text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/8
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Πορτογαλία) στις 3 Ιουλίου 2013 — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, S.A. κατά Autoridade Tributária e Aduaneira
 (Υπόθεση C-377/13)
 2013/C 274/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, S.A.
 Καθού: Autoridade Tributária e Aduaneira
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αντιτίθενται το άρθρο 4, παράγραφοι 1, στοιχείο γ', και 2, στοιχείο α', το άρθρο 7, παράγραφος 1, και το άρθρο 10, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969 (όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 85/303/ΕΟΚ (2) του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985) σε εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως αυτή του Decreto-lei 322-B/2001, της 14ης Δεκεμβρίου, δυνάμει της οποίας υπόκεινται σε τέλος χαρτοσήμου οι αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου κεφαλαιουχικών εταιριών που γίνονται μέσω της μετατροπής σε μετοχικό κεφάλαιο απαιτήσεων των μετόχων από προγενέστερες παρεπόμενες παροχές προς την εταιρία, παρότι οι εν λόγω παρεπόμενες παροχές ήταν εις χρήμα, λαμβανομένου υπόψη ότι κατά την εθνική νομοθεσία, την 1η Ιουλίου 1984, οι προμνησθείσες κατ’ αυτόν τον τρόπο πραγματοποιούμενες αυξήσεις κεφαλαίου υπόκεινταν σε τέλος χαρτοσήμου ύψους 2 %, κατά τον δε ίδιο χρόνο, οι αυξήσεις κεφαλαίου εις χρήμα απαλλάσσονταν από το τέλος χαρτοσήμου;
 (1) Οδηγία 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ L 249, σ. 25) (EE ειδ. έκδ. 09/001, σ. 21).
 (2) Οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985, για την τροποποίηση της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ L 156, σ. 23).


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/42
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 5ης Δεκεμβρίου 2012 — Consorzio vino Chianti Classico κατά ΓΕΕΑ — FFR (F.F.R.)
 (Υπόθεση T-143/11) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού κοινοτικού σήματος «F.F.R.» - Προγενέστερα εικονιστικά εθνικά σήματα CHIANTI CLASSICO - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Απουσία κινδύνου συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2013/C 26/80
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Consorzio vino Chianti Classico (Radda in Chianti, Ιταλία) (εκπρόσωποι: S. Corona, G. Ciccone και A. Loffredo, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: αρχικώς V. Melgar και G. Mannucci, στη συνέχεια V. Melgar και D. Walicka)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Fédération française de rugby (FFR) (Marcoussis, Γαλλία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 10ης Ιανουαρίου 2011 (υπόθεση R 43/2010-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Consorzio vino Chianti Classico και Fédération française de rugby (FFR).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 10ης Ιανουαρίου 2011 (υπόθεση R 43/2010-4) στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών απέρριψε την ανακοπή καθόσον στηριζόταν στο άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Consorzio vino Chianti Classico και το ΓΕΕΑ φέρουν έκαστος, τα δικαστικά του έξοδα στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία.
 (1) ΕΕ C 152 της 21.5.2011.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 24.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/30
 Προσφυγή της 15ης Ιουλίου 2011 — Pigui κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-382/11)
 2011/C 282/61
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσa: Cristina Pigui (Strejnic, Ρουμανία) (εκπρόσωπος: M. Alexe, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να υποχρεώσει την καθής να αποκαλύψει πληροφοριακά στοιχεία όσον αφορά την ταυτότητα όποιου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως έχει ανάμιξη στο online Master 2008-2010 του προγράμματος Jean Monnet·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να διακόψει το πρόγραμμα αν κανένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως δεν έχει ανάμιξη σε αυτό, να απαιτήσει γραπτή σύμβαση σπουδών μεταξύ των φοιτητών και των οργανωτών και να αξιώσει ομοιόμορφο σύστημα αξιολογήσεως για όλους τους μετέχοντες φοιτητές· και
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να επαναφέρει στην αρχική της κατάσταση την προσφεύγουσα, δείχνοντας ότι το πρόγραμμα 2008-2010 δεν πληρούσε τα κριτήρια του προγράμματος Jean Monnet, τουλάχιστον όσον αφορά την προσφεύγουσα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή της, η προσφεύγουσα ζητεί, κατά το άρθρο 265 ΣΛΕΕ, να διαπιστωθεί ότι η καθής παράνομα παρέλειψε να ενεργήσει, επειδή δεν αποκάλυψε τα αποτελέσματα της δημόσιας έρευνας που είχε ζητήσει η προσφεύγουσα.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς.
 1)
 Με τον πρώτο ισχυρισμό της διατείνεται ότι η καθής παρέβη τα άρθρα 6, παράγραφος 3, και 15 της αποφάσεως 1720/2006/ΕΚ (1), επειδή δεν κίνησε έρευνα και δεν αποκάλυψε πληροφοριακά στοιχεία όπως είχε ζητήσει η προσφεύγουσα, καθώς και τα άρθρα 11 και 38 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή παραβίασε την αρχή της διαφάνειας και τους κανόνες για την προστασία των καταναλωτών.
 2)
 Με τον δεύτερο ισχυρισμό της διατείνεται ότι η καθής παρέβη τα άρθρα 4 και 5 της οδηγίας 97/7/ΕΚ (2) και τα άρθρα 2, στοιχεία α' και β', και 5 της οδηγίας 2005/29/ΕΚ (3), επειδή δεν κίνησε έρευνα και δεν αξιολόγησε το online Master του προγράμματος Jean Monnet με γνώμονα τους σκοπούς του σύμφωνα με το άρθρο 15 της αποφάσεως 1720/2006/ΕΚ.
 3)
 Με τον τρίτο ισχυρισμό της διατείνεται ότι η καθής παρέβη το άρθρο 5 της οδηγίας 97/7/ΕΚ και τα άρθρα 2, στοιχεία α' και β', 6 και 7 της οδηγίας 2005/29/ΕΚ, επειδή δεν εξέτασε τα δύο μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιεί το σύστημα αξιολογήσεως των φοιτητών.
 4)
 Με τον τέταρτο ισχυρισμό της διατείνεται ότι η καθής παρέβη το άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΔΑ), καθώς και το άρθρο 2 του πρωτοκόλλου 1 της ΕΣΔΑ, επειδή η προσφεύγουσα δεν έτυχε ίσης μεταχειρίσεως στο πλαίσιο του online Master του προγράμματος Jean Monnet.
 (1) Απόφαση 1720/2006/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 2006, για τη θέσπιση προγράμματος δράσεως στον τομέα της διά βίου μαθήσεως (EE L 327, σ. 45).
 (2) Οδηγία 97/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις (EE L 144, σ. 19).
 (3) Οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες


text:
C 259/16 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 9.9.2000
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 29ης Ιουνι ́ου 2000 της 27ης Ιουνι ́ου 2000
 στην υπο ́θεση Τ-234/95, DSG Dradenauer Stahlgesellschaft
 mbH κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) στην υπο ́θεση Τ-47/97, Onno Plug κατα ́ Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 («ΕΚΑΧ — Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις
 — 'Εννοια της ενισχυ ́σεως — Κριτη ́ριο του ιδιω ́ τη επεν- (Υπα ́ λληλοι — Ασφα ́λιση ́εναντι των κινδυ ́νων ατυχη ́ματος
 δυτη ́ — Οικονομικη ́ ενο ́τητα — 'Υψος της ενισχυ ́σεως — και επαγγελματικη ́ς νο ́σου — 'Αρθρο 73 του ΚΥΚ —
 Κατα ́χρηση εξουσι ́ας») 'Αρθρα 18 και 19 της κανονιστικη ́ς ρυ ́θμισης σχετικα ́ με
 την ασφα ́ λιση ́εναντι των κινδυ ́νων ατυχη ́ματος και επαγ-
 γελματικη ́ς νο ́σου των υπαλλη ́λων των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 (2000/C 259/25) τη ́των — Ποσοστο ́ μερικη ́ς μονι ́μου αναπηρι ́ας — Ισχυ ́ς
 του δεδικασμε ́νου — Αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́) (2000/C 259/26)
 Στην υπο ́θεση Τ-234/95, DSG Dradenauer Stahlgesellschaft
 mbH, πρω ́ην Hamburger Stahlwerke GmbH, με ́εδρα το Αμβου ́-
 ργο (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη αρχικω ́ς απο ́ τον A. Löhde, (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 δικηγο ́ρο Αμβου ́ργου, και στη συνε ́χεια απο ́ τους W. Hofer,
 U. Theune, M. Luther και K. von Gierke, δικηγο ́ρους Αμβου ́-
 ργου, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο L. Dupong, Στην υπο ́θεση Τ-47/97, Onno Plug, πρω ́ην ́εκτατος υπα ́λληλος
 4-6, rue de la Boucherie, υποστηριζο ́μενη απο ́ την Ομοσπονδιακη ́ της Επιτροπη ́ς, κα ́τοικος Thônex (Ελβετι ́α), εκπροσωπου ́μενος απο ́
 ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας (εκπρο ́σωποι: εκπροσωπου ́μενη αρχικω ́ς τους G. Vandersanden και L. Lévi, δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με
 ο E. Röder και κατο ́πιν οι W. D. Plessing, M. Schütte, το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο τα γραφει ́α της εταιρι ́ας
 W. Mueller-Stöfen και W. Kirchhoff), κατα ́ Επιτροπη ́ς των Société de gestion fiduciaire SARL, 2-4, rue Beck, κατα ́
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: P. Nemitz, M. Hilf, Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: G. Valsesia
 P. Hommelhoff), υποστηριζο ́μενης απο ́ το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο της και J. Currall), με αντικει ́μενο, αφενο ́ς, την ακυ ́ρωση της σιωπηρη ́ς
 Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και της Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας (εκπρο ́σωπος: αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς περι ́ απορρι ́ψεως της αιτη ́σεως του
 L. Nicoll), με αντικει ́μενο αι ́τημα ακυρω ́σεως της αποφα ́σεως προσφευ ́γοντος, της 22ας Φεβρουαρι ́ου 1996, σχετικα ́ με την
 96/236/ΕΚΑΧ της Επιτροπη ́ς, της 31ης Οκτωβρι ́ου 1995, σχετικα ́ ́εκδοση αποφα ́σεως, βα ́σει του α ́ρθρου 19 της κανονιστικη ́ς
 με κρατικη ́ ενι


text:
́σχυση που χορη ́γησε η Ελευ ́θερη και Χανσεατικη ́ ρυ ́θμισης σχετικα ́ με την ασφα ́λιση ́εναντι των κινδυ ́νων ατυχη ́μα-
 Πο ́λη του Αμβου ́ργου, περιφερειακη ́ αρχη ́ της Ομοσπονδιακη ́ς τος και επαγγελματικη ́ς νο ́σου των υπαλλη ́λων των Ευρωπαϊκω ́ν
 ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας, στη χαλυβουργικη ́ επιχει ́ρηση ΕΚΑΧ Κοινοτη ́των, χωρι ́ς να ζητη ́σει νε ́ες εκθε ́σεις ιατρικη ́ς πραγματογνω-
 Hamburger Stahlwerke GmbH του Αμβου ́ργου (EE L 78, σ. 31), μοσυ ́νης και, αφετε ́ρου, την καταβολη ́ αποζημιω ́σεως ́σης ι προς
 το Πρωτοδικει ́ο (πε ́μπτο πενταμελε ́ς τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους τους μισθου ́ς δεκατριω ́ν ετω ́ν για τη ζημι ́α που φε ́ρεται ο ́τι υπε ́στη
 J. D. Cooke, Προ ́εδρο, R. Garcı́a-Valdecasas, P. Lindh, J. Pirrung ο προσφευ ́γων, το Πρωτοδικει ́ο (πε ́μπτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́
 και Μ. Βηλαρα ́, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: A. Mair, υπα ́λληλος διοι- τον R. Garcı́a-Valdecasas, Προ ́εδρο, και την P. Lindh και τον
 κη ́σεως, εξε ́δωσε στις 29 Ιουνι ́ου 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο J. D. Cooke, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: η B. Pastor, κυ ́ρια υπα ́λληλος
 διατακτικο ́: διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 27 Ιουνι ́ου 2000 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 2) Η προσφευ ́γουσα φε ́ρει τα δικαστικα ́ της ́εξοδα καθω ́ ς και
 τα ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́θηκε η Επιτροπη ́.
 2) Ο προσφευ ́γων φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα και τα
 δικαστικα ́ ́εξοδα της Επιτροπη ́ς.
 3) Η Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας, παρεμβαι ́-
 νουσα, φε ́ρει τα δικα ́ της δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (1) EE C 142 της 10.5.97.
 ( 1) EE C 64 της 2.3.96.


text:
10.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 7/9
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ με την οδηγία 94/71/ΕΚ του Συμβουλίου, της 13ης ∆εκεμβρίου
 1994, καθώς και τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ, απαγορεύουν
 εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίδικη στην κύρια δίκη,
 (πέμπτο τμήμα) που προβλέπει για το παστεριωμένο σε υψηλή θερμοκρασία γάλα
 χρονικό όριο αναλώσεως τεσσάρων ημερών από την ημερομηνία
 συσκευασίας του προϊόντος.
 της 13ης Νοεμβρίου 2003
 στην υπόθεση C-294/01 (αίτηση του Tribunale civile di (1) ΕΕ C 275 της 29.9.2001.
 Bologna για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως):
 Granarolo SpA κατά Comune di Bologna (1)
 («Γεωργία — Υγειονομικοί κανόνες για την παραγωγή
 και την εμπορία θερμικά επεξεργασμένου γάλακτος —
 Ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων — Εθνικός νόμος
 επιβάλλων χρονικό όριο για την ανάλωση του γάλακτος
 που παστεριώνεται σε υψηλή θερμοκρασία») ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (2004/C 7/13) (έκτο τμήμα)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) της 20ής Νοεμβρίου 2003
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί στην υπόθεση C-296/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») τήτων κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (1)
 («Παράβαση κράτους μέλους — Μη μεταφορά στο εσωτε-
 ρικό δίκαιο της οδηγίας 90/220/ΕΚ — Γενετικά μεταλλαγ-
 Στην υπόθεση C-294/01, με αντικείμενο αίτηση του Tribunale μένοι οργανισμοί»)
 civile di Bologna (Ιταλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν
 του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της
 διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ (2004/C 7/14)
 Granarolo SpA και Comune di Bologna, η έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 92/46/ΕΟΚ του
 Συμβουλίου, της 16ης Ιουνίου 1992, για τη θέσπιση των (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 υγειονομικών κανόνων για την παραγωγή και την εμπορία νωπού
 γάλακτος, θερμικά επεξεργασμένου γάλακτος και προϊόντων με (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 βάση το γάλα (ΕΕ L 268, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 94/71/ΕΚ του Συμβουλίου, της 13ης ∆εκεμβρίου 1994 (ΕΕ
 L 368, σ. 33), της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της
 18ης ∆εκεμβρίου 1978, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των
 κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση και την παρουσίαση των
 τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή καθώς Στην υπόθεση C-296/01, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 επίσης και τη διαφήμισή τους (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 33), (εκπρόσωπος: G. zur Hausen, επικουρούμενος από τους M. van
 όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/4/ΕΚ του Ευρωπαϊκού der Woude και V. Landes) κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (εκπρόσω-
 Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 1997 ποι: G. de Bergues και R. Loosli-Surrans) με αντικείμενο να
 (ΕΕ L 43, σ. 21), και της οδηγίας 89/396/ΕΟΚ του Συμβουλίου, αναγνωρίσει ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας να μεταφέ-
 της 14ης Ιουνίου 1989, σχετικά με τις ενδείξεις ή τα σήματα που ρει ορθά ή πλήρως τα άρθρα 5, σημεία 1 έως 4, 6, παράγραφοι 2
 επιτρέπουν την αναγνώριση της παρτίδας στην οποία ανήκει ένα και 5, 9, παράγραφος 3, 11, παράγραφοι 1 έως 3 και 6, 12
 τρόφιμο (ΕΕ L 186, σ. 21), το ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), παράγραφοι 3 και 4, καθώς και 19, παράγραφοι 2 έως 4, της
 συγκείμενο από τους C. W. A. Timmermans, πρόεδρο του οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου,


text:
της 23ης Απριλίου
 τετάρτου τμήματος και προεδρεύοντα του πέμπτου τμήματος, 1990, για την σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων
 P. Jann και S. von Bahr (εισηγητή), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: οργανισμών στο περιβάλλον (EE L 117, σ. 15), όπως τροποποιή-
 P. Léger, γραμματέας: M.-F. Contet, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, θηκε με την οδηγία 97/35/ΕΚ της Επιτροπής, της 18ης Ιουνίου
 εξέδωσε στις 13 Νοεμβρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο 1997, για τη δεύτερη προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο της
 διατακτικό: οδηγίας 90/220/ΕΟΚ (EE L 169, σ. 72), παρέβη τις υποχρέωσεις
 που υπέχει από την οδηγία αυτή και από το άρθρο 249 ΕΚ, το
 ∆ικαστήριο (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους J.-P. Puissochet,
 Η οδηγία 92/46/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Ιουνίου 1992, πρόεδρο τμήματος, R. Schintgen, Β. Σκουρή, N. Colneric και
 για τη θέσπιση των υγειονομικών κανόνων για την παραγωγή J. N. Cunha Rodrigues, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: J. Mischo,
 και την εμπορία νωπού γάλακτος, θερμικά επεξεργασμένου γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 20 Νοεμβρίου 2003 απόφαση
 γάλακτος και προϊόντων με βάση το γάλα, όπως τροποποιήθηκε με το ακόλουθο διατακτικό:


text:
 4.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/15
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Okresný súd Prešov στις 16 Σεπτεμβρίου 2010 — Jana Pereničová, Vladislav Perenič κατά S.O.S. financ, spol. sro
 (Υπόθεση C-453/10)
 ()
 2010/C 328/28
 Γλώσσα διαδικασίας: η σλοβακική
 Αιτούν δικαστήριο
 Okresný súd Prešov
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Jana Pereničová, Vladislav Perenič
 Καθής: S.O.S. financ, spol. sro
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Είναι το εύρος της προστασίας του καταναλωτή την οποία προβλέπει το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993 σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (οδηγία 93/13/ΕΟΚ), τέτοιο ώστε να επιτρέπει, εφόσον διαπιστωθεί η ύπαρξη καταχρηστικών συμβατικών ρητρών, να θεωρηθεί ότι η σύμβαση στο σύνολό της δεν δεσμεύει τον καταναλωτή, εφόσον η λύση αυτή είναι ευνοϊκότερη για τον ίδιο;
 2)
 Επιτρέπουν τα κριτήρια βάσει των οποίων μια εμπορική πρακτική χαρακτηρίζεται αθέμιτη κατά την έννοια της οδηγίας 2005/29/EK (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, να θεωρηθεί ότι, αν ο επιχειρηματίας αναφέρει στη σύμβαση συνολικό ετήσιο ποσοστό επιβαρύνσεως (ΣΕΠΕ) μικρότερο από το πραγματικό, η συμπεριφορά αυτή του επιχειρηματία έναντι του καταναλωτή μπορεί να θεωρηθεί αθέμιτη εμπορική πρακτική; Επιτρέπει η οδηγία 2005/29/ΕΚ, στην περίπτωση κατά την οποία διαπιστωθεί η ύπαρξη αθέμιτης εμπορικής πρακτικής, να επηρεαστεί το κύρος της συμβάσεως χορηγήσεως πιστώσεως και η επίτευξη των σκοπών των άρθρων 4, παράγραφος 1, και 6, παράγραφος 1, εφόσον η ακύρωση της συμβάσεως είναι ευνοϊκότερη για τον καταναλωτή;
 (1) ΕΕ L 112, σ. 29
 (2) ΕΕ L 149, σ. 22


text:
 9.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 71/5
 Αναίρεση που άσκησε στις 23 Νοεμβρίου 2012 o Luigi Marcuccio κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, στην υπόθεση T-241/03 REV, Luigi Marcuccio κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-534/12 P)
 2013/C 71/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Luigi Marcuccio (εκπρόσωπος: G. Cipressa, avvocato)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει στο σύνολό της και άνευ ουδεμίας εξαιρέσεως τη διάταξη που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, επί της υποθέσεως T-241/03 REV·
 —
 κυρίως,
 α)
 να κρίνει παραδεκτή την, υποβληθείσα από τον αναιρεσείοντα στις 27 Δεκεμβρίου 2011 και εκ της οποίας ανέκυψε η υπό κρίση υπόθεση, αίτηση αναθεωρήσεως της διατάξεως που εξέδωσε το πρώτο τμήμα του τότε Πρωτοδικείου στις 17 Μαΐου 2006, επί της υποθέσεως T-241/03, Marcuccio κατά Επιτροπής, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του νυν Γενικού Δικαστηρίου, και, ως εκ τούτου, να κρίνει υπέρ της συνεχίσεως της δίκης, όπως προβλέπεται εκ του νόμου, και
 β)
 να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο αναιρεσείων στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, ή
 —
 επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί εκ νέου, όπως προβλέπεται εκ του νόμου, επί του παραδεκτού της αιτήσεως της 27ης Δεκεμβρίου 2011 και, εφόσον απαιτείται, επί της ουσίας της υποθέσεως.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1)
 Δικονομικές πλημμέλειες θίγουσες τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος, εκ των οποίων απορρέουν σφάλματα ως προς την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων: α') παντελής έλλειψη διεξαγωγής αποδείξεων και παράλειψη αιτιολογήσεως της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, β') παράβαση ουσιώδους τύπου, γ') παραβίαση της αρχής του απαραβίαστου της αρμοδιότητας του εκ των προτέρων καθορισμένου φυσικού δικαστή να επιληφθεί υποθέσεως, δ') παράβαση των διατάξεων του άρθρου 64, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου και του άρθρου 127, παράγραφοι 1 και 2, του Κανονισμού και, τέλος, παραβίαση του δικονομικού δικαιώματος του αναιρεσείοντος, βάσει του οποίου του παρέχεται η δυνατότητα να ζητήσει από το Γενικό Δικαστήριο, ανά πάσα στιγμή, τη λήψη μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας σχετικά με την εν λόγω υπόθεση·
 2)
 παράβαση του άρθρου 44, παράγραφοι 1 και 2, του Οργανισμού του Δικαστηρίου·
 3)
 παραβίαση της γενικής αρχής του δικαίου η οποία περιέχεται σε απόφαση του Δικαστηρίου, της 13ης Οκτωβρίου 1977, επί της υποθέσεως 56/75 REV, Elz κατά Επιτροπής·
 4)
 παντελής έλλειψη διεξαγωγής αποδείξεων και παράλειψη αιτιολογήσεως της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και λόγω παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών και των ισχυρισμών του αναιρεσείοντος.


text:
 20.6.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 141/50
 Προσφυγή της 7ης Απριλίου 2009 — Prysmian, Prysmian Cavi et Sistemi Energia κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-140/09)
 2009/C 141/104
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Prysmian SpA (Μιλάνο, Ιταλία), Prysmian Cavi et Sistemi Energia Srl (Μιλάνο, Ιταλία) (εκπρόσωποι: A. Pappalardo, F. Russo, M. L. Stasi και C. Tesauro, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της 9ης Ιανουαρίου 2009 με την οποία η Επιτροπή διέταξε τους ελέγχους (υπόθεση COMP/39610 — Surge),
 —
 να αναγνωρίσει ότι στερείται νομιμότητας και παραβιάζει το άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003 η απόφαση της Επιτροπής να λάβει αντίγραφο ολόκληρου του περιεχομένου των σκληρών δίσκων ορισμένων διευθυνόντων της εταιρίας Prysmian και να αναλύσει το περιεχόμενο τους στα καταστήματά της των Βρυξελλών,
 —
 επικουρικώς, σε σχέση με το προηγούμενο αίτημα, να αναγνωρίσει ότι είναι καταχρηστική η συμπεριφορά των επιθεωρητών καθ’ ό μέτρο, ερμηνεύοντας πεπλανημένα τις εξουσίες επιθεωρήσεως που τους αναθέτει η απόφαση, απέκτησαν αντίγραφο ολόκληρου του περιεχομένου ορισμένων σκληρών δίσκων με σκοπό τον έλεγχό τους εντός των καταστημάτων της Επιτροπής στις Βρυξέλλες,
 —
 να διατάξει την Επιτροπή να αποδώσει στην εταιρία Prysmian όλα τα παρανόμως κτηθέντα έγγραφα κατά τη διάρκεια των επιθεωρήσεων στην έδρα της στο Μιλάνο ή όσα προέρχονται από την αντιγραφή των σκληρών δίσκων που αναλύθηκαν εντός των καταστημάτων της των Βρυξελλών,
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να απόσχει από τη χρήση με οποιονδήποτε τρόπο των παρανόμως κτηθέντων εγγράφων και ειδικότερα από τη χρήση στα πλαίσια της κινηθείσας διαδικασίας προκειμένου να βεβαιωθούν οι φερόμενες ως στρεφόμενες κατά του ανταγωνισμού συμπεριφορές στον τομέα των ηλεκτρικών καλωδίων, κατά παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η εκδοθείσα από την Επιτροπή στις 9 Ιανουαρίου 2009 απόφαση με σκοπό να βεβαιωθεί η τυχόν ύπαρξη στρεφόμενων κατά του ανταγωνισμού συμπεριφορών στον τομέα των ηλεκτρικών καλωδίων κατά παράβαση του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία απόφαση η Επιτροπή υποχρέωσε τις προσφεύγουσες να υποβληθούν σε επιθεώρηση δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού που προβλέπουν τα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (1).
 Υπογραμμίζεται συναφώς ότι, κατά τη φάση εκτελέσεως της προπαρατεθείσας αποφάσεως, οι εκπρόσωποι των προσφευγουσών ενημερώθηκαν επί του ότι η καθής είχε αποφασίσει να αναπαράξει ακριβή αντίγραφα («forensic image») των «σκληρών δίσκων» ορισμένων υπολογιστών προκειμένου να συνεχίσει την έρευνα στα καταστήματα του θεσμικού οργάνου στις Βρυξέλλες.
 Προς υποστήριξη των ισχυρισμών τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν:
 —
 ότι ο κανονισμός 1/2003 προβλέπει ρητώς ότι οι συνιστάμενες στην επιθεώρηση εξουσίες ασκούνται στα καταστήματα της επιχειρήσεως, ενώ αντιμετωπίζεται και η περίπτωση τα καταστήματα αυτά να σφραγιστούν εφόσον η επιθεώρηση παρατείνεται επί σειρά ημερών, ουδεμία όμως κανονιστική πρόνοια παρέχει στην Επιτροπή την εξουσιοδότηση να αντιγράφει στο σύνολό τους τους «σκληρούς δίσκους», να τους μεταφέρει εκτός των καταστημάτων της επιχειρήσεως και να αναλύει τα σχετικά έγγραφα στα δικά της


text:
καταστήματα,
 —
 ότι η καθής παρέτεινε άνευ λόγου την προβλεπόμενη διάρκεια της επιθεωρήσεως περί τον ένα μήνα, περιάγοντας τις προσφεύγουσες σε κατάσταση αβεβαιότητας ως προς το πραγματικό περιεχόμενο των ερευνών,
 —
 ότι η Επιτροπή τις παρεμπόδισε για μερικές εβδομάδες να αξιολογήσουν, με πλήρη γνώση λόγου, την πιθανότητα να ζητήσουν την υπαγωγή τους στο πρόγραμμα επιείκειας,
 —
 ότι οι συμπεριφορές που προσάπτονται στην καθής συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των ορίων που επέβαλε ο κοινοτικός νομοθέτης στις ίδιες εξουσίες επιθεωρήσεως σε βαθμό που διακυβεύεται σημαντικά η δυνατότητα άμυνας των επιχειρήσεων που υποβλήθηκαν στην επιθεώρηση.
 (1) ΕΕ 2003, L 1, σ. 1.


text:
 23.6.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 140/7
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 20 Μαρτίου 2007 — Arcor AG & Co. KG κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-152/07)
 (2007/C 140/12)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Arcor AG & Co. KG
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Παρεμβαίνουσα: Deutsche Telekom AG
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχουν η οδηγία 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με τον ανταγωνισμό στην αγορά των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών –οδηγία περί ανταγωνισμού (1) — και η οδηγία 97/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Ιουνίου 1997, για τη διασύνδεση στον χώρο των τηλεπικοινωνιών προκειμένου να διασφαλιστεί καθολική υπηρεσία και διαλειτουργικότητα, με εφαρμογή των αρχών παροχής ανοικτού δικτύου (ΟΝΡ) –οδηγία περί διασυνδέσεως (2) — την έννοια ότι απαγορεύουν στην εθνική ρυθμιστική αρχή να υποχρεώνει, τον φορέα εκμεταλλεύσεως δικτύου διασυνδέσεως που διασυνδέεται με δημόσιο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο πελάτη να καταβάλει, για το έτος 2003, στον κατέχοντα δεσπόζουσα θέση στην αγορά φορέα του δικτύου πελάτη εισφορά προς αντιστάθμιση του ελλείμματος, το οποίο προκαλεί στον φορέα του δικτύου πελάτη η διάθεση του τοπικού βρόχου;
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1:
 Πρέπει το εθνικό δικαστήριο να λάβει υπόψη, στο πλαίσιο της διαδικασίας για την έγκριση της συμμετοχής του φορέα εκμεταλλεύσεως δικτύου διασυνδέσεως, την ασυμβατότητα της εν λόγω υποχρεώσεως, η οποία αντιστοιχεί σε διάταξη του εθνικού δικαίου, προς το κοινοτικό δίκαιο;
 (1) ΕΕ L. 192, σ. 10.
 (2) ΕΕ L. 199, σ. 32.


text:
 2.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/30
 Προσφυγή της 26ης Ιουνίου 2006 — Kronoply κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-162/06)
 (2006/C 212/55)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Kronoply GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Γερμανία) (εκπρόσωποι: οι δικηγόροι R. Nierer, L. Gordalla)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με την κρατική ενίσχυση αριθ. C 5/2004 (πρώην N 609/2003), με την οποία η Επιτροπή κήρυξε ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά την ενίσχυση την οποία προτίθεται να χορηγήσει η Γερμανία υπέρ της προσφεύγουσας·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικά της δικαστικά έξοδα και στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής E(2005) 3497 της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, με την οποία κρίθηκε ότι η επενδυτική επιχορήγηση την οποία προτίθεται να χορηγήσει η Γερμανία υπέρ της Kronoply GmbH βάσει του πολυτομεακού πλαισίου για τις περιφερειακές ενισχύσεις προς μεγάλα επενδυτικά σχέδια (1) συνιστά κρατική ενίσχυση η οποία είναι ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά.
 Προς στήριξη της προσφυγής της η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
 Καταρχάς επικαλείται πρόδηλα σφάλματα της Επιτροπής κατά τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών. Συναφώς επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η καθής δεν εξακρίβωσε την ημερομηνία υποβολής από την προσφεύγουσα της αιτήσεως για την παροχή επιχορηγήσεων, μολονότι η ημερομηνία αυτή είχε κρίσιμη σημασία για την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβλεψε το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη περατωθεί η εθνική διοικητική διαδικασία.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα θεμελιώνει την προσφυγή της στον ισχυρισμό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη.
 Επιπλέον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή παρέβη τα άρθρα 87, παράγραφος 3, στοιχεία α' και γ', και 88 ΕΚ, τον κανονισμό (ΕΚ) 659/1999 (2) και τις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα (3).
 Τέλος η προσφεύγουσα επικαλείται πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους της καθής.
 (1) ΕΕ 1998, C 107, σ. 7.
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ.
 (3) ΕΕ 1998, C 74, σ. 9, όπως τροποποιήθηκε με το ΕΕ 2000, C 258, σ. 5.


text:
 28.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 96/29
 Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 22ας Μαρτίου 2007 (αίτηση της Commissione tributaria provinciale di Milano, Ιταλία, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Bakemark Italia Srl κατά Agenzia Entrate Ufficio Milano 1
 (Υπόθεση C-386/06) (1)
 (2007/C 96/60)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 294 της 2.12.2006.


text:
 21.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/43
 Προσφυγή-αγωγή της 22ας Δεκεμβρίου 2008 — Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-589/08)
 (2009/C 69/97)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωποι: Ν. Κορογιαννάκης, Π. Κατσιμάνη και Μ. Δερμιτζάκης, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα (στο εξής: προσφεύγουσα) ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής να κρίνει ανεπιτυχείς τις προσφορές της προσφεύγουσας και να αναθέσει τις συμβάσεις στον επιτυχόντα υποψήφιο·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στην προσφεύγουσα, για τη ζημία που η τελευταία υπέστη από τη σχετική διαδικασία διαγωνισμού, αποζημίωση ποσού 920 000 ευρώ που μπορεί να φθάσει μέχρι 1 700 000 ευρώ ανάλογα με το τελικό ποσό του σχεδίου CITL (ανεξάρτητου κοινοτικού ημερολογίου συναλλαγών)·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στην προσφεύγουσα τα δικαστικά και λοιπά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε σχετικά με την παρούσα προσφυγή-αγωγή, ακόμη και αν η τελευταία απορριφθεί.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Στην παρούσα υπόθεση, η προσφεύγουσα ζητεί να ακυρωθούν οι αποφάσεις της καθής-εναγομένης να απορρίψει τις προσφορές που η προσφεύγουσα υπέβαλε στο πλαίσιο της προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών ENV.C2/FRA/2008/0017 σχετικά με το «Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπής — CITL/CR» (1) και να αναθέσει τη σύμβαση στον επιτυχόντα υποψήφιο. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα ζητεί αποζημίωση για τη ζημία που ισχυρίζεται ότι υπέστη σχετικά με τη διαδικασία του διαγωνισμού.
 Προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο νομικούς ισχυρισμούς.
 Πρώτον, διατείνεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε πολλαπλώς σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όταν αξιολόγησε τις τρεις προσφορές που η προσφεύγουσα υπέβαλε αντιστοίχως για τα τρία τμήματα της συμβάσεως.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν τήρησε τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως, οπότε παρέβη διατάξεις που εν προκειμένω αντικατοπτρίζουν τις αρχές αυτές, όπως τα άρθρα 92 και 100 του δημοσιονομικού κανονισμού (2). Επιπλέον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η αναθέτουσα αρχή παρέβη την υποχρέωσή της να παραθέσει επαρκή αιτιολογία της αποφάσεώς της. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή δεν παρέσχε πρόσθετες πληροφορίες που μετά την απόφαση αναθέσεως η προσφεύγουσα ζήτησε σχετικά με τα προσόντα του επιτυχόντος υποψηφίου. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η αναθέτουσα αρχή εφάρμοσε κριτήρια που δεν είχαν αναφερθεί εκ των προτέρων και έτσι ήταν άγνωστα στους υποψήφιους.
 (1) ΕΕ 2008/S. 72-096229.
 (2) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2002, για τη θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 248, σ. 1).


text:
 11.6.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 143/28
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, που υπέβαλε το Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία) με διάταξη της 31ης Μαρτίου 2005, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ του Heger Rudi GmbH και της Finanzamt Graz-Stadt
 (Υπόθεση C-166/05)
 (2005/C 143/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Το Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία), με διάταξη της 31ης Μαρτίου 2005, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 13 Απριλίου 2005, υπέβαλε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Heger Rudi GmbH και Finanzamt Graz-Stadt που εκκρεμεί ενώπιόν του, το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
 Αποτελεί η παραχώρηση του δικαιώματος ασκήσεως αλιείας υπό τη μορφή μεταβιβάσεως δελτίων αλιείας έναντι ορισμένου αντιτίμου «υπηρεσία συναφή προς ακίνητο» κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση;


text:
 14.1.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 10/25
 Προσφυγή της 13ης Οκτωβρίου 2005 — Χατζηιωαννίδου κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-387/05)
 (2006/C 10/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ελένη Χατζηιωαννίδου (Auderghem, Βέλγιο) [εκπρόσωπος: Σ. Α. Παπάς, δικηγόρος]
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την από 8 Ιουλίου 2005 απόφαση της Αρμόδιας για τους Διορισμούς Αρχής (ΑΔΑ), περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως της προσφεύγουσας κατά αποφάσεως αφορώσας τη μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων της προς το κοινοτικό σύστημα,
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα, υπάλληλος της Επιτροπής, υπέβαλε αίτηση μεταφοράς προς το κοινοτικό σύστημα των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τα οποία είχε αποκτήσει στην Ελλάδα πριν αναλάβει υπηρεσία στην Επιτροπή. Με την προσφυγή της, βάλλει κατά του τρόπου υπολογισμού του αριθμού των συνταξίμων ετών που συνυπολογίζονται στο πλαίσιο του κοινοτικού συνταξιοδοτικού συστήματος, σε συνάρτηση με το κεφάλαιο που μεταφέρεται. Η προσφεύγουσα διατείνεται ειδικότερα ότι, πριν από την εισαγωγή του ευρώ, η Επιτροπή μετέτρεπε το μεταφερόμενο κεφάλαιο, που ήταν σε νόμισμα άλλο από το βελγικό φράγκο, όχι επί τη βάσει της ισχύουσας την ημέρα του υπολογισμού ισοτιμίας, αλλά επί τη βάσει μιας μέσης ισοτιμίας που θεωρούνταν ότι αντανακλά τις νομισματικές διακυμάνσεις κατά την περίοδο καταβολής των εισφορών. Ωστόσο, μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου για την οριστική εισαγωγή του ευρώ, ήτοι από της 1ης Ιανουαρίου 2002, η Επιτροπή δεν χρησιμοποιεί πλέον την ως άνω μέθοδο υπολογισμού, αλλά λαμβάνει υπόψη το ποσόν σε ευρώ που μεταφέρεται από τα εθνικά ταμεία.
 Η προσφεύγουσα διαπιστώνει ότι η εγκατάλειψη της μεθόδου υπολογισμού βάσει της μέσης ισοτιμίας συνεπάγεται, στην περίπτωσή της, μεγάλη μείωση του αριθμού των συνταξίμων ετών που της πιστώνονται. Σε αυτή τη βάση, προβάλλει παράβαση του άρθρου 3 του κανονισμού 1103/97 του Συμβουλίου, η οποία ορίζει ότι η καθιέρωση του ευρώ δεν μεταβάλλει τους όρους των νομικών πράξεων. Η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων, εφόσον σε υπάλληλο, ο οποίος τελεί υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες, δεν αναγνωρίζεται ο ίδιος αριθμός συνταξίμων ετών κατά το κοινοτικό σύστημα, αναλόγως του εάν η αίτησή του περί μεταφοράς υποβλήθηκε πριν ή μετά την καθιέρωση του ευρώ.


text:
C 295/8 1 EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 27. 9. 97
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (έκτο τμήμα) (πρώτο τμήμα)
 της 17 Ιουλίου 1997 της 17 Ιουλίου 1997
 στην υπόθεση C-52/96: Επιτροπή των Ευρωπαϊκων στην υπόθεση C-142/96 (αίτηση του Bundesfinanzhof για
 Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας (') την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Hauptzollamt
 München κατά Wacker Werke Gmbh & Co. KG (')
 (Παράβαση κράτους μέλους — Άρθρο 5 της συνθήκης ΕΚ
 και άρθρο 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII και (Παθητική τελειοποίηση — Ολική ή μερική απαλλαγή από
 Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων εισαγωγικούς δασμούς — Καθορισμός της αξίας των
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — Παράλειψη λήψεως των παραγώγων προϊόντων και των εμπορευμάτων προσωρινής
 αναγκαίων μέτρων για να καταστεί δυνατή η μεταφορά των εξαγωγής — Εύλογος τρόπος καθορισμού της αξίας)
 συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των υπαλλήλων στο κοινο
 τικό σύστημα) (97/C 295/13)
 (97/C 295/12)
 (Γλωσσά διαδικασίας: η γερμανική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 Στην υπόθεση C-142/96, που είχε ως αντικείμενο αίτηση του
 Bundesfinanzhof προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του
 άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητείται, στο
 Στην υπόθεση C-52/96, Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοι πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος
 νοτήτων (εκπρόσωποι: Julian Currall και Francisco Enrique δικαστηρίου μεταξύ Hauptzollamt München και Wacker
 Gonzalez Diaz) κατά Βασιλείου της Ισπανίας (εκπρόσωπος: Werke GmbH & Co. KG, η έκδοση προδικαστικής αποφά
 Rosario Silva de Lapuerta), που είχε ως αντικείμενο να
 σεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 13 παράγραφος 2
 αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας δεύτερο εδάφιο του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2473/86 του
 τα αναγκαία εθνικά μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλ
 λήλους των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγμα Συμβουλίου , της 24ης Ιουλίου 1986, σχετικά με το καθεστώς
 της παθητικής τελειοποιήσεως και το ' σύστημα σταθερών
 τοποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί συντά ανταλλαγών (2) το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο
 ξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδοτικό από τους L. Sevón, πρόεδρο τμήματος, D. A. O. Edward
 σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το (εισηγητή) και P. Jann, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: G.
 άρθρο 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII του Κανο Tesauro, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 17 Ιουλίου 1997
 νισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το άρθρο 5 της συνθήκης ΕΚ,
 το Δικαστήριο (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους G. F. Man
 cini, πρόεδρο τμήματος, K. N. Κακούρη , P. J. G. Kapteyn, G.
 Το άρθρο 13 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού
 Hirsch (εισηγητή) και R. Schintgen, δικαστές, γενικός εισαγ (ΕΟΚ) αριθ. 2473/86 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1986,
 γελέας: P. Léger, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 17 Ιου σχετικά με το καθεστώς της παθητικής τελειοποιήσεως και
 λίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: το σύστημα σταθερών ανταλλαγών, δεν πρέπει να ερμηνευ
 θεί υπό την έννοια ότι ένας τρόπος καθορισμού των εξόδων
 τελειοποιήσεως μπορεί να θεωρηθεί εύλογος


text:
μόνον αν η αξία
 1 . Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας τα εθνικά των εμπορευμάτων προσωρινής εξαγωγής, η οποία προκύ
 αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλλήλους πτει από την εφαρμογή του, είναι σχεδόν ίση με την τιμή
 των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγματο αγοράς που κατέβαλε o κάτοχος της εγκρίσεως παθητικής
 ποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί τελειοποιήσεως ή με το κόστος κατασκευής των εν λόγω
 συντάξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδο εμπορευμάτων. H χρήση της συναλλακτικής αξίας των εμπο
 τικό σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από ρευμάτων προσωρινής εξαγωγής αποτελεί εύλογο τρόπο,
 το άρθρο 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII του υπό την έννοια της διατάξεως αυτής. Επιπλέον, η τιμή αγο
 Κανονισμού Υπηρεσιακης Καταστάσεως των υπαλλήλων ράς των εμπορευμάτων προσωρινής εξαγωγής, στην οποία
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το άρθρο 5 της συμπεριλαμβάνονται οι προσαυξήσεις, μπορεί να λαμβάνεται
 συνθήκης ΕΚ. υπόψη κατά τον καθορισμό των εξόδων τελειοποιήσεως,
 ακόμη και αν έχει ως συνέπεια ότι το ποσοστό του δασμού
 που επιβάλλεται στο μη τελειοποιηθέν εμπόρευμα είναι
 2. Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά μεγαλύτερο από το επιβαλλόμενο στα παράγωγα προϊόντα.
 έξοδα.
 0 ) ΕΕ C 180 της 22. 6. 1996.
 (' ΕΕ C 95 της 30. 3 . 1996. 2 ΕΕ L 212 της 2. 8. 1986, σ. 1 .


text:
 2.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/22
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που ασκήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2005
 (Υπόθεση C-67/05)
 (2005/C 82/44)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Ulrich Wölker και Sara Pardo Quintillian, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 11 Φεβρουαρίου 2005 προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, παραλείποντας να θεσπίσει ή, εν πάση περιπτώσει, να κοινοποιήσει στην Επιτροπή εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 2000/60/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία·
 2.
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Η προθεσμία που είχε ταχθεί για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 22 Δεκεμβρίου 2003.
 (1) ΕΕ L 327, σ. 1


text:
 20.12.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 327/34
 Προσφυγή της 30ής Σεπτεμβρίου 2008 — Αγαπίου-Ιωσηφίδη κατά Επιτροπής και Εκτελεστικού Οργανισμού Εκπαίδευσης, Οπτικοακουστικών Θεμάτων και Πολιτισμού
 (Υπόθεση T-439/08)
 (2008/C 327/61)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Καλλιόπη Αγαπίου-Ιωσηφίδη (Λευκωσία, Κύπρος) (Εκπρόσωπος: Κ. Ιωσηφίδης, δικηγόρος)
 Καθών: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και Εκτελεστικός Οργανισμός Εκπαίδευσης, Οπτικοαουστικών Θεμάτων και Πολιτισμού
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση του Εκτελεστικού Οργανισμού Εκπαίδευσης, Οπτικοακουστικών Θεμάτων και Πολιτισμού (στο εξής: του Οργανισμού), της 1ης Αυγούστου 2008, με την οποία ο Οργανισμός, ενεργώντας υπό τον έλεγχο της Επιτροπής, αρνήθηκε στην προσφεύγουσα την πρόσβαση, που είχε ζητήσει με επιστολή της της 3ης Μαρτίου 2008, σε ορισμένα έγγραφα του φακέλου αριθ. 07/0122 σχετικά με την ανάθεση στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου Κέντρου Αριστείας Jean Monnet·
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής C(2007) 3749, της 8ης Αυγούστου 2008, σχετικά με την ατομική απόφαση χορηγήσεως επιδοτήσεως στο πλαίσιο του προγράμματος δια βίου μάθησης, υποπρόγραμμα Jean Monnet·
 —
 Να καταδικάσει τον Οργανισμό και την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της υπό κρίση διαδικασίας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση προσφυγή, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση, αφενός, της αποφάσεως του Εκτελεστικού Οργανισμού Εκπαίδευσης, Οπτικοακουστικών Θεμάτων και Πολιτισμού, της 1ης Αυγούστου 2008, με την οποία δεν της επετράπη η πρόσβαση στα έγγραφα σχετικά με την ανάθεση Κέντρου Αριστείας Jean Monnet στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου και, αφετέρου, της αποφάσεως της Επιτροπής C(2007) 3749, της 8ης Αυγούστου 2008, σχετικά με την ατομική απόφαση χορηγήσεως υποτροφιών στο πλαίσιο του προγράμματος δια βίου μάθησης, υποπρόγραμμα Jean Monnet, στο μέτρο που εισηγείται την επιδότηση του Πανεπιστημίου της Κύπρου για τη δημιουργία Κέντρου Αριστείας Jean Monnet.
 Προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως της αποφάσεως του Οργανισμού της 1ης Αυγούστου 2008, προβάλλει ότι ο Οργανισμός παραβίασε το προσωπικό της δικαίωμα πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα, όπως αυτό απορρέει, ιδίως, από την αρχή της διαφάνειας που περιλαμβάνεται στα άρθρα 1, δεύτερο εδάφιο, και 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το άρθρο 255 ΕΚ και από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον βαθμό που το όνομά της χρησιμοποιήθηκε από τρίτους (το Πανεπιστήμιο της Κύπρου) σε διοικητικό φάκελο υποβολής υποψηφιότητας, με σκοπό την άντληση οφέλους χωρίς τη συγκατάθεσή της. Υποστηρίζει ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, έχει το δικαίωμα να ελέγξει το ακριβές περιεχόμενο και/ή την ακρίβεια των προσωπικών στοιχείων καθώς και τον σκοπό και το πλαίσιο της χρησιμοποίησής τους.
 Προβάλλει, εξάλλου, ότι ο διευθυντής του Οργανισμού δεν είναι αρμόδιος να αποφανθεί επί της επιβεβαιωτικής αιτήσεως προσβάσεως στα έγγραφα και ότι η απόφαση του Οργανισμού της 1ης Αυγούστου 2008 ελήφθη κατά παράβαση του κανονισμού 1049/2001 (1) καθώς και του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής.
 Εν πάση περιπτώσει, στον βαθμό που το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο διευθυντής του Οργανισμού ήταν αρμόδιος να λάβει την προσβαλλόμενη απόφαση, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η απόφαση ελήφθη κατά παράβαση πολλών διατάξεων του κανονισμού 1049/2001, ιδίως των άρθρων 7.1, 8.1 και 15.1. Κατά την προσφεύγουσα, ο Οργανισμός ερμήνευσε εσφαλμένως πολλές άλλες διατάξεις


text:
του ίδιου κανονισμού, ιδίως δε τα άρθρα 4.4, 4.5, 4.1, στοιχείο β' και 4.2 και εφάρμοσε πλημμελώς την αρχή της διαφάνειας και την έννοια του υπερισχύοντος δημοσίου συμφέροντος. Η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης ένα λόγο ακυρώσεως που στηρίζεται στην έλλειψη της απαιτούμενης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
 Προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως της αποφάσεως C(2007) 3749 της Επιτροπής, της 8ης Αυγούστου 2008, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα παραλείποντας να εξακριβώσει αν η προσφεύγουσα είχε δώσει τη συγκατάθεσή της να συμπεριληφθούν τα προσωπικά της στοιχεία στο έντυπο υποψηφιότητας που υπέβαλε στην Επιτροπή το Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή έπρεπε να διαπιστώσει ουσιαστική πλημμέλεια του υποβληθέντος σχεδίου και να ανακαλέσει την απόφασή του ή να λάβει άλλα αναγκαία μέτρα.
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα κατά την ανάλυση των κριτηρίων επιλεξιμότητας της υποψηφιότητας που υπέβαλε το Πανεπιστήμιο της Κύπρου.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής, ΕΕ L 145, σ. 43.


text:
C 348/22 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.12.2001
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-249/00 (1) ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-443/00 (1)
 (2001/C 348/39) (2001/C 348/42)
 Με δια ́ταξη της 2ας Αυγου ́στου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστη- Με δια ́ταξη της 13ης Σεπτεμβρι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του
 ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́
 υποθε ́σεως C-249/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των της υποθε ́σεως C-443/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 κατα ́ Ελληνικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας. κατα ́ Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας.
 (1) EE C 247 της 26.8.2000. (1) EE C 45 της 10.2.2001.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-272/00 (1) ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-132/01 (1)
 (2001/C 348/40) (2001/C 348/43)
 Με δια ́ταξη της 4ης Σεπτεμβρι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστη- Με δια ́ταξη της 8ης Οκτωβρι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστη-
 ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της
 υποθε ́σεως C-272/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των υποθε ́σεως C-132/01, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 κατα ́ Ελληνικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας. κατα ́ ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας.
 (1) EE C 259 της 9.9.2000. (1) EE C 161 της 2.6.2001.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-354/00 (1) ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-133/01 (1)
 (2001/C 348/41) (2001/C 348/44)
 Με δια ́ταξη της 4ης Οκτωβρι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστη- Με δια ́ταξη της 8ης Οκτωβρι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστη-
 ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της ρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της
 υποθε ́σεως C-354/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των υποθε ́σεως C-133/01, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 κατα ́ Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας. κατα ́ ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας.
 (1) EE C 316 της 4.11.2000. (1) EE C 161 της 2.6.2001.


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/30
 Αναίρεση που άσκησε στις 25 Σεπτεμβρίου 2009 η Melli Bank plc κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα) στις 9 Ιουλίου 2009, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-246/08 και Τ-332/08, Melli Bank plc κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, υποστηριζομένου από τη Γαλλική Δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-380/09 P)
 2009/C 282/52
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Melli Bank plc (εκπρόσωποι: S. Gadhia και T. Din, Solicitors, D. Anderson, QC, R. Blakeley, Barrister)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, υποστηριζόμενο από τη Γαλλική Δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που προέβαλε η αναιρεσείουσα στις υποθέσεις T-246/08 και T-332/08·
 —
 να ακυρώσει την παράγραφο 4 του καταλόγου B του παραρτήματος της αποφάσεως 2008/475/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, περί λήψεως περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν, καθόσον αφορά την Melli Bank plc·
 —
 σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, του κανονισμού 423/2007/ΕΚ (2) του Συμβουλίου έχει δεσμευτική ισχύ, να κηρύξει ανεφάρμοστο το εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, και
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά την εξέταση ορισμένων ζητημάτων και ότι, ως εκ τούτου, παρέβη το κοινοτικό δίκαιο όσον αφορά τέσσερα κύρια σημεία:
 1)
 το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη αποφαινόμενο ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, του κανονισμού αποτελεί διάταξη έχουσα δεσμευτική ισχύ·
 2)
 το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, του κανονισμού είναι σύμφωνο προς την αρχή του κοινοτικού δικαίου περί αναλογικότητας·
 3)
 το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη όσον αφορά τον καθορισμό και την εφαρμογή των κριτηρίων ελέγχου περί του αν η μητρική εταιρία της αναιρεσείουσας κατέχει το εταιρικό κεφάλαιο και έχει τον έλεγχο της δεύτερης·
 4)
 το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι το Συμβούλιο αιτιολόγησε την απόφασή του να εγγράψει την αναιρεσείουσα στον επίμαχο κατάλογο.
 Ως εκ τούτου, η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1)
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
 2)
 να δεχθεί τα αιτήματα που προέβαλε η αναιρεσείουσα στις υποθέσεις T-246/08 και T-332/08·
 3)
 να ακυρώσει την παράγραφο 4 του καταλόγου B του παραρτήματος της αποφάσεως 2008/475/ΕΚ του Συμβουλίου, περί λήψεως περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν, καθόσον αφορά την Melli Bank plc·
 4)
 σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, του κανονισμού 423/2007/ΕΚ του Συμβουλίου έχει δεσμευτική ισχύ, να κηρύξει ανεφάρμοστο το εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ’, και
 5)
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
 (1) Απόφαση 2008/475/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2008, περί εφαρμογής του άρθρου


text:
 20.2.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 53/29
 Προσφυγή της 7ης Νοεμβρίου 2016 — Salehi κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-773/16)
 (2017/C 053/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Dominik Salehi (Βρέμη, Γερμανία) (εκπρόσωπος: C. Drews, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η καθής παρέβη το άρθρο 1, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 539/2001 [όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 1289/2013], επειδή παρέλειψε, κατόπιν των από 1ης Ιουλίου 2016 και από 16ης Σεπτεμβρίου 2016 επιστολών του προσφεύγοντος, να λάβει τα προβλεπόμενα στην εν λόγω διάταξη μέτρα και να απευθύνει κοινοποίηση στον προσφεύγοντα·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει δύο λόγους.
 1.
 Πρώτος λόγος: Παραβίαση της αρχής της αμοιβαιότητας λόγω της αυστηρής εφαρμογής του Visa Waiver Program Improvement and Terrorist Travel Prevention Act of 2015
 2.
 Δεύτερος λόγος: Αδράνεια της καθής
 Ο προσφεύγων προβάλλει την αιτίαση ότι η Επιτροπή δεν έλαβε κανένα μέτρο κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 1, παράγραφος 4, στοιχείο ε', σημείο i, του κανονισμού (ΕΚ) 539/2001 του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2001, περί του καταλόγου τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης για τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων των κρατών μελών, και του καταλόγου των τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή (ΕΕ 2001, L 81, σ. 1).


text:
C 71/20 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 20.3.2004
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 11ης ∆εκεμβρίου 2003
 της 11ης ∆εκεμβρίου 2003
 στην υπόθεση T-59/99: Ventouris Group Enterprises SA
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 στην υπόθεση T-56/99: Marlines SA κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 («Ανταγωνισμός — Κανονισμός (ΕΟΚ) 4056/86 — Έλεγχοι
 στους χώρους εταιρίας ανεξάρτητης προς την αποδέκτρια
 («Ανταγωνισμός — Άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθή- της αποφάσεως διενέργειας ελέγχου — Άρθρο 85, παρά-
 κης ΕΚ (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ) — Καθορισμός γραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1,
 των τιμών — Απόδειξη της συμμετοχής σε συμφωνία ΕΚ) — Καθορισμός των τιμών — Απόδειξη της παραβά-
 — ∆ιάρκεια — Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών σεως — Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστα-
 περιστατικών») τικών — Πρόστιμα — Αναλογικότητα — Ελαφρυντικές
 περιστάσεις»)
 (2004/C 71/34) (2004/C 71/35)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 Στην υπόθεση T-59/99, Ventouris Group Enterprises SA, με
 έδρα τον Παναμά (Παναμάς), εκπροσωπούμενη από τις Μ. Προε-
 Στην υπόθεση T-56/99, Marlines SA, με έδρα τη Μονροβία στού, Μ. Βελμάχου και Ε. Κινίνη, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων
 (Λιβερία), εκπροσωπούμενη από τον ∆. Γ. Παπαθεοφάνους, στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής (εκπρόσωποι: R. Lyal, ∆. Τριανταφύλλου και Α. Οικονόμου), με
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: ∆. Τριανταφύλλου και αντικείμενο αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως 1999/271/ΕΚ
 R. Lyal), με αντικείμενο αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής, της 9ης ∆εκεμβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία
 1999/271/ΕΚ της Επιτροπής, της 9ης ∆εκεμβρίου 1998, σχετικά εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/34.466 —
 με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/ Ελληνικά Πορθμεία) (ΕΕ 1999, L 109, σ. 24), το Πρωτοδικείο
 34.466 — Ελληνικά Πορθμεία) (ΕΕ 1999, L 109, σ. 24), το (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. D. Cooke, Πρόεδρο,
 Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. D. Cooke, R. García-Valdecasas και P. Lindh, δικαστές, γραμματέας:
 Πρόεδρο, R. García-Valdecasas και P. Lindh, δικαστές, γραμμα- B. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 11 ∆εκεμβρίου
 τέας: J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 11 ∆εκεμ- 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 βρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1) Καθορίζει το ποσό του προστίμου που επιβάλλεται στη
 Ventouris Group Enterprises SA σε 252 500 ευρώ.
 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 2) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 2) Η Marlines SA φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και
 τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των 3) Η Ventouris Group Enterprises SA φέρει τα δικαστικά της
 εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν αμφότεροι οι διάδικοι κατά έξοδα καθώς και τα τρία τέταρτα των δικαστικών εξόδων
 τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων. της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικα-
 σίας ασφαλιστικών μέτρων. Η Επιτροπή φέρει το ένα
 τέταρτο των εξόδων της.
 (1) ΕΕ C 136 της 15.5.1999.
 (1) ΕΕ C 136 της 15.5.1999.


text:
C 47/36 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 21.2.2004
 Τέλος, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή παραβίασε Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν
 θεμελιώδεις αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως η αρχή της είναι γερά αιτιολογημένη και αντίκειται στη γενική αρχή της
 ασφάλειας δικαίου και η αρχή της προστασίας της δικαιολογημέ- χρηστής διοικήσεως, κατά την οποία οι αποφάσεις της διοικήσεως
 νης εμπιστοσύνης, η αρχή της ανεξαρτησίας και υπεροχής της πρέπει να αιτιολογούνται. Η προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω
 επιστημονικής γνώσης, η αρχή της αναλογικότητας, η αρχή της παράβαση του άρθρου 5 του παραρτήματος 2 του Κανονισμού
 ίσης μεταχειρίσεως και η αρχή της χρηστής διοικήσεως. Οι Υπηρεσιακής Καταστάσεως του προσωπικού της Ευρωπόλ (1) και
 προσφεύγουσες προσάπτουν επίσης στην Επιτροπή έλλειψη αρμο- παράβαση του καθήκοντος προνοίας.
 διότητας και κατάχρηση εξουσίας.
 (1) Πράξη του Συμβουλίου της 3ης ∆εκεμβρίου 1998 για την έγκριση
 (1 ) Οδηγία 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1967, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως του προσωπικού της
 περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών Ευρωπόλ (ΕΕ C 26 της 30.1.1999, σ. 23).
 διατάξεων που αφορούν στην ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση
 των επικινδύνων ουσιών (ΕΕ ειδ. έκδ. 13/001, σ. 34).
 Προσφυγή-αγωγή του Gerhard Keinhorst κατά της Επιτρο-
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 20 ∆εκεμβρίου 2003
 Προσφυγή-αγωγή της Εlisabeth Saskia Smit κατά της
 Ευρωπόλ, που ασκήθηκε στις 23 ∆εκεμβρίου 2003
 (Υπόθεση Τ-428/03)
 (Υπόθεση Τ-423/03) (2004/C 47/69)
 (2004/C 47/68) (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 Ο Gerhard Keinhorst, κάτοικος Overijse (Βέλγιο), εκπροσωπού-
 μενος από τον Νicolas Lhoëst, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο
 Λουξεμβούργο, άσκησε στις 20 ∆εκεμβρίου 2003 ενώπιον του
 Η Εlisabeth Saskia Smit, εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή-αγωγή κατά
 P. de Casparis και M. F. Baltussen, άσκησε στις 23 ∆εκεμβρίου της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 προσφυγή-αγωγή κατά της Ευρωπόλ.
 Ο προσφεύγων-ενάγων (στο εξής: προσφεύγων) ζητεί από το
 Πρωτοδικείο:
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα (στο εξής: προσφεύγουσα) ζητεί από
 το Πρωτοδικείο: — να ακυρώσει την από 23 ∆εκεμβρίου 2002 απόφαση της
 Α∆Α (αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής), καθόσον
 δεν αναγνώρισε καθόλου χρόνο προϋπηρεσίας του
 1. να ακυρώσει την από την Ευρωπόλ σιωπηρή απόρριψη
 προσφεύγοντος και, ως εκ τούτου, τον ανακατέταξε στον
 της διοικητικής ενστάσεως της προσφεύγουσας κατά της
 βαθμό Α6, κλιμάκιο 1, αντί του βαθμού Α6, κλιμάκιο 3·
 αποφάσεως της 19ης Μαΐου 2003 και συγχρόνως να
 ακυρώσει την απόφαση της 19ης Μαΐου 2003·
 — να ακυρώσει την από 14 Απριλίου 2003 απόφαση της Α∆Α,
 καθόσον:
 2. να υποχρεώσει την Ευρωπόλ να καταβάλει αποζημίωση
 στην προσφεύγουσα και να καταδικάσει την Ευρωπόλ στα
 δικαστικά έξοδα. — δεν κατέταξε τον προσφεύγοντα στον βαθμό Α6,
 κλιμάκιο 3, κατά την πρόσληψή του,
 — δεν αποκατέστησε την επαγγελματική εξέλιξη του
 προσφεύγοντος, επισπεύδοντας την προαγωγή του στον
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα βαθμό Α5 και προάγοντάς τον, ενδεχομένως, στον
 βαθμό Α4,
 Με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε αίτηση της — περιόρισε την αναδρομική ισχύ της αποφάσεως ανακα-
 προσφεύγουσας να καταλάβει στην Ευρωπόλ θέση «asset τατάξεως, όσον αφορά τις οικονομικές συνέπειές της,
 administrator». ώστε να ισχύει από τις 5 Οκτωβρίου 1995·
 ---pagebreak--- 21.2.2004


text:
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 47/37
 — να ακυρώσει την από 4 Σεπτεμβρίου 2003 απόφαση της Προσφυγή-αγωγή του Ιοsif Dascalu κατά της Επιτροπής των
 Α∆Α, η οποία κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα στις Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε την 21η ∆εκεμβρίου
 11 Σεπτεμβρίου 2003 και με την οποία απορρίφθηκε η 2003
 υπ' αριθμόν R/173/03 ένστασή του·
 — να ακυρώσει την από 24 Νοεμβρίου 2003 απόφαση της (Υπόθεση Τ-430/03)
 Α∆Α, η οποία κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα στις
 10 ∆εκεμβρίου 2003 και με την οποία απορρίφθηκε η
 υπ' αριθμόν R/438/03 ένστασή του·
 (2004/C 47/70)
 — να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή αποζημιώσεως,
 προσωρινώς καθοριζομένης στο ποσό των 125 000 ευρώ, σε
 περίπτωση αδυναμίας αποκαταστάσεως της σταδιοδρομίας (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 του προσφεύγοντος·
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 εξόδων.
 Ο Iosif Dascalu, κάτοικος Kraainem (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος
 από τον Νicolas Lhoëst, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο
 Λουξεμβούργο, άσκησε την 21 ∆εκεμβρίου 2003 ενώπιον του
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή-αγωγή κατά
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Κατόπιν των αποφάσεων του ∆ικαστηρίου στις υποθέσεως C-389/
 98 P και C-459/98 P, η Επιτροπή επανεξέτασε, δυνάμει του Ο προσφεύγων-ενάγων (στο εξής: ο προσφεύγων) ζητεί από το
 άρθρου 31, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Πρωτοδικείο:
 Καταστάσεως, την κατάταξη των υπαλλήλων που είχαν καταθέσει
 προσφυγές σύμφωνα με το άρθρο 91 του Κανονισμού Υπηρεσιακής
 Καταστάσεως. Κατόπιν της επανεξετάσεως αυτής, η Επιτροπή — να ακυρώσει την από 23 ∆εκεμβρίου 2002 απόφαση της
 εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, όσον αφορά τον Α∆Α (αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής), καθόσον δεν
 προσφεύγοντα. αναγνώρισε χρόνο προϋπηρεσίας του προσφεύγοντος και, ως
 εκ τούτου, τον κατέταξε εκ νέου στον βαθμό Α6, κλιμάκιο 1,
 αντί του βαθμού Α6, κλιμάκιο 3·
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων επικαλείται,
 όσον αφορά την αναγνώριση χρόνου προϋπηρεσίας, παράβαση — να ακυρώσει την από 14 Απριλίου 2003 απόφαση της Α∆Α,
 των αποφάσεων της Επιτροπής, της 6ης Ιουνίου 1973 και της καθόσον:
 1ης Σεπτεμβρίου 1983, περί των κριτηρίων για την τοποθέτηση
 σε βαθμό και κατάταξη σε κλιμάκιο κατά την πρόσληψη, παράβαση
 του άρθρου 5, παράγραφος 3, του Κανονισμού Υπηρεσιακής — δεν κατέταξε τον προσφεύγοντα στον βαθμό Α6,
 Καταστάσεως, παραβίαση της αρχής της ισότητας και, τέλος, κλιμάκιο 3, κατά την πρόσληψή του·
 παράβαση του άρθρου 25, παράγραφος 2, του Κανονισμού
 Υπηρεσιακής Καταστάσεως, και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
 — δεν αποκατέστησε την επαγγελματική εξέλιξη του
 προσφεύγοντος, επισπεύδοντας την προαγωγή του
 στους βαθμούς Α5 και Α4·
 Ο προσφεύγων προβάλλει, περαιτέρω, ότι η προσβαλλόμενη
 απόφαση παραβιάζει την αρχή της εξελίξεως της σταδιοδρομίας
 και αντίκειται στα άρθρα 5, παράγραφος 3, και 45 του Κανονισμού — περιόρισε την αναδρομική ισχύ της αποφάσεως ανακα-
 Υπηρεσιακής Καταστάσεως, καθόσον με την απόφαση δεν αποκα- τατάξεως, ως προς τις οικονομικές συνέπειές της, ώστε
 θίσταται η υπηρεσιακή εξέλιξή του προσφεύγοντος. να ισχύει από τις 5 Οκτωβρίου 1995·
 — να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή αποζημιώσεως,
 Τέλος, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 62 του προσωρινώς καθοριζομένης στο ποσό των 125 000 ευρώ, σε
 Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, καθόσον η Επιτροπή περίπτωση αδυναμίας αποκαταστάσεως της σταδιοδρομίας
 όρισε ότι οικονομικές συνέπειες της προσβαλλομένης


text:
C 7/2 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 10. 1. 98
 1. So óqhqo 37 sgy rtmhgäjgy EJ dem apacoqetäei ehmijeäy jai rsasirsijgä omolasokociäa jai so joimoä darlokoäcio, jai,
 diasóneiy auoqxärey sgm täpaqng jai keisotqciäa jqasijotä rtmajoäkotha, dem elpiä psotm rso pediäo euaqlocgäy sot jamo-
 lomopxkiäot kiamijgäy pxkgärexy oimopmetlasxdxäm mirlotä (EOJ) aqih. 1010/86 sot Rtlbotkiäot, sgy 25gy Laq-
 posxäm, oäpxy eiämai oi amaueqoälemey rsg diósang peqiä siäot 1986, cia som jahoqirloä sxm cemijxäm jamoämxm pot
 paqapolpgäy diasóneiy. euaqloäfomsai jasó sgm epirsqougä rsgm paqacxcgä cia oqi-
 rleäma pqoøoämsa sot soleäa sgy fóvaqgy pot vqgrilopoiotä-
 2. Sa óqhqa 30 jai 36 sgy rtmhgäjgy EJ apacoqetäotm ehmi-
 msai rsg vglijgä biolgvamiäa.
 jeäy diasóneiy epiutkórrotrey sgm eiracxcgä oimopmet-
 lasxdxäm posxäm tpeäq sxm epiveiqglasixäm pot eiä mai
 jósovoi ódeiay paqacxcgäy gä vomdqijotä elpoqiäot, tpoä ( 1) EE C 233 sgy 10. 8. 1996.
 ( 2) EE L 94 sgy 9. 4. 1986, r. 9.
 rtmhgäjey oäpxy eiämai atseäy pot pqobkeäpei g rotgdijgä ( 3) EE L 152 sgy 18. 6. 1988, r. 23.
 moloheriäa. ( 4) EE L 256 sgy 7. 9. 1987, r. 1.
 (1) EE C 208 sgy 12. 8. 1995.
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT sgy 11gy Moelbqiäot 1997
 (seäsaqso slgäla) rsgm tpoäherg C-251/95 (aiäsgrg sot Bundesgerichtshof cia
 sgy 6gy Moelbqiäot 1997 sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): Sabel BV jasó
 Puma AG, Rudolf Dassler Sport (1)
 rsgm tpoäherg C-201/96 (aiäsgrg sot tribunal administratif
 de Paris cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): Labo- (Odgciäa 89/104/EOJ Ç Pqoreäccirg sxm moloherixäm peqiä
 ratoires de theÂrapeutique moderne (LTM) jasó Fonds rglósxm Ç ÛJiämdtmoy rtcvtärexy, rtlpeqikalbómxm jai
 d'intervention et de reÂgularisation du marcheÂ du sucre som jiämdtmo rtrvesiärexyë)
 (FIRS) (1) (98/C 7/04)
 (Epirsqougä voqgcotälemg cia sg fóvaqg pot vqgrilopoieiä-
 sai rsgm paqarjetgä oqirleämxm vglijxäm pqoøoämsxm Ç (Ckxärra diadijariäay: g ceqlamijgä)
 Poktbisalimotäva pqoøoämsa jai pqoøoämsa pot peqieävotm
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 alimoneäa Ç Darlokocijgä jasósang)
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociäay sot Dijarsgqiäotë)
 (98/C 7/03)
 Rsgm tpoäherg C-251/95, le amsijeiälemo aiäsgrg sot Bundesge-
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä) richtshof pqoy so Dijarsgäqio, jasÂ euaqlocgä sot óqhqot 177
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo- sgy rtmhgäjgy EJ, le sgm opoiäa fgsgähgje, rso pkaiärio sgy
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociä ay sot Dijarsgqiäotë) diauoqóy pot ejjqeleiä emxäpiom sot ehmijotä dijarsgqiäot
 lesantä Sabel BV jai Puma AG, Rudolf Dassler Sport, g
 Rsgm tpoäherg C-201/96, le amsijeiälemo aiäsgrg sot tribunal eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy xy pqoy sgm eqlgmeiäa sot
 administratif de Paris pqoy so Dijarsgäqio, jasÂ euaqlocgä óqhqot 4 paqócqauoy 1 rsoiveiäo b) sgy pqxäsgy odgciäay 89/
 sot óqhqot 177 sgy rtmhgäjgy EJ, le sgm opoiäa fgsgähgje, 104/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 21gy Dejelbqiäot 1988, cia sgm
 rso pkaiärio sgy diauoqóy pot ejjqeleiä emxäpiom sot ehmijotä pqoreäccirg sxm moloherixäm sxm jqasxäm lekxäm peqiä
 dijarsgqiäot lesantä Laboratoires de theÂrapeutique moderne rglósxm (2), so Dijarsgäqio, rtcjeiälemo apoä soty G. C.
 (LTM) jai Fonds d'intervention et de reÂgularisation du mar- Rodríguez Iglesias, Pqoäedqo, C. Gulmann (eirgcgsgä), H.
 cheÂ du sucre (FIRS), g eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy Ragnemalm jai M. Wathelet, pqoeädqoty slgälasoy G. F.
 xy pqoy sgm


text:
eqlgmeiäa sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1010/86 Mancini, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, J. L.
 sot Rtlbotkiäot, sgy 25gy Laqsiäot 1986, cia som jahoqirloä Murray, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann
 sxm cemijxäm jamoämxm pot euaqloäfomsai jasó sgm epi- jai L. Sevón, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: F. G. Jacobs,
 rsqougä rsgm paqacxcgä cia oqirleäma pqoøoämsa sot soleäa cqallaseäay: H. A. Rühl, jtäqioy tpókkgkoy dioijgärexy,
 sgy fóvaqgy pot vqgrilopoiotämsai rsg vglijgä biolgva- eneädxre rsiy 11 Moelbqiäot 1997 apoäuarg le so ajoäkotho
 miäa (2), oäpxy sqopopoigähgje apoä so óqhqo 9 sot jamomi- diasajsijoä:
 rlotä (EOJ) aqih. 1714/88 sgy Episqopgäy (3), jai sxm
 jeuakaiäxm 21 jai 30 sgy rtmdtarleämgy omolasokociäay, So jqisgäqio sot jimdtämot Ûrtcvtärexy sot joimotä, o opoiäoy
 oäpxy atsgä irvtäei bórei sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 2658/87 peqikalbómei jai som jiämdtmo rtrvesiärexy le so pqocemeä-
 sot Rtlbotkiäot, sgy 23gy Iotkiäot 1987, cia sg darlokocijgä rseqo rgälaë, pot peqieävesai rso óqhqo 4 paqócqauoy 1
 jai rsasirsijgä omolasokociäa jai so joimoä darlokoäcio (4), so rsoiveiäo b) sgy pqxäsgy odgciäay 89/104/EOJ sot Rtlbotkiäot,
 Dijarsgäqio (seäsaqso slgäla), rtcjeiälemo apoä soty H. Ragne- sgy 21gy Dejelbqiäot 1988, cia sgm pqoreäccirg sxm molohe-
 malm, pqoäedqo slgälasoy, P. J. G. Kapteyn jai J. L. Murray rixäm sxm jqasxäm lekxäm peqiä rglósxm, eävei sgm eämmoia oäsi g
 (eirgcgsgä), dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: M. B. Elmer cqal- apkgä rtrveäsirg lesantä dtäo rglósxm rsgm opoiäa lpoqeiä ma
 laseäay: H. A. Rühl, jtäqioy tpókkgkoy dioijgärexy, eneädxre pqobeiä so joimoä leärx sgy rtlpsxärexy sot emmoiokocijotä
 rsiy 6 Moelbqiäot 1997 apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä: peqievoleämot soty dem aqjeiä , atsgä jai loämom, cia ma rtma-
 vheiä g täpaqng jimdtämot rtcvtärexy, apoä sgm eämmoia sgy pqo-
 Pqoøoämsa, g rtämherg sxm opoiäxm satsiäfesai le ejeiämg sxm paqaseheiäray diasónexy.
 Alvityl 50 rajvaqoäpgjsa dirjiäa jai Strongenol 20 alpotäkey
 jai sa opoiäa eävotm sgm atsgä amakociäa rtrsasijxäm, dem lpo- (1) EE C 248 sgy 23. 9. 1995.
 qotäm ma jasasacotäm rsom jxdijoä RO 3004 oäpxy atsgä paqa- (2) EE L 40 sgy 11. 2. 1989, r. 1.
 siähesai rso paqóqsgla sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 2658/87
 sot Rtlbotkiä ot, sgy 23gy Iotkiäot 1987, cia sg darlokocijgä


text:
 9.10.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/24
 Αναίρεση που άσκησε στις 20 Ιουλίου 2010 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 11 Μαΐου 2010 στην υπόθεση F-30/08, Νανόπουλος κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-308/10 P)
 ()
 2010/C 274/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall, Ευθύμιος Μπουρτζάλας, δικηγόρος και Ειρήνη Αντύπα, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Φώτιος Νανόπουλος (Itzig, Λουξεμβούργο)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 11 Μαΐου 2010 στην υπόθεση F-30-08, Νανόπουλος κατά Επιτροπής·
 —
 αν η απόφαση δεν πρέπει να ακυρωθεί, να καθορίσει το ορθό ύψος της αποζημίωσης· και
 —
 να διατάξει τον καθ’ού να καταβάλει όλες τις δικαστικές δαπάνες της πρωτόδικης και της αναιρετικής διαδικασίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 11 Μαΐου 2010 στην υπόθεση F-30/08, Νανόπουλος κατά Επιτροπής, με την οποία διέταξε την Επιτροπή να καταβάλει στον καθ’ού αποζημίωση για ηθική βλάβη ύψους 90 000 ευρώ και να φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Προς στήριξη της αιτήσεώς της, η Επιτροπή προβάλλει τους ακόλουθους λόγους αναιρέσεως:
 —
 παραβάσεις των άρθρων 90 — 91 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ) και της αρχής της ασφάλειας δικαίου καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η αγωγή που υπέβαλε ο καθ’ού πρέπει να θεωρηθεί ως αγωγή αποζημίωσης, χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε αιτιολογία·
 —
 πλάνη περί το δίκαιο και σφάλμα αιτιολογίας, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης θεώρησε ότι η αίτηση αποζημίωσης ασκήθηκε εντός ευλόγου χρόνου, και έκρινε ότι η απόφαση κίνησης πειθαρχικής διαδικασίας παραβίασε το τεκμήριο αθωότητας·
 —
 παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου, πλάνη περί το δίκαιο και σφάλμα αιτιολογίας, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης παρέλειψε να εφαρμόσει το νομικό κριτήριο που απαιτεί «κατάφωρη παράβαση» και δεν εξήγησε γιατί μια απόκλιση από την υπάρχουσα νομολογία θα ήταν απαραίτητη στην παρούσα υπόθεση·
 —
 παράβαση του άρθρου 24 του ΚΥΚ, νομική πλάνη και σφάλμα αιτιολογίας καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης θεώρησε ότι η ΑΔΑ ήταν υποχρεωμένη να παράσχει άμεσα αρωγή στον καθ’ού χωρίς προηγούμενη έρευνα και πριν από την προθεσμία των τεσσάρων μηνών που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο για απάντηση σε αιτήματα·
 —
 πρόδηλη πλάνη περί το δίκαιο και την αιτιολογία καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι η Επιτροπή πρώτον είναι υπεύθυνη για τις υποτιθέμενες διαρροές στον τύπο, και δεύτερον έσφαλε με την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας·
 —
 παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης επιδίκασε για ηθική βλάβη που υπέστη ο καθ’ού, αποζημίωση ύψους 90 000 ευρώ.


text:
 24.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 19/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 4ης Δεκεμβρίου 2008 (αίτηση του Συμβουλίου της Επικρατείας, Ελλάδα, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Θεολόγος-Γρηγόριος Χατζηθανάσης κατά Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, OEEK (Οργανισμού Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης)
 (Υπόθεση C-151/07) (1)
 (Οδηγία 92/51/ΕΟΚ - Αναγνώριση διπλωμάτων - Σπουδές σε «εργαστήριο ελευθέρων σπουδών» που δεν αναγνωρίζεται ως εκπαιδευτικό ίδρυμα από το κράτος μέλος υποδοχής - Οπτικός)
 (2009/C 19/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Συμβούλιο της Επικρατείας
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Θεολόγος-Γρηγόριος Χατζηθανάσης
 κατά
 Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, OEEK (Οργανισμού Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης)
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Συμβούλιο της Επικρατείας — Ερμηνεία των άρθρων 149 και 150 ΕΚ, καθώς και της οδηγίας 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ (ΕΕ L 209, σ. 25) — Μη αναγνώριση, στο κράτος μέλος υποδοχής, τίτλου επαγγελματικής εκπαίδευσης που παρέχει το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος του οπτικού στο κράτος μέλος όπου χορηγήθηκε ο εν λόγω τίτλος — Εκπαίδευση που έχει πραγματοποιηθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο κράτος μέλος υποδοχής σε φορέα ο οποίος λειτουργεί μεν νόμιμα στο κράτος μέλος υποδοχής, αλλά δεν αναγνωρίζεται ως εκπαιδευτικό ίδρυμα δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους αυτού
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 1, στοιχείο α', 3 και 4 της οδηγίας 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2001/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2001, έχουν την έννοια ότι οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής υποχρεούνται, κατά το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας, να αναγνωρίζουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 4 της ίδιας αυτής οδηγίας, το δίπλωμα που έχει χορηγηθεί από αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους και πιστοποιεί την ολοκλήρωση σπουδών που έχουν πραγματοποιηθεί, εν όλω ή εν μέρει, σε φορέα εγκατεστημένο στο κράτος μέλος υποδοχής ο οποίος, δυνάμει της νομοθεσίας του τελευταίου αυτού κράτους μέλους, δεν αναγνωρίζεται ως εκπαιδευτικό ίδρυμα.
 (1) ΕΕ C 117 της 26.5.2007.


text:
16 . 3 . 96 I EL Επίσημη Εφημεριδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 77/1
 I
 (Ανακοινώσεις)
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 1 . Στα πλαίσια δίκης αφορώσας αστικά δικαιώματα και
 της 14ης Δεκεμβρίου 1995 υποχρεώσεις που εμπίπτουν στη σφαίρα της ελεύθερης
 βούλησης των διαδίκων, εναπόκειται στο εθνικό δικαστή
 στις συνεκδικαξόμενες υποθέσεις C-430/93 και C-431/93 ριο να εφαρμόσει τις διατάξεις των άρθρων 3, στοιχείο στ),
 (αιτήσεις του Hoge Raad der Nederlanden για την έκδοση 85, 86 και 90 της συνθήκης ΕΚ, ακόμη και όταν o διάδικος
 προδικαστικής αποφάσεως): Jeroen van Schijndel και o οποίος έχει συμφέρον για την εφαρμογή των άρθρων
 Johannes Nicolaas Cornelis van Veen, αφενός, και Stichting αυτών δεν τα έχει επικαλεστεί, οσάκις το εθνικό δίκαιο
 Pensioenfonds voor Fysiotherapeuten, αφετέρου ( ! ) του επιτρέπει να προβεί στην εφαρμογή αυτή.
 (Νομικός χαρακτηρισμός ενός επαγγελματικού ταμείου
 συντάξεων ως επιχειρήσεως — Υποχρεωτική υπαγωγή σε 2. Το κοινοτικό δίκαιο δεν επιβάλλει στα εθνικά δικαστήρια
 επαγγελματικό σύστημα συντάξεων — Συμβιβαστό με τους την υποχρέωση να εξετάζουν αυτεπαγγέλτως ισχυρισμό
 κανόνες περί ανταγωνισμού — Δυνατότητα επικλήσεως, το αντλούμενο από την παράβαση των κοινοτικών διατάξε
 πρώτον στα πλαίσια αναιρετικής δίκης, ισχυρισμού αντλου ων, εφόσον η εξέταση του ισχυρισμού αυτού θα τα
 μένου από το κοινοτικό δίκαιο και συνεπαγομένου μεταβο υποχρέωνε να εγκαταλείψουν την επιβαλλόμενη ουδετε
 λή του αντικειμένου της διαφοράς και εξέταση των πραγ ρότητά τους, εξερχόμενα των ορίων του αντικειμένου της
 ματικών περιστατικών) διαφοράς, όπως προσδιορίστηκε από τους διαδίκους, και
 (96/C 77/01 ) στηριζόμενα σε άλλα γενονότα και περιστάσεις πέραν
 εκείνων επί των οποίων στηρίζει το αίτημά του o διάδικος
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική) o οποίος έχει συμφέρον για την εφαρμογή των εν λόγω
 διατάξεων.
 (Προσωρινή μετάφραση η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας») (') ΕΕ αριθ. C 338 της 15 . 12. 1993.
 Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-430/93 και C-431 /93 , που
 έχουν ως αντικείμενο αιτήσεις του Hoge Raad der Nederlan
 den προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της
 συνθήκης ΕΚ, με τις οποίες ζητείται, στο πλαίσιο των ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 διαφορών που εκκρεμούν ενώπιον του αιτούντος δικαστη (τέταρτο τμήμα)
 ρίου μεταξύ Jeroen van Schijndel και Johannes Nicolaas
 Cornelis van Veen, αφενός, και Stichting Pensioenfonds voor της 14ης Δεκεμβρίου 1995
 Fysiotherapeuten, αφετέρου , η έκδοση προδικαστικής απο στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-106/94 και C-139/94
 φάσεως, αφενός, ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού (αίτηση του Cour d'appel de Bourges και του Tribunal de
 δικαίου σχετικά με την εξουσία του εθνικού δικαστή να grande instance de Paris για την έκδοση προδικαστικής
 εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν εθνικός κανόνας δικαίου συμβι αποφάσεως): Ποινική δίκη κατά Patrick Colin και Daniel
 βάζεται με τα άρθρα 3 , στοιχείο στ), 5 , 85 , 86 και/ή 90 της Dupré ( 1 )
 συνθήκης ΕΟΚ και, αφετέρου , ως προς την ερμηνεία των εν (Επιστροφή για τη χρησιμοποίηση ζάχαρης στην παρα
 λόγω διατάξεων, το Δικαστήριο, συγκείμενο από τους G. C. σκευή εκλειγμάτων για τονλαιμό — Παστίλιες για τονλαιμό
 Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, K. N. Κακούρη , D. A. O. — Τονωτικά ποτά — Δασμολογική κατάταξη)
 Edward, J.-P. Puissochet


text:
και G. Hirsch, προέδρους τμήματος,
 G. F. Mancini, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida (96/C 77/02
 (εισηγτή ), P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann
 και H. Ragnemalm, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Jacobs, γραμματείς: R. Grass, γραμματέας, και H. A. Rühl,
 κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 14 Δεκεμβρίου Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-106/94 και C-139/94, που
 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: είχε ως αντικείμενο αιτήσεις του Cour d'appel de Bourges
 ---pagebreak--- Αριθ. C 77/2 | EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 16. 3 . 96
 (Γαλλία) και του tribunal de grande instance de Paris προς το να θεωρείται φαρμακευτικό προϊόν υπαγόμενο σ' αυτή τη
 Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της συνθήκης δασμολογική διάκριση.
 ΕΚ, με τις οποίες ζητείται, στο πλαίσιο των ποινικών δικών
 που εκκρεμούν ενώπιον των αιτούντων δικαστηρίων κατά (!) ΕΕ αριθ . C 132 της 14 . 5 . 1994.
 Patrick Colin, εκπροσώπου της Distrithera Sàrl (C-106/94) και ΕΕ αριθ . C 188 της 9 . 7 . 1994.
 Daniel Dupré , εκπροσώπου των Laboratoires Valda SA
 ( C-139/94), η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς
 ερμηνεία, στην υπόθεση C-1 06/94, του κοινού δασμολογίου
 όσον αφορά τη δασμολογική κατάταξη τονωτικών ποτών και
 τροχίσκων για τον λαιμό και, στην υπόθεση C-139/94, του
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 717/85 της Επιτροπής, της 19ης
 Μαρτίου 1985 , σχετικά με την κατάταξη εμπορευμάτων στη ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 διάκριση 17.04 Δ I του κοινού δασμολογίου (ΕΕ 1985 L 78,
 σ. 13), και του κεφαλαίου 30 του κοινού δασμολογίου και της (πέμπτο τμήμα)
 συνδυασμένης ονοματολογίας όσον αφορά τη δασμολογική της 14 Δεκεμβρίου 1995
 κατατάξη τροχίσκων για τον λαιμό, το Δικαστήριο (τέταρτο στην υπόθεση C-162/94: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τμήμα), συγκείμενο από τους K. N. Κακούρη , πρόεδρο τήτων κατά Ιρλανδίας (')
 τμήματος, P. J. G. Kapteyn και J. L. Murray (εισηγητή ),
 δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. B. Elmer, γραμματέας: D. («Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 89/662/ΕΟΚ —
 Louterman-Hubeau, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε Κτηνιατρικοί έλεγχοι — Μη μεταφορά οδηγίας στο εσωτε
 στις 14 Δεκεμβρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατα ρικό δίκαιο»)
 κτικό : (96/C 77/03)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 1 . Ενόψει της συνθέσεως, της μορφής και της λειτουργίας
 τους, παστίλιες όπως οι κόκκινες παστίλιες Pulmoll υπά
 γονται στην κλάση 17.04 του κοινού δασμολογίου . (Προσωρινή μετάφραση η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 2. Ενόψει της συνθέσεως, της μορφής και της λειτουργίας Στην υπόθεση C-162/94, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τους, παστίλιες όπως οι πράσινες παστίλιες Pulmoll τήτων (εκπρόσωποι: José Luis Iglesias Buhigues και James
 υπάγονται στην κλάση 17.04 του κοινού δασμολογίου . Macdonald Flett), κατά Ιρλανδίας (εκπρόσωπος: Michael A.
 Buckley), που είχε ως αντικείμενο να διαπιστωθεί ότι η
 Ιρλανδία, μη θέτοντας σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές,
 3. Ενόψει της συνθέσεως, της μορφής και της λειτουργίας κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να
 τους, ποτά όπως το ελιξήριο Sangart υπάγονται στην συμμορφωθεί προς την οδηγία 89/662/ΕΟΚ του Συμβουλίου ,
 κλάση 22.09 του κοινού δασμολογίου . της 11ης Δεκεμβρίου 1989, σχετικά με τους


text:
κτηνιατρικούς
 ελέγχους που εφαρμόζονται στο ενδοκοινοτικό εμπόριο με
 προοπτική την υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς (ΕΕ 1989
 L 395 , σ. 13), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την
 4. Ενόψει της συνθέσεως, της μορφής και της λειτουργίας οδηγία αυτή , ιδίως από το άρθρο της 22 , και από τη συνθήκη
 τους, ποτά όπως η Quintonine υπάγονται στην κλάση περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Δικαστήριο
 22.09 του κοινού δασμολογίου . (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους D. A. O. Edward
 (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, J. C. Moitinho de Almeida, C.
 Gulmann, L. Sevón και M. Wathelet, δικαστές, γενικός
 5 . O κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 717/85 της Επιτροπής, της εισαγγελέας: C. O. Lenz, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις
 19ης Μαρτίου 1985, σχετικά με την κατάταξη των εμπο 14 Δεκεμβρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 ρευμάτων στη διάκριση 17.04 Δ I του κοινού δασμολο
 γίου , δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι αφορά
 τα εμπορεύματα των οποίων η σύνθεση (εκατοστιαίο 1 . H Ιρλανδία, μη θέτοντας σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετι
 ποσοστό κατά βάρος) είναι διαφορετική από εκείνη που κές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου
 περιγράφει το άρθρο 1 του κανονισμού αυτού . να συμμορφωθεί προς την οδηγία 89/662/ΕΟΚ του
 Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 1989, σχετικά με τους
 κτηνιατρικούς ελέγχους που εφαρμόζονται στο ενδοκοι
 νοτικό εμπόριο με προοπτική την υλοποίηση της εσωτε
 6. H κλάση 30.03 του κοινού δασμολογίου, η οποία αφορά ρικής αγοράς, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το
 τα φαρμακευτικά προϊόντα, πρέπει να ερμηνεύεται υπό άρθρο 22 της εν λόγω οδηγίας.
 την έννοια ότι περιλαμβάνει προϊόν αποτελούμενο από
 ζάχαρη, αλλά κυρίως ενεργά αρωματικά πρόσθετα με
 ιαματικές ιδιότητες σε αναλογία τέτοια ώστε να χρησιμο 2. Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
 ποιείται μόνο για θεραπευτικούς και προφυλακτικούς
 σκοπούς. Εντούτοις, αν η αναλογία των αρωματικών (!) ΕΕ αριθ. C 202 της 23 . 7. 1994.
 ουσιών που περιέχει κάθε προϊόν δεν επιπρέπει να
 χρησιμοποιείται το προϊόν αυτό μόνο για θεραπευτικούς
 ή προφυλακτικούς σκοπούς, το προϊόν αυτό δεν μπορεί


text:
 16.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 174/19
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Cour de cassation (Γαλλία) στις 11 Απριλίου 2012 — Peter Pinckney κατά KDG médiatech AG
 (Υπόθεση C-170/12)
 2012/C 174/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour de cassation
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Peter Pinckney
 Αναιρεσίβλητη: KDG médiatech AG
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, την έννοια ότι, σε περίπτωση προβαλλόμενης προσβολής των περιουσιακών δικαιωμάτων του δημιουργού λόγω της αναρτήσεως ορισμένου περιεχομένου στο διαδίκτυο,
 —
 το πρόσωπο που εκτιμά ότι θίγεται έχει τη δυνατότητα να ασκήσει αγωγή αποζημιώσεως ενώπιον των δικαστηρίων καθενός από τα κράτη μέλη στο έδαφος των οποίων είναι ή ήταν δυνατή η πρόσβαση σε περιεχόμενο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, προκειμένου να επιτύχει την αποκατάσταση μόνο της ζημίας που προκλήθηκε στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο εδρεύει το επιληφθέν δικαστήριο
 ή
 —
 απαιτείται, επιπλέον, το περιεχόμενο αυτό να έχει ή να είχε ως αποδέκτη το κοινό που βρίσκεται στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους ή να υφίσταται κάποιο άλλο ιδιαίτερο συνδετικό στοιχείο;
 2)
 Πρέπει στο πρώτο ερώτημα να δοθεί η ίδια απάντηση όταν η προβαλλόμενη προσβολή των περιουσιακών δικαιωμάτων του δημιουργού απορρέει όχι από την ανάρτηση στο διαδίκτυο ορισμένου περιεχομένου σε ηλεκτρονική μορφή αλλά, όπως εν προκειμένω, από τη μέσω του διαδικτύου πρόταση προς πώληση ενσώματου μέσου αποθηκεύσεως στο οποίο έχει αναπαραχθεί το εν λόγω περιεχόμενο;


text:
 22.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 462/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 14ης Οκτωβρίου 2014 — Gérard Buono κ.λπ. (C-12/13 P) και Syndicat des thoniers méditerranéens κ.λπ. (C-13/13 P) κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-12/13 P και C-13/13 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Κοινή αλιευτική πολιτική - Ποσοστώσεις αλιείας - Λήψη επειγόντων μέτρων από την Επιτροπή - Εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης - Άρθρο 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ - Προϋποθέσεις - Πραγματική και βέβαιη ζημία))
 (2014/C 462/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin, Robert Marin (εκπρόσωποι: A. Arnaud και P.-O. Koubi-Flotte, avocats) (C-12/13 P), Syndicat des thoniers méditerranéens, Marc Carreno, Jean-Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin, Serge Antoine José Perez (εκπρόσωπος: C. Bonnefoi, avocate) (C-13/13 P)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Bouquet και D. Nardi)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως στις υποθέσεις C-12/13 P και C-13/13 P.
 2)
 Οι Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin και Robert Marin φέρουν τα δικαστικά έξοδα στην υπόθεση C-12/13 P και το Syndicat des thoniers méditerranéens, καθώς και οι Marc Carreno, Jean-Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin και Serge Antoine José Perez φέρουν τα δικαστικά έξοδα στη υπόθεση C-13/13 P.
 (1) ΕΕ C 71 της 9.3.2013


text:
C 71/16 EL ̄ðßóçìç ̄öçìåæßäÆ ôøí ̄ıæøðÆœŒþí ̊ïØíïôÞôøí 20.3.2002
 ̃É ̊`ÓÔ ̇ÑÉˇ
 —Ñˇ ̊ ̇ÑÕ ̨ ̇ ˆ ̄ ̋É ̊ˇÕ ̃É`ˆÙ ̋ÉÓÌˇÕ
 (2002/C 71/08)
 Ôï ̃ØŒÆóôÞæØï ôøí ̄ıæøðÆœŒþí ̊ïØíïôÞôøí äçìïóØåýåØ óôçí ̄ðßóçìç ̄öçìåæßäÆ ôøí ̄ıæøðÆœŒþí ̊ïØíïôÞôøí C
 71 ` ôçò 20Þò ÌÆæôßïı 2002 ôçí ÆŒüoïıŁç ðæïŒÞæıîç aåíØŒïý äØÆaøíØóìïý:
 ÖØíoÆíäØŒÞ ÝŒäïóç
 CJ/LA/16  aoøóóïìÆŁåßò íïìØŒïß öØíoÆíäØŒÞò aoþóóÆò.
 ˇØ åíäØÆöåæüìåíïØ ìðïæïýí íÆ æçôÞóïıí ôçí ̄ðßóçìç ̄öçìåæßäÆ Æðü ôï ÔìÞìÆ —æïóøðØŒïý ôïı ̃ØŒÆóôçæßïı
 ôøí ̄ıæøðÆœŒþí ̊ïØíïôÞôøí, L-2925 Luxembourg.
 ̇ ðæïŁåóìßÆ aØÆ ôçí ıðïâïoÞ ôøí ÆØôÞóåøí ıðïłçöØüôçôÆò oÞaåØ óôØò 25 `ðæØoßïı 2002.
 ̃ÉˇÑ ̈ÙÔÉ ̊`
 ̃ØïæŁøôØŒü óôØò Ææaßåò ôïı Ýôïıò 2002  ̊æÜôç ìÝoç ôçò ̄ıæøðÆœŒÞò ‚íøóçò
 ( ̄ðßóçìç ̄öçìåæßäÆ ôøí ̄ıæøðÆœŒþí ̊ïØíïôÞôøí C 63 ôçò 12çò ÌÆæôßïı 2002)
 (2002/C 71/09)
 Óôç óåoßäÆ 27:
 Æíôß:
 «B DK D GR E F IRL I L NL AT P FI SE UK
 Ôçò `íÆoÞłåøò: 9.5. × × × × × × × × × ×
 ̄ðïìÝíç ôçò `íÆoÞłåøò: 10.5. × ×»,
 äØÜâÆæå:
 «B DK D GR E F IRL I L NL AT P FI SE UK
 Ôçò `íÆoÞłåøò: 9.5. × × × × × × × × ×
 ̄ðïìÝíç ôçò `íÆoÞłåøò: 10.5. ×».


text:
 18.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 314/18
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 14ης Οκτωβρίου 2004
 στην υπόθεση T-390/02, Cagnato κατά Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (Υπάλληλοι - Αγωγή αποζημιώσεως - Παραδεκτό - Έκθεση σε αμίαντο - Επαγγελματική ασθένεια - Βλάβη)
 (2004/C 314/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση T-390/02, Antonio Cagnato, υπάλληλος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Dippach-Gare (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενος από τους J. Iturriagagoitia Bassas και K. Delvolvé, δικηγόρους, κατά Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: M. Schauss, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), που έχει ως αντικείμενο αίτηση για την αποκατάσταση της βλάβης της υγείας του, για την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης και την αποκατάσταση της επαγγελματικής και οικονομικής ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο ενάγων, το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους H. Legal, πρόεδρο, V. Tiili και Μ. Βηλαρά, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio González, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 14 Οκτωβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Απορρίπτει την αγωγή.
 2)
 Κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) ΕΕ C 44 της 22.2.2003.


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 11ης Σεπτεμβρίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-527/12) (1)
 ((Παράβαση κράτους μέλους - Κρατικές ενισχύσεις ασύμβατες με την εσωτερική αγορά - Υποχρέωση ανακτήσεως - Άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ - Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 - Άρθρο 14, παράγραφος 3 - Απόφαση της Επιτροπής - Μέτρα που πρέπει να ληφθούν από τα κράτη μέλη))
 2014/C 409/06
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: T. Maxian Rusche και F. Erlbacher)
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: T. Henze και K. Petersen)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, παραλείποντας να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την ανάκτηση από τον δικαιούχο της κρατικής ενισχύσεως την οποία αφορά η απόφαση 2011/471/ΕΕ της Επιτροπής, της 14ης Δεκεμβρίου 2010, σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 38/05 (πρώην NN 52/04) που χορηγήθηκε από τη Γερμανία υπέρ του ομίλου Biria, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου [108 ΣΛΕΕ], καθώς και δυνάμει των άρθρων 1 έως 3 της αποφάσεως αυτής.
 2)
 Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 26 της 26.1.2013.