text:
 1.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 290/11
 Προσφυγή της 25ης Ιουλίου 2011 — Turbo Compressor Manufacturer κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-404/11)
 2011/C 290/15
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Turbo Compressor Manufacturer (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωπος: K. Kleinschmidt, Rechtsanwalt)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την Απόφαση 2011/299/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 23ης Μαΐου 2011, για τροποποίηση της απόφασης 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν, καθόσον η εν λόγω πράξη αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να λάβει μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 64 του Κανονισμού Διαδικασίας, του Δικαστηρίου, ούτως ώστε να ζητηθεί από την Επιτροπή να δημοσιοποιήσει όλα τα έγγραφα τα σχετικά με την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού, καθόσον η εν λόγω πράξη αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της η προσφεύγουσα προβάλλει τους εξής λόγους:
 1)
 Ο πρώτος λόγος αφορά προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Τα δικαιώματα της προσφεύγουσας που κατοχυρώνει ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ο Χάρτης) παραβιάστηκαν. Το άρθρο 16 του Χάρτη κατοχυρώνει την επιχειρηματική ελευθερία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το άρθρο 17 το δικαίωμα χρήσεως και, ειδικότερα, διαθέσεως των νομίμως κτηθέντων αγαθών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα άρθρα 20 και 21 του Χάρτη διασφαλίζουν το δικαίωμα της προσφεύγουσας σε ίση μεταχείριση και το δικαίωμά της να μην υφίσταται διακρίσεις.
 Με την προσβαλλόμενη απόφαση αποκλείστηκε η προσφεύγουσα από τις εμπορικές συναλλαγές εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά συνέπεια τέθηκε σε κίνδυνο η οικονομική επιβίωση της προσφεύγουσας. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα εξαρτάται οικονομικώς από προμήθειες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
 Δεν υφίσταται δημόσιο συμφέρον που να δικαιολογεί τον περιορισμό της επιχειρηματικής ελευθερίας της προσφεύγουσας, του δικαιώματος ιδιοκτησίας της, της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων σε βάρος της. Ειδικότερα, δεν υφίστανται δεδομένα που να θεμελιώνουν επαρκώς την απόφαση του καθού και την προσβολή μέσω αυτής των θεμελιωδών δικαιωμάτων της προσφεύγουσας. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα δεν μετέχει σε δραστηριότητες που ενέχουν κίνδυνο διαδόσεως πυρηνικών όπλων ή στην ανάπτυξη συστημάτων εκτοξεύσεως πυρηνικών όπλων.
 Υπάρχει παρανόηση. Η αναγραφόμενη στην επίμαχη απόφαση εταιρία υπό την επωνυμία SATAK δεν ταυτίζεται με την προσφεύγουσα. Πρόκειται για τρίτη εταιρία, με την οποία η προσφεύγουσα δεν σχετίζεται. Η προσφεύγουσα αποδίδει τη συμπερίληψή της στον κατάλογο του Παραρτήματος ΙΙ της Αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν αποκλειστικώς σε σύγχυσή της με άλλη εταιρία που ελέγχει την «SATAK» ή εταιρία υπό παρεμφερή επωνυμία.
 2)
 Δεύτερος λόγος: πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίχθηκε η απόφαση
 Το Συμβούλιο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίχτηκε η απόφαση. Η προσφεύγουσα δεν μετέχει σε δραστηριότητες που ενέχουν κίνδυνο διαδόσεως πυρηνικών όπλων ή στο εμπόριο και/ή στην ανάπτυξη συστημάτων εκτοξεύσεως πυρηνικών όπλων.
 3)
 Τρίτος λόγος: παράβαση της θεμελιώδους αρχής της αναλογικότητας
 Το καθού δεν τήρησε στην απόφασή του την αρχή της αναλογικότητας. Κατόπιν αναζητήσεων στο διαδίκτυο με τις λέξεις-κλειδιά «SATAK» και «πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν» η προσφεύγουσα μπορεί απλώς


text:
να υποθέσει ότι η υπό το σημείο 31 του Παραρτήματος IB της Αποφάσεως 2011/299/ΚΕΠΠΑ προμήθεια μπορεί να αφορά 6 αερομεταφερόμενους πυραύλους κρουζ σοβιετικού τύπου KH-55(SM), που το Ιράν φέρεται να απέκτησε από την Ουκρανία το 2001 ή το 2002.
 Η προσφεύγουσα δεν έχει εμπορικές συναλλαγές με την ουκρανική δημόσια επιχείρηση UkrSpetzExport ούτε εισάγει αερομεταφερόμενους πυραύλους κρουζ σοβιετικού τύπου KH-55(SM) ή άλλα όπλα ή συστήματα εκτοξεύσεως όπλων.
 Η προσφεύγουσα δεν είναι η αναγραφόμενη στο σημείο 31 του Παραρτήματος ΙΒ της προσβαλλόμενης αποφάσεως εταιρία υπό την επωνυμία «SATAK».
 4)
 Τέταρτος λόγος: Προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνάς της. Η προσφεύγουσα δεν μπορεί να κατανοήσει την περιεχόμενη στο σημείο 16 του Παραρτήματος Ι της επίμαχης αποφάσεως αιτιολογία και το καθού δεν της κοινοποίησε καμία κατανοητή αιτιολογία, με αποτέλεσμα να έχουν παραβιαστεί τα δικαιώματα άμυνάς της και το δικαίωμά της για αποτελεσματική έννομη προστασία.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 4.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/9
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Højesteret (Δανία) στις 27 Φεβρουαρίου 2013 — Martin Blomqvist κατά Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA
 (Υπόθεση C-98/13)
 2013/C 129/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η δανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Højesteret
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εφεσείων: Martin Blomqvist
 Εφεσίβλητες: Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας (1), την έννοια ότι «διανομή [...] στο κοινό» εντός κράτους μέλους ενός προστευομένου κατά τις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας προϊόντος συντρέχει όταν μια επιχείρηση συνάπτει μέσω ιστότοπου τρίτης χώρας συμφωνία πωλήσεως και αποστολής του προϊόντος σε ιδιώτη αγοραστή με γνωστή στον πωλητή διεύθυνση στο κράτος μέλος στο οποίο το προϊόν προστατεύεται κατά τις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας, πληρώνεται για το προϊόν και διενεργεί την αποστολή στον αγοραστή στη συμφωνηθείσα διεύθυνση ή απαιτείται συγχρόνως, στην περίπτωση αυτή, το προϊόν να έχει αποτελέσει πριν την πώληση αντικείμενο προσφοράς προς πώληση ή διαφημίσεως απευθυνόμενης ή αναρτημένης σε διαδικτυακό ιστότοπο απευθυνόμενο προς τους καταναλωτές του κράτους μέλους εντός του οποίου παραδίδεται το προϊόν;
 2)
 Έχει το άρθρο 5 της οδηγίας 2008/95/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (2), την έννοια ότι συνιστά «χρήση σήματος στις συναλλαγές» εντός κράτους μέλους το γεγονός ότι μια επιχείρηση συνάπτει μέσω ιστότοπου τρίτης χώρας συμφωνία πωλήσεως συμφωνία πωλήσεως και αποστολής προϊόντος, που φέρει το σήμα σε αγοραστή με γνωστή στον πωλητή διεύθυνση στο κράτος μέλος στο οποίο το σήμα είναι καταχωρισμένο, πληρώνεται για το προϊόν και διενεργεί την αποστολή στον αγοραστή στη συμφωνηθείσα διεύθυνση ή απαιτείται συγχρόνως, στην περίπτωση αυτή, το προϊόν να έχει αποτελέσει πριν την πώληση αντικείμενο προσφοράς προς πώληση ή διαφημίσεως απευθυνόμενης ή αναρτημένης σε διαδικτυακό ιστότοπο απευθυνόμενο προς τους καταναλωτές του εν λόγω κράτους μέλους;
 3)
 Έχει το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (3), την έννοια ότι συνιστά «χρήση σήματος στις συναλλαγές» εντός κράτους μέλους το γεγονός ότι μια επιχείρηση συνάπτει μέσω ιστότοπου τρίτης χώρας συμφωνία πωλήσεως συμφωνία πωλήσεως και αποστολής προϊόντος, που φέρει το σήμα σε αγοραστή με γνωστή στον πωλητή διεύθυνση στο κράτος μέλος στο οποίο το σήμα είναι καταχωρισμένο, πληρώνεται για το προϊόν και διενεργεί την αποστολή στον αγοραστή στη συμφωνηθείσα διεύθυνση ή απαιτείται συγχρόνως, στην περίπτωση αυτή, το προϊόν να έχει αποτελέσει πριν την πώληση αντικείμενο προσφοράς προς πώληση ή διαφημίσεως απευθυνόμενης ή αναρτημένης σε διαδικτυακό ιστότοπο απευθυνόμενο προς τους καταναλωτές του εν λόγω κράτους μέλους;
 4)
 Έχει το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 1383/2003 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, για την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών έναντι εμπορευμάτων που είναι ύποπτα ότι παραβιάζουν ορισμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έναντι των


text:
εμπορευμάτων που διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν παρόμοια δικαιώματα (4), την έννοια ότι προϋπόθεση για την εφαρμογή εντός κράτους μέλους των διατάξεων για την παρεμπόδιση της θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία και την καταστροφή «πειρατικών εμπορευμάτων» αποτελεί η «διανομή [...] στο κοινό», σύμφωνα με τα κριτήρια της απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος;
 5)
 Έχει το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 1383/2003 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, για την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών έναντι εμπορευμάτων που είναι ύποπτα ότι παραβιάζουν ορισμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έναντι των εμπορευμάτων που διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν παρόμοια δικαιώματα, την έννοια ότι προϋπόθεση για την εφαρμογή εντός κράτους μέλους των διατάξεων για την παρεμπόδιση της θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία και την καταστροφή «εμπορευμάτων παραποιήσεως/απομιμήσεως» αποτελεί η «χρήση του σήματος στις συναλλαγές» εντός του κράτους μέλους σύμφωνα με τα κριτήρια των απαντήσεων επί του δεύτερου και του τρίτου ερωτήματος;
 (1) ΕΕ L 167, σ. 10.
 (2) ΕΕ L 299, σ. 25.
 (3) ΕΕ L 78, σ. 1.
 (4) ΕΕ L 196, σ. 7.


text:
 5.12.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 297/28
 Προσφυγή της 6ης Οκτωβρίου 2009 — Vereniging Mileudefensie και Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-396/09)
 2009/C 297/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Vereniging Mileudefensie (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες) και Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Ουτρέχτη, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωπος: A. van den Biesen, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να κηρύξει βάσιμη την προσφυγή·
 —
 να ακυρώσει την υπό τα στοιχεία C(2009)6121 απόφαση της Επιτροπής της 28ης Ιουλίου 2009·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να κρίνει επί της ουσίας, και μάλιστα εντός της προθεσμίας που θα τάξει το Πρωτοδικείο, την αίτηση εσωτερικής επανεξετάσεως·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι προσφεύγουσες είναι δύο ολλανδικές περιβαλλοντικές οργανώσεις που ζήτησαν από την καθής, βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006 (1), να επανεξετάσει την παλαιότερη απόφασή της C(2009)2560 της 7ης Απριλίου 2009, με την οποία επέτρεψε στις Κάτω Χώρες να εκπληρώσουν σε μεταγενέστερο χρονικό στάδιο τις υποχρεώσεις τους σχετικά με τη βελτίωση της ποιότητας του ατμοσφαιρικού αέρα σύμφωνα με την οδηγία 2008/50/ΕΚ (2). Οι προσφεύγουσες βάλλουν κατά της αποφάσεως της Επιτροπής να κηρύξει απαράδεκτη την αίτησή τους να επανεξετάσει την παλαιότερη απόφαση που είχε απευθυνθεί στις Κάτω Χώρες.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται κατ’ αρχάς ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή δεν επικαλέστηκε τον περιορισμό του πεδίου του κανονισμού 1367/2006 κατά το άρθρο του 2, παράγραφος 1, στοιχείο γ', και ότι έτσι δεν ενήργησε με νομοθετική ιδιότητα όταν έλαβε την απόφαση της 7ης Απριλίου 2009.
 Οι προσφεύγουσες προβάλλουν επίσης ότι η απόφαση της 7ης Απριλίου 2009 έχει ατομική και όχι γενική ισχύ.
 Τέλος, οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι, αν μια ρύθμιση του παραγώγου κοινοτικού δικαίου δεν συνάδει με την εγκριθείσα από το Συμβούλιο Σύμβαση του Århus (3), η σχετική ρύθμιση πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή και ότι, αν τούτο δεν είναι δυνατόν, η Σύμβαση αυτή πρέπει να εφαρμόζεται ευθέως από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας. Έτσι, κατά τις προσφεύγουσες, το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', του κανονισμού 1367/2006 πρέπει να μην εφαρμοστεί.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και στους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της Συμβάσεως του Århus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (EE 264, σ. 13).
 (2) Οδηγία 2008/50/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 2008, για την ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα και καθαρότερο αέρα για την Ευρώπη (EE L 152, σ. 1).
 (3) Απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005, για τη σύναψη, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Συμβάσεως σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (EE L 124, σ. 1).


text:
 26.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/16
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 29ης Νοεμβρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-112/07) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2004/80/ΕΚ - Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις - Αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη εντός της ταχθείσας προθεσμίας)
 (2008/C 22/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Κοντού-Durande και E. De Persio)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: I. Braguglia, επικουρούμενος από τον D. Del Gaizo, δικηγόρο)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη εμπρόθεσμης θεσπίσεως των αναγκαίων διατάξεων για τη συμμόρφωση προς την οδηγία 2004/80/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων (EE L 261, σ. 15)
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2004/80/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 2)
 Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 117 της 26.5.2007.


text:
26.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 101/15
 β) Παρέχει η κοινοτική αρχή της αναλογικότητας, κατά την επιχειρηματία, αρκεί το στοιχείο αυτό για ν' αποδειχθεί ότι
 εκτίμηση των επιπτώσεων στην περίπτωση επικαλύψεως το σχήμα έχει αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα κατά την
 αποβλήτων χωρίς προηγούμενη επεξεργασία με έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, της οδηγίας;
 απόβλητα που έχουν τύχει θερμικής ή μηχανικής-
 βιολογικής επεξεργασίας, ευρύ ή στενό περιθώριο 3. Αν το στοιχείο αυτό δεν αρκεί, προσαπαιτείται ν' αποδεικνύε-
 εκτιμήσεως; Μπορεί να συναχθεί από την αρχή της ται ότι το σχήμα χρησιμοποιείται και γεννά στο οικείο κοινό
 αναλογικότητας ότι οι κίνδυνοι από απόβλητα που την πεποίθηση ότι αποτελεί εγγύηση προελεύσεως από
 έχουν τύχει προηγουμένως απλώς μηχανικής επεξεργα- συγκεκριμένη επιχείρηση;
 σίας μπορούν να αντιμετωπισθούν με άλλα μέτρα
 προστασίας; 4. Αν ναι μεν το μεγαλύτερο μέρος του κοινού αναγνωρίζει
 ένα σχηματικό σήμα ως προϊόν ορισμένης επιχειρήσεως,
 υπολογίσιμη όμως μειονότητα εκλαμβάνει άλλα σχήματα,
 ( 1) Οδηγία 1999/31/ΕΚ του Συμβουλίου της 26ης Απριλίου 1999 (ΕΕ χρησιμοποιούμενα από άλλες επιχειρήσεις, ως το σχήμα για
 L 182, σ. 1). το οποίο υποβάλλεται αίτηση, έχει αποκτήσει το σχηματικό
 σήμα «διακριτικό χαρακτήρα» κατά την έννοια του άρθρου 3,
 παράγραφος 3, της οδηγίας;
 (1 ) Πρώτη οδηγία 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης ∆εκεμβρίου
 1988 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί
 σημάτων (EE L 40 της 11.2.1989, σ. 1).
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 βαλε το Ηigh Court of Justice (England & Wales) Chancery
 Division με διάταξη της 18ης ∆εκεμβρίου 2002, στην
 υπόθεση Société de produits Nestlé SA κατά Unilever plc
 (Υπόθεση C-7/03) Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 βαλε το Oberlandesgericht Naumburg με διάταξη της
 8ης Ιανουαρίου 2003 στην υπόθεση 1. Stadt Halle, 2. RPL
 (2003/C 101/26) Recyclingplark Lochau GmbH κατά Αrbeitsgemeinschaft
 Thermische Restabfall und Energieverwertungsanlage
 TREA Leuna
 Με διάταξη της 18ης ∆εκεμβρίου 2002, η οποία περιήλθε στη (Υπόθεση C-26/03)
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 9 Ιανουαρίου 2003, το Ηigh Court of Justice (England & Wales)
 (2003/C 101/27)
 Chancery Division, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Société de
 produits Nestlé SA και Unilever plc που εκκρεμεί ενώπιόν του,
 ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως
 επί των εξής Με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 1. Κατά την εξέταση σημείων που συνίστανται στο σχήμα 23 Ιανουαρίου 2002, το Oberlandesgericht Naumburg, στο
 προϊόντων, τί σημαίνει «η ίδια η φύση του προϊόντος» πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ 1. Stadt Halle, 2. RPL
 στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας Recyclingplark Lochau GmbH και Αrbeitsgemeinschaft
 89/104/ΕΟΚ ( 1) περί σημάτων; ειδικότερα, προκύπτει η φύση Thermische Restabfall und Energieverwertungsanlage TREA
 αυτή από: Leuna που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 α) την περιγραφή των προϊόντων για τα οποία έχει καταχω-
 ριστεί το σήμα (ή ζητείται η καταχώριση); I. 1. Απαιτεί το άρθρο 1, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος,
 της οδηγίας 89/665/EΟΚ ( 1) του Συμβουλίου της
 21ης ∆εκεμβρίου 1989 για τον συντονισμό των νομο-
 β) το


text:
είδος των προϊόντων για τα οποία χρησιμοποιείται
 το σήμα, θεωρουμένων ως αντικειμένων εμπορίας; θετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί
 της εφαρμογής των διαδικασιών προσφυγής στον τομέα
 της σύναψης συμβάσεων κρατικών προμηθειών και
 γ) μόνον η εγγενής φύση αντικειμένων που δεν έχουν δημοσίων έργων, όπως διευρύνθηκε με το άρθρο 41
 κατασκευαστεί από τον άνθρωπο; της οδηγίας 92/50/EΟΚ (2) του Συμβουλίου, της
 18ης Ιουνίου 1992 για τον συντονισμό των διαδικα-
 δ) το σχήμα των προϊόντων που τους προσδίδει διαφο- σιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών (στο
 ρετική εμφάνιση από παρόμοια εφάμιλλα προϊόντα; εξής: οδηγία 89/665) από τα κράτη μέλη να διασφαλί-
 ζουν τη δυνατότητα ασκήσεως αποτελεσματικών και
 ε) άλλο τι; και, αν ναι, τί; όσο το δυνατόν ταχύτερα εκδικαζομένων προσφυγών
 κατά της αποφάσεως της αναθέτουσας αρχής να μην
 2. Αν το σχήμα προϊόντος που κυκλοφορεί στην αγορά αποδει- προβεί στη σύναψη δημοσίας συμβάσεως στο πλαίσιο
 κνύεται απλώς ότι αναγνωρίζεται από σημαντικό μέρος του διαδικασίας η οποία είναι προσαρμοσμένη στις διατά-
 οικείου κοινού ως χαρακτηρίζον τα προϊόντα ορισμένου ξεις των οδηγιών περί συνάψεως δημοσίων συμβάσεων;


text:
 14.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/34
 Προσφυγή της 27ης Ιουνίου 2017 — Tengelmann Warenhandelsgesellschaft κατά EUIPO — C & C IP (T)
 (Υπόθεση T-401/17)
 (2017/C 269/46)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim an der Ruhr, Γερμανία) (εκπρόσωπος: H. Prange, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: C & C IP Sàrl (Λουξεμβούργο, Λουξεμβούργο)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO
 Αιτούσα: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «T» — Υπ’ αριθ. 11 623 022 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του EUIPO: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 4ης Απριλίου 2017 στην υπόθεση R 502/2015-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να αποφασίσει ότι είναι επιβεβλημένη η τροποποίηση της αποφάσεως αυτής κατά τρόπο ώστε να απορριφθεί η ανακοπή στο σύνολό της·
 —
 να καταδικάσει το καθού και, εφόσον κριθεί αναγκαίο, την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα δικαστικά έξοδα, καθώς και στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
 4.7.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 243/30
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Μαΐου 2016 – Ice Mountain Ibiza κατά EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza)
 (Υπόθεση T-5/15) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ocean beach club ibiza - Προγενέστερα εθνικά εικονιστικά σήματα OC ocean club και OC ocean club Ibiza - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Ομοιότητα των σημείων - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 243/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Ισπανία) (εκπρόσωποι: J. L. Gracia Albero, F. Miazzetto και E. Cebollero González, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: S. Palmero Cabezas)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Ισπανία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 8ης Οκτωβρίου 2014 (υπόθεση R 2292/2013-1), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Marbella Atlantic Ocean Club και Ice Mountain Ibiza.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ice Mountain Ibiza, SL στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 73 της 2.3.2015.


text:
 25.10.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 272/26
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 3ης Σεπτεμβρίου 2008 — Cofra κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-477/07) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Πρόσβαση σε έγγραφα - Ανάκληση της αποφάσεως περί άρνησης πρόσβασης - Δημοσιοποίηση εγγράφων παρά τη ρητή αντίθεση του συντάκτη τους - Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως)
 (2008/C 272/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Cofra srl (Bari, Ιταλία) (εκπρόσωπος: A. Calabrese, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: P. Costa de Oliveira και G. Conte)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 17ης Οκτωβρίου 2007, καθόσον δεν επέτρεψε στην προσφεύγουσα την πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα που διαβίβασαν οι ιταλικές αρχές στην Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο διατάσσει:
 1.
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) EE C 64 της 8.3.2008.


text:
Αριθ. C 228/22 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26. 7 . 97
 H προσφεύγουσα ζητεί απο το Πρωτοδικείο: Προσφυγή του Massimo Marzola κατα Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 23 Μαΐου
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής , της 8ης 1997
 Αυγούστου 1996, περί απορρίψεως της αιτήσεως της
 προσφεύγουσας να εκτιμήσει το ενδεχόμενο εφαρμογής (Υπόθεση Τ-161/97)
 του άρθρου 31 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσια (97/C 228/53
 κής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 — να ακυρώσει, εφόσον χρειάζεται, τη σιωπηρή απορριπτι
 κή απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 1997 της Επιτροπής, σε O Massimo Marzola, εκπροσωπούμενος απο τους Jean-Noël
 απάντηση της διοικητικής ενστάσεως της προσφεύγου Louis, Thierry Demaseure και Ariane Tornel, δικηγόρους
 σας , Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γρα
 φεία της Fiduciaire Myson Sàrl, 30, rue de Cessange , άσκησε
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών στις 23 Μαΐου 1997 , ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρω
 εξόδων. παϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρω
 παϊκών Κοινοτήτων.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα προσομοι O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 άζουν με τα της υποθέσεως Τ-16/97 (').
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής η οποία
 (' ΕΕ αριθ . C 74 της 8 . 3 . 1997 , σ. 27 . απέρριψε τη μεταφορά στο κοινοτικό σύστημα των κτη
 θέντων στις ΗΠΑ από 1 Μαρτίου 1977 έως 31 Αυγούστου
 1985 συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων,
 — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Προσφυγή του Hans Gevaert κατα Επιτροπής των Ευρω
 παϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 23 Μαΐου 1997 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (Υπόθεση Τ-160/97)
 (97/C 228/52) O προσφεύγων εκθέτει ότι μετά τη μονιμοποίησή του, τον
 Μάρτιο 1986, ζήτησε τη μεταφορά στο κοινοτικό σύστημα
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που είχε αποκτήσει σε
 ιδιωτικό σύστημα συνταξιοδοτήσεως στις Ηνωμένες Πολιτεί
 O Hans Gevaert, κάτοικος Merelbeke (Βέλγιο), εκπροσω-. ες. Επειδή δεν έλαβε ευνοϊκή απάντηση , o προσφεύγων
 πούμενος από τον Nicolas Lhoëst, δικηγόρο Βρυξελλών, με προέβη σε πολλαπλά διαβήματα για να επιτύχει τη μεταφορά
 τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας των δικαιωμάτων του σε ιταλικό σύστημα συντάξεων, προ
 Fiduciaire Myson Sàrl, 30, rue de Cessange , άσκησε στις κειμένου να μπορέσει εν συνεχεία να τα μεταφέρει στο
 23 Μαΐου 1997, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών κοινοτικό σύστημα. H λύση αυτή , την οποία οι υπηρεσίες της
 Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Επιτροπής είχαν κρίνει αποδεκτή, απορρίφθηκε από την
 Κοινοτήτων. αρμόδια ιταλική αρχή . Στις 27 Αυγούστου 1996, o προσφεύ
 γων αποφάσισε τελικά να υποβάλει αίτηση σύμφωνα με τον
 O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο: προβλεπόμενο τύπο, βάσει του άρθρου 90 παράγραφος 1 του
 κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων,
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 26ης επιδιώκοντας τη μεταφορά των επιδίκων συνταξιοδοτικών
 Αυγούστου 1996, περί απορρίψεως της αιτήσεως του δικαιωμάτων στο κοινοτικό σύστημα. H αίτηση αυτή απορ
 προσφεύγοντος να εκτιμήσει το ενδεχόμενο εφαρμογής ρίφθηκε από την καθής με το σκεπτικό ότι δεν υποβλήθηκε
 του άρθρου 31 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσια


text:
εντός έξι μηνών από του διορισμού . H απόρριψη αυτή
 κής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών συνιστά την προβαλλομένη απόφαση στην παρούσα υπόθε
 Κοινοτήτων, ση .
 — να ακυρώσει, εφόσον χρειάζεται, τη σιωπηρή απορριπτι Πρώτον, o προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρ
 κή απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 1997 της Επιτροπής, σε θρου 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII του κανονι
 απάντηση της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγο σμού , καθώς και του καθήκοντος αρωγής, ισχυριζόμενος ότι
 ντος ,
 η Επιτροπή του παρέσχε εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών τη δυνατότητα μεταφοράς στο κοινοτικό συνταξιοδοτικό
 εξόδων. σύστημα των κτηθέντων στις Ηνωμένες Πολιτείες δικαιωμά
 των και την ακολουθητέα διαδικασία για την υποβολή
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα τέτοιου είδους αιτήσεως.
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα προσομοι H προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι η προσβαλλομένη
 άζουν με τα της υποθέσεως Τ-16/97 (1 ). απόφαση στερείται, κατά παράβαση του άρθρου 25 του
 κανονισμού , παντελώς αιτιολογίας.
 (!) ΕΕ αριθ . C 74 της 8 . 3 . 1997 , σ. 27 .


text:
4.5.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 109/39
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-105/98 P (1) ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-295/99 (1)
 (2002/C 109/66) (2002/C 109/69)
 Με δια ́ταξη της 12ης Οκτωβρι ́ου 2001 o Προ ́εδρος του ∆ικαστη-
 Με δια ́ταξη της 27ης Νοεμβρι ́ου 2001 o Προ ́εδρος του ∆ικαστη- ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της
 ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-295/99: Βασι ́λειο του Βελγι ́ου κατα ́ Επιτροπη ́ς των
 υποθε ́σεως C-105/98 P: Günter Bühring κατα ́ Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως και Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 (1) ΕΕ C 299 της 16.10.1999.
 (1) EE C 209 της 4.7.1998.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-461/99 (1)
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-24/99 (1)
 (2002/C 109/70)
 (2002/C 109/67)
 Με δια ́ταξη της 1ης Φεβρουαρι ́ου 2002, o Προ ́εδρος του
 ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́
 Με δια ́ταξη της 18ης Φεβρουαρι ́ου 2002, o Προ ́εδρος του
 της υποθε ́σεως C-461/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́
 κατα ́ Ιρλανδι ́ας.
 της υποθε ́σεως C-24/99: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 κατα ́ Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας.
 (1) ΕΕ C 47 της 19.2.2000.
 (1) ΕΕ C 86 της 27.3.1999.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-77/00 (1)
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-140/99 (1)
 (2002/C 109/71)
 (2002/C 109/68)
 Με δια ́ταξη της 6ης ∆εκεμβρι ́ου 2001 o Προ ́εδρος του ∆ικαστη-
 ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της
 Με δια ́ταξη της 6ης ∆εκεμβρι ́ου 2001, o προ ́εδρος του πε ́μπτου υποθε ́σεως C-77/01 [αι ́τηση του Αrbeitsgericht Wiesbaden
 τμη ́ματος του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́- (Γερμανι ́α) για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως]: Urlaubs-
 σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-140/99: Επιτροπη ́ των und Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft κατα ́ Viscondense
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των κατα ́ Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας. Construções, Lda.
 (1) ΕΕ C 174 της 19.6.1999. (1) EE C 135 της 13.5.2000.


text:
 11.1.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 9/7
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Νοεμβρίου 2013 [αιτήσεις του Consiglio di Stato (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής απόφασης] — SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, Italia Zuccheri SpA, Co.Pro.B. — Cooperativa Produttori Bieticoli Soc. coop. Agricola, Eridania Sadam SpA κατά AGEA — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-187/12 έως C-189/12) (1)
 (Προδικαστική παραπομπή - Κανονισμός (ΕΚ) 320/2006 - Κανονισμός (ΕΚ) 968/2006 - Γεωργία - Προσωρινό καθεστώς αναδιάρθρωσης του κλάδου της ζάχαρης - Προϋποθέσεις για τη χορήγηση της ενίσχυσης αναδιάρθρωσης - Έννοια των όρων «εγκαταστάσεις παραγωγής» και «πλήρης διάλυση»)
 2014/C 9/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, Italia Zuccheri SpA, Co.Pro.B. — Cooperativa Produttori Bieticoli Soc. coop. Agricola, Eridania Sadam SpA
 κατά
 AGEA — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali
 Αντικείμενο
 Αιτήσεις προδικαστικής απόφασης — Consiglio di Stato — Ερμηνεία των άρθρων 3 και 4 του κανονισμού (ΕΚ) 320/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Φεβρουαρίου 2006, για τη θέσπιση προσωρινού καθεστώτος αναδιάρθρωσης του κλάδου της ζάχαρης στην Κοινότητα και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 1290/2005 για τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΕΕ L 58, σ. 42), και του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) 968/2006 της Επιτροπής, της 27ης Ιουνίου 2006, σχετικά με τον καθορισμό των λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 320/2006 (ΕΕ L 176, σ. 32) — Προϋποθέσεις για τη χορήγηση ολόκληρης της ενίσχυσης — Έννοια των όρων «εγκαταστάσεις παραγωγής» και «πλήρης διάλυση» — Δυνατότητα των εργοστασίων ζάχαρης, ισογλυκόζης ή σιροπιού ινουλίνης να λάβουν ολόκληρη την ενίσχυση στην περίπτωση κατά την οποία διατηρούν εγκαταστάσεις που δεν συνδέονται με την παραγωγή των προϊόντων αυτών, αλλά χρησιμοποιούνται για άλλα προϊόντα
 Διατακτικό
 1)
 Τα άρθρα 3 και 4 του κανονισμού (ΕΚ) 320/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Φεβρουαρίου 2006, για τη θέσπιση προσωρινού καθεστώτος αναδιάρθρωσης του κλάδου της ζάχαρης στην Κοινότητα και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 1290/2005 για τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής, και το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 968/2006 της Επιτροπής, της 27ης Ιουνίου 2006, σχετικά με τον καθορισμό των λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού 320/2006, έχουν την έννοια ότι ο όρος «εγκαταστάσεις παραγωγής» που χρησιμοποιείται στα άρθρα αυτά καλύπτει τα σιλό που προορίζονται για την αποθήκευση ζάχαρης του λήπτη της ενίσχυσης, και μάλιστα ανεξάρτητα από το ότι χρησιμοποιούνται και για άλλες χρήσεις. Ο όρος αυτός δεν καλύπτει ούτε τα σιλό που χρησιμοποιούνται μόνο για την αποθήκευση ζάχαρης που έχει παραχθεί βάσει ποσόστωσης και έχει αποθηκευτεί από άλλους παραγωγούς ή έχει πωληθεί από αυτούς ούτε όσα χρησιμοποιούνται μόνο για τη συσκευασία ή τον εγκιβωτισμό της ζάχαρης ενόψει της εμπορίας της. Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να προβαίνει στην εκτίμηση αυτή σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τα τεχνικά χαρακτηριστικά ή την πραγματική χρήση του οικείου σιλό.
 2)
 Από την εξέταση του τρίτου και του τέταρτου ερωτήματος στην υπόθεση C-188/12 και του δεύτερου και


text:
 29.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 93/19
 Προσφυγή της 10ης Δεκεμβρίου 2013 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-653/13)
 2014/C 93/30
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: D. Recchia, E. Sanfrutos Cano)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη λαμβάνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει την εκτέλεση της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 4 Μαρτίου 2010, επί της υποθέσεως C-297/08, και με την οποία έκρινε ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει για την Περιφέρεια Καμπανίας όλα τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσει ότι η αξιοποίηση και η διάθεση των αποβλήτων πραγματοποιείται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του ανθρώπου και χωρίς να βλάπτεται το περιβάλλον, ειδικότερα δε παραλείποντας να δημιουργήσει κατάλληλο και ολοκληρωμένο δίκτυο εγκαταστάσεων διαθέσεως των αποβλήτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 4 και 5 της οδηγίας 2006/12/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 260, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ·
 —
 να υποχρεώσει την Ιταλική Δημοκρατία να καταβάλει στην Επιτροπή χρηματική ποινή ύψους 256 819,2 ευρώ για κάθε ημέρα καθυστερήσεως (δηλαδή ύψους 85 606,4 ευρώ ημερησίως ανά κατηγορία εγκαταστάσεων), αφαιρουμένης της ενδεχόμενης μειώσεως σύμφωνα με τον προταθέντα τύπο μειώσεως του ποσού της χρηματικής ποινής, από της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως επί της υπό κρίση υποθέσεως και μέχρι την πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως που εκδόθηκε επί της υποθέσεως C-297/08·
 —
 να υποχρεώσει την Ιταλική Δημοκρατία να καταβάλει στην Επιτροπή κατ’ αποκοπήν ποσό, το ύψος του οποίου προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό ημερησίου ποσού 28 089,6 ευρώ επί τον αριθμό των ημερών κατά τις οποίες εξακολουθεί να υφίσταται παράβαση, υπολογιζόμενο από της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως επί της υποθέσεως C-297/08 έως την ημερομηνία εκδόσεως αποφάσεως επί της υπό κρίση υποθέσεως.
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Ιταλία δεν έλαβε όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει την εκτέλεση της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο στην υπόθεση C-297/08. Η προτεινόμενη κύρωση (ημερήσια χρηματική ποινή και κατ’ αποκοπήν ποσό) είναι ανάλογη της σοβαρότητας και της χρονικής διάρκειας της παραβάσεως, ενώ παράλληλα λαμβάνεται υπόψη και η ανάγκη διασφαλίσεως του αποτρεπτικού χαρακτήρα της κυρώσεως προς αποφυγή των υποτροπών.
 (1) Οδηγία 2006/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων (ΕΕ L 11, σ. 9).


text:
 19.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 340/12
 Αναίρεση που άσκησε στις 3 Οκτωβρίου 2011 η ENI SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στην υπόθεση T-39/07, ENI κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-508/11 P)
 2011/C 340/22
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: ENI SpA (εκπρόσωποι: G. M. Roberti, D. Durante, R. Arras, E. D’Amico, I. Perego, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να αναιρέσει, εν όλω ή εν μέρει, την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε η προσφυγή της ENI στην υπόθεση T-39/07 και, κατά συνέπεια:
 —
 να ακυρώσει, εν όλων ή εν μέρει, την απόφαση της Επιτροπής της 29ης Νοεμβρίου 2006 (υπόθεση COMP/F/38.638 — BR/ESBR)·
 —
 και/ή να ακυρώσει ή τουλάχιστον να μειώσει το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην ENI με την απόφαση της Επιτροπής της 29ης Νοεμβρίου 2006 (υπόθεσηCOMP/F/38.638 — BR/ESBR)·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει εν όλω ή εν μέρει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε η προσφυγή της ENI στην υπόθεση T-39/07 και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ουσίας, υπό το πρίσμα των στοιχείων που θα του παράσχει το Δικαστήριο·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας και της διαδικασίας στην υπόθεση T-39/07.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, που περιλαμβάνει τέσσερα σκέλη, η ENI υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε πολλάκις σε πλάνη περί το δίκαιο και δεν τήρησε ούτε την υποχρέωση αιτιολογίας που υπέχει, ούτε τις θεμελιώδεις αρχές που προβλέπουν ο Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ και η ΕΣΔΑ, σε βάρος των δικαιωμάτων άμυνας της αναιρεσείουσας. Η ENI διατείνεται ότι:
 —
 το τεκμήριο της αποφασιστικής επιρροής που ασκεί μια μητρική εταιρία δεν δικαιολογείται υπό το πρίσμα των αρχών που διέπουν τον καταλογισμό ευθύνης από πλευράς ανταγωνισμού και των αρχών στον τομέα των τεκμηρίων που απορρέουν από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων· εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί επί των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της προσφυγής όσον αφορά το περιεχόμενο της απαιτήσεως περί ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής·
 —
 τα αποδεικτικά στοιχεία που προέβαλε η ENI για να ανατρέψει το τεκμήριο ευθύνης δεν εκτιμήθηκαν ορθώς. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε τους νομικούς κανόνες που προβλέπει επί του σημείου αυτού η σχετική νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου·
 —
 το Γενικό Δικαστήριο, ενώ δέχεται, σύμφωνα με τη νομολογία, ότι το τεκμήριο ευθύνης είναι μαχητό, στρέβλωσε το πραγματικό περιεχόμενο του εν λόγω τεκμηρίου κατά την εφαρμογή του, καθιστώντας με τον τρόπο αυτό αδύνατη την απόδειξη του αντιθέτου, την οποία ζήτησε η ENI και η οποία οδηγεί στην εφαρμογή καθεστώτος αντικειμενικής ευθύνης·
 —
 το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, χωρίς αιτιολόγηση, ότι δεν υποχρεούται να εξετάσει τα επιχειρήματα που προέβαλε η ENI σχετικά με την ανάγκη εφαρμογής της αρχής της περιορισμένης ευθύνης των εταιριών για τον καταλογισμό ευθύνης στη μητρική εταιρία βάσει του τεκμηρίου ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής και υπέπεσε σε


text:
πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των νομικών κριτηρίων που απορρέουν από τη νομολογία στον τομέα της διαδοχής επιχειρήσεων στο δίκαιο του ανταγωνισμού.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, που περιλαμβάνει δύο σκέλη, η ENI προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003, την αρχή της αναλογικότητας και την υποχρέωση αιτιολογήσεως. Ειδικότερα, η ENI υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως για τον καθορισμό του ποσού του προστίμου, κρίνοντας, χωρίς αιτιολόγηση, ότι δεν ασκούν καμία επιρροή τα στοιχεία που επικαλέστηκε επ' αυτού η ENI, καθώς και τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν όσον αφορά τον δυσανάλογο χαρακτήρα του εφαρμοσθέντος για τον υπολογισμό του προστίμου συντελεστή·
 —
 έκρινε βάσιμο τον αποκλεισμό της Syndial από τους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως, μη τηρώντας τα κριτήρια που απορρέουν από τη νομολογία περί διαδοχής των επιχειρήσεων και μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες στον καθορισμό του ανώτατου ορίου προστίμου.


text:
 10.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/12
 Αναίρεση που άσκησε στις 4 Μαΐου 2017 ο GX κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 3 Μαρτίου 2017 στην υπόθεση T-556/16, GX κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-233/17 P)
 (2017/C 221/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: GX (εκπρόσωπος: G.-M. Enache, avocat)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και εν συνεχεία να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση της ΑΔΑ·
 —
 να αποζημιωθεί για την υλική και ηθική ζημία που υπέστη λόγω της αποφάσεως αυτής·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την αίτηση αναιρέσεως ο αναιρεσείων ζητεί από τη Δικαστήριο την αναίρεση της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2017 στην υπόθεση T-556/16, GX κατά Επιτροπής, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχε ασκήσει για την ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του γενικού διαγωνισμού EPSO/AD/248/13 να μην περιλάβει το όνομά του στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού.
 Προς στήριξη της αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει δύο λόγους:
 1.
 Τον παράνομο χαρακτήρα της προκηρύξεως του διαγωνισμού, του διορθωτικού και των βασικών αρχών του κέντρου αξιολογήσεως
 Ο αναιρεσείων φρονεί ότι η προκήρυξη του διαγωνισμού δεν είναι σύννομη, στο μέτρο που δεν δικαιολογεί αντικειμενικά ούτε τον περιορισμό στην επιλογή της δεύτερης γλώσσας (γερμανικά, αγγλικά ή γαλλικά) υπό το πρίσμα του συμφέροντος της υπηρεσίας ούτε την αναλογικότητα του περιορισμού αυτού υπό το πρίσμα των πραγματικών αναγκών της υπηρεσίας.
 Δεύτερον, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι δεν είναι σύννομες, έγκυρες και επιστημονικά θεμελιωμένες οι βασικές αρχές των αξιολογικών κέντρων οι οποίες διέπουν τους ανοιχτούς διαγωνισμούς EPSO, καθώς δεν υφίσταται τεκμηρίωση, στοιχεία ή επαλήθευση των θεμελιωδών πρακτικών που χρησιμοποιούνται στην EPSO βάσει των ακόλουθων αρχών: (i) «η παλαιότερη συμπεριφορά αποτελεί το καλύτερο κριτήριο προβλέψεως μελλοντικής επιδόσεως» (ii) «τα κέντρα αξιολογήσεως, στα οποία γίνεται προσομοίωση πραγματικών καταστάσεων εργασιακού περιβάλλοντος, είναι το καταλληλότερο εργαλείο για την πρόβλεψη της επιδόσεως υπό πραγματικές συνθήκες».
 Τρίτον, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι δεν είναι σύννομο ένα διορθωτικό που δημοσιεύθηκε στον διαγωνισμό EPSO/AD/248/13.
 2.
 Διαδικαστικές παρατυπίες στα κέντρα αξιολογήσεως.
 Ο αναιρεσείων προβάλλει σειρά διαδικαστικών παρατυπιών στο κέντρο αξιολογήσεως για τον διαγωνισμό EPSO/AD/248/13.


text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/18
 Προσφυγή της 17ης Ιουλίου 2013 — Gemeente Eindhoven κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-370/13)
 2013/C 274/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Gemeente Eindhoven (Eindhoven, Ολλανδία) (εκπρόσωποι: G. van der Wal, M. van Heezik και L. Parret, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλομένη απόφαση, καθόσον αφορά τη συναλλαγή μεταξύ του προσφεύγοντος και της PSV, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων ασκεί προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κατά της αποφάσεως της Επιτροπής της 6ης Μαρτίου 2013 [Κάτω Χώρες — SA.33584 (2013/C) (πρώην 2011/NN) — Ενίσχυση ορισμένων ολλανδικών επαγγελματικών συλλόγων ποδοσφαίρου κατά την περίοδο 2008-2011] (ΕΕ C 116, σ. 19).
 Προς στήριξη της προσφυγής, ο προσφεύγων προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αφορά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, περιλαμβανομένης της αρχής της επιμέλειας.
 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι στις 26 και στις 28 Ιουλίου 2011 παρασχέθηκαν πληροφορίες στην Επιτροπή, η οποία, στη συνέχεια, δεν έθεσε περαιτέρω ερωτήσεις στις Ολλανδικές αρχές. Στις 6 Μαρτίου 2013, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας. Λόγω της παρελεύσεως μεγάλου χρονικού διαστήματος (19 μηνών) και της ελλείψεως κάθε περαιτέρω συζητήσεως (επί της ουσίας), η Επιτροπή, συνεπεία των δικών της πράξεων και παραλείψεων, δεν είχε, κατά τον χρόνο κινήσεως της επίσημης διαδικασίας, πλήρη εικόνα των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αφορά παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου.
 Με τον λόγο αυτόν, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ευλόγως θεώρησε ως δεδομένο ότι η συναλλαγή θα αξιολογούνταν στο πλαίσιο της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με στοιχεία κρατικής ενίσχυσης στις πωλήσεις γηπέδων-οικοπέδων και κτιρίων από τις δημόσιες αρχές (1), όπως είχε συμβεί κατά το παρελθόν, όταν η Επιτροπή αξιολογούσε παρόμοιες συναλλαγές.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
 Κινώντας την επίσημη διαδικασία, χωρίς να τίθεται θέμα βασίμων αμφιβολιών, υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 4, του κανονισμού 659/1999 (2) και της νομολογίας, η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Λαμβάνοντας αμέσως θέση επί της υπάρξεως κρατικής ενισχύσεως, υπό την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, παρά την ύπαρξη συμπληρωματικών ερωτημάτων, η Επιτροπή παραγνωρίζει επίσης τον προσωρινό χαρακτήρα μιας αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού 659/1999.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αφορά ανεπαρκή και/ή εσφαλμένη αιτιολογία.
 Σε συνάρτηση με τον προηγούμενο λόγο, ο οποίος αφορά την ύπαρξη πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως, ο προσφεύγων προβάλλει εν τέλει ότι με την προσβαλλομένη απόφαση δεν πληρούται η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει η Επιτροπή από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ.
 (1) Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με στοιχεία κρατικής ενίσχυσης στις πωλήσεις γηπέδων-οικοπέδων και κτιρίων από τις δημόσιες αρχές (ΕΕ 1997, C 209, σ. 3).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 83, σ. 1)


text:
C 247/22 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 12.10.2002
 Προσφυγή της Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. κατά Η προσφεύγουσα διατείνεται πρώτα ότι η προσβαλλόμενη
 της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε απόφαση παραβιάζει τα άρθρα 1 και 13 του κανονισμού 1430/79,
 στις 9 Αυγούστου 2002 καθόσον η Επιτροπή δεν θεωρεί τις συμπληρωματικές εισφορές
 ως εισαγωγικό ή εξαγωγικό δασμό. Κατά την προσβαλλόμενη
 απόφαση, o εισφορές αυτές δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής
 (Υπόθεση Τ-240/02) του κανονισμού 1430/79 και δεν μπορούν να διαγραφούν.
 Ωστόσο, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η συμπληρωματική εισφορά
 (2002/C 247/35) είναι εισαγωγικός ή εξαγωγικός δασμός και ότι ο κανονισμός
 1430/79 κάλλιστα έχει εφαρμογή. Ισχυρίζεται ότι η συμπληρωμα-
 τική εισφορά υπηρετεί τον ίδιο σκοπό με έναν τελωνειακό δασμό
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική) και έχει το ίδιο ύψος με έναν τέτοιο δασμό. Περαιτέρω, η μη
 εξαχθείσα ζάχαρη Γ πρέπει να τύχει της ίδιας μεταχειρίσεως με τη
 ζάχαρη εισαγωγής τρίτων χωρών.
 Η εταιρία Koninklijke Coöperatie Cosun U.A., με έδρα τη Breda, Στη συνέχεια, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη
 εκπροσωπούμενη από τους M.M. Slotboom και Ν.J. Helder, απόφαση αντίκειται στην αρχή της ισότητας και την αρχή της
 άσκησε στις 9 Αυγούστου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των επιείκειας. Η απόφαση αυτή έχει ως συνέπεια ότι η προσφεύγουσα
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των ουδόλως λαμβάνεται υπόψη για το ενδεχόμενο διαγραφής της
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. συμπληρωματικής εισφοράς, παρά το ότι δεν μπορεί να της
 προσαφθεί αμέλεια και η ίδια βρίσκεται σε ειδική κατάσταση. Η
 προσφεύγουσα θεωρεί ότι κατά τον τρόπο αυτό υφίσταται άνιση
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: μεταχείριση σε σχέση με μια επιχείρηση η οποία ζητεί τη διαγραφή
 εισαγωγικού ή εξαγωγικού δασμού. Επιπλέον, έτσι υφίσταται
 — να ακυρώσει την υπό στοιχεία C(2002) 1580 τελικό κενό στην έννομη προστασία της προσφεύγουσας. Κατά την
 απόφαση που η Επιτροπή έλαβε στις 2 Μαι ̈́ου 2002 στον προσφεύγουσα, το κενό αυτό είναι αντίθετο προς την αρχή της
 φάκελο REM 19/01 και που απευθύνθηκε στο Βασίλειο των ασφάλειας δικαίου.
 Κάτω Χωρών·
 (1 ) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1785/81 του Συμβουλίου, της 30ής Ιουνίου
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 1981, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα της ζάχαρης (EE
 L 177, της 1.7.1981, σ. 4).
 (2 ) Κανονισμός (EOK) 2670/81 της Επιτροπής, της 14ης Σεπτεμβρίου
 1981, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής για την εκτός
 ποσοστώσεως παραγωγή στον τομέα της ζάχαρης (EE L 262, της
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα 16.9.1981, σ. 14).
 (3 ) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1430/79 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979,
 περί της επιστροφής ως αχρεωστήτως εισπραχθέντων ή της διαγραφής
 Η προσφεύγουσα παρήγε την αποκαλούμενη ζάχαρη Γ. Η ζάχαρη χρέους εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/015,
 αυτή πρέπει το αργότερο ένα έτος μετά το έτος παραγωγής να σ. 162).
 εξαχθεί από την Κοινότητα. Αν τούτο δεν συμβεί, επιβάλλονται (4 ) Κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου
 συμπληρωματικές εισφορές σύμφωνα με τον κανονισμό 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (EE L 302, της
 19.10.1992, σ. 1).
 1785/81 (1) και τον κανονισμό 2670/81 ( 2).
 Το 1993 η προσφεύγουσα πώλησε ζάχαρη σε τρίτους, οι οποίοι


text:
επρόκειτο να την εξαγάγουν από την Κοινότητα. Ωστόσο, το
 Νederlandse Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst (Σώμα
 ∆ιώξεως Οικονομικού Εγκλήματος) διαπίστωσε ότι κατά τις μετα- Προσφυγή του Daniel Callebaut κατά της Επιτροπής των
 φορές διαπράχθηκαν απάτες και ότι στην πραγματικότητα η Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 7 Αυγούστου
 ζάχαρη Γ δεν εξήχθη από την Κοινότητα. Χάριν της έρευνας, η 2002
 προσφεύγουσα δεν ειδοποιήθηκε εξ υπαρχής σχετικά. Ωστόσο
 διαπιστώθηκε ότι η ίδια δεν είχε ανάμιξη στην απάτη. 'Ομως, (Υπόθεση Τ-241/02)
 επειδή δεν ειδοποιήθηκε για την απάτη, δεν είχε τη δυνατότητα να
 εξαγάγει ακόμα εντός της προθεσμίας τη ζάχαρη και έτσι να (2002/C 247/36)
 αποφύγει τις συμπληρωματικές εισφορές για τη μη εξαχθείσα
 ζάχαρη Γ.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Η προσφεύγουσα ζήτησε ως εκ τούτου να διαγραφούν οι συμπλη-
 ρωματικές εισφορές βάσει του κανονισμού 1430/79 (3), o οποίος Ο Daniel Callebaut, κάτοικος Mondorf-les-Bains (Λουξεμβού-
 αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 2913/92 ( 4). Ισχυρίστηκε ότι ργο), εκπροσωπούμενος από τους Αlbert Coolen, Jean-Noël
 δεν μπορεί να της προσαφθεί αμέλεια ή δόλος και ότι επιπλέον Louis και Εtienne Marchal, avocats, με τόπο επιδόσεων στο
 βρέθηκε σε ειδική κατάσταση καθόσον δεν ειδοποιήθηκε αμέσως Λουξεμβούργο, άσκησε στις 7 Αυγούστου 2002, ενώπιον του
 για την απάτη. Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της
 απέρριψε την αίτηση διαγραφής που υπέβαλε η προσφεύγουσα. Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/38
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgerichts Köln (Γερμανία) eingereicht στις 2 Νοεμβρίου 2006 — Firma cp-Pharma Handels GmbH κατά Bundesrepublik Γερμανία
 (Υπόθεση C-448/06)
 (2006/C 326/80)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgericht Köln
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Firma cp-Pharma Handels GmbH
 Καθής: Bundesrepublik Γερμανία
 Προδικαστικό ερώτημα
 Πάσχει ο κανονισμός (ΕΚ) 1873/2003 της Επιτροπής της 24ης Οκτωβρίου 2003 (1) για την τροποποίηση του παραρτήματος II του κανονισμού (ΕΟΚ) 2377/90 του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 1990, για τη θέσπιση κοινοτικής διαδικασίας για τον καθορισμό ανώτατων ορίων καταλοίπων κτηνιατρικών φαρμάκων στα τρόφιμα ζωικής προέλευσης (2), λόγω αντιθέσεώς του προς υπέρτερης ισχύος κοινοτικό δίκαιο [άρθρο 1 και άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2377/90 του Συμβουλίου, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, σημείο 1, της οδηγίας 96/22/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1996 (3)), στο μέτρο που η χαρακτηριζόμενη με το σημείο (*) προσθήκη, με την οποία προστίθεται η προγεστερόνη στο παράρτημα ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) 2377/90 του Συμβουλίου, αποκλείει τη χρησιμοποίηση της φαρμακευτικής μορφής του ενέσιμου διαλύματος;
 (1) EE L 275, σ. 9.
 (2) EE L 224, σ. 1.
 (3) EE L 224, σ. 1.


text:
 8.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 303/47
 Προσφυγή της 3ης Ιουλίου 2014 — Staywell Hospitality Group κατά ΓΕΕΑ — Sheraton International IP (PARK REGIS)
 (Υπόθεση T-510/14)
 2014/C 303/55
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (Σίδνεϋ, Αυστραλία) (εκπρόσωπος: D. Farnsworth, Solicitor)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Sheraton International IP LLC (Stamford, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών της 30ής Απριλίου 2014 στην υπόθεση R 240/2013-5, καθώς και στην υπόθεση R 303/2013-5 κατά το μέτρο που αφορά την υπόθεση R 240/2013-5, και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Εικονιστικό σήμα που περιέχει τα λεκτικά στοιχεία «PARK REGIS» για υπηρεσίες των κλάσεων 35, 36 και 43 — Υπ’ αριθ. 9 4 88 933 αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Sheraton International IP LLC
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Τα εικονιστικά και λεκτικά σήματα «ST. REGIS» για υπηρεσίες των κλάσεων 36, 42 και 43, το καταχωρισμένο στο διεθνές μητρώο λεκτικό σήμα «ST. REGIS», του οποίου η προστασία έχει επεκταθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση για υπηρεσίες της κλάσεως 36, καθώς και τα ευρέως γνωστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση εικονιστικά και λεκτικά σήματα «ST. REGIS»
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Δέχθηκε εν μέρει την ανακοπή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απέρριψε τις προσφυγές
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009


text:
 16.7.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/23
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2011 — Toland κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση T-471/08) (1)
 (Πρόσβαση στα έγγραφα - Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 - Έκθεση ελέγχου των αποζημιώσεων των βοηθών των βουλευτών - Άρνηση προσβάσεως - Εξαίρεση σχετική με την προστασία των σκοπών της επιθεωρήσεως, της έρευνας και του οικονομικού ελέγχου - Εξαίρεση σχετική με την προστασία της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων)
 2011/C 211/49
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Ciarán Toland (Δουβλίνο, Ιρλανδία) (εκπρόσωποι: A. Burke, solicitor, E. Regan, SC, και J. Newman, barrister)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: H. Krück, N. Lorenz και D. Moore)
 Παρεμβαίνοντες υπέρ του προσφεύγοντος: Βασίλειο της Δανίας (εκπρόσωποι: B. Weis Fogh και C. Vang), Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωποι: J. Heliskoski, A. Guimaraes-Purokoski και H. Leppo)· και Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωποι: A. Falk, S. Johannesson και K. Petkovska)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 11ης Αυγούστου 2008, με αριθμό αναφοράς A(2008) 10636, καθόσον με την εν λόγω απόφαση αρνείται την πρόσβαση στην υπ’ αριθ. 06/02 έκθεση της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου του Κοινοβουλίου, της 9ης Ιανουαρίου 2008, με τίτλο «Έλεγχος των αποζημιώσεων των βοηθών των βουλευτών».
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 11ης Αυγούστου 2008, με αριθμό αναφοράς A(2008) 10636, καθόσον αυτή αρνείται την πρόσβαση στην έκθεση υπ’ αριθ. 06/02 της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου του Κοινοβουλίου, της 9ης Ιανουαρίου 2008, με τίτλο «Έλεγχος των αποζημιώσεων των βοηθών των βουλευτών».
 2)
 Το Κοινοβούλιο φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα του Ciarán Toland.
 3)
 Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 32 της 7.2.2009.


text:
 25.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 147/22
 Αγωγή της 11ης Μαρτίου 2013 — Ziegler Relocation κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-150/13)
 2013/C 147/40
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: Ziegler Relocation SA (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis, M. Favart και A. Bailleux, δικηγόροι)
 Εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της ενάγουσας
 Η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να συνεκδικάσει την παρούσα αγωγή μαζί με την υπόθεση Τ-539/12·
 —
 να κρίνει την παρούσα αγωγή παραδεκτή και βάσιμη·
 —
 να κρίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέχει εξωσυμβατική ευθύνη έναντι της ενάγουσας·
 —
 να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 112 872,50 ευρώ ετησίως από τις 11 Μαρτίου 2008, εντόκως έως την πλήρη καταβολή των οφειλομένων·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η ζημία την αποκατάσταση της οποίας ζητεί η ενάγουσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση αφορά το διαφυγόν κέρδος το οποίο εκτιμά ότι υπέστη από την έκδοση της αποφάσεως της Επιτροπής της 11ης Μαρτίου 2008 στην υπόθεση COMP/38.543 — Υπηρεσίες διεθνών μετακομίσεων, λόγω του ότι δεν έπαυσε η πρακτική των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ζητούν προσφορές διευκολύνσεως στο πλαίσιο των μετακομίσεών τους τα έξοδα των οποίων επιστρέφονται δυνάμει του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άρνηση της ενάγουσας να ανταποκριθεί θετικώς σε τέτοιες αιτήσεις είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της από τις συναφείς συμβάσεις, με αποτέλεσμα να παρέχει πλέον πολύ περιορισμένο αριθμό υπηρεσιών μετακομίσεως στους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών οργάνων. Αυτό συνιστά παράβαση, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης, της υποχρεώσεως επιμέλειας την οποία υπέχει, παράβαση στην οποία οφείλεται η ζημία που υπέστη η ενάγουσα.


text:
7.12.2002 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 305/19
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-124/01 (1) ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-45/02 ( 1)
 (2002/C 305/36) (2002/C 305/39)
 Με διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του Με διάταξη της 10ης Ιουλίου 2002, o Πρόεδρος του ∆ικαστηρίου
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέ-
 της υποθέσεως C-124/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σεως C-45/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας. Πορτογαλικής ∆ημοκρατίας.
 ( 1) EE C 161 της 2.6.2001.
 (1 ) ΕΕ C 97 της 20.4.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-150/01 (1)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-70/02 ( 1)
 (2002/C 305/37)
 (2002/C 305/40)
 Με διάταξη της 30ής Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή Με διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 της υποθέσεως C-150/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας.
 της υποθέσεως C-70/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 ( 1) ΕΕ C 173 της 16.6.2001.
 (1 ) ΕΕ C 109 της 4.5.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-443/01 (1)
 (2002/C 305/38) ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-221/02 (1)
 (2002/C 305/41)
 Με διάταξη της 28ης Αυγούστου 2002, o Πρόεδρος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 της υποθέσεως C-443/01 (αίτηση του Vestre Landsret για
 την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Poul Nørgaard κατά Με διάταξη της 25ης Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 Skatteministeriet. ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 της υποθέσεως C-221/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας.
 ( 1) ΕΕ C 31 της 2.2.2002.
 (1 ) ΕΕ C 180 της 27.7.2002.


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/38
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 7ης Οκτωβρίου 2009 — Vischim κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-420/05) (1)
 (Φυτοπροστατευτικά προϊόντα - Δραστική ουσία χλωροθαλονίλη - Καταχώριση στο παράρτημα I της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ - Διαδικασία αξιολογήσεως - Οδηγία 2005/53/ΕΚ - Προσφυγή ακυρώσεως - Προσφυγή κατά παραλείψεως - Αγωγή αποζημιώσεως)
 2009/C 282/70
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Vischim Srl (Cesano Maderno, Ιταλία) (εκπρόσωποι: C. Mereu και K. Van Maldegem, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: B. Doherty και L. Parpala)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί ακυρώσεως, όσον αφορά την καταχώριση της δραστικής ουσίας χλωροθαλονίλης, της οδηγίας 2005/53/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπτεμβρίου 2005, για την τροποποίηση της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου ώστε να καταχωρισθούν οι chlorothalonil, chlorotoluron, cypermethrin, daminozide και thiophanate-methyl ως δραστικές ουσίες (EE L 241, σ. 51), αίτημα περί ακυρώσεως της εκθέσεως επανεξετάσεως της χλωροθαλονίλης (έγγραφο SANCO/4343/2000 τελικό της 14ης Φεβρουαρίου 2005), αίτημα περί διαπιστώσεως παραλείψεως και αίτημα περί αποζημιώσεως.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Vischim Srl στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων και των εξόδων των διαδικασιών ασφαλιστικών μέτρων.
 (1) EE C 36 της 11.2.2006.


text:
 16.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/20
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Vestre Landsret (Δανία) στις 18 Αυγούστου 2017, C&D Foods Acquisition ApS κατά Skatteministeriet
 (Υπόθεση C-502/17)
 (2017/C 347/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η δανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Vestre Landsret
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: C&D Foods Acquisition ApS
 Καθού: Skatteministeriet
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 168 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εταιρία χαρτοφυλακίου, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, έχει δικαίωμα πλήρους εκπτώσεως του ΦΠΑ επί των εισροών που αφορά υπηρεσίες που της παρασχέθηκαν στο πλαίσιο ερευνών δέουσας επιμέλειας πριν από σχεδιασθείσα, αλλά μη ολοκληρωθείσα, μεταβίβαση μετοχών μιας θυγατρικής της στην οποία η εταιρία χαρτοφυλακίου παρείχε διαχειριστικές και μηχανογραφικές υπηρεσίες υποκείμενες σε ΦΠΑ;
 2)
 Επηρεάζεται η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα από το γεγονός ότι η τιμή των υποκείμενων σε ΦΠΑ διαχειριστικών και μηχανογραφικών υπηρεσιών, τις οποίες η εταιρία χαρτοφυλακίου παρείχε στο πλαίσιο της οικονομικής δραστηριότητάς της, καθοριζόταν με βάση τις δαπάνες της εταιρίας χαρτοφυλακίου για τους μισθούς των εργαζομένων της, προσαυξημένες με ένα «περιθώριο» 10 %;
 3)
 Ανεξαρτήτως των απαντήσεων που θα δοθούν στα προηγούμενα ερωτήματα, δύναται να υπάρχει δικαίωμα εκπτώσεως αν οι επίμαχες στην κύρια δίκη δαπάνες συμβουλευτικών υπηρεσιών θεωρηθούν ως γενικά έξοδα και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, υπό ποιες προϋποθέσεις;
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE L 347, σ. 1).


text:
 5.12.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 297/17
 Αίτηση αναιρέσεως που η DSV Road NV υπέβαλε στις 7 Σεπτεμβρίου 2009 κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα) στις 8 Ιουλίου 2009 στην υπόθεση T-219/07, DSV Road NV κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-358/09 P)
 2009/C 297/22
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: DSV Road NV (εκπρόσωποι: A. Poelmans και G. Prckler, δικηγόροι)
 Αναιρεσίβλητη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η DSV Road NV ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να κηρύξει παραδεκτή και βάσιμη την αίτηση αναιρέσεως·
 —
 στη συνέχεια, να αναιρέσει ολόκληρη την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 8ης Ιουλίου 2008 στην υπόθεση T-219/07·
 —
 στο μέτρο που το Δικαστήριο, σε περίπτωση αναιρέσεως, αποφασίσει να κρατήσει την υπόθεση, να ακυρώσει την υπό στοιχεία REC 05/02, C (2007) 1776 απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 24ης Απριλίου 2007 επί αιτήσεως του Βασιλείου του Βελγίου, με την οποία απόφαση διαπιστώθηκε ότι πρέπει να εισπραχθούν εκ των υστέρων εισαγωγικοί δασμοί ποσού 168 004,65 ευρώ που απετέλεσαν το αντικείμενο αιτήσεως του Βασιλείου του Βελγίου της 12ης Αυγούστου 2002 και ότι δεν δικαιολογείται η διαγραφή εισαγωγικών δασμών ποσού 168 004,65 ευρώ που απετέλεσαν το αντικείμενο αιτήσεως του Βασιλείου του Βελγίου της 12ης Αυγούστου 2002·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου όσο και της δίκης ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1)
 Όσον αφορά το άρθρο 220, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ΚΤΚ (1)
 Πρώτος λόγος αναιρέσεως: το Πρωτοδικείο κατά την εφαρμογή του άρθρου 220, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ΚΤΚ δεν έλαβε υπόψη την ερμηνεία που το Δικαστήριο έδωσε στο άρθρο αυτό με την απόφασή του της 9ης Μαρτίου 2006 (2), και ειδικότερα όσον αφορά την εκπλήρωση του βάρους αποδείξεως ότι η έκδοση εσφαλμένων πιστοποιητικών οφείλεται σε εσφαλμένη περιγραφή των πραγματικών περιστατικών από τον εξαγωγέα, βάρους το οποίο κατά την προαναφερθείσα απόφαση όχι μόνον φέρουν οπωσδήποτε οι τελωνειακές αρχές που ζητούν την εκ των υστέρων είσπραξη τελωνειακών δασμών, αλλά και πρέπει να εκπληρώσουν μέσω αντικειμενικών γνήσιων στοιχείων.
 Έτσι, το Πρωτοδικείο παρέβλεψε το άρθρο 220, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ΚΤΚ και εφάρμοσε εσφαλμένως, και επομένως παραβίασε, το κοινοτικό δίκαιο. Κατά συνέπεια, έργο του Δικαστηρίου είναι να διορθώσει αυτή την εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου.
 Δεύτερος λόγος αναιρέσεως: ούτως ή άλλως το Πρωτοδικείο, κατά την αξιολόγηση της αποδείξεως που του προσκομίστηκε, εσφαλμένως έκρινε ότι η σχετική απόδειξη δεν ικανοποιεί τις επιταγές του άρθρου 220, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ΚΤΚ, όπως ερμηνεύθηκε και διευκρινίστηκε από το Δικαστήριο στην απόφασή του της 9ης Μαρτίου 2006 (3).
 Έτσι, το Πρωτοδικείο έδωσε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό στην προσκομισθείσα απόδειξη και επομένως παρέβη το κοινοτικό δίκαιο (4).
 Επί πλέον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι το Πρωτοδικείο κατά την αξιολόγηση της αποδείξεως δεν αποφάνθηκε με μονοσήμαντο τρόπο, και έτσι αποφάνθηκε με παράδοξο τρόπο, επειδή από τη μια πλευρά θεώρησε ότι το προσκομισθέν αποδεικτικό υλικό είναι αρκετό για να εκπληρωθεί το βάρος αποδείξεως της Επιτροπής ότι η έκδοση των εσφαλμένων πιστοποιητικών οφείλεται σε εσφαλμένη περιγραφή των


text:
πραγματικών περιστατικών από τον εξαγωγέα και από την άλλη πλευρά απέρριψε το αποδεικτικό αυτό υλικό ως ανεπαρκές για να αποδείξει η αναιρεσείουσα ότι οι ταϊλανδικές τελωνειακές αρχές γνώριζαν, ή τουλάχιστον έπρεπε εύλογα να γνωρίζουν, ότι τα αγαθά δεν λαμβάνονταν υπόψη για προτιμησιακή μεταχείριση.
 Έργο του Δικαστηρίου είναι να θεωρήσει ως έλλειψη αιτιολογίας τα σφάλματα στα οποία το Πρωτοδικείο υπέπεσε κατά την ανάγνωση και την αξιολόγηση των εγγράφων της δικογραφίας που προσκομίστηκαν ως απόδειξη (5).
 2)
 Όσον αφορά το άρθρο 239 του ΚΤΚ
 Μοναδικός λόγος αναιρέσεως: το Πρωτοδικείο, κατόπιν της εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 220, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ΚΤΚ ή κατόπιν των σφαλμάτων στα οποία υπέπεσε κατά την αξιολόγηση των εγγράφων της δικογραφίας που προσκομίστηκαν ως απόδειξη, κακώς έκρινε ότι η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η αναιρεσείουσα δεν είναι ιδιαίτερη κατάσταση υπό την έννοια του άρθρου 239 του ΚΤΚ.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ. 1).
 (2) Απόφαση στην υπόθεση C-293/04, Beemsterboer (Συλλογή 2006, σ. I-2263).
 (3) Το ίδιο.
 (4) Διάταξη του Δικαστηρίου της 11ης Ιουλίου 1996, C-325/94 P, An Taisce και WWF UK κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. I-3739, σκέψεις 28 και 30).
 (5) Απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Οκτωβρίου 1996, C-32/95 P, Επιτροπή κατά Lisrestal κ.λπ. (Συλλογή 1996, σ. I-5399, σ. 40).


text:
 2.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/18
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Cour d'appel d'Angers (Γαλλία) στις 26 Ιουνίου 2006 — EARL Mainelvo κατά Denkavit France SARL
 (Υπόθεση C-272/06)
 (2006/C 212/30)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour d'appel d'Angers
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσα: EARL Mainelvo.
 Εφεσίβλητη: Denkavit France SARL.
 Προδικαστικό ερώτημα
 Είναι σύμφωνη με τους σκοπούς ρυθμίσεως της αγοράς και διασφαλίσεως δίκαιου βιοτικού επιπέδου για τη γεωργική κοινότητα που θέτει ο κανονισμός (ΕΚ) 1254/1999 (1) του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1999, καθώς και με τα μέτρα για την εσωτερική αγορά που προέβλεψε για τους σκοπούς αυτούς ο εν λόγω κανονισμός και προσδιόρισε λεπτομερέστερα ο κανονισμός (ΕΚ) 2342/1999 της Επιτροπής, της 28ης Οκτωβρίου 1999 (2), η εντός των ορίων που θέτει η εθνική διεπαγγελματική συμφωνία η συναφθείσα μεταξύ των εκπροσωπούντων τις εκμισθώτριες επιχειρήσεις και τους ασχολούμενους με την εκτροφή μόσχων κτηνοτρόφους εθνικών επαγγελματικών οργανώσεων άμεση εκχώρηση από τον κτηνοτρόφο, σε εκτέλεση συμβάσεως που συνάφθηκε με γαλλική εταιρία, θυγατρική διεθνούς ομίλου παραγωγής και προμήθειας ζωοτροφών για μόσχους, ποσοστού 67, 63 έως 71, 35 % της πριμοδοτήσεως σφαγής που προβλέπει ο κανονισμός 1254/1999;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1254/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1999, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα του βοείου κρέατος (ΕΕ 1999, L 160, σ. 21)
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 2342/1999 της Επιτροπής, της 28ης Οκτωβρίου 1999, για καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1254/1999 του Συμβουλίου, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα του βοείου κρέατος, όσον αφορά τα καθεστώτα πριμοδοτήσεων (ΕΕ 1999, L 281, σ. 30)


text:
 16.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 174/13
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 3ης Μαΐου 2012 — Legris Industries SA κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-289/11 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Τομέας των συνδέσμων σωληνώσεων από χαλκό και κράματα χαλκού - Απόφαση της Επιτροπής διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Πρόστιμα - Μητρική και θυγατρική εταιρία - Καταλογισμός της συνιστώσας παράβαση συμπεριφοράς)
 2012/C 174/18
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Legris Industries SA (εκπρόσωποι: A. Wachsmann και S. Thibault-Liger, avocates)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωπος: C. Giolito)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 24ης Μαρτίου 2011, T-376/06, Legris Industries κατά Επιτροπής, με την οποία το Γενικό δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 4180 τελικό της Επιτροπής, της 20ής Σεπτεμβρίου 2006, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας EEE (Υπόθεση COMP/F-1/38.121 — Σύνδεσμοι σωληνώσεων) — Τομέας των συνδέσμων σωληνώσεων από χαλκό και κράματα χαλκού — Προσβολή του δικαιώματος του δικάζεσθαι από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο — Καταλογισμός της συνιστώσας παράβαση συμπεριφοράς — Προσβολή των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της προσωπικής ευθύνης και του προσωποπαγούς των ποινών — Παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη Legris Industries SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 252 της 27.8.2011.


text:
 4.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 153/53
 Διορθωτικό της δημοσιευθείσας στην Επίσημη Εφημερίδα ανακοινώσεως επί της υποθέσεως Τ-126/09
 (
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 129 της 6ης Ιουνίου 2009, σ. 18
 )
 2009/C 153/102
 Η δημοσιευθείσα στην ΕΕ ανακοίνωση επί της υποθέσεως Τ-126/09, Ιταλία κατά Επιτροπής και EPSO, αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
 «Προσφυγή της 24ης Μαρτίου 2009 — Ιταλία κατά Επιτροπής και EPSO
 (Υπόθεση T-126/09)
 2009/C 129/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: P. Gentili, avvocato dello Stato)
 Καθών: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (EPSO)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τις προκηρύξεις των διαγωνισμών (AD 5) EPSO/AD/144/09 (δημόσια υγεία), EPSO/AD/145/09 (υγιεινή των τροφίμων: πολιτική και νομοθεσία), EPSO/AD/146/09 (υγιεινή των τροφίμων: έλεγχος, επιθεώρηση και αξιολόγηση) για την πρόσληψη 35, 40 και 55 αντιστοίχως υπαλλήλων διοίκησης (AD 5) βουλγαρικής, κυπριακής, τσεχικής, εσθονικής, ουγγρικής, λεττονικής, λιθουανικής, μαλτέζικης, πολωνικής, ρουμανικής, σλοβακικής και σλοβενικής ιθαγένειας στον τομέα της δημόσιας υγείας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρεμφερή με εκείνα που προβλήθηκαν στην υπόθεση Τ-166/07, Ιταλία κατά Επιτροπής.»


text:
 20.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 127/6
 Αναίρεση που άσκησε στις 3 Ιουλίου 2014 η Asos plc κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 29 Απριλίου 2014 στην υπόθεση T-647/11, Asos plc κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-320/14 P)
 (2015/C 127/09)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Asos plc (εκπρόσωποι: P. Kavanagh, Solicitor, A. Lykiardopoulos QC, A. Edwards-Stuart, Barrister)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Roger Maier
 Με διάταξη της 13ης Ιανουαρίου 2015 το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως και αποφάσισε η Asos plc να φέρει τα δικαστικά έξοδά της.