text:
 30.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 237/12
 Προσφυγή της 16ης Αυγούστου 2006 — Neurim Pharmaceuticals (1991) κατά ΓΕΕΑ — Eurim-Pharm Arzneimittel (Neurim PHARMACEUTICALS)
 (Υπόθεση T-218/06)
 (2006/C 237/22)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd (Τελ Αβίβ, Ισραήλ) (Εκπρόσωπος: M. Kinkeldey, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να ακυρώσει εξ ολοκλήρου την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 2ας Ιουνίου 2006 — υπόθεση R 74/2006-1
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα «Neurim PHARMACEUTICALS» για προϊόντα των κλάσεων 5 και 10.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH.
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή σημείου: Το λεκτικό σήμα «EURIM-PHARM» (κοινοτικό σήμα αριθ. 667 899 και εθνικό σήμα) και το διακριτικό σημείο «Eurim-Pharm GmbH» για προϊόντα της κλάσεως 5.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Δέχεται την ανακοπή και απορρίπτει την αίτηση καταχωρίσεως.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 59 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1), των κανόνων 48, 49 και 96 του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 (2) και των άρθρων 78 και 78α του κανονισμού 40/94, καθώς και παραβίαση των αρχών της αυτοδεσμεύσεως του ΓΕΕΑ και της αναλογικότητας.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995 περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 300, σ. 1).


text:
10.5.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 112/37
 Προσφυγή της Mast-Jägermeister AG κατά του Γραφείου Απόφαση του τμήματος Απόρριψη της αίτησης καταχώ-
 εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά ανακοπών: ρησης του σήματος
 σήματα, σχέδια και υποδείγματα), που ασκήθηκε στις 3 Μαρ-
 τίου 2003 Απόφαση του τμήματος Απόρριψη της ανακοπής της
 προσφυγών: προσφεύγουσας
 (Υπόθεση T-81/03)
 Λόγοι ακυρώσεως προ- — Παράλειψη εφαρμογής του
 (2003/C 112/71) βαλλόμενοι με την άρθρου 73 του κανονισμού
 παρούσα προσφυγή: (ΕΚ) 40/94.
 (Η γλώσσα διαδικασίας θα καθορισθεί βάσει του άρθρου 131,
 — Εσφαλμένη εφαρμογή του
 παράγραφος 2, του Κανονισμού ∆ιαδικασίας — Γλώσσα στην άρθρου 8, παράγραφος 1,
 οποία έχει συνταχθεί η προσφυγή: η γερμανική)
 στοιχείο β', του κανονισμού
 (ΕΚ) 40/94.
 Η Mast-Jägermeister AG, με έδρα το Wolfenbüttel (Γερμανία), — Εσφαλμένη εκτίμηση της
 εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Chr. Drzymalla, άσκησε στις ομοιότητας των σημάτων.
 3 Μαρτίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Γραφείου Εναρμονίσεως στο
 πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και
 υποδείγματα) (ΓΕΕΑ). Ο αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυ-
 γών του ΓΕΕΑ ήταν η εταιρία Licorera Zacapaneca S.A., με έδρα
 τη Zacapa (Γουατεμάλα).
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Προσφυγή της Mast-Jägermeister AG κατά του Γραφείου
 — να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά
 του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής σήματα, σχέδια και υποδείγματα), που ασκήθηκε στις 3 Μαρ-
 αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της τίου 2003
 19ης ∆εκεμβρίου 2002 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της
 διαδικασίας R 412/2002-1,
 (Υπόθεση T-82/03)
 — να καταδικάσει το καθού ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 (2003/C 112/72)
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (Η γλώσσα διαδικασίας θα καθορισθεί βάσει του άρθρου 131,
 παράγραφος 2, του Κανονισμού ∆ιαδικασίας — Γλώσσα στην
 Αιτούσα την καταχώριση Licorera Zacapaneca S.A.
 οποία έχει συνταχθεί η προσφυγή: η γερμανική)
 κοινοτικού σήματος:
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα «VENADO»
 για εμπορεύματα των κατηγο-
 ριών 32 και 33 (μεταξύ άλλων, για
 Η Mast-Jägermeister AG, με έδρα το Wolfenbüttel (Γερμανία),
 μεταλλικά και αεριούχα νερά και
 εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Chr. Drzymalla, άσκησε στις
 άλλα μη οινοπνευματώδη ποτά, για
 3 Μαρτίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 ρούμι, ηδύποτα με βάση το ρούμι,
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Γραφείου Εναρμονίσεως στο
 μπράντυ) — Αίτηση υπ.' αριθ.
 πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και
 986455
 υποδείγματα) (ΓΕΕΑ). Ο αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυ-
 ∆ικαιούχος του κατά τη Η προσφεύγουσα γών του ΓΕΕΑ ήταν η εταιρία Licorera Zacapaneca S.A., με έδρα
 διαδικασία ανακοπής αντι- τη Zacapa (Γουατεμάλα).
 ταχθέντος σήματος ή δια-
 κριτικού γνωρίσματος:
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί Το εικονιστικό σήμα που συνίσταται
 σήματος ή διακριτικού σε κεφάλι ελαφιού με ένα σταυρό
 γνωρίσματος: για εμπορεύματα των κατηγο- — να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών
 του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής
 ριών 18, 25, 32 και 33 (μεταξύ
 άλλων, ομπρέλες, ρουχισμό, μη αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της
 οινοπνευματώδη ποτά, εφόσον 19ης ∆εκεμβρίου 2002 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της
 διαδικασίας R 382/2002-1,
 περιλαμβάνονται στην κατηγο-
 ρία 32, κρασιά και οινοπνευματώδη
 ποτά) — Σήμα

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/43
 Προσφυγή της 3ης Νοεμβρίου 2015 — Chic Investments κατά ΓΕΕΑ (eSMOKINGWORLD)
 (Υπόθεση T-617/15)
 (2016/C 016/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Chic Investments sp. z o. o. (Πόζναν, Πολωνία) (εκπρόσωπος: K. Jarosiński, radca prawny [νομικός σύμβουλος])
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό εικονιστικό σήμα που περιέχει τα λεκτικά στοιχεία «eSMOKINGWORLD» — Υπ’ αριθ. 12 581 741 αίτηση καταχωρίσεως
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 25ης Ιουνίου 2015 στην υπόθεση R 3227/2014-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει στο σύνολό της την απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς της 25ης Ιουνίου 2015·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 75 του κανονισμού 207/2009.


text:
C 7/42 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.1.2004
 Προς στήριξη των ισχυρισμών του ο προσφεύγων προβάλλει: οποία να ισούται προσωρινά με 1 ευρώ, ή, επικουρικά, να
 αναγνωρίσει ότι η Επιτροπή ευθύνεται για τη μελλοντική
 — Πλάνη περί το δίκαιο και πρόδηλο σφάλμα στην εκτίμηση των ζημία που μπορεί να προβλεφθεί με επαρκή βεβαιότητα, έστω
 πραγματικών περιστατικών, στο μέτρο που η προσβαλλόμενη και αν η ζημία αυτή δεν μπορεί να υπολογιστεί επακριβώς,
 απόφαση δεν θεωρεί ότι η εργασία που αυτός παρέσχε για
 την αντιπροσωπεία της Αυτόνομης Περιοχής της Μουρκίας — να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών
 στις Βρυξέλλες συνιστούσε «υπηρεσία προς κράτος», κατά εξόδων.
 την έννοια που περιλαμβάνεται στον Κανονισμό ως εξαίρεση
 από την περίοδο αναφοράς. Επικουρικώς ισχυρίζεται ότι το
 καθού όργανο έκρινε εσφαλμένως με την προσβαλλομένη
 απόφαση ότι το κέντρο των συμφερόντων και η συνήθης Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 διαμονή του προσφεύγοντος βρίσκονταν στις Βρυξέλλες και
 όχι στη Μουρκία. Με την προσβαλλόμενη εν προκειμένω απόφαση απορρίφθηκε το
 αίτημα των προσφευγουσών να παύσει ο χαρακτηρισμός του
 — Παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, διότι η κολοφωνίου ως επικίνδυνης ουσίας που περιλαμβάνεται στο
 αρμόδια για τους διορισμούς αρχή μεταχειρίστηκε δυσμε- παράρτημα I της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της
 νέστερα τη δική του προσωπική κατάσταση σε σχέση με 27ης Ιουνίου 1967, περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανο-
 άλλες, ίδιες ουσιαστικά, καταστάσεις. νιστικών και διοικητικών διατάξεων περί ταξινομήσεως, συσκευα-
 σίας και επισημάνσεως των επικινδύνων ουσιών (1).
 Προς στήριξη της προσφυγής τους οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται
 ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι παράνομη για τον λόγο ότι η
 Προσφυγή-αγωγή των Αrizona Chemical B.V., Eastman υπαγωγή του κολοφωνίου στο εν λόγω παράρτημα αποφασίστηκε
 Belgium B.V.B.A., Resinall Europe B.V.B.A. και Cray Valley βάσει των αποτελεσμάτων των αναλύσεων διαφορετικής ουσίας,
 Iberica S.A. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο- και συγκεκριμένα του οξειδωμένου κολοφωνίου. Περαιτέρω,
 τήτων, που ασκήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2003 υποστηρίζουν ότι η επίμαχη υπαγωγή δεν στηρίζεται σε πορίσματα
 επιστημονικών εξετάσεων βάσει της οδηγίας 67/548 και βασίστηκε
 (Υπόθεση Τ-369/03) στην εσφαλμένη αντίληψη ότι το κολοφώνιο παράγει πάντοτε
 οξειδωμένο κολοφώνιο και ότι το οξειδωμένο αυτό κολοφώνιο
 ερεθίζει το δέρμα ακόμα και στην περίπτωση συνήθων χειρισμών
 (2004/C 7/77) και συνήθους χρήσης. Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται επίσης ότι
 η προσβαλλόμενη απόφαση είναι παράνομη, διότι βασίζεται στην
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) «αρχή της προλήψεως», η οποία δεν ισχύει για τις αποφάσεις που
 βασίζονται σε πιθανολόγηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση
 αντιβαίνει στη Συνθήκη ΕΚ, καθόσον δεν λαμβάνει υπόψη τα νέα,
 Οι εταιρίες Αrizona Chemical B.V., με έδρα το Αlmere (Κάτω σύγχρονα, επιστημονικά πορίσματα για το οξειδωμένο κολοφώνιο
 Χώρες), Eastman Belgium B.V.B.A., με έδρα το Kallo (Βέλγιο), και, τέλος, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει επίσης σε
 Resinall Europe B.V.B.A., με έδρα την Μπριζ (Βέλγιο), και Cray ορισμένες θεμελιώδεις αρχές του κοινοτικού δικαίου, και ειδι-
 Valley Iberica S.A., με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία), εκπροσωπούμε- κότερα στις αρχές της ασφάλειας δικαίου, της προστασίας της
 νες από τους δικηγόρους Claudio Mereu και Koen Van δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αναλογικότητας.
 Maldegem, άσκησαν στις 29 Οκτωβρίου 2003 ενώπιον του
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή-αγωγή κατά
 της Επιτροπής των


text:
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. (1) ΕΕ ειδ. έκδ. 13/001, σ. 34.
 Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες (στο εξής: προσφεύγουσες) ζητούν
 από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει την απόφαση D(2003)430245 της Επιτροπής,
 της 20ής Αυγούστου 2003 Προσφυγή του Υνes Mahieu κατά της Επιτροπής των Ευρω-
 παϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2003
 — να αναγνωρίσει ότι είναι παράνομη η υπαγωγή του κολοφω-
 νίου στο παράρτημα I της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβου-
 λίου, της 27ης Ιουνίου 1967, περί προσεγγίσεως των (Υπόθεση Τ-372/03)
 νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί
 ταξινομήσεως, συσκευασίας και επισημάνσεως των επικινδύ- (2004/C 7/78)
 νων ουσιών,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 — επικουρικά, να αναγνωρίσει ότι η υπαγωγή του κολοφωνίου
 στο παράρτημα I δεν ισχύει έναντι των προσφευγουσών,
 σύμφωνα με το άρθρο 241 της Συνθήκης ΕΚ,
 Ο Yves Mahieu, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τον
 — να υποχρεώσει την εναγόμενη-καθής να καταβάλει στις Lucas Vogel, δικηγόρο, άσκησε στις 10 Νοεμβρίου 2003 ενώπιον
 προσφεύγουσες αποζημίωση για τις ζημίες που υπέστησαν του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά
 λόγω της εκδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 ---pagebreak--- 10.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 7/43
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο: ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-131/02 (1)
 — να ακυρώσει τη σιωπηρή απόφαση που ενδέχεται να έχει
 λάβει η Α∆Α (αρμόδια για τους διορισμούς αρχή), με την (2004/C 7/80)
 οποία απορρίπτεται η από 29 Οκτωβρίου 2002 ένσταση του
 προσφεύγοντος για την ακύρωση της από 6 Ιουνίου 2002 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 αποφάσεως περί απορρίψεως αιτήματος αρωγής και αποζη-
 μιώσεως που ο προσφεύγων κατέθεσε στις 24 Ιανουαρίου
 2002, σύμφωνα με τα άρθρα 24 και 90 του Κανονισμού
 Με διάταξη της 2ας Οκτωβρίου 2003, o πρόεδρος του πέμπτου
 Υπηρεσιακής Καταστάσεως·
 τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφά-
 — καθόσον είναι αναγκαίο, να ακυρωθεί επίσης η ως άνω σισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-131/02, Travelex Global and
 απόφαση της 6ης Ιουνίου 2002, κατά της οποίας στρεφόταν Financial Services Ltd και Ιnterpayment Services Ltd κατά
 η προαναφερθείσα ένσταση της 29ης Οκτωβρίου 2002· Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 — να καταδικαστεί η καθής στην καταβολή αποζημιώσεως
 ύψους 50 000 Ευρώ, με ρητή επιφύλαξη σχετικά με μεταγε- (1) EE C 169 της 13.7.2002.
 νέστερη αύξηση, μείωση ή διευκρίνιση.
 — καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα και στα έξοδα
 στα οποία ο προσφεύγων αναγκαστικά υποβλήθηκε στο
 πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, ιδίως τα έξοδα διαμο-
 νής, μετακινήσεως, παραμονής καθώς και τις δικηγορικές
 αμοιβές. ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-159/02 (1)
 (2004/C 7/81)
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 Ο προσφεύγων κατέθεσε στην Επιτροπή αίτηση αρωγής, ζητώντας
 την εκκίνηση έρευνας και την καταβολή αποζημιώσεως, λόγω
 ηθικής παρενοχλήσεως που υπέστη κατά την εργασία του στη
 Εurostat. Με διάταξη της 15ης Σεπτεμβρίου 2003, o πρόεδρος του
 πέμπτου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Προς στήριξη της προσφυγής του, o προσφεύγων επικαλείται αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-159/02, Masdar (U.K.)
 καταφανή πλάνη εκτιμήσεως στην απορριπτική απόφαση επί Ltd. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 της αιτήσεώς του, παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης
 εμπιστοσύνης και του καθήκοντος αρωγής και, τέλος, παραβίαση (1) EE C 202 της 24.8.2002.
 της


text:
αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και του δικαιώματος στην
 εξέλιξη της σταδιοδρομίας.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-68/02 (1) ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-162/03 (1)
 (2004/C 7/79) (2004/C 7/82)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 15ης Σεπτεμβρίου 2003, o πρόεδρος του
 πέμπτου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Με διάταξη της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, o πρόεδρος του
 αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-68/02, Masdar (U.K.) τετάρτου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 Ltd. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. τήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-162/03, Pascal
 Millot κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (1) EE C 131 της 1.6.2002.
 (1) EE C 171 της 9.7.2003.


text:
 29.3.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 79/16
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Δημοκρατίας της Φινλανδίας που ασκήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2008
 (Υπόθεση C-10/08)
 (2008/C 79/29)
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: I. Koskinen και Δ. Τριανταφύλλου)
 Καθής: Δημοκρατία της Φινλανδίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Φινλανδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 90 της Συνθήκης ΕΚ, καθόσον διατηρεί σε ισχύ τις διατάξεις του άρθρου 5 του autoverolaki (νόμου περί φορολογίας αυτοκινήτων) και του άρθρου 102, παράγραφος 1, τέταρτο εδάφιο, του arvonlisäverolaki (νόμου περί ΦΠΑ), καθόσον, κατά τη φορολόγηση των αυτοκινήτων, λαμβάνει υπόψη την ίδια φορολογητέα αξία σε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα κάτω των τριών μηνών και στα καινουργή αυτοκίνητα, και εφαρμόζει στα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα κάτω των έξι μηνών κλίμακα βάσει της οποίας οι αξίες των αυτοκινήτων μειώνονται 0,8 % ανά μήνα, μολονότι διαπιστώθηκε ότι στη φινλανδική αγορά δεν περιλαμβάνονται παρόμοια αυτοκίνητα, καθώς και τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 17, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ (1), το οποίο αντικαταστάθηκε με τα άρθρα 167 και 168 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (2) του Συμβουλίου, κατόπιν της αναδομήσεως της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, καθόσον η Δημοκρατία της Φινλανδίας επιτρέπει την έκπτωση του φόρου του άρθρου 5 του autoverolaki από τον καταβλητέο κατά την πώληση ΦΠΑ·
 —
 Να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Φινλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Στη Φινλανδία, όταν ο εισαγωγέας αυτοκινήτου υπόκειται σε ΦΠΑ, βάσει του άρθρου 5 του autoverolaki, υποχρεούται να καταβάλει στις τελωνειακές αρχές τον φόρο προστιθεμένης αξίας επί του φόρου αυτοκινήτων (elv), πλην όμως καθόσον, βάσει του άρθρου 102, παράγραφος 1, τέταρτο εδάφιο, του arvonlisäverolaki, δικαιούται εκπτώσεως αντιστοίχου ποσού από τον καταβλητέο κατά την πώληση ΦΠΑ, ο elv δεν ενσωματώνεται στην τιμή του αυτοκινήτου. Ο καταναλωτής δεν υπόκειται σε μειωμένο elv. Αν ένας ιδιώτης εγγράψει για πρώτη φορά αυτοκίνητο στα μητρώα στη Φινλανδία, πρέπει επίσης να καταβάλει τον elv στις τελωνειακές αρχές, πλην όμως δεν έχει δικαίωμα εκπτώσεως του φόρου αυτού. Το εν λόγω σύστημα, το οποίο διακρίνει μεταξύ της πωλήσεως που πραγματοποιείται κατά τα διάφορα στάδια εμπορίας στο πλαίσιο της φορολογητέας εμπορικής δραστηριότητας του υποκειμένου στον ΦΠΑ και των κτήσεων που πραγματοποιούν οι τελικοί καταναλωτές σε άλλα κράτη μέλη, συνιστά παράβαση του άρθρου 90 ΕΚ. Στο σύστημα αυτό, ο elv ο οποίος, κατόπιν της κτήσεως που πραγματοποιεί ένας ιδιώτης σε άλλο κράτος μέλος, πλήττει μεταχειρισμένο αυτοκίνητο που εγγράφεται για πρώτη φορά στα μητρώα στη Φινλανδία, είναι προδήλως πολύ υψηλότερος από τον elv που ενσωματώνεται στην αξία παρόμοιου μεταχειρισμένου αυτοκινήτου ήδη εγεγραμμένου στα μητρώα στη Φινλανδία, όταν ο υποκείμενος στον φόρο αυτοκινήτου ήταν επίσης υποκείμενος στον ΦΠΑ και το αυτοκίνητο πωλήθηκε στο πλαίσιο της φορολογητέας εμπορικής δραστηριότητας καθόσον, στην περίπτωση αυτή, στην αξία του αυτοκινήτου δεν ενσωματώνεται ο elv, διότι υπήρξε πλήρης έκπτωσή του.
 Στο πλαίσιο της υποθέσεως C-101/00, Siilin, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι ο elv δεν είναι φόρος προστιθεμένης αξίας, υπό την έννοια της έκτης οδηγίας ΦΠΑ. Το δικαίωμα εκπτώσεως του elv από


text:
τον ΦΠΑ, λόγω φορολογητέας εμπορικής δραστηριότητας, το οποίο προβλέπεται με τον φινλανδικό arvonlisäverolaki, αντίκειται στην έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ περί ΦΠΑ, σύμφωνα με την οποία μόνον μία έκπτωση του φόρου προστιθεμένης αξίας μπορεί να λάβει χώρα.
 Σύμφωνα με τον φινλανδικό autoverolaki, η αξία αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε λιγότερο από τρεις μήνες δεν μειώνεται, αντιθέτως τέτοια αυτοκίνητα φορολογούνται ως καινουργή. Η αξία ενός αυτοκινήτου αρχίζει να μειώνεται από τη στιγμή που αγοράστηκε ή άρχισε να χρησιμοποιείται. Το γεγονός ότι μεταχειρισμένα αυτοκίνητα κάτω των τριών μηνών φορολογούνται όπως και τα καινουργή αυτοκίνητα συνιστά παράβαση του άρθρου 90 ΕΚ. Συνιστά επίσης παράβαση του άρθρου 90 ΕΚ, η διάταξη του autoverolaki, σύμφωνα με την οποία στα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα 3 έως 6 μηνών εφαρμόζεται κλίμακα βάσει της οποίας η αξία του αυτοκινήτου μειώνεται κατά 0,8 % ανά μήνα, στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η φινλανδική αγορά δεν περιλαμβάνει παρόμοια αυτοκίνητα, καθόσον η γραμμική αυτή μείωση της αξίας κατά 0,8 % ανά μήνα δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι το ποσό του καταβλητέου φόρου δεν υπερβαίνει, σε καμία περίπτωση, το κατάλοιπο του φόρου που ενσωματώνεται στην αξία ενός παρομοίου μεταχειρισμένου αυτοκινήτου που είναι ήδη εγγεγραμμένο στα μητρώα στη Φινλανδία.
 (1) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 1977 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (Ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49).
 (2) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1).


text:
 26.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 159/15
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) στις 18 Μαρτίου 2014 — Staatssecretaris van Financiën, κατά Het Oudeland Beheer BV
 (Υπόθεση C-128/14)
 2014/C 159/21
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Staatssecretaris van Financiën
 Αναιρεσίβλητη: Het Oudeland Beheer BV
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 11, A, παράγραφος 1, στοιχείο β', της έκτης οδηγίας (1) την έννοια ότι στη βάση επιβολής του φόρου σχετικά με παράδοση κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 7, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας δεν περιλαμβάνεται το κόστος του οικοπέδου ή άλλων υλών ή υλικών για τα οποία ο υποκείμενος στον φόρο κατέβαλε ΦΠΑ σχετικά με την απόκτηση, εν προκειμένω για τη σύσταση εμπραγμάτου δικαιώματος το οποίο παρέχει εξουσία χρήσεως ενός ακινήτου; Είναι τα πράγματα διαφορετικά αν ο υποκείμενος στον φόρο προέβη δυνάμει εθνικών νομικών διατάξεων– είτε αυτές στο σημείο αυτό αντιβαίνουν προς την έκτη οδηγία είτε όχι– σε έκπτωση του εν λόγω ΦΠΑ σχετικά με την απόκτηση;
 2)
 Μήπως σε μια περίπτωση όπως η επίμαχη, όπου το οικόπεδο με το υπό ανέγερση κτίσμα αποκτήθηκε με τη σύσταση εμπραγμάτου δικαιώματος κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 3, στοιχείο β', της έκτης οδηγίας, το άρθρο 11, A, παράγραφος 1, στοιχείο β', της έκτης οδηγίας έχει την έννοια ότι στη βάση επιβολής του φόρου επί παραδόσεως κατά το άρθρο 5, παράγραφος 7, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας περιλαμβάνεται η αξία του εδαφονομίου, δηλαδή η αξία των από έτος σε έτος οφειλομένων ποσών κατά τη διάρκεια ισχύος ή άλλως κατά την εναπομένουσα διάρκεια ισχύος του εμπραγμάτου δικαιώματος;
 (1) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49).


text:
 25.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 27/48
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Δεκεμβρίου 2015 — Compagnie générale des établissements Michelin κατά ΓΕΕΑ — Continental Reifen Deutschland (XKING)
 (Υπόθεση T-525/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού εικονιστικού σήματος XKING - Προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα X - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 027/59)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Compagnie générale des établissements Michelin (Clermont-Ferrand, Γαλλία) (εκπρόσωποι: αρχικώς L. Carlini, στη συνέχεια E. Carrillo, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: M. Fischer)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Continental Reifen Deutschland GmbH (Ανόβερο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: S. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes και J. Schumacher, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 5ης Μαΐου 2014 (υπόθεση R 1522/2013-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ των Compagnie générale des établissements Michelin και Continental Reifen Deutschland GmbH.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 5ης Μαΐου 2014 (υπόθεση R 1522/2013-4).
 2)
 Το ΓΕΕΑ φέρει τα δικαστικά έξοδά του καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Compagnie générale des établissements Michelin.
 3)
 Η Continental Reifen Deutschland GmbH φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
 (1) EE C 303 της 8.9.2014.


text:
 15.10.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 257/18
 Προσφυγή της Movimondo ONLUS κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 26 Αυγούστου 2005
 (Υπόθεση T-329/05)
 (2005/C 257/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Movimondo ONLUS (Ρώμη, Ιταλία) (Εκπρόσωποι: Paolo Vitali, Giulia Verusio, Gian Michele Roberti και Alessandra Franchi, δικηγόροι)
 Kαθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να διαπιστώσει την εκ μέρους της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Yπηρεσία ECHO) παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων που υπέχει από τα Grant Agreement, τα οποία συνήφθησαν στο πλαίσιο του Accordo Quadro di Partenariato (Framework Partrnership Agreement), αριθ. 3-314, και, κατά συνέπεια,
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στην Movimondo τα ακόλουθα ποσά:
 —
 36 500,51 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο MAGUINDANAO: ECHO/PHL/210/2003/02003 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 25 Σεπτεμβρίου 2004,
 —
 150 000,00 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο ECHO 9 PALESTINA: ECHO/TPS/210/2003/08018 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 16 Σεπτεμβρίου 2004,
 —
 52 500,00 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο DIPECHO INDIA: ECHO/TPS/210/2003/03005 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 24 Μαρτίου 2005,
 —
 50 865,96 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο ECHO LIBANO: ECHO/TPS/210/2003/08020 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 15 Αυγούστου 2005,
 —
 119 485,70 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο ECHO ΒΑJO YUNA: ECHO/CR/BUD/2004/01006 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 12 Ιουνίου 2005,
 —
 28 500,00 ευρώ, ποσό που οφείλεται για το σχέδιο ECHO RUNDU II: ECHO/AGO/BUD/2004/01018 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 13 Ιουλίου 2005,
 —
 70 085,00 ευρώ όσον αφορά το σχέδιο ECHO SAMANA: ECHO/DOM/BUD/2004/01001 καθώς και τόκους υπηρημερίας από τις 16 Μαϊου 2005,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 Επικουρικώς, η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση περί αναστολής ενάρξεως της προθεσμίας πληρωμής την οποία περιλαμβάνει το έγγραφο της 17ης Ιουνίου 2005 του Antonio Cavaco, γενικού Διευθυντή του Ufficio Aiuti Umanitari ECHO 3, Ref. D 6613, που έχει ως αντικείμενο την «injunction to pay outstanding payments due to Movimondo» και, κατά συνέπεια, να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στη Movimondo τα προαναφερθέντα ποσά.
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή, η προσφεύγουσα ένωση — μη κυβερνητική οργάνωση για τη διεθνή συνεργασία και αλληλεγγύη — ζητεί, με το κύριο αίτημά της, δυνάμει του άρθρου 238 ΕΚ, να υποχρεωθεί η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσων που υπέχει από διάφορα Grant Agreement που συνήφθησαν στο πλαίσιο του Accordo Quadro di Partenariato (Framework Partnership Agreement) αριθ. 3-314, το οποίο ισχύει από 1ης Δεκεμβρίου 2003 και έχει ως αντικείμενο την εκ μέρους της Επιτροπής χρηματοδότηση επειγουσών ανθρωπιστικών παρεμβάσεων που επρόκειτο να υλοποιηθούν και για τις οποίες θα υποβαλλόταν προσηκόντως σχετική έκθεση.
 Επικουρικώς, η προσφεύγουσα ζητεί, εξάλλου, δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, την ακύρωση της αποφάσεως περί αναστολής πληρωμής την οποία περιλαμβάνει το έγγραφο της 17ης Ιουνίου 2005 του Antonio Cavaco, γενικού Διευθυντή του Ufficio Aiuti Umanitari ECHO 3, Ref. D 6613, που


text:
έχει ως αντικείμενο την «injunction to pay outstanding payments due to Movimondo», καθώς και της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2005 του Antonio Cavaco, γενικού Διευθυντή του Ufficio Aiuti Umanitari ECHO 3, Ref. D 8136.
 Προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως της αποφάσεως περί αναστολής πληρωμής η οποία περιλαμβάνεται στο έγγραφο της 17ης Ιουνίου 2005, η προσφεύγουσα προβάλλει, ειδικότερα, τρεις λόγους.
 Με τον πρώτο λόγο, υποστηρίζει ότι οι υπηρεσίες της ECHO, θεσπίζοντας την επίμαχη διάταξη περί αναστολής πληρωμής, ενήργησαν κατά κατάχρηση εξουσίας, καθότι έλαβαν ως νομική βάση της προσβαλλομένης αποφάσεως το άρθρο 106, παράγραφος 4, του κανονισμού 2342/2002 (1), βαίνοντας πέραν της προκείμενης περιπτώσεως και των ειδικών σκοπών που επιδιώκει ο εν λόγω κανόνας. Με τον δεύτερο λόγο, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλημμελώς αιτιολογημένη, κατά παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ, καθώς και του άρθρου 106, παράγραφος 4, του κανονισμού 2342/2002. Τέλος, με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει, επίσης, παράβαση του άρθρου 106, παράγραφος 4, του κανονισμού 2342/2002, όσον αφορά τη διαδικασία, καθώς οι υπηρεσίες ECHO δεν γνωστοποίησαν αμέσως στη Movimondo τη διάταξη περί αναστολής πληρωμής.
 Προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2005, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
 Με τον πρώτο λόγο, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλημμελώς αιτιολογημένη. Με τον δεύτερο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ισχυρισμό περί παραβιάσεως της γενικής αρχής περί τεκμηρίου αθωότητας, καθώς και περί προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας, στο μέτρο που οι υπηρεσίες ΕCHO δεν την είχαν προηγουμένως ενημερώσει σχετικά με τις πρωτοβουλίες που επρόκειτο να λάβουν ως προς εκείνη, ούτε της έδωσαν τη δυνατότητα να υποβάλει τις σχετικές παρατηρήσεις της. Με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση του άρθρου 106, παράγραφος 4, του κανονισμού 2342/2002 και υποστηρίζει, επιπλέον, ότι οι υπηρεσίες ECHO ενήργησαν κατά κατάχρηση εξουσίας. Τέλος, με τον τέταρτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ,Ευρατόμ) 2342/2002 της Επιτροπής, της 26ης Δεκεμβρίου 2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, για τη θέσπιση του Δημοσιονομικού Κανονισμού που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 357, της 31ης Δεκεμβρίου 2002, σ. 1).


text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/15
 Προσφυγή της 18ης Ιουλίου 2013 — Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-409/13)
 2013/C 274/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: G. Maganza, A. de Gregorio Merino και I. Gurov)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 2013, με την οποία αποφάσισε να αποσύρει την πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί καθορισμού γενικών διατάξεων για τη μακροοικονομική χρηματοδοτική συνδρομή σε τρίτες χώρες,
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Το Συμβούλιο προβάλλει τρεις λόγους προς στήριξη της προσφυγής του, η οποία σκοπεί στην ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής να αποσύρει πρόταση κανονισμού σε όψιμο στάδιο της πρώτης ανάγνωσης της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας.
 Πρώτον, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η απόσυρση της προτάσεως κανονισμού αποτελεί σοβαρή παραβίαση της αρχής της κατανομής αρμοδιοτήτων, που προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ, καθώς και της αρχής της θεσμικής ισορροπίας. Κατά το Συμβούλιο, καμία διάταξη των Συνθηκών δεν απονέμει ρητά στην Επιτροπή γενικό προνόμιο να αποσύρει πρόταση που έχει υποβάλει στον κοινοτικό νομοθέτη. Εντούτοις, αν και το Συμβούλιο δεν αμφισβητεί την ύπαρξη τέτοιου δικαιώματος αποσύρσεως βάσει του άρθρου 293, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, η Επιτροπή δεν μπορεί να το ασκεί κατά διακριτική ευχέρεια ή καταχρηστικώς. Το Συμβούλιο εκτιμά ότι η απόσυρση τέτοιας προτάσεως σε όλως προχωρημένο στάδιο της νομοθετικής διαδικασίας θα ισοδυναμούσε με παροχή στην Επιτροπή δικαιώματος αρνησικυρίας έναντι των κοινοτικών συννομοθετών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θα τοποθετείτο στο ίδιο επίπεδο με τους τελευταίους, γεγονός που θα είχε ως αποτέλεσμα τη φαλκίδευση της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 294 ΣΛΕΕ, την υπέρβαση της αρμοδιότητας νομοθετικής πρωτοβουλίας της Επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 293, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, και την αποστέρηση του δικαιώματος τροποποιήσεως που απονέμει στο Συμβούλιο το άρθρο 293, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ από πρακτική αποτελεσματικότητα. Κατά το Συμβούλιο, τέτοια άσκηση του δικαιώματος αποσύρσεως θα αντίβαινε επίσης στο άρθρο 10, παράγραφοι 1 και 2, ΣΛΕΕ, διότι η Επιτροπή δεν θα ήταν πλέον θεσμικό όργανο επιφορτισμένο με εκτελεστική λειτουργία, αλλά θα συμμετείχε στη νομοθετική διαδικασία στο ίδιο επίπεδο με τα θεσμικά όργανα που διαθέτουν δημοκρατική νομιμοποίηση.
 Δεύτερον, η απόσυρση της προτάσεως κανονισμού αποτελεί επίσης παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας, που προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ. Αφενός, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η απόσυρση της προτάσεως κανονισμού έγινε πολύ όψιμα. Παρότι πραγματοποιήθηκε σειρά τριμερών συσκέψεων κατά τη διάρκεια του σταδίου της πρώτης αναγνώσεως («τριμερείς διάλογοι»), η Επιτροπή απέσυρε, εντούτοις, την πρότασή της κανονισμού την ημέρα κατά την οποία το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο επρόκειτο να μονογράψουν τον συμβιβασμό στον οποίο είχαν καταλήξει. Αφετέρου, το Συμβούλιο προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν εξήντλησε όλες τις υπάρχουσες διαδικαστικές δυνατότητες στο πλαίσιο του εσωτερικού κανονισμού του Συμβουλίου πριν προβεί στην απόσυρση.
 Τέλος, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποσύρσεως δεν πληροί την υποχρέωση αιτιολογήσεως των νομικών πράξεων που προβλέπεται στο άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/40
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 7ης Οκτωβρίου 2009 — Vischim κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-380/06) (1)
 (Φυτοπροστατευτικά προϊόντα - Δραστική ουσία χλωροθαλονίλη - Τροποποίηση της καταχωρίσεως στο παράρτημα Ι της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ - Οδηγία 2006/76/ΕΚ - Αναδρομικότητα - Έλλειψη μεταβατικής περιόδου - Ασφάλεια δικαίου - Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη - Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως)
 2009/C 282/75
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Vischim Srl (Cesano Maderno, Ιταλία) (εκπρόσωποι: C. Mereu και K. Van Maldegem, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κ (εκπρόσωποι: L. Parpala και B. Doherty)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως του άρθρου 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2006/76/ΕΚ της Επιτροπής, της 22ας Σεπτεμβρίου 2006, για τροποποίηση της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου όσον αφορά τις προδιαγραφές της δραστικής ουσίας χλωροθαλονίλης (EE L 263, σ. 9).
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Vischim Srl στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 20 της 27.1.2007.


text:
 16.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 93/25
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 15ης Φεβρουαρίου 2005
 στην υπόθεση Τ-169/02: Cervecería Modelo, SA de CV κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού κοινοτικού σήματος απεικονίζοντος φιάλη ζύθου φέρουσα το λεκτικό σημείο «negra modelo» - Προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα Modelo - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94)
 (2005/C 93/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Στην υπόθεση Τ-169/03, Cervecería Modelo, SA de CV, με έδρα την Πόλη του Μεξικού (Μεξικό), εκπροσωπούμενη από τους C. Lema Devesa και A. Velázquez Ibáñez, δικηγόρους, κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρόσωποι: J. Crespo Carrillo και I. de Medrano Caballero) –έτερος διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ και παρεμβαίνουσα ενώπιον του Πρωτοδικείου: Modelo Continente Hipermercados, SA, με έδρα την Senhora da Hora (Πορτογαλία), εκπροσωπούμενη από τους N. Cruz, J. Pimenta και T. Colaço Dias, δικηγόρους– με αντικείμενο προσφυγή κατά της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 6ης Μαρτίου 2002 (υποθέσεις R 536/2001-3 και R 674/2001-3), επί διαδικασίας ανακοπής μεταξύ της Cervecería Modelo, SA de CV και της Modelo Continente Hipermercados, SA, το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, M. P. Mengozzi και I. Labucka, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2
 Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 180 της 27.7.2002


text:
 28.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 227/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Ιουνίου 2012 [αίτηση του Audiencia Provincial de Barcelona (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Banco Español de Crédito SA κατά Joaquín Calderón Camino
 (Υπόθεση C-618/10) (1)
 (Οδηγία 93/13/ΕΟΚ - Συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές - Καταχρηστική ρήτρα περί επιτοκίου υπερημερίας - Διαδικασία έκδοσης διαταγής πληρωμής - Αρμοδιότητες του εθνικού δικαστηρίου)
 2012/C 227/06
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Audiencia Provincial de Barcelona
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Banco Español de Crédito SA
 κατά
 Joaquín Calderón Camino
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Audiencia Provincial de Barcelona — Ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (ΕΕ L 95, σ. 29), του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 149, σ. 22), των άρθρων 5, 6, παράγραφος 2, 7 και 10 της οδηγίας 2008/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2008, για τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης και την κατάργηση της οδηγίας 87/102/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 133, σ. 66) και του άρθρου 2 της οδηγίας 2009/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, περί των αγωγών παραλείψεως στον τομέα της προστασίας των συμφερόντων των καταναλωτών (ΕΕ L 110, σ. 30) — Καταναλωτική πίστη — Εφαρμοστέα επιτόκια υπερημερίας– Καταχρηστικές ρήτρες — Διαδικασία εκδόσεως διαταγής πληρωμής — Αρμοδιότητες του εθνικού δικαστηρίου
 Διατακτικό
 1)
 Η οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, έχει την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτήν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία δεν παρέχει την εξουσία στο εθνικό δικαστήριο που έχει επιληφθεί αιτήσεως για την έκδοση διαταγής πληρωμής να εξετάσει αυτεπαγγέλτως, κατά το αρχικό στάδιο της διαδικασίας ή σε κάθε στάση της δίκης, και μολονότι διαθέτει όλα τα προς τούτο αναγκαία νομικά και πραγματικά στοιχεία, τον καταχρηστικό χαρακτήρα ρήτρας περί επιτοκίου υπερημερίας περιλαμβανόμενης σε σύμβαση συναφθείσα μεταξύ επαγγελματία και καταναλωτή, στην περίπτωση κατά την οποία ο τελευταίος δεν έχει ασκήσει ανακοπή.
 2)
 Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13 έχει την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτό κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 83 του νομοθετικού διατάγματος 1/2007, της 16ης Νοεμβρίου 2007, περί εγκρίσεως του αναθεωρημένου κειμένου του γενικού νόμου για την προστασία των καταναλωτών και των χρηστών και άλλων συμπληρωματικών νόμων (Real Decreto Legislativo 1/2007 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios y otras leyes complementarias), η οποία παρέχει στο εθνικό δικαστήριο την εξουσία, οσάκις κηρύσσει την


text:
12.10.2002 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 247/9
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά — δεν ανέφερε παραβάσεις που παρά ταύτα μπορούσαν να
 της Γαλλικής ∆ημοκρατίας που ασκήθηκε στις 27 Αυγού- διαπιστωθούν και δεν συνέταξε εκθέσεις εις βάρος των
 στου 2002 παραβατών.
 (Υπόθεση C-304/02) Η έλλειψη εμφανούς ελέγχου διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια
 πολλών επιθεωρήσεων που έλαβαν χώρα επί σειρά ετών και
 παρά τις βελτιώσεις των μέσων ελέγχου και τον αριθμό των
 (2002/C 247/14) ελέγχων που οι γαλλικές αρχές ανέφεραν στην αλληλογραφία
 τους με τις υπηρεσίες της Επιτροπής. Εξάλλου, η Επιτροπή
 ουδέποτε αρνήθηκε ότι υπήρξαν διαπιστώσεις παραβάσεων.
 Ωστόσο, η Επιτροπή διαπίστωσε και προσήψε στις γαλλικές
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από αρχές ότι οι έλεγχοι δεν είναι επαρκείς όσον αφορά τον
 τους Ηendrik van Lier και Thomas van Rijn, με τόπο επιδόσεων αριθμό και την έντασή τους και ότι είναι σαφές ότι υπάρχει
 στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 27 Αυγούστου 2002 ενώπιον γενικά ανοχή για τις παραβάσεις σχετικά με ιχθύς κάτω ενός
 του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της συγκεκριμένου μεγέθους.
 Γαλλικής ∆ημοκρατίας.
 — Χρηματική ποινή
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 Η Επιτροπή επικαλείται τις ανακοινώσεις της τής 21ης Αυ-
 — να διαπιστώσει ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία, εξακολουθώντας γούστου 1996 (6) και της 28ης Φεβρουαρίου 1997 ( 7) και
 να μην προβαίνει σε έλεγχο που να εξασφαλίζει την τήρηση πολλαπλασιάζει το βασικό ποσό των 500 ευρώ με τον
 των κοινοτικών τεχνικών μέτρων για τη διατήρηση των παράγοντα 10 (ανώτατο όριο: 20) για τη σοβαρότητα της
 αλιευτικών πόρων που προβλέπονται από τον κανονισμό παραβάσεως, λαμβανομένου υπόψη ιδίως ότι οι αιτιάσεις
 (ΕΟΚ) 171/83 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου μειώθηκαν σε σχέση με την αρχική παράβαση, με τον
 1983 ( 1), καθώς και από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3094/86 του παράγοντα 3 (ανώτατο όριο: 3) για τη διάρκεια της παραβά-
 Συμβουλίου, της 7ης Οκτωβρίου 1986 (2), και επομένως μη σεως και με τον παράγοντα 21,1 για τη δυνατότητα
 τηρώντας τις υποχρεώσεις που επιβάλλονται από το άρθρο 1 πληρωμής που έχει η Γαλλία.
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2057/82 του Συμβουλίου, της
 29ης Ιουνίου 1982, περί θεσπίσεως ορισμένων μέτρων
 ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από
 (1 ) EE L 24 της 27.1.1983, σ. 14.
 σκάφη των κρατών μελών (3), καθώς και από το άρθρο 1 (2 ) ΕΕ L 288 της 11.10.1986, σ. 1.
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2241/87 του Συμβουλίου, της (3 ) ΕΕ L 220 της 29.7.1982, σ. 1.
 23ης Ιουλίου 1987, για τη θέσπιση ορισμένων μέτρων (4 ) EE L 207 της 29.7.1987, σ. 1.
 ελέγχου για τις αλιευτικές δραστηριότητες ( 4), δεν εφάρμοσε (5 ) Συλλογή 1991, σ. I-2748.
 όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως (6 ) ΕΕ C 242, σ. 6.
 του ∆ικαστηρίου της 11ης Ιουνίου 1991, C-64/88, (7 ) ΕΕ C 63, σ. 2.
 Επιτροπή κατά Γαλλίας ( 5), και παρέβη τις υποχρεώσεις που
 υπέχει από το άρθρο 228 της Συνθήκης ΕΚ·
 — να υποχρεώσει τη Γαλλική ∆ημοκρατία να καταβάλει στην
 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον λογαριασμό
 «ίδιοι πόροι της ΕΚ», χρηματική


text:
ποινή 316 500 ευρώ ανά
 ημέρα καθυστερήσεως για την εφαρμογή των αναγκαίων
 μέτρων προκειμένου να συμμορφωθεί προς την προαναφερ-
 θείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, και τούτο από την
 ημερομηνία δημοσιεύσεως της εκδοθησομένης αποφάσεως Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 και μέχρι την εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως
 του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και
 Επιτροπή κατά Γαλλίας· Βορείου Ιρλανδίας που ασκήθηκε στις 28 Αυγούστου 2002
 — να καταδικάσει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (Υπόθεση C-305/02)
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 (2002/C 247/15)
 — Παράβαση του κοινοτικού δικαίου, άρθρο 228 ΕΚ:
 Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η Γαλλία δεν εκτέλεσε την
 απόφαση του ∆ικαστηρίου της 11ης Ιουνίου 1991 στην
 υπόθεση C-64/88, καθόσον Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τη Lena Ström, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 — δεν εξασφάλισε την τήρηση των τεχνικών μέτρων διατη- στις 28 Αυγούστου 2002 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊ-
 ρήσεως όσον αφορά το ελάχιστο μέγεθος των ιχθύων, κών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Ηνωμένου Βασιλείου της
 και ειδικότερα του μερλούκιου, και Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας.


text:
 12.9.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 220/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 16ης Ιουλίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας
 (Υπόθεση C-554/07) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Φόρος προστιθέμενης αξίας - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Άρθρα 2, 9 και 13 - Οικονομική δραστηριότητα ασκούμενη από το Δημόσιο, τις τοπικές αρχές και άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου - Απαλλαγή)
 2009/C 220/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: R. Lyal, M. Alfonso
 Καθής: Ιρλανδία (εκπρόσωποι: D. O'Hagan, E. Fitzsimons και N. Travers)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Μη ορθή μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 13 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ.1) — Απαλλαγή από τον φόρο κάθε οικονομικής δραστηριότητας του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως και των λοιπών οργανισμών δημοσίου δικαίου
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 Η Ιρλανδία
 1)
 παραλείπουσα να περιλάβει στην εθνική της νομοθεσία γενική διάταξη προβλέπουσα ότι υπόκεινται στον φόρο προστιθέμενης αξίας οι οικονομικές δραστηριότητες των οργανισμών δημοσίου δικαίου, πέραν του πλαισίου της δημόσιας αρχής·
 παραλείπουσα να περιλάβει στην εθνική της νομοθεσία γενική διάταξη προβλέπουσα ότι υπόκεινται στον φόρο προστιθέμενης αξίας οι οργανισμοί δημοσίου δικαίου όταν ενεργούν ως δημόσια αρχή στην περίπτωση κατά την οποία η μη υπαγωγή τους στον φόρο ενδέχεται να έχει ως αποτέλεσμα αρκετά σημαντικές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού ή να ορίσει κριτήρια οριοθετούντα τη σχετική εξουσία εκτιμήσεως του Υπουργού Οικονομικών, και
 παραλείπουσα να περιλάβει στην εθνική της νομοθεσία γενική διάταξη προβλέπουσα υπαγωγή στον φόρο προστιθέμενης αξίας των οργανισμών δημοσίου δικαίου που ασκούν τις δραστηριότητες που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, της σχετικής με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, εφόσον οι δραστηριότητες αυτές δεν είναι αμελητέες,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, 9 και 13 της εν λόγω οδηγίας.
 2)
 Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα
 (1) ΕΕ C 51 της 23.2.2008.


text:
 10.11.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/2
 Πίνακες που χρησιμεύουν για τον καθορισμό της συγκροτήσεως των δικαστικών σχηματισμών
 (2007/C 269/04)
 Κατά τη συνεδρίασή του της 9ης Οκτωβρίου 2007 το Δικαστήριο κατάρτισε τους πίνακες περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 11γ, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας για τον προσδιορισμό της συγκροτήσεως των τριμελών τμημάτων ως εξής:
 Πέμπτο τμήμα
 R. Schintgen
 A. Borg Barthet
 M. Ilešič
 E. Levits
 Έκτο τμήμα
 K. Schiemann
 J. Makarczyk
 P. Kūris
 J.-C. Bonichot
 C. Toader
 Έβδομο τμήμα
 J. N. Cunha Rodrigues
 J. Klučka
 M. O'Caoimh
 P. Lindh
 M. Arabadjiev
 Όγδοο τμήμα
 R. Silva de Lapuerta
 E. Juhász
 J. Malenovský
 T. von Danwitz


text:
 10.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 175/13
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 10ης Απριλίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ουγγαρίας
 (Υπόθεση C-115/13) (1)
 ((Παράβαση κράτους μέλους - Ειδικοί φόροι καταναλώσεως που επιβάλλονται στην αλκοόλη και τα αλκοολούχα ποτά - Οδηγία 92/83/ΕΟΚ - Καθορισμός του συντελεστή του φόρου - Παραγωγή από αποστακτήριο αιθυλικής αλκοόλης για λογαριασμό τρίτου η οποία υπόκειται σε ειδικό φόρο καταναλώσεως ίσο με το 0 - Απαλλαγή από τον ειδικό φόρο καταναλώσεως της παραγωγής αιθυλικής αλκοόλης από ιδιώτες))
 2014/C 175/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Barslev και A. Sipos)
 Καθής: Ουγγαρία (εκπρόσωποι: Z. Fehér, K. Szíjjártó και K. Molnár)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 19 έως 21 της οδηγίας 92/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στην αλκοόλη και τα αλκοολούχα ποτά (ΕΕ L 316, σ. 21) σε συνδυασμό με το άρθρο 22, παράγραφος 7, της ίδιας οδηγίας καθώς και με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/84/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης για τα αλκοολούχα ποτά και την αλκοόλη (ΕΕ L 316, σ. 29) — Καθορισμός του ειδικού φόρου καταναλώσεως — Παραγωγή από αποστακτήριο αιθυλικής αλκοόλης για λογαριασμό τρίτου η οποία υπόκειται σε ειδικό φόρο καταναλώσεως ίσο με το 0 — Απαλλαγή από τον ειδικό φόρο καταναλώσεως της παραγωγής αιθυλικής αλκοόλης από ιδιώτες
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ουγγαρία, θεσπίζοντας και εφαρμόζοντας κανονιστική ρύθμιση κατά την οποία, υπό τις προϋποθέσεις που αυτή ορίζει, η παραγωγή αιθυλικής αλκοόλης από αποστακτήρια για λογαριασμό τρίτου υπόκειται σε ειδικό φόρο καταναλώσεως ίσο με το 0 και η παραγωγή αιθυλικής αλκοόλης από ιδιώτες απαλλάσσεται από τον ειδικό φόρο καταναλώσεως, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 19 έως 21 της οδηγίας 92/83/ΕΟΚ, του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στην αλκοόλη και τα αλκοολούχα ποτά, όπως τροποποιήθηκε με την πράξη περί των όρων προσχώρησης της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, και των προσαρμογών των Συνθηκών επί των οποίων βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνδυασμό με το άρθρο 22, παράγραφος 7, της ίδιας οδηγίας, καθώς και με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/84/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης για τα αλκοολούχα ποτά και την αλκοόλη.
 2)
 Καταδικάζει την Ουγγαρία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 129 της 04.05.2013.


text:
 9.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 371/42
 Προσφυγή της 17ης Σεπτεμβρίου 2015 — Regent University κατά ΓΕΕΑ — Regent’s College (REGENT UNIVERSITY)
 (Υπόθεση T-538/15)
 (2015/C 371/43)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Regent University (Virginia Beach, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωποι: D. Wilkinson, Solicitor και E. Himsworth, Barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Regent’s College (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Δικαιούχος του επίδικου σήματος: Το προσφεύγον
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό λεκτικό σήμα «REGENT UNIVERSITY» — Υπ’ αριθ. 4 711 594 κοινοτικό σήμα
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 6ης Ιουλίου 2015 στην υπόθεση R 1859/2014-2
 Αιτήματα
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να αναπέμψει την υπόθεση για επανεξέταση στο τμήμα προσφυγών·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ενώπιον του τμήματος προσφυγών·
 —
 να καταδικάσει τον αιτούμενο την κήρυξη της ακυρότητας στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ενώπιον του τμήματος προσφυγών, στην περίπτωση που ο αιτούμενος την κήρυξη της ακυρότητας παρέμβει στη διαδικασία αυτή.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 53, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
 8.4.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 86/17
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2006
 (Υπόθεση C-81/06)
 (2006/C 86/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τις F. Simonetti και D. Recchia, άσκησε στις 8 Φεβρουαρίου 2006 προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 2001/42/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2001, σχετικά με την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων (1), ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να ανακοινώσεις τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής.
 2.
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 21 Ιουλίου 2004.
 (1) ΕΕ L 197 της 21.7.2001, σ. 30


text:
 30.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/49
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 9ης Δεκεμβρίου 2009 — Επιτροπή κατά Birkhoff
 (Υπόθεση T-377/08 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Κοινωνική ασφάλιση - Υγειονομική ασφάλιση - Επιστροφή των ιατρικών εξόδων - Ακύρωση πρωτοδίκως της αποφάσεως περί μη προηγούμενης εγκρίσεως της επιστροφής των εξόδων αγοράς αναπηρικού αμαξιδίου - Παραμόρφωση του περιεχομένου αποδεικτικού στοιχείου)
 2010/C 24/86
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και B. Eggers)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Gerhard Birkhoff (Weitnau, Γερμανία) (εκπρόσωπος: C. Inzillo, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτο τμήμα) της 8ης Ιουλίου 2008 (F-76/07, Birkhoff κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα στη Συλλογή), με την οποία ζητείται η ακύρωση της αποφάσεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτο τμήμα) της 8ης Ιουλίου 2008, F-76/07, Birkhoff κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα στη Συλλογή).
 2)
 Ακυρώνει την από 8 Νοεμβρίου 2006 απόφαση του γραφείου εκκαθαρίσεως λογαριασμών.
 3)
 Ο Gerhard Birkhoff και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα σχετικά με την παρούσα διαδικασία δικαστικά έξοδά τους.
 4)
 Καταδικάζει την Επιτροπή στο σύνολο των σχετικών με την πρωτοβάθμια διαδικασία δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 327 της 20.12.2008.


text:
 29.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 189/7
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Κάτω Χώρες) στις 18 Απριλίου 2013 — Wagenborg Passagiersdiensten BV κ.λπ. κατά Minister van Infrastructuur en Milieu, έτεροι διάδικοι: Wagenborg Passagiersdiensten BV και Terschellinger Stoombootmaatschappij BV
 (Υπόθεση C-207/13)
 2013/C 189/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 College van Beroep voor het Bedrijfsleven
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσες: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Eigen Veerdienst Terschelling BV, MPS Stortemelk BV, MPS Willem Barentsz BV, MS Spathoek NV, G.A.F. Lakeman h.o.d.n. Rederij Waddentransport
 Καθού: Minister van Infrastructuur en Milieu
 Έτεροι διάδικοι: Wagenborg Passagiersdiensten BV και Terschellinger Stoombootmaatschappij BV
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Εμποδίζει ο χαρακτηρισμός του ολλανδικού μέρους του Waddenzee ως εσωτερικής πλωτής οδού (ζώνη 2-πλωτή οδός) στο παράρτημα I της οδηγίας 2006/87 (1) την εφαρμογή του κανονισμού για το καμποτάζ στις δημόσιες επιβατικές μεταφορές στο Waddenzee μεταξύ της ολλανδικής ηπειρωτικής χώρας και των νησιών του Waddenzee: Terschelling, Vlieland, Ameland και Schiermonnikoog;
 2)
 Εμποδίζει η δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού για το καμποτάζ την εφαρμογή του κανονισμού 1370/2007 (2), λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 1370/2007;
 3)
 Είναι τα κράτη μέλη ελεύθερα, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 1370/2007, να κηρύσσουν μόνον ένα ή περισσότερα συγκεκριμένα μέρη του κανονισμού αυτού, εν προκειμένω το άρθρο 5, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 4, εφαρμοστέα επί των δημοσίων επιβατικών μεταφορών με πλωτά μέσα;
 4)
 Δύναται η περιλαμβανόμενη στο άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού 1370/2007 εξαίρεση, και ειδικότερα το εκεί περιεχόμενο κριτήριο των 300 000 χιλιομέτρων, να κηρυχθεί (άνευ ετέρου) εφαρμοστέα επί των δημοσίων επιβατικών μεταφορών με πλωτά μέσα;
 5)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 4, ποιες συνέπειες πρέπει τότε να συνδεθούν με το γεγονός ότι στην περίπτωση αυτή χορηγήθηκαν άδειες για δημόσιες επιβατικές μεταφορές με πλωτά μέσα, χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις της διατάξεως του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1370/2007;
 (1) Οδηγία 2006/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τη θέσπιση τεχνικών προδιαγραφών για τα πλοία εσωτερικής ναυσιπλοΐας και την κατάργηση της οδηγίας 82/714/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 389, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 1370/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2007, για τις δημόσιες επιβατικές σιδηροδρομικές και οδικές μεταφορές και την κατάργηση των κανονισμών (ΕΟΚ) 1191/69 και 1107/70 του Συμβουλίου (ΕΕ L 315, σ. 1).


text:
 2.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/15
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 — Electrabel κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-332/09) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συγκεντρώσεις - Απόφαση με την οποία επιβάλλεται πρόστιμο λόγω υλοποιήσεως της συγκεντρώσεως - Υποχρέωση αναστολής της διαδικασίας υλοποιήσεως της συγκεντρώσεως - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Εσφαλμένη εκτίμηση - Παραγραφή - Ύψος του προστίμου)
 2013/C 32/21
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Electrabel (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: M. Pittie και P. Honoré, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Bouquet και V. Di Bucci
 Αντικείμενο
 Καταρχάς, αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2009) 4416 τελικό της Επιτροπής, της 10ης Ιουνίου 2009, με την οποία επιβάλλεται πρόστιμο για την πρόωρη υλοποίηση πράξης συγκέντρωσης κατά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλίου (υπόθεση COMP/M.4994 — Electrabel κατά Compagnie nationale du Rhône), και, επικουρικώς, αίτημα ακυρώσεως ή μειώσεως του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα με την απόφαση αυτή.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Electrabel στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 267 της 7.11.2009.


text:
31 . 5 . 97 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 166/23
 και απο τους Jean Materne και Alain Bernard, δικηγορους Προσφυγή του G. Van Dyck κατα Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 Λιέγης (Βέλγιο), με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Gilles κών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 4 Απριλίου 1997
 Bouneou, 15 , avenue du Bois, άσκησε στις 3 Απριλίου 1997 , (Υπόθεση Τ-87/97)
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
 προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. (97/C 166/47)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 O G. Van Dyck , κάτοικος Wuustwezel (Βέλγιο), εκπροσω
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της Ευρωπαϊ πούμενος από τους G. Vandersanden και M. A. Marx ,
 κής Ένωσης που περιλαμβάνεται στο από 24 Σεπτεμβρίου δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ
 1996 έγγραφο που απευθύνθηκε στο βελγικό Δημόσιο, βούργο τα γραφεία της εταιρείας Fiduciaire Myson Sàrl , 30,
 εκπροσωπούμενο από τον υπουργό Εξωτερικών, rue de Cessange , άσκησε στις 4 Απριλίου 1997, ενώπιον του
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — να κρίνει παραδεκτή και βάσιμη την προσφυγή
 H Fédération d'Hôteliers, Restaurateurs et Cafetiers de
 Wallonie βάλλει κατά της αναγνωρίσεως της συμβατότητας — κατά συνέπεια, να ακυρώσει την απόφαση της 21ης
 με την κοινή αγορά και της αντίστοιχης αρνήσεως της Ιουνίου 1 996 με την οποία η ΑΛΑ αρνήθηκε να επανεξε
 Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο τάσει, βάσει του άρθρου 31 παράγραφος 2 του ΚΥΚ, την
 άρθρο 93 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, όσον αφορά κατάταξη του προσφεύγοντος και, εφόσον παραστεί
 σχέδιο διατάγματος της κυβερνήσεως της Βαλλονίας, σχετικά ανάγκη , να ακυρώσει την απόφαση της 27ης Δεκεμβρίου
 με τον κοινωνικό τουρισμό στην περιφέρεια της Βαλλονίας, 1966 με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που
 το οποίο προβλέπει ότι οι «αναγνωρισμένες ενώσεις», υπό την είχε υποβάλει o προσφεύγων στις 9 Σεπτεμβρίου 1996.
 έννοια του άρθρου 2 του εν λόγω σχεδίου διατάγματος, θα
 μπορούν να λαμβάνουν επιδοτήσεις έστω και αν χρησιμοποι — να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει όλα τα
 ούν μέχρι του 49% της πραγματικής πληρώσεως κάθε μέτρα για την εκτέλεση της αποφάσεα)ς που θα εκδοθεί,
 κέντρου παροχής καταλύματος για τη διαμονή φιλοξενουμέ εξυπακουομένου ότι επί των αναδρομικώς οφειλομένων
 νων που δεν εντάσσονται στον κοινωνικό τουρισμό. H αποδοχών θα καταβληθούν τόκοι υπερημερίας 8 % από
 προσφεύγουσα επισημαίνει συναφώς ότι το κείμενο του της εισόδου του προσφεύγοντος στην υπηρεσία ,
 σχεδίου διατάγματος , όπως έχει συνταχθεί, παρέχει τη δυνα
 τότητα στα κέντρα κοινωνικού τουρισμού να ανταγωνίζονται — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα .
 κατά τρόπο άμεσο και αθέμιτο τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού
 τομέα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη των ισχυρισμών της η προσφεύγουσα προβάλ — Παράβαση του άρθρου 31 παράγραφος 2 του ΚΥΚ
 λει ότι τα αριθμητικά δεδομένα που μνημονεύονται από την
 Επιτροπή με το έγγραφο που περιλαμβάνει την προσβαλλο H Επιτροπή κατέταξε τον προσφεύγοντα χωρίς να λάβει
 μένη απόφαση είχαν ως μόνη


text:
πηγή πληροφοριών την περι υπόψη της τις συγκεκριμένες ειδικές περιστάσεις — ήτοι
 φέρεια της Βαλλονίας και ότι δεν ανταποκρίνονται στην την κατάρτιση και την επαγγελματική πείρα του προ
 πραγματικότητα και είναι ανακριβείς. σφεύγοντος — και, συνεπώς , δεν έλαβε απόφαση περί
 κατατάξεως σύμφωνα με το άρθρο 31 παράγραφος 2 του
 ΚΥΚ .
 H προσφεύγουσα θεωρεί ότι μπορεί να προσκομίσει λίαν
 ακριβέστερη ανάλυση των συνεπειών των μελετωμένων επι — Παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρί
 δοτήσεων, οι ωφέλειες από τις οποίες θα προστεθούν στα σεων
 διαρθρωτικά πλεονεκτήματα οικονομικής και φορολογικής
 φύσεως τα οποία απολαύουν τα κέντρα κοινωνικού τουρι H Επιτροπή δεν τήρησε την αρχή της απαγορεύσεως των
 σμού , ως ενώσεις μη κερδοσκοπικού σκοπού . διακρίσεων όταν μονιμοποίησε εκτάκτους υπαλλήλους
 λαμβάνοντας υπόψη την επαγγελματική πείρα που αυτοί
 Ζητεί επομένως να κινηθεί η διαδικασία εξετάσεως των είχαν αποκτήσει κατά τη σταδιοδρομία τους ως εκτάκτων
 ενισχύσεων, βάσει του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθή υπαλλήλων, ενώ δεν έλαβε υπόψη της την επαγγελματική
 κης, οπότε οι ενδιαφερόμενοι, συμπεριλαμβανομένης της πείρα και την κατάρτιση των δοκίμων υπαλλήλων.
 προσφεύγουσας, να είναι σε θέση να διατυπώσουν παρατη
 ρήσεις βάσει προσιτού φακέλου o οποίος περιλαμβάνει τα — Παραβίαση της αρχής της επιμελούς καταρτίσεως των
 σχετικά πληροφοριακά στοιχεία, μεταξύ άλλων στατιστικής διοικητικών πράξεων και της αρχής της χρηστής διοική
 και οικονομικής φύσεως. σεως
 Απαντώντας στα γαλλικά στη διοικητική ένσταση που
 ήταν συντεταγμένη στην ολλανδική γλώσσα και μη ενη
 ---pagebreak--- Αριθ. C 166/24 [_EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 31 . 5 . 97
 μερώνοντας τον προσφεύγοντα κατα το χρόνο του διο O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 ρισμού του για το περιεχόμενο του άρθρου 31 παράγρα
 φος 2 του ΚΥΚ , η Επιτροπή δεν τήρησε τις ως άνω — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 18ης
 αρχές. Ιουνίου 1996, περί απορρίψεως της αιτήσεως του προ
 σφεύγοντος να εκτιμήσει το ενδεχόμενο εφαρμογής του
 άρθρου 31 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσιακής
 κατάστασης των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των ,
 Προσφυγή του Henri Jacobs κατα Επιτροπής των Ευρωπαϊ — να ακυρώσει, εφόσον χρειάζεται, τη ρητή απορριπτική
 κών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 7 Απριλίου 1997 απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή στις 27 Δεκεμβρίου
 (Υπόθεση Τ-88/97) 1996 σε απάντηση της διοικητικής ενστάσεως του προ
 (97/C 166/48 ) σφεύγοντος,
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 (Γλώσσα διαδικασιας: η γαλλική) εξόδων.
 O Henri Jacobs , κάτοικος Steenokkerzeel ( Βέλγιο) εκπροσω Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 πούμενος από τον Nicolas Lhoëst, δικηγόρο Βρυξελλών, με
 τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα ταυτίζονται
 Fiduciaire Myson Sàrl , 30, rue de Cessange , άσκησε, στις με τους λόγους και τα κύρια επιχειρήματα που προβλήθηκαν
 7 Απριλίου 1997 , ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ στην υπόθεση Τ-16/97 ( 1 ).
 κών Κοινοτήτων , προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων. (') ΕΕ αριθ . C 74 της 8 . 3 . 1997 . σ. 27 .
 O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 20ής
 Ιουνίου 1996, περί απορρίψεως της αιτήσεως


text:
του προ Προσφυγή της Martine Frix κατα Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 σφεύγοντος να εκτιμήσει το ενδεχόμενο εφαρμογής του κών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 7 Απριλίου 1997
 άρθρου 31 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσιακής (Υπόθεση Τ-90/97)
 κατάστασης των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτή ( 97/C 166/50)
 των .
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 — να ακυρώσει, εφοσον χρειάζεται, τη ρητή απορριπτική
 απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή στις 27 Δεκεμβρίου H Martine Frix, κάτοικος Rosières (Βέλγιο ) εκπροσωπούμε
 1996 σε απάντηση της διοικητικής ενστάσεως του προ νη από τον Nicolas Lhoëst , δικηγόρο Βρυξελλών, με τόπο
 σφεύγοντος, επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας
 Fiduciaire Myson Sàrl . 30, rue de Cessange . άσκησε , στις
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών 7 Απριλίου 1997 , ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ
 εξόδων .
 κών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα ταυτίζονται H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 με τους λόγους και τα κύρια επιχειρήματα που προβλήθηκαν — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 18ης
 στην υπόθεση Τ-16/97 ('). Ιουλίου 1996, περί απορρίψεως της αιτήσεως της προ
 σφεύγουσας να εκτιμήσει το ενδεχόμενο εφαρμογής του
 (') ΕΕ αριθ . C 74 της 8 . 3 . 1997. σ. 27. άρθρου 31 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσιακής
 κατάστασης των (' παλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των ,
 — να ακυρώσει, εφόσον χρειάζεται, τη ρητή απορριπτική
 Προσφυγή του Mikael Barfod κατα Επιτροπής των Ευρω απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή στις 27 Δεκεμβρίου
 παϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 7 Απριλίου 1997 1996 σε απάντηση της διοικητικής ενστάσεως του προ
 (Υπόθεση Τ-89/97) σφεύγουσας .
 (97/C 166/49) — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 εξόδων.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 O Mikael Barfod , κάτοικος Rhode-Saint-Genèse (Βέλγιο)
 εκπροσωπούμενος από τον Nicolas Lhoëst, δικηγόρο Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα ταυτίζονται
 Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γρα με τους λόγους και τα κύρια επιχειρήματα που προβλήθηκαν
 φεία της εταιρείας Fiduciaire Myson Sàrl , 30, rue de Cessange , στην υπόθεση Τ-1 6/97 (').
 άσκησε , στις 7 Απριλίου 1997 , ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 (') ΕΕ αριθ . C 74 της 8 . 3 . 1997 . σ . 27 .
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων .


text:
 8.3.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 64/69
 Προσφυγή της 14ης Ιανουαρίου 2008 — Schönberger κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση F-7/08)
 (2008/C 64/114)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Peter Schönberger (Λουξεμβούργο, Λουξεμβούργο) (Εκπρόσωπος: O. Mader, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να μην αποδώσει τον προσφεύγοντα τρίτο μόριο βαθμολογίας στο πλαίσιο της βαθμολογήσεως του 2003.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του καθού της 15ης Ιανουαρίου 2007 να μην αποδώσει στον προσφεύγοντα τρίτο μόριο βαθμολογίας στο πλαίσιο της βαθμολογήσεως του 2003 και να ακυρώσει την απόφαση του καθού της 16ης Οκτωβρίου 2007, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος κατά της αποφάσεως της 15ης Ιανουαρίου 2007,
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.


text:
 8.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/19
 Αναίρεση που άσκησε στις 20 Ιουνίου 2007 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) στις 29 Μαρτίου 2007 στην υπόθεση T-369/00, Département du Loiret (Γαλλία), υποστηριζόμενο από την Scott SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-295/07 P)
 (2007/C 211/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: J. Flett)
 Αντίδικοι κατ' αναίρεση: Département du Loiret, Scott SA
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει το βάσιμο της αναιρέσεως και, κατά συνέπεια, να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου στο σύνολό της·
 —
 να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς και να κρίνει ότι η απόφαση [2002/14/ΕΚ] (1) είναι επαρκώς αιτιολογημένη όσον αφορά την εφαρμογή επιτοκίου ανατοκισμού ή, στην περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι η διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, να την αναπέμψει στο Πρωτοδικείο για να αποφανθεί εκ νέου·
 —
 να καταδικάσει την προσφεύγουσα πρωτοδίκως στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν τόσο η ίδια όσο και η Επιτροπή σε αμφότερες τις διαδικασίες, ενώπιον του Δικαστηρίου και ενώπιον του Πρωτοδικείου·
 —
 να καταδικάσει την Scott SA στα δικαστικά της έξοδα σε αμφότερες τις διαδικασίες.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα, υποστηρίζοντας, εκ προοιμίου, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία των κοινοτικών κανόνων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων τους οποίους το Πρωτοδικείο εσφαλμένως εξομοιώνει με κανόνες που αφορούν τον ανταγωνισμό μεταξύ επιχειρήσεων, κατά την ημερομηνία κατά την οποία διατάχθηκε η ανάκτηση της παράνομης ενισχύσεως, και όχι με κανόνες που αφορούν τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών μελών κατά την ημερομηνία πραγματικής χορηγήσεως της εν λόγω ενισχύσεως, προβάλλει οκτώ λόγους προς στήριξη της αναιρέσεώς της.
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, αντιθέτως προς ό,τι απεφάνθη το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, μια απόφαση της Επιτροπής με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση παρανόμως χορηγηθείσας ενισχύσεως είναι επαρκώς αιτιολογημένη, αν ένας απλός μαθηματικός υπολογισμός παρέχει τη δυνατότητα να διαπιστωθεί ποια μέθοδος υπολογισμού χρησιμοποιήθηκε. Πάντως, αυτό ακριβώς ισχύει εν προκειμένω, καθόσον όλα τα σημαντικά στοιχεία όσον αφορά το ύψος της χορηγηθείσας ενισχύσεως, το επιτόκιο, τη διάρκεια και το ποσό που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ανακτήσεως, περιλαμβάνονταν στην απόφαση της Επιτροπής.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η εφαρμογή επιτοκίου ανατοκισμού προέκυπτε, εν πάση περιπτώσει, τουλάχιστον εμμέσως από την αιτιολογία της αποφάσεώς της, λαμβανομένων υπόψη των δεδηλωμένων στόχων της εξαλείψεως των οφελών που απορρέουν από την ενίσχυση και της αποκαταστάσεως της προϋφιστάμενης καταστάσεως. Υπό το πρίσμα αυτό, το εφαρμοστέο επί του ποσού που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ανακτήσεως επιτόκιο θα πρέπει κατ' ανάγκην να είναι επιτόκιο ανατοκισμού, προκειμένου να ληφθούν υπόψη ο πληθωρισμός και τα οφέλη που συσσωρεύει ο δικαιούχος της ενισχύσεως κατά την πάροδο του χρόνου.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως εκ του ότι αντέστρεψε το βάρος της αποδείξεως, επιρρίπτοντάς το στην Επιτροπή. Συγκεκριμένα, εναπόκειται στην προσφεύγουσα πρωτοδίκως να αποδείξει την προβαλλομένη μεταβολή της πρακτικής της Επιτροπής ως προς το


text:
εφαρμοστέο επί των διαταγών περί ανακτήσεως παρανόμων ενισχύσεων επιτόκιο, και δεν εναπόκειται στην Επιτροπή να αποδείξει ότι μια τέτοια μεταβολή δεν υφίσταται.
 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως εκ του ότι απεφάνθη ότι η Επιτροπή δεν διευκρίνισε με ποιον τρόπο η δικαιούχος της ενισχύσεως εταιρία εξακολουθούσε να αντλεί όφελος κατά την ημερομηνία κατά την οποία διατάχθηκε η ανάκτηση της εν λόγω ενισχύσεως. Η Επιτροπή οφείλει να αποδεικνύει την ύπαρξη ενός τέτοιου οφέλους κατά την ημερομηνία χορηγήσεως της ενισχύσεως και όχι κατά την ημερομηνία ανακτήσεως της ενισχύσεως αυτής.
 Με τον πέμπτο και τον έκτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι στηρίχθηκε σε εικασίες, και όχι σε αποδεικτικά στοιχεία, όσον αφορά την τιμή πωλήσεως της δικαιούχου της ενισχύσεως εταιρίας σε μια άλλη εταιρία και ότι απεφάνθη ότι η εν λόγω τιμή πωλήσεως, 11 έτη μετά τη χορήγηση της ενισχύσεως, αποτελούσε παράγοντα τον οποίο η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη για τον καθορισμό του ποσού που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ανακτήσεως. Συγκεκριμένα, στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, ο σκοπός συνίσταται στην αποκατάσταση της προϋφιστάμενης καταστάσεως και το ποσό της ενισχύσεως που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ανακτήσεως αντιστοιχεί, κατ' ανάγκην, στο αρχικώς χορηγηθέν ποσό προσαυξημένο, μέχρι την πραγματική ανάκτηση της εν λόγω ενισχύσεως, με ετήσιους τόκους ανατοκισμού, ανεξαρτήτως του ζητήματος με ποιον τρόπο ο δικαιούχος της ενισχύσεως χρησιμοποίησε την εν λόγω ενίσχυση κατά το χρονικό διάστημα που διέρρευσε ενδιαμέσως.
 Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως εκ του ότι απεφάνθη ότι το γεγονός ότι η ανάκτηση της ενισχύσεως πρέπει να λάβει χώρα σύμφωνα με τους κανόνες του εθνικού δικαίου συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι οι τόκοι πρέπει να υπολογιστούν με απλό επιτόκιο. Πράγματι, ναι μεν είναι ακριβές ότι το κύριο ποσό και οι τόκοι πρέπει να αναζητηθούν σύμφωνα με τις διαδικασίες του εθνικού δικαίου, πλην όμως η επιβολή επιτοκίου, καθώς και το ζήτημα αν το επιτόκιο αυτό πρέπει να είναι απλό επιτόκιο ή επιτόκιο ανατοκισμού, εμπίπτουν στο κοινοτικό δίκαιο και όχι στο εθνικό δίκαιο.
 Τέλος, με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι παντελώς δυσανάλογη κατά το μέτρο που ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής στο σύνολό της, ενώ θα ήταν δυνατό να προβεί σε διάκριση μεταξύ του ύψους του κύριου ποσού και του ποσού των τόκων, όπως επίσης θα ήταν δυνατό να προβεί σε διάκριση μεταξύ της εφαρμογής απλού επιτοκίου και της εφαρμογής επιτοκίου ανατοκισμού.
 (1) Απόφαση 2002/14/ΕΚ της Επιτροπής, της 12ης Ιουλίου 2000, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γαλλία υπέρ του ομίλου Scott Paper SA/Kimberly-Clark (ΕΕ 2002, L 12, σ. 1).


text:
 5.12.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 454/18
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunale civile di Trapani (Ιταλία) στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 — Giuseppa Santoro κατά Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri
 (Υπόθεση C-494/16)
 (2016/C 454/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale civile di Trapani
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: Giuseppa Santoro
 Εναγόμενοι: Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Συνιστά ισοδύναμο και αποτελεσματικό μέτρο, κατά τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις υποθέσεις Mascolo (C 22/13 και λοιπές συνεκδικασθείσες υποθέσεις) και Marrosu (C 53/04), η επιδίκαση σε εργαζόμενο στον δημόσιο τομέα, θύμα καταχρηστικής συνάψεως διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, αποζημιώσεως κυμαινόμενης μεταξύ 2,5 και 12 μηνιαίων μισθών υπολογιζομένων βάσει των τελευταίων μηνιαίων αποδοχών του (άρθρο 32, παράγραφος 5, του νόμου 183/2010), οσάκις αυτός μπορεί να αξιώσει την πλήρη αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη μόνον εάν αποδείξει ότι απώλεσε άλλες ευκαιρίες εργασίας ή ότι, εάν είχε προκηρυχθεί τακτικός διαγωνισμός, θα είχε προσληφθεί;
 2)
 Έχει η αρχή της ισοδυναμίας, την οποία μνημόνευσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μεταξύ άλλων) στις ως άνω αποφάσεις, την έννοια ότι, οσάκις το κράτος μέλος αποφασίζει να μην εφαρμόσει στον δημόσιο τομέα τη μετατροπή της σχέσεως εργασίας (η οποία αναγνωρίζεται στον ιδιωτικό τομέα), οφείλει σε κάθε περίπτωση να διασφαλίσει στον εργαζόμενο το ίδιο όφελος, ενδεχομένως μέσω αποζημιώσεως που υπολογίζεται κατ’ ανάγκη βάσει της αξίας της θέσεως εργασίας αορίστου χρόνου;


text:
 12.10.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 298/6
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 2013 — ClientEarth και Stichting BirdLife Europe κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-56/13) (1)
 (Πρόσβαση στα έγγραφα των θεσμικών οργάνων - Έγγραφο στην κατοχή της Επιτροπής το οποίο αφορά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της ενέργειας - Σιωπηρή άρνηση της προσβάσεως - Ρητή απόφαση ληφθείσα μετά την άσκηση της προσφυγής - Κατάργηση της δίκης)
 2013/C 298/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ClientEarth (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) και Stichting BirdLife Europe (Zeist, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωπος: O. Brouwer, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωπος: F. Clotuche-Duvieusart)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της σιωπηρής αποφάσεως της Επιτροπής να μην επιτρέψει στις προσφεύγουσες την πρόσβαση σε έγγραφο που αφορά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της ενέργειας.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει πλέον η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής.
 2)
 Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα των ClientEarth και Stichting BirdLife Europe
 (1) EE C 101της 6.4.2013.


text:
 7.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/21
 Προσφυγή -αγωγή της 21ης Οκτωβρίου 2011 — European Dynamics Luxembourg κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ
 (Υπόθεση T-556/11)
 2012/C 6/39
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες-ενάγουσες: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Λουξεμβούργο), European Dynamics Belgium SA (Βρυξέλλες, Βέλγιο) και Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωποι: Ν. Κορογιαννάκης και Μ. Δερμιτζάκης, δικηγόροι)
 Καθού-εναγόμενο: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς
 Αιτήματα των προσφευγουσών-εναγουσών
 Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) περί απορρίψεως της προσφοράς που υπέβαλαν στο πλαίσιο του ανοικτού διαγωνισμού ΑΟ/029/10 (E-Alicante: ανάπτυξη λογισμικού και υπηρεσίες συντήρησης) (1), η οποία κοινοποιήθηκε με έγγραφο της 11.8.2011, και όλες τις συναφείς αποφάσεις του ΓΕΕΑ, περιλαμβανομένης της σχετικής με την κατακύρωση της οικείας συμβάσεως στον πρώτο, τον δεύτερο και τον τρίτο εργολάβο κατά διαδοχική σειρά,
 —
 να υποχρεώσει το ΓΕΕΑ να καταβάλει στις προσφεύγουσες-ενάγουσες αποζημίωση ύψους 67 500 000 ευρώ προς αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από τον εν λόγω διαγωνισμό,
 —
 να υποχρεώσει το ΓΕΕΑ να καταβάλει στις προσφεύγουσες-ενάγουσες το ποσό των 6 750 000 ευρώ προς αποκατάσταση της ζημίας τους από την απώλεια ευκαιρίας και προς ικανοποίηση της βλάβης που υπέστησαν η φήμη και η αξιοπιστία τους, και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στο σύνολο των εξόδων, δικαστικών και λοιπών, στα οποία υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, ακόμη και αν η προσφυγή-αγωγή απορριφθεί.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν τρεις λόγους.
 1)
 Πρώτον, ότι
 —
 το ΓΕΕΑ δεν συμμορφώθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 100, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού, καθόσον
 (α)
 δεν αιτιολόγησε την απόφασή του και
 (β)
 δεν δημοσιοποίησε τα συγκριτικά προσόντα των επιτυχόντων υποψηφίων.
 2)
 Δεύτερον,
 —
 πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως, χρησιμοποίηση νέων κριτηρίων, κατά παράβαση της προκηρύξεως του διαγωνισμού, χρησιμοποίηση κριτηρίων που δεν αποσαφηνίσθηκαν στο πλαίσιο της συνεδριάσεως η οποία διεξήχθη υπό τη μορφή ερωταποκρίσεων, ελλιπή αιτιολογία, αόριστα και αβάσιμα σχόλια του ΓΕΕΑ, χρησιμοποίηση εσφαλμένου οικονομικού τύπου με αποτέλεσμα να προκληθούν στρεβλώσεις και τροποποίηση της έκτασης και του αντικειμένου της συμβάσεως.
 3)
 Τρίτον,
 —
 διαφορετική μεταχείριση των υποψηφίων και μη συμμόρφωση με τα κριτήρια αποκλεισμού των επιτυχόντων υποψηφίων, παράβαση των άρθρων 93, παράγραφος 1, στοιχείο στ', 94 και 96 του δημοσιονομικού κανονισμού, παράβαση των άρθρων 133α και 134β των εκτελεστικών διατάξεων και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, καθόσον
 (α)
 υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων στο πρόσωπο ορισμένων μελών της κοινοπραξίας στην οποία κατακυρώθηκε η σύμβαση, και
 (β)
 ένα μέλος της κοινοπραξίας αυτής εμπλέκεται σε υποθέσεις απάτης, διαφθοράς και δωροδοκιών.
 (1) ΕΕ 2011/S 10-013995


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/17
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 21ης Σεπτεμβρίου 2006 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
 (Υπόθεση C-100/06) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2003/66/ΕΚ - Ένδειξη της καταναλώσεως ενέργειας για τα οικιακά ηλεκτρικά ψυγεία και τους καταψύκτες, καθώς και τους συνδυασμούς αυτών - Παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας)
 (2006/C 281/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: B. Schima και J. Hottiaux)
 Καθού: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (εκπρόσωπος: S. Schreiner)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη θεσπίσεως, εντός της προβλεπομένης προθεσμίας, των αναγκαίων διατάξεων προς συμμόρφωση προς την οδηγία 2003/66/ΕΚ της Επιτροπής, της 3ης Ιουλίου 2003, για την τροποποίηση της οδηγίας 94/2/ΕΚ της Επιτροπής της 21ης Ιανουαρίου 1994 περί εφαρμογής της οδηγίας 92/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου όσον αφορά την ένδειξη της κατανάλωσης ενέργειας για τα οικιακά ηλεκτρικά ψυγεία και τους καταψύκτες, καθώς και τους συνδυασμούς αυτών (ΕΕ L 170, σ. 10)
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2003/66/ΕΚ της Επιτροπής, της 3ης Ιουλίου 2003, για την τροποποίηση της οδηγίας 94/2/ΕΚ της Επιτροπής της 21ης Ιανουαρίου 1994 περί εφαρμογής της οδηγίας 92/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου όσον αφορά την ένδειξη της κατανάλωσης ενέργειας για τα οικιακά ηλεκτρικά ψυγεία και τους καταψύκτες, καθώς και τους συνδυασμούς αυτών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
 2)
 Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 86 της 08.04.2006.


text:
 30.4.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 130/17
 Προσφυγή της 2ας Μαρτίου 2011 — Attey κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-118/11)
 2011/C 130/30
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Philipp Attey (Αμπιτζάν, Ακτή Ελεφαντοστού) (εκπρόσωπος: J.-C. Tchikaya, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2011/18/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/656/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου σχετικά με την ανανέωση των περιοριστικών μέτρων κατά της Ακτής του Ελεφαντοστού, και τον κανονισμό (ΕΕ) 25/2011 του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 560/2005 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων ενόψει της κατάστασης στην Ακτή του Ελεφαντοστού, καθόσον αφορούν τον προσφεύγοντα·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής ο προσφεύγων προβάλλει τέσσερις λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, καθόσον τα περιοριστικά μέτρα που ελήφθησαν έναντι του προσφεύγοντος με την αιτιολογία ότι παρεμβάλλει προσκόμματα στην ειρηνευτική διαδικασία και στην επίτευξη συμφιλιώσεως στην Ακτή του Ελεφαντοστού και ότι αρνείται να αποδεχθεί το αποτέλεσμα των προεδρικών προεδρικών εκλογών στηρίζονται στο γεγονός ότι το καθού κακώς εκτίμησε ότι ο A. Ouattara είχε ήδη εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ακτής του Ελεφαντοστού ενώ ο L. Gbagbo είχε ανακηρυχθεί πρόεδρος από το Conseil constitutionnel (συνταγματικό συμβούλιο).
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από κατάχρηση εξουσίας, καθόσον οι προσβαλλόμενες πράξεις i) επιδιώκουν σκοπό διαφορετικό από εκείνον που ορίζει το άρθρο 21 ΣΕΕ, ήτοι την προώθηση σε ευρύτερο παγκόσμιο πλαίσιο της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, ενώ ο L. Gbagbo ανακηρύχθηκε με δημοκρατικό τρόπο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ακτής του Ελεφαντοστού, και ii) αντιβαίνει προς τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, την τήρηση του οποίου εξασφαλίζει η Ένωση, καθόσον το καθού παρέβη την αρχή της μη αναμείξεως στις εσωτερικές υποθέσεις άλλου κράτους.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 215, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, διότι οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν περιλαμβάνουν καμία νομική εγγύηση.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αντλείται από προσβολή του Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
 —
 καθόσον προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνας του προσφεύγοντος, διότι το καθού δεν του γνωστοποίησε τα στοιχεία που ελήφθησαν υπόψη εις βάρος του, στερώντας τον με τον τρόπο αυτόν από τη δυνατότητα να γνωστοποιήσει λυσιτελώς τη δική του άποψη, και
 —
 καθόσον προσβλήθηκε το δικαίωμα της ιδιοκτησίας του προσφεύγοντος και μάλιστα κατά τρόπο αντίθετο προς την αρχή της αναλογικότητας.


text:
 6.6.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/11
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Raad van State (Κάτω Χώρες) στις 3 Απριλίου 2009 — Smit Reizen BV κατά Minister van Verkeer en Waterstaat
 (Υπόθεση C-124/09)
 2009/C 129/18
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Raad van State
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Smit Reizen BV
 Αναιρεσίβλητος: Minister van Verkeer en Waterstaat
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πώς πρέπει, προκειμένου περί της εφαρμογής του άρθρου 1, αρχή και σημείο 5, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 (1) του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, και του άρθρου 15 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3821/85 (2) του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών, να ερμηνευθεί η έννοια του «κέντρου εκμεταλλεύσεως» όπως περιέχεται στις σκέψεις 21 επ. της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 18ης Ιανουαρίου 2001 στην υπόθεση C-297/99 (3), Skills Motors Coaches Ltd;
 2)
 Έχει σημασία, για να κριθεί αν πρόκειται για ανάπαυση υπό την έννοια του άρθρου 1, αρχή και σημείο 5, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 [...], το αν ο σχετικός οδηγός οδηγεί ο ίδιος προς τον τόπο όπου θα αναλάβει ένα όχημα στο οποίο πρέπει να έχει τοποθετηθεί συσκευή ελέγχου ή το αν κάποιος άλλος οδηγεί το όχημα με το οποίο ο σχετικός οδηγός μεταβαίνει στον τόπο αυτόν;
 (1) ΕΕ L 370, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 370, σ. 8.
 (3) Συλλογή 2001, σ. Ι-573.


text:
 22.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/37
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 13ης Σεπτεμβρίου 2011 — Ruiz de la Prada de Sentmenat κατά ΓΕΕΑ — Quant (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)
 (Υπόθεση T-522/08) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού κοινοτικού σήματος AGATHA RUIZ DE LA PRADA - Προγενέστερο κοινοτικό εικονιστικό σήμα που αναπαριστά ένα ασπρόμαυρο άνθος - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 2011/C 311/66
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: R. Bercovitz Álvarez, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: J. Crespo Carrillo)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Mary Quant Ltd (Birmingham, το Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: R. Arnold, solicitor, και M. Hicks, barrister)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 17ης Σεπτεμβρίου 2008 (υπόθεση R 1523/2007-1), σχετικά με μια διαδικασία ανακοπής μεταξύ Mary Quant Ltd και της Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 32 της 7.2.2009.


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 21ης Μαρτίου 2013 [αίτηση του Högsta förvaltningsdomstolen (Σουηδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Skatteverket κατά PFC Clinic AB
 (Υπόθεση C-91/12) (1)
 (ΦΠΑ - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Απαλλαγές - Άρθρο 132, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ' - Νοσοκομειακή και ιατρική περίθαλψη καθώς και στενά συνδεόμενες με αυτές πράξεις - Παροχές ιατρικής περιθάλψεως πραγματοποιούμενες στο πλαίσιο ασκήσεως ιατρικών και παραϊατρικών επαγγελμάτων - Υπηρεσίες συνιστάμενες στην εκτέλεση χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών για αισθητικούς σκοπούς - Επεμβάσεις αμιγώς κοσμητικής φύσεως, διενεργούμενες αποκλειστικώς και μόνο διότι το επιθυμεί ο ασθενής)
 2013/C 156/18
 Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Högsta förvaltningsdomstolen
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Skatteverket
 κατά
 PFC Clinic AB
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Högsta förvaltningsdomstolen — Ερμηνεία του άρθρου 132, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1) — Απαλλαγές για την ιατρική περίθαλψη και τις παροχές ιατρικής περιθάλψεως — Έκπτωση του φόρου επί των εισροών — Παροχή υπηρεσιών αισθητικής χειρουργικής, κοσμητικής και επανορθωτικής φύσεως — Συνεκτίμηση ή μη του σκοπού της εγχειρήσεως ή της θεραπείας
 Διατακτικό
 Το άρθρο 132, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, έχει την έννοια ότι:
 —
 παροχές υπηρεσιών όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη, οι οποίες συνίστανται σε επεμβάσεις αισθητικής χειρουργικής και σε αισθητικές θεραπείες, εμπίπτουν στην έννοια της «ιατρικής περιθάλψεως» ή των «παροχών ιατρικής περιθάλψεως» κατά την εν λόγω παράγραφο 1, στοιχεία β' και γ', όταν οι υπηρεσίες αυτές σκοπούν στη διάγνωση, την περίθαλψη και τη θεραπεία ασθενειών ή ανωμαλιών της υγείας, καθώς και στην προστασία, τη διατήρηση και την αποκατάσταση της υγείας των προσώπων·
 —
 οι απλές υποκειμενικές αντιλήψεις τις οποίες το πρόσωπο που υποβάλλεται σε αισθητική επέμβαση έχει σχηματίσει για την επέμβαση αυτή δεν είναι αφ’ εαυτών καθοριστικές για την εκτίμηση του ζητήματος αν η επέμβαση αυτή έχει θεραπευτικό σκοπό·
 —
 οι περιστάσεις κατά τις οποίες υπηρεσίες όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη παρέχονται από ένα μέλος του ιατρικού σώματος που έχει λάβει σχετική άδεια ή ότι ο σκοπός των υπηρεσιών αυτών καθορίζεται από τέτοιον επαγγελματία είναι δυνατό να επηρεάσουν την εκτίμηση του ζητήματος αν επεμβάσεις όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη εμπίπτουν στην έννοια της «ιατρικής περιθάλψεως» ή των «παροχών ιατρικής περιθάλψεως» κατά το άρθρο 132, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 2006/112 και κατά το άρθρο 132, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας αυτής, αντιστοίχως, και
 —
 προκειμένου να εκτιμηθεί αν παροχές υπηρεσιών όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη απαλλάσσονται από τον φόρο προστιθεμένης αξίας δυνάμει του άρθρου 132, παράγραφος 1, στοιχείο β' ή γ', της οδηγίας 2006/112, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλες οι επιταγές της εν λόγω παραγράφου 1, στοιχείο β' ή γ', καθώς και άλλες σχετικές διατάξεις του τίτλου IX, κεφάλαια 1 και 2, της οδηγίας αυτής, όπως, όσον αφορά το άρθρο 132, παράγραφος 1,