text:
tädasa, oärom auoqó siy 99 otriäey
 apethtmhotäm rsgm episqopgä uaqlajetsijxäm idiorjetar- pot paqasiähemsai re paqóqsgla sgy pqorutcgäy, paqeäbg
 lósxm, jasoäpim apouórexy peqiä amarsokgäy liay ódeiay siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä so óqhqo 7 sgy odgciäay
 jtjkouoqiäay kguheiäray apoä sgm aqloädia ehmijgä aqvgä, 76/464/EOJ sot Rtlbotkiä ot, sgy 4gy Laðot 1976, peqiä
 jai eävei paqeäkhei g pqoherliäa cia sgm eäjdorg sgy qtpómrexy pot pqojakeiäsai apoä oqirleämey epijiämdtmey
 cmxlodosgärexy atsgäy, dem jxktäotm sgm aqvgä atsgä ma otriäey pot ejveäomsai rso tdósimo peqibókkom sgy Joi-
 ejdxärei apoäuarg peqiä amajkgärexy sgy em koäcx ódeiay moäsgsoy.


text:
19.12.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 397/27
 G pqoruetäcotra hexqeiä oäsi so jahersxäy atsoä, oäpxy Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 pqojtäpsei apoä sgm irvtäotra moloheriäa, eiämai dtmasoäm ma
 peqioqiärei ólera gä eällera, pqaclasijó gä dtmgsijó, so emdo-
 joimosijoä elpoäqio sxm pesqekaioeidxäm. Rtäluxma le so óqhqo 189, sqiäso edóuio, sgy Rtmhgäjgy EJ,
 oi odgciäey derletäotm jóhe jqósoy leäkoy rso opoiäo apet-
 htämomsai, oärom auoqó so epidixjoälemo aposeäkerla.
 Peqaiseäqx, g Episqopgä irvtqiäfesai oäsi g Ekkgmijgä Dglojqa- Rtäluxma le so óqhqo 5, pqxäso edóuio, sgy Rtmhgäjgy EJ,
 siäa dem lpoqeiä ma epijakerseiä xy dijaiokociäa so óqhqo 36 sa jqósg leäkg kalbómotm jóhe cemijoä gä eidijoä leäsqo
 sgy Rtmhgäjgy EJ. Jqósoy leäkoy lpoqeiä ma epijakerseiä so jasókkgko ma enaruakiärei sgm ejpkgäqxrg sxm tpovqexärexm
 óqhqo 36 cia ma dijaiokocgärei leäsqo irodtmólot aposekeä- pot apoqqeäotm apoä sgm em koäcx Rtmhgäjg gä pqojtäpsotm
 rlasoy le porosijoä peqioqirloä epiä sxm eiracxcxäm loämom apoä pqóneiy sxm oqcómxm sgy Joimoäsgsay. Oi pqoamaueq-
 euoärom jameäma ókko leäsqo kicoäseqo peqioqirsijoä apoä sgm heiärey diasóneiy epibókkotm rsa jqósg leäkg sgm tpovqeäxrg
 apoäwg sgy eketäheqgy jtjkouoqiäay sxm elpoqetlósxm dem ma jasarsgärotm sg moloheriäa soty rtäluxmg le siy joimosi-
 eiämai re heärg ma epistävei som iädio rsoävo. G Episqopgä hexqeiä jeäy odgciäey emsoäy sxm pqoherlixäm pot atseäy pqobkeäpotm.
 oäsi o rsoävoy sgy diasgqgärexy sgy aruókeiay euodiarlotä som èma jqósoy leäkoy dem dtämasai ma epijakerheiä diasóneiy, sgm
 opoiäom irvtqiäfomsai oäsi epidixäjotm oi ekkgmijeäy aqveäy lpo- ajokothotälemg pqajsijgä gä jasarsóreiy sgy erxseqijgäy
 qeiä ma episetvheiä le kicoäseqo peqioqirsijó leäsqa cia sgm emmoälot sónexäy sot cia ma dijaiokocgärei sg lg sgäqgrg sxm
 eketäheqg jtjkouoqiäa sxm elpoqetlósxm. tpovqexärexm jai pqoherlixäm pot pqobkeäpomsai apoä siy
 joimosijeäy odgciäey. Dem aluirbgseiäsai apoä sgm Ekkgmijgä
 Dglojqasiäa oäsi oueiäkei ma kóbei leäsqa cia ma rtlloquxheiä
 Rtmepxäy, g Episqopgä hexqeiä oäsi g aluirbgsotälemg ekkgmijgä le sgm odgciäa 94/47/EOJ. G sarroälemg le so óqhqo 12 sgy
 moloheriäa aposekeiä leäsqo irodtmólot aposekeärlasoy le odgciäay pqoherliäa eäkgne rsiy 29 Apqikiäot 1997, vxqiäy g
 porosijoä peqioqirloä amsiäheso pqoy so óqhqo 30 sgy Ekkgmijgä Dglojqasiäa ma eävei herpiärei siy molohesijeäy, jamo-
 Rtmhgäjgy jai so opoiäo dem lpoqeiä ma dijaiokocgheiä cia mirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy pot eiämai amacjaiäey pqoy
 jameämam apoä soty koäcoty pot amaueäqomsai rso óqhqo 36 rtlloäquxrg rsgm em koäcx odgciäa gä vxqiäy ma eävei cmxrso-
 sgy Rtmhgäjgy, jai jtqiäxy apoä sgm aruókeia euodiarlotä. poigärei siy diasóneiy atseäy rsgm Episqopgä.
 (1) EE L 280 sgy 29.10.1994, r. 83.
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 jasó sgy Ekkgmijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy
 10 Moelbqiäot 1998
 Diacqaugä sgy tpoheärexy C-199/97 (1)
 (Tpoäherg C-401/98)
 (98/C 397/48)
 (98/C 397/47)
 Le diósang sgy 7gy Ojsxbqiäot 1998 o Pqoeädqoy sot
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 apoä sg Laqiäa Jomsotä-Durande, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqe- diacqaugä sgy tpoheärexy C-199/97 (aiäsgrg sot Royal Court
 riäay, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de of Jersey cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): Emidio
 la Cruz, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, centre Wagner, Kirch- Marco Rios jasó His Excellency The Lieutenant Governor of
 berg, órjgre emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Jersey.
 Joimosgäsxm rsiy 10

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
Moelbqiäot 1998 pqorutcgä jasó sgy
 Ekkgmijgäy Dglojqasiäay. (1) EE C 212 sgy 12.7.1997.
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 Ç ma amamxqiärei oäsi g Ekkgmijgä Dglojqasiäa, lg eävomsay
 herpiärei siy molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy
 diasóneiy pot eiämai amacjaiäey pqoy rtlloäquxrg le sgm Diacqaugä sgy tpoheärexy C-80/98 (1)
 odgciäa 94/47/EJ (1) sot Etqxpaøjotä Joimobotkiäot jai (98/C 397/49)
 sot Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy èmxrgy, sgy
 26gy Ojsxbqiäot 1994, rvesijó le sgm pqorsariäa sxm
 acoqarsxäm xy pqoy oqirleämey pketqeäy sxm rtlbórexm Le diósang sgy 7gy Ojsxbqiäot 1998 o Pqoäedqoy sot
 pot auoqotäm sgm apoäjsgrg dijaixälasoy vqgärgy Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 ajimgäsxm tpoä jahersxäy vqomoleqirsijgäy liärhxrgy, gä lgä diacqaugä sgy tpoheärexy C-80/98 (aiäsgrg sot Sù- og Han-
 eävomsay cmxrsopoigärei siy em koäcx diasóneiy rsgm Epi- delsret cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): 3Com
 sqopgä, paqeäkeiwe ma ejpkgqxärei siy tpovqexäreiy pot Corporation jasó Bluecom Danmark jai KISS Nordic A/S.
 tpeävei dtmólei sgy odgciäay atsgäy,
 (1) EE C 166 sgy 30.5.1998.
 Ç ma jasadijórei sgm Ekkgmijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 eänoda.


text:
 3.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 388/32
 Προσφυγή 14ης Αυγούστου 2014 — ZZ κατά Επιτροπής των Περιφερειών
 (Υπόθεση F-81/14)
 2014/C 388/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ZZ (εκπρόσωποι: J.-N. Louis, D. de Abreu Caldas και R. Metz, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Περιφερειών
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως περί μη προαγωγής της προσφεύγουσας στον επόμενο βαθμό (AD 13) κατά την περίοδο προαγωγών 2013 της Επιτροπής των Περιφερειών.
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής των Περιφερειών περί μη προαγωγής της στον βαθμό AD 13 για την περίοδο προαγωγών 2013,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Περιφερειών στα δικαστικά έξοδα.


text:
 16.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 310/12
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Οκτωβρίου 2006 — Van der Spree κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-182/04) (1)
 (Υπάλληλοι - Έκθεση αξιολογήσεως σταδιοδρομίας - Περίοδος αξιολογήσεως 2001/2002 - Άρθρα 26 και 43 του ΚΥΚ - Δικαιώματα άμυνας - Ακύρωση)
 (2006/C 310/23)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Daniel Van der Spree (Overijse, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis και É. Marchal, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: G. Berscheid και H. Krämer)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της 25ης Ιουνίου 2003 περί οριστικής υποβολής της εκθέσεως αξιολογήσεως σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος για την περίοδο από την 1η Ιουλίου 2001 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2002.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1.
 Η απόφαση της 25ης Ιουνίου 2003 περί οριστικής υποβολής της εκθέσεως αξιολογήσεως σταδιοδρομίας του Daniel Van der Spree για την περίοδο από την 1η Ιουλίου 2001 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2002 ακυρώνεται.
 2.
 Η Επιτροπή καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 179 της 10.7.2004.


text:
7.2.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 41/13
 5 Dejelbqiäot 1997, emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqx- boka dem iärvte rsgm peqiäpsxrg sot Barikeiäot sgy Irpamiäay
 paøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó sot Barikeiäot sgy Irpa- eäxy sgm 1g Iamotaqiäot 1993. Apoä sgy gleqolgmiäay atsgäy, so
 miäay. Bariäkeio sgy Irpamiäay eäkabe sgm eäcjqirg ma paqeävei sgm
 apakkacgä atsgä, apojkeirsijó oälxy cia siy pqóneiy pot
 lmglometäomsai rsa rgleiäa 23 jai 25 sot paqaqsgälasoy RS,
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio: pot herpiärsgje le sgm odgciäa 77/388/EOJ.
 (1) EE eid. eäjd. 09/001, r. 49.
 1. ma amacmxqiärei oäsi so Bariäkeio sgy Irpamiäay, hexqxämsay
 oäsi apakkórromsai sot uoäqot pqorsiheleämgy aniäay
 (UPA) oi eiracxceäy jai emdojoimosijeäy apojsgäreiy
 rsqasixsijotä enopkirlotä, pokelouodiäxm jai tkijotä cia
 apojkeirsijó rsqasixsijgä vqgärg, enaiqotleämxm sxm
 aeqorjauxäm jai som pokelijxäm pkoiäxm pot lmglometä-
 otm sa rgleiäa 23 jai 25 sot paqaqsgälasoy RS sgy odg-
 ciäay 77/388/EOJ (1), paqó sa oqifoälema rsgm paqó- Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 cqauo 2 sot óqhqot 2 jai rsa óqhqa 28a, 14 jai 28c jasó Isakijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy
 leäqoy B sgy em koäcx odgciäay 77/388/EOJ, paqeäbg siy 9 Dejelbqiäot 1997
 tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sg rtmhgäjg cia sgm iädqtrg (Tpoäherg C-415/97)
 sgy Etqxpaøjgäy Joimoäsgsay,
 (98/C 41/26)
 2. ma jasadijórei so Bariäkeio sgy Irpamiäay rsa dijarsijó
 eänoda. G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä som Paolo Stancanelli, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, le
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz,
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa Centre Wagner, Kirchberg, órjgre, rsiy 9 Dejelbqiäot 1997,
 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqo-
 rutcgä jasó sgy Isakijgäy Dglojqasiäay.
 G paqócqauoy 2 sot óqhqot 2 jai so óqhqo 28a sgy odg-
 ciäay 77/388/EOJ oqiäfotm, cemijxäy, oäsi tpoäjeimsai rsom UPA
 oäkey oi eiracxceäy jai emdojoimosijeäy apojsgäreiy acahxäm.
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 Sa óqhqa 14 jai 28c oqiäfotm eämam joimoä piämaja sxm apak-
 kacxäm pot sa jqósg leäkg oueiäkotm Ç gä lpoqotäm Ç ma
 paqeävotm, pqojeileämot ma epistävotm emiaiäa eiärpqang sxm
 1. ma amacmxqiärei oäsi g Isakijgä Dglojqasiäa, lg herpiäfo-
 idiäxm poäqxm sxm Joimosgäsxm re oäka sa jqósg leäkg. Lesantä
 msay siy amacjaiäey molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijg-
 sxm apakkacxäm atsxäm, cia siy opoiäey sa óqhqa 14 jai 28c
 sijeäy diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä sgy pqoy sgm odgciäa
 pqobkeäpotm eämam peqioqirsijoä piämaja, dem peqikalbómesai
 93/7/EOJ sot Rtlbotkiäot, rvesijó le sgm epirsqougä
 jaliäa pot ma auoqó som rsqasixsijoä enopkirloä, sa poke-
 pokisirsijxäm acahxäm pot eävotm paqómola apolajqtm-
 louoädia jai so tkijoä cia apojkeirsijó rsqasixsijgä vqgärg,
 heiä apoä so eädauoy jqósoty leäkoty (1), gä lg joimopoixä-
 paqoäloia le ejeiämg pot paqeävei o irpamijoäy moäloy 6/87. So
 msay em pórg peqipsxärei siy diasóneiy atseäy, paqeäbg siy
 rsoiveiäo b) sgy paqacqóuot 3 sot óqhqot 28, so opoiäo epi-
 tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sgm odgciäa atsgä,
 jakeiäsai so Bariäkeio sgy Irpamiäay, amaueäqesai rsa jqósg
 leäkg sa opoiäa, jasó so vqoämo emóqnexy irvtäoy sgy odgciäay,
 hexqotäram oäsi apakkórromsai apoä UPA rtcjejqileämey
 2. ma jasadijórei sgm Isakijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 pqóneiy, episqeäpomsay rsa jqósg atsó ma enajokothgärotm
 eänoda.
 ma paqeävotm apakkaceäy cia lia lesabasijgä peqiäodo. Dedo-
 leämot oäsi rso


text:
paqóqsgla XXXVI gä re ókkey diasóneiy sgy
 pqónexy peqiä sxm oäqxm pqorvxqgärexy sot Barikeiäot sgy
 Irpamiäay rsgm Etqxpaøjgä Joimoäsgsa dem voqgcgähgje jaliäa Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 pqoherliäa rso Bariäkeio sgy Irpamiäay, atsoä jahieäqxre som
 UPA le so moälo 30/85 pot óqvire ma amapstärrei pkgäqg
 aposekeärlasa sgm 1g Iamotaqiäot 1986. G apakkacgä sxm So óqhqo 189 sgy rtmhgäjgy EJ, jasó so opoiäo g odgciäa
 eiracxcxäm gä sxm emdojoimosijxäm apojsgärexm rsqasixsijotä derletäei sa jqósg leäkg rsa opoiäa apethtämesai, oärom auoqó
 tkijotä apouariärsgje loäkiy eäma eäsoy lesó, epoleämxy le so epidixjoälemo aposeäkerla, rtmepócesai sgm tpovqeäxrg
 amadqolijó aposekeärlasa apoä sgy gleqolgmiäay apoä sgm sxm jqasxäm lekxäm ma sgqotäm siy pqoherliäey pot pqobkeä-
 opoiäa óqvire ma epibókkesai o UPA rsgm Irpamiäa. Eiämai potm oi odgciäey cia sg lesauoqó soty rsa erxseqijó diäjaia.
 beäbaio oäsi g lesabasijgä peqiäodoy pot lmglometäei so G pqobkepoälemg apoä sgm odgciäa pqoherliäa eäkgne rsiy
 óqhqo 28 sgy odgciäay 77/388/EOJ oqiärsgje aqvijó cia peämse 15 Dejelbqiäot 1993, vxqiäy g Isakijgä Dglojqasiäa ma eävei
 eäsg, tpokocifoälemg apoä 1gy Iamotaqiäot 1978. Eiämai epiärgy herpiärei siy amacjaiäey diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä sgy
 beäbaio oäsi, euoärom dem tpgäqne jaliäa rtluxmiäa lesantä sxm pqoy sgm odgciäa sgm opoiäa auoqó so aiäsgla sgy Episqopgäy.
 jqasxäm lekxäm rtmeqvoleämxm em Rtlbotkiäx, g em koäcx lesa-
 basijgä peqiäodoy paqasóhgje leävqi rgäleqa jai oäsi, rtmepxäy, (1) EE L 74 sgy 27.3.1993, r. 74.
 sa jqósg leäkg sa opoiäa hexqotäram soäse oäsi apakkórromsai
 oi pqóneiy pot apaqihlotämsai rso paqóqsgla RS lpoqotäm
 ma rtmeviäfotm siy apakkaceäy atseäy. Xrsoäro, atsoä amaluiä-


text:
7.2.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 41/21
 slgäla), rtcjeiälemo apoä som A. Saggio, Pqoäedqo, sg V. Tiili 2. Jasadijófei sgm Episqopgä ma jasabókei rsom pqoruetä-
 jai som R. M. Moura Ramos, dijarseäy, cqallaseäay: A. Mair, comsa so poroä sgy apofglixärexy pot pqobkeäpesai apoä
 tpókkgkoy dioijgärexy, eneädxre rsiy 18 Dejelbqiäot 1997 so óqhqo 5 paqócqauoy 3 sot paqaqsgälasoy VII sot
 apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä: KYK, pkeäom soäjxm 8 % esgriäxy apoä sgy gleqolgmiäay
 tpobokgäy sgy aisgärexy.
 1. Ajtqxämei sgm amajoimxheiä ra le rgleiä xla sgy 3. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä jasó sa koipó.
 17gy Laðot 1995 apoäuarg sgy Episqopgäy ma lg jasa-
 bókei apofgliäxrg ecjasarsórexy rsom pqoruetäcomsa-
 emócomsa. 4. G Episqopgä ha ueäqei sa dijarsijó sgy eänoda jai so
 gälirt sxm dijarsijxäm enoädxm sot pqoruetäcomsay. O
 pqoruetäcxm ha ueäqei so gälirt sxm dijarsijxäm sot
 2. Tpovqexämei sgm Episqopgä ma jasabókei rsom pqoruetä- enoädxm.
 comsa-emócomsa so poroä sgy apofglixärexy pot pqobkeä-
 pesai rso óqhqo 5 paqócqauoy 3 sot paqaqsgälasoy VII (1) EE C 180 sgy 22.6.1996.
 sot jamomirlotä tpgqeriajgäy jasarsórexy, pkeäom soäjxm
 pqoy 8 % esgriäxy apoä sgm gleqolgmiä a sgy aisgärexy.
 3. Jasadijófei sgm Episqopgä rsa dijarsijó eänoda.
 Pqorutcgä sgy Alitalia jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm
 (1) EE C 64 sgy 2.3.1996. Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 26 Moelbqiäot 1997
 (Tpoäherg T-296/97)
 (98/C 41/45)
 (Ckxärra diadijariä ay: g isakijgä)
 APOUARG SOT PQXSODIJEIOT G Alitalia, ejpqorxpotälemg apoä soty Antonio Tizzano jai
 sgy 18gy Dejelbqiäot 1997 Gian Michele Roberti, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot Meópokgy,
 Mario Siragusa, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot Qxälgy, Giuseppe
 rsgm tpoäherg T-57/96, Livio Constantini jasó Episqopgäy Scassellati Sforzolini, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot Lpokxämiay,
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1) Matteo Bay, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot Likómot, jai Matteo
 (Tpókkgkoi Ç Lesabokgä sot soäpot tpgqeriäay Ç Epi- Beretta, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot Bergamo, le soäpo epidoä-
 rsqougä rsom aqvijoä soäpo tpgqeriäay Ç Apofgliäxrg rexm rso Kotnelbotäqco so dijgcoqijoä cqaueiäo sxm Elvinger
 pqxäsgy ecjasarsórexy Ç Gleqgäria apofgliäxrg) Hoss & Prussen, 2 Place Winston Churchill, órjgre, rsiy
 26 Moelbqiäot 1997, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqx-
 (98/C 41/44) paøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó sgy Episqopgäy sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.
 (Ckxärra diadijariäay: g isakijgä)
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 Rsgm tpoäherg S-57/96, Livio Constantini, tpókkgkoy sgy jtqiäxy,
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, tpgqesxäm rso
 Joimoä Jeämsqo Eqetmxäm rsgm Ispra, ejpqorxpotälemoy apoä Ç ma ajtqxärei rso rtämokoä sgy sgm apoä 15 Iotkiäot 1997
 som Giuseppe Marchesini, dijgcoäqo rso Ajtqxsijoä Dijarsgä- apoäuarg sgy Episqopgäy, rvesijó le sgm atängrg sot
 qio sgy Isakijgäy Dglojqasiäay, le amsiäjkgso rso Kotnel- jeuakaiäot sgy esaiqeiäay Alitaliaç
 botäqco som dijgcoäqo Ernest Arendt, 8-10, rue Mathias
 Hardt, jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 (ejpqoärxpoy: Gianluigi Valsesia), le amsijeiälemo aiäsgla epijotqijxäy,
 ajtqxärexy sxm apouórexm sgy Episqopgäy peqiä lg jasa-
 bokgäy rsom pqoruetäcomsa apofglixärexy pqxäsgy ecjasa- Ç ma ajtqxärei soty oäqoty ecjqiärexy sgy emirvtärexy pot
 rsórexy jai gleqgäriay apofglixärexy jasó sgm epirsqougä peqieävomsai rsiy paqacqóuoty 2 eäxy 8 sot óqhqot 1 sgy
 sot rsom aqvijoä soäpo tpgqeriäay sot lesó apoä peqiäodo apouórexy,
 tpgqeriäay ejsoäy sot oqcómot sot, so Pqxsodijeiäo (pqxäso
 slgäla), rtcjeiälemo apoä soty A. Saggio, Pqoäedqo, V. Tiili jai
 R. M. Moura Ramos, dijarseäy, cqallaseäay:


text:
A. Mair, tpók- Ç ma ajtqxärei epiärgy som oäqo jasó som opoiäo g Alitalia
 kgkoy dioijgärexy, eneädxre rsiy 18 Dejelbqiäot 1997 apoä- pqeäpei ma ueäqei siy dapómey pot apoqqeäotm apoä so
 uarg le so ajoäkotho diasajsijoä: jahersxäy pqoäxqgy rtmsaniodosgärexy pot pqobkeäpei so
 molohesijoä diósacla 546/1996,
 1. Ajtqxämei sgm apoäuarg sgy Episqopgäy peqiä lg jasa- Ç ma jasadijórei sgm Episqopgä sxm EJ ma jasabókei
 bokgäy rsom pqoruetäcomsa apofglixärexy pqxäsgy ecja- rsgm Alitalia sa dijarsijó eänoda rsa opoiäa tpobkgähgje
 sarsórexy. cia sgm paqotära diäjg.
 ---pagebreak--- C 41/22 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 7.2.98
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa epibkghotäm rsgm pqoruetäcotra dtramókocoi oäqoi, eiró-
 comsey diajqiäreiy, paqómoloi jai adijaiokoäcgsoi (peqio-
 qirloäy sgy lesauoqijgäy ijamoäsgsay jai amapstänexy,
 G pqoruetäcotra, lesovijgä esaiqeiäa idixsijotä dijaiäot pot tpovqeäxrg peqaiseäqx peqioqirlxäm sxm core business,
 arjeiä dqarsgqioäsgsa rsom soleäa sxm aeqolesauoqxäm, pqo- amsiäuarg pqoy sgm pqosaheiära ktärg rsgm peqiäpsxrg sgy
 rbókkei sgm apoäuarg le sgm opoiäa g Episqopgä hexäqgre Air France, lg rtmejsiälgrg sgy rglariäay sot rsoävot sgy
 jqasijeäy emirvtäreiy, jasó so óqhqo 92 sgy rtmhgäjgy EJ, siy idixsijopoigärexy, apacoäqetrg meäxm emirvtärexm, apacoä-
 epemdtäreiy pot pqobkeäpomsai rso pqoäcqalla so opoiäo oi qetrg meäxm rtllesovxäm re ókkoty aeqolesauoqeiäy,
 isakijeäy aqveäy tpeäbakam rsgm jahgäy jai so opoiäo eävei xy jasóqcgrg oqirleämxm pqosilgriajxäm lesaveiqiärexm,
 amsijeiälemo sgm amadióqhqxrg sgy esaiqeiäay. epibokgä sgy amaktsijgäy kocirsijgäy, apacoäqetrg sot
 price leadership, tpovqeäxrg ejvxqgärexy sgy rtllesovgäy
 sgy rsg MaleÂv).
 Pqoy rsgäqing sxm aisglósxm sgy, g pqoruetäcotra pqobók-
 kei soty engäy koäcoty:
 Seäkoy, g pqoruetäcotra hexqeiä oäsi g jahgäy dem aisiokoäcgre
 oqhxäy sgm pqorbakkoälemg apoäuarg, otäse eneäsare jasó
 Ç Paqóbarg jai eruakleämg euaqlocgä sot óqhqot 92 sqoäpo epilekgä jai aleqoäkgpso oäka sa rtmaugä rsoiveiäa sgy
 paqócqauoy 1, sot óqhqot 90, paqócqauoy 1 jai sot tpoheärexy. Rtmauxäy, g jahgäy pqoreäbake epiärgy sa dijaixä-
 óqhqot 222 sgy rtmhgäjgy EJ, jahoärom g Episqopgä lasa sot altmoleämot.
 deävhgje oäsi so jqisgäqio sot epemdtsgä pot dqarsgqio-
 poieiäsai re oijomoliäa acoqóy (MEIP) dem eiämai ijamo-
 poigsijoä oärom auoqó sgm epeämdtrg sot IRI täwoty 2 750
 direjasolltqiäxm isakijxäm kiqxäm. G Alitalia tporsgqiäfei
 rtmauxäy oäsi g atängrg sot jeuakaiäot cia so opoiäo ciäme-
 sai koäcoy dem apeäjkeire sa dijaixälasa epikocgäy sxm
 sqiäsxm oi opoiäoi, epoleämxy, eiämai eketäheqoi ma eccqó- Pqorutcgä sot Vicente Alonso Morales jasó Episqopgäy sxm
 wotm so amsiärsoivo pororsoä sxm diauoäqxm uórexm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 2 Dejelbqiäot
 atngärexy sot jeuakaiäot. Enókkot, g isakijgä jtbeäqmgrg 1997
 eiäve ejuqórei rauxäy sg rsaheqgä apoäuargä sgy ma pqobeiä
 rsgm idixsijopoiägrg sgy Alitalia re rtämsolo vqomijoä (Tpoäherg T-299/97)
 diórsgla auoäsot doheiä g eäcjqirg cia sgm atängrg sot (98/C 41/46)
 jeuakaiäot. Seäkoy, oi tpókkgkoiä sgy eävotm rtluxmgärei
 ma eccqówotm sgm atängrg jeuakaiäot pot soty eävei
 epiutkavheiä jai pot amebófei sg rtllesovgä re 20 % sot (Ckxärra diadijariäay: g irpamijgä)
 jeuakaiäot sgy esaiqeiäay. Acmoxämsay sa rsoiveiäa atsó, g
 jahgäy dem eäkabe tpoäwg so lecaäko peqihxäqio ejsilgärexy
 sot epemdtsgä IRI, akkó tpojaseärsgre som IRI ejsilxä- O Vicente Alonso Morales, jósoijoy Ladqiäsgy, ejpqorx-
 msay lg ijamopoigsijoä so pororsoä apodoärexy pot g potälemoy apoä som Ramón MareÂs Salvador, dijgcoäqo Ladqiä-
 iädia g Episqopgä jahoäqire re eäma epiäpedo (20 %), twgkoä- sgy,


text:
le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som dijgcoäqo Carlos
 seqo jasó 5 lomódey re rveärg le ejeiämo pot jamomijó Amo QuinÄones, 2, rue Gabriel Lippman, órjgre emxäpiom sot
 hexqeiäsai ijamopoigsijoä rsom soleäa sxm aeqolesauoqxäm Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsiy 2 Dejel-
 (15 %). Enókkot, g Episqopgä dem aqjeärsgje rso ma bqiäot 1997 pqorutcgä jasó sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm
 fgsgärei liäa Ûjamomijgäë apoädorg ameqvoälemg re 20 %, Joimosgäsxm.
 akkó deävhgje eäma Ûesgärio pororsoä ekóvirsgy apoädorgyë
 (hurdle rate) so opoiäo, jasó sg cmxälg sgy, ha apaisotäre
 eämay epemdtsgäy, dedoleämot oäsi oi rtmaueiäy le sgm O pqoruetäcxm fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 epeämdtrg rglamsijoiä jiämdtmoi enajokothotäm ma tpóq-
 votm. Tpoä sgm ópowg atsgä, g pqoruetäcotra pqorheäsei
 oäsi o tpokocirloäy sgy apodoärexy eiämai eruakleämoy jai Ç ma ajtqxärei sgm apoäuarg sgy enesarsijgäy episqopgäy
 amaisiokoäcgsoy koäcx apojkeirlotä sot joärsoty aueqec- sot diacxmirlotä COM/A/1047, sgy 1gy Ojsxbqiäot 1997,
 ctoäsgsay. Epipqorheäsxy, so oäsi epibókkesai rsgm Alitalia le sgm opoiäa apoqqiäuhgje g aiäsgrg rtllesovgäy sot pqo-
 so rtämoko sxm dapamxäm pot apoqqeäotm apoä so ruetäcomsoy rsom amxseäqx diacxmirloä, jai ma amacmxqiä-
 jahersxäy pqoäxqgy rtmsaniodosgärexy pqorxpijotä ha rei so dijaiäxla sot pqoruetäcomsoy ma eccqaueiä rsom
 eäpqepe epiärgy ma rtmepócesai leiäxrg sot internal rate piämaja sxm tpowguiäxm pot lpoqotäm ma lesórvotm rso
 of return (IRR). diacxmirloä COM/A/1047,
 Ç Paqóbarg jai eruakleämg euaqlocgä sot óqhqot 92 Ç ma jasadijórei sgm Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 paqócqauoy 3 jai tpeäqbarg enotriäay. Cia sgm Alitalia mosgäsxm rsa dijarsijó eänoda.
 uaiämesai amengäcgso so oäsi g Episqopgä, auotä apouórire
 oäsi g epeämdtrg aposekeiä Ûjqasijgä emiärvtrgë, lpoqotäre
 ma lgm kóbei tpoäwg sa amalemoälema aposekeärlasa sot Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 pqocqóllasoy amadiaqhqxärexy, eidijoäseqa rsgm epi-
 kocgä ma epibókei gä oävi soty oäqoty xärse so pqoäcqalla
 ma Ûrtlbibófesai le sgm joimgä acoqóë jai, detäseqom, O pqoruetäcxm, jósovoy dipkxälasoy acqosevmijgäy, pqo-
 rsg diabóhlirg sxm oäqxm atsxäm. Atsoä odgäcgre rso ma rbókkei sgm apoäuarg sgy enesarsijgäy episqopgäy sot cemijotä


text:
 21.7.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 170/30
 Προσφυγή της 18ης Μαΐου 2007 — Reno Schuhcentrum κατά ΓΕΕΑ — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)
 (Υπόθεση T-173/07)
 (2007/C 170/59)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Reno Schuhcentrum GmbH (Thaleischweiler-Fröschen, Γερμανία) (εκπρόσωπος: S. Schäffner, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Payless ShoeSource Worldwide, Inc. (Topeka, Ηνωμένες Πολιτείες)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 28ης Φεβρουαρίου 2007 (υπόθεση R 1209/2005-1), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή στο πλαίσιο της διαδικασίας επί της αιτήσεως εκπτώσεως με αριθμό 731C 0000 186 163/1 (κοινοτικό σήμα αριθ. 186 163 — Payless ShoeSource)·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα το οποίο αφορά η αίτηση εκπτώσεως: Το εικονιστικό κοινοτικό σήμα «Payless ShoeSource» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 25, 35 και 42 — αριθ. αιτήσεως 186 163
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Payless ShoeSource Worldwide, Inc.
 Αιτών την έκπτωση του δικαιούχου του κοινοτικού σήματος: Reno Schuhcentrum GmbH
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Απορρίπτει εν μέρει την αίτηση εκπτώσεως, διατηρώντας την καταχώριση του σήματος όσον αφορά προϊόντα και υπηρεσίες της κλάσεως 25.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής κατά της αποφάσεως περί διατηρήσεως της καταχωρίσεως όσον αφορά προϊόντα και υπηρεσίες της κλάσεως 25.
 Λόγοι ακυρώσεως: Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει ουσιώδες διαδικαστικό ελάττωμα όσον αφορά το άρθρο 74 του κοινοτικού κανονισμού περί σημάτων και το βάρος αποδείξεως. Κατά την προσφεύγουσα, στο πλαίσιο της διαδικασίας επί αιτήσεως εκπτώσεως, το βάρος αποδείξεως της ουσιαστικής χρήσεως φέρει ο δικαιούχος του σήματος. Επιπλέον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το ΓΕΕΑ δεν μπορεί να εξετάζει αυτεπαγγέλτως πραγματικά περιστατικά και πρέπει να περιορίζεται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, των αποδεικτικών στοιχείων και των ισχυρισμών καθώς και των αιτημάτων που προβάλλουν οι αντίδικοι. Επομένως, κατά την προσφεύγουσα, πρέπει να κριθεί απαράδεκτη η από 18 Οκτωβρίου 2006 ανακοίνωση του τμήματος, με την οποία καλείται ο δικαιούχος του σήματος να υποβάλει το πρωτότυπο ορισμένων επίσημων δηλώσεων, ιδίως επειδή το τμήμα είχε προηγουμένως χαρακτηρίσει τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε αρχικώς υποβάλει ο δικαιούχος του σήματος ως ανεπαρκή να αποδείξουν την ουσιαστική χρήση του σήματος.
 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι τα εν λόγω πρωτότυπα δεν προσκομίστηκαν εντός της απαιτούμενης προθεσμίας σύμφωνα με το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού περί σημάτων και, επομένως, δεν πρέπει να γίνουν δεκτά ως αποδεικτικά στοιχεία.
 Επιπλέον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το τμήμα ερμήνευσε εσφαλμένως την έννοια «ουσιαστική χρήση», κατά παράβαση του άρθρου 15 του κανονισμού περί σημάτων.


text:
 21.7.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 170/13
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Riigikohus (Εσθονία) στις 21 Μαΐου 2007 — JK Otsa Talu OÜ κατά Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
 (Υπόθεση C-241/07)
 (2007/C 170/24)
 Γλώσσα διαδικασίας: η εσθονική
 Αιτούν δικαστήριο
 Riigikohus (Εσθονία)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: JK Otsa Talu OÜ
 Αναιρεσίβλητη: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Ανταποκρίνονται τα ακόλουθα στον σκοπό της ενισχύσεως για την ανάληψη γεωργοπεριβαλλοντικών υποχρεώσεων που προβλέπουν τα άρθρα 22 έως 24 του κανονισμού (ΕΚ) 1257/1999 του Συμβουλίου (1), της 17ης Μαΐου 1999, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ) και για την τροποποίηση και κατάργηση ορισμένων κανονισμών:
 α)
 η χορήγηση ενισχύσεως σε μόνιμη βάση μόνο στους αιτούντες υπέρ των οποίων εκδόθηκε στο πλαίσιο του αντίστοιχου προγράμματος, κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος, απόφαση περί χορηγήσεως ενισχύσεως για τη ανάληψη γεωργοπεριβαλλοντικών υποχρεώσεων και οι οποίοι ανέλαβαν την υποχρέωση να προβούν στη λήψη γεωργοπεριβαλλοντικών μέτρων,
 ή
 β)
 η χορήγηση ενισχύσεως σε κάθε οικονομικό έτος και σε νέους αιτούντες οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αναλάβουν την υποχρέωση να οργανώσουν την παραγωγή τους κατά τρόπο φιλικό προς το περιβάλλον και οι οποίοι ως εκ τούτου προσαρμόζουν την παραγωγή τους βάσει των συναφών προϋποθέσεων;
 2)
 Αν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι η εναλλακτική υπό στοιχείο β', παρέχει επομένως το άρθρο 24, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 37, παράγραφος 4, και το άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΚ) 1257/1999 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τη δυνατότητα σε ένα κράτος μέλος, στην περίπτωση που αποδειχθεί στο πλαίσιο του προγράμματος ότι δεν υπάρχουν πλέον στον προϋπολογισμό επαρκείς πόροι για τη χορήγηση της πρώτης ενισχύσεως:
 α)
 να μεταβάλει τις αρχικές ρυθμίσεις και προϋποθέσεις που διέπουν την υποβολή αιτήσεως και τη χορήγηση των ενισχύσεων για την ανάληψη γεωργοπεριβαλλοντικών υποχρεώσεων και να προβλέψει ότι αίτηση για τη χορήγηση ενισχύσεως μπορεί να υποβληθεί μόνον εφόσον κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος εκδόθηκε υπέρ του αιτούντος απόφαση περί χορηγήσεως της ενισχύσεως και, ως εκ τούτου, ο αιτών έχει εγκύρως αναλάβει την υποχρέωση να οργανώσει την παραγωγή του κατά τρόπο φιλικό προς το περιβάλλον,
 ή
 β)
 να μειώσει κατά την ίδια αναλογία την ενίσχυση για όλους τους αιτούντες οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις χορηγήσεως ενισχύσεως για την ανάληψη γεωργοπεριβαλλοντικών υποχρεώσεων;
 (1) ΕΕ L 160, σ. 80.


text:
 26.10.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 313/25
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Σεπτεμβρίου 2013 — De Nicola κατά ΕΤΕπ
 (Υπόθεση T-618/11 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων - Αξιολόγηση - Προαγωγή - Περίοδος αξιολογήσεως και προαγωγών 2007 - Απόφαση της επιτροπής ενστάσεων - Έκταση του ελέγχου - Έκθεση αξιολογήσεως - Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας - Εύλογη προθεσμία - Αίτηση ακυρώσεως - Αγωγή αποζημιώσεως - Εκκρεμοδικία)
 2013/C 313/50
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Carlo De Nicola (Strassen, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωπος: L. Isola, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) (εκπρόσωποι: αρχικά T. Gilliams και F. Martin, στη συνέχεια T. Gilliams και G. Nuvoli, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτο τμήμα), στις 28 Σεπτεμβρίου 2011, στην υπόθεση F-13/10, De Nicola κατά ΕΤΕπ (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), με αντικείμενο την αναίρεση της αποφάσεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτο τμήμα), στις 28 Σεπτεμβρίου 2011, στην υπόθεση F-13/10, De Nicola κατά Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, καθόσον απορρίπτει τα αιτήματα του Carlo De Nicola με σκοπό την ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος ενστάσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ).
 2)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
 3)
 Απορρίπτει την ασκηθείσα από τον C. De Nicola ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προσφυγή στην υπόθεση F-13/10.
 4)
 Ο C. De Nicola φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και το ήμισυ των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η ΕΤΕπ τόσο ως προς την ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης διαδικασία όσο και ως προς την παρούσα διαδικασία.
 5)
 Η ΕΤΕπ φέρει το ήμισυ των δικαστικών της εξόδων τόσο ως προς την ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης διαδικασία όσο και ως προς την παρούσα διαδικασία.
 (1) EE C 25 της 28.1.2012.


text:
C 171/26 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 19.7.2003
 με έδρα το Νittendorf (Γερμανία), LNS — Lothar Niemeyer ποίηση της οδηγίας 79/373/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί κυκλοφο-
 Stahlhandel GmbH & Co. KG, με έδρα το Εssen (Γερμανία), ρίας των σύνθετων ζωοτροφών και για την κατάργηση της οδηγίας
 Metal Traders Stahlhandel GmbH, με έδρα το Düsseldorf 91/357/ΕΟΚ της Επιτροπής (ΕΕ L 63, σ. 23), και, αφετέρου,
 (Γερμανία), εκπροσωπούμενες από τον K. Friedrich, δικηγόρο, αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη
 με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των η προσφεύγουσα-ενάγουσα, το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα),
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. Forman και R. Raith), με συγκείμενο από τη V. Tiili, Πρόεδρο, και τους P. Mengozzi
 αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 560/ και Μ. Βηλαρά, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις
 2002 της Επιτροπής, της 27ης Μαρτίου 2002, για την επιβολή 21 Μαρτίου 2003 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 προσωρινών μέτρων διασφάλισης κατά των εισαγωγών ορισμένων
 προϊόντων χάλυβα (EE L 85, σ. 1) και, αφετέρου, αποζημίωση, το
 Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, 1) Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή ως απαράδεκτη κατά το
 πρόεδρο, και τους R. M. Moura Ramos και Η. Legal, δικαστές, μέρος που αποσκοπεί στην ακύρωση της οδηγίας 2002/2/ΕΚ
 γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 27 Μαρτίου 2003 διάταξη με του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της
 το ακόλουθο διατακτικό: 28ης Ιανουαρίου 2002, για την τροποποίηση της οδηγίας
 79/373/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί κυκλοφορίας των σύν-
 θετων ζωοτροφών και για την κατάργηση της οδηγίας
 1) Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής ακυρώ- 91/357/ΕΟΚ της Επιτροπής.
 σεως.
 2) Τα αιτήματα των καθών-εναγομένων να κηρυχθεί απαρά-
 2) Η απόφαση επί του απαραδέκτου της αγωγής αποζημιώσεως
 θα συνεξεταστεί με την ουσία της υποθέσεως. δεκτη η προσφυγή-αγωγή, κατά το μέρος που αποσκοπεί
 στην αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη
 η προσφεύγουσα-ενάγουσα, θα συνεξεταστούν με την ουσία
 3) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα. της υποθέσεως.
 ( 1) ΕΕ C 191 της 10.8.02. 3) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 (1 ) ΕΕ C 180 της 27.7.02.
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 21ης Μαρτίου 2003
 στην υπόθεση T-167/02, Établissements Toulorge κατά ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής
 Ενώσεως ( 1)
 της 31ης Μαρτίου 2003
 (Προσφυγή ακυρώσεως — Φυσικά ή νομικά πρόσωπα —
 Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά — Οδηγία στην υπόθεση T-226/02, André Hecq κατά Επιτροπής των
 2002/2/ΕΚ — Απαράδεκτο — Αγωγή αποζημιώσεως) Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 (2003/C 171/43) (Υπάλληλοι — Προσφυγή ακυρώσεως — Βλαπτική πράξη
 — Απαράδεκτο)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (2003/C 171/44)
 Στην υπόθεση T-167/02, Établissements Toulorge, με έδρα το (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Bricquebec (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους
 D. Waelbroeck και D. Brinckmann, κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβου-
 λίου (εκπρόσωποι: C. Pennera και Ε. Waldherr) και Συμβουλίου
 της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: I. Díez Parra και
 F. P. Ruggeri Laderchi), υποστηριζομένων από την Ομοσπονδιακή Στην υπόθεση T-226/02, André Hecq, υπάλληλος της Επιτροπής
 ∆ημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: W.-D. Plessing και των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Mondercange (Λουξεμ-
 M. Lumma), και από την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων βούργο), εκπροσωπούμενος από τους L.


text:
C 109/54 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 4.5.2002
 — να αποφανθει ́ επι ́ των δικαστικω ́ν εξο ́δων, καταδικα ́ζοντας της Συμφωνι ́ας ΕΟΧ. Ο εν λο ́γω κανο ́νας επιτα ́σσει μια εταιρι ́α
 την εναγο ́μενη στα δικαστικα ́ ́εξοδα και τις δικηγορικε ́ς που επιδιω ́κει την προσε ́λκυση εμπο ́ρων, δηλαδη ́ να διαχειρι ́ζεται
 αμοιβε ́ς. τις πληρωμε ́ς που γι ́νονται με ́σω πιστωτικη ́ς κα ́ρτας στις επιχει-
 ρη ́σεις των εν λο ́γω εμπο ́ρων απο ́ τους πελα ́τες τους, πρε ́πει
 προηγουμε ́νως να εκδω ́σει ορισμε ́νες πιστωτικε ́ς κα ́ρτες υπε ́ρ
 πελατω ́ν της. Ειδικο ́τητα των προσφευγουσω ́ν ει ́ναι η παροχη ́
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα υπηρεσιω ́ν προσελκυ ́σεως πελατω ́ν.
 Η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι υπε ́στη ηθικη ́ βλα ́βη απο ́ την Κατα ́ τις προσφευ ́γουσες, η βαλλο ́μενη απο ́φαση παραβια ́ζει τη
 παραβι ́αση της αρχη ́ς της χρηστη ́ς διοικη ́σεως και την παρα ́βαση Συνθη ́κη ΕΚ και τη Συμφωνι ́α ΕΟΧ.
 του καθη ́κοντος πι ́στης και συνεργασι ́ας κατα ́ την κατα ́ρτιση των
 διαδοχικω ́ν εκθε ́σεων βαθμολογι ́ας της. Επιπλε ́ον, τα σφα ́λματα Πρω ́τον, οι προσφευ ́γουσες ισχυρι ́ζονται ο ́τι η απο ́φαση στερει ́ται
 που διαπρα ́χθηκαν επανειλημμε ́νως αποδεικνυ ́ουν, κατα ́ την επαρκου ́ς αιτιολογι ́ας ως προς το γιατι ́ ο εν λο ́γω κανο ́νας δεν
 προσφευ ́γουσα, κακο ́βουλη στα ́ση. συνιστα ́ σημαντικο ́ εμπο ́διο του εμπορι ́ου.
 Οι προσφευ ́γουσες ισχυρι ́ζονται επι ́σης ο ́τι η Επιτροπη ́ υπε ́πεσε σε
 νομικη ́ πλα ́νη αιτιολογου ́σα κατα ́ το α ́ρθρο 81, παρα ́γραφος 1,
 της Συνθη ́κης ΕΚ, αντι ́ του α ́ρθρου 81, παρα ́γραφος 3, της
 Συνθη ́κης ΕΚ. Κατα ́ τις προσφευ ́γουσες, οι συνε ́πειες υπε ́ρ και
 κατα ́ του ανταγωνισμου ́ ενο ́ς περιοριστικου ́ του ανταγωνισμου ́
 Προσφυγη ́ της First Data Corporation, FDR Limited και με ́τρου μπορου ́ν να εκτιμηθου ́ν μο ́νο βα ́σει του α ́ρθρου 81,
 της First Data Merchant Services Corporation κατα ́ της παρα ́γραφος 3, της Συνθη ́κης ΕΚ. Εντου ́τοις, η Επιτροπη ́, με την
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις προσβαλλο ́μενη απο ́φαση, προφανω ́ς ισχυρι ́ζεται ο ́τι ο εν λο ́γω
 4 Φεβρουαρι ́ου 2002 κανο ́νας δεν εμπι ́πτει στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς του α ́ρθρου 81,
 παρα ́γραφος 1, της Συνθη ́κης ΕΚ, δεδομε ́νου ο ́τι οι ευεργετικε ́ς
 συνε ́πειε ́ς του αντισταθμι ́ζουν τους περιορισμου ́ς του ανταγωνι-
 (Υπο ́θεση Τ-28/02) σμου ́. Αυτου ́ του ει ́δους η αιτιολογι ́α μπορει ́, κατα ́ τις προσφευ ́-
 γουσες, να προβληθει ́ μο ́νον στο πλαι ́σιο του α ́ρθρου 81,
 (2002/C 109/104) παρα ́γραφος 3, της Συνθη ́κης ΕΚ.
 Τε


text:
́λος, οι προσφευ ́γουσες ισχυρι ́ζονται ο ́τι ο εν λο ́γω κανο ́νας
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 (Γλω
 περιορι ́ζει τον ανταγωνισμο ́. Ο κανο ́νας ́εχει ως συνε ́πεια ο ́τι,
 προκειμε ́νου μια εταιρι ́α να αναπτυ ́ξει δραστηριο ́τητες παροχη ́ς
 υπηρεσιω ́ν προσελκυ ́σεως πελατω ́ν, πρε ́πει πρωτι ́στως να αναπτυ ́ξει
 Οι εταιρι ́ες First Data Corporation, FDR Limited και First Data τραπεζικε ́ς δραστηριο ́τητες προκειμε ́νου να αποκτη ́σει τη δυνατο ́-
 Merchant Services Corporation, εκπροσωπου ́μενες απο ́ τους τητα εκδο ́σεως πιστωτικω ́ν καρτω ́ν υπε ́ρ πελατω ́ν. Αυτο ́, κατα ́ τις
 Pierre Bos και Morten Nissen του δικηγορικου ́ γραφει ́ου Dorsey προσφευ ́γουσες, παρακωλυ ́ει την προ ́σβαση στην αγορα ́ της
 & Whitney LLP, Βρυξε ́λλες (Βε ́λγιο), α ́σκησαν ενω ́πιον του παροχη ́ς υπηρεσιω ́ν προσελκυ ́σεως πελατω ́ν. Περαιτε ́ρω, οι
 Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 4 Φεβρουαρι ́ου προσφευ ́γουσες τονι ́ζουν ο ́τι η εφαρμογη ́ του εν λο ́γω κανο ́να δεν
 2002 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. ει ́ναι σαφη ́ς, καθο ́σον ο αριθμο ́ς των προς ́εκδοση πιστωτικω ́ν
 καρτω ́ν εξαρτα ́ται απο ́ ακαθο ́ριστα κριτη ́ρια. Κατα ́ τις προσφευ ́γου-
 σες, η Επιτροπη ́ θα ́επρεπε να ει ́χε εξετα ́σει αν η εφαρμογη ́ του
 Οι προσφευ ́γουσες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: κανο ́να αυτου ́ γι ́νεται κατα ́ τρο ́πο ενιαι ́ο και μη εισα ́γοντα
 διακρι ́σεις.
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς, της 9ης Αυγου ́-
 στου 2001, σχετικα ́ με διαδικασι ́α βα ́σει του α ́ρθρου 81 της
 Συνθη ́κης ΕΚ και του α ́ρθρου 53 της Συμφωνι ́ας ΕΟΧ
 (υπο ́θεση COMP/29.373 - Visa International), κατα ́ το
 με ́τρο που αφορα ́ το α ́ρθρο 1, πε ́μπτη περι ́πτωση·
 Προσφυγη ́ του Wolfgang Leonhardt κατα ́ του Ευρωπαϊκου ́
 Κοινοβουλι ́ου που ασκη ́θηκε στις 13 Φεβρουαρι ́ου 2002
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (Υπο ́θεση Τ-30/02)
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα (2002/C 109/105)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 Οι προσφευ ́γουσες βα ́λλουν κατα ́ της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς
 κατα ́ την οποι ́α ο κανο ́νας που ισχυ ́ει εντο ́ς της Visa Corporation
 συ ́μφωνα με τον οποι ́ο προϋπο ́θεση για την προσε ́λκυση εμπο ́ρων Ο Wolfgang Leonhardt, κα ́τοικος La Hulpe (Βε ́λγιο), εκπροσω-
 ει ́ναι η ́εκδοση καρτω ́ν δεν συνιστα ́ αισθητο ́ περιορισμο ́ του που ́μενος απο ́ τον δικηγο ́ρο Χα ́ρη Ταγαρα ́, α ́σκησε ενω ́πιον του
 εμπορι ́ου και ως εκ του ́του δεν εμπι ́πτει στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 13 Φεβρουαρι ́ου
 α ́ρθρου 81, παρα ́γραφος 1, της Συνθη


text:
 23.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 262/16
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 28 Ιουλίου 2004
 (Υπόθεση C-332/04)
 (2004/C 262/29)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Gregorio Valero Jordana, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, και τη Florence Simonetti, εθνική εμπειρογνώμονα αποσπασμένη στην εν λόγω υπηρεσία, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 28 Ιουλίου 2004 προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Βασιλείου της Ισπανίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 α)
 να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας:
 —
 προβαίνοντας σε μερική μόνον εφαρμογή του άρθρου 3 της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/11/ΕΚ (2),
 —
 παραλείποντας να μεταφέρει το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί,
 —
 μη εφαρμόζοντας το μεταβατικό καθεστώς που ορίζεται από το άρθρο 3 της οδηγίας 97/11/ΕΚ,
 —
 παραλείποντας να μεταφέρει ορθώς το σημείο 10, στοιχείο β), του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί, σε σχέση με τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 2, και
 —
 παραλείποντας να υποβάλει στη διαδικασία εκτιμήσεως των περιβαλλοντικών του επιπτώσεων το έργο κατασκευής ενός κέντρου ψυχαγωγίας στην Πατέρνα (Βαλένθια) και, ως εκ τούτου, μη εφαρμόζοντας τις διατάξεις των άρθρων 2, παράγραφος 1, 3, 4, παράγραφος 2, 8 και 9 της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις ως άνω οδηγίες,
 β)
 να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Η ισπανική κανονιστική ρύθμιση για την προσαρμογή του εσωτερικού δικαίου στην οδηγία 85/377/ΕΟΚ, όπως αυτή τροποποιήθηκε από την οδηγία 97/11/ΕΚ, η οποία συνίσταται κατ' ουσίαν στο βασιλικό διάταγμα 1302/1986, της 28ης Ιουνίου 1986, περί εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον, όπως τροποποιήθηκε από τον νόμο 6/2001, της 8ης Μαΐου 2001, δεν επιβάλλει την υποχρέωση μελέτης των προβλέψιμων συνεπειών της αλλεπιδράσεως μεταξύ των διαφόρων περιβαλλοντικών παραγόντων στο πλαίσιο της μελέτης των επιπτώσεων στο περιβάλλον, γεγονός που συνιστά παράβαση του άρθρου 3 της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί.
 Η ισπανική κανονιστική ρύθμιση δεν περιλαμβάνει την υποχρέωση δημοσιοποιήσεως της διοικητικής αποφάσεως περί χορηγήσεως ή μη της άδειας εκτελέσεως του σχεδίου, ούτε του περιεχομένου της αποφάσεως και των όρων που το συνοδεύουν, κατά παράβαση του άρθρου 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί.
 Το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 97/11/ΕΚ ορίζει ότι οι διατάξεις της εν λόγω οδηγίας εφαρμόζονται στα νέα σχέδια για τα οποία ζητείται άδεια από τις 14 Μαρτίου 1999. Η ισπανική κανονιστική ρύθμιση αντιβαίνει στην κοινοτική αυτή διάταξη, καθόσον η εν λόγω διάταξη δεν εφαρμόζεται στα σχέδια ιδιωτικών έργων που αναμένουν άδεια της διοικήσεως ούτε στα σχέδια δημόσιων έργων που έχουν ήδη τεθεί στην διάθεση του ενδιαφερόμενου κοινού ή αυτά που εγκρίθηκαν πριν από τις 8 Οκτωβρίου 2000.
 Η παράγραφος 10, στοιχείο β), του παραρτήματος II της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί, περιλαμβάνει μεταξύ των έργων που οφείλουν, ενδεχομένως, να υποβληθούν


text:
σε εκτίμηση των συνεπειών τους στο περιβάλλον, τα έργα αστικής αναπτύξεως, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής εμπορικών κέντρων και χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων. Η ισπανική κανονιστική ρύθμιση περιορίζει την εν λόγω υποχρέωση στα έργα που εκτελούνται εκτός των αστικών περιοχών. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο περιορισμός αυτός, που έχει ως αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται γενικώς υπόψη κριτήρια και κατώτατα επιτρεπτά όρια (κατώφλια) όσον αφορά τις διαστάσεις και τη φύση των έργων, υπερβαίνει τα όρια της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στα κράτη μέλη δυνάμει των άρθρων 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί. Επιπλέον, η εξέταση της ισπανικής νομοθεσίας, τόσο σε επίπεδο κεντρικής διοικήσεως του κράτους όσο και σε επίπεδο αυτόνομων περιοχών, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα έργα αστικής αναπτύξεως σε αστικές και προς αστικοποίηση περιοχές δεν υποβάλλονται, στις περισσότερες αυτόνομες περιοχές, σε εκτίμηση ως προς περιβαλλοντικές τους συνέπειες.
 H πλημμελής προσαρμογή του εσωτερικού δικαίου στην παράγραφο 10, στοιχείο β), του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί, είχε ως αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί από τις ισπανικές αρχές εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ενός κέντρου αναψυχής στην Πατέρνα (Βαλένθια), με μοναδική αιτιολογία το ότι κατασκευαζόταν σε αστική περιοχή.
 (1) ΕΕ L 175 της 5.7.1985, σ. 40.
 (2) Του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 1997, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ (ΕΕ L 73 της 14.3.1997, σ. 5).


text:
 12.8.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 190/8
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg στις 19 Μαΐου 2006 — Mehmet Soysal, Cengiz Salkim, Ibrahim Savati κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εκπροσωπούμενης από το Υπουργείο των Εξωτερικών
 (Υπόθεση C-228/06)
 (2006/C 190/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες και εκκαλούντες: Mehmet Soysal, Cengiz Salkim, Ibrahim Savati
 Καθής και εφεσίβλητη: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκπροσωπούμενη από το Υπουργείο των Εξωτερικών
 Προσεπικληθέν: Bundesagentur für Arbeit
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 41, παράγραφος 1, του πρόσθετου πρωτοκόλλου της Συμφωνίας συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας της 23ης Νοεμβρίου 1970 (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής των υπηρεσιών το γεγονός ότι Τούρκος υπήκοος, ο οποίος εργάζεται ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου ταξινομημένου στη Γερμανία εκτελώντας διασυνοριακές μεταφορές για λογαριασμό τουρκικής επιχειρήσεως, πρέπει να έχει θεώρηση Schengen δυνάμει των § 4, παράγραφος 1, § 6 του AnfenthG της 30ής Ιουλίου 2004 και του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 539/2001 (2) προκειμένου να εισέλθει στο γερμανικό έδαφος, ενώ κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος του πρόσθετου πρωτοκόλλου επιτρεπόταν η είσοδος του στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας άνευ θεωρήσεως;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, πρέπει το άρθρο 41, παράγραφος 1, του πρόσθετου πρωτοκόλλου να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι οι μνημονευόμενοι στο σημείο 1 Τούρκοι υπήκοοι δεν χρειάζονται θεώρηση εισόδου προκειμένου να εισέλθουν στη Γερμανία;
 (1) ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001, σ. 48.
 (2) ΕΕ L 81, σ. 1.


text:
 1.5.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/48
 Αναίρεση που άσκησε στις 9 Φεβρουαρίου 2010 ο Giorgio Lebedef κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 30 Νοεμβρίου 2009 στην υπόθεση F-54/09, Lebedef κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-52/10 P)
 2010/C 113/78
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωπος: F. Frabetti, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει τη διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (στο εξής: ΔΔΔ) της 30ης Νοεμβρίου 2009 στην υπόθεση F-54/09, Giorgio LEBEDEF, κάτοικος 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Λουξεμβούργο, υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επικουρούμενος και εκπροσωπούμενος από τον Frédéric FRABETTI, 5, rue Jean Bertels, L-1230, Λουξεμβούργο, δικηγόρο τον οποίο όρισε και αντίκλητο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους J. Currall και G. Berscheid, με τόπο επιδόσεων το Λουξεμβούργο, καθής, με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως των αποφάσεων της 15.2.2008, 1.4.2008, 10.4.2008, 20.5.2008 και της 14.7.2008, σχετικά με την αφαίρεση 39 ημερών από την άδειά του για το 2008·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που ο αναιρεσείων είχε υποβάλει πρωτοδίκως
 —
 επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο ΔΔΔ και
 —
 να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων, καταδικάζοντας την Επιτροπή στην καταβολή τους.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με το δικόγραφό του, ο G. Lebedef ζητεί την αναίρεση της διατάξεως του ΔΔΔ της 30ης Νοεμβρίου 2009, F-54/09, Lebedef κατά Επιτροπής, περί απορρίψεως ως προδήλως στερούμενης παντός νομικού ερείσματος της προσφυγής του με αίτημα την ακύρωση πλειόνων αποφάσεων, σχετικά με την αφαίρεση 39 ημερών από την ετήσια άδειά του για το 2008.
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, προβάλλει εννέα λόγους αναιρέσεως που αφορούν:
 —
 παράβαση του άρθρου 1, έκτο εδάφιο, του παραρτήματος ΙΙ του ΚΥΚ και του άρθρου 1, παράγραφος 2, της Συμφωνίας-πλαίσιο που διέπει τις σχέσεις μεταξύ της Επιτροπής και των συνδικαλιστικών και επαγγελματικών οργανώσεων·
 —
 εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας «συνδικαλιστική ελευθερία»·
 —
 ανύπαρκτα κατά το 2008 πραγματικά περιστατικά·
 —
 παράβαση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 28ης Απριλίου 2004, για τη θέσπιση εκτελεστικών διατάξεων σχετικά με την απουσία λόγω ασθένειας ή ατυχήματος·
 —
 εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των εννοιών «συμμετοχή στην εκπροσώπηση του προσωπικού», «απόσπαση για συνδικαλιστικούς λόγους» και «αποστολή για συνδικαλιστικούς λόγους»·
 —
 παραμόρφωση και αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών και των ισχυρισμών του αναιρεσείοντος, καθώς και ουσιαστική ανακρίβεια των διαπιστώσεων του ΔΔΔ όσον αφορά τις καταχωρίσεις «αντικανονικών απουσιών» στο SysPer2·
 —
 κακή ερμηνεία των δηλώσεων του αναιρεσείοντος και πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ κατά την ερμηνεία της έννοιας «απουσία», όπως χρησιμοποιείται στα άρθρα 57, 59 και 60 του ΚΥΚ·
 —
 πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ κατά την εφαρμογή του άρθρου 60 του ΚΥΚ και
 —
 έλλειψη αιτιολογίας ως προς πλείονες κρίσιμες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.


text:
 21.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/30
 Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 25ης Νοεμβρίου 2008 [αίτηση του Tribunal de commerce de Charleroi (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — SA Sporting du Pays de Charleroi, G-14 Groupement des clubs de football européens κατά Fédération internationale de football association (FIFA)
 (Υπόθεση C-243/06) (1)
 (2009/C 69/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 212 της 2.9.2006.


text:
 28.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 25/31
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Finanzgericht Rheinland-Pfalz (Γερμανία) στις 24 Οκτωβρίου 2011 — Helga Petersen, Peter Petersen κατά Finanzamt Ludwigshafen
 (Υπόθεση C-544/11)
 (2012/C 25/57)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Rheinland-Pfalz
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Helga Petersen, Peter Petersen
 Καθής: Finanzamt Ludwigshafen
 Προδικαστικό ερώτημα
 Είναι συμβατή με το άρθρο 49 ΕΚ (νυν 56 ΣΛΕΕ) διάταξη, η οποία εξαρτά την απαλλαγή από τον φόρο εισοδήματος υποκειμένου στον φόρο λόγω μισθωτής δραστηριότητας από το αν ο εργοδότης έχει την έδρα του στην ημεδαπή, αλλά δεν προβλέπει τέτοια φοροαπαλλαγή για την περίπτωση κατά την οποία ο εργοδότης έχει την έδρα του σε άλλο κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;


text:
 14.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/51
 Προσφυγή της 7ης Ioυνίου 2010 — Microban International και Microban (Ευρώπη) κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-262/10)
 ()
 2010/C 221/82
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Microban International Ltd. (Huntersville, Ηνωμένες Πολιτείες) και Microban (Ευρώπη) Ltd. (Heath Hayes, Ηνωμένο Βασίλειο (εκπρόσωπος-οι: M. S. Rydelski, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 19 Μαρτίου 2010 απόφαση 2010/169 της Επιτροπής για τη μη συμπερίληψη του 2,4,4'-τριχλωρο-2'-υδροξυδιφαινυλαιθέρα στον κατάλογο της Ένωσης περί προσθέτων που επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων τα οποία προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα βάσει της οδηγίας 2002/72/ΕΚ (ΕΕ 2010 L 75, σ. 25), και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή τους, οι προσφεύγουσες ζητούν, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ την ακύρωση της από 19 Μαρτίου 2010 αποφάσεως 2010/169 της Επιτροπής για τη μη συμπερίληψη του 2,4,4'-τριχλωρο-2'-υδροξυδιφαινυλαιθέρα στον κατάλογο της Ένωσης περί προσθέτων που επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων τα οποία προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα βάσει της οδηγίας 2002/72/ΕΚ (1) (ΕΕ 2010 L 75, σ. 25), κοινοποιηθείσας υπό τον αριθμό C(2010) 1613.
 Προς στήριξη των λόγων ακυρώσεών τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
 Πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι σύμφωνη με τη διαδικασία εγκρίσεως του κανονισμού πλαισίου (2), καθότι στερείται επαρκούς νομικής βάσεως βάσει της οποίας μπορούσε να εκδοθεί.
 Δεύτερον, η απόφαση που εξέδωσε η καθής για τη μη συμπερίληψη του επίμαχου προϊόντος στον κατάλογο της Ένωσης περί προσθέτων χωρίς απόφαση περί διαχειρίσεως κινδύνων, βασιζόμενη αποκλειστικώς στην απόσυρση της αρχικής αιτήσεως περί εγκρίσεως, συνιστά παράβαση της διαδικασίας εγκρίσεως όσον αφορά το επίμαχο προϊόν.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα, μην παρέχοντας τη δυνατότητα να αντικατασταθεί η αρχική αίτηση για το επίμαχο προϊόν, προσέβαλε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των προσφευγουσών.
 Τέλος, η διαδικασία που οδήγησε στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν ήταν σύμφωνη με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, όπως οι αρχές της χρηστής διοικήσεως, διαφάνειας και ασφάλειας δικαίου.
 (1) Οδηγία 2002/72/ΕΚ της Επιτροπής της 6ης Αυγούστου 2002 σχετικά με τα πλαστικά υλικά και αντικείμενα που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα (ΕΕ 2002 L 220, σ. 18)
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1935/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου 2004 σχετικά με τα υλικά και αντικείμενα που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα και με την κατάργηση των οδηγιών 80/590/ΕΟΚ και 89/109/ΕΟΚ


text:
 25.4.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 145/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 18ης Φεβρουαρίου 2016 — Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-446/14 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Υπηρεσίες απορρίψεως σφαγίων και διαθέσεως ζωικών καταλοίπων - Διατήρηση αποθεμάτων παραγωγικής ικανότητας σε περίπτωση επιζωοτίας - Απόφαση κηρύσσουσα τις ενισχύσεις ασύμβατες προς την εσωτερική αγορά - Υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Αντιστάθμιση σχετικά με την υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας - Υποχρέωση αιτιολογήσεως))
 (2016/C 145/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: T. Henze και J. Möller, T. Lübbig και M. Klasse, Rechtsanwälte)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: T. Maxian Rusche και C. Egerer)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 409 της 17.11.2014.


text:
 3.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 225/43
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 30ής Μαΐου 2013 — Sheilesh Shah, Akhil Shah κατά Three-N-Products Private Ltd, Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-14/12 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 40/94 - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β' - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Ομοιότητα των σημείων - Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού κοινοτικού σήματος AYUURI NATURAL - Ανακοπή ασκηθείσα από τη δικαιούχο του προγενέστερου λεκτικού κοινοτικού σήματος και του προγενέστερου εικονιστικού κοινοτικού σήματος AYUR - Αίτηση αναιρέσεως προδήλως απαράδεκτη και προδήλως αβάσιμη)
 2013/C 225/73
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Sheilesh Shah, Akhil Shah (εκπρόσωπος: M. Chapple, Barrister)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Three-N-Products Private Ltd (εκπρόσωπος: C. Jäger, Rechtsanwältin), Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: Δ. Μποτής και D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα), της 10ης Νοεμβρίου 2011, T-313/10, THREE-N-PRODUCTS PRIVATE κατά ΓΕΕΑ — SHAH (AYUURI NATURAL), με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση R 1005/2009-4 του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), της 1ης Ιουνίου 2010, περί ακυρώσεως της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος «AYUURI NATURAL», για προϊόντα των κλάσεων 3 και 5, κατόπιν ανακοπής που άσκησε η δικαιούχος κοινοτικών σημάτων (εικονιστικού και λεκτικού) τα οποία περιλαμβάνουν το λεκτικό στοιχείο «AYUR», για προϊόντα των κλάσεων 3 και 5 — Ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 — Κίνδυνος συγχύσεως — Ομοιότητα των σημείων
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τους Sheilesh Shah και Akhil Shah στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) φέρει τα έξοδά του.
 (1) EE C 73 της 10.3.2012.


text:
 10.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/2
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Budai Központi Kerületi Bíróság (Ουγγαρία) στις 7 Μαρτίου 2017 — Dunai Zsuzsanna κατά ERSTE Bank Hungary Zrt.
 (Υπόθεση C-118/17)
 (2017/C 221/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Budai Központi Kerületi Bíróság
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ανακόπτουσα: Dunai Zsuzsanna
 Καθής η ανακοπή: ERSTE Bank Hungary Zrt.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το σημείο 3 [του διατακτικού] της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-26/13 την έννοια ότι το εθνικό δικαστήριο δύναται επίσης να θεραπεύσει την ακυρότητα ρήτρας συμβάσεως που έχει συναφθεί μεταξύ επαγγελματία και καταναλωτή, όταν η διατήρηση της ισχύος της συμβάσεως είναι αντίθετη προς τα οικονομικά συμφέροντα του καταναλωτή;
 2)
 Συνάδει με την αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να διασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών καθώς και με τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της Ένωσης περί ισότητας ενώπιον του νόμου, περί απαγορεύσεως των διακρίσεων, περί αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής και περί δίκαιης δίκης η διά νόμου τροποποίηση από το κοινοβούλιο κράτους μέλους συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου ανάλογων κατηγοριών, οι οποίες συνάπτονται μεταξύ επαγγελματία και καταναλωτή;
 2. α)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα, συνάδει με την αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να διασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών καθώς και με τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της Ένωσης περί ισότητας ενώπιον του νόμου, περί απαγορεύσεως των διακρίσεων, περί αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής και περί δίκαιης δίκης η διά νόμου τροποποίηση από το κοινοβούλιο κράτους μέλους διαφόρων όρων συμβάσεων δανείων συνομολογηθεισών σε ξένο νόμισμα, η οποία αποσκοπεί μεν στην προστασία των καταναλωτών, πλην όμως παράγει αποτελέσματα που είναι αντίθετα προς τα δίκαια συμφέροντα των καταναλωτών, στο μέτρο κατά το οποίο η σύμβαση δανείου παραμένει σε ισχύ κατόπιν των τροποποιήσεων αυτών και ο καταναλωτής υποχρεούται να συνεχίσει να φέρει την απορρέουσα από τον συναλλαγματικό κίνδυνο επιβάρυνση;
 3)
 Όσον αφορά το περιεχόμενο των συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ επαγγελματία και καταναλωτή, συνάδει με την αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να διασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών καθώς και με τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της Ένωσης περί αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής και περί δίκαιης δίκης σε κάθε διαφορά αστικού δικαίου η δυνατότητα του συμβουλίου ενιαίας εφαρμογής του ανώτατου δικαστηρίου κράτους μέλους να κατευθύνει μέσω «αποφάσεων που εκδίδονται στο πλαίσιο ενιαίας ερμηνείας των κανόνων δικαίου» τη νομολογία του εκάστοτε επιλαμβανόμενου δικαστηρίου;
 3. α)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα: συνάδει με την αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να διασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών καθώς και με τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της Ένωσης περί αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής και περί δίκαιης δίκης σε κάθε διαφορά αστικού δικαίου η δυνατότητα του συμβουλίου ενιαίας εφαρμογής του ανώτατου δικαστηρίου κράτους μέλους να κατευθύνει μέσω «αποφάσεων που εκδίδονται στο πλαίσιο ενιαίας ερμηνείας των κανόνων δικαίου» τη νομολογία του εκάστοτε επιλαμβανόμενου δικαστηρίου, λαμβανομένου υπόψη ότι ο διορισμός των δικαστών μελών του συμβουλίου ενιαίας εφαρμογής δεν γίνεται κατά τρόπο διαφανή βάσει προκαθορισμένων κανόνων, η διαδικασία ενώπιον του συμβουλίου δεν είναι δημόσια και δεν είναι


text:
 6.12.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 313/18
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Πορτογαλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-438/08)
 (2008/C 313/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: E. Traversa και M. Teles Romão)
 Καθής: Πορτογαλική Δημοκρατία
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του άρθρου 6, παράγραφος 1, και του άρθρου 7 του νομοθετικού διατάγματος 550/99, της 15ης Δεκεμβρίου 1999, καθώς και της παραγράφου 1 στοιχείο e), της Υπουργικής Αποφάσεως 1165/2000, της 9ης Δεκεμβρίου 2000, περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως επιχειρήσεων άλλων κρατών μελών που προτίθενται να ασκήσουν στην Πορτογαλία τη δραστηριότητα τεχνικού ελέγχου οχημάτων, και ειδικότερα εξαρτώντας τη χορήγηση αδείας από το δημόσιο συμφέρον, απαιτώντας ελάχιστο εταιρικό κεφάλαιο 100 000 EUR, περιορίζοντας τον εταιρικό σκοπό των επιχειρήσεων και θεσπίζοντας ασυμβίβαστο με άλλες δραστηριότητες των εταίρων, διευθυντών και διευθυνόντων συμβούλων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 43 της Συνθήκης ΕΚ·
 —
 να καταδικάσει την Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η εξάρτηση της χορήγησης νέων αδειών από το δημόσιο συμφέρον συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, διότι τα νομικά πρόσωπα άλλων κρατών μελών που προτίθενται να ασκήσουν τη δραστηριότητα τεχνικού ελέγχου οχημάτων στην Πορτογαλία υπόκεινται στη διακριτική ευχέρεια των αρμοδίων εθνικών αρχών, η οποία πλήττει σοβαρά την ασφάλεια δικαίου σχετικά με την έκταση των δικαιωμάτων τους.
 Η απαίτηση ελαχίστου εταιρικού κεφαλαίου 100 000 EUR πρέπει να θεωρηθεί ως περιορισμός της ελευθερίας εγκαταστάσεως, διότι εμποδίζει μια κοινοτική επιχείρηση με εταιρικό κεφάλαιο κατώτερο του απαιτουμένου από την πορτογαλική ρύθμιση ελαχίστου να συστήσει θυγατρική ή υποκατάστημα επί πορτογαλικού εδάφους.
 Ο περιορισμός του εταιρικού σκοπού στην άσκηση της δραστηριότητας επιχειρήσεως οχημάτων συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, διότι οι κοινοτικές επιχειρήσεις που νομίμως παρέχουν άλλες υπηρεσίες ταυτοχρόνως (τεχνικού ελέγχου, συντήρησης και επισκευής) στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς τους θα αναγκάζονταν να μεταβάλουν τον εταιρικό σκοπό της επιχείρησης και, πιθανόν, την εσωτερική τους δομή, ώστε να μπορέσουν να επεκτείνουν στην Πορτογαλία τη δραστηριότητά τους τεχνικού ελέγχου οχημάτων· επί πλέον, η προϋπόθεση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για να εγγυηθεί την ανεξαρτησία και αμεροληψία των παρεχόντων την υπηρεσία αυτή.
 Οι περί ασυμβιβάστου κανόνες που επιβάλλονται στους εταίρους, τους διευθυντές και τους διευθύνοντες συμβούλους της επιχείρησης, που ασχολούνται με την κατασκευή, επισκευή, εκμίσθωση, εισαγωγή ή εμπορία οχημάτων, ανταλλακτικών και αξεσουάρ αυτών ή που ασχολούνται με τη δραστηριότητα των μεταφορών, ενδέχεται να παραγάγουν ισοδύναμα αποτελέσματα με τον περιορισμό του εταιρικού σκοπού και να επιφέρουν σημαντικούς περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως των επιχειρήσεων άλλων κρατών μελών που επιθυμούν να ασκήσουν τη δραστηριότητα τεχνικού ελέγχου οχημάτων στην Πορτογαλία, διότι οι ήδη νομίμως εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος παρέχοντες υπηρεσίες τεχνικού ελέγχου οχημάτων, με εταίρους, τους διευθυντές και τους διευθύνοντες συμβούλους της επιχείρησης που ασχολούνται με άλλες δραστηριότητες στο κράτος μέλος εγκατάστασής τους, θα ήσαν αναγκασμένοι να μεταβάλουν την εσωτερική τους δομή, να απαλλαγούν από αυτούς τους εταίρους ή να τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν τις ασυμβίβαστες δραστηριότητές τους.


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/48
 Προσφυγή της 15ης Σεπτεμβρίου 2006 — Carpi Badía κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-110/06)
 (2006/C 281/85)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: José María Carpi Badía (Λουξεμβούργο, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωποι: B. Cortese και C. Cortese, avvocati)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής (ΑΔΑ) να χορηγήσει στον προσφεύγοντα ανεπαρκή αριθμό μορίων προτεραιότητας που δεν επαρκούσε για να καταστεί δυνατή η προαγωγή του κατά τις προαγωγές του 2005 και να μην τον προαγάγει κατά τις εν λόγω προαγωγές, όπως αυτή επιβεβαιώθηκε με την απόφαση της 6ης Ιουνίου 2006, περί απορρίψεως της υπ' αριθ. R/74/06 διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα που προβάλλονται στην παρούσα υπόθεση είναι σχεδόν ταυτόσημοι με εκείνους που προβλήθηκαν στην υπόθεση F-109/06, η σχετική με την οποία ανακοίνωση δημοσιεύεται στην υπό τον αυτόν αριθμό Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


text:
 12.10.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 298/9
 Προσφυγή της 5ης Αυγούστου 2013 — L’Oréal κατά ΓΕΕΑ — Cosmetica Cabinas (AINHOA)
 (Υπόθεση T-400/13)
 2013/C 298/16
 Γλώσσα στην οποία ασκήθηκε η προσφυγή: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: L’Oréal (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωπος: M. Granado Carpenter και M. Polo Carreño, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών της 6ης Ιουνίου 2013 στην υπόθεση R 1643/2012-1·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται να κηρυχθεί η ακυρότητα: λεκτικό σήμα «AINHOA» — Καταχωρισμένο υπ’ αριθ. 2 720 811 κοινοτικό σήμα
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αιτούσα την κήρυξη της ακυρότητας του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Αιτιολογία της αιτήσεως κηρύξεως της ακυρότητας: Η αιτούσα επικαλέσθηκε το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και παράγραφος 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου.
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Απόρριψη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απορρίπτει την προσφυγή
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και/ή παράγραφος 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου (1).
 (1) ΕΕ 2009 L 78, σ. 1


text:
 23.10.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 288/72
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 13ης Ιουλίου 2010 — Allen κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-103/09) (1))
 (Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό απασχολούμενο στο πλαίσιο του σχεδίου JET - Αγωγή αποζημίωσης - Εύλογη προθεσμία - Εκπρόθεσμο)
 (2010/C 288/136)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Ενάγοντες: John Allen (Horspath, Ηνωμένο Βασίλειο) κ.λπ. (εκπρόσωποι: P. Lasok, QC, I. Hutton και B. Lask, barristers)
 Εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και D. Martin)
 Αντικείμενο
 Αγωγή αποζημίωσης για την αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε στους ενάγοντες από το γεγονός ότι η εναγόμενη δεν τους είχε προσλάβει ως έκτακτους υπαλλήλους για την περίοδο κατά την οποία απασχολήθηκαν στην κοινή επιχείρηση JET.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 1)
 Απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει τον J. Allen και τους άλλους 110 ενάγοντες, των οποίων τα ονόματα περιλαμβάνονται ακόμη στον πίνακα εναγόντων, στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 37 της 13.2.2010, σ. 51.


text:
 16.1.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 14/15
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 10ης Νοεμβρίου 2016 [αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — J.J. de Lange κατά Staatssecretaris van Financiën
 (Υπόθεση C-548/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Κοινωνική πολιτική - Αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ηλικίας - Οδηγία 2000/78/ΕΚ - Ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία - Άρθρα 2, 3 και 6 - Πεδίο εφαρμογής - Διαφορετική μεταχείριση λόγω ηλικίας - Εθνική νομοθεσία που προβλέπει ανώτατο όριο για την έκπτωση των δαπανών εκπαιδεύσεως που πραγματοποιούνται μετά τη συμπλήρωση ορισμένης ηλικίας - Πρόσβαση στην επαγγελματική κατάρτιση))
 (2017/C 014/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 J.J. de Lange
 κατά
 Staatssecretaris van Financiën
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, έχει την έννοια ότι φορολογική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία προβλέπει ότι η φορολογική μεταχείριση των δαπανών επαγγελματικής καταρτίσεως στις οποίες έχει υποβληθεί ο ενδιαφερόμενος διαφέρει αναλόγως της ηλικίας του, εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής, στο μέτρο κατά το οποίο η ρύθμιση αυτή αποσκοπεί στην ενίσχυση της προσβάσεως των νέων στην εκπαίδευση.
 2)
 Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/78 έχει την έννοια ότι επιτρέπει φορολογική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία παρέχει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, σε πρόσωπα που δεν έχουν συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας τους το δικαίωμα να εκπέσουν από τα φορολογητέα εισοδήματά τους το σύνολο των δαπανών επαγγελματικής καταρτίσεως, αλλά προβλέπει περιορισμό του δικαιώματος εκπτώσεως αυτού όταν ο ενδιαφερόμενος έχει συμπληρώσει την εν λόγω ηλικία, στον βαθμό που, αφενός, η εν λόγω ρύθμιση δικαιολογείται αντικειμενικά και εύλογα από θεμιτό σκοπό αναγόμενο στην πολιτική στον τομέα της απασχολήσεως και της αγοράς εργασίας και, αφετέρου, τα μέσα για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι πρόσφορα και αναγκαία. Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να ελέγξει αν αυτό συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
 (1) ΕΕ C 38 της 1.2.2016.


text:
 4.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/14
 Αναίρεση που άσκησε στις 21 Ιανουαρίου 2009 η Γαλλική Δημοκρατία κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (έβδομο τμήμα) στις 4 Δεκεμβρίου 2008 στην υπόθεση T-284/08: People's Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-27/09 P)
 (2009/C 82/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: E. Belliard, G. de Bergues, A.-L. During)
 Αντίδικοι κατ' αναίρεση: People's Mojahedin Organization of Iran, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 4 Δεκεμβρίου 2008, στην υπόθεση T-284/08, People's Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου·
 —
 να αποφανθεί το ίδιο οριστικώς επί της διαφοράς, απορρίπτοντας την προσφυγή της PMOI ή να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η Γαλλική Κυβέρνηση θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, αφενός, διότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο ότι το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2008/583/ΕΚ (1) κατά παράβαση των δικαιωμάτων άμυνας της PMOI, χωρίς να λάβει υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες της έκδοσης της απόφασης αυτής· δεύτερον, διότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η δικαστική διαδικασία που κινήθηκε στη Γαλλία κατά των φερόμενων ως μελών της PMOI δεν αποτελούσε απόφαση ανταποκρινόμενη στον ορισμό του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 27ης Δεκεμβρίου 2001, για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας· και, τέλος, διότι το Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, κρίνοντας ότι η άρνηση του Συμβουλίου να κοινοποιήσει το σημείο 3, στοιχείο α', ενός από τα τρία έγγραφα που προσκόμισαν οι γαλλικές αρχές στο Συμβούλιο για να ζητήσουν την καταχώριση της PMOI στον κατάλογο που καταρτίστηκε με την απόφαση 2008/583/ΕΚ, και τα οποία διαβιβάστηκαν στο Πρωτοδικείο από το Συμβούλιο, προς απάντηση στη διάταξη περί διεξαγωγής αποδείξεων, της 26ης Σεπτεμβρίου 2008, δεν επέτρεψαν στο Πρωτοδικείο να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητας της απόφασης 2008/583/ΕΚ και προσέβαλε το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
 (1) Απόφαση του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2008, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση της απόφασης 2007/868/ΕΚ (ΕΕ L 188, σ. 21).


text:
 17.4.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 100/53
 Προσφυγή της 28ης Ιανουαρίου 2010 — Faci κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-46/10)
 2010/C 100/79
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Faci SpA (Μιλάνο, Ιταλία) (εκπρόσωποι: S. Piccardo, S. Crosby και S. Santoro, lawyers)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέτρο που με αυτή διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα συμμετείχε σε σύμπραξη με σκοπό τον καθορισμό των τιμών, την κατανομή των αγορών μέσω ποσοστώσεων πωλήσεων και την κατανομή της πελατείας,
 —
 να ακυρώσει ή να μειώσει ουσιαστικώς το επιβληθέν στην προσφεύγουσα πρόστιμο,
 —
 να ακυρώσει την απόφαση κατά το μέτρο που με αυτή μειώνεται το αρχικώς υπολογισθέν πρόστιμο για την Bärlocher ή να περιορίσει ουσιαστικώς την παρασχεθείσα μείωση,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 11ης Νοεμβρίου 2009 (Υπόθεση COMP/38.589 — Σταθεροποιητές θερμότητας) κατά το μέτρο που με αυτή η Επιτροπή έκρινε ότι η προσφεύγουσα παρέβη το άρθρο 8l ΕΚ (νυν άρθρο 101 ΣΛΕΕ) και το άρθρο 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, καθόσον συμμετείχε σε σύμπραξη με σκοπό τον καθορισμό των τιμών, την κατανομή των αγορών μέσω ποσοστώσεων πωλήσεων και την κατανομή της πελατείας στον τομέα ESBO/esters. Επικουρικώς, η προσφεύγουσα ζητεί την ουσιαστική μείωση του σε βάρος της επιβληθέντος προστίμου.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παραβίασε γενικές αρχές του δικαίου, υπέπεσε σε διάφορα πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως, παραβίασε τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως, ενήργησε χωρίς να έχει σχετική αρμοδιότητα, καθώς και ότι παραβίασε την αρχή του ανόθευτου ανταγωνισμού, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως και δεν εφάρμοσε ορθώς τις κατευθυντήριες γραμμές του 2006 για τον υπολογισμό των προστίμων. Η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε επιχειρήματα:
 —
 Η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, στο μέτρο που προσέδωσε ελάχιστη σημασία στα προ της συμμετοχής της προσφεύγουσας στη σύμπραξη αποδεικτικά στοιχεία και μεγάλη σημασία στα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι μια πλήρως λειτουργούσα σύμπραξη, αφορώσα τον καθορισμό των τιμών, την κατανομή των αγορών, την κατανομή της πελατείας, ζημιογόνες πρακτικές τιμών, ακόμη δε και αθέμιτη δωροδοκία, είχε παύσει πριν η προσφεύγουσα αρχίσει να συμμετέχει σε αυτή, δεν ελήφθη δεόντως υπόψη κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας της διαπραχθείσας από την προσφεύγουσα παραβάσεως.
 —
 Η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, στο μέτρο που επιφύλαξε στην προσφεύγουσα την ίδια μεταχείριση με τις λοιπές επιχειρήσεις, παρά το γεγονός ότι, σε σύγκριση με αυτές, η βαρύτητα της διαπραχθείσας από την προσφεύγουσα παραβάσεως δικαιολογούσε ουσιωδώς διαφορετική μεταχείριση. Κατά τον υπολογισμό του ύψους του προστίμου, η Επιτροπή στηρίχθηκε σε διαφορά ύψους μόλις 1 % της αξίας των πωλήσεων στη σχετική αγορά, παρά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα διέπραξε λιγότερες παραβάσεις και ότι καμία από τις παραβάσεις αυτές δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντική και παρά τη διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν εφάρμοσε τη σύμπραξη. Επιπλέον, η Επιτροπή παρέβη τον κανόνα της απαγορεύσεως των διακρίσεων, στο μέτρο που ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι αποτελούσε το αντικείμενο


text:
έρευνας πολύ αργότερα απ’ ό,τι τις λοιπές επιχειρήσεις, γεγονός που προκάλεσε ζημία στην προσφεύγουσα.
 —
 Η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως, λόγω της μη εύλογης διάρκειας της διοικητικής διαδικασίας και της εκ μέρους της αναστολής της διαδικασίας προκειμένου να αποφανθεί επί παρεμπίπτοντος ζητήματος. Η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, στο μέτρο που οι πράξεις της έβλαψαν αδίκως την προσφεύγουσα, η οποία, επομένως, θα έπρεπε να τύχει μειώσεως του επιβληθέντος σε βάρος της προστίμου ουσιωδώς μεγαλύτερης της χορηγηθείσας ποσοστού 1 %.
 —
 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη μείωση του προστίμου (μεγαλύτερη του 95 %) της οποίας έτυχε η Bärlocher, που είναι υπάρχουσα ή δυνητική ανταγωνίστρια της προσφεύγουσας, επικαλούμενη αναρμοδιότητα, παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως εν ευρεία εννοία και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η μείωση του προστίμου ισοδυναμεί με ενίσχυση, δυνάμενη να προκαλέσει νόθευση του ανταγωνισμού στην αγορά. Επιπλέον, ή επικουρικώς, στο κείμενο της κοινοποιηθείσας στην προσφεύγουσα αποφάσεως, η Επιτροπή δεν αναφέρει τους λόγους που δικαιολογούν τη μείωση, γεγονός που ισοδυναμεί με παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
 —
 Το πρόστιμο σε βάρος της προσφεύγουσας επιβλήθηκε κατά παράβαση των κατευθυντήριων γραμμών του 2006 για τον υπολογισμό των προστίμων και των αρχών που απορρέουν από τις κατευθυντήριες αυτές γραμμές. Κατά τον υπολογισμό του προστίμου, η Επιτροπή δεν έλαβε επαρκώς υπόψη το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, σε αντίθεση προς τις λοιπές επιχειρήσεις, δεν είχε συμμετάσχει σε «σκληροπυρηνικές» συμπράξεις και ότι είχε επιδείξει σύμφωνη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφορά στο σύνολο της σχετικής αγοράς. Η βαρύτητα της διαπραχθείσας από την προσφεύγουσα παραβάσεως δεν εκτιμήθηκε ορθώς, στο μέτρο που αδίκως της καταλογίστηκε συμπεριφορά αντίθετη προς τους κανόνες τους ανταγωνισμού. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν εξέτασε τον ρόλο που πράγματι διαδραμάτισε η Faci, δεν έλαβε υπόψη το περιορισμένο μέγεθος της προσφεύγουσας, την περιορισμένη ισχύ στην αγορά και την έλλειψη ικανότητάς της, σε σύγκριση με τις λοιπές επιχειρήσεις, να βλάψει τον ανταγωνισμό και δεν προέβη στις αναγκαίες συναφώς προσαρμογές, σύμφωνα με το σημείο 37 των κατευθυντήριων γραμμών του 2006 για τον υπολογισμό των προστίμων, ώστε να τις εφαρμόσει ορθώς κατά νόμον.


text:
 15.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/23
 Προσφυγή της 22ας Μαΐου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας
 (Υπόθεση C-221/08)
 (2008/C 209/34)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: R. Lyal και W. Mölls)
 Καθής: Ιρλανδία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, επιβάλλοντας ανώτατη και κατώτατη τιμή λιανικής πώλησης για τα τσιγάρα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/59/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 27 Νοεμβρίου 1995, περί των φόρων, πλην των φόρων κύκλου εργασιών, οι οποίοι επιβαρύνουν την κατανάλωση των επεξεργασιών καπνών,
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να παράσχει τα αναγκαία στοιχεία σχετικά με την ισχύουσα ιρλανδική νομοθεσία προκειμένου να παράσχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να ασκήσει το καθήκον της όσον αφορά την παρακολούθηση της συμμορφώσεως προς την οδηγία 95/59, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 10 ΕΚ,
 —
 να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σύμφωνα με τις κανονιστικές πράξεις 1986 σχετικά με τα προϊόντα καπνού (έλεγχος της διαφήμισης, της χορηγίας και της προώθησης των πωλήσεων) (αριθ. 2) και τις συμφωνίες που συνήφθησαν για την εφαρμογή των κανονιστικών αυτών πράξεων με τους παραγωγούς και εισαγωγείς καπνού, η Ιρλανδία επιβάλλει μια κατώτατη τιμή για τα τσιγάρα η οποία δεν μπορεί να είναι περισσότερο από 3 % κατώτερη της σταθμισμένης μέσης τιμής για τα τσιγάρα της οικείας κατηγορίας. Επιπλέον, στον βαθμό που οι παραγωγοί και εισαγωγείς δεν μπορούν να καθορίσουν τιμές που να είναι ανώτερες κατά περισσότερο από 3 % της σταθμισμένης μέσης τιμής, η Ιρλανδία επιβάλλει επίσης μια ανώτατη τιμή για τα τσιγάρα. Το σύστημα αυτό είναι αντίθετο προς το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/59, σύμφωνα με το οποίο οι καπνοβιομήχανοι «καθορίζουν ελεύθερα τις ανώτερες τιμές λιανικής πώλησης κάθε προϊόντος».
 Σύμφωνα με το άρθρο 10 ΕΚ, τα κράτη μέλη οφείλουν να διευκολύνουν την εκτέλεση της αποστολής της Επιτροπής, συμμορφούμενα ειδικότερα στις αιτήσεις παροχής πληροφοριών που υποβάλλονται στο πλαίσιο διαδικασίας λόγω παραβάσεως. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η Ιρλανδία, μη παρέχοντας τα στοιχεία σχετικά με την ισχύουσα ιρλανδική νομοθεσία παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 10 ΕΚ.
 (1) ΕΕ L 291, σ. 40.


text:
 29.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 339/2
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunal Amministrativo Regionale per il Lazio (Ιταλία) στις 30 Ιουνίου 2014 — Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL) και Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA) κατά Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno και Ministero dell'Economia e delle Finanze
 (Υπόθεση C-309/14)
 2014/C 339/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Amministrativo Regionale per il Lazio
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL) και Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)
 Καθών: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno και Ministero dell'Economia e delle Finanze
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αντιτίθενται οι αρχές που διατυπώνονται στην οδηγία του Συμβουλίου 2003/109/ΕΚ (1), όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε, σε εθνική ρύθμιση, όπως αυτή που περιέχεται στο άρθρο 5, παράγραφος 2ter, του νομοθετικού διατάγματος 286 της 25ης Ιουλίου 1998 κατά το μέρος που ορίζει ότι [«]η αίτηση για τη χορήγηση και την ανανέωση άδειας διαμονής συνεπάγεται την καταβολή τέλους, το ύψος του οποίου καθορίζεται μεταξύ του ποσού των 80 ευρώ κατά κατώτατο όριο και του ποσού των 200 ευρώ κατ’ ανώτατο όριο με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών και του Υπουργού Εσωτερικών, η οποία καθορίζει, επιπλέον, τον τρόπο καταβολής [...]», ορίζοντας το ελάχιστο ποσό του τέλους σε ύψος περίπου οκταπλάσιο του κόστους εκδόσεως εθνικού δελτίου ταυτότητας;
 (1) Οδηγία 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες (ΕΕ 2004, L 16, σ. 44).


text:
 4.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/53
 Προσφυγή της 7ης Οκτωβρίου 2010 — Melli Bank κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-492/10)
 ()
 2010/C 328/82
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Melli Bank plc (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: S. Gadhia, S. Ashley, Solicitors, D. Anderson, QC και R. Blakeley, Barrister)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την παράγραφο 5, του πίνακα Β, του παραρτήματος ΙΙ της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου (1), στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να ακυρώσει την παράγραφο 3, του πίνακα Β, του παραρτήματος του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 668/2010 του Συμβουλίου (2), στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να κηρύξει ανεφάρμοστο επί της προσφεύγουσας το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου (3) και
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Στην υπόθεση αυτή, η προσφεύγουσα ζητεί την μερική ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού 668/2010 του Συμβουλίου και της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, στο μέτρο που το όνομα της προσφεύγουσας συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο φυσικών και νομικών προσώπων, οντοτήτων και οργανισμών των οποίων τα κεφάλαια και οι οικονομικοί πόροι δεσμεύθηκαν κατ’ εφαρμογή της διατάξεως αυτής. Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα ζητεί, βάσει του άρθρου 277 ΣΛΕΕ, να κηρυχθεί ανεφάρμοστο το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ακυρώσεως προς στήριξη των αιτημάτων της.
 Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός και η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκαν κατά παράβαση των δικαιωμάτων άμυνάς της και του δικαιώματός της σε αποτελεσματική έννομη προστασία, δεδομένου ότι οι λόγοι που προέβαλε το Συμβούλιο δεν είναι επαρκείς ώστε να αντιληφθεί τη βάση επί της οποίας συμπεριλήφθηκε το όνομά της στον επίμαχο κατάλογο και δεσμεύθηκαν ακολούθως τα περιουσιακά στοιχεία της. Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το Συμβούλιο δεν της κοινοποίησε κανένα αποδεικτικό στοιχείο ή έγγραφο από τον φάκελο στον οποίο στηρίχθηκε το Συμβούλιο και ότι, συνεπώς, η προσφεύγουσα δεν είχε τη δυνατότητα να αντικρούσει αποτελεσματικώς τη συμπερίληψη του ονόματός της στον επίμαχο κατάλογο.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη συμπερίληψη του ονόματός της στον επίμαχο κατάλογο και/ή ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εκτίμηση της πληρώσεως ή μη των προϋποθέσεων αυτών. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι δεν «ανήκει ούτε ελέγχεται» από οντότητα που συμμετέχει, συνδέεται άμεσα ή παρέχει στήριξη στις φερόμενες πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν που ενέχουν κίνδυνο διαδόσεως πυρηνικών όπλων ή στην ανάπτυξη συστημάτων εκτοξεύσεως πυρηνικών όπλων κατά την έννοια που αποδίδεται στους όρους «ανήκει ή ελέγχεται» με την απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Ιουλίου 2009, στην υπόθεση T-246/08, Melli Bank κατά Συμβουλίου (4).
 Τρίτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου και/ή το άρθρο 20, παράγραφος 1, στοιχείο β', της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου είναι παράνομα διότι είναι διατάξεις αναγκαστικού δικαίου και επιβάλλουν στο Συμβούλιο να συμπεριλαμβάνει στον επίμαχο κατάλογο κάθε θυγατρική περιλαμβανόμενης μητρικής εταιρείας.
 Τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν


text:
πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη συμπερίληψη της μητρικής εταιρείας της στον επίμαχο κατάλογο και/ή ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εκτίμηση της πληρώσεως ή μη των προϋποθέσεων αυτών. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι αν γίνει δεκτή η προσφυγή της μητρικής εταιρείας της κατά του κανονισμού (ΕΚ) 1100/2009 του Συμβουλίου (5) στην υπόθεση T-35/10 (6) και κατά της αποφάσεως 2008/475/ΕΚ του Συμβουλίου (7), στην υπόθεση T-390/08 (8), πρέπει να ακυρωθούν ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 668/2010 του Συμβουλίου και η απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου στο μέτρο που αφορούν την προσφεύγουσα.
 Πέμπτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η συμπερίληψή της στον επίμαχο κατάλογο και η δέσμευση όλων των περιουσιακών στοιχείων της παγκοσμίως δεν έχει λογική σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει το Συμβούλιο και προσβάλλει το δικαίωμα ιδιοκτησίας της. Επιπροσθέτως, υποστηρίζει ότι τα επιβληθέντα περιοριστικά μέτρα είναι δυσανάλογα, καθόσον προκαλούν σημαντική ζημία στην προσφεύγουσα και δεν είναι τα λιγότερο περιοριστικά μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν εις βάρος της.
 (1) Απόφαση του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ 2010, L 195, σ. 39).
 (2) Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 668/2010 του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2010, L 195, σ. 25).
 (3) Κανονισμός (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου, της 19ης Απριλίου 2007, σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2007, L 103, σ. 1).
 (4) Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-246/08 και T-332/08, Melli Bank κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2009, σ. II-2629), κατά της οποίας εκκρεμεί αναίρεση, στην υπόθεση C-380/09 P, Melli Bank κατά Συμβουλίου (ΕΕ 2009, C 282, σ. 30).
 (5) Κανονισμός (ΕΚ) 1100/2009 του Συμβουλίου, της 17ης Νοεμβρίου 2009, για την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση της απόφασης 2008/475/ΕΚ (ΕΕ 2009, L 303, σ. 31).
 (6) Υπόθεση T-35/10, Bank Melli Iran κατά Συμβουλίου (ΕΕ 2010, C 100, σ. 47).
 (7) Απόφαση του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2008, περί εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν, ΕΕ 2008, L 163, σ. 29.
 (8) Απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Οκτωβρίου 2009, T-390/08, Bank Melli Iran κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2009, σ. II-3967, κατά της οποίας εκκρεμεί αναίρεση, στην υπόθεση C-548/09 P, Bank Melli Iran κατά Συμβουλίου, ΕΕ 2010, C 80, σ. 10.


text:
 12.9.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 220/37
 Προσφυγή της 10ης Ιουλίου 2009 — Pineapple Trademarks κατά ΓΕΕΑ — Dalmau Salmons (KUSTOM)
 (Υπόθεση T-272/09)
 2009/C 220/79
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Pineapple Trademarks Pty Ltd (Burleigh Heads, Αυστραλία) (εκπρόσωπος: N. Saunders, barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Angel Custodio Dalmau Salmons (Βαρκελώνη, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 5ης Μαρτίου 2009 στην υπόθεση R 383/2008-1 και να αναπέμψει προς εξέταση στο ΓΕΕΑ την αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος· και
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «KUSTOM», για προϊόντα των κλάσεων 18, 25 και 28
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Καταχωρισμένο κοινοτικό λεκτικό σήμα «CUSTO» για προϊόντα των κλάσεων 18 και 25
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Ανακοπή δεκτή για όλα τα επίδικα προϊόντα
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009, καθόσον το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των αντιπαραβαλλομένων σημάτων· προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας του προσφεύγοντος, καθόσον το τμήμα προσφυγών προέβη σε διαπιστώσεις σχετικά με την οπτική και εννοιολογική ομοιότητα μεταξύ των αντιπαραβαλλομένων σημάτων, τις οποίες δεν δόθηκε στον προσφεύγοντα η δυνατότητα να σχολιάσει και οι οποίες δεν στηρίζονταν σε επαρκείς αποδείξεις.