text:
 27.1.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 20/36
 Προσφυγή της 18ης Δεκεμβρίου 2006 — Makhteshim Agan Holding BV, Makhteshim Agan Italia Srl και Magan Italia Srl κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-393/06)
 (2007/C 20/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Makhteshim Agan Holding BV (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες), Makhteshim Agan Italia Srl (Bergamo, Ιταλία) και Magan Italia Srl (Bergamo, Ιταλία) (εκπρόσωποι: C. Mereu και K. Van Maldegem, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση D/531125 της Επιτροπής, της 12ης Οκτωβρίου 2006·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο, καθώς και να αξιολογήσει και να χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των αφορώντων τον άνθρωπο στοιχείων, προκειμένου να διασφαλιστεί η καταχώριση της δραστικής ουσίας azinphos-methyl στο παράρτημα Ι της ΟΔΦΠ·
 —
 να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή τους, οι προσφεύγουσες ζητούν την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής D/531125 που περιέχεται σε έγγραφο της 12ης Οκτωβρίου 2006, το οποίο απευθυνόταν στον οργανισμό του εισηγούμενου κράτους μέλους που ήταν επιφορτισμένος με την αξιολόγηση της δραστικής ουσίας azinphos-methyl στο πλαίσιο της οδηγίας 91/41/ΕΟΚ σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (στο εξής: ΟΔΦΠ (1)), με το οποίο έγγραφο η καθής αναφέρει ότι δεν θα λάβει απόφαση σχετικά με την έγκριση και την καταχώριση της οικείας δραστικής ουσίας στο παράρτημα Ι της εν λόγω οδηγίας και εκθέτει, περαιτέρω, ότι, ελλείψει εγκρίσεως, σε κοινοτικό επίπεδο, μέχρι την ημερομηνία που καθορίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της ΟΔΦΠ, θα παύσει πλέον να υφίσταται οποιαδήποτε νομική βάση για τη διατήρηση της ουσίας στην αγορά.
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά de facto και de jure απαγόρευση της δραστικής ουσίας azinphos-methyl, στον βαθμό που αναφέρει απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να ληφθεί καμία απόφαση σχετικά με την καταχώριση της ουσίας στο παράρτημα Ι της ΟΔΦΠ και στον βαθμό που αποσκοπεί στην επιβολή απαγορεύσεως της διαθέσεως της δραστικής ουσίας azinphos-methyl στην αγορά μέσω της αδράνειας της καθής μέχρι τη λήξη της ταχθείσας για την έγκριση προθεσμίας.
 Περαιτέρω, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση θέτει εν αμφιβόλω τα δικαιώματά τους για μια δίκαιη εξέταση της επίμαχης ουσίας υπό το πρίσμα των προηγμένης τεχνολογίας επιστημονικών μελετών που υπέβαλαν οι προσφεύγουσες. Επιπλέον, η καθής, στερώντας από τις προσφεύγουσες το δικαίωμά τους να επανακαταχωρίσουν και να εξακολουθήσουν να πωλούν τα προϊόντα τους εντός των κρατών μελών, παραβίασε, όπως υποστηρίζεται, την αρχή της αναλογικότητας και προσέβαλε το θεμελιώδες δικαίωμά τους να ασκούν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους, θίγοντας, ως εκ τούτου, το δικαίωμά τους ιδιοκτησίας.
 Επιπλέον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω της υπάρξεως ουσιωδών διαδικαστικών πλημμελειών. Ακριβέστερα, η έλλειψη πρωτοβουλίας της καθής ως προς την υποβολή προτάσεως σχετικά με την καταχώριση της δραστικής ουσίας azinphos-methyl στο παράρτημα Ι της ΟΔΦΠ, καθώς και η απαγόρευση διαθέσεως στο εμπόριο που επιδιώκει να επιτύχει η καθής με την αδράνειά της, παραβαίνουν το άρθρο 5, παράγραφος 2, της αποφάσεως 1999/468/ΕΚ (2) του


text:
Συμβουλίου και το άρθρο 8, παράγραφος 2, της ΟΔΦΠ.
 Τέλος, στην περίπτωση που το Πρωτοδικείο θεωρήσει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι πράξη δεκτική προσβολής σύμφωνα με το άρθρο 230, παράγραφος 4, ΕΚ, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσφυγή τους πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να κηρυχθεί παραδεκτή δυνάμει του άρθρου 232 ΕΚ, στον βαθμό που η αδράνεια της καθής συνιστά παράνομη παράλειψη.
 (1) ΕΕ 1991, L 230, σ. 1.
 (2) Απόφαση του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (ΕΕ L 184, σ. 23).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/65
 Προσφυγή της 21ης Νοεμβρίου 2012 — Conrad Electronic κατά ΓΕΕΑ — Sky IP International (EuroSky)
 (Υπόθεση T-510/12)
 2013/C 26/128
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Conrad Electronic SE (Hirschau, Γερμανία) (εκπρόσωποι: P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier και A. Kramer, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Sky IP International Ltd (Isleworth, Ηνωμένο Βασίλειο)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 20ής Σεπτεμβρίου 2012 στην υπόθεση R 1183/2011-4·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «EuroSky» για εμπορεύματα της κλάσεως 9 — αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 4 539 896
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η εταιρία Sky IP International Ltd
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Τα εθνικά και κοινοτικά λεκτικά και εικονιστικά σήματα «SKY» για εμπορεύματα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 16, 18, 25, 28, 35, 36, 38, 41, 42, 43 και 45
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Η ανακοπή έγινε δεκτή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Η προσφυγή απορρίφθηκε
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009


text:
Αριθ. C 54/12 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 4 . 3 . 95
 οσον αφορα τα αλκοολούχα ποτα αλκοολικού τίτλου κάτω — την οδηγία 92/4Θ/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Μάι
 των 10 βαθμών. ου 1992 (') για τη Θέσπιση κοινοτικών μέτρων για την
 καταπολέμηση της γρίππης των ορνίθων, και προς
 (!) ΕΕ αριθ . L 298 της 17. 10. 1989, σ. 23 .
 — την οδηγία 92/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 16ης Ιου
 νίου 1992 (2) για τον καθορισμό των ελάχιστων κανό
 νων υγιεινής που εφαρμόζονται σε ορισμένα αλιευτικά
 Αίτηση που υπέβαλε στο Δικαστήριο το Arbeitsgericht προϊόντα που λαμβάνονται σε αλιευτικά σκάφη
 Bonn, με απόφαση του της 30ής Νοεμβρίου 1994, για την σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α)
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στα πλαίσια της διαφο σημείο i), της οδηγίας 91 /493/ΕΟΚ,
 ράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ή/και παραλείποντας να ανακοινώσει τις διατάξεις αυτές
 μεταξύ της Ayse Süzen και της εταιρείας Zehnacker Gebau στην Επιτροπή , παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 dereinigung GmbH Krankenhausservice, καθώς και της εται το προτελευταίο άρθρο των εν λόγω οδηγιών καθώς και
 ρείας Lefarth GmbH στην οποία ανακοινώθηκε η δίκη από τη συνθήκη ΕΚ.
 (Υπόθεση C-13/95)
 2. Να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά
 (95/C 54/19) έξοδα.
 Με αποφασή του της 30ής Νοέμβριου 1994, η οποία περιήλθε Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 στο Δικαστήριο στις 18 Ιανουαρίου 1995, το Arbeitsgericht
 Bonn υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση O δεσμευτικός χαρακτήρας του άρθρου 189 παράγραφος 3
 προδικαστικής αποφάσεως στα πλαίσια της διαφοράς που και του άρθρου 5 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ επιβάλλει
 εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ της στα κράτη μέλη την υποχρέωση να θεσπίζουν τα αναγκαία
 Ayse Süzen και της εταιρείας Zehnacker Gebäudereinigung μέτρα για την εφαρμογή των οδηγιών που τους απευθύνονται
 GmbH Krankenhausservice , καθώς και της εταιρείας Lefarth πριν από τη λήξη της τασσομένης προς τούτο προθεσμίας. H
 GmbH στην οποία ανακοινώθηκε η δίκη , επί των εξής προθεσμία στη συγκεκριμένη περίπτωση έληξε την 1η Ια
 ερωτημάτων: νουαρίου 1993 χωρίς το Βασίλειο του Βελγίου να έχει
 θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα.
 1 . Βάσει των αποφάσεων του Δικαστηρίου της 14ης Απρι
 λίου 1994 στην υπόθεση C-392/92 (') και της 19ης Μαΐου (') ΕΕ αριθ . L 167 της 22 . 6. 1992 , α 1 .
 1992 στην υπόθεση C-29/91 (2), αποτελεί περίπτωση εφαρ (2) ΕΕ αριθ. L 187 της 7. 7. 1992, σ. 41 .
 μογής της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ (3), οσάκις μιά επιχείρηση
 καταγγέλλει τη σχέση εντολής με μια άλλη επιχείρηση ,
 προκειμένου στη συνέχεια να εκχωρήσει τη σχέση αυτή σε
 άλλη επιχείρηση;
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 2. Αποτελεί συμβατική μεταβίβαση κατά την έννοια της υπέβαλε το tribunal de grande instance de Morlaix με
 οδηγίας το εκτιθέμενο στο πρώτο ερώτημα πραγματικό απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1994 στην υπόθεση Earl de
 περιστατικό, οσάκις δεν μεταβιβάζεται κανένα ενσώματο Kerlast κατά 1. Union régionale de coopératives agricoles
 ή άυλο στοιχείο της επιχειρήσεως; (Unicopa) και 2. Coopérative du Trieux
 (Υπόθεση C-15/95)
 (') ΕΕ αριθ. C 132


text:
της 14. 5 . 1994, σ. 4.
 (2) ΕΕ αριθ. C 153 της 18. 6. 1992, σ. 4. (95/C 54/21 )
 (3) EE ειδ. έκδ . 0/002 , σ. 171
 Με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 18 Ιανουαρίου 1995 , το tribunal de grande instance de
 Morlaix, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Earl de Kerlast
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και 1 . Union régionale de coopératives agricoles (Unicopa)
 κατά του Βασιλείου του Βελγίου που ασκήθηκε στις και 2. Coopérative du Trieux, ζητεί από το Δικαστήριο την
 17 Ιανουαρίου 1995 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημά
 (Υπόθεση C-14/95) των :
 (95/C 54/20)
 1 . Μπορεί το άρθρο 7 του κοινοτικού κανονισμού (ΕΟΚ)
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε αριθ. 857/84 (') να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγο
 νη από τον Gérard Rozet, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο ρεύει την εκ μέρους των παραγωγών σύσταση αφανών
 Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή , Centre Wagner, Kirch εταιρειών (που στερούνται εξ ορισμού νομικής προσωπι
 berg, άσκησε στις 17 Ιανουαρίου 1995 ενώπιον του Δικαστη κότητας, δεν μπορούν να αντιταχθούν στους τρίτους και
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του δεν είναι εμφανείς) καθόσον συνιστούν συγκαλυμμένες
 Βασιλείου του Βελγίου . μισθώσεις ποσοστώσεων ή υπό την έννοια ότι επιτρέπει τη
 σύσταση τέτοιων εταιρειών καθόσον αποτελούν αναγκαί
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: ες διαρθρωτικές προσαρμογές υπό την έννοια του άρ
 θρου 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 856/84 (2);
 1 . Να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου , παραλεί
 ποντας να θέσει σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και 2. Πρέπει το άρθρο 12 στοιχείο γ) του κανονισμού (ΕΟΚ)
 διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες προκειμένου αριθ. 857/84 και το άρθρο 3 στοιχείο α) του κανονισμού
 να συμμορφωθεί προς (ΕΟΚ) αριθ. 764/89 (3) να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι
 ---pagebreak--- 4. 3 . 95 1 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 54/13
 επιβάλλουν πραγματική προσωπική εκμετάλλευση της αναθεωρούνται και να εξεταζονται, με καθυστέρηση που
 παραγωγής; μπορεί να φθάνει μέχρι τους 12 μήνες.
 3 . Απαγορεύει το άρθρο 40 παράγραφος 3 της συνθήκης για H συνιστάμενη στην αποφυγή συνεργασίας στάση των ισπα
 την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας σε νικών αρχών, καθώς αυτές δεν απάντησαν στις γραπτές
 κράτος μέλος να λαμβάνει, κατ' εφαρμογήν του κανονι οχλήσεις της Επιτροπής, συνιστά κατά την Επιτροπή , λόγω
 σμού (ΕΟΚ) αριθ . 857/84 της 31ης Μαρτίου 1984 (τροπο των σημαντικών επιπτώσεων που υφίστανται εν προκειμένω,
 ποιηθέντος από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ . 764/89 της παράβαση του άρθρου 5 της συνθήκης ΕΚ.
 20ής Μαρτίου 1989), απόφαση απαγορεύουσα τη σύστα
 ση αφανών εταιρειών και επιτρέπουσα τη σύσταση γεωρ
 γικών συνεταιρισμών μερικού χαρακτήρα για την από
 κοινού εκμετάλλευση της παραγωγής γάλακτος;
 (') ΕΕ αριθ. L 90 της 1 . 4. 1984, σ. 13. Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (2) ΕΕ αριθ. L 90 της 1 . 4. 1984, σ. 10. κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις
 (3) ΕΕ αριθ. L 84 της 29. 3. 1989, σ.


text:
2.
 18 Ιανουαρίου 1995
 (Υπόθεση C-17/95)
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων (95/C 54/23)
 κατά του Βασιλείου της Ισπανίας που ασκήθηκε στις
 18 Ιανουαρίου 1995 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τον Gérard Rozet, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο
 (Υπόθεση C-16/95) Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή , Centre Wagner, Kirch
 (95/C 54/22 berg, άσκησε στις 18 Ιανουαρίου 1995 ενώπιον του Δικαστη
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 ρίου προσφυγή κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας.
 νη από την Blanca Rodriguez Galindo και τον D. Enrico
 Traversa, μέλη της νομικής υπηρεσίας, με αντίκλητο στο H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή , μέλος της νομικής
 υπηρεσίας της Επιτροπής, Centre Wagner, Kirchberg, άσκη 1 . Να αναγνωρίσει ότι, μη θέτοντας σε ισχύ τις νομοθετικές,
 σε, ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαί
 στις 18 Ιανουαρίου 1995 , προσφυγή κατά του Βασιλείου της ες για τη συμμόρφωσή της προς,
 Ισπανίας. — την οδηγία 91 /67/ΕΟΚ του Συμβουλίου-της 28ης Ια
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο : νουαρίου 1991 (') σχετικά με τους όρους ασκήσεως
 υγειονομικού ελέγχου κατά τη διάθεση στην αγορά
 1 . Να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας: ζώων και προϊόντων υδατοκαλλιέργειας,
 α) μη τηρώντας την προθεσμία των έξι μηνών για την
 επιστροφή του φόρου προστιθεμένης αξίας στα υπο — την οδηγία 91 /628/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Νο
 κείμενα φόρου που δεν είναι εγκατεστημένα στο εμβρίου 1991 για την προστασία των ζώων κατά τη
 εσωτερικό της χώρας, και τούτο σε αντίθεση με τις μεταφορά τους και για την τροποποίηση των οδηγιών
 διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 7 της όγδοης 90/425/ΕΟΚ και 91/496/ΕΟΚ (2) και
 οδηγίας 79/1072/ΕΟΚ της 6ης Δεκεμβρίου 1979 περί
 εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών — την οδηγία 92/35/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 29ης
 των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών και Απριλίου 1992 (3) για τη θέσπιση των κανόνων ελέγ
 τον τρόπο επιστροφής του φόρου προστιθεμένης χου και των μέτρων καταπολεμήσεως της πανώλης
 των ίππων,
 αξίας στους υποκειμένους στο φόρο οι οποίοι δεν
 είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας, ή/και μη κοινοποιώντας τα στην Επιτροπή , η Γαλλική
 καθώς και
 Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει τόσο
 β) παραβιάζοντας την υποχρέωση συνεργασίας των δυνάμει του προτελευταίου άρθρου των εν λόγω οδηγιών
 κρατών μελών που προβλέπεται από το άρθρο 5 της όσο και της συνθήκης ΕΚ.
 συνθήκης ΕΚ,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη συνθήκη . 2. Να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά
 έξοδα.
 2. Να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά
 έξοδα. Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρόμοια με
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα των διαδίκων εκείνα της υποθέσεως C-13/95 (4), οι δε προθεσμίες μεταφο
 ράς των οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο έληξαν την 1η Ια
 Παρά την ύπαρξη ισπανικής ρυθμίσεως, προσαρμοσμένης, νουαρίου 1993.
 κατ' αρχήν, στις διατάξεις της όγδοης οδηγίας, η Επιτροπή
 θεωρεί αποδεδειγμένο ότι δεν τηρείται πάντοτε από τις (') ΕΕ αριθ . L 46 της 19. 2. 1991 , σ. 1 .
 αρμόδιες ισπανικές φορολογικές αρχές η προθεσμία των έξι (2) ΕΕ αριθ


text:
. L 340 της 11 . 12 . 1991 , σ. 17 .
 μηνών για την επιστροφή του ΦΠΑ στους υποκειμένους στο (3) ΕΕ αριθ . L 157 της 10. 6 . 1992 , σ. 19 .
 φόρο που δεν είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας, (4) Βλέπε σ. 12 της παρούσας Επίσημης Εφημερίδας.
 και τούτο εφόσον υπάρχει η συνήθεια, σύμφωνα με τις
 υποβληθείσες καταγγελίες, οι αιτήσεις για επιστροφή να


text:
 9.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/19
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 4ης Μαΐου 2005
 στην υπόθεση T-22/04, Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος Westlife - Προγενέστερο εθνικό σήμα West - Κίνδυνος συγχύσεως - Ομοιότητα των σημείων)
 (2005/C 171/34)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Στην υπόθεση T-22/04, Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH, με έδρα το Αμβούργο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον P. Koch Moreno, δικηγόροι, κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγορά (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρόσωπος: S. Laitinen), αντίδικος κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Bluenet Ltd, με έδρα το Limerick (Ιρλανδία), με αντικείμενο προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 17ης Νοεμβρίου 2003 (υπόθεση R 238/2002-2), σχετικά με διαδικασία ανακοπής του δικαιούχου του σήματος West κατά της αιτήσεως καταχωρίσεως του σήματος Westlife, το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τον J. Pirrung, πρόεδρο, και τους N. J. Forwood και Σ. Παπασάββα, δικαστές, γραμματέας: B. Pastor, βοηθός γραμματέας, εξέδωσε στις 4 Μαΐου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1
 Ακυρώνει την απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 17ης Νοεμβρίου 2003 (υπόθεση R 238/2002 2).
 2
 Το Γραφείο φέρει τα δικαστικά έξοδά του καθώς και τα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
 (1) ΕΕ C 94 της 17.4.2004.


text:
 12.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 142/43
 Προσφυγή της 28ης Φεβρουαρίου 2014 — Yingli Energy (China) κ.λπ. κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-160/14)
 2014/C 142/56
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Yingli Energy (China) Co. Ltd (Baoding, Κίνα)· Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding)· Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Haikou, Κίνα)· Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Hengshui, Κίνα)· Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Tianjin, Κίνα)· Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding)· Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd (Baoding)· Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Technology Co. Ltd (Πεκίνο, Κίνα)· Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd (Πεκίνο)· Yingli Green Energy Europe (Ντύσελντορφ, Γερμανία)· Yingli Green Energy South East Europe GmbH (Grünwald, Γερμανία)· Yingli Green Energy France SAS (Λυών, Γαλλία)· Yingli Green Energy Spain, SL (La Moraleja, Ισπανία)· Yingli Green Energy Italia Srl (Ρώμη, Ιταλία)· και Yingli Green Energy International AG (Kloten, Ελβετία) (εκπρόσωποι: A. Willems, S. De Knop και J. Charles, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή·
 —
 να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1238/2013 του Συμβουλίου για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές φωτοβολταϊκών συστοιχιών κρυσταλλικού πυριτίου και βασικών συστατικών τους στοιχείων (π.χ. κυψελών), καταγωγής ή προέλευσης Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2013, L 325, σ. 1), καθόσον αφορά τις προσφεύγουσες·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής οι προσφεύγουσες προβάλλουν επτά λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 5, παράγραφοι 10 και 11, του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου (1) επιβάλλοντας μέτρα αντιντάμπινγκ στις φωτοβολταϊκές συστοιχίες κρυσταλλικού πυριτίου και σε βασικά συστατικά τους στοιχεία προελεύσεως Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ενώ στην ανακοίνωση ενάρξεως της διαδικασίας γινόταν λόγος μόνο για φωτοβολταϊκές συστοιχίες κρυσταλλικού πυριτίου και βασικά συστατικά στοιχεία καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν τα άρθρα 1 και 17 του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου επιβάλλοντας μέτρα αντιντάμπινγκ στις φωτοβολταϊκές συστοιχίες κρυσταλλικού πυριτίου και σε βασικά συστατικά τους στοιχεία τα οποία δεν αποτελούσαν αντικείμενο έρευνας αντιντάμπινγκ.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου εφαρμόζοντας μεθοδολογία που αρμόζει σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει οικονομία αγοράς, προκειμένου να υπολογίσουν το περιθώριο ντάμπινγκ για προϊόντα από χώρες με οικονομία αγοράς.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 1, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου διεξάγοντας μία ενιαία έρευνα για δύο διαφορετικά προϊόντα (δηλαδή τις φωτοβολταϊκές συστοιχίες κρυσταλλικού πυριτίου και τις κυψέλες).
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, καθόσον έλαβαν απόφαση επί του ζητήματος κατά πόσον οι προσφεύγουσες λειτουργούν σε καθεστώς οικονομίας της αγοράς


text:
πάνω από τρεις μήνες μετά την έναρξη της έρευνας και αφού έλαβαν κάθε αναγκαία πληροφορία για τον υπολογισμό των περιθωρίων ντάμπινγκ.
 6.
 Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν τα άρθρα 3 και 9, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, καθόσον δεν υπολόγισαν χωριστά τη ζημία που υπέστη η βιομηχανία της Ένωσης από τις εισαγωγές οι οποίες υπήρξαν αντικείμενο ντάμπινγκ και από λοιπούς γνωστούς παράγοντες και, κατά συνέπεια, καθόσον επέβαλαν δασμό σε ύψος που υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο για την αποκατάσταση της ζημίας την οποία προκαλούν στη βιομηχανία της Ένωσης οι εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ.
 7.
 Με τον έβδομο λόγο ακυρώσεως οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, καθόσον δεν γνωστοποίησαν βάσει ποίων ουσιωδών στοιχείων και συλλογισμών επρόκειτο να λάβουν οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 343, σ. 51)


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/43
 Αναίρεση ασκηθείσα στις 16 Νοεμβρίου 2006 από τη Φινλανδική Δημοκρατία κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 2006 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση T-350/05, Φινλανδική Δημοκρατία κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-457/06 P)
 (2006/C 326/88)
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Φινλανδική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: E. Bygglin)
 Έτερος διάδικος στη διαδικασία: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει τη διάταξη που εξέδωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 2006 το Πρωτοδικείο, στην υπόθεση T-350/05, Φινλανδική Δημοκρατία κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ και να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο για να αποφανθεί αυτό επί της ουσίας και να καταδικάσει την Επιτροπή και στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η Φινλανδική Δημοκρατία θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε με τη διάταξή του το κοινοτικό δίκαιο κατά την έννοια του άρθρου 58 του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
 Η Φινλανδική Δημοκρατία θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι η επίμαχη απόφαση της Επιτροπής δεν αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά το άρθρο 230 ΕΚ.
 Σύμφωνα με τη Φινλανδική Δημοκρατία, η επίμαχη απόφαση της Επιτροπής αποτελεί σαφώς πράξη δεκτική προσφυγής κατά το άρθρο 230 ΕΚ. Η Επιτροπή, λαμβάνοντας την εν λόγω απόφαση, στέρησε πράγματι τη Φινλανδική Δημοκρατία από τη δυνατότητα να προβεί σε υπό αίρεση καταβολή, κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου.
 Επομένως, η επίμαχη απόφαση έχει, κατά την έννοια της νομολογίας περί της εφαρμογής του άρθρου 230 ΕΚ, έννομα αποτελέσματα τα οποία, προδήλως, θίγουν τα συμφέροντα της Φινλανδικής Δημοκρατίας και μεταβάλλουν σαφώς τη νομική της κατάσταση. Επιπλέον, η επίμαχη αυτή απόφαση στέρησε τη Φινλανδική Δημοκρατία από δικαιώματα και, συνεπώς, είναι βλαπτική γι' αυτή.
 Η Φινλανδική Δημοκρατία θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο διέπραξε πολλά νομικά σφάλματα και, για τον λόγο αυτό, εξέδωσε απόφαση που αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο.


text:
 26.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 159/24
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Μαρτίου 2014 — Frucona Košice κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-11/07 RENV) (1)
 ((Κρατικές ενισχύσεις - Οινόπνευμα και οινοπνευματώδη - Διαγραφή φορολογικής οφειλής στο πλαίσιο συλλογικής πτωχευτικής διαδικασίας - Απόφαση κηρύσσουσα την ενίσχυση μη συμβατή προς την κοινή αγορά και διατάσσουσα την ανάκτησή της - Απώλεια εννόμου συμφέροντος - Απόφαση η οποία καταργεί και αντικαθιστά την προσβαλλόμενη απόφαση - Κατάργηση της δίκης))
 2014/C 159/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Frucona Košice a.s. (Košice, Σλοβακία) (εκπρόσωποι: K. Lasok, QC, J. Holmes, B. Hartnett, barristers, και O. Geiss, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Armati και K. Walkerová)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της καθής: St. Nicolaus — trade a.s. (Μπρατισλάβα, Σλοβακία) (εκπρόσωπος: N. Smaho, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως 2007/254/ΕΚ της Επιτροπής, της 7ης Ιουνίου 2006, περί της κρατικής ενίσχυσης C 25/2005 (πρώην NN 21/2005), που χορήγησε η Σλοβακική Δημοκρατία υπέρ της Frucona Košice, a.s. (ΕΕ 2007, L 112, σ. 14).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργεί τη δίκη επί της προσφυγής.
 2)
 Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Frucona Košice a.s.
 3)
 Η St. Nicolaus — trade a.s. φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
 (1) ΕΕ C 56 της 10.3.2007.


text:
 22.12.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 18ης Οκτωβρίου 2007 — Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc, Livio Danielis, Domenico D'Alessandro κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-62/05) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κανονισμός (ΕΟΚ) 1430/79 - Διαγραφή εισαγωγικών δασμών - Φορτίο τσιγάρων με προορισμό την Ισπανία - Απάτη στο πλαίσιο πράξεως κοινοτικής διαμετακομίσεως)
 (2007/C 315/07)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc, Livio Danielis, Domenico D'Alessandro (εκπρόσωπος: G. Leone, avvocato)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: X. Lewis και G. Bambara)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αναίρεση κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις 14 Δεκεμβρίου 2004 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πέμπτο τμήμα) επί της υποθέσεως Τ-332/02, Nordspedizionieri di Danielis Livio κ.λπ. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία απέρριψε την προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής (REM 14/01), της 28ης Ιουνίου 2002, με την οποία διευκρινίστηκε στις ιταλικές αρχές ότι δεν συνέτρεχε λόγος διαγραφής των εισαγωγικών δασμών επί φορτίου τσιγάρων με προορισμό την Ισπανία, με το αιτιολογικό ότι η απάτη που διαπράχθηκε από τρίτους στο πλαίσιο πράξεως κοινοτικής διαμετακομίσεως δεν συνιστά ιδιαίτερη κατάσταση δυνάμενη να δικαιολογήσει τη διαγραφή των εισαγωγικών δασμών
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την υπό εκκαθάριση Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc και τους L. Danielis και D. D'Alessandro στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 82 της 2.4.2005.


text:
 16.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 336/29
 Προσφυγή της 25ης Σεπτεμβρίου 2013 — Ισπανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-515/13)
 2013/C 336/62
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: N. Díaz Abad, Abogado del Estado)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
 —
 Να καταδικάσει στα έξοδα την καθής.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η υπό κρίση προσφυγή στρέφεται κατά της αποφάσεως της Επιτροπής C(2013) 4426 τελικό, της 17ης Ιουλίου 2013, περί του φορολογικού καθεστώτος το οποίο διέπει ορισμένες συμφωνίες χρηματοδοτικής μίσθωσης, γνωστό και ως «ισπανικό φορολογικό καθεστώς χρηματοδοτικής μίσθωσης» [κρατική ενίσχυση SA.21233 C/2011(πρώην NN/2011, πρώην CP 137/2006)]. Στην απόφαση αυτή η Επιτροπή έκρινε ότι τα μέτρα που απορρέουν από το άρθρο 115, παράγραφος 11, του κωδικοποιημένου κειμένου του νόμου περί φορολογίας επιχειρήσεων (πρόωρη αποπληρωμή μισθωμένων περιουσιακών στοιχείων), της εφαρμογής του καθεστώτος της φορολογήσεως με κριτήριο τη χωρητικότητα μη επιλέξιμων εταιριών, πλοίων ή δραστηριοτήτων, και του άρθρου 50, παράγραφος 3, της κανονιστικής πράξεως περί φορολογίας εταιριών, συνιστούν ασύμβατη με την κοινή αγορά κρατική ενίσχυση προς ομάδες οικονομικών συμφερόντων.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αφορά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, καθόσον δεν συντρέχει στην περίπτωση των εξεταζόμενων στην προσβαλλόμενη απόφαση μέτρων καμία από τις προϋποθέσεις ώστε να θεωρηθούν κρατικές ενισχύσεις, στον βαθμό που δεν υπάρχει κανένα στοιχείο επιλεξιμότητας στην περίπτωση πλεονεκτήματος ανοικτού στο σύνολο των πιθανών επενδυτών όλων των τομέων της οικονομίας και ελλείψει προηγούμενων όρων· ούτε συντρέχει νόθευση ή πιθανή νόθευση του ανταγωνισμού, δεδομένου ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένα ανοικτό σε όλους και μη εισάγον διακρίσεις (ούτε καν λόγω εθνικότητας) πλεονέκτημα ευνοεί ή δύναται να ευνοήσει την ανταγωνιστική θέση συγκεκριμένων τομέων ή εταιριών σε βάρος των ανταγωνιστών τους, καθότι όλοι οι επενδυτές μπορούν να συμμετάσχουν στις δομές του επονομαζόμενου SEAF και να αποκτήσουν τα οφέλη που παρέχει το συγκεκριμένο σύστημα. Κατά συνέπεια, δεν επηρεάζεται ούτε το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, καθόσον οι εταίροι (ή μέτοχοι) ενός φορέα δεν αναπτύσσουν καμία δραστηριότητα στην αγορά.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς, βασίζεται σε παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου, και, συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος ανακτήσεως των ενισχύσεων, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 14 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ.


text:
5.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 83/17
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-444/01 (1) υποθέσεως C-215/02 (αίτηση του Sozialgericht Stuttgart για την
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Karin Müller κατά
 (2003/C 83/35) Postbeamtenkrankenkasse.
 (1 ) EE C 202 της 24.8.2002.
 Με διάταξη της 12ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-444/01 (αίτηση του Bundesverwaltungsgericht
 για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Stadt Villingen-
 Schwenningen κατά Ophilia Akosua Owusu.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-241/02 P (1)
 ( 1) EE C 84 της 6.4.2002.
 (2003/C 83/39)
 Με διάταξη της 6ης Ιανουαρίου 2003 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-61/02 ( 1)
 υποθέσεως C-241/02 P: International and European Public
 Services Organisation (IPSO) κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπε-
 (2003/C 83/36)
 ζας.
 Με διάταξη της 19ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη- (1 ) EE C 191 της 10.8.2002.
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-61/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 ∆ημοκρατίας της Αυστρίας.
 ( 1) EE C 97 της 20.4.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-337/02 (1)
 (2003/C 83/40)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-191/02 (1) Με διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2003 o Πρόεδρος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 (2003/C 83/37) της υποθέσεως C-337/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 Με διάταξη της 16ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη- (1 ) EE C 274 της 9.11.2002.
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-191/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας.
 ( 1) EE C 180 της 27.7.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-368/02 (1)
 (2003/C 83/41)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-215/02 (1)
 Με διάταξη της 23ης Ιανουαρίου 2003 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 (2003/C 83/38) ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-368/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Βασιλείου της Ισπανίας.
 Με διάταξη της 16ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της (1 ) EE C 305 της 7.12.2002.


text:
18.12.1999 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 366/29
 Ζ η μ ́α
 ι Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 1. Απω ́λεια εισοδη ́ματος εξ ακυρω ́σεων και ματαιω ́ σεων κρα- Η προσφευ ́γουσα αμφισβητει ́ τον αντικανονικο ́ χαρακτη ́ρα των
 τη ́σεων απουσιω ́ν της, επικαλου ́μενη:
 α. Ακυρω ́σεις κρατη ́σεων — παρα ́βαση του α ́ρθρου 59, παρα ́γραφος 3, του Κανονισμου ́
 Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως των υπαλλη ́λων, καθ' ο ́σον το
 β. Ματαιω ́σεις κρατη ́σεων Συμβου ́λιο αρνη ́θηκε να παραπε ́μψει στην επιτροπη ́ αναπηρι ́ας
 την εξε ́ταση του κυ ́ρους των ιατρικω ́ν πιστοποιητικω ́ν τα οποι ́α
 2. Απω ́λεια εισοδη ́ματος λο ́γω μει ́ωσης της τιμη ́ς των προσφε- προσκο ́μισε η προσφευ ́γουσα προς δικαιολο ́γηση των λο ́γω
 ρομε ́νων υπηρεσιω ́ν ασθενει ́ας απουσιω ́ν της· και
 3. Ζημι ́α εκ της επιβα ́ρυνσης προγραμμα ́των εξυπηρε ́τησης ναυ- — παρα ́βαση της υποχρεω ́σεως αιτιολογη ́σεως και προσβολη ́ των
 πη ́γησης νε ́ων πλοι ́ων λο ́γω το ́κων οφειλομε ́νων βα ́σει προσθε ́- δικαιωμα ́των του αμυνομε ́νου, καθ' ο ́σον το Συμβου ́λιο δεν
 του δανεισμου ́ προσκο ́μισε καμι ́α ιατρικη ́ πληροφορι ́α για να δω ́σει στον
 θερα ́ποντα ιατρο ́ της προσφευ ́γουσας τη δυνατο ́τητα να
 αντιληφθει ́ τους λο ́γους που ω ́θησαν τους ελεγκτε ́ς ιατρου ́ς
 4. ∆ιαφυγο ́ν κε ́ρδος λο ́γω απωλει ́ας εισοδημα ́των μελλοντικω ́ν να αμφισβητη ́σουν το κυ ́ρος των προσκομισθε ́ντων ιατρικω ́ν
 περιο ́δων και απωλει ́ας πελατει ́ας πιστοποιητικω ́ν.
 'Οσον αφορα ́ την πειθαρχικη ́ κυ ́ρωση, η προσφευ ́γουσα επισημαι ́νει
 ο ́τι της επιβλη ́θηκε κατο ́πιν της αρνη ́σεω ́ς της να υποβληθει ́ σε
 ιατρικο ́ ́ελεγχο. Τονι ́ζει σχετικω ́ς ο ́τι αρνη ́θηκε τον ́ελεγχο αυτο ́ν
 κατο ́πιν συμβουλη ́ς του θερα ́ποντος ιατρου ́ της, ο οποι ́ος ́εκρινε
 ο ́τι ο ́ελεγχος αυτο ́ς μπορου ́σε να βλα ́ψει την υγει ́α της· κατα ́ την
 προσφευ ́γουσα, την γνω ́μη αυτη ́ επιβεβαι ́ωσε αργο ́τερα η απο ́
 Προσφυγη ́ της Gitte Rasmussen κατα ́ Συμβουλι ́ου της 23 Μαρτι ́ου 1999 απο ́φαση της επιτροπη ́ς αναπηρι ́ας, η οποι ́α
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως, που ασκη ́θηκε στις 30 Σεπτεμβρι ́ου διαπι ́στωσε την οριστικη ́ της ανικανο ́τητα προς α ́σκηση των
 1999 καθηκο ́ντων της, εν ο ́ψει της σοβαρο ́τητας της ασθε ́νειας απο ́ την
 οποι ́α ́επασχε. Η προσφευ ́γουσα συμπεραι ́νει ο ́τι δεν παρε ́βη τις
 υπηρεσιακε ́ς της υποχρεω ́ σεις και ο ́τι, κατα ́ συνε ́πεια, η πειθαρχικη ́
 (Υπο ́θεση T-221/99) απο ́φαση στερει ́ται νομι ́μου ερει ́σματος και πα ́σχει, αν μη τι α ́λλο,
 προ ́δηλη πλα ́νη εκτιμη ́σεως.
 (1999/C 366/62)
 Τε ́λος, η προσφευ ́γουσα υποστηρι ́ζει ο ́τι, επιβα


text:
́λλοντα ́ς της ιατρι-
 κου ́ς ελε ́γχους επιβλαβει ́ς για την υγει ́α της, το Συμβου ́λιο υπε ́πεσε
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́) σε σωρει ́α υπηρεσιακω ́ν πταισμα ́των, που στοιχειοθετου ́ν ευθυ ́νη
 του.
 Η Gitte Rasmussen, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 τους Jean-Noël Louis, Greta-Françoise Parmentier και
 Véronique Peere, δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με το ́πο επιδο ́σεων στο
 Λουξεμβου ́ργο την Fiduciaire Myson SARL, 30, rue de Cessange,
 α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 στις 30 Σεπτεμβρι ́ου 1999 προσφυγη ́ κατα ́ του Συμβουλι ́ου της
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως. Προσφυγη ́ των Jean-Claude Martinez και Charles de Gaulle
 κατα ́ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου που ασκη ́θηκε στις
 5 Οκτωβρι ́ου 1999
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του Συμβουλι ́ου με τις οποι ́ες (Υπο ́θεση Τ-222/99)
 ́εκρινε αντικανονικε ́ς τις απουσι ́ες της προσφευ ́γουσας απο ́ τις
 28 Σεπτεμβρι ́ου 1998 με ́χρι τις 18 Μαρτι ́ου 1999· (1999/C 366/63)
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του Συμβουλι ́ου να επιβα ́λει
 στην προσφευ ́γουσα την πειθαρχικη ́ κυ ́ρωση της ́εγγραφης ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω
 προειδοποιη ́σεως·
 Οι Jean-Claude Martinez, κα ́τοικος Montpellier (Γαλλι ́α), και
 — να υποχρεω ́σει το Συμβου ́λιο να καταβα ́λει στην προσφευ ́γο- Charles de Gaulle, κα ́τοικος Παρισιου ́, εκπροσωπου ́μενοι απο ́ τον
 υσα το συμβολικο ́ ποσο ́ του ενο ́ς ευρω ́ προς αποκατα ́σταση François Wagner, δικηγο ́ρο Νι ́καιας, 2, rue de la Poissonnerie,
 της ηθικη ́ς βλα ́βης την οποι ́α υπε ́στη· α ́σκησαν ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των,
 στις 5 Οκτωβρι ́ου 1999, προσφυγη ́ κατα ́ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινο-
 — να καταδικα ́σει το καθου ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα. βουλι ́ου.


text:
 3.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 131/47
 Προσφυγή Fjord Seafood Norway και λοιποί κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 (Υπόθεση T-113/06)
 (2006/C 131/87)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Fjord Seafood Norway AS (Oslo, Noρβηγία), Fjord Seafood Scotland Farming Ltd (Νήσος Lewis, Ηνωμένο Βασίλειο), Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Noρβηγία) (εκπρόσωποι: J. Juuhl-Langseth και P. Dyrberg, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό 85/2006 καθόσον αφορά την Fjord Seafood Norway AS·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα των προσφευγουσών.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι προσφεύγουσες είτε εξάγουν σολομό εκτροφής από τη Νορβηγία στην Κοινότητα ή τον παράγουν στην Κοινότητα. Ο προσβαλλόμενος κανονισμός επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ στον σολομό εκτροφής καταγωγής Νορβηγίας.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται κατ' αρχάς ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός προσδιορίζει και εφαρμόζει εσφαλμένως την έννοια της κοινοτικής βιομηχανίας. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός ορίζει ότι η κοινοτική βιομηχανία έχει υποστεί ζημίες ούτως ώστε κάλυψε λιγότερο του 5 % της συνολικής κοινοτικής παραγωγής, συγκεκριμένα λόγω του ότι άλλοι κοινοτικοί παραγωγοί ανήκουν ή έχουν σχέση με νορβηγικά συμφέροντα. Συνεπώς, ισχυρίζονται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός παρέβη τη Συμφωνία ΕΟΧ, ειδικότερα προσέβαλε τις αρχές της ελευθερίας εγκαταστάσεως, της ελεύθερης κινήσεως των κεφαλαίων και της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, παρέβη τον βασικό κανονισμό (1), και το άρθρο 253.
 Περαιτέρω, οι προσφεύγουσες αμφισβητούν το ότι, στον προσβαλλόμενο κανονισμό, η κοινοτική βιομηχανία ορίστηκε ούτως ώστε να καλύπτει μόνον τους παραγωγούς σολομού εκτροφής. Ισχυρίζονται ότι η βιομηχανία μεταποιήσεως έπρεπε να συμπεριληφθεί στον ορισμό καθόσον ο επίμαχος σολομός μεταποιείται και οι επιβαλλόμενοι δασμοί λαμβάνουν υπόψη τις δαπάνες μεταποιήσεως.
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται επίσης ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός εσφαλμένως εκτίμησε το ντάμπινγκ και τη ζημία βάσει των στοιχείων που αφορούν τα 25 κράτη μέλη της ΕΕ, μολονότι για το μεγαλύτερο μέρος της υπό εξέταση χρονικής περιόδου, η ΕΕ αποτελούνταν από 15 κράτη μέλη. Η συμπεριφορά των Νορβηγών εξαγωγέων εντός των αγορών των δέκα νέων κρατών μελών, που δεν διαθέτουν βιομηχανία σολομού εκτροφής, πριν από την 1η Μαΐου 2004, δεν πρέπει να αναλυθεί ως δημιουργούσα ζημία ντάμπινγκ στην κοινοτική βιομηχανία.
 Περαιτέρω, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι οι χρησιμοποιηθείσες δειγματοληψίες των καταγγελόντων και των Νορβηγών εξαγωγέων δεν είναι αντιπροσωπευτικές, και ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν απέδειξε τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ νορβηγικών εισαγωγών και ζημίας, και δεν έκρινε μήπως η προκληθείσα από τις αμερικανικές και καναδικές εισαγωγές ζημία αποδίδεται στις νορβηγικές εισαγωγές. Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται επίσης ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι εσφαλμένος ως προς το ότι έκρινε αυτομάτως τα απωλεσθέντα μερίδια αγοράς της κοινοτικής βιομηχανίας ως ζημία, ότι η συναλλαγματική ισορροπία που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό των δασμών είναι εσφαλμένη, ότι η βάση των τιμών εισαγωγής των φιλέτων είναι εσφαλμένη και η συναφής πληροφόρηση ήταν ανεπαρκής. Τέλος, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι, ως προς την προσφεύγουσα Fjord Seafood Norway AS, υπολογίστηκαν εσφαλμένως οι δαπάνες παραγωγής.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/1
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 12ης Σεπτεμβρίου 2006 (αιτήσεις του Oberlandesgericht Oldenburg — Γερμανία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Industrias Nucleares do Brasil SA, Siemens AG κατά UBS AG (C-123/04), Texas Utilities Electric Corporation (C-124/04),
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-123/04 και C-124/04) (1)
 (Συνθήκη ΕΚΑΕ - Εφοδιασμός - Καθεστώς κυριότητας - Εμπλουτισμός ουρανίου στο έδαφος της Κοινότητας από υπήκοο τρίτου κράτους)
 (2006/C 281/02)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberlandesgericht Oldenburg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Industrias Nucleares do Brasil SA, Siemens AG
 κατά
 UBS AG (C-123/04), Texas Utilities Electric Corporation (C-124/04),
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Oberlandesgericht Oldenburg — Ερμηνεία των άρθρων 57, 73, 75, 86, 87, 196 και 197 ΕΚΑΕ — Σύμβαση εγγυημένου δανείου με ενέχυρο που αφορά ανήκον σε επιχείρηση τρίτου κράτους ουράνιο, που εμπλουτίσθηκε και αποθηκεύθηκε εντός της Κοινότητας
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Το άρθρο 75, πρώτο εδάφιο, ΑΕ έχει την έννοια ότι οι όροι «κατεργασία», «μεταποίηση» ή «μορφοποίηση» της εν λόγω διατάξεως καλύπτουν και τον εμπλουτισμό ουρανίου.
 2)
 Το άρθρο 196, στοιχείο β', ΑΕ έχει την έννοια ότι μια επιχείρηση της οποίας η έδρα δεν κείται εντός των κρατών μελών δεν ασκεί, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, όλες ή μέρος των δραστηριοτήτων της εντός αυτών αν διατηρεί, με επιχείρηση της οποίας η έδρα βρίσκεται εντός αυτών των κρατών, εμπορικές σχέσεις που έχουν ως αντικείμενο είτε την προμήθεια πρώτων υλών με σκοπό την παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου και τον εφοδιασμό με εμπλουτισμένο ουράνιο είτε την εναποθήκευση του εν λόγω εμπλουτισμένου ουρανίου.
 3)
 Το άρθρο 75, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ', ΑΕ έχει την έννοια ότι τα υλικά που παρέχονται με σκοπό την κατεργασία, μεταποίηση ή μορφοποίησή τους δεν είναι ανάγκη να ταυτίζονται προς αυτά που παραδίδονται στη συνέχεια και ότι αρκεί τα παραδιδόμενα υλικά να αντιστοιχούν, σε ποιότητα και ποσότητα, στα παρασχεθέντα υλικά, χωρίς να είναι δυνατό, ενδεχομένως, να συνδέονται τα τελευταία με τα παραδοθέντα υλικά. Εξάλλου, η εν λόγω διάταξη έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι η επιχείρηση που έχει αναλάβει το έργο αποκτά την κυριότητα των πρώτων υλών κατά την παράδοσή τους και οφείλει ως εκ τούτου να μεταβιβάσει στον αντισυμβαλλόμενο την κυριότητα του εμπλουτισμένου ουρανίου αφού το έχει κατεργαστεί δεν εμποδίζει την εφαρμογή του άρθρου 75, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ', ΑΕ.
 4)
 Το άρθρο 196, στοιχείο β', ΑΕ έχει την έννοια ότι μια επιχείρηση δεν ασκεί όλες ή μέρος των δραστηριοτήτων της εντός των κρατών μελών, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, εάν πωλεί ή αποκτά το εμπλουτισμένο ουράνιο που έχει αποθηκευθεί εκεί.
 5)
 Το άρθρο 73 ΑΕ έχει την έννοια ότι δεν έχει εφαρμογή επί συμβάσεων σχετικών με το εμπλουτισμένο ουράνιο που έχει αποθηκευθεί στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας και στις οποίες αποτελούν αποκλειστικώς συμβαλλόμενα μέρη υπήκοοι τρίτων κρατών.
 (1) ΕΕ C 106 της 30.4.2004.


text:
 23.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 344/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 26ης Σεπτεμβρίου 2013 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου της Ισπανίας
 (Υπόθεση C-189/11) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Φορολογία - ΦΠΑ - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Άρθρα 306 έως 310 - Ειδικό καθεστώς των πρακτορείων ταξιδίων - Αποκλίσεις μεταξύ γλωσσικών αποδόσεων - Εθνική νομοθεσία που προβλέπει την εφαρμογή του ειδικού καθεστώτος σε άλλα πρόσωπα πλην των ταξιδιωτών - Έννοιες «ταξιδιώτης» και «πελάτης» - Μη εφαρμογή του εν λόγω ειδικού καθεστώτος στις πωλήσεις προς το κοινό - Αναγραφή στο τιμολόγιο ποσού ΦΠΑ που μπορεί να εκπέσει και ο οποίος δεν έχει σχέση με τον οφειλόμενο ή καταβληθέντα φόρο εισροών - Καθορισμός της βάσης επιβολής του φόρου συνολικά για συγκεκριμένη φορολογική περίοδο - Δεν συμβιβάζεται)
 2013/C 344/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Lozano Palacios και C. Soulay)
 Καθού: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: S. Centeno Huerta)
 Παρεμβαίνουσες υπέρ του καθού: Τσεχική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: M. Smolek, T. Müller και J. Očková), Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. de Bergues και J.-S. Pilczer), Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωποι: A. Kraińska, A. Kramarczyk, M. Szpunar και B. Majczyna), Πορτογαλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: L. Inez Fernandes και R. Laires), Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωποι: J. Heliskoski και M. Pere)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 73, 168, 169, 226 και 306 έως 310 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1) — Ειδικό καθεστώς των πρακτορείων ταξιδίων
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Βασίλειο της Ισπανίας:
 —
 εξαιρώντας από το ειδικό καθεστώς των πρακτορείων ταξιδίων τις πωλήσεις προς το κοινό που πραγματοποιούν πρακτορεία λιανικής στο όνομά τους και οι οποίες αφορούν ταξίδια που διοργανώνονται από πρακτορεία χονδρικής,
 —
 επιτρέποντας στα πρακτορεία ταξιδίων, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να αναγράφουν στο τιμολόγιο ένα συνολικό ποσό που δεν έχει σχέση με τον πραγματικό φόρο προστιθέμενης αξίας ο οποίος χρεώνεται στον πελάτη και επιτρέποντας στον τελευταίο, εφόσον υπόκειται στον φόρο, να εκπίπτει το ως άνω συνολικό ποσό από τον οφειλόμενο φόρο προστιθέμενης αξίας, και
 —
 επιτρέποντας στα πρακτορεία ταξιδίων, στο μέτρο που επωφελούνται από το εν λόγω ειδικό καθεστώς, να καθορίζουν τη βάση επιβολής του φόρου συνολικά για κάθε φορολογική περίοδο,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 168, 226 και 306 έως 310 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας.
 2)
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
 3)
 Η Επιτροπή φέρει το ένα τέταρτο των δικαστικών εξόδων της.
 4)
 Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά έξοδά του καθώς και τα τρία τέταρτα των εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 5)
 Η Τσεχική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Πολωνίας, η Πορτογαλική Δημοκρατία και η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 186 της 25.6.2011.


text:
 10.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 362/20
 Προσφυγή της 10ης Οκτωβρίου 2011 — Fundação Calouste Gulbenkian κατά ΓΕΕΑ — Gulbenkian (GULBENKIAN)
 (Υπόθεση T-541/11)
 2011/C 362/31
 Γλώσσα στην οποία ασκήθηκε η προσφυγή: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Fundação Calouste Gulbenkian (Λισσαβόνα, Πορτογαλία) (εκπρόσωπος: G. Marín Raigal, P. López Ronda και G. Macias Bonilla, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Micael Gulbenkian (Oeiras, Πορτογαλία)
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 15ης Ιουλίου 2011 στην υπόθεση R 1436/2010-2·
 —
 να επανεξετάσει και να λάβει υπόψη τα έγγραφα που υποβλήθηκαν στη διαδικασία ανακοπής και προσφυγής ενώπιον του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) τα σχετικά με τη φήμη του προγενέστερου σήματος ή να υποχρεώσει το καθού να εκδώσει νέα απόφαση λαμβάνοντας υπόψη τα εν λόγω έγγραφα·
 —
 να κάνει δεκτή στο σύνολό της την ανακοπή που υπέβαλε το προσφεύγον·
 —
 να υποχρεώσει το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) να απορρίψει οριστικά και στο σύνολό της την αίτηση καταχωρίσεως υπ’ αριθ. 4724647 του λεκτικού σήματος «GULBENKIAN» ως κοινοτικού σήματος, για το σύνολο των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών των κλάσεων 4, 33, 35, 36, 37, 41, 42 και 44·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα του προσφεύγοντος που αφορούν τις παρούσες διαδικασίες· και
 —
 να καταδικάσει τον παρεμβαίνοντα, εφόσον παραστεί ενώπιον του δικαστηρίου, στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης, καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το προσφεύγονto ενώπιον του ΓΕΕΑ (ανακοπή και προσφυγή).
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Ο αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «GULBENKIAN», το οποίο έχει καταχωρισθεί, μεταξύ άλλων, για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 4, 33, 35, 36, 37 και 42 — Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα υπ’ αριθ. 4724647
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Το προσφεύγον
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Το παγκοίνως γνωστό στην Πορτογαλία σήμα «Fundação Calouste Gulbenkian» για «τέχνες (εικαστικές τέχνες και μουσική)· φιλανθρωπία (ανάπτυξη στον ανθρωπιστικό και υγειονομικό τομέα)· επιστήμη (έρευνα και προώθηση)· εκπαίδευση (υποστήριξη και ανάπτυξη)· τεχνικές υπηρεσίες διαχείρισης που αφορούν την πετρελαϊκή βιομηχανία». Επωνυμία εταιρίας: «Fundação Calouste Gulbenkian» που χρησιμοποιείται για «τέχνες (εικαστικές τέχνες και μουσική)· φιλανθρωπία (ανάπτυξη στον ανθρωπιστικό και υγειονομικό τομέα)· επιστήμη (έρευνα και προώθηση)· εκπαίδευση (υποστήριξη και ανάπτυξη)· τεχνικές υπηρεσίες διαχείρισης που αφορούν την πετρελαϊκή βιομηχανία»· Λογότυπα υπ’ αριθ. 5 351 και 5 352 «Fundação Calouste Gulbenkian» που χρησιμοποιείται για «τέχνες (εικαστικές τέχνες και μουσική)· φιλανθρωπία (ανάπτυξη στον ανθρωπιστικό και υγειονομικό τομέα)· επιστήμη (έρευνα και προώθηση)· εκπαίδευση (υποστήριξη και ανάπτυξη)· τεχνικές υπηρεσίες διαχείρισης που αφορούν την πετρελαϊκή βιομηχανία»
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Δέχεται εν μέρει την ανακοπή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Μερική ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών και απόρριψη του υπόλοιπου μέρους της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος


text:
 18.6.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 179/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 12ης Απριλίου 2011 [αίτηση του Cour de cassation (Γαλλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — DHL Express France SAS, πρώην DHL International SA κατά Chronopost SA
 (Υπόθεση C-235/09) (1)
 (Πνευματική ιδιοκτησία - Κοινοτικό σήμα - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Άρθρο 98, παράγραφος 1 - Απαγόρευση των πράξεων παραποιήσεως/απομιμήσεως σήματος, επιβληθείσα από δικαστήριο κοινοτικών σημάτων - Κατά τόπον πεδίο εφαρμογής - Μέτρα εξαναγκασμού που συνοδεύουν την απαγόρευση - Αποτέλεσμα στο έδαφος άλλων κρατών μελών από το κράτος μέλος στο οποίο εδρεύει το επιληφθέν δικαστήριο)
 2011/C 179/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour de cassation
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 DHL Express France SAS, πρώην DHL International SA
 κατά
 Chronopost SA
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Cour de cassation — Ερμηνεία του άρθρου 98 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1), σε συνδυασμό με τα άρθρα 1, 14 και 94 του ίδιου κανονισμού — Αγωγή λόγω παραποιήσεως/απομιμήσεως σημάτων — Κατά τόπον πεδίο εφαρμογής απαγορεύσεως επιβληθείσας από δικαστήριο κοινοτικών σημάτων — Δυνατότητα του δικαστηρίου αυτού να συνοδεύει την εν λόγω απαγόρευση με μέτρα καταναγκασμού εφαρμοστέα στο έδαφος όλων των κρατών μελών εντός των οποίων ισχύει η απαγόρευση συνεχίσεως των πράξεων παραποιήσεως/απομιμήσεως
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 98, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 3288/94 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, έχει την έννοια ότι το πεδίο εφαρμογής της απαγορεύσεως συνεχίσεως των πράξεων που συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή επαπειλούμενη παραποίηση/απομίμηση κοινοτικού σήματος, επιβληθείσας από δικαστήριο κοινοτικών σημάτων του οποίου η αρμοδιότητα στηρίζεται στα άρθρα 93, παράγραφοι 1 έως 4, και 94, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, εκτείνεται, κατ’ αρχήν, σε ολόκληρη την επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 2)
 Το άρθρο 98, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 40/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3288/94, έχει την έννοια ότι μέτρο εξαναγκασμού, όπως μια χρηματική ποινή, του οποίου τη λήψη διέταξε δικαστήριο κοινοτικών σημάτων κατ’ εφαρμογήν του εθνικού του δικαίου, προκειμένου να διασφαλίσει την τήρηση επιβληθείσας από αυτό απαγορεύσεως της συνεχίσεως των πράξεων που συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή επαπειλούμενη παραποίηση/απομίμηση κοινοτικού σήματος, παράγει αποτελέσματα εντός των άλλων κρατών μελών πλην του κράτους μέλους στο οποίο εδρεύει το επιληφθέν δικαστήριο, στα οποία εκτείνεται το κατά τόπον πεδίο εφαρμογής μιας τέτοιας απαγορεύσεως, υπό τις προϋποθέσεις του κεφαλαίου III του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που αφορούν την αναγνώριση και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων. Εφόσον το εθνικό δίκαιο ενός από αυτά τα άλλα κράτη μέλη δεν προβλέπει κανένα μέτρο εξαναγκασμού ανάλογο προς αυτό το οποίο διέταξε το εν λόγω δικαστήριο, το αρμόδιο δικαστήριο του κράτους μέλους αυτού οφείλει να επιδιώξει την επίτευξη του σκοπού του ανωτέρω μέτρου εφαρμόζοντας τις διατάξεις εκείνες του εσωτερικού του δικαίου οι οποίες δύνανται να διασφαλίσουν κατά τρόπο ισοδύναμο την


text:
 28.10.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 261/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 7ης Σεπτεμβρίου 2006 (αίτηση του Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León –Ισπανία– για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Anacleto Cordero Alonso κατά Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
 (Υπόθεση C-81/05) (1)
 (Κοινωνική πολιτική - Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη - Οδηγία 80/987/ΕΟΚ - Τροποποιητική οδηγία 2002/74/EΚ - Αποζημίωση λόγω καταγγελίας συμφωνηθείσα στο πλαίσιο του συμβιβασμού - Καταβολή διασφαλιζόμενη από τον οργανισμό εγγυήσεως - Καταβολή εξαρτώμενη από την έκδοση δικαστικής αποφάσεως)
 (2006/C 261/07)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Anacleto Cordero Alonso
 κατά
 Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Ερμηνεία της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/004, σ. 35), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2002/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002 (ΕΕ L 270, σ. 10) — Άρθρα 1 και 3 — Εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου — Υπεροχή — Προστασία των εργαζομένων που αναγνωριζόταν ήδη από το εθνικό δίκαιο — Οδηγία η προθεσμία για τη μεταφορά της οποίας δεν έχει ακόμη λήξει — Ερμηνεία του Δικαστηρίου διαφορετική από αυτήν του ισπανικού συνταγματικού δικαστηρίου — Ίση μεταχείριση
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Εφόσον κράτος μέλος αναγνώριζε στο εσωτερικό του δίκαιο, πριν από την έναρξη ισχύος της οδηγίας 2002/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002, για την τροποποίηση της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ, το δικαίωμα του εργαζομένου να τύχει προστασίας από τον οργανισμό εγγυήσεως σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, προκειμένου περί αποζημιώσεως λόγω λύσεως της συμβάσεως εργασίας, η εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής στις περιπτώσεις που η αφερεγγυότητα του εργοδότη επήλθε μετά την έναρξη ισχύος της εν λόγω οδηγίας εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987/EOK του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74.
 2)
 Εντός του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 80/987, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74, η γενική αρχή της ισότητας, όπως έχει αναγνωρισθεί στην κοινοτική έννομη τάξη, επιβάλλει, οσάκις, σύμφωνα με εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η αναγνωρισθείσα με δικαστική απόφαση αποζημίωση εκ του νόμου λόγω λύσεως της συμβάσεως εργασίας βαρύνει τον οργανισμό εγγυήσεως σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, να αντιμετωπίζεται κατά τον ίδιο τρόπο η ίδιας φύσεως αποζημίωση η οποία έχει αναγνωρισθεί με συμφωνία μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη συναφθείσα παρουσία του δικαστή και επικυρωθείσα από το δικαιοδοτικό όργανο.
 3)
 Το εθνικό δικαστήριο πρέπει να αφήσει ανεφάρμοστη εσωτερική κανονιστική ρύθμιση η οποία, κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως όπως έχει αναγνωρισθεί στην κοινοτική έννομη τάξη, αποκλείει την εκ μέρους του αρμοδίου οργανισμού εγγυήσεως ανάληψη της υποχρεώσεως να καταβάλει αποζημίωση


text:
 23.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 182/14
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (δεύτερο τμήμα)
 της 2ας Ιουνίου 2005
 στην υπόθεση C-15/04 (αίτηση του Bundesvergabeamt για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Koppensteiner GmbH κατά Bundesimmobiliengesellschaft mbH (1)
 (Δημόσιες συμβάσεις - Οδηγία 89/665/ΕΟΚ - Διαδικασία προσφυγής στον τομέα της συνάψεως δημοσίων συμβάσεων - Ανάκληση προκηρύξεως διαγωνισμού μετά το άνοιγμα των προσφορών - Δικαστικός έλεγχος - Έκταση - Αρχή της αποτελεσματικότητας)
 (2005/C 182/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στην υπόθεση C-15/04, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Bundesvergabeamt (Αυστρία) με απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 2004, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 19 Ιανουαρίου 2004, στο πλαίσιο της διαδικασίας Koppensteiner GmbH κατά Bundesimmobiliengesellschaft mbH, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. A. Timmermans, πρόεδρο τμήματος, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (εισηγητή), P. Kūris και Γ. Αρέστη, δικαστές, γενική εισαγγελέας: C. Stix-Hackl, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 26 Μαΐου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Το αρμόδιο δικαστήριο οφείλει να μην εφαρμόσει τις εθνικές διατάξεις που δεν του επιτρέπουν να τηρήσει την υποχρέωση που απορρέει από τα άρθρα 1, παράγραφος 1, και 2, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 89/665/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί της εφαρμογής των διαδικασιών προσφυγής στον τομέα της συνάψεως συμβάσεων κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών συνάψεως δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών.
 (1) ΕΕ C 85 της 03.04.2004.


text:
 21.12.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 377/7
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Λιθουανία) στις 14 Οκτωβρίου 2013 — OAO Gazprom, έτερος διάδικος στη διαδικασία: Δημοκρατία της Λιθουανίας
 (Υπόθεση C-536/13)
 2013/C 377/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η λιθουανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: OAO Gazprom
 Έτερος διάδικος στη διαδικασία: Δημοκρατία της Λιθουανίας, εκπροσωπούμενη από το Υπουργείο Ενέργειας της Δημοκρατίας της Λιθουανίας
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Σε περίπτωση που διαιτητικό δικαστήριο εκδίδει «anti-suit injunction» [διαταγή προς ενδιαφερόμενο να μην κινήσει δικαστική διαδικασία] και απαγορεύει με τον τρόπο αυτόν σε μετέχον στη διαιτητική διαδικασία μέρος να υποβάλει ορισμένα αιτήματα ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους, το οποίο, δυνάμει των περί διεθνούς δικαιοδοσίας κανόνων του κανονισμού 44/2001 (1), είναι αρμόδιο να εξετάσει επί της ουσίας αστική υπόθεση, μπορεί το δικαστήριο κράτους μέλους να αρνηθεί να αναγνωρίσει μια τέτοια διαιτητική απόφαση λόγω του ότι αυτή περιορίζει την αρμοδιότητα του εν λόγω δικαστηρίου να αποφαίνεται το ίδιο επί της αρμοδιότητάς του να εξετάσει μια υπόθεση βάσει των περί δικαιοδοσίας κανόνων του κανονισμού 44/2001;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, ισχύει η απάντηση αυτή και σε περίπτωση στην οποία η «anti-suit injunction» του διαιτητικού δικαστηρίου επιβάλλει σε μετέχοντα στη διαιτητική διαδικασία την υποχρέωση να περιορίσει τα αιτήματά του σε υπόθεση που εξετάζεται εντός άλλου κράτους μέλους και την οποία δικαστήριο του κράτους μέλους αυτού είναι αρμόδιο να εκδικάσει δυνάμει των περί δικαιοδοσίας κανόνων του κανονισμού 44/2001;
 3)
 Μπορεί ένα εθνικό δικαστήριο να αρνηθεί να αναγνωρίσει διαιτητική απόφαση, προς διασφάλιση της υπεροχής του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πλήρους αποτελεσματικότητας του κανονισμού 44/2001, αν η απόφαση αυτή περιορίζει την αρμοδιότητα του εθνικού δικαστηρίου να αποφανθεί περί της αρμοδιότητάς του και επί των εξουσιών του σε υπόθεση εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 44/2001;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (EE L 12, σ. 1).


text:
 2.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/66
 Προσφυγή της 26ης Σεπτεμβρίου 2006 — Backingham κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-116/06)
 (2006/C 294/131)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Anne Buckingham (Βρυξέλλες, Βέλγιο) κ.λπ. (εκπρόσωπος: N. Lhoëst, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των διαδίκων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή στις 23 Νοεμβρίου 2005 και η οποία δημοσιεύθηκε στις Διοικητικές Πληροφορίες αριθ. 85-2005, καθόσον δεν παρέχει στους προσφεύγοντες, που είναι υπάλληλοι βαθμού Α*12, κανένα μόριο προτεραιότητας που να τους αναγνωρίζει την εργασία που παρέσχον προς το συμφέρον του κοινοτικού οργάνου το 2004,
 —
 εάν κριθεί αναγκαίο, να ακυρώσει τις ρητές αποφάσεις της Επιτροπής περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων που υπέβαλαν οι προσφεύγοντες βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ,
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφυγή στηρίζεται σε παράβαση των άρθρων 9 και 13 των γενικών εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 45 του ΚΥΚ (ΓΕΔ) και, επικουρικώς, σε έλλειψη νομιμότητας των εν λόγω ΓΕΔ, καθόσον δημιουργούν δυσμενή διάκριση και συνιστούν παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 5, του ΚΥΚ.


text:
 3.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 363/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 10ης Σεπτεμβρίου 2015 [αίτηση του Raad van State (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Nannoka Vulcanus Industries BV κατά College van gedeputeerde staten van Gelderland
 (Υπόθεση C-81/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Οδηγία 1999/13/ΕΚ - Παράρτημα II B - Ατμοσφαιρική ρύπανση - Πτητικές οργανικές ενώσεις - Περιορισμός των εκπομπών - Χρήση οργανικών διαλυτών στο πλαίσιο συγκεκριμένων δραστηριοτήτων και σε συγκεκριμένες εγκαταστάσεις - Υποχρεώσεις ισχύουσες για υφιστάμενες εγκαταστάσεις - Παράταση χρόνου))
 (2015/C 363/12)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Raad van State
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Nannoka Vulcanus Industries BV
 κατά
 College van gedeputeerde staten van Gelderland
 Διατακτικό
 1)
 Το παράρτημα II B της οδηγίας 1999/13/ΕΚ του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 1999, για τον περιορισμό των εκπομπών πτητικών οργανικών ενώσεων που οφείλονται στη χρήση οργανικών διαλυτών, σε ορισμένες δραστηριότητες και εγκαταστάσεις, έχει την έννοια ότι η προβλεπόμενη στο σημείο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο i, παράταση χρόνου μπορεί να δίδεται σε φορέα εκμεταλλεύσεως «εγκαταστάσεως», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 1, της εν λόγω οδηγίας, για την εφαρμογή του προγράμματος περιορισμού που αυτός έχει καταρτίσει, όταν τα προϊόντα υποκαταστάσεως με χαμηλή ή μηδενική περιεκτικότητα διαλυτών βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της αναπτύξεως, ακόμα και αν μπορεί να διατυπωθεί η υπόθεση, για την εγκατάσταση αυτή, ότι το προϊόν έχει σταθερή περιεκτικότητα στερεών, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθορισθεί το σημείο αναφοράς για τη μείωση των εκπομπών.
 2)
 Το παράρτημα II B, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο i, της οδηγίας 1999/13 έχει την έννοια ότι προκειμένου να δοθεί παράταση χρόνου για την εφαρμογή προγράμματος περιορισμού απαιτείται άδεια της αρμόδιας αρχής, η οποία προϋποθέτει προηγούμενη αίτηση εκ μέρους του οικείου φορέα εκμεταλλεύσεως. Προκειμένου να καθορισθεί εάν πρέπει να δοθεί παράταση χρόνου σε φορέα εκμεταλλεύσεως για την εφαρμογή προγράμματος περιορισμού και προκειμένου να προσδιορισθεί η διάρκεια της ενδεχόμενης παρατάσεως χρόνου, απόκειται στην ανωτέρω αρμόδια αρχή, στο πλαίσιο του περιθωρίου εκτιμήσεως που αυτή διαθέτει, να εξετάσει, μεταξύ άλλων, κατά πόσον βρίσκονται πράγματι στο στάδιο αναπτύξεως προϊόντα υποκαταστάσεως τα οποία είναι κατάλληλα για να χρησιμοποιηθούν στις οικείες εγκαταστάσεις και να περιορίσουν τις εκπομπές πτητικών οργανικών ενώσεων, και κατά πόσον οι εν εξελίξει εργασίες δύνανται, βάσει των διαθέσιμων στοιχείων, να καταλήξουν στην ολοκλήρωση τέτοιων προϊόντων, και ότι δεν υφίσταται κάποιο εναλλακτικό μέτρο δυνάμενο να δημιουργήσει, με μικρότερο κόστος, παρόμοιες μειώσεις εκπομπών, ή ακόμα πιο σημαντικές, και, κυρίως, ότι δεν είναι ήδη διαθέσιμα άλλα προϊόντα υποκαταστάσεως. Πρέπει, επίσης, να ληφθεί υπόψη η σχέση μεταξύ, αφενός, των μειώσεων των εκπομπών οι οποίες μπορούν να επιτευχθούν με τα προϊόντα υποκαταστάσεως, καθώς και του κόστους των τελευταίων και, αφετέρου, των συμπληρωματικών εκπομπών που θα προκύψουν από την παράταση χρόνου, καθώς και του κόστους ενδεχόμενων εναλλακτικών μέτρων. Η διάρκεια της παρατάσεως δεν πρέπει να υπερβαίνει τον χρόνο που απαιτείται για την ανάπτυξη προϊόντων υποκαταστάσεως. Τούτο πρέπει να εκτιμάται βάσει του συνόλου των κρίσιμων στοιχείων και, κυρίως, της σημασίας των συμπληρωματικών εκπομπών που θα προκύψουν από την παράταση χρόνου και του κόστους ενδεχόμενων εναλλακτικών


text:
 15.10.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 257/4
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που ασκήθηκε στις 17 Αυγούστου 2005
 (Υπόθεση C-318/05)
 (2005/C 257/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Richard Lyal και Kilian Gross, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 17 Αυγούστου 2005 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο:
 1)
 να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 18, 39, 43 και 49 ΕΚ, διότι απέκλεισε άνευ εξαιρέσεως τα σχολικά δίδακτρα για τη φοίτηση σε σχολεία της αλλοδαπής από την έκπτωση ειδικών δαπανών από τον φόρο, την οποία προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 1, αριθ. 9, του Einkommensteuergesetz (EStG, νόμου για τον φόρο εισοδήματος)·
 2)
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 Κατά την άποψη της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η ρύθμιση που προβλέπεται από το άρθρο 10, παράγραφος 1, αριθ. 9, του γερμανικού νόμου για τον φόρο εισοδήματος δεν συμβιβάζεται με την ελευθερία παροχής υπηρεσιών και τα προβλεπόμενα από τη Συνθήκη ΕΚ δικαιώματα ελεύθερης διακινήσεως.
 Σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 1, αριθ. 9, EStG, ο φορολογούμενος στη Γερμανία έχει τη δυνατότητα να εκπίπτει το 30 % των διδάκτρων που καταβάλλονται σε εγκεκριμένα ή αναγνωρισμένα από το κράτος ιδιωτικά σχολεία, ως ειδικής δαπάνης, από το συνολικό ποσό των φορολογουμένων εισοδημάτων του. Όσον αφορά τα σχολικά δίδακτρα, τα οποία καταβάλλονται σε ιδιωτικά σχολεία που έχουν την έδρα τους σε άλλο κράτος μέλος, αυτή η δυνατότητα εκπτώσεως δεν υφίσταται.
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο γενικός αποκλεισμός αλλοδαπών ιδιωτικών σχολείων από το περιγραφέν φορολογικό προνόμιο εισάγει διακρίσεις. Η μειονεκτική φορολογική μεταχείριση των αλλοδαπών ιδιωτικών σχολείων προσβάλλει, κατά την άποψή της, τόσο την ελευθερία παροχής υπηρεσιών των αλλοδαπών σχολείων όσο και αυτήν του εγκατεστημένου στη Γερμανία φορολογουμένου, ο οποίος θα επιθυμούσε να στείλει τα παιδιά του σε αλλοδαπό ιδιωτικό σχολείο.
 Τα αλλοδαπά ιδιωτικά σχολεία υποχρεώνονται, επιπλέον, να εγκαθίστανται στη Γερμανία, αν θέλουν να αποφύγουν ανταγωνιστικό μειονέκτημα μέσω της μειονεκτικής φορολογικής μεταχειρίσεως των πελατών τους. Με τον τρόπο αυτό συντελείται απαράδεκτη ανάμειξη στην ελευθερία εγκαταστάσεως.
 Τέλος, ο περιορισμός της δυνατότητας εκπτώσεως προσβάλλει τα δικαιώματα ελεύθερης διακινήσεως των πολιτών άλλων κρατών της ΕΕ, οι οποίοι θέλουν να μετακομίσουν στη Γερμανία, αλλά ταυτόχρονα επιθυμούν τα παιδιά τους να εξακολουθήσουν να πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία στη χώρα προελεύσεώς τους. Το ίδιο ισχύει για Γερμανούς υπηκόους, οι οποίοι ζουν σε άλλο κράτος μέλος, αλλά εξακολουθούν να φορολογούνται απεριορίστως στη Γερμανία. Και αυτοί τυγχάνουν δυσμενούς μεταχειρίσεως αν θέλουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο εκτός Γερμανίας.


text:
 29.9.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 295/27
 Προσφυγή της 19ης Ιουλίου 2012 — Hut.com κατά ΓΕΕΑ — Intersport France (THE HUT)
 (Υπόθεση T-330/12)
 2012/C 295/48
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: The Hut.com Ltd (Northwich, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωπος: S. Malynicz, Barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Intersport France (Longjumeau, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 27ης Απριλίου 2012, στην υπόθεση R 814/2011-2, και
 —
 να καταδικάσει το καθού και την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «THE HUT», μεταξύ άλλων, για υπηρεσίες της κλάσεως 35 — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 8394091
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Καταχωρισμένο στη Γαλλία με αριθ. 33228708 λεκτικό σήμα «LA HUTTE», για προϊόντα των κλάσεων 3, 5, 18, 22, 25 και 28
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απορρίπτει την ανακοπή στο σύνολό της
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Ακυρώνει εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου


text:
10.2.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 45/13
 — Η Επιτροπη ́ κακω ́ς προσα ́πτει στις γαλλικε ́ς αρχε ́ς ο ́τι της Βαλλονι ́ας, χορη ́γησε στον ο ́μιλο Ηermann Heye,
 δεν ́ελαβαν υπο ́ψη την ικανο ́τητα απορροφη ́σεως απο ́ συνιστου ́σαν ενισχυ ́σεις λο ́γω του ο ́τι η Περιφε ́ρεια της
 την αγορα ́ των νε ́ων ποσοτη ́των Vin de pays που Βαλλονι ́ας ει ́χε προβει ́ σε εισφορα ́ κεφαλαι ́ου υπε ́ρ της
 παρα ́γονται κατο ́πιν της προβλεπομε ́νης μετατροπη ́ς Verlipack Holding II, αγνο ́ησε την ́εννοια της κρατικη ́ς
 των ποικιλιω ́ν. ενισχυ ́σεως και εξη ́γαγε προ ́ωρα συμπερα ́σματα ως προς
 την ουσι ́α του φακε ́λου, κατα ́ παρα ́βαση των α ́ρθρων
 87 και 295 ΕΚ. H SRIW ενη ́ργησε συ ́μφωνα με το
 (1) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1493/2000 της Επιτροπη ́ς, της 10ης Ιουλι ́ου 2000, κριτη ́ριο του ιδιω ́τη επενδυτη ́. Κατα ́ το προ ́τυπο των
 για τον καθορισμο ́ των κατ' αποκοπη ́ τιμω ́ν κατα ́ την εισαγωγη ́ για ιδιωτω ́ν εται ́ρων (του ομι ́λου Beaulieu και των τραπεζω ́ν
 τον καθορισμο ́ τιμω ́ν εισο ́δου ορισμε ́νων οπωροκηπευτικω ́ν (EE L 170 του ομι ́λου Verlipack), η SRIW, ο ́πως και η Περιφε ́ρεια
 της 11.7.2000, σ. 1). της Βαλλονι ́ας ως προς τη χορη ́γηση της εισφορα ́ς σε
 (2) Κανονισμο ́ς (ΕΟΚ) 822/87 του Συμβουλι ́ου, της 16ης Μαρτι ́ου
 1987, για την κοινη ́ οργα ́νωση της αμπελοοινικη ́ς αγορα ́ς (EE L 84
 κεφα ́λαιο, ενη ́ργησε ως ιδιω ́της επενδυτη ́ς κατα ́ τη
 της 27.3.1987, σ. 1). διαδικασι ́α εξετα ́σεως του φακε ́λου, λαμβα ́νοντας
 (3) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1493/1999 του Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου υπο ́ψη τις πληροφορι ́ες που παρε ́σχε ο ο ́μιλος Ηeye, οι
 1999, για την κοινη ́ οργα ́νωση της αμπελοοινικη ́ς αγορα ́ς (EE L 179 οποι ́ες βεβαι ́ωναν τυπικα ́ την αξιοπιστι ́α του ομι ́λου
 της 14.7.1999, σ. 1). Verlipack για το με ́λλον. Η ́επειτα απο ́ 22 μη ́νες
 (4) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1227/2000 περι ́ καθορισμου ́ λεπτομερειω ́ν κανο ́νων πτω ́χευση του ομι ́λου, κατο ́πιν των δημοσι ́ων παρεμβα ́-
 εφαρμογη ́ς του κανονισμου ́ 1493/1999 (EE L 143 της 16.6.2000, σεων, δεν μπορει ́ εκ των υστε ́ρων να αποτελει ́ απο ́δειξη
 σ. 1). ο ́τι, τον Μα ́ρτιο του 1997, η SRIW, καθω ́ς και η
 Περιφε ́ρεια της Βαλλονι ́ας, δεν ενη ́ργησαν ως ιδιω ́τες
 επενδυτε ́ς. Ο ο ́μιλος Ηeye ει ́ναι ο πραγματικο ́ς οφειλε ́-
 της των κεφαλαι ́ων που δα ́νεισε η SRIW. Η χρησιμο-
 ποι ́ηση εκ με ́ρους του ομι ́λου Ηeye των κεφαλαι ́ων που
 του διε ́θεσε η SRIW υπο ́ κανονικε ́ς συνθη ́κες αγορα ́ς
 δεν μπορει ́ να ελεγχθει ́ απο ́ την Επιτροπη ́ στο πλαι


text:
́σιο
 των κρατικω ́ν ενισχυ ́σεων και δεν μπορει ́ εκ των προ-
 τε ́ρων να χαρακτηριστει ́ ως ενι ́σχυση λο ́γω του ο ́τι η
 Προσφυγη ́ του Βασιλει ́ου του Βελγι ́ου που ασκη ́θηκε στις αρχικη ́ πηγη ́ των κεφαλαι ́ων αυτω ́ν η ́ταν το κρα ́τος και
 18 ∆εκεμβρι ́ου 2000 κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 ο τελικο ́ς τους δικαιου ́χος δεν θα η ́ταν ο ο ́μιλος Ηeye.
 Κοινοτη ́των
 — Η Επιτροπη ́, θεωρω ́ντας ο ́τι το συ ́νολο του απο ́ 27 Μαρ-
 (Υπο ́θεση C-457/00) τι ́ου 1997 ομολογιακου ́ δανει ́ου προς τον ο ́μιλο
 Ηeye συνιστου ́σε ενι ́σχυση, αγνο ́ησε την ́εννοια της
 (2001/C 45/25) ενισχυ ́σεως. Η ρη ́τρα παραιτη ́σεως απο ́ την απαι ́τηση
 παρουσι ́αζε κι ́νδυνο μικρο ́τερο απ' ο ́σο μπορου ́σε να
 εκτιμη ́σει η Επιτροπη ́, διο ́τι, παρα ́ την πτω ́χευση των
 Το Βασι ́λειο του Βελγι ́ου, εκπροσωπου ́μενο απο ́ την Α. Snoecx, τριω ́ν εταιριω ́ν εκμεταλλευ ́σεως τον Ιανουα ́ριο του
 συ ́μβουλο στη γενικη ́ διευ ́θυνση νομικω ́ν υποθε ́σεων του Υπουρ- 1999, η ρη ́τρα αυτη ́ δεν μπορει ́ να εμποδι ́σει την
 γει ́ου Εξωτερικω ́ν, Εξωτερικου ́ Εμπορι ́ου και ∆ιεθνου ́ς Συνεργα- επιστροφη ́ του ποσου ́ που δα ́νεισε η SRIW σε περι ́-
 σι ́ας, και τους J.M. De Backer, G. Vandersanden και L. Levi, πτωση προ ́ωρης καταγγελι ́ας της συμβα ́σεως αυτη ́ς εκ
 δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο με ́ρους της SRIW, πριν απο ́ την πλη ́ρωση των ο ́ρων της
 την Πρεσβει ́α του Βελγι ́ου, 4, rue des Girondins, α ́σκησε ενω ́πιον επι ́μαχης ρη ́τρας παραιτη ́σεως απο ́ το δα ́νειο.
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 18 ∆εκεμβρι ́ου
 2000 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 — 'Οσον αφορα ́ το απο ́ 28 Μαρτι ́ου 1997 δα ́νειο, η
 Επιτροπη ́ αρκε ́στηκε να εφαρμο ́σει αυτο ́ματα το επιτο ́-
 Το Βασι ́λειο του Βελγι ́ου ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: κιο αναφορα ́ς, χωρι ́ς να εξετα ́σει τις ειδικε ́ς περιστα ́σεις,
 σε αντι ́θεση με τη σχετικη ́ προτροπη ́ των βελγικω ́ν
 — να ακυρω ́σει την απο ́ 20 Σεπτεμβρι ́ου 2000 απο ́φαση της αρχω ́ν. 'Ετσι, η Επιτροπη ́ δεν α ́σκησε τη διακριτικη ́
 Επιτροπη ́ς C-40/99, με τι ́τλο «Κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις υπε ́ρ της ευχε ́ρεια που διαθε ́τει δυνα ́μει του α ́ρθρου 87 ΕΚ.
 Verlipack — Βε ́λγιο».
 — Κατα ́ την εξε ́ταση της εισφορα ́ς σε κεφα ́λαιο προς
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα. τη Verlipack Holding II, η Επιτροπη ́ αντιμετω ́πισε
 συγκεντρωτικα ́ παρεμβα ́σεις εντελω ́ς διαφορετικη ́ς
 νομικη ́ς φυ ́σεως, καθο ́τι


text:
θεω ́ρησε τα δυ ́ο δα ́νεια που
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα χορη ́γησε η SRIW στον ο ́μιλο Ηermann Heye ως
 α ́μεσες εισφορε ́ς σε κεφα ́λαιο προς τη Verlipack
 — Παρα ́βαση των α ́ρθρων 87 ΕΚ και 295 ΕΚ: Holding II.
 — Η Επιτροπη ́, εκτιμω ́ντας ο ́τι το απο ́ 28 Μαρτι ́ου 1997 — Παρα ́βαση της υποχρεω ́σεως αιτιολογη ́σεως.
 δα ́νειο και το απο ́ 27 Μαρτι ́ου 1997 ομολογιακο ́
 δα ́νειο που η Société régionale d’investissement de
 Wallonie (στο εξη ́ς: SRIW), ανω ́νυμη εταιρι ́α το κεφα ́-
 λαιο της οποι ́ας κατε ́χει εξ ολοκλη ́ρου η Περιφε ́ρεια


text:
 18.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 167/2
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 26ης Μαρτίου 2009 [αίτηση του Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Ιταλία)] — Maria Catena Rita Pignataro κατά Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania, Ufficio Centrale Regionale per l'elezione del Presidente dell'Assemblea Regionale Siciliana c/o Corte d'Appello di Palermo, Assemblea Regionale Siciliana, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia, Andrea Vitale, Antonino Di Guardo και Fabio M. Mancuso
 (Υπόθεση C-535/08) (1)
 (Προϋποθέσεις εκλογιμότητας σε εκλογές διοικητικής περιφέρειας - Προϋπόθεση κατοικίας στην οικεία περιφέρεια - Άρθρα 17 ΕΚ και 18 ΕΚ - Θεμελιώδη δικαιώματα - Ζήτημα που δεν άπτεται του κοινοτικού δικαίου - Πρόδηλη έλλειψη αρμοδιότητας του Δικαστηρίου)
 2009/C 167/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Maria Catena Rita Pignataro
 κατά
 Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania, Ufficio Centrale Regionale per l'elezione del Presidente dell'Assemblea Regionale Siciliana c/o Corte d'Appello di Palermo, Assemblea Regionale Siciliana, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia, Andrea Vitale, Antonino Di Guardo, Fabio M. Mancuso
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Ερμηνεία του άρθρου 6 ΕΕ, του άρθρου 3 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου και του άρθρου 2 του τέταρτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και του άρθρου 25 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα — Ερμηνεία των άρθρων 17 και 18 ΕΚ — Συμβατό με τα ανωτέρω νομοθετήματα της νομοθεσίας ιταλικής περιφέρειας, η εξαρτά το δικαίωμα του εκλέγεσθαι των Ιταλών υπηκόων από προϋπόθεση κατοικίας στη συγκεκριμένη διοικητική περιφέρεια
 Διατακτικό
 1)
 Τα άρθρα 17 ΕΚ και 18 ΕΚ δεν απαγορεύουν εθνική ρύθμιση η οποία, σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, προβλέπει, μεταξύ των προϋποθέσεων εκλογιμότητας σε συμβούλια περιφέρειας, την υποχρέωση του υποψηφίου να κατοικεί στην οικεία περιφέρεια κατά τον χρόνο υποβολής της υποψηφιότητάς του.
 2)
 Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στερείται προδήλως αρμοδιότητας για να δώσει απάντηση στο πρώτο ερώτημα που υπέβαλε το Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia.
 (1) ΕΕ C 32 της 7.2.2009.


text:
 25.2.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 48/10
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τέταρτο τμήμα)
 της 15ης Δεκεμβρίου 2005
 στην υπόθεση C-96/05: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2001/65/ΕΚ - Ετήσιοι και ενοποιημένοι λογαριασμοί εταιριών ορισμένων μορφών - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη εντός της ταχθείσας προθεσμίας)
 (2006/C 48/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Στην υπόθεση C-96/05, με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 226 ΕΚ λόγω παραβάσεως, η οποία ασκήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2005, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: G. Braun και Γ. Ζαββός) κατά Ελληνικής Δημοκρατίας (εκπρόσωπος: Ν. Δαφνίου), το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Schiemann, πρόεδρο τμήματος, M. Ilešič (εισηγητή) και E. Levits, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Léger, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 15 Δεκεμβρίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 2001/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, για την τροποποίηση των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ, 83/349/ΕΟΚ και 86/635/ΕΟΚ, όσον αφορά τους κανόνες αποτίμησης για τους ετήσιους και ενοποιημένους λογαριασμούς εταιριών ορισμένων μορφών, καθώς και τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
 2.
 Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 93 της 16.4.2005.


text:
 12.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 7/36
 Προσφυγή της 7ης Οκτωβρίου 2014 — CEAHR κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-712/14)
 (2015/C 007/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Confédération Européenne des Associations d’Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: P. Mathijsen και P. Dyrberg, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση C(2014) 5462 τελικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 29ης Ιουλίου 2014,
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση προσφυγή, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως C(2014) 5462 τελικό της Επιτροπής, της 29ης Ιουλίου 2014, στην υπόθεση AT.39097 — Επισκευή ωρολογίων, με την οποία η Επιτροπή απέρριψε την καταγγελία της προσφεύγουσας δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 773/2004 (1), σχετικά με την άρνηση ορισμένων κατασκευαστών ωρολογίων γοήτρου/πολυτελείας να προμηθεύουν ανταλλακτικά σε ανεξάρτητους επισκευαστές.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι i) τα συμπεράσματα της Επιτροπής βασίζονται σε πολλαπλή πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, περί το δίκαιο και περί τα πραγματικά περιστατικά, ii) ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση τα συμπεράσματα της Επιτροπής δεν είναι δεόντως αιτιολογημένα και iii) ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί προϊόν διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας η Επιτροπή δεν εξέτασε ενδελεχώς τα νομικά και πραγματικά στοιχεία που εκτέθηκαν στην καταγγελία, προσβάλλοντας το δικαίωμα της προσφεύγουσας σε χρηστή διοίκηση.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 773/2004 της Επιτροπής, της 7ης Απριλίου 2004, σχετικά με τη διεξαγωγή από την Επιτροπή των διαδικασιών δυνάμει των άρθρων [101 ΣΛΕΕ] και [102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2004, L 123, σ. 18).


text:
 15.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/22
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 2014 [αίτηση του Tribunale di Verona (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Shamim Tahir κατά Ministero dell’Interno, Questura di Verona
 (Υπόθεση C-469/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης - Οδηγία 2003/109/ΕΚ - Άρθρα 2, 4, παράγραφος 1, 7, παράγραφος 1, και 13 - «Άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος ΕΕ» - Προϋποθέσεις χορηγήσεως - Νόμιμη και αδιάλειπτη διαμονή εντός του κράτους μέλους υποδοχής κατά τη διάρκεια των πέντε ετών προ της υποβολής της αιτήσεως προς χορήγηση αδείας - Άτομο έχον οικογενειακούς δεσμούς με τον επί μακρόν διαμένοντα - Ευνοϊκότερες εθνικές διατάξεις - Αποτελέσματα))
 2014/C 315/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale di Verona
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Shamim Tahir
 κατά
 Ministero dell’Interno, Questura di Verona
 Διατακτικό
 1)
 Τα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2011/51/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2011, έχουν την έννοια ότι το μέλος της οικογενείας, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 2, στοιχείο ε', της οδηγίας αυτής, ατόμου υπέρ του οποίου έχει ήδη αναγνωριστεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος δεν μπορεί να απαλλάσσεται από την προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας κατά την οποία, προς αναγνώριση του καθεστώτος αυτού, ο υπήκοος τρίτης χώρας πρέπει να έχει διαμείνει νόμιμα και αδιάλειπτα εντός του οικείου κράτους μέλους κατά τα πέντε έτη που προηγήθηκαν της υποβολής της αιτήσεως αυτής.
 2)
 Το άρθρο 13 της οδηγίας 2003/109, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2011/51, έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει σε κράτος μέλος να χορηγεί άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος ΕΕ σε μέλος της οικογενείας υπό την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο ε', της οδηγίας αυτής υπό προϋποθέσεις ευνοϊκότερες εκείνων τις οποίες προβλέπει η οδηγία αυτή.
 (1) ΕΕ C 52 της 22.2.2014.


text:
 19.6.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 161/32
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Ιταλία) στις 2 Απριλίου 2010 — Fabrizio Cariulo κατά Ministero dell’Interno
 (Υπόθεση C-173/10)
 (2010/C 161/47)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: Fabrizio Cariulo
 Καθού: Ministero dell’Interno
 Προδικαστικό ερώτημα
 Υποβάλλεται ερώτημα επί του σύμφωνου ή μη χαρακτήρα με τα άρθρα 43 και 49 ΕΚ της εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως, η οποία εισήχθη εν μέρει με το διάταγμα Bersani (νομοθετικό διάταγμα 223 της 4.7.2006, εν συνεχεία του νόμου 248 της 4.8.2006) και εγκαθιδρύει «εθνικό σύστημα το οποίο [...] μεταξύ άλλων:
 α)
 σκοπεί εν γένει στην προστασία των αναδόχων συμβάσεων παραχωρήσεως των οποίων η ανάθεση έλαβε χώρα σε προγενέστερο χρόνο, κατόπιν διαδικασίας από την οποία είχε παρανόμως αποκλεισθεί μέρος των επιχειρηματιών·
 β)
 περιλαμβάνει διατάξεις που εγγυώνται εκ των πραγμάτων τη διατήρηση κεκτημένων δικαιωμάτων εμπορικής φύσεως (όπως η επιβαλλόμενη στους νέους παραχωρησιούχους υποχρέωση να εγκαταστήσουν τα σημεία παροχής των υπηρεσιών τους πέραν ελάχιστης οριζόμενης αποστάσεως από τα ήδη λειτουργούντα πρακτορεία)·
 γ)
 προβλέπει την έκπτωση του παραχωρησιούχου στην περίπτωση κατά την οποία ο αυτός επιδίδεται, άμεσα ή έμμεσα, σε διασυνοριακές δραστηριότητες σχετικές με παίγνια εξομοιούμενα με εκείνα που αποτελούν αντικείμενο της παραχωρήσεως».


text:
 27.2.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 51/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 17ης Δεκεμβρίου 2009 [αίτηση του Finanzgericht Baden-Württemberg (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Swiss Caps AG κατά Hauptzollamt Singen
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-410/08 έως C-412/08) (1)
 (Κοινό Δασμολόγιο - Συνδυασμένη Ονοματολογία - Δασμολογική κατάταξη - Κλάσεις 1515, 1517, 2106 και 3004 - Κάψουλες ζελατίνης - Ιχθυέλαιο, έλαιο φύτρων σίτου, έλαιο μαυροσούσαμου - Έννοια της συσκευασίας)
 2010/C 51/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Baden-Württemberg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Swiss Caps AG
 κατά
 Hauptzollamt Singen
 Αντικείμενο
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Finanzgericht Baden–Württemberg — Ερμηνεία του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο (ΕΕ L 256, σ. 1) — Κλάσεις 1517 (Μαργαρίνη· μείγματα ή παρασκευάσματα βρώσιμα από λίπη ή λάδια ζωικά ή φυτικά ή από τα κλάσματα διαφόρων λιπών ή λαδιών του κεφαλαίου αυτού, άλλα από τα λίπη και λάδια διατροφής και τα κλάσματά τους της κλάσεως 1516) και 2106 (Παρασκευάσματα διατροφής που δεν κατονομάζονται ούτε περιλαμβάνονται αλλού) — Σημείο A, παράγραφος 5, στοιχείο β', του πρώτου τίτλου του πρώτου μέρους του παραρτήματος I — Δασμολογική κατάταξη παρασκευάσματος από λάδι ιχθύος με προσθήκη βιταμίνης Ε, που περιέχεται σε κάψουλα αποτελούμενη από ζελατίνη, γλυκερίνη και νερό — Έννοια της συσκευασίας
 Διατακτικό
 Η Συνδυασμένη Ονοματολογία στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το Κοινό Δασμολόγιο (ΕΕ L 256, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2368/2000 της Επιτροπής, της 13ης Οκτωβρίου 2000, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:
 —
 παρασκευάσματα διατροφής σε μορφή κάψουλας, περιέχουσας 600 mg συμπυκνωμένου ιχθυελαίου ψυχρής εκθλίψεως και 22,8 mg συμπυκνωμένης βιταμίνης Ε εντός περικαλύμματος αποτελούμενου από 212,8 mg ζελατίνης, 77,7 mg γλυκερίνης και 159,6 mg καθαρού νερού, τα οποία χρησιμεύουν ως συμπληρώματα διατροφής,
 —
 παρασκευάσματα διατροφής σε μορφή κάψουλας, περιέχουσας 580 mg έλαιο φύτρων σίτου, εντός περικαλύμματος αποτελούμενου από 250 mg κόκκους αμύλου, τα οποία χρησιμεύουν ως συμπληρώματα διατροφής,
 —
 παρασκευάσματα διατροφής σε μορφή κάψουλας, περιέχουσας 500 mg ελαίου μαυροσούσαμου ψυχρής εκθλίψεως, 38,7 mg σογιέλαιου, 18,8 mg βιταμίνης Ε, 16 mg λίπους ελαίου, 10 mg λεκιθίνης, 8,2 mg κεριού, 8 mg παντοθενικού ασβεστίου, 0,2 mg φολικού οξέος και 0,11 mg βιοτίνης, εντός περικαλύμματος αποτελούμενου από 313,97 mg φύραμα ζελατίνης (47,3 % ζελατίνη, 17,2 % γλυκερίνη, 35,5 % νερό), 4,3 mg πολτό αποτελούμενο κατά 50 % από οξείδιο του τιτανίου και 50 % γλυκερίνη, καθώς και από 1,73 mg πολτό αποτελούμενο κατά 25 % από κίτρινο κυνολίνης και κατά 75 % από γλυκερίνη, τα οποία χρησιμεύουν ως συμπληρώματα διατροφής,
 υπάγονται στην κλάση 2106 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας.
 (1) ΕΕ C 313 της 6.12.2008.
 ΕΕ C 327 της 20.12.2008.