text:
 4.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/31
 Προσφυγή της 26ης Ιανουαρίου 2009 — Advance Magazine Publishers κατά ΓΕΕΑ — Selecciones Americanas (VOGUE CAFÉ)
 (Υπόθεση T-40/09)
 (2009/C 82/55)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Advance Magazine Publishers (Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωπος: T. Alkin, barrister)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Selecciones Americanas, SA [Sitges (Βαρκελώνη), Ισπανία]
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 19ης Νοεμβρίου 2008 στην υπόθεση R 280/2008-4 καθόσον αφορά την ανακοπή βάσει των καταχωρίσεων των σημάτων υπ' αριθ. 255 186 και 2 529 728 στην Ισπανία·
 —
 να μεταρρυθμίσει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 19ης Νοεμβρίου 2008 στην υπόθεση R 280/2008-4 ούτως ώστε να ανασταλεί η εξέταση της ανακοπής εν αναμονή εκδόσεως αποφάσεως επί της διαδικασίας ανακοπής σχετικά με την αίτηση καταχωρίσεως του κοινοτικού σήματος υπ' αριθ. 3 064 219· και
 —
 να καταδικάσει την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «VOGUE CAFÉ» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 21, 25 και 43
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Το καταχωρισμένο στην Ισπανία υπ' αριθ. 255 186 εικονιστικό σήμα«Vogue Juan Fort, S.A. — Badalona» για προϊόντα της κλάσεως 25· το καταχωρισμένο στην Ισπανία υπ' αριθ. 2 529 728 εικονιστικό σήμα «VOGUE studio» για προϊόντα της κλάσεως 25· αίτηση για καταχώριση κοινοτικού σήματος υπ' αριθ. 3 064 219 για το εικονιστικό σήμα «VOGUE» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 25, 35 και 39.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Αποδοχή της ανακοπής για τα προϊόντα της κλάσεως 25
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 43, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1), και/ή του κανόνα 22, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 (1), καθόσον το τμήμα προσφυγών κακώς έκρινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε ενώπιόν του ο αντίδικος αποδείκνυαν τη χρήση του καταχωρισμένου στην Ισπανία σήματος υπ' αριθ. 255 186· παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94, καθόσον το τμήμα προσφυγών κακώς έκρινε ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ του κοινοτικού σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση και του καταχωρισμένου στην Ισπανία σήματος υπ' αριθ. 2 529 728· παράβαση του κανόνα 20, παράγραφος 7, του κανονισμού 2868/95, καθόσον το τμήμα προσφυγών δεν αιτιολόγησε προσηκόντως την άρνησή του να αναστείλει τη διαδικασία ανακοπής μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας σχετικά με την αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος υπ' αριθ. 3 064 219.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (EE 1995, L 303, σ. 1).


text:
 19.12.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 312/15
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal de commerce de Bruxelles (Βέλγιο) στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 — Françoise Hanssens-Ensch (σύνδικος πτωχεύσεως της Agenor SA) κατά Ευρωπαϊκής Κοινότητας
 (Υπόθεση C-377/09)
 2009/C 312/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal de commerce de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: Françoise Hanssens-Ensch (σύνδικος πτωχεύσεως της Agenor SA)
 Εναγομένη: Ευρωπαϊκή Κοινότητα
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ την έννοια ότι συνιστά αγωγή λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης κατά την έννοια της διατάξεως αυτής η αγωγή αποζημιώσεως που στηρίζεται στο άρθρο 530 του βελγικού Code des Sociétés [Κώδικα Εταιριών] και ασκήθηκε από σύνδικο πτωχεύσεως, με την οποία επιδιώκεται να υποχρεωθεί η Ευρωπαϊκή Κοινότητα να καλύψει το παθητικό της πτωχεύσασας εταιρίας, για τον λόγο ότι η Κοινότητα κατείχε εν τοις πράγμασι εξουσία διαχειρίσεως μιας εμπορικής εταιρίας και διέπραξε, κατά τη διαχείριση της εταιρίας αυτής, σοβαρό και κατάφωρο πταίσμα το οποίο συνέβαλε στην επέλευση της πτωχεύσεώς της;

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 3.9.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 217/50
 Προσφυγή — αγωγή της Tineke Duyster κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 30 Ιουνίου 2005
 (Υπόθεση Τ-249/05)
 (2005/C 217/105)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Η Tineke Duyster, κάτοικος Oetrange (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο W. H. A. M. van den Muijsenbergh, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 30 Ιουνίου 2005 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή — αγωγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα — ενάγουσα (στο εξής: προσφεύγουσα) ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 1.
 να ακυρώσει την απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής της 6ης Απριλίου 2005·
 2.
 να ακυρώσει την απόφαση χορηγήσεως γονικής άδειας από την 1η Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 30 Απριλίου 2005 και/ή το εκκαθαριστικό σημείωμα των αποδοχών του Νοεμβρίου του 2004 και/ή την απόφαση της Επιτροπής της 30ής Νοεμβρίου 2004 να μη λάβει υπόψη την αίτηση αναβολής ή ανακλήσεως της γονικής άδειας·
 3.
 να αναγνωρίσει ότι η προσφεύγουσα έχει από την 1η Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 30 Απριλίου 2005 όλα τα δικαιώματα που συνδέονται με την πραγματική άσκηση των καθηκόντων ενός κοινοτικού υπαλλήλου και ότι επομένως πρέπει, μεταξύ άλλων, να καταβληθούν αναδρομικώς οι αποδοχές που αντιστοιχούν στον βαθμό και στο κλιμάκιό της·
 4.
 να ορίσει ότι οι αποδοχές αυτές πρέπει να καταβληθούν με επιτόκιο υπερημερίας·
 5.
 να ορίσει ότι εξακολουθεί να μπορεί να ζητηθεί γονική άδεια σχετικά με τον γιό της (ακόμη και αν, όταν εκδοθεί η απόφαση του Πρωτοδικείου, ο γιος θα είναι ή θα κοντεύει να είναι μεγαλύτερος των 12 ετών), εφόσον η μη αποδοχή της αιτήσεως που είχε υποβληθεί πρέπει να προσαφθεί στην Επιτροπή· ή, επικουρικώς, ότι, εφόσον η αδυναμία λήψεως γονικής άδειας σχετικά με τον γιό της πρέπει να προσαφθεί στην Επιτροπή, πρέπει να καταβληθεί αποζημίωση που να αντιστοιχεί στην απώλεια παροχών για γονική άδεια, στην απώλεια ασφαλίσεως, αρχαιότητας και συντάξιμου χρόνου, στη μη κατάρτιση εκθέσεων βαθμολογίας και στην απώλεια ευκαιριών προαγωγής, που όλα αυτά μπορεί να θεωρηθεί ότι ανέρχονται σε 27 000 ευρώ ή, επικουρικότερα, ότι, όσον αφορά το χρονικό διάστημα της μη ληφθείσας γονικής άδειας, πρέπει για κάθε μήνα να καταβληθεί αποζημίωση 800 ευρώ λόγω απωλείας γονικού επιδόματος, 100 ευρώ λόγω απωλείας ασφαλίσεως και 1 200 ευρώ λόγω απωλείας συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων·
 6.
 να ορίσει ότι πρέπει να της καταβληθεί το ποσό των 2 500 ευρώ ως αποζημίωση για την αβεβαιότητα στην οποία περιήλθε σχετικά με την υπηρεσιακή της κατάσταση και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που απέρρευσε από την αβεβαιότητα αυτή·
 7.
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Η προσφεύγουσα ζήτησε τη χορήγηση γονικής άδειας για το διάστημα από τις 8 Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 7 Μαΐου 2005. Σε συνέχεια της αιτήσεως αυτής, η Επιτροπή χορήγησε στην προσφεύγουσα γονική άδεια από την 1η Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 30 Απριλίου 2005.
 Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι σχετικά με την αίτηση γονικής άδειας από τις 8 Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 7 Μαΐου 2005 δεν της κοινοποιήθηκε ρητή απορριπτική απόφαση και ως εκ τούτου συνήγαγε ότι η αίτησή της απορρίφθηκε


text:
σιωπηρώς. Περαιτέρω, αναφέρει ότι, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν προσέβαλε την απορριπτική αυτή απόφαση και δεν υπέβαλε άλλη αίτηση, κατά το χρονικό διάστημα από την 1η Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 30 Απριλίου 2005 άσκησε τα καθήκοντά της ως κοινοτικού υπαλλήλου και έτσι έχει δικαίωμα να λάβει όλα τα οφέλη που συνδέονται με την άσκηση των καθηκόντων της.
 Προς στήριξη της προσφυγής — αγωγής της, ισχυρίζεται επίσης ότι η απόφαση χορηγήσεως γονικής άδειας από την 1η Νοεμβρίου 2004 μέχρι τις 30 Απριλίου 2005 αντίκειται στην αρχή της ισότητας, στην αρχή της βεβαιότητας δικαίου, στο άρθρο 42α του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (στο εξής: ΚΥΚ), καθώς και στα άρθρα 25, 26, 35, 36 και 62 του ΚΥΚ.


text:
 17.7.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 195/27
 Προσφυγή της 12ης Μαΐου 2010 — ratiopharm κατά ΓΕΕΑ — Nycomed (ZUFAL)
 (Υπόθεση T-222/10)
 2010/C 195/42
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ratiopharm GmbH (Ulm, Γερμανία) (εκπρόσωπος: S. Völker, Rechtsanwalt)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: nycomed GmbH (Konstanz, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 12ης Μαρτίου 2010 στην υπόθεση R 874/2008-4,
 —
 να καταδικάσει το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «ZUFAL» για προϊόντα της κλάσης 5.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η εταιρία nycomed GmbH.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Το κοινοτικό λεκτικό σήμα «ZURCAL» για προϊόντα της κλάσης 5 και τρία εθνικά λεκτικά σήματα «ZURCAL» για προϊόντα της κλάσης 5.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Αποδοχή της ανακοπής.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (1), διότι δεν υφίσταται κίνδυνος σύγχυσης μεταξύ των επίμαχων σημάτων.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE L 78, σ. 1).


text:
10.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 7/27
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Ηνωμένου Βασιλείου της
 της Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2003 Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.
 (Υπόθεση C-482/03)
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 (2004/C 7/46)
 1. να αναγνωρίσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης
 Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, παραλείποντας να
 θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, διοικητικές και κανονιστι-
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από κές διατάξεις για τη συμμόρφωσή του προς τις οδηγίες
 τον W. Wils, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 2001/12/ΕΚ, η οποία τροποποιεί την οδηγία 91/440/ΕΟΚ
 19 Νοεμβρίου 2003 προσφυγή ενώπιον του ∆ικαστηρίου των του Συμβουλίου για την ανάπτυξη των κοινοτικών
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιρλανδίας. σιδηροδρόμων (1), 2001/13/ΕΚ, η οποία τροποποιεί την
 οδηγία 95/18/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις άδειες σε
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο: σιδηροδρομικές επιχειρήσεις (2), και 2001/14/ΕΚ σχετικά
 με την κατανομή της χωρητικότητας των σιδηροδρομικών
 1. να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει υποδομών και τις χρεώσεις για τη χρήση σιδηροδρομικής
 τις αναγκαίες νομοθετικές, διοικητικές και κανονιστικές υποδομής καθώς και με την πιστοποίηση ασφαλείας (3),
 διατάξεις για τη συμμόρφωσή του προς τις οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της
 2001/12/ΕΚ, η οποία τροποποιεί την οδηγία 91/440/ΕΟΚ 26ης Φεβρουαρίου 2001, ή, εν πάση περιπτώσει, παραλεί-
 του Συμβουλίου για την ανάπτυξη των κοινοτικών ποντας να ενημερώσει σχετικά την Επιτροπή, παρέβη τις
 σιδηροδρόμων (1), 2001/13/ΕΚ, η οποία τροποποιεί την υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές,
 οδηγία 95/18/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις άδειες σε
 σιδηροδρομικές επιχειρήσεις (2), και 2001/14/ΕΚ σχετικά 2. να καταδικάσει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
 με την κατανομή της χωρητικότητας των σιδηροδρομικών και της Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 υποδομών και τις χρεώσεις για τη χρήση σιδηροδρομικής
 υποδομής καθώς και με την πιστοποίηση ασφαλείας (3),
 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της
 26ης Φεβρουαρίου 2001, ή, εν πάση περιπτώσει, παραλεί- Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 ποντας να ενημερώσει σχετικά την Επιτροπή, παρέβη τις
 υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές,
 Η προθεσμία για τη μεταφορά των οδηγιών στην εσωτερική έννομη
 2. να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα. τάξη του καθού εξέπνευσε στις 15 Μαρτίου 2003.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα (1) ΕΕ L 75 της 15.3.2001, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 75 της 15.3.2001, σ. 26.
 (3) EE L 75 της 15.3.2001, σ. 29.
 Η προθεσμία για τη μεταφορά των οδηγιών στην εσωτερική έννομη
 τάξη της καθής εξέπνευσε στις 15 Μαρτίου 2003.
 (1) ΕΕ L 75 της 15.3.2001, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 75 της 15.3.2001, σ. 26.
 (3) EE L 75 της 15.3.2001, σ. 29.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-62/02 (1)
 (2004/C 7/48)
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της
 Βόρειας Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2003
 Με διάταξη της 8ης Σεπτεμβρίου 2003 o πρόεδρος του δευτέρου
 τμήματος του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφά-
 (Υπόθεση C-483/03) σισε τη διαγραφή της υποθέσεως C-62/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊ-
 κών Κοινοτήτων κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας
 (2004/C 7/47)


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 11ης Απριλίου 2013 [αιτήσεις του Sø- og Handelsretten (Δανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — HK Danmark, ενεργούσα για λογαριασμό της Jette Ring κατά Dansk almennyttigt Boligselskab (C-335/11), HK Danmark, ενεργούσα για λογαριασμό της Lone Skouboe Werge κατά Dansk Arbejasgiverforening, ενεργούσα για λογαριασμό της Pro Display A/S, υπό εκκαθάριση (C-337/11)
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-335/11 και C-337/11) (1)
 (Κοινωνική πολιτική - Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία - Οδηγία 2000/78/ΕΚ - Ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία - Άρθρα 1, 2, και 5 - Διαφορετική μεταχείριση λόγω αναπηρίας - Απόλυση - Ύπαρξη αναπηρίας - Απουσίες του εργαζoμένου λόγω της αναπηρίας του - Υποχρέωση προσαρμογών - Εργασία με μειωμένο ωράριο - Διάρκεια προθεσμίας προειδοποιήσεως)
 2013/C 156/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η δανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Sø- og Handelsretten
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 HK Danmark, ενεργούσα για λογαριασμό της Jette Ring (C-355/11), HK Danmark, ενεργούσα για λογαριασμό της Lone Skouboe Werge (C-337/11)
 κατά
 Dansk almennyttigt Boligselskab DAB (C-335/11), Dansk Arbejasgiverforening, ενεργούσα για λογαριασμό της Pro Display A/S, υπό εκκαθάριση (C-337/11)
 Αντικείμενο
 Αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως — Sø- og Handelsret — Ερμηνεία των άρθρων 1, 2 και 5 της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (ΕΕ L 303, σ. 16) και της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-13/05, Chacón Navas — Απαγόρευση διακρίσεων λόγω αναπηρίας — Εθνική νομοθεσία που προβλέπει δικαίωμα του εργοδότη να απολύσει εργαζόμενο που έχει λάβει αποδοχές κατά τη διάρκεια απουσίας λόγω ασθενείας για συνολικά 120 ημέρες εντός 12 συναπτών μηνών — Έννοια της αναπηρίας — Άτομα με ελάττωση της λειτουργικής ικανότητας η οποία δεν καθιστά αναγκαία τη χρήση ειδικού εξοπλισμού αλλά συνίσταται αποκλειστικώς στην ανικανότητα εργασίας με πλήρες ωράριο — Εύλογες προσαρμογές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες
 Διατακτικό
 1)
 Εμπίπτει στην «ειδική ανάγκη» κατά την έννοια της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, παθολογική κατάσταση που προκαλείται από ασθένεια ιατρικώς διαγνωσθείσα ως ιάσιμη ή ανίατη εφόσον, αφενός, η ασθένεια αυτή έχει ως αποτέλεσμα μειονεκτικότητα, οφειλόμενη, ιδίως, σε πάθηση σωματική, διανοητική ή ψυχική, η οποία σε συνδυασμό με διάφορους περιορισμούς μπορεί να παρακωλύσει την πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή του συγκεκριμένου ατόμου στον επαγγελματικό βίο σε ισότιμη βάση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και, αφετέρου, η μειονεκτικότητα αυτή είναι μακροχρόνια. Η φύση των μέτρων που πρέπει να λάβει ο εργοδότης δεν είναι καθοριστική για να κριθεί αν η κατάσταση υγείας ενός ατόμου εμπίπτει στην έννοια αυτή.
 2)
 Το άρθρο 5 της οδηγίας 2000/78 έχει την έννοια ότι η μείωση του ωραρίου εργασίας μπορεί να αποτελεί μέτρο προσαρμογής κατά την έννοια του άρθρου αυτού. Εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να εκτιμήσει αν, υπό τις περιστάσεις των υποθέσεων των κυρίων δικών, η μείωση του ωραρίου εργασίας ως μέτρο προσαρμογής συνεπάγεται δυσανάλογη επιβάρυνση του εργοδότη.
 3)
 Η οδηγία 2000/78 έχει την έννοια ότι αντιβαίνει σε


text:
αυτή εθνική διάταξη η οποία προβλέπει ότι ο εργοδότης μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας τηρώντας μειωμένη προθεσμία προειδοποιήσεως αν ο συγκεκριμένος εργαζόμενος με αναπηρία έχει απουσιάσει λόγω ασθενείας λαμβάνοντας μισθό για συνολικά 120 ημέρες κατά τους δώδεκα τελευταίους μήνες στην περίπτωση που οι απουσίες αυτές είναι αποτέλεσμα της παραλείψεως του εργοδότη να λάβει τα ενδεδειγμένα μέτρα σύμφωνα με την υποχρέωσή του να προβλέπει εύλογες προσαρμογές κατά το άρθρο 5 της οδηγίας αυτής.
 4)
 Η οδηγία 2000/78 έχει την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτήν εθνική διάταξη η οποία προβλέπει ότι ο εργοδότης μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας με μειωμένη προθεσμία προειδοποιήσεως στην περίπτωση που ο συγκεκριμένος εργαζόμενος με αναπηρία έχει απουσιάσει λόγω ασθενείας λαμβάνοντας αποδοχές για συνολικά 120 ημέρες κατά τους δώδεκα τελευταίους μήνες στην περίπτωση που οι απουσίες αυτές είναι αποτέλεσμα της αναπηρίας του, εκτός εάν η διάταξη αυτή, επιδιώκοντας θεμιτό σκοπό, δεν υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του, πράγμα που εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει.
 (1) ΕΕ C 269 της 10.9.2011.


text:
10.5.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 112/27
 M. Averani, A. Pisaneschi και S. Zunarelli, δικηγόρους, με τόπο 2) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς L. Visaggio, και στη συνέχεια
 C. Cattabriga και M. Moretto), με αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως (1 ) ΕΕ C 372 της 23.12.2000.
 της αποφάσεως C(2000) 1099 της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου
 2000, περί καταργήσεως της συνδρομής του Ευρωπαϊκού Γεωργι-
 κού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Προσανα-
 τολισμού, για το πρόγραμμα αριθ. 9 (δικαιούχος: Massalombarda
 Colombani SpA), στο πλαίσιο του λειτουργικού προγράμματος
 αριθ. 91.CT.IT.01, εγκριθέντος με την απόφαση της Επιτροπής
 C(91) 2255/6 της 28ης Οκτωβρίου 1991, το Πρωτοδικείο
 (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. García-Valdecasas, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Πρόεδρο, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές, γραμματέας:
 J. Palacio González, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 11 Μαρτίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: της 26ης Φεβρουαρίου 2003
 1) Απορρίπτει την προσφυγή. στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-344/00 και T-345/00:
 CEVA Santé animale SA και Pharmacia Entreprises SA
 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα και κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 («Κανονισμός (ΕΟΚ) 2377/90 — Κτηνιατρικά φάρμακα
 ( 1) ΕΕ C 285 της 7.10.2000.
 — Αίτηση για τη συμπερίληψη της “προγεστερόνης”στον
 κατάλογο ουσιών για τις οποίες δεν κρίνεται αναγκαίο
 να θεσπιστεί ανώτατο όριο καταλοίπων — Γνώμη της
 επιτροπής κτηνιατρικών φαρμάκων (ΕΚΦ) — Επανεξέ-
 ταση από την ΕΚΦ — Παράλειψη της Επιτροπής να
 υιοθετήσει σχέδιο μέτρων — Προσφυγή κατά παραλεί-
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ψεως — Λήψη θέσεως που θέτει τέλος στην παράλειψη
 — Κατάργηση δίκης — Αγωγή αποζημιώσεως — Ευθύνη
 της 27ης Φεβρουαρίου 2003 της Κοινότητας — Αιτιώδης σύνδεσμος — Παρεμπίπτουσα
 απόφαση»)
 στην υπόθεση T-329/00: Bonn Fleisch Ex- und Import
 GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) (2003/C 112/51)
 («Τελωνειακοί δασμοί — Εισαγωγή βοείου κρέατος προε-
 λεύσεως Νότιας Αμερικής — Άρθρο 13, παράγραφος 1, (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79 — Αίτηση διαγραφής
 εισαγωγικών δασμών — ∆ικαιώματα άμυνας — Ειδική
 περίπτωση»)
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-344/00 και T-345/00, CEVA
 (2003/C 112/50) Santé animale SA, με έδρα το Libourne (Γαλλία), και Pharmacia
 Entreprises SA, πρώην Pharmacia & Upjohn SA, με έδρα το
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) Λουξεμβούργο, εκπροσωπούμενη από τους D. Waelbroeck και
 D. Brinckman, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ-
 βούργο, υποστηριζόμενες από την Fédération européenne de la
 santé animale (Fedesa), με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσωπούμενη
 Στην υπόθεση T-329/00, Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH, από τον Α. Vandencasteele, εκπρόσωπο, με τόπο επιδόσεων στο
 με έδρα το Troisdorf (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον Λουξεμβούργο, παρεμβαίνουσα, στην υπόθεση T-345/00, κατά
 D. Ehle, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Τ. Χριστο-
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: X. Lewis και φόρου και M. Shotter), με αντικείμενο, αφενός, αίτηση για να
 M. Núñez-Müller), με αντικείμενο την ακύρωση της υπό στοιχεία διαπιστωθεί, δυνάμει του άρθρου 232 ΕΚ, ότι παραλείποντας
 REM 49/99 αποφάσεως της Επιτροπής της 25ης Ιουλίου 2000 να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμπεριλάβει την


text:
ουσία
 με την οποία διαπιστώθηκε ότι σε μια συγκεκριμένη περίπτωση δεν προγεστερόνη στο παράρτημα ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) 2377/90
 δικαιολογείται η διαγραφή εισαγωγικών δασμών, το Πρωτοδικείο του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 1990, για τη θέσπιση
 (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους M. Jaeger, Πρόεδρο, κοινοτικής διαδικασίας για τον καθορισμό ανώτατων ορίων κατα-
 K. Lenaerts και J. Azizi, δικαστές, γραμματέας: D. Christensen, λοίπων κτηνιατρικών φαρμάκων στα τρόφιμα ζωικής προέλευσης
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2003, (ΕΕ L 224, σ. 1), η Επιτροπή παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: από το κοινοτικό δίκαιο και, αφετέρου, αίτηση για την καταβολή
 αποζημιώσεως, σύμφωνα με τα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο
 1) Ακυρώνει την υπό στοιχεία REM 49/99 απόφαση της εδάφιο, ΕΚ, το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους
 Επιτροπής της 25ης Ιουλίου 2000 με την οποία διαπιστώ- R. M. Moura Ramos, Πρόεδρο, J. Pirrung και Α. W. H. Meij,
 θηκε ότι σε μια συγκεκριμένη περίπτωση δεν δικαιολογείται δικαστές, γραμματέας: J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε
 η διαγραφή εισαγωγικών δασμών. στις 26 Φεβρουαρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:


text:
 29.10.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 271/13
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Δημοκρατίας της Φινλανδίας που ασκήθηκε στις 15 Ιουλίου 2005
 (Υπόθεση C-284/05)
 (2005/C 271/23)
 Γλώσσα της διαδικασίας: η φινλανδική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους G. Wilms και P. Aalto, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 15 Ιουλίου 2005 προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Φινλανδικής Δημοκρατίας.
 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Φινλανδίας, αρνούμενη να υπολογίσει και να καταβάλει ίδιους πόρους που δεν είχαν βεβαιωθεί και τεθεί στη διάθεση της Επιτροπής, κατά παράβαση του άρθρου 26 ΕΚ και του άρθρου 20 του τελωνειακού κώδικα και επομένως του κοινοτικού δασμολογίου, σε συνδυασμό με την απηλλαγμένη δασμών εισαγωγή αμυντικού εξοπλισμού κατά τα έτη 1998 έως 2002, και αρνούμενη να καταβάλει τόκους υπερημερίας εφόσον δεν έθεσε στη διάθεση της Επιτροπής ίδιους πόρους, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, 9, 10 και 11 του κανονισμού (EΟΚ, Eυρατόμ) 1552/89 (1) και του κανονισμού (EΚ, Eυρατόμ) 1150/2000, (2) και
 2.
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Φινλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ίδιοι πόροι της Κοινότητας συνίστανται, μεταξύ άλλων, στις πληρωμές που προκύπτουν από το κοινό δασμολόγιο και άλλους τελωνειακούς δασμούς. Τα κράτη μέλη πρέπει να βεβαιώνουν το ποσόν των δασμών μόλις διαθέτουν τα απαραίτητα πληροφοριακά στοιχεία και να πιστώνουν τα κεφάλαια αυτά στον λογαριασμό ιδίων πόρων της Κοινότητας εντός τασσομένης προθεσμίας. Τα κράτη μέλη πρέπει να καταβάλουν τόκους υπερημερίας επί των ποσών αυτών σε περίπτωση καθυστερήσεως κατά την πίστωση των πόρων, σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία. Το άρθρο 296 ΕΚ αφορά αυστηρώς περιορισμένες εξαιρετικές καταστάσεις και, λόγω της περιορισμού αυτού, οι εν λόγω εξαιρέσεις δεν πρέπει να ερμηνεύονται διασταλτικώς. Ένα κράτος μέλος που προτίθεται να επικαλεστεί τις εξαιρέσεις αυτές πρέπει, για να δικαιολογήσει την μη πλήρωση των υποχρεώσεών του, να αποδείξει ότι η δραστηριότητά του δεν υπερβαίνει τα όρια των προαναφερθεισών καταστάσεων. Ο κανονισμός (EΚ) 150/2003 (3), σχετικά με την αναστολή δασμών επί αμυντικού εξοπλισμού, τυγχάνει εφαρμογής από της ενάρξεως ισχύος του και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί αναδρομικώς πριν από την έναρξη ισχύος του.
 Η Φινλανδία αντικρούει πλήρως την υποχρέωση παροχής πληροφοριών, την υποχρέωση καταβολής των ιδίων πόρων και την υποχρέωση καταβολής τόκων υπερημερίας.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ, Ευρατόμ) 1552/89 του Συμβουλίου της 29ης Μαΐου 1989 για την εφαρμογή της απόφασης 88/376/ΕΟΚ, Ευρατόμ για το σύστημα των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων (ΕΕ L 155, σ.1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 1150/2000 του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2000, για την εφαρμογή της απόφασης 94/728/ΕΚ, Ευρατόμ για το σύστημα των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων (ΕΕ L 130, σ.1).
 (3) Κανονισμός (ΕΚ) 150/2003 του Συμβουλίου, της 21ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με την αναστολή δασμών που επιβάλλονται στις εισαγωγές ορισμένων όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού (ΕΕ L 25, σ. 1).


text:
 16.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 174/7
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 26ης Απριλίου 2012 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου Κάτω Χωρών
 (Υπόθεση C-508/10) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2003/109/ΕΚ - Καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες - Αίτηση για τη χορήγηση καθεστώτος επί μακρόν διαμένοντος - Αίτηση χορήγησης αδείας διαμονής σε δεύτερο κράτος μέλος την οποία υποβάλλει είτε υπήκοος τρίτου κράτους που έχει ήδη αποκτήσει το καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος σε πρώτο κράτος μέλος είτε μέλος της οικογενείας του - Ποσό των τελών που επιβάλλουν για τη χορήγηση τέτοιων εγγράφων οι αρμόδιες αρχές - Δυσανάλογος χαρακτήρας - Παρεμπόδιση της άσκησης του δικαιώματος διαμονής)
 2012/C 174/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: Μ. Κοντού-Durande και R. Troosters)
 Καθού: Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: C. M. Wissels και J. Langer)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού: Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: Τ. Παπαδοπούλου)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες (EE 2004, L 16, σ. 44) — Αίτηση χορήγησης του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος — Παράβολα — Ποσά υπερβολικά υψηλά και μη εύλογα — Μέσο παρεμπόδισης της άσκησης του δικαιώματος διαμονής
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, στο μέτρο που επέβαλε στους υπηκόους τρίτων χωρών που ζητούν να τους χορηγηθεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος στις Κάτω Χώρες και στους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι, έχοντας αποκτήσει το καθεστώς αυτό σε άλλο κράτος μέλος εκτός του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, ζητούν να ασκήσουν το δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος αυτό, καθώς και στα μέλη της οικογενείας τους που ζητούν τη χορήγηση αδείας προκειμένου να τους συνοδεύσουν ή να τους συναντήσουν εκεί εκ νέου, υπερβολικά και δυσανάλογα τέλη, ικανά να δημιουργήσουν εμπόδιο στην άσκηση των δικαιωμάτων που απονέμει η οδηγία 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Ελληνική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 30 της 29.1.2011.


text:
 27.2.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/41
 Προσφυγή της 12ης Ιανουαρίου 2017 — Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ
 (Υπόθεση T-14/17)
 (2017/C 063/54)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Landesbank Baden-Württemberg (Στουτγάρδη, Γερμανία) (εκπρόσωποι: H. Berger και K. Rübsamen, δικηγόροι)
 Καθού: Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ)
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 15 Απριλίου 2016 απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης σχετικά με τις εκ των προτέρων συνεισφορές προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016 (SRB/ES/SRF/2016/06) και την από 20 Μαΐου 2016 απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης περί προσαρμογής των εκ των προτέρων συνεισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016, η οποία συμπληρώνει την από 15 Απριλίου 2016 απόφαση του Συμβουλίου σχετικά με τις εκ των προτέρων συνεισφορές προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016 (SRB/ES/SRF/2016/13), καθόσον οι προσβαλλόμενες αποφάσεις αφορούν τη συνεισφορά της προσφεύγουσας·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Πρώτος λόγος ακυρώσεως: παράβαση του άρθρου 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και του άρθρου 41, παράγραφοι 1 και 2, στοιχείο γ', του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτη) λόγω ανεπαρκούς αιτιολογήσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων
 2.
 Δεύτερος λόγος ακυρώσεως: προσβολή του δικαιώματος νόμιμης ακροάσεως του άρθρου 41, παράγραφοι 1 και 2, στοιχείο α', του Χάρτη, λόγω της μη ακροάσεως της προσφεύγουσας πριν από την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων
 3.
 Τρίτος λόγος ακυρώσεως: αφενός, παράβαση του άρθρου 103, παράγραφος 7, στοιχείο η', της οδηγίας 2014/59/ΕΕ (1), του άρθρου 113, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΕ) 575/2013 (2), του άρθρου 6, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63 (3) και των άρθρων 16 και 20 του Χάρτη και, αφετέρου, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας λόγω εφαρμογής του πολλαπλασιαστή 0,556 επί του δείκτη IPS (Institutional Protection Scheme).
 Στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως η προσφεύγουσα προσάπτει στο καθού ότι δεν εφήρμοσε πλήρως τον δείκτη IPS στην περίπτωσή της. Ένα θεσμικό σύστημα προστασίας παρέχει ολοκληρωμένη και ισότιμη προστασία σε όλα τα ιδρύματα που μετέχουν σε αυτό. Η διαφορετική αντιμετώπιση των ιδρυμάτων όσον αφορά τον δείκτη IPS είναι αυθαίρετη και αντίθετη προς τον σκοπό του συστήματος. Επιπλέον, η κατάταξη της προσφεύγουσας στην κατηγορία των ιδρυμάτων με το υψηλότερο προφίλ κινδύνου είναι προδήλως αδικαιολόγητη και αυθαίρετη.
 4.
 Τέταρτος λόγος ακυρώσεως: παράβαση του άρθρου 16 του Χάρτη και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας λόγω εφαρμογής του πολλαπλασιαστή προσαρμογής κινδύνου
 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο έθιξε την επιχειρηματική ελευθερία της και παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον υπολόγισε πολλαπλασιαστές προσαρμογής κινδύνου μη σύμφωνους με το προφίλ κινδύνου της προσφεύγουσας, το οποίο, σε σχέση με άλλα ιδρύματα που υποχρεούνται σε καταβολή συνεισφοράς, είναι καλύτερο από τον μέσο όρο.
 (1) Οδηγία 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ,


text:
2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) 1093/2010 και (ΕΕ) 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190).
 (2) Κανονισμός (ΕΕ) 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 648/2012 (ΕΕ 2013, L 176, σ. 1).
 (3) Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).


text:
 22.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/24
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Supreme Court of the United Kingdom στις 12η Αυγούστου 2011 — Mark Alemo-Herron κ.λπ. κατά Parkwood Leisure Ltd
 (Υπόθεση C-426/11)
 2011/C 311/40
 Γλώσσα διαδικασίας: η Αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Supreme Court of the United Kingdom.
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείοντες: Mark Alemo-Herron, Sandra Tipping, Christopher Anderson, Stacey Aris, Audrey Beckford, Lee Bennett, Delroy Carby, Vishnu Chetty, Deborah Cimitan, Victoria Clifton, Claudette Cummings, David Curtis, Stephen Flin, Patience Ijelekhai, Rosemarie Lee, Roxanne Lee, Vivian Ling, Michelle Nicholas, Lansdail Nugent, Anne O'Connor, Shirley Page, Alan Peel, Mathew Pennington, Laura Steward
 Αναιρεσίβλητη: Parkwood Leisure Ltd.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Στην περίπτωση κατά την οποία, όπως στην υπό κρίση υπόθεση, ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα από σύμβαση έναντι του μεταβιβάζοντα για εφαρμογή των εκάστοτε όρων και συνθηκών που προκύπτουν από διαπραγμάτευση και συμφωνία στο πλαίσιο οργάνου συλλογικής διαπραγματεύσεως και το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται από το εθνικό δίκαιο ως δυναμικής, και όχι στατικής φύσεως, όπως ίσχυε μεταξύ του εργαζομένου και του μεταβιβάζοντος εργοδότη, το άρθρο 3 της οδηγίας 2001/23/ΕΚ του Συμβουλίου (1), της 12ης Μαρτίου 2001, σε συνδυασμό με την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Werhof κατά Freeway Traffic Systems GmbH & Co KG (Συλλογή 2006, σ. I-2397)
 α)
 επιβάλλει το δικαίωμα αυτό να προστατεύεται και να ισχύει έναντι του προς ον η μεταβίβαση σε περίπτωση μεταβιβάσεως που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, ή
 β)
 επιτρέπει στα εθνικά δικαστήρια να κρίνουν ότι αυτό το δικαίωμα προστατεύεται και ισχύει έναντι του προς ον η μεταβίβαση σε περίπτωση μεταβιβάσεως που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, ή
 γ)
 απαγορεύει στα εθνικά δικαστήρια να κρίνουν ότι αυτό το δικαίωμα προστατεύεται και ισχύει έναντι του προς ον η μεταβίβαση σε περίπτωση μεταβιβάσεως που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας;
 2)
 Στην περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος έχει τηρήσει την υποχρέωσή του να μεταφέρει στην εσωτερική του έννομη τάξη το ελάχιστο όριο απαιτήσεων του άρθρου 3 της οδηγίας 2001/23 αλλά ανακύπτει το ζήτημα εάν τα μέτρα εφαρμογής πρέπει να ερμηνευθούν κατά ευνοϊκότερο για τους εργαζόμενους τρόπο ο οποίος βαίνει πέραν των απαιτήσεων αυτών με την πρόβλεψη δυναμικής φύσεως δικαιωμάτων από σύμβαση έναντι του προς ον η μεταβίβαση, είναι ελεύθερα τα δικαστήρια του κράτους μέλους να εφαρμόζουν το εθνικό δίκαιο όσον αφορά την ερμηνεία της νομοθεσίας προσαρμογής πάντοτε υπό την προϋπόθεση ότι αυτή η ερμηνεία δεν έρχεται σε αντίθεση προς το κοινοτικό δίκαιο ή πρέπει να ακολουθηθεί κάποια άλλη προσέγγιση και, εάν ναι, ποιά;
 3)
 Στην υπό κρίση υπόθεση, εφόσον ο εργοδότης δεν υποστηρίζει ότι η ισχύς του δυναμικού δικαιώματος των εργαζομένων κατά το εθνικό δίκαιο σε συλλογικά συμφωνηθέντες όρους και συνθήκες θα ισοδυναμεί με προσβολή των δικαιωμάτων του βάσει του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, είναι ελεύθερο το δικαστήριο να εφαρμόσει την ερμηνεία των κανόνων TUPE [κανονιστική ρύθμιση περί μεταβιβάσεων επιχειρήσεων και προστασίας της απασχολήσεως] που επικαλούνται οι εργαζόμενοι;
 (1) Οδηγία 2001/23/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, περί


text:
 12.9.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 220/7
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 16ης Ιουλίου 2009 [αίτηση του Cour du travail de Liège (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Mono Car Styling SA, υπό εκκαθάριση, κατά Dervis Odemis κ.λπ.
 (Υπόθεση C-12/08) (1)
 (Αίτηση έκδοσης προδικαστικής απόφασης - Οδηγία 98/59/ΕΚ - Άρθρα 2 και 6 - Διαδικασία ενημέρωσης και διαβουλεύσεων με το προσωπικό σε περίπτωση ομαδικής απόλυσης - Υποχρεώσεις του εργοδότη - Δικαίωμα προσφυγής των εργαζομένων - Υποχρέωση σύμφωνης ερμηνείας)
 2009/C 220/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour du travail de Liège
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Mono Car Styling SA, υπό εκκαθάριση,
 κατά
 Dervis Odemis κ.λπ.
 Αντικείμενο
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης — Cour du travail de Liège (Βέλγιο) — Ερμηνεία των άρθρων 2, 3, και 6 της οδηγίας 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις (ΕΕ L 225, σ. 16) — Νομότυπη διαδικασία ενημέρωσης και διαβουλεύσεων με το προσωπικό σε περίπτωση απολύσεων — Μη πραγματοποίηση έγγραφης κοινοποίησης σχετικά, ιδίως, με τους λόγους της μελετώμενης απόλυσης, τον αριθμό και την κατηγορία των προς απόλυση εργαζομένων και τα κριτήρια επιλογής τους — Αποτελέσματα της μη διατύπωσης ενστάσεων εκ μέρους των εκπροσώπων των εργαζομένων επί του δικαιώματος των εργαζομένων να προσφύγουν ατομικώς στη δικαιοσύνη για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της διαδικασίας απόλυσης — Περιεχόμενο της απαιτούμενης σύννομης ερμηνείας
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 6 της οδηγίας 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 της ίδιας οδηγίας, έχει την έννοια ότι δεν αντιβαίνει στο άρθρο αυτό η εθνική ρύθμιση που καθιερώνει διαδικασίες με τις οποίες παρέχεται τόσο στους εκπροσώπους των εργαζομένων όσο και σε κάθε εργαζόμενο ατομικά το δικαίωμα να ζητούν τον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων ενημέρωσης και διαβούλευσης που προβλέπει η εν λόγω οδηγία, αλλά περιορίζει το ατομικό δικαίωμα των εργαζομένων για παροχή έννομης προστασίας ως προς τις αιτιάσεις που επιτρέπεται να διατυπωθούν και εξαρτά το δικαίωμα αυτό από το αν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων έχουν διατυπώσει προηγουμένως ενστάσεις, καθώς και από το αν ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος έχει ενημερώσει τον εργοδότη ότι αμφισβητεί την τήρηση της διαδικασίας ενημέρωσης και διαβουλεύσεων.
 2)
 Το γεγονός ότι η εθνική ρύθμιση που θεσπίζει υπέρ των εκπροσώπων των εργαζομένων διαδικασίες ελέγχου της τήρησης από τον εργοδότη του συνόλου των υποχρεώσεων ενημέρωσης και διαβούλευσης, τις οποίες προβλέπει η οδηγία 98/59, επιβάλλει ορισμένους περιορισμούς και ορισμένες προϋποθέσεις για το ατομικό δικαίωμα ένδικης προστασίας, το οποίο η εν λόγω ρύθμιση αναγνωρίζει εντούτοις σε κάθε εργαζόμενο τον οποίο αφορά η ομαδική απόλυση, δεν αποτελεί στοιχείο που αντιβαίνει στην αρχή της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.
 3)
 Το άρθρο 2 της οδηγίας 98/59 έχει την έννοια ότι αντιβαίνει στο άρθρο αυτό η εθνική ρύθμιση που περιορίζει τις υποχρεώσεις του εργοδότη που προτίθεται να προβεί σε ομαδικές απολύσεις, σε σχέση με τις υποχρεώσεις που προβλέπει το εν λόγω άρθρο 2. Το εθνικό δικαστήριο, κατά την εφαρμογή του εσωτερικού


text:
δικαίου, οφείλει, κατ’ εφαρμογή της αρχής της σύμφωνης προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνείας του εθνικού δικαίου, να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των κανόνων του εθνικού δικαίου και να το ερμηνεύει, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας 98/59, ώστε να επιτυγχάνεται το επιδιωκόμενο με την οδηγία αποτέλεσμα. Στο εν λόγω δικαστήριο εναπόκειται επομένως να διασφαλίζει, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του, ότι οι υποχρεώσεις που βαρύνουν τον εργοδότη αυτό δεν είναι περιορισμένες σε σχέση με τις προβλεπόμενες από το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας.
 (1) ΕΕ C 79 της 29.3.2008.


text:
 9.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/3
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 11ης Δεκεμβρίου 2014 [αίτηση του Consiglio di Stato (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Azienda sanitaria locale n. 5 «Spezzino», ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza — Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria κατά San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus
 (Υπόθεση C-113/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Υπηρεσίες διακομιδής ασθενών - Εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι οι δραστηριότητες διακομιδής ασθενών των δημόσιων νοσοκομειακών ιδρυμάτων ανατίθενται κατά προτεραιότητα στις εθελοντικές οργανώσεις που πληρούν τις νόμιμες απαιτήσεις και είναι καταχωρισμένες στο οικείο μητρώο - Συμβατότητα με το δίκαιο της Ένωσης - Δημόσιες συμβάσεις - Άρθρα 49 ΣΛΕΕ και 56 ΣΛΕΕ - Οδηγία 2004/18/ΕΚ - Μικτές υπηρεσίες που περιλαμβάνονται συγχρόνως στο παράρτημα II A και στο παράρτημα II B της οδηγίας 2004/18 - Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχεία α' και δ' - Έννοια της «δημόσιας συμβάσεως υπηρεσιών» - Επαχθής αιτία - Αντιπαροχή η οποία συνίσταται στην επιστροφή των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν))
 (2015/C 046/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Azienda sanitaria locale n. 5 «Spezzino», ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza — Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria
 κατά
 San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus
 παρισταμένων των: Croce Rossa Italiana — Comitato regionale Liguria κ.λπ.
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 49 ΣΛΕΕ και 56 ΣΛΕΕ δεν αντίκεινται σε εθνική ρύθμιση, όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη, η οποία προβλέπει ότι η παροχή υπηρεσιών επείγουσας και έκτακτης διακομιδής ασθενών πρέπει να ανατίθεται κατά προτεραιότητα και με απευθείας ανάθεση, χωρίς καμία δημοσιότητα, στις συμβεβλημένες οργανώσεις εθελοντισμού, στο μέτρο που το νομικό και συμβατικό πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύσσεται η δραστηριότητα των οργανώσεων αυτών συμβάλλει πράγματι στον κοινωνικό σκοπό καθώς και στην επιδίωξη των σκοπών της αλληλεγγύης και της χρηστής δημοσιονομικής διαχειρίσεως επί των οποίων στηρίζεται η ρύθμιση αυτή.
 (1) ΕΕ C 156 της 1.6.2013.


text:
 14.10.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/2
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Krajský súd v Prešove στις 7 Ιουλίου 2006 — František Kovaľský κατά Mesto Prešov
 (Υπόθεση C-302/06)
 (2006/C 249/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η σλοβακική
 Αιτούν δικαστήριο
 Krajský súd v Prešove
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων:
 František Kovaľský
 Εναγόμενος:
 Mesto Prešov (Δήμος του Prešov)
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που αφορά τη δυνατότητα των κρατών να θεσπίζουν νόμους για να ρυθμίζουν τη χρήση των αγαθών, να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι οι νόμοι αυτοί πρέπει να είναι σύμφωνοι όχι μόνο προς το δημόσιο συμφέρον αλλά και προς τις γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου;
 2)
 Εξασφαλίζει το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών την προστασία της ιδιοκτησίας για κάθε φυσικό και νομικό πρόσωπο, ανεξαρτήτως της αξίας της ιδιοκτησίας;
 3)
 Με ποιον τρόπο μπορούν να καθοριστούν και να συγκεκριμενοποιηθούν οι γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου, στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών;


text:
 3.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 104/13
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 1ης Φεβρουαρίου 2017 — Portovesme Srl κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-606/14 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Ενίσχυση χορηγηθείσα από την Ιταλική Δημοκρατία στην Portovesme Srl - Καθεστώτα προτιμησιακής τιμολόγησης ηλεκτρικής ενέργειας - Απόφαση με την οποία κρίνεται το μέτρο μη συμβατό με την εσωτερική αγορά))
 (2017/C 104/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Portovesme Srl (εκπρόσωποι: G. Dore, M. Liberati, A. Vinci και F. Ciulli, avvocati)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: V. Di Bucci και É. Gippini Fournier)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Portovesme Srl στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 89 της 16.3.2015.


text:
 20.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 81/13
 ΔΙΑΤΑΓΉ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 της 23ης Οκτωβρίου 2013
 στην υπόθεση E-2/13
 Bentzen Transport AS κατά Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ
 (Άρνηση εκκίνησης διαδικασίας για εικαζόμενη παράλειψη κράτους ΕΟΧ να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στον τομέα των δημόσιων συμβάσεων — Πράξεις κατά των οποίων δύναται να ασκηθεί προσφυγή — Παραδεκτό)
 2014/C 81/13
 Στην υπόθεση E-2/13, Bentzen Transport AS κατά Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ — ΑΙΤΗΣΗ βάσει της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 36 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ σχετικά με τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου για ακύρωση της απόφασης της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ αριθ. 507/12/COL της 19ης Δεκεμβρίου 2012 στην υπόθεση αριθ. 71620 όσον αφορά την αρχειοθέτηση υπόθεσης κατά της Νορβηγίας που κινήθηκε μετά την υποβολή καταγγελίας κατά του κράτους στον τομέα των δημόσιων συμβάσεων, το Δικαστήριο, αποτελούμενο από τον Carl Baudenbacher, Πρόεδρο και δικαστή-εισηγητή, τον Per Christiansen και τον Páll Hreinsson, δικαστές, εξέδωσε απόφαση στις 23 Οκτωβρίου 2013, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:
 1)
 Η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη.
 2)
 Ο προσφεύγων βαρύνεται με τα δικαστικά έξοδα.


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/34
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 2009 — Lior κατά Επιτροπής και Επιτροπή κατά Lior
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-192/01 και T-245/04) (1)
 (Ρήτρα διαιτησίας - Προγράμματα Thermie και Altener II - Συμβάσεις έργων στον τομέα προωθήσεως των ανανεώσιμων πηγών ενεργείας και της αποδοτικότητας της ενέργειας - Παραδεκτό - Αίτημα πληρωμής - Δικαιολόγηση του κόστους - Αίτημα επιστροφής των ποσών που προκαταβλήθηκαν - Αγωγές αποζημίωσης)
 2009/C 282/63
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα στην υπόθεση T-192/01: Lior GEIE (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: αρχικώς V. Marien και J. Choucroun, στη συνέχεια V. Marien, δικηγόροι)
 Καθής στην υπόθεση T-192/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς H. Støvlbæk επικουρούμενος από τον M. Bra, δικηγόρο, στη συνέχεια H. Støvlbæk και M. Κωνσταντινίδης, επικουρούμενοι από τον B. Wägenbaur, δικηγόρο)
 Ενάγουσα στην υπόθεση T-245/04: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Καθών στην υπόθεση T-245/04: Lior GEIE και Lior International NV (Hoeilaart, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: V. Marien)
 Αντικείμενο
 Δύο αγωγές βάσει του άρθρου 238 ΕΚ που ασκήθηκαν αντιστοίχως από τη Lior GEIE και την Επιτροπή κατόπιν επτά συμβάσεων που σύναψαν η Επιτροπή και η Lior στο πλαίσιο του προγράμματος Thermie και μιας συμβάσεως συναφθείσας από την Επιτροπή και τη Lior στο πλαίσιο του προγράμματος Altener II.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Υποχρεώνει τη Lior GEIE να καταβάλει στην Επιτροπή:
 —
 6 156,75 ευρώ για τις συμβάσεις Biogaz, Biomasse και Maxibrochure bioclimatique, με τους νόμιμους τόκους από την 28η Φεβρουαρίου 2002 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Φεβρουάριο του 2002 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 και κατά τρεισήμισι μονάδες από την 1η Ιανουαρίου 2003, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως,
 —
 16 325,11 ευρώ για τη σύμβαση Biomasse, με τους νόμιμους τόκους από τις 30 Ιουνίου 2002 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Ιούνιο του 2002 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 και κατά τρεισήμισι μονάδες από την 1η Ιανουαρίου 2003, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως,
 —
 3 980 ευρώ για τη σύμβαση Wind Energy, με τους νόμιμους τόκους στις 15 Ιανουαρίου 2002 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Ιανουάριο του 2002 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 και κατά τρεισήμισι μονάδες από την 1η Ιανουαρίου 2003, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως,
 —
 36 000 ευρώ για τη σύμβαση Transport, με τους νόμιμους τόκους στις 31 Αυγούστου 2001 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Αύγουστο του 2001 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 και κατά τρεισήμισι μονάδες από την 1η Ιανουαρίου 2003, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως,
 —
 36 000 ευρώ για τη σύμβαση Photovoltaïque, με τους νόμιμους τόκους από τις 31 Αυγούστου 2001 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Αύγουστο του 2001 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα έως τις 31


text:
Δεκεμβρίου 2002 και κατά τρεισήμισι μονάδες από την 1η Ιανουαρίου 2003, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως.
 2)
 Υποχρεώνει τη Lior GEIE να καταβάλει στην Επιτροπή 32 800 ευρώ για τη σύμβαση Agores, με τους νόμιμους τόκους από τις 28 Φεβρουαρίου 2003 σύμφωνα με το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που είχε εφαρμογή στις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης σε ευρώ τον Φεβρουάριο του 2003 προσαυξημένο κατά μιάμιση μονάδα, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως.
 3)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αγωγής της Επιτροπής στην υπόθεση T-245/04 με αίτημα να υποχρεωθεί αλληλεγγύως η Lior International NV να καταβάλει τα οφειλόμενα από τη Lior ποσά.
 4)
 Καταδικάζει τη Lior να φέρει, πέραν των δικών της εξόδων που αφορούν τη διαδικασία της κύριας δίκης στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-192/01 και T-245/04, και το ένα τέταρτο των εξόδων της Επιτροπής που αφορούν τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων.
 5)
 Καταδικάζει τη Lior να φέρει το σύνολο των εξόδων της που αφορούν τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων στην υπόθεση T-192/01 R.
 6)
 Η Επιτροπή φέρει τα τρία τέταρτα των εξόδων της που αφορούν τη διαδικασία της κύριας δίκης στην υπόθεση T-192/01 και τα τρία τέταρτα των εξόδων της που αφορούν τη διαδικασία κατά της Lior στην υπόθεση T-245/04.
 7)
 Η Επιτροπή φέρει τα έξοδά της που αφορούν την αγωγή κατά της Lior International στην υπόθεση T-245/04.
 8)
 Καταδικάζει τη Lior International να φέρει τα έξοδά της.
 (1) ΕΕ C 303 της 27.10.2001.


text:
 21.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/47
 Προσφυγή της 16ης Ιανουαρίου 2009 — Vanhecke κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση T-14/09)
 (2009/C 69/104)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Frank Vanhecke (Bruge, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: R. Tournicourt και B. Siffert, δικηγόροι)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 18ης Νοεμβρίου 2008 η οποία κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα στις 30 Νοεμβρίου 2008 και με την οποία ήρθη η βουλευτική ασυλία του προσφεύγοντος·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο Υπουργός Δικαιοσύνης του Βελγίου ζήτησε με επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να αρθεί η βουλευτική ασυλία του προσφεύγοντος. Κατά τον προσφεύγοντα, η υποβολή της αιτήσεως αυτής ζητήθηκε από την εισαγγελία της πόλεως του Dendermonde, η οποία επιθυμεί τη δίωξη του προσφεύγοντος λόγω του περιεχομένου ενός άρθρου που δημοσιεύθηκε σε τοπικό κομματικό έντυπο της πόλεως του Sint-Niklaas, για το οποίο ο προσφεύγων είναι ο υπεύθυνος εκδότης.
 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε εν προκειμένω να άρει τη βουλευτική ασυλία του προσφεύγοντος.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων ισχυρίζεται, πρώτον, ότι κατά το άρθρο 10 του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι ευρωβουλευτές απολαύουν, στην επικράτεια των κρατών τους, των ασυλιών που παρέχονται στα μέλη του κοινοβουλίου της χώρας τους. Κατά τον προσφεύγοντα, εξ αυτού προκύπτει ότι η άρση της ασυλίας ευρωβουλευτή δύναται να ζητηθεί μόνον από το όργανο που κατά το εθνικό δίκαιο είναι αρμόδιο να ζητήσει την άρση της ασυλίας ενός μέλους του εθνικού κοινοβουλίου. Κατά συνέπεια, η αίτηση προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης να κινηθεί η διαδικασία για την άρση της βουλευτικής ασυλίας πρέπει να προέρχεται από την εισαγγελία εφετών και όχι, όπως εν προκειμένω, από τοπική εισαγγελία που είναι οργανωμένη σε επίπεδο νομού.
 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αφορά τη διαδικασία λήψεως αποφάσεως εντός της επιτροπής νομικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι τα μέλη της επιτροπής που αποφάσισαν επί της αιτήσεως να αρθεί η βουλευτική ασυλία του έπρεπε είτε να είναι παρόντα κατά τη συνεδρίαση κατά την οποία ακούστηκε ο προσφεύγων είτε να διαθέτουν αναλυτική έκθεση της επιχειρηματολογίας. Κατά τον προσφεύγοντα, δεν συνέβη αυτό.
 Τρίτον, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκε η εμπιστευτικότητα και δεν τηρήθηκε η υποχρέωση εχεμύθειας. Ο προσφεύγων προβάλλει συναφώς ότι πριν από την τελική ψηφοφορία στην επιτροπή νομικών υποθέσεων η έκθεση του προέδρου της επιτροπής είχε ήδη τεθεί στη διάθεση του Τύπου.
 Τέταρτον, ο προσφεύγων προβάλλει παράβαση του άρθρου 7 του Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθόσον κατέστη αδύνατη κάθε συζήτηση στην ολομέλεια.
 Πέμπτον, ο προσφεύγων προβάλλει έλλειψη αιτιολογίας, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση περιορίζεται να παραπέμψει στην έκθεση της επιτροπής νομικών υποθέσεων.
 Έκτον, ο προσφεύγων αμφισβητεί τη χρησιμοποιηθείσα από την επιτροπή νομικών υποθέσεων αιτιολογία ότι «δεν είναι έργο ενός ευρωβουλευτή να ασκεί τα καθήκοντα υπεύθυνου εκδότη εφημερίδας εθνικού πολιτικού κόμματος». Κατά τον προσφεύγοντα, είναι έργο ενός πολιτικού να εκφέρει και να διαδίδει μια πολιτική άποψη, η δε έκδοση, και η άσκηση των καθηκόντων υπεύθυνου εκδότη, πολιτικών εντύπων οπωσδήποτε είναι μέρος του έργου ενός


text:
C 331/32 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 24.11.2001
 Προσφυγη ́ των Territorio Histórico de Guipúzcoa — Προσφυγη ́ του Daniel Callebaut κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Excma. Diputación de Guipúzcoa και Comunidad Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 26 Σεπτεμβρι ́ου
 autónoma del Paı́s Vasco — Gobierno Vasco κατα ́ της 2001
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις
 25 Σεπτεμβρι ́ου 2001
 (Υπο ́θεση T-233/01)
 (Υπο ́θεση Τ-232/01)
 (2001/C 331/53)
 (2001/C 331/52)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ισπανικη ́)
 Οι Territorio Histórico de Guipúzcoa — Excma. Diputación de Ο Daniel Callebaut, κα ́τοικος Mondorf-les-Bains (Λουξεμβου ́ρ-
 Guipúzcoa και Comunidad autónoma del Paı́s Vasco, με ́εδρα γο), εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον Jean-Noël Louis και τη Véronique
 τη Guipúzcoa (Ισπανι ́α), εκπροσωπου ́μενοι απο ́ τον δικηγο ́ρο Peere, δικηγο ́ρους, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε
 D. Ramón Falcón, α ́σκησαν στις 25 Σεπτεμβρι ́ου 2001 ενω ́ πιον ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ 26 Σεπτεμβρι ́ου 2001 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπα-
 της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. ϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Οι προσφευ ́γοντες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να ακυρω ́σει στο συ ́νολο ́ της την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς
 που αποτελει ́ το αντικει ́μενο της παρου ́σας προσφυγη ́ς· — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς περι ́ μη προαγωγη ́ς
 επικουρικω ́ς, να ακυρω ́σει το α ́ρθρο 3 της εν λο ́γω του στον βαθμο ́ Β2 στο πλαι ́σιο των προαγωγω ́ν του 2000.
 αποφα ́σεως·
 — να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Οι προσφευ ́γοντες προσβα ́λλουν την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς, της
 11ης Ιουλι ́ου 2001, καθο ́σον με την απο ́φαση αυτη ́ κηρυ ́σσονται Ο προσφευ ́γων στην παρου ́σα υπο ́θεση βα ́λλει κατα ́ της αρνη ́σεως
 κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις ασυμβι ́βαστες με την κοινη ́ αγορα ́ οι μειω ́σεις της αρμο ́διας για τους διορισμου ́ς αρχη ́ς να τον προαγα ́γει στο
 του φο ́ρου επι ́ των εταιριω ́ν που απορρε ́ουν απο ́ το α ́ρθρο 26 της πλαι ́σιο των προαγωγω ́ν του 2000.
 Νοrma Foral 7/1996 της 4ης Ιουλι ́ου 1996 (Boletı́n Oficial de
 Guipúzcoa της 17.7.96), το οποι ́ο προβλε ́πει μει ́ωση κατα ́ 99 %,
 75 %, 50 % και 25 % της βα ́σεως επιβολη ́ς του εν λο ́γω φο ́ρου
 που οφει ́λεται για τα τε


text:
́σσερα πρω ́τα φορολογικα ́ ́ετη απο ́ τις Προς στη ́ριξη των αιτημα ́των του προβα ́λλει:
 επιχειρη ́σεις που αρχι ́ζουν την επιχειρησιακη ́ τους δραστηριο ́τητα
 εντο ́ς του Terrotorio Histórico de Guipúzcoa μετα ́ την ́εναρξη
 της ισχυ ́ος του νο ́μου, εφο ́σον ́εχουν δαπανη ́σει κεφα ́λαιο υπερβαι ́- — παρα ́βαση των α ́ρθρων 26 και 45 του ΚΥΚ·
 νον τα 20 εκατομμυ ́ρια πεσετω ́ν (120 202 ευρω ́), επενδυ ́ουν α ́νω
 των 80 εκατομμυρι ́ων πεσετω ́ν (430 810 ευρω ́) και δημιουργου ́ν
 — προσβολη ́ των δικαιωμα ́των α ́μυνας, καθω ́ς και παραβι ́αση
 περισσο ́τερες απο ́ δε ́κα θε ́σεις εργασι ́ας.
 των αρχω ́ν της ́σης
 ι μεταχειρι ́σεως, της ευ ́λογης προσδοκι ́ας
 ο ́σον αφορα ́ τη σταδιοδρομι ́α και της χρηστη ́ς διοικη ́σεως·
 Οι λο ́γοι ακυρω ́σεως που επικαλου ́νται οι προσφευ ́γοντες προς
 στη ́ριξη των αιτημα ́των τους συμπι ́πτουν με τους λο ́γους ακυρω ́- — την υ ́παρξη, εν προκειμε ́νω, προ ́δηλης πλα ́νης εκτιμη ́σεως.
 σεως στην υπο ́θεση Τ-227/01.


text:
 21.3.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/38
 Προσφυγή της 21ης Ιανουαρίου 2016 — Sovena Portugal — Consumer Goods κατά ΓΕΕΑ — Mueloliva (FONTOLIVA)
 (Υπόθεση T-24/16)
 (2016/C 106/44)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Sovena Portugal — Consumer Goods, SA (Λισσαβώνα, Πορτογαλία) (εκπρόσωπος: D. Martins Pereira, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Mueloliva, SL (Κόρδοβα, Ισπανία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Αιτούσα: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Διεθνής καταχώριση του λεκτικού σήματος «FONTOLIVA» με ισχύ στην Ευρωπαϊκή Ένωση — Υπ’ αριθ. 1 107 792 διεθνής καταχώριση με ισχύ στην Ευρωπαϊκή Ένωση
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 4ης Νοεμβρίου 2015 στην υπόθεση R 1813/2014-2
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κάνει δεκτή την υπό κρίση προσφυγή·
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της·
 —
 να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση συμφώνως προς τα προβαλλόμενα στην υπό κρίση προσφυγή και να αποφανθεί ότι το υπ’ αριθ. 1 107 792 διεθνές σήμα FONTOLIVA τυγχάνει προστασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα, συμπεριλαμβανομένων και των σχετικών με την υπόθεση ενώπιον του ΓΕΕΑ εξόδων·
 —
 να καταδικάσει την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα έξοδα της ενώπιον του ΓΕΕΑ διαδικασίας.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Έκπτωση από τα δικαιώματα του υπ’ αριθ. 780 071 FUENOLIVA προγενέστερου ισπανικού σήματος·
 —
 Ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία όσον αφορά την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος·
 —
 Έλλειψη κινδύνου συγχύσεως — Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα·
 —
 Ύπαρξη δύο προγενέστερων σημάτων FONTOLIVA στην Ισπανία.


text:
 28.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 160/28
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 24ης Μαρτίου 2011 — Canga Fano κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση F-104/09) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Προαγωγή - Περίοδος προαγωγών 2009 - Απόφαση περί μη προαγωγής - Συγκριτική εξέταση των προσόντων - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Προσφυγή ακυρώσεως - Αγωγή αποζημιώσεως)
 2011/C 160/42
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Diego Canga Fano (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Rodrigues και C. Bernard-Glanz, δικηγόροι)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M. Bauer και K. Zieleśkiewicz)
 Αντικείμενο
 Η ακύρωση της αποφάσεως του καθού-εναγομένου να μη συμπεριλάβει το όνομα του προσφεύγοντος-ενάγοντος στον κατάλογο των προαχθέντων στον βαθμό AD 13 κατά την περίοδο προαγωγών 2009.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2)
 Ο D. Canga Fano φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 37 της 13.2.2010, σ. 51.


text:
 23.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 344/69
 Προσφυγή της 3ης Σεπτεμβρίου 2013 — ΖΖ κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση F-81/13)
 2013/C 344/127
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: F. Frabetti, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως να μη συμπεριληφθεί ο προσφεύγων στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων για το έτος προαγωγών 2012.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση περί μη εγγραφής του ονόματός του στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων για το έτος προαγωγών 2012, η οποία δημοσιεύθηκε στις Διοικητικές Πληροφορίες αριθ. 27-2012 της 26ης Οκτωβρίου 2012,
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
26.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 101/19
 2.2. Ειναι πρόσφορη μία προσέγγιση στάθμισης συμφε- Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 ρόντων και, σε καταφατική απάντηση, ποιά είναι τα του Ηνωμένου Βασιλείου Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας
 συμφέροντα που θα αποτελέσουν αντικείμενο σύγκρι- Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2003
 σης. Ειδικότερα:
 α) επηρεάζεται η απάντηση εκ του ότι ο τελικός (Υπόθεση C-62/03)
 καταναλωτής-ασθενής περιορισμένο οικονομικό
 όφελος έχει από το παράλληλο εμπόριο,
 (2003/C 101/32)
 β) λαμβάνονται, και σε ποιό βαθμό, υπόψη τα συμφέ-
 ροντα των κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών
 για φθηνότερα φάρμακα;
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 2.3. Ποιά άλλα κριτήρια και ποιές άλλες προσεγγίσεις τους Χ. Lewis και Μ. Κωνσταντινίδη, άσκησε στις 14 Φεβρουαρίου
 θεωρούνται πρόσφορα/ες εν προκειμένω; 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 προσφυγή κατά του Ηνωμένου Βασιλείου Μεγάλης Βρετανίας και
 Βόρειας Ιρλανδίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Ηνωμένου Βασιλείου Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας
 1) να αναγνωρίσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας
 Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2003
 και Βόρειας Ιρλανδίας, παραλείποντας να λάβει όλα τα
 αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις
 (Υπόθεση C-61/03) του που απορρέουν από τα άρθρα 1, στοιχεία α', ε' και στ',
 2, παράγραφος 1, στοιχείο β', 3, 4, 5, 7, 8, 12, 13 και 14
 (2003/C 101/31) της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί των στερεών
 αποβλήτων ( 1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία
 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991 (2),
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και
 τους L. Ström και Χ. Lewis άσκησε στις 14 Φεβρουαρίου 2003 από τη Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας·
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 κατά του Ηνωμένου Βασιλείου Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας 2) να καταδικάσει το Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και
 Ιρλανδίας. Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 — να αναγνωρίσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 και Βόρειας Ιρλανδίας, παραλείποντας να υποβάλει στην
 Επιτροπή γενικά στοιχεία περί ενός σχεδίου διαθέσεως
 ραδιενεργών καταλοίπων με οποιαδήποτε μορφή τα οποία
 Η οδηγία 91/156/ΕΟΚ επιτάσσει στα κράτη μέλη τη θέσπιση των
 προέρχονται από τις εργασίες παροπλισμού του
 αντιδραστήρα Jason, παρέβη τις υποχρεώσεις του που αναγκαίων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων
 απορρέουν από το άρθρο 37 της Συνθήκης Ευρατόμ, και· για τη συμμόρφωσή τους προς αυτήν το αργότερο μέχρι την
 1η Απριλίου 1993, καθώς και τη σχετική ενημέρωση της Επιτρο-
 — να καταδικάσει το Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και πής. Το άρθρο 2, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας ορίζει ότι
 Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα. τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή τις κύριες διατάξεις
 του εθνικού δικαίου που θεσπίζουν στο πεδίο εφαρμογής της
 οδηγίας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Κατόπιν εξετάσεως της εθνικής νομοθεσίας που, κατά τη σχετική
 Η Επιτροπή έχει σχηματίσει τη γνώμη ότι το Ηνωμένο Βασίλειο κοινοποίηση, μετέφερε στο εθνικό δίκαιο την οδηγία η Επιτροπή
 παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από διαπίστωσε αντιφάσεις και κενά, συμπεραίνοντας ότι δεν


text:
μεταφέρ-
 το άρθρο 37 της Συνθήκης Ευρατόμ, κατά τις οποίες υποχρεούται θηκαν ορθά στο εθνικό δίκαιο τα άρθρα 1, στοιχεία α', ε' και στ',
 να παράσχει στην Επιτροπή γενικά στοιχεία σχετικά με σχέδιο 2, παράγραφος 1, στοιχείο β', 3, 4, 5, 7, 8, 12, 13 και 14 της
 διαθέσεως ραδιενεργών καταλοίπων με οποιαδήποτε μορφή τα οδηγίας.
 οποία προέρχονται από τις εργασίες παροπλισμού του
 αντιδραστήρα Jason, με αποτέλεσμα η Επιτροπή να βρίσκεται σε
 αδυναμία να εξακριβώσει αν η εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου (1 ) ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 86.
 ενδέχεται να οδηγήσει σε ραδιενεργό μόλυνση των υδάτων, του (2 ) ΕΕ L 78, σ. 32.
 εδάφους ή του αέρα άλλου κράτους μέλους.


text:
 26.6.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 168/6
 Πρoσφυγή της Cargo Partner AG κατά τoυ Γραφείoυ Εναρμoνίσεως στo πλαίσιo της Εσωτερικής Αγoράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) πoυ ασκήθηκε στις 31 Μαρτίου 2004
 (Υπόθεση Τ-123/04)
 (2004/C 168/10)
 γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Η Cargo Partner AG, με έδρα τo Fischamend (Αυστρία), εκπρoσωπoύμενη από τoν M. Wolner, άσκησε στις 31 Μαρτίου 2004 ενώπιoν τoυ Πρωτoδικείoυ τωv Ευρωπαϊκών Κoινoτήτων πρoσφυγή κατά τoυ Γραφείoυ Εναρμoνίσεως στo πλαίσιo της Εσωτερικής Αγoράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα).
 Η πρoσφεύγoυσα ζητεί από τo Πρωτoδικείo:
 —
 να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να διατάξει την καταχώριση του κοινοτικού σήματος·
 —
 επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γραφείο Εναρμoνίσεως στo πλαίσιo της Εσωτερικής Αγoράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)·
 —
 να διατάξει την απόδοση των δικαστικών εξόδων της προσφεύγουσας.
 Λόγoι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 ζητείται η καταχώριση:
 Λεκτικό σήμα CARGO PARTNER — Αίτηση καταχωρίσεως υπ' αριθμ. 2697290
 Προϊόντα ή υπηρεσίες:
 Προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 36 (ασφαλίσεις) και 39 (υπηρεσίες μεταφοράς· συσκευασία και αποθήκευση εμπορευμάτων· οργάνωση ταξιδίων)
 Προσβαλλόμενη ενώπιον του τμήματος προσφυγών απόφαση:
 Εν μέρει απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως από τον εξεταστή αυτής για τις υπηρεσίες μεταφοράς και συσκευασίας και αποθηκεύσεως εμπορευμάτων της κλάσεως 39
 Απόφαση τoυ τμήματoς πρoσφυγών:
 Απόρριψη της προσφυγής
 Πρoβαλλόμενoι λόγoι ακυρώσεως:
 Το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση έχει διακριτικό χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, επιτρέπεται η καταχώρισή του


text:
 12.5.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 138/33
 Προσφυγή της 10ης Φεβρουαρίου 2012 — ΖΖ κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση F-16/12)
 2012/C 138/76
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωποι: P. Nelissen Grade και G. Leblanc, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως περί μονομερούς αλλαγής της υπηρεσιακής τοποθετήσεως του προσφεύγοντος.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση υπηρεσιακής τοποθετήσεως που εξέδωσε η ΑΔΑ την 1η Φεβρουαρίου 2012 περί τοποθετήσεως του προσφεύγοντος στην ενότητα D5 αντί της ενότητας A4·
 —
 να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα το ποσό των 3 000 ευρώ για ηθική βλάβη·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
C 6/32 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.1.2000
 Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 α) να ακυρω ́σει τα α ́ρθρα 2 και 3 της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς
 της 20η ́ς Ιουλι ́ου 1999 [C (1999) 2539 τελικο ́] (1) περι ́
 Ο προσφευ ́γων προβα ́λλει, πρω ́τον, προσβολη ́ των δικαιωμα ́των
 κρατικη ́ς ενισχυ ́σεως των Κα ́τω Χωρω ́ν υπε ́ρ 633 ολλανδικω ́ν
 α ́μυνας, και ειδικο ́τερα:
 πρατηρι ́ων βενζι ́νης στα συ ́νορα με τη Γερμανι ́α.
 α) Παρα ́βαση του α ́ρθρου 7, τρι ́το εδα ́φιο, του παραρτη ́ματος ΙΧ
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα του ΚΥΚ, καθο ́σον η αρμο ́δια αρχη ́ για τη συ ́ναψη των
 συμβα ́σεως (ΑΑΣΣ) δεν τη ́ρησε την προθεσμι ́α που ορι ́ζει η
 δια ́ταξη αυτη ́, χωρι ́ς να δω ́σει καμι ́α εξη ́γηση για να δικαιολο-
 Ταυτι ́ζονται με τους λο ́γους ακυρω ́σεως και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα γη ́σει την υπε ́ρβαση αυτη ́.
 που προβλη ́θηκαν στην υπο ́θεση Τ-210/99.
 β) Παρα ́βαση των κανο ́νων της χρηστη ́ς διοικη ́σεως στον τομε ́α
 (1) EE L 280 της 30.10.99, σ. 87. της διοικη ́σεως του προσωπικου ́, στον βαθμο ́ που
 — το ́ενα απο ́ τα τρι ́α με ́λη που κλη ́θηκαν να ασκη ́σουν απο ́
 κοινου ́ κατ' εξουσιοδο ́τηση τις εξουσι ́ες της εξουσιοδο-
 τημε ́νης ΑΑΣΣ μετει ́χε επι ́σης στην εξουσιοδοτημε ́νη
 ΑΑΣΣ που επε ́βαλε μια πρω ́τη πειθαρχικη ́ κυ ́ρωση, η
 οποι ́α μετε ́πειτα ανακλη ́θηκε, και δεν παρει ́χε συνεπω ́ς τις
 απαιτου ́μενες εγγυη ́σεις αντικειμενικο ́τητας και
 αμεροληψι ́ας·
 Προσφυγη ́-αγωγη ́ του Antonio Pernice κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις
 19 Οκτωβρι ́ου 1999
 — η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση εκδο ́θηκε χωρι ́ς η ΑΑΣΣ να
 ́εχει λα ́βει γνω ́ση ου ́τε των σχολι ́ων του προσφευ ́γοντος
 (Υπο ́θεση Τ-241/99) επι ́ του σχεδι ́ου πρακτικω ́ν της ακροα ́σεως, που πραγματο-
 ποιη ́θηκε κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 7, εδα ́φιο 3, του
 παραρτη ́ματος ΙΧ του ΚΥΚ, ου ́τε των αμυντικω ́ν ισχυ-
 (2000/C 6/57) ρισμω ́ν και επιχειρημα ́των που αυτο ́ς ανε ́πτυξε το ́σον
 ενω ́πιον του πειθαρχικου ́ συμβουλι ́ου ο ́σον και κατα ́ την
 προαναφερθει ́σα ακρο ́αση.
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 γ) Παρα ́βαση του α ́ρθρου 2 του παραρτη ́ματος ΙΧ του ΚΥΚ,
 Ο Antonio Pernice, κα ́τοικος Torre d’Isola (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́- καθω ́ς και του α ́ρθρου 25 του ΚΥΚ, καθο ́σον οι παραβα ́σεις
 μενος απο ́ τους Jean-Noël Louis, Greta-Françoise Parmentier και που ελη ́φθησαν υπο ́ψη κατα ́ του προσφευ ́γοντος βα ́σει των
 Véronique Peere, δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με το ́πο


text:
επιδο ́σεων στο α ́ρθρων 11, πρω ́το εδα ́φιο, και 12, πρω ́ το εδα ́φιο, του ΚΥΚ
 Λουξεμβου ́ργο τη Société de Gestion Fiduciaire, Immeuble «Um δεν του κοινοποιη ́θηκαν εμπροθε ́σμως, πρα ́γμα το οποι ́ο τον
 Piquet», 2-4, rue Beck, α ́σκησε στις 19 Οκτωβρι ́ου 1999, ενω ́πιον εμπο ́δισε να προβα ́λει τους αμυντικου ́ς ισχυρισμου ́ς του.
 του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, προσφυγη ́-αγωγη ́
 κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Ο προσφευ ́γων υποστηρι ́ζει επι ́σης ο ́τι η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση
 Ο προσφευ ́γων-ενα ́γων (στο εξη ́ς: προσφευ ́γων) ζητει ́ απο ́ το ει ́ναι ελαττωματικη ́ λο ́γω προδη ́λου πλα ́νης εκτιμη ́σεως, στον
 Πρωτοδικει ́ο: βαθμο ́ που δεν αποδει ́χθηκε το υποστατο ́ των πραγματικω ́ν
 περιστατικω ́ν για τα οποι ́α κατηγορη ́θηκε η ́, τουλα ́χιστον, ο
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της 22ης ∆εκεμβρι ́ου χαρακτηρισμο ́ς τους η ́ταν προδη ́λως υπερβολικο ́ς λαμβανομε ́νων
 1998, με την οποι ́α επιβλη ́θηκε στον προσφευ ́γοντα η πειθαρ- υπο ́ψη των περιστα ́σεων. Φρονει ́ επιπλε ́ον ο ́τι η ΑΑΣΣ παραβι ́ασε
 χικη ́ κυ ́ρωση της χωρι ́ς προειδοποι ́ηση καταγγελι ́ας της συμβα ́- την αρχη ́ της αναλογικο ́τητας, επιβα ́λλοντα ́ς του πειθαρχικη ́
 σεω ́ς του εκτα ́κτου υπαλλη ́λου, απο ́ 1ης Ιανουαρι ́ου 1999, κυ ́ρωση δυσανα ́λογη σε σχε ́ση με τον βαθμο ́ βαρυ ́τητας των
 παραβα ́σεων που του καταλογι ́στηκαν, οι οποι ́ες, συ ́μφωνα με
 την ομο ́φωνη γνω ́μη των μελω ́ν του πειθαρχικου ́ συμβουλι ́ου,
 — να υποχρεω ́σει την Επιτροπη ́ να καταβα ́λει στον προσφευ ́γοντα
 δικαιολογου ́ν απλω ́ς ελαφρα ́ κυ ́ρωση, η ́τοι την επι ́πληξη.
 το υπολογιζο ́μενο ex æquo et bono ποσο ́ των 250 000 ευρω ́,
 ως αποζημι ́ωση για την αποκατα ́σταση της υλικη ́ς ζημι ́ας και
 χρηματικη ́ ικανοποι ́ηση για την ηθικη ́ βλα ́βη που υπε ́στη ο
 προσφευ ́γων λο ́γω των διαδοχικω ́ν πταισμα ́των του οργα ́νου,
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.


text:
 30.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 398/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 6ης Οκτωβρίου 2015 [αίτηση του High Court (Irlande) (Ιρλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Maximillian Schrems κατά Data Protection Commissioner
 (Υπόθεση C-362/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα - Προστασία φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων αυτών - Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Άρθρα 7, 8 και 47 - Οδηγία 95/46/ΕΚ - Άρθρα 25 και 28 - Διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα προς τρίτες χώρες - Απόφαση 2000/520/ΕΚ - Διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες - Μη ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας - Κύρος - Καταγγελία φυσικού προσώπου του οποίου τα δεδομένα διαβιβάστηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες - Εξουσίες των εθνικών αρχών ελέγχου))
 (2015/C 398/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 High Court (Irlande)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Maximillian Schrems
 κατά
 Data Protection Commissioner
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 25, παράγραφος 6, της οδηγίας 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1882/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2003, υπό το πρίσμα των άρθρων 7, 8 και 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει την έννοια ότι απόφαση που εκδίδεται βάσει της διατάξεως αυτής, όπως η απόφαση 2000/520/ΕΚ της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 2000, βάσει της οδηγίας 95/46, σχετικά με την επάρκεια της προστασίας που παρέχεται από τις αρχές ασφαλούς λιμένα για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και τις συναφείς συχνές ερωτήσεις που εκδίδονται από το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ, με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφαίνεται ότι τρίτη χώρα εξασφαλίζει ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας, δεν εμποδίζει την αρχή ελέγχου κράτους μέλους, υπό την έννοια του άρθρου 28 της οδηγίας αυτής, όπως έχει τροποποιηθεί, να εξετάσει αίτηση προσώπου σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν, τα οποία έχουν διαβιβαστεί από κράτος μέλος προς την εν λόγω τρίτη χώρα, όταν το πρόσωπο αυτό υποστηρίζει ότι η νομοθεσία και η πρακτική στην χώρα αυτή δεν εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας.
 2)
 Η απόφαση 2000/520 είναι ανίσχυρη.
 (1) ΕΕ C 351 της 6.10.2014.


text:
 23.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 389/18
 Αναίρεση που άσκησαν στις 4 Σεπτεμβρίου 2015 οι FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) στις 16 Ιουνίου 2015 στην υπόθεση T-655/11, FSL Holdings κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-469/15 P)
 (2015/C 389/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA (εκπρόσωποι: P. Vlaemminck, C Verdonck, B. Van Vooren, J. Auwerx, δικηγόροι)
 Αναιρεσίβλητη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 Κυρίως, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση για τον λόγο ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στηρίχθηκε σε αποδείξεις που συγκεντρώθηκαν κατά τρόπο που παραβλέπει πλήρως την προβλεπόμενη διαδικασία για τη συλλογή αποδείξεων και επειδή εφήρμοσε εσφαλμένα την ανακοίνωση του 2002 περί συνεργασίας, και, εκ ως τούτου, να ακυρώσει στο σύνολό της την απόφαση της Επιτροπής της 12ης Οκτωβρίου 2011·
 —
 Επικουρικώς, να αναιρέσει μερικώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στον βαθμό που το Γενικό Δικαστήριο δεν διενήργησε πλήρη δικαστικό έλεγχο του προστίμου που επιβλήθηκε σε βάρος των αναιρεσειουσών και, ως εκ τούτου, να μειώσει ουσιωδώς το ποσό του προστίμου που τους επιβλήθηκε δυνάμει της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως·
 —
 Έτι επικουρικότερον, να αναιρέσει μερικώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στον βαθμό που το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε επαρκώς ότι η παράβαση είχε ως αντικείμενο ή αποτέλεσμα τον περιορισμό του ανταγωνισμού και, κατά συνέπεια, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, εκτός εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι έχει αρκούντως ενημερωθεί προκειμένου να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής·
 —
 Σε κάθε περίπτωση, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι αναιρεσείουσες τόσο ενώπιον του Δικαστηρίου όσο και ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αναιρέσεώς τους, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν τέσσερις λόγους:
 —
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, προσέβαλε τα δικαιώματά τους άμυνας και παρέβη ουσιώδη τύπο, καθόσον απέρριψε την αιτίασή τους ότι παρανόμως διαβιβάσθηκαν προς την Επιτροπή τα έγγραφα που συνέλεξαν οι ιταλικές φορολογικές αρχές στο πλαίσιο εθνικού φορολογικού ελέγχου, ενώ περαιτέρω δεν αξιολόγησε ορθώς τις συνέπειες της παρανομίας αυτής. Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν υπέχει δυνάμει του δικαίου της Ένωσης διακριτή υποχρέωση να αποτρέπει την ανεπανόρθωτη προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων άμυνας κατά το στάδιο διοικητικού ελέγχου του ανταγωνισμού. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο παραβλέποντας ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των αναιρεσειουσών και ότι παρέβη τον ουσιώδη τύπο που προβλέπεται στο άρθρο 12, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003 (1). Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο παραμορφώνοντας προδήλως το σαφές περιεχόμενο των ενώπιόν του αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον έκρινε ως δευτερεύουσας μόνο σημασίας το γεγονός ότι τα έγγραφα που χρησιμοποίησε η Επιτροπή ως αποδεικτικά μέσα αποκτήθηκαν παρανόμως.
 —
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθώς δεν αναγνώρισε νομικό σφάλμα στην απόφαση


text:
της Επιτροπής να χορηγήσει ασυλία όσον αφορά την επιβολή προστίμων στον αιτούντα κατόπιν σχετικού αιτήματός του όσον αφορά τη νότια Ευρώπη και δεν εφήρμοσε, ως εκ τούτου, ορθώς την ανακοίνωση του 2002 περί συνεργασίας. Ειδικότερα, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι καμία ασυλία δεν θα έπρεπε να έχει χορηγηθεί στον αιτούντα όσον αφορά τη νότια Ευρώπη και, κατά συνέπεια, ότι όλες οι προφορικές δηλώσεις του αιτούντος και οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν κατόπιν αιτημάτων περί παροχής πληροφοριών βάσει των συγκεκριμένων προφορικών δηλώσεων θα έπρεπε να έχουν αφαιρεθεί από τον φάκελο της υποθέσεως.
 —
 Επικουρικώς, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον παρέλειψε να παράσχει αποτελεσματική δικαστική προστασία έναντι μιας κυρώσεως ποινικής φύσεως που τους επέβαλε η Επιτροπή, παρά το γεγονός ότι διαθέτει πλήρη προς τούτο δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 31 του κανονισμού 1/2003 και της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη. Επίσης, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον δεν τους παρέσχε αυτού του είδους την αποτελεσματική δικαστική προστασία, έσφαλε κατά τον υπολογισμό του ποσού του προστίμου.
 —
 Έτι επικουρικότερον, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον ερμήνευσε εσφαλμένα την έννοια της παραβάσεως εξ αντικειμένου, γεγονός το οποίο, εν συνεχεία, οδήγησε και σε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών και σε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των αναιρεσειουσών.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕL 1, σ. 1).


text:
 7.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/14
 Προσφυγή της 4ης Απριλίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας
 (Υπόθεση C-161/14)
 2014/C 212/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Soulay και M. Clausen)
 Καθού: Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 (1)
 να αναγνωρίσει ότι
 —
 εφαρμόζοντας μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ σε παροχές υπηρεσιών εγκαταστάσεως «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» και σε παραδόσεις «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» από πρόσωπο το οποίο εγκαθιστά τα υλικά αυτά σε κατοικίες, στον βαθμό που οι παροχές αυτές δεν δύνανται να θεωρηθούν ως «παράδοση, ανέγερση, ανακαίνιση και μετασκευή κατοικιών στο πλαίσιο κοινωνικής πολιτικής» κατά την έννοια της κατηγορίας 10 του παραρτήματος III της οδηγίας ΦΠΑ (1),
 —
 εφαρμόζοντας μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ σε παροχές υπηρεσιών εγκαταστάσεως «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» και σε παραδόσεις «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» από πρόσωπο το οποίο εγκαθιστά τα υλικά αυτά σε κατοικίες, στον βαθμό που οι παροχές αυτές δεν εμπίπτουν στο πεδίο της ανακαινίσεως και επισκευής ιδιωτικών κατοικιών κατά την έννοια της κατηγορίας 10α του παραρτήματος III της οδηγίας ΦΠΑ,
 —
 εφαρμόζοντας μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ σε παροχές υπηρεσιών εγκαταστάσεως «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» και σε παραδόσεις «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» από πρόσωπο το οποίο εγκαθιστά τα υλικά αυτά σε κατοικίες, στον βαθμό που οι παροχές αυτές, ακόμη και αν εμπίπτουν στο πεδίο της ανακαινίσεως και επισκευής ιδιωτικών κατοικιών κατά την έννοια της κατηγορίας 10α του παραρτήματος III της οδηγίας ΦΠΑ, περιλαμβάνουν υλικά που αποτελούν σημαντικό μέρος της αξίας της παροχής, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 98, σε συνδυασμό με το παράρτημα III, της οδηγίας ΦΠΑ·
 (2)
 να καταδικάσει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σύμφωνα με το άρθρο 96 της οδηγίας ΦΠΑ, ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ που καθορίζεται από κάθε κράτος μέλος, υπό τον όρο ότι δεν είναι κατώτερος του 15 %, εφαρμόζεται σε όλες τις παραδόσεις αγαθών και τις παροχές υπηρεσιών. Η εφαρμογή διαφορετικού από τον κανονικό συντελεστή είναι δυνατή μόνο στις περιπτώσεις που αυτό επιτρέπεται από άλλες διατάξεις της οδηγίας. Σύμφωνα με το άρθρο 98, τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν έναν ή δύο μειωμένους συντελεστές στις παραδόσεις αγαθών και στις παροχές υπηρεσιών που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙΙ.
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι το σύστημα των μειωμένων συντελεστών το οποίο εφαρμόζεται στις παραδόσεις υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας και στην εγκατάσταση αυτών, όπως προβλέπεται από το άρθρο 29A νόμου περί ΦΠΑ του 1994, και εξειδικεύεται στο παράρτημα 7Α του νόμου αυτού, δεν εμπίπτει στις δυνατότητες που προσφέρονται στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις κατηγορίες 10 και 10α του παραρτήματος III της οδηγίας ΦΠΑ, οι οποίες αντιστοίχως καλύπτουν την «παράδοση, ανέγερση, ανακαίνιση και μετασκευή κατοικιών στο πλαίσιο κοινωνικής πολιτικής» και την «ανακαίνιση και επισκευή ιδιωτικών κατοικιών, εξαιρουμένων των υλικών που αποτελούν σημαντικό μέρος της αξίας της παροχής».
 Το σύστημα χαμηλού συντελεστή το οποίο εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο όπως περιγράφεται στο παράρτημα 7Α, δεύτερο μέρος,


text:
ενότητα 2, του νόμου περί ΦΠΑ του 1994 δεν μπορεί να συνδεθεί ευθέως με ζητήματα στεγάσεως που εγείρονται στα πλαίσια της κοινωνικής πολιτικής, και συνεπώς υπερβαίνει τα επιτρεπόμενα από την κατηγορία 10 του παραρτήματος III της οδηγίας ΦΠΑ όρια.
 Το παράρτημα 7Α, δεύτερο μέρος, ενότητα 2, του νόμου περί ΦΠΑ του 1994, εφαρμόζοντας έναν μειωμένο συντελεστή στις παροχές υπηρεσιών εγκαταστάσεως «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» και στις παραδόσεις «υλικών εξοικονομήσεως ενέργειας» από το πρόσωπο το οποίο εγκαθιστά τα υλικά αυτά σε κατοικίες, όταν οι παροχές αυτές περιλαμβάνουν την παράδοση, ανέγερση και μετασκευή ιδιωτικών κατοικιών και δεν λαμβάνεται υπόψη η αναλογούσα αξία των υλικών αυτών στη συνολική αξία της παροχής, βαίνει πέραν της απαιτήσεως που προβλέπεται στην κατηγορία 10α, και συγκεκριμένα ότι ένας χαμηλότερος συντελεστής δύναται να εφαρμοστεί μόνον όταν πρόκειται για ανακαίνιση και επισκευή ιδιωτικών κατοικιών, εξαιρουμένων των υλικών που αποτελούν σημαντικό μέρος της αξίας της παροχής.
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1).


text:
 6.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 232/28
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Ιουνίου 2011 — ATB Norte κατά ΓΕΕΑ — Bricocenter Italia (Affiliato BRICO CENTER)
 (Υπόθεση T-483/09) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού κοινοτικού σήματος Affiliato BRICOCENTER - Προγενέστερα εικονιστικά κοινοτικά σήματα ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro και CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2011/C 232/50
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ATB Norte, SL (Μπούργκος, Ισπανία) (εκπρόσωποι: αρχικώς P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H. L. Curtis-Oliver και G. Marín Raigal, στη συνέχεια F. Brandolini Kujman, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: O. Montalto και G. Mannucci)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Ιταλία) (εκπρόσωποι: G. Ghidini, M. Mergati και C. Signorini, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 28ης Σεπτεμβρίου 2009 (υπόθεση R 1048/2008-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της ATB Norte, SL και της Bricocenter Italia Srl.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 28ης Σεπτεμβρίου 2009 (υπόθεση R 1048/2008-4), καθόσον κάνει δεκτή την προσφυγή που άσκησε η Bricocenter Italia Srl ενώπιον του τμήματος προσφυγών όσον αφορά τις υπηρεσίες «διαφημίσεως», «διαχειρίσεως εμπορικών υποθέσεων» και «διοικήσεως εμπορικών επιχειρήσεων», τις οποίες αφορά η αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η ATB Norte, SL, η Bricocenter Italia και το ΓΕΕΑ φέρουν έκαστος τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε στο πλαίσιο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασίας.
 (1) EE C 24 της 30.1.2010.


text:
Αριθ. C 46/4 EL Επίσημη Εφημεριδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 17 . 2 . 96
 δεύτερη φράση του κανονισμού αριθ. 26, ούτε της χορη Edward (εισηγητή), J.-P. Puissochet και G. Hirsch, προέδρους
 γείται απαλλαγή σύμφωνα με το άρθρο 85 παράγραφος 3, τμήματος, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, C.
 είναι αυτοδικαίως άκυρη και η ακυρότητα αυτή παράγει Gulmann, J. L. Murray,P. Jann και L. Sevón, δικαστές, γενικός
 αναδρομικά αποτελέσματα. εισαγγελέας: G. Tesauro, γραμματέας: H. A. Rühl, κύριος
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1995
 2. Το εθνικό δικαστήριο, ενώπιον του οποίον γίνεται επί απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 κληση της ακυρότητας της ρήτρας που περιλαμβάνεται
 στο καταστατικό γεωργικού συνεταιρισμού για παράβα 1 . Προκείμενου να κριθεί αν ένα σύστημα αποζημιώσεως
 ση του άρθρου 85 παράγραφος 1 της συνθήκης, ενώ o λόγω εξόδον, που προβλέπεται στο καταστατικό συνεται
 συνεταιρισμός επικαλείται το άρθρο 2 παράγραφος 1 του ριστικής εταιρείας, συνάδει προς το άρθρο 85 παράγρα
 κανονισμού αριθ. 26, μπορεί να συνεχίσει τη διαδικασία φος 1 της συνθήκης ΕΚ, το αιτούν δικαστήριο οφείλει να
 και να αποφανθεί επί της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον λάβει υπόψη τα κριτήρια πον αφορούν το αντικείμενο της
 τους στις περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι πρόδηλον ότι συμφωνίας που προβλέπει το σύστημα αυτό, καθώς και τα
 οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 85 παράγρα αποτελέσματα της συμφωνίας αυτής, και τα κριτήρια που
 φος 1 δεν πληρούνται, ή ακόμη να διαπιστώσει την αφορούν τον επηρεασμό του ενδοκοινοτικούεμπορίου,
 ακυρότητα της επίδικης ρήτρας κατ εφαρμογήν του έχοντας υπόψη το οικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου
 άρθρου 85 παράγραφος 2, εάν έχει σχηματίσει την αναπτύσσουν τις δραστηριότητές τους οι επιχειρήσεις, τα
 πεποίθηση ότι η ρήτρα αυτή δεν πληροί τις προϋποθέσεις προϊόντα ή τις υπηρεσίες που αφορά η συμφωνία αντή,
 για να τύχει της απαλλαγής του άρθρου 2 παράγραφος 1 καθώς και τη δομή και τις πραγματικές σννθήκες λει
 του κανονισμού αριθ. 26, ούτε απαλλαγής δυνάμει τον τουργίας της σχετικής αγοράς.
 άρθρον 85 παράγραφος 3. Σε περίπτωση αμφιβολίας, το
 εθνικό δικαστήριο μπορεί, όταν τούτο αποδεικνύεται 2. Ως προς ένα σύστημα αποζημιώσεως λόγω εξόδου, που
 σκόπιμο και σύμφωνο προς τις εθνικές δικονομικές προβλέπεται στο καταστατικό συνεταιριστικής εταιρείας,
 διατάξεις, να ζητήσει πρόσθετες πληροφορίες από την μπορεί να τύχει εφαρμογής το σύστημα παρεκκλίσεως
 Επιτροπή ή να παράσχει στους διαδίκους τη δυνατότητα που έχει θεσπιστείμε τον κανονισμό αριθ. 26 του Συμβου
 να ζητήσουν από την Επιτροπή να αποφανθεί επί της λίου της 4ης Απριλίου 1962 περί εφαρμογής ορισμένων
 επίδικης ρήτρας. κανόνων ανταγωνισμού στην παραγωγή και στην εμπο
 ρία γεωργικών προϊόντων, μόνον εφόσον η συμφωνία πον
 1 ΕΕ αριθ . C 204 της 28. 7 . 1993 . προβλέπει το σύστημα αντό αφορά σννεταιρισμό ενός
 μόνο κράτονς μέλους, δεν αφορά την τιμή αλλά μάλλον
 την παραγωγή ή την πώληση γεωργικών προϊόντων ή τη
 χρήση κοινών εγκαταστάσεων αποθηκεύσεως, επεξεργα
 σίας ή μεταποιήσεως των προϊόντων αυτών και, τέλος, δεν
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ αποκλείει τον ανταγωνισμό ούτε διακυβεύει τους στόχους
 της κοινής γεωργικής πολιτικής.
 της 12ης Δεκεμβρίου 1995
 στην υπόθεση C-399/93 (αίτηση του Arrondissementsrecht (') ΕΕ αριθ. C 274 της 12. 10.