text:
ονομα- απειλή επιβολής ποινικών κυρώσεων— την άσκηση των
 σίας αυτής της τρίτης χώρας, έστω και αν οι διατάξεις δραστηριοτήτων συγκεντρώσεως, αποδοχής, καταχωρίσεως και
 αυτές αποδεικνύονται αντίθετες προς τους κανόνες της διαβιβάσεως προτάσεων στοιχημάτων, ιδίως αναφορικά με αθλη-
 Συνθήκης ΕΚ, για τον λόγο ότι πρόκειται για υποχρέωση τικές συναντήσεις, ελλείψει αδείας παραχωρήσεως ή αδείας
 απορρέουσα από συμβάσεις συναφθείσες πριν από τον χορηγηθείσας από το οικείο κράτος μέλος, συνιστά περιορισμό
 χρόνο προσχωρήσεως του οικείου κράτους μέλους στην της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής
 Ευρωπαϊκή Ένωση. Εν αναμονή της δυνατότητας εξαλεί- υπηρεσιών που προβλέπουν, αντιστοίχως, τα άρθρα 43 ΕΚ και
 ψεως ενδεχομένων ασυμβιβάστων μεταξύ συμβάσεως προ- 49 ΕΚ. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξετάσει αν
 γενέστερης της προσχωρήσεως του οικείου κράτους μέλους μια τέτοια κανονιστική ρύθμιση, λαμβανομένων υπόψη των
 στην Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης δι' ενός των συγκεκριμένων λεπτομερειών εφαρμογής της, ανταποκρίνεται
 μέσων στα οποία αναφέρεται το άρθρο 307, δεύτερο πράγματι στους δυνάμενους να τη δικαιολογήσουν σκοπούς και
 εδάφιο, ΕΚ, το πρώτο εδάφιο του άρθρου αυτού επιτρέπει αν οι περιορισμοί που επιβάλλει δεν εμφανίζονται ως δυσανάλο-
 στο εν λόγω κράτος μέλος να εξακολουθήσει να εφαρμόζει γοι σε σχέση με τους σκοπούς αυτούς.
 τέτοια σύμβαση εφόσον αυτή συνεπάγεται υποχρεώσεις οι
 οποίες εξακολουθούν να το δεσμεύουν δυνάμει του διεθνούς
 δικαίου. (1) ΕΕ C 245 της 1.9.2001.
 (1) ΕΕ C 245 της 1.9.2001.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 6ης Νοεμβρίου 2003 της 25ης Νοεμβρίου 2003
 στην υπόθεση C-243/01 (αίτηση του Tribunale di Ascoli στην υπόθεση C-278/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 Piceno για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): τήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας (1)
 Piergiorgio Gambelli κ.λπ. (1)
 («∆ικαίωμα εγκαταστάσεως — Ελεύθερη παροχή υπηρε- («Παράβαση κράτους μέλους — Απόφαση του ∆ικαστη-
 σιών — Συγκέντρωση, σε κράτος μέλος, στοιχημάτων για ρίου αναγνωρίζουσα παράβαση — Παράλειψη εκτε-
 αθλητικά γεγονότα και μετάδοση, μέσω του ∆ιαδικτύου, λέσεως — Άρθρο 228 ΕΚ — Χρηματικές κυρώσεις —
 σε άλλο κράτος μέλος — Απαγόρευση υπό την απειλή Χρηματική ποινή — Ποιότητα των υδάτων κολυμβήσεως
 επιβολής ποινικών κυρώσεων — Νομοθεσία κράτους — Οδηγία 76/160/ΕΟΚ»)
 μέλους που επιφυλάσσει υπέρ ορισμένων οργανισμών το
 δικαίωμα συγκεντρώσεως στοιχημάτων») (2004/C 7/11)
 (2004/C 7/10)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 Στην υπόθεση C-243/01, με αντικείμενο αίτηση του Tribunale di Στην υπόθεση C-278/01, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Ascoli Piceno (Ιταλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του (εκπρόσωπος: G. Valero Jordana) κατά Βασιλείου της Ισπανίας


text:
 29.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 213/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 29ης Απριλίου 2015 [αίτηση του Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Bundesrepublik Deutschland κατά Nordzucker AG
 (Υπόθεση C-148/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Περιβάλλον - Οδηγία 2003/87/ΕΚ - Σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Ένωσης - Καθορισμός των ορίων της υποχρέωσης παράδοσης των δικαιωμάτων - Κυρώσεις - Άρθρο 16, παράγραφοι 1 και 3))
 (2015/C 213/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Bundesrepublik Deutschland
 κατά
 Nordzucker AG
 Διατακτικό
 Το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/101/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2004, έχει την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση φορέα εκμετάλλευσης ο οποίος παραδίδει μεν αριθμό δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου αντίστοιχο προς τις εκπομπές του προηγούμενου έτους όπως έχουν δηλωθεί σε έκθεση ελεγμένη κατά τα προβλεπόμενα από το άρθρο 15 της ίδιας οδηγίας, εν συνεχεία όμως προκύπτει, κατόπιν πρόσθετου ελέγχου που πραγματοποιεί η αρμόδια εθνική αρχή μετά το πέρας της προθεσμίας παράδοσης, ότι είχαν δηλωθεί λιγότερες εκπομπές από τις πραγματικές και ότι, ως εκ τούτου, παραδόθηκε ανεπαρκής αριθμός δικαιωμάτων.
 Απόκειται στα κράτη μέλη να ορίσουν ποιες κυρώσεις μπορούν να επιβληθούν σε μια τέτοια περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/101.
 (1) ΕΕ C 235 της 21.7.2014.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 9.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/14
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 11ης Δεκεμβρίου 2014 [αίτηση του Corte suprema di cassazione (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής απόφασης] — Idexx Laboratories Italia srl κατά Agenzia delle Entrate
 (Υπόθεση C-590/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Έμμεση φορολογία - ΦΠΑ - Έκτη οδηγία - Άρθρα 18 και 22 - Δικαίωμα έκπτωσης - Ενδοκοινοτικές αποκτήσεις αγαθών - Αντιστροφή της επιβάρυνσης - Ουσιαστικές προϋποθέσεις - Τυπικές προϋποθέσεις - Μη τήρηση των τυπικών προϋποθέσεων))
 (2015/C 046/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Corte suprema di cassazione
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Idexx Laboratories Italia srl
 κατά
 Agenzia delle Entrate
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ', και 22 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/680/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1991, έχουν την έννοια ότι οι διατάξεις αυτές θέτουν τυπικές προϋποθέσεις για το δικαίωμα έκπτωσης, των οποίων η μη τήρηση δεν οδηγεί, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπόθεσης της κύριας δίκης, στην απώλεια του δικαιώματος αυτού.
 (1) ΕΕ C 24 της 25.1.2014.


text:
 Σημαντική ανακοίνωση νομικού περιεχομένου
 |
 E2000P0008
 Αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, υποβληθέν από το εργατικό δικαστήριο της Νορβηγίας (Arbeidsretten) στις 27 Σεπτεμβρίου 2000 ως προς την υπόθεση της νορβηγικής συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (Landsorganisasjonen i Norge) και της ένωσης δημοτικών υπαλλήλων Νορβηγίας (Norsk Kommuneforbund) κατά της ένωσης τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης της Νορβηγίας (Kommunenes Sentralforbund) και λοιπών (Υπόθεση Ε-8/00)
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 049 της 15/02/2001 σ. 0009 - 0010
 Αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, υποβληθέν από το εργατικό δικαστήριο της Νορβηγίας (Arbeidsretten) στις 27 Σεπτεμβρίου 2000 ως προς την υπόθεση της νορβηγικής συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (Landsorganisasjonen i Norge) και της ένωσης δημοτικών υπαλλήλων Νορβηγίας (Norsk Kommuneforbund) κατά της ένωσης τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης της Νορβηγίας (Kommunenes Sentralforbund) και λοιπών(Υπόθεση Ε-8/00)(2001/C 49/14)Το εργατικό δικαστήριο της Νορβηγίας (Arbeidsretten) υπέβαλε προς το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ αίτημα, το οποίο παρελήφθη από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 2 Οκτωβρίου 2000 και αφορούσε τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης ως προς την υπόθεση της νορβηγικής συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (Landsorganisasjonen i Norge) και της ένωσης δημοτικών υπαλλήλων Νορβηγίας (Norsk Kommuneforbund) κατά της ένωσης τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης της Νορβηγίας (Kommunenes Sentralforbund) και λοιπών, με τα ακόλουθα ερωτήματα:Πεδίο εφαρμογής του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ1α) Μια συλλογική σύμβαση παράγει, εν γένει, δεσμευτικά από νομική άποψη αποτελέσματα σε αμοιβαία βάση μεταξύ των συμμετεχόντων, από την πλευρά της εργοδοσίας, τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως "συμφωνία μεταξύ επιχειρήσεων" κατά την έννοια του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;1β) Εάν εργοδοτικός οργανισμός συνάψει συλλογική σύμβαση, αποτελεί αυτή "απόφαση ένωσης επιχειρήσεων" κατά την έννοια του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;1γ) Ένας δήμος ή κοινότητα αποτελεί "επιχείρηση" κατά την έννοια του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ όταν, με την ιδιότητα του εργοδότη, δεσμεύεται από συλλογική σύμβαση χωρίς να αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της;2α) Μια συλλογική σύμβαση που έχει στόχους άλλους από τη βελτίωση των αποδοχών και των συνθηκών εργασίας μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;2β) Εάν η απάντηση στην ερώτηση 2α είναι καταφατική, ποιοι όροι πρέπει να ικανοποιούνται;3. Διατάξεις συλλογικής σύμβασης περί συστημάτων ομαδικής επαγγελματικής συνταξιοδοτικής ασφάλισης, όπως οι διατάξεις της ρήτρας 2.1.8, παράγραφοι 2, 3 και 4, της βασικής συλλογικής σύμβασης τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λπ. για την περίοδο 1998-2000, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;Απαγόρευση στο άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ4. Συμβιβάζεται με το άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ ο όρος συλλογικής σύμβασης που απαιτεί από ένα σύστημα ομαδικής επαγγελματικής συνταξιοδοτικής ασφάλισης να βασίζεται σε χρηματοδοτικό σύστημα που να μην κάνει διακρίσεις φύλου, τη στιγμή που τον όρο αυτόν ικανοποιεί ένας μόνο ασφαλιστικός φορέας;5α) Συμβιβάζεται με το άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ ο όρος συλλογικής σύμβασης που προβλέπει ότι μια προσφορά ασφαλιστικής εταιρείας προς εργοδότη σχετικά με συστήματα επαγγελματικής συνταξιοδοτικής ασφάλισης πρέπει να εγκρίνεται από τους εκπροσώπους των μερών της συλλογικής σύμβασης;5β) Εάν η απάντηση στην ερώτηση 5α είναι καταφατική, είναι δυνατόν να υπάρξει διαφορετική αξιολόγηση όταν η


text: έγκριση μπορεί να γίνει μόνο με ομοφωνία των μερών;6. Συμβιβάζεται με το άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ ο όρος συλλογικής σύμβασης που προβλέπει ότι για τη μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων από ένα σύστημα επαγγελματικής συνταξιοδοτικής ασφάλισης σε άλλο η νέα ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να έχει εγκριθεί, ρητά ή σιωπηρά, από δημόσιο φορέα;7α) Συμβιβάζεται με το άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ ο όρος συλλογικής σύμβασης που προβλέπει ότι η αλλαγή του φορέα ενός συστήματος επαγγελματικής συνταξιοδοτικής ασφάλισης υπόκειται στο όρο ότι ο εργοδότης, πριν αποφασισθεί η αλλαγή, πρέπει να έχει συνάψει χωριστή συμφωνία αμοιβαίας μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων με την έγκριση του δημόσιου φορέα που διαχειρίζεται τα συστήματα μεταφοράς;7β) Εάν η απάντηση στην ερώτηση 7α είναι καταφατική, μπορεί η αξιολόγηση να είναι διαφορετική εάν η προσχώρηση σε συμφωνίες περί μεταφοράς δεν μπορεί να γίνει πριν ληφθεί η απόφαση περί αλλαγής ασφαλιστικού φορέα;8. Όλες μαζί οι διατάξεις συλλογικής σύμβασης, όπως οι διατάξεις της ρήτρας 2.1.8, παράγραφοι 2, 3 και 4, της βασικής συλλογικής σύμβασης τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λπ. για την περίοδο 1998-2000, μπορούν να θεωρηθούν ως αντιβαίνουσες προς το άρθρο 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ ακόμη και όταν καμία από τις διατάξεις αυτές μεμονωμένα δεν εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου αυτού;Ερμηνεία του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ9. Μπορεί μια ένωση δήμων και κοινοτήτων, η οποία αποτελεί ομάδα συμφερόντων και εργοδοτικό οργανισμό, όπως η ένωση τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης της Νορβηγίας, να θεωρηθεί ως "επιχείρηση" κατά την έννοια του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων συλλογικών συμβάσεων;10. Μπορεί μια επιχείρηση η οποία θεωρείται ότι κατέχει "δεσπόζουσα θέση" να συμφωνήσει ή να εφαρμόσει όρους περί αλλαγής του ασφαλιστικού φορέα συστημάτων επαγγελματικής συνταξιοδότησης, όπως είναι οι όροι της ρήτρας 2.1.8, παράγραφοι 2, 3 και 4, της βασικής συλλογικής σύμβασης τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λπ. για την περίοδο 1998-2000, ανεξάρτητα από το άρθρο 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;


text:
 20.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 127/44
 Προσφυγή της 16ης Φεβρουαρίου 2015 — ΖΖ κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση F-26/15)
 (2015/C 127/62)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: Μ. Casado García-Hirshfeld, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί απορρίψεως της αιτήσεως του προσφεύγοντος να του καταβληθεί η αποζημίωση εγκαταστάσεως, κατόπιν της μετακομίσεώς του από την Υεμένη στις Βρυξέλλες, όπου διαμένει η σύζυγός του, με την οποία βρίσκεται σε διάσταση, καθώς και αίτημα να υποχρεωθεί το καθού να καταβάλει στον προσφεύγοντα την εν λόγω αποζημίωση εγκαταστάσεως προσαυξημένη με τόκους υπερημερίας.
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση της 15ης Απριλίου 2014·
 —
 να ακυρώσει, εφόσον απαιτείται, την απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 17ης Νοεμβρίου 2014·
 —
 να υποχρεώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να καταβάλει στον προσφεύγοντα αποζημίωση εγκαταστάσεως ίση προς τον βασικό μισθό ενός μηνός προσαυξημένη με τόκους υπερημερίας υπολογιζόμενους από των ημερομηνιών κατά τις οποίες τα ποσά αυτά κατέστησαν απαιτητά δυνάμει του παραρτήματος VII του ΚΥΚ·
 —
 να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.


text:
 5.7.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/16
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Ισπανία) στις 15 Απριλίου 2008 — Real Sociedad de Fútbol SAD και Nihat Kahveci κατά Consejo Superior de Deportes και Real Federación Española de Fútbol
 (Υπόθεση C-152/08)
 (2008/C 171/28)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de Madrid
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Real Sociedad de Fútbol SAD και Nihat Kahveci
 Καθών: Consejo Superior de Deportes και Real Federación Española de Fútbol
 Προδικαστικό ερώτημα
 Απαγορεύει το άρθρο 37 της Συμφωνίας Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας (1), η οποία υπογράφηκε στην Άγκυρα στις 12 Σεπτεμβρίου 1963 και εγκρίθηκε με την απόφαση 64/732 του Συμβουλίου ΕΟΚ, της 23.12.1963, καθώς και το πρόσθετο πρωτόκολλο της Συμφωνίας αυτής, της 23.11.1970 (2), την εφαρμογή εκ μέρους αθλητικής ομοσπονδίας επί επαγγελματία αθλητή τουρκικής ιθαγενείας, ο οποίος έχει προσληφθεί νομοτύπως από ισπανικό ποδοσφαιρικό σύλλογο, όπως αυτός της κύριας δίκης, ρυθμίσεως σύμφωνα με την οποίαν οι σύλλογοι μπορούν να χρησιμοποιούν στις εθνικές διοργανώσεις περιορισμένο μόνον αριθμό παικτών προερχομένων από τρίτα κράτη που δεν ανήκουν στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο;
 (1) Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας, η οποία υπογράφηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1963 στην Άγκυρα και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με την απόφαση 64/732/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Δεκεμβρίου 1963 (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001, σ. 48).
 (2) Πρόσθετο Πρωτόκολλο που υπογράφηκε στις 23 Νοεμβρίου 1970 στις Βρυξέλλες και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1972 (ΕΕ ειδ. έκδ. 011/002, σ. 149).


text:
24.2.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 61/3
 Συνεπα ́γεται το κοινοτικο ́ δι ́καιο, στο πλαι ́σιο του οποι ́ου πρε ́πει Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 ιδι ́ως να αναφερθει ́ η κατα ́ το α ́ρθρο 10 ΕΚ αρχη ́ της κοινοτικη ́ς του Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας, ασκηθει ́σα στις 21 ∆εκεμβρι ́ου
 πι ́στεως, υπο ́ συνθη ́κες ο ́πως οι εκτιθε ́μενες συνοπτικω ́ς στο 2000
 σκεπτικο ́ της παρου ́σας αποφα ́σεως (1), ο ́τι ́ενα διοικητικο ́ ο ́ργανο
 υποχρεου ́ται να επανεξετα ́σει απο ́φαση που ́εχει καταστει ́ (Υπο ́θεση C-463/00)
 απρο ́σβλητη, προκειμε ́νου να διασφαλιστει ́ η πλη ́ρης αποτελεσμα-
 τικο ́τητα του κοινοτικου ́ δικαι ́ου, ο ́πως αυτο ́ πρε ́πει να ερμηνευθει ́
 (2001/C 61/07)
 βα ́σει της απαντη ́σεως σε μεταγενε ́στερο προδικαστικο ́ ερω ́τημα;
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 (1) Στην παρου ́σα υπο ́θεση, η προσφευ ́γουσα «εξα ́ντλησε τα ́ενδικα με ́σα την Μαρι ́α Πατακια ́ και τον Manuel Desantes, με αντι ́κλητο στο
 που ει ́χε στη δια ́θεση ́ της — ́εστω διο ́τι δεν ζη ́τησε το ́τε απο ́ το Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Cruz, Centre Wagner,
 College να υποβα ́λει ερω ́τημα στο ∆ικαστη ́ριο βα ́σει του (νυν) α ́ρθρου Kirchberg, α ́σκησε στις 21 ∆εκεμβρι ́ου 2000 ενω ́πιον του
 234 ΕΚ — και το College προε ́βη επι ́ ορισμε ́νου σημει ́ου σε ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ του
 ερμηνει ́α του ευρωπαϊκου ́ δικαι ́ου η οποι ́α ακολου ́θως προκυ ́πτει ο ́τι Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας.
 παρεκκλι ́νει απο ́ την ερμηνει ́α στην οποι ́α προε ́βη το ∆ικαστη ́ριο με
 μεταγενε ́στερη απο ́φαση».
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 1. να αναγνωρι ́σει ο ́τι το α ́ρθρο 2 και το α ́ρθρο 3, παρα ́γραφοι 1
 και 2, απο ́ κοινου ́ με το α ́ρθρο 1 του νο ́μου 5/1995 (1),
 καθω ́ς και τα διατα ́γματα περι ́ αναπτυ ́ξεως που εκδο ́θηκαν σε
 εκτε ́λεση του α ́ρθρου 4 του νο ́μου (βασιλικα ́ διατα ́γματα
 αριθ. 3/1996 της 15ης Ιανουαρι ́ου 1996 που αφορα ́ την
 εταιρι ́α Repsol, αριθ. 8/1997 της 10ης Ιανουαρι ́ου 1997
 Αι ́τηση του Corte d’Appello di Milano για την ́εκδοση που αφορα ́ την Telefónica της Ισπανι ́ας, αριθ. 40/1998
 της 16ης Ιανουαρι ́ου 1998 που αφορα ́ την Αrgentaria,
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως, υποβληθει ́σα με δια ́ταξη της
 αριθ. 562/1998 της 2ας Απριλι ́ου 1998 που αφορα ́ την
 25ης Οκτωβρι ́ου 2000 που εκδο ́θηκε στην υπο ́θεση VIS
 Farmaceutici Istituto scientifico delle Venezie, με ́εδρα την Tabacalera και αριθ. 929/1998 της 14ης Μαι ̈́ου 1998 που
 αφορα ́ την Εndesa), στον βαθμο ́ που


text:
καθιερω ́νουν την
 Padova (Ιταλι ́α), κατα ́ Duphar Internationaı̀ Research BV,
 εφαρμογη ́ ενο ́ς συστη ́ματος εκ των προτε ́πων διοικητικη ́ς
 με ́εδρα το Wess (Ολλανδι ́α), με παρεμβαι ́νον το Consorzio
 Produttori Principi Attivi Generici (C.P.A.), με ́εδρα το εγκρι ́σεως
 Wess
 — που δεν δικαιολογει ́ται απο ́ επιτακτικου ́ς λο ́γους γενι-
 κου ́ συμφε ́ροντος
 (Υπο ́θεση C-454/00)
 — χωρι ́ς να καθορι ́ζονται αντικειμενικα ́, μακροπροθε ́σμως
 σταθερα ́ και δημοσιοποιηθε ́ντα κριτη ́ρια
 (2001/C 61/06)
 — και χωρι ́ς να λαμβα ́νεται υπο ́ψη η αρχη ́ της αναλογικο ́-
 Με δια ́ταξη της 25ης Οκτωβρι ́ου 2000, που περιη ́λθε στην τητας,
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 ει ́ναι ασυμβι ́βαστα προς τα α ́ρθρα 43 (πρω ́ην 52) και 56
 13 ∆εκεμβρι ́ου 2000, το Corte d’Appello di Milano, ζητει ́ απο ́
 (πρω ́ην 73Β) ΕΚ.
 το ∆ικαστη ́ριο, στην υπο ́θεση που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του αιτου ́ντος
 δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ VIS Farmaceutici Istituto scientifico delle
 2. να καταδικα ́σει το βασι ́λειο της Ισπανι ́ας στα δικαστικα ́
 Venezie, με ́εδρα την Padova (Ιταλι ́α), κατα ́ Duphar Internationaı̀
 ́εξοδα.
 Research BV, με ́εδρα το Wess (Ολλανδι ́α), και παρεμβαι ́νον το
 Consorzio Produttori Principi Attivi Generici (C.P.A.), με ́εδρα
 το Wess, την ́εκδοση αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς προδικαστικου ́ Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 ερωτη ́ματος:
 Οι προαναφερθει ́σες διατα ́ξεις του νο ́μου 5/1995 και των περι ́
 «Πρε ́πει το α ́ρθρο 4 του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 1768/92 (1) να αναπτυ ́ξεως διαταγμα ́των του επιτρε ́πουν στις ισπανικε ́ς αρχε ́ς να
 ερμηνευθει ́ υπο ́ την ́εννοια ο ́τι το πεδι ́ο προστασι ́ας του συμπλη- υποβα ́λουν σε καθεστω ́ς εκ των προτε ́ρων διοικητικη ́ς εγκρι ́σεως
 ρωματικου ́ πιστοποιητικου ́ περιλαμβα ́νει επι ́ση μο ́νο την παραγωγη ́ ορισμε ́νες αποφα ́σεις (δια ́λυση, χωρισμο ́ς, συγχω ́νευση, αλλαγη ́
 της πρω ́της υ ́λης με την οποι ́α παρασκευα ́ζεται το προϊο ́ν το οποι ́ο του επιχειρηματικου ́ στο ́χου, πω ́ληση στοιχει ́ων του ενεργητικου ́
 αποτελει ́ το φαρμακευτικο ́ ιδιοσκευ ́ασμα, αντικει ́μενο της αδει ́ας και πω ́ληση πλε ́ον του 10 % των μετοχω ́ν) (α ́ρθρο 3) που
 κυκλοφορι ́ας στην αγορα ́;» λαμβα ́νουν εταιρι ́ες ορισμε ́νων κατηγοριω ́ν ο ́που η συμμετοχη ́ του
 ∆ημοσι ́ου υπερβαι ́νει το 25 % του κεφαλαι ́ου οδηγω ́ντας σε
 πραγματικο ́ ́ελεγχο της εταιρι ́ας (α ́ρθρο 1), μολονο ́τι το αποτε ́-
 (1) Κανονισμο ́ς (ΕΟΚ) αριθ. 1768/92 του Συμβουλι ́ου, της 18ης Ιουνι ́ου λεσμα των αποφα ́σεων αυτω ́ν συνεπα ́γεται ο ́τι η συμμετοχη ́ του
 1992, σχετικα ́ με την καθιε ́ρωση συμπληρωματικου ́ πιστοποιητικου ́ ∆ημοσι ́ου μειω ́νεται σε ποσοστο ́ λιγο ́τερο του 10 % του εταιρικου ́
 προστασι ́ας για τα φα ́ρμακα (ΕΕ L 182


text:
C 264/6 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 1.11.2003
 Máquinas Recreativas (Anomar) κ.λπ. και Εstado português, η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των
 άρθρων 2 ΕΚ, 28 ΕΚ, 29 ΕΚ, 31 ΕΚ και 49 ΕΚ, το ∆ικαστήριο
 (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους J.-P. Puissochet (εισηγητή), (έκτο τμήμα)
 πρόεδρο τμήματος, C. Gulmann και F. Macken, δικαστές,
 γενικός εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμματέας: L. Hewlett, κύρια της 11ης Σεπτεμβρίου 2003
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003,
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 στην υπόθεση C-13/01 (αίτηση του Giudice di pace di
 Genova για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Safalero
 Srl κατά Prefetto di Genova (1)
 1) Τα τυχηρά παίγνια αποτελούν οικονομική δραστηριότητα
 κατά την έννοια του άρθρου 2 ΕΚ.
 («Οδηγία 1999/5/ΕΚ — Ραδιοεξοπλισμοί και τηλεπικοι-
 νωνιακοί τερματικοί εξοπλισμοί — Αποτελεσματική
 2) Η δραστηριότητα εκμεταλλεύσεως μηχανημάτων τυχηρών δικαστική προστασία των δικαιωμάτων που απορρέουν
 παιγνίων, είτε διαχωρίζεται είτε όχι από τις δραστηριότητες από την κοινοτική έννομη τάξη — Θεμιτό διοικητικών
 παραγωγής, εισαγωγής και διανομής τέτοιων μηχανημάτων, κυρώσεων που προβλέπει η εθνική νομοθεσία — Ανακοπή
 πρέπει να χαρακτηρισθεί ως δραστηριότητα υπηρεσιών, κατά κατασχέσεως εις χείρας τρίτου»)
 κατά την έννοια της Συνθήκης, και, επομένως, δεν εμπίπτει
 στα άρθρα 28 ΕΚ και 29 ΕΚ, περί ελεύθερης κυκλοφορίας
 των εμπορευμάτων. (2003/C 264/09)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 3) Το μονοπώλιο εκμεταλλεύσεως τυχηρών παιγνίων δεν
 εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 31 ΕΚ.
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 4) Εθνική νομοθεσία όπως η πορτογαλική, που επιτρέπει την
 εκμετάλλευση και διενέργεια των τυχηρών παιγνίων μόνο σε
 αίθουσες καζίνων που υφίστανται σε μόνιμες ή προσωρινές
 ζώνες παιγνίου, οριζόμενες με νομοθετικό διάταγμα, και Στην υπόθεση C-13/01, με αντικείμενο αίτηση του Giudice di
 εφαρμόζεται αδιακρίτως επί ημεδαπών και επί υπηκόων pace di Genova (Ιταλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του
 άλλων κρατών μελών, συνιστά εμπόδιο για την ελεύθερη άρθρου 234 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο
 παροχή υπηρεσιών. Πάντως, τα άρθρα 49 επ. ΕΚ δεν της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου
 εναντιώνονται σε μια τέτοια εθνική νομοθεσία, λαμβανομέ- μεταξύ Safalero Srl και Prefetto di Genova, η έκδοση προδικαστι-
 νων υπόψη των θεωρήσεων κοινωνικής πολιτικής και προ- κής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των αρχών της αναλογικό-
 λήψεως της απάτης στις οποίες στηρίζεται. τητας, της αποτελεσματικότητας και της δικαστικής προστασίας
 των δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη,
 το ∆ικαστήριο (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους J.-P. Puissochet,
 5) Η ενδεχόμενη ύπαρξη, σε άλλα κράτη μέλη, νομοθεσιών πρόεδρο τμήματος, τους R. Schintgen και C. Gulmann, την
 που καθιερώνουν προϋποθέσεις εκμεταλλεύσεως και διε- F. Macken και τον J. N. Cunha Rodrigues (εισηγητή), δικαστές,
 νέργειας των τυχηρών παιγνίων λιγότερο περιοριστικές απ' γενική εισαγγελέας: C. Stix-Hackl, γραμματέας: L. Hewlett, κύρια
 ό,τι οι οριζόμενες από την πορτογαλική νομοθεσία δεν υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003,
 επηρεάζει το συμβιβαστόν της νομοθεσίας αυτής με το απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 κοινοτικό δίκαιο.
 Η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των δικαιω-
 6) Στο πλαίσιο νομοθεσίας συμβιβαζόμενης με τη Συνθήκη μάτων που έλκουν οι πολίτες από την κοινοτική


text:
έννομη τάξη
 ΕΚ, η επιλογή του τρόπου οργανώσεως και ελέγχου των έχει την έννοια ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας
 δραστηριοτήτων εκμεταλλεύσεως και διενέργειας τυχηρών δίκης, η αρχή αυτή δεν αποκλείει διάταξη της εθνικής νομοθεσίας
 παιγνίων, όπως η σύναψη με το ∆ημόσιο διοικητικής συμβά- δυνάμει της οποίας ο εισαγωγέας δεν έχει τη δυνατότητα δικαστι-
 σεως παραχωρήσεως ή ο περιορισμός της εκμεταλλεύσεως κής προσφυγής κατά της κατασχέσεως εμπορευμάτων που έχουν
 και διενέργειας ορισμένων παιγνίων σε χώρους που διαθέ- πωληθεί σε επιχείρηση λιανικής πωλήσεως, διαταχθείσα εκ
 τουν σχετική άδεια, εναπόκειται στις εθνικές αρχές στο μέρους της αρμόδιας διοικητικής αρχής κατά της επιχειρήσεως
 πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεώς τους. λιανικού εμπορίου, εφόσον ο εισαγωγέας αυτός έχει στη διάθεσή
 του μέσο παροχής ενδίκου προστασίας, το οποίο του διασφαλίζει
 αποτελεσματική δικαστική προστασία των δικαιωμάτων που
 έλκει από την κοινοτική έννομη τάξη.
 (1) ΕΕ C 61 της 24.2.2001.
 (1) ΕΕ C 79 της 10.3.2001.


text:
 10.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 343/12
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Σεπτεμβρίου 2012 — Ιταλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-84/09) (1)
 (ΕΓΤΠΕ - Τμήμα «Εγγυήσεων» - Δαπάνες εξαιρεθείσες από την κοινοτική χρηματοδότηση - Δράσεις ενημερώσεως και προωθήσεως για τα γεωργικά προϊόντα - Παραγωγή ελαιολάδου και επιτραπέζιων ελιών - Εκπρόθεσμες πληρωμές)
 2012/C 343/15
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: L. Ventrella και G. Palmieri, avvocati dello Stato)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Jimeno Fernández και P. Rossi)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως 2008/960/ΕΚ της Επιτροπής, της 8ης Δεκεμβρίου 2008, περί εξαίρεσης από την κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα «Εγγυήσεων», και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) (ΕΕ 2008, L 340, σ. 99), κατά το μέτρο που αποκλείει ορισμένες δαπάνες που πραγματοποίησε η Ιταλική Δημοκρατία.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 90 της 18.4.2009.


text:
C 397/16 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 19.12.98
 cemijoäy eiraccekeäay: F. G. Jacobs, cqallaseäay: R. Grass, oloioäloqug uoqokocijgä bórg, ejeiämoy o opoiäoy eävei xy
 eneädxre rsiy 12 Moelbqiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho jtäqio rjopoä sgm tpeqórpirg sxm rtkkocijxäm rtlueqoämsxm
 diasajsijoä: sxm lekxäm sot Ç amenóqsgsa apoä so am atsó eiämai eqcafoä-
 lemoi, eqcodoäsey, eketäheqoi epacceklasiäey gä epiveiqglasiäey
 pot arjotäm lia dedoleämg oijomolijgä dqarsgqioäsgsa Ç jai
 1. Apoqqiäpsei sgm pqrutcgä. sgm ejpqorxäpgrgä soty eämamsi sqiä sxm, peqikalbamoleämxm
 sxm dgloriäxm aqvxäm.
 2. So Bariä keio sgy Irpamiäay ueäqei sa dijarsijó eänoda.
 (1) EE C 166 sgy 31.5.1997.
 (1) EE C 131 sgy 26.4.1997.
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 jasó Poqsocakijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT 14 Ojsxbqiäot 1998
 (eäjso slgäla)
 (Tpoäherg C-367/98)
 sgy 12gy Moelbqiäot 1998
 (98/C 397/27)
 rsgm tpoäherg C-149/97 (aiäsgrg sot VAT and Duties
 Tribunal, London, cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouó-
 rexy): The Institute of the Motor Industry jasó G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 Commissioners of Customs & Excise (1) apoä som António Caeiro, jtäqio molijoä rtälbotko, le
 (UPA Ç Apakkaceäy Ç Oqcamirloiä lg jeqdorjopijotä amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz,
 rjopotä epidixäjomsey rtmdijakirsijotäy rjopotäy) leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, Centre Wagner, Kirchberg,
 órjgre emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 (98/C 397/26) mosgäsxm rsiy 14 Ojsxbqiäot 1998 pqorutcgä jasó sgy Poqso-
 cakijgäy Dglojqasiäay.
 (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä)
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociä ay sot Dijarsgqiäotë) Ç ma amacmxqiärei oäsi g Poqsocakijgä Dglojqasiäa, ejdiädo-
 msay jai diasgqxämsay re irvtä som moälo 11/90 sgy 5gy
 Apqikiäot 1990, jai eidijoäseqa so óqhqo 13,
 Rsgm tpoäherg C-149/97, le amsijeiälemo aiäsgrg sot VAT and paqócqauoy 3, atsotä sa Decretos-Lei peqiä idixsijopoi-
 Duties Tribunal, London (Gmxleämo Bariäkeio), pqoy so gärexy epiveiqgärexm sa opoiäa eneädxre ajokotähxy eiy
 Dijarsgäqio, jasÂ euaqlocgäm sot óqhqot 177 sgy Rtmhgäjgy euaqlocgä sot, jahxäy jai so Decreto-Lei 380/93 sgy 15gy
 EJ, le sgm opoiäa fgsgähgje, rso pkaiärio sgy diauoqóy pot Moelbqiäot 1993 jai so Decreto-Lei 65/94 sgy 28gy Ueb-
 ejjqeleiä emxäpiom sot aisotämsoy dijarsgqiäot lesantä The qotaqiäot 1994, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä
 Institute of the Motor Industry jai Commissioners of sg Rtmhgäjg EJ, jai eidijoäseqa sa óqhqa 52, 56, 58, 73
 Customs & Excise, g eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy xy ep. (pot amsijaseärsgram sa óqhqa 67 ep. sgy Rtmhgäjgy
 pqoy sgm eqlgmeiäa sot óqhqot 13, A, paqócqauoy 1, EOJ), so óqhqo 221, jahxäy jai sa óqhqa 221 eäxy 231
 rsoiveiäo ib), sgy eäjsgy odgciäay 77/388/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy Pqónexy Pqorvxqgärexy sgy Poqsocakijgäy Dglo-
 sgy 17gy Laðot 1977, peqiä emaqlomiärexy sxm moloherixäm jqasiäay (1),
 sxm jqasxäm lekxäm, sxm rvesijxäm le soty uoäqoty jtäjkot
 eqcarixäm Ç Joimoä rtärsgla uoäqot pqorsiheleämgy aniäay:
 oloioäloqug uoqokocijgä bórg (EE eid. eäjd. 09/001, r. 49), so Ç ma jasadijórei sgm Poqsocakijgä Dglojqasiäa rsa
 Dijarsgäqio (eäjso slgäla), rtcjeiälemo apoä soty P. J. G. Kap- dijarsijó eänoda.
 teyn eirgcgsgä), pqoäedqo slgälasoy, G. F. Mancini, J. L. Mur-
 ray, H. Ragnemalm jai J. L. Ixómmot, dijarseäy, cemijoäy
 eiraccekeäay: C. Jorlóy, cqallaseäay:


text:
L. Hewlett, tpókkgkoy Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 dioijgärexy, eneädxre rsiy 12 Moelbqiäot 1998 apoäuarg le so
 ajoäkotho diasajsijoä:
 Ç Oqiäfomsay oäsi g rtllesovgä akkodapxäm rso jeuókaio
 idixsijopoigleämxm epiveiqgärexm dem lpoqeiä ma tpeqbaiä-
 Hexqeiäsai xy oqcamirloäy pot epidixäjei rtmdijakirsijotäy mei oqirleämo pororsoä, oäpot lesantä sxm akkodapxäm
 rjopotäy tpoä sgm eämmoia sot óqhqot 13, A, paqócqauoy 1, peqikalbómomsai jai oi joimosijoiä epemdtseäy, g poqsoca-
 rsoiveiäo ib), sgy eäjsgy odgciäay 77/388/EOJ sot Rtlbotkiä ot, kijgä moloheriäa eirócei diójqirg lesantä gledapxäm
 sgy 17gy Laðot 1977, peqiä emaqlomiärexy sxm moloherixäm pokisxäm jai uoqeäxm jai pokisxäm jai uoqeäxm sxm ókkxm
 sxm jqasxäm lekxäm, sxm rvesijxäm le soty uoäqoty jtäjkot jqasxäm lekxäm, jasó paqóbarg sxm óqhqxm 52 ep. jai
 eqcarixäm Ç Joimoä rtärsgla uoäqot pqorsiheleämgy aniäay: 73 ep. sgy Rtmhgäjgy EJ.
 ---pagebreak--- 19.12.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 397/17
 Ç G jasó so Decreto-Lei 380/93 apaiäsgrg adeiäay sot uoqeäa gä rtäluxma le so rtärsgla sot jqósoty emsoäy sot
 Tpotqcotä Oijomolijxäm (gä oqirleämot täwoty rtllesovgäy opoiäot eäcime g morgkeiäa;
 re vqglasopirsxsijó idqtälasa) cia sg lesabiäbarg
 lesovxäm le dijaiäxla wgäuot amsipqorxpetotrxäm pkeäom
 sot 10 % sot jeuakaiäot sxm idixsijopoigleämxm epivei- Ç episqeäpei so óqhqo 36 sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/
 qgärexm dem rtlbadiäfei le sa óqhqa 73 B jai 52 sgy 71 som pqobkepoälemo apoä sg moloheriäa sot jqósoty sot
 Rtmhgäjgy EJ. G apaiäsgrg seäsoiay adeiäay ha edijaioko- aqloädiot uoqeäa peqioqirloä sot porotä sxm apodoseäxm
 ceiäso loämo cia episajsijotäy koäcoty dgloriäot rtlueäqo- enoädxm, emxä rso óqhqo atsoä ciämesai koäcoy cia pkgäqg
 msoy jai eóm ersgqiäfeso re amsijeilemijó, pócia jai apoädorg;
 dgloriopoigheämsa jqisgäqiaç ókkxy, dtämasai ma vqgrilo-
 poigheiä cia ma paqaleiämei o eäkecvoy sgy oijeiäay epiveiqp- (1) EE eid. eäjd. 05/001, r. 73.
 rexy rsa veäqia gledapxäm epiveiqglasixäm. Oi poqsocaki-
 jeäy aqveäy, oälxy, dem epijakeärsgjam jameämam episajsijoä
 koäco dgloriäot rtlueäqomsoy dijaiokocotämsa eäma seäsoio
 leäsqo. ìro cia sa jqisgäqia pot ha eäpqepe ma dieäpotm
 sg voqgäcgrg sgy adeiäay, g Episqopgä elleämei rsgm ópowg
 oäsi seäsoia jqisgäqia eiäse dem lmglometäomsai rsg molohe-
 riäa, eiäse, am tposeheiä oäsi so Decreto-Lei 380/93 paqapeäl- Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 pei rsom moälo 11/90, sa oqifoälema jqisgäqia dtämamsai ma bake so Divisional Court, Queen's Bench Division, le dió-
 eqlgmethotäm jai euaqlorhotäm jasó sqoäpom xärse ma sang sgy 13gy Laqsiäot 1998 rsgm tpoäherg The Queen jasó
 etmootäm soty Poqsocókoty pokiäsey, eiy bóqoy sxm Minister of Agriculture, Fisheries and Food, ex parte: Trevor
 tpgjoäxm sxm koipxäm jqasxäm lekxäm. Robert Fisher jai Penny Fisher pot arjotäm elpoqijgä
 dqarsgqioäsgsa le sgm epxmtliäa T. R. & P. Fisher (xy esai-
 qeiäa)
 (1) EE L 302 sgy 15.11.1985.
 (Tpoäherg C-369/98)
 (98/C 397/29)
 Le diósang sgy 13gy Laqsiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä- rsiy 16 Ojsxbqiäot 1998, so Divisional Court, Queen's Bench
 bake le apoäuarg sgy 9gy Ojsxbqiäot 1998 so cour du tra- Division, rso pkaiärio sgy diauoqóy lesantä The Queen jai
 vail de Mons (eäjso slgäla) rsgm tpoäherg Abdon Vanbraekel, Minister of Agriculture, Fisheries and Food, ex parte: Trevor
 Marie-Ange Vanbraekel, Marie-Paule Vanbraekel,


text:
Marie- Robert Fisher jai Penny Fisher pot arjotäm elpoqijgä
 Claire Vanbraekel, Brigitte Vanbraekel, Edith Vanbraekel jai dqarsgqioäsgsa le sgm epxmtliäa T. R. & P. Fisher (xy esai-
 Alexandre Vanbraekel jasó Alliance nationale des mutualiteÂs qeiäa) pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio
 chreÂtiennes sxm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sxm engäy eqx-
 (Tpoäherg C-368/98) sglósxm:
 (98/C 397/28)
 1. i) Episqeäpotm sa óqhqa 3, paqócqauoy 1, jai 9 sot
 jamomirlotä (EOJ) aqih. 3508/92 (1), re rtmdtarloä
 le siy cemijeäy aqveäy sot joimosijotä dijaiäot, sgm
 Le apoäuarg sgy 9gy Ojsxbqiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg cmxrsopoiägrg re sqiäsoty pkgqouoqixäm pot peqieä-
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 16 Ojsxbqiäot 1998, so vomsai re lgvamocqaugleämg bórg dedoleämxm, g
 cour du travail de Mons (eäjso slgäla), rso pkaiärio sgy opoiäa eävei dgliotqcgheiä rtäluxma le so óqhqo 2, jai
 diauoqóy lesantä, auemoäy, Abdon Vanbraekel, Marie-Ange auoqotäm dedoleäma pot eävotm paqarveheiä apoä gä cia
 Vanbraekel, Marie-Paule Vanbraekel, Marie-Claire Vanbrae- kocaqiarloä pqogcotälemot aisotämsoy sgm jasabokgä
 kel, Brigitte Vanbraekel, Edith Vanbraekel jai Alexandre pkgqxlxäm cia aqxäriley ejsóreiy;
 Vanbraekel jai, aueseäqot, Alliance nationale des mutualiteÂs
 chreÂtiennes, pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so
 ii) Am rso eqxäsgla 1.i) doheiä jasauasijgä apómsgrg:
 Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sxm
 tpoäjeisai g em koäcx cmxrsopoiägrg pkgqouoqixäm re
 engäy eqxsglósxm:
 sqiäsoty, rsgm opoiäa moliälxy tpovqeotäsai ma pqobaiä-
 mei g aqloädia aqvgä, re peqioqirlotäy, auemoäy, oärom
 auoqó som jtäjko sxm pqorxäpxm rsa opoiäa lpoqotäm
 ìsam, rso pkaiärio sgy tpoheärexy pot eävei avheiä emxäpioäm ma cmxrsopoiotämsai oi pkgqouoqiäey atseäy, tpoä sgm
 sot, so ehmijoä dijarsgäqio amacmxqiärei sgm amócjg mo- eämmoia oäsi lpoqeiä ma ciämesai loämo:
 rgkeiäay emsoäy ókkot jqósoty leäkoty, ejsoäy sot jqósoty sot
 aqloädiot uoqeäa Ç emxä dem eiäve voqgcgheiä g pqogcotälemg a) re pqoärxpa pot eävei enotriodosgärei rtmauxäy o
 eäcjqirg pot pqobkeäpei so óqhqo 22 sot jamomirlotä (EOJ) pqogcotälemoy aisxäm epiä sot barijotä emstäpot
 aqih. 1408/71 (1): pot vqgrilopoieiäsai rso Gmxleämo Bariäkeio gä/
 jai
 Ç pqeäpei g apoädorg sxm enoädxm morgkeiäay ma ciämei b) re pqoärxpa pot fgsotäm siy pkgqouoqiäey atseäy
 rtäluxma le so rtärsgla sot jqósoty sot aqloädiot re rveärg le aiäsgrg voqgcgärexy emirvtärexy rsg


text:
 7.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/22
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Thüringer Oberlandesgericht (Γερμανία) στις 11 Ιουνίου 2013 — Udo Rätzke κατά S+K Handels GmbH
 (Υπόθεση C-319/13)
 2013/C 260/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Thüringer Oberlandesgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλών: Udo Rätzke
 Εφεσίβλητη: S+K Handels GmbH
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 4, στοιχείο α', του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 1062/2010 της Επιτροπής, της 28ης Σεπτεμβρίου 2010, που συμπληρώνει την οδηγία 2010/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την επισήμανση της κατανάλωσης ενέργειας των τηλεοράσεων (1),
 την έννοια ότι,
 οι έμποροι έχουν (από 30.11.2011) υποχρέωση τοποθετήσεως ετικέτας σε τηλεοράσεις μόνον εφόσον οι τηλεοράσεις αυτές παραδόθηκαν ήδη με αντίστοιχη ετικέτα από τον προμηθευτή δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', του εν λόγω κανονισμού (από 30.11.2011),
 ή οι έμποροι υποχρεούνται προς επισήμανση (από 30.11.2011) και εκείνων των τηλεοράσεων οι οποίες παραδόθηκαν από τον προμηθευτή πριν από τις 30.11.2011 χωρίς να φέρουν σχετική ετικέτα, ούτως ώστε οι έμποροι να υποχρεούνται να ζητούν να τους παραδοθούν (εγκαίρως, πλην όμως εκ των υστέρων) ετικέτες για τις τηλεοράσεις αυτές;
 (1) ΕΕ L 314, σ. 64.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/50
 Προσφυγή του Gerhard Frauerwieser κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε την 1η Απριλίου 2004
 (Υπόθεση T-130/04)
 (2004/C 118/109)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Gerhard Frauerwieser, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τους Gilles Bounéou και Frédéric Frabetti, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε την 1η Απριλίου 2004, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να συμπληρώσει τον ατομικό του φάκελο, καταρτίζοντας την έκθεση για το πέρας της περιόδου δοκιμασίας καθώς και τις εκθέσεις βαθμολογίας από τον διορισμό του στην Επιτροπή, την 1.11.1996, ιδίως δε καταρτίζοντας τις εκθέσεις βαθμολογίας για τις περιόδους 1997-1999 και 1999-2001,
 —
 να ακυρώσει τις αξιολογήσεις κατά το έτος 2001-2002 όσον αφορά τον προσφεύγοντα,
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει την έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας του (REC/CDR) για την περίοδο 1.7.2001-31.12.2002,
 —
 να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων και να καταδικάσει την Επιτροπή στην καταβολή τους.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Ο προσφεύγων ζητεί την ακύρωση των αξιολογήσεων για το έτος 2001-2002 κατά το μέρος που τον αφορά και στρέφεται κατά της αρνήσεως της ΑΔΑ (αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής) να δεχθεί το αίτημά του να συμπληρωθεί ο ατομικός του φάκελος καταρτίζοντας, αφενός, την έκθεση για το πέρας της περιόδου δοκιμασίας και, αφετέρου, τις ελλείπουσες εκθέσεις βαθμολογίας. Επικουρικώς, ζητεί επίσης την ακύρωση της εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας του για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002.
 Προς στήριξη των ισχυρισμών του προβάλλει τα εξής:
 —
 παράβαση των άρθρων 26 και 43 του ΚΥΚ, καθώς και των γενικών εκτελεστικών διατάξεών του,
 —
 παράβαση του οδηγού αξιολογήσεως και του ειδικού οδηγού για την αξιολόγηση του προσωπικού κατά το έτος 2001-2002,
 —
 παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων,
 —
 παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και παράβαση του κανόνα «patere legem quam ipse fecisti»,
 —
 παράβαση του καθήκοντος αρωγής.


text:
 9.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 338/19
 Προσφυγή της 18ης Αυγούστου 2017 — Korea National Insurance Corporation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής
 (Υπόθεση T-568/17)
 (2017/C 338/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Korea National Insurance Corporation (Πιονγκγιάνγκ, Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας) (εκπρόσωποι: M. Lester και S. Midwinter, QC, T. Brentnall και A. Stevenson, Solicitors)
 Καθών: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2017/993 της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 2017, σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 329/2007 του Συμβουλίου για την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (ΕΕ 2017, L 149, σ. 67), την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2017/994 του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 2017, για την τροποποίηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2016/849 σχετικά με την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας (ΕΕ 2017, L 149, σ. 75), την εκτελεστική απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2017/1459 του Συμβουλίου, της 10ης Αυγούστου 2017, για την εφαρμογή της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2016/849 για την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (ΕΕ 2017, L 208, σ. 38), και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2017/1457 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 2017, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 329/2007 του Συμβουλίου για την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (ΕΕ 2017, L 208, σ. 33), καθόσον εγγράφουν την προσφεύγουσα στον κατάλογο των οντοτήτων στις οποίες επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα.
 —
 να καταδικάσει τους καθών στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών δεν αιτιολόγησαν καταλλήλως ή αρκούντως την εγγραφή της στον κατάλογο.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη καθόσον έκριναν ότι η ίδια πληροί οποιοδήποτε από τα κριτήρια εγγραφής στον κατάλογο· δεν υφίσταται πραγματική βάση για την εγγραφή αυτή.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών δεν της παρουσίασαν πριν την επανεγγραφή της στον κατάλογο τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία φέρονται να στήριξαν την απόφασή τους περί επανεγγραφής ή την εφαρμογή της εγγραφής της σε κατάλογο του ΟΗΕ από την ΕΕ, προσβάλλοντας έτσι τα δικαιώματα άμυνας της προσφεύγουσας και του δικαιώματός της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους καθόσον αποφάσισαν να την εγγράψουν στον κατάλογο κατόπιν της εγγραφής της σε κατάλογο του ΟΗΕ.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών προέβησαν σε κατάχρηση εξουσίας καθόσον επιχείρησαν να καταστήσουν αναποτελεσματικό και, επομένως, να παρακάμψουν το δικαίωμά της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας όσον αφορά την εγγραφή της σε κατάλογο δυνάμει του άρθρου 230 ΣΛΕΕ και/ή προσέβαλαν το δικαίωμα ίσης μεταχειρίσεως της προσφεύγουσας.
 6.
 Με τον έκτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών παραβίασαν τη νομοθεσία περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων.
 7.
 Με τον έβδομο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι οι καθών προσέβαλαν, αδικαιολόγητα και δυσανάλογα, τα θεμελιώδη δικαιώματά της, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματός της ιδιοκτησίας, της


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 21ης Ιουλίου 2011 [αίτηση του Bundesfinanzhof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Scheuten Solar Technology GmbH κατά Finanzamt Gelsenkirchen-Süd
 (Υπόθεση C-397/09) (1)
 (Φορολογία - Οδηγία 2003/49/ΕΚ - Κοινό σύστημα φορολογήσεως των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιριών διαφορετικών κρατών μελών - Φόρος επιτηδεύματος - Προσδιορισμός της βάσεως επιβολής του φόρου)
 2011/C 269/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanhof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Scheuten Solar Technology GmbH
 κατά
 Finanzamt Gelsenkirchen-Süd
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Bundesfinanzhof — Ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/49/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για την καθιέρωση κοινού συστήματος φορολόγησης των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών διαφορετικών κρατών μελών (EE L 157, σ. 49) — Υπαγωγή ή όχι της πληρωμής τόκων στη φορολογητέα βάση της οφειλέτριας εταιρίας
 Διατακτικό
 Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/49/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για την καθιέρωση κοινού συστήματος φορολόγησης των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιριών διαφορετικών κρατών μελών, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει διάταξη του εθνικού φορολογικού δικαίου κατά την οποία οι τόκοι δανείου που κατέβαλε εταιρία εγκατεστημένη σε κράτος μέλος σε συνδεδεμένη εταιρία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος συνυπολογίζονται στη βάση επιβολής του φόρου επιτηδεύματος στον οποίο υπόκειται η πρώτη εταιρία.
 (1) ΕΕ C 312 της 19.12.2009.


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/60
 Προσφυγή της 28ης Σεπτεμβρίου 2009 — Fuller & Thaler Asset Managment Inc κατά ΓΕΕΑ (BEHAVIOURAL INDEX)
 (Υπόθεση T-383/09)
 2009/C 282/112
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Fuller & Thaler Asset Managment Inc (San Mateo, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωπος: S. Malynicz, barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 11ης Ιουνίου 2009 στην υπόθεση R 138/2009-1· και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά του έξοδα καθώς και στα έξοδα της προσφεύγουσας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «BEHAVIOURAL INDEX» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9 και 36
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως του κοινοτικού σήματος
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ’, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 καθόσον το τμήμα προσφυγών (i) υπέπεσε σε πλάνη ως προς την έννοια και τη σύνταξη του σήματος καθώς και ως προς την καταλληλότητά του ή όχι, ως άμεσου περιγραφικού όρου, για τον προσδιορισμό των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών· (ii) παρέλειψε να επικαλεστεί αυτεπαγγέλτως πραγματικά περιστατικά από τα οποία καταδεικνύεται ότι το επίμαχο κοινοτικό σήμα έχει περιγραφικό χαρακτήρα για το ενδιαφερόμενο κοινό, καίτοι ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ενδιαφερόμενο κοινό είναι εξειδικευμένο· και (iii) δεν έλαβε υπόψη του το γενικό συμφέρον επί του οποίου στηρίζεται αυτός ο λόγος απαραδέκτου και δεν απέδειξε ότι υπήρχε, στον οικείο εξειδικευμένο τομέα, εύλογη πιθανότητα άλλοι επιχειρηματίες του τομέα αυτού να θελήσουν να χρησιμοποιήσουν στο μέλλον το συγκεκριμένο κοινοτικό σήμα.


text:
25. 11 . 95 I EL [ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 315/9
 σημαίνει ότι o ενδιαφερόμενος μπορεί να επικαλεστεί το Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 άμεσο αποτέλεσμα τον άρθρου 4 παράγραφος 1 της κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκή
 προπαρατεθείσας οδηγίας 79/7/ΕΟΚ προς στήριξη της θηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1995
 αξιώσεώς τον να τον καταβληθεί αποζημίωση για χρονι (Υπόθεση C-309/95)
 κά διαστήματα πριν από την ημερομηνία εκδόσεως της
 αποφάσεως, ακόμη και αν δεν έχει προσφύγει δικαστικώς (95/C 315/17)
 ή δεν έχει προβάλει ισοδύναμη αξίωση πριν από την
 ημερομηνία αντή. H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τους Gérard Rozet και Jean-Paul Keppenne, με
 0 ) ΕΕ αριθ . C 202 της 23 . 7. 1994. αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Gômez de la Cruz, Centre
 Wagner, Kirchberg, άσκησε στις 29 Σεπτεμβρίου 1995 ενώ
 πιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προ
 σφυγή κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 — να ακυρώσει την απόφαση του Συμβουλίου της 22ας Ιου
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 νίου 1995 , για τη χορήγηση έκτακτης ενισχύσεως προς
 (δεύτερο τμήμα) τους παραγωγούς επιτραπέζιου οίνου στη Γαλλία,
 της 17ης Οκτωβρίου 1995
 — να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 στην υπόθεση C-62/94 P: Mariette Turner κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 (« Υπάλληλος — A ντεπάγγελτη μετακίνηση — Ηθική βλάβη
 — Αγωγή περί χρηματικής ικανοποιήσεως — Αίτηση — Εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 93 παράγραφος 2
 αναιρέσεως προδήλως απαράδεκτη και αβάσιμη») τρίτο εδάφιο της συνθήκης ΕΚ- καταχρηστική εφαρμογή
 (95/C 315/16) διαδικασίας- αναρμοδιότητα. Το Συμβούλιο δεν έχει
 αρμοδιότητα να λαμβάνει αποφάσεις — βάσει του άρ
 θρου 93 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο, το οποίο κατέστη
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) εφαρμοστέο σε ορισμένα γεωργικά προϊόντα με ένα
 κανονισμό περί κοινής οργανώσεως των σχετικών αγο
 (Προσωρινή μεταφραση· η οριστική μεταφραση θα δημο ρών — που να παρεκκλίνουν ως προς διατάξεις που
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας») συνιστούν τον σκληρό πυρήνα, την ίδια την καρδιά των
 μηχανισμών της εφαρμοζόμενης κοινής οργανώσεως της
 αγοράς (ΚΟΑ), όταν οι εν λόγω αποφάσεις έχουν ως
 Στην υπόθεση C-62/94 P, Mariette Turner, πρώην υπάλληλος αποτέλεσμα να θίγεται η εύρυθμη λειτουργία σημαντικών
 της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος μέσων αυτής της ΚΟΑ. Μια εθνική ενίσχυση που έχει ως
 Βρυξελλών, εκπροσωπουμένη από τον Georges Vandersan αποτέλεσμα να ανεβάσει την τιμή αγοράς των επιτρα
 den, δικηγόρο Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ πέζιων οίνων που παραδίδονται στην προληπτική από
 βούργο τη Fiduciaire Myson , 1 , rue Glesener, που έχει ως σταξη στο επίπεδο των τιμών της αγοράς, όχι μόνο νοθεύει
 αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της τον ανταγωνισμό μεταξύ των παραγωγών κατά την έννοια
 αποφάσεως που εξέδωσε στις 16 Δεκεμβρίου 1993 το Πρω του άρθρου 92 παράγραφος 1 αλλά επίσης καθιερώνει
 τοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση Τ επίπεδο στηρίξεως των τιμών υψηλότερο από εκείνο που
 80/92, Turner κατά Επιτροπής (Συλλογή 1993 , σ. ΙΙ-1465 ), και προβλέπεται από την ΚΟΑ και εξουδετερώνει το απο
 με την οποία ζητείται η εξαφάνιση της αποφάσεως αυτής, τρεπτικό


text:
αποτέλεσμα που τονίζεται ρητώς από τις αιτιο
 όπου o έτερος διάδικος είναι η επιτροπή των Ευρωπαϊκών λογικές σκέψεις του βασικού κανονισμού και το οποίο
 κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Gianluigi Valsesia και Denis Wael είναι αναγκαίο για τον έλεγχο της παραγωγής, καθιστώ
 broek), το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους ντας ταυτοχρόνως αδύνατο το καθήκον διαχειρίσεως της
 G. Hirsch (εισηγητή ), πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini και Επιτροπής.
 F. A. Schockweiler, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: Γ. Κο
 σμάς, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 17 Οκτωβρίου 1995 Αν το Συμβούλιο είχε την πρόθεση να τροποποιήσει την
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: κοινή οργάνωση της αγοράς του οίνου για να επιτευχθεί
 το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, έπρεπε να είχε τηρήσει τους
 διαδικαστικούς κανόνες που προβλέπονται στο άρθρο 43 ,
 1 . Απορρίπτει την προσφνγή. παράγραφοι 2 και 3 , της Συνθήκης ΕΚ, οι οποίοι διασφα
 λίζουν τον σεβασμό της εγκαθιδρυομένης από τη Συνθή
 2. Καταδικάζει την Turner στα δικαστικά έξοδα της παρού κη θεσμικής ισορροπίας. Επομένως, η ληφθείσα απόφαση
 σας διαδικασίας. πάσχει ακυρότητα λόγω αναρμοδιότητας.
 (') ΕΕ αριθ. C 103 της 11.4. 1994.
 (Επικουρικώς)
 — Έλλειψη «εξαιρετικών περιστάσεων» κατά την έννοια
 του άρθρου 93 , παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο της συνθήκης:
 ---pagebreak--- Αριθ. C 315/10 HEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 25 . 11 . 95
 η χαμηλή παραγωγή επιτραπέζιου οίνου στις Κοινοτητες στην Ελληνική Δημοκρατία οτι δεν ελαβε και, επομένως, δεν
 για την περίοδο 1994/95 οδήγησε σε μια κατάσταση της κοινοποίησε στην Επιτροπή τα αναγκαία μέτρα για τη
 αγοράς συνολικά ικανοποιητική και, ειδικότερα, σε τιμές μεταφορά της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ (] ) του Συμβουλίου της
 κινούμενες μάλλον προς τη σωστή κατεύθυνση , κατάστα 18ης Ιουνίου 1992 για τον συντονισμό των διαδικασιών
 ση η οποία μπορεί να επιδράσει ευνοϊκά στο εισόδημα των σύναψης δημοσίων συμβάσεων προμηθειών, στην ελληνική
 αμπελουργών. Όσον αφορά τις προσπάθειες ελέγχου της έννομη τάξη .
 παραγωγής που έκαναν οι Γάλλοι παραγωγοί μειώνοντας
 την απόδοση τους σε επιτραπέζιο οίνο, η Επιτροπή ο ΕΕ αριθ. L 209 της 24. 7. 1992, σ. 1 .
 τονίζει ότι οι εν λόγω προσπάθειες στηρίχθηκαν από την
 Κοινότητα κυρίως μέσω των μέτρων της οδηγίας 78/
 627/ΕΟΚ του Συμβουλίου (J ), περί του προγράμματος
 επιταχύνσεως της αναδιαρθρώσεως και μετατροπής της
 αμπελοκαλλιέργειας σε ορισμένες μεσογειακές περιοχές
 της Γαλλίας, καθώς και μέσω των μέτρων του κανονισμού
 ( ΕΟΚ) αριθ. 458/80 του Συμβουλίου (2), περί αναδιαρ Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων
 θρώσεως των αμπελώνων στο πλαίσιο συλλογικών δρα κατά του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου που
 στηριοτήτων. ασκήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1995
 (Υπόθεση C-312/95)
 — Ανεπαρκής και εσφαλμένη αιτιολογία. (95/C 315/19)
 (') ΕΕ αριθ . L 206 της 29. 7. 1978.
 2 ΕΕ αριθ . L 57 της 29. 2. 1980. H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τον Frank Benyon,, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο
 στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de la Cruz, Centre
 Wagner, Kirchberg, άσκησε στις 3 Οκτωβρίου 1995 ενώπιον
 του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 κατά του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου .
 Προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοι H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το
 νοτήτων κατά της Ελληνικής


text:
Δημοκρατίας στις 2 Οκτω Δικαστήριο:
 βρίου 1995
 (Υπόθεση C-311/95) 1 . Να αναγνωρίσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμ
 βούργου , μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας
 (95/C 315/18) τα μέτρα που είναι αναγκαία προκειμένου να συμμορφω
 θεί προς τις οδηγίες 90/21 9/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 23ης
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε Απριλίου 1990, για την περιορισμένη χρήση γενετικώς
 νη από τον Δημήτριο Γκουλούση , Νομικό Σύμβουλο της τροποποιημένων μικροοργανισμών ('), και 90/22Θ/ΕΟΚ
 Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos του Συμβουλίου της 23ης Απριλίου 1990 για την σκόπιμη
 Gômez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο
 Wagner, Kirchberg, άσκησε στις 2 Οκτωβρίου 1995 ενώπιον περιβάλλον (2), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή τα άρθρα 22 και 23 των οδηγιών 90/219/ΕΟΚ και 90/
 κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας. 220/ΕΟΚ αντίστοιχος, καθώς και από τα άρθρα 5 και 189
 της συνθήκης ΕΚ .
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: 2. Να καταδικάσει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούρ
 γου στα δικαστικά έξοδα.
 — να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις
 υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της συνθήκης ΕΚ, γιατί
 παρέλειψε να θεσπίσει και επικουρικώς να κοινοποιήσει Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 στην Επιτροπή, μέσα στην προθεσμία που είχε ταχθεί, τις
 αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές δια O δεσμευτικός χαρακτήρας του άρθρου 189, παράγραφος 3 ,
 τάξεις για να συμμορφωθεί πλήρως προς την οδηγία και του άρθρου 5 , πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ επιβάλλει
 92/50/Ε0Κ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992 για τον στα κράτη μέλη να θεσπίζουν τα μέτρα που είναι αναγκαία
 συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβά για την εφαρμογή των οδηγιών που τους απευθύνονται πριν
 σεων προμηθειών από την εκπνοή της προς τούτο ταχθείσας προθεσμίας. H
 σχετική προθεσμία για τις ως άνω δύο οδηγίες έληξε στις
 — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στη δικαστική 23 Οκτωβρίου 1991 χωρίς το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμ
 δαπάνη . βούργου να έχει θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα.
 ( 1 ) ΕΕ αριθ . L 117 της 8 . 5 . 1990, σ. 1 .
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα (2) ΕΕ αριθ. L 117 της 8. 5 . 1990, σ. 15 .
 Με την παρούσα προσφυγή λόγω παραβάσεως κράτους
 μέλους (άρθρο 169 της συνθήκης ΕΚ), η Επιτροπή προσάπτει


text:
Αριθ. C 181/16 PEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 14. 6. 97
 Προσφυγή-αγωγή της Monsanto Europe SA κατά Επιτρο H προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφά
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις σεως της Επιτροπής για τους κατωτέρω λόγους.
 26 Μαρτίου 1997
 Πρώτον, η Επιτροπή δεν συμμορφώθηκε προς την κοινοτική
 (Υπόθεση Τ-71/97) διαδικασία για τον καθορισμό ΚΟΚ απορρίπτοντας την
 (97/C 181 /31 ) περίπτωση της προσφεύγουσας-ενάγουσας όσον αφορά την
 εγγραφή του Sometribove σε ένα από τα παραρτήματα του
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 2377/90 του Συμβουλίου .
 H Monsanto Europe SA , εκπροσωπούμενη απο τον Clive Δεύτερον, λαμβάνοντας την απόφασή της, η Επιτροπή στην
 Stanbrook QC και τον Robert MacLean, του δικηγορικού πραγματικότητα ενήργησε κατά τρόπο ασύμβατο προς τις
 γραφείου Stanbrook and Hooper, Βρυξέλλες, με τόπο επιδό αρχές της θεσπισθείσας αναστολής. Ειδικότερα, η απόφαση
 σεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία του Arsène Kronshagen, εμποδίζει την προσφεύγουσα-ενάγουσα να προβαίνει σε
 22, rue Marie-Adelaïde , άσκησε στις 26 Μαρτίου 1997 , περιορισμένες πρακτικές δοκιμές επί των αποτελεσμάτων
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, των προϊόντων B ST.
 προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Τρίτον, καταλήγοντας στην απόφασή της, η Επιτροπή ενήρ
 γησε κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου,
 H προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: προσβάλλοντος το νόμιμο δικαίωμα προσδοκίας της προ
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 14ης
 σφεύγουσας-ενάγουσας ότι οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση
 Ιανουαρίου 1997, για τη λήψη θέσεως, σύμφωνα με το ΚΟΚ θα εβασίζοντο σε επιστημονική εκτίμηση του προϊό
 ντος .
 άρθρο 175 της συνθήκης ΕΚ, σχετικά με την υποβολή της
 αιτήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας στην Επιτροπή Τέταρτον , η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναλογικό
 για την προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο και σχετικά με τητας θεσπίζοντας την παρούσα απόφαση. H ανάμειξη στις
 την εγγραφή της σωματοτρόπου ορμόνης βοοειδών στο εμπορικές δραστηριότητες της προσφεύγουσας-ενάγουσας,
 παράρτημα II του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 2377/90 του που επιτελείται με την απόφαση της Επιτροπής, είναι δυσα
 Συμβουλίου , νάλογη ως προς οποιοδήποτε όφελος που μπορεί να επιτευ
 χθεί με το να μη εγκριθεί η εγγραφή του προϊόντος σε ένα από
 — να υποχρεώσει την Επιτροπή στην καταβολή αποζημιώ τα ανωτέρω αναφερθέντα παραρτήματα.
 σεως και
 Πέμπτον, η Επιτροπή άσκησε καταχρηστικώς την εξουσία
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. της βασίζοντας την απόφασή της σε άσχετες εκτιμήσεις και
 λόγους πολιτικής φύσεως.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Τέλος, η απόφαση της Επιτροπής συνιστά παράβαση πολλών
 H προσφεύγουσα-ενάγουσα, εταιρεία βελγικού δικαίου , συμφωνιών που ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα με την
 παρασκεύασε ένα κτηνιατρικό φάρμακο καλούμενο So τελική πράξη του Γύρου της Ουρουγουάης η οποία περιλαμ
 metribove, το οποίο κατατάχθηκε ως Recombinant Bovine βάνει πολυμερείς εμπορικές διαπραγματεύσεις. H απόφαση
 Somatotrophin (BST). Πριν από τη διάθεση στην αγορά του της Επιτροπής είναι καθεαυτή ασύμβατη προς τους όρους
 εν λόγω προϊόντος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ήταν υπο της GATT 1994 και προς τη συμφωνία για την εφαρμογή
 χρεωμένη να λάβει άδεια εμπορία από την επιτροπή κτηνια μέτρων υγειονομικής και φυτοϋγειονομικής προστασίας.
 τριακών φαρμάκων ΕΚ (στο εξής: ΕΚΦ ). Πριν από τη λήψη
 αυτής της αδείας,


text:
εκδόθηκε o κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2377/
 90 του Συμβουλίου, θεσπίζων κονοτική διαδικασία για τον
 καθορισμό κατωτάτων ορίων καταλοίπων (ΚΟΚ) κτηνιατρι
 κών φαρμάκων στα τρόφιμα ζωικής προελεύσεως. Προσφυγή του Bureau Européen des unions de con
 sommateurs (BEUC) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Μετά την έκδοση του κανονισμού αυτού , κατέστη αναγκαίο Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 2 Απριλίου 1997
 για την προσφεύγουσα-ενάγουσα να περιληφθεί το Sometri (Υπόθεση Τ-84/97)
 bove στον πίνακα ενός των παραρτημάτων του κανονισμού
 (ΕΟΚ) αριθ. 2377/90 του Συμβουλίου , ώστε να μπορεί να (97/C 181 /32 )
 εγκριθεί η άδεια εμπορίας. H προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέ (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 βαλε αίτηση σχετικά με τα κατώτατα όρια καταλοίπων,
 σύμφωνα με τη διαδικασία οπου θέσπισε o κανονισμός Το Bureau Européen des unions de consommateurs (BEUC),
 (ΕΟΚ) αριθ. 2377/90 του Συμβουλίου . Με απόφαση της 14ης εκπροσωπούμενο από τον Bernard O'Connor, μέλος της Low
 Ιανουαρίου 1997, η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση της Society of Ireland, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα
 προσφεύγουσας-ενάγουσας περί υποβολής της υποθέσεώς γραφεία του Arsène Kronshagen, 22, Rue Marie Adelaïde ,
 της στην Επιτροπή για την προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο άσκησε στις 2 Απριλίου 1997 , ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 για το λόγο ότι, δυνάμει της αποφάσεως 94/936/ΕΚ του Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Επιτροπής των
 Συμβουλίου , δεν μπορούσε να δοθεί άδεια για την εμπορία Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 και τη χρησιμοποίηση της BST για γαλακτοφόρες αγελάδες
 και ότι, επομένως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είχε Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 έννομο συμφέρον για τον καθορισμό κατωτάτων ορίων
 καταλοίπων. H θεσπισθείσα με την απόφαση 94/936/ΕΚ του — να κηρύξει άκυρη , σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 της
 Συμβουλίου αναστολή ήταν o κύριος λόγος για τον οποίο η συνθήκης ΕΚ, την απόφαση που η Επιτροπή απηύθυνε
 Επιτροπή κατέληξε στην απόφασή της. στο προσφεύγον με έγγραφο της 3ης Φεβρουαρίου 1997,
 ---pagebreak--- 14 . 6. 97 EL 1 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 181/17
 με την οποία αρνήθηκε να θεωρήσει το προσφεύγον ως H αμφισβητούμενη απόφαση φαίνεται να βασίζεται μόνο στο
 «ενδιαφερόμενο μέρος» από κάθε άποψη μιας διαδικασί άρθρο 6 παράγραφος 12 του Διεθνούς Κώδικα Αντιντάμ
 ας αντιντάμπινγκ αφορώσας εισαγωγές αλεύκαστου βάμ πινγκ της GATT. H αιτιολογία αυτή είναι άσχετη προς το
 βακος, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, δικαίωμα του προσφεύγοντος σύμφωνα με το κοινοτικό
 Αιγύπτου , Ινδίας, Ινδονησίας, Πακιστάν και Τουρκίας δίκαιο και συνιστά εσφαλμένη ερμηνεία του ιδίου του κώδικα
 και με την οποία δεν επέτρεψε στο προσφεύγον να αντιντάμπινγκ. Το αίτημα του προσφεύγοντος βασίζεται
 εξετάσει τα μη εμπιστευτικά έγγραφα και τα πληροφορι πράγματι στη σαφή διατύπωση των κοινοτικών κανονισμών
 κά στοιχεία στα οποία έχουν πρόσβαση όλα τα μετέχοντα αντιντάμπινγκ και όχι στις διατάξεις της GATT. Είναι αληθές
 στην έρευνα αυτή μέρη , ότι οι ενώσεις καταναλωτών καταρχήν δεν περιλαμβάνονται
 στον κατάλογο των «ενδιαφερομένων μερών» που αναφέρε
 — να κηρύξει άκυρη, σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 της ται στους κανόνες της GATT. Εντούτοις, o κατάλογος αυτός
 συνθήκης ΕΚ, την περιλαμβανομένη στο ίδιο έγγραφο δεν απαγορεύει στα συμβαλλόμενα μέρη της GATT να
 απόφαση , καθόσον η απόφαση αυτή δεν επιτρέπει


text:
στο επιτρέπουν σε άλλα μέρη να καθίστανται ενδιαφερόμενα
 προσφεύγον και σε άλλες οργανώσεις καταναλωτών να μέρη. H ΕΚ πράγματι έκανε χρήση της δυνατότητας αυτής με
 λάβουν γνώση των μη εμπιστευτικών πληροφορικών τον κανονισμού (ΕΚ) αριθ . 384/96. Τα άρθρα 6 και 21 του
 στοιχείων στα οποία έχουν πρόσβαση στο πλαίσιο διαδι κανονισμού αυτού πρέπει, επομένως, να θεωρούνται ως
 κασίας αντιντάμπινγκ που αφορά μη κοινοτικά προϊόντα αποτελούντα ορθή εφαρμογή των κανόνων της GATT όσον
 πωλούμενα στο λιανεμπόριο, αφορά την πρόσβαση οργανώσεων καταναλωτών στα μη
 εμπιστευτικά πληροφορικά στοιχεία εν σχέσει προς όλα τα
 — να προβεί σε οποιαδήποτε πρόσθετη διαταγή που το στοιχεία των διαδικασιών αντιντάμπινγκ, περιλαμβανομένου
 Πρωτοδικείο κρίνει αναγκαία και του ντάμπινγκ, της ζημίας και της αιτιώδους συνάφειας.
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 (') Κανονισμος ( ΕΚ) αριθ. 384/96, της 22ας Δεκεμβρίου 1995 , για την
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμ
 πινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
 Το προσφεύγον της παρούσας υποθέσεως, μια διεθνής (ΕΕ αριθ . L 56 της 6. 3 . 1996).
 αντιπροσωπευτική οργάνωση καταναλωτών, σκοπός της
 οποίας είναι η προώθηση των συμφερόντων των καταναλω
 τών εν σχέσει προς τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και
 η εκπροσώπηση οργανώσεων καταναλωτών, αμφισβητεί
 απόφαση της Επιτροπής να μη το αναγνωρίσει ως ενδιαφε Προσφυγή-αγωγή της Ρεας Αποστολιδου κατά Δικαστη
 ρόμενο μέρος και να μη του επιτρέψει να λάβει γνώση όλων ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 των μη εμπιστευτικών εγγράφων και των πληροφορικών 7 Απριλίου 1997
 στοιχείων στα οποία υπάρχει πρόσβαση στο πλαίσιο διαδι (Υπόθεση Τ-86/97)
 κασίας αντιντάμπινγκ αφορώσας εισαγωγές αλεύκαστου
 βάμβακος, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, (97/C 181 /33
 Αιγύπτου , Ινδίας, Ινδονησίας, Πακιστάν και Τουρκίας και
 οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας αντιντάμπινγκ σχετικής με (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 μη κοινοτικά προϊόντα πωληθέντα λιανικώς. Κατά το προ
 σφεύγον, η Επιτροπή αιτιολογεί την απόφασή της βάσει της H Ρεα Αποστολιδου , κάτοικος Bereldange (Λουξεμβούργο),
 αρχής ότι o κώδικας αντιντάμπινγκ της GATT παρέχει στους εκπροσωπούμενη από τον Alain Levy, δικηγόρο Παρισιού ,
 καταναλωτές τη δυνατότητα να προσκομίσουν πληροφορικά με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την κατοικία της
 στοιχεία σχετικά με το ντάμπινγκ, τη ζημία και την αιτιώδη προσφεύγουσας, 46, route de Luxembourg, Bereldange ,
 συνάφεια μόνο «σε περιπτώσεις κατά τις οποίες το προϊόν άσκησε στις 7 Απριλίου 1997, ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 πωλείται συνήθως στο λιανεμπόριο». Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Δικαστηρίου των
 Ευρπαϊκών Κοινοτήτων.
 Το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι είναι ενδιαφερόμενο μέρος
 βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ . 384/96 ('). H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Ισχυρίζεται πρωτίστως ότι το άρθρο 6 παράγραφος 7 και το — να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις,
 άρθρο 21 του εν λόγω κανονισμού αναγνωρίζουν τις ενώσεις
 καταναλωτών ως ενδιαφερόμενα μέρη και παρέχουν σ' αυτές — να διατάξει την καταστροφή των εγγράφων που συνι
 τη δυνατότητα προσβάσεως στους μη εμπιστευτικούς φακέ στούν τον παράλληλο φάκελο,
 λους της διαδικασίας. O κανονισμός δεν περιορίζει το
 δικαίωμα των οργανώσεων καταναλωτών να μετέχουν πλή — να καταδικάσει το Δικαστήριο να της καταβάλει το ποσό
 ρως σε διαδικασίες αντιντάμπινγκ σχετικά με «προϊόντα τα του 1


text:
000 000 βελγικών φράγκων ως ικανοποίηση της
 οποία πωλούνται συνήθως στο λιανεμπόριο». Επομένως, ηθικής βλάβης που υπέστη ,
 υποστηρίζει ότι, παρόλον ότι η ειδική αυτή διαδικασία
 αφορά προϊόντα τα οποία δεν πωλούνται συνήθως στο — να καταδικάσει το Δικαστήριο στα δικαστικά έξοδα.
 λιανεμπόριο, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα προσβάσεως
 στους μη εμπιστευτικούς φακέλους όσον αφορά όλα τα Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 στοιχεία της διαδικασίας. Αν αυτό δεν συμβεί, μια αντιπρο
 σωπευτική οργάνωση καταναλωτών δεν θα μπορεί να μετέχει H προσφεύγουσα, υπάλληλος βαθμού A 6, προσβάλλει την
 πλήρως στην εκτίμηση του κοινοτικού συμφέροντος στο απόφαση της ΑΔΑ να αναστείλει τη διαδικασία πληρώσεως
 πλαίσιο οποιασδήποτε ειδικής έρευνας αντιντάμπινγκ. μιας από τις τρεις θέσεις κυρίου υπαλλήλου διοικήσεως που


text:
 23.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 182/16
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τρίτο τμήμα)
 της 2ας Ιουνίου 2005
 στην υπόθεση C-89/04 (αίτηση του Raad van State για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Mediakabel BV κατά Commissariaat voor de Media (1)
 (Οδηγία 89/552/ΕΟΚ - Άρθρο 1, στοιχείο α' - Υπηρεσίες τηλεοπτικής μεταδόσεως - Πεδίο εφαρμογής - Οδηγία 98/34/ΕΚ - Άρθρο 1, σημείο 2 - Υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας - Πεδίο εφαρμογής)
 (2005/C 182/30)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στην υπόθεση C-89/04, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Raad van State (Κάτω Χώρες) με απόφαση της 18ης Φεβρουαρίου 2004, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Φεβρουαρίου 2004, στο πλαίσιο της δίκης Mediakabel BV κατά Commissariaat voor de Media, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους A. Rosas, πρόεδρο, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet (εισηγητή), S. von Bahr και J. Malenovský, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμματέας: M. M. Ferreira, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 2 Ιουνίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Η έννοια της «τηλεοπτικής μεταδόσεως» κατά το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 3ης Οκτωβρίου 1989, για τον συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την άσκηση τηλεοπτικών δραστηριοτήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Ιουνίου 1997, ορίζεται αυτοτελώς από τη διάταξη αυτή. Δεν ορίζεται κατ' αντιδιαστολήν προς την έννοια της «υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας» κατά το άρθρο 1, σημείο 2, της οδηγίας 98/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1998, για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφορήσεως στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών και των κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, και επομένως δεν καλύπτει οπωσδήποτε τις υπηρεσίες που δεν υπάγονται στην τελευταία έννοια.
 2)
 Μια υπηρεσία υπάγεται στην έννοια της «τηλεοπτικής μεταδόσεως» κατά το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 89/552, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/36, αν συνίσταται στην πρώτη μετάδοση τηλεοπτικών προγραμμάτων που προορίζονται για το κοινό, δηλαδή για ακαθόριστο αριθμό δυνητικών τηλεθεατών, στους οποίους μεταδίδονται συγχρόνως οι ίδιες εικόνες. Η τεχνική μεταδόσεως των εικόνων δεν είναι καθοριστικό στοιχείο για την εκτίμηση αυτή.
 3)
 Μια υπηρεσία όπως η υπηρεσία «Filmtime», η οποία συνίσταται στην εκπομπή τηλεοπτικών προγραμμάτων που προορίζονται για το κοινό και η οποία δεν παρέχεται κατόπιν προσωπικής επιλογής ενός αποδέκτη υπηρεσιών, είναι υπηρεσία τηλεοπτικής μεταδόσεως υπό την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α', της οδηγίας 89/552, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/36. Η οπτική γωνία εκείνου ο οποίος παρέχει την υπηρεσία πρέπει να έχει προτεραιότητα στην ανάλυση της έννοιας της «υπηρεσίας τηλεοπτικής μεταδόσεως». Αντιθέτως, οι υπηρεσίες που ανταγωνίζονται τη σχετική υπηρεσία δεν έχουν σημασία για την εκτίμηση αυτή.
 4)
 Οι συνθήκες υπό τις οποίες ένα πρόσωπο που παρέχει μια υπηρεσία όπως η υπηρεσία «Filmtime» εκτελεί την κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/552, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/36, υποχρέωση να αφιερώνει


text:
11.8.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 227/3
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (ε ́κτο τμη ́μα) (ε ́κτο τμη ́μα)
 της 21ης Ιουνι ́ου 2001 της 26ης Ιουνι ́ου 2001
 στην υπο ́θεση C-381/99 (αι ́τηση του Oberlandesgericht
 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-280/99 Ρ ́εως Wien για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Susanna
 C-282/99 Ρ: Moccia Irme SpA κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Brunnhofer κατα ́ Bank der österreichischen Postsparkasse
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κ.λπ. (1) AG (1)
 («Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Ενισχυ ́σεις στη σιδηρουργι ́α — («Ισο ́τητα αμοιβω ́ ν ανδρω ́ ν και γυναικω ́ ν εργαζομε ́νων
 Αναδια ́ ρθρωση του σιδηρουργικου ́ τομε ́α») — Προϋποθε ́σεις εφαρμογη ́ς — ∆ιαφορετικη ́ αμοιβη ́ —
 'Εννοια της “ο ́μοιας εργασι ́ας” και της “εργασι ́ας στην
 οποι ́α αποδι ́δεται ́ση ι αξι ́α” — Κατα ́ ταξη στην ́διαι επαγ-
 (2001/C 227/04)
 γελματικη ́ κατηγορι ́α με συλλογικη ́ συ ́μβαση — Βα ́ ρος
 αποδει ́ξεως — Αντικειμενικη ́ αιτιολογι ́α ανισο ́τητας αμοι-
 βω ́ ν — Ποιο ́τητα της παρεχομε ́νης εργασι ́ας απο ́
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́) συγκεκριμε ́νο εργαζο ́μενο»)
 (2001/C 227/05)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 Στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-280/99 Ρ ́εως C-282/99 Ρ,
 Moccia Irme SpA, με ́εδρα τη Νεα ́πολη (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́μενη
 απο ́ τους Ε. Cappelli, Ρ. de Caterini και Α. Bandini, avvocati, (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 Ferriera Lamifer SpA, με ́εδρα το Travagliato (Ιταλι ́α), εκπροσω- στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 που ́μενη απο ́ τους C. Punzi, Μ. Siragusa και F. Satta, avvocati,
 και Ferriera Acciaieria Casilina SpA, με ́εδρα το Montecomprati Στην υπο ́θεση C-381/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του
 (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους C. Punzi, Μ. Siragusa και Oberlandesgericht Wien (Αυστρι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο,
 F. Satta, avvocati, με αντικει ́μενο αιτη ́σεις αναιρε ́σεως που κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο
 ασκη ́θηκαν κατα ́ της αποφα ́σεως που εξε ́δωσε στις 12 Μαι ̈́ου 1999 πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του δικαστηρι ́ου
 το Πρωτοδικει ́ο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (τρι ́το πενταμελε ́ς αυτου ́ μεταξυ ́ Susanna Brunnhofer και Bank der
 τμη ́μα) στις υποθε ́σεις Τ-164/96 ́εως Τ-167/96, Τ-122/97 και österreichischen Postsparkasse AG, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 Τ-130/97, Moccia Irme κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς (Συλλογη ́ 1999, αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του α ́ρθρου 119 της Συνθη ́κης
 σ. ΙΙ-1477), και με τις οποι ́ες ζητη ́θηκε η εξαφα ́νιση της αποφα ́σεως ΕΚ (τα α ́ρθρα 117 ́εως 120 της Συνθη ́κης αντικαταστα ́θηκαν απο ́
 αυτη ́ς, ο


text:
́που οι λοιποι ́ δια ́δικοι ει ́ναι η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν τα α ́ρθρα 136 ΕΚ ́εως 143 ΕΚ) και της οδηγι ́ας 75/117/ΕΟΚ του
 Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωπος: L. Pignataro, επικουρου ́μενη απο ́ τον Συμβουλι ́ου, της 10ης Φεβρουαρι ́ου 1975, περι ́ προσεγγι ́σεως
 Μ. Moretto), η Prolafer Srl, με ́εδρα το Bergamo (Ιταλι ́α), η Dora των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν που αφορου ́ν την εφαρμογη ́
 Ferriera Acciaieria Srl, με ́εδρα το Bergamo, και η Νuova της αρχη ́ς της ισο ́τητας των αμοιβω ́ν μεταξυ ́ εργαζομε ́νων ανδρω ́ν
 Sidercamuna SpA, με ́εδρα το Berzo Inferiore (Ιταλι ́α), το και γυναικω ́ν (ΕΕ ειδ. ́εκδ. 05/002, σ. 42), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο
 ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann, τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann, προ ́εδρο τμη ́ματος,
 προ ́εδρο τμη ́ματος, Β. Σκουρη ́, J.-P. Puissochet, R. Schintgen και Β. Σκουρη ́, R. Schintgen (εισηγητη ́), F. Macken και J. Ν. Cunha
 F. Macken (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: L. Α. Geelhoed, γραμ-
 L. Α. Geelhoed, γραμματε ́ας: D Louterman-Hubeau, προϊσταμε ́νη ματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις 26 Ιουνι ́ου 2001 απο ́φαση με το
 τμη ́ματος, εξε ́δωσε στις 21 Ιουνι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 Η αρχη ́ της ισο ́τητας των αμοιβω ́ ν μεταξυ ́ ανδρω ́ ν και γυναικω ́ν
 1) Απορρι ́πτει τις αιτη ́σεις αναιρε ́σεως. εργαζομε ́νων, που διατυπω ́ νεται στο ́αρθρο 119 της Συνθη ́κης
 ΕΚ (τα ́αρθρα 117 ́εως 120 της Συνθη ́κης ΕΚ αντικαταστα ́θηκαν
 2) Οι εταιρι ́ες Moccia Irme SpA, Ferriera Lamifer SpA και απο ́ τα ́αρθρα 136 ΕΚ ́εως 143 ΕΚ) και διευκρινι ́ζεται απο ́ την
 Ferriera Acciaieria Casilina SpA φε ́ρουν τα δικα ́ τους οδηγι ́α 75/117/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 10ης Φεβρουαρι ́ου
 δικαστικα ́ ́εξοδα, καθω ́ ς και, αλληλεγγυ ́ως, τα ́εξοδα της 1975, περι ́ προσεγγι ́σεως των νομοθεσιω ́ ν των κρατω ́ ν μελω ́ν
 Επιτροπη ́ς στην παρου ́σα διαδικασι ́α. που αφορου ́ν την εφαρμογη ́ της αρχη ́ς της ισο ́τητας των αμοιβω ́ν
 μεταξυ ́ εργαζομε ́νων ανδρω ́ ν και γυναικω ́ ν, πρε ́πει να ερμηνευ ́-
 εται ως εξη ́ς:
 (1) ΕΕ C 281της 2.10.1999.
 — μηνιαι ́α προσαυ ́ξηση μισθου ́, την οποι ́α δικαιου ́νται οι ενδια-
 φερο ́μενοι εργαζο ́μενοι κατ' εφαρμογη ́ν της ατομικη ́ς συμβα ́-
 σεω ́ ς τους εργασι ́ας, η οποι ́α καταβα ́λλεται απο ́ τον εργο-
 δο ́τη λο ́γω της θε ́σεω ́ ς τους, συνιστα ́ αμοιβη ́ που εμπι ́πτει
 ---pagebreak--- C 227/4 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 11.8.2001
 στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς του εν λο ́γω ́αρθρου 119 και της ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ


text:
∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 οδηγι ́ας· η ισο ́τητα των αμοιβω ́ ν πρε ́πει να εξασφαλι ́ζεται
 ́οχι μο ́νο σε συνα ́ρτηση με μι ́α σφαιρικη ́ εκτι ́μηση των (πρω ́ το τμη ́μα)
 εγκριθε ́ντων πλεονεκτημα ́των των εργαζομε ́νων, αλλα ́ και
 ως προς κα ́θε στοιχει ́ο της αμοιβη ́ς λαμβανο ́μενο της 28ης Ιουνι ́ου 2001
 μεμονωμε ́να·
 στην υπο ́θεση C-118/00 (αι ́τηση του Cour du travail de
 — το γεγονο ́ς ́οτι η γυναι ́κα εργαζομε ́νη, που ισχυρι ́ζεται ́οτι Mons για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Gervais
 υπε ́στη δυσμενη ́ δια ́κριση βασιζομε ́νη στο φυ ́λο, και ο Larsy κατα ́ Ιnstitut national d’assurances sociales pour
 ́ανδρας εργαζο ́μενος, στον οποι ́ο αναφε ́ρεται, κατατα ́σ- travailleurs indépendants (Inasti) (1)
 σονται στην ́δια
 ι επαγγελματικη ́ κατηγορι ́α που προβλε ́πε-
 ται απο ́ τη συλλογικη ́ συ ́μβαση που διε ́πει την απασχο ́ληση ́ («Κανονισμοι ́ (ΕΟΚ) 1408/71 και 1248/92 — Συντα ́ ξεις
 τους δεν αρκει ́ καθεαυτο ́ για να συναχθει ́ το συμπε ́ρασμα γη ́ρατος — Κανο ́νες κατα ́ της σωρευ ́σεως — Μη αντιτα ́-
 ́οτι οι δυ ́ο ενδιαφερο ́μενοι εργαζο ́μενοι ασκου ́ν ́ομοια εργα- ξιμο ́ τους συ ́μφωνα με απο ́φαση του ∆ικαστηρι ́ου — Χρονι-
 σι ́α ́η εργασι ́α στην οποι ́α αποδι ́δεται ́ση ι αξι ́α υπο ́ την κο ́ς περιορισμο ́ς των αποτελεσμα ́των — Κατα ́ φωρη παρα-
 ́εννοια των ́αρθρων 119 της Συνθη ́κης και 1 της οδηγι ́ας, βι ́αση του κοινοτικου ́ δικαι ́ου»)
 δεδομε ́νου ́οτι η περι ́σταση αυτη ́ συνιστα ́ μι ́α μο ́νον ́ενδειξη
 μεταξυ ́ ́αλλων περι ́ του ́οτι το κριτη ́ριο αυτο ́ πληρου ́ται· (2001/C 227/06)
 — κατα ́ γενικο ́ κανο ́να, ο εργαζο ́μενος που θεωρει ́ ́οτι υπε ́στη (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 δυσμενη ́ δια ́κριση φε ́ρει το βα ́ρος αποδει ́ξεως ́οτι λαμβα ́νει
 αμοιβη ́ κατω ́ τερη απο ́ εκει ́νη που καταβα ́λλει ο εργοδο ́της
 στον συνα ́δελφο ́ του του ετε ́ρου φυ ́λου και ́οτι ασκει ́ (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στην πραγματικο ́τητα ́ομοια εργασι ́α ́η εργασι ́α στην οποι ́α στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 αποδι ́δεται ́ση
 ι αξι ́α, συγκρι ́σιμη με εκει ́νη που επιτελει ́ ο
 συνα ́δελφο ́ς του στον οποι ́ον αναφε ́ρεται· ο εργοδο ́της ́εχει Στην υπο ́θεση C-118/00, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Cour du
 επομε ́νως τη δυνατο ́τητα ́οχι μο ́νο να αμφισβητη ́σει ́οτι travail de Mons (Βε ́λγιο) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του
 συντρε ́χουν εν προκειμε ́νω οι προϋποθε ́σεις εφαρμογη ́ς α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς
 της αρχη ́ς της ισο ́τητας των αμοιβω ́ ν μεταξυ ́ ανδρω ́


text:
ν και που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Gervais
 γυναικω ́ ν εργαζομε ́νων, αλλα ́ επι ́σης να επικαλεσθει ́λο ́γους Larsy και Ιnstitut national d’assurances sociales pour
 αντικειμενικου ́ς και ξε ́νους προς οποιαδη ́ποτε δια ́κριση λο ́γω travailleurs indépendants (Inasti), η ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 φυ ́λου προκειμε ́νου να αιτιολογη ́σει τη διαπιστωθει ́σα δια- αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του α ́ρθρου 95α του κανονισμου ́
 φορα ́ αμοιβη ́ς· (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλι ́ου, της 14ης Ιουνι ́ου 1971,
 περι ́ εφαρμογη ́ς των συστημα ́των κοινωνικη ́ς ασφα ́λισης στους
 — διαφορα ́ αμοιβη ́ς μπορει ́ να δικαιολογει ́ται απο ́ περιστα ́σεις μισθωτου ́ς, στους μη μισθωτου ́ς και στα με ́λη των οικογενειω ́ν
 που δεν ελη ́φθησαν υπο ́ψη απο ́ τη συλλογικη ́ συ ́μβαση τους που διακινου ́νται εντο ́ς της Κοινο ́τητας, ο ́πως τροποποιη ́θηκε
 που ́εχει εφαρμογη ́ στους ενδιαφερομε ́νους εργαζομε ́νους, και ενημερω ́θηκε με τον κανονισμο ́ (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβου-
 υπο ́ τον ́ορον ́οτι συνιστου ́ν λο ́γους αντικειμενικου ́ς, ξε ́νους λι ́ου, της 2ας Ιουνι ́ου 1983 (ΕΕ L 230, σ. 6), ο ́πως τροποποιη ́θηκε
 προς οποιαδη ́ποτε δια ́κριση λο ́γω φυ ́λου και συ ́μφωνους με τον κανονισμο ́ (ΕΟΚ) 1248/92 του Συμβουλι ́ου, της
 προς την αρχη ́ της αναλογικο ́τητας· 30η ́ς Απριλι ́ου 1992 (ΕΕ L 136, σ. 7), καθω ́ς και ως προς
 τις προϋποθε ́σεις θεμελιω ́σεως εξωσυμβατικη ́ς ευθυ ́νης κρα ́τους
 με ́λους για ζημι ́ες που προκλη ́θηκαν σε ιδιω ́τες απο ́ παραβια ́σεις
 — προκειμε ́νου για εργασι ́α που πληρω ́ νεται με βα ́ση τη του κοινοτικου ́ δικαι ́ου, το ∆ικαστη ́ριο (πρω ́το τμη ́μα), συγκει ́μενο
 χρονικη ́ δια ́ρκεια, διαφορα ́ αμοιβη ́ς χορηγουμε ́νης, κατα ́ απο ́ τους Μ. Wathelet, προ ́εδρο τμη ́ματος, Ρ. Jann (εισηγητη ́) και
 τον χρο ́νο της προσλη ́ψεω ́ ς τους, σε δυ ́ο εργαζομε ́νους L. Sevón, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: Ρ. Léger, γραμματε ́ας:
 αντιθε ́του φυ ́λου για ́ομοια θε ́ση εργασι ́ας ́η για εργασι ́α Η. von Holstein, βοηθο ́ς γραμματε ́ας, εξε ́δωσε στις 28 Ιουνι ́ου
 στην οποι ́α αποδι ́δεται ́ση
 ι αξι ́α, δεν μπορει ́ να δικαιολογει ́- 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 ται απο ́ παρα ́γοντες οι οποι ́οι καθι ́στανται γνωστοι ́ μο ́νο
 μετα ́ την ει ́σοδο στην υπηρεσι ́α των ενδιαφερομε ́νων εργα- 1) Το ́αρθρο 95α, παρα ́γραφοι 4 ́εως 6, του κανονισμου ́
 ζομε ́νων και μπορου ́ν να εκτιμηθου ́ν μο ́νο κατα ́ τη δια ́ρκεια (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλι ́ου, της 14ης Ιουνι ́ου 1971,
 της εκτελε ́σεως της συμβα ́σεως εργασι ́ας, ́οπως ει ́ναι η περι ́ εφαρμογη ́ς των συστημα ́των κοινωνικη ́ς ασφαλι ́σεως
 διαφορα ́ ως προς την ατομικη


text:
́ απο ́δοση στην εργασι ́α των στους μισθωτου ́ς, στους μη μισθωτου ́ς και στα με ́λη των
 ενδιαφερομε ́νων ́η ως προς την ποιο ́τητα των υπηρεσιω ́ν οικογενειω ́ ν τους που διακινου ́νται εντο ́ς της Κοινο ́τητας,
 συγκεκριμε ́νου εργαζομε ́νου σε σχε ́ση με εκει ́νες του συνα- ́οπως τροποποιη ́θηκε και ενημερω ́ θηκε με τον κανονισμο ́
 δε ́λφου του. (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλι ́ου, της 2ας Ιουνι ́ου 1983,
 ́οπως τροποποιη ́θηκε με τον κανονισμο ́ (ΕΟΚ) 1248/92 του
 Συμβουλι ́ου, της 30η ́ς Απριλι ́ου 1992, δεν ́εχει εφαρμογη ́
 σε αι ́τηση αναθεωρη ́σεως συντα ́ξεως γη ́ρατος, το ποσο ́ της
 (1) ΕΕ C 6 της 8.1.2000. οποι ́ας μειω ́ θηκε βα ́σει κανο ́να περι ́ απαγορευ ́σεως της
 σωρευ ́σεως εφαρμοστε ́ου σε κρα ́τος με ́λος, λο ́γω του ́οτι
 ο δικαιου ́χος της λαμβα ́νει επι ́σης συ ́νταξη απο ́ αρμο ́δια
 αρχη ́ ́αλλου κρα ́τους με ́λους, ́οταν η αι ́τηση αναθεωρη ́σεως
 στηρι ́ζεται σε διατα ́ξεις ́αλλες απο ́ αυτε ́ς του κανονισμου ́
 1248/92.


text:
 23.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 357/30
 Προσφυγή της 6ης Σεπτεμβρίου 2017 — ICL-IP Terneuzen και ICL Europe Coöperatief κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-610/17)
 (2017/C 357/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: ICL-IP Terneuzen, BV (Terneuzen, Κάτω Χώρες) και ICL Europe Coöperatief UA (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωποι: R. Cana και E. Mullier, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη·
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/999 της Επιτροπής, της 13ης Ιουνίου 2017, για την τροποποίηση του παραρτήματος XIV του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) (ΕΕ 2017, L 150, σ. 7), στο μέτρο που ενέγραψε το n-προπυλοβρωμίδιο (nPB) στο παράρτημα XIV του κανονισμού REACH·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα· και
 —
 να λάβει οποιοδήποτε άλλο ή περαιτέρω μέτρο απαιτείται κατά την κρίση του.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι προσφεύγουσες διατυπώνουν έξι λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγος ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως καθόσον δεν έλαβε υπόψη το σύνολο των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως.
 —
 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, καθόσον δεν εξέτασε με επιμέλεια και αμεροληψία τα κρίσιμα στοιχεία που οι προσφεύγουσες υπέβαλαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από τα οποία προκύπτει ότι η ουσία δεν πληρούσε τα κριτήρια ιεραρχήσεως και εγγραφής στο παράρτημα XIV του κανονισμού REACH. Κατά τις προσφεύγουσες, αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε λάβει υπόψη τα στοιχεία αυτά, η βαθμολόγηση της ουσίας θα ήταν χαμηλότερη ή παρόμοια με τη βαθμολόγηση άλλων ουσιών οι οποίες δεν είχαν προτεραιότητα στον ίδιο κύκλο ιεραρχήσεως, και η ουσία δεν θα είχε εγγραφεί με τον προσβαλλόμενο κανονισμό στο παράρτημα XIV του κανονισμού REACH.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός συνιστά παράβαση του άρθρου 55 του κανονισμού REACH και έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο ανταγωνιστικότητας που έχει ο κανονισμός REACH, καθώς και ότι αναμειγνύεται στο δικαίωμα εμπορίας.
 —
 Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός έρχεται σε αντίθεση με τους στόχους ανταγωνιστικότητας που έχει ο κανονισμός REACH και, ιδίως, ο τίτλος του VII περί αδειοδοτήσεως, και ως εκ τούτου θίγει την ανταγωνιστική θέση των προσφευγουσών και εμποδίζει τα δικαιώματά τους εμπορίας, καθόσον απέδωσε προτεραιότητα στην ουσία παρά τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ουσία δεν πληρούσε τα κριτήρια ιεραρχήσεως και εγγραφής στο παράρτημα XIV.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών και παρέβη την υποχρέωσή της αιτιολογήσεως.
 —
 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματά τους άμυνας και παρέβη την υποχρέωσή της αιτιολογήσεως, καθόσον δεν παρέθεσε τους λόγους για την «ομαδοποίηση» της ουσίας με το τριχλωροαιθυλένιο, παρά τη ρητή αναγνώριση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (στις οδηγίες που εξέδωσε σχετικά με την ιεράρχηση) ότι σε περίπτωση που λαμβάνονται υπόψη παράγοντες όπως η «ομαδοποίηση», οι οποίοι δεν αποτελούν μέρος των τυπικών


text:
κριτηρίων του άρθρου 58, παράγραφος 3, οι λόγοι προτεραιότητας πρέπει να εκτίθενται σαφώς και να συνάδουν με τον ρόλο και τον σκοπό του προτεινόμενου σταδίου στη διαδικασία αδειοδοτήσεως.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός διέψευσε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των προσφευγουσών.
 —
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού διέψευσε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη τους, καθόσον αυτός δεν συνάδει με τις οδηγίες σχετικά με την ιεράρχηση. Ειδικότερα, οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι η ιεράρχηση και η εγγραφή του nPB στο παράρτημα XIV διέψευσε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη τους ότι το κριτήριο του όγκου και οι εκτιμήσεις σχετικά με την ομαδοποίηση θα εφαρμόζονταν όπως εκτίθενται στις οδηγίες σχετικά με την ιεράρχηση και στις οδηγίες σχετικά με τη γενική προσέγγιση.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.
 —
 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έπρεπε να θεωρήσει σκόπιμο να αναστείλει την εγγραφή του nPB στο παράρτημα XIV του προσβαλλόμενου κανονισμού και ότι τούτο θα ήταν λιγότερο επαχθές, καθόσον οι προσφεύγουσες θα υφίσταντο τις συνέπειες τις οποίες υφίστανται τώρα λόγω της εγγραφής στο παράρτημα XIV μόνον όταν η nPB θα εγγραφόταν ορθά στο παράρτημα XIV με βάση μια πραγματικά υψηλή σχετική προτεραιότητα.
 6.
 Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός παραβιάζει τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων.
 —
 Οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός παραβιάζει τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, καθόσον μεταχειρίζεται την ουσία –εγγράφοντάς την στο παράρτημα XIV του κανονισμού REACH– με διαφορετικό τρόπο από ό,τι άλλες ουσίες, μεταξύ των οποίων το κίτρινο κράμα αντιμονίου και μολύβδου. Κατά τις προσφεύγουσες, οι δύο ουσίες βρίσκονταν σε συγκρίσιμη κατάσταση: αμφότερες θεωρήθηκαν ότι αποτελούν μέρος του ίδιου κύκλου ιεραρχήσεως και αμφότερες έλαβαν (ή έπρεπε να λάβουν) συνολική βαθμολογία προτεραιότητας 17, και σε αμφότερες τις περιπτώσεις η αξιολόγηση της προτεραιότητάς τους περιελάμβανε εκτιμήσεις ομαδοποιήσεως. Εντούτοις, έτυχαν διαφορετικής μεταχειρίσεως από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθόσον η ουσία προτάθηκε και εν συνεχεία ενεγράφη στο παράρτημα XIV, ενώ το κίτρινο κράμα αντιμονίου και μολύβδου δεν προτάθηκε για εγγραφή και επομένως δεν ενεγράφη στο παράρτημα XIV.


text:
 27.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 80/37
 Προσφυγή της 27ης Ιανουαρίου 2010 — Arkema France κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-23/10)
 2010/C 80/61
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Arkema France (Colombes, France) (εκπρόσωποι: J. Joshua, barrister, E. Aliende Rodríguez, lawyer)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, της αποφάσεως της Επιτροπής C(2009)8682, της 11ης Νοεμβρίου 2009, κατά το μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα και, εν πάση περιπτώσει, να ακυρώσει το άρθρο 1, παράγραφος 1, κατά το μέτρο που με αυτό διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα συμμετείχε σε παράβαση σχετικά με σταθεροποιητές κασσιτέρου μεταξύ της 16ης Μαρτίου 1994 και της 31ης Μαρτίου 1996,
 —
 να ακυρώσει τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στην προσφεύγουσα με το άρθρο 2,
 —
 σε περίπτωση που δεν ακυρώσει στο σύνολό τους τα πρόστιμα, να τα μειώσει ουσιαστικά κατ’ ενάσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας του,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή ζητείται η ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 11ης Νοεμβρίου 2009, στην υπόθεση COMP/38.589–Σταθεροποιητές θερμότητας, με την οποία διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα συμμετείχε σε δύο διαφορετικές παραβάσεις του άρθρου 81 ΕΚ (νυν άρθρο 101 ΣΛΕΕ), μία στον τομέα των σταθεροποιητών κασσιτέρου και μία στον τομέα ESBO, και επιβάλλεται πρόστιμο για κάθε προϊόν.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
 Πρώτον, υποστηρίζει ότι, κατ’ ορθή εφαρμογή του άρθρου 25 του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (1), η ένδικη διαδικασία στην υπόθεση Akzo (2) δεν είχε ως αποτέλεσμα αναστολή της παραγραφής και ότι η εξουσία της Επιτροπής προς επιβολή προστίμου παραγράφηκε ως προς αμφότερες τις παραβάσεις λόγω παρελεύσεως της δεκαετούς προθεσμίας που απορρέει από τον κανόνα του “διπλάσιου της προθεσμίας”. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η δίκη στην υπόθεση Akzo ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου είχε ως αποτέλεσμα αναστολή της παραγραφής και ότι εσφαλμένως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ανώτατη προθεσμία των δέκα ετών που προβλέπεται στο άρθρο 25, παράγραφος 5, του προαναφερθέντος κανονισμού θα μπορούσε να παραταθεί εν προκειμένω.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος για τη διαπίστωση παραβάσεων σε σχέση με τις οποίες δεν είχε πλέον εξουσία επιβολής προστίμων. Συγκεκριμένα, κατά την προσφεύγουσα, το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 επιτρέπει στην Επιτροπή να διαπιστώσει ότι έχει διαπραχθεί παράβαση χωρίς να επιβάλλει πρόστιμο, υπό τον όρον ότι αποδεικνύει την ύπαρξη σχετικού εννόμου συμφέροντος.
 Τρίτον, και ανεξάρτητα από τους δύο πρώτους ισχυρισμούς, η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει την περιλαμβανόμενη στο άρθρο 1, παράγραφος 1, της προσβαλλομένης αποφάσεως διαπίστωση, κατά την οποία η προσφεύγουσα είχε συμμετάσχει σε παράβαση στον τομέα των σταθεροποιητών κασσιτέρου κατά την περίοδο μεταξύ 16ης Μαρτίου 1994 — 31ης Μαρτίου 1996 και ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος να προβεί σε τέτοια διαπίστωση.
 Τέταρτον, για την περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο δεν ακυρώσει τα πρόστιμα στο σύνολό τους, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε


text:
ότι η παράβαση επεκτάθηκε πέραν της 23ης Φεβρουαρίου 1999, γεγονός που συνεπάγεται ότι το επιβληθέν για τη δεύτερη περίοδο συμπράξεως πρόστιμο θα πρέπει να μειωθεί ώστε να ληφθεί υπόψη η μικρότερη διάρκεια των παραβάσεων.
 (1) Κανονισμός του Συμβουλίου (ΕΚ) 1/2003, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕ 2003 L 1, σ. 1).
 (2) Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Σεπτεμβρίου 2007, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-125/03 και T-253/03, Akzo Nobel Chemicals και Akcros Chemicals κατά Επιτροπής (Συλλογή 2007, σ. II-3523).


text:
 5.6.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 148/27
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Απριλίου 2010 — Coin κατά ΓΕΕΑ — Δυναμική Ζωή (Fitcoin)
 (Υπόθεση T-249/08) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού κοινοτικού σήματος Fitcoin - Προγενέστερα εικονιστικά εθνικά, διεθνές και κοινοτικό σήματα coin - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Ενδιαφερόμενο κοινό - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 2010/C 148/48
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Coin SpA (Βενετία, Ιταλία) (εκπρόσωποι: P. Perani και P. Pozzi, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρόσωπος: Ó. Mondéjar Ortuño)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Δυναμική Ζωή ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 15ης Απριλίου 2008 (υπόθεση R 1429/2007-1), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Coin SpA και Δυναμική Ζωή ΑΕ.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 15ης Απριλίου 2008 (υπόθεση R 1429/2007-1).
 2)
 Καταδικάζει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 209 της 15.8.2008.