text:
 22.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/57
 Προσφυγή της 30ής Σεπτεμβρίου 2008 — SIAE κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-433/08)
 (2008/C 301/95)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Società Italiana degli Autori ed Editori — SIAE (Ρώμη, Ιταλία) (εκπρόσωποι: M. Siragusa, M. Mandel, L. Vullo, S. Valentino, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 3 και το άρθρο 4, παράγραφος 2, της προσβαλλόμενης απόφασης,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα που συνεπάγεται για την προσφεύγουσα η παρούσα δίκη και
 —
 να λάβει οποιοδήποτε άλλο μέτρο, συμπεριλαμβανομένης της διεξαγωγής αποδείξεων, που κρίνεται ενδεδειγμένο.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσβαλλόμενη απόφαση στην υπό κρίση υπόθεση είναι η ίδια με αυτήν της υπόθεσης Τ-392/08, ΑΕΠΙ κατά Επιτροπής.
 Προς στήριξη των ισχυρισμών της, η προσφεύγουσα επικαλείται τους ακόλουθους λόγους.
 Με τον πρώτο λόγο, η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 81 ΕΚ και μη διεξαγωγή έρευνας, στο μέτρο που με την εν λόγω απόφαση διαπιστώνεται η ύπαρξη εναρμονισμένης πρακτικής χωρίς να στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο παρά μόνο στο γεγονός ότι πολλές από της συμφωνίες αμοιβαίας εκπροσώπησης οριοθετούν την εξουσία χορήγησης άδειας στο έδαφος όπου δρα η έτερη εταιρία συλλογικής διαχείρισης. Η Επιτροπή αγνοεί συναφώς ότι πολλές εταιρίες συλλογικής διαχείρισης θεωρούν πράγματι ότι μπορούν να διασφαλίσουν πληρέστερα τα δικαιώματα των μελών τους εμπιστευόμενες το ρεπερτόριό τους σε εταιρίες συλλογικής διαχείρισης, δυνάμενες να τους εξασφαλίσουν αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων του δημιουργού και είναι απολύτως προφανές ότι ακριβώς οι εταιρίες που έχουν εδραιωμένη παρουσία στο οικείο έδαφος είναι σε θέση να ικανοποιήσουν πλήρως την απαίτηση αυτή.
 Με τον δεύτερο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 81 ΕΚ και έλλειψη συνοχής της αιτιολογίας της αποφάσεως όσον αφορά το γεγονός ότι η Επιτροπή, προσπαθώντας να αποδείξει το εφικτό μιας διαχείρισης πολυεδαφικής αδειοδότησης για τις δορυφορικές, καλωδιακές και διαδικτυακές εκπομπές μουσικών έργων, καταλήγει να προσκομίζει αποδείξεις της μη ύπαρξης παράλληλης συμπεριφοράς των εταιριών συλλογικής διαχείρισης. Στην πραγματικότητα, οι αιτιάσεις που διατυπώνει η Επιτροπή ανατρέπονται από τα ίδια τα παραδείγματα που αυτή παραθέτει σχετικά με τη χορήγηση, εκ μέρους των εταιριών διαχείρισης, εντολών που εκτείνονται πέρα από το έδαφος στο οποίο δρα μια μόνον εταιρία.
 Με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση και εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 81 ΕΚ διότι, σε περίπτωση που η Επιτροπή διαπίστωνε την ύπαρξη εναρμονισμένης πρακτικής, η πρακτική αυτή ουδόλως θα περιόριζε τον ανταγωνισμό στο μέτρο που οι εδαφικές οριοθετήσεις συνιστούν την αναγκαία συνέπεια του αποκλειστικού χαρακτήρα των δικαιωμάτων που κατέχουν οι δημιουργοί.
 Με τον τέταρτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει παραβίαση, εκ μέρους της Επιτροπής, της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ λόγω έλλειψης αιτιολογίας όσον αφορά το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν ενημέρωσε τις εταιρίες για τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε για να απορρίψει, κατόπιν διαβούλευσης με τους παράγοντες της αγοράς, τις προτεινόμενες δεσμεύσεις της SIAE.
 Με τον πέμπτο λόγο, η προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ λόγω έλλειψης αιτιολογίας, παραβίαση των αρχών


text: της αναλογικότητας και της ασφάλειας δικαίου, καθώς και αντιφατικότητα και έλλειψη συνοχής των μέτρων που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 2, της προσβαλλόμενης απόφασης. Η απόλυτη ασάφεια των ενεργειών «αναθεώρησης» που ζητούνται από της εταιρίες διαχείρισης θέτει αδικαιολόγητα την SIAE σε κατάσταση αβεβαιότητας όσον αφορά τον προσδιορισμό των μέτρων που η Επιτροπή θεωρεί επαρκή για την παύση της φερόμενης εναρμονισμένης πρακτικής. Επιπλέον, δεδομένου ότι η Επιτροπή αναγνωρίζει ρητώς ότι ο περιορισμός της εντολής στο έδαφος όπου δρα η έτερη εταιρία συλλογικής διαχείρισης δεν συνιστά περιορισμό του ανταγωνισμού, έρχεται σε προφανή αντίθεση με την πρόταση αυτή το να υποχρεώνονται οι εταιρίες συλλογικής διαχείρισης να αναθεωρούν διμερώς την εδαφική οριοθέτηση σε όλες τις εντολές τους για δορυφορικές, καλωδιακές και διαδικτυακές μεταδόσεις και, επομένως, να προσκομίζουν στην Επιτροπή αντίγραφο της αναθεώρησης όλων των εν λόγω συμφωνιών αμοιβαίας εκπροσώπησης. Σ' αυτό πρέπει να προστεθεί ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή απαιτεί «διμερή» αναθεώρηση των εδαφικών οριοθετήσεων, η πλήρης τήρηση, εκ μέρους της SIAE, του άρθρου 4, παράγραφος 2, της προσβαλλόμενης απόφασης βρίσκεται εν πάση περιπτώσει εκτός της σφαίρας λήψεως αποφάσεων της SIAE, εφόσον εξαρτάται επιπλέον από τις αυτόνομες διαβουλεύσεις άλλων είκοσι τριών εταιριών συλλογικής διαχείρισης.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 14.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 302/64
 Προσφυγή της 9ης Ιουλίου 2015 — VM Vermögens-Management κατά ΓΕΕΑ — DAT Vermögensmanagement (Vermögensmanufaktur)
 (Υπόθεση T-374/15)
 (2015/C 302/80)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: VM Vermögens-Management GmbH (Ντίσελντορφ, Γερμανία) (εκπρόσωποι: T. Dolde, P. Homann, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: DAT Vermögensmanagement GmbH (Baldham, Γερμανία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Δικαιούχος του επίδικου σήματος: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό λεκτικό σήμα «Vermögensmanufaktur» — Υπ’ αριθ. 8 770 042 κοινοτικό σήμα
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 29ης Απριλίου 2015 στην υπόθεση R 418/2014-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Παράβαση του άρθρου 75 του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 76 του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 207/2009.


text:
 31.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 252/50
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 24ης Ιουνίου 2013 — Mateo Pérez κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-144/11) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Γενικός διαγωνισμός - Προσφυγή ακυρώσεως διορθωτικού σε προκήρυξη διαγωνισμού - Διορθωτικό το οποίο δεν προβλέπει τις προϋποθέσεις αποκλεισμού του προσφεύγοντος - Απουσία βλαπτικής πράξεως - Αποκλεισμός από τις δοκιμασίες αξιολογήσεως - Παραδεκτό - Προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής - Εκπρόθεσμο - Προδήλως απαράδεκτο)
 2013/C 252/92
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Carlos Mateo Pérez (Alicante, Ισπανία) (εκπρόσωπος: I. Ruiz García, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και J. Baquero Cruz)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως με την οποία δεν επετράπη στον προσφεύγοντα να μετάσχει στις δοκιμασίες επιλογής, μετά τη δημοσίευση διορθωτικού στην προκήρυξη του διαγωνισμού, με το οποίο ακυρώθηκε η βαθμολογία στη δοκιμασία δ', «Εκτίμηση συγκεκριμένης καταστάσεως», που συνεπάγεται τον αποκλεισμό από τον διαγωνισμό
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο Mateo Pérez από τις 14 Μαρτίου 2012, ημερομηνία καταθέσεως του υπομνήματός του αντικρούσεως.
 3)
 Ο Mateo Pérez θα φέρει τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε προ της 14ης Μαρτίου 2012.
 (1) ΕΕ C 65 της 3.3.2012, σ. 27.


text:
3 . 6 . 95 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 137/35
 αγοράς που ίσχυαν τότε και η αδυναμία του εκτελωνιστή — να καταδικάσει την καθής-εναγομένη στα δικαστικά
 να εξακριβώσει την ακρίβεια των προσκομισθέντων από έξοδα.
 τον εντολέα εγγράφων επ' ευκαιρία της διασαφήσεως.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 — Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. H προβαλλό
 μενη στην απόφαση υποχρέωση του εκτελωνιστή προς Οπροσφεύγων-ενάγων, πρώην υπάλληλος της Επιτροπής,
 έλεγχον της ακριβείας των στοιχείων που παρέχει o πάσχων από ολική μόνιμη αναπηρία, προσάπτει στην Επι
 εντολέας για τη διασάφηση καθώς και του απατηλού ή μη τροπή ότι δεν του κοινοποίησε ορισμένα στοιχεία σχετικά με
 χαρακτήρα των ενεργειών του εντολέα είναι δυσανάλο την κατάσταση της υγείας του και, κυρίως, ότι δεν τον
 γη . προειδοποίησε εγκαίρως όσον αφορά τη διαγνωσθείσα από
 τους ιατρούς της ασθένεια, καθώς και ότι τον διατήρησε σε
 — Παράβαση του άρθρου 6 της ευρωπαϊκής συμβάσεως για καθήκοντα ασυμβίβαστα προς την κατάσταση της υγείας
 την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των του .
 θεμελιωδών ελευθεριών.
 Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι o προσφεύγων-ενάγων, προσ
 (') ΕΕ αριθ. L 175 της 12. 7. 1979· ΕΕ ειδ. έκδ. 11/015, σ. 162. βληθείς από εμφρακτική βρογχονοπνευμονοπάθεια, υπέβα
 λε αίτηση συντάξεως αναπηρίας, βάσει του άρθρου 78
 δεύτερο εδάφιο του ΚΥΚ, και ότι η αίτησή του αυτή
 εξετάστηκε μόλις στις 27 Μαρτίου 1987, σχεδόν έξι έτη μετά
 Προσφυγή-αγωγή του Walter Gill κατα της Επιτροπής των την υποβολή της, από την επιτροπή αναπηρίας η οποία
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 29 Μαρτίου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υφίστατο επαγγελματική
 1995 νόσος. Στην πραγματικότητα, o προσφεύγων-ενάγων έλαβε
 γνώση μόλις κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής ότι οι
 (Υπόθεση Τ-9Θ/95) ιατροί-σύμβουλοι της Επιτροπής είχαν διαγνώσει, και δη
 (95/C 137/76) κατά την ιατρική εξέταση που προηγήθηκε της προσλήψεως,
 μια χρόνια πνευμονική νόσο.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Συναφώς, ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι η Επιτροπή , παρα
 O Walter GILL, κάτοικος Sudbury (Ηνωμένο Βασίλειο), λείποντας να τον ενημερώσει ή να κοινοποιήσει στον θερά
 εκπροσωπούμενος από τους Jean-Noël Louis, Thierry Dema ποντα ιατρό του τα αποτελέσματα των διενεργηθεισών από
 seure και Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο τους ιατρούς της εξετάσεων, στέρησε παρανόμως από τον
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την έδρα της sàrl Fiduciaire προσφεύγοντα-ενάγοντα τη δυνατότητα να επιλέξει, εν πλή
 Myson, 1 rue Glesener, άσκησε στις 29 Μαρτίου 1995 ενώπιον ρει επίγνωση, εαν θα αποδεχόταν μια θέση εργασίας, η φύση
 του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή της οποίας μπορούσε να έχει ως συνέπεια μια επιδείνωση της
 αγωγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. καταστάσεως της υγείας του .
 O προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Πρωτοδικείο: Εξάλλου , η έλλειψη συνοχής των αιτιολογιών που στήριξαν
 τις διαδοχικές αποφάσεις της ΑΔΑ και η εξέλιξη των
 — Να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 26ης υποστηριχθεισών απόψεων κατά τη διάρκεια των διαφόρων
 Σεπτεμβρίου 1994 με την οποία απορρίφθηκε ρητώς η διαδικαστών ισοδυναμούν με παντελή έλλειψη αιτιολογίας.
 αίτηση αποζημιώσεως που υπέβαλε στις 10 Μäου 1994,
 βάσει του άρθρου 90 παράγραφος 1 του ΚΥΚ, Τέλος, δεομένου ότι η ΑΔΑ δεν παρέσχε στον προσφεύγον
 τα-ενάγοντα, παρά τη ρητή


text:
αίτηση που υπέβαλε o πληρεξού
 — να ακυρώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, την απόφαση της σιος δικηγόρος του , τα ακριβή πληροφοριακά στοιχεία
 Επιτροπής της 28ης Δεκεμβρίου 1994 με την οποία σχετικά με τα μέτρα που είχε λάβει προκειμένου να διαφυλ
 απορρίφθηκαν ρητώς η κύρια και η συμπληρωματική άξει την ανωνυμία του και ενόψει των εγγράφων που του
 διοικητική ένσταση , κοινοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της προδικαστικής διαδι
 κασίας, o προσφεύγων-ενάγων δεν μπορεί παρά να υποθέσει
 — να υποχρεώσει την καθής-εναγομένη, ότι ουδέν προσήκον μέτρο ελήφθη και ότι η διοίκηση
 — να καταβάλει, ως αποζημίωση για την υλική και την προσέβαλε το δικαίωμά του επί του απαραβίαστου της
 ηθική βλάβη τις οποίες υπέστη λόγω του ότι δεν του ιδιωτικής του ζωής.
 κοινοποιήθηκαν τα σχετικά με την κατάσταση της
 υγείας του πληροφοριακά στοιχεία, ποσό ίσο προς το
 δπλάσιο των ετησίων αποδοχών τις οποίες θα εδικαι
 ούτο εάν δεν είχε αναγκαστεί, λόγω της διαπράξεως
 διαδοχικών σφαλμάτων, να ζητήσει τη συνταξιοδότη Προσφυγή -αγωγή των Lieve De Nil και Christiane Impens
 σή του λόγω αναπηρίας, κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκή
 θηκε στις 29 Μαρτίου 1995
 — να καταβάλει την ανωτέρω αποζημίωση εντόκως προς (Υπόθεση Τ-91/95)
 8% ετησίως από της υποβολής της αιτήσεώς του ,
 (95/C 137/77)
 — να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα, ως χρη
 ματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 λόγω της ανεπιφύλακτης και παρά τη θέλησή του
 διαδόσεως της αιτήσεως και της ενστάσεώς του , το Οι Lieve DE NIL και Christiane IMPENS, κάτοικοι Wolver
 ποσό των 10 000 Ecu, tem (Βέλγιο) και Βρυξελλών (Βέλγιο) αντιστοίχως, εκπροσω
 ---pagebreak--- Αριθ. C 137/36 []ËL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 3 . 6. 95
 πούμενες απο τους Jean-Noël Louis, Thierry Demaseure και Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν, επιπλέον, ότι
 Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων υπέστησαν ηθική βλάβη λόγω του ότι δεν εγγράφηκαν στον
 στο Λουξεμβούργο την έδρα της Fiduciaire Myson sàrl, 1 rue πίνακα του διαγωνισμού Β/228, η οποία δεν επανορθώθηκε
 Glesener, άσκησαν στις 29 Μαρτίου 1995 ενώπιον του από τις αποφάσεις που έλαβε το Συμβούλιο.
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 αγωγή κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Τονίζουν, τέλος, ότι οι αποφάσεις της αρμόδιας για τους
 διορισμούς αρχής με τις οποίες απορρίφθηκε η από 15 Μαρ
 O προσφεύγουσες-ενάγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο: τίου 1994 αίτησή τους και η από 5 Ιανουαρίου 1995 διοικητική
 ένστασή τους με τις οποίες ζητούσαν αποζημίωση λόγω της
 — Να ακυρώσει την απόφαση του Συμβουλίου της 15ης ζημίας τους προξένησε η ακυρωθείσα από το Πρωτοδικείο
 Ιουνίου 1994, με την οποία απορρίφθηκε ρητώς η αίτηση παράνομη πράξη, συνιστούν παραβάσεις του άρθρου 176 της
 αποζημιώσεως της πρόσθετης ζημίας που υπέστησαν, συνθήκης ΕΚ και, επομένως, νέα υπηρεσιακά παραπτώματα
 ένεκα των οποίων ζητούν την αποζημίωση.
 — να ακυρώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, τις αποφάσεις του
 Συμβουλίου της 9ης Ιουνίου 1994 και της 4ης Ιανουαρίου
 1995 ,
 — να υποχρεώσει το καθού :
 — να καταβάλει το ποσό των 500 000 (πεντακοσίων Προσφυγή του Sebastien Rozand-Lambiotte κατά της Επι
 χιλιάδων) BF σε κάθε προσφεύγουσα-ενάγουσα ως τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε


text:
στις
 αποζημίωση της υλικής ζημίας την οποία υπέστη 5 Απριλίου 1995
 σαν , (Υπόθεση Τ-96/95)
 (95/C 137/78)
 — να καταβάλει συμβολικώς 1 Ecu σε κάθε προσφεύγου
 σα-ενάγουσα ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής
 βλάβης την οποία υπέστησαν, (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 — να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα. O Sébastien Rozand-Lambiotte, κάτοικος La Javie (Γαλλία),
 εκπροσωπούμενος από τους Jean-Noël Louis, Thierry Dema
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα: seure και Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελλών, με αντίκ
 λητο στο Λουξεμβούργο τη Fiduciaire Myson Sari, 1 , rue
 Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εκθέτουν ότι έγιναν δεκτές Glesener, άσκησε στις 5 Απριλίου 1995 ενώπιον του Πρωτο
 στις εξετάσεις του εσωτερικού διαγωνισμού Συμβούλιο/Β/228 δικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 (βάσει του οποίου υπάλληλοι του βαθμού Cl θα μπορούσαν Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 να αναβαθμίσουν τη θέση τους λαμβάνοντας τον βαθμό Β5),
 αλλά ότι η εξεταστική επιτροπή αποφάσισε να μην τις
 εγγράψει στον πίνακα επιτυχόντων. Κατόπιν ασκήσεως O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 προσφυγής ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής, το
 Πρωτοδικείο εξέδωσε, στις 11 Φεβρουαρίου 1993, απόφαση — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 12ης
 Ιουλίου 1994, περί απολύσεως του προσφεύγοντος μετά
 με την οποία ακυρώθηκαν οι ενέργειες που ακολούθησαν τις τη λήξη της περίοδου δοκιμαστικής υπηρεσίας του ,
 αποφάσεις εγκρίσεως συμμετοχής στις εξετάσεις. Σε εκτέλεση
 της αποφάσεως αυτής, το Συμβούλιο διοργάνωσε τον διαγω — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 νισμό Β/228 bis, του οποίου η φύση και o τρόπος βαθμολο
 γήσεως των εξετάσεων ήσαν πανομοιότυποι με του διαγωνι
 σμού Β/228. Κατόπιν εγγραφής των προσφευγουσών-ενα Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 γουσών στον πίνακα επιτυχόντων από την εξεταστική επι
 τροπή, η θέση τους ανακατατάχθηκε στον βαθμό Β5 από 1ης O προσφεύγων υποστηρίζει, πρώτον, ότι η προσβαλλόμενη
 Ιανουαρίου 1994. απόφαση ελήφθη κατά παραβίαση των δικαιωμάτων του
 υπερασπίσεως, των άρθρων 26 και 43 του Κανονισμού
 Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι οι μη σύννο Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊ
 μες ενέργειες της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού κών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ), καθώς και της υποχρεώ
 Β/228 τους στέρησαν τη δυνατότητα να εγγραφούν στον σεως αιτιολογήσεως. Συγκεκριμένα, φρονεί ότι μόνον τα
 πίνακα επιτυχόντων και, επομένως, να τύχουν της αναβαθ πραγματικά περιστατικά που του γνωστοποιήθηκαν δεν
 μίσεως της θέσεώς τους στον βαθμό Β5 το 1990 ή , το μπορούν να στηρίξουν νομίμως μια τόσο σοβαρή απόφαση
 αργότερο, το 1991· ως εκ τούτου απώλεσαν τρία έτη αρχαι όπως είναι η απόφαση περί απολύσεως.
 ότητας στον βαθμό Β5. Επιπλέον, οι πιθανότητες να τύχουν
 ταχείας προαγωγής στον βαθμό Β4 και, εν συνεχεία, στον Επικαλείται επίσης παραβίαση του άρθρου 34 του ΚΥΚ,
 βαθμό Β3 μειώθηκαν αισθητώς λόγω του χωρήσαντος από το ισχυριζόμενος ότι οι εργασίες της επιτροπής εκθέσεων κρίσε
 1991 περιορισμού των πιστώσεων. ως του προσωπικού διεξήχθηκαν κατά κατάφωρη παρτάβα
 ση των κανόνων που ισχύουν στην Επιτροπή , κανόνων που
 Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες συνάγουν από αυτό ότι τα θεσπίστηκαν με τον σκοπό να εξασφαλιστεί η αμεροληψία
 αποτελέσματα των μη σύννομων ενεργειών της εξεταστικής των μελών των διαφόρων επιτροπών και η αντικειμενικότητα
 επιτροπής του διαγωνισμού διατηρήθηκαν ως προς αυτές, των εργασιών τους. Από τα ανωτέρω επιτροπών και


text:
 26.6.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 168/3
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που ασκήθηκε στις 30 Απριλίου 2004
 (Υπόθεση C-197/04)
 (2004/C 168/06)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον K. Gross, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 30 Απριλίου 2004 προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να διαπιστώσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εφαρμόζοντας τον φορολογικό συντελεστή που ισχύει για τον προοριζόμενο για την κατασκευή χειροποίητων (στριφτών) σιγαρέτων λεπτοκομμένο καπνό στους κυλίνδρους καπνού που διατίθενται στο εμπόριο υπό την επωνυμία «West Single Packs», παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο β' της οδηγίας 95/59/ΕΚ του Συμβουλίου (1), της 27ης Νοεμβρίου 1995, περί των φόρων, πλην των φόρων κύκλου εργασιών, καθώς και από το άρθρο 2 παράγραφος 1 της οδηγίας 92/79/ΕΟΚ του Συμβουλίου (2), της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την προσέγγιση των φόρων στα τσιγάρα·
 2.
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι κύλινδροι καπνού που διατίθενται στη γερμανική αγορά υπό την επωνυμία «West Single Packs», οι οποίοι με απλό μη βιομηχανικό χειρισμό του καταναλωτή γλιστρούν μέσα σε ξεχωριστά πωλούμενους σωλήνες σιγαρέτων με φίλτρο, εμπίπτουν στην έννοια των σιγαρέτων του άρθρου 4 παράγραφος 1 στοιχείο β' της οδηγίας 95/59/ΕΚ του Συμβουλίου και επομένως, πρέπει να φορολογούνται ως τέτοια.
 Κατά συνέπεια, η γερμανική νομοθεσία περί της εφαρμογής στα «West Single Packs» του συντελεστή που εφαρμόζεται στον προοριζόμενο για την κατασκευή χειροποίητων (στριφτών) σιγαρέτων λεπτοκομμένο καπνό αντιβαίνει στο άρθρο 4 παράγραφος 1 της οδηγίας 95/59/ΕΚ του Συμβουλίου, καθώς και στο άρθρο 2 παράγραφος 1 της οδηγίας 92/79/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
 (1) ΕΕ L 291, σ. 40.
 (2) ΕΕ L 316, σ. 8.


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/14
 Προσφυγή της 30ής Οκτωβρίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου
 (Υπόθεση C-469/08)
 (2009/C 6/23)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: H. Støvlbæk και V. Peere)
 Καθού: Βασίλειο του Βελγίου
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων (1), και, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να τις κοινοποιήσει στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 —
 να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας 2005/36/ΕΚ στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 20 Οκτωβρίου 2007. Ωστόσο, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής, το καθού δεν είχε λάβει τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη, ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είχε ανακοινώσει τα μέτρα αυτά στην Επιτροπή.
 (1) ΕΕ L 255, σ. 22.


text:
 22.8.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 305/44
 Προσφυγή της 23ης Ιουνίου 2016 — Paice κατά EUIPO — Blackmore (DEEP PURPLE)
 (Υπόθεση T-328/16)
 (2016/C 305/60)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Ian Paice (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: M. Engelman, Barrister, και J. Stephenson, Solicitor)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Richard Hugh Blackmore (Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO
 Αιτών: Ο αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Επίδικο σήμα: Λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «DEEP PURPLE» — Υπ’ αριθ. 11 772 721 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του EUIPO: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 21ης Μαρτίου 2016 στην υπόθεση R 736/2015-5
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθ’ ον τρόπο κρίνει σκόπιμο, ιδίως, κατά τρόπον ώστε η αίτηση καταχωρίσεως του σήματος να απορριφθεί εν όλω για το σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών για τα οποία υποβλήθηκε·
 —
 να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 207/2009.


text:
 24.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 194/34
 Προσφυγή της 30ής Απριλίου 2014 — Mabrouk κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-277/14)
 2014/C 194/44
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Καρθαγένη, Τυνησία) (εκπρόσωποι: J. Farthouat, J. Mignard, N. Boulay, δικηγόροι, και S. Crosby, Solicitor)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι το καθού παρέβη το άρθρο 265 ΣΛΕΕ καθόσον παρέλειψε να ενεργήσει κατόπιν της από 17 Ιανουαρίου 2014 αιτήσεως του προσφεύγοντος, καίτοι δήλωσε ότι την παρέλαβε, και δεν του γνωστοποίησε τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε για να αποφασίσει τη δέσμευσή των κεφαλαίων του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και
 —
 να καταδικάσει του καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, ο προσφεύγων προβάλλει έναν και μοναδικό λόγο ακυρώσεως.
 Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι το καθού υπείχε νομική υποχρέωση να του γνωστοποιήσει τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε για να δεσμεύσει τα κεφάλαιά του, εφόσον δε υποβλήθηκε και τυπικώς σχετική αίτηση, το καθού όφειλε οπωσδήποτε να ενεργήσει συναφώς. Το καθού όμως ούτε γνωστοποίησε τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία, αλλά ούτε και απέρριψε ρητώς την υποβληθείσα αίτηση, οπότε παρέβη το άρθρο 265 ΣΛΕΕ.


text:
 14.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/26
 Προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας που ασκήθηκε την 1η Ιουνίου 2010
 (Υπόθεση C-274/10)
 ()
 2010/C 221/42
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: Δ. Τριανταφύλλου και B. D. Simon)
 Καθής: Δημοκρατία της Ουγγαρίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Ουγγαρίας, υποχρεώνοντας τους φορολογουμένους, στη φορολογική δήλωση των οποίων υπάρχει «διαφορά» κατά την έννοια του άρθρου 183 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (1), κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης φορολογικής περιόδου, να μεταφέρουν τη διαφορά αυτή πλήρως ή μερικώς στην επόμενη φορολογική περίοδο, όταν οι φορολογούμενοι δεν έχουν καταβάλει πλήρως τον φόρο για την αντίστοιχη αγορά στον προμηθευτή τους, και, λόγω της υποχρεώσεως αυτής, ορισμένοι φορολογούμενοι, στη φορολογική δήλωση των οποίων εμφανίζεται συστηματικώς «διαφορά», υποχρεούνται να μεταφέρουν πλέον της μίας φοράς τη διαφορά αυτή στην επόμενη φορολογική περίοδο, δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Ουγγαρίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Η παρούσα προσφυγή έχει ως αντικείμενο ουγγρική φορολογική ρύθμιση κατά την οποία, στο τέλος της φορολογικής περιόδου, οι φορολογούμενοι μπορούν να ζητήσουν την επιστροφή της διαφοράς του φόρου προστιθεμένης αξίας (στο εξής: ΦΠΑ) μόνον καθόσον η εν λόγω διαφορά υπερβαίνει τον ΦΠΑ επί των αγορών για τις οποίες δεν έχουν ακόμα καταβάλει τον φόρο. Επομένως, από την επίδικη ουγγρική ρύθμιση προκύπτει ότι δεν είναι δυνατόν να ζητηθεί η επιστροφή που αφορά το μέρος της διαφοράς που αντιστοιχεί στο ποσό του ΦΠΑ επί των αγορών που δεν έχουν ακόμα πληρωθεί και ο φορολογούμενος πρέπει να μεταφέρει το εν λόγω ποσό στην επόμενη φορολογική περίοδο. Όταν το ποσό της διαφοράς του ΦΠΑ που δηλώνεται στο τέλος της φορολογικής περιόδου είναι χαμηλότερο ή ίσο με το ποσό του ΦΠΑ που βαρύνει τις αγορές που δεν έχουν πληρωθεί, ο φορολογούμενος πρέπει να μεταφέρει το σύνολο της διαφοράς του ΦΠΑ στην επόμενη φορολογική περίοδο. Η ίδια διαδικασία ακολουθείται στο τέλος της επόμενης φορολογικής περιόδου: η ρύθμιση δεν θέτει κανένα χρονικό όριο για τη διαδικασία αυτή, οπότε, είναι δυνατόν ο φορολογούμενος να υποχρεούται να μεταφέρει αενάως τη διαφορά του ΦΠΑ.
 Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι το άρθρο 183 της οδηγίας 2006/112 (στο εξής: οδηγία) αφήνει στα κράτη μέλη την επιλογή μεταξύ της μεταφοράς ή της επιστροφής της διαφοράς του ΦΠΑ. Τα κράτη μέλη δύνανται να ασκήσουν την εξουσία αυτή μόνον τηρώντας τις αρχές του συνόλου του συστήματος του ΦΠΑ και, ειδικότερα, την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας. Δεδομένου ότι το άρθρο 183 της οδηγίας, το οποίο επιτρέπει στα κράτη μέλη να μεταφέρουν άπαξ τη διαφορά του ΦΠΑ στην επόμενη φορολογική περίοδο, αποτελεί διάταξη εμποδίζουσα το πλήρες αποτέλεσμα της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, πρέπει να ερμηνευθεί συσταλτικώς και δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για τη θέσπιση εθνικών κανόνων αντίθετων προς την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας ή τον σκοπό του μηχανισμού των εκπτώσεων.
 Από την άποψη της αρχής της φορολογικής


text:
ουδετερότητας, ο μηχανισμός των εκπτώσεων αποσκοπεί στην πλήρη απαλλαγή του επιχειρηματία από την επιβάρυνση του οφειλομένου ή καταβληθέντος ΦΠΑ στο πλαίσιο όλων των οικονομικών του δραστηριοτήτων. Η αρχή αυτή απαγορεύει στα κράτη μέλη να εξαρτούν την επιστροφή της διαφοράς του ΦΠΑ από προϋποθέσεις που συνεπάγονται επιβάρυνση του φορολογούμενου και επιδρούν στην οικονομική και ταμειακή του κατάσταση, καθώς και στις εμπορικές αποφάσεις του. Ωστόσο, η μη επιστροφή της διαφοράς του ΦΠΑ, την οποία προβλέπει η επίδικη ουγγρική ρύθμιση παράγει τα αρνητικά αυτά αποτελέσματα για τον φορολογούμενο για δύο λόγους.
 Αφενός, διότι η διαφορά του ΦΠΑ που μπορεί να εκπέσει σε σχέση με το ποσό του οφειλομένου ΦΠΑ πρέπει να θεωρηθεί ως πίστωση υπέρ του φορολογουμένου, οπότε η καθυστέρηση πληρωμής της πιστώσεως αυτής μειώνει τις δυνατότητες κέρδους και τη ρευστότητα του φορολογουμένου πιστωτή και, επομένως, αυξάνει τον εμπορικό του κίνδυνο. Ο φορολογούμενος πρέπει να καταβάλει τον ΦΠΑ που αντιστοιχεί στις παραδόσεις αγαθών και την παροχή υπηρεσιών που πραγματοποίησε, ακόμη και αν δεν του έχουν πληρωθεί, ενώ μπορεί να ανακτήσει τον ΦΠΑ για τις παραδόσεις αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών που έχει λάβει, μόνον εάν τις έχει πράγματι πληρώσει.
 Αφετέρου, η μη επιστροφή της διαφοράς του ΦΠΑ δεν αποτελεί επιβάρυνση μόνον για τον φορολογούμενο που ζητεί την επιστροφή, αλλά και για το έτερο μέρος της φορολογούμενης πράξης, ήτοι για τον πωλητή. Συγκεκριμένα, μειώνοντας τη ρευστότητα του αγοραστή, αυξάνεται συγχρόνως ο κίνδυνος να μην μπορεί ο πωλητής, ή τουλάχιστον να μπορεί μόνον με σημαντική καθυστέρηση, να λάβει την οφειλόμενη αντιπαροχή για τα παραδοθέντα αγαθά ή τις παρασχεθείσες υπηρεσίες, ενώ, ανεξαρτήτως αυτού, ο πωλητής πρέπει να καταβάλει τον ΦΠΑ που αντιστοιχεί στην εν λόγω παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών.
 Η Επιτροπή φρονεί ότι, το γεγονός ότι η νομοθεσία επιβάλλει ορισμένη επιβάρυνση στους φορολογούμενους, δεν μπορεί να αντισταθμιστεί επιβάλλοντας νέες επιβαρύνσεις στους φορολογούμενους. Η ισορροπία την οποία επιδιώκει η νομοθεσία διασφαλίζεται μόνον αν η επιβάρυνση του φορολογουμένου ως οφειλέτη, δηλαδή η υποχρέωσή του πληρωμής, αντισταθμίζεται με τη δυνατότητα, την οποία έχει ο ίδιος φορολογούμενος ως πιστωτής, να ανακτά τον ΦΠΑ που έχει καταβάλει ως οφειλέτης.
 Τέλος, δεδομένου ότι το άρθρο 183 της οδηγίας επιτρέπει μόνο την άπαξ μεταφορά της διαφοράς του ΦΠΑ «στην επόμενη φορολογική περίοδο», η επίδικη ουγγρική ρύθμιση παραβιάζει το άρθρο αυτό, καθόσον δεν επιτρέπει στον φορολογούμενο να ανακτά τη μεταφορά το αργότερο στο τέλος της δεύτερης φορολογικής περιόδου. Επιπλέον, η ουγγρική ρύθμιση η οποία, μειώνοντας τη ρευστότητα του αγοραστή, έχει, κατ’ ουσίαν, ως αποτέλεσμα τη μείωση της πιθανότητας επιστροφής και δεν διασφαλίζει ότι ο φορολογούμενος μπορεί πράγματι να ανακτήσει κάποτε τη διαφορά. Συγκεκριμένα, αν ο φορολογούμενος παύσει τις δραστηριότητές του χωρίς να πληρώσει όλες τις αγορές του λόγω αφερεγγυότητας, δεν προβλέπεται τίποτα σχετικό στην περίπτωση αυτή για επιστροφή του ΦΠΑ επί των συναλλαγών για τις οποίες δεν έχει πληρώσει και ο ΦΠΑ παραμένει τελικώς στο Δημόσιο.
 Για τους προεκτεθέντες λόγους, η Επιτροπή θεωρεί, συνεπώς, ότι ο Ούγγρος νομοθέτης υπερέβη τα όρια της διακριτικής εξουσίας που του αναγνωρίζεται και παρέβη το άρθρο 183 της οδηγίας, θεσπίζοντας ρύθμιση σχετικά με τις προϋποθέσεις επιστροφής της διαφοράς


text:
22. 7. 95 1 EL [ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 189/15
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ βάσει του άρθρου 85 της συνθήκης ΕΚ [IV/33.585 — Διανομή
 της 30ης Μαΐου 1995 εισιτηρίων σιδηροδρομικής μεταφοράς από τα ταξιδιωτικά
 γραφεία (2), το Πρωτοδικείο (τρίτο πενταμελές τμήμα),
 στην υπόθεση Τ-289/94, Angelo Innamorati κατά Ευρωπαϊ συγκείμενο από τους J. Biancarelli, Πρόεδρο, R. Schintgen,
 κού Κοινοβουλίου C. P. Briët, R. Garcia-Valdecasas και C. W. Bellamy, δικαστές,
 (Υπάλληλοι — Διαγωνισμός — Απόρριψη υποψηφιότητας γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 6 Ιουνίου 1995 απόφαση
 — Αιτιολογία αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής γενι με το ακόλουθο διατακτικό:
 κού διαγωνισμού)
 (95/C 189/30) 1 . Ακυρώνει την απόφαση 92/568/ΕΟΚ της Επιτροπής της
 25ης Νοεμβρίου 1992 σχετικά με διαδικασία βάσει του
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) άρθρου 85 της συνθήκης ΕΚ (IV/33.585 — Διανομή
 εισιτηρίων σιδηροδομικής μεταφοράς από τα ταξιδιωτικά
 ( Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μταετάφραση θα δημο γραφεία).
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 2. Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Στην υπούεση Τ-289/94, Angelo Innamorati, επικουρικός
 υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, 0 ) EE αριθ . c 71 της 13. 3. 1993.
 υποψήφιος του γενικού διαγωνισμού ΡΕ/59/Α, κάτοικος 2 ) EE αριθ . L 366 της 15 . 12 . 1992, σ . 47 .
 Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τον Jean-Noël Louis,
 δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο την
 εταιρεία fiduciaire Myson Sàrl, 1 , rue , Glesener, κατά Ευρω
 παϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: Gregorio Garzón Gla
 riana , Manfred Peter και José Luis Rufas Quintana), που είχε ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής της 8tiç Iouλίoυ) 1995
 επιτροπής του γενικού διαγωνισμού ΡΕ/59/Α με την οποία
 βαθμολογήθηκε o προσφεύγων για τη δοκιμασία της συνο στην υπόθεση Τ-496/93, Alain-Pierre Allo κατα Επιτροπής
 πτικής αποδόσεως κειμένου με βαθμό κατώτερο από τον των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 ελάχιστο απαιτούμενο και αποκλείστηκε από τις υπόλοιπες (Υπάλληλοι — Διορισμός — Εξουσία εκτιμήσεως της ΑΔΑ
 δοκιμασίες του διαγωνισμού , το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), — Συμφέρον της υπηρεσίας — Αιτιολογία — Έλλειψη
 συγκείμενο από τους J. Biancarelli, προέδρο, και C. W. εκθέσεως βαθμολογίας — Επίπτωση στη διαδικασία —
 Bellamy και J. Azizi, δικαστές- γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε, Διαδικασία πληρώσεως θέσεων για μεσαία στελέχη —
 στις 30 Μαΐου 1995 , απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: Δικαίωμα υπερασπίσεως)
 (95/C 189/32)
 1 . Ακυρώνει την απόφαση με την οποία η εξεταστική
 επιτροπή του γενικού διαγωνισμού ΡΕ/59/A βαθμολόγη (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 σε τον προσφεύγοντα με βαθμό κατώτερο του ελαχίστου
 απαιτουμένου και τον απέκλεισε από τις λοιπές δοκιμα Στην υπόθεση Τ-496/93 , Alain-Pierre Allo, υπάλληλος της
 σίες του διαγωνισμού. Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελ
 2 . Καταδικάζει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα. λών, εκπροσωπούμενος από τον Eric Boigelot, δικηγόρο
 Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο
 (') ΕΕ αριθ . C 316 της 12 . 11 . 1994. Louis Schiltz, 2, rue du Fort Rheinsheim, κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Gianluigi Valsesia
 και Denis Waelbroeck), που είχε ως αντικείμενο, αφενός, την
 ακύρωση των αποφάσεων περί διορισμού της X ως προϊστα
 μένης της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Ρουμανία και
 ΑΠΟΦΑΣΗ


text:
ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος
 της 6tiç lo V v LOV 1995 ενάγοντος για τη θέση αυτή και, αφετέρου , την επιδίκαση
 στην υπόθεση Τ-14/93, Union internationale des chemins de αποζημιώσεως για την υλική ζημία και χρηματικής ικανοποι
 fer κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') ήσεως για την ηθική βλάβη που υπέστη o προσφεύγων
 ενάγων λόγω των αποφάσεων αυτών και της ελλείψεως
 (Ανταγωνισμός — Σιδηροδρομικές μεταφορές — Νομική εκθέσεως βαθμολογίας του για την περίοδο 1989/1991 στον
 βάση αποφάσεως — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1017/68 — ατομικό του φάκελο κατά το χρονικό σημείο της εξετάσεως
 Γραφεία ταξιδιών — Πώληση διεθνών εισιτηρίων) των υποψηφιοτήτων για την εν λόγω θέση , το Πρωτοδικείο
 (95/C 189/31 ) (δευτέρο τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρό
 εδρο, D. P. M. Barrington και A. Saggio, δικαστές, γραμμα
 (Γλώσσa διαδικασίας: r] γαλλική) τέας: J. Palacio Gonzalez, εξέδωσε στις 8 Ιουνίου 1995
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Στην υπόθεση Τ-14/93 , Union internationale des chemins de
 fer, με έδρα το Παρίσι, εκπροσωπουμένη από τη Chantai 1 . Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 Momège , δικηγόρο Παρισιού , με αντίκλητο στο Λουξεμ
 βούργο τον δικηγόρο Aloyse May, 31 , Grand-rue , κατά 2. Οι διάδικοι φέρουν τα δικατικά τους έξοδα.
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι:
 Bernd Langeheine και Géraud de Bergues), που έχει ως (!) EE aç>i0 . C 272 της 8. 10 . 1993 .
 αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 92/568/ΕΟΚ της
 Επιτροπής της 25ης Νοεμβρίου 1992, σχετικά με διαδικασία


text:
 18.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 49/15
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Korkein hallinto-oikeus (Φινλανδία) στις 25 Νοεμβρίου 2011 — Anssi Ketelä
 (Υπόθεση C-592/11)
 2012/C 49/25
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Korkein hallinto-oikeus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Anssi Ketelä
 Έτερος διάδικος: Etelä-Pohjanmaan elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskus
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πώς πρέπει να ερμηνευθούν το άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 1698/2005 του Συμβουλίου (1) («εγκαθίστανται για πρώτη φορά σε γεωργική εκμετάλλευση ως αρχηγοί της εκμετάλλευσης») και το άρθρο 13, παράγραφοι 4 και 6, του κανονισμού (ΕΚ) 1974/2006 της Επιτροπής (2), όταν η γεωργική δραστηριότητα αποτελεί μέρος της δραστηριότητας μιας εταιρίας; Πρέπει να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εξετάσεως για το αν κάποιος έχει εγκατασταθεί για πρώτη φορά σε γεωργική εκμετάλλευση ως αρχηγός εκμεταλλεύσεως, για την εκτίμηση της ασκηθείσας κατά το παρελθόν δραστηριότητας, κατά πόσον ο ενδιαφερόμενος λόγω της συμμετοχής του είχε αποφασιστική επιρροή σε μια εταιρία, ή ποιο ήταν το ύψος των κερδών του από τη γεωργία, ή κατά πόσον η δραστηριότητά του εντός της εταιρίας συνίστατο στη διοίκηση μιας ανεξάρτητης από λειτουργικής και οικονομικής απόψεως παραγωγικής μονάδας; Ή πρέπει να εκτιμηθεί συνολικά η ιδιότητα του αρχηγού εκμεταλλεύσεως και, συναφώς, να συνεκτιμηθεί, πέραν των προαναφερθεισών περιστάσεων, η θέση του ενδιαφερομένου εντός της εταιρίας, καθώς και το ζήτημα εάν πράγματι φέρει τον επιχειρηματικό κίνδυνο;
 2)
 Πρέπει να ερμηνεύεται η έννοια του αρχηγού εκμεταλλεύσεως, κατά την εκτίμηση του ζητήματος της σημασίας που μπορεί να έχει ασκηθείσα κατά το παρελθόν δραστηριότητα στο πλαίσιο της χορηγήσεως της ενισχύσεως για διαφορετική δραστηριότητα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε σχέση με την ασκηθείσα κατά το παρελθόν δραστηριότητα όπως και σε σχέση με τη δραστηριότητα για την οποία ζητείται η ενίσχυση; Προϋποθέτει η άρνηση χορηγήσεως της ενισχύσεως εγκαταστάσεως σε νέους γεωργούς, κατά την έννοια του άρθρου 22 του κανονισμού του Συμβουλίου, λόγω ασκηθείσας κατά το παρελθόν δραστηριότητας ότι αυτή η προγενέστερη δραστηριότητα δικαιολογούσε κατ’ αρχήν τη χορήγηση ενισχύσεως βάσει της κείμενης νομοθεσίας;
 3)
 Πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 13, παράγραφος 4, του κανονισμού της Επιτροπής υπό την έννοια ότι τα προαναφερθέντα στο ερώτημα 1 κριτήρια, δυνάμει των οποίων ένα πρόσωπο θεωρείται αρχηγός εκμεταλλεύσεως εγκατεστημένος σε γεωργική εκμετάλλευση, μπορούν να διευκρινίζονται ή να ορίζονται αναλυτικότερα με το εθνικό δίκαιο, ή η διάταξη αυτή παρέχει μόνον την ευχέρεια προσδιορισμού της ημερομηνίας εγκαταστάσεως;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1698/2005 του Συμβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2005, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 277, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 1974/2006 της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2006, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1698/2005 του Συμβουλίου για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 368, σ. 15).


text:
 29.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 339/2
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Krajowa Izba Odwoławcza (Πολωνία) στις 7 Ιουλίου 2014 — PARTNER Apelski Dariusz κατά Zarząd Oczyszczania Miasta
 (Υπόθεση C-324/14)
 2014/C 339/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Krajowa Izba Odwoławcza
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: PARTNER Apelski Dariusz
 Καθής: Zarząd Oczyszczania Miasta
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 48, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (1) (στο εξής οδηγία 2004/18/ΕΚ) την έννοια ότι η έκφραση κατά την οποία ο οικονομικός φορέας μπορεί «ενδεχομένως» να στηρίζεται στις δυνατότητες άλλων φορέων σημαίνει ότι με αυτό νοείται κάθε περίπτωση στην οποία ο συγκεκριμένος οικονομικός φορέας δεν διαθέτει τα απαιτούμενα από τη δημόσια αναθέτουσα αρχή προσόντα και επιθυμεί να στηριχθεί στις δυνατότητες άλλων φορέων; Ή πρέπει η μνεία ότι ο οικονομικός φορέας μόνον «ενδεχομένως» μπορεί να στηριχθεί στις δυνατότητες άλλων εργοληπτών να εκτιμηθεί ως περιορισμός, υπό την έννοια ότι μια τέτοια αναφορά στο πλαίσιο της αποδείξεως των προσόντων του οικονομικού φορέα κατά τη διαδικασία συνάψεως της συμβάσεως μόνο κατ’ εξαίρεση και όχι κατά κανόνα επιτρέπεται;
 2)
 Έχει το άρθρο 48, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ την έννοια ότι η στήριξη του οικονομικού φορέα στις δυνατότητες άλλων φορέων «ασχέτως της νομικής φύσης των δεσμών του με αυτούς», καθώς και η «διάθεση των αναγκαίων πόρων» από αυτούς τους φορείς, σημαίνουν ότι ο οικονομικός φορέας κατά την εκτέλεση της συμβάσεως μπορεί να έχει χαλαρούς και αόριστους μόνο ή και καθόλου δεσμούς με αυτούς τους φορείς, δηλαδή ότι μπορεί να εκτελέσει μόνος του τη σύμβαση (χωρίς συμμετοχή άλλου φορέα) ή ότι μια τέτοια συμμετοχή μπορεί να συνίσταται σε «συμβουλές», «παροχή εξειδικευμένων συμβουλών», «εκπαίδευση» κ.λπ.; Ή έχει το άρθρο 48, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ την έννοια ότι ο φορέας, στις δυνατότητες του οποίου στηρίζεται ο οικονομικός φορέας, πρέπει να εκτελέσει πράγματι και προσωπικώς τη σύμβαση στο μέτρο των δυνατοτήτων που έχει δηλώσει;
 3)
 Έχει το άρθρο 48, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ την έννοια ότι ο οικονομικός φορέας, ο οποίος διαθέτει μεν ιδία πείρα, μικρότερη όμως από αυτή που θα ήθελε να δηλώσει έναντι της αναθέτουσας αρχής (π.χ. όχι επαρκή για να μπορεί να υποβάλει προσφορά για την εκτέλεση της συμβάσεως στο σύνολό της) μπορεί να στηριχθεί συμπληρωματικώς στις δυνατότητες άλλων φορέων, προκειμένου να βελτιωθούν οι προοπτικές του στο πλαίσιο της διαδικασίας συνάψεως της συμβάσεως;
 4)
 Έχει το άρθρο 48, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ την έννοια ότι η αναθέτουσα αρχή μπορεί (ή και οφείλει) να ορίσει με την προκήρυξη για τη σύναψη συμβάσεως ή με τη συγγραφή υποχρεώσεων τις αρχές, βάσει των οποίων ο οικονομικός φορέας μπορεί να στηριχθεί σε δυνατότητες άλλων φορέων, π.χ. το πως πρέπει ο άλλος φορέας να συμμετάσχει στην εκτέλεση της συμβάσεως, το πως μπορούν να συνδυασθούν οι ικανότητες του οικονομικού


text:
φορέα και του άλλου φορέα, το αν ο άλλος φορέας ευθύνεται εις ολόκληρον με τον οικονομικό φορέα για την ορθή εκτέλεση της συμβάσεως στον βαθμό που ο οικονομικός φορέας επικαλείται τις δυνατότητες του άλλου φορέα;
 5)
 Επιτρέπει η κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ αρχή της ίσης και άνευ διακρίσεων μεταχειρίσεως των οικονομικών φορέων τη σύμφωνα με το άρθρο 48, παράγραφος 3, της οδηγίας επίκληση των δυνατοτήτων ενός άλλου φορέα, στο πλαίσιο της οποίας αθροίζονται οι δυνατότητες δύο ή περισσοτέρων φορέων, οι οποίοι από την άποψη της τεχνογνωσίας τους και της πείρας τους δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες από την αναθέτουσα αρχή δυνατότητες;
 6)
 Επιτρέπει, επομένως, η κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ αρχή της ίσης και άνευ διακρίσεων μεταχειρίσεως των οικονομικών φορέων να ερμηνευθούν τα άρθρα 44 και 48, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ υπό την έννοια ότι μόνο τυπικά χρειάζεται να πληρούνται οι τεθείσες από την αναθέτουσα αρχή προϋποθέσεις για τους σκοπούς της συμμετοχής στη διαδικασία ανεξαρτήτως των πραγματικών προσόντων του οικονομικού φορέα;
 7)
 Επιτρέπει η κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ αρχή της ίσης και άνευ διακρίσεων μεταχειρίσεως των οικονομικών φορέων να δηλώνει ο οικονομικός φορέας, εφόσον επιτρέπεται η υποβολή προσφοράς για ένα τμήμα της συμβάσεως, μετά την υποβολή των προσφορών, παραδείγματος χάριν στο πλαίσιο συμπληρώσεως ή διευκρινίσεως του περιεχομένου των εγγράφων, ποιο τμήμα της συμβάσεως αφορούν οι δυνατότητες που εξέθεσε για να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στη διαδικασία;
 8)
 Επιτρέπει η κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ αρχή της ίσης και άνευ διακρίσεων μεταχειρίσεως των οικονομικών φορέων, καθώς και η αρχή της διαφάνειας, να κηρύσσεται άκυρος ένας διεξαχθείς πλειστηριασμός και να επαναλαμβάνεται ένας ηλεκτρονικός πλειστηριασμός, όταν κατά τα ουσιώδη δεν διεξήχθη νομοτύπως, παραδείγματος χάριν όταν δεν κλήθηκαν να συμμετάσχουν όλοι οι οικονομικοί φορείς, οι οποίοι υπέβαλαν παραδεκτώς προσφορές;
 9)
 Επιτρέπει η κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ αρχή της ίσης και άνευ διακρίσεων μεταχειρίσεως των οικονομικών φορέων, καθώς και η αρχή της διαφάνειας, τη σύναψη της συμβάσεως με τον οικονομικό φορέα, του οποίου η προσφορά προκρίθηκε στο πλαίσιο ενός τέτοιου πλειστηριασμού, χωρίς να έχει επαναληφθεί αυτός ο πλειστηριασμός, όταν δεν μπορεί να διαπιστωθεί αν η συμμετοχή του οικονομικού φορέα που δεν ελήφθη υπόψη θα μετέβαλε το αποτέλεσμα του πλειστηριασμού;
 10)
 Μπορεί κατά την ερμηνεία των διατάξεων της οδηγίας 2004/18/ΕΚ να ληφθεί υπόψη το περιεχόμενο των διατάξεων, καθώς και των αιτιολογικών σκέψεων, της οδηγίας 2014/24/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2014, σχετικά με τις δημόσιες προμήθειες και την κατάργηση της οδηγίας 2004/18/ΕΚ —μολονότι δεν έχει παρέλθει η προθεσμία για τη μεταφορά της στο εθνικό δίκαιο— ως ερμηνευτική κατευθυντήρια γραμμή, καθόσον καθιστά ευκρινείς ορισμένες αποδοχές και προθέσεις του νομοθέτη της Ένωσης και δεν αντιφάσκει προς τις διατάξεις της οδηγίας 2004/18/ΕΚ;
 (1) ΕΕ L 134, σ. 114.


text:
 20.2.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 53/14
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 21ης Δεκεμβρίου 2016 [αίτηση του Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH κατά Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien
 (Υπόθεση C-355/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Δημόσιες συμβάσεις - Οδηγία 89/665/ΕΟΚ - Διαδικασίες προσφυγής στον τομέα της συνάψεως δημοσίων συμβάσεων - Άρθρο 1, παράγραφος 3 - Έννομο συμφέρον - Άρθρο 2α, παράγραφος 2 - Έννοια του «ενδιαφερόμενου προσφέροντος» - Δικαίωμα προσφέροντος, ο οποίος έχει οριστικώς αποκλεισθεί από την αναθέτουσα αρχή, να ασκήσει προσφυγή κατά της μεταγενέστερης αποφάσεως περί αναθέσεως της συμβάσεως))
 (2017/C 053/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH
 κατά
 Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien
 Διατακτικό
 Το άρθρο 1, παράγραφος 3, της οδηγίας 89/665/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί της εφαρμογής των διαδικασιών προσφυγής στον τομέα της σύναψης συμβάσεων κρατικών προμηθειών και δημόσιων έργων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2007/66/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2007, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αντιτίθεται στην άρνηση παροχής σε έναν προσφέροντα, ο οποίος έχει αποκλεισθεί από διαδικασία συνάψεως δημόσιας συμβάσεως με απόφαση της αναθέτουσας αρχής που κατέστη οριστική, της δυνατότητας να ασκήσει προσφυγή κατά της αποφάσεως περί αναθέσεως της οικείας δημόσιας συμβάσεως και κατά της συνάψεως της συμβάσεως, σε περίπτωση που μόνον αυτός ο αποκλεισθείς προσφέρων και ο ανάδοχος της συμβάσεως έχουν υποβάλει προσφορές και ο εν λόγω προσφέρων υποστηρίζει ότι η προσφορά του αναδόχου έπρεπε επίσης να έχει απορριφθεί.
 (1) ΕΕ C 320 της 28.9.2015.


text:
 8.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/56
 Προσφυγή της 23ης Ιουλίου 2007 — Γαλλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-279/07)
 (2007/C 211/104)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel και S. Ramet)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση προσφυγή, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(2007) 2110 τελικό, της 10ης Μαΐου 2007, με την οποία κηρύσσονται ασυμβίβαστες προς το άρθρο 86, παράγραφος 1, ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 43 και 49 ΕΚ, οι διατάξεις του γαλλικού νομισματικού και χρηματοπιστωτικού κώδικα οι οποίες επιφυλάσσουν σε τρία πιστωτικά ιδρύματα, ήτοι στην Banque Postale, στα Caisses d'Épargne et de Prévoyance και στην Crédit Mutuel, ειδικά δικαιώματα για τη διανομή των βιβλιαρίων καταθέσεων τύπου Α και των βιβλιαρίων καταθέσεων γαλάζιου χρώματος.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η Γαλλική Δημοκρατία προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως.
 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και από παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως εκ του ότι θεώρησε ότι τα εν λόγω ειδικά δικαιώματα συνιστούσαν εμπόδιο για την ελευθερία εγκαταστάσεως και, κατά συνέπεια, ήσαν ασυμβίβαστα προς το άρθρο 43 ΕΚ, χωρίς το εν λόγω θεσμικό όργανο να έχει αποδείξει ότι τα δικαιώματα αυτά δεν ήσαν αναγκαία και ανάλογα υπό το πρίσμα των επιτακτικών λόγων γενικού συμφέροντος στους οποίους περιλαμβάνονται οι σκοποί να είναι προσιτή η απόκτηση στέγης και να υπάρχει η δυνατότητα προσβάσεως στις τραπεζικές υπηρεσίες.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή της τρίτης προϋποθέσεως του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ ως εκ του ότι θεώρησε ότι η γενικού οικονομικού συμφέροντος υπηρεσία παροχής της δυνατότητας προσβάσεως στις τραπεζικές υπηρεσίες αφορά μόνο τα άτομα που έχουν ειδικές δυσκολίες προσβάσεως στις βασικές τραπεζικές υπηρεσίες. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπερέβη τις εξουσίες της ελέγχου του ορισμού μιας υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος και, εν πάση περιπτώσει, προέκρινε έναν πολύ περιοριστικό ορισμό της αποστολής της δυνατότητας προσβάσεως στις τραπεζικές υπηρεσίες. Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή υπέπεσε, επίσης, σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή της δεύτερης προϋποθέσεως του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ σχετικά με την υποχρέωση αναθέσεως της υπηρεσίας με πράξη της δημόσιας αρχής, καθώς και κατά την εφαρμογή της τέταρτης και της πέμπτης προϋποθέσεως του εν λόγω άρθρου. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη κατά τον υπολογισμό του αντικτύπου της καταργήσεως των ειδικών δικαιωμάτων για τα δημόσια οικονομικά και ότι υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας ως εκ του ότι θεώρησε ότι υφίστανται άλλα μέσα λιγότερο περιοριστικά για την ελευθερία εγκαταστάσεως απ' ό,τι η χορήγηση ειδικών δικαιωμάτων για τη διασφάλιση ισορροπημένης χρηματοδοτήσεως των γενικού οικονομικού συμφέροντος υπηρεσιών παροχής της δυνατότητας προσβάσεως στις τραπεζικές υπηρεσίες και χρηματοδοτήσεως της κατοικίας


text:
 7.3.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 90/12
 Προσφυγή της 18ης Ιανουαρίου 2016 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-30/16)
 (2016/C 090/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Hottiaux και G. Braun)
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αθέτησε τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2006/126/ΕΚ (1), διότι παρέλειψε να μεταφέρει πλήρως στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 3, στοιχείο β', παράγραφος 4, στοιχεία δ', στ' και η', το άρθρο 6, παράγραφος 2, και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο β', της οδηγίας αυτής·
 —
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι απαιτούμενες διατάξεις έπρεπε να θεσπιστούν και να δημοσιευθούν έως τις 19 Ιανουαρίου 2011 και να τεθούν σε εφαρμογή από τις 19 Ιανουαρίου 2013.
 (1) Οδηγία 2006/126/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2006, για την άδεια οδήγησης (αναδιατύπωση) (ΕΕ L 403, σ. 18).


text:
 11.6.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 143/34
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΉΤΩΝ
 της 15ης Φεβρουαρίου 2005
 στην υπόθεση T-206/02, Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK) κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Ειδικά περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας - Ενεργητική νομιμοποίηση - Ένωση προσώπων - Παραδεκτό)
 (2005/C 143/64)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση T-206/02, Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενο από τον J. Boisseau, δικηγόρο, κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: Μ. Βιτσεντζάτος και S. Marquardt), υποστηριζομένου από την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς, G. zur Hausen και G. Boudot και, εν συνεχεία, J. Enegren και G. Boudot, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), και από το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: αρχικώς, J. Collins και, εν συνεχεία, R. Caudwell, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), με αντικείμενο αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως 2002/334/EΚ του Συμβουλίου, της 2ας Μαΐου 2002, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση της απόφασης 2001/927/EΚ (ΕΕ L 116, σ. 33), το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους J. Pirrung, πρόεδρο, N. J. Forwood και Σ. Παπασάββα, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2005 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Το προσφεύγον φέρει τα δικαστικά του έξοδα, καθώς και εκείνα του Συμβουλίου.
 3)
 Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και η Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
 (1) ΕΕ C 247 της 12.10.2002.


text:
C 21/22 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 24.1.2004
 όμως δεν επηρεάζει την επιστημονική της αξία. Αποφα- Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 σιστικό είναι ότι η μελέτη καθαυτή περιέχει νέα επιστη- βαλε το Cour d’appel de Bordeaux, chambre de
 μονικά πορίσματα και συμπεράσματα και καθιστά σαφές l’instruction, με απόφαση της 4ης Νοεμβρίου 2003 επί της
 ότι ο παρών κίνδυνος αρνητικών συνεπειών για το αιτήσεως εκδόσεως η οποία αφορά τον Αndré Rochus
 περιβάλλον, τα ζώα και τα φυτά δεν μπορεί να Hiebeler
 αποκλειστεί.
 (Υπόθεση C-493/03)
 — Ειδικό πρόβλημα για το οικείο κράτος μέλος
 (2004/C 21/40)
 Η αποδεδειγμένα μικρής κλίμακας αγροτική οικονομία
 της Αυστρίας, ενισχυμένη από τη συνεχή αύξηση του
 ποσοστού των βιοκαλλιεργειών και τον αριθμό των
 επιχειρήσεων με βιολογικές καλλιέργειες, προσδίδει μια Με απόφαση της 4ης Νοεμβρίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 χαρακτηριστική ιδαιτερότητα για αυτή την κοινοτική Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 περιφέρεια. 24 Νοεμβρίου 2003, το Cour d’appel de Bordeaux, chambre de
 l’instruction, στο πλαίσιο της αιτήσεως εκδόσεως, η οποία αφορά
 τον Αndré Rochus Hiebeler, που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από
 Η ρυθμιζόμενη με το άρθρο 95, παράγραφος 5, το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής
 περαιτέρω επιταγή, το ειδικό πρόβλημα του κράτους ερωτημάτων:
 μέλους να έχει προκύψει μετά τη λήψη του μέτρου
 εναρμονίσεως, δεν αντίκειται σε τούτο. Αποφασιστικό — Πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελούν διαφορετικές πράξεις η
 είναι μόνο το ότι η πλήρης έκταση του προβλήματος μεταφορά και η πώληση μιας και της αυτής ποσότητας
 φάνηκε μόνον μετά τη λήψη του μέτρο εναρμονίσεως. ναρκωτικών ουσιών, ανάλογα με το αν πραγματοποιήθηκαν
 Μόλις κατά τη δημοσίευση της εκθέσεως Müller εντός ενός μόνο κράτους μέλους ή από ένα κράτος μέλος σε
 (28 Απριλίου 2002) μπόρεσε να επαληθευτεί η αληθινή άλλο;
 έκταση του προβλήματος.
 — Αποτελούν μία και την αυτή πράξη ή διαφορετικές πράξεις η
 — Αναλογικότητα εισαγωγή σε ένα κράτος μέλος ναρκωτικών ουσιών και η
 βραχυπρόθεσμη μεταφορά της αυτής ποσότητας ναρκωτικών
 Το Οö GVTV 2002 πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί ουσιών σε άλλο κράτος μέλος;
 την αναγκαία για την προστασία του περιβάλλοντος
 διάταξη, η οποία λαμβανομένης υπόψη της περιορισμέ- — Παρέχει το άρθρο 54 της Συμφωνίας του Σένγκεν, της
 νης διάρκειας ισχύος των τριών ετών πρέπει να κριθεί 19ης Ιουνίου 1990, σε συμβαλλόμενο κράτος, στο οποίο
 και ανάλογη. έχει υποβληθεί αίτηση εκδόσεως, την εξουσία να δεχθεί την
 ένσταση «non bis in idem» αν οι προϋποθέσεις εφαρμογής
 της αρχής αυτής πληρούνται, πλην όμως η κατά της διώξεως
 — Αρχή της πρόνοιας και της προλήψεως αντιτασσόμενη αμετάκλητη καταδίκη δεν έχει απαγγελθεί
 από αυτό αλλά από άλλο συμβαλλόμενο κράτος;
 Το Oö GVTV 2002 συνιστά μέτρο πρόνοιας και
 προλήψεως υπό την έννοια του άρθρου 147, παράγρα- — Αντιτίθεται η απαγόρευση του άρθρου 54 της Συμφωνίας
 φος 2, ΕΚ. Σύμφωνα με αυτή τη διάταξη, η περιβαλ- του Σένγκεν στην εκτέλεση καταδικαστικής αποφάσεως που
 λοντική πολιτική της Κοινότητας αποσκοπεί, λαμβανο- εκδόθηκε σε κράτος μέλος πριν από την έναρξη ισχύος της
 μένων υπόψη των διαφορετικών δεδομένων στις εν λόγω συμφωνίας;
 μεμονωμένες περιφέρειες της Κοινότητας, σε υψηλό
 επίπεδο προστασίας και βασίζεται μεταξύ


text:
άλλων στις — Προστατεύει το έγκλημα του εμπορίου — όχι μικρών
 θεμελιώδεις αρχές της πρόνοιας και της προλήψεως. Η — ποσοτήτων απαγορευμένων ναρκωτικών ουσιών, που
 διάκριση που κάνει ο κοινοτικός νομοθέτης αποκτά προβλέπεται και καταστέλλεται από τις διατάξεις των
 νόημα μόνον όταν οι έννοιες «πρόνοια» και «πρόληψη» άρθρων 30, παράγραφος Ι, αριθ. 4, 29, παράγραφοι Ι, αριθ. 1
 έχουν αυτοτελή έννοια. Σύμφωνα με αυτή, η «πρόνοια» και 4, και ΙΙΙ, δεύτερη πρόταση, αριθ. 2, από τα άρθρο 3,
 αφορά το χρονικό σημείο κατά το οποίο ένας κίνδυνος παράγραφος Ι, 2, παράγραφος Ι, 1, παράγραφος Ι σε
 για το περιβάλλον δεν είναι ακόμη συγκεκριμένος κατά συνδυασμό με το παράρτημα ΙΙΙ του άρθρου 1, παράγρα-
 τρόπον ώστε να είναι αναγκαία η παρέμβαση υπό φος ΙΙ, του γερμανικού νόμου περί ναρκωτικών, όπως
 την έννοια της «προλήψεως». Το Oö GVTV 2002 διατυπώθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1987, καθώς και από τα
 χρησιμεύει ως εκ τούτου για την αποφυγή του κινδύνου άρθρα 25, παράγραφος ΙΙ, 52 και 53 του ομοσπονδιακού
 και δικαιολογείται επομένως υπό την έννοια της αρχής Ποινικού Κώδικα, τα ίδια έννομα αγαθά ή διαφορετικά
 της προλήψεως. έννομα αγαθά από αυτά που προστατεύει το έγκλημα της
 εισαγωγής, παράνομης κατοχής και διαθέσεως μη μικρών και
 εν μέρει σημαντικών ποσοτήτων ναρκωτικών ουσιών, που
 προβλέπεται και καταστέλλεται από τις διατάξεις των
 (1) ΕΕ L 230 της 16.9.2003, σ. 34. άρθρων 71, 72, 74, παράγραφοι Ι, αριθ. 2, και ΙΙ, και 75 του
 (2) ΕΕ L 106 της 17.4.2001, σ. 1. ιταλικού νόμου 685/75 της 22ας ∆εκεμβρίου 1975 και από
 τα άρθρο 81, 56 και 110 του ιταλικού Ποινικού Κώδικα;


text:
 17.4.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 100/39
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 23ης Φεβρουαρίου 2010 — Özdemir κατά ΓΕΕΑ — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)
 (Υπόθεση T-11/09) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού κοινοτικού σήματος James Jones - Προγενέστερο λεκτικό κοινοτικό σήμα JACK & JONES - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 2010/C 100/60
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Rahmi Özdemir (Dreieich, Γερμανία) (εκπρόσωποι: I. Hoes, M. Heinrich, C. Schröder, K. von Werder και J. Wittenberg, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: P. Bullock)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Δανία) (εκπρόσωπος: C. Barrett Christiansen, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 3ης Νοεμβρίου 2008 (υπόθεση R 858/2007-2) σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Aktieselskabet af 21. november 2001 και M. Rahmi Özdemir.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Rahmi Özdemir στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 55 της 7.3.2009.


text:
28.3.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 94/29
 Peäqam sot paqamoälot pot gädg amaueäqhgje, oi emócomsey aposeäkerla eämamsi sxm jqasxäm lekxäm. Enókkot, g pqocqal-
 epijakotämsai, pqoy rsgäqing sxm aisglósxm soty, paqabiäarg lasifoälemg apoä sgm Joimoäsgsa dqórg auoqotäre loämo
 sxm aqvxäm sgy amakocijoäsgsay, sgy pqorsariäay sgy dijaio- peqiueäqeiey pqoseqaioäsgsay. Oi emócomsey somiäfotm epiä sot
 kocgleämgy elpirsortämgy jai sgy epieiäjeiay, jahxäy jai pqo- rgleiäot atsotä oäsi, dedoleämot oäsi g fgliäa jaseärsg oqirsijgä
 rbokgä sxm dijaixlósxm sgy idiojsgriäay jai sgy epiveiqgla- sgm 1g Iamotaqiäot 1993, g gleqolgmiäa ejdoärexy sot jamo-
 sijgäy eketheqiäay. mirlotä (EOJ) aqih. 3904/92 jahirsotäre amaposekerlasijó
 sa kiäca pqocqallasifoälema leäsqa, jahoärom oi epiveiqgäreiy
 gäram tpovqexleämey ma euaqloärotm sa amacjaiäa oijomolijó
 leäsqa vxqiäy leäsqa tporsgäqingy, sgm iädia atsgä gleqolgmiäa,
 pqojeileämot ma peqioqiärotm siy fgliäey soty. Sa pqosaheämsa
 leäsqa, oäpoia jai am gäsam, dem lpoqotäram ma kguhotäm paqó
 Acxcgä sxm esaiqeixäm Alberny FreÁres j.kp. jasó Episqopgäy lesó sgm amacjaiäa kgäwg leäsqxm amadiaqhqxärexy.
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm jai Rtlbotkiäot sgy Etqx-
 paøjgäy èmxrgy, pot arjgähgje rsiy 31 Dejelbqiäot 1997 Oi emócomsey pqobókkotm tpeäq atsxäm sgm paqabiäarg sxm
 (Tpoheäreiy T-615/97 eäxy T-618/97) aqvxäm sot rebarlotä sxm jejsgleämxm dijaixlósxm, sgy
 (98/C 94/73) aruakeiäay dijaiäot, sgy dijaiokocgleämgy elpirsortämgy jai
 sgy apacoqetärexy sxm diajqiärexm.
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 Oi emócomsey somiäfotm eidijoäseqa epiä sot rgleiäot atsotä oäsi
 Oi esaiqeiäey Alberny FreÁres j.kp. le eädqa sg Cakkiäa, ej- jóhe pqxsobotkiäa pot ameäkabam oi epiveiqgäreiy pqim apoä
 pqorxpotälemey apoä soty Jean-FrancËois Bournilhas, dijg- siy 31 Dejelbqiäot 1992, kalbómomsay tpoäwg sgm enauómirg
 coäqo Paqiriotä, jai Mark Clough, solicitor, sgy Law Society sgy emdojoimosijgäy diajiämgrgy elpoqetlósxm leärx sekx-
 of England & Wales, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco so meiäxm sgm 1g Iamotaqiäot 1993, idiäxy g rtmirsólemg re apo-
 dijgcoäqo Aloyse May, 31, Grand'rue, órjgram rsiy ktäreiy rso pkaiärio sot eidijotä joimxmijotä pqocqóllasoy,
 31 Dejelbqiäot 1997, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqx- dem lpoqotäre ma euaqloärei eäma jamomirloä o opoiäoy ha cimoä-
 paøjxäm Joimosgäsxm, acxcgä jasó Episqopgäy sxm Etqx- sam cmxrsoäy loäkiy rsiy 31 Dejelbqiäot 1992, dgkadgä jasó
 paøjxäm Joimosgäsxm jai Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy som vqoämo ajqibxäy sgy epeketärexy sgy fgliäay. Epiä pkeäom, o
 èmxrgy. pqopaqaseheiäy jamomirloäy (EOJ) aqih. 3904/92 amsilesxpiä-
 fei jasó som iädio sqoäpo jasarsóreiy oi opoiäey eiämai xrsoäro
 Oi emócotrey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo: poktä diauoqesijeäy amókoca le sa jqósg leäkg. Seäkoy, oi dia-
 sóneiy sot jamomirlotä atsotä rtmepócomsai diajqiäreiy
 Ç ma jqiämei soty emacoleämoty tpetähtmoty, jasó so lesantä oärxm eiävam pqobeiä re emeäqceiey pqim apoä som Iamotó-
 óqhqo 215 detäseqo edóuio sgy rtmhgäjgy, cia sg fgliäa qio sot 1993 jai oärxm pqoeäbgram re emeäqceiey lesó sg dglo-
 pot pqojkgähgje rsg dqarsgqioäsgsó soty xy enotriodo- riäetrgä sot.
 sgleämxm ejsekxmirsxäm, rtmepeiäa sxm diasónexm pot heä-
 rpire so Rtlbotäkio cia ma oqcamxärei sgm eketäheqg
 Epijotqijxäy, oi emócomsey pqobókkotm sgm ómet psaiärlasoy
 jtjkouoqiäa sxm elpoqetlósxm rsom erxseqijoä vxäqo
 ethtämg sgy Joimoäsgsay, g opoiäa rsgqiäfesai rsgm eämmoia sgy
 sgy lecókgy acoqóy apoä 1gy Iamotaqiäot 1993, vxqiäy ma
 paqabiórexy sgy iroäsgsay eämamsi sxm dgloriäxm baqxäm.
 kóbei sa leäsqa pot eiämai amacjaiäa cia sg diaruókirg
 Jasó sg cmxälg soty, g paqeälbarg sxm joimosijxäm oqcómxm
 sxm rtlueqoämsxm sxm emacoämsxm,


text:
jahxäy jai rtmepeiäa
 lpoqeiä ma enoloixheiä le apakkosqoiäxrg, jahoärom g jasó-
 sot cecomoäsoy oäsi g Episqopgä dem pqoäseime otäse so
 rsarg rsgm opoiäa bqiärjomsai tpeqbaiämei ejeiämg pot ha
 Rtlbotäkio euóqlore sa leäsqa pot eiämai amacjaiäa cia
 pqoeäjtpse apoä soty oijomolijotäy jimdtämoty pot eiämai
 sgm moälilg diaruókirg sxm dijaixlósxm soty,
 rtälutsoi le som rvesijoä oijomolijoä soleäa.
 Ç ma tpovqexärei soty emacoleämoty ma jasabókotm akkg-
 kecctäxy re jóhe emócomsa apofgliäxrg cia sgm em koäcx (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 3904/92 sot Rtlbotkiäot, sgy 17gy
 Dejelbqiäot 1992, rvesijó le sa leäsqa pqoraqlocgäy sot epacceä-
 fgliäa, emsoäjxy pqoy 8 % apoä 1gy Iamotaqiäot 1993,
 klasoy sxm sekxmeiajxäm tpakkgäkxm jai ejsekxmirsxäm rsgm erx-
 seqijgä acoqó (EE L 394 sgy 31.12.1991, r. 1).
 Ç ma jasadijórei soty emacoleämoty akkgkecctäxy rsa
 dijarsijó eänoda.
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 Oi emócomsey, cókkoi enotriodosgleämoi ejsekxmirseäy, pqo-
 rópsotm rsa joimosijó oäqcama oäsi dem eäkabam sa jasókkgka Acxcgä sxm esaiqeixäm SPRL NoeÈl Boone j.kp. jasó Epi-
 leäsqa, cia ma elpodiärotm sg fgliäa pot pqojtäpsei ciÂ atsotäy sqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm jai Rtlbotkiäot sgy
 apoä sgm okojkgäqxrg sgy erxseqijgäy acoqóy, pot he- Etqxpaøjgäy èmxrgy, pot arjgähgje rsiy 24 Dejelbqiäot
 rpiärsgje le sgm Emiaiäa Etqxpaøjgä Pqóng. 1997
 (Tpoheäreiy T-620/97 eäxy T-627/97)
 Oi emócomsey irvtqiäfomsai rtmauxäy oäsi g loämg amsiädqarg
 sxm joimosijxäm aqvxäm eämamsi sgy jasarsórexy sgm opoiäa (98/C 94/74)
 amsilesxäpiram peqieävesai rsom jamomirloä (EOJ) aqih. 3904/
 92 sot Rtlbotkiäot (1). Sa leäsqa oälxy pot herpiäfei o jamo- (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 mirloäy atsoäy pqeäpei ma hexqghotäm lg pqorgäjomsa, koäcx
 sot oäsi peqioqiäfomsai diavqomijxäy re eäma eäsoy, jahxäy jai Oi esaiqeiäey SPRL NoeÈl Boone j.kp., le eädqa so Beäkcio,
 koäcx sot oäsi o jamomirloäy dem paqócei jameäma derletsijoä ejpqorxpotälemey apoä soty Pierre Cavenaile jai Koenraad
 ---pagebreak--- C 94/30 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 28.3.98
 Tanghe, dijgcoäqoty Kieäcgy, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco jamomirloä (EOJ) aqih. 3632/85, leävqi sgm pqogcotleämg sgy
 so dijgcoäqo Alex Schmitt, 62, avenue Guillaume, órjgre rsiy jasakgjsijgäy gleqolgmiäay sgy 1gy Iamotaqiäot 1993, ma
 24 Dejelbqiäot 1997, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqx- arjeiä sg dqarsgqioäsgsó sgy jasó sqoäpo apaqókkajso, leä-
 paøjxäm Joimosgäsxm, acxcgä jasó Episqopgäy sxm Etqx- vqiy oäsot tpeärsg sg heärg re irvtä sxm meäxm jamoämxm.
 paøjxäm Joimosgäsxm jai Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy
 èmxrgy. Seäkoy, so Rtlbotäkio, herpiäfomsay som pqopaqaseheämsa
 jamomirloä (EOJ) aqih. 3904/92, otdoäkxy eäkabe tpoäwg so
 Oi emócotrey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo: leäcehoy gä som soäpo ecjasarsórexy sxm epiveiqgärexm.
 Ç ma tpovqexärei akkgkecctäxy jai eiy okoäjkgqom soty ema- (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 3904/92 sot Rtlbotkiäot, sgy 17gy
 coleämoty ma jasabókotm eäma pqorxqimxäy ejsilxälemo Dejelbqiäot 1992, rvesijó le sa leäsqa pqoraqlocgäy sot epacceä-
 klasoy sxm sekxmeiajxäm tpakkgäkxm jai ejsekxmirsxäm rsgm erx-
 poroä, le sgm epiutäkang atngärexy gä leixärexy jasó sg seqijgä acoqó (EE L 394 sgy 31.12.1991, r. 1).
 dióqjeia sgy diäjgy, pkeäom soäjxm pqoy 8 % apoä sgy 1gy (2) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 3632/85 sot Rtlbotkiäot, sgy 12gy
 Iamotaqiäot 1993, gleqolgmiäay sgy epeketärexy sgy Dejelbqiäot 1985, cia som jahoqirloä sxm pqoùpoheärexm tpoä siy
 fgliäay, jai leävqi pkgäqoty enoukgärexy, opoiäey eäma pqoärxpo dijaiotäsai ma jómei sekxmeiajgä diaróugrg
 (EE L 350 sgy 27.12.1985, r.


text:
1).
 Ç ma jasadijórei epiä pkeäom akkgkecctäxy soty emacoleä-
 moty rsgm jasabokgä sot rtmoäkot sxm dijarsijxäm
 enoädxm.
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 Pqorutcgä sot De Nicola Carlo jasó Etqxpaøjgäy Sqópefay
 Oi emócotrey esaiqeiäey, sekxmeiajó pqajsoqeiäa bekcijotä Epemdtärexm, pot arjgähgje rsiy 3 Iamotaqiäot 1998
 dijaiäot, eceiäqotm acxceäy apofglixärexy cia sgm apojasó- (Tpoäherg T-7/98)
 rsarg sgy fgliäay pot ueäqomsai oäsi tpeärsgram rtmepeiäa sgy (98/C 94/75)
 okojkgqxärexy sgy erxseqijgäy acoqóy, vxqiäy sa joimosijó
 oäqcama ma eävotm herpiärei aposekerlasijó lesabasijó (Ckxärra diadijariäay: g isakijgä)
 leäsqa, sa opoiäa ha epeäsqepam rsoty sekxmeiajotäy pqójso-
 qey jai rsoty ejsekxmirseäy pqoodetsijgä pqoraqlocgä rsiy O De Nicola Carlo, ejpqorxpotälemoy apoä soty dijgcoäqoty
 meäey rtmhgäjey. Jasó siy emócotrey, g lomadijgä amsiädqarg Luigi Isola jai Fergus Randolph, sot dijgcoqijotä rtkkoäcot
 sxm oqcómxm peqieävesai rsom jamomirloä (EOJ) aqih. 3904/ Qxälgy jai Komdiämot, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som
 92 sot Rtlbotkiäot, pot dglorietähgje rsiy 31 Dejelbqiäot Carlo De Nicola, 16, rue du Kiem, órjgre rsiy 3 Iamotaqiäot
 1992 (1) Ç dgkadgä sgm paqalomgä sgy emóqnexy sgy irvtäoy 1998, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 sxm jamoämxm pot jasarsqeäuotm sgm oijomolijgä dqarsg- mosgäsxm, pqorutcgä jasó Etqxpaøjgäy Sqópefay Epem-
 qioäsgsó soty Ç o opoiäoy auoqó leäsqa pot otdoäkxy amsa- dtärexm.
 pojqiämomsai rsiy heliseäy pqordojiäey soty jai rsiy pqordo-
 jiäey sot epacceklasijotä jkódot rso rtämokoä sot. O pqoruetäcxm fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 Pqoy rsgäqing sxm aisglósxm soty, oi emócotrey pqobókkotm Ç ma ajtqxärei siy pqoacxceäy pot amajoimxähgjam rsiy
 sgm paqabiäarg sxm aqvxäm sot rebarlotä sxm jejsgleämxm 23 Iotkiäot 1997 jahoärom, rso rgleiäo 1.1, dem peqikalbó-
 dijaixlósxm jai sgy dijaiokocgleämgy elpirsortämgy, jahxäy motm so oämola sot pqoruetäcomsoy, ma ajtqxärei sgm
 jai sgy aqvgäy sgy apacoqetärexy sxm diajqiärexm. apoäuarg pot peqikalbómesai rso apoä 3 Ojsxbqiäot
 1997 eäccqauo RH/DIR/97-101, jai, seäkoy, ma ajtqxärei
 oäkey siy rtmajoäkothey pqóneiy, lesantä sxm opoiäxm sg
 Irvtqiäfomsai rtmauxäy oäsi rsom jamomirloä (EOJ) aqih. 3632/
 raugä jqiärg xy pqoy som pqoruetäcomsa cia so 1996,
 85 (2), so Rtlbotäkio amacmxäqire sgm täpaqng jai sgm moli-
 jahoärom dem pqoseiämesai g pqoacxcgä sot re jahgäjomsa
 loäsgsa sot epacceäklasoy sot ejsekxmirsgä, vxqiäy ma seheiä,
 D,
 otäse rixpgqxäy otäse qgsxäy, jaliäa pqoherliäa oärom auoqó
 sgm jasórsarg atsgä. Jasó sgm ópowgä soty, epqoäjeiso cia
 Ç ma jasadijórei sgm jahgäy Etqxpaøjgä Sqópefa Epemd-
 amacmxäqirg emoäy cmgriäot jejsgleämot dijaixälasoy, pqoce-
 tärexm (ESEp) rsgm apojasórsarg sgy ghijgäy jai
 meärseqot sgy herpiärexy sgy Emiaiäay Etqxpaøjgäy Pqóngy,
 tkijgäy fgliäay pot tpeärsg o pqoruetäcxm.
 gäsoi re lia vqomijgä rsiclgä oäpot so pqobkepoälemo leäcehoy
 sgy etqxpaøjgäy okojkgqxärexy dem epeäbakke sgm jasóqcgrg Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 sxm emdojoimosijxäm rtmoäqxm.
 O pqoruetäcxm, tpókkgkoy sgy ESEp, pqorbókkei sgm ej
 ìrom auoqó som rebarloä sgy dijaiokocgleämgy elpi- leäqoty sgy ADA óqmgrg pqoacxcgäy sot apoä sa jahgäjomsa
 rsortämgy, oi emócotrey uqomotäm oäsi oäsam g oijomolijgä E re jahgäjomsa D, rso pkaiärio sxm pqoacxcxäm pot apoua-
 adtmaliäa arjgärexy oqirleämot epacceäklasoy pqojtäpsei apoä riärhgjam rsiy 23 Iotkiäot 1997.
 pqóneiy sot paqacxäcot dijaiäot, paqabiófesai g dijaioko-
 cgleämg elpirsortämg pot oi epiveiqglasiäey epeädeinam rsa Auotä ejheäsei oqirleämey eidijeäy jasarsóreiy pot
 oäqcama sgy Joimoäsgsay. Jasó sg cmxälg soty, g paqabiäarg paqasgqgähgjam rsgm tpgqeriäa sot, o pqoruetäcxm, pqoy
 atsgä rtmsekeiäsai


text:
16 . 8. 97 I EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 252/15
 ανασταλτικού αποτελέσματος την οποία του ειχε υποβά 2. Να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
 λει o ενδιαφερόμενος; Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 3. Υπό το πρίσμα του άρθρου 244 τρίτο εδάφιο πρώτη
 περίοδος του ΚΤΚ, εξαρτάται η αναστολή της εκτελέσεως
 Λόγοι της προσφυγής και κυρία επιχειρήματα
 μόνον από την ύπαρξη ή τη σύσταση εγγυήσεως ή και από
 την πιστοποίηση της συνδρομής των προϋποθέσεων του Οι λόγοι της προσφυγής και τα κύρια επιχειρήματα προκύ
 προηγουμένου εδαφίου; πτουν από τα αιτήματα. Όσον αφορά την αιτίαση που
 αναφέρθηκε ανωτέρω στην τρίτη περίπτωση, η Επιτροπή
 εκθέτει ότι η εννοιολογική ταύτιση της «προανακρίσεως» με
 (') Κοινοτικός Τελωνειακός Κώδικας (ΕΕ αριθ. L 302 της 19. 10.
 1992, σ. 1 ).
 τη «διοικητική διαδικασία» θα είχε ως αποτέλεσμα τον
 αποκλεισμό ενός σημαντικού τομέα πληροφοριών για θέματα
 περιβάλλοντος όπως είναι, π.χ., οι πραγματογνωμοσύνες για
 την κατάσταση των υδάτων ή του εδάφους ή η τοποθέτηση
 μιας αρχής στο πλαίσιο μιας διαδικασίας καταρτίσεως σχε
 δίου εκτελέσεως ενός έργου .
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων
 κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που ( · ) ΕΕ αριθ. L 158 της 23. 6. 1990, σ. 56.
 ασκήθηκε στις 9 Ιουνίου 1997
 (Υπόθεση C-217/97)
 (97/C 252/29)
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τον δρα Gotz zur Hausen, νομικό σύμβουλο της Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που
 Gômez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της ασκήθηκε στις 12 Ιουνίου 1997
 Επιτροπής, Centre Wagner C 254, Kirchberg, άσκησε στις (Υπόθεση C-220/97)
 9 Ιουνίου 1997 , ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρα (97/C 252/30)
 τίας της Γερμανίας.
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: νη από τον Dr. Gotz zur Hausen, νομικό σύμβουλο της
 Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos
 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Gômez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της
 Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την Επιτροπής, Centre Wagner C 254, Kirchberg, άσκησε στις
 οδηγία 90/31 3/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Ιουνίου 12 Ιουνίου 1997, ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 1990, σχετικά με την ελεύθερη πληροφόρηση για θέματα Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρα
 περιβάλλοντος ('), ιδίως δε από το άρθρο 2 στοιχείο β), το τίας της Γερμανίας.
 άρθρο 3 παράγραφος 2 τρίτη περίπτωση, το άρθρο 3
 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο και το άρθρο 5 αυτής, H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 καθόσουν
 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
 — αποκλείει τα δικαστήρια, τις διώκουσες και τις πειθαρ Γερμανίας, μη εκδίδοντας εντός της ταχθείσας προθεσμί
 χικές αρχές από το πεδίο εφαρμογής της γερμανικής ας όλα τα μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την
 νομοθεσίας, ακόμη και όταν οι εν λόγω αρχές δεν οδηγία 92/3/Ευρατόμ του Συμβουλίου , της 3ης Φεβρουα
 ασκούν δικαστική εξουσία, κατά παράβαση του άρ ρίου 1992, για την επιτήρηση και τον έλεγχο των αποστο
 θρου 2 στοιχείο β) της οδηγίας, λών


text:
ραδιενεργών αποβλήτων μεταξύ κρατών μελών
 καθώς και προς και από την Κοινότητα ('), παρέβη τις
 — δεν έχει προβλέψει την αποσπασματική χορήγηση υποχρεώσεις που υπέχει από τη συνθήκη ΕΟΚ.
 πληροφοριών, στο μέτρο που είναι δυνατό να διαχω
 ριστούν οι πληροφορίες οι οποίες αφορούν τα απα 2. Να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
 ριθμούμενα στο άρθρο 3 παράγραφος 2 έννομα αγα Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 θά, κατά παράβαση του άρθρου 3 παράγραφος 2
 δεύτερο εδάφιο,
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 — δεν αναγνωρίζει δικαίωμα προσβάσεως σε πληροφο
 ρίες κατά τη διάρκεια διοικητικής διαδικασίας, εφό Από το δεσμευτικό χαρακτήρα των οδηγιών, σύμφωνα με το
 σον οι αρχές λαμβάνουν τις πληροφορίες αυτές στο άρθρο 161 παράγραφος 3 της συνθήκης για την ίδρυση της
 πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, κατά παράβαση του Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενεργείας και από το
 άρθρου 3 παράγραφος 2 τρίτη περίπτωση, άρθρο 1 92 παράγραφος 1 της ως άνω συνθήκης προκύπτει ότι
 τα κράτη μέλη , προς τα οποία απευθύνεται μια οδηγία,
 — δεν επιβάλλει την καταβολή τέλους μόνο για την υποχρεούνται να υλοποιούν εντός της τασσόμενης προθε
 παροχή πληροφοριών και δεν έχει θέσει εύλογο όριο σμίας τους προβλεπόμενους από αυτή σκοπούς, δηλαδή να
 για το ύψος του τέλους αυτού , κατά παράβαση του μεταφέρουν τις διατάξεις της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο
 άρθρου 5 . κατά τέτοιο τρόπο ώστε αυτές από τη λήξη της προθεσμίας


text:
 9.4.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/11
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2011 — Siemens Österreich κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-122/07 έως T-124/07) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά των έργων στον τομέα του εξοπλισμού μεταγωγής με μόνωση αερίου - Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ - Κατανομή της αγοράς - Αποτελέσματα εντός της κοινής αγοράς - Έννοια της διαρκούς παραβάσεως - Διάρκεια της παραβάσεως - Παραγραφή - Πρόστιμα - Αναλογικότητα - Ανώτατο όριο του 10 % επί του κύκλου εργασιών - Αλληλέγγυα ευθύνη για την καταβολή του προστίμου - Ελαφρυντικές περιστάσεις - Συνεργασία - Δικαιώματα άμυνας)
 2011/C 113/21
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Siemens AG Österreich (Βιέννη, Αυστρία) (υπόθεση T-122/07)· VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG (Βιέννη) (υπόθεση T-122/07)· Siemens Transmission & Distribution Ltd (Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο) (υπόθεση T-123/07)· Siemens Transmission & Distribution SA (Grenoble, Γαλλία) (υπόθεση T-124/07)· και Nuova Magrini Galileo SpA (Bergame, Ιταλία) (υπόθεση T-124/07) (εκπρόσωποι: H. Wollmann και F. Urlesberger, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς F. Arbault και O. Weber, στη συνέχεια X. Lewis και A. Αντωνιάδη, και τέλος A. Αντωνιάδη και R. Sauer)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 6762 τελικό, της 24ης Ιανουαρίου 2007, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.899 — Εξοπλισμός μεταγωγής με μόνωση αερίου), καθώς και, επικουρικώς, αίτημα μειώσεως του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το άρθρο 1, στοιχεία ιγ', ιστ', ιζ', ιη' και κ', της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό της Επιτροπής, της 24ης Ιανουαρίου 2007, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.899 — Εξοπλισμός μεταγωγής με μόνωση αερίου), ακυρώνεται κατά το μέτρο που με αυτό η Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση εκ μέρους της Siemens AG Österreich, της VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, της Siemens Transmission & Distribution Ltd, της Siemens Transmission & Distribution SA και της Nuova Magrini Galileo SpA όσον αφορά το χρονικό διάστημα μεταξύ της 1ης Απριλίου και της 30ής Ιουνίου 2002.
 2)
 Το άρθρο 2, στοιχεία ι', ια', και ιβ', της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό ακυρώνεται.
 3)
 Για τις διαπιστωθείσες στο άρθρο 1, στοιχεία ιγ', ιστ', ιζ', ιη' και κ', της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό παραβάσεις, επιβάλλονται τα ακόλουθα πρόστιμα:
 —
 στη Siemens Transmission & Distribution SA και Nuova Magrini Galileo, εις ολόκληρον με τη Schneider Electric SA: 8 100 000 ευρώ·
 —
 στη Siemens Transmission & Distribution Ltd, εις ολόκληρον με τη Siemens AG Österreich, τη VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, τη Siemens Transmission & Distribution SA και τη Nuova Magrini Galileo: 10 350 000 ευρώ·
 —
 στη Siemens Transmission & Distribution Ltd, εις ολόκληρον με τη Siemens AG Österreich και τη VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG: 2 250 000 ευρώ·
 —
 στη Siemens Transmission & Distribution Ltd: 9 450 000 ευρώ.
 4)
 Απορρίπτει τις προσφυγές κατά τα


text:
λοιπά.
 5)
 Στην υπόθεση T-122/07, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Siemens AG Österreich και η VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG. Η Siemens AG Österreich και η VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG θα φέρουν τα εννέα δέκατα των δικών τους δικαστικών εξόδων και τα εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 6)
 Στην υπόθεση T-123/07, η Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Siemens Transmission & Distribution Ltd. Η Siemens Transmission & Distribution Ltd θα φέρει τα εννέα δέκατα των δικών της δικαστικών εξόδων και τα εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 7)
 Στην υπόθεση T-124/07, η Επιτροπή θα φέρει το ένα πέμπτο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα πέμπτο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν η Siemens Transmission & Distribution SA και η Nuova Magrini Galileo. Η Siemens Transmission & Distribution SA και η Nuova Magrini Galileo θα φέρουν τα τέσσερα πέμπτα των δικών τους δικαστικών εξόδων και τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 (1) ΕΕ C 140 της 23.6.2007.


text:
 31.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 252/41
 Προσφυγή της 11ης Ιουλίου 2013 — Spain Doce 13 κατά ΓΕΕΑ — Ovejero Jiménez και Becerra Guibert (VICTORIA DELEF)
 (Υπόθεση T-359/13)
 2013/C 252/69
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Spain Doce 13, SL (Crevillente, Ισπανία) (εκπρόσωποι: S. Rizzo, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Gregorio Ovejero Jiménez και María Luisa Becerra Guibert (Αλικάντε, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 10ης Απριλίου 2013 στην υπόθεση R 1046/2012-5, καθόσον απορρίπτει την αριθ. 9 522 384 αίτηση καταχωρίσεως του κοινοτικού σήματος όσον αφορά τα εξής προϊόντα και υπηρεσίες:
 —
 Κλάση 18: δέρμα και απομιμήσεις δέρματος που δεν περιλαμβάνονται στις άλλες κλάσεις·
 —
 Κλάση 25: ενδύματα, υποδήματα και είδη πιλοποιίας·
 —
 Κλάση 35: λιανική και χονδρική πώληση ενδυμάτων, υποδημάτων και συμπληρωμάτων·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα, δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «VICTORIA DELEF» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 18, 25 και 35 — Κοινοτικό σήμα αριθ. 9 522 384
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Gregorio Ovejero Jiménez και María Luisa Becerra Guibert
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Εθνικά εικονιστικά σήματα που περιέχουν τα λεκτικά στοιχεία «VICTORIA», «Victoria» και «victoria», για προϊόντα της κλάσεως 25
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Μερική αποδοχή της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009


text:
6.4.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 84/3
 σχετικα ́ με την εκκαθα ́ριση των λογαριασμω ́ν που υπε ́βαλαν τα 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 κρα ́τη με ́λη σχετικα ́ με τις δαπα ́νες του Ευρωπαϊκου ́ Γεωργικου ́
 Ταμει ́ου Προσανατολισμου ́ και Εγγυη ́σεων, τμη ́μα Εγγυη ́σεων, για 2) Καταδικα ́ζει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 το οικονομικο ́ ́ετος 1995 (ΕΕ L 61, σ. 37), καθ' ο ́ με ́ρος αφορα ́ τη
 Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο (1) ΕΕ C 174 της 19.6.1999.
 απο ́ την F. Macken, προ ́εδρο τμη ́ματος (εισηγη ́τρια), και τους
 Ν. Colneric, C. Gulmann, R. Schintgen και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς,
 γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: S. Alber, γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος
 υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 24 Ιανουαρι ́ου 2002
 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 (πε ́μπτο τμη ́μα)
 2) Καταδικα ́ζει τη Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 3) Η ∆ημοκρατι ́α της Φινλανδι ́ας φε ́ρει τα δικαστικα ́ ́εξοδα ́ της 24ης Ιανουαρι ́ου 2002
 της.
 στην υπο ́θεση C-164/99 (αι ́τηση του Αmtsgericht
 Tauberbischofsheim για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́-
 (1) ΕΕ C 188 της 3.7.1999. σεως): Portugaia Construções Lda (1)
 («Ελευ ́θερη παροχη ́ υπηρεσιω ́ ν — Επιχειρη ́σεις του
 κατασκευαστικου ́ τομε ́α — Οδηγι ́α 96/71/ΕΚ —
 Απο ́σπαση εργαζομε ́νων — Κατω ́ τατες αποδοχε ́ς»)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (2002/C 84/05)
 (ε ́κτο τμη ́μα) (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 της 27ης Νοεμβρι ́ου 2001 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 στην υπο ́θεση C-146/99: Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α κατα ́ Επιτρο-
 πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των(1)
 Στην υπο ́θεση C-164/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Αmtsgericht
 («ΕΓΤΠΕ — Εκκαθα ́ριση των λογαριασμω ́ ν — Ντομα ́ τες Tauberbischofsheim (Γερμανι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρ-
 — Ελα ́ χιστη τιμη ́ που καταβα ́λλεται στους παραγωγου ́ς») μογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο
 της δι ́κης που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου σχετικα ́
 (2002/C 84/04) με διοικητικη ́ παρα ́βαση κατα ́ Portugaia Construções Lda, η
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του
 α ́ρθρου 59 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως,
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́) α ́ρθρου 49 ΕΚ) και του α ́ρθρου 60 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν
 α ́ρθρου 50 ΕΚ), καθω ́ς και της οδηγι ́ας 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκου ́
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ Κοινοβουλι ́ου και του Συμβουλι ́ου, της 16ης ∆εκεμβρι ́ου 1996,
 στη «Συλλογη ́ της


text:
Νομολογι ́ας») σχετικα ́ με την απο ́σπαση εργαζομε ́νων στο πλαι ́σιο παροχη ́ς
 υπηρεσιω ́ν (ΕΕ 1997, L 18, σ. 1), το ∆ικαστη ́ριο (πε ́μπτο τμη ́μα),
 συγκει ́μενο απο ́ τους P. Jann, προ ́εδρο τμη ́ματος, D. A. O. Edward
 Στην υπο ́θεση C-146/99, Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α (εκπρο ́σωποι: (εισηγητη ́) και Α. La Pergola, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας:
 U. Leanza, επικουρου ́μενος απο ́ τον D. Del Gaizo) κατα ́ Επιτροπη ́ς J. Mischo, γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως,
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: F. P. Ruggeri Laderchi, εξε ́δωσε στις 24 Ιανουαρι ́ου 2002 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 επικουρου ́μενος απο ́ τον Α. Dal Ferro), με αντικει ́μενο την διατακτικο ́:
 ακυ ́ρωση της αποφα ́σεως 1999/186/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της
 3ης Φεβρουαρι ́ου 1999, για την εξαι ́ρεση απο ́ την κοινοτικη ́ 1) Κατα ́ την εκτι ́μηση του αν η εφαρμογη ́ απο ́ το κρα ́τος
 χρηματοδο ́τηση ορισμε ́νων δαπανω ́ν που πραγματοποιη ́θηκαν απο ́ με ́λος υποδοχη ́ς στους εγκατεστημε ́νους σε ́αλλο κρα ́τος
 τα κρα ́τη με ́λη στο πλαι ́σιο του Ευρωπαϊκου ́ Γεωργικου ́ Ταμει ́ου με ́λος παρε ́χοντες υπηρεσι ́ες της εθνικη ́ς νομοθεσι ́ας που
 Προσανατολισμου ́ και Εγγυη ́σεων (ΕΓΤΠΕ), τμη ́μα Εγγυη ́σεων (ΕΕ προβλε ́πει κατω ́ τατο μισθο ́ συνα ́δει με το ́αρθρο 59 της
 L 61, σ. 34), στο με ́τρο που απορρι ́πτει τις δαπα ́νες υ ́ψους Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρο 49 ΕΚ)
 7 421 939 820 ιταλικω ́ν λιρω ́ν (ITL), στις οποι ́ες υποβλη ́θηκε η και το ́αρθρο 60 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρο 50 ΕΚ),
 Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α για την ενι ́σχυση στη μεταποι ́ηση ντομα ́τας, εναπο ́κειται στις εθνικε ́ς αρχε ́ς ́η, κατα ́ περι ́πτωση, στα
 το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ την F. Macken, εθνικα ́ δικαστη ́ρια να εξακριβω ́ νουν αν η νομοθεσι ́α αυτη ́,
 προ ́εδρο τμη ́ματος, την Ν. Colneric, τους C. Gulmann (εισηγητη ́), εκτιμωμε ́νη αντικειμενικω ́ ς, διασφαλι ́ζει την προστασι ́α των
 Β. Σκουρη ́ και J. N. Cunha Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικη ́ εισαγγε- αποσπασμε ́νων εργαζομε ́νων. Συναφω ́ ς, αν και η δεδηλω-
 λε ́ας: C. Stix-Hackl, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λληλος διοι- με ́νη προ ́θεση του νομοθε ́τη δεν μπορει ́ να ει ́ναι καθο-
 κη ́σεως, εξε ́δωσε στις 29 Νοεμβρι ́ου 2001 απο ́φαση με το ριστικη ́, μπορει ́ εντου ́τοις να αποτελει ́ ́ενδειξη ως προς τον
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: σκοπο ́ που επιδιω ́ κει η εν λο ́γω ρυ ́θμιση.


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/36
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Νοεμβρίου 2015 — Jaguar Land Rover κατά ΓΕΕΑ (Σχήμα αυτοκινήτου)
 (Υπόθεση T-629/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως τρισδιάστατου κοινοτικού σήματος - Σχήμα αυτοκινήτου - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 016/44)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Jaguar Land Rover Ltd (Coventry, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: F. Delord και R. Grewal, solicitors)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: I. Harrington)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 24ης Απριλίου 2014 (υπόθεση R 1622/2013-2), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως τρισδιάστατου σημείου αποτελούμενου από το σχήμα ενός αυτοκινήτου ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 24ης Απριλίου 2014 (υπόθεση R 1622/2013-2) καθόσον απέρριψε την αίτηση καταχωρίσεως του αιτηθέντος σήματος όσον αφορά «Οχήματα κινήσεως στον αέρα ή στο νερό» της κλάσεως 12.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Jaguar Land Rover Ltd φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ).
 4)
 Το ΓΕΕΑ φέρει το ένα δέκατο των δικών του εξόδων.
 (1) ΕΕ C 361 της 13.10.2014.


text:
 17.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 143/34
 Προσφυγή της MIP METRO κατά ΓΕΕΑ που ασκήθηκε στις 27 Απριλίου 2006 — MetroRED Telecom (MetroRED)
 (Υπόθεση T-124/06)
 (2006/C 143/67)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: MIP METRO Group Intellectual Property GmbH & Co KG (Düsseldorf, Γερμανία) (εκπρόσωπος: R. Kaase, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: MetroRED Telecom Group Ltd (Hamilton, Βερμούδες)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να ακυρώσει την από 16 Φεβρουαρίου 2006 απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών, καθόσον η προσφυγή απορρίφθηκε επειδή δεν συνάδει προς το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την καταχώριση κοινοτικού σήματος: MetroRED Telecom Group Ltd.
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα «MetroRED» για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που κατατάσσονται στις κλάσεις 35, 38 και 42 — αίτηση καταχωρίσεως 2 189 512
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή σημείου: Το εθνικό εικονιστικό σήμα «METRO» για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που κατατάσσονται στις κλάσεις 1 έως 36 και 38 έως 42
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Εν μέρει απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Εν μέρει απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94 του Συμβουλίου, καθόσον υπάρχει πιθανότητα συγχύσεως εφόσον το σήμα «MetroRED» κυριαρχείται από το στοιχείο «Metro» το οποίο είναι παρεμφερές με το αντιταχθέν σήμα. Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, το πρόσθετο στοιχείο «RED» στερείται διακριτικού χαρακτήρα και, επομένως, ο καταναλωτής θα το αγνοήσει.