text:
 6.11.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/40
 Προσφυγή της 7ης Σεπτεμβρίου 2010 — Masco κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-378/10)
 ()
 2010/C 301/65
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Masco Corp. (Taylor, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής), Hansgrohe AG (Schiltach, Γερμανία), Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH (Schiltach, Γερμανία), Hansgrohe Handelsgesellschaft m.b.H. (Wiener Neudorf, Αυστρία), Hansgrohe SA/NV (Anderlecht, Βέλγιο), Hansgrohe B.V. (Westknollendam, Κάτω Χώρες), Hansgrohe SARL (Antony, Γαλλία), Hansgrohe Srl (Villanova d’Asti, Ιταλία), Hüppe GmbH (Bad Zwischenahn, Γερμανία), Hüppe Gesellschaft m.b.H. (Laxenburg, Αυστρία), Hüppe Belgium SA/NV (Zaventem, Βέλγιο) και Hüppe B.V. (Alblasserdam, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωποι: D. Schroeder, δικηγόρος και J. Temple Lang, Solicitor)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 1 της αποφάσεως της Επιτροπής C(2010) 4185 τελικό, της 23ης Ιουνίου 2010, στην υπόθεση COMP/39.092 — εγκαταστάσεις λουτρών, καθ’ ο μέρος προβλέπει ότι οι προσφεύγουσες συμμετείχαν σε διαρκή συμφωνία ή εναρμονισμένη πρακτική «στον τομέα των εγκαταστάσεων λουτρών»·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα των προσφευγουσών και τα λοιπά συναφή έξοδα και δαπάνες αυτών.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή τους, οι προσφεύγουσες ζητούν να ακυρωθεί εν μέρει το άρθρο 1 αποφάσεως της Επιτροπής C(2010) 4185 τελικό, της 23ης Ιουνίου 2010, στην υπόθεση COMP/39.092 — εγκαταστάσεις λουτρών, με την οποία η Επιτροπή έκρινε ότι οι προσφεύγουσες παρέβησαν, με άλλες επιχειρήσεις, τα άρθρα 101 ΣΛΕΕ και 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ συμμετέχοντας σε διαρκή συμφωνία ή σε εναρμονισμένη πρακτική στον τομέα των εγκαταστάσεων λουτρών στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τις Κάτω Χώρες.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν έναν λόγο.
 Οι προσφεύγουσες αμφισβητούν τον νομικό χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς από την Επιτροπή ως ενιαίας, σύνθετης παραβάσεως που αφορά τρεις διαφορετικές κατηγορίες προϊόντων, ήτοι κρουνούς και εγκαταστάσεις, πλευρικά χωρίσματα ντους και είδη υγιεινής από κεραμικά υλικά, αντί να διαπιστώσει την ύπαρξη τριών διακριτών παραβάσεων.
 Οι προσφεύγουσες δεν παράγουν είδη υγιεινής από κεραμικά υλικά. Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε εσφαλμένη εκτίμηση πραγματικών περιστατικών και πλάνες περί το δίκαιο, κρίνοντας ότι οι προσφεύγουσες συμμετείχαν σε μία σύνθετη παράβαση στις τρεις κατηγορίες προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των ειδών υγιεινής από κεραμικά υλικά. Η διαπίστωση από την Επιτροπή μίας σύνθετης παραβάσεως στην απόφαση δεν συνάδει με τις προγενέστερες κρίσεις της Επιτροπής (ή τη νομολογία των Δικαστηρίων). Κατά τον τρόπο αυτό, η Επιτροπή προσβάλλει τις αρχές διαφάνειας, της ασφάλειας δικαίου και της ίσης μεταχειρίσεως. Συγκεκριμένα, τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία που παρατίθενται στην απόφαση δεν δικαιολογούν την κρίση της Επιτροπής ότι υπάρχει μία σύνθετη παράβαση που καλύπτει τρεις διαφορετικές κατηγορίες προϊόντων.


text:
 18.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 90/19
 Αναίρεση που άσκησαν στις 23 Φεβρουαρίου 2009 οι Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill και Andreas Herden κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα) στις 16 Δεκεμβρίου 2008 στην υπόθεση T-335/07, Volker Mergel κ.λπ. κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-80/09 P)
 2009/C 90/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill, Andreas Herden (εκπρόσωπος: G.P. Friderichs, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα των αναιρεσειόντων
 Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα) της 16ης Δεκεμβρίου 2008 στην υπόθεση T-335/07-33, η οποία κοινοποιήθηκε στους προσφεύγοντες με τηλεομοιοτυπία στις 18 Δεκεμβρίου 2008·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του αναιρεσίβλητου της 25ης Ιουνίου 2007 (αριθ. προσφυγής R0299/2007-4)·
 —
 να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Αντικείμενο της διαφοράς είναι να καθοριστεί αν ο όρος «Patentconsult» μπορεί να προστατευθεί ως σήμα για τις υπηρεσίες των κλάσεων 35, 41 και 42. Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο όρος «Patentconsult» συνιστά ένδειξη περιγράφουσα ευθέως και συγκεκριμένως τις υπηρεσίες περί των οποίων πρόκειται.
 Οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, πεπλανημένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού 40/94.
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Πρωτοδικείο ότι εσφαλμένως χαρακτήρισε το συγκεκριμένο σήμα ως νεολογισμό αποκλίνοντα αισθητώς από το απλό άθροισμα των περιγραφικών στοιχείων που το συνθέτουν. Το Πρωτοδικείο δικαιολόγησε την έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του συγκεκριμένου σήματος με τη διαπίστωση ότι το σήμα «Patentconsult» είχε την ίδια δομή με τους άλλους παρόμοιους όρους όπως «patent consulting» ή «patent consultancy». Η διαπίστωση αυτή όμως είναι πεπλανημένη, καθόσον ο όρος «Patentconsult» δεν ακολουθεί ακριβώς τη συνήθη δομή, δηλαδή τη γραμματικώς ορθή δομή, αλλά διαφοροποιείται από αυτή δημιουργώντας έναν νεολογισμό, ο οποίος αποκλίνει αισθητώς από το απλό άθροισμα των στοιχείων «patent» και «consult».
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο πεπλανημένως έκρινε ότι το σήμα «Patentconsult» έχει αποκλειστικώς περιγραφικό χαρακτήρα. Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η δυνατότητα χρησιμοποιήσεως άλλων εκφράσεων για την υποδήλωση των υπηρεσιών για τις οποίες πρόκειται είναι άνευ σημασίας όσον αφορά την περιγραφική λειτουργία. Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται σχετικώς ότι θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιηθεί ένας άλλος όρος από τον όρο «Patentconsult» για να μπορεί να προβληθεί η ανάγκη διασφαλίσεως της ελεύθερης χρήσεώς του. Δεν μπορεί να προβληθεί μια τέτοια ανάγκη διασφαλίσεως της ελεύθερης χρήσεως του γραμματικώς εσφαλμένου όρου «Patentconsult».
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Πρωτοδικείο ότι πεπλανημένως αρνήθηκε να εφαρμόσει την προγενέστερη απόφαση του καθού τη σχετική με το σήμα «Netmeeting» και την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο αναφορικά με το σήμα «Baby-dry» στην υπόθεση C-383/99 P. Κατά την απόφαση αυτή, αισθητή διαφοροποίηση στη διατύπωση, σε σχέση με τη συνήθως χρησιμοποιούμενη από το κοινό ορολογία για την υποδήλωση της συγκεκριμένης υπηρεσίας μπορεί

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 22.12.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/39
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 19ης Οκτωβρίου 2007 — Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά EFSA
 (Υπόθεση T-69/05) (1)
 (Κατάργηση της δίκης - Δημόσιες συμβάσεις - Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) - Ακύρωση της πρόσκλησης για την υποβολή προσφορών - Προσφυγή που έχει καταστεί άνευ αντικειμένου)
 (2007/C 315/74)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωπος Ν. Κορογιαννάκης)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) (εκπρόσωποι: αρχικώς A. Cuvillier και D. Detken, στη συνέχεια A. Cuvillier και S. Gabbi, επικουρούμενοι από τον J. Stuyck, δικηγόρο)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), της 3ης Δεκεμβρίου 2004, με την οποία απορρίφθηκε η προσφορά που υπέβαλε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της διαδικασίας υποβολής προσφορών σχετικά με την παροχή υπηρεσιών πληροφορικής για τη δημιουργία εξωτερικού ηλεκτρονικού δικτύου μεταξύ των εθνικών οργανισμών των κρατών μελών, της EFSA και της Επιτροπής, καθώς και ακύρωση της αποφάσεως με την οποία η σύμβαση ανατέθηκε σε άλλο υποψήφιο.
 Διατακτικό της διατάξεως
 Το Πρωτοδικείο διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της παρούσας προσφυγής.
 2)
 Η EFSA φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 106 της 30.4.2005.


text:
27.5.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 149/37
 — παραβια ́ζει το α ́ρθρο 101α του Κανονισμου ́, καθω ́ς και την Προσφυγη ́ της Bond van de Fegarbel-Beroepsverenigingen
 αρχη ́ της ιεραρχι ́ας των Α∆Α και την αρχη ́ της ιεραρχι ́ας των κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́-
 νο ́μων· θηκε στις 12 Μαρτι ́ου 2000
 — παραβια ́ζει την αρχη ́ της δικαιολογημε ́νης εμπιστοσυ ́νης· και (Υπο ́θεση Τ-58/00)
 — βαρυ ́νεται με κατα ́χρηση εξουσι ́ας και καταστρατη ́γηση της (2000/C 149/71)
 διαδικασι ́ας.
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 Η Bond van de Fegarbel-Beroepsverenigingen, μια χωρι ́ς κερ-
 δοσκοπικο ́ σκοπο ́ ́ενωση βελγικου ́ δικαι ́ου, με ́εδρα τις Βρυξε ́λλες,
 και δυ ́ο α ́λλες ενω ́σεις, εκπροσωπου ́μενες απο ́ τον J. van Hoof,
 δικηγο ́ρο Βρυξελλω ́ν, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον
 δικηγο ́ρο F. Brouxel, α ́σκησαν στις 12 Μαρτι ́ου 2000 ενω ́πιον
 Αγωγη ́ των AB Banan-Kompaniet και Skandinaviska
 του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́
 Bananimporten AB κατα ́ του Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς
 της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Ενω ́ σεως και της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των
 που ασκη ́θηκε στις 14 Μαρτι ́ου 2000
 Οι προσφευ ́γουσα ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 (Υπο ́θεση Τ-57/00) — να ακυρω ́σει τον κανονισμο ́ (ΕΚ) 2790/1999 της
 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1999, κατα ́ το με ́ρος που απο ́ μο ́νος του η ́
 (2000/C 149/70) σε συνδυασμο ́ με τη Λευκη ́ Βι ́βλο ορι ́ζει ο ́τι οι παραβα ́σεις δεν
 ́εχουν συνε ́πειες για το παρελθο ́ν και/η ́ κατα ́ το με ́ρος που
 στο α ́ρθρο 4 δεν περιλαμβα ́νονται οι καταχρη ́σεις λο ́γω
 οικονομικη ́ς εξαρτη ́σεως,
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 (Γλω
 — επικουρικω ́ς, να ακυρω ́σει τη διαδικασι ́α διαβουλευ ́σεως και
 Η ΑΒ Banan-Kompaniet, με ́εδρα τη Στοκχο ́λμη, και η να διατα ́ξει, αφενο ́ς, να επαναληφθει ́ η διαδικασι ́α αυτη ́ κατα ́
 Skandinaviska Bananimporten AB, με ́εδρα το Arsta (Σουηδι ́α), διαφανη ́ τρο ́πο και, αφετε ́ρου, να ζητηθει ́ να ληφθει ́ θε ́ση ο ́σον
 εκπροσωπου ́μενες απο ́ τον Bernard O’Connor, Solicitor, α ́σκησαν αφορα ́ την κατα ́ργηση των αναδρομικω ́ ν αποτελεσμα ́των της
 στις 14 Μαρτι ́ου 2000 ενω ́ πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊ- αυτοδι ́καιης ακυρο ́τητας ο ́πως προβλε ́πονται στο α ́ρθρο 81,
 κω ́ν Κοινοτη ́των αγωγη ́ κατα ́ του Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς παρα ́γραφος 2, της Συνθη ́κης ΕΚ, ο ́σον αφορα ́ τις συνε ́πειες
 Ενω ́σεως και της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. του προγρα ́μματος εκσυγχρονισμου ́ για την κατα ́σταση των
 μικρομεσαι ́ων επιχειρη ́σεων και των καταναλωτω ́ν και ο ́σον
 αφορα ́


text:
γενικα ́ την οικονομικη ́ εξα ́ρτηση και ειδικα ́ την οικονο-
 Οι ενα ́γουσες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: μικη ́ εξα ́ρτηση λο ́γω του σωρευτικου ́ αποτελε ́σματος,
 — να υποχρεω ́σει την Επιτροπη ́ και το Συμβου ́λιο, — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 κατ' εφαρμογη ́ν των α ́ρθρων 178 και 215 της Συνθη ́κης ΕΚ
 (νυν α ́ρθρων 235 ΕΚ και 288 ΕΚ), να καταβα ́λουν στις
 ενα ́γουσες αποζημι ́ωση λο ́γω της ζημι ́ας που υπε ́στησαν Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 απο ́ την παρα ́νομη ́εκδοση της αποφα ́σεως 94/800 του
 Συμβουλι ́ου και του κανονισμου ́ (ΕΚ) 478/95 της Επιτροπη ́ς. Η Bond van de Fegarbel-Beroepsverenigingen ει ́ναι ́ενωση η
 οποι ́α προασπι ́ζει τα συμφε ́ροντα των περιφερειακω ́ν ενω ́σεων των
 διατηρου ́ντων συνεργει ́α αυτοκινη ́των και των μελω ́ν τους.
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Με την προσφυγη ́ επιδιω ́κεται η ακυ ́ρωση του κανονισμου ́ (ΕΚ)
 2790/1999 της Επιτροπη ́ς, της 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1999, για την
 Οι ενα ́γουσες ει ́ναι με ́λη του ομι ́λου εταιριω ́ν Saba Group και εφαρμογη ́ του α ́ρθρου 81, παρα ́γραφος 3, της Συνθη ́κης σε
 ασχολου ́νται με την αγορα ́, εισαγωγη ́ και πω ́ληση μπανανω ́ν εντο ́ς κατηγορι ́ες κα ́θετων συμφωνιω ́ν και εναρμονισμε ́νων πρακτικω ́ν
 της Σκανδιναβι ́ας. Ελα ́μβαναν πιστοποιητικα ́ εισαγωγη ́ς μπανανω ́ν (ΕΕ 1999, L 336, σ. 21).
 κατηγορι ́ας Α' και ειση ́γαν μπανα ́νες απο ́ την Κολομβι ́α και την
 Κο ́στα Ρι ́κα. Η αγωγη ́ τους αφορα ́ τη ζημι ́α που υπε ́στησαν λο ́γω Ο κανονισμο ́ς αυτο ́ς εντα ́σσεται σε ́ενα προ ́γραμμα της Ευρωπαϊκη ́ς
 του ο ́τι αγο ́ρασαν πιστοποιητικα ́ εξαγωγη ́ς απο ́ το 1995 ́εως το
 Επιτροπη ́ς για τον εκσυγχρονισμο ́ της εφαρμογη ́ς των κοινοτικω ́ν
 1998 προκειμε ́νου να μπορε ́σουν να επιτυ ́χουν την ́εκδοση
 κανο ́νων ανταγωνισμου ́. Οι προσφευ ́γουσες παραπε ́μπουν, στο
 πιστοποιητικω ́ν εισαγωγη ́ς. πλαι ́σιο του προγρα ́μματος αυτου ́, και στην Πρα ́σινη Βι ́βλο για
 τους κα ́θετους περιορισμου ́ς στην πολιτικη ́ ανταγωνισμου ́ της ΕΕ
 Οι ισχυρισμοι ́ και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα των εναγουσω ́ν ταυτι ́- [COM(96) 721 τελικο ́], στη Λευκη ́ Βι ́βλο για τον εκσυγχρονισμο ́
 ζονται με τους ισχυρισμου ́ς και τα επιχειρη ́ματα στην υπο ́θεση των κανο ́νων εφαρμογη ́ς των α ́ρθρων 85 και 86 της Συνθη ́κης
 Τ-56/00. ΕΚ (ΕΕ 1999, C 132), στον κανονισμο ́ (ΕΚ) 1216/1999 για
 τροποποι ́ηση του κανονισμου ́ 17 (ΕΕ 1999, L 148, σ. 5) και στις
 κατευθυντη ́ριες γραμμε ́ς για τους κα ́θετους περιορισμου ́ς (ΕΕ
 1999, C 270, σ. 12)·
 ---pagebreak--- C 149/38 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 27.5.2000
 Οι προσφευ ́γουσες ισχυρι ́ζονται ο ́τι,


text:
στο πλαι ́σιο της διαδικασι ́ας — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 διαβουλευ ́σεως, η Επιτροπη ́ δεν ́ελαβε υπο ́ψη τις παρατηρη ́σεις
 που οι ενδιαφερο ́μενοι κλα ́δοι υπε ́βαλαν σχετικα ́ με τις πιο πα ́νω
 κοινοτικε ́ς πρα ́ξεις. Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Πρω ́τος λο ́γος ακυρω ́σεως: αναρμοδιο ́τητα η ́ υπε ́ρβαση αρμοδιο ́- Η παρου ́σα προσφυγη ́ στρε ́φεται κατα ́ της οριστικη ́ς αποφα ́σεως
 τητας η ́ παρα ́βαση ουσιω ́δους τυ ́που εκ με ́ρους της Επιτροπη ́ς: που περιε ́χεται στην απο ́ 22.12.1999 επιστολη ́ D17587, με την
 οποι ́α η Επιτροπη ́ απε ́ρριψε την ́ενσταση υπ' αριθ. IV/37332
 Compagnia Portuale Pietro Chiesa κατα ́ Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας,
 Ο προσβαλλο ́μενος κανονισμο ́ς εισα ́γει στα α ́ρθρα του 2, 3, 4 και Autorità Portuale del Porto di Genova [Λιμενικη ́ς Αρχη ́ς του
 5 σχετικα ́ με τις κα ́θετες συμφωνι ́ες ́εναν «εκ των υστε ́ρων ́ελεγχο». Λιμε ́να Γε ́νουας] και Compagnia Unica Lavoratori Merci Varie
 Ο ́ελεγχος αυτο ́ς ́εχει συνε ́πειες μο ́νο για το με ́λλον. Επιπλε ́ον, δεν (CULMV), που ει ́χε ως αντικει ́μενο παρα ́βαση του α ́ρθρου 86 της
 λαμβα ́νονται υπο ́ψη οι καταχρη ́σεις λο ́γω οικονομικη ́ς εξαρτη ́σεως. Συνθη ́κης ΕΚ, σε συνδυασμο ́ προς το α ́ρθρο 82 αυτη ́ς, συνιστα ́-
 μενη στην εκ με ́ρους της CULMV φερομε ́νη κατα ́χρηση δεσπο ́ζου-
 Η κατα ́ργηση της αυτοδι ́καιης ακυρο ́τητας των απαγορευομε ́νων σας θε ́σεω ́ς της, αποτε ́λεσμα του εν τοις πρα ́γμασι μονοπωλι ́ου το
 βα ́σει του α ́ρθρου 81 της Συνθη ́κης ΕΚ συμφωνιω ́ν συνιστα ́ οποι ́ο κατε ́χει επι ́ του λιμε ́νος της Γε ́νουας, ως προς τη διενε ́ργεια
 παραβι ́αση της Συνθη ́κης. Η νε ́α ρυ ́θμιση δημιουργει ́ τις προϋπο- λιμενικω ́ν εργασιω ́ν και την παροχη ́ λιμενεργατικου ́ δυναμικου ́.
 θε ́σεις για να μπορει ́ ατιμωρητι ́ να κρατει ́ται ολο ́κληρη η ελευ ́θερη
 αγορα ́ μο ́νο για τους εξουσιοδοτημε ́νους διανομει ́ς και να Προς στη ́ριξη των ισχυρισμω ́ν της, η προσφευ ́γουσα επικαλει ́ται
 αποκλει ́ονται οι προμη ́θειες προς τους μη εξουσιοδοτημε ́νους κατ' αρχα ́ς την παρα ́λειψη διενε ́ργειας διοικητικη ́ς εξετα ́σεως,
 διανομει ́ς. καθ' ο ́σον η καθη ́ς δεν εκι ́νησε, κατα ́ τον κανονισμο ́ 17/62 του
 Συμβουλι ́ου, διαδικασι ́α ου ́τε κατα ́ της CULMV, ου ́τε κατα ́ της
 ∆ευ ́τερος λο ́γος ακυρω ́σεως: οι διαβουλευ ́σεις που προηγη ́θηκαν Autorità Portuale del Porto di Genova. Υποστηρι ́ζει συναφω ́ς ο ́τι
 της εκδο ́σεως του κανονισμου ́ δεν ́εγιναν συ ́μφωνα με το πνευ ́μα η βαλλο ́μενη πρακτικη ́ ́εγκειται:
 της Συνθη ́κης:
 — στη συμπεριφορα ́ της CULMV, η οποι ́α, ο ́ντας επιχει ́ρηση που
 ασκει ́ τη διττη


text:
́ δραστηριο ́τητα της λειτουργι ́ας τερματικου ́
 Η νε ́α ρυ ́θμιση προτα ́θηκε απο ́ την Επιτροπη ́ απλω ́ς ως μια σταθμου ́ και της παροχη ́ς εργατικου ́ δυναμικου ́, εμποδι ́ζει την
 παρε ́μβαση εκσυγχρονισμου ́ της διαδικασι ́ας, ενω ́ παραγνωρι ́στηκε, προ ́σβαση των ανταγωνιστω ́ν στις αγορε ́ς αυτε ́ς. Η κατα ́σταση
 αν ο ́χι το γρα ́μμα, τουλα ́χιστον το πνευ ́μα της Συνθη ́κης. Επιπλε ́ον, αυτη ́ ει ́ναι γνωστη ́ στη Λιμενικη ́ Αρχη ́.
 το περιεχο ́μενο του προγρα ́μματος εκσυγχρονισμου ́ καθορι ́στηκε
 με γνω ́μονα μο ́νο την ελα ́φρυνση του φο ́ρτου εργασι ́ας της — σε διοικητικε ́ς πρα ́ξεις η ́/και παραλει ́ψεις της Λιμενικη ́ς Αρχη ́ς,
 Ευρωπαϊκη ́ς Επιτροπη ́ς. τις οποι ́ες η προσφευ ́γουσα επικρι ́νει υπο ́ το πρι ́σμα της μη
 τηρη ́σεως των κοινοτικω ́ν κανο ́νων ανταγωνισμου ́.
 Η προσφευ ́γουσα επικαλει ́ται επι ́σης την προσβολη ́ της αρχη ́ς της
 ετε ́ρωθεν ακροα ́σεως, καθω ́ς και τον αντιφατικο ́ χαρακτη ́ρα της
 αιτιολογι ́ας της προσβαλλομε ́νης αποφα ́σεως.
 Προσφυγη ́ της Compagnia Portuale Pietro Chiesa κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις
 17 Μαρτι ́ου 2000
 (Υπο ́θεση Τ-59/00) Προσφυγη ́ της Continental and Overseas Investments
 NV κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που
 ασκη ́θηκε στις 16 Μαρτι ́ου 2000
 (2000/C 149/72)
 (Υπο ́θεση Τ-64/00)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (2000/C 149/73)
 Η Compagnia Portuale Pietro Chiesa, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους
 Giuseppe Conte, Giuseppe Michele Giacomini και Barbara (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 Della Barile, δικηγο ́ρους Γε ́νουας, α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδι-
 κει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 17 Μαρτι ́ου 2000
 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. Η Continental and Overseas Investments NV (πρω ́ην Jubertrade
 NV), με ́εδρα την Αμβε ́ρσα, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους Y. van
 Gerven και J. Bernaerts, δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με αντι ́κλητο
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο M. Loesch, 11, rue Goethe,
 α ́σκησε στις 16 Μαρτι ́ου 2000 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των
 — να ακυρω ́σει την απο ́ 22.12.1999 επιστολη ́ D17587 της Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκη ́ς Επιτροπη ́ς, Γ∆ Ανταγωνισμου ́· Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/23
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Hamburgisches Oberverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 31 Μαΐου 2011 — Atilla Gülbahce κατά Freie und Hansestadt Hamburg
 (Υπόθεση C-268/11)
 2011/C 269/43
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hamburgisches Oberverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: Atilla Gülbahce
 Καθου: Freie und Hansestadt Hamburg
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 (1) την έννοια,
 α)
 ότι ο Τούρκος υπήκοος, στον οποίο χορηγήθηκε νομίμως η άδεια ασκήσεως, στην επικράτεια κράτους μέλους, επαγγελματικής δραστηριότητας για συγκεκριμένο χρόνο (ενδεχομένως και αορίστου χρόνου), ο οποίος υπερβαίνει τη διάρκεια ισχύος της άδειας διαμονής (η καλούμενη ευρύτερου περιεχομένου άδεια εργασίας), μπορεί κατά τη συνολική διάρκεια του χρόνου αυτού να ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν από την εν λόγω άδεια, στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από λόγους που ανάγονται στην προστασία θεμιτού συμφέροντος του κράτους, δηλαδή από λόγους δημοσίας τάξεως, ασφαλείας και υγείας,
 β)
 και ότι απαγορεύεται σε κράτος μέλος να αρνείται εκ προοιμίου να αναγνωρίσει στην άδεια αυτή, επί τη βάσει εθνικών διατάξεων που ίσχυαν κατά τον χρόνο της χορηγήσεώς της σχετικά με την εξάρτηση της άδειας εργασίας από την άδεια διαμονής, οποιοδήποτε αποτέλεσμα επί του δικαιώματος διαμονής (σύμφωνα με: αποφάσεις του Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 1999, C-416/96, El-Yassini, Συλλογή 1999, σ. I 1209, σημείο 3 της περιλήψεως, σκέψεις 62 έως 65, για την εμβέλεια του άρθρου 40, παράγραφος 1, της Συμφωνίας ΕΟΚ–Μαρόκου, καθώς και της 14ης Δεκεμβρίου 2006, C-97/05, Gattoussi, Συλλογή 2006, σ. I 11917, σημείο 2 της περιλήψεως, σκέψεις 36 έως 43, για την εμβέλεια του άρθρου 64, παράγραφος 1, της Ευρωμεσογειακής Συμφωνίας Συνδέσεως ΕΚ–Τυνησίας);
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα αυτό:
 2)
 Έχει το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 την έννοια ότι η ρήτρα διατηρήσεως της ισχύουσας καταστάσεως απαγορεύει να στερηθεί ενταγμένος στη νόμιμη αγορά εργασίας Τούρκος εργαζόμενος, επί τη βάσει κανονιστικής ρυθμίσεως (εν προκειμένω: με τον νόμο για τη διαμονή, την απασχόληση και την ένταξη των αλλοδαπών στην Ομοσπονδιακή Επικράτεια, της 30ής Ιουλίου 2004), της δυνατότητας να επικαλεστεί παράβαση της απαγορεύσεως των διακρίσεων του άρθρου 10, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 σε σχέση με την προηγουμένως χορηγηθείσα σε αυτόν άδεια εργασίας, της οποίας η διάρκεια ισχύος υπερβαίνει τη διάρκεια ισχύος της άδειας διαμονής;
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα αυτό:
 3)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 την έννοια ότι η προβλεπόμενη σε αυτό απαγόρευση των διακρίσεων δεν απαγορεύει, εν πάση περιπτώσει, στις εθνικές αρχές να ανακαλούν προσωρινής ισχύος άδειες διαμονής, οι οποίες κακώς χορηγήθηκαν κατά το εθνικό δίκαιο σε Τούρκο εργαζόμενο για ορισμένο χρόνο, μετά τη λήξη της διάρκειας ισχύος τους σύμφωνα με τις εθνικές διατάξεις καθόσον η ανάκληση αφορά χρονικές περιόδους κατά τις οποίες ο Τούρκος εργαζόμενος πράγματι αξιοποίησε την αορίστου χρόνου άδεια εργασίας που του χορηγήθηκε νομίμως και άσκησε επαγγελματική δραστηριότητα;
 4)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 περαιτέρω την έννοια ότι ο κανόνας αυτός καταλαμβάνει αποκλειστικά την επαγγελματική δραστηριότητα, την οποία ασκεί Τούρκος εργαζόμενος, ο οποίος διαθέτει νομίμως χορηγηθείσα


text:
από τις εθνικές αρχές άδεια εργασίας αορίστου χρόνου και μη υποκείμενη σε αντικειμενικούς περιορισμούς, κατά τον χρόνο κατά τον οποίο λήγει η προσωρινής ισχύος άδεια διαμονής που του χορηγήθηκε για άλλο σκοπό, και ότι ο Τούρκος εργαζόμενος που τελεί στην κατάσταση αυτή δεν μπορεί, επομένως, να απαιτήσει από τις εθνικές αρχές να επιτρέψουν, και μετά την οριστική εγκατάλειψη της εργασίας αυτής, την περαιτέρω παραμονή του ενόψει νέας απασχολήσεως –ενδεχομένως μετά από μια αναγκαία για την αναζήτηση θέσεως εργασίας διακοπή;
 5)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 περαιτέρω την έννοια ότι η απαγόρευση των διακρίσεων απαγορεύει στις εθνικές αρχές του κράτους μέλους υποδοχής (μόνον) να λάβουν, κατά ενταγμένου στη νόμιμη αγορά εργασίας Τούρκου υπηκόου, στον οποίο το εν λόγω κράτος χορήγησε αρχικά περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας από αυτά που συνδέονται με τη διαμονή του, μετά την εκπνοή της τελευταίως χορηγηθείσας άδειας διαμονής, μέτρα απομακρύνσεώς του από την εθνική επικράτεια, καθόσον τα μέτρα αυτά δεν εμπίπτουν στην προστασία θεμιτού συμφέροντος του κράτους, πλην όμως δεν τις υποχρεώνει να χορηγήσουν άδεια διαμονής;
 (1) Απόφαση 1/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως της 19ης Σεπτεμβρίου 1980 σχετικά με την προώθηση της συνδέσεως ΕΟΚ–Τουρκίας.


text:
 8.1.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/30
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2004
 (Υπόθεση C-462/04)
 (2005/C 6/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Eugenio de March και Carmel O'Reilly, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 25 Οκτωβρίου 2004, προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη έχοντας λάβει τα αναγκαία νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2001/40/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2001, σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσης υπηκόων τρίτων χωρών, ή εν πάση περιπτώσει μη έχοντας ανακοινώσει στην Επιτροπή τα μέτρα αυτά, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία,
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 2 Δεκεμβρίου 2002.
 (1) ΕΕ L 149 της 2.6.2001, σ. 34.


text:
 24.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 366/27
 Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 6ης Αυγούστου 2012 (αίτηση του Juzgado Contencioso-Administrativo — Ισπανία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Susana Natividad Martínez κατά Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias
 (Υπόθεση C-194/11) (1)
 2012/C 366/50
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 226 της 30.7.2011.


text:
 22.1.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 19/3
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τρίτο τμήμα)
 της 2ας Δεκεμβρίου 2004
 στην υπόθεση C-42/03: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας (1)
 (Παράβαση κράτoυς μέλους - Αλιεία - Διατήρηση και διαχείριση των πόρων - Μέτρα ελέγχου της αλιευτικής δραστηριότητας)
 (2005/C 19/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Στην υπόθεση C-42/03, με αντικείμενο προσφυγή λόγω παραβάσεως δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, που ασκήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2003, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: T. Van Rijn και S. Padro Quintillán), κατά Βασιλείου της Ισπανίας (εκπρόσωπος: N. Díaz Abad), το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους M. A. Rosas, προέδρου τμήματος, J.-P. Puissochet (εισηγητή), S. Von Bahr, J. Malenovský και U. Lõmus, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: C. Stix-Hackl, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 2 Δεκεμβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Για καθεμιά από τις αλιευτικές περιόδους από το 1990 έως το 1997, παραλείποντας:
 —
 να θεσπίσει τις ενδεδειγμένες λεπτομέρειες εφαρμογής για τη χρησιμοποίηση των ποσοστώσεων που του είχαν χορηγηθεί και να προβεί στους απαιτούμενους από τους εφαρμοστέους κοινοτικούς κανονισμούς ελέγχους και επιθεωρήσεις,
 —
 να απαγορεύσει προσωρινώς την αλιεία από της εξαντλήσεως των ποσοστώσεων, και
 —
 να λάβει κάθε ποινικό ή διοικητικό μέτρο που υπεχρεούτο να εφαρμόσει κατά των κυβερνητών των πλοίων που είχαν παραβεί τους εν λόγω κανονισμούς κατά παντός υπευθύνου μιας τέτοιας παραβάσεως,
 το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υπoχρεώσεις πoυ υπέχει από το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 170/83 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου 1983, περί θεσπίσεως κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων, από το άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3760/92 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1992, για τη θέσπιση κοινοτικού συστήματος για την αλιεία και την υδατοκαλλιέργεια, από τα άρθρα 1 και 11, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2241/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη θέσπιση ορισμένων μέτρων ελέγχου για τις αλιευτικές δραστηριότητες, καθώς και από τα άρθρα 2, 21, παράγραφοι 1 και 2, και 31 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2847/93 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1993, για τη θέσπιση συστήματος ελέγχου της κοινής αλιευτικής πολιτικής.
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξoδα.
 (1) ΕΕ C 101 της 26.4.2002.


text:
 28.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 227/19
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 19ης Ιουνίου 2012 — H. Eich κατά ΓΕΕΑ — Arav (H.Eich)
 (Υπόθεση T-557/10) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του σημείου H.EICH ως λεκτικού κοινοτικού σήματος - Προγενέστερο εικονιστικό εθνικό σήμα H SILVIAN HEACH - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2012/C 227/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: H. Eich Srl (Signa, Ιταλία) (εκπρόσωποι: D. Mainini, T. Rubin, A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli, G. Petrocchi, B. Passaretti, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: G. Mannucci και R. Pethke)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Arav Holding Srl (Palma Campania, Ιταλία) (εκπρόσωπος: R. Bocchini, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 9ης Σεπτεμβρίου 2010 (υπόθεση R 1411/2009-1) σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Arav Holding Srl και της H.Eich Srl.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 9ης Σεπτεμβρίου 2010 (υπόθεση R 1411/2009-1).
 2)
 Το ΓΕΕΑ φέρει, πέραν των δικαστικών του εξόδων, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η H.Eich Srl κατά τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 3)
 Το ΓΕΕΑ φέρει τα αναγκαία έξοδα που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διαδικασία ενώπιον του πρώτου τμήματος προσφυγών.
 4)
 Η Arav Holding Srl φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) EE C 30 της 29.1.2011.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/9
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πέμπτο τμήμα)
 της 29ης Απριλίου 2004
 στην υπόθεση C-194/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Αυστρίας (1)
 (Παράβαση κράτους - Οδηγία 75/442/ΕΟΚ - Έννοια αποβλήτου - Ευρωπαϊκός κατάλογος αποβλήτων - Οδηγία 91/689/ΕΟΚ - Κατάλογος επικίνδυνων αποβλήτων)
 (2004/C 118/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στην υπόθεση C-194/01, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: G. zur Hausen) με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά της Δημοκρατίας της Αυστρίας (εκπροσωπούμενης από τον H. Dossi) με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί αποβλήτων (ΕΕ L 194, σ. 39), όπως έχει τροποποιηθεί από την οδηγία 91/156/ΕΟΚ, του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991 (ΕΕ L 78, σ. 32), και από την οδηγία 91/689/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1991, για τα επικίνδυνα απόβλητα (ΕΕ L 377, σ. 20), όπως έχει τροποποιηθεί από την οδηγία 94/31/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1994 (ΕΕ L 168, σ. 28), το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, προεδρεύοντα του πέμπτου τμήματος, A. Rosas (εισηγητή) και S. von Bahr, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Léger, γραμματέας: M.-F. Contet, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 29 Απριλίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 200 της 14.7.2001.


text:
 14.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/2
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Handelsgericht Wien (Αυστρία) στις 12 Απριλίου 2012 — Alfred Hirmann κατά Immofinanz AG
 (Υπόθεση C-174/12)
 2012/C 209/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Handelsgericht Wien
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Alfred Hirmann
 Εναγομένη: Immofinanz AG
 Παρεμβαίνουσα: Aviso Zeta AG
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Συμβιβάζεται εθνική ρύθμιση, η οποία προβλέπει την ευθύνη ανώνυμης εταιρίας, ως εκδότριας, έναντι αγοραστή μετοχών, λόγω παραβάσεως των κατά το περί κεφαλαιαγορών δίκαιο υποχρεώσεων παροχής πληροφοριών, σύμφωνα με τις ακόλουθες διατάξεις:
 —
 των άρθρων 6 και 25 της οδηγίας 2003/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4.11.2003, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2008/11/ΕΚ της 11.3.2008 (1)·
 —
 των άρθρων 7, 17 και 28 της οδηγίας 2004/109/ΕΚ (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15.12.2004·
 —
 του άρθρου 14 της οδηγίας 2003/6/ΕΚ (3) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28.1.2003,
 με τα άρθρα 12, 15, 16, 19 και 42 της οδηγίας 77/91/ΕΟΚ (4) του Συμβουλίου, της 31.1.1977, υπό την ισχύουσα μορφή της;
 2)
 Έχουν την έννοια οι διατάξεις των άρθρων 12, 15, 16 και, ειδικότερα, των άρθρων 18, 19 και 42 της οδηγίας 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 31.1.1977, υπό την ισχύουσα μορφή της, ότι απαγορεύουν εθνική ρύθμιση η οποία επιβάλλει σε ανώνυμη εταιρία, στο πλαίσιο της αναφερομένης στο σημείο 1 ευθύνης, να επιστρέψει στον αγοραστή την τιμή αγοράς και να λάβει πίσω τις αγορασθείσες μετοχές;
 3)
 Έχουν την έννοια οι διατάξεις των άρθρων 12, 15, 16, 18, 19 και 42 της οδηγίας 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 31.1.1977, υπό την ισχύουσα μορφή της, ότι η αναφερομένη στο σημείο 1 ευθύνη της ανώνυμης εταιρίας
 —
 μπορεί να περιλαμβάνει επίσης τη δεσμευμένη περιουσία της ανώνυμης εταιρίας (καλυφθέν κεφάλαιο και αποθεματικά υπό την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 1, στοιχείο α', της αναφερθείσας οδηγίας), και
 —
 μπορεί να προκύπτει ακόμη και αν δύναται να έχει ως συνέπεια την αφερεγγυότητα της ανώνυμης εταιρίας;
 4)
 Έχουν την έννοια οι διατάξεις των άρθρων 12 και 13 της οδηγίας 2009/101/ΕΚ (5) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16.9.2009, ότι απαγορεύουν εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει αναδρομική ακύρωση της αγοράς μεριδίου, οπότε, σε περίπτωση ακυρώσεως της συμβάσεως αγοράς μετοχών, αυτή θα παράγει αποτελέσματα ex-nunc (βλ. απόφαση της 15.4.2010, C-215/08, E. Friz GmbH);
 5)
 Έχουν την έννοια οι διατάξεις των άρθρων 12, 15, 16, 18, 19 και 42 της οδηγίας 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 31.1.1977, υπό την ισχύουσα μορφή της, και των άρθρων 12 και 13 της οδηγίας 2009/101/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16.9.2009, ότι η ευθύνη περιορίζεται στην αξία των μετοχών –στην περίπτωση εισηγμένης στο Χρηματιστήριο εταιρίας, επομένως, στη χρηματιστηριακή τιμή των μετοχών –την οποία αυτές έχουν κατά τον χρόνο της εγέρσεως της αξιώσεως, έτσι ώστε ο μέτοχος να ανακτά, κατά τις περιστάσεις, ποσό χαμηλότερο από την αρχικώς καταβληθείσα για τις μετοχές του τιμή;
 (1) Οδηγία 2003/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το ενημερωτικό δελτίο που πρέπει να δημοσιεύεται κατά τη δημόσια


text:
προσφορά κινητών αξιών ή την εισαγωγή τους προς διαπραγμάτευση και την τροποποίηση της οδηγίας 2001/34/ΕΚ (EE L 345, σ. 64), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2008/11/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2008 (ΕΕ L 76, σ. 37).
 (2) Οδηγία 2004/109/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 2004, για την εναρμόνιση των προϋποθέσεων διαφάνειας αναφορικά με την πληροφόρηση σχετικά με εκδότες των οποίων οι κινητές αξίες έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/34/ΕΚ (ΕΕ L 390, σ. 38).
 (3) Οδηγία 2003/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2003, για τις πράξεις προσώπων που κατέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες και τις πράξεις χειραγώγησης της αγοράς (κατάχρηση αγοράς) (ΕΕ L 96, σ. 16).
 (4) Δεύτερη οδηγία 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1976, περί συντονισμού των εγγυήσεων που απαιτούνται στα κράτη μέλη εκ μέρους των εταιρειών, κατά την έννοια του άρθρου 58 δεύτερη παράγραφος της συνθήκης, για την προστασία των συμφερόντων των εταίρων και των τρίτων με σκοπό να καταστούν οι εγγυήσεις αυτές ισοδύναμες όσον αφορά τη σύσταση της ανωνύμου εταιρείας και τη διατήρηση και τις μεταβολές του κεφαλαίου της (ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 230).
 (5) Οδηγία 2009/101/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, περί συντονισμού των εγγυήσεων που απαιτούνται στα κράτη μέλη εκ μέρους των εταιρειών, κατά την έννοια του άρθρου 48 δεύτερο εδάφιο της συνθήκης, για την προστασία των συμφερόντων των εταίρων και των τρίτων, με σκοπό να καταστούν οι εγγυήσεις αυτές ισοδύναμες (ΕΕ L 258, σ. 11.


text:
 9.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 251/8
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), με απόφαση της 14ης Ιουλίου 2004, στην υπόθεση International Air Transport Association κατά Department for Transport και European Low Fares Airline Association και Hapag-Lloyd Express GmbH κατά Department for Transport
 (Υπόθεση C-344/04)
 (2004/C 251/15)
 Με απόφαση της 14ης Ιουλίου 2004 η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 12 Αυγούστου 2004, το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ International Air Transport Association και Department for Transport και European Low Fares Airline Association και Hapag-Lloyd Express GmbH κατά Department for Transport που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να αποφανθεί επί των εξής προδικαστικών ερωτημάτων:
 1.
 Είναι το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (1) άκυρο επειδή αντιφάσκει προς τη Σύμβαση για την Ενοποίηση Ορισμένων Κανόνων περί Διεθνών Εναέριων Μεταφορών, γνωστή ως Σύμβαση του Μόντρεαλ του 1999, και ειδικότερα προς τα άρθρα της 19, 22 και 29, και επηρεάζει το γεγονός αυτό (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 2.
 Τροποποιήθηκε το άρθρο 5 του κανονισμού, στο πλαίσιο της εξετάσεως του σχεδίου κανονισμού από την επιτροπή συνδιαλλαγής με τρόπο που αντίκειται στους διαδικαστικούς κανόνες του άρθρου 251 ΕΚ, και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, συνεπάγεται τούτο ακυρότητα του άρθρου 5, περαιτέρω δε συνεπιφέρει η τυχόν ακυρότητα του άρθρου 5 (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) την μερική ή ολική ακυρότητα του κανονισμού;
 3.
 Είναι τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (εν όλω ή εν μέρει) άκυρα ως αντικείμενα στην αρχή της ασφαλείας δικαίου, σε περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, επηρεάζει η ακυρότητα αυτή, (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 4.
 Είναι τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (εν όλω ή εν μέρει) άκυρα λόγω παντελούς ελλείψεως αιτιολογίας ή λόγω ελλείψεως επαρκούς αιτιολογίας, σε περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, επηρεάζει η ακυρότητα αυτή, (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 5.
 Είναι τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (εν όλω ή εν μέρει) άκυρα ως αντικείμενα στην αρχή της αναλογικότητας στην οποία πρέπει να ανταποκρίνεται κάθε κοινοτικό μέτρο, σε περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, επηρεάζει η ακυρότητα αυτή, (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 6.
 Είναι τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (εν όλω ή εν μέρει) άκυρα ως συνεπαγόμενα δυσμενή μεταχείριση, ιδίως σε βάρος των μελών της δεύτερης προσφεύγουσας, κατά αυθαίρετο και μη δικαιολογούμενο αντικειμενικά τρόπο, σε περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, επηρεάζει η ακυρότητα αυτή, (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 7.
 Είναι το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 261/2004 (εν όλω ή εν μέρει) ανίσχυρο ή άκυρο, για


text:
τον λόγο ότι η επιβολή υποχρεώσεως καταβολής συγκεκριμένου ποσού στην περίπτωση ματαιώσεως πτήσεως για λόγους που δεν καλύπτονται από τη διάταξη περί απαλλαγής από την ευθύνη λόγω συνδρομής εξαιρετικών περιστάσεων συνεπάγεται διακρίσεις, δεν ανταποκρίνεται στην αρχή της αναλογικότητας που πρέπει να διέπει κάθε κοινοτικό μέτρο και στερείται επαρκούς αιτιολογίας, σε περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, επηρεάζει η ακυρότητα αυτή, (σε συνδυασμό με τυχόν άλλους λυσιτελείς παράγοντες) το κύρος του κανονισμού στο σύνολό του;
 8.
 Στην περίπτωση που ένα εθνικό δικαστήριο έχει κρίνει παραδεκτό ένδικο βοήθημα με το οποίο τίθενται ζητήματα αφορώντα το κύρος κοινοτικών διατάξεων και το οποίο το εν λόγω εθνικό δικαστήριο θεωρεί εύλογο και όχι προφανώς αβάσιμο, υφίστανται κάποιες αρχές του κοινοτικού δικαίου σε συνδυασμό με κριτήρια και προϋποθέσεις που θα πρέπει να εφαρμόσει το εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να αποφασίσει αν είναι σκόπιμο να παραμέμψει τα εν λόγω ζητήματα κύρους στο ΔΕΚ, κατ' εφαρμογή του άρθρου 234, παράγραφος 2, ΕΚ;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης και ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 295/91 (ΕΕ L 46 της 17.2.2004, σ. 1).


text:
 22.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 205/15
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 19 Μαρτίου 2015 — Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG κατά Freistaat Sachsen
 (Υπόθεση C-134/15)
 (2015/C 205/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Sächsisches Oberverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα και εφεσείουσα: Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG
 Καθού και εφεσίβλητο: Freistaat Sachsen
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Συνάδει το άρθρο 5, παράγραφος 4, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 543/2008 (1) προς το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) σε συνδυασμό με το άρθρο 15, παράγραφος 1, και το άρθρο 16 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης);
 2)
 Συνάδει το άρθρο 5, παράγραφος 4, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 543/2008 προς το άρθρο 40, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 543/2008 της Επιτροπής, της 16ης Ιουνίου 2008, για τον καθορισμό λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1234/2007 του Συμβουλίου σχετικά με τους κανόνες εμπορίας για το κρέας πουλερικών, ΕΕ L 157, σ. 46.


text:
10.4.1999 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 100/5
 Moitinho de Almeida, C. Gulmann, J. L. Murray, D. A. O. APOUARG SOT DIJARSGQIOT
 Edward, H. Ragnemalm, L. Sevón, M. Wathelet, R. Schintgen
 jai J. L. Ixómmot, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: C. Jo- (pqxäso slgäla)
 rlóy, cqallaseäay: D. Louterman-Hubeau, jtäqia tpókkgkoy sgy 9gy Uebqotaqiäot 1999
 dioijgärexy, eneädxre rsiy 9 Uebqotaqiäot 1999 apoäuarg le
 so ajoäkotho diasajsijoä: rsgm tpoäherg C-280/97 (aiäsgrg sot Finanzgericht Düssel-
 dorf cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): ROSE
 Elektrotechnik GmbH & Co. KG jasó Oberfinanzdirektion
 1. G epidijafoleämg le dijarsijgä apoäuarg apofgliäxrg re Köln (1)
 peqiä psxrg pqorbokgäy sot dijaixälasoy sot eqcafoleämot
 ma lg stävei jasavqgrsijgäy apoktärexy rtmirsó aloibgä (Rtmdtarleämg Omolasokociäa Ç Darlokocijeäy jkóreiy Ç
 tpoä sgm eämmoia sot óqhqot 119 sgy Rtmhgäjgy EJ. Jotsiä rtmdeärexy pot dem diaheäsei otäse jakxädia otäse
 epaueäy)
 2. Oi pqoùpoheäreiy pot jahoqiäfotm am, re peqiä psxrg (1999/C 100/07)
 jasavqgrsijgäy apoktärexy, eämay eqcafoälemoy dijaiotäsai
 apofglixärexy dieäpomsai apoä so óqhqo 119 sgy (Ckxärra diadijariäay: g ceqlamijgä)
 Rtmhgäjgy. Amsiheäsxy, oi pqoùpoheäreiy pot jahoqiä fotm
 am, re peqiä psxrg jasavqgrsijgäy apoktärexy, eämay eqca-
 foälemoy dijaiotäsai ma epamemsavheiä gä amapqorkguheiä (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 dieäpomsai apoä sgm odgciäa 76/207/EOJ sot Rtlbotkiä ot, rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociäay sot Dijarsgqiäotë)
 sgy 9gy Uebqotaqiäot 1976, peqiä sgy euaqlocgäy sgy
 aqvgäy sgy iärgy lesaveiqiärexy amdqxäm jai ctmaijxäm, Rsgm tpoäherg C-280/97, le amsijeiälemo aiäsgrg sot Finanzge-
 oärom auoqó sgm pqoärbarg re aparvoäkgrg, sgm epac- richt Düsseldorf (Ceqlamiäa) pqoy so Dijarsgäqio, jasÂ euaq-
 ceklasijgä ejpaiädetrg jai pqoxähgrg jai siy rtmhgäjey locgäm sot óqhqot 177 sgy Rtmhgäjgy EJ, le sgm opoiäa
 eqcariäay. fgsgähgje, rso pkaiärio sgy diauoqóy pot ejjqeleiä emxäpiom
 sot ehmijotä dijarsgqiäot lesantä ROSE Elektrotechnik
 3. Rso ehmijoä dijarsgäqio apoäjeisai ma jahoqiä fei, kalbó- GmbH & Co. KG jai Oberfinanzdirektion Köln, g eäjdorg
 momsay tpoäwg oäkey siy rtmaueiäy molijeäy jai pqaclasi- pqodijarsijgäy apouórexy xy pqoy sgm eqlgmeiäa sgy
 jeäy peqirsóreiy, som vqoämo re rveärg le som opoiäo pqeäpei Rtmdtarleämgy Omolasokociäay, oäpxy pqojtäpsei apoä so
 ma jqiheiä g moliloäsgsa emoäy jamoäma, rtäluxma le som paqóqsgla I sot jamomirlotä (EJ) aqih. 1734/96 sgy Epi-
 opoiäo g pqorsariä a apoä siy jasavqgrsijeäy apoktäreiy sqopgäy, sgy 9gy Repselbqiäot 1996, pot sqopopoieiä so
 euaqloäfesai loämo rsoty eqcafoleämoty pot eqcórsgjam paqóqsgla I sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 2658/87 sot
 cia ekaviä rsg peqiäodo dtäo esxäm. Rtlbotkiäot, cia sg darlokocijgä jai rsasirsijgä omolasoko-
 ciäa jai so Joimoä Darlokoäcio (EE L 238 sgy 19.9.1996, r. 1),
 4. Cia ma jqiheiä am eäma leäsqo, herpirheäm apoä jqósoy leäkoy, so Dijarsgäqio (pqxäso slgäla), rtcjeiälemo apoä soty D. A. O.
 epgqeófei soäro diauoqesijó soty ómdqey jai siy ctmaiä- Edward, pqoedqetäomsa sot slgälasoy, L. Sevón (eirgcgsgä)
 jey xärse ma irodtmaleiä le eällerg dtrlemgä diójqirg tpoä jai M. Wathelet, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: N. Fennelly,
 sgm eämmoia sot óqhqot 119 sgy Rtmhgäjgy, so ehmijoä cqallaseäay: R. Grass, eneädxre rsiy 9 Uebqotaqiäot 1999
 dijarsgäqio pqeäpei ma enesórei am sa diaheärila rsasi- apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä:
 rsijó rsoiveiäa deiävmotm oäsi eäma airhgsó valgkoäseqo
 pororsoä eqcafoleämxm ctmaijxäm apÂ oä,si eqcafoleämxm G Rtmdtarleämg Omolasokociäa, oäpxy pqojtäpsei apoä so
 amdqxäm


text:
eiämai re heärg ma pkgqoiä sgm epibakkoleämg apoä paqóqsgla I sot jamomirlotä (EJ) aqih. 1734/96 sgy Epi-
 so em koäcx leäsqo pqoùpoäherg. Am atsoä rtlbaiämei, tuiä - sqopgäy, sgy 9gy Repselbqiäot 1996, pot sqopopoieiä so
 rsasai eällerg dtrlemgäy diójqirg barifoleämg rso utäko, paqóqsgla I sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 2658/87 sot
 ejsoäy am so em koäcx leäsqo dijaiokoceiä sai apoä paqóco- Rtlbotkiäot, cia sg darlokocijgä jai rsasirsijgä omolasoko-
 msey amsijeilemijotäy jai neämoty pqoy opoiadgäpose dió- ciä a jai so Joimoä Darlokoäcio, eävei sgm eämmoia oäsi eäma pqoøoäm
 jqirg barifoleämg rso utäko. peqicqauoälemo xy jotsiä rtmdeärexy, so opoiäo aposekeiäsai
 apoä eäma oqhocxämio jibxäsio le jóktlla apoä epivqxlasi-
 5. Rsgm peqiä psxrg jasó sgm opoiäa eäma airhgsó valgkoä- rleämo jqóla vtsetleämot tpoä piäerg aqcikiäot (jqóla aqci-
 seqo pororsoä eqcafoleämxm ctmaijxäm apÂ oä,si eqcafo- kiäot jai ptqisiäot, rso opoiäo so aqciäkio tpeqseqeiä jasó
 leämxm amdqxäm eiämai re heärg ma pkgqoiä sgm pqoùpoäherg bóqoy), so opoiäo eävei seärreqiy rtmdesijotäy jovkiä ey apoä
 sxm dtäo esxäm eqcariäay pot epibókkei o jamoämay pot vóktba jai seärreqiy jovkiäey rtmdeärexy ceixärexy apoä epi-
 amaueäqesai rso rgleiä o 3 sot diasajsijotä, rso jqósoy vakjxleämo vóktba (oi opoiäoi peqieävomsai vtädgm rsg rtrjet-
 leäkoy apoäjeisai, tpoä sgm idioäsgsó sot xy moloheäsg sot ariäa sot jai pqeäpei ma rtmaqlorsotäm ajokotähxy re pqo-
 jamoäma pot sejlaiä qesai oäsi eirócei diajqiäreiy, ma apo- bkepoälemey cia som rjopoä atsoä jovkiosolgleämey opeäy), jai
 deiä nei oäsi o em koäcx jamoämay amsapojqiämesai re helisoä so opoiäo pqooqiä fesai ma rtlpkgqxheiä le pkajeäsey ajqo-
 rsoävo sgy joimxmijgäy pokisijgäy sot, oäsi o em koäcx rsoä- dejsxäm jai opeäy pot jahirsotäm dtmasgä sg rtämderg gke-
 voy eiämai neämoy pqoy opoiadgäpose diójqirg barifoleämg jsqijxäm jtjkxlósxm, pqeäpei ma jasasavheiä , jasÂ euaq-
 rso utäko jai oäsi atsoä lpoqeiä etkoäcxy ma ejsilgärei oäsi locgäm sot cemijotä jamoäma 2a cia sgm eqlgmeiäa sgy Rtmdta-
 sa epikeceämsa leära eiämai pqoäruoqa cia sgm tkopoiä grg rleämgy Omolasokociäay, rsg darlokocijgä diójqirg
 sot rsoävot atsotä. 8536 90 85, xy lg pkgäqey jotsiä rtmdeärexy.
 (1) EE C 181 sgy 14.6.1997. (1) EE C 295 sgy 27.2.1997.


text:
 10.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 343/6
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Landgericht Rostock (Γερμανία) στις 13 Αυγούστου 2012 — Ποινική δίκη κατά Per Harald Lökkevik
 (Υπόθεση C-384/12)
 2012/C 343/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Rostock
 Ποινική δίκη ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά
 Per Harald Lökkevik
 Έτερος μετέχων στη δίκη: Staatsanwaltschaft Rostock
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει ο όρος «όφελος» κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ, ΕΥΡΑΤΟΜ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995 (1), την έννοια ότι εφαρμόζεται επίσης στην περίπτωση φαινομενικής προκλήσεως της απλής αναρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις δηλώσεις στο πλαίσιο της διαδικασίας επιδοτήσεων, με σκοπό την παράκαμψη της επιβαλλόμενης κατά το σημείο 2. 1. i) του πολυτομεακού πλαισίου περιφερειακών ενισχύσεων για μεγάλα επενδυτικά σχέδια της 7.4.1998 (ΕΕ 1998 C 107/07) κοινοποιήσεως περιφερειακής επενδυτικής ενισχύσεως συνολικού κόστους επενδυτικού σχεδίου τουλάχιστον 50 εκατομμυρίων ευρώ;
 (1) ΕΕ L 312, σ. 1.


text:
 20.8.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 205/13
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Δημοκρατίας της Αυστρίας που ασκήθηκε στις 22 Ιουνίου 2005
 (Υπόθεση C-262/05)
 (2005/C 205/25)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Hans Støvlbæk και Andreas Manville, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 22 Ιουνίου 2005 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Δημοκρατίας της Αυστρίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας, μη έχοντας θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2001/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2001, που τροποποιεί τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων καθώς και τις οδηγίες 77/452/ΕΟΚ, 77/453/ΕΟΚ, 78/686/ΕΟΚ, 78/687/ΕΟΚ, 78/1026/ΕΟΚ, 78/1027/ΕΟΚ, 80/154/ΕΟΚ, 80/155/ΕΟΚ, 85/384/ΕΟΚ, 85/432/ΕΟΚ, 85/433/ΕΟΚ και 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου που αφορούν το επάγγελμα του νοσηλευτού υπεύθυνου για γενικές φροντίδες, του οδοντιάτρου, του κτηνιάτρου, της μαίας, του αρχιτέκτονα, του φαρμακοποιού και του ιατρού (1), ή μη έχοντας κοινοποιήσει στην Επιτροπή τις διατάξεις αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει σχετικά με την πλήρη μεταφορά της οδηγίας αυτής στο εσωτερικό δίκαιο,
 —
 να καταδικάσει την Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 3 Ιανουαρίου 2003.
 (1) ΕΕ L 206, σ. 1.


text:
C 31/16 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 8.2.2003
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 Ανακοίνωση αίτηση αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο
 από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, M. Jaeger, και J. Azizi, δικαστές,
 (2003/C 31/22) γραμματέας: J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 14 Νοεμβρίου 2002, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Το Πρωτοδικείο, κατά τη συνεδρίαση της Ολομελείας του της 9ης 1) Συνεκδικάζει τις υποθέσεις Τ-94/00 Τ-110/00 και Τ-159/
 Ιανουαρίου 2003, διαπίστωσε τα εξής: 00 προς έκδοση κοινής αποφάσεως.
 2) Απορρίπτει τις προσφυγές-αγωγές.
 Οι αποφάσεις που ελήφθησαν στις 4 Ιουλίου 2002 (ΕΕ C 202 της
 24.08.2002, σ. 19) περί του ορισμού προέδρου τμήματος και της 3) Κάθε προσφεύγουσα φέρει, εκτός από τα δικαστικά της
 συνθέσεως των τμημάτων για την περίοδο από 1ης Οκτωβρίου έξοδα, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η
 2002 μέχρι 30 Σεπτεμβρίου 2003 παραμένουν σε ισχύ μετά την Επιτροπή, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων
 έναρξη της ισχύος της Συνθήκης της Νίκαιας, για την περίοδο για της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, στο πλαίσιο της
 την οποία έχουν ληφθεί. δικής της προσφυγής.
 4) Οι παρεμβαίνοντες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
 (1 ) ΕΕ C 176 της 24.6.2000 και C 259 της 9.9.2000.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 14ης Νοεμβρίου 2002
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-94/00, T-110/00 και
 T-159/00: Rica Foods (Free Zone) NV κ.λπ. κατά Επιτροπής της 14ης Νοεμβρίου 2002
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-332/00 και T-350/00:
 («Καθεστώς συνδέσεως των υπερποντίων χωρών και Rica Foods (Free Zone) NV και Free Trade Foods NV κατά
 εδαφών — Κανονισμός (ΕΚ) 465/2000 — Εισαγωγή
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 ζάχαρης και μιγμάτων ζάχαρης και κακάου — Σώρευση
 καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ — Μέτρα διασφαλίσεως — Προσφυγή
 ακυρώσεως — Αγωγή αποζημιώσεως — Άρθρο 109 της («Καθεστώς συνδέσεως των υπερποντίων χωρών και
 αποφάσεως ΥΧΕ — Αρχή αναλογικότητας — Κατάχρηση εδαφών — Κανονισμός (ΕΚ) 2081/2000 — Εισαγωγή
 εξουσίας») ζάχαρης και μιγμάτων ζάχαρης και κακάου — Σώρευση
 καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ — Μέτρα διασφαλίσεως — Προσφυγή
 ακυρώσεως — Αγωγή αποζημιώσεως — Άρθρο 109 της
 (2003/C 31/23)
 αποφάσεως ΥΧΕ — Αρχή αναλογικότητας — Κατάχρηση
 εξουσίας»)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 (2003/C 31/24)
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-94/00, T-110/00 και T-159/
 00, Rica Foods (Free Zone) NV, με έδρα στο Oranjestad (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 (Αρούμπα), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο G. van der Wal,
 με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, Free Trade Foods NV, με
 έδρα στο Curaçao (Ολλανδικές Αντίλλες), Suproco NV, με έδρα Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Τ-332/00, και T-350/00, Rica
 στο Curaçao, εκπροσωπούμενες από τους M. Slotboom και Foods (Free Zone) NV, με έδρα το Oranjestad (Αρούμπα),
 J. Coumans, avocats, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο G. van der Wal, με τόπο
 υποστηριζόμενες από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, υποστηριζόμενη από το Βασίλειο
 J. van Bakel και Η. Sevenster) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: J. van Bakel, H. Sevenster και
 Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: T. van Rijn), υποστηριζόμενης από το J. S. van den Oosterkamp), και Free Trade Foods NV, με έδρα
 Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: N. Díaz Abad) και, στις το Curaçao (Ολλανδικές Αντίλλες), εκπροσωπούμενη από τους


text:
υποθέσεις T-94/00 και T-110/00, από τη Γαλλική ∆ημοκρατία δικηγόρους M. Slotboom, N. Helder και J. Coumans, με τόπο
 (εκπρόσωποι: G. de Bergues και L. Berheim), με αντικείμενο, επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 αφενός, αίτηση ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΚ) 465/2000 της Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: T. van Rijn), υποστηριζόμενης από το
 Επιτροπής, της 29ης Φεβρουαρίου 2000, για την καθιέρωση Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι: N. Díaz Abad και M. López-
 μέτρων διασφάλισης όσον αφορά τις εισαγωγές, από τις υπερ- Monís Gallego), με αντικείμενο, αφενός, αίτηση ακυρώσεως του
 πόντιες χώρες και εδάφη, προϊόντων του τομέα της ζάχαρης με κανονισμού (ΕΚ) 2081/2000 της Επιτροπής, της 29ης Σεπτεμ-
 σώρευση καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ (ΕΕ L 56, σ. 39), και, αφετέρου, βρίου 2000, για τη συνέχιση της εφαρμογής μέτρων διασφάλισης


text:
 18.7.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/29
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Korkein oikeus (Φινλανδία) στις 9 Μαΐου 2016 – Finnair Oyj κατά Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia
 (Υπόθεση C-258/16)
 (2016/C 260/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Korkein oikeus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Finnair Oyj
 Αναιρεσίβλητη: Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia
 Προδικαστικά ερωτήματα:
 1)
 Έχει το άρθρο 31, παράγραφος 4, της συμβάσεως του Μόντρεαλ την έννοια ότι προϋπόθεση για τη διατήρηση του δικαιώματος ασκήσεως αγωγής αποτελεί, πέραν της εμπρόθεσμης υποβολής της διαμαρτυρίας, επίσης και ότι η διαμαρτυρία πρέπει να υποβάλλεται, εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, γραπτώς κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 3;
 2)
 Σε περίπτωση που προϋπόθεση για τη διατήρηση του δικαιώματος ασκήσεως αγωγής αποτελεί ότι η εμπρόθεσμη διαμαρτυρία υποβάλλεται γραπτώς, πρέπει το άρθρο 31, παράγραφος 3, της συμβάσεως του Μόντρεαλ να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο υποχρεωτικός έγγραφος τύπος μπορεί να γίνει δεκτό ότι τηρείται και στο πλαίσιο ηλεκτρονικής διαδικασίας καθώς επίσης και μέσω καταχωρίσεως της δηλωθείσας ζημίας στο τηρούμενο από τον αερομεταφορέα σύστημα καταγραφής πληροφοριών;
 3)
 Αντιτίθεται η σύμβαση του Μόντρεαλ στην ερμηνεία ότι ο υποχρεωτικός έγγραφος τύπος μπορεί να γίνει δεκτό ότι τηρείται όταν εκπρόσωπος του αερομεταφορέα καταχωρίζει γραπτώς τη δήλωση ζημίας/διαμαρτυρία, εν γνώσει του επιβάτη, είτε σε χαρτί είτε ηλεκτρονικώς στο σύστημα καταγραφής πληροφοριών του αερομεταφορέα;
 4)
 Θέτει το άρθρο 31 της συμβάσεως του Μόντρεαλ περαιτέρω προϋποθέσεις όσον αφορά το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας πέραν της προϋποθέσεως ότι η προκληθείσα ζημία πρέπει να γνωστοποιηθεί στον αερομεταφορέα;


text:
 30.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 194/23
 Προσφυγή της 13ης Απριλίου 2012 — Brauerei Beck κατά ΓΕΕΑ — Aldi (Be Light)
 (Υπόθεση T-172/12)
 2012/C 194/40
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Brauerei Beck GmbH & Co. KG (Βρέμη, Γερμανία) (εκπρόσωποι: G. Hasselblatt και V. Töbelmann, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 19ης Ιανουαρίου 2012 στην υπόθεση R 2258/2010-1,
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά του έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας,
 —
 να καταδικάσει την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα έξοδα της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίας, σε περίπτωση παρεμβάσεώς της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Σήμα προς καταχώριση: το εικονιστικό σήμα «Be Light», για προϊόντα των κλάσεων 29, 30 και 32 — κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα αριθ. 7165351
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: καταχωρισμένο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα αριθ. 135285 του λεκτικού σήματος «BECK’s», για προϊόντα της κλάσεως 32
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Δέχεται την ανακοπή για όλα τα επίμαχα προϊόντα της κλάσεως 32 και κρίνει ότι, ως προς τα λοιπά αγαθά, μπορεί να συνεχιστεί η διαδικασία καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών
 Προβαλλόμενοι λόγοι: παράβαση των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 8, παράγραφος 5, του Κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου.


text:
 10.7.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 179/6
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε η Commissione Tributaria Provinciale di Novara με διάταξη της 26ης Απριλίου 2004 στην υπόθεση Vergani Paolo κατά Agenzia Entrate, Ufficio locale di Arona.
 (Υπόθεση C-207/04)
 (2004/C 179/13)
 Με διάταξη της 26ης Απριλίου 2004, η oπoία περιήλθε στη Γραμματεία τoυ Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 10 Μαΐου 2004, η Commissione Tributaria Provinciale di Novara, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Vergani Paolo και Agenzia Entrate, Ufficio locale di Arona, που εκκρεμεί ενώπιόν της, ζητεί από τo Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να αποφανθεί επί του εξής προδικαστικού ερωτήματος:
 «Συνιστά το άρθρο 17 παράγραφος 4bis, του ιταλικού προεδρικού διατάγματος 917/86 παράβαση, αντίκειται στο άρθρο 141 (πρώην άρθρο 119) της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και στην οδηγία 76/207/ΕΟΚ (1) ή, εν πάση περιπτώσει, εισάγει διαφορετική μεταχείριση μεταξύ ανδρών και γυναικών απαγορευόμενη από τις ως άνω διατάξεις, καθόσον το εν λόγω άρθρο προβλέπει ότι οι ευεργετικές διατάξεις για τη φορολόγηση της εθελουσίας εξόδου με παροχή κινήτρων καθώς και των ποσών που καταβάλλονται λόγω της λήξεως της σχέσεως εργασίας με το ήμισυ του φορολογικού συντελεστή (50 %) ισχύουν, υπό τις ίδιες συνθήκες, για μεν τις γυναίκες εργαζόμενες εφόσον αυτές έχουν υπερβεί το πεντηκοστό έτος της ηλικίας τους, για δε τους άνδρες εργαζομένους εφόσον έχουν υπερβεί το πεντηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας τους.»
 (1) ΕE ειδ. έκδ. 05/002, σ. 70.


text:
 3.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 213/31
 Προσφυγή της 20ής Απριλίου 2017 — SE κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-231/17)
 (2017/C 213/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: SE (εκπρόσωπος: N. de Montigny, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τμήματος «Ατομικά δικαιώματα» της 22ας Ιουνίου 2016 περί απορρίψεως του αιτήματός του προς αναγνώριση συντηρούμενου τέκνου όσον αφορά την εγγονή του·
 —
 να ακυρώσει, καθόσον είναι αναγκαίο, τη ρητή απορριπτική απόφαση της 24ης Ιανουαρίου 2017 επί της υποβληθείσας στις 19 Σεπτεμβρίου 2016 διοικητικής ενστάσεως·
 πράττοντας τούτο,
 —
 να αποφανθεί ότι η εγγονή του προσφεύγοντος συντηρείται από τον ίδιο κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ) από 13ης Ιουνίου 2016·
 —
 να αναγνωρίσει στην εγγονή του προσφεύγοντος ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας από το Κοινό Σύστημα Υγειονομικής Ασφαλίσεως (ΚΣΥΑ) μέσω του προσφεύγοντος από 13ης Ιουνίου 2016·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο, καθώς και από πλάνη εκτιμήσεως και πλάνη ερμηνείας κατά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, στις οποίες υπέπεσε το Συμβούλιο με την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως.
 3.
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 24 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων.


text:
 3.3.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 65/18
 Προσφυγή της 22ας Δεκεμβρίου 2011 — IPK International κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-671/11)
 2012/C 65/33
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: C. Pitschas, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 14 Οκτωβρίου 2011 απόφαση της Επιτροπής (ENTR/R1/HHO/lsa — entr.r.1[2011]1183091), καθόσον με αυτήν επιβλήθηκαν στην προσφεύγουσα μόνον τόκοι ύψους 158 618,27 ευρώ·
 —
 να αποφανθεί ότι η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής προβάλλει η προσφεύγουσα ότι η καθής παρέβη το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, καθώς υπολόγισε κατά τρόπο εσφαλμένο πλείονες αντισταθμιστικούς τόκους και τόκους υπερημερίας βάσει της από 15 Απριλίου 2011 αποφάσεως του Πρωτοδικείου επί της υποθέσεως T-297/05, IPK International κατά Επιτροπής.


text:
 15.7.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 165/36
 Προσφυγή ασκηθείσα στις 22 Μαΐου 2006 — Pereira Sequeira κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-65/06)
 (2006/C 165/74)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Rosa Maria Pereira Sequeira (Βρυξέλλες, Βέλγιο) [εκπρόσωποι: T. Bontinck και J. Feld, δικηγόροι]
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Υπηρεσίας:
 —
 να ακυρώσει την ατομική απόφαση σχετικά με την αλλαγή κατηγορίας, με ισχύ από 16 Αυγούστου 2005, κοινοποιηθείσα στις 19 Σεπτεμβρίου 2005,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα, επιτυχούσα στον εσωτερικό διαγωνισμό COM/PC/04, διορίστηκε υπάλληλος και κατατάχθηκε στον βαθμό C*1, δηλαδή στον ίδιο βαθμό στον οποίο είχε καταταγεί με την τελευταία της σύμβαση εκτάκτου υπαλλήλου. Πράγματι, έστω κι αν προηγουμένως είχε καταταγεί σε πλεονεκτικότερη κατηγορία, η προσφεύγουσα είχε καταταγεί στον χαμηλότερο βαθμό C*1 πριν τον διορισμό της ως μόνιμης υπαλλήλου.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση των άρθρων 31 και 62 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, καθώς και των άρθρων 5 και 2 του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ.
 Η προσφεύγουσα επικαλείται επιπλέον παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αρχής της διατηρήσεως των κεκτημένων δικαιωμάτων.


text:
 4.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 253/70
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (3ο τμήμα) της 25ης Ιουνίου 2014 — Rihn κατά Ευρωπόλ
 (Υπόθεση F-67/13) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της Ευρωπόλ - Σύμβαση Ευρωπόλ - Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης του προσωπικού της Ευρωπόλ - Απόφαση 2009/371/ΔΕΥ - Εφαρμογή του ΚΛΠ στους υπαλλήλους της Ευρωπόλ - Μη ανανέωση συμβάσεως ορισμένου χρόνου έκτακτου υπαλλήλου - Μη προσφορά συμβάσεως αορίστου χρόνου εκτάκτου υπαλλήλου))
 2014/C 253/98
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Philippe Rihn (Χάγη, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωπος: J.-J.- Ghosez, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (εκπρόσωποι: αρχικά J. Arnould και D. Neumann, στη συνέχεια J. Arnould, D. Neumann και D. El Khoury)
 Αντικείμενο
 Το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μη ανανεώσεως της συμβάσεως ορισμένου χρόνου του προσφεύγοντος-ενάγοντος.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Ο Ph. Rihn φέρει τα δικαστικά του έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Υπηρεσίας.
 (1) EE C 274 της 21/09/2013, σ. 31.


text:
 8.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 298/24
 Προσφυγή της 9ης Αυγούστου 2011 — Catinis κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-447/11)
 2011/C 298/45
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Lian Catinis (Δαμασκός, Συρία) (εκπρόσωπος: Σ. Παππάς, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος της που αφορά την μη-περάτωση των ερευνών και την άρνηση προσβάσεως στον προσωπικό φάκελο του προσφεύγοντος και
 —
 Να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής ο προσφεύγων προβάλλει κυρίως την παραβίαση του κανονιστικού πλαισίου, καθώς και την παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως της αποφάσεως να μην περατωθούν οι έρευνες αλλά να παραταθούν πέρα από κάθε εύλογο χρονικό διάστημα.
 Περαιτέρω, ο προσφεύγων επικαλείται την παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως της αποφάσεως να μην επιτραπεί πρόσβαση στον φάκελο της έρευνας.
 Τέλος, ο προσφεύγων προβάλλει προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων και παραβίαση γενικών αρχών του δικαίου, ιδιαιτέρως της αρχής της χρηστής διοικήσεως, του τεκμηρίου της αθωότητας και του δικαιώματος άμυνας.


text:
 5.5.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 133/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 15ης Μαρτίου 2012 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Κυπριακής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-340/10) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 92/43/ΕΟΚ - Άρθρα 4, παράγραφος 1, και 12, παράγραφος 1 - Μη συμπερίληψη εντός της ταχθείσας προθεσμίας του τόπου κοινοτικής σημασίας της λίμνης Παραλιμνίου - Καθεστώς προστασίας του είδους Natrix natrix cypriaca (νερόφιδο της Κύπρου))
 2012/C 133/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: Γ. Ζαββός και D. Recchia)
 Καθής: Κυπριακή Δημοκρατία (εκπρόσωποι: K. Λυκούργος και M. Χατζηγεωργίου)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 4, παράγραφος 1, και 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας (ΕΕ L 206, σ. 7) — Παράλειψη καταχώρισης της λίμνης Παραλιμνίου στον εθνικό κατάλογο των προτεινόμενων τόπων κοινοτικής σημασίας — Παράλειψη θέσπισης μέτρων προστασίας του είδους natrix natrix cypriaca (νερόφιδο της Κύπρου)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Κυπριακή Δημοκρατία,
 —
 παραλείποντας να συμπεριλάβει την περιοχή της λίμνης Παραλιμνίου στον εθνικό κατάλογο προτεινόμενων Τόπων Κοινοτικής Σημασίας,
 —
 ανεχόμενη δραστηριότητες που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τα οικολογικά χαρακτηριστικά της λίμνης Παραλιμνίου και μη έχοντας λάβει τα αναγκαία μέτρα προστασίας για να διαφυλαχθεί ο πληθυσμός του είδους Natrix natrix cypriaca (νερόφιδο της Κύπρου), το οποίο αποτελεί το οικολογικό ενδιαφέρον της λίμνης αυτής και του φράγματος Ξυλιάτου, και
 —
 παραλείποντας να λάβει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εγκαθιδρυθεί και να εφαρμοστεί ένα καθεστώς αυστηρής προστασίας του είδους αυτού,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει, αντιστοίχως, του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2006/105/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Νοεμβρίου 2006, δυνάμει της οδηγίας 92/43 αυτής όπως έχει τροποποιηθεί, καθώς και δυνάμει του άρθρου 12, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας 92/43, όπως έχει τροποποιηθεί.
 2)
 Καταδικάζει την Κυπριακή Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 246 της 11.9.2010.


text:
 30.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 202/10
 Προσφυγή της 4ης Απριλίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Δημοκρατία της Πολωνίας
 (Υπόθεση C-162/14)
 2014/C 202/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Tokár και K. Herrmann)
 Καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας, διατηρώντας σε ισχύ λόγους αποκλεισμού επιχειρηματιών από διαγωνισμούς όπως οι λόγοι που προβλέπονται στο άρθρο 24, παράγραφος 1, σημεία 1 και 1a, του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, οι οποίοι βαίνουν πέραν των ουσιαστικών προϋποθέσεων τις οποίες προβλέπει η εξαντλητική απαρίθμηση των λόγων αποκλεισμού του άρθρου 45, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 45, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής·
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι αποκλεισμού από διαδικασία διαγωνισμού ενός επιχειρηματία λόγω των επαγγελματικών χαρακτηριστικών του περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 24, παράγραφος 1, σημεία 1 και 1a, του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, δηλαδή το γεγονός ότι i) ο επιχειρηματίας, λόγω μη εκτελέσεως ή κακής εκτελέσεως μιας συμβάσεως, προκάλεσε ζημία διαπιστωθείσα με απόφαση έχουσα ισχύ δεδικασμένου, και ότι ii) η αναθέτουσα αρχή έχει λύσει ή καταγγείλει δημόσια σύμβαση που έχει συνάψει με τον εν λόγω επιχειρηματία ή έχει υπαναχωρήσει από αυτήν λόγω περιστάσεων για τις οποίες ευθύνεται ο επιχειρηματίας, έχουν περιεχόμενο ευρύτερο των προϋποθέσεων αποκλεισμού που προβλέπει το άρθρο 45, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ και ειδικότερα το άρθρο 45, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο δ'.
 Η ερμηνεία της τελευταίας προϋποθέσεως αποτέλεσε το αντικείμενο της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-465/11, Forposta SA και ABC Direct Contact. Το Δικαστήριο δέχθηκε με αυτήν ότι η έννοια «σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα» περί της οποίας γίνεται λόγος στο άρθρο 45, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο δ', της οδηγίας 2004/18, καλύπτει κάθε υπαίτια συμπεριφορά που έχει συνέπειες επί της επαγγελματικής αξιοπιστίας του επιχειρηματία. Αντιθέτως, οι προβλεπόμενοι στην Πολωνία όροι δεν περιορίζονται μόνο σε συμπεριφορά του επιχειρηματία που υποδηλώνει δόλο ή βαρεία αμέλεια εκ μέρους του, αλλά επιβάλλουν στην αναθέτουσα αρχή να αποκλείει αυτομάτως τον εμπλεκόμενο επιχειρηματία χωρίς να εξετάσει προηγουμένως την προσαπτόμενη σε αυτόν συμπεριφορά.
 (1) ΕΕ L 134, σ. 114.


text:
 19.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 270/7
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 της 25ης Μαρτίου 2013
 στη υπόθεση E-10/12
 Yngvi Harðarson κατά Askar Capital hf.
 (Οδηγία 91/533/ΕΟΚ — Υποχρέωση ενημέρωσης των εργαζομένων — Τροποποιήσεις σε γραπτή σύμβαση εργασίας — Επίπτωση της μη κοινοποίησης τροποποιήσεων)
 2013/C 270/05
 Στην υπόθεση E-10/12 Yngvi Harðarson κατά Askar Capital hf. — ΑΙΤΗΣΗ προς το Δικαστήριο βάσει του άρθρου 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών της ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, από το Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Reykjavík), για την ερμηνεία της οδηγίας 91/533/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Οκτωβρίου 1991, σχετικά με την υποχρέωση του εργοδότη να ενημερώνει τους εργαζόμενους για τους όρους που διέπουν τη σύμβαση ή τη σχέση εργασίας, το Δικαστήριο, αποτελούμενο από τον Carl Baudenbacher, Πρόεδρο, τους Per Christiansen (εισηγητή δικαστή) και Páll Hreinsson, δικαστές, εξέδωσε απόφαση στις 25 Μαρτίου 2013, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:
 Η οδηγία 91/533/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Οκτωβρίου 1991, σχετικά με την υποχρέωση του εργοδότη να ενημερώνει τους εργαζόμενους για τους όρους που διέπουν τη σύμβαση ή τη σχέση εργασίας, πρέπει να ερμηνεύεται με την έννοια ότι η αποζημίωση προς τον εργαζόμενο πρέπει να υπολογίζεται βάσει γραπτής σύμβασης εργασίας εάν δεν έχει παραδοθεί στον εργαζόμενο έγγραφο σχετικά με τροποποιήσεις, προσωρινές ή μόνιμες, που μπορεί να έχουν γίνει στα ουσιώδη στοιχεία της σύμβασης ή της σχέσης εργασίας μεταξύ των μερών εντός των χρονικών ορίων που προβλέπονται στο άρθρο 5 της οδηγίας. Αυτό ισχύει επίσης στο πλαίσιο πτωχευτικής διαδικασίας ή ανάλογης διαίρεσης εταιρείας περιορισμένης ευθύνης.


text:
 9.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 325/12
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε η Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture (Ιταλία) στις 25 Ιουλίου 2013 — Emmeci κατά Cotral
 (Υπόθεση C-427/13)
 2013/C 325/19
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αιτούσα: Emmeci Srl
 Λοιποί συμμετέχοντες στη διαδικασία: Cotral SpA
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 56 της οδηγίας 2004/17/ΕΚ (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει στον εθνικό νομοθέτη να ορίσει ότι οι αναθέτοντες φορείς μπορούν, κατά τη φάση των τελευταίων προσφορών ηλεκτρονικού πλειστηριασμού, να μην επιτρέπουν στους διαγωνιζομένους να γνωρίζουν τη θέση τους στην κατάταξη και τις προσφορές των λοιπών επιχειρήσεων, αναβάλλοντας τη γνωστοποίηση των πληροφοριών αυτών μέχρι την περάτωση του πλειστηριασμού;
 2)
 Αντιβαίνουν στο άρθρο 56 της οδηγίας 2004/17/ΕΚ και στις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως εθνικές κανονιστικές διατάξεις ή διοικητικές πρακτικές όπως αυτές της παρούσας δίκης, οι οποίες προβλέπουν ολική διακοπή επικοινωνίας διάρκειας πέντε λεπτών κατά την τελική φάση ηλεκτρονικού πλειστηριασμού, κατά τη διάρκεια της οποίας οι διαγωνιζόμενοι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν την αντίστοιχη κατάταξή τους;
 (1) Οδηγία 2004/17/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών (ΕΕ L 134, σ. 1).


text:
 3.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 355/7
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 13ης Οκτωβρίου 2011 [αίτηση του Cour d’appel de Bruxelles (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Waypoint Aviation SA κατά État belge — SPF Finances
 (Υπόθεση C-9/11) (1)
 (Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Φορολογική νομοθεσία - Έκπτωση φόρου επί των εισοδημάτων από δάνεια για την αγορά αγαθών χρησιμοποιούμενων εντός του εθνικού εδάφους - Αποκλεισμός των αγαθών των οποίων το δικαίωμα χρήσεως εκχωρήθηκε σε τρίτο εγκατεστημένο εντός άλλου κράτους μέλους)
 2011/C 355/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour d’appel de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Waypoint Aviation SA
 κατά
 État belge — SPF Finances
 Αντικείμενο
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Cour d’appel de Bruxelles — Ερμηνεία των άρθρων 10 ΕΚ (άρθρο 4, παράγραφος 3, ΕΕ) και 49 ΕΚ (άρθρο 56 ΣΛΕΕ) — Εθνική ρύθμιση παρέχουσα δικαίωμα εκπτώσεως φόρου στα πρόσωπα που αποκτούν εισόδημα από πιστώσεις ή δάνεια χορηγούμενα σε εθνικό κέντρο συντονισμού — Δικαίωμα χρήσεως των στοιχείων ενεργητικού που αποκτώνται με το προϊόν του δανείου εκ μέρους ημεδαπής εταιρίας μέλους του ομίλου στον οποίο ανήκει το κέντρο συντονισμού — Αποκλεισμός των αλλοδαπών εταιριών του ίδιου ομίλου — Περιορισμοί της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
 Διατακτικό
 Το άρθρο 49 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει διάταξη κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία προβλέπει τη χορήγηση εκπτώσεως φόρου επί των εισοδημάτων που αποκτούν ορισμένες εταιρίες από χρηματοδότηση για την απόκτηση καινούργιων αγαθών χρησιμοποιούμενων εντός του εθνικού εδάφους, υπό την προϋπόθεση ότι το δικαίωμα χρήσεως του αγαθού δεν εκχωρείται από την εταιρία που το απέκτησε χάρη στο δάνειο για το οποίο αναγνωρίζεται δικαίωμα εκπτώσεως φόρου, ή από οποιαδήποτε άλλη εταιρία που ανήκει στον ίδιο όμιλο, προς τρίτους πλην των εγκατεστημένων στο εν λόγω κράτος μέλος μελών του ομίλου αυτού.
 (1) ΕΕ C 95 της 26.3.2011


text:
 14.11.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 419/26
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Oberlandesgericht Düsseldorf (Γερμανία) στις 15 Ιουλίου 2016 — DOCERAM GmbH κατά CeramTec GmbH
 (Υπόθεση C-395/16)
 (2016/C 419/35)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberlandesgericht Düsseldorf
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: DOCERAM GmbH
 Εναγόμενη: CeramTec GmbH
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Συντρέχει περίπτωση εξαιρέσεως από την προστασία λόγω επιβεβλημένης τεχνικής ανάγκης κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (1), ακόμη και όταν η τελική μορφή ουδόλως λαμβάνεται υπόψη κατά τον σχεδιασμό του προϊόντος, αλλά μοναδικός καθοριστικός παράγοντας για τον σχεδιασμό είναι η (τεχνική) λειτουργικότητα;
 2)
 Σε περίπτωση που η απάντηση του Δικαστηρίου στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική:
 Βάσει ποιων κριτηρίων πρέπει να κρίνεται το αν τα επιμέρους σχεδιαστικά χαρακτηριστικά ενός προϊόντος επιλέχθηκαν αποκλειστικώς με γνώμονα τη λειτουργικότητα; Είναι εν προκειμένω καθοριστική η κρίση του «αντικειμενικού παρατηρητή» και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, πώς ορίζεται αυτός;
 (1) ΕΕ 2002, L 3, σ. 1.


text:
 2.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/37
 Προσφυγή της 17ης Ιουλίου 2006 — L'Air Liquide κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-185/06)
 (2006/C 212/66)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: L'Air Liquide SA (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωποι: R. Saint Esteben, avocat, και M. Pittie, avocat,)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή·
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 1(i) της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006)1766 τελικό, της 3ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.620 — υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας), καθό μέρος έκρινε ότι η Air Liquide παρέβη το άρθρο 81 ΕΚ και το άρθρο 53 ΕΟΧ κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 12ης Μαΐου 1995 και 31ης Δεκεμβρίου 1997·
 —
 συνακολούθως, να ακυρώσει τα άρθρα 2(f) και 4 της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006)1766 τελικό της 3ης Μαΐου 2006, καθό μέρος αφορούν την Air Liquide·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στην απόδοση του συνόλου των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα σε σχέση με την παρούσα προσφυγή.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή, η προσφεύγουσα ζητεί τη μερική ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006)1766 τελικό της 3ης Μαΐου 2006 επί της υποθέσεως COMP/F/38.620 — υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας, με την οποία η Επιτροπή διαπίστωσε ότι οι επιχειρήσεις προς τις οποίες απευθύνεται η απόφαση, και εξ ονόματος των οποίων ενεργεί η προσφεύγουσα, παρέβησαν το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ και το άρθρο 53 της συμφωνίας ΕΟΧ, συμμετέχοντας σε συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές συνιστάμενες στην ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των ανταγωνιστών και σε συμφωνίες επί των τιμών και της παραγωγικής ικανότητας, καθώς και στην επίβλεψη της εφαρμογής των συμφωνιών αυτών στον κλάδο του υπεροξείδιο του υδρογόνου και του υπερβορικού άλατος.
 Προς στήριξη των ισχυρισμών της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως:
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, θεωρώντας ότι τα στοιχεία που προσκομίζει προκειμένου να υποστηρίξει την αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη της Air Liquide λόγω της συμπεριφοράς της θυγατρικής της είναι επαρκή υπό το πρίσμα των κριτηρίων που έχει θέσει η νομολογία και ότι η Επιτροπή δεν είχε λάβει υπόψη της τους κανόνες που διέπουν τον καταλογισμό ευθύνης σε μια μητρική εταιρία λόγω της συμπεριφοράς της θυγατρικής της, παραβαίνοντας έτσι το άρθρο 81 ΕΚ.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, καταλογίζοντας εσφαλμένως ευθύνη στην Air Liquide, αντέστρεψε ως μη όφειλε το βάρος αποδείξεως, προσβάλλοντας έτσι τα δικαιώματα της προσφεύγουσας ως αμυνομένης.
 Με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν το Πρωτοδικείο έκρινε ότι δικαιολογημένα η Επιτροπή καταλόγισε ευθύνη στην Air Liquide για τη συμπεριφορά της θυγατρικής της Chemoxal, η Επιτροπή θα είχε πάντως παραβεί την υποχρέωσή της αιτιολογήσεως, καθόσον δεν συζήτησε κανένα από τα στοιχεία που προσκόμισε η Air Liquide προκειμένου να αποδείξει την αυτονομία της Chemoxal, ανατρέποντας έτσι το τεκμήριο αλληλέγγυας και εις ολόκληρον ευθύνης, το οποίο αποτελεί μαχητό τεκμήριο.
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως,


text: η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε με επαρκή νομικά και πραγματικά στοιχεία το έννομο συμφέρον της να κινηθεί εναντίον της προσφεύγουσας στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, εκδίδοντας, παρά την παρέλευση της προθεσμίας εντός της οποίας θα μπορούσε να επιβάλει κυρώσεις στην Air Liquide, απόφαση με την οποία διαπίστωνε την παράβαση εκ μέρους της Air Liquide των άρθρων 81, παράγραφος 1, ΕΚ και 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και ότι, επομένως, ελλείψει τέτοιου έννομου συμφέροντος, η Επιτροπή δεν είχε αρμοδιότητα να εκδώσει τέτοια απόφαση κατά της προσφεύγουσας.


text:
 20.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 127/7
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Γερμανία) στις 22 Δεκεμβρίου 2014 — Simona Kornhaas κατά Thomas Dithmar, ενεργούντος υπό την ιδιότητα του συνδίκου πτωχεύσεως της Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd
 (Υπόθεση C-594/14)
 (2015/C 127/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εναγομένη και αναιρεσείουσα: Simona Kornhaas
 Ενάγων και αναιρεσίβλητος: Thomas Dithmar, ενεργών υπό την ιδιότητα του συνδίκου πτωχεύσεως της Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Εφαρμόζεται το γερμανικό δίκαιο αφερεγγυότητας κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 (1) επί αγωγής που ασκήθηκε ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου με την οποία ο σύνδικος πτωχεύσεως μίας private company limited by shares του αγγλικού ή του ουαλικού δικαίου, κατά της οποίας έχει κινηθεί διαδικασία αφερεγγυότητας στη Γερμανία κατ’ άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000, ζητεί να υποχρεωθεί ο διευθυντής της να επιστρέψει χρήματα τα οποία κατέβαλε πριν την κίνηση της διαδικασίας αφερεγγυότητας αλλά μετά την περιέλευση σε κατάσταση παύσεως πληρωμών;
 2)
 Παραβιάζει τέτοιας φύσεως αγωγή την ελευθερία εγκαταστάσεως κατ’ άρθρο 49, 54 ΣΛΕΕ;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, EE L 160, σ. 1.


text:
13.7.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 169/31
 γ) το Βασι ́λειο της Ισπανι ́ας φε ́ρει τα δικαστικα ́ ́εξοδα ́ ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 του.
 της 16ης Απριλι ́ου 2002
 (1) ΕΕ C 303 της 27.10.01.
 στην υπο ́θεση T-64/00, Continental and Overseas
 Investments N.V. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 τη ́των(1)
 (Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Εισαγωγη ́ δεκτω ́ ν τηλεορα ́σεως
 απο ́ την Τουρκι ́α — Κατα ́ ργηση δι ́κης)
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ (2002/C 169/55)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 (Γλω
 της 9ης Απριλι ́ου 2002
 στην υπο ́θεση T-210/93, H. Hepp κατα ́ Συμβουλι ́ου της Στην υπο ́θεση T-64/00, Continental and Overseas Investments
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως και Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο- N.V. (anciennement Jubertrade N.V.), με ́εδρα την Αμβε ́ρσα
 τη ́των(1) (Βε ́λγιο), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους δικηγο ́ρους Υ. van Gerven
 και Ι. Bernaerts, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, κατα ́
 (Αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως — Εξωσυμβατικη ́ ευθυ ́νη — Γα ́λα Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: R. Tricot
 — Παραγωγοι ́ αναλαβο ́ντες δε ́σμευση περι ́ μη διαθε ́σεως και J. Stuyck), με αντικει ́μενο την ακυ ́ρωση της αποφα ́σεως της
 στο εμπο ́ριο η ́ περι ́ μετατροπη ́ς — Κατα ́ ργηση της δι ́κης) Επιτροπη ́ς C(1999)4419 τελικο ́ (REC 4/99), της 14ης ∆εκεμ-
 βρι ́ου 1999, διαπιστω ́νοντας ο ́τι πρε ́πει να αναζητηθου ́ν εκ των
 υστε ́ρων δασμοι ́ και ο ́τι δεν χωρει ́ επιστροφη ́ τους για εισαγωγε ́ς
 (2002/C 169/54) δεκτω ́ν τηλεορα ́σεως απο ́ την Τουρκι ́α, το Πρωτοδικει ́ο (τρι ́το
 τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους M. Jaeger, προ ́εδρο και K. Lenaerts
 και J. Azizi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: H. Jung, εξε ́δωσε στις
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́) 16 Απριλι ́ου 2002 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Καταργει ́ται η δι ́κη.
 Στην υπο ́θεση T-210/93, H. Hepp, κα ́τοικος Villmar-Weyer 2) Η Επιτροπη ́ καταδικα ́ζεται στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον δικηγο ́ρο Η. Heep, κατα ́
 Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως (εκπρο ́σωποι: A. Brautigam
 και Α.-M. Colaert) και Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (1) ΕΕ C 149 της 27.5.00.
 (εκπρο ́σωποι: D. Booß, M. Niejahr, H.-J. Rabe και M. Núñez-
 Müller), με αντικει ́μενο αι ́τηση αποζημιω ́σεως, κατ' εφαρμογη ́ν
 των α ́ρθρων 178 και 215, δευ ́τερο εδα ́φιο, της Συνθη ́κης (νυν
 α ́ρθρων 235 ΕΚ και 288, δευ ́τερο εδα ́φιο, ΕΚ), για ζημι ́ες που
 υπε ́στη ο προσφευ ́γων απο ́ το γεγονο ́ς ο ́τι εμποδι ́στηκε να διαθε ́σει
 στο εμπο ́ριο γα ́λα, κατ' εφαρμογη ́ν του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 857/
 84 του Συμβουλι ́ου, της 31ης Μαρτι ́ου 1984, περι ́ γενικω ́ν ∆ΙΑΤΑΞΗ


text:
ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 κανο ́νων για την εφαρμογη ́ της εισφορα ́ς που αναφε ́ρεται στο
 α ́ρθρο 5γ του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) αριθ. 804/68 στον τομε ́α του της 16ης Απριλι ́ου 2002
 γα ́λακτος και των γαλακτοκομικω ́ν προϊο ́ντων (ΕΕ L 90, σ. 13),
 ο ́πως συμπληρω ́θηκε με τον κανονισμο ́ (ΕΟΚ) 1371/84 της στην υπο ́θεση T-204/00, CCBB Vervoer- en Distributie-
 Επιτροπη ́ς, της 16ης Μαου 1984 (ΕΕ L 132, σ. 11), το centrum B.V. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο πενταμελε ́ς τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους R. τη ́των(1)
 M. Moura Ramos, Προ ́εδρο, και τους V. Tiili, J. Pirrung,
 P. Mengozzi και Α. W. H. Meij, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: H. (Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Εισαγωγη ́ δεκτω ́ ν τηλεορα ́σεως
 Jung, εξε ́δωσε στις 9 Απριλι ́ου 2002 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο απο ́ την Τουρκι ́α — Κατα ́ ργηση δι ́κης)
 διατακτικο ́:
 (2002/C 169/56)
 1) Καταργει ́ τη δι ́κη επι ́ της παρου ́σας προσφυγη ́ς.
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 (Γλω
 2) Κα ́θε δια ́δικος φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 (1) ΕΕ C 270 της 19.10.92.
 Στην υπο ́θεση T-204/00, CCBB Vervoer- en Distributiecentrum
 B.V., εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον δικηγο ́ρο R. G. baron Snouckaert
 van Schauburg, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωπος: R. Tricot),


text:
 4.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/27
 Προσφυγή της 7ης Μαρτίου 2013 — Saferoad RRS κατά ΓΕΕΑ (MEGARAIL)
 (Υπόθεση T-137/13)
 2013/C 129/52
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Saferoad RRS GmbH (Weroth, Γερμανία) (εκπρόσωπος: C. Czychowski, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 9ης Ιανουαρίου 2013, στην υπόθεση R 2536/2011-4, καθώς και την απόφαση του πρώτου εξεταστή, της 23ης Νοεμβρίου 2011, καθόσον απέρριψε την καταχώριση του σήματος,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «MEGARAIL» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 6, 19 και 37
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως για καταχώριση
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι:
 —
 παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ' του κανονισμού 207/2009
 —
 παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β' του κανονισμού 207/2009


text:
 21.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/16
 Αναίρεση που άσκησε στις 26 Μαΐου 2015 η Emsibeth SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 26 Μαρτίου 2015, στην υπόθεση T-596/13, Emsibeth κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-251/15 P)
 (2015/C 311/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Emsibeth SpA (εκπρόσωπος: A. Arpaia, avvocato)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αιτήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Μαρτίου 2015, υπόθεση T-596/13)·
 —
 να εκδικάσει την υπόθεση επί της ουσίας·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των σχετικών με τον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει παράβαση ή πλάνη κατά την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (1). Ειδικότερα, η απόφαση ενέχει πλημμέλειες όσον αφορά τα κριτήρια που χρησιμοποίησε το Γενικό Δικαστήριο για να εκτιμήσει τις έννοιες i) του ενδιαφερομένου κοινού, του πανομοιότυπου ή παρόμοιου χαρακτήρα ii) των προϊόντων και iii) των σημάτων, καθώς και iv) την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των δύο σημάτων.
 i)
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει αντίφαση καθόσον, μολονότι δέχθηκε ότι ο μέσος καταναλωτής — ο οποίος αποτελεί το ενδιαφερόμενο κοινό — «έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος», ωστόσο, οσάκις πρόκειται να εκτιμηθεί συγκεκριμένα η πραγματική δυνατότητά του να διακρίνει δύο προδήλως διαφορετικά σήματα, τον αντιμετωπίζει ως υποκείμενο καθ’ όλα επιφανειακής κρίσεως που αδυνατεί να προβεί σε αυτοτελείς εκτιμήσεις μικρού βαθμού δυσκολίας.
 ii)
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στην κοινοτική νομολογία κατά την οποία, προκειμένου να εκτιμηθεί η ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι σχετικοί με τα προϊόντα αυτά παράγοντες, μεταξύ των οποίων η φύση τους, ο προορισμός τους, η χρήση τους, ο ανταγωνιστικός ή συμπληρωματικός χαρακτήρας τους και τα δίκτυα διανομής τους. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε, στην πραγματικότητα, υπόψη κανέναν από τους προμνημονευθέντες παράγοντες στο πλαίσιο της εκ μέρους του εκτιμήσεως της υπό κρίση υποθέσεως, περιοριζόμενο στην εκτίμηση ότι τα προϊόντα βαφής και αποχρωματισμού των μαλλιών «περιλαμβάνονται» στην κατηγορία των καλλυντικών και, ότι, κατά συνέπεια, τα προϊόντα αυτά θα έπρεπε να χαρακτηρισθούν ως πανομοιότυπα.
 iii)
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει πλάνη κατά το μέρος όπου συγκρίνεται λεκτικό και σύνθετο σήμα, καθόσον δεν έδωσε επαρκώς σημασία στα εικονιστικά στοιχεία του δευτέρου σήματος, τα οποία δεν υφίστανται στο πρώτο και καθιστούν δυνατή τη διάκριση μεταξύ των δύο σημείων, περιορίζοντας την εκτίμησή του αποκλειστικώς στη σύγκριση μεταξύ των λεκτικών στοιχείων.
 Επιπλέον, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση εξαιρέθηκε από τη σύγκριση η πρώτη λέξη του προγενέστερου σήματος (Mc) και δεν εξετάσθηκε ότι το πρόθεμα αυτό, αν τεθεί προ ονόματος και λόγω της ευρείας διαδόσεώς του, εκλαμβάνεται κατά κανόνα ως επώνυμο σκωτικής προελεύσεως και, κατά συνέπεια, προφέρεται αγγλιστί από το σύνολο του ενδιαφερομένου κοινού και όχι μόνο από τους Αγγλοσάξονες.
 iv)
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει πλάνη καθόσον, παρά την ύπαρξη πολλών