εξοπλισμού ελέγχου των εκπομπών και τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι μετά την επανατοποθέτηση του εξοπλισμού που έχει υποστεί εργαστηριακή γήρανση στο όχημα δοκιμής.
 Ο κατασκευαστής μπορεί επίσης να διενεργεί συμπληρωματικές δοκιμές. Ο υπολογισμός των συντελεστών φθοράς γίνεται σύμφωνα με τη μέθοδο


text:
υπολογισμού που ορίζεται στην παράγραφο 7 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.2. Οχήματα με κινητήρες ανάφλεξης με συμπίεση
 2.3.2.1. Η ακόλουθη διαδικασία γήρανσης εφαρμόζεται σε οχήματα με κινητήρες ανάφλεξης με συμπίεση, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών οχημάτων.
 Η διαδικασία εργαστηριακής γήρανσης προϋποθέτει την εγκατάσταση του συστήματος μετεπεξεργασίας σε κλίνη γήρανσης συστήματος μετεπεξεργασίας.
 Η γήρανση επί της κλίνης γίνεται με εφαρμογή του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου ντίζελ (ΠΕΚΝ) για τον αριθμό των αναγεννήσεων/αποθειώσεων που υπολογίζεται από την εξίσωση για τη διάρκεια της εργαστηριακής γήρανσης (ΔΕΓ).
 2.3.2.2. ΠΕΚΝ. Η πρότυπη εργαστηριακή γήρανση πραγματοποιείται με εφαρμογή του ΠΕΚΝ. Ο ΠΕΚΝ εκτελείται για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται με την εξίσωση ΔΕΓ. Ο ΠΕΚΝ περιγράφεται στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.2.3. Δεδομένα αναγέννησης. Τα μεσοδιαστήματα αναγέννησης μετρώνται κατά τη διάρκεια τουλάχιστον 10 πλήρων ΠΚΔ, όπως περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος. Εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιούνται τα μεσοδιαστήματα από τον καθορισμό του Ki.
 Κατά περίπτωση, εξετάζονται επίσης τα μεσοδιαστήματα αποθείωσης με βάση τα δεδομένα του κατασκευαστή.
 2.3.2.4. Διάρκεια εργαστηριακής γήρανσης για ντιζελοκίνητα οχήματα. Η διάρκεια της εργαστηριακής γήρανσης υπολογίζεται μέσω της εξίσωσης ΔΕΓ ως εξής:
 Διάρκεια εργαστηριακής γήρανσης = αριθμός κύκλων αναγέννησης και/ή αποθείωσης (όποιο από τα δύο διαρκεί περισσότερο) που ισοδυναμεί σε 160 000 km οδήγησης.
 2.3.2.5. Κλίνη γήρανσης. Η κλίνη γήρανσης καταλύτη προσαρμόζεται στον ΠΕΚΝ και παρέχει τη ροή καυσαερίων, τα συστατικά των καυσαερίων και τη θερμοκρασία των καυσαερίων στην είσοδο του συστήματος μετεπεξεργασίας.
 Ο κατασκευαστής καταγράφει τον αριθμό των αναγεννήσεων/αποθειώσεων (κατά περίπτωση), ώστε να διασφαλίζεται ότι έχει επιτευχθεί επαρκής γήρανση.
 2.3.2.6. Απαιτούμενες δοκιμές. Για τον υπολογισμό των συντελεστών φθοράς εκτελούνται τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι πριν από την εργαστηριακή γήρανση του εξοπλισμού ελέγχου των εκπομπών και τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι μετά την επανατοποθέτηση του εξοπλισμού που έχει υποστεί εργαστηριακή γήρανση. Ο κατασκευαστής μπορεί επίσης να διενεργεί συμπληρωματικές δοκιμές. Ο υπολογισμός των συντελεστών φθοράς γίνεται σύμφωνα με τη μέθοδο υπολογισμού που ορίζεται στην παράγραφο 7 του παρόντος παραρτήματος και με τις συμπληρωματικές απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού.
 3. ΌΧΗΜΑ ΔΟΚΙΜΗΣ
 3.1. Το όχημα είναι σε καλή μηχανική κατάσταση. Ο κινητήρας και οι αντιρρυπαντικές διατάξεις είναι καινούργιες. Το όχημα μπορεί να είναι το ίδιο με εκείνο που υποβλήθηκε στη δοκιμή τύπου I. Η δοκιμή τύπου I διενεργείται αφού το όχημα διανύσει τουλάχιστον 3 000 km του κύκλου γήρανσης που αναφέρεται στην παράγραφο 6.1 του παρόντος παραρτήματος.
 4. ΚΑΥΣΙΜΟ
 Η δοκιμή ανθεκτικότητας εκτελείται με κατάλληλο καύσιμο το οποίο διατίθεται στην αγορά.
 5. ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ
 Η συντήρηση, οι ρυθμίσεις και η χρήση των οργάνων ελέγχου του οχήματος δοκιμής πραγματοποιούνται σύμφωνα με τα όσα συνιστά ο κατασκευαστής.
 6. Λειτουργία του οχήματος επί στίβου δοκιμών, επί οδού ή επί δυναμομετρικής εξέδρας
 6.1. Κύκλος λειτουργίας
 Κατά τη λειτουργία επί στίβου δοκιμών, οδού ή εξέδρας δοκιμών με κυλίνδρους, η απόσταση διανύεται σύμφωνα με το πρόγραμμα οδήγησης (σχήμα 1 του παραρτήματος 9) που περιγράφεται κατωτέρω:
 6.1.1. το πρόγραμμα της δοκιμής ανθεκτικότητας αποτελείται από 11 κύκλους. Κάθε κύκλος αντιστοιχεί σε απόσταση 6 χιλιομέτρων,
 6.1.2. κατά τους πρώτους εννέα (9) κύκλους, το όχημα σταματά τέσσερις φορές στο μέσον του κύκλου, με τον κινητήρα


text:
στο ρελαντί κάθε φορά επί 15 δευτερόλεπτα,
 6.1.3. κανονική επιτάχυνση και επιβράδυνση,
 6.1.4. πέντε επιβραδύνσεις στο μέσον κάθε κύκλου, με πτώση από την ταχύτητα του κύκλου στο επίπεδο των 32 km/h και στη συνέχεια βαθμιαία επιτάχυνση έως ότου επιτευχθεί και πάλι η ταχύτητα του κύκλου,
 6.1.5. ο δέκατος κύκλος εκτελείται με σταθερή ταχύτητα 89 km/h,
 6.1.6. ο ενδέκατος κύκλος αρχίζει με μέγιστη επιτάχυνση από στάση έως την ταχύτητα των 113 km/h. Στο μέσον της διαδρομής, επιβάλλεται ομαλή πέδηση έως ότου σταματήσει το όχημα. Στη συνέχεια ακολουθεί περίοδος λειτουργίας στο ρελαντί επί 15 δευτερόλεπτα και μετά διενεργείται δεύτερη μέγιστη επιτάχυνση.
 Το πρόγραμμα τότε επαναλαμβάνεται από την αρχή.
 Η μέγιστη ταχύτητα κάθε κύκλου δίνεται στον πίνακα 1 του παραρτήματος 9.
 Πίνακας 1 (παράρτημα 9)
 Μέγιστη ταχύτητα κάθε κύκλου
 Κύκλος
 Ταχύτητα κύκλου σε km/h
 1
 64
 2
 48
 3
 64
 4
 64
 5
 56
 6
 48
 7
 56
 8
 72
 9
 56
 10
 89
 11
 113
 Σχήμα 1 (παράρτημα 9)
 Πρόγραμμα οδήγησης
 6.2. Η δοκιμή ανθεκτικότητας ή, εάν το έχει επιλέξει ο κατασκευαστής, η τροποποιημένη δοκιμή ανθεκτικότητας διενεργείται έως ότου το όχημα καλύψει τουλάχιστον 160 000 km.
 6.3. Εξοπλισμός δοκιμής
 6.3.1. Δυναμομετρική εξέδρα
 6.3.1.1. Όταν η δοκιμή ανθεκτικότητας εκτελείται σε δυναμομετρική εξέδρα, το δυναμόμετρο επιτρέπει την εκτέλεση του κύκλου που περιγράφεται στην παράγραφο 6.1 του παρόντος παραρτήματος. Ειδικότερα, η εξέδρα είναι εφοδιασμένη με συστήματα προσομοίωσης της αδράνειας και της αντίστασης στην κίνηση επί οδού.
 6.3.1.2. Η πέδη ρυθμίζεται ώστε να απορροφά την ισχύ που αναπτύσσεται στους κινητήριους τροχούς υπό σταθερή ταχύτητα 80 km/h. Οι μέθοδοι που εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό της εν λόγω ισχύος και τη ρύθμιση της πέδης είναι ίδιες με αυτές που περιγράφονται στο προσάρτημα 7 του παραρτήματος 4α του παρόντος κανονισμού.
 6.3.1.3. Το σύστημα ψύξης του οχήματος επιτρέπει τη λειτουργία του οχήματος σε θερμοκρασίες παρόμοιες με εκείνες που σημειώνονται επί οδού (λάδι, νερό, σύστημα εξαγωγής κ.λπ.).
 6.3.1.4. Ορισμένες άλλες ρυθμίσεις και χαρακτηριστικά της εξέδρας δοκιμών λογίζονται ίδια, όπου είναι απαραίτητο, με αυτά που περιγράφονται στο παράρτημα 4α του παρόντος κανονισμού (π.χ. η αδράνεια, η οποία μπορεί να είναι μηχανική ή ηλεκτρονική).
 6.3.1.5. Το όχημα μπορεί να μετακινηθεί, εάν χρειάζεται, σε άλλη εξέδρα προκειμένου να διεξαχθούν οι δοκιμές μέτρησης εκπομπών.
 6.3.2. Λειτουργία επί στίβου δοκιμών ή επί οδού
 Όταν ολοκληρωθεί η δοκιμή ανθεκτικότητας επί στίβου δοκιμών ή επί οδού, η μάζα αναφοράς του οχήματος είναι τουλάχιστον ίση με εκείνη που διατηρείται για τις δοκιμές επί δυναμομετρικής εξέδρας.
 7. ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΡΥΠΩΝ
 Κατά την έναρξη της δοκιμής (0 km) και κάθε 10 000 km (± 400 km) ή συχνότερα, σε τακτά διαστήματα έως ότου διανυθούν τα 160 000 km, οι εκπομπές καυσαερίων μετρώνται σύμφωνα με τη δοκιμή τύπου I, όπως ορίζεται στην παράγραφο 5.3.1 του παρόντος κανονισμού. Οι οριακές τιμές που τηρούνται είναι αυτές που ορίζονται στην παράγραφο 5.3.1.4 του παρόντος κανονισμού.
 Στην περίπτωση οχήματος με σύστημα περιοδικής αναγέννησης όπως αυτό ορίζεται στην παράγραφο 2.20 του παρόντος κανονισμού, εξακριβώνεται ότι το όχημα δεν πλησιάζει σε περίοδο αναγέννησης. Εάν αυτό συμβαίνει, το όχημα κινείται έως ότου περατωθεί η αναγέννηση. Εάν πραγματοποιηθεί αναγέννηση


text:
κατά τη διάρκεια της μέτρησης των εκπομπών, τότε διενεργείται νέα δοκιμή (περιλαμβανομένης και της προετοιμασίας), το πρώτο αποτέλεσμα της οποίας δεν λαμβάνεται υπόψη.
 Όλα τα αποτελέσματα των εκπομπών καυσαερίων απεικονίζονται ως συνάρτηση της απόστασης που διανύεται επί του συστήματος, με στρογγύλευση στο πλησιέστερο χιλιόμετρο. Επί του διαγράμματος που σχηματίζουν όλα τα σημεία εξαγωγής δεδομένων χαράσσεται η ευθεία με την καλύτερη προσαρμογή που προκύπτει από την εφαρμογή της μεθόδου των ελαχίστων τετραγώνων. Στον σχετικό υπολογισμό δεν λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα δοκιμών στα 0 km, δηλ. πριν διανυθεί οποιαδήποτε απόσταση.
 Τα δεδομένα γίνονται δεκτά για χρήση στον υπολογισμό του συντελεστή φθοράς μόνον εφόσον τα σημεία που προκύπτουν διά παρεμβολής στα 6 400 km και στα 160 000 km επί αυτής της ευθείας βρίσκονται εντός των προαναφερομένων ορίων.
 Τα δεδομένα είναι επίσης αποδεκτά όταν η ευθεία με την καλύτερη προσαρμογή διαπερνά ένα ισχύον όριο υπό αρνητική κλίση (το σημείο παρεμβολής στα 6 400 km βρίσκεται ψηλότερα από το σημείο παρεμβολής στα 160 000 km), αλλά το πραγματικό σημείο παρεμβολής στα 160 000 km βρίσκεται κάτω από το ισχύον όριο.
 Ο πολλαπλασιαστικός συντελεστής φθοράς εκπομπών καυσαερίων (DEF) υπολογίζεται για κάθε ρύπο ως εξής:
 Όπου:
 Mi1
 =
 η εκπεμπόμενη μάζα του ρύπου i σε g/km, όπως προκύπτει διά παρεμβολής στα 6 400 km
 Mi2
 =
 η εκπεμπόμενη μάζα του ρύπου i σε g/km, όπως προκύπτει διά παρεμβολής στα 160 000 km
 Πριν διαιρεθούν μεταξύ τους οι τιμές αυτές για να προσδιοριστεί ο συντελεστής φθοράς, εκφράζονται τουλάχιστον με τέσσερις θέσεις ψηφίων στα δεξιά της υποδιαστολής. Το αποτέλεσμα στρογγυλεύεται σε τρεις θέσεις στα δεξιά της υποδιαστολής.
 Εάν ο συντελεστής φθοράς είναι μικρότερος της μονάδας, τότε λογίζεται ίσος με τη μονάδα.
 Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, ένας συμπληρωματικός συντελεστής φθοράς εκπομπών καυσαερίων υπολογίζεται για κάθε ρύπο ως εξής:
 D. E. F. = Mi2 – Mi1
 Προσάρτημα 1
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος (ΠΕΚ)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Η πρότυπη διαδικασία της δοκιμής ανθεκτικότητας περιλαμβάνει τη γήρανση ενός συστήματος αισθητήρων καταλύτη/οξυγόνου επί της κλίνης γήρανσης με εφαρμογή του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου (ΠΕΚ) που περιγράφεται στο παρόν προσάρτημα. Ο ΠΕΚ προβλέπει τη χρήση κλίνης γήρανσης με κινητήρα ως πηγή τροφοδότησης αερίου για τον καταλύτη. Ο ΠΕΚ είναι κύκλος 60 δευτερολέπτων, ο οποίος επαναλαμβάνεται όσες φορές είναι απαραίτητο επί της κλίνης δοκιμής ώστε να επιτευχθεί γήρανση για το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα. Ο ΠΕΚ καθορίζεται βάσει της θερμοκρασίας του καταλύτη, της αναλογίας αέρα/καυσίμου (Α/Κ) του κινητήρα και της ποσότητας της έγχυσης δευτερεύοντος αέρα που προστίθεται μπροστά στον πρώτο καταλύτη.
 2. ΈΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΥΤΗ
 2.1. Η θερμοκρασία μετράται στον πυθμένα του καταλύτη, στη θέση όπου σημειώνεται η υψηλότερη θερμοκρασία στον θερμότερο καταλύτη. Εναλλακτικά, μπορεί να μετράται η θερμοκρασία του αερίου τροφοδότησης, η οποία μετατρέπεται σε θερμοκρασία του πυθμένα του καταλύτη μέσω γραμμικού μετασχηματισμού που υπολογίζεται από δεδομένα συσχέτισης τα οποία συλλέγονται με βάση το σχέδιο του καταλύτη και την κλίνη δοκιμής που χρησιμοποιείται στη διαδικασία γήρανσης.
 2.2. Ο έλεγχος της θερμοκρασίας του καταλύτη σε στοιχειομετρική λειτουργία (01 έως 40 δευτερόλεπτα επί του κύκλου) και με ελάχιστη θερμοκρασία 800 °C (± 10 °C) γίνεται με επιλογή


text:
της κατάλληλης ταχύτητας κινητήρα, φορτίου και χρόνου σπινθηρισμού του κινητήρα. Η μέγιστη θερμοκρασία καταλύτη που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια του κύκλου στους 890 °C (± 10 °C) ελέγχεται με επιλογή της κατάλληλης αναλογίας Α/Κ του κινητήρα κατά τη διάρκεια της «πλούσιας» φάσης που περιγράφεται στο σχήμα 2 του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 9.
 2.3. Εάν χρησιμοποιείται χαμηλή θερμοκρασία ελέγχου διαφορετική από τους 800 °C, η υψηλή θερμοκρασία ελέγχου είναι κατά 90 °C υψηλότερη από τη χαμηλή.
 Σχήμα 2 (προσάρτημα 1 του παραρτήματος 9)
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος (ΠΕΚ)
 Χρόνος
 (δευτερόλεπτα)
 Αναλογία αέρα/καυσίμου του κινητήρα
 Έγχυση δευτερεύοντος αέρα
 1-40
 Στοιχειομετρική με έλεγχο φορτίου, χρόνου σπινθηρισμού και ταχύτητας κινητήρα ώστε να επιτυγχάνεται ελάχιστη θερμοκρασία καταλύτη 800 °C
 Καμία
 41-45
 «Πλούσια» (επιλογή αναλογίας Α/Κ ώστε να επιτυγχάνεται μέγιστη θερμοκρασία καταλύτη καθ' όλη τη διάρκεια του κύκλου στους 890 °C ή 90 °C υψηλότερη σε σχέση με τη χαμηλότερη θερμοκρασία ελέγχου)
 Καμία
 46-55
 «Πλούσια» (επιλογή αναλογίας Α/Κ ώστε να επιτυγχάνεται μέγιστη θερμοκρασία καταλύτη καθ' όλη τη διάρκεια του κύκλου στους 890 °C ή 90 °C υψηλότερη σε σχέση με τη χαμηλότερη θερμοκρασία ελέγχου)
 3 % (± 1 %)
 56-60
 Στοιχειομετρική με έλεγχο φορτίου, χρόνου σπινθηρισμού και ταχύτητας κινητήρα ώστε να επιτυγχάνεται ελάχιστη θερμοκρασία καταλύτη 800 °C
 3 % (± 1 %)
 Σχήμα 2 (προσάρτημα 1 του παραρτήματος 9)
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος (ΠΕΚ)
 3. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΚΛΙΝΗΣ ΓΗΡΑΝΣΗΣ
 3.1. Διαμόρφωση παραμέτρων της κλίνης γήρανσης. Η κλίνη γήρανσης παρέχει την κατάλληλη ροή καυσαερίων, θερμοκρασία, αναλογία αέρα/καυσίμου, συστατικά καυσαερίων και έγχυση δευτερεύοντος αέρα στην πλευρά εισόδου του καταλύτη.
 Η πρότυπη κλίνη γήρανσης αποτελείται από κινητήρα, διάταξη ελέγχου του κινητήρα και δυναμόμετρο κινητήρα. Διαφορετικές διαμορφώσεις μπορούν να γίνουν αποδεκτές (π.χ. ολόκληρο όχημα επί του δυναμόμετρου ή καυστήρας αερίου που δημιουργεί τις σωστές συνθήκες καυσαερίων), υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι όροι ως προς το σημείο εισόδου του καταλύτη και τα χαρακτηριστικά ελέγχου που προβλέπονται στο παρόν προσάρτημα.
 Όταν υπάρχει μία μόνο κλίνη δοκιμής γήρανσης, η ροή των καυσαερίων μπορεί να διαιρείται σε περισσότερα ρεύματα καυσαερίων υπό την προϋπόθεση ότι κάθε ρεύμα πληροί τις προϋποθέσεις του παρόντος προσαρτήματος. Εάν η κλίνη διαθέτει περισσότερα από ένα ρεύματα καυσαερίων, διάφορα συστήματα καταλύτη μπορούν να υποβάλλονται ταυτόχρονα σε γήρανση.
 3.2. Εγκατάσταση του συστήματος καυσαερίων. Το συνολικό σύστημα αισθητήρα/-ων καταλύτη/-τών/οξυγόνου, μαζί με ολόκληρη τη σωλήνωση καυσαερίων μέσω της οποίας συνδέεται με τα σχετικά κατασκευαστικά στοιχεία, τοποθετούνται στην κλίνη. Για κινητήρες με πολλαπλά ρεύματα καυσαερίων (όπως ορισμένοι τύπου V6 και V8), κάθε συστοιχία του συστήματος καυσαερίων τοποθετείται χωριστά στην κλίνη σε παραλληλία.
 Για συστήματα καυσαερίων που περιέχουν διάφορους καταλύτες σε σειρά, το συνολικό σύστημα καταλύτη, συμπεριλαμβανομένων όλων τα καταλυτών, όλων των αισθητήρων οξυγόνου και των σχετικών σωληνώσεων, τοποθετείται στην κλίνη γήρανσης ως ενιαία μονάδα. Εναλλακτικά, κάθε μεμονωμένος καταλύτης μπορεί να υποβάλλεται χωριστά σε γήρανση για το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα.
 3.3. Μέτρηση θερμοκρασίας. Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται με τη χρήση θερμοζεύγους που τοποθετείται στον πυθμένα του καταλύτη, στη θέση όπου σημειώνεται η υψηλότερη θερμοκρασία στον θερμότερο καταλύτη. Εναλλακτικά, μπορεί να μετράται η θερμοκρασία του αερίου τροφοδότησης ακριβώς πριν από την πλευρά εισόδου του


text:
καταλύτη, η οποία μετατρέπεται σε θερμοκρασία του πυθμένα του καταλύτη μέσω γραμμικού μετασχηματισμού που υπολογίζεται από δεδομένα συσχέτισης τα οποία συλλέγονται με βάση το σχέδιο του καταλύτη και την κλίνη δοκιμής που χρησιμοποιείται στη διαδικασία γήρανσης. Η θερμοκρασία του καταλύτη αποθηκεύεται ψηφιακά με ρυθμό 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο).
 3.4. Μέτρηση αέρα/καυσίμου. Λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα για τη μέτρηση της αναλογίας αέρα/καυσίμου (Α/Κ) (π.χ. αισθητήρας οξυγόνου μεγάλους εύρους), όσο το δυνατόν πιο κοντά στην είσοδο του καταλύτη και στις φλάντζες της εξόδου. Οι πληροφορίες από τους αισθητήρες αυτούς αποθηκεύονται ψηφιακά με ταχύτητα 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο).
 3.5. Στάθμιση της ροής καυσαερίων. Λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλίζεται ότι η κατάλληλη ποσότητα καυσαερίων (μετρώμενη σε γραμμάρια/δευτερόλεπτο σε στοιχειομετρική λειτουργία, με ανοχή ± 5 γραμμάρια/δευτερόλεπτο) διέρχεται από κάθε σύστημα καταλύτη που υποβάλλεται σε εργαστηριακή γήρανση.
 Η κατάλληλη ροή καθορίζεται με βάση τη ροή καυσαερίων που θα εκδηλωνόταν στον κινητήρα του πρωτότυπου οχήματος με ταχύτητα κινητήρα σε σταθερή κατάσταση και φορτίο επιλεγμένο για την εργαστηριακή γήρανση σύμφωνα με την παράγραφο 3.6.
 3.6. Ρύθμιση. Η ταχύτητα του κινητήρα, όπως και το φορτίο και ο χρόνος σπινθηρισμού, επιλέγονται με τρόπο ώστε να επιτυγχάνεται θερμοκρασία πυθμένα καταλύτη 800 °C (± 10 °C) σε στοιχειομετρική λειτουργία.
 Το σύστημα έγχυσης αέρα ρυθμίζεται ώστε να παρέχει την απαραίτητη ροή αέρα προκειμένου να παράγει 3,0 % οξυγόνο (± 0,1 %) στο ρεύμα καυσαερίων κατά τη στοιχειομετρική λειτουργία σταθερής κατάστασης, ακριβώς μπροστά από τον πρώτο καταλύτη. Μια συνήθης ένδειξη στο σημείο μέτρησης Α/Κ στην ανάντη της ροής του καταλύτη (όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3.4 του παρόντος προσαρτήματος) είναι λάμδα 1,16 (το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 3 % οξυγόνο).
 Με την έγχυση αέρα σε λειτουργία, ρυθμίζεται η «πλούσια» αναλογία Α/Κ ώστε να προκαλείται θερμοκρασία πυθμένα καταλύτη 890 °C (± 10 °C). Μια συνήθης τιμή Α/Κ για το συγκεκριμένο στάδιο είναι λάμδα 0,94 (περίπου 2 % CO).
 3.7. Κύκλος γήρανσης. Για τις πρότυπες διαδικασίες εργαστηριακής γήρανσης χρησιμοποιείται ο ΠΕΚ. Ο ΠΕΚ επαναλαμβάνεται έως ότου να επιτευχθεί η γήρανση που υπολογίζεται βάσει της εξίσωσης ΧΕΓ.
 3.8. Διασφάλιση ποιότητας. Οι θερμοκρασίες και η αναλογία Α/Κ των παραγράφων 3.3 και 3.4 του παρόντος προσαρτήματος αναθεωρούνται περιοδικά (τουλάχιστον κάθε 50 ώρες) κατά τη διάρκεια της γήρανσης. Γίνονται οι απαραίτητες ρυθμίσεις ώστε να διασφαλίζεται η σωστή εφαρμογή του ΠΕΚ καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας γήρανσης.
 Μετά την ολοκλήρωση της γήρανσης, τα δεδομένα χρόνου προς θερμοκρασία που συλλέγονται κατά τη διαδικασία γήρανσης καταγράφονται σε ιστόγραμμα κατά ομάδες θερμοκρασίας που δεν υπερβαίνουν τους 10 °C. Η εξίσωση ΧΕΓ και η υπολογιζόμενη πραγματική θερμοκρασία αναφοράς για τον κύκλο γήρανσης σύμφωνα με την παράγραφο 2.3.1.4 του παρόντος παραρτήματος χρησιμοποιούνται προκειμένου να καθορίζεται αν έχει πράγματι επιτευχθεί το κατάλληλο εύρος θερμικής γήρανσης του καταλύτη. Η εργαστηριακή γήρανση παρατείνεται εάν το θερμικό αποτέλεσμα του υπολογιζόμενου χρόνου γήρανσης δεν αντιστοιχεί σε τουλάχιστον 95 % του στόχου της θερμικής γήρανσης.
 3.9. Εκκίνηση και σβήσιμο. Λαμβάνεται μέριμνα ώστε να διασφαλίζεται ότι η μέγιστη θερμοκρασία καταλύτη για ταχεία φθορά (π.χ. 1 050 °C) δεν εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια της εκκίνησης ή του σβησίματος.


text:
Για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους προβλημάτων μπορούν να εφαρμόζονται ειδικές διαδικασίες εκκίνησης και σβησίματος σε χαμηλές θερμοκρασίες.
 4. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ R ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΓΗΡΑΝΣΗΣ
 4.1. Ο συντελεστής R είναι ο συντελεστής θερμικής αντίστασης του καταλύτη που χρησιμοποιείται στην εξίσωση ΧΕΓ. Οι κατασκευαστές μπορούν να προσδιορίζουν εμπειρικά την τιμή του R εφαρμόζοντας τις ακόλουθες διαδικασίες.
 4.1.1. Με χρήση του σχετικού εργαστηριακού κύκλου και του εξοπλισμού εργαστηριακής γήρανσης, υποβάλλονται σε γήρανση διάφοροι καταλύτες (τουλάχιστον 3 για κάθε σχέδιο) σε διαφορετικές θερμοκρασίες ελέγχου, μεταξύ της κανονικής θερμοκρασίας λειτουργίας και της οριακής θερμοκρασίας φθοράς. Μετρώνται οι εκπομπές [ή η αναποτελεσματικότητα του καταλύτη (αποτελεσματικότητα καταλύτη 1)] για κάθε συστατικό εξάτμισης. Διασφαλίζεται ότι η τελική δοκιμή παράγει δεδομένα από μία έως δύο φορές πολλαπλάσια εκείνων του προτύπου εκπομπής.
 4.1.2. Υπολογίζεται η τιμή του συντελεστή R, καθώς και η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς (Tr) για τον κύκλο εργαστηριακής γήρανσης σε κάθε θερμοκρασία ελέγχου σύμφωνα με την παράγραφο 2.3.1.4 του παρόντος παραρτήματος.
 4.1.3. Απεικονίζονται σε γραφική παράσταση οι εκπομπές (ή η αναποτελεσματικότητα του καταλύτη) σε συνάρτηση με τον χρόνο γήρανσης για κάθε καταλύτη. Υπολογίζεται η λιγότερο τετραγωνισμένη και καλύτερα προσαρμοσμένη γραμμή μεταξύ των δεδομένων. Προκειμένου το σύνολο των δεδομένων να είναι χρήσιμο για τον συγκεκριμένο σκοπό, τα δεδομένα έχουν μια κατά προσέγγιση κοινή τεταγμένη μεταξύ 0 και 6 400 km. Βλέπε ως παράδειγμα το σχήμα 3 του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 9.
 4.1.4. Υπολογίζεται η κλίση της καλύτερα προσαρμοσμένης γραμμής για κάθε θερμοκρασία γήρανσης.
 Σχήμα 3 (προσάρτημα 1 του παραρτήματος 9)
 Παράδειγμα γήρανσης κινητήρα
 4.1.5. Απεικονίζεται σε γραφική παράσταση ο φυσικός λογάριθμος (ln) της κλίσης κάθε καλύτερα προσαρμοσμένης γραμμής (όπως προσδιορίζεται στην παράγραφο 4.1.4 του παρόντος προσαρτήματος) κατά μήκος του κατακόρυφου άξονα, σε σχέση με το αντίστροφο της θερμοκρασίας γήρανσης [1/(θερμοκρασία γήρανσης, deg K)] κατά μήκος του οριζόντιου άξονα. Υπολογίζονται οι λιγότερο τετραγωνισμένες και καλύτερα προσαρμοσμένες γραμμές μεταξύ των δεδομένων. Η κλίση της γραμμής είναι ο συντελεστής R. Βλέπε ως παράδειγμα το σχήμα 4 του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 9.
 4.1.6. Ο συντελεστής R συγκρίνεται με την αρχική τιμή που χρησιμοποιήθηκε στην παράγραφο 4.1.2 του παρόντος προσαρτήματος. Εάν ο υπολογιζόμενος συντελεστής R διαφέρει από την αρχική τιμή κατά περισσότερο από 5 %, επιλέγεται νέος συντελεστής R ο οποίος βρίσκεται μεταξύ των αρχικών και των υπολογιζόμενων τιμών. Στη συνέχεια επαναλαμβάνονται τα στάδια των παραγράφων 4.1.2 έως 4.1.6 του παρόντος προσαρτήματος ώστε να προκύψει νέος συντελεστής R. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται μέχρις ότου ο υπολογιζόμενος συντελεστής R να μην αποκλίνει κατά περισσότερο από 5 % από την αρχική του τιμή.
 4.1.7. Συγκρίνονται οι τιμές του συντελεστή R που έχουν προσδιοριστεί χωριστά για κάθε συστατικό εξάτμισης. Για την εξίσωση ΧΕΓ χρησιμοποιείται ο χαμηλότερος συντελεστής R (χειρότερη περίπτωση).
 Σχήμα 4 (προσάρτημα 1 του παραρτήματος 9)
 Προσδιορισμός του συντελεστή R
 Προσάρτημα 2
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος ντίζελ (ΠΕΚΝ)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Για τα φίλτρα σωματιδίων, ο αριθμός των αναγεννήσεων έχει καίρια σημασία όσον αφορά τη διαδικασία γήρανσης. Για τα συστήματα που απαιτούν κύκλους αποθείωσης (π.χ. καταλύτες αποθήκευσης NOx), η διαδικασία αυτή είναι επίσης σημαντική.
 Η πρότυπη διαδικασία της δοκιμής


text:
ανθεκτικότητας για ντιζελοκίνητα οχήματα περιλαμβάνει τη γήρανση ενός συστήματος μετεπεξεργασίας επί της κλίνης γήρανσης με εφαρμογή του ΠΕΚΝ που περιγράφεται στο παρόν προσάρτημα. Ο ΠΕΚΝ προβλέπει τη χρήση κλίνης γήρανσης με κινητήρα για τροφοδότηση αερίου στο σύστημα.
 Κατά τη διάρκεια του ΠΕΚΝ, οι στρατηγικές αναγέννησης/αποθείωσης του συστήματος παραμένουν σε κατάσταση κανονικής λειτουργίας.
 2. O ΠΕΚΝ αναπαράγει την ταχύτητα του κινητήρα και τις συνθήκες φορτίου που απαντώνται στο κύκλο ΠΚΔ ανάλογα με την περίοδο για την οποία προσδιορίζεται η ανθεκτικότητα. Προκειμένου να επιταχύνεται η διαδικασία της γήρανσης, οι ρυθμίσεις του κινητήρα επί της κλίνης δοκιμής μπορούν να τροποποιούνται ώστε να μειώνονται οι χρόνοι φόρτωσης του συστήματος. Μπορούν π.χ. να τροποποιούνται οι χρόνοι έγχυσης του καυσίμου ή η στρατηγική ανακυκλοφορίας καυσίμων (EGR).
 3. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΚΛΙΝΗΣ ΓΗΡΑΝΣΗΣ
 3.1. Η πρότυπη κλίνη γήρανσης αποτελείται από κινητήρα, διάταξη ελέγχου του κινητήρα και δυναμόμετρο κινητήρα. Διαφορετικές διαμορφώσεις μπορούν να γίνουν αποδεκτές (π.χ. ολόκληρο όχημα επί του δυναμόμετρου ή καυστήρας αερίου που δημιουργεί τις σωστές συνθήκες καυσαερίων), υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι όροι ως προς το σημείο εισόδου του συστήματος μετεπεξεργασίας και τα χαρακτηριστικά ελέγχου που προβλέπονται στο παρόν προσάρτημα.
 Όταν υπάρχει μία μόνο κλίνη δοκιμής, η ροή των καυσαερίων μπορεί να διαιρείται σε περισσότερα ρεύματα υπό την προϋπόθεση ότι κάθε ρεύμα πληροί τις προϋποθέσεις του παρόντος προσαρτήματος. Εάν η κλίνη διαθέτει περισσότερα από ένα ρεύματα καυσαερίων, διάφορα συστήματα μετεπεξεργασίας μπορούν να υποβάλλονται ταυτόχρονα σε γήρανση.
 3.2. Εγκατάσταση του συστήματος καυσαερίων. Το συνολικό σύστημα μετεπεξεργασίας, μαζί με ολόκληρη τη σωλήνωση καυσαερίων μέσω της οποίας συνδέεται με τα σχετικά κατασκευαστικά στοιχεία, τοποθετούνται στην κλίνη. Για κινητήρες με πολλαπλά ρεύματα καυσαερίων (όπως ορισμένοι τύπου V6 και V8), κάθε συστοιχία του συστήματος καυσαερίων τοποθετείται χωριστά στην κλίνη.
 Ολόκληρο το σύστημα μετεπεξεργασίας τοποθετείται στην κλίνη γήρανσης ως ενιαία μονάδα. Εναλλακτικά, κάθε μεμονωμένο κατασκευαστικό στοιχείο μπορεί να υποβάλλεται χωριστά σε γήρανση για το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα.
 Προσάρτημα 3
 Πρότυπος κύκλος δρόμου (ΠΚΔ)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Ο πρότυπος κύκλος δρόμου (ΠΚΔ) είναι κύκλος συσσώρευσης χιλιομέτρων. Το όχημα μπορεί να ελεγχθεί σε στίβο δοκιμών ή σε δυναμόμετρο συσσώρευσης χιλιομέτρων.
 Ο κύκλος περιλαμβάνει 7 στάδια διαδρομής 6 km. Το μήκος του σταδίου μπορεί να τροποποιείται ώστε να προσαρμόζεται στο μήκος του στίβου δοκιμής συσσώρευσης χιλιομέτρων.
 Πρότυπος κύκλος δρόμου
 Στάδιο
 Περιγραφή
 Συνήθης ρυθμός επιτάχυνσης m/s2
 1
 (εκκίνηση κινητήρα) βραδυπορία επί 10 δευτερόλεπτα
 0
 1
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 48 km/h
 1,79
 1
 Πορεία στα 48 km/h για
 σταδίου
 0
 1
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 32 km/h
 – 2,23
 1
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 48 km/h
 1,79
 1
 Πορεία στα 48 km/h για
 σταδίου
 0
 1
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 2,23
 1
 Βραδυπορία επί 5 δευτερόλεπτα
 0
 1
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 56 km/h
 1,79
 1
 Πορεία στα 56 km/h για
 σταδίου
 0
 1
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 40 km/h
 – 2,23
 1
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 56 km/h
 1,79
 1
 Πορεία στα 56 km/h για
 σταδίου
 0
 1
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 2,23
 2
 Βραδυπορία επί 10 δευτερόλεπτα
 0
 2
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 64 km/h
 1,34
 2
 Πορεία


text:
στα 64 km/h για
 σταδίου
 0
 2
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 48 km/h
 – 2,23
 2
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 64 km/h
 1,34
 2
 Πορεία στα 64 km/h για
 σταδίου
 0
 2
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 2,23
 2
 Βραδυπορία επί 5 δευτερόλεπτα
 0
 2
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 72 km/h
 1,34
 2
 Πορεία στα 72 km/h για
 σταδίου
 0
 2
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 56 km/h
 – 2,23
 2
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 72 km/h
 1,34
 2
 Πορεία στα 72 km/h για
 σταδίου
 0
 2
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 2,23
 3
 Βραδυπορία επί 10 δευτερόλεπτα
 0
 3
 Απότομη επιτάχυνση έως τα 88 km/h
 1,79
 3
 Πορεία στα 88 km/h για
 σταδίου
 0
 3
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 72 km/h
 – 2,23
 3
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 88 km/h
 0,89
 3
 Πορεία στα 88 km/h για
 σταδίου
 0
 3
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 72 km/h
 – 2,23
 3
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 97 km/h
 0,89
 3
 Πορεία στα 97 km/h για
 σταδίου
 0
 3
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 2,23
 3
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 97 km/h
 0,89
 3
 Πορεία στα 97 km/h για
 σταδίου
 0
 3
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 1,79
 4
 Βραδυπορία επί 10 δευτερόλεπτα
 0
 4
 Απότομη επιτάχυνση έως τα 129 km/h
 1,34
 4
 Ταχύτητα στη νεκρά έως τα 113 km/h
 – 0,45
 4
 Πορεία στα 113 km/h για
 σταδίου
 0
 4
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 1,34
 4
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 105 km/h
 0,89
 4
 Πορεία στα 105 km/h για
 σταδίου
 0
 4
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 1,34
 5
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 121 km/h
 0,45
 5
 Πορεία στα 121 km/h για
 σταδίου
 0
 5
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 1,34
 5
 Ήπια επιτάχυνση έως τα 113 km/h
 0,45
 5
 Πορεία στα 113 km/h για
 σταδίου
 0
 5
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 1,34
 6
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 113 km/h
 0,89
 6
 Ταχύτητα στη νεκρά έως τα 97 km/h
 – 0,45
 6
 Πορεία στα 97 km/h για
 σταδίου
 0
 6
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 80 km/h
 – 1,79
 6
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 104 km/h
 0,45
 6
 Πορεία στα 104 km/h για
 σταδίου
 0
 6
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 1,79
 7
 Βραδυπορία επί 45 δευτερόλεπτα
 0
 7
 Απότομη επιτάχυνση έως τα 88 km/h
 1,79
 7
 Πορεία στα 88 km/h για
 σταδίου
 0
 7
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 64 km/h
 – 2,23
 7
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 88 km/h
 0,89
 7
 Πορεία στα 88 km/h για
 σταδίου
 0
 7
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 64 km/h
 – 2,23
 7
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 80 km/h
 0,89
 7
 Πορεία στα 80 km/h για
 σταδίου
 0
 7
 Μέτρια επιβράδυνση έως τα 64 km/h
 – 2,23
 7
 Μέτρια επιτάχυνση έως τα 80 km/h
 0,89
 7
 Πορεία στα 80 km/h για
 σταδίου
 0
 7
 Μέτρια επιβράδυνση μέχρι το σταμάτημα
 – 2,23
 Ο πρότυπος κύκλος δρόμου αναπαρίσταται γραφικά με το ακόλουθο σχήμα:
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 10
 ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
 1. ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΑΝΑΦΟΡΑΣ


text:
ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΚΙΜΗ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΟΡΙΑ ΕΚΠΟΜΠΩΝ
 1.1. Τεχνικά δεδομένα του καυσίμου αναφοράς που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή οχημάτων με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης
 Τύπος: Βενζίνη (E5)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (1)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON
 95,0
 —
 EN 25164
 prEN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON
 85,0
 —
 EN 25163
 prEN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 743
 756
 EN ISO 3675
 EN ISO 12185
 Πίεση ατμού
 kPa
 56,0
 60,0
 EN ISO 13016-1 (DVPE)
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % v/v
 0,015
 ASTM E 1064
 Απόσταξη:
 —
 Εξάτμιση στους 70 °C
 % v/v
 24,0
 44,0
 EN-ISO 3405
 —
 Εξάτμιση στους 100 °C
 % v/v
 48,0
 60,0
 EN-ISO 3405
 —
 Εξάτμιση στους 150 °C
 % v/v
 82,0
 90,0
 EN-ISO 3405
 —
 Τελικό σημείο ζέσεως
 °C
 190
 210
 EN-ISO 3405
 Κατάλοιπα
 % v/v
 —
 2,0
 EN-ISO 3405
 Ανάλυση υδρογονανθράκων:
 —
 Ολεφίνες
 % v/v
 3,0
 13,0
 ASTM D 1319
 —
 Αρωματικοί
 % v/v
 29,0
 35,0
 ASTM D 1319
 —
 Βενζόλιο
 % v/v
 —
 1,0
 EN 12177
 —
 Κορεσμένοι
 % v/v
 Αναφορά
 ASTM 1319
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 Αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 Αναφορά
 Περίοδος επαγωγής (2)
 λεπτά
 480
 —
 EN-ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε οξυγόνο (3)
 % m/m
 Αναφορά
 EN 1601
 Υπάρχον κόμμι
 mg/ml
 —
 0,04
 EN-ISO 6246
 Περιεκτικότητα σε θείο (4)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού
 —
 Κατηγορία 1
 EN-ISO 2160
 Περιεκτικότητα σε μόλυβδο
 mg/l
 —
 5
 EN 237
 Περιεκτικότητα σε φώσφοροr (5)
 mg/l
 —
 1,3
 ASTM D 3231
 Αιθανόλη (3)
 % v/v
 4,7
 5,3
 EN 1601
 EN 13132
 Τύπος: Βενζίνη (E10)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (6)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON (7)
 95,0
 98,0
 EN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON (7)
 85,0
 89,0
 EN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 743,0
 756,0
 EN ISO 12185
 Πίεση ατμού
 kPa
 56,0
 60,0
 EN 13016-1
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % m/m
 max 0,05
 Εμφάνιση στους – 7 °C: Διαυγής και φωτεινή
 EN 12937
 Απόσταξη:
 —
 εξάτμιση στους 70 °C
 % v/v
 34,0
 46,0
 EN ISO 3405
 —
 εξάτμιση στους 100 °C
 % v/v
 54,0
 62,0
 EN ISO 3405
 —
 εξάτμιση στους 150 °C
 % v/v
 86,0
 94,0
 EN ISO 3405
 —
 τελικό σημείο ζέσεως
 °C
 170
 195
 EN ISO 3405
 Κατάλοιπα
 % v/v
 —
 2,0
 EN ISO 3405
 Ανάλυση υδρογονανθράκων:
 —
 ολεφίνες
 % v/v
 6,0
 13,0
 EN 22854
 —
 αρωματικοί
 % v/v
 25,0
 32,0
 EN 22854
 —
 βενζόλιο
 % v/v
 —
 1,00
 EN 22854
 EN 238
 —
 κορεσμένοι
 % v/v
 Αναφορά
 EN 22854
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 Αναφορά
 Περίοδος επαγωγής (8)
 λεπτά
 480
 —
 EN ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε οξυγόνο (9)
 % m/m
 3,3
 3,7
 EN 22854
 Πλύση με διαλύτη
 (Περιεκτικότητα σε υπάρχον κόμμι)
 mg/100ml
 —
 4
 EN ISO 6246
 Περιεκτικότητα σε θείο (10)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού 3 ώρες στους 50 °C
 —
 Κατηγορία 1
 EN ISO 2160
 Περιεκτικότητα σε μόλυβδο
 mg/l
 —
 5
 EN 237
 Περιεκτικότητα σε φώσφορο (11)
 mg/l
 —
 1,3
 ASTM D 3231
 Αιθανόλη (9)
 % v/v
 9,0
 10,0
 EN 22854
 Τύπος: Αιθανόλη (E85)


text:
Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (12)
 Μέθοδος δοκιμής (13)
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON
 95,0
 —
 EN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON
 85,0
 —
 EN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 Αναφορά
 ISO 3675
 Πίεση ατμού
 kPa
 40,0
 60,0
 EN ISO 13016-1 (DVPE)
 Περιεκτικότητα σε θείο (14)
 (15)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Αντοχή στην οξείδωση
 λεπτά
 360
 EN ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε υπάρχον κόμμι (πλύση με διαλύτη)
 mg/(100 ml)
 —
 5
 EN-ISO 6246
 Εμφάνιση
 Καθορίζεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος ή 15 °C, όποιο είναι υψηλότερο.
 Διαυγής και φωτεινή, χωρίς αιωρούμενους ή καθιζάμενους ρύπους
 Οπτικός έλεγχος
 Αιθανόλη και υψηλότερες αλκοόλες (18)
 % V/V
 83
 85
 EN 1601
 EN 13132
 EN 14517
 Υψηλότερες αλκοόλες (C3-C8)
 % V/V
 —
 2,0
 Μεθανόλη
 % V/V
 0,5
 Βενζίνη (16)
 % V/V
 Υπόλοιπο
 EN 228
 Φωσφόρος
 mg/l
 0,3 (17)
 ASTM D 3231
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % V/V
 0,3
 ASTM E 1064
 Περιεκτικότητα σε ανόργανο χλωρίδιο
 mg/l
 1
 ISO 6227
 pHe
 6,5
 9,0
 ASTM D 6423
 Διάβρωση ταινίας χαλκού
 (3 ώρες στους 50 °C)
 Αξιολόγηση
 Κατηγορία 1
 EN ISO 2160
 Οξύτητα (ως οξικό οξύ CH3COOH)
 % m/m
 (mg/l)
 —
 0,005
 (40)
 ASTM D 1613
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 αναφορά
 1.2. Τεχνικά δεδομένα για το καύσιμο αναφοράς που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή οχημάτων με κινητήρα ανάφλεξης με συμπίεση
 Τύπος: Πετρέλαιο ντίζελ (B5)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (19)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός κετανίων (20)
 52,0
 54,0
 EN-ISO 5165
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 833
 837
 EN-ISO 3675
 Απόσταξη:
 —
 στο 50 %
 °C
 245
 —
 EN-ISO 3405
 —
 στο 95 %
 °C
 345
 350
 EN-ISO 3405
 —
 Τελικό σημείο ζέσεως
 °C
 —
 370
 EN-ISO 3405
 Σημείο ανάφλεξης
 °C
 55
 —
 EN 22719
 Όριο ψυχρής διηθητικής ικανότητας (CFPP)
 °C
 —
 – 5
 EN 116
 Ιξώδες στους 40°C
 mm2/s
 2,3
 3,3
 EN-ISO 3104
 Πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες
 % m/m
 2,0
 6,0
 EN 12916
 Περιεκτικότητα σε θείο (21)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 /EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού
 —
 Κατηγορία 1
 EN-ISO 2160
 Κατάλοιπα άνθρακα κατά Conradson (10 % DR)
 % m/m
 —
 0,2
 EN-ISO 10370
 Περιεκτικότητα σε τέφρα
 % m/m
 —
 0,01
 EN-ISO 6245
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % m/m
 —
 0,02
 EN-ISO 12937
 Αριθμός εξουδετέρωσης (ισχυρό οξύ)
 mg KOH/g
 —
 0,02
 ASTM D 974
 Αντοχή στην οξείδωση (22)
 mg/ml
 —
 0,025
 EN-ISO 12205
 Λιπαντική ισχύς [διάμετρος του σημείου φθοράς στους 60 °C, μετά τη δοκιμή HFRR) (παλινδρομικού στοιχείου υψηλής συχνότητας)]
 μm
 —
 400
 EN ISO 12156
 Αντοχή στην οξείδωση στους 110 °C (22)
 (24)
 h
 20,0
 EN 14112
 Μεθυλεστέρες λιπαρών οξέων (FAME) (23)
 % v/v
 4,5
 5,5
 EN 14078
 Τύπος: Πετρέλαιο ντίζελ (B7)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (25)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Δείκτης κετανίου
 46,0
 EN ISO 4264
 Αριθμός κετανίων (26)
 52,0
 56,0
 EN ISO 5165
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 833,0
 837,0
 EN ISO 12185
 Απόσταξη:
 —
 στο 50 %
 °C
 245,0
 —
 EN ISO 3405
 —
 στο 95 %
 °C
 345,0
 360,0
 EN ISO 3405
 —
 Τεικό σημείο ζέσεως
 °C
 —
 370,0
 EN ISO 3405
 Σημείο ανάφλεξης
 °C
 55
 —
 EN ISO 2719
 Σημείο θόλωσης


text:
°C
 —
 – 10
 EN 23015
 Ιξώδες στους 40 °C
 mm2/s
 2,30
 3,30
 EN ISO 3104
 Πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες
 % m/m
 2,0
 4,0
 EN 12916
 Περιεκτικότητα σε θείο
 mg/kg
 —
 10,0
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού 3 ώρες στους 50 °C
 —
 Κατηγορία 1
 EN ISO 2160
 Κατάλοιπα άνθρακα κατά Conradson (10 % DR)
 % m/m
 —
 0,20
 EN ISO 10370
 Περιεκτικότητα σε τέφρα
 % m/m
 —
 0,010
 EN ISO 6245
 Συνολική νόθευση
 mg/kg
 —
 24
 EN 12662
 Περιεκτικότητα σε νερό
 mg/kg
 —
 200
 EN ISO 12937
 Αριθμός οξείδωσης
 mg KOH/g
 —
 0,10
 EN ISO 6618
 Λιπαντική ισχύς [διάμετρος του σημείου φθοράς στους 60 °C, μετά τη δοκιμή HFRR) (παλινδρομικού στοιχείου υψηλής συχνότητας)]
 μm
 —
 400
 EN ISO 12156
 Αντοχή στην οξείδωση στους 110 °C (27)
 h
 20,0
 EN 15751
 Μεθυλεστέρες λιπαρών οξέων (FAME) (28)
 % v/v
 6,0
 7,0
 EN 14078
 2. ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥ ΚΑΥΣΙΜΟΥ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΚΙΜΗ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΚΙΝΗΤΗΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΣΕ ΧΑΜΗΛΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ — ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ VI
 Τύπος: Βενζίνη (E5)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (29)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON
 95,0
 —
 EN 25164
 Pr. EN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON
 85,0
 —
 EN 25163
 Pr. EN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 743
 756
 EN ISO 3675
 EN ISO 12185
 Πίεση ατμού
 kPa
 56,0
 95,0
 EN ISO 13016-1 (DVPE)
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % v/v
 0,015
 ASTM E 1064
 Απόσταξη:
 —
 Εξάτμιση στους 70 °C
 % v/v
 24,0
 44,0
 EN-ISO 3405
 —
 Εξάτμιση στους 100 °C
 % v/v
 50,0
 60,0
 EN-ISO 3405
 —
 Εξάτμιση στους 150 °C
 % v/v
 82,0
 90,0
 EN-ISO 3405
 —
 Τελικό σημείο ζέσεως
 °C
 190
 210
 EN-ISO 3405
 Κατάλοιπα
 % v/v
 —
 2,0
 EN-ISO 3405
 Ανάλυση υδρογονανθράκων:
 Ολεφίνες
 % v/v
 3,0
 13,0
 ASTM D 1319
 Αρωματικοί
 % v/v
 29,0
 35,0
 ASTM D 1319
 Βενζόλιο
 % v/v
 —
 1,0
 EN 12177
 Κορεσμένοι
 % v/v
 Αναφορά
 ASTM 1319
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 Αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 Αναφορά
 Περίοδος επαγωγής (30)
 λεπτά
 480
 —
 EN-ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε οξυγόνο (31)
 % m/m
 Αναφορά
 EN 1601
 Υπάρχον κόμμι
 mg/ml
 —
 0,04
 EN-ISO 6246
 Περιεκτικότητα σε θείο (32)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού
 —
 Κατηγορία 1
 EN-ISO 2160
 Περιεκτικότητα σε μόλυβδο
 mg/l
 —
 5
 EN 237
 Περιεκτικότητα σε φώσφορο (33)
 mg/l
 —
 1,3
 ASTM D 3231
 Αιθανόλη (31)
 % v/v
 4,7
 5,3
 EN 1601
 EN 13132
 Τύπος: Βενζίνη (E10)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (34)
 Μέθοδος δοκιμής
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON (35)
 95,0
 98,0
 EN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON (35)
 85,0
 89,0
 EN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 743,0
 756,0
 EN ISO 12185
 Πίεση ατμού
 kPa
 56,0
 95,0
 EN 13016-1
 Περιεκτικότητα σε νερό
 max 0,05
 Εμφάνιση στους – 7 °C: Διαυγής και φωτεινή
 EN 12937
 Απόσταξη:
 —
 εξάτμιση στους 70 °C
 % v/v
 34,0
 46,0
 EN ISO 3405
 —
 εξάτμιση στους 100 °C
 % v/v
 54,0
 62,0
 EN ISO 3405
 —
 εξάτμιση στους 150 °C
 % v/v
 86,0
 94,0
 EN ISO 3405
 —
 τελικό σημείο ζέσεως
 °C
 170
 195
 EN


text:
ISO 3405
 Κατάλοιπα
 % v/v
 —
 2,0
 EN ISO 3405
 Ανάλυση υδρογονανθράκων:
 —
 ολεφίνες
 % v/v
 6,0
 13,0
 EN 22854
 —
 αρωματικοί
 % v/v
 25,0
 32,0
 EN 22854
 —
 βενζόλιο
 % v/v
 —
 1,00
 EN 22854
 EN 238
 —
 κορεσμένοι
 % v/v
 Αναφορά
 EN 22854
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 Αναφορά
 Περίοδος επαγωγής (36)
 λεπτά
 480
 —
 EN ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε οξυγόνο (37)
 % m/m
 3,3
 3,7
 EN 22854
 Πλύση με διαλύτη
 (Περιεκτικότητα σε υπάρχον κόμμι)
 mg/100ml
 —
 4
 EN ISO 6246
 Περιεκτικότητα σε θείο (38)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Διάβρωση χαλκού 3 ώρες στους 50 °C
 —
 Κατηγορία 1
 EN ISO 2160
 Περιεκτικότητα σε μόλυβδο
 mg/l
 —
 5
 EN 237
 Περιεκτικότητα σε φώσφορο (39)
 mg/l
 —
 1,3
 ASTM D 3231
 Αιθανόλη (37)
 % v/v
 9,0
 10,0
 EN 22854
 Τύπος: Αιθανόλη (E75)
 Παράμετρος
 Μονάδα
 Όρια (40)
 Μέθοδος δοκιμής (41)
 Ελάχιστο
 Μέγιστο
 Αριθμός οκτανίων έρευνας, RON
 95
 —
 EN ISO 5164
 Αριθμός οκτανίων κινητήρα, MON
 85
 —
 EN ISO 5163
 Πυκνότητα στους 15 °C
 kg/m3
 Αναφορά
 EN ISO 12185
 Πίεση ατμού
 kPa
 50
 60
 EN ISO 1 30 16-1 (DVPE)
 Περιεκτικότητα σε θείο (42)
 (43)
 mg/kg
 —
 10
 EN ISO 20846
 EN ISO 20884
 Αντοχή στην οξείδωση
 λεπτά
 360
 —
 EN ISO 7536
 Περιεκτικότητα σε υπάρχον κόμμι
 (πλύση με διαλύτη)
 mg/100ml
 —
 4
 EN ISO 6246
 Εμφάνιση Καθορίζεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος ή 15 °C, όποιο είναι υψηλότερο.
 Διαυγής και φωτεινή, χωρίς αιωρούμενους ή καθιζάμενους ρύπους
 Οπτικός έλεγχος
 Αιθανόλη και υψηλότερες αλκοόλες (46)
 % (V/V)
 70
 80
 EN 1601
 EN 13132
 EN 14517
 Υψηλότερες αλκοόλες (C3 — C8)
 % (V/V)
 —
 2
 Μεθανόλη
 —
 0,5
 Βενζίνη (44)
 % (V/V)
 Υπόλοιπο
 EN 228
 Φωσφόρος
 mg/l
 0,3 (45)
 EN 15487
 ASTM D 3231
 Περιεκτικότητα σε νερό
 % (V/V)
 —
 0,3
 ASTM E 1064
 EN 15 489
 Περιεκτικότητα σε ανόργανο χλωρίδιο
 mg/1
 —
 1
 ISO 6227 — EN 15492
 pHe
 6,5
 9
 ASTM D 6423
 EN 15490
 Διάβρωση ταινίας χαλκού
 (3 ώρες στους 50 °C)
 Αξιολόγηση
 Κατηγορία 1
 EN ISO 2160
 Οξύτητα
 (ως οξικό οξύ CH3COOH)
 % (m/m)
 0,005
 ASTM 0161 3
 EN 15491
 mg/1
 40
 Λόγος άνθρακα/υδρογόνου
 αναφορά
 Λόγος άνθρακα/οξυγόνου
 Αναφορά
 (1) Οι τιμές που ορίζονται στις προδιαγραφές είναι «αληθείς τιμές». Για τον καθορισμό των οριακών τιμών εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του προτύπου ΙSO 4259 «Προϊόντα πετρελαίου — Προσδιορισμός και εφαρμογή δεδομένων ακριβείας όσον αφορά τις μεθόδους δοκιμής», ενώ για τον καθορισμό ελάχιστης τιμής ελήφθη υπόψη ελάχιστη διαφορά 2R άνω του μηδενός. Για τον καθορισμό μέγιστης και ελάχιστης τιμής, η ελάχιστη διαφορά είναι 4R (R = αναπαραγωγιμότητα).
 Παρά το μέτρο αυτό, το οποίο είναι αναγκαίο για τεχνικούς λόγους, ο παραγωγός των καυσίμων πρέπει εντούτοις να στοχεύει σε μηδενική τιμή όταν η καθορισμένη μέγιστη τιμή είναι 2R και στη μέση τιμή στην περίπτωση καθορισμού μέγιστων και ελάχιστων ορίων. Εάν χρειάζεται να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσον ένα καύσιμο πληροί τις απαιτήσεις των προδιαγραφών, εφαρμόζονται οι διατάξεις του προτύπου ISO 4259.
 (2) Το καύσιμο επιτρέπεται να περιέχει αναστολείς οξειδωτικής δράσης και αδρανοποιητές μετάλλων που κατά κανόνα χρησιμοποιούνται για σταθεροποίηση της ροής


text:
της βενζίνης στα διυλιστήρια, αλλά δεν επιτρέπεται να προστίθενται απορρυπαντικά/μέσα κολλοειδούς διασποράς και διαλυτικά έλαια.
 (3) Η αιθανόλη που πληροί την προδιαγραφή του EN 15376 είναι η μόνη οξυγονούχος ένωση που προστίθεται σκόπιμα στο καύσιμο αναφοράς.
 (4) Αναφέρεται η πραγματική περιεκτικότητα σε θείο του καυσίμου που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή τύπου Ι.
 (5) Δεν προβλέπεται σκόπιμη προσθήκη ενώσεων που περιέχουν φώσφορο, σίδηρο, μαγγάνιο ή μόλυβδο στο συγκεκριμένο καύσιμο αναφοράς.
 (6) Οι τιμές που ορίζονται στις προδιαγραφές είναι «αληθείς τιμές». Για τον καθορισμό των οριακών τιμών εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του προτύπου ΙSO 4259 «Προϊόντα πετρελαίου — Προσδιορισμός και εφαρμογή δεδομένων ακριβείας όσον αφορά τις μεθόδους δοκιμής», ενώ για τον καθορισμό ελάχιστης τιμής ελήφθη υπόψη ελάχιστη διαφορά 2R άνω του μηδενός. Για τον καθορισμό μέγιστης και ελάχιστης τιμής, η ελάχιστη διαφορά είναι 4R (R = αναπαραγωγιμότητα). Παρά το μέτρο αυτό, το οποίο είναι αναγκαίο για τεχνικούς λόγους, ο παραγωγός των καυσίμων πρέπει εντούτοις να στοχεύει σε μηδενική τιμή όταν η καθορισμένη μέγιστη τιμή είναι 2R και στη μέση τιμή στην περίπτωση καθορισμού μέγιστων και ελάχιστων ορίων. Εάν χρειάζεται να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσον ένα καύσιμο πληροί τις απαιτήσεις των προδιαγραφών, εφαρμόζονται οι διατάξεις του προτύπου ISO 4259.
 (7) Από τον υπολογισμό του τελικού αποτελέσματος αφαιρείται συντελεστής διόρθωσης 0,2 για MON και RON, σύμφωνα με το πρότυπο EN 228:2008.
 (8) Το καύσιμο επιτρέπεται να περιέχει αναστολείς οξειδωτικής δράσης και αδρανοποιητές μετάλλων που κατά κανόνα χρησιμοποιούνται για σταθεροποίηση της ροής της βενζίνης στα διυλιστήρια, αλλά δεν επιτρέπεται να προστίθενται απορρυπαντικά/μέσα κολλοειδούς διασποράς και διαλυτικά έλαια.
 (9) Η αιθανόλη είναι η μόνη οξυγονούχος ένωση που προστίθεται σκόπιμα στο καύσιμο αναφοράς. Η αιθανόλη που χρησιμοποιείται συμφωνεί με το πρότυπο EN 15376.
 (10) Αναφέρεται η πραγματική περιεκτικότητα σε θείο του καυσίμου που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή τύπου Ι.
 (11) Δεν προβλέπεται σκόπιμη προσθήκη ενώσεων που περιέχουν φώσφορο, σίδηρο, μαγγάνιο ή μόλυβδο στο συγκεκριμένο καύσιμο αναφοράς.
 (12) Οι τιμές που ορίζονται στις προδιαγραφές είναι «αληθείς τιμές». Κατά τον καθορισμό των οριακών τιμών τους, εφαρμόστηκαν οι όροι του διεθνούς προτύπου ISO 4259 «Προϊόντα πετρελαίου — Προσδιορισμός και εφαρμογή των δεδομένων ακριβείας σε σχέση με τις μεθόδους δοκιμών», ενώ στον καθορισμό ελάχιστης τιμής έχει ληφθεί υπόψη μια ελάχιστη διαφορά 2R άνω του μηδενός· κατά τον καθορισμό της μέγιστης και ελάχιστης τιμής, η ελάχιστη διαφορά είναι 4R (R = αναπαραγωγιμότητα).
 Παρά το μέτρο αυτό, το οποίο είναι αναγκαίο για τεχνικούς λόγους, ο παραγωγός των καυσίμων πρέπει εντούτοις να στοχεύει σε μηδενική τιμή όταν η καθορισμένη μέγιστη τιμή είναι 2R και στη μέση τιμή στην περίπτωση καθορισμού μέγιστων και ελάχιστων ορίων. Εάν χρειάζεται να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσον ένα καύσιμο πληροί τις απαιτήσεις των προδιαγραφών, εφαρμόζονται οι διατάξεις του προτύπου ISO 4259.
 (13) Σε περίπτωση που ανακύπτει διαφορά, εφαρμόζονται οι διαδικασίες για την επίλυση διαφορών και την ερμηνεία των αποτελεσμάτων με βάση την ακρίβεια της μεθόδου δοκιμής, όπως περιγράφεται στο πρότυπο EN ISO 4259.
 (14) Σε περιπτώσεις εθνικής διαφοράς σχετικά με την περιεκτικότητα σε θείο, εφαρμόζεται είτε το EN ISO 20846 είτε το EN ISO 20884 σύμφωνα με την παραπομπή