text:
 30.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 398/43
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Οκτωβρίου 2015 — Secolux κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-90/14) (1)
 ((Δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών - Διαδικασία πρόσκλησης προς υποβολή προσφορών - Έλεγχοι ασφάλειας - Απόρριψη της προσφοράς διαγωνιζόμενου - Aνάθεση της συμβάσεως σε άλλον διαγωνιζόμενο - Εξωσυμβατική ευθύνη))
 (2015/C 398/54)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction (Capellen, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωποι: N. Prüm-Carré και E. Billot, δικηγόροι)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: S. Delaude και S. Lejeune)
 Αντικείμενο
 Αφενός, αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 3ης Δεκεμβρίου 2013, με την οποία απορρίφθηκαν οι προσφορές που υπέβαλε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στο πλαίσιο διαγωνισμού για την παροχή υπηρεσιών ελέγχων ασφάλειας και, αφετέρου, αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας που υποστηρίζει ότι υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα εξαιτίας της αποφάσεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction, στα δικαστικά έξοδά της, καθώς και στα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) EE C 135 της 5.5.2014.


text:
 26.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/12
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Hof van Cassatie van België (Βέλγιο) στις 10 Νοεμβρίου 2014 — VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert κατά Belgische Staat
 (Υπόθεση C-499/14)
 (2015/C 026/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hof van Cassatie van België
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείοντες: VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert
 Αναιρεσίβλητο: Belgische Staat
 Προδικαστικό ερώτημα
 Εμπορεύματα που παρουσιάζονται ως σύνολα συσκευασμένα για τη λιανική πώληση, και τα οποία προσκομίστηκαν στο τελωνείο σε χωριστές συσκευασίες, επειδή αυτό δικαιολογείται, αλλά είναι σαφές ότι αποτελούν ένα όλον και ότι προορίζονται για διάθεση στο λιανικό εμπόριο ως ένα όλον, πρέπει να θεωρηθούν εμπορεύματα που παρουσιάστηκαν ως σύνολα συσκευασμένα για τη λιανική πώληση κατά την έννοια του κανόνα 3, στοιχείο β', των γενικών κανόνων για την ερμηνεία της συνδυασμένης ονοματολογίας όπως αυτή έχει υπό το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 (1) του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1214/2007 (2) της Επιτροπής, της 20ής Σεπτεμβρίου, ακόμη και αν τα εμπορεύματα αυτά συσκευάστηκαν μαζί μετά τη διασάφηση και με σκοπό τη διάθεσή τους στο λιανικό εμπόριο;
 (1) ΕΕ L 256, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 286, σ. 1.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 26.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/27
 Αναίρεση που άσκησε στις 16 Νοεμβρίου 2007 η Philip Morris Products SA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα) στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 στην υπόθεση T-140/06, Philip Morris Products κατά ΓΕΕΑ
 (Υπόθεση C-497/07 P)
 (2008/C 22/52)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Philip Morris Products SA (εκπρόσωποι: T. van Innis και C. S. Moreau, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Γραφείο εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει με την αίτησή της αναιρέσεως ότι το Πρωτοδικείο παρέβη τα άρθρα 4 και 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (1). Συναφώς, προσάπτει, πρώτον, στο Πρωτοδικείο ότι η εκτίμησή του στηρίχθηκε σε προκατάληψη έναντι της κατηγορίας των σημάτων στην οποία εμπίπτει το επίμαχο σήμα. Συγκεκριμένα, κρίνοντας ότι οι καταναλωτές δεν συνηθίζουν να συνάγουν την εμπορική προέλευση των προϊόντων από τη μορφή τους ή από το σχήμα της συσκευασίας τους, το Πρωτοδικείο προέβη σε διαπίστωση περί τα πραγματικά περιστατικά, η οποία στερείται παντελώς επιστημονικού ερείσματος και διαστρεβλώνει τον τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνονται τα σημεία γενικώς και, ειδικότερα, τα σχήματα.
 Δεύτερον, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι η νομική του εκτίμηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό αντιλαμβάνεται το επίμαχο σήμα ήταν εσφαλμένη. Το σφάλμα έγκειται, αφενός, στο ότι το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη του αποκλειστικώς και μόνον το ενδεχόμενο χρησιμοποιήσεως του επίμαχου σήματος επί του πακέτου των τσιγάρων, ενώ το σχήμα της συσκευασίας ενός δεδομένου προϊόντος μπορεί να παρουσιαστεί στο κοινό με ποικίλους άλλους τρόπους, όπως με τη γραφική ή την τρισδιάστατη αναπαράσταση του σήματος σε διαφημιστικό υλικό. Το σφάλμα εκτιμήσεως έγκειται, αφετέρου, στο ότι το Πρωτοδικείο περιόρισε την έννοια του σήματος, λαμβάνοντας υπόψη μόνον ό,τι προσλαμβάνει ο υποψήφιος αγοραστής κατά τον χρόνο που προηγείται αμέσως της επιλογής του συγκεκριμένου προϊόντος, ενώ ως ενδιαφερόμενο κοινό νοούνται όλα τα πρόσωπα που απαντούν το σήμα στο πλαίσιο της συνήθους χρήσεώς του, η οποία περιλαμβάνει τόσο την προώθηση του προϊόντος πριν την αγορά του όσο και τη χρησιμοποίηση ή την κατανάλωσή του μετά την απόκτησή του.
 Τρίτον και τελευταίον, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι υπάρχουν αντιφάσεις στο σκεπτικό της αποφάσεως του Πρωτοδικείου.
 (1) ΕΕ 1994 L 11, σ. 1.


text:
 14.4.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 109/13
 Διάταξη του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων της 16ης Φεβρουαρίου 2012 — Morison Menon Chartered Accountants κ.λπ. κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-656/11 R)
 (Ασφαλιστικά μέτρα - Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα ληφθέντα κατά του Ιράν με σκοπό την παρεμπόδιση της εξαπλώσεως των πυρηνικών όπλων - Δέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών πόρων - Αίτηση αναστολής εκτελέσεως - Έλλειψη επείγοντος)
 2012/C 109/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αιτούντες: Morison Menon Chartered Accountants (Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)· Morison Menon Chartered Accountants — Dubai Office (Ντουμπάι)· και Morison Menon Chartered Accountants — Sharjah Office (Sharjah, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) (εκπρόσωποι: H. Viaene, T. Ruys και D. Gillet, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M.-M. Joséphides και Σ. Κυριακοπούλου)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναστολής εκτελέσεως, αφενός, του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1245/2011 του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2011, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν ((ΕΕ L 319, σ. 11), και, αφετέρου, της αποφάσεως 2011/783/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2011, που τροποποιεί την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 319, σ. 71), στο μέτρο που οι πράξεις αυτές προσθέτουν στον κατάλογο των προσώπων και των οντοτήτων των οποίων δεσμεύονται τα κεφάλαια και οι οικονομικοί πόροι την οντότητα με την ονομασία «Morison Menon Chartered Accountant».
 Διατακτικό
 Ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 2)
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.


text:
 20.7.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 207/6
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Ιταλία) στις 12 Απριλίου 2013 — ANCC-Coop Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori κ.λπ. κατά Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti κ.λπ.
 (Υπόθεση C-185/13)
 2013/C 207/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσες: ANCC-Coop Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori, ANCD Associazione Nazionale Cooperative Dettaglianti, Sviluppo Discount SpA, Centrale Adriatica Soc coop, Coop Consorzio Nord Ovest Società Consortile arl, Coop Italia Consorzio Nazionale non Alimentari Società Cooperativa, Coop Centro Italia Società Cooperativa, Tirreno Logistica srl, Unicoop Firenze Società Cooperativa, CONAD — Consorzio Nazionale Dettaglianti — Soc. Coop., Conad Centro Nord Soc. Coop, Commercianti Indipendenti Asoociati Soc. Coop, Conad del Tirreno Soc. Coop, Pac2000A Soc. Coop, Conad Adriatico Soc. Coop, Conad Sicilia Soc. Coop, Sicilconad Mercurio Soc. Coop
 Καθών: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico, Consulta generale per l'autotrasporto e la logistica, Osservatorio sulle attività di autotrasporto, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato -Antitrust
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Ερωτάται:
 1)
 Αν η προστασία της ελευθερίας ανταγωνισμού, της ελεύθερης κυκλοφορίας των επιχειρήσεων, της ελευθερίας εγκαταστάσεως και παροχής υπηρεσιών (όπως προβλέπονται από τα άρθρα 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, 101 ΣΛΕΕ, 49, 56 και 96 ΣΛΕΕ) συνάδει, και αν ναι σε ποιο βαθμό, με εθνικές διατάξεις των κρατών μελών της Ένωσης που ορίζουν κατώτατο κόστος ασκήσεως επιχειρήσεως οδικών μεταφορών, πράγμα που συνεπάγεται ετερόνομο καθορισμό ενός συστατικού στοιχείου του ανταλλάγματος για την παροχή της υπηρεσίας, και συνεπώς του συμβατικού τιμήματος.
 2)
 Αν, και υπό ποιες προϋποθέσεις, δικαιολογούνται περιορισμοί των προαναφερθεισών αρχών για λόγους προστασίας του δημοσίου συμφέροντος ασφάλειας της οδικής κυκλοφορίας και αν μπορεί να ενταχθεί στην εν λόγω λειτουργική προοπτική ο καθορισμός κατώτατου κόστους ασκήσεως επιχειρήσεως οδικών μεταφορών, όπως προβλέπει η ρύθμιση του άρθρου 83 bis του ν.δ. 112/2008, όπως αυτή τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε.
 3)
 Αν ο καθορισμός του κατώτατου κόστους παροχής της υπηρεσίας, υπό την προαναφερθείσα έννοια, μπορεί να επαφίεται σε προαιρετικές συμφωνίες μεταξύ των κατηγοριών ενδιαφερομένων επιχειρηματιών και, επικουρικώς, σε οργανισμούς των οποίων η σύνθεση χαρακτηρίζεται από ισχυρή παρουσία εκπροσώπων των ιδιωτών επιχειρηματιών του κλάδου, χωρίς προκαθορισμένα σε νομοθετικό επίπεδο κριτήρια.


text:
C 35/16 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 7.2.2004
 Προσφυγή της Sophie Bachotet κατά της Επιτροπής των — αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, καθώς και πρό-
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ασκηθείσα στις 8 ∆εκεμβρίου 2003 δηλη πλάνη εκτιμήσεως που συντρέχει εν προκειμένω.
 (Υπόθεση Τ-400/03) (1) Η οποία δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή.
 (2004/C 35/25)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Προσφυγή της Deirdre Mc Cabe κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ασκηθείσα στις 12 ∆εκεμβρίου
 2003
 Η Sophie Bachotet, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενη από
 τους Sébastien Orlandi, Albert Coolen, Jean-Noël Louis και (Υπόθεση Τ-401/03)
 Étienne Marchal, avocats, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
 άσκησε στις 8 ∆εκεμβρίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των (2004/C 35/26)
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Η Deirdre Mc Cabe, κάτοικος Mondorf-Les-Bains (Λουξεμβού-
 ργο), εκπροσωπούμενη από τον Mario Spandre, avocat, άσκησε
 — να ακυρώσει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του στις 12 ∆εκεμβρίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρω-
 διαγωνισμού COM/R/A/01/1999 να μη συμπεριλάβει το παϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 όνομα της προσφεύγουσας στον εφεδρικό πίνακα που προέ- Κοινοτήτων.
 κυψε από την επιλογή·
 — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα. Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει την απόφαση απολύσεως της Mc Cabe·
 — να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα στην καταβολή αποζημιώσεως λόγω καταχρηστικής
 απολύσεως·
 Κατόπιν της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, της 24ης Σεπτεμβρίου — να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 2002, επί της υποθέσεως T-182/01 (1), σύμφωνα με την οποία στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 ακυρώθηκε η απόφαση της εξεταστικής επιτροπής να μη συμπερι-
 λάβει το όνομα της προσφεύγουσας στον πίνακα προσλήψεων του
 διαγωνισμού COM/R/A/01/1999, ο οποίος είχε διοργανωθεί με Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 σκοπό την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα προσλήψεως εκτάκτων
 υπαλλήλων, η Bachotet κλήθηκε να συμμετάσχει σε νέα προφορική
 δοκιμασία. Η προσφεύγουσα τάσσεται κατά της οριστικής μη Πρώην δόκιμος υπάλληλος τοποθετημένη στη Εurostat, η
 εγγραφής του ονόματός της, μετά τη δεύτερη αυτή προφορική προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως της αρμόδιας για τους
 δοκιμασία, στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού. διορισμούς αρχής να μη την μονιμοποιήσει μετά την ολοκλήρωση
 της δοκιμαστικής περιόδου.
 Προς στήριξη των αξιώσεών της, η προσφεύγουσα επικαλείται: Προς στήριξη των ισχυρισμών της, προβάλλει ότι η απόλυσή της
 είναι προδήλως καταχρηστική και ως εκ τούτου αντίθετη προς
 — παράβαση του άρθρου 233 ΕΚ, στον βαθμό που η επιτροπής το άρθρο 34, παράγραφος 3, του Κανονισμού Υπηρεσιακής
 επιλογής διοργάνωσε την επίδικη προφορική δοκιμασία Καταστάσεως των υπαλλήλων. Συναφώς, διατείνεται ότι η επίκληση
 χωρίς να λάβει υπόψη το σκεπτικό και το διατακτικό της της φερόμενης ανικανότητάς της έγινε απλώς και μόνο για να
 προμνησθείσας αποφάσεως του Πρωτοδικείου της παρεμποδιστεί να αντιδράσει ενόψει των παρατυπιών οι οποίες
 24ης Σεπτεμβρίου 2002· αποκαλύφθηκαν στη συνέχεια ως προς τη διαχείριση της Εurostat.
 — παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των υποψηφίων, Η απόφαση περί απολύσεως θεμελιώνεται στις διάφορες ενδιάμεσες
 υπό την έννοια ότι η επιτροπή επιλογής δεν καθόρισε, πριν εκθέσεις επί των δοκιμαστικών περιόδων που διήνυσε η προσφεύ-
 από την


text:
προφορική δοκιμασία, τα απαραίτητα κριτήρια γουσα σε διάστημα 18 μηνών και ιδίως στην τελική έκθεση
 εκτιμήσεως που θα της επέτρεπαν να αξιολογήσει, πλέον των δοκιμασίας. Η αιτιολογία της ως άνω εκθέσεως είναι συνοπτική,
 δύο ετών μετά τη διοργάνωση των πρώτων δοκιμασιών, τα αόριστη και αμφισήμαντη, εδράζεται δε σε ισχυρισμούς στερούμε-
 προσόντα της προσφεύγουσας σε σχέση με εκείνα των νους παντελώς βάσεως.
 εγγραφέντων στον εφεδρικό πίνακα υποψηφίων στα πλαίσια
 σεβασμού της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.


text:
Αριθ. C 333/10 PËT Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 9. 12 . 95
 διέπεται αποκλειστικά και περιοριστικά από την κοινή τάξεως για να δικαιολογήσει, τη μη τήρηση των υποχρεώσεων
 οργάνωση αγοράς. και των προθεσμιών που θέτουν οι κοινοτικοί κανονισμοί,
 (') ΕΕ ειδ. έκδ . 03/002, σ. 33 . (') ΕΕ αριθ . L 1 19 της 1 1 . 5 . 1990, σ . 32 .
 H ΕΕ αριθ . L 41 της 14 , 2 . 1991 , σ. 15 .
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 17 Οκτω υπέβαλε το Value Added Tax Tribunal, Manchester, με
 βρίου 1995 διάταξη της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 στην υπόθεση Gold
 (Υπόθεση C-328/95) smiths (Jewellers) Ltd κατά Commissioners of Customs and
 Excise
 ( 95/C 333/ 18)
 (Υπόθεση C-330/95)
 (95/C 333/ 19 )
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τον Eugenio de March , νομικό σύμβουλο , με αντί
 κλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de La Cruz, Με διάταξη της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 μέλος της Νομικής της Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirch Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 berg, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών στις 19 Οκτωβρίου 1995 , το Value Added Tax Tribunal .
 Κοινοτήτων στις 17 Οκτωβρίου 1995 προσφυγή κατά της Manchester, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Goldsmiths
 Ιταλικής Δημοκρατίας. (Jewellers) Ltd κατά Commissioners of Customs and Excise ,
 που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήμα
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: τος :
 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη έχοντας 1 . Έχει η παρέκκλιση του άρθρου 11 τμήμα Γ παράγρα
 θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για την προσήκουσα και φος 1 της έκτης οδηγίας ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης
 πλήρη εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 1 186/90 Μαΐου 1977 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών
 τον Συμβουλίου (') της 7ης Μαΐου 1990 για την επέκταση μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών —
 του πεδίου εφαρμογής της κοινοτικής κλίμακας κατατά κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη
 ξεως σφαγίων των χονδρών βοοειδών, και του κανονι φορολογική βάση (77/388/ΕΟΚ) ( έκτη οδηγία) ('), την έννοια
 σμού ( ΕΟΚ ) αριθ . 344/91 της Επιτροπής (2) της 13ης ότι επιτρέπει στο κράτος μέλος , το οποίο θεσπίζει διατάξεις
 Φεβρουαρίου 1991 περί θεσπίσεως των λεπτομερειών για την επιστροφή του φόρου σε περίπτωση επισφαλών
 εφαρμογής του προηγουμένου , παρέβη τις υποχρεώσεις απαιτήσεων, να αποκλείει την απαλλαγή οσάκις η απωλε
 που υπέχει από τους κανονισμούς αυτούς και από το σθείσα αντιπαροχή δεν συνίσταται σε χρήμα;
 άρθρο 189 δεύτερο εδάφιο της συνθήκης ΕΚ .
 C ) ΕΕ ειδ . εκδ . 09/001 , σ. 49 .
 2 . Να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά
 έξοδα .
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1186/90, επιβάλ
 λοντας στα κράτη μέλη να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για Αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε
 τον έλεγχο της τηρήσεως της


text:
εφαρμογής του κανονισμού και η Pretura Circondariale di Roma — Sezione distaccata di
 για τον κολασμό των ενδεχομένων παραβάσεων, απαιτεί από Tivoli — με διατάξεις της 4ης Οκτωβρίου 1995 στο πλαίσιο
 τα κράτη μέλη να θεσπίσουν στην εσωτερική τους έννομη των ποινικών δικών που εκκρεμούν ενώπιον της κατά των
 τάξη όλες τς νομοθετικές, κανονιστικές ή ατομικές πράξεις Giuseppe Piccolo (υπόθεση C-331/95), Mario Corbo κ.λπ.
 που είναι αναγκαίες για την αποτελεσματική εφαρμογή της (υπόθεση C-332/95) και Miranda Viola (υπόθεση C-342/95)
 κοινοτικής κλίμακας κατατάξεως. (Υποθέσεις C-331/95, C-332/95 και C-342/95 )
 (95/C 333/20)
 H Ιταλική Δημοκρατία δεν έχει λάβει ακόμα τα μέτρα που
 υπεχρεούτο να θεσπίσει για την πλήρη και προσήκουσα Με διατάξεις της 4ης Οκτωβρίου 1995 , οι οποίες περιήλθαν
 εφαρμογή των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ . 1186/90 και (ΕΟΚ) στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο
 αριθ . 344/91 - παρέβη , έτσι, τις υποχρεώσεις που της επιβάλ τήτων στις 19 Οκτωβρίου 1995 (υποθέσεις C-331 /95 και
 λουν οι εν λόγω κανονισμοί, καθώς και το άρθρο 189 δεύτερο C-332/95 ) και στις 30 Οκτωβρίου 1995 (υπόθεση C-342/95 ), η
 εδάφιο της συνθήκης ΕΚ . Κατά πάγια νομολογία του Δικα Pretura Circondariale di Roma — Sezione distaccata di Tivoli ,
 στηρίου , ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί κανό στο πλαίσιο των ποινικών δικών που εκκρεμούν ενώπιον της
 νες, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του εννόμου κατά των Giuseppe Piccolo (υπόθεση C-331 /95 ), Mario Corbo


text:
 30.5.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 191/29
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Απριλίου 2016 — Aduanas y Servicios Fornesa κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-580/14) (1)
 ([Τελωνειακή ένωση - Εισαγωγή σιροπιού από ζάχαρα, αρωματισμένου ή με προσθήκη χρωστικών ουσιών προελεύσεως Ανδόρας - Απάτη - Εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών δασμών - Αίτηση διαγραφής εισαγωγικών δασμών - Άρθρο 239 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 - Έννομο συμφέρον το οποίο εξέλιπε - Κατάργηση της δίκης])
 (2016/C 191/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Aduanas y Servicios Fornesa, SL (Lleida, Ισπανία) (εκπρόσωπος: I. Toda Jiménez, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Caeiros, B.-R. Killmann και L. Lozano Palacios)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί ακυρώσεως αποφάσεως C(2014) 2376 τελικό της Επιτροπής, της 15ης Απριλίου 2014, με την οποία διαπιστώθηκε σε συγκεκριμένη περίπτωση ότι δεν δικαιολογείται η διαγραφή εισαγωγικών δασμών (REM 02/2012).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργείται η δίκη επί της υπό κρίση προσφυγής.
 2)
 Η Aduanas y Servicios Fornesa, SL φέρει το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καθώς και τα δικά της έξοδα.
 3)
 Η Επιτροπή φέρει τα δύο τρίτα των δικαστικών της εξόδων.
 (1) ΕΕ C 315 της 15.9.2014.


text:
 12.1.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 9/40
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2016 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά της Ισλανδίας
 (Υπόθεση E-18/16)
 (2017/C 9/10)
 Στις 17 Νοεμβρίου 2016 η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους Carsten Zatschler και Marlene Lie Hakkebo, υπό την ιδιότητά τους ως αντιπροσώπων της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ, 35 Rue Belliard, B-1040 Βρυξέλλες, άσκησε προσφυγή κατά της Ισλανδίας ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ.
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ ζητεί από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ:
 1.
 Να αναγνωρίσει ότι η Ισλανδία παρέλειψε να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για να εντάξει την πράξη που αναφέρεται στο σημείο l2ξθ του κεφαλαίου XV του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον ΕΟΧ [κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 98/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιανουαρίου 2013, σχετικά με την κυκλοφορία στην αγορά και τη χρήση πρόδρομων ουσιών εκρηκτικών υλών], όπως προσαρμόστηκε με το πρωτόκολλο 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, στην εσωτερική έννομη τάξη της, όπως απαιτείται από το άρθρο 7 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
 2.
 Να διατάξει την Ισλανδία να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
 Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομική θεμελίωση:
 —
 Η προσφυγή αφορά την παράλειψη της Ισλανδίας να συμμορφωθεί, το αργότερο έως τις 2 Μαΐου 2016, με αιτιολογημένη γνώμη που εξέδωσε η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ στις 2 Μαρτίου 2016 σχετικά με τη μη εφαρμογή, από το εν λόγω κράτος στην εσωτερική έννομη τάξη του, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 98/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιανουαρίου 2013, σχετικά με την κυκλοφορία στην αγορά και τη χρήση πρόδρομων ουσιών εκρηκτικών υλών, όπως αναφέρεται στο σημείο 15ξθ του κεφαλαίου XV του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, και όπως προσαρμόστηκε στην εν λόγω συμφωνία με το πρωτόκολλο 1 αυτής (εφεξής «η πράξη»).
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι η Ισλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει βάσει της εν λόγω πράξης και του άρθρου 7 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, δεδομένου ότι δεν θέσπισε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της πράξης.


text:
C 200/34 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 23.8.2003
 III
 (Πληροφορίες)
 (2003/C 200/60)
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 184 της 2.8.2003
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 171 της 19.7.2003
 ΕΕ C 158 της 5.7.2003
 ΕΕ C 146 της 21.6.2003
 ΕΕ C 135 της 7.6.2003
 ΕΕ C 124 της 24.5.2003
 ΕΕ C 112 της 10.5.2003
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
 4.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/6
 Αναίρεση που άσκησε στις 21 Φεβρουαρίου 2013 η Electrabel SA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 12 Δεκεμβρίου 2012 στην υπόθεση T-332/09, Electrabel κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-84/13 P)
 2013/C 129/12
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Electrabel SA (εκπρόσωποι: M. Pittie και P. Honoré, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει παραδεκτή και βάσιμη την αναίρεση,
 —
 ως εκ τούτου, να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, στον βαθμό που επέβαλε στην Electrabel πρόστιμο ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ,
 —
 κατά συνέπεια:
 —
 να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου αυτό να αποφανθεί εκ νέου επί της διαφοράς,
 —
 να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς, κάνοντας δεκτά τα αιτήματα της αναιρεσείουσας πρωτοδίκως, ακυρώνοντας την επίμαχη απόφαση, στον βαθμό που επέβαλε στην Electrabel πρόστιμο ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, ή μειώνοντας σημαντικά το ύψος του εν λόγω προστίμου,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις λόγους προς στήριξη της αναιρέσεως κατά της αποφάσεως της Επιτροπής, της 10ής Ιουνίου 2009, περί επιβολής στην Electrabel προστίμου ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ λόγω παραβάσεως του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4064/89 (1), για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων.
 Πρώτον, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 14.3 του προαναφερθέντος κανονισμού, στον βαθμό που εξέλαβε την υποτιθέμενη «διάρκεια» της παραβάσεως ως παράμετρο για τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου, ενώ το εν λόγω άρθρο ορίζει ότι το ύψος του προστίμου πρέπει να καθορίζεται αποκλειστικώς βάσει της «φύσεως» ή της «βαρύτητας» της παραβάσεως.
 Δεύτερον, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι προσέβαλε την αρχή της απαγορεύσεως της αναδρομικότητας των νόμων, καθόσον εφάρμοσε τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 (2) σε πράξη συγκεντρώσεως που έλαβε χώρα πριν τη θέση του σε ισχύ και επί της οποίας έπρεπε, ως εκ τούτου, να εφαρμοστούν οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) 4064/89.
 Τέλος, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και του προσάπτει την ύπαρξη αντιφάσεων στην αιτιολογία του, καθόσον χαρακτήρισε ως διαρκή την παράβαση που καταλογίζεται στην Electrabel, μολονότι επρόκειτο περί στιγμιαίας παραβάσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ L 395, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ L 24, σ. 1).


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/36
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Οκτωβρίου 2014 — Laboratoires Polive κατά ΓΕΕΑ — Arbora & Ausonia (DODIE)
 (Υπόθεση T-77/13) (1)
 ([«Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος DODIE - Προγενέστερο λεκτικό εθνικό σήμα DODOT - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Απουσία κινδύνου συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Εξουσία μεταρρυθμίσεως»])
 2014/C 409/51
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Laboratoires Polive (Levallois-Perret, Γαλλία) (εκπρόσωπος: A. Sion, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: Π. Γερουλάκος)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Arbora & Ausonia, SL (Βαρκελώνη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: R. Guerras Mazón, δικηγόρος)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του δεύτερου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 31ης Οκτωβρίου 2012 (υπόθεση R 1949/2011-2), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Arbora & Ausonia, SLU και της Laboratoires Polive.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 31ης Οκτωβρίου 2012 (υπόθεση R 1949/2011 2).
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Το ΓΕΕΑ φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Laboratoires Polive.
 4)
 Η Arbora & Ausonia, SLU φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 108 της 13.4.2013.


text:
 3.9.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 217/21
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τέταρτο τμήμα)
 της 7ης Ιουλίου 2005
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-304/04 και C–305/04 (αιτήσεις του Gerechtshof te Amsterdam για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Jacob Meijer BV και Eagle International Freight BV κατά Inspecteur van de Belastingdienst (1)
 (Κοινό Δασμολόγιο - Δασμολογική κατάταξη καρτών ήχου για ηλεκτρονικούς υπολογιστές - Κύρος των κανονισμών (ΕΚ) 2086/97 και 2261/98)
 (2005/C 217/40)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-304/04 και C-305/04, με αντικείμενο αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Gerechtshof te Amsterdam (Κάτω Χώρες) με αποφάσεις της 13ης Ιουλίου 2004, οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 19 Ιουλίου 2004, στο πλαίσιο των δικών Jacob Meijer BV (C-304/04) και Eagle International Freight BV (C-305/04) κατά Inspecteur van de Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τον K. Lenaerts, πρόεδρο τμήματος, την N. Colneric και τον M. Ilešič (εισηγητή), δικαστές, γενική εισαγγελέας: J. Kokott, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 7 Ιουλίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Οι κανονισμοί (ΕΚ) 2086/97 της Επιτροπής, της 4ης Νοεμβρίου 1997, και 2261/98 της Επιτροπής, της 26ης Οκτωβρίου 1998, που τροποποιούν το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο, είναι ανίσχυροι κατά το μέρος που κατατάσσουν στην υποδιαίρεση 8543 89 79 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας τις κάρτες ήχου για ηλεκτρονικούς υπολογιστές όπως οι επίμαχες στις κύριες δίκες..
 (1) ΕΕ C 228 της 11.9.2004.


text:
 8.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 71/30
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 16ης Σεπτεμβρίου 2013 — Carla Faita κατά ΕΟΚΕ
 (Υπόθεση F-92/11) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Ηθική παρενόχληση - Αίτημα παροχής συνδρομής - Σκεπτικό αποφάσεως)
 (2014/C 71/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Carla Faita (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis και É. Marchal, δικηγόροι)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. Arsène και M. L. Camarena Januzec, επικουρούμενοι από τους M. Troncoso Ferrer και F.-M. Hislaire, δικηγόρους)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση της προσφεύγουσας-ενάγουσας να αναγνωρισθούν τα σε βάρος της πταίσματα που συνίστανται σε μη παροχή συνδρομής και παράβαση του καθήκοντος αρωγής και να ληφθούν επαρκή μέτρα για τη δημοσιοποίηση των προσόντων και ικανοτήτων της, καθώς και αίτημα αποζημιώσεως.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2)
 Η Carla Faita φέρει τα έξοδά της, καθώς και τα τρία τέταρτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή φέρει το ένα τέταρτο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε.
 (1) EE C 347 της 26.11.2011, σ. 46.


text:
 19.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 340/27
 Προσφυγή της 9ης Σεπτεμβρίου 2011 — Technion — Israel Institute of Technology και Technion Research & Development κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-480/11)
 2011/C 340/55
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντα: Technion — Israel Institute of Technology (Χάιφα, Ισραήλ) και Technion Research & Development Foundation Ltd (Χάιφα) (εκπρόσωποι: D. Grisay και D. Piccininno, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Τα προσφεύγοντα ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να δεχτεί την παρούσα προσφυγή ακύρωσης, η οποία ασκείται με βάση το άρθρο 263 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
 —
 να την κρίνει παραδεκτή και
 —
 να την κρίνει βάσιμη και συνεπώς
 —
 να αποφανθεί ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε συγκεκριμένη και ατομική εξέταση των εγγράφων που αφορούσε η αίτηση πρόσβασης,
 —
 να αποφανθεί ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης κατά την εφαρμογή των εξαιρέσεων που προβλέπει το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001,
 —
 να αποφανθεί ότι η Επιτροπή πρόσβαλε το δικαίωμα μερικής πρόσβασης στα έγγραφα, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001,
 —
 να αποφανθεί ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον δεν στάθμισε το συμφέρον για τις επίμαχες εξαιρέσεις προς το δημόσιο συμφέρον,
 —
 με βάση τα ανωτέρω, να ακυρώσει την απόφαση της Γενικής Γραμματείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 30ής Ιουνίου 2011,
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής τα προσφεύγοντα προβάλλουν τέσσερις λόγους.
 1)
 Πρώτος λόγος: Δεν πραγματοποιήθηκε συγκεκριμένη και ατομική εξέταση των εγγράφων που αφορούσε η αίτηση πρόσβασης, με αποτέλεσμα την ελλιπή αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης, καθόσον η Επιτροπή αναφέρθηκε σε μια ολόκληρη κατηγορία εγγράφων (εγγράφων σχετικών με έναν οικονομικό έλεγχο) και όχι σε συγκεκριμένα πληροφοριακά στοιχεία που περιέχονται στα έγγραφα αυτά.
 2)
 Δεύτερος λόγος: Πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης κατά την εφαρμογή των εξαιρέσεων που προβλέπει το άρθρο 4 του κανονισμού 1049/2001 (1),
 —
 καθόσον η Επιτροπή έκρινε ότι η αποκάλυψη του περιεχομένου των εγγράφων για τα οποία είχε υποβληθεί αίτηση πρόσβασης θα δυσχέραινε τη διενέργεια των οικονομικών ελέγχων, ενώ i) ο μόνος σκοπός της διαδικασίας οικονομικού ελέγχου είναι να εξακριβωθεί αν τα έξοδα για την εκτέλεση μιας σύμβασης είναι επιλέξιμα ή όχι και ii) τα στοιχεία που περιέχονται στα έγγραφα τα οποία αφορούσε η αίτηση αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο πραγματικά περιστατικά,
 —
 καθόσον η Επιτροπή έκρινε ότι η αποκάλυψη του περιεχομένου των εγγράφων για τα οποία είχε υποβληθεί αίτηση πρόσβασης αντέβαινε στην προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου, ενώ τα προσφεύγοντα χρειάζονταν τα έγγραφα αυτά για να μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικά τα δικαιώματά τους στην κατ’ αντιπαράθεση διαδικασία οικονομικού ελέγχου.
 3)
 Τρίτος λόγος: Προσβολή του δικαιώματος μερικής πρόσβασης στα έγγραφα τα οποία αφορά η αίτηση πρόσβασης, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 6, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να προβεί σε συγκεκριμένη και ατομική εξέταση των εγγράφων που αφορούσε η αίτηση αυτή.
 4)
 Τέταρτος λόγος: Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, λόγω της μη στάθμισης του συμφέροντος για τις επίμαχες


text:
εξαιρέσεις προς το δημόσιο συμφέρον, καθόσον η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος απαιτεί να δίδεται στο κοινό η δυνατότητα εξακρίβωσης του τρόπου με τον οποίο η Επιτροπή διεξάγει τους οικονομικούς ελέγχους της και στους αντισυμβαλλόμενούς της η δυνατότητα να γνωρίζουν ποιες διαδικασίες πρέπει να εφαρμόζουν για να ικανοποιούν τις τυπικές απαιτήσεις.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145, σ. 43).


text:
C 71/6 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 13.3.1999
 ruetäcotra gäsam [. . .] re heärg ma jasarsgärei ktrisekxäy c) èvei g Rtmdtarleämg Omolasokociäa [jamomirloäy (EOJ)
 cmxrsgä sgm ópowgä sgy epiä sxm rsoiveiäxm pot ekgäuhgram aqih. 2658/87 sot Rtlbotkiäot (1) (oäpxy eävei sqopopoi-
 tpoäwg re bóqoy sgy tpoä sgm eämmoia sgy [. . .] apouórexy gheiä)] sgm eämmoia oäsi sa elpoqetälasa pot paqasiähemsai
 sot Pqxsodijeiäot Lisrestal j.kp. jasó Episqopgäyë, rso paqóqsgla sgy paqotäray pqeäpei ma jasasavhotäm
 xy ÛAtsoälasey lgvameäy epneqcariäay pkgqouoqixäm jai
 lomódey (rsoiveiäa) atsxäm. Lacmgsijeäy gä opsijeäy diasó-
 Ç Detäseqom, g pqoruetäcotra tporsgqiäfei, rvesijó le siy neiy amócmxrgy, lgvameäy eccqaugäy sxm pkgqouoqixäm re
 heäreiy 14.3.1.a jai 14.3.13 sgy aisgärexy pkgqxlgäy sot tpoähela le jxdijopoigleämg loqugä jai lgvameäy epeneq-
 tpokoiäpot (Ûapodoveäy didajsijotä pqorxpijotäë jai cariäay sxm pkgqouoqixäm atsxäm, pot dem jasomolófo-
 Ûuoäqoi jai seäkgë) oäsi pqojtäpsei le raugämeia apoä sa msai otäse peqikalbómomsai akkotäë rsg darlokocijgä
 rtmglleäma rsg dijocqauiäa apodeijsijó eäccqaua oäsi oi jkórg 8471: i) eiäse lesó sgm 1g Iamotaqiäot 1996, ii) eiäse
 pqaclasijeäy diapirsxäreiy sot Pqxsodijeiäot eämamsi sxm lesantä 28gy Apqikiäot 1993 jai 31gy Dejelbqiäot 1995,
 heärexm atsxäm eiämai amajqibeiäy, iii) eiäse jasó sg dióqjeia aluoseäqxm sxm peqioädxm
 atsxäm;
 Ç Sqiäsom, g pqoruetäcotra tporsgqiäfei oäsi g amajqiäbeia d) Re peqiäpsxrg aqmgsijgäy apamsgärexy re opoiodgäpose
 sxm pqaclasijxäm diapirsxärexm sot Pqxsodijeiäot xy apoä sa rjeäkg sot sqiäsot eqxsgälasoy re rveärg le eäma gä
 pqoy siy heäreiy 14.3.1.a jai 14.3.13 sgy aisgärexy pkgqx- peqirroäseqa apoä sa elpoqetälasa pot paqasiähemsai rso
 lgäy sot tpokoiäpot (Ûapodoveäy didajsijotä pqorxpijotäë paqóqsgla sgy paqotäray: eävei g Rtmdtarleämg Omolaso-
 jai Ûuoäqoi jai seäkgë) odgäcgre so Pqxsodijeiäo ma pqo- kociäa sgm eämmoia oäsi sa elpoqetälasa atsó eäpqepe ma
 beiä re eruakleämg euaqlocgä sot dijaiäot rsg rtcjejqi- jasasórromsai pqim apoä sgm 1g Iamotaqiäot 1996 xy
 leämg peqiäpsxrg, pqorbókkomsay sgm aqvgä sgy amakoci- ÛGkejsqijeäy rtrjeteäy cia sgm emrtäqlasg sgkeuxmiäa gä
 joäsgsay jai amapstärromsay amajoäkothg aisiokociäa sgy sgkecqauiäa, rsiy opoiäey peqikalbómomsai jai oi
 apouórexy. rtrjeteäy sgkepijoimxmiäay le ueqoälemg gkejsqijgä emeäq-
 ceiaë rsg darlokocijgä jkórg 8517 gä (lesó sgm
 1g Iamotaqiäot 1996) xy ÛGkejsqijeäy rtrjeteäy cia sgm
 emrtäqlasg sgkeuxmiäa gä sgkecqauiäa, rsiy opoiäey peqi-
 kalbómomsai oi rtrjeteäy rtmdqolgsxäm le artäqlaso
 ajotrsijoä jai oi rtrjeteäy sgkepijoimxmiäay le ueqoälemg
 gkejsqijgä emeäqceia gä wguiajgäy sgkepijoimxmiäay, sgkeä-
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot uxma le eijoämaë rsg darlokocijgä jkórg 8517;
 tpeäbakam oi Appeal Commissioners, Dotbkiämo rsiy 15 De-
 jelbqiäot 1998 rso pkaiärio sgy tpoheärexy Cabletron (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 2658/87 sot Rtlbotkiäot, sgy
 Systems Ltd jasó Revenue Commissioners 23gy Iotkiäot 1987, cia sg darlokocijgä jai rsasirsijgä omolaso-
 kociäa jai so joimoä darlokoäcio (EE L 256 sgy 7.9.1987, r. 1).
 (Tpoäherg C-463/98)
 (1999/C 71/10)
 Le aiäsgrg sgy 15gy Dejelbqiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm Aiäsgrg ejdoärexy pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeäbake
 rsiy 17 Dejelbqiäot 1998, oi Appeal Commissioners (Dotbkiä- so Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien le diósang sgy
 mo), rso pkaiärio sgy diauoqóy pot ejjqeleiä emxäpioäm soty 28gy Ojsxbqiäot 1998 rsgm tpoäherg Westdeutsche Landes-
 lesantä Cabletron Systems Ltd jai Revenue Commissioners, bank Girozentrale jasó Friedrich Stefan, paqelbaiämotra: g
 fgsotäm apoä so Dijarsgäqio


text:
sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm sgm Atrsqiajgä Dglojqasiäa
 eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sxm ajoäkothxm eqx- (Tpoäherg C-464/98)
 sglósxm:
 (1999/C 71/11)
 a) Eiämai eäcjtqoy o jamomirloäy (EJ) aqih. 1638/94 sgy Epi-
 sqopgäy, sgy 5gy Iotkiäot 1994, cia jasósang elpoqetló- Le diósang sgy 28gy Ojsxbqiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 sxm rsg Rtmdtarleämg Omolasokociäa (EE L 172 sgy Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 7.7.1994, r. 5), jahoärom jasasórrei rsom jxdijoä RO rsiy 18 Dejelbqiäot 1998, so Landesgericht für Zivilrechts-
 8517 82 90 sa elpoqetälasa pot peqicqóuomsai rsa sachen Wien, rso pkaiärio sgy diauoqóy lesantä Westdeutsche
 rgleiäa 1, 2 jai 3 sot paqaqsgälasoy sot em koäcx jamomi- Landesbank Girozentrale jai Friedrich Stefan, paqelbaiämot-
 rlotä; ra: g Atrsqiajgä Dglojqasiäa, pot ejjqeleiä emxäpioäm sot,
 fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouó-
 rexy epiä sxm engäy eqxsglósxm:
 b) Eiämai eäcjtqoy o jamomirloäy (EJ) aqih. 1165/95 sgy Epi-
 sqopgäy, sgy 23gy Laðot 1995, cia jasósang elpoqetló- 1. Aposekeiä g apacoäqetrg rtrsórexy tpohgäjgy cia lia
 sxm rsg Rtmdtarleämg Omolasokociäa (EE L 117 sgy oueikgä re akkodapoä moälirla (em pqojeileämx: re ceqla-
 24.5.1995, r. 15), jahoärom jasasórrei rsom jxdijoä RO mijó lóqja) peqioqirloä sgy jimgärexy sxm jeuakaiäxm
 8517 82 90 sa elpoqetälasa pot peqicqóuomsai rso jai sxm pkgqxlxäm rtmódomsa pqoy so óqhqo 73B sgy
 rgleiäo 4 sot paqaqsgälasoy sot em koäcx jamomirlotä; Rtmhgäjgy EJ;


text:
 15.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/72
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 10ης Ιουνίου 2008 — Baudelet-Leclaire κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-40/07) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Γενικός διαγωνισμός - Μη εγγραφή στον πίνακα επιτυχόντων - Ίση μεταχείριση)
 (2008/C 209/132)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Cécile Baudelet-Leclaire (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: M. Korving, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. Currall και M. Velardo)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση του διαγωνισμού EPSO/AST/7/05 — Τομέας 2 — Διαχείριση συμβάσεων/σχεδίων λόγω της προβαλλόμενης δυσμενούς διακρίσεως μεταξύ των «εσωτερικών» υποψηφίων που εργάζονταν ήδη για τα κοινοτικά όργανα και των εξωτερικών υποψηφίων
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως αβάσιμη.
 2)
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) ΕΕ C 129 της 9.6.2007, σ. 28.


text:
 8.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 39/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 19ης Νοεμβρίου 2013 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-196/12) (1)
 (Προσφυγή κατά παραλείψεως - Ετήσια αναπροσαρμογή των αποδοχών και των συντάξεων των υπαλλήλων και του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων - Αναπροσαρμογή των διορθωτικών συντελεστών - Απόφαση του Συμβουλίου - Άρνηση εγκρίσεως της προτάσεως της Επιτροπής - Παράλειψη ενέργειας - Απαράδεκτο)
 2014/C 39/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall, D. Martin και J.-P. Keppenne)
 Παρεμβαίνον υπέρ της προσφεύγουσας: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: A. Neergaard και S. Seyr)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M. Bauer και J. Herrmann)
 Παρεμβαίνοντες υπέρ του καθού: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: T. Henze και J. Möller), Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι: N. Díaz Abad και S. Centeno Huerta), Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: C. Wissels και M. Bulterman), Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: E. Jenkinson και J. Beeko, επικουρούμενες από τον R. Palmer, barrister)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά παραλείψεως — Παράνομη παράλειψη του Συμβουλίου να εγκρίνει την πρόταση της Επιτροπής για κανονισμό του Συμβουλίου δυνάμει του άρθρου 3 του παραρτήματος XI του ΚΥΚ για την αναπροσαρμογή, από 1ης Ιουλίου 2011, των αποδοχών και των συντάξεων των υπαλλήλων και του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και των διορθωτικών συντελεστών που εφαρμόζονται στις εν λόγω αποδοχές και συντάξεις — Άρνηση αναπροσαρμογής των διορθωτικών συντελεστών που εφαρμόζονται στους τόπους υπηρεσίας — Παράβαση των άρθρων 64 και 65 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων καθώς και των άρθρων 1, 3 και 10 του παραρτήματος XI του Κανονισμού αυτού
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, το Βασίλειο της Ισπανίας, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας καθώς και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα
 (1) ΕΕ C 184 της 23.6.2012.


text:
 18.7.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 26ης Μαΐου 2016 [αίτηση του Cour d’appel de Bruxelles (Βέλγιο) – État belge, SPF Finances, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] κατά NN (L) International SA, πρώην ING International SA, διαδόχου της ING Dynamic SA
 (Υπόθεση C-48/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Άμεσοι φόροι - Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων - Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Οδηγία 69/335/ΕΟΚ - Άρθρα 2, 4, 10 και 11 - Οδηγία 85/611/ΕΟΚ - Άρθρα 10 και 293 ΕΚ - Ετήσιος φόρος επί των οργανισμών συλλογικών επενδύσεων - Διπλή φορολόγηση - Κύρωση που επιβάλλεται στους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων))
 (2016/C 260/07)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour d'appel de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 État belge, SPF Finances
 κατά
 NN (L) International SA, πρώην ING International SA, διαδόχου της ING Dynamic SA
 Διατακτικό
 1)
 Τα άρθρα 2, 4, 10 και 11 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, όπως έχει τροποποιηθεί από την οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε νομοθεσία κράτους μέλους η οποία προβλέπει ετήσιο φόρο επί των ΟΣΕ, όπως ο επίμαχος στην υπόθεση της κύριας δίκης, ο οποίος επιβάλλεται στους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων που επενδύουν μερίδια στο κράτος μέλος αυτό.
 2)
 Η οδηγία 85/611/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ), ενδεχομένως σε συνδυασμό με το άρθρο 10 ΕΚ και το άρθρο 293, δεύτερη περίπτωση, ΕΚ, έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε νομοθεσία κράτους μέλους η οποία προβλέπει ετήσιο φόρο, όπως ο επίμαχος στην υπόθεση της κύριας δίκης, επί των οργανισμών συλλογικών επενδύσεων, ο οποίος επιβάλλεται στους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων που επενδύουν μερίδια στο κράτος μέλος αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται χωρίς δυσμενείς διακρίσεις.
 3)
 Το άρθρο 56 ΕΚ έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε νομοθεσία κράτους μέλους η οποία προβλέπει ετήσιο φόρο, όπως ο επίμαχος στην υπόθεση της κύριας δίκης, επί των οργανισμών συλλογικών επενδύσεων, ο οποίος επιβάλλεται στους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων που επενδύουν μερίδια στο κράτος μέλος αυτό.
 4)
 Το άρθρο 49 ΕΚ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 162, δεύτερο εδάφιο, του κώδικα φόρου κληρονομίας, όπως έχει τροποποιηθεί από τον προγραμματικό νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 2003, με την οποία το κράτος μέλος προβλέπει ειδική κύρωση, δηλαδή απαγόρευση, με δικαστική απόφαση, στους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων της μελλοντικής διαθέσεως μεριδίων σε περίπτωση μη τηρήσεως της υποχρεώσεως υποβολής της απαραίτητης για την είσπραξη του φόρου επί των οργανισμών συλλογικών επενδύσεων ετήσιας δηλώσεως ή σε περίπτωση μη καταβολής του φόρου αυτού.
 (1) ΕΕ C 138 της 27.4.2015.


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/49
 Διάταξη του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της 13ης Ιουλίου 2011 — Petroci κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-160/11 R)
 (Ασφαλιστικά μέτρα - Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Λήψη περιοριστικών μέτρων ενόψει της καταστάσεως στην Ακτή του Ελεφαντοστού - Πάγωμα κεφαλαίων - Αίτηση αναστολής εκτελέσεως - Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως στην κύρια διαδικασία - Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως)
 2011/C 269/110
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αιτούσα: Société nationale d’opérations pétrolières de la Côte d’Ivoire Holding (Petroci Holding) (Αμπιτζάν, Ακτή Ελεφαντοστού) (εκπρόσωπος: M. Ceccaldi, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: B. Driessen και A. Vitro)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με αίτημα, κατά το άρθρο 278 ΣΛΕΕ, την αναστολή εκτελέσεως, αφενός, της αποφάσεως 2011/18/PESC του Συμβουλίου της 14ης Ιανουαρίου 2011 για την τροποποίηση της αποφάσεως 2011/656/PESC του Συμβουλίου περί ανανεώσεως των περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Ακτής Ελεφαντοστού (ΕΕ L 11, σ. 36), και, αφετέρου, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 25/2011 του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 560/2005 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων ενόψει της κατάστασης στην Ακτή του Ελεφαντοστού (ΕΕ L 11, σ. 1).
 Διατακτικό
 Ο Πρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.
 2)
 Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.


text:
 10.11.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/60
 Προσφυγή της 13ης Σεπτεμβρίου 2007 — La Banque Postale κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-345/07)
 (2007/C 269/109)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: La Banque Postale (εκπρόσωποι: S. Hautbourg και J.-E. Skovron, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση εξ ολοκλήρου βάσει του άρθρου 230, παράγραφος 4, ΕΚ·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή σε όλα τα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή της, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(2007) 2110 τελικό, της 10ης Μαΐου 2007, που κηρύσσει ασυμβίβαστες με το άρθρο 86, παράγραφος 1, ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 43 και 49 ΕΚ, τις διατάξεις του Γαλλικού Νομισματικού και Οικονομικού Κώδικα που επιφυλάσσουν σε τρία πιστωτικά ιδρύματα, την προσφεύγουσα, τις Caisses d'Épargne et de Prévoyance και το Crédit Mutuel, ειδικά δικαιώματα για τη διανομή βιβλιαρίων A και κυανού.
 Στο πλαίσιο της προσφυγής της, προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς.
 Με τον πρώτο ισχυρισμό, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή προσέβαλε το δικαίωμά της να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της κατά τη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως καθότι δεν της δόθηκε η ευκαιρία να υποβάλει παρατηρήσεις επί δύο εκθέσεων που διαβίβασαν στην Επιτροπή οι καταγγέλλοντες και οι οποίες, κατά την προσφεύγουσα, αποδείχθηκαν ουσιώδεις για την απόδειξη της Επιτροπής.
 Δεύτερον, καταλογίζει στην Επιτροπή νομική πλάνη κατά την εκτίμηση καθόσον η Επιτροπή θεώρησε ότι το σύστημα διανομής του βιβλιαρίου A συνιστά περιορισμό στην άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Κατά την προσφεύγουσα η Επιτροπή υπέπεσε σε νομική πλάνη ερμηνεύοντας κατ' ευρύτατη έννοια τον όρο «περιορισμός» κατά την έννοια των άρθρων 43 και 49 ΕΚ καθώς και τις περιστάσεις υπό τις οποίες μπορούν να προβληθούν οι δύο αρχές. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή αβασίμως θεώρησε ότι το ειδικό δικαίωμα καθιστά δυσχερέστερη και δαπανηρότερη την εγκατάσταση στην αγορά τραπεζικής αποταμίευσης στη Γαλλία.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εμφανίζει περιπτώσεις νομικής πλάνης και πλάνης εκτιμήσεως καθόσον η Επιτροπή θεώρησε ότι το παρόν σύστημα διανομής του βιβλιαρίου A δεν δικαιολογείται βάσει του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ. Η προσφεύγουσα καταλογίζει στην Επιτροπή νομική πλάνη και πλείονες περιπτώσεις πλάνης εκτιμήσεως κατά τον ορισμό της γενικού συμφέροντος υπηρεσίας της πρόσβασης στις τραπεζικές υπηρεσίες που αντιπροσωπεύει το βιβλιάριο A και στην ανάλυση του αναγκαίου και αναλόγου χαρακτήρα του ειδικού δικαιώματος για την παροχή της γενικού συμφέροντος υπηρεσίας της πρόσβασης στην τράπεζα και της εργατικής κατοικίας.
 Με τον τέταρτο ισχυρισμό, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι αντιφατική και ανεπαρκής.


text:
 20.7.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 207/48
 Προσφυγή της 17ης Μαΐου 2013 — Emadi κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-274/13)
 2013/C 207/80
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Hamid Reza Emadi (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωπος: Rechtsanwalt T. Walter)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΕ) 206/2013 του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2013, για την εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 359/2011 για περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και οργανισμών λόγω της κατάστασης στο Ιράν, κατά το μέρος που αυτός αφορά τον Hamid Reza Emadi·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αφορά την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας του προσφεύγοντος
 —
 Το Συμβούλιο προσέβαλε το δικαίωμα του προσφεύγοντος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία και ιδίως δεν τήρησε την υποχρέωση αιτιολογήσεως, καθόσον δεν παρέσχε καμία επαρκή αιτιολογία για την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στο παράρτημα του προσβαλλομένου κανονισμού·
 —
 το Συμβούλιο προσέβαλε το δικαίωμα ακροάσεως του προσφεύγοντος, καθόσον δεν παρέσχε στον προσφεύγοντα την προβλεπόμενη με το άρθρο 12, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 359/2011 (1) δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του επί της καταχωρίσεως του ονόματός του στον κατάλογο κυρώσεων και να προκαλέσει τη διενέργεια εξετάσεως από το Συμβούλιο.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αφορά την έλλειψη νομικής βάσεως για την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων
 —
 Από τους λόγους που παρέθεσε το Συμβούλιο για την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων δεν προκύπτει η νομική βάση στην οποία στηρίχθηκε το Συμβούλιο·
 —
 το Συμβούλιο, καθόσον καταχώρισε το όνομα του προσφεύγοντος στον κατάλογο του παραρτήματος του επίμαχου κανονισμού, υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών·
 —
 συγκεκριμένα, ο μοναδικός επακριβώς καθορισμένος λόγος που επικαλέσθηκε το Συμβούλιο στον κατάλογο κυρώσεων δεν δικαιολογεί την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αφορά την παραβίαση της αρχής της άπαξ εκδικάσεως της ίδιας εγκληματικής πράξεως (ne bis in idem)
 —
 Ο μοναδικός επακριβώς καθορισμένος λόγος που επικαλέσθηκε το Συμβούλιο για την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων έχει αποτελέσει αντικείμενο κυρώσεων από τις βρετανικές αρχές στο πλαίσιο της εποπτείας των μέσων επικοινωνίας·
 —
 το Συμβούλιο δεν ισχυρίστηκε ότι, παρά τη συγκεκριμένη κύρωση ή μετά την επιβολή της, στοιχειοθετήθηκαν άλλες παραβάσεις ικανές να δικαιολογήσουν την καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αφορά την προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του προσφεύγοντος στην ελευθερία ραδιοτηλεοπτικής μεταδόσεως, στην ελευθερία εκφράσεως και την προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας
 —
 η καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο συνιστά αδικαιολόγητη και δυσανάλογη προσβολή της ελευθερίας μεταδόσεως πληροφοριών και της ελευθερίας της εκφράσεως, η οποία αποσκοπούσε κατά βάση στην παρακώλυση της μεταδόσεως πληροφοριών από και προς την Ευρώπη, από τον προσφεύγοντα ή τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα στον οποίο αυτός εργάζεται·
 —
 η καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο κυρώσεων συνιστά αδικαιολόγητη και δυσανάλογη προσβολή άλλων προστατευόμενων θεμελιωδών δικαιωμάτων


text:
C 71/4 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 13.3.1999
 reiäotra dem lpoqotäre paqó ma apojsgärei sg dijaioko- pgäy jai som Antonio Aresu, leäkoy sgy molijgäy sgy tpgqeriäay,
 cgleämg elpirsortämg oäsi g Episqopgä ha rtluxmotäre le le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la
 sgm pirsopoiägrg sot DAFSE. Cruz, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay sgy Episqopgäy, Centre
 Wagner, Kirchberg, órjgre rsiy 15 Dejelbqiäot 1998, emxäpiom
 (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 2950/83 sot Rtlbotkiäot, sgy sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä
 17gy Ojsxbqiäot 1983, cia sgm euaqlocgä sgy apoäuargy jasó sgy Ekkgmijgäy Dglojqasiäay.
 83/516/EOJ cia sgm aporsokgä sot Etqxpaøjotä Joimxmijotä
 Saleiäot (EE L 289 sgy 22.10.1983, r. 1).
 (2) Rtkkocgä 1995, r. II-45. G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so
 Dijarsgäqio:
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Ekkgmijgä Dglojqasiäa, paqeäbg siy
 tpovqexäreiy pot tpeävei dtmólei sgy Rtmhgäjgy EJ, ciasiä
 Aiäsgrg ejdoärexy pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeäbake paqeäkeiwe ma heärei re irvtä jai epijotqijxäy ma joimopoi-
 le diósang sgy 31gy Laqsiäot 1998 so Tampereen käräjä- gärei rsgm Episqopgä, leära rsgm pqoherliäa pot eiäve sa-
 oikeus rso pkaiärio sgy diauoqóy lesantä, auemoäy, uimkamdi- vheiä, siy amacjaiäey molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijg-
 jotä Dgloriäot/Dioijgärexy sxm Sekxmeiäxm jai, aueseäqot, sijeäy diasóneiy cia ma rtlloquxheiä pkgäqxy pqoy sgm
 Kaupo Salumets j.kp. odgciäa 96/97/EJ sot Rtlbotkiäot, sgy 20gäy Dejelbqiäot
 (Tpoäherg C-455/98) 1996, pot auoqó sgm sqopopoiägrg sgy odgciäay
 (1999/C 71/06) 86/378/EOJ rvesijó le sgm euaqlocgä sgy aqvgäy sgy iärgy
 lesaveiäqirgy amdqxäm jai ctmaijxäm rsa epacceklasijó
 rtrsgälasa joimxmijgäy aruókirgy (1).
 Le diósang sgy 31gy Laqsiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 rsiy 14 Dejelbqiäot 1998, so Tampereen käräjäoikeus rso Ç ma jasadijórei sgm Ekkgmijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 pkaiärio sgy diauoqióy lesantä, auemoäy, uimkamdijotä Dgloriä- eänoda.
 ot/Dioijgärexy sxm Sekxmeiäxm jai, aueseäqot, Kaupo Salu-
 mets j.kp., pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgä-
 qio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sot engäy eqx- Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 sgälasoy:
 èvotm oi joimosijeäy uoqokocijeäy odgciäey sot Rtlbotkiäot O derletsijoäy vaqajsgäqay sxm diasónexm sot sqiäsot eda-
 92/12/EOJ (1), 92/83/EOJ (2), jai 77/388/EOJ (3), jahxäy jai uiäot sot óqhqot 189 jai sot óqhqot 5 sgy Rtmhgäjgy EJ
 o jamomirloäy (EOJ) aqih. 2913/92 (4) sot Rtlbotkiäot, peqiä epibókkei rsa jqósg leäkg sgm tpovqeäxrg ma kalbómotm sa
 herpiärexy joimosijotä sekxmeiajotä jxädija, sgm eämmoia oäsi oi amacjaiäa leäsqa pqojeileämot ma lesaueäqotm siy odgciäey
 aqveäy peqiä sgy tpovqexärexy jasabokgäy uoäqxm jai darlxäm rsgm erxseqijgä eämmolg sóng pqim apoä sgm ejpmogä sgy sa-
 irvtäotm jai oäsam pqoäjeisai cia kahqelpoqiäa jahaqotä oimo- vheiäray cia som rjopoä atsoäm pqoherliäay jai ma amajoimxä-
 pmetälasoy; motm aleärxy sa leäsqa atsó rsgm Episqopgä. G pqoherliäa
 atsgä eäkgne sgm 1g Iotkiäot 1997 vxqiäy g Ekkgmijgä Dglojqa-
 (1) Odgciäa 92/12/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 25gy Uebqotaqiäot 1992, siäa ma eävei amajoimxärei rsgm Episqopgä siy diasóneiy lesauo-
 rvesijó le so cemijoä jahersxäy, sgm jasovgä, sgm jtjkouoqiäa jai qóy sgy em koäcx odgciäay rso erxseqijoä diäjaio.
 soty ekeäcvoty sxm pqoøoämsxm pot tpoäjeimsai re eidijotäy uoäqoty
 jasamókxrgy (EE L 76 sgy 23.3.1992, r. 1).
 (2) Odgciäa 92/83/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 19gy Ojsxbqiäot 1992, (1) EE L 46 sgy 17.2.1997.


text:
cia sgm emaqloämirg sxm diaqhqxärexm sxm eidijxäm uoäqxm jasa-
 mókxrgy pot epibókkomsai rsgm akjooäkg jai sa akjookotäva
 posó (EE L 316 sgy 31.10.1992, r. 21).
 (3) Odgciäa 77/388/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 17gy Laðot 1977, peqiä
 emaqlomiärexy sxm moloherixäm sxm jqasxäm lekxäm, sxm rvesijxäm
 le soty uoäqoty jtäjkot eqcarixäm Ç Joimoä rtärsgla uoäqot pqo-
 rsiheleämgy aniäay: oloioäloqug uoqokocijgä bórg (EE eid. eäjd.
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 09/001, r. 49).
 (4) EE L 302 sgy 19.10.1992, r. 1. bake so Verwaltungsgerichtshof (Atrsqiäa) le diósang sgy
 26gy Moelbqiäot 1998 rso pkaiärio sxm amaiqeärexm pot
 órjgre g Sutterlüty Gesellschaft m.b.H. & Co jasó sgy Vor-
 arlberger Landesregierung (jtbeqmgärexy sot oloärpomdot
 jqósoty sot Vorarlberg) (oloädijoi sgy amaiqeriäbkgsgy:
 Dgäloy Dornbirn, Joimoäsgsa Bludesch, Joimoäsgsa Rankweil
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm jai Joimoäsgsa Lochau)
 jasó sgy Ekkgmijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy (Tpoäherg C-460/98)
 15 Dejelbqiäot 1998
 (1999/C 71/08)
 (Tpoäherg C-457/98)
 (1999/C 71/07)
 Le diósang sgy 26gy Moelbqiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 apoä som Dglgäsqio Cjotkotärg, molijoä rtälbotko sgy Episqo- rsiy 17 Dejelbqiäot 1998, so Verwaltungsgerichtshof (At-


text:
 11.3.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 60/15
 Αναίρεση που άσκησε η Alcon, INC στις 23 Νοεμβρίου 2005 κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 22ας Σεπτεμβρίου 2005, στην υπόθεση T-130/03: Alcon, INC κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-412/05 P)
 (2006/C 60/32)
 γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Η Alcon, INC, με έδρα το Hünenberg (Ελβετία), εκπροσωπούμενη από τον Garrett Breen, Solicitor, Landwell Solicitors, άσκησε στις 23 Νοεμβρίου 2005 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αναίρεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 22ας Σεπτεμβρίου 2005, στην υπόθεση T-130/03, Alcon, INC κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα).
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
 2.
 εφόσον είναι απαραίτητο, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο και
 3.
 να καταδικάσει το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και/ή τον παρεμβαίνοντα στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη και παρέβη το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 (1) για τους εξής λόγους:
 1.
 Το Πρωτοδικείο έσφαλε διότι απέρριψε ως απαράδεκτο τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί παραβάσεως του άρθρου 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94, σχετικά με την τήρηση των προϋποθέσεων για ουσιαστική χρήση του προγενεστέρου σήματος εκ μέρους του παρεμβαίνοντος, με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για νέο ισχυρισμό κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Η αναιρεσείουσα εξαρχής αμφισβητούσε την προγενέστερη χρήση του σήματός της εκ μέρους του παρεμβαίνοντος και το ότι η δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ του πλαισίου εντός του οποίου γίνεται χρήση του σήματος και της ουσιαστικής χρήσεως του σήματος. Επομένως, δεν πρόκειται για νέο ισχυρισμό.
 2.
 Αν, αντιθέτως προς τα προεκτεθέντα, κριθεί ότι πρόκειται για νέο ισχυρισμό, η υποβολή του είναι δικαιολογημένη, διότι στηρίζεται σε νέα νομικά στοιχεία που προέκυψαν κατά τη διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
 3.
 Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη διότι έκρινε ότι, ακόμη και αν ο λόγος ακυρώσεως είναι παραδεκτός, το Πρωτοδικείο υποχρεούται να αποφανθεί επί της νομιμότητας της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ βάσει της πραγματικής και νομικής καταστάσεως που είχε υπόψη του το τμήμα προσφυγών. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι πρόκειται για εσφαλμένη ερμηνεία της νομικής καταστάσεως και ότι το Πρωτοδικείο ουσιαστικά αρνήθηκε να εφαρμόσει τη νομολογία του σχετικά με την ουσιαστική χρήση σήματος.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα, ΕΕ L 11 της 14/01/1994, σ. 1-36.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/11
 Αναίρεση που άσκησε στις 2 Σεπτεμβρίου 2011 η Solvay SA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο πενταμελές τμήμα) στις 16 Ιουνίου 2011 στην υπόθεση T-86/06, Solvay SA κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-455/11 P)
 2011/C 347/16
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Solvay SA (εκπρόσωποι: O. W. Brouwer, advocaat, M. O' Regan, solicitor)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει τις σκέψεις 121 έως 170 της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου,
 —
 να αναιρέσει τις σκέψεις 394, 395 και 402 έως 427 της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου
 —
 να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς και να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέτρο που η Επιτροπή έκρινε ότι (α) η αναιρεσείουσα παρέβη το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ κατά το χρονικό διάστημα από τον Μάιο του 1995 έως τον Αύγουστο του 997 και ότι (β) η αναιρεσείουσα ήταν η τρίτη επιχείρηση που πληρούσε τις προϋποθέσεις του σημείου 21 της Ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας, καθώς και να μειώσει ανάλογα το πρόστιμο το οποίο επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα, ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφότερων των διαδικασιών, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους προς στήριξη των αιτημάτων της. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε εν μέρει το αίτημα της αναιρεσείουσας περί μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 1766 τελικό της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.620 — Υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας).
 Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά της διαπιστώσεως του Γενικού Δικαστηρίου ότι η αναιρεσείουσα είχε μετάσχει, από τον Μάιο του 1995 έως τον Αύγουστο του 1997, σε παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ και του άρθρου 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ. Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια της εξουσίας του ασκήσεως δικαστικού ελέγχου και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναιρεσείουσα είχε συζητήσει ή είχε ανταλλάξει πληροφορίες με άλλες επιχειρήσεις, σχετικά με την τιμολογιακή της πολιτική και την εμπορική της στρατηγική: η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δικαιολογούσε το συμπέρασμα αυτό. Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση, στην οποία είχε καταλήξει η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δηλαδή, καθόσον υπήρχε κοινή βούληση να περιοριστεί ο ανταγωνισμός, οι συζητήσεις, διαπραγματεύσεις και ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ παρασκευαστών υπεροξειδίου του υδρογόνου (περιλαμβανομένης της αναιρεσείουσας) στο πλαίσιο μιας ατελέσφορης προσπάθειας συμφωνίας καταμερισμού της αγοράς (η οποία τελικώς δεν συνήφθη) συνιστούσαν παράβαση των άρθρων 81, παράγραφος 1, ΕΚ και 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ, για τον λόγο ότι έπρεπε να θεωρηθούν είτε ως προπαρασκευαστικές διαπραγματεύσεις και τμήμα της ίδιας συμφωνίας όπως η σύμπραξη για τον καθορισμό τιμών στην οποία η αναιρεσείουσα ομολόγησε ότι μετείχε από τον Αύγουστο του 1997, είτε ως εναρμονισμένη πρακτική που


text: «προετοίμαζε το έδαφος» για τη μεταγενέστερη αυτή σύμπραξη, και/ή ότι αποτελούσαν απαγορευμένη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ επιχειρήσεων. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά του συμπεράσματος του Γενικού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας κρίνοντας, με την προσβαλλόμενη απόφασή της, ότι μια άλλη επιχείρηση, η Arkema, πληρούσε ήδη από τις 3 Απριλίου 2003 τις προϋποθέσεις του σημείου 21 της Ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά τον ορισμό και την εφαρμογή της έννοιας «σημαντική προστιθέμενη αξία», και όχι μόνο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία, αλλά διέπραξε και πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως αποφαινόμενο ότι έγγραφα τα οποία η Arkema απέστειλε, άνευ περαιτέρω διευκρινίσεων, με τηλεομοιοτυπία στις 3 Απριλίου 2003 συνιστούσαν απόδειξη σημαντικής προστιθέμενης αξίας κατά την έννοια του σημείου 21 της ως άνω ανακοινώσεως. Υπέπεσε επίσης σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και παραμόρφωσε στοιχεία καθόσον αποφάνθηκε ότι η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα από το περιεχόμενο στην απόφαση C(2006) 2098, της 31ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.645 — Μεθακρυλικές ενώσεις), με την οποία έκρινε ότι η ίδια αυτή τηλεομοιοτυπία που έστειλε στις 3 Απριλίου 2003 η Arkema (και αφορούσε έρευνες της Επιτροπής για μια σειρά ενδεχόμενων συμπράξεων, μεταξύ αυτών και στις αγορές του HP και των μεθακρυλικών ενώσεων) δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του προαναφερθέντος σημείου 21, τουλάχιστον έως ότου η Arkema παρείχε επιπλέον διευκρινίσεις.


text:
 1.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 31/2
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal do Trabalho de Lisboa (Πορτογαλία) στις 5 Νοεμβρίου 2013 — Jorge Ítalo Assis dos Santos κατά Banco de Portugal
 (Υπόθεση C-566/13)
 2014/C 31/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal do Trabalho de Lisboa
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Jorge Ítalo Assis dos Santos
 Εναγόμενη: Banco de Portugal
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 130 ΣΛΕΕ την έννοια ότι διάταξη εθνικού δικαίου που επιβάλλει στην κεντρική τράπεζα του εν λόγω κράτους μέλους την υποχρέωση αναστολής της καταβολής του δέκατου τρίτου και δέκατου τέταρτου μισθού (έκτακτων επιδομάτων αδείας και Χριστουγέννων) στους συνταξιούχους της εν λόγω κεντρικής τράπεζας, είναι αντίθετη προς τα οριζόμενα στο προαναφερθέν άρθρο, καθόσον συνεπάγεται παρέμβαση της κυβερνήσεως (ήτοι, της κεντρικής διοικήσεως) στην εξουσία της τράπεζας να λαμβάνει αποφάσεις όσον αφορά το προσωπικό της, κατά παραβίαση της αρχής αυτονομίας και της ανεξαρτησίας των κεντρικών τραπεζών;
 2)
 Έχει το άρθρο 123 ΣΛΕΕ την έννοια ότι [...] διάταξη εθνικού δικαίου που επιβάλλει την απόδοση σε οργανισμό της έμμεσης κρατικής διοικήσεως –υποκείμενο στον έλεγχο και την εποπτεία του Υπουργού Οικονομίας, και του οποίου τα έσοδα και οι δαπάνες αποτελούν μέρος του Γενικού Προϋπολογισμού του κράτους — των ποσών που αντιστοιχούν σε έκτακτα επιδόματα η καταβολή των οποίων έχει ανασταλεί, είναι αντίθετη προς το εν λόγω άρθρο 123 ΣΛΕΕ, καθόσον παραβιάζει την αρχή της απαγορεύσεως της χρηματοδοτήσεως των κρατών από τις κεντρικές τράπεζες;
 3)
 Το γεγονός ότι η αναστολή της καταβολής του δέκατου τρίτου και δέκατου τέταρτου μισθού αφορά μόνον τους συνταξιούχους και δεν επηρεάζει τους εν ενεργεία εργαζομένους, προσβάλλει την αρχή της ισότητας, υπό την έννοια της απαγορεύσεως των διακρίσεων, την οποία κατοχυρώνουν τα άρθρα 20 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1);
 (1) ΕΕ 2000, C 364, σ. 1.


text:
22. 6. 96 I EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 180/25
 3 . Μπορεί o αποδέκτης αποδεικτικού πιστωτικής εγγραφής Speditions GmbH και Hauptzollamt Mannheim που εκκρεμεί
 να επικαλεστεί υπό τις εκτιθέμενες στο δεύτερο ερώτημα ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 περιστάσεις το άρθρο 21 περίπτωση 1 στοιχείο γ) της στικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος:
 οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, όταν του ζητείται να καταβάλλει ως
 φορολογική οφειλή τον αναγραφόμενο στο αποδεικτικό «Πώς πρέπει να ερμηνευθεί η διάκριση 0904 20 του κοινού
 πιστωτικής εγγραφής φόρο προστιθεμένης αξίας κατά το δασμολογίου — Συνδυασμένη Ονοματολογία 1989 και 1990;
 ποσό της διαφοράς μεταξύ του αναγραφόμενου και βάσει Αναφέρεται o χρησιμοποιούμενος στην διάκριση αυτή όρος
 των φορολογουμένων πράξεων οφειλομένου φόρου ; "ή σε σκόνη" μόνον σε όμοια προς θρυμματισμένου προϊό
 ντος λεπτότητα ή περιλαμβάνει και τεμαχισμένο προϊόν όπως
 (M EE ειδ . Éxô . 09/001 , o. 49. προϊόν μεγέθους τεμαχίων 4 έως 8 mm;»
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 υπέβαλε το Bundesfinanzhof με διάταξη της 7ης Μαρτίου Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 1996 στην υπόθεση Hauptzollamt München κατά Wacker υπέβαλε το Cour du Travail de Bruxelles, με απόφαση της
 Werke GmbH & Co. KG 25ης Απριλίου 1996, στην υπόθεση Office National des
 Pensions κατά Cirotti
 (Υπόθεση C-142/96)
 (Υπόθεση C-144/96)
 (96/C 180/55 )
 (96/C 180/57)
 Με Διάταξη της 7ης Μαρτίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Με απόφαση της 25ης Απριλίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 στις 29 Απριλίου 1996, το Bundesfinanzhof — έβδομο τμήμα Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 — (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), στο πλαίσιο στις 3 Μαΐου 1996, το Cour du Travail de Bruxelles, στο
 της διαφοράς μεταξύ Hauptzollamt München και Wacker πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Office National des Pensions
 Werke GmbH & Co. KG. που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί και Cirotti , που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικα
 από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του εξής
 επί των εξής ερωτημάτων: ερωτήματος:
 1 . Πρέπει το άρθρο 13 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο «Έχουν τα άρθρα 46 και 51 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
 δεύτερη περίπτωση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2473/86 1408/71 (') την έννοια ότι εφαρμόζονται σε περίπτωση σωρεύ
 του Συμβουλίου , της 24ης Ιουλίου 1986, σχετικά με το σεως μιας παροχής αναπηρίας, εκκαθαρισθείσας δυνάμει της
 καθεστώς της παθητικής τελειοποίησης κ.λπ. (Επίσημη νομοθεσίας ενός κράτους μέλους, με παροχή γήρατος για την
 Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αριθ. L 212 της οποία ισχύει ότι, σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβίω
 2. 8. 1986, σ. 1 ), να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι o τρόπος σης, χορηγείται στον ένα εκ των συζύγων ένα τμήμα της
 εξευρέσεως των εξόδων τελειοποιήσεως είναι εύλογος παροχής γήρατος που οφείλεται στον έτερο των συζύγων ως
 μόνο όταν η αξία των εμπορευμάτων προσωρινής εξαγω μισθωτό και η οποία έχει εκκαθαρισθεί δυνάμει της νομοθε
 γής η οποία προκύπτει από την εφαρμογή του είναι σίας ετέρου κράτους μέλους, ακόμη και αν η εφαρμογή αυτή
 σχεδόν ίση με το


text:
τίμημα που κατέβαλε o κάτοχος της έχει ως αποτέλεσμα να ευνοείται o διακινούμενος εργαζόμε
 εγκρίσεως παθητικής τελειοποιήσεως για την αγορά των νος έναντι του μη διακινουμένου , καίτοι το άρθρο 3 παρά
 εμπορευμάτων ή με το κόστος παραγωγής; γραφος 1 του προπαρατεθέντος κανονισμού προβλέπει την
 ίση μεταχείριση όλων των υπηκόων των κρατών μελών;»
 2. Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτη
 μα: Μπορεί, για την εξεύρεση των εξόδων τελειοποιήσεως, (') EE ειδ. έκδ . 05/001 , o. 73 .
 να ληφθεί υπόψη το τίμημα που κατέβαλε o τελειοποιών
 στον κάτοχο της εγκρίσεως παθητικής τελειοποιήσεως για
 τα ενσωματωθέντα στο εμπόρευμα υλικά, περιλαμβανο
 μένων και των προσαυξήσεων; Ισχύει τούτο ακόμη και Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 στην περίπτωση δασμολογικής ανωμαλίας, όταν δηλαδή υπέβαλε το Tribunale di Genova — Sezione P Civile — με
 το ποσοστό του δασμού που προβλέπεται για το μη διάταξη της 11ης Απριλίου 1996 στην υπόθεση Icat Food srl
 τελειοποιηθέν εμπόρευμα είνα μεγαλύτερο από το προ κατά Amministrazione delle Finanze
 βλεπόμενο για το προϊόν της τελειοποιήσεως;
 (Υπόθεση C-155/96)
 (96/C 180/58)
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που Με Διαταξη της 11ης Απριλίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 υπέβαλε το Bundesfinanzhof με διάταξη της 7ης Μαρτίου Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 1996 στην υπόθεση Léonard Knubben Speditions GmbH στις 7 Μαΐου 1996, το Tribunale di Genova — Sezione Ia
 κατά Hauptzollamt Mannheim Civile —, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Icat Food srl και
 (Υπόθεση C-143/96) Amministrazione delle Finanze, που εκκρεμεί ενώπιον του ,
 ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφά
 (96/C 180/56) σεως επί ερωτημάτων που είναι ταυτόσημα με εκείνα των
 Με διάταξη της 7ης Μαρτίου 1996, η οποία περιήλθε στη συνεκδικαζομένων υποθέσεων C-47/95 κ.λπ.(')
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 29 Απριλίου 1996, το Bundesfinanzhof — έβδομο τμήμα (') Βλέπε ΕΕ αριθ. C 119 της 13 . 5 . 1995, σ. 5 .
 — στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Léonard Knubben


text:
 13.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 238/6
 Αναίρεση που άσκησε στις 6 Ιουνίου 2011 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 22 Μαρτίου 2011 στην υπόθεση T-233/09, Access Info Europe κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-280/11 P)
 2011/C 238/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείον: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: G. Maganza, B. Driessen, Cs. Fekete)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Access Info Europe, Ελληνική Δημοκρατία, Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Συμβουλίου δεν δέχθηκε τη πρόσβαση του κοινού στα αιτούμενα έγγραφα,
 —
 να αποφανθεί το ίδιο επί των θεμάτων της υπό κρίση αναιρέσεως, και
 —
 να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στην υπόθεση T-233/09 στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Συμβούλιο στην παρούσα υπόθεση και στην υπό κρίση αναίρεση.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Κατ’ αρχάς, το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι η έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στις 26 Φεβρουαρίου 2009, είναι προγενέστερη της έναρξης ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβόνας την 1η Δεκεμβρίου 2009. Κατά συνέπεια, το σχετικό πλαίσιο της Συνθήκης για τους σκοπούς της υπό κρίση προσφυγής είναι εκείνο που ορίζεται από τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και από τη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ακολούθως ότι, πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά την ερμηνεία και εφαρμογή της εξαίρεσης που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 (1), δεδομένου ότι οι διαπιστώσεις του δεν συνάδουν με τις ισχύουσες διατάξεις της Συνθήκης, και ειδικότερα, δεν έλαβε υπόψη τα όρια της αρχής της ευρύτερης πρόσβασης στις νομοθετικές δραστηριότητες των θεσμικών οργάνων που ορίζει η Συνθήκη και εκφράζονται στο παράγωγο δίκαιο, όσον αφορά τη διατήρηση της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας λήψης αποφάσεων των οργάνων.
 Δεύτερον, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου δεν συνάδει με τη νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία το θεσμικό όργανο μπορεί να βασιστεί σε γενικές εκτιμήσεις.
 Τρίτον, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομική πλάνη όσον αφορά το κριτήριο της «επάρκειας των νομικών και πραγματικών ισχυρισμών» που εφάρμοσε στην υπό κρίση υπόθεση για να εξετάσει τους λόγους που προέβαλε το Συμβούλιο για να δικαιολογήσει την εφαρμογή της εξαίρεσης που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού. Στην εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα στο μέτρο που επέβαλε να αποδειχθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, δεν έλαβε υπόψη τη σημασία που έχει το αρχικό στάδιο της λήψης αποφάσεων για την εκτίμηση των επιπτώσεων της γνωστοποίησης του πλήρους κειμένου και δεν έλαβε υπόψη τον ευαίσθητο χαρακτήρα του εγγράφου.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής
 ΕΕ L 145, σ. 43


text:
8. 2 . 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 40/7
 στην υπόθεση Τ-146/95 , Giorgio Bernardi κατα Ευρωπαϊκού 2. Σε αρνητική περίπτωση , αν δηλαδή τη δικαιοδοσία αυτή
 Κοινοβουλίου . επιφυλάσσει το ΔΕΚ στον εαυτό του , για λόγους π.χ.
 ομοιόμορφης εφαρμογής των κοινοτικών διατάξεων , αν
 O αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο: τα συγκεκριμένα περιστατικά όπως διατυπώθηκαν από
 το εναγόμενο εφεσίβλητο Δημόσιο ως ενιστάμενο και
 — να αναγνωρίσει οτι η παρούσα αίτηση αναιρέσεως (') αποτέλεσαν θέμα αποδείξεως στην προεκδοθείσα αριθ .
 ασκείται παραδεκτώς και βασίμως, 5943/94 απόφαση αυτού του Δικαστηρίου , και διατυπώ
 — να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, θηκαν επιγραμματικά στην προηγούμενη παράγραφο
 αυτής της απόφασης, ή ορισμένα από αυτά και ποια,
 — να κρατήσει παρ ' αυτώ και να επιδικάσει την υπόθεση και μπορούν να αποτρέψουν την ευδοκίμηση της αγωγής
 να δεχθεί τα ήδη υποβληθέντα αιτήματα, στηριζομένης σε παράβαση του άρθρου 25 παράγραφος 1
 της δεύτερης οδηγίας 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου (').
 — να αναπέμψει ενδεχομένως την υπόθεση στο αρμόδιο
 τμήμα του Πρωτοδικείου . (') ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001 , σ. 230.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 — Έλλειψη αρμοδιότητας του Πρωτοδικείου για την εξέτα
 ση της προσφυγής βάσει του άρθρου 173 της συνθήκης
 ΕΚ: στην υπό κρίση υπόθεση η προσφυγή αφορά τη Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 διαδικασία διορισμού του ευρωπαίου διαμεσολαβητή και, υπέβαλε το High Court of Justice, Queen's Bench Division, με
 κατά συνέπεια, νέο ζήτημα, οπότε πρέπει να εφαρμοσθεί διάταξη της 10ης Οκτωβρίου 1996, στην υπόθεση The Queen
 είτε το άρθρο 43 της συνθήκης ΕΚΑΧ (κατά το οποίο «το κατά Medicines Control Agency, ex parte: Generics ( UK)
 Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί κάθε άλλης Limited, E. R. Squibb & Sons, παρεμβαίνουσα
 περιπτώσεως προβλεπομένης από πρόσθετη διάταξη», (Υπόθεση C-368/96)
 είτε γενική αρχή αρμοδιότητας «κατά τομέα» ( δεδομένου (91!C 40/15 )
 ότι o ευρωπαίος διαμεσολαβητής έδωσε όρκο ενώπιον του
 Δικαστηρίου ). Με διάταξη της 10ης Οκτωβρίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 — (επικουρικώς) Παραβίαση του κοινοτικού δικαίου . Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 22 Νοεμβρίου 1996, το High Court of Justice, Queen's
 (') Αίτηση αυαιρέσεως στρεφομένη κατα της αποφάσεως που Bench Division, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ The Queen
 δημοσιεύθηκε στην ΕΕ αριθ. C 247 της 24. 8. 1996, σ. 15 . κατά Medicines Control Agency, ex parte: Generics ( UK)
 Limited , E. R. Squibb & Sons, παρεμβαίνουσα, που εκκρεμεί
 ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 στικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που 1 , α) Τι νοείται ως «ουσιαστικά παρεμφερές» για το σκοπό
 υπέβαλε το Εφετείο Αθηνών (πρώτο τμήμα), με απόφαση εφαρμογής του άρθρου 4 παράγραφος 8 στοιχείο α)
 της 6ης Ιουνίου 1996, στην υπόθεση Αλέξανδρος Κεφαλάς σημείο iii) της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ του Συμβουλίου ,
 κ.λπ. κατά Ελληνικού Δημοσίου και «Οργανισμού Οικονο της 26ης Ιανουαρίου 1965 , περί της προσεγγίσεως των
 μικής Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων ΑΕ » παρεμβαίνο νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξε
 ντες: Αθηναϊκή Χαρτοποιία ΑΕ κ.λπ. ων σχετικά με τα φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα ('),
 (


text:
όπως τροποποιήθηκε ): Ειδικότερα, όταν επιδιώκε
 (Υπόθεση C-367/96) ται να αποδειχθεί, για την εφαρμογή της ανωτέρω
 (97/C 40/ 14) διατάξεως, ότι ένα φαρμακευτικό προϊόν ( προϊόν B )
 είναι ουσιαστικά παρεμφερές με φαρμακευτικό προϊ
 Με απόφαση της 6ης Ιουνίου 1996, η οποία περιήλθε στη όν το οποίο έχει εγκριθεί, σύμφωνα με τις ισχύουσες
 γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κοινοτικές διατάξεις, πριν από 6/ 10 χρόνια στην
 στις 21 Νοεμβρίου 1996, το Εφετείο Αθηνών (πρώτο τμήμα), Κοινότητα ( προϊόν A ), με αναφορά σε ποια φυσικά ή
 στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ , αφενός, των Αλέξανδρου άλλα χαρακτηριστικά ή γνωρίσματα των επίμαχων
 Κεφαλά κ.λπ. και, αφετέρου, του Ελληνικού Δημοσίου και φαρμακευτικών προϊόντων πρέπει να καθοριστεί
 του «Οργανισμού Οικονομικής Ανασυγκρότησης Επιχειρή αυτό:
 σεων ΑΕ » - παρεμβαίνοντες: Αθηναϊκή Χαρτοποιία ΑΕ κ.λπ.,
 που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την β) Έχει η αρμόδια αρχή ενός κράτους μέλους διακριτική
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημά ευχέρεια ως προς τον καθορισμό των κριτηρίων βάσει
 των :
 των οποίων πρέπει να επιλυθεί το ζήτημα αν το
 προϊόν B είναι ουσιαστικά παρεμφερές με το προϊ
 1 . Αν αναγνωρίζεται η δυνατότητα στον εθνικό δικαστή να όν A και . αν ναι . σε ποια έκταση ;
 εφαρμόσει διάταξη του εσωτερικού δικαίου ( εν προκειμέ 2. Μπορεί σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 8 στοι
 νω του άρθρου 281 του ΑΚ), για να εκτιμηθεί αν ένα χείο α ) σημείο iii ) της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ (όπως τροπο
 δικαίωμα που απονέμεται από τις επίμαχες κοινοτικές ποιήθηκε ), να εγκριθεί το προϊόν B όσον αφορά:
 διατάξεις ασκείται από τον δικαιούχο διάδικο καταχρη
 στικά, ή υπάρχουν άλλες θεσμοθετημένες ή παγιωμένες α ) όλες τις ενδείξεις για τις οποίες το προϊόν A είχε
 αρχές, στο δίκαιο της Κοινότητας, και ποιες , για να μπορεί εγκριθεί στο οικείο κράτος μέλος όταν υποβλήθηκε η
 κατά περίπτωση o εθνικός δικαστής να στηριχτεί. αίτηση για το προϊόν B
 ---pagebreak--- Αριθ. C 40/8 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 8 . 2 . 97
 η επίμαχος συγκεκριμένος τρόπος λήψεως του φαρ
 β) μόνον τις ενδείξεις για τις οποίες το προϊον A εχει μάκου ή/και η επίμαχη δόση ή/και η επίμαχη
 εγκριθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες κοινοτικές διατά συχνότητα των δόσεων προστέθηκαν με τροπο
 ξεις, πριν από 6/10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση ποίηση της υφισταμένης αδείας κυκλοφορίας
 ή η
 γ) μόνον: δ) κάποιο αλλο είδος συγκεκριμένου τρόπου λήψεως
 του φαρμάκου ή/και δόσεων ή/και συχνότητας των
 1 , τις ενδείξεις για τις οποίες το προϊόν A έχει δόσεων και, αν ναι, ποιο;
 εγκριθεί, σύμφωνα με τις ισχύουσες κοινοτικές
 διατάξεις, πριν από 6/ 10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή 4. Έχει σημασία για την απάντηση στο δεύτερο και τρίτο
 Ένωση και ερώτημα το γεγονός ότι η αρχική ή η περιληπτική αίτηση
 2. τις ενδείξεις για τις οποίες το προϊόν A έχει για τη χορήγηση αδείας κυκλοφορίας υποβλήθηκαν πριν
 εγκριθεί πριν από βραχύτερο χρονικό διάστημα από τις 16 Μαρτίου 1995 , ημερομηνία κατά την οποία
 και οι οποίες δεν απαιτούσαν, σύμφωνα με τις τέθηκε σε ισχύ o κανονισμός


text:
( ΕΟΚ) αριθ . 541 /95 ;
 διατάξεις του παραρτήματος II του κανονισμού 5 . Υπό το πρίσμα των απαντήσεων στο πρώτο έως το
 (ΕΟΚ) αριθ . 541 /95 , αίτηση για τη χορήγηση νέας τέταρτο ερώτημα, είναι το άρθρο 4 παράγραφος 8 στοι
 αδείας κυκλοφορίας ή (αναλόγως της περιπτώ χείο α) σημείο iii) ανίσχυρο ως αντίθετο προς τις αρχές της
 σεως) δεν θα απαιτούσαν μια τέτοια αίτηση αν o προστασίας της καινοτομίας ή/και της απαγορεύσεως των
 πιο πάνω κανονισμός ίσχυε όταν προστέθηκε η
 διακρίσεων ή/και της αναλογικότητας ή/και της προστα
 επίμαχη ένδειξη με τροποποίηση της υφισταμένης σίας της ιδιοκτησίας;
 αδείας κυκλοφορίας
 η (') ΕΕ ειδ. έκδ. 13/001 , σ. 25 .
 ( 2 ) ΕΕ αριθ . L 55 της 11 . 3 . 1995 , σ. 7 .
 δ) κάποια άλλη κατηγορία ενδείξεων και, αν ναι,
 ποια ;
 3. Μπορεί σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 8 στοι
 χείο α) σημείο iii) της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ (όπως τροπο
 ποιήθηκε), να εγκριθεί το προϊόν B όσον αφορά: Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 υπέβαλε το Tribunale di Trento, με διατάξεις της 24ης
 α) όλους τους συγκεκριμένους τρόπους λήψεως του Οκτωβρίου 1996, στις υποθέσεις 1. Ministero delle Finanze
 φαρμάκου ή/και όλες τις δόσεις ή/και όλες τις συχνό κατά Cotonificio del Trentino SpA (C-371/96) και 2. Ministero
 τητες των δόσεων, ως προς τα οποία στοιχεία το delle Finanze κατά Merkur Chemical SpA (C-373/96)
 προϊόν A είχε εγκριθεί στο οικείο κράτος μέλος όταν
 (Υποθέσεις C-371/96 και C-373/96)
 υποβλήθηκε η αίτηση για το προϊόν B
 97/C 40/ 16 )
 ή
 β) μόνον τους συγκεκριμένους τρόπους λήψεως του Με διαταξεις της 24ης Οκτωβρίου 1996, οι οποίες περιήλθαν
 φαρμάκου ή/και τις δόσεις ή/και τη συχνότητα των στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο
 δόσεων, ως προς τα οποία στοιχεία το προϊόν A έχει τήτων στις 25 Νοεμβρίου 1996, το Tribunale di Trento, στο
 εγκριθεί, σύμφωνα με τις ισχύουσες κοινοτικές διατά πλαίσιο των διαφορών μεταξύ 1 . Ministero delle Finanze και
 ξεις, πριν από 6/ 10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση Cotonificio del Trentino SpA ( C-371 /96) και 2. Ministerio
 ή delle Finanze και Merkur Chemical SpA (C-373/96 ). που
 εκκρεμούν ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
 γ) μόνον: προδικαστικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος:
 1 , τους συγκεκριμένους τρόπους λήψεως του φαρμά
 κου ή/και τις δόσεις ή/και τη συχνότητα των Εμποδίζει το κοινοτικό δίκαιο, όπως έχει ερμηνευθεί με την
 δόσεων, ως προς τα οποία στοιχεία το προϊόν A απόφαση του Δικαστηρίου της 25ης Ιουλίου 1991 , στην
 έχει εγκριθεί, σύμφωνα με τις ισχύουσες κοινοτικές υπόθεση C-208/90 (') ( Emmott κατά Minister for Social
 διατάξεις, πριν από 6/ 10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Welfare ), το Ιταλικό Δημόσιο, στο πλαίσιο αγωγής την οποία
 Ένωση και ασκεί κατ' αυτού μια εταιρεία προς αναζήτηση ποσών που
 έχει καταβάλει για φόρους απαγορευόμενους από το άρθρο
 2 , τους συγκεκριμένους τρόπους λήψεως του φαρμά 10 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου ( 2 ) να επικαλε
 κου ή/και τις δόσεις ή/και τη συχνότητα τοον σθεί εθνική προθεσμία παραγραφής της


text:
αιτήσεως επιστρο
 δόσεων, ως προς τα οποία στοιχεία το προϊόν A
 φής, αρχομένη — όπως ορίζει το άρθρο 13 παράγραφος 2 του
 έχει εγκριθεί πριν από βραχύτερο χρονικό διάστη DPR 641 της 26ης Οκτωβρίου 1972 — από την ημέρα της
 μα και τα οποία δεν απαιτούσαν, συμφωνά με τις αχρεωστήτου καταβολής των εν λόγιο ποσών, και όχι από το
 διατάξεις του παραρτήματος II του κανονισμού
 χρονικό σημείο αφότου , με την επακολουθήσασα κατάργηση
 ( ΕΟΚ ) αριθ . 541 /95 της Επιτροπής , της 10ης Μαρ του φόρου που εμπίπτει στην απαγόρευση του προαναφερ
 τίου 1995 , σχετικά με την εξέταση των τροποποι θέντος άρθρου 10, το Ιταλικό Δημόσιο εξαφάνισε το αντικεί
 ήσεων των όρων χορηγήσεως αδείας κυκλοφορίας μενο προς την παραπάνω οδηγία μέτρο;
 φαρμακευτικού προϊόντος εκ μέρους της αρμόδι
 ας αρχής κράτους μέλους (2 ), αίτηση για τη χορή (') Συλλογή 1991 , σ. 1-4269.
 γηση νέας αδείας κυκλοφορίας ή (αναλόγως της (-) ΕΕ ειδ . έκδ . 09/001 , σ. 20.
 περιπτώσεως) δεν θα απαιτούσαν μια τέτοια αίτη
 ση αν o πιο πάνω κανονισμός ίσχυε όταν o


text:
 19.2.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 45/22
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 14ης Δεκεμβρίου 2004
 στην υπόθεση Τ-317/02: Fédération des industries condimentaires de France (FICF), Confédération générale des producteurs de lait de brebis και des industriels de Roquefort, Comité économique agricole régional «fruits et légumes de la région Bretagne» (Cerafel) και Comité national interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (Κοινή εμπορική πολιτική - Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ) - Κανονισμός (EΚ) 3286/94 - Εμπόδια στο εμπόριο - Παρασκευασμένη μουστάρδα - Περάτωση της διαδικασίας εξετάσεως σχετικά με τα εμπόδια στο εμπόριο - Κοινοτικό συμφέρον)
 (2005/C 45/49)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση Τ-317/02, Fédération des industries condimentaires de France (FICF), με έδρα το Παρίσι (Γαλλία), Confédération générale des producteurs de lait de brebis και des industriels de Roquefort, με έδρα το Millau (Γαλλία), Comité économique agricole régional «fruits et légumes de la région Bretagne» (Cerafel), με έδρα το Morlaix (Γαλλία), Comité national interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG), με έδρα το Παρίσι (Γαλλία) (εκπρόσωποι: O. Prost και Μ.-J. Jacquot, δικηγόροι) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: P.-J. Kuijper και G. Boudot, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο) που έχει ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως 2002/604/ΕΚ της Επιτροπής, της 9ης Ιουλίου 2002, για την περάτωση των διαδικασιών εξέτασης σχετικά με τα εμπόδια στο εμπόριο, κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) 3286/94 του Συμβουλίου, που συνίστανται στις εμπορικές πρακτικές που διατηρούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε σχέση με τις εισαγωγές παρασκευασμένης μουστάρδας (ΕΕ L 195, σ. 72), το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro, F. Dehousse και I. Labucka, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 14 Δεκεμβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 323 της 21.12.2002


text:
 4.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 253/32
 Προσφυγή της 28ης Απριλίου 2014 — City Index κατά ΓΕΕΑ — Citigroup and Citibank (CITY INDEX)
 (Υπόθεση T-269/14)
 2014/C 253/47
 Γλώσσα στην οποία ασκήθηκε η προσφυγή: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: City Index Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωπος: B. Brandreth, Barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Citigroup, Inc. and Citibank, NA (Ν. Υόρκη, ΗΠΑ)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει εν μέρει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 19ης Φεβρουαρίου 2014, στην υπόθεση R 172/2013-2 με την οποία έγινε δεκτή η ανακοπή όσον αφορά προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 16 και 36·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα ενώπιον του τμήματος προσφυγών και ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «CITY INDEX» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 16, 36 και 41 — Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα υπ’ αριθ. 7 4 58 094
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Citigroup, Inc. and Citibank, NA
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Το εικονιστικό σήμα που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «citi» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 16, 36 και 42, τα κοινοτικά και εθνικά εικονιστικά σήματα που περιέχουν τα λεκτικά στοιχεία «citifinancial» και «citibank», καθώς και τα κοινοτικά και εθνικά λεκτικά σήματα «CITICAPITAL», «CITIMONEY», «CITIFINANCIAL», «CITI», «CITIBOND», «CITICONNECT», «CITIBANK» και «CITICARD»
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απορρίπτει την ανακοπή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Ακυρώνει εν μέρει την απόφαση του τμήματος ανακοπών και απορρίπτει εν μέρει την αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009