text:
κύλισης σε συνάρτηση με τη θερμοκρασία, θεωρούμενος ίσος με 8,64 × 10-3/°C, ή συντελεστής διόρθωσης που καθόρισε ο κατασκευαστής και ενέκρινε η αρμόδια αρχή,
 t
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος κατά τη δοκιμή επί της οδού σε °C,
 t0
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος αναφοράς = 20 °C,
 ρ
 =
 πυκνότητα αέρα στις συνθήκες δοκιμής,
 ρ0
 =
 πυκνότητα αέρα στις συνθήκες αναφοράς (20 °C, 100 kPa).
 Οι λόγοι RR/RT και RAERO/RT δίνονται από τον κατασκευαστή του οχήματος με βάση τα δεδομένα που κανονικά διαθέτει η εταιρεία.
 Εάν οι τιμές αυτές δεν είναι διαθέσιμες, και εφόσον συμφωνήσουν ο κατασκευαστής με την οικεία τεχνική υπηρεσία, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι τιμές του λόγου αντίσταση κύλισης/ολική αντίσταση, οι οποίες υπολογίζονται βάσει του ακόλουθου τύπου:
 Όπου:
 M
 =
 μάζα του οχήματος σε kg και οι συντελεστές a και b συναρτήσει της ταχύτητας δίνονται στον εξής πίνακα:
 V (km/h)
 a
 b
 20
 7,24 · 10–5
 0,82
 40
 1,59 · 10–4
 0,54
 60
 1,96 · 10–4
 0,33
 80
 1,85 · 10–4
 0,23
 100
 1,63 · 10–4
 0,18
 120
 1,57 · 10–4
 0,14
 5.1.2. Επί της εξέδρας
 5.1.2.1. Εξοπλισμός και ακρίβεια μέτρησης
 Ο εξοπλισμός πρέπει να είναι ίδιος με εκείνον που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή επί οδού.
 5.1.2.2. Διαδικασία δοκιμής
 5.1.2.2.1.
 Το όχημα τοποθετείται στην εξέδρα δοκιμών.
 5.1.2.2.2.
 Ρυθμίζεται η πίεση των ελαστικών (εν ψυχρώ) των κινητήριων τροχών στην τιμή που απαιτείται για τη δοκιμή στην εξέδρα.
 5.1.2.2.3.
 Ρυθμίζεται η ισοδύναμη αδράνεια της εξέδρας.
 5.1.2.2.4.
 Με κατάλληλη μέθοδο, το όχημα και η εξέδρα αποκτούν τη θερμοκρασία λειτουργίας τους.
 5.1.2.2.5.
 Εκτελούνται οι εργασίες που περιγράφονται στην ανωτέρω παράγραφο 5.1.1.2 (εκτός των εργασιών των παραγράφων 5.1.1.2.4 και 5.1.1.2.5), με αντικατάσταση του M από το I στον τύπο που δίνεται στην παράγραφο 5.1.1.2.7.
 5.1.2.2.6.
 Ρυθμίζεται η πέδη ώστε να αναπαράγεται η ανηγμένη ισχύς (παράγραφος 5.1.1.2.8) και να λαμβάνεται υπόψη η διαφορά μεταξύ της μάζας του οχήματος (Μ) στον στίβο δοκιμών και της χρησιμοποιούμενης στη δοκιμή μάζας ισοδύναμης αδράνειας (Ι). Η ρύθμιση αυτή μπορεί να γίνει με τον υπολογισμό του μέσου ανηγμένου χρόνου μείωσης της ταχύτητας, σε κατωφερή πορεία επί οδού με το κιβώτιο ταχυτήτων στη νεκρά θέση, από V2 σε V1, και την αναπαραγωγή του ίδιου χρόνου στην εξέδρα με την ακόλουθη σχέση:
 K = η τιμή του ορίζεται στην ανωτέρω παράγραφο 5.1.1.2.8.
 5.1.2.2.7.
 Προσδιορίζεται η απορροφώμενη από την εξέδρα ισχύς Pa ώστε να καταστεί δυνατή η αναπαραγωγή της ίδιας ισχύος (παράγραφος 5.1.1.2.8) για το ίδιο όχημα σε διαφορετικές ημέρες.
 5.2. Μέθοδος μέτρησης της ροπής στρέψης σε σταθερή ταχύτητα
 5.2.1. Επί της οδού
 5.2.1.1. Εξοπλισμός και σφάλμα μέτρησης
 Η μέτρηση της ροπής στρέψης εκτελείται με κατάλληλη συσκευή μέτρησης και με ακρίβεια ± 2 %.
 Η μέτρηση της ταχύτητας εκτελείται με ακρίβεια ± 2 %.
 5.2.1.2. Διαδικασία δοκιμής
 5.2.1.2.1.
 Η κίνηση του οχήματος ρυθμίζεται ώστε να αποκτήσει την επιλεγμένη σταθερή ταχύτητα V.
 5.2.1.2.2.
 Καταγράφεται η ροπή στρέψης Ct και η ταχύτητα επί χρονικό διάστημα τουλάχιστον 20 δευτερολέπτων. Η ακρίβεια του συστήματος καταγραφής δεδομένων θα είναι τουλάχιστον ± 1 Nm για τη ροπή στρέψης και ± 0,2 km/h για την ταχύτητα.
 5.2.1.2.3.
 Οι διακυμάνσεις της ροπής στρέψης


text:
Ct και της ταχύτητας σε συνάρτηση με τον χρόνο δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 5 % για κάθε δευτερόλεπτο της περιόδου μέτρησης.
 5.2.1.2.4.
 Η ροπή στρέψης Ct1 είναι η μέση ροπή στρέψης που εξάγεται βάσει του ακόλουθου τύπου:
 5.2.1.2.5.
 Η δοκιμή διεξάγεται τρεις φορές για κάθε κατεύθυνση. Προσδιορίζεται η μέση ροπή από τις ανωτέρω έξι μετρήσεις για την ταχύτητα αναφοράς. Εάν η μέση ταχύτητα αποκλίνει περισσότερο από 1 km/h από την ταχύτητα αναφοράς, για τον υπολογισμό της μέσης ροπής γίνεται γραμμική παλινδρόμηση.
 5.2.1.2.6.
 Προσδιορίζεται ο μέσος όρος Ct των δύο τιμών Ct1 και Ct2 της ροπής στρέψης.
 5.2.1.2.7.
 Η προσδιοριζόμενη επί του στίβου δοκιμών μέση ροπή CT ανάγεται στις συνθήκες περιβάλλοντος αναφοράς, ως εξής:
 CΤΑνηγμένη = K · CΤΜετρηθείσα
 όπου το K έχει την τιμή που ορίζεται στην παράγραφο 5.1.1.2.8 του παρόντος προσαρτήματος.
 5.2.2. Επί της εξέδρας
 5.2.2.1. Εξοπλισμός και σφάλμα μέτρησης
 Ο εξοπλισμός πρέπει να είναι ίδιος με εκείνον που χρησιμοποιείται για τη δοκιμή επί οδού.
 5.2.2.2. Διαδικασία δοκιμής
 5.2.2.2.1.
 Εκτελούνται οι εργασίες που περιγράφονται στις ανωτέρω παραγράφους 5.1.2.2.1 έως 5.1.2.2.4.
 5.2.2.2.2.
 Εκτελούνται οι εργασίες που περιγράφονται στις ανωτέρω παραγράφους 5.2.1.2.1 έως 5.2.1.2.4.
 5.2.2.2.3.
 Ρυθμίζεται η μονάδα απορρόφησης ισχύος ώστε να αναπαράγεται η ανηγμένη συνολική ροπή στρέψης επί του στίβου δοκιμών που αναφέρεται στην ανωτέρω παράγραφο 5.2.1.2.7.
 5.2.2.2.4.
 Εκτελούνται οι ίδιες εργασίες που περιγράφονται και στην παράγραφο 5.1.2.2.7, για τον ίδιο σκοπό.
 (1) Για τα ΥΗΟ, και έως ότου θεσπιστούν ενιαίες τεχνικές διατάξεις, ο κατασκευαστής θα έρχεται σε συμφωνία με την τεχνική υπηρεσία όσον αφορά την κατάσταση του οχήματος κατά την εκτέλεση της δοκιμής όπως ορίζεται στο παρόν προσάρτημα
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 5
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ II
 [Εκπομπή μονοξειδίου του άνθρακα σε κατάσταση βραδυπορίας (ρελαντί)]
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Στο παρόν παράρτημα περιγράφεται η διαδικασία της δοκιμής τύπου II που ορίζεται στην παράγραφο 5.3.2 του παρόντος κανονισμού.
 2. ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ
 2.1. Ως καύσιμο χρησιμοποιείται το καύσιμο αναφοράς, του οποίου οι προδιαγραφές δίνονται στα παραρτήματα 10 και 10α του παρόντος κανονισμού.
 2.2. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, η θερμοκρασία του περιβάλλοντος πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 293 και 303 K (20 και 30 °C). Ο κινητήρας προθερμαίνεται μέχρις ότου οι θερμοκρασίες των ψυκτικών και λιπαντικών μέσων καθώς και η πίεση του λιπαντικού φθάσουν σε επίπεδο ισορροπίας.
 2.2.1. Τα οχήματα που κινούνται με βενζίνη ή με υγραέριο ή φυσικό αέριο/βιομεθάνιο δοκιμάζονται με το καύσιμο ή τα καύσιμα αναφοράς που χρησιμοποιούνται για τη δοκιμή τύπου I.
 2.3. Στην περίπτωση οχημάτων με χειροκίνητο ή ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, η δοκιμή εκτελείται με τον μοχλό αλλαγών των σχέσεων μετάδοσης στη νεκρά θέση και τον κινητήρα σε σύμπλεξη.
 2.4. Στην περίπτωση οχημάτων με αυτόματη μετάδοση, η δοκιμή πραγματοποιείται με τον μοχλό επιλογής στη νεκρά θέση ή στη θέση «στάση».
 2.5. Όργανα ρύθμισης των στροφών του ρελαντί
 2.5.1. Ορισμός
 Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως «όργανα ρύθμισης των στροφών του ρελαντί» νοούνται τα όργανα που επιτρέπουν την αλλαγή των συνθηκών λειτουργίας του κινητήρα χωρίς φορτίο (στο ρελαντί) και τα οποία μπορεί εύκολα να χειριστεί ένας μηχανικός οχημάτων, χρησιμοποιώντας μόνον τα εργαλεία που αναφέρονται στην κατωτέρω παράγραφο 2.5.1.1. Ειδικότερα, οι διατάξεις ρύθμισης της

type: contracts

jurisdiction: EU


text:
παροχής καυσίμου και αέρα δεν θεωρούνται όργανα ρύθμισης στην περίπτωση που η δική τους ρύθμιση απαιτεί την αφαίρεση των πωμάτων ασφαλείας, μια εργασία που συνήθως εκτελείται μόνον από επαγγελματία μηχανικό.
 2.5.1.1.
 Εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον χειρισμό των οργάνων ρύθμισης των στροφών του ρελαντί: κατσαβίδια (συνήθη ή σταυροκατσάβιδα), κλειδιά περικοχλίων (δακτυλιοειδούς ανοίγματος, ανοικτού άκρου ή ρυθμιζόμενου ανοίγματος), πένσες, κλειδιά Allen.
 2.5.2. Προσδιορισμός των σημείων μέτρησης
 2.5.2.1.
 Αρχικά διεξάγεται μια μέτρηση υπό τις συνθήκες ρύθμισης που καθορίζει ο κατασκευαστής·
 2.5.2.2.
 Για κάθε όργανο ρύθμισης που παρουσιάζει διαρκή μεταβολή θέσεων, καθορίζεται επαρκής αριθμός χαρακτηριστικών θέσεων.
 2.5.2.3.
 Η μέτρηση της περιεκτικότητας των καυσαερίων σε μονοξείδιο του άνθρακα πρέπει να πραγματοποιείται για όλες τις δυνατές θέσεις των οργάνων ρύθμισης, αλλά για τα όργανα με διαρκή μεταβολή θέσεων πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνον οι θέσεις που ορίζονται στην ανωτέρω παράγραφο 2.5.2.2.
 2.5.2.4.
 Η δοκιμή τύπου ΙΙ θεωρείται ικανοποιητική εάν τηρείται μία τουλάχιστον από τις ακόλουθες δύο συνθήκες:
 2.5.2.4.1.
 καμία από τις τιμές που μετρώνται σύμφωνα με τις διατάξεις της ανωτέρω παραγράφου 2.5.2.3 δεν υπερβαίνει την οριακή τιμή·
 2.5.2.4.2.
 η ανώτατη περιεκτικότητα που λαμβάνεται όταν μεταβάλλεται διαρκώς η θέση ενός οποιουδήποτε οργάνου ρύθμισης ενώ τα άλλα όργανα διατηρούνται σταθερά, δεν υπερβαίνει την οριακή τιμή. Η συνθήκη αυτή πρέπει να τηρείται για όλους τους συνδυασμούς των οργάνων ρύθμισης εκτός του οργάνου εκείνου που υποβλήθηκε σε διαρκή μεταβολή.
 2.5.2.5.
 Οι δυνατές θέσεις των οργάνων ρύθμισης περιορίζονται:
 2.5.2.5.1.
 αφενός, από τη μεγαλύτερη από τις ακόλουθες δύο τιμές: τον κατώτατο δυνατό αριθμό στροφών ρελαντί του κινητήρα, τον αριθμό στροφών που προτείνει ο κατασκευαστής μείον 100 στρ./min·
 2.5.2.5.2.
 αφετέρου, από τη μικρότερη από τις ακόλουθες τρεις τιμές:
 την ανώτατη ταχύτητα του κινητήρα που μπορεί να επιτευχθεί με την ενεργοποίηση των οργάνων ρύθμισης του ρελαντί·
 τον αριθμό στροφών που προτείνει ο κατασκευαστής συν 250 στρ./min·
 την ταχύτητα ζεύξης των αυτόματων συμπλεκτών.
 2.5.2.6.
 Επιπλέον, οι ρυθμίσεις που είναι ασύμβατες με τη σωστή λειτουργία του κινητήρα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ρυθμίσεις μέτρησης. Ειδικότερα, όταν ο κινητήρας είναι εφοδιασμένος με πολλούς εξαερωτήρες, όλοι οι εξαερωτήρες πρέπει να είναι στην ίδια θέση ρύθμισης.
 3. ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ ΑΕΡΙΩΝ
 3.1. Ο ανιχνευτής δειγματοληψίας τοποθετείται μέσα στον σωλήνα εξαγωγής, σε μήκος τουλάχιστον 300 mm εντός του σωλήνα που ενώνει τον σωλήνα εξαγωγής με τον σάκο δειγματοληψίας και όσο το δυνατόν πλησιέστερα στον σωλήνα εξαγωγής.
 3.2. Η συγκέντρωση του μονοξειδίου του άνθρακα (CCO) και του διοξειδίου του άνθρακα (CCO2) προσδιορίζεται βάσει των τιμών που εμφανίζονται ή καταγράφονται στη συσκευή μέτρησης, με τη χρήση των κατάλληλων καμπυλών βαθμονόμησης.
 3.3. Η διορθωμένη συγκέντρωση μονοξειδίου του άνθρακα στην περίπτωση τετράχρονου κινητήρα προσδιορίζεται με τον τύπο:
 (% κατ’ όγκο)
 3.4. Η συγκέντρωση CCO (βλέπε παράγραφο 3.2) που μετράται σύμφωνα με τον τύπο της παραγράφου 3.3 δεν χρειάζεται να διορθωθεί, εάν η ολική τιμή των μετρούμενων συγκεντρώσεων (CCO + CCO2) είναι για τους τετράχρονους κινητήρες τουλάχιστον:
 α)
 για τη βενζίνη 15 %
 β)
 για το υγραέριο 13,5 %
 γ)
 για το φυσικό αέριο/βιομεθάνιο 11,5 %
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 6
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ ΙΙΙ
 (Εξακρίβωση των εκπεμπόμενων αερίων από τον στροφαλοθάλαμο)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Στο παρόν παράρτημα περιγράφεται η


text:
διαδικασία για τη διεξαγωγή της δοκιμής τύπου III που ορίζεται στην παράγραφο 5.3.3 του παρόντος κανονισμού.
 2. ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
 2.1. Η δοκιμή τύπου ΙΙΙ εκτελείται σε όχημα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης που έχει υποβληθεί στις δοκιμές τύπου Ι και τύπου II, ανάλογα με την περίπτωση.
 2.2. Οι κινητήρες που υποβάλλονται στη δοκιμή περιλαμβάνουν και τους στεγανούς κινητήρες εκτός των κινητήρων που είναι σχεδιασμένοι κατά τέτοιο τρόπο ώστε ακόμη και μια ελάχιστη διαρροή ενδέχεται να διαταράξει απαράδεκτα τη λειτουργία (π.χ. δικύλινδροι επίπεδοι κινητήρες).
 3. ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 3.1. Το ρελαντί πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις συστάσεις του κατασκευαστή.
 3.2. Το ρελαντί πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις συστάσεις του κατασκευαστή:
 Συνθήκη
 Ταχύτητα οχήματος (km/h)
 1
 Χωρίς φορτίο (ρελαντί)
 2
 50 ± 2 (στην 3η σχέση μετάδοσης ή στη θέση «πορεία»)
 3
 50 ± 2 (στην 3η σχέση μετάδοσης ή στη θέση «πορεία»)
 Συνθήκη
 Ισχύς απορροφούμενη από την πέδη
 1
 Μηδέν
 2
 Εκείνη που αντιστοιχεί στη ρύθμιση για δοκιμή τύπου I στα 50 km/h
 3
 Εκείνη της συνθήκης 2, πολλαπλασιασμένη επί συντελεστή 1,7
 4. ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 4.1. Για τις συνθήκες λειτουργίας που ορίζονται στην ανωτέρω παράγραφο 3.2, ελέγχεται εάν το σύστημα εξαερισμού του στροφαλοθαλάμου λειτουργεί αξιόπιστα.
 5. ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΞΑΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΟΦΑΛΟΘΑΛΑΜΟΥ
 5.1. Τα ανοίγματα του κινητήρα πρέπει να παραμένουν στη θέση που βρίσκονται.
 5.2. Η πίεση στον στροφαλοθάλαμο μετράται σε ένα κατάλληλο σημείο. Η μέτρηση πραγματοποιείται από την οπή του δείκτη στάθμης λαδιού με ένα μανόμετρο κεκλιμένου σωλήνα.
 5.3. Το όχημα κρίνεται ικανοποιητικό εάν υπό όλες τις συνθήκες μέτρησης που ορίζονται στην ανωτέρω παράγραφο 3.2, η πίεση που μετράται στον στροφαλοθάλαμο δεν υπερβαίνει την επικρατούσα ατμοσφαιρική πίεση κατά τη στιγμή της μέτρησης.
 5.4. Στη δοκιμή που εκτελείται σύμφωνα με τη μέθοδο που περιγράφεται ανωτέρω, η πίεση στην πολλαπλή εισαγωγής πρέπει να μετράται με προσέγγιση ± 1 kPa.
 5.5. Η ταχύτητα του οχήματος, μετρούμενη στη δυναμομετρική εξέδρα, πρέπει να προσδιορίζεται με προσέγγιση ± 2 km/h.
 5.6. Η μετρούμενη πίεση στον στροφαλοθάλαμο πρέπει να προσδιορίζεται με προσέγγιση ± 0,01 kPa.
 5.7. Εάν για μία από τις συνθήκες μέτρησης που ορίζονται στην ανωτέρω παράγραφο 3.2 η μετρούμενη πίεση στον στροφαλοθάλαμο υπερβαίνει την ατμοσφαιρική πίεση, πραγματοποιείται, εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, η συμπληρωματική δοκιμή που καθορίζεται στην κατωτέρω παράγραφο 6.
 6. ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 6.1. Τα ανοίγματα του κινητήρα πρέπει να παραμένουν στη θέση που βρίσκονται.
 6.2. Ένας εύκαμπτος σάκος, μη διαπερατός από τα αέρια του στροφαλοθαλάμου, με χωρητικότητα περίπου 5 λίτρα, συνδέεται με την οπή του δείκτη στάθμης λαδιού. Ο σάκος αυτός πρέπει να είναι κενός πριν από κάθε μέτρηση.
 6.3. Πριν από κάθε μέτρηση ο σάκος φράσσεται. Ο σάκος τίθεται σε επικοινωνία με τον στροφαλοθάλαμο επί 5 λεπτά για κάθε συνθήκη μέτρησης που ορίζεται στην ανωτέρω παράγραφο 3.2.
 6.4. Το όχημα κρίνεται ικανοποιητικό εάν υπό όλες τις συνθήκες μέτρησης που ορίζονται στην ανωτέρω παράγραφο 3.2, δεν παρατηρείται καμία ορατή διόγκωση του σάκου.
 6.5. Παρατήρηση
 6.5.1.
 Εάν η κατασκευαστική διάταξη του κινητήρα δεν επιτρέπει την εκτέλεση της δοκιμής σύμφωνα με τις μεθόδους που περιγράφονται στις ανωτέρω παραγράφους 6.1 έως 6.4, οι μετρήσεις


text:
πραγματοποιούνται σύμφωνα με την ίδια μέθοδο, αλλά με τις ακόλουθες τροποποιήσεις:
 6.5.2.
 πριν από τη δοκιμή, κλείνονται όλα τα ανοίγματα εκτός από εκείνο που είναι αναγκαίο για την ανάκτηση των αερίων·
 6.5.3.
 ο σάκος συνδέεται σε ένα κατάλληλο σημείο δειγματοληψίας, το οποίο δεν προκαλεί πρόσθετη απώλεια πίεσης και βρίσκεται στο κύκλωμα ανακύκλωσης της διάταξης, ακριβώς επάνω στον αγωγό διακλάδωσης που συνδέει το άνοιγμα του κινητήρα με τη βαλβίδα ελέγχου.
 Δοκιμή τύπου ΙΙΙ
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 7
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ IV
 (Προσδιορισμός των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων από οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Στο παρόν παράρτημα περιγράφεται η διαδικασία της δοκιμής τύπου IV σύμφωνα με την παράγραφο 5.3.4 του παρόντος κανονισμού.
 Η διαδικασία αυτή συνίσταται σε μια μέθοδο για τον καθορισμό της απώλειας υδρογονανθράκων λόγω εξάτμισης από τα συστήματα καυσίμου των οχημάτων με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης.
 2. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 Η δοκιμή για τις εκπεμπόμενες αναθυμιάσεις (σχήμα 7/1 κατωτέρω) αποσκοπεί στον προσδιορισμό των εξαερούμενων υδρογονανθράκων εξαιτίας της διακύμανσης των ημερήσιων θερμοκρασιών, των απωλειών λόγω θερμού εμποτισμού κατά τη διάρκεια της στάθμευσης, καθώς και της οδήγησης μέσα στην πόλη. Η δοκιμή αποτελείται από τις ακόλουθες φάσεις:
 2.1.
 προετοιμασία της δοκιμής, στην οποία περιλαμβάνεται και κύκλος οδήγησης εντός πόλης (μέρος 1) και εκτός πόλης (μέρος 2),
 2.2.
 προσδιορισμός των απωλειών λόγω θερμού εμποτισμού,
 2.3.
 προσδιορισμός ημερήσιων απωλειών.
 Το συνολικό αποτέλεσμα της δοκιμής προκύπτει από το άθροισμα των μαζών υδρογονανθράκων που εκπέμπονται κατά τις φάσεις του θερμού εμποτισμού και των ημερήσιων απωλειών.
 3. ΟΧΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΥΣΙΜΟ
 3.1. Όχημα
 3.1.1. Το όχημα πρέπει να είναι σε καλή μηχανική κατάσταση. Πρέπει να έχει υποβληθεί σε στρώσιμο του κινητήρα και να έχει διανύσει τουλάχιστον 3 000 km πριν από τη δοκιμή. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρήσης, το σύστημα ελέγχου των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων πρέπει να είναι συνδεδεμένο και να λειτουργεί σωστά. Επίσης, το κάνιστρο (ή τα κάνιστρα) άνθρακα πρέπει να έχει χρησιμοποιηθεί κανονικά, χωρίς να έχει υποβληθεί σε αντικανονικό καθαρισμό ή σε ανώμαλη φόρτιση.
 3.2. Καύσιμο
 3.2.1. Πρέπει να χρησιμοποιείται το κατάλληλο καύσιμο αναφοράς, όπως ορίζεται στο παράρτημα 10 του παρόντος κανονισμού.
 4. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΚΙΜΗ ΕΚΠΕΜΠΟΜΕΝΩΝ ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΩΝ
 4.1. Δυναμομετρική εξέδρα
 Η δυναμομετρική εξέδρα πρέπει να πληροί τις απαιτήσεις του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α.
 4.2. Κλειστός χώρος μέτρησης εξαερούμενων καυσίμων
 Ο κλειστός χώρος μέτρησης των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων πρέπει να είναι ένας αεροστεγής ορθογώνιος θάλαμος μέτρησης, στον οποίο να χωράει το υπό δοκιμή όχημα. Το όχημα πρέπει να είναι προσπελάσιμο από όλες τις πλευρές και ο θάλαμος, μετά τη σφράγισή του, πρέπει να είναι αεροστεγής σύμφωνα με το προσάρτημα 1 του παρόντος παραρτήματος. Η εσωτερική επιφάνεια του θαλάμου πρέπει να είναι αδιαπέραστη και να μην αντιδρά με υδρογονάνθρακες. Το σύστημα ρύθμισης της θερμοκρασίας πρέπει να μπορεί να ελέγχει τη θερμοκρασία του αέρα στο εσωτερικό του θαλάμου ώστε να τηρείται η προδιαγεγραμμένη καμπύλη θερμοκρασίας συναρτήσει του χρόνου καθ’ όλη τη διάρκεια τη δοκιμής, με μέση ανοχή 1 K κατά τη διάρκεια της δοκιμής.
 Το σύστημα ελέγχου πρέπει να είναι ρυθμισμένο ώστε να επιτυγχάνεται ομαλή καμπύλη θερμοκρασίας που να εμφανίζει τις ελάχιστες δυνατές υπερβάσεις, ταλαντεύσεις και αστάθεια ως προς την


text:
επιθυμητή μακροχρόνια καμπύλη θερμοκρασιών του περιβάλλοντος χώρου. Η θερμοκρασία της εσωτερικής επιφάνειας πρέπει να είναι μεταξύ 278 K (5 °C) και 328 K (55 °C) οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της δοκιμής ημερήσιων εκπομπών.
 Το τοίχωμα πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε να ευνοεί την ομοιόμορφη διάδοση της θερμότητας. Η θερμοκρασία της εσωτερικής επιφάνειας πρέπει να είναι μεταξύ 293 K (20 °C) και 325 K (52 °C) καθ’ όλη τη διάρκεια της δοκιμής απωλειών λόγω θερμού εμποτισμού.
 Για να αντιμετωπίζονται οι αλλαγές όγκου λόγω μεταβολών της θερμοκρασίας του θαλάμου, επιτρέπεται η χρήση θαλάμου μεταβλητού ή σταθερού όγκου.
 4.2.1. Θάλαμος μεταβλητού όγκου
 Ο θάλαμος μεταβλητού όγκου διαστέλλεται και συστέλλεται συναρτήσει της μεταβολής της θερμοκρασίας του αέρα στο θάλαμο. Δύο πιθανοί τρόποι αντιμετώπισης των μεταβολών του εσωτερικού όγκου είναι η πρόβλεψη ενός ή περισσότερων κινητών πάνελ ή φυσούνας, όπου ένας ή περισσότεροι αδιαπέραστοι σάκοι μέσα στο θάλαμο διαστέλλονται και συστέλλονται συναρτήσει των μεταβολών της εσωτερικής πίεσης ανταλλάσσοντας αέρα από το εξωτερικό του θαλάμου. Ανεξαρτήτως του σχεδιασμού για την αντιμετώπιση των μεταβολών του όγκου, πρέπει να διατηρείται η ακεραιότητα του θαλάμου, όπως καθορίζεται στο προσάρτημα 1 του παρόντος παραρτήματος, σε όλο το εύρος της προδιαγεγραμμένης θερμοκρασιακής καμπύλης.
 Οποιαδήποτε τεχνική λύση για την αντιμετώπιση των μεταβολών του όγκου πρέπει να περιορίζει το πολύ στα ± 5 ΚΡa τη διαφορά μεταξύ της εσωτερικής πίεσης του θαλάμου και της βαρομετρικής πίεσης.
 Πρέπει να είναι δυνατή η μανδάλωση του θαλάμου σε καθορισμένο όγκο. Οι θάλαμοι μεταβλητού όγκου πρέπει να αντιμετωπίζουν μεταβολή του ονομαστικού όγκου κατά + 7 % (βλέπε προσάρτημα 1 του παρόντος παραρτήματος, παράγραφος 2.1.1), λαμβάνοντας υπόψη τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας και της βαρομετρικής πίεσης κατά τη διάρκεια της δοκιμής.
 4.2.2. Θάλαμος σταθερού όγκου
 Οι θάλαμοι σταθερού όγκου πρέπει να είναι κατασκευασμένοι από άκαμπτα πάνελ, τα οποία να μπορούν να διατηρούν τον θάλαμο σε καθορισμένο όγκο και να πληρούν τις κατωτέρω απαιτήσεις.
 4.2.2.1.
 Ο θάλαμος πρέπει να είναι εφοδιασμένος με αγωγό εξόδου που να αναρροφά αέρα από τον θάλαμο σε αργό, σταθερό ρυθμό καθ’ όλη τη διάρκεια της δοκιμής. Η αναπλήρωση του αναρροφώμενου αέρα μπορεί να γίνεται από αεραγωγό εισόδου, ο οποίος φέρνει στον θάλαμο αέρα από το περιβάλλον. Ο εισερχόμενος αέρας πρέπει να φιλτράρεται με ενεργό άνθρακα ώστε να παραμένει σχετικώς σταθερό το ποσοστό των υδρογονανθράκων. Οποιαδήποτε τεχνική λύση για τη διατήρηση σταθερού όγκου πρέπει να διατηρεί μεταξύ 0 και - 5 kPa τη διαφορά μεταξύ της εσωτερικής πίεσης του θαλάμου και της βαρομετρικής πίεσης.
 4.2.2.2.
 Τα όργανα πρέπει να μπορούν να μετρούν τη μάζα υδρογονανθράκων του εισερχόμενου και εξερχόμενου ρεύματος αέρα με διαχωριστική ικανότητα 0,01 g. Για τη λήψη αναλογικού δείγματος του εισερχόμενου και του εξερχόμενου αέρα από τον θάλαμο επιτρέπεται η χρήση συστήματος δειγματοληψίας με σάκους. Βάσει άλλης εναλλακτικής επιλογής, τα ρεύματα εισόδου και εξόδου μπορούν να αναλύονται συνεχώς με τη χρήση αναλυτή FID τοποθετημένου σε σειρά και τα αποτελέσματα να ενσωματώνονται στις μετρήσεις ροής για να είναι συνεχής η καταγραφή της απομακρυνόμενης μάζας υδρογονανθράκων.
 Σχήμα 7/1
 Προσδιορισμός των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων
 Όχημα που έχει υποβληθεί σε στρώσιμο κινητήρα διανύοντας 3 000 km (χωρίς υπερβολικό


text:
καθαρισμό/φορτίο)
 Η γήρανση του κανίστρου (ή των κανίστρων) ελέγχθηκε
 Καθαρισμός του οχήματος με ατμό (εάν χρειάζεται)
 4.3. Αναλυτικά συστήματα
 4.3.1. Αναλυτής υδρογονανθράκων
 4.3.1.1.
 Η ατμόσφαιρα του θαλάμου παρακολουθείται χρησιμοποιώντας ανιχνευτή υδρογονανθράκων τύπου ιονισμού φλόγας (FID). Το δείγμα αερίου πρέπει να λαμβάνεται από σημείο που είναι στο μέσον ενός πλευρικού τοιχώματος ή της οροφής του θαλάμου, ενώ οποιαδήποτε παρακαμπτήριος ροή πρέπει να επιστρέφει στον θάλαμο, κατά προτίμηση σε σημείο που να βρίσκεται αμέσως μετά τον ανεμιστήρα ανάμειξης.
 4.3.1.2.
 Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να έχει χρόνο απόκρισης για το 90 % της τελικής ένδειξης μικρότερο από 1,5 δευτερόλεπτα. Η σταθερότητά του πρέπει να είναι ανώτερη από 2 % της πλήρους κλίμακας στο μηδέν και στο 80 ± 20 % της πλήρους κλίμακας επί 15 λεπτά για όλες τις περιοχές λειτουργίας.
 4.3.1.3.
 Η επαναληπτικότητα του αναλυτή εκφραζόμενη ως μία τυπική απόκλιση πρέπει να είναι ανώτερη από ± 1 % της απόκλισης πλήρους κλίμακας στο μηδέν και στο 80 ± 20 % της πλήρους κλίμακας για όλες τις χρησιμοποιούμενες περιοχές.
 4.3.1.4.
 Οι περιοχές λειτουργίας του αναλυτή πρέπει να επιλέγονται ώστε να δίνουν την καλύτερη δυνατή διαχωριστική ικανότητα κατά τις διαδικασίες μέτρησης, βαθμονόμησης και ελέγχου διαρροών.
 4.3.2. Σύστημα καταγραφής δεδομένων του αναλυτή υδρογονανθράκων
 4.3.2.1.
 Για την καταγραφή των εξερχόμενων ηλεκτρικών σημάτων, ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να είναι εφοδιασμένος με καταγραφέα χάρτου ή με άλλο σύστημα επεξεργασίας δεδομένων με συχνότητα τουλάχιστον μιας φοράς ανά λεπτό. Το σύστημα καταγραφής πρέπει να έχει λειτουργικά χαρακτηριστικά τουλάχιστον ισοδύναμα με το σήμα που καταγράφεται και να επιτρέπει τη συνεχή καταγραφή των αποτελεσμάτων. Στην καταγραφή πρέπει να εμφαίνεται σαφώς η αρχή και το τέλος της δοκιμής θερμού εμποτισμού ή της δοκιμής ημερήσιων εκπομπών (όπως και η αρχή και το τέλος των περιόδων δειγματοληψίας, καθώς και ο χρόνος που διέρρευσε από την έναρξη έως την περάτωση κάθε δοκιμής).
 4.4. Θέρμανση της δεξαμενής καυσίμου (εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση των κανίστρων βενζίνης)
 4.4.1. Το καύσιμο στη(στις) δεξαμενή(-ές) του οχήματος πρέπει να θερμαίνεται με ελεγχόμενη πηγή θερμότητας, π.χ. με θερμαντικό περίβλημα ισχύος 2 000 W. Το σύστημα θέρμανσης πρέπει να θερμαίνει ομοιόμορφα τα τοιχώματα της δεξαμενής κάτω από τη στάθμη του καυσίμου ώστε να μην προκαλείται τοπική υπερθέρμανση του καυσίμου, ενώ δεν πρέπει να θερμαίνονται οι ατμοί που είναι μέσα στη δεξαμενή πάνω από τη στάθμη του καυσίμου.
 4.4.2. Η συσκευή θέρμανσης της δεξαμενής πρέπει να μπορεί εντός 60 λεπτών να θερμάνει ομοιόμορφα το καύσιμο στη δεξαμενή κατά 14 K από τους 289 K (16 °C) με τον αισθητήρα θερμοκρασίας στη θέση που προβλέπεται στην κατωτέρω παράγραφο 5.1.1. Το σύστημα θέρμανσης πρέπει να μπορεί να διατηρεί τη θερμοκρασία του καυσίμου κατά τη διάρκεια της διαδικασίας θέρμανσης της δεξαμενής στα επίπεδα της απαιτούμενης θερμοκρασίας με ανοχή ± 1,5 K.
 4.5. Καταγραφή θερμοκρασίας
 4.5.1. Η θερμοκρασία στον θάλαμο καταγράφεται σε δύο σημεία από αισθητήρες θερμοκρασίας οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι έτσι ώστε να δείχνουν μέση τιμή. Τα σημεία μέτρησης εντός του θαλάμου απέχουν περίπου 0,1 m από την κατακόρυφη διάμεσο κάθε πλευρικού τοιχώματος σε ύψος 0,9 ± 0,2 m.
 4.5.2. Η θερμοκρασία της(των) δεξαμενής(-ών) καυσίμου καταγράφεται με τη


text:
βοήθεια αισθητήρα τοποθετημένου μέσα στη δεξαμενή όπως προβλέπεται στην κατωτέρω παράγραφο 5.1.1 για την περίπτωση κάνιστρου βενζίνης (παράγραφος 5.1.5 κατωτέρω).
 4.5.3. Οι θερμοκρασίες πρέπει, καθ’ όλη τη διάρκεια των μετρήσεων των εκπομπών αναθυμιάσεων, να καταγράφονται ή να εισάγονται σε σύστημα επεξεργασίας δεδομένων με συχνότητα τουλάχιστον μία φορά ανά λεπτό.
 4.5.4. Η ακρίβεια του συστήματος καταγραφής της θερμοκρασίας πρέπει να είναι ± 1 K, ενώ η αναλυτική του ικανότητα ως προς τη θερμοκρασία πρέπει να διακρίνει διαφορές της τάξης του ± 0,4 K.
 4.5.5. Η αναλυτική ικανότητα του συστήματος καταγραφής ή επεξεργασίας δεδομένων ως προς τον χρόνο πρέπει να διακρίνει διαστήματα της τάξης των ± 15 δευτερολέπτων.
 4.6. Καταγραφή πίεσης
 4.6.1. Καθ’ όλη τη διάρκεια των μετρήσεων των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων, η διαφορά Δp μεταξύ βαρομετρικής πίεσης στον χώρο της δοκιμής και εσωτερικής πίεσης του θαλάμου πρέπει να καταγράφεται ή να εισάγεται σε σύστημα επεξεργασίας δεδομένων με συχνότητα τουλάχιστον μία φορά ανά λεπτό.
 4.6.2. Η ακρίβεια του συστήματος καταγραφής της πίεσης πρέπει να είναι της τάξης των ± 2 kPa, ενώ η αναλυτική ικανότητα ως προς την πίεση πρέπει να διακρίνει διαφορές της τάξης των ± 0,2 kPa.
 4.6.3. Η αναλυτική ικανότητα του συστήματος καταγραφής ή επεξεργασίας δεδομένων ως προς τον χρόνο πρέπει να διακρίνει διαστήματα της τάξης των ± 15 δευτερολέπτων.
 4.7. Ανεμιστήρες
 4.7.1. Η συγκέντρωση των υδρογονανθράκων στον θάλαμο πρέπει να είναι δυνατόν να μειώνεται μέχρι το επίπεδο συγκέντρωσης υδρογονανθράκων στο περιβάλλον με τη χρήση ενός ή περισσότερων ανεμιστήρων ή φυσητήρων και με ανοικτή(-ές) την (τις) πόρτα(-ες) του χώρου δοκιμής.
 4.7.2. Ο θάλαμος πρέπει να διαθέτει έναν ή περισσότερους ανεμιστήρες ή φυσητήρες με παρόμοια δυνατότητα παροχής 0,1 έως 0,5 m3/min, με τους οποίους θα επιτυγχάνεται σωστή ανάμειξη του αέρα μέσα στον θάλαμο. Κατά τη διάρκεια των μετρήσεων πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να επιτυγχάνεται ομοιόμορφη θερμοκρασία και συγκέντρωση υδρογονανθράκων στον θάλαμο. Το όχημα που βρίσκεται στον θάλαμο δεν πρέπει να υφίσταται την επίδραση άμεσου ρεύματος αέρα προερχόμενου από τους ανεμιστήρες ή τους φυσητήρες.
 4.8. Αέρια
 4.8.1. Τα ακόλουθα καθαρά αέρια πρέπει να είναι διαθέσιμα για βαθμονόμηση και τη διενέργεια της δοκιμής:
 Καθαρός συνθετικός αέρας: (καθαρότητα < 1 ppm ισοδύναμου C1,
 ≤1 ppm CO, ≤ 400 ppm CO2, ≤ 0,1 ppm NO)·
 περιεκτικότητα σε οξυγόνο μεταξύ 18 και 21 % κατ’ όγκο.
 καύσιμο αέριο αναλυτή υδρογονανθράκων: (40 ±2 % υδρογόνο και το υπόλοιπο ήλιο με λιγότερο από 1 ppm υδρογονανθράκων ισοδυνάμου C1, λιγότερο από 400 ppm CO2),
 προπάνιο (C3H8): με καθαρότητα τουλάχιστον 99,5 %.
 βουτάνιο (C4H10): με καθαρότητα τουλάχιστον 98 %.
 άζωτο (N2): με καθαρότητα τουλάχιστον 98 %.
 4.8.2. Πρέπει να υπάρχουν αέρια βαθμονόμησης και εύρους κλίμακας που να περιέχουν μείγματα προπανίου (C3H8) και καθαρού συνθετικού αέρα. Οι αληθείς συγκεντρώσεις ενός αερίου βαθμονόμησης πρέπει να είναι στο ± 2 % της δηλούμενης τιμής. Όταν χρησιμοποιείται διαχωριστής αερίων, η ακρίβεια των λαμβανομένων αραιωμένων αερίων πρέπει να είναι στο ± 2 % της αληθούς τιμής. Οι συγκεντρώσεις που καθορίζονται στο προσάρτημα 1 επιτρέπεται να λαμβάνονται και με τη χρήση διαχωριστή αερίων που λειτουργεί με αέριο αραίωσης τον συνθετικό αέρα.
 4.9. Πρόσθετος εξοπλισμός
 4.9.1.


text:
Η απόλυτη υγρασία του χώρου δοκιμών πρέπει να είναι μετρήσιμη με ακρίβεια της τάξης του ± 5 %.
 5. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 5.1. Προετοιμασία της δοκιμής
 5.1.1. Πριν από τη δοκιμή διενεργείται η ακόλουθη μηχανική προετοιμασία του οχήματος:
 α)
 το σύστημα εξαγωγής καυσαερίων του οχήματος δεν πρέπει να παρουσιάζει διαρροές,
 β)
 πριν από τη δοκιμή, το όχημα μπορεί να καθαριστεί με ατμό,
 γ)
 στην περίπτωση που χρησιμοποιείται η δυνατότητα κανίστρου βενζίνης (κατωτέρω παράγραφος 5.1.5), η δεξαμενή καυσίμων του οχήματος πρέπει να διαθέτει αισθητήρα θερμοκρασίας για να είναι δυνατή η μέτρηση της θερμοκρασίας στο κέντρο του καυσίμου εντός της δεξαμενής, όταν αυτή είναι γεμάτη στο 40 % της χωρητικότητάς της,
 δ)
 πρόσθετα εξαρτήματα συγκράτησης διατάξεων μπορούν να τοποθετηθούν στο σύστημα καυσίμων ώστε να είναι δυνατή η πλήρης στράγγιση της δεξαμενής καυσίμου. Για τον σκοπό αυτό δεν απαιτείται τροποποίηση του περιβλήματος της δεξαμενής καυσίμου,
 ε)
 ο κατασκευαστής μπορεί να προτείνει μια μέθοδο δοκιμής που θα λαμβάνει υπόψη την απώλεια υδρογονανθράκων λόγω εξάτμισης η οποία προέρχεται μόνον από το σύστημα καυσίμου του οχήματος.
 5.1.2. Το όχημα μεταφέρεται στον χώρο δοκιμής όπου η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι μεταξύ 293 και 303 K (20 και 30 °C).
 5.1.3. Πρέπει να επαληθεύεται η γήρανση τού ή των κανίστρων. Η επαλήθευση μπορεί να γίνει με το να αποδειχθεί ότι το όχημα έχει διανύσει τουλάχιστον 3 000 km Εάν αυτό δεν αποδεικνύεται, χρησιμοποιείται η ακόλουθη διαδικασία. Στην περίπτωση συστήματος πολλών κανίστρων, η διαδικασία αυτή πρέπει να ακολουθείται ξεχωριστά για κάθε κάνιστρο.
 5.1.3.1.
 Το κάνιστρο αφαιρείται από το όχημα. Η αφαίρεση του κανίστρου γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή ώστε να αποφευχθεί βλάβη στα διάφορα κατασκευαστικά στοιχεία και στην ακεραιότητα του συστήματος καυσίμων.
 5.1.3.2.
 Μετράται το βάρος του κανίστρου.
 5.1.3.3.
 Το (κάθε) κάνιστρο συνδέεται με δεξαμενή καυσίμου, ενδεχομένως με εξωτερική δεξαμενή, η οποία περιέχει καύσιμο αναφοράς στο 40 % του όγκου της.
 5.1.3.4.
 Η θερμοκρασία του καυσίμου στη δεξαμενή πρέπει να είναι μεταξύ 283 K και 287 K (10 και 14 °C).
 5.1.3.5.
 Η (εξωτερική) δεξαμενή καυσίμου θερμαίνεται από τους 288 στους 318 K (15 σε 45 °C) (αύξηση κατά 1 °C κάθε 9 λεπτά).
 5.1.3.6.
 Εάν το κάνιστρο φθάσει στο σημείο διάβασης πριν η θερμοκρασία φθάσει τους 318 K (45 °C), τότε διακόπτεται η λειτουργία της πηγής θερμότητας και στη συνέχεια το κάνιστρο ζυγίζεται. Εάν το κάνιστρο δεν φθάσει στο σημείο διάβασης κατά τη διάρκεια της θέρμανσης έως τους 318 K (45 °C), η διαδικασία επαναλαμβάνεται αρχίζοντας από την ανωτέρω παράγραφο 5.1.3.3 έως ότου σημειωθεί διάβαση.
 5.1.3.7.
 Η διάβαση μπορεί να ελεγχθεί όπως περιγράφεται στις παραγράφους 5.1.5 και 5.1.6 του παρόντος παραρτήματος, ή χρησιμοποιώντας άλλο τρόπο δειγματοληψίας και ανάλυσης με τον οποίο να είναι δυνατή η ανίχνευση της εκπομπής υδρογονανθράκων από το κάνιστρο κατά τη διάβαση.
 5.1.3.8.
 Το κάνιστρο καθαρίζεται με ποσότητα 25 ± 5 λίτρων/λεπτό του αέρα του εργαστηρίου έως ότου επιτευχθούν 300 εναλλαγές κατ’ όγκο.
 5.1.3.9.
 Μετράται το βάρος του κανίστρου.
 5.1.3.10.
 Τα στάδια της διαδικασίας που περιγράφονται στις παραγράφους 5.1.3.4 έως 5.1.3.9 επαναλαμβάνονται εννέα φορές. Η δοκιμή επιτρέπεται να τερματιστεί και νωρίτερα, αλλά αφού έχουν πραγματοποιηθεί τουλάχιστον


text:
τρεις κύκλοι γήρανσης, εάν το βάρος του κανίστρου έχει σταθεροποιηθεί μετά τους τελευταίους κύκλους δοκιμής.
 5.1.3.11.
 Επανασυνδέεται το κάνιστρο παγίδευσης των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων και αποκαθίστανται οι κανονικές συνθήκες λειτουργίας του οχήματος.
 5.1.4. Για την προετοιμασία του κανίστρου αναθυμιάσεων χρησιμοποιείται μία από τις μεθόδους που περιγράφονται στις παραγράφους 5.1.5 και 5.1.6. Στην περίπτωση οχημάτων με πολλά κάνιστρα, κάθε κάνιστρο προετοιμάζεται ξεχωριστά.
 5.1.4.1.
 Μετρώνται οι εκπομπές του κανίστρου για να προσδιοριστεί η διάβαση.
 Ως διάβαση ορίζεται εν προκειμένω το σημείο στο οποίο η σωρευτική ποσότητα των εκπεμπόμενων υδρογονανθράκων είναι ίση με 2 γραμμάρια.
 5.1.4.2.
 Η διάβαση μπορεί να διαπιστωθεί με τη χρήση του θαλάμου μέτρησης εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων, όπως περιγράφεται στις παραγράφους 5.1.5 και 5.1.6 αντιστοίχως. Εναλλακτικά, η διάβαση μπορεί να προσδιοριστεί με τη χρήση βοηθητικού κανίστρου αναθυμιάσεων συνδεδεμένου σε σημείο μετά το κάνιστρο του οχήματος. Το βοηθητικό κάνιστρο, πριν γεμιστεί, καθαρίζεται καλά με ξηρό αέρα.
 5.1.4.3.
 Ο θάλαμος μετρήσεων καθαρίζεται για αρκετά λεπτά αμέσως πριν από τη δοκιμή μέχρι να επιτευχθεί ένα σταθερό περιβάλλον, οπότε τίθε(ν)ται σε λειτουργία και ο(οι) ανεμιστήρας(-ες) ανάμειξης του αέρα του θαλάμου.
 Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του να προσδιορίζεται αμέσως πριν από τη δοκιμή.
 5.1.5. Φόρτιση του κανίστρου με επανειλημμένες θερμάνσεις έως το σημείο διάβασης
 5.1.5.1.
 Η (Οι) δεξαμενή(-ές) καυσίμου του (των) οχήματος(-ων) αδειάζεται(-ονται) χρησιμοποιώντας την (τις) διάταξη(-εις) αποστράγγισης της (των) δεξαμενής(-ών). Αυτό πρέπει να γίνεται κατά τρόπο ώστε να μην σημειωθεί αντικανονικός καθαρισμός ή φόρτιση των διατάξεων ελέγχου αναθυμιάσεων που υπάρχουν στο όχημα. Για να γίνει αυτό, αρκεί συνήθως να αφαιρεθεί το πώμα καυσίμου.
 5.1.5.2.
 Η (Οι) δεξαμενή(-ές) καυσίμου πληρού(ν)ται εκ νέου με καύσιμο δοκιμής σε θερμοκρασία μεταξύ 283 Κ και 287 K (10 και 14 °C) μέχρι το 40 ± 2 % της κανονικής χωρητικότητας της δεξαμενής. Στο σημείο αυτό πρέπει να τοποθετείται(-ούνται) το(τα) πώμα(-τα) της (των) δεξαμενής(-ών) του οχήματος.
 5.1.5.3.
 Εντός μιας ώρας από την επαναπλήρωση με καύσιμα, το όχημα τοποθετείται, με σβησμένο κινητήρα, στον θάλαμο εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων, ενώ ο θερμοκρασιακός αισθητήρας της δεξαμενής καυσίμου συνδέεται με το σύστημα καταγραφής θερμοκρασιών. Πηγή θερμότητας τοποθετείται στην κατάλληλη θέση σε σχέση με τη (τις) δεξαμενή(-ές) και συνδέεται με τη διάταξη ελέγχου θερμοκρασίας. Οι προδιαγραφές για την πηγή θερμότητας αναφέρονται στην ανωτέρω παράγραφο 4.4. Στην περίπτωση οχημάτων με περισσότερες από μία δεξαμενές καυσίμου, όλες οι δεξαμενές πρέπει να θερμαίνονται με τον ίδιο τρόπο, όπως περιγράφεται κατωτέρω. Οι θερμοκρασίες των δεξαμενών πρέπει να είναι ίσες με ανοχή ± 1,5 K.
 5.1.5.4.
 Το καύσιμο επιτρέπεται να θερμαίνεται τεχνητά μέχρι την ημερήσια θερμοκρασία εκκίνησης των 293 K (20 °C) ± 1 K.
 5.1.5.5.
 Όταν η θερμοκρασία του καυσίμου φθάσει τουλάχιστον τους 292 K (19 °C), τότε εκτελούνται αμέσως οι ακόλουθες ενέργειες: διακόπτεται η λειτουργία του φυσητήρα καθαρισμού, κλείνονται και σφραγίζονται οι πόρτες του θαλάμου και αρχίζει η μέτρηση του επιπέδου των υδρογονανθράκων εντός του θαλάμου.
 5.1.5.6.
 Όταν η θερμοκρασία του καυσίμου της δεξαμενής φθάσει τους 293 K (20 °C), αρχίζει μία γραμμική παροχή θερμότητας 15 K (15 °C). Το καύσιμο θερμαίνεται κατά τρόπο ώστε η θερμοκρασία του κατά τη διάρκεια της θέρμανσης να ακολουθεί


text:
τη συνάρτηση που παρατίθεται κατωτέρω με ανοχή ± 1,5 K, ενώ καταγράφεται ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ παροχής θερμότητας και αύξησης της θερμοκρασίας.
 Tr = To + 0,2333 · t
 Όπου:
 Tr
 =
 απαιτούμενη θερμοκρασία (K),
 To
 =
 αρχική θερμοκρασία (K),
 t
 =
 χρόνος από την έναρξη της θέρμανσης της δεξαμενής, σε λεπτά.
 5.1.5.7.
 Μόλις επέλθει διάβαση ή όταν η θερμοκρασία του καυσίμου φθάσει τους 308 K (35 °C), όποιο από τα δύο συμβεί πρώτο, διακόπτεται η λειτουργία της πηγής θερμότητας, αποσφραγίζονται και ανοίγονται οι πόρτες του θαλάμου και αφαιρείται(-ούνται) το (τα) πώμα(-τα) της (των) δεξαμενής(-ών) του οχήματος. Εάν μέχρι τη στιγμή που η θερμοκρασία του καυσίμου φθάσει τους 308 K (35 °C) δεν έχει σημειωθεί διάβαση, η πηγή θερμότητας απομακρύνεται από το όχημα, το όχημα απομακρύνεται από τον θάλαμο εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων και ολόκληρη η διαδικασία που αναφέρεται στην κατωτέρω παράγραφο 5.1.7 επαναλαμβάνεται εξαρχής μέχρι να σημειωθεί διάβαση.
 5.1.6. Φόρτιση με βουτάνιο έως το σημείο διάβασης
 5.1.6.1.
 Εάν ο θάλαμος χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της διάβασης (βλέπε ανωτέρω παράγραφο 5.1.4.2), τότε το όχημα τοποθετείται, με σβησμένο κινητήρα, στον θάλαμο εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων.
 5.1.6.2.
 Το κάνιστρο παγίδευσης εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων ετοιμάζεται για τη φάση φόρτισης. Το κάνιστρο δεν αφαιρείται από το όχημα, εκτός εάν η πρόσβαση στο κάνιστρο όταν αυτό είναι στην κανονική του θέση είναι τόσο δύσκολη ώστε η φόρτιση να μπορεί ουσιαστικά να πραγματοποιηθεί μόνο με την αφαίρεση του κανίστρου από τη θέση του στο όχημα. Κατά τη διάρκεια του σταδίου αυτού δίνεται ιδιαίτερη προσοχή για να αποφευχθούν τυχόν ζημιές στα κατασκευαστικά στοιχεία και στην ακεραιότητα του συστήματος καυσίμων.
 5.1.6.3.
 Στο κάνιστρο διοχετεύεται μείγμα 50 % βουτανίου και 50 % αζώτου κατ’ όγκο με ρυθμό 40 γραμμάρια βουτάνιο ανά ώρα.
 5.1.6.4.
 Μόλις το κάνιστρο φθάσει στο σημείο διάβασης, διακόπτεται η λειτουργία της πηγής ατμών.
 5.1.6.5.
 Στη συνέχεια επανασυνδέεται το κάνιστρο εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων και αποκαθίστανται οι κανονικές συνθήκες λειτουργίας του οχήματος.
 5.1.7. Αποστράγγιση και επαναπλήρωση με καύσιμο
 5.1.7.1.
 Η (Οι) δεξαμενή(-ές) καυσίμου του (των) οχήματος(-ων) αδειάζεται(-ονται) χρησιμοποιώντας την (τις) διάταξη(-εις) αποστράγγισης της (των) δεξαμενής(-ών). Αυτό πρέπει να γίνεται κατά τρόπο ώστε να μην σημειωθεί αντικανονικός καθαρισμός ή φόρτιση των διατάξεων ελέγχου αναθυμιάσεων που υπάρχουν στο όχημα. Για να γίνει αυτό, αρκεί συνήθως να αφαιρεθεί το πώμα καυσίμου.
 5.1.7.2.
 Η (Οι) δεξαμενή(-ές) καυσίμου πληρού(ν)ται εκ νέου με καύσιμο δοκιμής σε θερμοκρασία μεταξύ 291 ± 8 K (18 ± 8 °C) μέχρι το 40 + 2 % της κανονικής χωρητικότητας της δεξαμενής. Στο σημείο αυτό πρέπει να τοποθετείται(-ούνται) το (τα) πώμα(-τα) της (των) δεξαμενής(-ών) του οχήματος.
 5.2. Οδήγηση προετοιμασίας
 5.2.1. Εντός μιας ώρας από την ολοκλήρωση της φόρτισης του κανίστρου σύμφωνα με την παράγραφο 5.1.5 ή 5.1.6, το όχημα τοποθετείται στη δυναμομετρική εξέδρα και υποβάλλεται σε έναν κύκλο οδήγησης σύμφωνα με το μέρος 1 και σε δύο κύκλους σύμφωνα με το μέρος 2 της δοκιμής τύπου I, όπως καθορίζεται στο παράρτημα 4α. Κατά τη διάρκεια αυτών των φάσεων, δεν πραγματοποιείται δειγματοληψία στα καυσαέρια.
 5.3. Εμποτισμός
 5.3.1. Εντός 5 λεπτών από την ολοκλήρωση των ενεργειών προετοιμασίας που προβλέπονται στην ανωτέρω παράγραφο 5.2.1, πρέπει να κλείνεται


text:
ερμητικά το κάλυμμα (καπό) του κινητήρα, να απομακρύνεται το όχημα από τη δυναμομετρική εξέδρα και να παραμένει σταθμευμένο στον χώρο εμποτισμού. Η στάθμευση του οχήματος διαρκεί τουλάχιστον 12 ώρες και το πολύ 36 ώρες. Στο τέλος της περιόδου αυτής, οι θερμοκρασίες του λιπαντικού και του ψυκτικού υγρού του κινητήρα πρέπει να έχουν φθάσει στη θερμοκρασία περιβάλλοντος ή να διαφέρουν το πολύ κατά ± 3 K από αυτή.
 5.4. Δυναμομετρική δοκιμή
 5.4.1. Μετά το πέρας της περιόδου εμποτισμού, το όχημα υποβάλλεται σε πλήρη κύκλο οδήγησης της δοκιμής τύπου I, όπως περιγράφεται στο παράρτημα 4α (εκκίνηση με ψυχρό κινητήρα, οδήγηση εντός και εκτός πόλης). Κατόπιν διακόπτεται η λειτουργία του κινητήρα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής μπορεί να γίνει δειγματοληψία των καυσαερίων, αλλά τα αποτελέσματα δεν χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της έγκρισης τύπου όσον αφορά τα καυσαέρια.
 5.4.2. Εντός 2 λεπτών από την ολοκλήρωση του κύκλου οδήγησης της δοκιμής τύπου I που προβλέπεται στην ανωτέρω παράγραφο 5.4.1, το όχημα υποβάλλεται εκ νέου σε οδήγηση προετοιμασίας αποτελούμενη από έναν κύκλο οδήγησης εντός πόλης (εκκίνηση με θερμό κινητήρα) της δοκιμής τύπου I. Κατόπιν, διακόπτεται πάλι η λειτουργία του κινητήρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, δεν χρειάζεται να γίνει δειγματοληψία καυσαερίων.
 5.5. Δοκιμή εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων λόγω θερμού εμποτισμού
 5.5.1. Πριν από την ολοκλήρωση της εκτέλεσης της δοκιμής, ο θάλαμος μετρήσεων πρέπει να καθαρίζεται για αρκετά λεπτά μέχρι να επιτευχθεί σταθερό επίπεδο υδρογονανθράκων στο περιβάλλον. Παράλληλα, πρέπει να έχει(-ουν) τεθεί σε λειτουργία και ο(οι) ανεμιστήρας(-ες) ανάμειξης του αέρα του θαλάμου.
 5.5.2. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του να προσδιορίζεται αμέσως πριν από τη δοκιμή.
 5.5.3. Στο τέλος του κύκλου οδήγησης, το κάλυμμα (καπό) του κινητήρα πρέπει να κλείνεται ερμητικά και να αποσυνδέονται όλες οι συνδέσεις μεταξύ οχήματος και εξέδρας δοκιμής. Το όχημα οδηγείται κατόπιν στον θάλαμο μετρήσεων με την ελάχιστη δυνατή χρήση του ποδωστηρίου επιτάχυνσης (γκαζιού). Πριν κάποιο μέρος του οχήματος εισέλθει στον θάλαμο μετρήσεων, πρέπει να έχει διακοπεί η λειτουργία του κινητήρα. Η χρονική στιγμή διακοπής της λειτουργίας του κινητήρα καταγράφεται στο σύστημα καταγραφής δεδομένων της μέτρησης εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων και αρχίζει η καταγραφή της θερμοκρασίας. Κατά το στάδιο αυτό, τα παράθυρα και ο χώρος αποσκευών του οχήματος πρέπει να ανοίγονται, εφόσον δεν είναι ήδη ανοικτά.
 5.5.4. Το όχημα πρέπει, με σβηστό κινητήρα, να ωθείται ή να μετακινείται με άλλο τρόπο στον θάλαμο μετρήσεων.
 5.5.5. Οι πόρτες του θαλάμου κλείνονται και σφραγίζονται αεροστεγώς εντός 2 λεπτών από το σβήσιμο του κινητήρα και εντός 7 λεπτών από το πέρας της οδήγησης προετοιμασίας.
 5.5.6. Μόλις σφραγιστεί ο θάλαμος, αρχίζει φάση θερμού εμποτισμού διαρκείας 60 ± 0,5 λεπτών. Μετρώνται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση για να ληφθούν οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti για τη δοκιμή θερμού εμποτισμού. Οι τιμές αυτές χρησιμοποιούνται στον υπολογισμό των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων, παράγραφος 6 κατωτέρω. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (Τ) του θαλάμου δεν πρέπει να είναι μικρότερη από 296 K ούτε μεγαλύτερη από 304 K κατά τη διάρκεια των 60 λεπτών θερμού εμποτισμού.
 5.5.7. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να μηδενίζεται και το εύρος


text:
της κλίμακάς του να προσδιορίζεται αμέσως πριν από το πέρας της περιόδου των 60 ± 0,5 λεπτών της δοκιμής.
 5.5.8. Μετά το πέρας της περιόδου δοκιμής των 60 ± 0,5 λεπτών, μετράται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων στον θάλαμο. Μετρώνται επίσης η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες τιμές είναι οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf για τη δοκιμή θερμού εμποτισμού, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τους υπολογισμούς της κατωτέρω παραγράφου 6.
 5.6. Εμποτισμός
 5.6.1. Το υπό δοκιμή όχημα πρέπει, με σβηστό κινητήρα, να ωθείται ή να μετακινείται με άλλο τρόπο προς τον χώρο εμποτισμού και να υποβάλλεται σε εμποτισμό για διάστημα τουλάχιστον 6 ωρών και το πολύ 36 ωρών μεταξύ της λήξης της δοκιμής θερμού εμποτισμού και της έναρξης της δοκιμής ημερήσιων εκπομπών. Επί τουλάχιστον 6 ώρες εντός αυτής της περιόδου, το όχημα πρέπει να υποβάλλεται σε εμποτισμό σε θερμοκρασία 293 K ± 2 K (20 °C ± 2 °C).
 5.7. Ημερήσια δοκιμή
 5.7.1. Το υπό δοκιμή όχημα υποβάλλεται σε έναν κύκλο θερμοκρασίας περιβάλλοντος σύμφωνα με τις τιμές του πίνακα στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος με μέγιστη απόκλιση ± 2 K ανά πάσα στιγμή. Η μέση απόκλιση της θερμοκρασίας από τις τιμές του πίνακα, υπολογιζόμενη βάσει της απόλυτης τιμής κάθε μετρούμενης απόκλισης, δεν πρέπει να υπερβαίνει τον 1 K. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος μετράται τουλάχιστον ανά λεπτό. Ο κύκλος των θερμοκρασιών αρχίζει όταν ο χρόνος Τέναρξης = 0, όπως καθορίζεται στην κατωτέρω παράγραφο 5.7.6.
 5.7.2. Ο θάλαμος μετρήσεων καθαρίζεται για αρκετά λεπτά αμέσως πριν από τη δοκιμή έως ότου επιτευχθεί σταθερή κατάσταση στο εσωτερικό του. Κατά το διάστημα αυτό πρέπει να λειτουργεί(-ούν) και ο (οι) ανεμιστήρας(-ες) ανάμειξης του αέρα του θαλάμου.
 5.7.3. Το υπό δοκιμή όχημα, με σβησμένο κινητήρα και με ανοικτά τα παράθυρα και τον (τους) χώρο(-ους) αποσκευών, μετακινείται στον θάλαμο μετρήσεων. Ο (Οι) ανεμιστήρας(-ες) ανάμειξης ρυθμίζεται(-ονται) έτσι ώστε η ταχύτητα κυκλοφορίας του αέρα κάτω από τη δεξαμενή καυσίμου του υπό δοκιμή οχήματος να διατηρείται στα 8 km/h τουλάχιστον.
 5.7.4. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του να προσδιορίζεται αμέσως πριν από τη δοκιμή.
 5.7.5. Οι πόρτες του θαλάμου κλείνονται και σφραγίζονται αεροστεγώς.
 5.7.6. Εντός 10 λεπτών από το κλείσιμο και το σφράγισμα των θυρών, μετρώνται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση και λαμβάνονται οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti για την ημερήσια δοκιμή. Το σημείο αυτό χαρακτηρίζεται ως χρόνος Τέναρξης = 0.
 5.7.7. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων πρέπει να μηδενίζεται και το εύρος της κλίμακάς του να προσδιορίζεται αμέσως πριν από το πέρας της δοκιμής.
 5.7.8. Η περίοδος δειγματοληψίας εκπομπών τελειώνει 24 ώρες ± 6 λεπτά μετά την έναρξη της αρχικής δειγματοληψίας, όπως προβλέπεται στην ανωτέρω παράγραφο 5.7.6. Ο χρόνος που μεσολαβεί καταγράφεται. Η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση μετρώνται και λαμβάνονται οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της παραγράφου 6.
 6. ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
 6.1. Με τις δοκιμές για τις εκπεμπόμενες αναθυμιάσεις που περιγράφονται στην παράγραφο 5 μπορούν να υπολογιστούν οι εκπομπές υδρογονανθράκων στις φάσεις της


text:
ημερήσιας δοκιμής και της δοκιμής θερμού εμποτισμού. Οι απώλειες λόγω εξάτμισης σε κάθε φάση υπολογίζονται χρησιμοποιώντας τις αρχικές και τελικές τιμές συγκέντρωσης υδρογονανθράκων, θερμοκρασίας και πίεσης μέσα στον θάλαμο, μαζί με τον καθαρό όγκο του θαλάμου. Για τον υπολογισμό χρησιμοποιείται ο κατωτέρω τύπος:
 Όπου:
 MHC
 =
 μάζα υδρογονανθράκων, σε γραμμάρια,
 MHC,out
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που διαφεύγει από τον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 MHC,i
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που εισέρχεται στον θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 CHC
 =
 μετρούμενη συγκέντρωση υδρογονανθράκων στον θάλαμο (όγκος ppm σε ισοδύναμο C1),
 V
 =
 καθαρός όγκος του θαλάμου σε κυβικά μέτρα, διορθωμένος κατά τον όγκο του οχήματος με ανοικτά παράθυρα και χώρο αποσκευών. Εάν ο όγκος του οχήματος δεν είναι προσδιορισμένος, τότε αφαιρείται όγκος ίσος με 1,42 m3.
 T
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος του θαλάμου, σε K,
 P
 =
 βαρομετρική πίεση, σε kPA,
 H/C
 =
 λόγος υδρογόνου προς άνθρακα,
 k
 =
 1,2 · (12 + H/C)·
 Όπου:
 i
 =
 είναι η αρχική ένδειξη (τιμή),
 f
 =
 είναι η τελική ένδειξη (τιμή),
 H/C
 =
 λαμβάνεται ίσος με 2,33 για τις απώλειες ημερήσιας δοκιμής,
 H/C
 =
 λαμβάνεται ίσος με 2,20 για τις απώλειες θερμού διαποτισμού.
 6.2. Συνολικά αποτελέσματα της δοκιμής
 Οι συνολικές εκπομπές υδρογονανθράκων για το όχημα προσδιορίζονται με τον τύπο:
 Μσυνολική = MDI + MHS
 Όπου:
 Μσυνολ
 =
 συνολική μάζα εκπομπών του οχήματος (γραμμάρια),
 MDI
 =
 μάζα εκπομπών υδρογονανθράκων στην ημερήσια δοκιμή (γραμμάρια),
 MHS
 =
 μάζα εκπομπών υδρογονανθράκων στη δοκιμή θερμού εμποτισμού (γραμμάρια).
 7. ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
 7.1. Για τις δοκιμές ρουτίνας στο τέρμα της γραμμής παραγωγής, ο κάτοχος της έγκρισης μπορεί να αποδείξει τη συμμόρφωση ενεργώντας δειγματοληψία στα οχήματα, η οποία πρέπει να πληροί τις ακόλουθες απαιτήσεις.
 7.2. Δοκιμή για διαρροή
 7.2.1. Απομονώνονται οι αεραγωγοί που οδηγούν από το σύστημα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα.
 7.2.2. Στο σύστημα καυσίμου εφαρμόζεται πίεση 370 ± 10 mm υδατοστήλης.
 7.2.3. Αφήνεται να σταθεροποιηθεί η πίεση πριν από την απομόνωση του συστήματος καυσίμου από την πηγή επιβολής της πίεσης.
 7.2.4. Μετά την απομόνωση του συστήματος καυσίμου, δεν πρέπει να σημειωθεί πτώση της πίεσης πάνω από 50 mm υδατοστήλης εντός 5 λεπτών.
 7.3. Δοκιμή για εξαερισμό
 7.3.1. Απομονώνονται οι αεραγωγοί που οδηγούν από το σύστημα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα.
 7.3.2. Στο σύστημα καυσίμου εφαρμόζεται πίεση 370 ± 10 mm υδατοστήλης.
 7.3.3. Αφήνεται να σταθεροποιηθεί η πίεση πριν από την απομόνωση του συστήματος καυσίμου από την πηγή επιβολής της πίεσης.
 7.3.4. Τα στόμια εξαερισμού των αεραγωγών που οδηγούν από τα συστήματα ελέγχου εκπομπών προς την ατμόσφαιρα ρυθμίζονται ώστε να αποκατασταθούν οι συνθήκες παραγωγής.
 7.3.5. Η πίεση του συστήματος καυσίμου πρέπει να πέσει σε τιμή κάτω των 100 mm υδατοστήλης σε χρονικό διάστημα μεταξύ 30 δευτερολέπτων και 2 λεπτών.
 7.3.6. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, η λειτουργική ικανότητα εξαερισμού μπορεί να επιδειχθεί με ισοδύναμη εναλλακτική διαδικασία. Η συγκεκριμένη διαδικασία πρέπει να επιδειχθεί από τον κατασκευαστή στην τεχνική υπηρεσία κατά τη διάρκεια των διατυπώσεων για την έγκριση τύπου.
 7.4. Δοκιμή εξαέρωσης
 7.4.1. Στο στόμιο εισόδου του συστήματος εξαέρωσης προσαρμόζεται


text:
διάταξη ικανή να ανιχνεύει ροή αέρα στον βαθμό του 1 λίτρου ανά λεπτό, και μέσω στραγγαλιστικής βαλβίδας συνδέεται στο στόμιο εισόδου του συστήματος εξαέρωσης δοχείο υπό πίεση με επαρκές μέγεθος ώστε να ασκεί αμελητέα επίδραση στο σύστημα εξαέρωσης, ή διαφορετικά
 7.4.2. ο κατασκευαστής μπορεί να χρησιμοποιήσει ροόμετρο της επιλογής του, εφόσον αυτό γίνεται αποδεκτό από την αρμόδια αρχή.
 7.4.3. Το όχημα υποβάλλεται σε λειτουργία κατά τρόπο ώστε να ανιχνεύεται κάθε τυχόν σχεδιαστικό χαρακτηριστικό του συστήματος εξαέρωσης που θα μπορούσε να περιστείλει τη λειτουργία του, ενώ σημειώνονται και οι σχετικές συνθήκες.
 7.4.4. Ενόσω λειτουργεί ο κινητήρας υπό τους όρους που αναφέρονται στην ανωτέρω παράγραφο 7.4.3, προσδιορίζεται η ροή αέρα ως εξής:
 7.4.4.1.
 με την ενεργοποίηση της υποδεικνυόμενης στην ανωτέρω παράγραφο 7.4.1 διάταξης. Πρέπει να παρατηρηθεί πτώση πίεσης από την ατμοσφαιρική σε επίπεδο που να δείχνει ότι όγκος 1,0 λίτρου αέρα διοχετεύθηκε εντός 1 λεπτού στο σύστημα ελέγχου των εκπεμπόμενων αναθυμιάσεων, ή
 7.4.4.2.
 εάν χρησιμοποιείται εναλλακτικό όργανο μέτρησης της ροής, πρέπει να γίνει ανάγνωση τιμής τουλάχιστον 1 λίτρου ανά λεπτό.
 7.4.4.3.
 Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτική διαδικασία δοκιμής εξαέρωσης, εάν η εν λόγω διαδικασία έχει παρουσιαστεί στην τεχνική υπηρεσία και έχει γίνει δεκτή κατά τη διάρκεια των διατυπώσεων για την έγκριση τύπου.
 7.5. Η αρμόδια αρχή που χορήγησε την έγκριση τύπου μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελέγξει τις εφαρμοζόμενες σε κάθε μονάδα παραγωγής μεθόδους ελέγχου της συμμόρφωσης.
 7.5.1. Ο επιθεωρητής οφείλει να λάβει επαρκώς μεγάλο δείγμα από τη σειρά παραγωγής.
 7.5.2. Ο επιθεωρητής μπορεί να υποβάλει σε δοκιμή τα οχήματα αυτά, εφαρμόζοντας τις διατάξεις της παραγράφου 8.2.5 του παρόντος κανονισμού.
 7.6. Εάν δεν πληρούνται οι απαιτήσεις της ανωτέρω παραγράφου 7.5, η αρμόδια αρχή διασφαλίζει τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την αποκατάσταση της συμμόρφωσης της παραγωγής το ταχύτερο δυνατόν.
 Προσάρτημα 1
 Βαθμονόμηση του εξοπλισμού δοκιμής για τις εκπεμπόμενες αναθυμιάσεις
 1. ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗΣ
 1.1. Πριν χρησιμοποιηθούν για πρώτη φορά, όλα τα όργανα πρέπει να βαθμονομηθούν και στη συνέχεια η βαθμονόμηση να επαναλαμβάνεται όσο συχνά απαιτείται, και οπωσδήποτε κατά τον μήνα που προηγείται της δοκιμής για έγκριση τύπου. Οι προς χρήση μέθοδοι βαθμονόμησης περιγράφονται στο παρόν προσάρτημα.
 1.2. Κανονικά πρέπει να χρησιμοποιείται η σειρά θερμοκρασιών που αναφέρεται πρώτη. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά και η σειρά θερμοκρασιών που είναι μέσα σε αγκύλες.
 2. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ
 2.1. Αρχικός προσδιορισμός του εσωτερικού όγκου του θαλάμου
 2.1.1.
 Πριν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά ο θάλαμος, πρέπει να προσδιοριστεί ο εσωτερικός όγκος του με τον τρόπο που περιγράφεται κατωτέρω:
 Μετρώνται προσεκτικά οι εσωτερικές διαστάσεις του θαλάμου, λαμβάνοντας υπόψη και τυχόν ανωμαλίες που οφείλονται π.χ. σε διαγώνιες αντηρίδες. Ο εσωτερικός όγκος του θαλάμου προσδιορίζεται ο εσωτερικός όγκος του θαλάμου.
 Στην περίπτωση των θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος σταθεροποιείται με μάνταλα σε ορισμένο όγκο ενώ διατηρείται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος 303 Κ (30 °C) [302 Κ (29 °C)]. Ο ονομαστικός αυτός όγκος πρέπει να είναι δυνατόν να αναπαράγεται με ανοχή ± 0,5 % ως προς τη δηλωμένη τιμή.
 2.1.2.
 Ο καθαρός εσωτερικός όγκος προσδιορίζεται αφαιρώντας 1,42 m3 από τον εσωτερικό όγκο του θαλάμου. Εναλλακτικά,


text:
αντί των 1,42 m3 επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί ο όγκος του υπό δοκιμή οχήματος με το χώρο αποσκευών και τα παράθυρα ανοιχτά.
 2.1.3.
 Ο θάλαμος πρέπει να ελέγχεται όπως προβλέπεται στην κατωτέρω παράγραφο 2.3. Εάν η μάζα προπανίου δεν συμφωνεί με τη διοχετευόμενη μάζα με ανοχή ± 2 %, τότε πρέπει να γίνεται σχετική διόρθωση.
 2.2. Προσδιορισμός των εκπομπών από το περιβάλλον του θαλάμου
 Με τη διαδικασία αυτή ελέγχεται μήπως τυχόν ο θάλαμος περιέχει υλικά που εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να διενεργείται κατά τη στιγμή που τίθεται σε χρήση ο θάλαμος, έπειτα από κάθε εργασία στο εσωτερικό του που ενδέχεται να επηρεάσει τις εσωτερικές εκπομπές, και με συχνότητα τουλάχιστον μία φορά ετησίως
 2.2.1.
 Οι θάλαμοι μεταβλητού όγκου επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται με ή χωρίς μανδάλωση, όπως περιγράφεται στην ανωτέρω παράγραφο 2.1.1. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος διατηρείται στους 308 Κ ± 2 K (35 ± 2 °C) [309 Κ ± 2 K (36 ± 2 °C)], καθ’ όλο το 4ωρο χρονικό διάστημα που αναφέρεται κατωτέρω.
 2.2.2.
 Η εργασία στους θαλάμους σταθερού όγκου πραγματοποιείται με κλειστά τα στόμια εισόδου και εξόδου του αέρα. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος διατηρείται στους 308 Κ ± 2 K (35 ± 2 °C) [309 Κ ± 2 K (36 ± 2 °C)], καθ’ όλο το 4ωρο χρονικό διάστημα που αναφέρεται κατωτέρω.
 2.2.3.
 Ο θάλαμος επιτρέπεται να σφραγίζεται και ο ανεμιστήρας ανάμειξης να λειτουργεί για χρονική περίοδο έως 12 ωρών πριν αρχίσει η 4ωρη περίοδος δειγματοληψίας για το περιβάλλον του θαλάμου.
 2.2.4.
 Ο αναλυτής (εφόσον απαιτείται) βαθμονομείται, στη συνέχεια μηδενίζεται και προσδιορίζεται το εύρος της κλίμακάς του.
 2.2.5.
 Ο θάλαμος υποβάλλεται σε διαδικασία εξαερισμού έως ότου να ληφθεί σταθερή ένδειξη για τους υδρογονάνθρακες. Ο ανεμιστήρας ανάμειξης τίθεται σε λειτουργία εάν δεν λειτουργεί ήδη.
 2.2.6.
 Ο θάλαμος σφραγίζεται και μετράται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων στο περιβάλλον του θαλάμου, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι αρχικές ενδείξεις CHCi, Pi, Ti που χρησιμοποιούνται στον υπολογισμό για το περιβάλλον του θαλάμου.
 2.2.7.
 Ο θάλαμος αφήνεται σε ηρεμία επί τέσσερεις ώρες, ενώ λειτουργεί ο ανεμιστήρας ανάμειξης.
 2.2.8.
 Μετά την πάροδο των τεσσάρων ωρών, μετράται η συγκέντρωση των υδρογονανθράκων στο θάλαμο, χρησιμοποιώντας τον ίδιο αναλυτή. Μετρώνται επίσης η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Αυτές είναι οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf..
 2.2.9.
 Υπολογίζεται η μεταβολή της μάζας των υδρογονανθράκων μέσα στον θάλαμο καθ’ όλη τη διάρκεια της δοκιμής, σύμφωνα με την κατωτέρω παράγραφο 2.4, η οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,05 g.
 2.3. Βαθμονόμηση και δοκιμή κατακράτησης υδρογονανθράκων στο θάλαμο
 Με τη βαθμονόμηση και τη δοκιμή κατακράτησης υδρογονανθράκων στο θάλαμο ελέγχεται ο όγκος που υπολογίζεται βάσει της ανωτέρω παραγράφου 2.1, ενώ επίσης μετράται και ο ρυθμός τυχόν διαφυγών. Ο ρυθμός διαφυγών του θαλάμου προσδιορίζεται κατά τη στιγμή που τίθεται σε χρήση ο θάλαμος, έπειτα από κάθε εργασία στο εσωτερικό του θαλάμου που ενδέχεται να επηρεάσει την ακεραιότητα του θαλάμου, και τουλάχιστον μία φορά μηνιαίως στη συνέχεια. Εάν σε έξι διαδοχικούς μηνιαίους ελέγχους κατακράτησης δεν διαπιστωθούν προβλήματα και δεν χρειαστεί να γίνουν διορθώσεις, ο ρυθμός διαφυγών μπορεί στη συνέχεια


text:
να προσδιορίζεται ανά τρίμηνο εφόσον δεν παρουσιάζεται ανάγκη διόρθωσης.
 2.3.1.
 Ο θάλαμος υποβάλλεται σε διαδικασία εξαερισμού έως ότου ληφθεί σταθερή ένδειξη για τη συγκέντρωση υδρογονανθράκων. Ο ανεμιστήρας ανάμειξης τίθεται σε λειτουργία, αν δεν λειτουργεί ήδη. Ο αναλυτής υδρογονανθράκων μηδενίζεται, βαθμονομείται, εφόσον απαιτείται, και προσδιορίζεται το εύρος της κλίμακάς του.
 2.3.2.
 Στην περίπτωση θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος μανταλώνεται στη θέση του ονομαστικού όγκου. Στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, κλείνονται τα στόμια εισόδου και εξόδου της ροής αέρα.
 2.3.3.
 Το σύστημα ελέγχου θερμοκρασίας περιβάλλοντος τίθεται στη συνέχεια σε λειτουργία (εάν δεν λειτουργεί ήδη) και ρυθμίζεται για αρχική θερμοκρασία 308 Κ (35 °C) [309 Κ (36 °C)].
 2.3.4.
 Όταν ο θάλαμος σταθεροποιηθεί στους 308 Κ ± 2 K (35 ± 2 °C) [309 Κ ± 2 K (36 ± 2 °C)], σφραγίζεται και μετράται η συγκέντρωση περιβάλλοντος, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti που χρησιμοποιούνται για τη βαθμονόμηση του θαλάμου.
 2.3.5.
 Στο θάλαμο γίνεται έγχυση ποσότητας περίπου 4 γραμμαρίων προπανίου. Η μάζα του προπανίου πρέπει να μετράται με ορθότητα και ακρίβεια ± 2 % επί της μετρούμενης τιμής.
 2.3.6.
 Το περιεχόμενο του θαλάμου αφήνεται να αναμειχθεί επί 5 λεπτά και κατόπιν μετράται η συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι τιμές CHCf, Pf και Tf για τη βαθμονόμηση του θαλάμου, καθώς και οι αρχικές τιμές CHCi, Pi και Ti για τον έλεγχο κατακράτησης.
 2.3.7.
 Η μάζα του προπανίου στο θάλαμο υπολογίζεται με βάση τις τιμές που λαμβάνονται σύμφωνα με τις ανωτέρω παραγράφους 2.3.4 και 2.3.6 και με τον τύπο της κατωτέρω παραγράφου 2.4. Η τιμή πρέπει να αντιστοιχεί στην τιμή της μάζας προπανίου που μετράται σύμφωνα με την ανωτέρω παράγραφο 2.3.5, με ανοχή ± 2 %.
 2.3.8.
 Στην περίπτωση θαλάμων μεταβλητού όγκου, ο θάλαμος απομανταλώνεται από τη θέση του ονομαστικού όγκου, ενώ στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου, ανοίγονται τα στόμια εισόδου και εξόδου του αέρα.
 2.3.9.
 Στη συνέχεια αρχίζει κύκλος αυξομείωσης της θερμοκρασίας περιβάλλοντος από τους 308 K (35 °C) στους 293 K (20 °C) και πάλι στους 308 K (35 °C) [από τους 308,6 K (35,6 °C) στους 295,2 K (22,2 °C) και πάλι στους 308,6 K (35,6 °C)] επί χρονικό διάστημα 24 ωρών, σύμφωνα με τον πίνακα (εναλλακτικό πίνακα) που παρατίθεται στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος, εντός 15 λεπτών από τη σφράγιση του θαλάμου (ανοχές όπως καθορίζονται στην παράγραφο 5.7.1 του παραρτήματος 7).
 2.3.10.
 Μετά το πέρας της 24ωρης περιόδου, μετρώνται και καταγράφονται η τελική συγκέντρωση υδρογονανθράκων, η θερμοκρασία και η βαρομετρική πίεση. Οι λαμβανόμενες ενδείξεις είναι οι τελικές τιμές CHCf, Pf και Tf για τον έλεγχο κατακράτησης υδρογονανθράκων.
 2.3.11.
 Η μάζα των υδρογονανθράκων υπολογίζεται στη συνέχεια βάσει του τύπου της κατωτέρω παραγράφου 2.4, χρησιμοποιώντας τις τιμές που ελήφθησαν σύμφωνα με τις ανωτέρω παραγράφους 2.3.10 και 2.3.6. Η μάζα δεν επιτρέπεται να διαφέρει περισσότερο από 3 % από τη μάζα που υπολογίζεται σύμφωνα με την ανωτέρω παράγραφο 2.3.7.
 2.4. Υπολογισμοί
 Ο υπολογισμός της μεταβολής της καθαρής μάζας υδρογονανθράκων μέσα στο θάλαμο χρησιμοποιείται


text:
για να προσδιοριστεί η συγκέντρωση υδρογονανθράκων στο περιβάλλον του θαλάμου και ο ρυθμός διαφυγής. Για τον υπολογισμό της μεταβολής της μάζας χρησιμοποιούνται οι αρχικές και τελικές τιμές συγκέντρωσης υδρογονανθράκων, θερμοκρασίας και βαρομετρικής πίεσης βάσει του ακόλουθου τύπου:
 Όπου:
 MHC
 =
 μάζα υδρογονανθράκων, σε γραμμάρια,
 MHC,out
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που διαφεύγουν από το θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 MHC,i
 =
 μάζα υδρογονανθράκων που εισέρχονται στο θάλαμο, στην περίπτωση θαλάμων σταθερού όγκου για τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών (γραμμάρια),
 CHC
 =
 συγκέντρωση υδρογονανθράκων μέσα στο θάλαμο (σε ppm άνθρακα) (Σημείωση: ppm άνθρακα = ppm προπανίου x 3),
 V
 =
 όγκος του θαλάμου σε κυβικά μέτρα,
 T
 =
 θερμοκρασία περιβάλλοντος μέσα στο θάλαμο (Κ),
 P
 =
 βαρομετρική πίεση (kPA),
 K
 =
 17,6·
 Όπου:
 i
 είναι η αρχική ένδειξη (τιμή),
 f
 είναι η τελική ένδειξη (τιμή).
 3. ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΤΥΠΟΥ FID
 3.1. Βελτιστοποίηση της απόκρισης του ανιχνευτή
 Ο ανιχνευτής ιονισμού φλόγας (FID) πρέπει να ρυθμίζεται όπως προδιαγράφεται από τον κατασκευαστή του οργάνου. Πρέπει να χρησιμοποιείται μείγμα προπανίου και αέρα για τη βελτιστοποίηση της απόκρισης στο πλέον σύνηθες εύρος λειτουργίας.
 3.2. Βαθμονόμηση του αναλυτή υδρογονανθράκων (HC)
 Ο αναλυτής πρέπει να βαθμονομείται με τη χρήση μείγματος προπανίου και αέρα και καθαρού συνθετικού αέρα. Βλέπε παράγραφο 3.2 του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α.
 Χαράζεται καμπύλη βαθμονόμησης, όπως περιγράφεται στις παραγράφους 4.1 έως 4.5 του παρόντος προσαρτήματος.
 3.3. Έλεγχος παρεμβολής οξυγόνου και συνιστώμενα όρια
 Ο συντελεστής απόκρισης (Rf) για ένα συγκεκριμένο τύπο υδρογονάνθρακα είναι ο λόγος της ένδειξης του ανιχνευτή FID για το C1 προς τη συγκέντρωση του κυλίνδρου αερίων, εκφρασμένος σε μέρη ανά εκατ. ισοδύναμου άνθρακα (ppm C1). Η συγκέντρωση του αερίου δοκιμής πρέπει να είναι τέτοια ώστε να παρέχεται απόκριση περίπου στο 80 % του εύρους της πλήρους κλίμακας για το φάσμα δοκιμών. Η συγκέντρωση πρέπει να είναι γνωστή, με ακρίβεια ± 2 % ως προς ένα βαρυμετρικό πρότυπο εκφρασμένο σε όγκο. Επιπλέον, ο κύλινδρος αερίων πρέπει να έχει υποστεί προεργασία για 24 ώρες σε θερμοκρασία μεταξύ 293 K και 303 K (20 και 30 °C).
 Οι συντελεστές απόκρισης πρέπει να προσδιορίζονται όταν τίθεται σε λειτουργία ο αναλυτής και στη συνέχεια κατά μεγάλα διαστήματα λειτουργίας. Το αέριο αναφοράς που πρέπει να χρησιμοποιείται είναι προπάνιο με ίση ποσότητα καθαρού αέρα, το οποίο λογίζεται ότι έχει συντελεστή απόκρισης ίσο με 1.
 Το αέριο δοκιμής που πρέπει να χρησιμοποιείται για τον έλεγχο παρεμβολής του οξυγόνου και το συνιστώμενο εύρος του συντελεστή απόκρισης είναι:
 Προπάνιο και άζωτο: 0,95 ≤ Rf ≤ 1,05.
 4. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ
 Κάθε κλίμακα λειτουργικών μετρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κανόνα, πρέπει να βαθμονομείται σύμφωνα με την ακόλουθη διαδικασία:
 4.1. Η καμπύλη βαθμονόμησης χαράζεται βάσει τουλάχιστον 5 σημείων βαθμονόμησης, τα διαστήματα μεταξύ των οποίων πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφα κατανεμημένα επί του εύρους της λειτουργικής μέτρησης. Η ονομαστική συγκέντρωση του αερίου βαθμονόμησης με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πρέπει να είναι τουλάχιστον ίση με το 80 % της πλήρους κλίμακας.
 4.2. Η καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται με τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων. Εάν το πολυώνυμο που προκύπτει είναι


text:
βαθμού μεγαλύτερου του 3, τότε ο αριθμός των σημείων βαθμονόμησης πρέπει να είναι τουλάχιστον ίσος με τον βαθμό του πολυώνυμου αυτού συν 2.
 4.3. Η καμπύλη βαθμονόμησης δεν πρέπει να αποκλίνει περισσότερο από 2 % από την ονομαστική τιμή κάθε αερίου βαθμονόμησης.
 4.4. Βάσει των συντελεστών του πολυωνύμου που προέκυψε σύμφωνα με την ανωτέρω παράγραφο 3.2, καταρτίζεται πίνακας με τις παρουσιαζόμενες ενδείξεις ως προς τις αντίστοιχες τιμές της πραγματικής συγκέντρωσης, σε βήματα που δεν υπερβαίνουν το 1 % της πλήρους κλίμακας. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται για κάθε βαθμονομούμενο εύρος λειτουργίας του αναλυτή. Ο πίνακας περιέχει επίσης και άλλα σχετικά δεδομένα, όπως:
 α)
 ημερομηνία βαθμονόμησης, ενδείξεις μηδενισμού και ακραίων ορίων ποτενσιομέτρου (εφόσον χρειάζεται)·
 β)
 ονομαστική κλίμακα·
 γ)
 στοιχεία αναφοράς για κάθε αέριο βαθμονόμησης που χρησιμοποιείται·
 δ)
 την πραγματική και την ενδεικνυόμενη τιμή για κάθε αέριο βαθμονόμησης που χρησιμοποιείται, μαζί με τις ποσοστιαίες διαφορές·
 ε)
 καύσιμο και τύπος του ανιχνευτή FID·
 στ)
 πίεση αέρα του ανιχνευτή FID.
 4.5. Είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν άλλες μέθοδοι (π.χ. ηλεκτρονικός υπολογιστής, ηλεκτρονικά ελεγχόμενος διακόπτης κλίμακας), εφόσον η τεχνική υπηρεσία κρίνει ότι αποδεικνύεται επαρκώς ότι με τη χρήση άλλων τεχνολογιών μπορεί να υπάρξει ισοδύναμη ακρίβεια.
 Προσάρτημα 2
 Ημερήσια καμπύλη θερμοκρασιών περιβάλλοντος για τη βαθμονόμηση του θαλάμου και τη δοκιμή ημερήσιων εκπομπών
 Εναλλακτική ημερήσια καμπύλη θερμοκρασιών περιβάλλοντος για τη βαθμονόμηση του θαλάμου σύμφωνα με το παράρτημα 7 — προσάρτημα 1, παράγραφοι 1.2 και 2.3.9
 Χρόνος (ώρες)
 Θερμοκρασία (°Ci)
 Χρόνος (ώρες)
 Θερμοκρασία (°Ci)
 Βαθμονόμηση
 Δοκιμή
 13
 0/24
 20
 0
 35,6
 14
 1
 20,2
 1
 35,3
 15
 2
 20,5
 2
 34,5
 16
 3
 21,2
 3
 33,2
 17
 4
 23,1
 4
 31,4
 18
 5
 25,1
 5
 29,7
 19
 6
 27,2
 6
 28,2
 20
 7
 29,8
 7
 27,2
 21
 8
 31,8
 8
 26,1
 22
 9
 33,3
 9
 25,1
 23
 10
 34,4
 10
 24,3
 24/0
 11
 35
 11
 23,7
 1
 12
 34,7
 12
 23,3
 2
 13
 33,8
 13
 22,9
 3
 14
 32
 14
 22,6
 4
 15
 30
 15
 22,2
 5
 16
 28,4
 16
 22,5
 6
 17
 26,9
 17
 24,2
 7
 18
 25,2
 18
 26,8
 8
 19
 24
 19
 29,6
 9
 20
 23
 20
 31,9
 10
 21
 22
 21
 33,9
 11
 22
 20,8
 22
 35,1
 12
 23
 20,2
 23
 3,4
 24
 35,6
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 8
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ VI
 (Εξακρίβωση, σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, των μέσων εκπομπών μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων στους σωλήνες εξαγωγής μετά από εκκίνηση με ψυχρό κινητήρα)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Οι διατάξεις του παρόντος παραρτήματος εφαρμόζονται μόνον σε οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης. Περιγράφεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η διαδικασία για τη δοκιμή τύπου VI που ορίζεται στην παράγραφο 5.3.5 του παρόντος κανονισμού και αφορά την εξακρίβωση των εκπομπών μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων σε χαμηλές θερμοκρασίες περιβάλλοντος. Στο παρόν παράρτημα εξετάζονται τα ακόλουθα θέματα:
 i)
 απαιτούμενος εξοπλισμός,
 ii)
 συνθήκες δοκιμής,
 iii)
 διαδικασίες δοκιμής και απαιτούμενα δεδομένα.
 2. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ
 2.1. Συνοπτική παρουσίαση
 2.1.1. Στο παρόν κεφάλαιο εξετάζεται ο εξοπλισμός που απαιτείται για δοκιμές εκπομπής καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος επί οχημάτων με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης. Ο απαιτούμενος εξοπλισμός και οι προδιαγραφές είναι ισοδύναμα με τις απαιτήσεις για τη δοκιμή τύπου I όπως


text:
καθορίζονται στο παράρτημα 4α, και στα προσαρτήματά του, εάν δεν καθορίζονται ειδικές απαιτήσεις για τη δοκιμή τύπου VI. Οι παρεκκλίσεις που ισχύουν για τη δοκιμή τύπου VI σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, περιγράφονται στις παραγράφους 2.2 έως 2.6.
 2.2. Δυναμομετρική εξέδρα
 2.2.1. Ισχύουν οι απαιτήσεις του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α. Η δυναμομετρική εξέδρα πρέπει να ρυθμιστεί ώστε να προσομοιώνεται η λειτουργία οχήματος επί οδού σε θερμοκρασία 266 K (- 7 °C). Η ρύθμιση αυτή μπορεί να βασίζεται στον καθορισμό της καμπύλης του φορτίου αντίστασης επί οδού σε θερμοκρασία 266 K (- 7 °C). Εναλλακτικά, η αντίσταση πορείας που καθορίζεται σύμφωνα με το προσάρτημα 7 του παραρτήματος 4α μπορεί να ρυθμιστεί ώστε να μειωθεί κατά 10 % ο χρόνος επιβράδυνσης κατά την κατωφερή πορεία με το κιβώτιο ταχυτήτων στη νεκρά θέση. Η τεχνική υπηρεσία μπορεί να εγκρίνει τη χρήση άλλων μεθόδων για τον καθορισμό της αντίστασης πορείας.
 2.2.2. Για τη βαθμονόμηση της δυναμομετρικής εξέδρας ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α.
 2.3. Σύστημα δειγματοληψίας
 2.3.1. Ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 2 και του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α.
 2.4. Αναλυτικός εξοπλισμός
 2.4.1. Ισχύουν οι διατάξεις του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α, αλλά μόνον για τις δοκιμές που αφορούν το μονοξείδιο του άνθρακα, το διοξείδιο του άνθρακα και τους συνολικούς υδρογονάνθρακες.
 2.4.2. Για τη βαθμονόμηση του εξοπλισμού ανάλυσης, ισχύουν οι διατάξεις του παραρτήματος 4α.
 2.5. Αέρια
 2.5.1. Ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 3 του προσαρτήματος 3 του παραρτήματος 4α, εφόσον έχουν εν προκειμένω αντίκρισμα.
 2.6. Πρόσθετος εξοπλισμός
 2.6.1. Για τον εξοπλισμό μέτρησης του όγκου, της θερμοκρασίας, της πίεσης και της υγρασίας ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 4.6 του παραρτήματος 4α.
 3. ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟ ΚΑΥΣΙΜΟ
 3.1. Γενικές απαιτήσεις
 3.1.1. Στο σχήμα 8/1 απεικονίζονται οι διαδοχικές φάσεις που διέρχεται το όχημα κατά τη διαδικασία της δοκιμής τύπου VI. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος στην οποία εκτίθεται το όχημα δοκιμής πρέπει να είναι κατά μέσο όρο στους 266 Κ (– 7 °C) ± 3 Κ και να μην είναι μικρότερη από 260 Κ (– 13 °C) ούτε μεγαλύτερη από 272 Κ (– 1 °C).
 Η θερμοκρασία δεν πρέπει να κατέρχεται κάτω από τους 263 Κ (– 10 °C) ούτε να υπερβαίνει τους 269 Κ (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 3.1.2. Η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμής που παρακολουθείται κατά τη διάρκεια της δοκιμής πρέπει να μετράται μπροστά από τον ανεμιστήρα ψύξης (παράγραφος 5.2.1 του παρόντος παραρτήματος). Η καταγραφόμενη θερμοκρασία περιβάλλοντος πρέπει να είναι ο αριθμητικός μέσος όρος των τιμών θερμοκρασίας του θαλάμου δοκιμής, η οποία μετράται σε σταθερά διαστήματα που δεν απέχουν χρονικά μεταξύ τους περισσότερο από ένα λεπτό.
 3.2. Διαδικασία της δοκιμής
 Το μέρος 1 του κύκλου οδήγησης εντός πόλης, σύμφωνα με το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α, συνίσταται σε τέσσερεις στοιχειώδεις κύκλους εντός πόλης που συναποτελούν έναν πλήρη κύκλο μέρους 1.
 3.2.1. Η εκκίνηση του κινητήρα, η έναρξη της δειγματοληψίας και η εκτέλεση του πρώτου κύκλου πραγματοποιούνται σύμφωνα με τον πίνακα 1 και το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α.
 3.3. Προετοιμασία για τη δοκιμή
 3.3.1. Για


text:
το όχημα δοκιμής ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 3.2 του παραρτήματος 4α. Για τον καθορισμό της μάζας ισοδύναμης αδράνειας στη δυναμομετρική εξέδρα ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.2.1 του παραρτήματος 4α.
 Σχήμα 8/1
 Διαδικασία για τη δοκιμή σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος
 3.4. Καύσιμο δοκιμής
 3.4.1. Το καύσιμο δοκιμής πρέπει να πληροί τις προδιαγραφές που ορίζονται στην παράγραφο 2 του παραρτήματος 10.
 4. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ
 4.1. Συνοπτική παρουσίαση
 4.1.1. Για να εξασφαλιστεί η δυνατότητα αναπαραγωγής των δοκιμών για τις εκπομπές, τα οχήματα δοκιμής πρέπει να προετοιμάζονται με τον ίδιο τρόπο. Η προετοιμασία συνίσταται σε προπαρασκευαστική κίνηση επί της δυναμομετρικής εξέδρας, ακολουθούμενη από περίοδο εμποτισμού, πριν από τη δοκιμή εκπομπών σύμφωνα με την παράγραφο 4.3.
 4.2. Προετοιμασία
 4.2.1. Η (Οι) δεξαμενή(-ές) καυσίμου πληρού(ν)ται με το προκαθορισμένο καύσιμο δοκιμής. Εάν το καύσιμο που περιέχει(-ουν) ήδη η (οι) δεξαμενή(-ές) δεν πληροί τις προδιαγραφές της ανωτέρω παραγράφου 3.4.1, το καύσιμο αυτό πρέπει να στραγγιστεί πριν από την πλήρωση με το καύσιμο δοκιμής. Το καύσιμο δοκιμής πρέπει να βρίσκεται σε θερμοκρασία μικρότερη ή ίση προς 289 Κ (+ 16 °C). Για τις ανωτέρω ενέργειες, το σύστημα ελέγχου εκπομπών αναθυμιάσεων δεν πρέπει να εξαερωθεί ούτε να φορτιστεί σε υπερβολικό βαθμό.
 4.2.2. Το όχημα μεταφέρεται στο θάλαμο δοκιμής και τοποθετείται επί της δυναμομετρικής εξέδρας.
 4.2.3. Η προετοιμασία συνίσταται στα μέρη 1 και 2 του κύκλου οδήγησης, σύμφωνα με τους πίνακες 1 και 2 και το σχήμα 1 του παραρτήματος 4α. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, τα οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης μπορούν να υποβληθούν σε προετοιμασία με έναν κύκλο οδήγησης μέρους 1 και δύο κύκλους οδήγησης μέρους 2.
 4.2.4. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμής πρέπει να παραμένει σχετικώς σταθερή και να μην υπερβαίνει τους 303 K (30 °C).
 4.2.5. Η πίεση των ελαστικών στους κινητήριους τροχούς πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 6.2.3 του παραρτήματος 4α.
 4.2.6. Εντός 10 λεπτών μετά την ολοκλήρωση της προετοιμασίας, πρέπει να διακοπεί η λειτουργία του κινητήρα.
 4.2.7. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής και το εγκρίνει η τεχνική υπηρεσία, μπορεί —σε εξαιρετικές περιπτώσεις— να επιτραπεί η διενέργεια πρόσθετης προετοιμασίας. Η τεχνική υπηρεσία μπορεί επίσης να επιλέξει η ίδια τη διεξαγωγή πρόσθετης προετοιμασίας. Η πρόσθετη προετοιμασία συνίσταται σε μία ή περισσότερες περιόδους κίνησης του κύκλου μέρους 1, όπως περιγράφεται στον πίνακα 1 και το σχήμα 1 του προσαρτήματος 4α. Η διάρκεια της πρόσθετης αυτής προετοιμασίας πρέπει να καταγράφεται στην έκθεση δοκιμής.
 4.3. Μέθοδοι εμποτισμού
 4.3.1. Για τη σταθεροποίηση του οχήματος πριν από τη δοκιμή εκπομπών χρησιμοποιείται μία από τις δύο ακόλουθες μεθόδους. Η επιλογή ανήκει στον κατασκευαστή.
 4.3.2. Συνήθης μέθοδος
 Το όχημα φυλάσσεται επί τουλάχιστον 12 και έως 36 ώρες πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή πρέπει να διατηρείται κατά μέσο όρο στους:
 266 K (– 7 °C) ± 3 K καθ’ όλες τις ώρες της περιόδου και δεν πρέπει να κατέρχεται κάτω από τους 260 K (– 13 °C) ούτε να υπερβαίνει τους 272 K (– 1 °C). Επί πλέον, η


text:
θερμοκρασία δεν πρέπει να κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε να υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 4.3.3. Μέθοδος αναγκαστικής ψύξης
 Το όχημα φυλάσσεται το πολύ επί 36 ώρες πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος.
 4.3.3.1.
 Το όχημα δεν πρέπει να φυλάσσεται κατά την περίοδο αυτή σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος που υπερβαίνουν τους 303 K (30 °C).
 4.3.3.2.
 Η ψύξη του οχήματος μπορεί να πραγματοποιηθεί με αναγκαστική ψύξη του οχήματος έως τη θερμοκρασία δοκιμής. Εάν η ψύξη ενισχύεται με ανεμιστήρες, αυτοί τοποθετούνται σε κατακόρυφη θέση ούτως ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη ψύξη του συγκροτήματος μετάδοσης κίνησης και του κινητήρα και όχι πρωτίστως της ελαιολεκάνης (κάρτερ). Οι ανεμιστήρες δεν πρέπει να τοποθετούνται κάτω από το όχημα.
 4.3.3.3.
 Η θερμοκρασία περιβάλλοντος ελέγχεται αυστηρά από τη στιγμή που το όχημα ψυχθεί στους 266 K (– 7 °C) ± 2 K, όπως καθορίζεται βάσει μιας αντιπροσωπευτικής θερμοκρασίας μάζας ελαίου.
 Αντιπροσωπευτική θερμοκρασία μάζας ελαίου είναι η θερμοκρασία του ελαίου μετρούμενη κοντά στη μέση του όγκου της ελαιολεκάνης και όχι στην άνω επιφάνεια ή στον πυθμένα της ελαιολεκάνης. Εάν παρακολουθούνται δύο ή περισσότερα διαφορετικά σημεία του λιπαντικού πρέπει όλα να πληρούν τις απαιτήσεις θερμοκρασίας.
 4.3.3.4.
 Αφού ψυχθεί στους 266 K (– 7 °C) ± 2 K, το όχημα πρέπει να φυλάσσεται τουλάχιστον επί μία ώρα πριν από τη δοκιμή εκπομπών καυσαερίων σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή πρέπει να διατηρείται κατά μέσο όρο στους 266 K (– 7 °C) ± 3 K, ενώ δεν πρέπει να είναι μικρότερη από 260 K (– 13 °C) ούτε μεγαλύτερη από 272 K (– 1 °C).
 Επιπλέον, η θερμοκρασία δεν πρέπει να κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε να υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 4.3.4. Εάν το όχημα σταθεροποιηθεί στους 266 K (– 7 °C) σε χωριστό χώρο και μεταφερθεί μέσω θερμού χώρου στον θάλαμο δοκιμής, πρέπει να σταθεροποιηθεί εκ νέου στο θάλαμο δοκιμής για περίοδο τουλάχιστον έξι φορές μεγαλύτερη της περιόδου κατά την οποία εκτέθηκε σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (ξηρό θερμόμετρο) κατά την περίοδο αυτή πρέπει να είναι κατά μέσο όρο 266 K (– 7 °C) ± 3 K, ενώ δεν πρέπει να είναι μικρότερη από 260 K (– 13 °C) ούτε μεγαλύτερη από 272 K (– 1 °C).
 Επιπλέον, η θερμοκρασία δεν πρέπει να κατέρχεται κάτω από τους 263 K (– 10 °C) ούτε να υπερβαίνει τους 269 K (– 4 °C) για περισσότερα από τρία συνεχή λεπτά.
 5. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΥΝΑΜΟΜΕΤΡΙΚΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ
 5.1. Συνοπτική παρουσίαση
 5.1.1. Η δειγματοληψία εκπομπών διεξάγεται κατά τη διαδικασία δοκιμής που συνίσταται στο μέρος 1 του κύκλου (παράρτημα 4α, πίνακας 1 και σχήμα 1). Η εκκίνηση του κινητήρα, η άμεση δειγματοληψία, η λειτουργία κατά τη διάρκεια του μέρους 1 του κύκλου και η διακοπή της λειτουργίας του κινητήρα αποτελούν μια ολοκληρωμένη δοκιμή σε χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, με συνολικό χρόνο δοκιμής τα 780 δευτερόλεπτα. Οι εκπομπές καυσαερίων αραιώνονται με αέρα


text:
του περιβάλλοντος και συλλέγεται προς ανάλυση ένα δείγμα σταθερής αναλογίας. Τα καυσαέρια που συλλέγονται στο σάκο αναλύονται για την ανίχνευση υδρογονανθράκων, μονοξειδίου του άνθρακα και διοξειδίου του άνθρακα. Ένα παράλληλο δείγμα του αέρα αραίωσης αναλύεται ομοίως για την ανίχνευση μονοξειδίου του άνθρακα, υδρογονανθράκων και διοξειδίου του άνθρακα.
 5.2. Λειτουργία δυναμομετρικής εξέδρας
 5.2.1. Ανεμιστήρας ψύξης
 5.2.1.1.
 Τοποθετείται ένας ανεμιστήρας ψύξης σε τέτοια θέση ώστε ο αέρας ψύξης να κατευθύνεται σωστά προς το ψυγείο (υδρόψυκτοι κινητήρες) ή προς την εισαγωγή αέρα (αερόψυκτοι κινητήρες) και προς το όχημα.
 5.2.1.2.
 Σε περίπτωση οχημάτων με κινητήρα στο εμπρόσθιο μέρος, ο ανεμιστήρας τοποθετείται μπροστά από το όχημα, σε απόσταση 300 mm από αυτό. Σε περίπτωση οχημάτων με κινητήρα στο οπίσθιο μέρος, ή εάν η προηγούμενη διάταξη δεν είναι εφικτή στην πράξη, ο ανεμιστήρας ψύξης τοποθετείται σε θέση από την οποία να παρέχει επαρκή αέρα ώστε να ψύχεται το όχημα.
 5.2.1.3.
 Η ταχύτητα του ανεμιστήρα πρέπει να είναι τέτοια ώστε, εντός της περιοχής λειτουργίας από τα 10 km/h έως τουλάχιστον τα 50 km/h, η γραμμική ταχύτητα του αέρα στην έξοδο του φυσητήρα να είναι ίση με την αντίστοιχη ταχύτητα των κυλίνδρων κύλισης με ανοχή ± 5 km/h. Η τελική επιλογή του φυσητήρα πρέπει να γίνει με βάση τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
 i)
 διατομή: τουλάχιστον 0,2 m2·
 ii)
 απόσταση του χαμηλότερου άκρου από το έδαφος: περίπου 20 cm.
 Ως εναλλακτική δυνατότητα, η γραμμική ταχύτητα του αέρα του φυσητήρα μπορεί να είναι τουλάχιστον 6 m/s (21,6 km/h). Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, στην περίπτωση ειδικών οχημάτων (π.χ. ημιφορτηγά, εκτός δρόμου) η απόσταση του ανεμιστήρα ψύξης από το έδαφος μπορεί να τροποποιηθεί.
 5.2.1.4.
 Χρησιμοποιείται η ταχύτητα του οχήματος όπως μετράται στον(στους) κύλινδρο(κυλίνδρους) της δυναμομετρικής εξέδρας (παράγραφος 1.2.6 του προσαρτήματος 1 του παραρτήματος 4α).
 5.2.3. Εφόσον κρίνεται αναγκαίο, μπορούν να διενεργηθούν προκαταρκτικοί κύκλοι δοκιμής για να προσδιοριστεί ο καλύτερος τρόπος ενεργοποίησης των οργάνων επιτάχυνσης και πέδησης, ούτως ώστε να επιτευχθεί κύκλος που προσεγγίζει τον θεωρητικό κύκλο εντός των προκαθορισμένων ορίων ή να ρυθμιστεί το σύστημα δειγματοληψίας. Η κίνηση αυτή πραγματοποιείται πριν από την «ΕΝΑΡΞΗ» σύμφωνα με το σχήμα 8/1.
 5.2.4. Η υγρασία του αέρα διατηρείται σε αρκετά χαμηλά επίπεδα ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία υδρατμών στον(στους) κύλινδρο(κυλίνδρους) της δυναμομετρικής εξέδρας.
 5.2.5. Η δυναμομετρική εξέδρα θερμαίνεται επιμελώς όπως συνιστά ο κατασκευαστής της, χρησιμοποιώντας διαδικασίες ή μεθόδους ελέγχου οι οποίες εξασφαλίζουν τη σταθερότητα της παραμένουσας δύναμης τριβής.
 5.2.6. Ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ της θέρμανσης της δυναμομετρικής εξέδρας και της έναρξης της δοκιμής εκπομπών δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 10 λεπτά, εάν τα έδρανα της δυναμομετρικής εξέδρας δεν θερμαίνονται ανεξάρτητα. Εάν τα έδρανα της δυναμομετρικής εξέδρας θερμαίνονται ανεξάρτητα η δοκιμή εκπομπών πρέπει να αρχίζει το πολύ 20 λεπτά μετά τη θέρμανση της δυναμομετρικής εξέδρας.
 5.2.7. Εάν η ισχύς της δυναμομετρικής εξέδρας πρόκειται να ρυθμιστεί με το χέρι, τότε η ρύθμιση αυτή πρέπει να γίνεται εντός μιας ώρας πριν από το στάδιο δοκιμής εκπομπών καυσαερίων. Το όχημα δοκιμής δεν χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση. Η δυναμομετρική εξέδρα που διαθέτει αυτόματο έλεγχο προεπιλεγόμενης ρύθμισης ισχύος μπορεί να ρυθμιστεί οποιαδήποτε στιγμή πριν από την έναρξη της δοκιμής εκπομπών.


text:
5.2.8. Πριν από την έναρξη του προγράμματος οδήγησης της δοκιμής εκπομπών, η θερμοκρασία του θαλάμου δοκιμών πρέπει να είναι 266 K (– 7 °C) ± 2 K, μετρούμενη στο ρεύμα αέρος του ανεμιστήρα ψύξης και σε μέγιστη απόσταση 1,5 m από το όχημα.
 5.2.9. Κατά τη λειτουργία του οχήματος, παραμένει κλειστός ο διακόπτης των οργάνων θέρμανσης και απόψυξης.
 5.2.10. Καταγράφεται η συνολική απόσταση οδήγησης ή οι περιστροφές του κυλίνδρου.
 5.2.11. Ένα όχημα με κίνηση στους τέσσερεις τροχούς υποβάλλεται σε δοκιμή με ρύθμιση της κίνησης στους δύο τροχούς. Ο καθορισμός της συνολικής οδικής φόρτισης για τη ρύθμιση της δυναμομετρικής εξέδρας γίνεται όταν το όχημα λειτουργεί με την κύρια ρύθμιση κίνησης που προβλέπει ο σχεδιασμός του.
 5.3. Εκτέλεση της δοκιμής
 5.3.1. Για την εκκίνηση του κινητήρα, τη διενέργεια της δοκιμής και τη δειγματοληψία εκπομπών ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.4, εκτός της παραγράφου 6.4.1.2 του παραρτήματος 4α. Η δειγματοληψία αρχίζει πριν ή κατά την έναρξη της διαδικασίας εκκίνησης του κινητήρα και τελειώνει με τη λήξη της τελικής περιόδου λειτουργίας στο ρελαντί του τελευταίου στοιχειώδους κύκλου του μέρους 1 (κύκλος οδήγησης εντός πόλης), μετά την πάροδο 780 δευτερολέπτων.
 Ο πρώτος κύκλος οδήγησης αρχίζει με περίοδο 11 δευτερολέπτων στο ρελαντί αμέσως μόλις ο κινητήρας τεθεί σε λειτουργία.
 5.3.2. Για την ανάλυση των δειγμάτων εκπομπών ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.5, εκτός της παραγράφου 6.5.2, του παραρτήματος 4α. Κατά την ανάλυση των δειγμάτων καυσαερίων, η τεχνική υπηρεσία φροντίζει ώστε να εμποδίζεται η δημιουργία υδρατμών στους σάκους δειγματοληψίας.
 5.3.3. Για τον υπολογισμό της μάζας των εκπομπών, ισχύουν οι διατάξεις της παραγράφου 6.6 του παραρτήματος 4α.
 6. ΛΟΙΠΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
 6.1. Ανορθολογική στρατηγική ελέγχου εκπομπών
 6.1.1. Κάθε ανορθολογική στρατηγική ελέγχου εκπομπών η οποία έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται η απόδοση του συστήματος ελέγχου εκπομπών υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας κατά την οδήγηση σε χαμηλή θερμοκρασία, εφόσον δεν καλύπτεται από τις τυποποιημένες δοκιμές εκπομπών, μπορεί να θεωρηθεί διάταξη αναστολής.
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 9
 ΔΟΚΙΜΗ ΤΥΠΟΥ V
 (Περιγραφή της δοκιμής αντοχής για την εξακρίβωση της ανθεκτικότητας των αντιρρυπαντικών διατάξεων)
 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 1.1. Στο παρόν παράρτημα περιγράφεται η δοκιμή για τον έλεγχο της ανθεκτικότητας των αντιρρυπαντικών διατάξεων, με τις οποίες είναι εξοπλισμένα τα οχήματα με κινητήρα επιβαλλόμενης ανάφλεξης ή ανάφλεξης με συμπίεση. Οι απαιτήσεις ανθεκτικότητας καταδεικνύονται χρησιμοποιώντας μία από τις τρεις επιλογές που προβλέπονται στις παραγράφους 1.2, 1.3 και 1.4.
 1.2. Η δοκιμή ανθεκτικότητας ολόκληρου του οχήματος αντιπροσωπεύει δοκιμή γήρανσης 160 000 km. Η δοκιμή αυτή διενεργείται σε στίβο δοκιμών, στο οδικό δίκτυο ή επί δυναμομετρικής εξέδρας.
 1.3. Ο κατασκευαστής μπορεί να επιλέξει τη διεξαγωγή εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης.
 1.4. Εναλλακτικά προς τη δοκιμή ανθεκτικότητας, ο κατασκευαστής μπορεί να επιλέξει την εφαρμογή των συντελεστών φθοράς που καθορίζονται στον πίνακα στην παράγραφο 5.3.6.2 του παρόντος κανονισμού.
 1.5. Εφόσον το ζητήσει ο κατασκευαστής, η τεχνική υπηρεσία μπορεί να διενεργήσει τη δοκιμή τύπου Ι πριν από την ολοκλήρωση της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης, εφαρμόζοντας τους καθορισμένους συντελεστές φθοράς του πίνακα στην παράγραφο 5.3.6.2 του παρόντος κανονισμού. Με την ολοκλήρωση της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας


text:
μέσω γήρανσης, η τεχνική υπηρεσία μπορεί εν συνεχεία να τροποποιήσει τα αποτελέσματα της έγκρισης τύπου που καταγράφονται στο παράρτημα 2 του παρόντος κανονισμού, αντικαθιστώντας τους καθορισμένους συντελεστές φθοράς του παραπάνω πίνακα με εκείνους που μετρούνται κατά τη διάρκεια της δοκιμής ολόκληρου του οχήματος ή της εργαστηριακής δοκιμής ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης.
 1.6. Οι συντελεστές φθοράς καθορίζονται είτε μέσω των διαδικασιών που ορίζονται στις παραγράφους 1.2 και 1.3 είτε μέσω των τιμών του πίνακα στην παράγραφο 1.4. Οι συντελεστές φθοράς χρησιμοποιούνται για σκοπούς συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις των κατάλληλων ορίων εκπομπών όπως ορίζονται στον πίνακα 1 της παραγράφου 5.3.1.4 του παρόντος κανονισμού κατά τη διάρκεια της ωφέλιμης διάρκειας ζωής του οχήματος.
 2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
 2.1. Εναλλακτικά προς τον κύκλο λειτουργίας που περιγράφεται στην παράγραφο 6.1 για τη δοκιμή ανθεκτικότητας ολόκληρου του οχήματος, ο κατασκευαστής του οχήματος μπορεί να χρησιμοποιεί τον πρότυπο κύκλο δρόμου (ΠΚΔ) που περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος. Ο συγκεκριμένος κύκλος δοκιμής διενεργείται έως ότου το όχημα να έχει καλύψει τουλάχιστον 160 000 km.
 2.2. Εργαστηριακή δοκιμή ανθεκτικότητας μέσω γήρανσης
 2.2.1. Πέραν των τεχνικών απαιτήσεων για την εργαστηριακή δοκιμή γήρανσης που ορίζονται στην παράγραφο 1.3, ισχύουν και οι τεχνικές απαιτήσεις που ορίζονται στην παρούσα παράγραφο.
 2.3. Το καύσιμο που πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της δοκιμής πρέπει να είναι εκείνο που ορίζεται στην παράγραφο 4.
 2.3.1. Οχήματα με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης
 2.3.1.1.
 Η ακόλουθη διαδικασία εργαστηριακής γήρανσης εφαρμόζεται σε οχήματα με κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών που χρησιμοποιούν καταλύτη ως κύρια διάταξη μετεπεξεργασίας για τον έλεγχο των εκπομπών.
 Η εργαστηριακή διαδικασία γήρανσης προβλέπει την εγκατάσταση του συστήματος αισθητήρων καταλύτη-οξυγόνου επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη.
 Η εργαστηριακή γήρανση πραγματοποιείται με εφαρμογή του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου (ΠΕΚ) για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται από την εξίσωση του χρόνου εργαστηριακής γήρανσης (ΧΕΓ). Για την εξίσωση ΧΕΓ απαιτούνται τα δεδομένα χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη, όπως μετρούνται στον πρότυπο κύκλο δρόμου (ΠΚΔ), που περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.1.2.
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος (ΠΕΚ) Η πρότυπη εργαστηριακή γήρανση καταλύτη διενεργείται με εφαρμογή του ΠΕΚ. Ο ΠΕΚ εκτελείται για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται με την εξίσωση ΧΕΓ. Ο ΠΕΚ περιγράφεται στο προσάρτημα 1 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.1.3.
 Δεδομένα χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη. Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο πλήρων ΠΚΔ, όπως περιγράφεται στο προσάρτημα 3 του παρόντος παραρτήματος.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται στη θέση της υψηλότερης θερμοκρασίας στον θερμότερο καταλύτη του οχήματος δοκιμής. Εναλλακτικά, η θερμοκρασία μπορεί να μετράται σε άλλη θέση υπό την προϋπόθεση ότι προσαρμόζεται ώστε να αντιπροσωπεύεται δεόντως η θερμοκρασία της θερμότερης θέσης.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται με ελάχιστο ρυθμό 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο).
 Τα αποτελέσματα της μέτρησης της θερμοκρασίας καταλύτη καταγράφονται σε ιστόγραμμα κατά ομάδες θερμοκρασίας που δεν υπερβαίνουν τους 25 °C.
 2.3.1.4.
 Χρόνος εργαστηριακής γήρανσης. Ο χρόνος εργαστηριακής γήρανσης υπολογίζεται μέσω της εξίσωσης του χρόνου εργαστηριακής γήρανσης (ΧΕΓ) ως εξής:
 te για συγκεκριμένη ομάδα θερμοκρασίας = th e((R/Tr)–(R/Tv))
 Συνολικός te = Άθροισμα των te για το σύνολο των ομάδων θερμοκρασίας
 Χρόνος εργαστηριακής γήρανσης =


text:
A (Συνολικό te)
 Όπου:
 A=
 1,1
 Η τιμή αυτή προσαρμόζει τον χρόνο γήρανσης του καταλύτη ώστε να λαμβάνεται υπόψη η φθορά από πηγές πέραν της θερμικής γήρανσης του καταλύτη.
 R= Θερμική αντοχή του καταλύτη = 17 500
 th= Ο χρόνος (σε ώρες) που μετράται στο πλαίσιο της καθορισμένης ομάδας θερμοκρασίας του ιστογράμματος των θερμοκρασιών καταλύτη του οχήματος, προσαρμοσμένος σε βάση πλήρους ωφέλιμης διάρκειας ζωής, π.χ. εάν το ιστόγραμμα αντιπροσωπεύει 400 km, και η ωφέλιμη διάρκεια ζωής είναι 160 000 km, όλες οι εγγραφές χρόνου του ιστογράμματος πρέπει να πολλαπλασιαστούν επί 400 (160 000/400).
 Συνολικός te= Ο ισοδύναμος χρόνος (σε ώρες) για τη γήρανση του καταλύτη σε θερμοκρασία Tr επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη με την εφαρμογή του κύκλου γήρανσης για την παραγωγή φθοράς παρόμοιας έκτασης με εκείνη που υφίσταται ο καταλύτης λόγω θερμικής υποβάθμισης κατά τη διάρκεια των 160 000 km.
 te ομάδας θερμοκρασίας= Ο ισοδύναμος χρόνος (σε ώρες) για τη γήρανση του καταλύτη σε θερμοκρασία Tr επί της κλίνης γήρανσης του καταλύτη με την εφαρμογή του κύκλου γήρανσης του καταλύτη για την παραγωγή φθοράς παρόμοιας έκτασης με εκείνη που υφίσταται ο καταλύτης λόγω θερμικής υποβάθμισης της Tv στο πλαίσιο συγκεκριμένης ομάδας θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια των 160 000 km.
 Tr= Η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς (σε K) του καταλύτη επί της κλίνης κατά τη διάρκεια του κύκλου εργαστηριακής γήρανσης. Η πραγματική θερμοκρασία είναι η σταθερή θερμοκρασία που θα οδηγούσε σε γήρανση παρόμοιας έκτασης με τις διάφορες τιμές θερμοκρασίας που εκδηλώνονται κατά τη διάρκεια του κύκλου εργαστηριακής γήρανσης.
 Tv= Η μέση τιμή θερμοκρασίας (σε K) μιας ομάδας θερμοκρασίας του σχετικού ιστογράμματος του καταλύτη του οχήματος επί του δρόμου.
 2.3.1.5.
 Πραγματική θερμοκρασία αναφοράς κατά τον ΠΕΚ. Η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου (ΠΕΚ) καθορίζεται για τον πραγματικό σχεδιασμό του συστήματος καταλύτη και για την πραγματική κλίνη δοκιμής γήρανσης, όπως χρησιμοποιούνται στις ακόλουθες διαδικασίες:
 α)
 Μέτρηση των δεδομένων χρόνου προς θερμοκρασία του συστήματος του καταλύτη στην κλίνη γήρανσης σύμφωνα με τον ΠΕΚ. Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται στη θέση της υψηλότερης θερμοκρασίας στον θερμότερο καταλύτη του συστήματος. Εναλλακτικά, η θερμοκρασία μπορεί να μετράται σε άλλη θέση υπό την προϋπόθεση ότι προσαρμόζεται ώστε να αντιπροσωπεύεται δεόντως η θερμοκρασία της θερμότερης θέσης.
 Η θερμοκρασία του καταλύτη μετράται με ελάχιστο ρυθμό 1 hertz (μία μέτρηση ανά δευτερόλεπτο) κατά τη διάρκεια τουλάχιστον 20 λεπτών εργαστηριακής γήρανσης. Τα αποτελέσματα της μέτρησης της θερμοκρασίας καταλύτη καταγράφονται σε ιστόγραμμα κατά ομάδες θερμοκρασίας που δεν υπερβαίνουν τους 10 °C.
 β)
 Η εξίσωση ΧΕΓ χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της πραγματικής θερμοκρασίας αναφοράς με επαναληπτικές αλλαγές στη θερμοκρασία αναφοράς (Tr) έως ότου ο υπολογιζόμενος χρόνος γήρανσης να ισούται ή να υπερβαίνει τον πραγματικό χρόνο, όπως αναπαρίσταται στο ιστόγραμμα της θερμοκρασίας καταλύτη. Η θερμοκρασία που προκύπτει είναι η πραγματική θερμοκρασία αναφοράς του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου για το συγκεκριμένο σύστημα καταλύτη και την κλίνη δοκιμής.
 2.3.1.6.
 Κλίνη γήρανσης καταλύτη. Η κλίνη γήρανσης καταλύτη προσαρμόζεται στον ΠΕΚ και παρέχει τη ροή καυσαερίων, τα συστατικά των καυσαερίων και τη θερμοκρασία των καυσαερίων στην έξοδο του καταλύτη.
 Όλος ο εξοπλισμός και οι διαδικασίες που αφορούν


text:
την εργαστηριακή γήρανση πρέπει να καταγράφουν τις κατάλληλες πληροφορίες (όπως οι μετρούμενες αναλογίες Α/Κ και οι τιμές χρόνου προς θερμοκρασία του καταλύτη) ώστε να διασφαλίζεται ότι έχει επιτευχθεί επαρκής γήρανση.
 2.3.1.7.
 Απαιτούμενες δοκιμές. Για τον υπολογισμό των συντελεστών φθοράς πρέπει να εκτελούνται τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι πριν από την εργαστηριακή γήρανση του εξοπλισμού ελέγχου των εκπομπών και τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι μετά την επανατοποθέτηση του εξοπλισμού που έχει υποστεί εργαστηριακή γήρανση στο όχημα δοκιμής.
 Ο κατασκευαστής μπορεί επίσης να διενεργεί συμπληρωματικές δοκιμές. Ο υπολογισμός των συντελεστών φθοράς πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη μέθοδο υπολογισμού που ορίζεται στην παράγραφο 7 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.2. Οχήματα με κινητήρες ανάφλεξης με συμπίεση
 2.3.2.1.
 Η ακόλουθη διαδικασία γήρανσης εφαρμόζεται σε οχήματα με κινητήρες ανάφλεξης με συμπίεση, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών οχημάτων.
 Η διαδικασία εργαστηριακής γήρανσης προϋποθέτει την εγκατάσταση του συστήματος μετεπεξεργασίας σε κλίνη γήρανσης συστήματος μετεπεξεργασίας.
 Η γήρανση επί της κλίνης γίνεται με εφαρμογή του πρότυπου εργαστηριακού κύκλου ντίζελ (ΠΕΚΝ) για τον αριθμό των αναγεννήσεων/αποθειώσεων που υπολογίζεται από την εξίσωση για τη διάρκεια της εργαστηριακής γήρανσης (ΔΕΓ).
 2.3.2.2.
 Πρότυπος εργαστηριακός κύκλος ντίζελ (ΠΕΚΝ) Η πρότυπη εργαστηριακή γήρανση πραγματοποιείται με εφαρμογή του ΠΕΚΝ. Ο ΠΕΚΝ εκτελείται για το χρονικό διάστημα που υπολογίζεται από την εξίσωση για τη διάρκεια της εργαστηριακής γήρανσης (ΔΕΓ). Ο ΠΕΚΝ περιγράφεται στο προσάρτημα 2 του παρόντος παραρτήματος.
 2.3.2.3.
 Δεδομένα αναγέννησης. Τα μεσοδιαστήματα αναγέννησης μετρώνται κατά τη διάρκεια τουλάχιστον 10 πλήρων ΠΚΔ, όπως περιγράφεται στο προσάρτημα 3. Εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιούνται τα μεσοδιαστήματα από τον καθορισμό του Ki.
 Κατά περίπτωση, εξετάζονται επίσης τα μεσοδιαστήματα αποθείωσης με βάση τα δεδομένα του κατασκευαστή.
 2.3.2.4.
 Διάρκεια εργαστηριακής γήρανσης για ντιζελοκίνητα οχήματα. Η διάρκεια της εργαστηριακής γήρανσης υπολογίζεται μέσω της εξίσωσης ΔΕΓ ως εξής:
 Διάρκεια εργαστηριακής γήρανσης = αριθμός κύκλων αναγέννησης ή/και αποθείωσης (όποιο από τα δύο διαρκεί περισσότερο) που ισοδυναμεί σε 160 000 km οδήγησης.
 2.3.2.5.
 Κλίνη γήρανσης. Η κλίνη γήρανσης καταλύτη προσαρμόζεται στον ΠΕΚΝ και παρέχει τη ροή καυσαερίων, τα συστατικά των καυσαερίων και τη θερμοκρασία των καυσαερίων στην είσοδο του συστήματος μετεπεξεργασίας.
 Ο κατασκευαστής καταγράφει τον αριθμό των αναγεννήσεων/αποθειώσεων (κατά περίπτωση) ώστε να διασφαλίζεται ότι έχει επιτευχθεί επαρκής γήρανση.
 2.3.2.6.
 Απαιτούμενες δοκιμές. Για τον υπολογισμό των συντελεστών φθοράς πρέπει να εκτελούνται τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι πριν από την εργαστηριακή γήρανση του εξοπλισμού ελέγχου των εκπομπών και τουλάχιστον δύο δοκιμές τύπου Ι μετά την επανατοποθέτηση του εξοπλισμού που έχει υποστεί εργαστηριακή γήρανση. Ο κατασκευαστής μπορεί επίσης να διενεργεί συμπληρωματικές δοκιμές. Ο υπολογισμός των συντελεστών φθοράς πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη μέθοδο υπολογισμού που ορίζεται στην παράγραφο 7 του παρόντος παραρτήματος και με τις συμπληρωματικές απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού.
 3. ΟΧΗΜΑ ΔΟΚΙΜΗΣ
 3.1. Το όχημα πρέπει να είναι σε καλή μηχανική κατάσταση. Ο κινητήρας και οι αντιρρυπαντικές διατάξεις πρέπει να είναι καινούργιες. Το όχημα μπορεί να είναι το ίδιο με εκείνο που υποβλήθηκε στη δοκιμή τύπου I. Η δοκιμή τύπου I πρέπει να διενεργηθεί αφού το όχημα διανύσει τουλάχιστον 3 000 km του κύκλου γήρανσης που αναφέρεται στην κατωτέρω παράγραφο 6.1.
 4. ΚΑΥΣΙΜΟ
 Η δοκιμή ανθεκτικότητας εκτελείται με κατάλληλο καύσιμο το