text:
όπου ή διεθνής δικαιοδοσία άπορρέει άπό άλλες διατάξεις της παρούσας συμβάσεως, τό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους ένώπιον του όποίου ό έναγόμενος παρίσταται άποκτά διεθνή δικαιοδοσία. Ό κανόνας αύτός δέν έφαρμόζεται, άν ή παράσταση έχει ως σκοπό τήν άμφισβήτηση της διεθνους δικαιοδοσίας ή άν ύπάρχει άλλο δικαστήριο μέ άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα μέ τό άρθρο 16.
 Τμημα 7
 Έρευνα της διεθνους δικαιοδοσίας καί του παραδεκτου
 Άρθρο 19
 Τό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους διαπιστώνει αύτεπάγγελτα τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του, έφόσον καλειται νά κρίνει, ώς κύριο ζήτημα, διαφορά γιά τήν όποία δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχει άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα μέ τό άρθρο 16.
 Άρθρο 20
 Όταν πρόσωπο πού έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους ένάγεται ένώπιον δικαστηρίου άλλου συμβαλλόμενου κράτους καί δέν παρίσταται, τό δικαστήριο διαπιστώνει αύτεπάγγελτα στήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του, άν ή δικαιοδοσία του δέν στηρίζεται στούς όρους της παρούσας συμβάσεως.
 Ό δικαστής όφείλει νά άναστείλει τή διαδικασία, έφόσον δέν διαπιστώνεται ότι ό έναγόμενος αύτός ηταν σέ θέση νά παραλάβει τό είσαγωγικό έγγφαφο της δίκης έντός της άναγκαίας γιά τήν άμυνά του προθεσμίας ή ότι καταβλήθηκε κάθε επιμέλεια γιά τό σκοπό αύτό.
 Οί διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου άντικαθίστανται άπό έκείνες του άρθρου 15 της συμβάσεως της Χάγης της 15ης Νοεμβρίου 1965 γιά τήν έπίδοση καί κοινοποίηση στήν άλλοδαπή δικαστικων καί έξώδικων έγγράφων σέ άστικές ή έμπορικές ύποθέσεις, άν τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης έπρεπε νά διαβιβασθει σύμφωνα μέ τή σύμβαση αύτή.
 Τμημα 8
 Έκκρεμοδικία καί συνάφεια
 Άρθρο 21
 Άν έχουν άσκηθει άγωγές μέ τό ίδιο άντικείμενο καί τήν ίδια αίτία μεταξύ των ίδιων διαδίκων ένώπιον δικαστηρίων διάφορων συμβαλλόμενων κρατων, κάθε δικαστήριο, έκτός έκείνου πού έχει πρωτο έπιληφθει, όφείλει, άκόμη καί αύτεπάγγελτα, νά διαπιστώσει τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του ύπέρ του πρώτου.
 Τό δικαστήριο πού όφείλει νά διαπιστώσει τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του μπορει νά άναστείλει τή διαδικασία, άν ή διεθνής δικαιοδοσία του άλλου δικαστηρίου άμφισβητείται.
 Άρθρο 22
 Όταν συναφεις άγωγές έχουν άσκηθει ένώπιον δικαστηρίων διάφορων συμβαλλόμενων κρατων καί είναι έκκρεμεις σέ πρωτο βαθμό, κάθε δικαστήριο έκτός έκείνου πού έχει πρωτο έπιληφθει, μπορει νά άναστείλει τή διαδικασία.
 Κάθε δικαστήριο, έκτός έκείνου πού έχει πρωτο έπιληφθει, μπορει έπίσης, μέ αίτηση ένός άπό τούς διαδίκους, νά διαπιστώσει τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του, ύπό τήν προϋπόθεση ότι τό δίκαιό του έπιτρέπει τήν ένωση συναφων ύποθέσεων καί ότι τό πρωτο δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία καί γιά τίς δύο άγωγές.
 Ειναι συναφεις, κατά τήν έννοια του παρόντος άρθρου, άγωγές πού συνδέονται μεταξύ τους τόσο στενά ωστε νά ύπάρχει συμφέρον νά έξετασθουν καί νά έκδικασθουν ταυτόχρονα, προκειμένου νά άποφευχθουν λύσεις πού θά ηταν άσυμβίβαστες άν οί ύποθέσεις έκδικάζονταν χωριστά.
 Άρθρο 23
 Όταν περισσότερα δικαστήρια έχουν άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, ή διαπίστωση της έλλείψεως διεθνους δικαιοδοσίας γίνεται ύπέρ του δικαστηρίου πού έχει πρωτο έπιληφθει.
 Τμημα 9
 Άσφαλιστικά μέτρα
 Άρθρο 24
 Τά άσφαλιστικά μέτρα πού προβλέπονται άπό τό δίκαιο συμβαλλόμενου κράτους μπορουν νά ζητηθουν άπό τά δικαστήρια του κράτος αύτου, έστω καί άν δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχει, σύμφωνα μέ τήν παρούσα σύμβαση, διεθνή δικαιοδοσία γιά τήν ούσία της ύποθέσεως.
 ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ
 ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
 Άρθρο 25
 Ώς άπόφαση,


text:
κατά τήν έννοια της παρούσας συμβάσεως, νοειται κάθε άπόφαση έκδιδόμενη άπό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους, όποιαδήποτε καί άν είναι ή όνομασία της, όπως άπόφαση, διαταγή, διαταγή έκτελέσεως, καθώς καί ό καθορισμός της δικαστικης δαπάνης άπό τό γραμματέα.
 Τμημα 1
 Άναγνώριση
 Άρθρο 26
 Άπόφαση πού έκδίδεται σέ συμβαλλόμενο κράτος άναγνωρίζεται στά ύπόλοιπα συμβαλλόμενα κράτη χωρίς ίδιαίτερη διαδικασία.
 Σέ περίπτωση άμφισβητήσεως, κάθε ένδιαφερόμενος πού έπικαλειται ώς κύριο ζήτημα τήν άναγνώριση μπορει νά ζητήσει, κατά τή διαδικασία πού προβλέπεται στά τμήματα 2 καί 3 του παρόντος τίτλου, νά διαπιστωθει ότι ή άπόφαση πρέπει νά άναγνωρισθει.
 Άν ή έπίκληση της άναγνωρίσεως γίνεται παρεμπιπτόντως ένώπιον δικαστηρίου συμβαλλόμενου κράτους, τό δικαστήριο αύτό έχει διεθνή δικαιοδοσία νά κρίνει σχετικά.
 Άρθρο 27
 Άπόφαση δέν άναγνωρίζεται:
 1.
 άν ή άναγνώριση άντίκειται στή δημόσια τάξη του κράτους άναγνωρίσεως·
 2.
 άν τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης δέν έχει έπιδοθει στόν έρημοδικήσαντα έναγόμενο κανονικά καί έγκαιρα ώστε νά μπορει νά αμυνθει·
 3.
 άν ή άπόφαση ειναι άσυμβίβαστη μέ άπόφαση πού έχει άκδοθει μεταξύ των ίδιων διαδίκων στό κράτος άναγνωρίσεως·
 4.
 άν, γιά νά έκδώσει τήν άπόφασή του, τό δικαστήριο του κράτους προελεύσεως έπέλυσε προδηκαστικό ζήτημα σχετικό μέ τήν προσωπική κατάσταση καί ίκανότητα των φυσικων προσώπων, τίς περιουσιακές σχέσεις των συζύγων ή τίς κληρονομικές σχέσεις, κατά τρόπο πού άντίκειται σέ κανόνα ίδιωτικου διεθνους δικαίου του κράτους άναγνωρίσεως, έκτός άν ή άπόφαση καταλήγει σέ άποτέλεσμα ίδιο μέ έκείνο πού θά προέκυπτε άπό τήν έφαρμογή των κανόνων ίδιωτικου διεθνους δικαίου του κράτους άναγνωρίσεως.
 Άρθρο 28
 Άπόφαση δέν άναγνωρίζεται έπίσης άν έχουν παραβιασθει οί διατάξεις των τμημάτων 3, 4 καί 5 του τίτλου II, καθώς καί στίς περιπτώσεις πού προβλέπονται στό άρθρο 59.
 Κατά τόν έλεγχο των βάσεων διεθνους δικαιοδοσίας πού άναφέρονται στήν προηγούμενη παράγραφο, ή άρχή ένώπιον της όποίας ζητειται ή άναγνώριση δεσμεύεται άπό τίς πραγματικές διαπιστώσεις στίς όποιες τό δικαστήριο του κράτους προελεύσεως έχει θεμελιώσει τήν διεθνή δικαιοδοσία του.
 Μέ τήν έπιφύλαξη των διατάξεων της πρώτης παραγράφου, δέν έρευναται ή διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους προελεύσεως· oί σχετικοί μέ τή διεθνή δικαιοδοσία κανόνες δέν άφορουν τή δημόσια τάξη ύπό τήν έννοια του άρθρου 27 σημειο 1.
 Άρθρο 29
 Άποκλείεται ή έπί της ούσίας άναθεώριση της άλλοδαπης άποφάσεως.
 Άρθρο 30
 Τό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους ένώπιον του όποίου ζητειται άναγνώριση άποφάσεως πού έκδόθηκε σέ άλλο σαμβαλλόμενο κράτος, μπορει νά άναστείλει τή διαδικασία, άν ή άπόφαση αύτή έχει προσβληθει μέ τακτικό ένδικο μέσο.
 Τμημα 2
 Έκτέλεση
 Άρθρο 31
 Άπόφαση πού έκδόθηκε καί είναι έκτελεστή σέ συμβαλλόμενο κράτος έκτελειται σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος. άφου περιβληθει έκει τόν έκτελεστήριο τύπο, μέ αίτηση κάθε ένδιαφερομένου.
 Άρθρο 32
 Ή αίτηση ύποβάλλεται:
 —
 στό Βέλγιο, στό Tribunal de première instance ή στό Rechtbank van eerste aanleg·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στόν πρόεδρο τμήματος του Landgericht·
 —
 στή Γαλλία, στόν πρόεδρο του Tribunal de grande instance·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στόν πρόεδρο του Tribunal d'arrondissement·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στόν πρόεδρο στό Arrondissements-rechtbank.
 Ή κατά τόπον άρμοδιότητα καθορίζεται άπό τήν κατοικία του προσώπου κατά του όποίου ζητειται ή έκτέλεση. Άν τό πρόσωπο άυτό δέν έχει τήν

type: contracts

jurisdiction: EU


text:
κατοικία του στό έδαφος του κράτους έκτελέσεως ή άρμοδιότητα καθορίζεται άπό τόν τόπο έκτελέσεως.
 Άρθρο 33
 Ή αίτηση ύποβάλλεται κατά τό δίκαιο του κράτους έκτελέσεως.
 Ό αίτων όφείλει νά προβει σέ έκλογή κατοικίας στήν περιφέρεια του δικαστηρίου στό όποιο απευθύνεται. Άν πάντως τό δίκαιο του κράτους έκτελέσεως δέν προβλέπει τήν έκλογή κατοικίας, ό αίτων διορίζει αντίκλητο.
 Στήν αίτηση έπισυνάπτονται τά έγγραφα πού άναφέρονται στά άρθρα 46 καί 47.
 Άρθρο 34
 Τό δικαστήριο στό όποιο ύποβάλλεται ή αίτηση άποφασίζει άμελλητί, χωρίς ό διάδικος, κατά του όποίου ζητειται ή έκτέλεση, νά έχει στό στάδιο αυτό της διαδικασίας δικαίωμα ύποβολης παρατηρήσεων.
 Ή αίτηση μπορει νά άπορριφθει μόνο γιά έναν άπό τούς λόγους πού προβλέπονται στά άρθρα 27 καί 28.
 Άποκλείεται ή έπί της ούσίας άναθεώρηση της άλλοδαπης άποφάσεως.
 Άρθρο 35
 Ή άπόφαση έπί της αίτήσεως γνωστοποιειται άμελλητί στόν αίτουντα, έπιμελεία του γραμματέα του δικαστηρίου, όπως προβλέπει τό δίκαιο του κράτους έκτελέσεως.
 Άρθρο 36
 Άν ή έκτέλεση έπιτραπει, τό πρόσωπο κατά του όποίου ζητειται ή έκτέλεση μπορει νά προσφύγει κατά της άποφάσεως μέσα σέ ένα μήνα άπό τήν έπίδοσή της.
 Άν τό πρόσωπο αύτό έχει τήν κατοικία του σέ συμβαλλόμενο κράτος άλλο άπό έκεινο στό όποιο έκδόθηκε ή άπόφαση πού έπιτρέπει τήν έκτέλεση, ή προθεσμία είναι δύο μηνες άπό τήν ήμέρα πού του έγινε ή έπίδοση προσωπικά ή στήν κατοικία του. Ή προθεσμία αύτή δέν παρεκτείνεται λόγω άποστάσεως.
 Άρθρο 37
 Ή προσφυγή άσκειται κατά τή διαδικασία της άμφισβητουμένης δικαιοδοσίας:
 —
 στό Βέλγιο, στό Tribunal de première instance ή στό Rechtbank van eerste aanleg·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στό Oberlandesgericht·
 —
 στή Γαλλία, στό Cour d'appel·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στό Cour superieure de justice, ως δευτεροβάθμιο πολιτικό δικαστήριο·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στό Arrondissementsrechtbank.
 Κατά της άποφάσεως έπί της προσφυγης μπορει νά άσκηθει μόνο άναίρεση καί, στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Rechtsbeschwerde.
 Άρθρο 38
 Τό δικαστήριο στό όποιο άσκείται ή προσφυγή μπορει, μέ αίτηαη του προσφεύγοντος μέρους νά άναστείλει τή διαδικασία, άν κατά της άλλοδαπης άποφάσεως έχει άσκηθει στό κράτος προελεύσεως τακτικό ένδικο μέσο ή άν ή προθεσμία γιά τήν άσκησή του δέν έχει άκόμη έκπνεύσει· στήν τελευταία περίπτοση τό δικαστήριο μπορει νά τάξει προθεσμία γιά τήν άσκηση του ένδικου αύτου μέσου.
 Τό δικαστήριο αύτό μπορει έπίσης νά έξαρτήσει τήν έκτέ λεση άπό τήν παροχή έγγυήσεως, τήν όποία καί καθορίζει.
 Άρθρο 39
 Κατά τή διάρκεια της προθεσμίας προσφυγης πού προβλέπεται στό άρθρο 36, καί ως ότου έκδοθει άπόφαση γιά τήν προσφυγή αύτή, μπορουν νά ληφθουν μόνο άσφαλιστικά μέτρα έπί της περιουσίας του προσώπου κατά του όποίου ζητειται ή έκτέλεση.
 Ή άπόφαση πού έγκρίνει τήν έκτέλεση έμπεριέχει καί τή δυνατότητα λήψεως των άσφαλιστικων αύτων μέτρων.
 Άρθρο 40
 Άν ή αίτησή του άπορριφθει, ό αίτων μπορει νά προσφύγει:
 —
 στό Βέλγιο, στό Cour d'appel ή στό Ηof van beroep·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στό Oberlandesgericht·
 —
 στή Γαλλία, στό Cour d'appel·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στό Cour supérieure de justice, ώς δευτεροβάθμιο πολιτικό δικαστήριo·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στό Gerechtshof.
 Ό διάδικος


text:
κατά του όποίου ζητειται ή έκτέλεση καλειται νά παραστει ένώπιον του δικαστήριο πού έκδικάζει τήν προσφυγή. Σέ περίπτωση έρημοδικίας έφαρμόζονται οί διατάξεις του άρθρου 20 δεύτερη καί τρίτη παράγραφος, έστω καί άν ό διάδικος αύτός δέν έχει τήν κατοικία του σέ συμβαλλόμενο κράτος.
 Άρθρο 41
 Κατά της άποφάσεως έπί της προσφυγης πού προβλέπεται στό άρθρο 40 μπορει νά άσκηθει μόνο άναίρεση καί, στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Rechtsbeschwerde.
 Άρθρο 42
 Άν ή άλλοδαπή άπόφαση έκρινε έπί πολλvν άξιωσεων πού έχουν σωρευθει στήν ίδια άγωγή καί δέν μπορει νά κηρυχθει έκτελεστή στό σύνολό της, τό δικαστήριο τήν κηρύσσει έκτελεστή ώς πρός μία ή περισσότερες άπό τίς άξιώσεις.
 Ειναι δυνατό νά ζητηθει μερική έκτέλεση της άποφάσεως.
 Άρθρο 43
 Οί άλλοδαπές άποφάσεις πού καταδικάζουν σέ χρηματική ποινή ώς μέσο έκτελέσεως κηρύσσονται έκτελεστές στό κράτος έκτελέσεως, μόνο άν τό ποσό έχει προσδιορισθει κατά τρόπο όριστικό άπό τά δικαστήρια του κράτους προελεύσεως.
 Άρθρο 44
 Ό αίτων στόν όποιο παρασχέθηκε δωρεάν δικαστική άρωγή στό κράτος προελεύσεως, άπολαμβάνει τό ίδιο εύεργέτημα χωρίς νέα έξέταση κατά τή διαδικασία των άρθρων 32 ώς 35.
 Άρθρο 45
 Σέ διάδικο πού ζητει σέ συμβαλλόμενο κράτος την έκτέλεση άποφάσεως ή όποία έχει έκδοθει σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος, καμιά έγγύηση ή κατάθεση χρηαατικου ποσου, άνεξάρτητα άπό τήν όνομασία της, δέν μιορει νά έπιβληθει μέ τήν αίτιολογία ότι ειναι άλλοδαπός ή ότι δέν κατοικει ή δέν διαμένει στό κράτος έκτελέσεως.
 Τμημα 3
 Κοινές διατάξεις
 Άρθρο 46
 Ό διάδικος πού έπικαλειται τήν άναγνώριση ή ζητει τήν έκτέλεση άποφάσεως όφείλει νά προσκομίσει:
 1.
 άντίγραφο της άποφάσεως, τό όποιο νά συγκεντρώνει τίς άναγκαιες προϋποθέσεις γνησιότητας·
 2.
 άν πρόκειται γιά άπόφαση έρήμην, τό πρωτότυπο ή κυρωμένο άντίγραφο έγγράφου πού νά άποδεικνύει ότι τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης έχει έπιδοθει στόν έρημοδικήσαντα διάδικο.
 Άρθρο 47
 Ό διάδικος πού ζητει τήν έκτέλεση όφείλει έπιπλέον νά προσκομίσει:
 1.
 κάθε έγγραφο κατάλληλο νά άποδείξει ότι, κατά τό δίκαιο του κράτους προελεύσεως, ή άπόφαοη είναι έκτελεστή καί έχει έπιδοθει·
 2.
 άν συντρέχει περίπτωση, έγγραφο πού νά άποδεικνύει ότι ό αίτων άπολαμβάνει δωρεάν δικαστικης άρωγης στό κράτος προελεύσεως.
 Άρθρο 48
 Άν δέν προσάγονται τά έγγραφα πού μνημονεύονται στό άρθρο 46 σημειο 2 καί στό άρθρο 47 σημειο 2, τό δικαστήριο μπορει είτε νά όρίσει προθεσμία προσαγωγης τους είτε νά δεχθει ίσοδύναμα έγγραφα, είτε, έφόσον κρίνει ότι έχει έπαρκως ένημερωθει,νά άπαλλάξει τόν αίτουνται άπό τό βάρος αύτό.
 Τό δικαστήριο μπορει νά ζητήσει τήν προσαγωγή μεταφράσεως των έγγράφων· ή μετάφραση έπικυρώνεται άπό πρόσωπο πού, σέ ένα άπό τά συμβαλλόμενα κράτη, έχει αύτή τήν έξουσία.
 Άρθρο 49
 Καμιά έπικύρωση ή άλλη άνάλογη διατύπωση δέν άπαιτειται γιά τά έγγρκφα πού μνημονεύονται στά άρθρα 46, 47 καί 48 δεύτερη παράγραφος, καθώς καί, έφόσον συντρέχει περίπτωση, γιά τό διορισμό άντικλήτου.
 ΤΙΤΛΟΣ IV
 ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ
 Άρθρο 50
 Τά δημόσια έγγραφα πού έχουν έκδοθει καί είναι έκτελεστά σέ συμβαλλόμενο κράτος περιβάλλονται, κατόπιν αίτήσεως, τόν έκτολεσχήριο τύπο σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος κατά τή διαδικασία των άρθρων 31 καί έπ. Ή αίτηση άπορρίπτεται μόνο άν ή έκτέλεση του δημόσιου έγγράφου άντίκειται στή δημόσια τάξη του κράτους έκτελέσεως.
 Τό προσκομιζόμενο έγγραφο πρέπει


text:
νά συγκεντρώνει τίς άναγκαιες προϋποθέσεις γνησιότητας στό κράτος προελεύσεως.
 Οί διατάξεις του τμήματος 3 του τίτλου II1 έφαρμόζονται έφόσον συντρέχει περίπτωση.
 Άρθρο 51
 Συμβιβασμοί πού καταρτίζονται ένώπιον δικαστηρίου κατά τή διάρκεια δίκης καί είναι έκτελεστοί στό κράτος προελεύσεως, είναι έκτελεστοί καί στό κράτος έκτελέσεως μέ τούς ίδιους όρους όπως καί τά δημόσια έγγραφα.
 ΤΙΤΛΟΣ V
 ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
 Άρθρο 52
 Γιά νά καθορίσει άν διάδικος έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους σέ δικαστήριο του όποίου έχει άσκηθει ή άγωγή, ό δικαστής έφαρμόζει τό έσωτερικό δίκαιό του.
 Άν διάδικος δέν έχει κατοικία στό κράτος όπου έχει άσκηθει ή άγωγή, τό δικαστήριο, προκειμένου νά καθορίσει άν ό διάδικος έχει κατοικία σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος, έφαρμόζει τό δίκαιο του κράτους αύτου.
 Γιά τόν καθορισμό πάντως της κατοικίας ένός διαδίκου έφαρμόζεται τό δίκαιο της ίθαγένειάς του, άν, σύμφωνα μέ τό δίκαιο αύτό, ή κατοικία του έξαρταται άπό τήν κατοικία άλλου προσώπου ή άπό τήν έδρα άρχής.
 Άρθρο 53
 Γιά τήν έφαρμογή της παρούσας συμβάσεως ή έδρα των έταιρειων καί νομικων προσώπων έξομοιώνεται πρός τήν κατοικία. Γιά τόν καθορισμό πάντως της έδρας αύτης έφαρμόζονται οί κανόνες ίδιωτικου διεθνους δικαίου του δικάζοντος δικαστη.
 ΤΙΤΛΟΣ VI
 ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΛΙΑΤΑΞΕΙΣ
 Άρθρο 54
 Οί διατάξεις της παρούσας συμβάσεως έφαρμόζονται μόνο στίς άγωγές πού άσκουνται μετά τήν έναρξη ίσχύος της καθώς καί στά δημόσια έγγραφα πού εκδίδονται μετά τήν ήμερομηνία αύτή.
 Άπόφαση πάντως πού έκδίδεται μετά τήν έναρξη ίοχύος της παρούσας συμβάσεως, κατόπιν αγωγης πού έχει άσκηθει πρίν άπό τήν ήμερομηνία αύτή, άναγνωρίζεται καί έκτελειται σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του τίτλου III, άν οί έφαρμοσθέντες κανόνες διεθνους δικαιοδοσίας είναι σύμφωνοι μέ τίς διατάξεις του τίτλου II ή μέ σύμβαση πού, κατά τήν ήμερομηνία άσκήσεως της άγωγης, ίσχυε μεταξύ του κράτους προελεύσεως καί του κράτους άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως.
 ΤΙΤΛΟΣ VIΙ
 ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΣYMBAΣΕΙΣ
 Άρθρο 55
 Μέ τήν έπιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 54 δεύτερη παράγραφος καί του άρθρου 56, ή παρούσα σύμβαση άντικαθιστα τίς άκόλουθες μεταξύ δύο ή περισσότερων συμβαλλόμενων κρατων, συμβάσεις:
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Βελγίου καί τής Γαλλίας γιά τή διεθνή δικαιοδοσία, ίσχύ καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων, διαιτητικων άποφάσεων καί δημόσιων έγγράφων, πού ύπογράφηκε στό Παρίσι στίς 8 Ίουλίου 1899·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Βελγίου καί των Κάτω Χωρων γιά τή διεθνή δικαιοδοσία, τήν πτώχευση καθώς καί γιά τήν ίσχύ καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων, διαιτητικων άποφάσεων καί δημόσιων έγγράφων, πού ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 28 Μαρτίου 1925·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ της Γαλλίας καί της Ίταλίας γιά τήν έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποπέσεις, πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 3 Ίουνίου 1930·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ της Γερμανίας καί της Ίταλίας γιά τήν άναγνώριση καί έκτέλεση δικαστικών άποφάσεων σέ αστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 9 Μαρτίου 1936·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ της Όμοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας καί του Βασιλείου του Βελγίου γιά τήν άμοιβαία άναγνώριση καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων, διαιτητικων άποφάσεων καί δημόσιων έγγράφων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Βόννη στίς 30 Ίουνίου 1958·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Βασιλείου των Κάτω Χωρων καί της Ίταλικης Δημοκρατίας


text:
γιά τήν άναγνώριση καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 17 Άπριλίου 1959·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Βασιλείου του Βελγίου καί της Ίταλικης Δημοκρατίας γιά τήν άναγνώριση καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων καί άλλων έκτελεστων τίτλων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 6 Άπριλίου 1962·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Βασιλείου των Κάτω Χωρων καί της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας γιά τήν άμοιβαία άναγνώριση καί έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων καί άλλων έκτελεστων τίτλων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκιε στή Χάγη στίς 30 Αύγούστου 1962.
 καί, έφόσον ίσχύει:
 —
 τή συνθήκη μεταξύ του Βελγίου, των Κάτω Χωρων καί του Λουξεμβούργου γιά τή διεθνή δικαιοδοσία, τήν πτώχευση, τήν ίσχύ καί τήν έκτέλεση δικαστικων άποφάσεων, διαιτητικων άποφάσεων καί δημόσιων έγγράφων, πού ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 24 Νοεμβρίου 1961.
 Άρθρο 56
 Ή συνθήκη καί οί συμβάσεις πού άναφέρονται στό άρθρο 55 συνεχίζουν νά παράγουν άποτελέσματα στά θέματα στά όποια ή παρούσα σύμβαση δέν έφαρμόζεται.
 Συνεχίζουν νά παράγουν άποτελέσματα ώς πρός αποφάσεις καίέγγραφα πού έκδόθηκαν πρίν άπό τήν έναρξη ίσχύος της παρούσας συμβάσεως.
 Άρθρο 57
 Ή παρούσα σύμβαση δέν θίγει τίς συμβάσεις των οποίων τά συμβαλλόμενα κράτη είναι ή θά γίνουν μέρη καί oί όποιες, σέ είδικά θέματα, ρυθμίζουν τή διεθνή δικαιοδοσία, τήν άναγνώριση ή τήν έκτέλεση άποφάσεων.
 Άρθρο 58
 Οί διατάξεις της παρούσας συμβάσεως δέν θίγουν τά δικαιώματα πού άναγνωρίζονται στούς έλβετούς ύπηκόους άπό τή σύμβαση της 15ης Ίουνίου 1869 μεταξύ της Γαλλίας καί της Ελβετικής Συνομοσπονδίας γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές ύποθέσεις.
 Άρθρο 59
 Ή παρούσα σύμβαση δέν έμποδίζει συμβαλλόμενο κράτος νά άναλάβει έναντι τρίτου κράτους, δυνάμει συμβάσεως διεθνους δικαιοδοσίας καί έκτελέσεως αποφάσεων, τήν ύποχρέωση νά μήν άναγνωρίζει άπόφαση πού έχει έκδοθει σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος κατά έναγομένου πού είχε κατοικία ή συνήθη διαμονή στό έδαφος του τρίτου κράτους, έφόσον, σέ περίπτωση πού προβλέπεται στό άρθρο 4, ή άπόφαση στηρίχθηκε άποκλειστικά σέ βάση δικαιοδοσίας προβλεπόμενη στό άρθρο 3 δεύτερη παράγραφος.
 ΤΙΤΛΟΣ VIII
 ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
 Άρθρο 60
 Ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στό εύρωπαϊκό έδαφος των συμβαλλόμενων κρατων, στά ύπερπόντια γαλλικά διαμερίσματα καθώς καί στά ύπερπόντια γαλλικά έδάφη.
 Τό Βασίλειο των Κάτω Χωρων μπορει, κατά τήν, ύπογραφή ή τήν έπικύρωση της παρούσας συμβάσεως, ή όποτεδήποτε μεταγενέστερα, νά δηλώσει, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, ότι ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στό Σουρινάμ καί στίς Όλλανδικές Άντίλλες. Έλλείψει σχετικης δηλώσεως γιά τίς Όλλανδικές Άντίλλες, oί δίκες πού διεξάγονται στό εύρωπαϊκό έδαφος του Βασιλείου έπί αίτήσεων άναιρέσεως κατ·άποφάσεων των δικαστηρίων των Όλλανδικων Άντιλλων, θεωρουνται ότι διεξάγονται ένώπιον των δικαστηρίων αύτων.
 Άρθρο 61
 Ή παρούσα σύμβαση θά επικυρωθει άπό τά ύπογράφοντα κράτη. Τά έγγραφα έπικυρώσεως θά κατατεθουν στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύροπαϊκων Κοινοτήτων.
 Άρθρο 62
 Ή παρούσα σύμβαση θά αρχίσει νά ίσχύει τήν πρώτη μέρα του τρίτου μήνα πού άκολουθει τήν κατάθεση του έγγράφου έπικυρώσεως του ύπογράφοντος κράτους πού θά προβει τελευταιο στή διατύπωση αύτή.
 Άρθρο 63
 Τά συμβαλλόμενα κράτη άναγνωρίζουν ότι κάθε κράτος πού γίνεται μέλος της Εύρωπαϊκης Οίκονομικης Κοινότητας θά ύποχρεωθει νά άποδεχθει τήν παρούσα


text:
σύμβαση ώς βάση γιά τίς άναγκαιες διαπραγματεύσεις, μέ σκοπό νά διασφαλίσει στίς σχέσεις μεταξύ των συμβαλλόμενων κρατων καί του κράτους αύτου τήν έφαρμογή του άρθρου 220 τελευταιο έδάφιο της συνθήκης περί ίδρύσεως της Εύρωπαϊκης Οίκονομικης Κοινότητας.
 Οί άναγκαιες προσαρμογές μπορουν νά γίνουν μέ είδική σύμβαση μεταξύ των συμβαλλόμενων κρατων άφενός καί του κράτους αύτου άφετέρου.
 Άρθρο 64
 Ό Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων γνωστοποιει στά ύπογράφοντα κράτη:
 α)
 τήν κατάθεση κάθε έγγράφου έπικυρώσεως·
 β)
 τήν ήμερομηνία ένάρξεως ίσχύος της παρούσας συμβάσεως·
 γ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου 60 δεύτερη παράγραφος·
 δ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου IV του πρωτοκόλλου·
 ε)
 τίς άνακοινώσεις κατ' έφαρμογή του άρθρου VI του πρωτοκόλλου.
 Άρθρο 65
 Τό πρωτόκολλο, τό όποιο μέ κοινή συμφωνία των συμβαλλόμενων κρατων προσαρταται στήν παρούσα σύμβαση, άποτελει άναπόσπαστο μέρος της.
 Άρθρο 66
 Ή διάρκεια της παρούσας συμβάσεως είναι άπεριόριστη.
 Άρθρο 67
 Κάθε συμβαλλόμενο κράτος μπορει νά ζητήσει τήν άναθεώρηση της παρούσας συμβάσεως, Στήν περίπτωση αύτή συγκαλειται άπό τόν Πρόεδρο του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων συνδιάσκεψη άναθεωρήσεως.
 Άρθρο 68
 Ή παρούσα σύμβαση συντάσσεται σέ ένα μόνο άντίτυπο στήν γαλλική, γερμανική, ίταλική καί όλλανδική γλώσσα. Τά τέσσερα κείμενα είναι έξίσου αύθεντικά. Ή σύμβαση θά κατετεθει στό άρχειο της Γραμματείας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων. Ό Γενικός Γραμματέας θά διαβιβάσει κυρωμένο άντίγραφο στήν κυβέρνηση κάθε ύπογράφοντος κράτους.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έδεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τήν παρούσα σύμβαση.
 Έγινε στίς Βρυξέλλες, στίς είκοσι έπτά Σεπτεμβρίου χίλια έννιακόσια έξήντα όκτώ.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Pierre HARMEL
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Willy BRANDT
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικης Δημοκρατίας,
 Michel DEBRÉ
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίταλικης, Δημοκρατίας,
 Giuseppe MEDICI
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα του Λουξεμβούργου,
 Pierre GRÉGOIRE
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 J. Μ. Α. Η. LUNS
 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ
 Τά Ύψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη συμφώνησαν στίς άκόλουθες διατάξεις πού προσαρτωνται στή σύμβαση:
 Άρθρο Ι
 Κάθε πρόσωπο πού έχει τήν κατοικία του στό Λουξεμβουργο, έναγόμενο ένώπιον δικαστηρίου άλλου συμβαλλόμενου κράτους κατ' έφαρμογή του άρθρου 5 σημειο 1, μπορει νά άμφισβητήσει τή διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου αύτου. Τό δικαστήριο αύτό διαπιστώνει αύτεπάγγελτα τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας του άν ό έναγόμενος δέν παραστει.
 Κάθε συμφωνία διεθνους δικαιοδοσίας κατά τήν έννοια του άρθρου 17 παράγει τά άποτελέσματά της έναντι προσώπου πού έχει τήν κατοικία του στό Λουξεμβουργο, μόνο άν αύτό τήν έχει ρητά καί είδικά άποδεχθει.
 Άρθρο II
 Μέ τήν έπιφύλαξη εύνοϊκότερων έθνικων διατάξεων, πρόσωπα πού έχουν τήν κατοικία τους σέ συμβαλλόμενο κράτος καί διώκονται γιά άδίκημα έξ άμελείας ενώπιον των ποινικων δικαστηρίων άλλουν συμβαλλόμενου κράτους του όποίου δεν έχουν τήν ίθαγένεια, μπορουν νά άναθέσουν τήν ύπεράσπισή τους σέ άρμόδια γιά τό έργο αύτό πρόσωπα, άκόμη καί άν δέν έμφανίζονται αύτοπροσώπως.
 Τό δικαστήριο μπορει ώστόσο νά διατάξει τήν αύτοπρόσωπη έμφάνιση σέ περίπτωση μή έμφανίσεως ή άπόφαση πού έκδίδεται έπί της πολιτικης άγωγης, χωρίς τό έν λόγω πρόσωπο νά είχε τή δυνατότητα νά άμυνθει, μπορει νά μήν άναγνωρισθει ή νά μήν έκτελεσθει στά άλλα


text:
συμβαλλόμενα κράτη.
 Άρθρο ΙΙΙ
 Καμία έπιβάρυνση φορολογική ή τέλος, άνάλογα μέ τήν άξία της διαφορας, δέν έπιβάλλεται στό κράτος έκτελέσεως κατά τή διαδικασία χορηγήσεως του έκτελεστήριου τύπου.
 Άρθρο IV
 Δικαστικά καί έξώδικα έγγραφα πού συντάσσονται στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους καί πρέπει νά έπιδοθουν σέ πρόσωπα πού βρίσκονται στό έδαφοσ άλλου συμβαλλόμενου κράτους διαβιβάζονται κατά τήν διαδικασία πού προβλέπεται άπό τίς συμβάσεις καί συμφωνίες μεταξύ συμβαλλόμενων κρατων.
 Μέ τήν έπιφύλαξη άντίθετης δηλώσεως του κράτους προορισμου πρός τό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, τά έγγραφα αυτά μπορουν έπίσης νά στέλλονται άπευθείας άπό τίς άρμόδιες δημόσιες άρχές του κράτους όπου συντάσσονται στίς άντίστοιχες άρχές του κράτους στό έδαφος του όποίου βρίσκεται ό παραλήπτης του έγγράφου. Στήν περίπτωση αύτή, ή άρμόδια άρχή του κράτους προελεύσεως διαβιβάζει άντίγραφο της πράξεως στήν άντίστοιχη άρχή του κράτους προορισμου, ή όποία είναι άρμόδια γιά νά τό παραδώσει στόν παραλήπτη. Ή παράδοση άποδεικνύεται μέ βεβαίωση πού άποστέλλεται άπευθείας στή δημόσια άρχή του κράτους προελεύσεως.
 Άρθρο V
 Ή διεθνής δικαιοδοσία, πού προβλέπεται στό άρθρο 6 σημειο 2 καί στό άρθρο 10 γιά προσεπίκληση δικονομικου έγγυητη ή γιά άλλη προσεπίκληση, δέν ίσχύει στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Στό κράτος αύτό κάθε πρόσωπο πού έχει τήν κατοικία του στό έδαφος άλλου συμβαλλόμενου κράτους μ πορει νά προσεπικληθει ένώπιον των δικαστηρίων κατ' έφαρμογή των παραγράφων 68, 72, 73 καί 74 της Zivilprozeßordnung σχετικά μέ τήν άνακοίνωση δίκης.
 Άποφάσεις πού έκδίδονται στά άλλα συμβαλλόμενα κράτη δυνάμει του άρθρου 6 σημειο 2 καί του 6. άρθρου 10 άναγνωρίζονται καί έκτελουνται στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας σύμφωνα μέ τόν τίτλο III. Άποτέλεσμα πού σύμφωνα μέ τίς παραγράφους 68, 72, 73 καί 74 της Zivilprozeßordnung παράγονται έναντι τρίτων άπό άποφάσεις έκδιδόμενες στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας άναγνωρίζονται καί στά άλλα συμβαλλόμενα κράτη.
 Άρθρο VI
 Τά συμβαλλόμενα κράτη άνακοινώνουν στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων τά κείμενα των νομοθετικων διατάξεών τους μέ τά όποια τροποποιουν είτε τίς διατάξεις της νομοθεσίας τους, τίς άναφερόμενες στή σύμβαση, είτε τούς πίνακες των δικαστηρίων πού μνημονεύονται στόν τίτλο III τμημα 2 της συμβάσεως.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τό παρόν πρωτόκολλο.
 Έγινε στίς Βρυξέλλες, στίς είκοσι έπτά Σεπτεμβρίου χίλια έννιακόσια έξήντα όκτώ.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Pierre HARMEL
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Willy BRANDT
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικης Δημοκρατίας,
 Michel DEBRÉ
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίταλικης. Δημοκρατίας,
 Giuseppe MEDICI
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα του Λουξεμβούργου,
 Pierre GRÉGOIRE
 Γιά τήν Αυτής Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 J. Μ. Α. Η. LUNS
 ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
 Οί Κυβερνήσεις του Βασιλείου του Βελγίου, της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας, της Γαλλικης Δημοκρατίας, της Ίταλικης Δημοκρατίας, του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου καί του Βασιλείου των Κάτω Χωρων,
 Κατά τήν ύπογραφή της συμβάσεως γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις.
 Έπιθυμώντας νά έξασφαλίσουν τήν όσο τό δυνατό άποτελεσματικότερη έφαρμογή των διατάξεών της.
 Θέλοντας νά άποτρέψουν έρμηνευτικές άποκλίσεις πού μπορουν νά παρακωλύσουν τήν ένοποιητική λειτουργία της συμβάσεως.
 Έχοντας έπίγνωση


text:
ότι μπορει ένδεχομένως νά έμφανισθουν κατά τήν έφαρμογή της συμβάσεως θετικές ή άρνητικές συγκρούσεις διεθνους δικαιοδοσίας,
 Δηλώνουν ότι είναι πρόθυμες:
 1.
 νά μελετήσουν τά ζητήματα αυτά καί ίδίως νά έξετάσουν τή δυνατότητα παροχης όρισμένων άρμοδιοτήτων στό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων καί, ένδεχομένως, νά διαπραγματευθουν τή σχετική συμφωνία·
 2.
 νά καθιερώσουν τακτική έπικοινωνία των άντιπροσώπων τους.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τήν παρούσα κοινή δήλωση.
 Έγινε στίς Βρυξέλλες, στίς είκοσι έπτά Σεπτεμθρίου χίλια έννιακόσια έξήντα όκτώ.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Pierre HARMEL
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Willy BRANDT
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικης Δημοκρατίας,
 Michel DEBRÉ
 Γιά τόν Πρoέδρο της Ίταλικης Δημοκρατίας,
 Giuseppe MEDICI
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Λούκα του Λουξεμβούργου,
 Pierre GRÉGOIRE
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Bασίλισσα των Κάτων Χωρων,
 J. Μ. Α. Η. LUNS
 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ
 γιά τήν έρμηνεία άπό τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμθρίου 1968 γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις
 ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑÏΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ,
 Έχοντας ύπόψη τή δήλωση πού έχει προσαρτηθει στή σύμβαση γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, ή όποία ύπογράφηκε στίς. Βρυξέλλες στίς 27 Σεπτεμβρίου 1968,
 Η ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΒΕΛΓΩΝ:
 τον κ. Alfons VRANCKX,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ:
 τόν κ. Gerhard JAHN,
 Όμοσπονδιακό Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
 τόν κ. René PLEVEN,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
 τόν κ. Erminio PENNACCHIΝΙ,
 Ύφυπουργό Δικαιοσύνης,
 Η ΑΥΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΥΨΗΛΟTΗΤΑ Ο ΜΕΓAΣ ΔΟΥΚΑΣ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ:
 τόν κ. Eugène SCHAUS,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Άντιπρόεδρο της Κυδερνήσεως
 Η ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Η ΒΑΣΙΛ1ΣΣΑ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ:
 τόν κ. C.H.F. POLAK,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ:
 Άρθρο 1
 Τό Δικαστήριο των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων είναι άρμόδιο νά άποφαίνεται έπί της έρμηνείας της συμβάσεως γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις καί του προσαρτημένου στή σύμβαση αύτή πρωτοκόλλου, πού ύπογράφηκαν στίς Βρυξέλλες στίς 27 Σεπτεμβρίου 1968, καθώς καί του παρόντος πρωτοκόλλου.
 Άρθρο 2
 Τά άκόλουθα δικαστήρια δύνανται νά ζητουν άπό τό Δικαστήριο νά άποφαίνεται προδικαστικά έπί θεμάτων έρμηνείας:
 1.
 —
 στό Βέλγιο: Cour de cassation — Het Hofman Cassatie καί Conseil d'état — De Raad van State,
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίαας: τά Οberste Gerichtshöfe des Bundes,
 —
 στή Γαλλία: Cour de cassation καί Conseil d'état,
 —
 στήν Ίταλία: Corte supreme di cassazione,
 —
 στό Λουξεμβουργο: Cour supérieure de justice, ώς άκυρωτικό,
 —
 στίς Κάτω Χωρες: Hoge Raad·
 2.
 τά δικαστήρια των συμβαλλόμενων κρατων όταν δικάζουν σέ δεύτερο βαθμό·
 3.
 στίς περιπτώσεις πού προβλέπονται άπό τό άρθρο 37 της συμβάσεως, τά δικαστήρια πού μνημονεύονται στό άρθρο αύτό.
 Άρθρο 3
 1. Άν θέμα έρμηνείας της συμβάσεως καί των άλλων κειμένων πού άναφέρονται στό άρθρο 1 άνακύψει στό πλαίσιο ύποθέσεως πού είναι έκκρεμής σέ δικαστήριο άπό τά μνημονεύματα στό άρθρο 2 σημειο 1, τό δικαστήριο αύτό, έφόσον κρίνει ότι άπόφαση γιά


text:
τό θέμα είναι άναγκαία γιά τήν έκδοση της δικης του άποφάσεως ύποχρεουται νά ζητήσει άπό τό Δικαστήριο νά άποφανθει σχετικά.
 2. Άν τέτοιο θέμα άνακύψει ένώπιον δικαστηρίου άπό τά άναφερόμενα στό άρθρο 2 σημεια 2 καί 3, τό δικαστήριο αύτό δύναται, ύπό τούς όρους πού άναφέρονται στήν παράγραφο 1, νά ζητήσει άπό τό Δικαστήριο νά άποφανθει σχετικά.
 Άρθρο 4
 1. Ή άρμόδια άρχή συμβαλλόμενου κράτους, μπορει νά ζητήσει άπό τό Δικαστήριο νά άποφανθει έπί ζητήματος έρμηνείας της συμβάσεως καί των άλλων κειμένων πού άναφέρονται στό άρθρο 1, άν άποφάσεις δικαστηρίων του κράτους αύτου έρχονται σέ άντίθεση μέ τήν έρμηνεία πού έχει δοθει είτε άπό τό Δικαστήριο είτε σέ άπόφαση ένός άπό τά δικαστήρια άλλου συμβαλλόμενου κράτους πού μνημονεύονται στό άρθρο 2 σημεια 1 καί 2. Οί διατάξεις της παρούσας παραγράφου έφαρμόζονται μόνο έπί άποφάσεων πού άπέκτησαν ίσχύ δεδικασμένου.
 2. Ή έρμηνεία πού δίνη τό Δικαστήριο μετά άπό παρόμοια αίτηση, δέν παράγει άποτελέσματα γιά τίς άποφάσεις έπ' εύκαιρία των όποίων ζητήθηκε.
 3. Ή αίτηση έρμηνείας, σύμφωνα μέ τήν παράγραφο 1, ύποβάλλεται στό Δικαστήριο άπό τούς γενικούς εισαγγελεις των άκυρωτικων δικαστηρίων των συμβαλλόμενων κρατων ή άπό κάθε άλλη άρχή τήν όποία όρίζει συμβαλλόμενο κράτος.
 4. Ό Γραμματέας του Δικαστηρίου κοινοποιει τήν αίτηση στά συμβαλλόμενα κράτη, τήν Έπιτροπή καί τό Συμβούλιο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, τά όποια δύνανται νά καταθέσουν στό Δικαστήριο, μέσο σέ προθεσμία δύο μηνων άπό τήν κοινοποίηση, ύπομνήματα ή γραπτές παρατηρήσεις.
 5. Στή διαδικασία του άρθρου αύτου δέν εισπράττονται τέλη ούτε έπιστρέφονται έξοδα.
 Άρθρο 5
 1. Μέ τήν έπιφύλαξη άντίθετων διατάξεων του παρόντος πρωτοκόλλου, οί διατάξεις της συνθήκης περί ίδρύσεως της Εύρωπαϊκης Οίκονομικης Κοινότητας καί του προσαρτημένου πρωτοκόλλου περί του Όργανισμου του Δικαστηρίου, πού είναι έφαρμοστέες όταν τό Δικαστήριο καλειται νά άποφανθει προδικαστικά, έφαρμόζονται καί στή διαδικασία έρμηνείας της συμβάσεως καί των άλλων κειμένων πού μνημονεύονται στό άρθρο 1.
 2. Άν είναι άναγκαιο, ό κανονισμός διαδικασίας του Δικαστηρίου προσαρμόζεται καί συμπληρώνεται σύμφωνα μέ τό άρθρο 188 της συνθήκης περί ίδρύσεως της Εύρωπαϊκης Οίκονομικης Κοινότητας.
 Άρθρο 6
 Τό παρόν πρωτόκολλο έφαρμόζεται στό εύρωπαϊκό έδαφος των συμβαλλόμενων κρατων, στά ύπερπόντια γαλλικά διαμερίσματα, καθώς καί στά ύπερπόντια γαλλικά έδάφη.
 Τό Βασίλειο των Κάτω Χωρων μπορει, κατά τήν ύπογραφή ή τήν έπικύρωση του παρόντος πρωτοκόλλου, ή όποτεδήποτε μεταγενέστερα, νά δηλώσει, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, ότι τό παρόν προτόκολλο έφαρμόζεται στό Σουρινάμ καί στίς Όλλανδικές Άντίλλες.
 Άρθρο 7
 Τό παρόν πρωτόκολλο θά έπικυρωθει άπό τά ύπογράφοντα κράτη. Τά έγγραφα έπικυρώσεως θά κατατεθουν στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων.
 Άρθρο 8
 Τό παρόν πρωτόκολλο άρχίζει νά ίσχύει τήν πρώτη ήμέρα του τρίτου μήνα πού άκολουθει τήν κατάθεση του έγγράφου έπικυρώσεως του ύπογράφοντος κράτους πού θά προβει τελευταιο στή διατύπωση αύτή. Ή έναρξη όμως ίσχύος του πρωτοκόλλου δέν μπορει νά προηγηθει της ένάρξεως ίσχύος της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου1968 γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις.
 Άρθρο 9
 Τά συμβαλλόμενα κράτη άναγνωρίζουν ότι κάθε κράτος πού γίνεται μέλος της Εύρωπαϊκης Οίκονομικης Κοινότητας καί στό όποιο έφαρμόζεται τό άρθρο 63 της συμβάσεως γιά τή διεθνή


text:
δικαιοδοσία καί τήν εκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις όφείλει, μέ τήν έπιφύλαξη των άναγκαίων προσαρμογων, νά άποδεχθει τίς διατάξεις του παρόντος πρωτοκόλλου.
 Άρθρο 10
 Ό Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων γνωστοποιει στά ύπογράφοντα κράτη:
 α)
 τήν κατάθεση κάθε έγγράφου έπικυρώσεως·
 β)
 τήν ήμερομηνία ένάρξεως ίσχύος του παρόντος πρωτοκόλλου·
 γ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου 4 παράγραφος 3·
 δ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου 6 δεύτερο έδάφιο.
 Άρθρο 11
 Τά συμβαλλόμενα κράτη άνακοινώνουν στό Γενικό Γραμματέα του Συμθουλίου των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων τά κείμενα των νομοθετικων διατάξεών τους πού έπιφέρουν τροποποίηση του πίνακα των δικαστηρίων στό άρθρο 2 σημειο 1.
 Άρθρο 12
 Ή διάρκεια του παρόντος πρωτοκόλλου είναι άπεριόριστη.
 Άρθρο 13
 Κάθε συμβαλλόμενο κράτος μπορει νά ζητήσει τήν άναθεώρηση του παρόντος πρωτοκόλλου. Στήν περίπτωση αύτή συγκαλειται άπό τόν Πρόεδρο του Συμθουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων συνδιάσκεψη άναθεωρήσεως.
 Άρθρο 14
 Τό παρόν πρωτόκολλο συντάσσεται σέ ένα μόνο άντίτυπο στή γαλλική, γερμανική, ίταλική καί όλλανδική γλώσσα.Τά τέσσερα κείμενα είναι έξίσου αύθεντικά. Τό πρωτόκολλο θά κατατεθει στό άρχειο της Γραμματείας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων. Ό Γενικός Γραμματέας θά διαβιβάσει κυρωμένο άντίγραφο στήν κυβέρνηση καθενός ύπογράφοντος κράτους.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τό παρόν πρωτόκολλο.
 Έγινε στό Λουξεμβουργο, στίς τρεις Ίουνίου χίλια έννιακόσια έβδομήντα ένα.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Alfons VRANCKX
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Gerhard JAHN
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικης Δημοκρατίας,
 René PLEVEN
 Γιά τόν Πρόεδρο τής Ίταλικη Δημοκρατίας,
 Erminio PENNECCHINI
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα του Λουξεμβούργου,
 Eugène SCHAUS
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 C. Η. F. POLAK
 ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
 Οί Κυβερνήσεις του Βασιλείου του Βελγίου, της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας, της Γαλλικης Δημοκρατίας, της Ίταλικης Δημοκρατίας, του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου καί του Βασιλείου των Κάτω Χωρων,
 Κατά τήν ύπογραφή του πρωτοκόλλου γιά τήν έρμηνεία άπό τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις,
 Έπιθυμώντας νά διασφαλίσουν τήν όσο τό δυνατό άποτελεσματικότερη καί όμοιόμορφη έφαρμογή των διατάξεων του πρωτοκόλλου αύτου,
 Δηλώνουν ότι είναι έτοιμες νά όργανώσουν, σέ συνεργασία μέ τό Δικαστήριο, άνταλλαγή πληροφοριων σχετικά μέ τίς άποφάσεις τίς όποιες έκδίδουν τά δικαστήρια πού άναφέρονται στό άρθρο 2 παράγραφος 1 του έν λόγω πρωτοκόλλου κατ' έφαρμογή της συμβάσεως καί του πρωτοκόλλου της 27ης Σεπτεμβρίου 1968.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τήν παρούσα κοινή δήλωση.
 Έγινε στό Λουξεμβουργο, στίς τρεις Ίουνίου χίλια έννιακόσια έβδομήντα ένα.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Alfons VRANCKX
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Gerhard JAHN
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας,
 René PLEVEN
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίταλικης Δημοκρατίας,
 Erminio PENNECCHINI
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα του Λουξεμβούργου,
 Eugène SCHAUS
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Bασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 C. Η. F. POLAK
 ΣΥΜΒΑΣΗ
 γιά τήν προσχώρηση του Bασιλείου της Δανίας, της Ίρλανδίας και


text:
του Ήνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ίρλανδίας στή σύμθαση γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, καθώς καί στό πρωτόκολλο γιά τήν έρμηνεία της άπό τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων
 ΠΡΟΟΙΜΙΟ
 ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑÏΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ,
 ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι τό Βασίλειο της Δανίας, ή Ίρλανδία καί τό Ήνωμένο Βασίλαο της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ιρλανδίας, όταν έγηναν μέλη της Κοινότητας, άνέλαβαν τήν ύποχρέωση νά προσχωρήσουν στή σύμβαση γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις καί στό πρωτόκολλο γιά τήν έρμηνεία της άπό τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, καί νά άρχίσουν πρός τό σκοπό αύτό διαπραγματεύσεις μέ τά άρχικά Κράτη μέλη της Κοινότητας ώστε νά έπενεχθουν οί άναγκαιες προσαρμογές στά κείμενα αύτά,
 Η ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΒΕΛΓΩΝ:
 τόν κ. Renaat VAN ELSLANDE,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Η ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ:
 τήν κ. Nathalie LIND,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ:
 τόν Δρα Hans-Jochen VOGEΙ
 Όμοσπονδιακό Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
 τόν κ. Alain PEYREFITTE,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ:
 τόν κ. Gerard COLLINS,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
 τόν κ. Paolo BONIFACIO,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Η ΑΥΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΥΨΗΛΟΤΗΤΑ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΟΥΚΑΣ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ:
 τόν κ. Robert KRIEPS,
 Ύπουργό ΈθνικΗς Παιδείας,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Η ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ:
 τόν κ. J. de RUITER,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης,
 Η ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣA TOY HNΩMENOY ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΑΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ:
 τόν Έντιμότατο Λόρδο κ. ELWYN-ΖΟNES, C. Η.,
 Ύπουργό Δικαιοσύνης της Μεγάλης Βρετανίας,
 ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ:
 ΤΙΤΛΟΣ Ι
 Γενικές διατάξεις
 Άρθρο 1
 Τό Βασίλειο της Δανίας, ή Ίρλανδία καί τό Ήνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ιρλανδίας προσχωρουν στή σύμβαση γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορίκές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 27 Σεπτεμβρίου 1968 καί άποκαλειται στή συνέχεια „σύμβαση του 1968“, καί στό πρωτόκολλο γιά τήν έρμηνεία της άπό τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, πού ύπογράφηκε στό Λουξεμβουργο στίς 3 Ίουνίου 1971 καί άποκαλειται στή συνέχεια „πρωτόκολλο του 1971“.
 Άρθρο 2
 Οί προσαρμογές της συμβάσεως του 1968 καί του πρωτοκόλλου του 1971 περιέχονται στούς τίτλους II έως IV της παρούσας συμβάσεως.
 ΤΙΤΛΟΣ II
 Προσαρμογές της συμβάσεως του 1968
 Άρθρο 3
 Τό άρθρο 1 πρώτη παράγραφος της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τίς έξης διατάξεις:
 „Δέν καλύπτει, ίδίως, φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές ύποθέσεις.“.
 Άρθρο 4
 Τό άρθρο 3 δεύτερη παράγραφος της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Δέν έφαρμόζονται σέ βάρος τους, ίδίως:
 —
 στό Βέλγιο: τό άρθρο 15 του Code civil — ßurgerlijk Wetboek (άστικου κώδικα) καί τό άρθρο 638 του Code judiciaire — Gerechtelijk Wetboek (δικονομικου κώδικα)·
 —
 στή Δανία: τό άρθρο 248 παράγραφος 2 του Lov om rettens pleje (νόμου πολιτικης δικονομίας) καί τό κεφάλαιο 3 άρθρο 2 του Lov for Grønl nd om rettens pleje (νόμου πολιτικης δικονομίας της Γροιλανδίας)·
 —
 στήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας: τό άρθρο 23 του Zivilprozeßordnung (κώδικα πολιτικης δικονομίας)·
 —
 στή


text:
Γαλλία: τά άρθρα 14 καί 15 του Code civil (άστικου κώδικα)·
 —
 στην Ίρλανδία: οί διατάξεις οί σχετικές μέ τή διεθνή δικαιοδοσία πού θεμελιώνεται σέ είσαγωγικό έγγραφο της δίκης, έπιδιδόμενο σέ έναγόμενο πού βρίσκεται προσωρινά στήν Ίρλανδία:·
 —
 στην Ίταλία: τό άρθρο 2 καί τό άρθρο 4 σημεια 1 καί 2 του Codice di procedura civile (κώδικα πολιτικης δικονομίας)·
 —
 στό Λουξεμβουργο: τά άρθρα 14 καί 15 του Code civil (άστικου κώδικα)·
 —
 στίς Κάτω Χωρες: τό άρθρο 126 τρίτο έδιάφιο καί τό άρθρο 127 του „Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (κώδικα πολιτικης δικονομίας)“·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο: οί διατάξεις oί σχετικές μέ τή διεθνή δικαιοδοσία πού θεμελιώνεται:
 α)
 σέ είσαγωγικό έγγραφο της δίκης, έπιδιδόμενο σέ έναγόμενο πού βρίσκεται προσωρινά στό Ήνωμένο Βασίλειο,
 β)
 στήν ύπαρξη στό Ήνωμένο Βασίλειο περιουσιακων στοιχείων του έναγομένου,
 γ)
 στήν κατάσχεση άπό τόν ένάγοντα περιουσιακων στοιχείων πού βρίσκονται στό Ήνωμένο Βασίλειο.“.
 Άρθρο 5
 1. Τό άρθρο 5 σημειο 1 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται, στό γαλλικό κείμενο, άπό τίς έξης διατάξεις:
 „1.
 en matière contractuelle, devant le tribunal du lieu où l'obligation qui sert de base à la demande a été ou doit être exécutée.“.
 2. Τό άρθρο 5 σημειο 1 της συμβάσεως του Ι968 άντικαθίσταται, στό όλλανδικό κείμενο, άπό τίς έξης διατάξεις:
 „1.
 ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst: voor het gerecht van de plaats, waar de verbintenis, die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd;“.
 3. Τό άρθρο 5 σημείο 2 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „2.
 ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης ένώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου ό δικαιουχος της διατροφης έχει τήν κατοικία ή συνήθη διαμονή του ή, έφόσον πρόκειται γιά άγωγή παρεπόμενη δίκης σχετικης μέ τήν προσωπική κατάσταση, ένώπιον του δικαστηρίου πού κατά τό δίκαιο του δικάζοντος δικαστη έχει διεθνή δικαιοδοσία στήν περίπτωση της δίκης αύτης, έκτός άν ή διεθνής αύτή δικαιοδοσία θεμελιώνεται μόνο στήν ίθαγένεια ένός των διαδίκων“.
 4. Τό άρθρο 5 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τίς έξής διατάξεις:
 „6.
 ύπό τήν ίδιότητα του ώς ίδρυτη, rustee, ή δικαιούχου ένός trust πού έχει συσταθει, είτε δυνάμει νόμου είτε γραπτά ή προφορικά με γραπτή έπιβεβαίωση, ένώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους στό έδαφος του όποίου τό trust έχει τήν έδρα του·
 7.
 σέ διαφορές σχετικές μέ πληρομή της άμιοιβης πού άπαιτειται γιά τήν άρωγή ή τή διάσωση φορτίου ή ναύλου, ένώπιον του δικαστηρίου στήν περιφέρεια του όποίου τό έν λόγω φορτίο ή ό άντίστοιχος ναυλος:
 α)
 έχει κατασχεθει γιά νά έξασφαλισθει ή πληρωμή αύτή, ή
 β)
 θά μπορουσε νά είχε κατασχεθει γιά τό σκοπό αύτό άλλά παρασχέθηκε έγγύηση ή άλλου είδους άσφάλεια·
 ή διάταξη αύτή δέν έφαρμόζεται παρά μόνο έφόσον προβάλλεται ό ίσχυρισμός ότι ό έναγόμενος έχει δικαίωμα έπί του φορτίου ή του ναύλου ή ότι είχε τέτοιο δικαίωμα κατά τό χρόνο της έν λόγω άρωγης ή διασώσεως.“.
 Άρθρο 6
 Ό τίτλος II τμημα 2 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τό έξης άρθρο:
 „Άρθρο 6 α
 Όταν, σύμφωνα μέ τήν παρούσα σύμβαση, δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους έχει διεθνή δικαιοδοσία γιά νά


text:
κρίνει άγωγές άστικης εύθύνης πού άπορρέει άπό χρησιμοποίηση ή έκμετάλλευση πλοίου, τό δικαστήριο αύτό ή κάθε άλλο πού τό ύποκαθιστα, σύμφωνα μέ τό έσωτερικό δίκαιο του κράτους αύτου,έκδικάζει καί τά αίτήματα τά σχετικά μέ τόν περιορισμό της εύθύνης.“.
 Άρθρο 7
 Τό άρθρο 8 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 8
 Ό άσφαλιστής πού έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους μπορει νά έναχφει:
 1.
 ένώπιον των δικαστηρίων του κράτους όπου έχει τήν κατοικία του, ή
 2.
 σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος ένώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου ό άντισυμβαλλόμενος του άσφαλιστη έχει τήν κατοικία του, ή
 3.
 άν πρόκειται γιά συνασφαλιστή, ένώπιον του δικαστηρίου του συμβαλλόμενου κράτους, στό όποιο έχει έναχθει ό κύριος άσφαλιστής.
 Όταν ό άσφαλιστής δέν έχει κατοικία στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, άλλά διαθέτει ύποκατάστημα, πρακτορειο ή όποιαδήποτε άλλη έγκατάσταση σέ συμβαλλόμενο κράτος, θεωρειται, γιά διαφορές σχετικές μέ τήν έκμετάλλευσή τους, ότι έχει τήν κατοικία του στό έδαφος του κράτους αύτου.“.
 Άρθρο 8
 Τό άρθρο 12 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 12
 Παρέκκλιση άπό τίς διατάξεις του παρόντος τμήματος είναι δυνατή μόνο μέ συμφωνίες:
 1.
 μεταγενέστερες άπό τή γένεση της διαφορας, ή
 2.
 πού έπιτρέπουν στόν άντισυμβαλλόμενο, τόν άσφαλισμένο ή τό δικαιουχο νά προσφύγει καί σέ άλλα δικαστήρια έκτός άπό αύτά πού προβλέπονται στό παρόν τμημα, ή
 3.
 πού, έχοντας συναφθει άνάμεσα σέ άσφαλιστή καί άντισυμβαλλόμενο μέ κατοικία ή συνήθη διαμονή κατά τό χρόνο συνάψεως της συμβάσεως στό ίδιο συμβαλλόμενο κράτος, άπονέμουν διεθνή δικαιοδοσία στά δικαστήρια του κράτους αύτου, άκόμα καί άν τό ζημιογόνο γεγονός συμβει στήν άλλοδαπή, έκτός άν τό δίκαιό του άπαγορεύει τέτοιες συμφωνίες, ή
 4.
 πού έχουν συναφθει άπό άντισυμβαλλόμενο χωρίς κατοικία σέ συμβαλλόμενο κράτος, έκτός άν πρόκειται γιά ύποχρεωτική άσφάλιση ή γιά άσφάλιση άκινήτου πού κειται σέ συμβαλλόμενο κράτος, ή
 5.
 πού άφορουν άσφαλιστική σύμβαση έφόσον αύτή καλύπτει έναν ή περισσότερους άπό τούς άναφερόμενους στό άρθρο 12α κινδύνους.“.
 Άρθρο 9
 Ό τίτλος II τμημα 3 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τό έξης άρθρο:
 „Άρθρο 12 α
 Οί άναφερόμενοι στό άρθρο 12 σημειο 5 κίνδυνοι είναι οί άκόλουθοι:
 1.
 Κάθε άπώλεια ή ζημία σέ
 α)
 πλοια, έγκαταστάσεις άνοικτά των άκτων καί στήν άνοικτή θάλασσα ή άεροσκάφη, ή όποία συνδέεται μέ τή χρησιμοποίησή τους γιά έμπορικούς σκοπούς·
 β)
 έμπορεύματα, έκτός άπό τίς άποσκευές έπιβατων, κατά τή διάρκεια μεταφορας πού πραγματοποιειται μέ αύτά τά πλοια ή άεροσκάφη, είτε όλικά είτε σέ συνδυασμό μέ άλλα μεταφορικά μέσα.
 2.
 Κάθε είδος εύθύνης, έκτός άπό τήν εύθύνη γιά σωματικές βλάβες των έπιβατων ή γιά άπώγεια ή ζημία των άποσκευων τους:
 α)
 άπό τή χρησιμοποίηση ή έκμετάλλευση πλοίων,έγκαταστάσεων ή άεροσκαφων, σύμφωνα μέ τό σημειο 1 ύπό α), στό μέτρο πού τό δίκαιο του συμβαλλόμενου κράτους έγγραφης του άεροσκάφους δέν άπαγορεύει τίς συμφωνίες διεθνους δικαιοδοσίας ώς πρός τήν άσφάλιση των κινδύνων αύτων·
 β)
 γιά ζημίες πού προκαλουνται άπό έμπορεύματα κατά τή διάρκεια μεταφορας ύπό τήν έννοια του σημείου 1 ύπό β).
 3.
 Κάθε χρηματική ζημία συνδεόμενη μέ τή χρησιμοποίηση ή έκμετάλλευση πλοίων, έγκαταστάσεων ή άεροσκαφων, σύμφωνα μέ τό σημειο 1 υπό α),


text:
ίδίως κάθε ζημία σχετικά μέ τό ναυλο ή τή ναύλωση.
 4.
 Κάθε άλλος κίνδυνος πού συνδέεται πρός, έναν άπό τούς άναφερόμενους στά σημεια 1 ώς 3.“.
 Άρθρο 10
 Ό τίτλος II τμημα 4 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξής διατάξεις:
 „Τμημα 4
 Διεθνής δικαιοδοσία σέ συμβάσεις καταναλωτων
 Άρθρο 13
 Σέ συμβάσεις πού ό σκοπός τους μπορει νά θεωρηθει ξένος πρός τήν έπαγγελματική δραστηριότητα αύτου πού τίς καταρτίζει, καί πού άποκαλειται στή συνέχεια „καταναλωτής“, ή διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται άπό τίς διατάξεις του παρόντος τμήματος, μέ τήν έπιφύλαξη του άρθρου 4 καί του άρθου 5 σημειο 5:
 1.
 όταν πρόκειται γιά πώληση ένσώματων κινητων μέ τμηματική καταβολή του τιμήματος, ή
 2.
 όταν πρόκειται γιά δάνειο μέ σταδιακή έξόφληση ή γιά άλλη πιστωτική συναλλαγή συνδεομένη μέ τή χρηματοδότηση άγορας ένσώματων κινητων, ή
 3.
 γιά κάθε άλλη σύμβαση πού έχει ώς άντικείμενο παροχή ύπηρεσιων ή προμήθεια ένσώματων κινητων, άν
 α)
 πρίν άπό τήν κατάρτιση της συμβάσεως έγινε στό κράτος της κατοικίας του καταναλωτη είδική προσφορά ή διαφήμιση, καί
 β)
 ό καταναλωτής όλοκλήρωσε στό κράτος αύτό τίς άπαραίτητες γιά τήν κατάρτιση της συμβάσεως πράξεις.
 Όταν ό άντισυμβαλλόμενος του καταναλωτή δέν έχει κατοικία στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, άλλά διαθέτει ύποκατάστημα, πρακτορειο ή άλλη έγκατάσταση σέ συμβαλλόμενο κράτος, θεωρεται, ώς πρός τίς διαφορές τίς σχετικές μέ τήν έκμετάλλευσή τους, ότι έχει τήν κατοικία του στό έδαφος του κράτους αύτου.
 Τό παρόν τμημα δέν έφαρμόζεται στίς συμβάσεις μεταφορας.
 Άρθρο 14
 Ή άγωγή καταναλωτη κατά του άντισυμβαλλομένου μπορει νά άσκηθει, είτε ένώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους στό έδαφος του όποίου έχει τήν κατοικία του ό άντισυμβαλλόμενος είτε ένώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους στό έδαφος του όποίου έχει τήν κατοικία του ό καταναλωτής.
 Η άγωγή του άντισυμβαλλομένου κατά του καταναλωτη μπορει νά άσκηθει μόνον ένώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους στό έδαφος του όποίου έχει τήν κατοικία του ό καταναλωτής.
 Οί διατάξεις αύτές δέν θίγουν τό δικαίωμα άσκήσεως άνταγωγης ένώπιον του δικαστηρίου στό όποίο είναι έκκρεμής ή κύρια άγωγή πού έχει είσαχθει σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του παρόντος τμήματος.
 Άρθρο 15
 Παρέκκλιση άπό τίς διατάξεις του παρόντος τμήματος είναι δυνατή μόνο μέ συμφωνίες:
 1.
 μεταγενέστερες άπό τή γένεση της διαφορας ή
 2.
 πού έπιτρέπουν στόν καταναλωτή νά, προσφύγει καί σέ άλλα δικαστήρια έκτός άπό αύτά πού προβλέπονται στό παρόν τμημα, ή
 3.
 πού, έχοντας συναφθει άνάμεσα σέ καταναλωτή καί άντισυμβαλλόμενο μέ κατοικία ή συνήθη διαμονή κατά τό χρόνο συνάψεως της συμβάσεως στό ίδιο συμβαλλόμενο κράτος, άπονέμουν διεθνή δικαιοδοσία στά δικαστήρια του κράτους αύτου, έκτός άν τό δίκαιό του άπαγορεύει τέτοιες συμφωνίες.“.
 Άρθρο 11
 Τό άρθρο 17 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς εξης διατάξεις:
 „Άρθρο 17
 Άν τά μέρη, άπό τά όποια ένα τουλάχιστον έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, συμφώνησαν ότι ένα δικαστήριο ή τά δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θά δικάζουν τίς διαφορές πού έχουν προκύψει ή πού θά προκύψουν άπό συγκεκριμένη έννομη σχέση, τό δικαστήριο αύτό ή τά δικαστήρια του κράτους αύτου έχουν άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία. Μιά τέτοια συμφωνία διεθνους δικαιοδοσίας πρέπει νά καταρτισθει είτε γραπτά είτε προφορικά μέ γραπτή έπιβεβαίωση, είτε,


text:
στό διεθνές έμπόριο, ύπό τύπο άνταποκρινόμενο στίς συνήθειες του διεθνους έμπορίου πού τά μέρη γνωρίζουν ή όφείλουν νά γνωρίζουν. Όταν μιά τέτοια συμφωνία καταρτίζεται άπό μέρη έκ των όποίων κανένα δέν έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, τά δικαστήρια των άλλων συμβαλλόμενων κρατων δέν μπορουν νά δικάσουν τή διαφορά, έφόσον τό ή τά ύποδειχθέντα δικαστήρια δέν έχουν διαπιστώσει τήν έλλειψη διεθνους δικαιοδοσίας τους.
 Τό δικαστήριο ή τά δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους στά όποια άπονέμει διεθνή δικαιοδοσία ή συστατική πράξη ένός trust, έχουν άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία ώς πρός άγωγές κατά του ίδρυτη, του trustee ή του δικαιούχου ένός trust, άν πρόκειται γιά σχέσεις μεταξύ των προσώπων αύτων ή γιά δικαιώματα ή ύποχρεώσεις τους άπό τό trust.
 Οί συμφωνίες διεθνους δικαιοδοσίας καθώς καί οί άνάλογες ρητρες της συστατικης πράξεως του trust δέν παράγουν άποτελέσματα άν είναι άντίθετες πρός τίς διατάξεις των άρθρων 12 καί 15 ή άν τά δικαστήρια, τή διεθνή δικαιοδοσία των όποίων άποκλείουν, έχουν έποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα μέ τό άρθρο 16.
 Άν συμφωνία διεθνους δικαιοδοσίας έχει καταρτισθει πρός όφελος μόνο ένός μέρους τό μέρος αύτό διατηρει τό δικαίωμα νά προσφύγει σέ κάθε άλλο δικαστήριο πού έχει διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα μέ τήν παρούσα σύμβαση.“.
 Άρθρο 12
 Τό άρθρο 20 δεύτερη παράγραφος της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξείς:
 „Ό δικαστής όφείλει νά άναστείλει τή διαδικασία έφόσον δέν διαπιστώνεται ότι ό έναγόμενος αύτός ήταν σέ θέση νά παραλάβει τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ίσοδύναμο έγγραφο έντός της άναγκαίας γιά τήν άμυνά του προθεσμίας ή ότι καταβλήθηκε κάθε έπιμέλεια γιά τό σκοπό αύτό.“.
 Άρθρο 13
 1. Τό άρθρο 27 σημειο 2 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „2.
 άν τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ίσοδύναμο έγγραφο δέν έχει έπιδοθει στόν έρημοδικήσαντα έναγόμενο κανονικά καί έγκαιρα ώστε νά μπορει νά άμυνθει,“.
 2. Τό άρθρο 27 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τίς έξης διατάξεις:
 „5.
 άν είναι άσυμβίβαστη μέ άπόφαση πού έκδόθηκε προγενέστερα μεταξύ των ίδιων διαδίκων καί μέ τό ίδιο άντικείμενο καί τήν ίδια αίτία σέ μή συμβαλλόμενο κράτος, έφόσον ή άπόφαση αύτή συγκεντρώνει τίς προϋποθέσεις πού άπαιτουνται γιά τήν άναγνώρισή της στό κράτος άναγνωρίσεως.“.
 Άρθρο 14
 Τό άρθρο 30 τής συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν έξης παράγραφο:
 „Τό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους ένώπιον του όποίου γίνεται έπίκληση της άναγνωρίσεως άποφάσεως πού έκδόθηκε στήν Ίρλανδία ή τό Ήνωμένο Βασίλειο καί ή έκτέλεση της όποίας έχει άνασταλει στό κράτος προελεύσεως λόγω άσκήσεως ένδίκων μέσων, μπορει νά άναστείλει τή διαδικασία.“.
 Άρθρο 15
 Τό άρθρο 31 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν έξης παράγραφο:
 „Πάντως, στό Ήνωμένο Βασίλειο, μιά τέτοια άπόφαση έκτελειται στήν Άγγλία καί Ούαλία, τή Σκωτία ή τή Βόρεια Ίρλανδία, άφου προηγουμένως μέ αίτηση όποιουδήποτε ένδιαφερομένου ή άπόφαση αύτή έγγραφει πρός έκτέλεση στό άντίστοιχο τμημα του Ήνωμένου Βασιλείου.“.
 Άρθρο 16
 Τό άρθρο 32 πρώτη παράγραφος της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης. διατάξεις:
 „Ή αίτηση ύποβάλλεται:
 —
 στό Βέλγιο, στό Tribunal de première instance ή στό Rechtbank van eerste aanleg·
 —
 στή Δανία, στό Underret·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας,


text:
στόν πρόεδρο τμήματος του Landgericht·
 —
 στή Γαλλία, στόν πρόεδρο του Τribunal de grande instance·
 —
 στήν Ίρλανδία, στό High Court·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στόν πρόεδρο του Tribunal d'arrondissernent·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στόν πρόεδρο του Arrondissementsrechtbank·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο:
 1.
 στήν Άγγλία καί Ούαλία, στο High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, στό Magistrate's Court μετά παραπομπή του Secretary οf State,
 2.
 στή Σκωτία, στό Court of Session ή σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, στό Sheriff Court μετά άπό παραπομπή του Secretary of State,
 3.
 στή Βόρεια Ίρλανδία, στό High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, στό Magistrate's Court, μετά άπό παραπομπή του Secretary of State.“.
 Άρθρο 17
 Τό άρθρο 37 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 37
 Ή προσφυγή άσκειται κατά τή διαδικασία της άμφισβητουμένης δικαιοδοσίας:
 —
 στό Βέλγιο, στο Tribunal de première instance ή στό Rechtbank van eerste aanleg·
 —
 στή Δανία, στό Landsret·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στό Oberlandesgericht·
 —
 στή Γαλλία, στό Cour d'appel·
 —
 στήν Ίρλανδία, στό High Court·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στό Cour supérieure de justice, ώς δευτεροβάθμιο πολιτικό δικαστήριο·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στό Arrondissementsrechtbank·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο:
 1.
 στήν Άγγλία καί Ούαλία, στό High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, στό Magistrate's Court,
 2.
 στή Σκωτία, στό Court of Session ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφhς, στό Sheriff Court,
 3.
 στή Βόρεια Ίρλανδία, στό High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύπoχρεώσεις διατροφης, στό Magistrate's Court.
 Κατά της άποφάσεως έπί της προσφυγης μπορει νά άσκηθουν μόνο:
 —
 στό Βέλγιο, τή Γαλλία, τήν Ίταλία, τό Λουξεμβουργο καί τίς Κάτω Χωρες, pourvoi en cassation ή beroep in cassatie, ή ricorso in cassazione·
 —
 στή Δανία, προσφυγή ένώπιον του Højesteret, μέ έγκριση του Ύπουργου Δικαιοσύνης·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Rechtsbeschwerde·
 —
 στήν Ίρλανδία, appeal ένώπιον του Supreme Court γιά νομικό ζήτημα·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο, ένα μόνο appeal γιά νομικό ζήτημα.“.
 Άρθρο 18
 Τό άρθρο 38 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν προσθήκη, μετά τήν πρώτη παράγραφο, νέας παραγράφου μέ τό έξης κείμενο:
 „Άν ή άπόφαση έχει έκδοθει στήν Ίρλανδία ή τό Ήνωμένο Βασίλειο κάθε ένδικο μέσο ή προσφυγή πού προβλέπεται στό κράτος προελεύσεως θεωρειται, γιά τήν έφαρμογή της πρώτης παραγράφου, ώς τακτικό ένδικο μέσο.“.
 Άρθρο 19
 Τό άρθρο 40 πρώτη παράγραφος της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς εέξης διατάξεις:
 „Άν ή αίτησή του άπορριφθει, ό αίτων μπορει νά προσφύγει:
 —
 στό Βέλγιο, στό Cour d'appel ή στό Hof van beroep·
 —
 στή Δανία, στό Landsret·
 —
 στήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στό Oberlandesgericht·
 —
 στή Γαλλία, στό Cour d'appel·
 —
 στήν Ίρλανδία, στό High Court·
 —
 στήν Ίταλία, στό Corte d'appello·
 —
 στό Λουξεμβουργο, στό Cour supérieure de justice, ώς δευτεροβάθμιο πολιτικό δικαστήριο·
 —
 στίς Κάτω Χωρες, στό Gerechtshof·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο:
 1.
 στήν Άγγλία καί


text:
Ούαλία, στό High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώοεις διατροφης, στό Magistrate's Court,
 2.
 στή Σκωτία, στό Court of Session ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός υποχρεώσεις διατροφης, στό Sheriff Court,
 3.
 στή Βόρεια Ίρλανδία, στό High Court of Justice ή, σέ περίπτωση άποφάσεως ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, στό Magistrate's Court.“.
 Άρθρο 20
 Τό άρθρο 41 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 41
 Κατά της άποφάσεως έπί της προσφυγης πού προβλέπεται στό άρθρο 40 μπορει νά άσκηθουν μόνο:
 —
 στό Βέλγιο, τή Γαλλία, τήν Ίταλία, τό Λουξεμβουργο καί τίς Κάτω Χωρες, pourvoi en cassation ή beroep in cassatie, ή ricorso in cassazione·
 —
 στή Δανία, προσφυγή ένώπιον του Højesteret, μέ έγκριση του Ύπουργου Δικαιοσύνης·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Rechtsbeschwerde·
 —
 στήν Ίρλανδία, appeal ένώπιον, του Supreme Court γιά νομικό ζήτημα·
 —
 στό Ήνωμένο Βασίλειο, ένα μόνο appeal γιά νομικό ζήτημα.“.
 Άρθρο 21
 Τό άρθρο 44 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 44
 Ό αίτων στόν όποιο έχει παρασχεθει όλικά ή μερικά δωρεάν δικαστική άρωγή ή άπαλλαγή άπό έξοδα καί δαπάνες στό κράτος προελεύσεως, άπολαμβάνει, στό πλαίσιο της διαδικασίας των άρθρων 32 ώς 35, τήν εύμενέστερη μεταχείριση πού προβλέπει τό δίκαιο του κράτους έκτελέσεως σέ σχέση μέ τή δωρεάν δικαστική άρωγή ή τήν άπαλλαγή άπό έξοδα καί δαπάνες.
 Προκειμένου γιά αίτηση έκτελέσεως άποφάσεως πού έχει έκδοθει στή Δανία άπό διοικητική άρχή ώς πρός ύποχρεώσεις διατροφης, ό αίτων μπορει νά έπικαλεσθει, στό κράτος έκτελέσεως, τό εύεργέτημα των διατάξεων της πρώτης παραγράφου, άν προσκομίσει έγγραφο του Δανικου Ύπουργείου Δικαιοσύνης πού νά πιστοποιει ότι συγκεντρώνει τίς οίκονομικές προϋποθέσεις γιά τήν όλική ή μερική παροχή της δωρεας δικαστικης άρωγής ή άπαλλαγης από έξοδα καί δαπάνες.“.
 Άρθρο 22
 Τό άρθρο 46 σημειο 2 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „2.
 άν πρόκειται γιά άπόφαση έρήμην τό πρωτότυπο ή κυρωμένο άντίγραφο έγγράφου πού νά άποδεικνύει ότι τό είσαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ίσοδύναμο έγγραφο έχει έπιδοθει στόν έρημοδικήσαντα διάδικο.“.
 Άρθρο 23
 Τό άρθρο 53 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν έξης παράγραφο:
 „Γιά νά καθορίσει άν trust έχει τήν έδρα του στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους σέ δικαστήριο του όποίου έχει άσκηθει ή άγωγή, ό δίκαστής έφαρμόζει τούς κανόνες του ίδιωτικου διεθνους δικαίου του.“.
 Άρθρο 24
 Τό άρθρο 55 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν προσθήκη των έξης συμβάσεων, πού έντάσσονται στόν πίνακα κατά χρονολογική σειρά:
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Ήνωμένου Βασιλείου καί της Γαλλίας γιά τήν άμοιβαία έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, συνοδευόμενη άπό πρωτόκολλο, πού ύπογράφηκε στό Παρίσι στίς 18 Ίανουαρίου 1934·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Ήνωμένου Βασιλείου καί τoυ Βελγίου γιά τήν άμοιβαία έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις,συνοδευόμενη άπό πρωτόκολλο, πού ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 2 Μαΐου 1934·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Ήνωμένου Bασιλείου καί της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας γιά τήν άμοιβαία άναγνώριση καί έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Βόννη στις 14 Ίουλίου I960·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Ήνωμένου Βασιλείου καί


text:
της Ίταλικης Δημοκρατίας γιά τήν άμοιβαία άναγνώριση καί έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές καί έμπορικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 7 Φεβρουαρίου 1964, συνοδευομένη άπό πρωτόκολλο πού ύπογράφηκε στή Ρώμη στίς 14 Ιουλίου 1970·
 —
 τή σύμβαση μεταξύ του Ήνωμένου Βασιλείου καί του Βασιλείου των Κάτω Χωρων γιά τήν άμοιβαία άναγνώριση καί έκτέλεση άποφάσεων σέ άστικές ύποθέσεις, πού ύπογράφηκε στή Χάγη στίς 17 Νοεμβρίου 1967.
 Άρθρο 25
 1. Τό άρθρο 57 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς έξης διατάξεις:
 „Άρθρο 57
 Ή παρούσα σύμβαση δέν θίγει τίς συμβάσεις των όποίων τά συμβαλλόμενα κράτη είναι ή θά γίνουν μέρη καί οί όποιες, σέ είδικά θέματα, ρυθμίζουν τή διεθνή δικαιοδοσία, τήν άναγνώριση ή τήν έκτέλεση άποφάσεων.
 Δέν θίγει, έπίσης, τήν έφαρμογή διατάξεων πού, σέ είδικά θέματα, ρυθμίζουν τή διεθνή δικαιοδοσία, τήν άναγνώριση ή τήν έκτέλεση άποφάσεων καί περιλαμβάνοται ή θά περιληφθουν σέ πράξεις των όργάνων των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων ή στίς έθνικές νομοθεσίες πού έναρμονίζονται σέ έκτέλεση των πράξεων αύτών.“.
 2. Πρός έξασφάλιση τής όμοιόμορφης έρμηνείας του, τό άρθρο 57 πρώτη παράγραφος έφαρμόζεται μέ τόν άκόλουθο τρόπο:
 α)
 Ή σύμβαση του 1968, όπως τροποποιειται, δέν άποκλείει τή δυνατότητα ένός δικαστηρίου συμβαλλόμενου κράτους πού είναι μέρος συμβάσεως σχετικής μέ είδικό θέμα, νά θεμελιώσει τή διεθνή δικαιοδοσία του σέ μιά τέτοια σύμβαση, άκόμη καί άν ό έναγόμενος κατοικει στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους πού δέν είναι μέρος της συγκεκριμένης συμβάσεως. Τό δικαστήριο έφαρμόζει σέ κάθε περίπτωση τό άρθρο 20 της συμβάσεως του 1968, όπως τροποποιειται.
 β)
 Άπόφαση έκδιδόμενη σέ συμβαλλόμενο κράτος άπό δικαστήριο πού θεμελίωσε τή διεθνή δικαιοδοσία του σέ σύμβαση σχετική μέ είδικό θέμα άναγνωρίζεται καί έκτελειται στά άλλα συμβαλλόμενα κράτη σύμφωνα μέ τή σύμβαση του 1968, όπως,τροποποιειται. Άν τό κράτος προελεύσεως καί τό κράτος άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως είναι συμβαλλόμενα μέρη συμβάσεως σχετικης μέ είδικό θέμα πού ρυθμίζει τίς προϋποθέσεις άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως άποφάσεων, έφαρμόζονται oί προϋποθέσεις αυύτές.Είναι πάντως δυνατή ή έφαρμογή των διατάξεων της συμβάσεως του 1968, όπως τροποποιειται, των σχετικων μέ τή διαδικασία άναγνωρίσεως καί έκτελέσεως των άποφάσεων.
 Άρθρο 26
 Τό άρθρο 59 της συμβάσεως του 1968 συμπληρώνεται μέ τήν έξης παράγραφο:
 „Κανένα συμβαλλόμενο κράτος δέν μπορει πάντως νά δεσμευθει έναντι τρίτου κράτους νά μήν άναγνωρίζει άπόφαση πού έχει έκδοθει σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος άπό δικαστήριο του όποίου ή διεθνής δικαιοδοσία, θεμελιώνεται στήν ύπαρξη ή κατάσχεση άπό τόν ένάγοντα, στό κράτος αύτό, περιουσιακων στοιχείων το έναγομένου:
 1.
 άν ή άγωγή άφορα τήν κυριότητα ή τή νομή των περιουσιακων αύτων στοιχείων, έχει ώς αίτημα τήν άδεια διαθέσεώς τους ή συνδέεται μέ άλλη έπίδικη διαφορά άναφερόμενη σ' αύτά·
 2.
 άν τά περιουσιακά στοιχεια συνιστουν τήν εγγύηση άπαιτήσεως πού άποτελει τό άντικοίμενο της άγωγης.“.
 Άρθρο 27
 Τό άρθρο 60 της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς άκόλουθες διατάξεις:
 „Άρθρο 60
 Ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στό εύρωπαϊκό έδαφος των συμβαλλόμενων κρατων, περιλαμβανομένης καί της Γροιλανδίας, στά ύπερπόντια γαλλλικά διαμερίσματα καί έδάφη καθώς καί στό Mayotta.
 Τό Βασίλειο των Κάτω Χωρων μπορει, κατά τήν ύπογραφή ή τήν έπικύρωση της παρούσας συμβάσεως ή όποτεδήποτε μεταγενέστερα, νά δηλώσει, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, ότι


text:
ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στίς Όλλανδικές Αντίλλες. Έλλείψει σχετικης δηλώσεως, οί δίκες πού διεξάγονται στό εύρωπαϊκό έδαφος του Βασιλείου έπί αίτήσεων άναιρέσεως κατά άποφάσεων των δικαστηρίων των Όλλανδικων Αντιλλων, θεωρούνται ότι διεξάγονται ένώπιον των δικαστηρίων αύτών.
 Κατά παρέκκλιση άπό τήν πρώτη παράγραφο, ή παρούσα σύμβαση δέν έφαρμόζεται:
 1.
 στά νησιά Φερόε, έκτός άν τό Βασίλειο της Δανίας προβει σέ άντίθετη δήλωση·
 2.
 στά έκτός του Ήνωμένου Βασιλείου εύρωπαϊκά έδάφη τά όποια τό Ήνωμένο Βασίλειο έκπροσωπει διεθνως, έκτός άν τό Ήνωμένο Βασίλειο προβει σέ άντίθετη δήλωση γιά ένα ή περισσότερα άπό τά έδάφη αύτά.
 Οί δηλώσεις αύτές μπορει νά γίνουν όποτεδήποτε, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων.
 Οί δευτεροβάθμιες διαδικασίες πού είσάγονται στό Ήνωμένο Βασίλειο κατά άποφάσεων πού έχουν έκδοθει άπό τά δικαστήρια των άναφερόμενων στήν τρίτη παράγραφο σημειο 2 έδαφων θεωρουνται ώς διαδικασίες διεξαγόμενες ένώπιον των δικαστηρίων αύτων.
 Οί ύποθέσεις οί όποιες στό Βασίλειο της Δανίας διέπονται άπό τόν άστικό δικονομικό νόμο γιά τά νησιά Φερόε (Lov for Faeroerne om rettens pleje), θεωρουνται ότι έκδικάζονται ένώπιον των δικαστηρίων των νησιων αύτων.“.
 Άρθρο 28
 Τό άρθρο 64 περίπτωση γ) της συμβάσεως του 1968 άντικαθίσταται άπό τίς άκόλουθες διατάξεις:
 „γ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου 60,“.
 ΤΊΤΛΟΣ III
 Προσαρμογές του πρωτοκόλλου πού είναι προσαρτημένο στή σύμβαση του 1968
 Άρθρο 29
 Τό πρωτόκολλο πού είναι προσαρτημένο στή σύμβαση του 1968 συμπληρώνεται μέ τά άκόλουθα άρθρα:
 „Άρθρο V a
 Σέ σχέση μέ τίς ύποχρεώσεις διατροφης, οί όροι „δικαστής“ καί „δικαστήριο“ περιλαμβάνουν καί τίς δανικές διοικητικές άρχές.
 Άρθρο V β
 Σέ διαφορές μεταξύ πλοιάρχου καί μέλους πληρώματος πλοίου νηολογημένου στή Δανία ή τήν Ίρλανδία, σχετικά μέ τίς άποδοχές ή τούς άλλους όρους της σχέσεως έργασίας, τά δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους όφείλουν νά έλέγχουν άν ό διπλωματικός ή προξενικός ύπάλληλος, στήν άρμοδιότητα του όποίου άνήκει τό σκάφος, έχει ένημερωθει γιά τή διαφορά. Μέχρι νά ένημερωθει ό ύπάλληλος αύτός, τά δικαστήρια όφείλουν νά άναστείλουν τή διαδικασία. Οφείλουν, άκόμη καί αύτεπάγγελτα, νά άποποιηθουν τήν άσκηση της διεθνους δικαιοδοσίας τους, άν ό ύπάλληλος αύτός, άφου ένημερώθηκε δεόντως, άσκήσει τά καθήκοντα πού του άναγνωρίζονται στήν περίπτωση αύτή άπό προξενική σύμβαση ή, έφόσον δέν ύπάρχει τέτοια σύμβαση, άν πιροβάλει άντιρρήσεις ώς πρός τή διεθνή δικαιοδοσία έντός της προθεσμίας πού του τάσσεται.
 Άρθρο V γ
 Όταν, γιά θέματα πού άφορουν τήν „residence“ τοy άγγλικου κειμένου της συμβάσεως της σχετικης μέ τό εύρωπαϊκό δίπλωμα εύρεσιτεχνίας γιά τήν κοινή άγορά, πού ύπογράφηκε στό Λουξεμβουργο στίς 15 Δεκεμβρίου 1975 γίνεται, στά πλαίσια του άρθρου 69 παράγραφος 5 της συμβάσεως αύτής, έφαρμογή των άρθρων 52 καί 53 της παρούσας συμβάσεως, ό όρος „residence“ είναι ταυτόσημος με τόν όρο „domicile“ των προαναφερόμενων άρθρων 52 καί 53.
 Άρθρο V δ
 Μέ τήν έπιφύλαξη της δικαιοδοσίας του Εύρωπαϊκου Γραφείου Διπλωμάτων Εύρεσιτεχνίας σύμφωνα μέ τή σύμβαση χορηγήσεως εύρωπαϊκων διπλωμάτον εύρεσιτεχνίας, πού ύπογράφηκε στό Μόναχο στίς 5 Όκτωβρίου 1973, τά δικαστήρια κάθε συμβαλλόμενου κράτους έχουν άποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, χωρίς νά λαμβάνεται ύπόψη ή κατοικία, σέ θέματα έγγραφης ή κύρους εύρωπαϊκου διπλωματος εύρεσιτεχνίας πού χορηγειται γιά τό Κράτος αύτό καί πού δέν είναι κοινοτικό δίπλωμα κατέφαρμογή


text:
των διατάξεων του άρθρου 86 της συμβάσεως της σχετικης μέ τό εύρωπαϊκό δίπλωμα εύρεσιτεχνίας γιά τήν κοινή άγορά, πού ύπογράφηκε στό Λουξεμβουργο στίς 15 Δεκεμβρίου 1975.“.
 ΤΙΤΛΟΣ IV
 Προσαρμογές του πρωτοκόλλου του 1971
 Άρθρο 30
 Τό άρθρο 1 του πρωτοκόλλου του 1971 συμπληρώνεται μέ τό άκόλουθο έδάφιο:
 „Τό Δικαστήριο των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων είναι έπίσης άρμόδιο νά άποφαίνεται έπί της έρμηνείας της συμβάσεως γιά τήν προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας καί του Ήνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ίρλανδίας στή σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 καθώς καί στό παρόν πρωτόκολλο.“.
 Άρθρο 31
 Τό άρθρο 2 σημειο 1 του πρωτοκόλλου του 1971 άντικαθίσταται άπό τίς άκόλουθες διατάξεις:
 „1.
 —
 στό Βέλγιο: Cour de cassation - Hof van Cassatie καί Conseil d'état — Raad van State·
 —
 στή Δανία: Højesteret·
 —
 στήν Όμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας: τά Oberste Gerichtshöfe dcs Bundes·
 —
 στή Γαλλία: Cour de cassatiοn καί Conseil d'état·
 —
 στήν Ίρλανδία: Supreme Court·
 —
 στήν Ίταλία: Corte suprema di cassazione·
 —
 στό Λουξεμβουργο: Cour supérieure de justice, ώς ακυρωτικό·
 —
 στίς Κάτω Χωρες: Hoge Raad·
 —
 στό 'Ηνωμένο Βασίλειο: House of Lords καί τά δικαστήρια πού έχουν κληθει νά άποφανθουν βάσει του άρθρου 37 δεύτερη παράγραφος ή του άρθρου 41 της συμβάσεως.“.
 Άρθρο 32
 Τό άρθρο 6 σημειο 1 του πρωτοκόλλου του 1971 άντικαθίσταται άπό τίς άκόλουθες διατάξεις:
 „Άρθρο 6
 Ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στό εύρωπαϊκό έδαφος των συμβαλλόμενων κρατων περιλαμβανομένης καί της Γροιλανδίας, στά ύπερπόντια γαλλικά διαμερίσματα καί έδάφη, καθώς καί στό Mayotte.
 Τό Βασίλειο των Κάτω Χωρων δύναται, κατά τήν ύπογραφή ή τήν έπικύρωση της παρούσας συμβάσεως ή όποτεδήποτε μεταγενέστερα, νά δηλώσει, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων, ότι ή παρούσα σύμβαση έφαρμόζεται στίς Όλλανδικές Αντίλλες.
 Κατά παρέκκλιση άπό τήν πρώτη παράγραφο, ή παρούσα σύμβαση δέν έφαρμόζεται:
 1.
 στά νησιά Φερόε, έκτός έάν τό Βασίλειο της Δανίας προβει σέ άντίθετη δήλωση·
 2.
 στά έκτός του Ήνωμένου Βασιλείου εύρωπαϊκά έδάφη τά όπυια τό Ήνωμένο Βασίλειο έκπροσωπει διεθνως, έκτός άν τό Ήνωμένο Βασίλειο προβει σέ άντίθετη δήλωση γιά ένα ή περισσότερα άπό τά έδάφη αύτά.
 Οί δηλώσεις μπορει νά γίνουν όποτεδήποτε, μέ γνωστοποίηση στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήκών.“.
 Άρθρο 33
 Τό άρθρο 10 περίπτωση δ) του πρωτοκόλλου το 1971 άντικαθίσταται άπό τίς άκόλουθες διατάξεις:
 „δ)
 τίς δηλώσεις πού κατατίθενται κατ' έφαρμογή του άρθρου 6.“.
 ΤΙΤΛΟΣ V
 Μεταβατικές διατάξεις
 Άρθρο 34
 1. Ή σύμβαση του 1968 καί τό πρωτόκολλο του 1971, όπως τροποποιούνται άπό τήν παρούσα σύμβαση, έφαρμόζονται μόνο στίς άγωγές πού άσκουνται καί στά δημόσια έγγραφα πού έκδίδονται μετά τήν έναρξη ίσχύος της παρούσας συμβάσεως στό κφάτος προελεύσεως, καί, όταν ζητειται ή άναγώριση ή ή έκτέλεση άποφάσεως ή δημόσιου έγγράφου, στό κράτος άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως.
 2. Στίς σχέσεις πάντως μεταξύ τών έξι κρατων μερων της συμβάσεως του 1968, οί άποφάσεις πού έκδίδονται μετά τήν έναρξη ίσχύος της παρούσας συμβάσεως έπί άγωγών πού θά έχουν άσκηθεί πρίν άπό τήν ήμερομηνία αύτή, άναγνωρίζονται καί έκτελουνται σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του τίτλου III της συμβάσεως του 1968, όπως τροποποιειται.
 3. Έξάλλου, στίς σχέσεις μεταξύ


text:
των έξι κρατων μερων της συμβάσεως του 1968 καί των τριων κρατων πού άναφέρονται στό άρθρο 1 της παρούσας συμβάσεως, καθώς καί στίς σχέσεις μεταξύ των τριων τελευταίων, οί άποφάσεις πού έκδίδονται μετά τήν ήμερομηνία ένάρξεως ίσχύος της παρούσας συμβάσεως στό κράτος προελεύσεως καί στό κράτος άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως έπί άγωγων πού θά έχουν άσκηθει πρίν άπό τήν ήμερομηνία αύτή, άναγνωρίζονται καί έκτελουνται σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του τίτλου III της συμβάσεως του 1968, όπως τροποποιειται, άν ή διεθνής δικαιοδοσία έχει θεμελιωθει σέ κανόνες σύμφωνους μέ τίς διατάξεις του τίτλου II, όπως τροποποιειται, ή μέ τίς διατάξεις συμβάσεις πού κατά τό χρόνο άσκήσεως της άγωγης ίσχυε μεταξύ του κράτους προελεύσεως καί του κράτους άναγνωρίσεως ή έκτελέσεως.
 Άρθρο 35
 Άν, μέ έγγραφο προγενέστερο της ένάρξεως ίσχύος της παρούσας συμβάσεως, oί διάδικοι σέ διτφορά έκ συμβάσεως είχαν συμφωνήσει ότι έφαρμοστέο δίκαιο στή συγκεκριμένη σύμβαση θά είναι τό ίρλανδικό δίκαιο ή τό δίκαιο μέρους του Ήνωμένου Βασιλείου, τά δικαστήρια της Ίρλανδίας ή του μέρους αύτου του Ήνωμένου Βασιλείου διατηρουν τήν εύχέρεια νά έκδικάσουν τή διαφορά αύτη.
 Άρθρο 36
 Έπί τρία έτη μετά τήν έναρξη ίσχύος της συμβάσεως του 1968 έναντι του Βασιλείου της Δανίας καί της Ίρλανδίας άντίστοιχα, ή διεθνής δικαιοδοσία σέ θέματα ναυτικου δικαίου σέ καθένα άπό τά κράτη αύτά καθορίζται όχι μόνο σύμφωνα μέ τίς διατάξεις της άνωτέρω συμβάσεως, άλλά έπίσης σύμφωνα μέ τά κατωτέρω σημεια ώσ 6. Ώστόσο, οί διατάξεις αύτές θά παύσουν νά έφαρμόζονται σέ καθένα άπό τά κράτη αύτά, όταν ή διεθνής σύμβαση γιά τή ένοποίηση όρισμένων κανόνων σχετικων μέ τή συντηρητική κατάσχεση πλοίων, πoύ ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 10 Μαΐου 1952, τεθει σέ ίσχύ έναντι αύτων.
 1.
 Πρόσωπο πού κατοικει στό έδαφος συμβαλλόμενου κράτους μπορει νά έναχθει γιά ναυτική άπαίτηση ένώπιον των δικαστηρίων ένός των προαναφερόμενων κρατων, έφόσον τό πλοιο πού άφορα ή άπαίτηση ή κάθε άλλο πλοίο πού άνήκει στήν κυριότητά του έχει γίνει άντικείμενο δικαστικης κατασχέσεως στό έδαφος του τελευταίου αύτου κράτους πρός έξασφάλιση της άπαιτήσεως ή θά μπορουσε νά είχε κατασχεθει έκει, έχει όμως παρασχεθει έγγύηση ή άλλου είδους άσφάλεια, στίς έξης περιπτώσεις:
 α)
 άν ό ένάγων κατοικει στό έδαφος του κράτους αύτου·
 β)
 άν ή ναυτική άπαίτηση έχει γεννηθει στό κράτος αύτό·
 γ)
 άν ή ναυτική άπαίτηση έχει γεννηθει στή διάρκεια πλου κατά τόν όποιον έπιβλήθηκε ή θά μπορουσε νά είχε έπιβληθει ή κατάσχεση·
 δ)
 άν ή άπαίτηση άπορρέει άπό σύγκρουση ή άπό ζημία πού προκάλεσε πλοιο είτε σέ άλλο πλοιο είτε σέ πράγματα ή πρόσωπα πού βρίσκονται πάνω σ' αύτό, κατά τήν έκτέλεση ή τήν παράλειψη έκτελέσεως έλιγμου·
 ε)
 άν ή άπαίτηση έχει γεννηθει άπό άρωγή ή διάσωση·
 στ)
 άν ή άπαίτηση είναι άσφαλισμένη μέ ναυτική ύποθήκη ή άλλη έμπράγματη άσφάλεια συμβατικου χαρακτήρα έπί του κατασχεθέντος πλοίου.
 2.
 Μπορει νά κατασχεθει τό πλοιο τό όποιο άφορα ή ναυτική άπαίτηση ή κάθε άλλο πλοιο πού άνήκει στό πρόσωπο πού ηταν, κατά τό χρόνο γεννήσεως της άπαιτήσεως, κύριος του πλοίου έκείνου. Γιά τίς απαιτήσεις πάντως πού προβλέπονται στό σημειο 5 ύπό ξ), ο) ή π), μπορει νά κατασχεθει μόνο τό πλοιο τό όποιο άφορα


text:
ή άπαίτηση.
 3.
 Πλοια θεωρουνται ότι έχουν τόν ίδιο κύριο εφόσον όλες οί μερίδες της κυριότητας άνήκουν στό ίδιο ή τά ίδια πρόσωπα.
 4.
 Σέ περίπτωση ναυλώσεως πλοίου μέ παράδοση της θαλάσσιας διαχειρίσεως, όταν γιά ναυτική άπαίτηση πού άφορα πλοιο εύθύνεται μόνο ό ναυλωτής μπορει νά κατασχεθει τό πλοιο αύτό ή κάθε άλλο πλοιο πού άνήκει στό ναυλωτή αύτόν, κανένα όμως άλλο πλοιο πού άνήκει στόν κύριο δέν μπορει νά κατασχεθει μέ θάση αύτή τή ναυτική άπαίτηση. Τό ίδιο ίσχύει σέ όλες τίς περιπτώσεις κατά τίς όποιες γιά τή ναυτική άπαίτηση εύθύνεται πρόσωπο άλλο άπό τόν κύριο.
 5.
 Ώς „ναυτική άπαίτηση“ νοειται τό δικαίομα ή ή άξίωση πού πηγάζει άπό μία ή περισσότερες άπό τίς έξης αίτίες:
 α)
 ζημίες πού προκαλει πλοιο είτε μέ σύγκρουση είτε μέ άλλο τρόπο·
 β)
 άπώλεια άνθρώπινης ζωης ή σωματικές βλάβες πού προκαλουνται στό πλοιο ή συνδέονται μέ έκμετάλλευση πλοίου·
 γ)
 άρωγή καί διάσωση·
 δ)
 συμβάσεις σχετικές μέ τή χρησιμοποίηση ή τή μίσθωση πλοίου μέ ναυλοσύμφωνο ή μέ άλλο τρόπο·
 ε)
 συμβάσεις σχετικές μέ τή μεταφορά έμπορευμάτων μέ πλοιο βάσει ναυλοσυμφώνου φορτωτικης ή μέ άλλο τρόπο·
 στ)
 άπώλειες ή ζημίες σέ έμπορεύματα καί άποσκευές πού μεταφέρονται μέ πλοιο·
 ζ)
 κοινή άβαρία·
 η)
 ναυτικό δάνειο·
 θ)
 ρυμούλκηση·
 ι)
 πλοήγηση·
 κ)
 προμήθεια προϊόντων ή ύλικων, άνεξάρτητα άπό τόν τόπο, γιά τήν έκμετάλλευση ή συντήρηση του πλοίου·
 λ)
 κατασκευή, έπισκευή, έξοπλισμό πλοίου ή δαπάνες λιμενισμου·
 μ)
 μισθούς πλοιάρχου, άξιωματικων ή μελων το πληρώματος·
 ν)
 δαπάνες του πλοιάρχου καί δαπάνες πού ένεργουνται άπό φορτωτές, ναυλωτές ή πράκτορες γιά λογαριασμό του πλοίου ή του κυρίου του·
 ξ)
 διαφορές σχετικές μέ τήν κυριότητα πλοίου·
 ο)
 διαφορές μεταξύ συμπλοιοκτητων ώς πρός τήν κυριότητα, τή νομή, τήν έκμετάλλευση ή τά δικαιώματα στό προϊόν έκμεταλλεύσεως του πλοίου πού τελει ύπό συμπλοιοκτησία·
 π)
 ναυτική ύποθήκη ή άλλη έμπράγματη άσφάλεια συμβατικου χαρακτήρα σέ πλοιο.
 6.
 Στή Δανία, ό όρος „συντηρητική κατάσχεση“ καλύπτει, όσον άφορα τίς ναυτικές άπαιτήσεις των παραπάνω περιπτώσεων ξ) καί ο), τό „forbud“, έφόσον ή διαδικασία αύτή είναι ή μόνη δυνατή στή συγκεκριμένη περίπτωση σύμφωνα μέ τά άρθρα 646 ώς 653 του νόμου πολιτικης δικονομίας (Lov om rettens pleje).
 ΤΙΤΛΟΣ VI
 Τελικές διατάξεις
 Άρθρο 37
 Ό Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων διαβιβάζει στίς κυβερνήσεις του Βασιλείου της Δανίας, της Ίρλανδίας καί του Ήνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ιρλανδίας κυρωμένο άντίγραφο της συμβάσεως του 1968 καί του πρωτοκόλλου του 1971 στή γαλλική, τή γερμανική, τήν ίταλική καί τήν όλλανδική γλώσσα.
 Τά κείμενα της συμβάσεως του 1968 καί του πρωτοκόλλου του 1971 στήν άγγλική, τή δανική καί τήν ίρλανδική γλώσσα προσαρτωνται στήν παρούσα σύμβαση. Τά κείμενα στην άγγλική, δανική καί ίρλανδική γλώσσα είναι έξίσου αύθεντικά μέ τά πρωτότυπα κείμενα της συμβάσεως του 1968 καί του πρωτοκόλλου του 1971.
 Άρθρο 38
 Ή παρούσα σύμβαση θά έπικυρωθει άπό τά ύπογράφοντα κράτη. Τά έγγραφα έπικυρώσεως θά κατατεθουν στό Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων.
 Άρθρο 39
 Ή παρούσα σύμβαση θά άρχίσει νά ίσχύει, μεταξύ των κρατων πού θά τήν έχουν έπικυρώσει, τήν πρώτη μέρα του τρίτου μήνα πού άκολουθει τήν κατάθεση του τελευταίου έγγράφου


text:
έπικυρώσεως άπό τά άρχικά Κράτη μέλη της Κοινότητας καί άπό ένα νέο Κράτος μέλος.
 Γιά κάθε νέο Κράτος μέλος πού θά τήν έπικυρώσει μεταγενέστερα, θά άρχίσει νά ίσχύει τήν πρώτη μέρα του τρίτου μήνα πού άκολουθει τήν κατάθεση του δικου του έγγράφου έπικυρώσεως.
 Άρθρο 40
 Ό Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων γνωστοποιει στά ύπογράφοντα κράτη:
 α)
 τήν κατάθεση κάθε έγγράφου έπικυρώσεως·
 β)
 τίς ήμερομηνίες ένάρξεως ίσχύος της παρούσας συμβάσεως γιά τά συμβαλλόμενα κράτη.
 Άρθρο 41
 Ή παρούσα σύμβαση συντάσσεται σέ ένα μόνο άντίτυπο στήν άγγλική, γαλλική, γερμανική, δανική, ίρλανδική, ίταλική καί όλλανδική γλώσσα. Τά έπτά κείμενα είναι έξίσου αύθεντικά. Ή σύμβαση θά κατατεθει στό άρχειο της Γραμματείας του Συμβουλίου των Εύρωπαϊκων Κοινοτήτων. Ό Γενικός Γραμματέας θά διαβιβάσει κυρωμένο άντίγραφο στήν κυβέρνηση κάθε ύπογρράφοντος κράτους.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τήν παρούσα σύμβαση.
 Έγινε στό Λουξεμβουργο, στίς έννιά 'Οκτωβρίου χίλια έννιακόσια έβδομήντα όκτώ.
 Για τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Renaat VAN ELSLANDE
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα της Δανίας,
 Nathalie LIND
 Γιά τόν Πρόεδρο της 'Ομοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Hans-Jochen VOGEL
 Γιά τόν Πρόεδρο τής Γαλλικης Δημοκρατίας,
 Alain PEYREFITTE
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίρλανδίας,
 Gerard COLLINS
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίταλικής Δημοκρατίας,
 Paolo BONIFACIO
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα το Λουξεμβούργου,
 Robert KRIEPS
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 J. de RUITER
 Γιά τήν Αύτής Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα του Ήνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ίρλανδίας,
 Elwyn JONES
 ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
 ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑÏΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ, ΠΟΥ ΣΥΝΗΛΘΑΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ,
 ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ νά έξασφαλίσουν, σύμφωνα μέ τό πνευμα της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968, τήν όσο τό δυνατό μεγαλύτερη όμοιομορφία της διεθνους δικαιοδοσίας και σέ ύποθέσεις ναυτικου δικαίου,
 ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι ή διεθνής σύμβαση γιά τήν ενοποίηση όρισμένων κανόνων σχετικων μέ τή συντηρητική κατάσχεση πλοίων, πού ύπογράφηκε στίς Βρυξέλλες στίς 10 Μαΐου 1952, περιλαμβάνει διατάξεις γιά τή διεθνή δικαιοδοσία,
 ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι όλα τά Κράτη μέλη δέν είναι μέρη στήν άνωτέρω σύμβαση,
 ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΧΗ όσω παράκτια Κράτη μέλη δέν έχουν άκόμη γίνει συμβαλλόμενα μέρη στήν σύμβαση της 10ης Μαΐου 1952, νά τήν έπικυρώσουν ή νά προσχωρήσουν σέ αύτή τό ταχύτερο δυνατό.
 Σέ πίστωση των άνωτέρω οί ύπογράφοντες πληρεξούσιοι έθεσαν τήν ύπογραφή τους κάτω άπό τήν παρούσα κοινή δήλωση.
 Έγινε στό Λουξεμθουργο, στίς έννιά Όκτωβρίου χίλια έννιακόσια έβδομήντη όκτώ.
 Γιά τήν Αύτου Μεγαλειότητα τό Βασιλιά των Βέλγων,
 Renaat VAN ELSLANDE
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα της Δανίας,
 Nathalie LIND
 Γιά τόν Πρόεδρο της Όμοσπονδιακης Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 Hans-Jochen VOGEL
 Γιά τόν Πρόεδρο της Γαλλικης Δημοκρατίας,
 Alain PEYREFITTE
 Γιά τόν Πρόεδρο της Ίρλανδίας,
 Gerard COLLINS
 Γιά τόν Πρόεδρο τής Ίταλικης Δημοκρατίας,
 Paolo BONIFACIO
 Γιά τήν Αύτου Βασιλική Ύψηλότητα τό Μεγάλο Δούκα του Λουξεμβούργου,
 Robert KRIEPS
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα των Κάτω Χωρων,
 J. de RUITER
 Γιά τήν Αύτης Μεγαλειότητα τή Βασίλισσα του Ήνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας καί Βόρειας Ίρλανδίας,
 Elwyn JONES


text:
 Важна правна забележка
 |
 21999D0415(07)
 Официален вестник n° L 100 , 15/04/1999 стр. 0046 - 0047 специално чешко издание глава 11 том 03 стр. 198 - 199 специално испанско издание глава 11 том 03 стр. 198 - 199 специално унгарско издание глава 11 том 03 стр. 198 - 199 специално литвийско издание глава 11 том 03 стр. 198 - 199 LV.ES глава 11 том 03 стр. 198 - 199 MT.ES глава 11 том 03 стр. 198 - 199 PL.ES глава 11 том 03 стр. 198 - 199 SK.ES глава 11 том 03 стр. 198 - 199 специално словенско издание глава 11 том 03 стр. 198 - 199
 Решение на Съвместния комитет на ЕИПNo 61/98от 4 юли 1998 годиназа изменение на приложение II (Технически регламенти, стандарти, изпитване и сертификация) към Споразумението за ЕИПСЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство, изменено с Протокол за адаптиране на Споразумението за Европейското икономическо пространство, оттук нататък наричано "Споразумението", и по-специално член 98 от него,като има предвид, че приложение II към Споразумението беше изменено с Решение No 80/97 на Съвместния комитет на ЕИП от 12 ноември 1997 г. [1];като има предвид, че Решение 97/544/ЕО на Комисията от 9 юли 1997 г. относно обща техническа регламентация относно свързването на терминални устройства към обществените комутируеми информационни мрежи и наети линии в отворени мрежи (ONP), използващи X.21 типов интерфейс по препоръка на CCITT [2], трябва да се включи в Споразумението;като има предвид, че Решение 97/545/ЕО на Комисията от 9 юли 1997 г. относно обща техническа регламентация относно общите изисквания за свързване на информационни терминални устройства (DTE) към пакет от обществени комутируеми информационни мрежи (PSPDNs), предлагащи X.25 типови интерфейси по препоръка на CCITT [3], трябва да се включи в Споразумението;като има предвид, че Решение 97/545/ЕО на Комисията от 10 юли 1998 г. отменя Решение 96/71/ЕО на Комисията относно обща техническа регламентация за достъпа до Пакет от обществени комутируеми информационни мрежи — (PSPDNs), предлагащи X.25 типови интерфейси по препоръка на CCITT, което е включено в Споразумението и следва съответно да бъде отменено съгласно Споразумението,РЕШИ:Член 1Следните точки се добавят след точка 4о (Решение 96/630/ЕО на Комисията) на глава XVIII от приложение II към Споразумението:"4 п 397 D 0544: Решение 97/544/ЕО на Комисията от 9 юли 1997 г. относно обща техническа регламентация относно свързването на терминални устройства към обществените комутируеми информационни мрежи и наети линии в отворени мрежи (ONP), използващи X.21 типов интерфейс по препоръка на CCITT (ОВ L 223, 13.8.1997 г., стр. 18).4 р 397 D 0545: Решение 97/545/ЕО на Комисията от 9 юли 1997 г. относно обща техническа регламентация относно общите изисквания за свързване на информационни терминални устройства (DTE) към пакет от обществени комутируеми информационни мрежи (PSPDNs), предлагащи X.25 типови интерфейси по препоръка на CCITT (ОВ L 223, 13.8.1997 г., стр. 21)."Член 2Текстът на глава XVIII, точка 4м (Решение 96/71/ЕО на Комисията) от приложение II към Споразумението се заличава, считано от 10 юли 1998 г.Член 3Текстовете на Решения 97/544/ЕО и 97/545/ЕО на исландски и норвежки език, приложени към съответните езикови версии на настоящото решение, са автентични.Член


text: 4Настоящото решение влиза в сила на 5 юли 1998 г., при условие че са направени всички нотификации съгласно член 103, член 1 от Споразумението са направени на Съвместния комитет на ЕИП.Член 5Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейските общности.Съставено в Брюксел на 4 юли 1998 година.За Съвместния комитет на ЕИППредседателF. Barbaso[1] ОВ L 134, 7.5.1998 г., стр. 9.[2] ОВ L 223, 13.8.1997 г., стр. 18.[3] ОВ L 223, 13.8.1997 г., стр. 21.--------------------------------------------------


text:
 30.3.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 85/52
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 228/2015
 от 25 септември 2015 година
 за изменение на приложение XIII (Транспорт) към Споразумението за ЕИП [2017/535]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент (ЕС) No 73/2010 на Комисията от 26 януари 2010 г. за определяне на изисквания относно качеството на аеронавигационните данни и аеронавигационната информация за единното европейско небе (1) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Регламент за изпълнение (ЕС) No 1029/2014 на Комисията от 26 септември 2014 г. за изменение на Регламент (ЕС) No 73/2010 на Комисията за определяне на изисквания относно качеството на аеронавигационните данни и аеронавигационната информация за единното европейско небе (2) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (3)
 Поради това приложение XIII към Споразумението за ЕИП следва да бъде съответно изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 След точка 66цн (Регламент (ЕС) No 677/2011 на Комисията) от приложение XIII към Споразумението за ЕИП се вмъква следното:
 „66цо.
 32010 R 0073: Регламент (ЕС) No 73/2010 на Комисията от 26 януари 2010 г. за определяне на изисквания относно качеството на аеронавигационните данни и аеронавигационната информация за единното европейско небе (ОВ L 23, 27.1.2010 г., стр. 6), изменен със:
 —
 32014 R 1029: Регламент за изпълнение (ЕС) No 1029/2014 на Комисията от 26 септември 2014 г. (ОВ L 284, 30.9.2014 г., стр. 9).“
 Член 2
 Текстовете на Регламент (ЕС) No 73/2010 и Регламент за изпълнение (ЕС) No 1029/2014 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 26 септември 2015 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 25 септември 2015 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Ingrid SCHULERUD
 (1) ОВ L 23, 27.1.2010 г., стр. 6.
 (2) ОВ L 284, 30.9.2014 г., стр. 9.
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.