text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/20
 Προσφυγή της 24ης Ιουλίου 2013 — Perfetti Van Melle SpA κατά ΓΕΕΑ (DAISY)
 (Υπόθεση T-381/13)
 2013/C 274/33
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Ιταλία) (εκπρόσωπος: P. Testa, avocat)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών της 10ης Απριλίου 2013 στην υπόθεση R 427/2012-1, στο μέτρο που απορρίπτει την αίτηση καταχωρίσεως του σήματος «DAISY» για τα ακόλουθα προϊόντα: είδη ζαχαροπλαστικής, προϊόντα ζαχαροπλαστικής, καραμέλες, μαλακές καραμέλες, ζαχαρωτά με κόμμι, καραμέλες βουτύρου, τσίχλες, πάστες καρπών (είδη ζαχαροπλαστικής), γλυκόριζα, γλειφιτζούρια, ζαχαρωτά, παστίλιες, ζάχαρη, σοκολάτα, κακάο·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: το λεκτικό κοινοτικό σήμα «DAISY» για προϊόντα της κλάσεως 30 — αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος με αριθμό 10 267 037
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι:
 —
 παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 207/2009 διότι η λέξη «DAISY» δεν έχει περιγραφικό χαρακτήρα·
 —
 παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 207/2009 διότι η λέξη «DAISY» δεν περιγράφει ουσιώδες χαρακτηριστικό του προϊόντος·
 —
 παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 διότι η λέξη «DAISY» διαθέτει διακριτικό χαρακτήρα για τα προϊόντα ζαχαροπλαστικής.


text:
 24.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 19/31
 Αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 13 Νοεμβρίου 2008 ο Paul Lafili κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 4 Σεπτεμβρίου 2008 στην υπόθεση F-22/07, Lafili κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-485/08 P)
 (2009/C 19/59)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Paul Lafili (Genk, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: L. Levi, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 4ης Σεπτεμβρίου 2008, στην υπόθεση F-22/07, καθόσον απέρριψε τους λόγους που στηρίζονταν σε παράβαση των άρθρων 44 και 46 του ΚΥΚ και του άρθρου 7 του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ, καθώς και σε παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης·
 —
 ακολούθως, να γίνουν δεκτά τα πρωτοδίκως υποβληθέντα αιτήματά του και, επομένως,
 —
 η ακύρωση της αποφάσεως περί κατατάξεώς του στον βαθμό AD 13, κλιμάκιο 5, όπως περιλαμβάνεται στο υπηρεσιακό σημείωμα της DG ADMIN (ΓΔ Διοίκηση) της 11ης Μαΐου 2006 και στο εκκαθαριστικό αποδοχών του αναιρεσείοντος του Ιουνίου 2006 καθώς και στα επόμενα εκκαθαριστικά αποδοχών·
 —
 συνεπώς:
 —
 η επαναφορά του, με ισχύ από την 1η Μαΐου 2006, στον βαθμό AD 13, κλιμάκιο 2 με διατήρηση του συντελεστή πολλαπλασιασμού 1,1172071·
 —
 η αποκατάσταση στο ακέραιο της σταδιοδρομίας του, με αναδρομική ισχύ από την 1η Μαΐου 2006 και μέχρι την ημερομηνία κατατάξεώς του στον κατ' αυτόν τον τρόπο διορθωμένο βαθμό και κλιμάκιο (συμπεριλαμβανομένης της αξιολογήσεως της πείρας του στην τοιουτοτρόπως διορθωμένη κατάσταση, των δικαιωμάτων του προαγωγής και των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του), συμπεριλαμβανομένης εν προκειμένω της καταβολής τόκων υπερημερίας με βάση το επιτόκιο που έχει οριστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες συναλλαγές χρηματοδοτήσεως, που ίσχυε κατά την κρίσιμη περίοδο, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες, επί του συνόλου των ποσών που αναλογούν στη διαφορά μεταξύ των αποδοχών που αντιστοιχούν στην κατάταξή του, όπως αυτή ορίζεται στη σχετική απόφαση, και σ' αυτήν που θα δικαιούνταν μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία θα ληφθεί η απόφαση περί ορθής κατατάξεώς του·
 —
 η καταδίκη της Επιτροπής σε όλα τα δικαστικά έξοδα.
 —
 Να καταδικάσει την καθής σε όλα τα έξοδα της ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης διαδικασίας και της κατ' αναίρεση δίκης.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ) της 4ης Σεπτεμβρίου 2008, που εκδόθηκε στο πλαίσιο της υποθέσεως Lafili κατά Επιτροπής, F-22/07, με την οποία το ΔΔΔ ακύρωσε την απόφαση της 11ης Μαΐου 2006 του προϊσταμένου της διοικητικής μονάδας A 6 «Διάρθρωση της σταδιοδρομίας, αξιολόγηση και προαγωγή» της Γενικής Διευθύνσεως «Προσωπικό και διοίκηση» της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθόσον η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση απορρίπτει τους λόγους του προσφεύγοντος που στηρίζονται σε παράβαση των άρθρων 44 και 46 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ) και του άρθρου 7 του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ, καθώς και σε παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
 Προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προέβαλε ένα μόνον λόγο

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 15.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/20
 Αναίρεση που άσκησε στις 9 Απριλίου 2013 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 29 Ιανουαρίου 2013, στην υπόθεση T-496/10, Bank Mellat κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-176/13 P)
 2013/C 171/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείον: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: S. Boelaert και M. Bishop)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Bank Mellat, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα), της 29ης Ιανουαρίου 2013, επί της υποθέσεως Τ-496/1·
 —
 να αποφανθεί οριστικώς επί της υποθέσεως, απορρίπτοντας την προσφυγή που είχε ασκήσει η Bank Mellat κατά των επίμαχων μέτρων·
 —
 να καταδικάσει την Bank Mellat στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Συμβούλιο σε αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η απόφαση την οποία εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις 29 Ιανουαρίου 2013, επί της υποθέσεως T-496/10, Bank Mellat κατά Συμβουλίου, ενέχει πλάνη περί το δίκαιο ως προς τα ακόλουθα σημεία:
 1)
 Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, ως προς το παραδεκτό της προσφυγής, ότι η Bank Mellat είχε το δικαίωμα να επικαλεσθεί την προστασία και τις εγγυήσεις περί θεμελιωδών δικαιωμάτων ανεξαρτήτως αν αποτελεί φορέα του ιρανικού Δημοσίου·
 2)
 Κακώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο ότι ορισμένοι από τους λόγους για την επιβολή περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Bank Mellat δεν ήταν επαρκώς ακριβείς·
 3)
 Το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε πεπλανημένη εφαρμογή της νομολογίας περί κοινοποιήσεως των στοιχείων που περιλαμβάνονται στον φάκελλο τον οποίο είχε στη διάθεσή του το Συμβούλιο·
 4)
 Κακώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο ότι οι λόγοι για την επιβολή περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Bank Mellat δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις που προβλέπουν σχετικώς τα εφαρμοστέα νομοθετήματα και δεν ήταν εμπεριστατωμένοι, καθόσον:
 —
 παρέλειψε να λάβει δεόντως υπόψη στοιχείο του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών περί του αν η Bank Mellat διευκόλυνε συναλλαγές των ιρανικών φορέων που συμμετέχουν στο πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, πυραύλων και άμυνας·
 —
 παρέλειψε να λάβει δεόντως υπόψη το ότι τα στοιχεία περί υποστηρίξεως της Bank Mellat στις πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν προέρχονται από εμπιστευτικές πηγές·
 —
 έκρινε πεπλανημένα ότι η παραδοχή της Bank Mellat περί του ότι παρείχε τραπεζικές υπηρεσίες σε φορέα που εμπλέκεται στις δραστηριότητες του Ιράν για τη διάδοση πυρηνικών όπλων, πριν αυτός κατονομασθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν αρκούσε προς δικαιολόγηση της επιβολής περιοριστικών μέτρων κατά της Bank Mellat.


text:
8.4.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 102/19
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 16ης ∆εκεμβρι ́ου 1999
 της 17ης Φεβρουαρι ́ου 2000
 στην υπο ́θεση Τ-158/96, Acciairie di Bolzano SpA κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) στην υπο ́θεση Τ-183/97, Carla Micheli κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς
 των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 («Συνθη ́κη ΕΚΑΧ — Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Κρατικε ́ς
 ενισχυ ́σεις — Απο ́φαση διαπιστω ́ νουσα το ασυ ́μβατο
 ενισχυ ́σεων και διατα ́σσουσα την επιστροφη ́ τους — Μη («Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Κοινοτικη ́ πολιτικη
 ́ σχετικα ́ με
 γνωστοποιηθει ́σες ενισχυ ́σεις — Ισχυ ́ον κω ́ δικας την ́ερευνα και την τεχνολογικη ́πτυξη — Προ ́γραμμα
 ́ ανα
 ενισχυ ́σεων στη βιομηχανι ́α σιδη ́ρου και χα ́ λυβα — MAST ΙΙΙ — Απο ́φαση περι ́ καταρτι ́σεως του καταλο ́γου
 ∆ικαιω ́ ματα α ́μυνας — ∆ικαιολογημε ́νη εμπιστοσυ ́νη — των δυναμε ́νων να τυ ́χουν κοινοτικη ́ς συνδρομη ́ς προτα ́-
 Ισχυ ́οντα επιτο ́κια — Αιτιολογι ́α») σεων δρα ́ σεων — Αποκλεισμο ́ς προτα ́σεως κοινοτικη ́ς
 χρηματοδοτη ́σεως — 'Εννομο συμφε ́ρον για την α ́ σκηση
 προσφυγη ́ς — Κατα ́ ργηση της δι ́κης»)
 (2000/C 102/37)
 (2000/C 102/38)
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 Στην υπο ́θεση Τ-158/96, Acciairie di Bolzano SpA, με ́εδρα το (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 Bolzano (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́μενη, αρχικω ́ς, απο ́ τους Giulio
 Macrı̀, Bruno Nascimbene, δικηγο ́ρους Μιλα ́νου, και Massimo
 Condinanzi, δικηγο ́ρο Biella, και, στη συνε ́χεια, απο ́ τον
 Nascimbene, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο Στην υπο ́θεση Τ-183/97, Carla Micheli, Andrea Peirano, Carlo
 Nike Bianchi και Marinella Abbate, εκπροσωπου ́μενοι απο ́ τους
 Franco Colussi, 36, rue de Wiltz, υποστηριζο ́μενη απο ́ την Falck
 SpA, με ́εδρα το Μιλα ́νο (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́μενη, αρχικω ́ς, απο ́ Wilma Viscardini Donà, Mariano Paolin και Simonetta Donà,
 τους Giulio Macrı̀ και Franco Colussi, δικηγο ́ρους Μιλα ́νου, και, δικηγο ́ρους Πα ́δουας, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον
 δικηγο ́ρο Ernest Arendt, 39, rue Mathias Hardt, κατα ́ Επιτροπη ́ς
 στη συνε ́χεια, απο ́ τον Macrı̀ και τον Massimo Condinanzi,
 δικηγο ́ρο Biella, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, (εκπρο ́σωποι: Eugenio de March και
 Franco Colussi, 36, rue de Wiltz και την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α Alberto Dal Ferro), με αντικει ́μενο αι ́τημα ακυρω ́σεως της
 αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς περι ́ καταρτι ́σεως του καταλο ́γου των
 (εκπρο ́σωποι: Umberto Colesanti και Aiello Giacomo, κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Enrico δυναμε ́νων να τυ ́χουν κοινοτικη ́ς συνδρομη ́ς προτα ́σεων δρα ́σεων,
 Traversa, Paul Nemitz, Enrico Altieri, και, κατα ́ την επ' ακροατη- στο πλαι ́σιο του ειδικου ́ προγρα ́μματος ́ερευνας,


text:
τεχνολογικη ́ς
 αναπτυ ́ξεως και επιδει ́ξεως στον τομε ́α των θαλασσι ́ων επιστημω ́ν
 ρι ́ου συζη ́τηση, Tito Ballarino), με αντικει ́μενο αι ́τημα ακυρω ́σεως
 της αποφα ́σεως 96/617/ΕΚΑΧ της Επιτροπη ́ς, της 17ης Ιουλι ́ου και τεχνολογιω ́ν (1994-1998), στο με ́τρο που απο ́ τον κατα ́λογο
 αυτο ́ αποκλει ́εται η προ ́ταση Posible, συντονισμε ́νη απο ́ τη
 1996, σχετικα ́ με ορισμε ́νες ενισχυ ́σεις που χορηγη ́θηκαν απο ́ την
 Micheli, απο ́φαση που κοινοποιη ́θηκε με το απο ́ 26ης Μαρτι ́ου
 αυτο ́νομη περιφε ́ρεια του Μπολτζα ́νο προς ο ́φελος της επιχει ́ρησης
 Acciaierie di Bolzano (EE L 274, σ. 30), το Πρωτοδικει ́ο (πε ́μπτο 1997 ́εγγραφο των υπηρεσιω ́ν της Επιτροπη ́ς, το οποι ́ο
 παρελη ́φθη, με τηλεομοιοτυπι ́α, στις 17 Απριλι ́ου 1997 και
 πενταμελε ́ς τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους J. D. Cooke, Προ ́εδρο,
 ταχυδρομικω ́ς, στις 20 Μαι ̈́ου 1997, το Πρωτοδικει ́ο (τε ́ταρτο
 R. Garcı́a-Valdecasas, την P. Lindh καθω ́ς και τους J. Pirrung και
 Μ. Βηλαρα ́, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: J. Palacio González, υπα ́λλη- τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τον R. M. Moura Ramos, Προ ́εδρο,
 V. Tiili και τον P. Mengozzi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: J. Palacio
 λος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 16 ∆εκεμβρι ́ου 1999 απο ́φαση με
 González, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε, στις 17 Φεβρουαρι ́ου
 το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 2000, απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Απορρι ́πτει τη προσφυγη ́.
 1) Καταργει ́ται η δι ́κη ως προς την υπο ́ κρι ́ση προσφυγη ́.
 2) Η προσφευ ́γουσα φε ́ρει τα δικαστικα ́ της ́εξοδα καθω ́ ς και
 αυτα ́ της Επιτροπη ́ς.
 2) Κα ́θε δια ́δικος φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 3) 'Εκαστος των παρεμβαινο ́ντων φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 (1) EE C 271 της 6.9.97.
 (1) EE C 54 της 22.2.1997.


text:
 28.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 25/18
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 24ης Νοεμβρίου 2011 [αιτήσεις του Tribunal Supremo (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) (C-468/10), Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) (C-469/10) κατά Administración del Estado
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-468/10 και C-469/10) (1)
 (Επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα - Οδηγία 95/46/ΕΚ - Άρθρο 7, στοιχείο στ' - Άμεσο αποτέλεσμα)
 (2012/C 25/30)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Supremo
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) (C-468/10), Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) (C-469/10)
 κατά
 Administración del Estado
 Αντικείμενο
 Αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal Supremo — Ερμηνεία του άρθρου 7, στοιχείο στ', της οδηγίας 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (EE L 281, σ. 31) — Επεξεργασία δεδομένων από τους συναφώς υπευθύνους και ανακοίνωση στους αποδέκτες για την επίτευξη του εκάστοτε δικαιολογημένου συμφέροντός τους — Πρόσθετες απαιτήσεις — Άμεσο αποτέλεσμα διατάξεων οδηγίας
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 7, στοιχείο στ', της οδηγίας 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική νομοθεσία η οποία, ελλείψει της συγκαταθέσεως του ενδιαφερομένου προσώπου και για να επιτραπεί η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα η οποία είναι απαραίτητη για την επίτευξη του εννόμου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος της επεξεργασίας αυτής ή ο τρίτος ή οι τρίτοι στους οποίους ανακοινώνονται τα δεδομένα αυτά, απαιτεί, εκτός του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών του τελευταίου, τα εν λόγω δεδομένα να περιλαμβάνονται σε προσβάσιμες στο κοινό πηγές, αποκλείοντας έτσι κατηγορηματικώς και γενικώς οποιαδήποτε επεξεργασία δεδομένων που δεν περιλαμβάνονται σε αυτές τις πηγές.
 2)
 Το άρθρο 7, στοιχείο στ', της οδηγίας 95/46 έχει άμεσο αποτέλεσμα.
 (1) ΕΕ C 346 της 18.12.2010.


text:
 15.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/21
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 2014 [αίτηση του Curtea de Apel Bucureşti (Ρουμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — SC BCR Leasing IFN SA κατά Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor
 (Υπόθεση C-438/13) (1)
 ((ΦΠΑ - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Άρθρα 16 και 18 - Χρηματοδοτική μίσθωση - Αγαθά που αποτελούν αντικείμενο συμβάσεως χρηματοδοτικής μισθώσεως - Μη απόδοση των εν λόγω αγαθών στην εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως μετά τη λύση της συμβάσεως - Ελλείποντα αγαθά))
 2014/C 315/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Curtea de Apel Bucureşti
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 SC BCR Leasing IFN SA
 κατά
 Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 16 και 18 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, έχουν την έννοια ότι η αδυναμία μιας εταιρίας χρηματοδοτικής μισθώσεως να ανακτήσει από τον μισθωτή/χρήστη τα αγαθά που αποτελούν αντικείμενο συμβάσεως χρηματοδοτικής μισθώσεως κατόπιν λύσεως της συμβάσεως αυτής από υπαιτιότητα του μισθωτή/χρήστη, παρά τις ενέργειες στις οποίες προέβη η εν λόγω εταιρία προκειμένου να της αποδοθούν τα εν λόγω αγαθά και παρά την εκ μέρους της μη είσπραξη οποιασδήποτε αντιπαροχής μετά τη λύση της επίμαχης συμβάσεως, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με παράδοση αγαθών εξ επαχθούς αιτίας κατά την έννοια των εν λόγω άρθρων.
 (1) ΕΕ C 325 της 9.11.2013.


text:
6.4.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 84/51
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- — να καταδικα ́σει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 βαλε το Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg με δια ́-
 ταξη της 16ης Ιανουαρι ́ου 2002 στην υπο ́θεση Roman
 Moser κατα ́ Bürgermeister der Landeshauptstadt
 Salzburg, Grundverkehrsbeauftragter des Landes
 Salzburg Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 (Υπο ́θεση C-15/02)
 Η Επιτροπη ́ υποστηρι ́ζει ο ́τι η οδηγι ́α 98/59 ́εχει εφαρμογη ́ επι ́
 των ομαδικω ́ν απολυ ́σεων στις οποι ́ες προβαι ́νει οποιοσδη ́ποτε
 (2002/C 84/89) «εργοδο ́της», ανεξα ́ρτητα απο ́ το αν προ ́κειται για φυσικο ́ η ́ νομικο ́
 προ ́σωπο που χωρει ́ στη συ ́ναψη εργασιακη ́ς σχε ́σεως, ́εστω και αν
 δεν επιδιω ́κεται συναφω ́ς κερδοσκοπικο ́ς σκοπο ́ς. Ως εκ του ́του,
 Με δια ́ταξη της 16ης Ιανουαρι ́ου 2002, η οποι ́α περιη ́λθε στη παρι ́σταται ασυμβι ́βαστη με την ως α ́νω οδηγι ́α η ιταλικη ́ κανο-
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις νιστικη ́ ρυ ́θμιση περι ́ μεταφορα ́ς της, και συγκεκριμε ́να ο νο ́μος
 22 Ιανουαρι ́ου 2002, το Unabhängiger Verwaltungssenat 223/91, ο οποι ́ος περιορι ́ζει την εφαρμογη ́ των εγγυη ́σεων
 Salzburg στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς μεταξυ ́ Roman Moser και υπε ́ρ των εργαζομε ́νων μο ́νο στην περι ́πτωση των «επιχειρη ́σεων»,
 Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg, Grundverkehrs- αποκλει ́οντας αδικαιολογη ́τως ο ́λους τους εργοδο ́τες που δεν
 beauftragter des Landes Salzburg, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, επιδιω ́κουν, στα πλαι ́σια των δραστηριοτη ́των τους, κερδοσκοπι-
 ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως κου ́ς σκοπου ́ς.
 επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος:
 (1) ΕΕ L 225 της 12.8.98, σ. 16.
 'Εχουν οι διατα ́ξεις των α ́ρθρων 56 επ. της Συνθη ́κης ΕΚ την ́εννοια
 ο ́τι απαγορευ ́ουν την εφαρμογη ́ των α ́ρθρων 12, 36 και 43 του
 Salzburger Grundverkehrsgesetz (νο ́μου του Salzburg περι ́
 μεταβιβα ́σεως ακινη ́των) του 1997, ο ́πως τροποποιη ́θηκε με τον
 νο ́μο LGBl 44/1999, που προβλε ́πουν ο ́τι η αγορα ́ οικοδομη ́σιμου
 η ́ οικοδομημε ́νου ακινη ́του εντο ́ς του ομο ́σπονδου κρα ́τους του
 Salzburg υπο ́κειται σε μια διαδικασι ́α υποβολη ́ς δηλω ́σεως και
 χορηγη ́σεως α ́δειας, πρα ́γμα που σημαι ́νει ο ́τι προσβα ́λλεται εν
 προκειμε ́νω μια θεμελιω ́δης ελευθερι ́α του υποψη ́φιου αγοραστη ́,
 την οποι ́α εγγυα ́ται η νομοθεσι ́α της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως; Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας που ασκη ́θηκε στις 6 Φεβρου-
 αρι ́ου 2002
 (Υπο ́θεση C-33/02)
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́ (2002/C 84/91)
 της Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας,


text:
ασκηθει ́σα στις 5 Φεβρουαρι ́ου
 2002
 (Υπο ́θεση C-32/02)
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 τον Josef Christian Schieferer, με ́λος της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας της,
 (2002/C 84/90) με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον Luis Escobar Guerrero,
 επι ́σης με ́λος της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας της, Centre Wagner C 254,
 Kirchberg, α ́σκησε στις 6 Φεβρουαρι ́ου 2002 ενω ́πιον του
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́ ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της
 τον Αntonio Aresu, α ́σκησε στις 5 Φεβρουαρι ́ου 2002 ενω ́πιον ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας.
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της
 Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο να αποφανθει ́ ο ́τι:
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 — η Αυστριακη ́ ∆ημοκρατι ́α,
 — να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη θεσπι ́ζοντας τις
 αφορω ́σες τους εργοδο ́τες που δεν επιδιω ́κουν, στα πλαι ́σια 1. μεταφε ́ροντας εσφαλμε ́νως με το α ́ρθρο 3, σημει ́α 3.2,
 της ασκη ́σεως των δραστηριοτη ́των τους, κερδοσκοπικου ́ς 3.3 της κανονιστικη ́ς πρα ́ξεως BMwA τη ρυ ́θμιση του
 σκοπου ́ς διατα ́ξεις παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ α ́ρθρου 3, παρα ́γραφος 3, της οδηγι ́ας το οποι ́ο
 την οδηγι ́α 98/59/ΕΚ (1) του Συμβουλι ́ου, της 20η ́ς Ιουλι ́ου αφορα ́ το ποσοστο ́ 40 % «της συνολικη ́ς εκλυο ́μενης
 1998, για την προσε ́γγιση των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν θερμο ́τητας στον σταθμο ́ ανα ́ πα ́σα στιγμη ́ λειτουργι ́ας»
 μελω ́ν σε θε ́ματα ομαδικω ́ν απολυ ́σεων στο πλαι ́σιο συναποτεφρω ́σεως,


text:
 25.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/53
 Προσφυγή της 2ας Ιουλίου 2014 – Fami-Cuatro de Inversiones κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-501/14)
 2014/C 282/70
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Fami-Cuatro de Inversiones, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: J. De Juan Casadevall, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
 —
 επικουρικώς, και σε περίπτωση που θεωρηθεί το SEAF παράνομη κρατική ενίσχυση, να διαταχθεί η ανάκτηση μόνο έως την ημερομηνία δημοσιεύσεως στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης της αποφάσεως περί κινήσεως της επίσημης διαδικασίας, ήτοι έως την 21η Σεπτεμβρίου 2011, και
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα είναι τα ίδια με αυτά που προβλήθηκαν στην υπόθεση T-500/14, Derivados del Flúor κατά Επιτροπής.


text:
 14.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 27ης Φεβρουαρίου 2014 — Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκού Βιομηχανικού Ινστιτούτου Συνδετήρων AISBL (EIFI)
 (Υπόθεση C-601/12 P) (1)
 ([Αναίρεση - Ντάμπινγκ - Κανονισμός (ΕΚ) 384/96 - Άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ', δεύτερο εδάφιο - Εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα κινεζικής προελεύσεως - Καθεστώς επιχειρήσεως ασκούσας τις δραστηριότητές της σε οικονομία αγοράς - Υπέρβαση της προθεσμίας για την έκδοση της σχετικής με το καθεστώς αυτό αποφάσεως - Αποτέλεσμα])
 2014/C 112/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (εκπρόσωποι: F. Graafsma και J. Cornelis, δικηγόροι)
 Λοιποί διάδικοι στη διαδικασία: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: J.-P. Hix και S. Boelaert, επικουρούμενοι από G. Berrisch, δικηγόρο), Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. França και T. Maxian Rusche), Ευρωπαϊκό Βιομηχανικό Ινστιτούτο Συνδετήρων AISBL (EIFI) (εκπρόσωπος: J. Bourgeois, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Αναίρεση κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 10ης Οκτωβρίου 2012, T-150/09, Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd κατά Συμβουλίου, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή για την εν μέρει ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 91/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Ιανουαρίου 2009, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ L 29, σ. 1)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Βιομηχανικό Ινστιτούτο Συνδετήρων AISBL (EIFI) φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 71 της 9.3.2013.


text:
C 72/20 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 7.3.98
 Pqorutcgä sgy esaiqeiäay Autotrasporti Silvano Zottich jasó sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó Episqopgäy
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.
 rsiy 19 Dejelbqiäot 1997
 (Tpoäherg T-605/97) G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 (98/C 72/45)
 Ç xy jtäqio aiäsgla, ma ajtqxärei sgm apoäuarg C (97) 2735
 (Ckxärra diadijariä ay: g isakijgä) sekijoä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, sgy
 30gäy Iotkiäot 1997,
 G esaiqeiäa Autotrasporti Silvano Zottich, ejpqorxpotälemg Ç epijotqijxäy, ma ajtqxärei sgm iädia apoäuarg rso leäsqo
 apoä soty Marcello Clarich jai Alessandro Giadrossi, dijgcoä- pot epibókkei (óqhqo 5) rsgm Isakiäa sgm tpovqeäxrg
 qoty Ukxqemsiäay jai Seqceärsgy, le soäpo epidoärexm so dijg- amafgsgärexy sxm voqgcgheirxäm emirvtärexm (apoä 1gy
 coqijoä cqaueiäo sot seketsaiäot rsgm Seqceärsg, via XXX otto- Iotkiäot 1990) emsoäjxy apoä sgy gleqolgmiäay jasabokgäy
 bre, 17, órjgre rsiy 19 Dejelbqiäot 1997, emxäpiom sot soty,
 Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä
 jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.
 Ç re jóhe peqiäpsxrg, ma jasadijórei sgm Episqopgä sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsa dijarsijó eänoda.
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 Koäcoi ajtqxärexy jai jtäqia epiveiqgälasa
 Ç xy jtäqio aiäsgla, ma ajtqxärei sgm apoäuarg C (97) 2735
 sekijoä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, sgy
 30gäy Iotkiäot 1997, Oi koäcoi ajtqxärexy jai sa jtäqia epiveiqgälasa eiämai paqe-
 lueqgä le ejeiäma pot pqoebkgähgram rsgm tpoäherg S-288/97,
 Peqiueäqeia Friuli-Venezia Giulia jasó Episqopgäy (1).
 Ç epijotqijxäy, ma ajtqxärei sgm iädia apoäuarg rso leäsqo
 pot epibókkei (óqhqo 5) rsgm Isakiäa sgm tpovqeäxrg (1) EE C 7 sgy 10.1.1998, r. 25.
 amafgsgärexy sxm voqgcgheirxäm emirvtärexm (apoä 1gy
 Iotkiäot 1990) emsoäjxy apoä sgy gleqolgmiäay jasabokgäy
 soty,
 Ç re jóhe peqiäpsxrg, ma jasadijórei sgm Episqopgä sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsa dijarsijó eänoda. Pqorutcgä sgy esaiqeiäay Pauletic Antonio, tpojasarsgäla-
 soy sgy Pauletic Igor, jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm
 Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 19 Dejelbqiäot 1997
 Koäcoi ajtqxärexy jai jtäqia epiveiqgälasa
 (Tpoäherg T-607/97)
 Oi koäcoi ajtqxärexy jai sa jtäqia epiveiqgälasa eiämai paqe- (98/C 72/47)
 lueqgä le ejeiäma pot pqoebkgähgram rsgm tpoäherg S-288/97,
 Peqiueäqeia Friuli-Venezia Giulia jasó Episqopgäy (1). (Ckxärra diadijariäay: g isakijgä)
 (1) EE C 7 sgy 10.1.1998, r. 25. G esaiqeiäa Pauletic Antonio, tpojasórsgla sgy Pauletic
 Igor, ejpqorxpotälemg apoä soty Marcello Clarich jai Ales-
 sandro Giadrossi, dijgcoäqoty Ukxqemsiäay jai Seqceärsgy, le
 soäpo epidoärexm so dijgcoqijoä cqaueiäo sot seketsaiäot rsgm
 Seqceärsg, via XXX ottobre, 17, órjgre rsiy 19 Dejelbqiäot
 1997, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 Pqorutcgä sgy esaiqeiäay Zootrans snc jasó Episqopgäy sxm mosgäsxm, pqorutcgä jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 19 Dejelbqiäot mosgäsxm.
 1997
 (Tpoäherg T-606/97) G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 (98/C 72/46)
 Ç xy jtäqio aiäsgla, ma ajtqxärei sgm apoäuarg C (97) 2735
 sekijoä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, sgy
 (Ckxärra diadijariä ay: g isakijgä) 30gäy Iotkiäot 1997,
 G esaiqeiäa Zootrans snc, ejpqorxpotälemg apoä soty Mar- Ç epijotqijxäy, ma ajtqxärei sgm iädia apoäuarg rso leäsqo
 cello Clarich jai Alessandro Giadrossi, dijgcoäqoty Ukxqem- pot epibókkei (óqhqo 5) rsgm Isakiäa sgm tpovqeäxrg
 siäay jai Seqceärsgy, le soäpo epidoärexm so dijgcoqijoä amafgsgärexy sxm voqgcgheirxäm emirvtärexm (apoä 1gy
 cqaueiäo sot seketsaiäot rsgm Seqceärsg, via XXX ottobre,


text:
 31.7.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/43
 Προσφυγή της 21ης Μαΐου 2010 — Merlin κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ — Dusyma (Παιχνίδια)
 (Υπόθεση T-231/10)
 ()
 2010/C 209/66
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Merlin Handelsgesellschaft mbH (Forchtenberg, Γερμανία), Rolf Krämer (Forchtenberg), BLS Basteln, Lernen, Spielen GmbH (Forchtenberg), Andreas Hohl (Künzelsau, Γερμανία) (εκπρόσωπος: R. Kramer, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Dusyma Kindergartenbedarf GmbH (Schondorf, Γερμανία)
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 17 Μαρτίου 2010 απόφαση του τρίτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) όσον αφορά την υπόθεση R 879/2009-3 και να κηρύξει την ακυρότητα του κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος 526801-0011·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει την απόφαση του τρίτου τμήματος προσφυγών και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του τμήματος προσφυγών·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται να κηρυχθεί η ακυρότητα: κοινοτικό υπόδειγμα ή σχέδιο αριθ. 526 801-0011 για τα προϊόντα «Παιχνίδια (συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών παιγνιδιών)»
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Dusyma Kindergartenbedarf GmbH
 Αιτούντες την κήρυξη της ακυρότητας του κοινοτικού σήματος: οι προσφεύγοντες
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: απόρριψη της αιτήσεως περί κηρύξεως ακυρότητας
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: παράβαση του άρθρου 3 του κανονισμού 6/2002 (1) του Συμβουλίου για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα, καθότι το τμήμα προσφυγών ερμήνευσε εσφαλμένα τους ορισμούς του εν λόγω άρθρου και δεν έλαβε υπόψη ότι το κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα μπορεί να συνίσταται στην εικόνα την οποία παρουσιάζει μέρος του προϊόντος.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (ΕΕ L 3 της 5.1.2002, σ. 1-24).


text:
 25.10.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 272/11
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Landesgericht Feldkirch στις 28 Ιουλίου 2008 — Vorarlberger Gebietskrankenkasse κατά WGV-Schäbische Allgemeine Versicherung AG
 (Υπόθεση C-347/08)
 (2008/C 272/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landesgericht Feldkirch
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγον: Vorarlberger Gebietskrankenkasse
 Εναγομένη: WGV-Schäbische Allgemeine Versicherung AG
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1.
 Έχει η παραπομπή του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2002, για τη διεθνή δικαιοδοσία (1), την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στο άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού αυτού την έννοια ότι φορέας κοινωνικής ασφαλίσεως στον οποίο περιήλθαν εκ του νόμου οι αξιώσεις του αμέσως ζημιωθέντος [άρθρο 332 του νόμου πλαισίου περί ασφαλίσεων (ASVG)] δύναται να ασκήσει αγωγή ευθέως στρεφόμενη κατά του ασφαλιστή ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου στον οποίο ο φορέας αυτός έχει την έδρα του, εντός κράτους μέλους, εφόσον επιτρέπεται η άσκηση μιας τέτοιας αγωγής και ο ασφαλιστής έχει την κατοικία του εντός του εδάφους κράτους μέλους;
 2.
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Συντρέχει η διεθνής αυτή δικαιοδοσία και στην περίπτωση κατά την οποία ο αμέσως ζημιωθείς δεν έχει, κατά τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής, την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή του στο κράτος μέλος στο οποίο έχει την έδρα του ο φορέας κοινωνικής ασφαλίσεως;
 (1) ΕΕ L 12, σ. 1.


text:
 6.6.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/10
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bezirksgericht Ried i.I. (Αυστρία) στις 30 Μαρτίου 2009 — Ποινική διαδικασία κατά των Antonio Formato, Lenka Rohackova, Torsten Kuntz, Gardel Jong Aten, Hubert Kanatschnig, Jarmila Szabova, Zdenka Powerova, Nousia Nettuno
 (Υπόθεση C-116/09)
 2009/C 129/16
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bezirksgericht Ried i.I.
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Antonio Formato, Lenka Rohackova, Torsten Kuntz, Gardel Jong Aten, Hubert Kanatschnig, Jarmila Szabova, Zdenka Powerova, Nousia Nettuno
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 43 ΕΚ (της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως ίσχυε στις 2 Οκτωβρίου 1997 και όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά με τη Συνθήκη για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της 25ης Απριλίου 2005 (1)) την έννοια ότι αντιβαίνει στο άρθρο αυτό η διάταξη κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι την εκμετάλλευση τυχερών παιχνιδιών σε καζίνα μπορούν να έχουν μόνο εταιρίες που έχουν την εταιρική μορφή ανώνυμης εταιρίας με έδρα στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, δηλαδή η διάταξη η οποία επιβάλλει την ίδρυση ή αγορά τέτοιας κεφαλαιουχικής εταιρίας εντός του κράτους μέλους αυτού;
 2)
 Έχουν τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ την έννοια ότι αντιβαίνει στα άρθρα αυτά το κρατικό μονοπώλιο για ορισμένα τυχερά παιχνίδια, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια στα καζίνα, εφόσον στο οικείο κράτος μέλος δεν υπάρχει γενικά καμία συνεπής και συστηματική πολιτική για τον περιορισμό των τυχερών παιχνιδιών, αφού οι διοργανωτές τέτοιων παιχνιδιών που είναι κάτοχοι κρατικής άδειας απευθύνουν παροτρύνσεις για συμμετοχή σε τυχερά παιχνίδια –π.χ. σε κρατικά στοιχήματα σχετικά με αθλητικές εκδηλώσεις και σε κρατικές λαχειοφόρους αγορές– και προβαίνουν στη σχετική διαφήμιση (στην τηλεόραση, σε εφημερίδες και περιοδικά), η οποία μάλιστα φτάνει στο σημείο να προσφέρει λίγο πριν την κλήρωση τη δυνατότητα εξαργύρωσης του δελτίου («TOI TOI TOI — Glaub’ ans Glück» [«Χτύπα ξύλο — Πίστεψε στην τύχη»);
 3)
 Έχουν τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ την έννοια ότι αντιβαίνει στα άρθρα αυτά η διάταξη που προβλέπει ότι όλες οι άδειες διοργάνωσης και εκμετάλλευσης τυχερών παιχνιδιών και καζίνων χορηγούνται για περίοδο 15 ετών βάσει ρύθμισης που έχει αποκλείσει από τη διαδικασία χορήγησης των αδειών τους κοινοτικούς υποψηφίους (που δεν έχουν την ιθαγένεια του οικείου κράτους μέλους);
 (1) ΕΕ L 157, σ. 11.


text:
Αριθ . C 333/8 lEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 9 . 12 . 95
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 υπέβαλε το Saarlàndisches Oberlandesgericht με διάταξη της
 6ης Οκτωβρίου 1995 στην υπόθεση των συζύγων Charles Το άρθρο 189 της συνθήκης ΕΚ , σύμφωνα με το οποίο οι
 Hayes και Jeanette Karen Hayes, που παρίστανται ως αστική οδηγίες δεσμεύουν τα κράτη μέλη όσον αφορά το επιδιωκό
 εταιρεία αγγλικού δικαίου, κατά της εταιρείας Kronenber μενο αποτέλεσμα , συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών
 ger GmbH, υπό εκκαθάριση, εκπροσωπούμενης από τον μελών να τηρούν την προθεσμία που προβλέπουν οι οδηγίες
 εκκαθαριστή Klaus D. Wein για τη μεταφορά τους στο εσωτερικό δίκαιο. H προθεσμία
 (Υπόθεση C-323/95) αυτή έληξε την 1η Ιανουαρίου 1993 χωρίς η Ιρλανδία να έχει
 θεσπίσει τις αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να συμμορφω
 ( 95/C 333/13 ) θεί προς την οδηγία που αναφέρεται στα αιτήματα της
 Επιτροπής.
 Με διάταξη της 6ης Οκτωβρίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 γραμματεία, του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') ΕΕ αριθ . L 268 της 24 . 9. 1991 , α. 41 .
 στις 16 Οκτωβρίου 1995 , το Saarlàndisches Oberlandesgeri
 cht , στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ των συζύγων Charles
 Hayes και Jeanette Karen Hayes , που παρίστανται ως αστική
 εταιρεία αγγλικού δικαίου , και της εταιρείας Kronenberger
 GmbH , υπό εκκαθάριση , εκπροσωπούμενης από τον εκκα
 θαριστή Klaus D. Wein , που εκκερεμεί ενώπιον του , ζητεί από Προσφυγή που άσκησε στις 16 Οκτωβρίου 1995 η Επιτροπή
 το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιρλανδίας
 του εξής ερωτήματος: (Υπόθεση C-325/95)
 Υφίστανται δυσμενή διάκριση λόγω ιθαγένειας, κατά παρά ( 95/C 333/ 15
 βαση του άρθρου 7 εδάφιο 1 της συνθήκης ΕΟΚ , βρετανοί
 υπήκοοι οι οποίοι έχουν εναγάγει ενώπιον γερμανικού πολι H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 τικού δικαστηρίου εταιρεία περιορισμένης ευθύνης μέ έδρα νη από την Carmel O'Reilly, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας,
 τη Γερμανία για την καταβολή του τιμήματος πωλήσεως σε με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de la
 σχέση με παράδοση εμπορεύματος και οι οποίοι δεν έχουν Cruz, Centre Wagner, άσκησε στις 16 Οκτωβρίου 1995
 κατοικία ούτε περιουσία στη Γερμανία, όταν το αρμόδιο ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 γερμανικό δικαστήριο κατόπιν αιτήσεως του εναγομένου , προσφυγή κατά της Ιρλανδίας.
 κατ' εφαρμογή του άρθρου 110 του γερμανικού Κώδικα
 Πολιτικής Δικονομίας (ZivilprozeBordnung, στο εξής: ΖΡΟ ), H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 τους υποχρεώνει σε εγγυοδοσία καλύπτουσα τα δικαστικά
 έξοδα ; 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θέσει
 σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και
 διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς
 την οδηγία 91 /67/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με τους
 όρους υγειονομικού ελέγχου που διέπουν τη διάθεση στην
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αγορά ζώων και προϊόντων υδατοκαλλιέργειας ('),
 κατά της Ιρλανδίας, η οποία ασκήθηκε στις 16 Οκτωβρίου
 1995
 την οδηγία 91 /492/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Ιουλίου
 (Υπόθεση C-324/95) 1991 περί καθορισμοί! των υγειονομικών κανόνων που
 (95/C 333/ 14) διέπουν την παραγωγή και τη διάθεση στην αγορά
 ζώντων διθύρων μαλακίων


text:
(2 ),
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε την οδηγία 91 /493/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 22ας Ιουλίου
 νη από την Carmel O'Reilly , μέλος της Νομικής Υπηρεσίας , 1991 περί καθορισμού των υγειονομικών κανόνων οι
 με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Goméz de la οποίοι διέπουν την παραγωγή και τη διάθεση στην αγορά
 Cruz, Centre Wagner, άσκησε στις 16 Οκτωβρίου ενώπιον του των αλιευτικών προϊόντων ( 3),
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά
 της Ιρλανδίας. την οδηγία 92/48/ΕΟΚ (4) του Συμβουλίου της 16ης
 Ιουνίου 1992 για τον καθορισμό των ελαχίστων κανόνων
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: υγιεινής που εφαρμόζονται σε ορισμένα αλιευτικά προϊ
 όντα που λαμβάνονται αε αλιευτικά σκάφη σύμφωνα με
 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θε το άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) σημείο i ) της
 σπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοι οδηγίας 91 /493/ΕΟΚ, παρέβη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις
 κητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την που υπέχει από τις οδηγίες αυτές.
 οδηγία 91 /495/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 27ης Νοεμβρίου
 1990 για τα υγειονομικά προβλήματα και τα προβλήματα 2. Να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
 υγειονομικού ελέγχου σχετικά με την παραγωγή και τη
 διάθεση στην αγορά του κρέατος κουνελιών και του
 κρέατος εκτρεφόμενων θηραμάτων ('), παρέβη τις υπο Νομικοί ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 χρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 Το άρθρο 189 της συνθήκης ΕΚ, κατά το οποίο η οδηγία
 2 . Να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα. δεσμεύει κάθε κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται όσον


text:
 15.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/50
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2008 — BYK κατά ΓΕΕΑ (Substance for Success)
 (Υπόθεση T-58/07) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος Substance for Success - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94)
 (2008/C 209/87)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: BYK-Chemie GmbH (Wesel, Γερμανία) (εκπρόσωποι: J. Kroher και E. Hettenkofer, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρόσωπος: G. Schneider)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 9ης Ιανουαρίου 2007 (Υπόθεση R 816/2006-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου Substance for Success ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την BYK-Chemie GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 95 της 28.4.2007.


text:
22.1.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 20/9
 — Οι λοιποι ́ ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ει ́ναι ανα ́λογα 'Αλλωστε, συ ́μφωνα με το περιεχο ́μενο και τον σκοπο ́ των
 προς αυτα ́ της υποθε ́σεως C-300/99 Ρ (1). επικαλουμε ́νων διατα ́ξεων δεν μπορει ́ να στερηθει ́ η προσφευ ́γουσα
 της αξιω ́σεως αποζημιω ́σεως. Στην περι ́πτωση παραλει ́ψεως εκδο ́-
 σεως αποφα ́σεως, ο αιτω ́ν ́εννομη προστασι ́α δεν γνωρι ́ζει τι
 (1) ΕΕ C 333 της 20.11.1999, σ. 12. πρα ́ττει η ́ τι δεν πρα ́ττει το αρμο ́διο για την απο ́φαση ο ́ργανο.
 Συναφω ́ς, ει ́ναι αποφασιστικη ́ς σημασι ́ας το γεγονο ́ς ο ́τι η σιωπη ́
 του οργα ́νου δεν μπορει ́ να ερμηνευθει ́ ως α ́ρνηση. Η σιωπη ́
 στερει ́ται νομικη ́ς αξι ́ας και δεν ́εχει σημασι ́α αφεαυτη ́ς ει ́τε απο ́
 δικαιοπρακτικη ́ α ́ποψη ει ́τε απο ́ α ́ποψη διοικητικου ́ δικαι ́ου. Η
 προσφυγη ́ κατα ́ παραλει ́ψεως ́εχει μο ́νον την ́εννοια ενο ́ς προ ́σθε-
 του ́ενδικου βοηθη ́ματος για τον αιτου ́ντα ́εννομη προστασι ́α, ο
 οποι ́ος ενδεχομε ́νως ενδιαφε ́ρεται για την ο ́σο το δυνατο ́ν ταχυ ́τερη
 επι ́λυση της διαφορα ́ς. Στην περι ́πτωση αυτη ́ δεν μπορει ́ ο ́μως ο
 Αι ́τηση αναιρε ́σεως της εταιρι ́ας Fratelli Murri S.p.A. που ζημιωθει ́ς να απωλε ́σει τη διακοπη ́ της παραγραφη ́ς. ∆εν εξαρτα ́ται
 ασκη ́θηκε στις 15 Οκτωβρι ́ου 1999 κατα ́ της διατα ́ξεως του απο ́ αυτο ́ν αν το οικει ́ο ο ́ργανο ενη ́ργησε ταχε ́ως η ́ ο ́χι.
 Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (πρω ́ το τμη ́μα)
 της 4ης Αυγου ́στου 1999 στην υπο ́θεση Τ-106/98, Fratelli
 Murri S.p.A. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) Μη δημοσιευθει ́σα ακο ́μη στη Συλλογη ́.
 (Υπο ́θεση C-399/99 P)
 (2000/C 20/17)
 Η εταιρι ́α Fratelli Murri S.p.A. α ́σκησε στις 15 Οκτωβρι ́ου 1999
 αναι ́ρεση ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των Προσφυγη ́ της Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 κατα ́ της διατα ́ξεως του πρω ́του τμη ́ματος του Πρωτοδικει ́ου των των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των της 4ης Αυγου ́στου 1999, στην υπο ́θεση 18 Οκτωβρι ́ου 1999
 Τ-106/98, Fratelli Murri S.p.A. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των. Εκπρο ́σωπος της αναιρεσει ́ουσας ει ́ναι ο Karl-Gustav
 von Lushka, δικηγο ́ρος Chieming. Αντι ́κλητος στο Λουξεμβου ́- (Υπο ́θεση C-400/99)
 ργο ει ́ναι ο δικηγο ́ρος Claude Medernach, 8-10, rue Mathias
 Hardt. (2000/C 20/18)
 Η αναιρεσει ́ουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον καθηγη ́τη
 Umberto Leanza, επικουρου ́μενο απο ́ τον Pier Giorgio Ferri,
 I. Να αναιρε


text:
́σει τη δια ́ταξη του Πρωτοδικει ́ου της 04.08.1999 avvocato dello Stato, με το ́πο επιδο ́σεων την πρεσβει ́α της Ιταλι ́ας
 στην υπο ́θεση Τ-106/98 (1) και να υποχρεω ́σει την ενα- στο Λουξεμβου ́ργο, rue Marie-Adélaïde 5, α ́σκησε στις
 γομε ́νη να καταβα ́λει στην ενα ́γουσα το ποσο ́ των 18 Οκτωβρι ́ου 1999 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 7 923 791,00 δολαρι ́ων Η.Π.Α. (USD) εντο ́κως προς 10 % Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 απο ́ 25.09.1991. Κοινοτη ́των.
 II. Να καταδικα ́σει την εναγομε ́νη στα δικαστικα ́ ́εξοδα. Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 — να ακυρω ́σει το ́εγγραφο της Επιτροπη ́ς της 6ης Αυγου ́στυ
 Λο ́γοι αναιρε ́σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα 1999 (1) ως προς το προσβαλλο ́μενο με ́ρος του,
 Παρα ́βαση του κοινοτικου ́ δικαι ́ου: Η αναιρεσει ́ουσα ισχυρι ́ζεται — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 ο ́τι το Πρωτοδικει ́ο ερμη ́νευσε εσφαλμε ́να το α ́ρθρο 175, δευ ́τερο
 εδα ́φιο, της Συνθη ́κης (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, α ́ρθρο 232
 ΕΚ) ως προς την ́εκταση εφαρμογη ́ς του. Στην περι ́πτωση της Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 προθεσμι ́ας του α ́ρθρου 175, δευ ́τερο εδα ́φιο, δεν προ ́κειται για
 αποσβεστικη ́ προθεσμι ́α σε σχε ́ση με την αξι ́ωση αποζημιω ́σεως.
 Το α ́ρθρο 43 του Οργανισμου ́ ΕΚ του ∆ικαστηρι ́ου προβλε ́πει την Οι λο ́γοι ακυρω ́σεως του εγγρα ́φου 6ης Αυγου ́στου 1999 ει ́ναι
 εφαρμογη ́ της προθεσμι ́ας του α ́ρθρου 175, δευ ́τερο εδα ́φιο, οι εξη ́ς:
 μο ́νον «κατα ́ περι ́πτωση». Το ́διο
 ι ισχυ ́ει για τη διατυ ́πωση του
 α ́ρθρου 175, δευ ́τερο εδα ́φιο, το οποι ́ο προβλε ́πει μο ́νον τη — παραβι ́αση της αρχη ́ς περι ́ ασφα ́λειας δικαι ́ου και των κανο ́νων
 δυνατο ́τητα, ο ́χι ο ́μως και την υποχρε ́ωση ασκη ́σεως προσφυγη ́ς περι ́ διαφα ́νειας σε σχε ́ση με τον κανονισμο ́ 659/99/ΕΚ (2),
 κατα ́ παραλει ́ψεως ( «(...) η προσφυγη ́ δυ ́ναται (...)» ). Επομε ́νως,
 δεν προκυ ́πτει ο ́τι αναφε ́ρεται στην απω ́λεια η ́ στην παραγραφη ́ — παραβι ́αση της αρχη ́ς της εκατε ́ρωθεν ακροα ́σεως, προσβολη ́
 αξιω ́σεως αποζημιω ́σεως λο ́γω μη τηρη ́σεως της προθεσμι ́ας προς των δικαιωμα ́των α ́μυνας και παρα ́βαση του α ́ρθρου 11.1 του
 α ́σκηση προσφυγη ́ς κατα ́ παραλει ́ψεως. κανονισμου ́ 659/99,


text:
 3.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 104/27
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Obersten Gerichtshof (Αυστρία) στις 19 Δεκεμβρίου 2016 — Peter Valach κ.λπ. κατά Waldviertler Sparkasse Bank AG κ.λπ.
 (Υπόθεση C-649/16)
 (2017/C 104/40)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγοντες και αναιρεσείοντες: Peter Valach, Alena Valachová, Europa SC ZV II a.s., Europa SC LV a.s., VAV Parking a.s., Europa SC BB a.s., Byty A s.r.o.
 Εναγόμενοι και αναιρεσίβλητοι: Waldviertler Sparkasse Bank AG, Československá obchodná banka a.s., Stadt Banská Bystrica
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, την έννοια ότι η αγωγή αποζημιώσεως λόγω αδικοπραξίας, την οποία έχουν ασκήσει, στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας, κάτοχοι εταιρικών μεριδίων αφερέγγυου οφειλέτη –όπως ο πρώτος και η δεύτερη των εναγομένων– και εταιρίες ειδικού σκοπού συνδεόμενες με επαγγελματική σχέση με τον αφερέγγυο οφειλέτη –όπως η τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη ενάγουσα– κατά μελών μιας επιτροπής πιστωτών, που φέρονται να επέδειξαν παράνομη συμπεριφορά σε ψηφοφορία σχετική με πρόγραμμα εξυγιάνσεως, αφορά την πτώχευση υπό την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ανωτέρω κανονισμού και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του;
 (1) EE L 351, σ. 1.


text:
 10.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/32
 Προσφυγή της 5ης Ιανουαρίου 2007 — Βέλγιο κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-5/07)
 (2007/C 56/63)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο του Βελγίου (εκπρόσωποι: L. Van den Broeck και οι J.-P. Buyle και C. Steyaert, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Οκτωβρίου 2006, καθόσον η Επιτροπή έκρινε με την εν λόγω απόφαση ότι οι «παλαιές απαιτήσεις ΕΚΤ», τις οποίες το Βασίλειο του Βελγίου εξόφλησε οικειοθελώς, αλλά με επιφύλαξη παντός δικαιώματός του, στις 21 Δεκεμβρίου 2004, δεν έχουν παραγραφεί·
 —
 κατόπιν τούτου, να αποφανθεί ότι οι απαιτήσεις αυτές είχαν παραγραφεί, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 2988/95/ΕΚ και, συνεπώς, να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να επιστρέψει στο Βασίλειο του Βελγίου το ποσό των 631 177,60 ευρώ, με τόκους υπερημερίας από 21ης Δεκεμβρίου 2004, υπολογιζόμενους βάσει του επιτοκίου αναφοράς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένου κατά τρεισήμισι ποσοστιαίες μονάδες·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Οκτωβρίου 2006, καθόσον η Επιτροπή έκρινε με την εν λόγω απόφαση ότι η μη εξόφληση των επίμαχων παλαιών οφειλών ΕΚΤ συνεπαγόταν την υποχρέωση καταβολής τόκων και, ως εκ τούτου, να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να επιστρέψει στο προσφεύγον τους καταβληθέντες τόκους επί των επίδικων απαιτήσεων, ήτοι το ποσό των 377 724,90 ευρώ, με τόκους υπερημερίας από 21ης Δεκεμβρίου 2004, υπολογιζόμενους βάσει του επιτοκίου αναφοράς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένου κατά τρεισήμισι ποσοστιαίες μονάδες·
 —
 έτι επικουρικότερον, να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Οκτωβρίου 2006, ως προς το μέρος της που αφορά το επιτόκιο των τόκων των οποίων ζητήθηκε η καταβολή. Κατόπιν τούτου, να κρίνει ότι το επιτόκιο αυτό κυμαινόταν ανάλογα με το δημοσιευόμενο στην Επίσημη Εφημερίδα επιτόκιο που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εφαρμόζει στις κύριές της πράξεις αναχρηματοδοτήσεως και, κατά συνέπεια, να υποχρεώσει την Επιτροπή να επιστρέψει στο προσφεύγον το ποσό που αντιστοιχεί στους υπερβαλλόντως καταβληθέντες τόκους επί των επίδικων απαιτήσεων, με τόκους υπερημερίας από 21ης Δεκεμβρίου 2004, υπολογιζόμενους βάσει του επιτοκίου αναφοράς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένου κατά τρεισήμισι ποσοστιαίες μονάδες και
 —
 εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση προσφυγή, το προσφεύγον κράτος μέλος ζητεί την ακύρωση της περιληφθείσας στο έγγραφο της 18ης Οκτωβρίου 2006 αποφάσεως της Επιτροπής, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του επιστροφής του ποσού που κατέβαλε έναντι παλαιών απαιτήσεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου και του οποίου ζητεί την επιστροφή, προβάλλοντας ως λόγο την παραγραφή των οικείων απαιτήσεων και, επικουρικώς, την έλλειψη νομίμου βάσεως για την αξίωση καταβολής τόκων.
 Κατά τη χρονική περίοδο από το 1987 έως το 1992, η Επιτροπή ζήτησε από το προσφεύγον, με σειρά αποφάσεων που εξέδωσε βάσει του κανονισμού 2950/83/ΕΟΚ (1) και της αποφάσεως 83/673/ΕΟΚ (2), την επιστροφή των ποσών που είχε χορηγήσει, υπό τη μορφή ενισχύσεως, σε ορισμένους βελγικούς οργανισμούς (επιχειρηματικούς φορείς) και δεν χρησιμοποιήθηκαν από αυτούς. Το προσφεύγον διαβίβασε


text:
στους οικείους επιχειρηματικούς φορείς τα χρεωστικά σημειώματα της Επιτροπής. Ορισμένοι από αυτούς επέστρεψαν τα ποσά απευθείας στην Επιτροπή, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ των επιχειρηματικών φορέων και της Επιτροπής περί της νομιμότητας των αιτημάτων της επιστροφής των ποσών. Το 2002 διεξήχθησαν, με πρωτοβουλία της Επιτροπής, νέες συζητήσεις. Το 2004, η Επιτροπή προέβη στον συμψηφισμό των οφειλόμενων έναντι των επίμαχων παλαιών απαιτήσεων ΕΚΤ ποσών (χρεωστικά σημειώματα εκδοθέντα μεταξύ της 15ης Ιανουαρίου 1987 και της 31ης Δεκεμβρίου 1991), επαυξημένων με τόκους υπερημερίας από της ημερομηνίας εκδόσεως των χρεωστικών σημειωμάτων, με τις απαιτήσεις του προσφεύγοντος έναντι της Επιτροπής στο πλαίσιο της διαχειρίσεως των πόρων ΕΚΤ. Το προσφεύγον αμφισβήτησε τόσο τον συμψηφισμό όσο και τους τόκους τους οποίους ζήτησε η Επιτροπή για τον λόγο ότι, αφενός, η οφειλή είχε παραγραφεί και, αφετέρου, δεν υπήρχε νομική βάση για την αξίωση καταβολής τόκων υπερημερίας. Εντούτοις, προκειμένου να διακόψει τον τοκισμό, το Βασίλειο του Βελγίου προχώρησε στην καταβολή ποσού που αντιστοιχούσε στο υπόλοιπο των οφειλών έναντι των απαιτήσεων ΕΚΤ που δεν συμψηφίστηκαν. Ταυτοχρόνως, διευκρίνισε ότι δεν παραιτείται από τα επιχειρήματα που προέβαλε με τις επιστολές του και ότι διατηρεί το δικαίωμα να ζητήσει την επιστροφή των επίμαχων ποσών, καθόσον τα επιχειρήματα αυτά ήταν βάσιμα. Η Επιτροπή απάντησε με το έγγραφο της 19ης Ιανουαρίου 2005, στο οποίο διατύπωσε την άποψή της επί των αιτιάσεων του προσφεύγοντος. Το Βασίλειο του Βελγίου άσκησε προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου ζητώντας την ακύρωση του εν λόγω εγγράφου. Το Πρωτοδικείο απέρριψε με τη διάταξη της 2ας Μαΐου 2006 την προσφυγή ως απαράδεκτη, με το σκεπτικό ότι το έγγραφο αυτό δεν συνιστούσε πράξη δυνάμενη να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ (3).
 Στις 29 Ιουνίου 2006, το προσφεύγον απηύθυνε νέα επιστολή στην Επιτροπή ζητώντας την επιστροφή του ποσού που αντιστοιχούσε στο υπόλοιπο των οφειλών έναντι των μη συμψηφισθεισών απαιτήσεων ΕΚΤ, το οποίο είχε καταβάλει προκειμένου να διακόψει τον τοκισμό, και προβάλλοντας εκ νέου τα ίδια επιχειρήματα που αφορούσαν την παραγραφή της απαιτήσεως και την έλλειψη νομίμου βάσεως για την αξίωση καταβολής τόκων. Η Επιτροπή γνωστοποίησε στο προσφεύγον, με έγγραφο της 18ης Οκτωβρίου 2006, ότι δεν προτίθεται να επιστρέψει το ποσό αυτό. Το Βασίλειο του Βελγίου προσβάλλει, με την υπό κρίση προσφυγή, την εν λόγω πράξη.
 Προς στήριξη του αιτήματός του, το προσφεύγον υποστηρίζει ότι οι μόνοι κανόνες της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που ρυθμίζουν την εκ μέρους της Επιτροπής αναζήτηση ποσών που δεν χρησιμοποιήθηκαν σύμφωνα με τις αντίστοιχες κοινοτικές διατάξεις είναι οι περιεχόμενοι στον κανονισμό 2988/95/ΕΚ (4). Κατά το προσφεύγον, έχει εν προκειμένω εφαρμογή το άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού που ορίζει τις προθεσμίες παραγραφής για την άσκηση των προβλεπόμενων διώξεων. Το προσφεύγον ισχυρίζεται, επίσης, ότι, αν το Πρωτοδικείο κρίνει ότι δεν μπορεί να αντιτάξει στην Επιτροπή τις κατά το άρθρο 3 του κανονισμού 2988/95/ΕΚ προθεσμίες παραγραφής, πρέπει να ληφθεί υπόψη το άρθρο 2, παράγραφος 4, του ως άνω κανονισμού και να εφαρμοστεί η βελγική νομοθεσία η οποία καθορίζει την προθεσμία παραγραφής που ισχύει για τις «προσωπικές» αγωγές.
 Προς στήριξη του επικουρικού αιτήματος που αφορά το εσφαλμένο της νομικής βάσεως


text:
που επικαλέστηκε η Επιτροπή προκειμένου να απαιτήσει από το προσφεύγον την καταβολή τόκων υπερημερίας, το Βασίλειο του Βελγίου υποστηρίζει ότι η Επιτροπή πεπλανημένως εφάρμοσε το άρθρο 86, παράγραφος 2, στοιχείο β', του κανονισμού 2342/2002/ΕΚ, για τη θέσπιση κανόνων εφαρμογής του Δημοσιονομικού Κανονισμού (5). Το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι υφίσταται ειδική διάταξη προβλέπουσα παρέκκλιση από τον κανονισμό αυτό και ότι, κατ' εφαρμογήν της ειδικής αυτής διατάξεως, η Επιτροπή δεν μπορούσε να στηριχθεί στη διέπουσα τη λειτουργία του ΕΚΤ κανονιστική ρύθμιση, δυνάμει της οποίας προέκυψαν οι απαιτήσεις των οποίων ζητεί την εξόφληση, προκειμένου να καθορίσει τους ενδεχομένως οφειλόμενους τόκους. Το προσφεύγον υποστηρίζει, σχετικώς, ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να απαιτήσει τόκους μόνον εφόσον υπήρχε σχετική πρόβλεψη, πράγμα που δεν συνέβαινε κατά τον κρίσιμο για την προκείμενη υπόθεση χρόνο.
 Έτι επικουρικότερον, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι, αντιθέτως προς τα διαλαμβανόμενα στην απόφαση της Επιτροπής, το επιτόκιο ήταν κυμαινόμενο. Κατά συνέπεια, ζητεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να του επιστρέψει τη διαφορά των υπερβαλλόντως καταβληθέντων τόκων επί των επίμαχων απαιτήσεων.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 2950/83 του Συμβουλίου, της 17ης Οκτωβρίου 1983, για την εφαρμογή της απόφασης 83/516/ΕΟΚ για την αποστολή του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου, ΕΕ L 289, σ. 1.
 (2) Απόφαση της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1983 για τη διαχείριση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου (ΕΚΤ), ΕΕ L 377, σ. 1.
 (3) Διάταξη του Πρωτοδικείου της 2ας Μαΐου 2006, Τ-134/05, Βασίλειο του Βελγίου κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή).
 (4) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ΕΕ L 312, σ. 1.
 (5) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2342/2002 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (EK, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, για τη θέσπιση του Δημοσιονομικού Κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ΕΕ L 357, σ. 1.


text:
 20.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 127/28
 Προσφυγή της 18ης Αυγούστου 2014 — Monster Energy κατά ΓΕΕΑ (Απεικόνιση ενός συμβόλου της ειρήνης)
 (Υπόθεση T-633/14)
 (2015/C 127/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Monster Energy Company (Corona, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) (εκπρόσωπος: P. Brownlow, Solicitor)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό εικονιστικό σήμα (Απεικόνιση ενός συμβόλου της ειρήνης) — Υπ’ αριθ. 1 1 3 63 611 αίτηση καταχωρίσεως
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 11ης Δεκεμβρίου 2013 στην υπόθεση R 1285/2013-1
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
22.12.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 369/3
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (ε ́κτο τμη ́μα) (πε ́μπτο τμη ́μα)
 της 25ης Οκτωβρι ́ου 2001
 της 16ης Οκτωβρι ́ου 2001
 στην υπο ́θεση C-475/99 (αι ́τηση του Oberverwaltungs-
 στην υπο ́θεση C-429/99: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο- gericht Rheinland-Pfalz για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 τη ́των κατα ́ Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (1) αποφα ́σεως): Firma Ambulanz Glöckner κατα ́ Landkreis
 Südwestpfalz (1)
 («Τηλεπικοινωνι ́ες — Οδηγι ́ες 90/388/ΕΟΚ και 96/19/ΕΚ («'Αρθρα 85, 86 και 90 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, α ́ρθρα 81
 — Φωνητικη ́ τηλεφωνι ́α — Υπηρεσι ́ες επανακλη ́σεως — ΕΚ, 82 ΕΚ και 86 ΕΚ) — Μεταφορα ́ ασθενω ́ ν με ασθε-
 Portugal Telecom») νοφο ́ρο — Ειδικα ́ η ́ αποκλειστικα ́ δικαιω ́ ματα — Περιο-
 ρισμο ́ς του ανταγωνισμου ́ — Αποστολη ́ γενικου ́ συμφε ́-
 (2001/C 369/04) ροντος — ∆ικαιολο ́γηση — Επι ́πτωση στο εμπο ́ριο μεταξυ ́
 κρατω ́ ν μελω ́ ν»)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η πορτογαλικη ́)
 (Γλω (2001/C 369/05)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 Στην υπο ́θεση C-429/99, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 (εκπρο ́σωπος: A. Alves Vieira) κατα ́ Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας Στην υπο ́θεση C-475/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του
 (εκπρο ́σωποι: L. Fernandes, P. de Pitta e Cunha και Ν. Ruiz), με Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Γερμανι ́α) προς το
 αντικει ́μενο να αναγνωριστει ́ ο ́τι η Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α
 λαμβα ́νοντας ο ́λα τα αναγκαι ́α με ́τρα για να συμμορφωθει ́ με το ζητει ́ται, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του αι-
 α ́ρθρο 2, παρα ́γραφος 2, τε ́ταρτο εδα ́φιο, της οδηγι ́ας του ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Firma Ambulanz Glöckner και
 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπη ́ς, της 28ης Ιουνι ́ου 1990, σχετικα ́ με Landkreis Südwestpfalz, παρισταμε ́νων των Αrbeiter-Samariter-
 τον ανταγωνισμο ́ στις αγορε ́ς των τηλεπικοινωνιακω ́ν υπηρεσιω ́ν Bund Landesverband Rheinland-Pfalz eV, Deutsches Rotes
 (EE L 192, σ. 10), ο ́πως ισχυ ́ει μετα ́ την τροποποι ́ηση ́ της με την Kreuz Landesverband Rheinland-Pfalz eV, και Vertreter des
 οδηγι ́α 96/19/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 13ης Μαρτι ́ου 1996, για öffentlichen Interesses, Mainz, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́-
 τροποποι ́ηση της οδηγι ́ας 90/388 ο ́σον αφορα ́ το πλη ́ρες α ́νοιγμα σεως ως προς την ερμηνει ́α των α ́ρθρων 85, 86 και 90 της Συνθη ́κης
 των αγορω ́ν τηλεπικοινωνιω ́ν στον ανταγωνισμο ́ (EE L 74, σ. 13), ΕΚ (νυν α ́ρθρων 81 ΕΚ, 82 ΕΚ και 86 ΕΚ), το ∆ικαστη ́ριο


text:
(πε ́μπτο
 παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ την εν λο ́γω δια ́ταξη, το τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους S. von Bahr, προ ́εδρο του τετα ́ρτου
 ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ την F. Macken, προ ́εδρο τμη ́ματος, προεδρευ ́οντα το πε ́μπτο τμη ́μα, D. A. O. Edward, A. La
 τμη ́ματος, την Ν. Colneric και τους C. Gulmann (εισηγητη ́), Pergola, M. Wathelet (εισηγητη ́) και C. W. A. Timmermans,
 J.-P. Puissochet και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: F. G. Jacobs, γραμματε ́ας:
 P. Léger, γραμματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις 16 Οκτωβρι ́ου H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις
 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: 25 Οκτωβρι ́ου 2001, απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 — μια εθνικη ́ δια ́ταξη ́οπως το ́αρθρο 18, παρα ́γραφος 3, του
 1) Η Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, αναβα ́λλοντας ́εως την νο ́μου Rettungsdienstgesetz (νο ́μου περι ́ υπηρεσι ́ας δια-
 1η Ιανουαρι ́ου 2000 την κατα ́ργηση των αποκλειστικω ́ν σω ́ σεως), ́οπως ́σχυε
 ι στις 22 Απριλι ́ου 1991, κατα ́ την
 δικαιωμα ́των της Portugal Telecom ́οσον αφορα ́ το συ ́στημα οποι ́α η αρμο ́δια αρχη ́ αρνει ́ται τη χορη ́γηση της ́αδειας
 επανακλη ́σεως, παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ το που ει ́ναι αναγκαι ́α για την παροχη ́ υπηρεσιω ́ ν μεταφορα ́ς
 ́αρθρο 2, παρα ́γραφος 2, τε ́ταρτο εδα ́φιο, της οδηγι ́ας ασθενω ́ ν με ασθενοφο ́ρο, οσα ́κις η χρησιμοποι ́ηση ́ της ει ́ναι
 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπη ́ς, της 28ης Ιουνι ́ου 1990, σχε- ικανη ́ να βλα ́ψει τη λειτουργι ́α και την αποδοτικο ́τητα της
 τικα ́ με τον ανταγωνισμο ́ στις αγορε ́ς των τηλεπικοινωνια- υπηρεσι ́ας επει ́γουσας ιατρικη ́ς περι ́θαλψης, η διαχει ́ριση
 ́ ν υπηρεσιω
 κω ́ ν, ́οπως ισχυ ́ει μετα ́ την τροποποι ́ηση ́ της με της οποι ́ας ́εχει ανατεθει ́ σε υγειονομικε ́ς οργανω ́ σεις ́οπως
 την οδηγι ́α 96/19/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 13ης Μαρτι ́ου αυτε ́ς της υπο ́θεσης στην κυ ́ρια δι ́κη, ει ́ναι ικανη ́ να
 1996, για τροποποι ́ηση της οδηγι ́ας 90/388 ́οσον αφορα ́ παρα ́σχει στις οργανω ́ σεις αυτε ́ς ειδικο ́ ́η αποκλειστικο ́
 το πλη ́ρες ́ανοιγμα των αγορω ́ ν τηλεπικοινωνιω ́ ν στον αντα- δικαι ́ωμα κατα ́ την ́εννοια του ́αρθρου 90, παρα ́γραφος 1,
 γωνισμο ́. της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρου 86, παρα ́γραφος 1, ΕΚ)·
 2) Καταδικα ́ζει την Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ — εφο ́σον την απο ́φαση της χορηγη ́σεως ́η της μη χορηγη ́σεως
 ́εξοδα. της εν λο ́γω ́αδειας λαμβα ́νουν μονομερω ́ ς και με
 αποκλειστικη ́ ευθυ ́νη τους οι αρμο


text:
́διες αρχε ́ς, συ ́μφωνα με
 τους ́ορους που προβλε ́πει ο νο ́μος και χωρι ́ς να υπα ́ρχει
 (1) EE C 34 της 5.2.2000. συμφωνι ́α ́η συνεννο ́ηση των εν λο ́γω αρχω ́ ν με τις υγειονο-
 μικε ́ς οργανω ́ σεις ́η των οργανω ́ σεων αυτω ́ ν μεταξυ ́ τους,
 δεν συντρε ́χει παρα ́βαση του ́αρθρου 90, παρα ́γραφος 1,


text:
 8.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/47
 Αγωγή της 13ης Ιουλίου 2007 — Coesagro κατά Συμβουλίου και Επιτροπής
 (Υπόθεση T-246/07)
 (2007/C 211/87)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: S. Coop. And. Ecijana de Servicios Agropecuarios (Coesagro) (Σεβίλλη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: L. Ortiz Blanco, δικηγόρος)
 Εναγόμενοι: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της ενάγουσας
 Η ενάγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να δεχθεί με την απόφασή του την αγωγή αποζημιώσεως και να αναγνωρίσει, βάσει του 288 ΕΚ, το δικαίωμα της ενάγουσας να λάβει οικονομική αποζημίωση από το Συμβούλιο και την Επιτροπή εις ολόκληρον συνολικού ύψους ενός εκατομμυρίου τριάντα πέντε χιλιάδων τετρακοσίων εξήντα έξι ευρώ (1 035 466 EUR) και
 —
 να καταδικάσει τα εναγόμενα κοινοτικά όργανα στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι όμοια με εκείνα της υποθέσεως T-217/07, Las Palmeras κατά Συμβουλίου και Επιτροπής.


text:
 14.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/19
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 16ης Ιανουαρίου 2014 — nfon AG κατά Fon Wireless Ltd, Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-193/13 P) (1)
 ([Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Εικονιστικό σήμα που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «nfon» - Ανακοπή του δικαιούχου του κοινοτικού εικονιστικού σήματος που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «fon» και του εθνικού λεκτικού σήματος FON - Απόρριψη της ανακοπής από το τμήμα προσφυγών του ΓΕΕΑ])
 2014/C 112/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: nfon AG (εκπρόσωπος: V. von Bomhard, Rechtsanwältin)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Fon Wireless Ltd (εκπρόσωπος: L. Montoya Terán, abogada), Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Αναίρεση κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 29ης Ιανουαρίου 2013, T-283/11, Fon Wireless κατά ΓΕΕΑ — Nfon (Nfon), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο μεταρρύθμισε την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 18ης Μαρτίου 2011 (υπόθεση R 1017/2009-4) και απέρριψε την προσφυγή που είχε ασκήσει η nfon AG ενώπιον του τμήματος προσφυγών — Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Η nfon AG φέρει, πλέον των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Fon Wireless Ltd.
 3)
 Το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) ΕΕ C 189 της 29.6.2013.


text:
 6.10.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 235/17
 Προσφυγή της 30ής Ιουλίου 2007 — Αlcan France SAS κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση T-288/07)
 (2007/C 235/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Αlcan France SAS (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωπος: M. Thill-Tayara, avocat)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής και να αποφανθεί ότι το επίμαχο μέτρο δεν συνιστά κρατική ενίσχυση ή, επικουρικώς, να αποφανθεί ότι οι αρχές της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της εύλογης προθεσμίας δεν επιτρέπουν την επιστροφή της ενίσχυσης·
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης απόφασης που χαρακτηρίζει το επίμαχο μέτρο ως ενίσχυση·
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 2 και 3 της προσβαλλόμενης απόφασης που χαρακτηρίζουν το μέτρο ως ενίσχυση μη συμβατή προς το κοινοτικό δίκαιο·
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 4 έως 6 της προσβαλλόμενης απόφασης, με τα οποία διατάσσεται η επιστροφή της ενίσχυσης·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το Συμβούλιο, με απόφαση της 30ής Ιουνίου 1997 που εξέδωσε κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής και σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει η οδηγία 92/81/ΕΟΚ (1), επέτρεψε στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν εφεξής ή να συνεχίσουν να εφαρμόζουν επί ορισμένων πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται για ειδικούς σκοπούς διατάξεις με τις οποίες μειώνεται ο συντελεστής του ειδικού φόρου κατανάλωσης ή θεσπίζεται απαλλαγή από τους ισχύοντες ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Το Συμβούλιο, με τέσσερις διαδοχικές αποφάσεις, παρέτεινε τη διάρκεια ισχύος της άδειας αυτής μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2006. Επιτράπηκε στη Γαλλία να εφαρμόσει τις εν λόγω μειώσεις του συντελεστή ή φοροαπαλλαγές επί του αργού πετρελαίου που χρησιμοποιείται ως καύσιμο για την παραγωγή αργιλίου (αλουμίνας) στην περιοχή της Gardanne.
 Η Επιτροπή, με έγγραφο της 30ής Δεκεμβρίου 2001, κοινοποίησε στη Γαλλία την απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 88, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ όσον αφορά την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης επί των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμο για την παραγωγή αργιλίου (αλουμίνας) στην περιοχή της Gardanne (2). Η Επιτροπή, σε συνέχεια της διαδικασίας αυτής, εξέδωσε στις 7 Δεκεμβρίου 2005 την απόφαση 2006/323/ΕΚ θεωρώντας ότι οι απαλλαγές από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης επί των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμο για την παραγωγή αργιλίου (αλουμίνας) στις περιοχές της Gardanne, του Shannon και της Σαρδηνίας που εφαρμόζονται αντίστοιχα από τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία, συνιστούν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ μη συμβατές εν μέρει προς την κοινή αγορά και διατάσσοντας, κατά συνέπεια, τα οικεία κράτη μέλη να ανακτήσουν τις εν λόγω ενισχύσεις (3).
 Η Επιτροπή αποφάσισε να επεκτείνει την τυπική διαδικασία εξέτασης της απαλλαγής από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης επί των αργών πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αργιλίου (αλουμίνας) στην περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 2004 εφεξής. Στις 7 Φεβρουαρίου 2007, αυτή εξέδωσε την απόφαση C(2007) 286 τελικό περί απαλλαγής από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης επί των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμο για την παραγωγή αργιλίου (αλουμίνας) στις περιοχές της Gardanne, του Shannon και της Σαρδηνίας, ο οποίος επιβάλλεται


text:
αντίστοιχα από τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία (Κρατικές ενισχύσεις C 78-79-80/2001). Πρόκειται για την προσβαλλόμενη με την υπό κρίση προσφυγή απόφαση.
 Η προσφεύγουσα, προς στήριξη της προσφυγής της, προβάλλει την ακυρότητα της απόφασης για τυπικό ελάττωμα καθόσον η Γαλλία δεν κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της βάσει του άρθρου 88 ΕΚ, αφού η δεύτερη διαδικασία για τον μετά το 2004 χρόνο κινήθηκε, κατά την άποψή της, χωρίς να ληφθεί υπόψη η αιτιολογία της απόφασης της 7ης Δεκεμβρίου 2007.
 Επί της ουσίας, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή θεώρησε ότι υφίσταται κρατική ενίσχυση κατά παράβαση των άρθρων 87 και 88 κατά το στάδιο τόσο του χαρακτηρισμού της ενίσχυσης όσο και της εξέτασης της συμβατότητάς της προς το κοινοτικό δίκαιο. Εξάλλου, στο πλαίσιο αυτού του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση από την Επιτροπή του άρθρου 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 659/1999 (4) καθώς και σφάλματα κατά την εφαρμογή του κριτηρίου της επιλεκτικής μεταχείρισης της ενίσχυσης. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι αντιφατική και ανεπαρκής κατά παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η νομική βάση επί της οποίας στηρίχτηκε η Επιτροπή για να θεωρήσει την ενίσχυση ως μη συμβατή προς το κοινοτικό δίκαιο είναι εσφαλμένη, καθόσον, κατά την άποψή της, οι όροι εφαρμογής του κοινοτικού πλαισίου των κρατικών ενισχύσεων για την προστασία του περιβάλλοντος (5) δεν πληρούνται.
 Η προσφεύγουσα, με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που προβάλλεται επικουρικώς, ισχυρίζεται ότι η επιστροφή της ενίσχυσης που διατάσσει η Επιτροπή παραβιάζει τις αρχές της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου.
 (1) Οδηγία 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή.
 (2) Δημοσιεύτηκε στην ΕΕ C 30 της 2ας Φεβρουαρίου 2002.
 (3) Απόφαση C[2005] 4436 τελικό, κρατικές ενισχύσεις C 78-79-80/2001, ΕΕ 2006, L 119, σ. 12.
 (4) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου της 22ας Μαρτίου 1999 για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ, ΕΕ L 83, σ. 1.
 (5) Κοινοτικό πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων για την προστασία του περιβάλλοντος, ΕΕ 2001 C, σ. 3.


text:
C 188/20 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 3.7.1999
 της ισχυ ́ος των κατευθυντηρι ́ων γραμμω ́ν για την εφαρμογη ́ 3) Ελλει ́ψει προση ́κουσας τεχνικη ́ς και/η ́ επιστημονικη ́ς αιτιολο-
 των κατ' αποκοπη ́ν διορθω ́σεων που θε ́σπισε η Επιροπη ́. Εν γη ́σεως του περιορισμου ́, ο περιορισμο ́ς της εκτα ́σεως για
 πα ́ση περιπτω ́σει, το ́διο
 ι το ο ́ργανο συμβιβασμου ́ ει ́χε εκφρα ́- την οποι ́α χορηγει ́ται ενι ́σχυση στο πλαι ́σιο του εν λο ́γω
 σει, με την τελικη ́ του ́εκθεση, τη γνω ́μη ο ́τι η Επιτροπη ́ δεν καθεστω ́τος πρε ́πει να θεωρηθει ́ αυθαι ́ρετος. Κατα ́ συνε ́πεια,
 αιτιολο ́γησε επαρκω ́ς τη θε ́σπιση του εν λο ́γω ποσοστου ́ 25 %. στο με ́τρο που περιορι ́ζει στα 100 ha την ενι ́σχυση που
 καταβα ́λλεται στο πλαι ́σιο του καθεστω ́τος, η προσβαλλο ́μενη
 απο ́φαση δεν ει ́ναι προσηκο ́ντως αιτιολογημε ́νη, ει ́ναι αυθαι ́-
 (1) ΕΕ L 61 της 10.3.1999, σ. 37.
 ρετη και, ως εκ του ́του, αντιβαι ́νει στο α ́ρθρο 190 της
 Συνθη ́κης ΕΚ.
 4) Η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση αποτελει ́ νομοθετικη ́ πρα ́ξη η
 οποι ́α επιβα ́λλει αναδρομικω ́ς περιορισμο ́ 100 ha στο πλαι ́σιο
 του καθεστω ́τος, κατα ́ παραβι ́αση των θεμελιωδω ́ν αρχω ́ν της
 ασφα ́λειας δικαι ́ου και της προστασι ́ας της δικαιολογημε ́νης
 Προσφυγη ́ του Ηνωμε ́νου Βασιλει ́ου κατα ́ Επιτροπη ́ς των εμπιστοσυ ́νης. Κατα ́ συνε ́πεια, στο με ́τρο που περιορι ́ζει στα
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 22 Απριλι ́ου 100 ha την ενι ́σχυση που καταβα ́λλεται στο πλαι ́σιο του
 1999 καθεστω ́τος, η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση ει ́ναι ανι ́σχυρη.
 (Υπο ́θεση C-148/99)
 (1) Κανονισμο ́ς της 28ης Απριλι ́ου 1989, για τις λεπτομε ́ρειες εφαρμογη ́ς
 σχετικα ́ με την ενι ́σχυση για το κλωστικο ́ λινα ́ρι και την κα ́νναβη, ΕΕ
 (1999/C 188/44) L 121 της 29.04.89, σ. 4.
 (2) Κανονισμο ́ς του Συμβουλι ́ου της 29ης Ιουνι ́ου 1970, περι ́ κοινη ́ς
 Το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο, εκπροσωπου ́μενο απο ́ τον John E. Collins, οργανω ́σεως αγορα ́ς στον τομε ́α του λι ́νου και της καννα ́βεως, ΕΕ ειδ.
 Assistant Treasury Solicitor, επικουρου ́μενο απο ́ τον Alastair ́εκδ. 03/005, σ. 123.
 Sutton, barrister στον δικηγορικο ́ συ ́λλογο Αγγλι ́ας και Ουαλι ́ας,
 με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο τη Βρετανικη ́ Πρεσβει ́α,
 14, boulevard Roosevelt, α ́σκησε στις 22 Απριλι ́ου 1999 ενω ́πιον
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 To προσφευ ́γον ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: βαλε το Verwaltungsgerichtshof με δια ́ταξη της 23ης Μαρ-
 — να ακυρω ́σει την


text:
προσβαλλο ́μενη απο ́φαση [1999/187/ΕΚ], τι ́ου 1999 στην υπο ́θεση Johannes Blachnitzky κατα ́
 κατα ́ το με ́τρο που δεν αναγνωρι ́ζει ποσο ́ 869 283,00 λιρω ́ν Landes-Grundverkehrskommission beim Amt der Tiroler
 μεταξυ ́ των ποσω ́ν που χορη ́γησε το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο στο Landesregierung
 πλαι ́σιο του καθεστω ́τος που θεσπι ́στηκε με τον κανονισμο ́
 1164/89/ΕΟΚ της Επιτροπη ́ς (1). (Υπο ́θεση C-149/99)
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στην καταβολη ́ των δικαστικω ́ν (1999/C 188/45)
 εξο ́δων του Ηνωμε ́νου Βασιλει ́ου.
 Με δια ́ταξη της 23ης Μαρτι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα 22 Απριλι ́ου 1999, το Verwaltungsgerichtshof, στο πλαι ́σιο της
 διαφορα ́ς μεταξυ ́ Johannes Blachnitzky και Landes-
 Grundverkehrskommission beim Amt der Tiroler
 1) Ο κανονισμο ́ς 1164/89/ΕΟΚ δεν περιε ́χει δια ́ταξη περιο- Landesregierung, που εκκρεμει ́ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́απο ́ το ∆ικαστη ́-
 ρι ́ζουσα τη διακριτικη ́ ευχε ́ρεια των κρατω ́ν μελω ́ν να αποφασι ́- ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των την ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 ζουν επι ́ των παραμε ́τρων για τον αναπροσδιορισμο ́ των αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των:
 ποικιλιω ́ν που αποφασι ́ζουν να υπαγα ́γουν στο καθεστω ́ς του
 κανονισμου ́. Κανε ́να στοιχει ́ο του κανονισμου δεν επιβα ́λλει 1. 'Εχει την ́εννοια το α ́ρθρο 1, παρα ́γραφος 1, της οδηγι ́ας του
 ο ́ριο 100 ha (ου ́τε υπα ́ρχει καμι ́α αναφορα ́ σε περιορισμου ́ς Συμβουλι ́ου, της 28ης Ιουνι ́ου 1990, σχετικα ́ με το δικαι ́ωμα
 ως προς τη στρεμματικη ́ ́εκταση). Η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση διαμονη ́ς (οδηγι ́α 90/364/ΕΟΚ) (1), σε συνδυασμο ́ με το
 στηρι ́ζεται σε εσφαλμε ́νη ερμηνει ́α του κανονισμου ́ και ει ́ναι, α ́ρθρο 2, παρα ́γραφος 3, και το α ́ρθρο 3 της οδηγι ́ας αυτη ́ς,
 συνεπω ́ς, παρα ́νομη στο με ́τρο που επιβα ́λλει περιορισμο ́ και ενδεχομε ́νως σε συνδυασμο ́ με το α ́ρθρο 6 της Συνθη ́κης
 100 ha ο ́σον αφορα ́ τις ενισχυ ́σεις που καταβα ́λλονται στο ΕΚ, ο ́τι απο ́ αυτο ́ συνα ́γεται, κατ' αρχη ́ν, κα ́ενα α ́μεσο
 πλαι ́σιο του εν λο ́γω καθεστω ́τος. δικαι ́ωμα για την απο ́κτηση ακινη ́του ως κυ ́ριας κατοικι ́ας απο ́
 υπηκο ́ους α ́λλου κρα ́τους με ́λους της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως;
 2) Εκδι ́δοντας την προσβαλλο ́μενη απο ́φαση, η Επιτροπη ́ θε ́σπισε
 στην πραγματικο ́τητα νομοθετικο ́ με ́τρο που ́εχει ως αποτε ́- 2. Εμπι ́πτει η απο ́κτηση ακινη ́του απο ́ υπη ́κοο α ́λλου κρα ́τους
 λεσμα τον περιορισμο ́ του πεδι ́ου εφαρμογη ́ς του κανονισμου ́ με ́λους της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως εντο ́ς κρα ́τους με ́λους, για
 1164/89/ΕΟΚ· και το ́επραξε με τη


text:
μορφη ́ διοικητικη ́ς το οποι ́ο αυτο ́ς ́εχει σχετικη ́ α ́δεια διαμονη ́ς υπηκο ́ου κρα ́τους
 αποφα ́σεως. Η Επιτροπη ́ δεν τη ́ρησε τις διαδικασι ́ες του με ́λους της ΕΕ και ο ́που αυτο ́ς ́εχει την κυ ́ρια κατοικι ́α του,
 α ́ρθρου 12 του κανονισμου ́ 1308/70/ΕΟΚ (2). Συνεπω ́ς, στο στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς των διατα ́ξεων του α ́ρθρου 73 Β,
 με ́τρο που περιορι ́ζει στα 100 ha την ενι ́σχυση που καταβα ́λλε- παρα ́γραφος 1, της Συνθη ́κης ΕΚ, σχετικα ́ με την ελευ ́θερη
 ται στο πλαι ́σιο του καθεστω ́τος, η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση κυκλοφορι ́α των κεφαλαι ́ων η ́ στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς της
 ει ́ναι ανι ́σχυρη λο ́γω προ ́δηλης αναρμοδιο ́τητας και/η ́ παραβα ́- οδηγι ́ας του Συμβουλι ́ου 88/361/ΕΟΚ (2), της 24ης Ιουνι ́ου
 σεως ουσιω ́δους τυ ́που, και ειδικο ́τερα των διαδικασιω ́ ν του 1988, για τη θε ́ση σε εφαρμογη ́ του α ́ρθρου 67 της Συνθη ́κης
 α ́ρθρου 12 του κανονισμου ́ 1308/70/ΕΟΚ. (η καλουμε ́νη οδηγι ́α περι ́ της κυκλοφορι ́ας των κεφαλαι ́ων);


text:
 1.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 180/28
 Προσφυγή της 8ης Μαΐου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-164/09)
 2009/C 180/48
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: C. Zadra και D. Recchia)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, καθόσον η περιφέρεια της Βενετίας θέσπισε και εφάρμοσε μια νομοθεσία σχετικά με την έγκριση των εξαιρέσεων από το καθεστώς της προστασίας των άγριων πτηνών που δεν τηρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 9 της οδηγίας 79/409·
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή φρονεί ότι η νομοθεσία που θέσπισε η περιφέρεια της Βενετίας δεν είναι σύμφωνη προς τις διατάξεις του άρθρου 9 της οδηγίας 79/409.
 Ο νόμος 13 του 2005, που ήταν σε ισχύ κατά τη λήξη της αιτιολογημένης γνώμης, δεν τηρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας αυτής, στον βαθμό που
 —
 προσδιορίζει κατά γενικό και αφηρημένο τρόπο και χωρίς διαχρονικούς περιορισμούς τα είδη και τις ποσότητες τα οποία αφορά η εξαίρεση·
 —
 η εξαίρεση για ειδικά είδη πτηνών προβλέπεται αδιακρίτως βάσει μιας γενικής αναφοράς σε όλες τις περιπτώσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο 9, παράγραφος l, στοιχεία α' και γ', και χωρίς κατάλληλη αιτιολογία που να αναφέρει τους συγκεκριμένους λόγους·
 —
 δεν προβλέπει ούτε την προϋπόθεση περί ελέγχου της υπάρξεως άλλων ικανοποιητικών λύσεων ούτε ότι τα μέτρα που εισάγουν εξαίρεση πρέπει υποχρεωτικά να αναφέρουν τις προϋποθέσεις κινδύνου, τις σχετικές με τον τόπο περιστάσεις και τα πρόσωπα που εξουσιοδοτούνται να εφαρμόζουν τις εξαιρέσεις·
 —
 επιτρέπει τον προσδιορισμό μικρών ποσοτήτων χωρίς προσήκουσα επιστημονική βάση.
 Η Επιτροπή φρονεί ότι οι πράξεις που εκδόθηκαν μετά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη όχι μόνο δεν θεραπεύουν τα ήδη εντοπισθέντα ελαττώματα, αλλά κατ’ ουσίαν τα αναπαράγουν. Πρόκειται ειδικότερα για το διάταγμα 140 του προέδρου του περιφερειακού συμβουλίου, της 20ής Ιουνίου 2006, το διάταγμα 230 του προέδρου του περιφερειακού συμβουλίου, της 18ης Οκτωβρίου 2006, τον περιφερειακό νόμο 24, της 1ης Αυγούστου 2007, το διάταγμα 167 του προέδρου του περιφερειακού συμβουλίου, της 4ης Σεπτεμβρίου 2007, και τον περιφερειακό νόμο 13, της 14ης Αυγούστου 2008.
 (1) Οδηγία 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 2ας Απριλίου 1979, περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών (ΕΕ ειδ. έκδ. 015/001 σ. 202).


text:
13.12.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 304/1
 I
 (Ανακοινώσεις)
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (πέμπτο τμήμα)
 (πέμπτο τμήμα)
 της 2ας Οκτωβρίου 2003
 στην υπόθεση C-195/99 P: Krupp Hoesch Stahl AG κατά της 23ης Οκτωβρίου 2003
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 («Αναίρεση — Συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές
 στην υπόθεση C-56/01 (αίτηση του Tribunal des Affaires de
 — Ευρωπαίοι παραγωγοί δοκών χάλυβα»)
 sécurité sociale de Nanterre για την έκδοση προδικαστικής
 (2003/C 304/01) αποφάσεως): Patricia Inizan κατά Caisse primaire
 d’assurance maladie des Hauts-de-Seine (1)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί («Κοινωνική ασφάλιση — Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») — Έξοδα νοσοκομειακής περιθάλψεως που πρόκειται να
 παρασχεθεί εντός άλλου κράτους μέλους — Προϋποθέσεις
 αναλήψεως της δαπάνης — Προηγούμενη έγκριση —
 Στην υπόθεση C-195/99 P, Krupp Hoesch Stahl AG, με έδρα το Άρθρο 22 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 — Κύρος»)
 Dortmund (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον F. Montag, με
 αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως που εξέδωσε
 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (δεύτερο πενταμελές (2003/C 304/02)
 τμήμα) στις 11 Μαρτίου 1999 επί της υποθέσεως T-147/94,
 Krupp Hoesch Stahl AG κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. II-
 603), με την οποία ζητήθηκε η εξαφάνιση της αποφάσεως αυτής, (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 όπου ο έτερος διάδικος ήταν η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. Currall και W. Wils, επικουρουμένοι
 από τον Η.-J. Freund), το ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 από τους M. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, D. A. O. Edward, στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 A. La Pergola, P. Jann (εισηγητή) και S. von Bahr, δικαστές,
 γενική εισαγγελέας: C. Stix-Hackl, γραμματέας: M.-F. Contet,
 κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 2 Οκτωβρίου 2003,
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Στην υπόθεση C-56/01, με αντικείμενο αίτηση του tribunal des
 1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως. affaires de sécurité sociale de Nanterre (Γαλλία) προς το
 2) Καταδικάζει την Krupp Hoesch Stahl AG στα δικαστικά ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία
 έξοδα. ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του
 αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Patricia Inizan και Caisse primaire
 d’assurance maladie des Hauts-de-Seine, η έκδοση προδικαστικής
 (1) ΕΕ C 299 της 16.10.1999. αποφάσεως ως προς το κύρος και την ερμηνεία του άρθρου 22
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/20
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Consiglio di Stato (Ιταλία) στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 — Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss κατά Autoritá per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
 (Υπόθεση C-502/11)
 2011/C 347/30
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss
 Αναιρεσίβλητη: Autoritá per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Προσκρούει κατ’ αρχήν στην κοινοτική νομοθεσία, και ιδίως στο άρθρο 6 της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ (1) (άρθρο 4 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ (2)), εθνική νομοθετική ρύθμιση (όπως το άρθρο 10, παράγραφος 1, στοιχείο a) του νόμου 109/1994 –άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο a) του νομοθετικού διατάγματος 163/2006), η οποία περιορίζει τη δυνατότητα συμμετοχής σε διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων μόνο σε εταιρίες που ασκούν εμπορικές δραστηριότητες, αποκλείοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ορισμένες επιχειρήσεις (όπως οι αστικές εταιρίες) που δεν ασκούν συνήθως ή προεχόντως τέτοιο είδος δραστηριότητας, ή πρέπει να θεωρηθεί ότι η εν λόγω αντίθεση είναι εύλογη και δεν εισάγει δυσμενείς διακρίσεις (ακόμα και για την προστασία των εν δυνάμει αντισυμβαλλομένων), δεδομένου ότι δικαιολογείται λόγω της ιδιομορφίας και της διαφορετικής ρυθμίσεως των εν λόγω εταιριών;
 Αν στο πρώτο ερώτημα δοθεί αρνητική απάντηση, κρίνεται ότι πρέπει να υποβληθεί στο Δικαστήριο το ακόλουθο ερώτημα:
 2)
 Επιτρέπει η κοινοτική νομοθεσία, και ιδίως το άρθρο 6 της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ (άρθρο 4 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ) και η αρχή της ελεύθερης επιλογής της νομικής μορφής από τους συμμετέχοντες σε διαγωνισμό, στον εθνικό νομοθέτη να περιορίζει τη νομική ικανότητα επιχειρήσεως (ή οικονομικού φορέα, σύμφωνα με τον ορισμό της οδηγίας 2004/18/ΕΚ), λόγω των ιδιομορφιών που χαρακτηρίζουν την εθνική νομοθεσία που διέπει την εν λόγω επιχείρηση, απαγορεύοντάς της να συμμετέχει σε δημόσιους διαγωνισμούς, ή παραβιάζει ο περιορισμός αυτός τις αρχές του ευλόγου μέτρου και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων;
 (1) EE L 199, σ. 54.
 (2) EE L 134, σ. 114.


text:
 10.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 16ης Φεβρουαρίου 2017 — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-94/15 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Συμπράξεις - Ευρωπαϊκή αγορά κηρών παραφίνης και γερμανική αγορά κηρού ακατέργαστης παραφίνης - Καθορισμός των τιμών και κατανομή των αγορών - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Απόδειξη της παραβάσεως - Παραμόρφωση του περιεχομένου των αποδεικτικών στοιχείων))
 (2017/C 112/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (εκπρόσωποι: U. Itzen και J. Ziebarth, Rechtsanwältinen)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: R. Sauer, C. Vollrath και L. Wildpanner, A. Böhlke, Rechtsanwalt)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 127 της 20.4.2015.


text:
 16.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/18
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 — Vakili κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-255/12) (1)
 (Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν προκειμένου να εμποδιστεί η διάδοση πυρηνικών όπλων - Δέσμευση των κεφαλαίων - Διαγραφή από τον κατάλογο των ενδιαφερόμενων προσώπων - Κατάργηση της δίκης)
 2013/C 46/33
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Bahman Vakili (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωπος: J.-M. Thouvenin, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M. Bishop και Ι. Ρόδιος)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως 2011/783/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με την τροποποίηση της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 319, σ. 71), του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1245/2011 του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2011, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 319, σ. 11), και του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2012, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και [με] την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 (ΕΕ L 88, σ. 1), στο μέτρο που οι πράξεις αυτές αφορούν τον προσφεύγοντα, καθώς και της επιστολής του Συμβουλίου της 23ης Μαρτίου 2012.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργείται η δίκη επί της προσφυγής.
 2)
 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει, πέραν των δικών του εξόδων, και τα δικαστικά έξοδα του Bahman Vakili.
 (1) ΕΕ C 258 της 25.8.2012.


text:
 17.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 143/1
 Πίνακες που χρησιμεύουν για τον προσδιορισμό της συνθέσεως των δικαιοδοτικών τμημάτων
 (2006/C 143/04)
 Κατά την από 16 Μαΐου 2006 συνεδρίασή του, το Δικαστήριο κατάρτισε τον πίνακα περί του οποίου γίνεται λόγος στο άρθρο 11β, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, για τον προσδιορισμό της συνθέσεως του τμήματος μείζονος συνθέσεως, ως ακολούθως:
 J.-P. Puissochet
 L. Bay Larsen
 R. Schintgen
 A. Ó Caoimh
 N. Colneric
 E. Levits
 S. von Bahr
 U. Lõhmus
 A. Tizzano
 J. Klučka
 J. N. Cunha Rodrigues
 J. Malenovský
 R. Silva de Lapuerta
 M. Ilešič
 K. Lenaerts
 A. Borg Barthet
 K. Schiemann
 Γ. Αρέστης
 J. Makarczyk
 E. Juhász
 P. Kūris
 Κατά την από 16 Μαΐου 2006 συνεδρίασή του, το Δικαστήριο κατάρτισε τους πίνακες περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 11γ, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, για τον προσδιορισμό της συνθέσεως του πρώτου και του τρίτου τμήματος, ως ακολούθως:
 J.-P. Puissochet
 A. Ó Caoimh
 S. von Bahr
 U. Lõhmus
 A. Tizzano
 J. Malenovský
 A. Borg Barthet
 Κατά την από 16 Μαΐου 2006 συνεδρίασή του, το Δικαστήριο κατάρτισε τους πίνακες περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 11γ, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, για τον καθορισμό της συνθέσεως του έκτου τμήματος, ως ακολούθως:
 J.-P. Puissochet
 S. von Bahr
 A. Tizzano
 A. Borg Barthet
 U. Lõhmus
 A. Ó Caoimh


text:
 27.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 80/17
 Προσφυγή της 21ης Ιανουαρίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Γαλλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-35/10)
 2010/C 80/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Marghelis και J. Sénéchal)
 Καθής: Γαλλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας όλες τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2006/21/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, σχετικά με τη διαχείριση των αποβλήτων της εξορυκτικής βιομηχανίας και την τροποποίηση της οδηγίας 2004/35/ΕΚ (1), ή, εν πάση περιπτώσει, μη έχοντας κοινοποιήσει τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 25 της οδηγίας αυτής·
 —
 να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 2006/21/ΕΚ έληξε στις 30 Απριλίου 2008. Ωστόσο, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της παρούσας προσφυγής, η καθής δεν είχε ακόμη λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο την οδηγία ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είχε ενημερώσει σχετικώς την Επιτροπή.
 (1) ΕΕ L 102, σ. 15.


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/44
 Προσφυγή της 28ης Ιουλίου 2006 — Παντάλης κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-88/06)
 (2006/C 281/80)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Ιωάννης Παντάλης (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: Ν. Κορογιαννάκης και Ν. Κεραμίδας, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρωθεί η απόφαση της Αρμοδίας για τους Διορισμούς Αρχής (ΑΔΑ), της 18ης Απριλίου 2006, σε σχέση με το μέρος της που αφορά α) την σιωπηρή άρνηση της ΑΔΑ να προσαρμόσει τον μισθό του προσφεύγοντος σύμφωνα με τον ΚΥΚ όσον αφορά συντηρούμενο τέκνο του οποίου ο προσφεύγων έχει την εναλλακτική επιμέλεια, β) την άρνηση της ΑΔΑ να καταβάλει, σύμφωνα με τον ΚΥΚ, τα έξοδα ταξιδιού του τέκνου προς τον τόπο καταγωγής του προσφεύγοντος·
 —
 να υποχρεώσει την καθής στην εκ των υστέρων καταβολή, εντόκως, των προπαρατεθέντων ποσών·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων, μόνιμος υπάλληλος της Επιτροπής, έχων την εναλλασσόμενη επιμέλεια τέκνου του οποίου η μητέρα είναι επίσης μόνιμος υπάλληλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ζήτησε, κατά την επιστροφή του στις Βρυξέλλες ύστερα από περίοδο υπηρεσίας εκτός της Ευρώπης, να του χορηγηθούν τα σχετικά με το τέκνο επιδόματα και πλεονεκτήματα. Ο ασχοληθείς με τον σχετικό φάκελο υπάλληλος ζήτησε να του προσκομισθεί το πρωτότυπο δηλώσεως συμφωνίας μεταξύ των πρώην συζύγων αναφορικά με τον επανακαθορισμό των σχετικών εν προκειμένω δικαιωμάτων του προσφεύγοντος. Δεδομένου ότι η δήλωση αυτή υποβλήθηκε μόνον μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η διοίκηση δεν έδωσε συνέχεια στα αιτήματα του προσφεύγοντος.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει παράβαση του άρθρου 67 του ΚΥΚ καθώς και των άρθρων 7 και 8 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, όπως έχουν ερμηνευθεί από τη νομολογία. Μεταξύ άλλων, φρονεί ότι η εξουσία εκτιμήσεως της διοικήσεως δεν είναι απεριόριστη και ότι οφείλει αυτή να τηρεί τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας. Επίσης, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά πρέπει να συνδέονται άμεσα με την ζητούμενη καταβολή, ενώ πρέπει αυτά ρητώς να μνημονεύονται από τις ισχύουσες διατάξεις ή πρέπει να είναι απολύτως αναγκαία για τον προσδιορισμό του καταβλητέου ποσού.