joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
ICarly

Το iCarly είναι μια αμερικανική νεανική κωμική σειρά του Νταν Σνάιντερ, που προβλήθηκε από το Nickelodeon από τις 8 Σεπτεμβρίου 2007 μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 2012.

Πρωταγωνιστούν οι Μιράντα Κόσγκροβ, Τζενέτ ΜακΚέρντι, Νέιθαν Κρες και Τζέρι Τρέινορ.

Υπόθεση 
Όταν η Κάρλι και η Σαμ συμπεριφέρονται αστεία σε μια σχολική ακρόαση για talent show, ο Φρέντι τις μαγνητοσκοπεί και ανεβάζει το βίντεο κατά λάθος στην ιστοσελίδα του σχολείου. Το βίντεο των κοριτσιών γίνεται ανάρπαστο με χιλιάδες προβολές από τις πρώτες ώρες, και έτσι, μετά από την τεράστια απαίτηση των θεατών να κάνουν μια online ψυχαγωγική εκπομπή, γεννιέται το iCarly. Η Κάρλι, η Σαμ και ο Φρέντι, μέσα από την εκπομπή τους, αντιμετωπίζουν ζητήματα της εφηβείας, ασχολούνται με διαγωνισμούς, χορευτικά, τραγούδια, συνταγές και φιλοξενούν διάφορους καλεσμένους που έχουν κάποιο ταλέντο.

Η Κάρλι ζει στο Σιάτλ με τον 26χρονο αδελφό της, Σπένσερ και έχει μετατρέψει τον τρίτο όροφο του διαμερίσματός τους σε στούντιο της εκπομπής.

Διανομή

Πρωταγωνιστές

Επισκόπηση σειράς

Άλλα μέσα

Μουσική 
Οι Columbia Records και Nickelodeon Records έχουν κυκλοφορήσει ένα CD με τίτλο "iCarly", που περιέχει το soundtrack της σειράς, τέσσερα τραγούδια της Μιράντα Κόσγκροβ και διαλόγους των ηθοποιών. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, κυκλοφόρησε το δεύτερο CD, "iCarly: iSoundtrack II".

Ιστοσελίδα 
Στην πραγματικότητα, το http://www.icarly.com/ περιέχει μόνο μερικά βίντεο και κάποια blogs γραμμένα από τους χαρακτήρες. Για παράδειγμα, τα: Zaplook, SplashFace, ToonJuice, CraigsMix, Nevelocity, GirlyCow.com, WebFlicks.com, RadioDingo.com, PillowMyHead.com, AggressiveParenting.com, SamPuckett.com, TheValerieShow.com, SendMeaSack.com, Beavecoon.org, NeverWatchiCarly.com, iSnarly.com, SprayYourChildren.com και πολλές άλλες ιστοσελίδες δεν υπάρχουν πραγματικά.

Βιντεοπαιχνίδια 
Υπάρχουν 3 βιντεοπαιχνίδια του iCarly. Στο πρώτο (iCarly: iDream in Toons (διαθέσιμο στον Η/Υ) σκοπός είναι να βρεις τα κρυμμένα αντικείμενα. Το δεύτερο (iCarly: The Game - ημερομηνία κυκλοφορίας 28/10/2009) και το τρίτο (iCarly 2: iJoin the Click - ημερομηνία κυκλοφορίας 16/10/2010) είναι για τα: Nintendo DS και Wii.

Στις 11/01/2010, στο Facebook ανακοινώθηκε η κυκλοφορία μιας εφαρμογής με όνομα "Sam's Remote" αποκλειστικά για το iPhone και το iPad. Αυτή η εφαρμογή έχει το χειριστήριο που χρησιμοποιεί η Σαμ στην εκπομπή και κάθε διαφορετικό κουμπί κάνει και ένα διαφορετικό τρελό ήχο.

Παγκόσμια Προβολή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

http://www.icarly.com/, η επίσημη ιστοσελίδα του iCarly .
http://icarly.wikia.com/wiki/ICarly_Wiki, το επίσημο wiki του iCarly στο http://www.wikia.com/Wikia .
https://twitter.com/iCarly, το επίσημο Twitter του iCarly .
http://www.facebook.com/iCarly?fref=ts, το επίσημο Facebook του iCarly .

Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές

Σειρές του Nickelodeon
Νεανικές σειρές
Εφηβικά sitcoms
Μιλένκο Τέπιτς

Ο Μιλένκο Τέπιτς (σερβικό κυριλλικό αλφάβητο: Миленко Тепић) (Νόβι Σαντ, 27 Φεβρουαρίου 1987), είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν τιμ μάνατζερ. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ. Από το 2021 είναι ο τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ.

Σταδιοδρομία

Ως αθλητής 
Τις σαιζόν 2002-2006 αγωνίστηκε με την ΚΚ Νις Βοϊβοδίνα. Ακολούθως αγωνίστηκε για τρεις σεζόν με την Παρτιζάν Βελιγραδίου και για δύο σεζόν με τον Παναθηναϊκό, κατακτώντας με τους πράσινους την Ευρωλίγκα το 2011 καθώς και δυο πρωταθλήματα Ελλάδος. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, ήταν η ισπανική Σεβίλλη (Καχασόλ) όπου αγωνίστηκε για δύο χρονιές. Το 2013 ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα της λιθουανικής Λιέτουβος Ρίτας, ενώ το Δεκέμβριο του 2013 επέστρεψε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για ενάμιση χρόνο. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ.  Τον Νοέμβριο του 2016 συμφώνησε με την ιταλική Κάπο Ντ’ Ορλάντο. 

Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στην ιταλική Μπριίντιζι. Τον Οκτώβριο του 2018 επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΟΚ. Τον Νοέμβριο του 2019, αποκτήθηκε από την Ηρακλή. Στον Ηρακλή μέτρησε 4.7 πόντους, 4.7 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ κατά μέσο όρο. 

Στις 10 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την σέρβικη Μέγκα Μπέμαξ. Το 2021 αποφάσισε να αποσυρθεί από τα παρκέ, μετά από 19 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας, σε ηλικία 34 ετών.

Ως τιμ μάνατζερ 
Από το καλοκαίρι του 2021, ανέλαβε το πόστο του τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ.

Προφίλ
Ο Τέπιτς έχει κερδίσει 2 χρυσά μετάλλια με την Εθνική ομάδα της Σερβίας κάτω των 20 και το 2006 έγινε βασικός στην Παρτιζάν υπό τις οδηγίες του Ίβκοβιτς. Ο Τέπιτς είχε πολλές επιθετικές αρετές και υπήρξε σταθερός πασέρ και σουτέρ. Ήταν επίσης ένας πολυμήχανος παίκτης και κάλος αμυντικά γεγονός που ώθησε τον Παναθηναϊκό να του προσφέρει τριετές συμβόλαιο το 2009. Τελικά έφυγε από τους πράσινους το 2011.

Τίτλοι

Συλλογικοί

Παρτιζάν 

 4x Πρωτάθλημα Σερβίας: 2007, 2008, 2009, 2014
 2x Κύπελλο Σερβίας: 2008, 2009
 3x Αδριατική Λίγκα: 2007, 2008, 2009

Παναθηναϊκό

 Ευρωλίγκα: 2011

 2x Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2010, 2011

Εθνική Σερβίας 
2003 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 16: Χρυσό μετάλλιο
2005 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 18: Χρυσό μετάλλιο
2006 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20: Χρυσό μετάλλιο
2007 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20: Χρυσό μετάλλιο
2009 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα: Ασημένιο μετάλλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Σούτινγκ γκαρντ
Σμολ φόργουορντ
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Καλαθοσφαιριστές Βοϊβοντίνα
Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας
Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Καλαθοσφαιριστές Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι
Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε
Καλαθοσφαιριστές Ορλαντίνα Μπάσκετ
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α
Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009
Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011
Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Κωνσταντίνος Παπαπέτρου

Ο Κωνσταντίνος Παπαπέτρου (1936-2007) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στις Ερυθρές Αττικής στις 12 Φεβρουαρίου 1936. Το 1954 εισήχθη πρώτος στην Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε με βαθμό πτυχίου «Άριστα» το 1959. Το 1961 μετέβη στο (δυτικό) Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Συστηματική θεολογία στο εκεί Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Freie Universität). Μεταξύ 1964 και 1966 δίδαξε στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Σχολή του Βερολίνου και τελικά αναγορεύθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου το 1969 με την εργασία «Περί των ανθρωπολογικών ορίων της Εκκλησίας. Ένα φιλοσοφικοθεολογικό σχεδίασμα στο θέμα "δίκαιος και άδικος εν ταυτώ" εξ ορθοδόξου-καθολικής επόψεως». Το 1970 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα θεολογίας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με την εργασία «Η αποκάλυψις τού Θεού και η γνώσις αυτού. Κατά το υπόμνημα τού Κυρίλλου Αλεξανδρείας εις το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον», ενώ ένα χρόνο αργότερα εξελέγη στην ίδια σχολή υφηγητής της Απολογητικής με την εργασία «Η ουσία της Θεολογίας. Συστηματική μελέτη επί ενός πατερικού ερμηνευτικού έργου». Το 1976 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Απολογητικής και της Εγκυκλοπαιδείας της Θεολογίας. Τα μαθήματα αυτά καθώς και κατ’ ανάθεσιν το μάθημα της Φιλοσοφίας δίδαξε έκτοτε και μέχρι την συνταξιοδότησή του το 2003 ανελλιπώς. 

Απεβίωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 2007, από καρκίνο σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Εργογραφία 
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα εξής έργα:

 Ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ γνῶσις αὑτοῦ: Κατὰ τὸ ὑπόμνημα τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον Ἀθῆναι (χ.χ.).
 Ἡ οὐσία τῆς θεολογίας: Συστηματικὴ μελέτη ἐπὶ ἑνὸς πατερικοῦ ἔργου. Ἀθῆναι (χ.χ.).
 Εἶναι ἡ θεολογία ἐπιστήμη; Ἀθῆναι, 1970.
 Περί των ανθρωπολογικών ορίων της Εκκλησίας. Ένα φιλοσοφικοθεολογικό σχεδίασμα στο θέμα «δίκαιος και άδικος εν ταυτώ» εξ ορθοδόξου-καθολικής επόψεως  Αμβούργο, 1972. 
 Ἡ Ἰδιοτροπία ὡς πρόβλημα ὀντολογικῆς ἠθικῆς: Συμβολὴ εἰς τὴν μελέτην τῆς σχέσεως μεταξὺ τῆς καθολικότητος τοῦ προσώπου καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς ἀτομικῶν ἀποκλίσεων. Ἀθῆναι, 1973.
 Ὁ μηδενισμός: Ἡ γένεσις καὶ ἡ ὑπέρβασίς του. Ἀθῆναι, 1973.
 Προσβάσεις: Ζητήματα ἀπολογητικῆς θεολογίας καὶ φιλοσοφικῆς κριτικῆς τοῦ καιροῦ μας. Ἀθῆναι, 1979.
 Της ζωής και του θανάτου, Αθήνα, 1987. (Ποιητική συλλογή που ο Παπαπέτρου εξέδωσε με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Κώστας Ευαγγέλου Ρόκος.)

Παραπομπές

Πηγές 
 Νικόλαος Τζιράκης, Κωνσταντῖνος Εὐαγγέλου Παπαπέτρου, Ἐπιστημονική Ἐπετηρίδα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ἀθηνών, τόμ. ΜΒ΄, (2007), σσ. 7-42.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 
 «Η θεολογία και το συναίσθημα»: Κείμενο του Παπαπέτρου
Κωνσταντίνου Ε. Παπαπέτρου, Κυβερνητική και Θεολογία, Θεολογία, τόμ.ΛΖ' (1966), σσ.314-328.
Κωνσταντίνος Παπαπέτρου, «Πρὸς μίαν νέαν ἑρμηνευτικὴν πέρα τοῦ Ἱστορισμοῦ καὶ τοῦ Ὑπαρξισμοῦ», Ἀθηνᾶ, τόμ. 71 (1969-1971), σσ. 282-98
«Πίστη και γνώση». Ομιλία του Καθηγητού Κων/νου Παπαπέτρου με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών.
«Προσβάσεις Β'». Συλλογή κειμένων και άρθρων.

Έλληνες θεολόγοι
Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αρμάνδος Δελλαπατρίδης

Ο Αρμάνδος Δελλαπατρίδης ήταν προσωπικότητα της μεσοπολεμικής Αθήνας. Γεννήθηκε το 1885 στο Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Τηλέμαχος Νταλάκας. Στα μέσα της δεκαετίας του '20 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, ερχόμενος από την Μυτιλήνη όπου είχε καταφύγει μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, όπου εργαζόταν ως υπάλληλος συμβολαιογραφείου. Στην Αθήνα άρχισε να βγάζει πολιτικού περιεχομένου λόγους σε πλατείες, προκαλώντας τη χλεύη των κατοίκων της πρωτεύουσας, ενώ είχε νοσηλευτεί σε δημόσιο ψυχιατρείο. Δήλωνε αρχηγός του «Α’ Αναμορφωτικού Κόμματος» ή «Κόμματος των Κυανολεύκων». Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1960, ενώ νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο στην Αθήνα.

Πηγές 
Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 1. σελ. 450

Έλληνες πολιτικοί
Παναγιώτης Δεμέστιχας

Ο Παναγιώτης Δεμέστιχας (6 Ιουλίου 1885, Κότρωνας Λακωνίας – 14 Νοεμβρίου 1960, Αθήνα) ήταν Έλληνας αξιωματικός και συνεργάτης της Ναζιστικής Γερμανίας κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944. Γεννήθηκε το 1885 στον οικισμό Αλεπού του χωριού Κότρωνα Λακωνίας. Υπηρέτησε ως αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως (1938-39) και στον πόλεμο 1940-41 ως διοικητής του Α' και Ε' Σώματος Στρατού. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Υποχρέωσε το Πανεπιστήμιο Αθηνών να του παραχωρήσει το ταφικό μνημείο του ευεργέτη Α.Φ. Παπαδάκη στο Α΄ Νεκροταφείο που δεν είχε απογόνους, ισχυριζόμενος ψευδώς πως ανήκει στην οικογένειά του.

Μεταπολεμικά καταδικάστηκε ως δωσίλογος. Απεβίωσε το 1960 και τάφηκε στον τάφο του ευεργέτη Α.Φ. Παπαδάκη στο Α΄ Νεκροταφείο.

Πηγές

Παραπομπές 

Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Δ
Παύλος Παλαιολόγος

Ο Παύλος Παλαιολόγος (1895 - 13 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και συγκεκριμένα στο προάστιο Κουζκουντζούκι, στις ακτές του Βοσπόρου. Από τα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, σε εφημερίδες και περιοδικά της Κωνσταντινούπολης. Το 1915 πήγε στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε παράλληλα ως δημοσιογράφος. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Ακρόπολις, Ελεύθερος Τύπος, Ελεύθερον Βήμα, Το Βήμα, κ.ά.. Διακρίθηκε κυρίως ως χρονογράφος. Από το 1928 υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των εφημερίδων του Οργανισμού Λαμπράκη, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό ως χρονογράφος. 

Χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα Κοσμάς Καλοκαιρινός και Παύλος Χλωμός. Πέθανε στην Αθήνα.

Εργογραφία
 Στο περιθώριο της ζωής (1940)
 Αν κυβερνούσαν οι γυναίκες (1943)
 Άπτερη Νίκη (1948)
 Αγάπη μου, Κέρκυρα (1956)
 Ο κόσμος στα σβέλτα (1957)
 Ανήσυχα νιάτα (1974) κ.ά.

Αναγνώριση
 Γραμματόσημο με τη μορφή του Παλαιολόγου εκδόθηκε το 2015 στην αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ «100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΣΗΕΑ».

Παραπομπές

Πηγή
 Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 − Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις «Μέτρον», τ. 3. σελ. 15

Βιβλιογραφία
 Βίκτωρ Νέτας: Ο νοσταλγός της Πόλης − Παύλος Παλαιολόγος, εκδ. «Τσουκάτου», Αθήνα 2013, σελίδες 480, ISBN 978-960-7922-71-7 — ουσιαστικά μία αυτοβιογραφία που κατέγραψε ο Β. Νέτας με μαγνητόφωνο
 Λιλή Ιακωβίδη. Παύλος Παλαιολόγος, εκδ. Δωδώνη, 1976.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Βιογραφικό-Εργογραφία-Σύντομη βιβλιογραφία
 Ξηντάρας, Παναγιώτης: Ο δημοσιογραφικός λόγος στα χρονογραφήματα του Παύλου Παλαιολόγου, διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Σχολή Επιστημών Αγωγής, Τμήμα Παιδαγωγικό-Νηπιαγωγών, 2009

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Chastny Korrespondent

Η Chastny Korrespondent (ρωσικά: «Частный Корреспондент», ηλεκτρονική έκδοση: chaskor.ru, επίσης «Часкор») είναι εφημερίδα και ενημερωτική ιστοσελίδα της Ρωσίας. Πρόκειται για το πρώτο επίσημο ενημερωτικό μέσο στη Ρωσία που υιοθέτησε πλήρως την άδεια Creative Commons. Λειτουργεί σε εικοσιτετράωρη βάση, δημοσιεύοντας αναλυτικά και ερευνητικά άρθρα, συνεντεύξεις, ειδήσεις και ρεπορτάζ.

Ένα από τα καλύτερα χαρακτηριστικά του εκδοτικού οίκου θεωρείται η έμφαση στην σύσταση δικής τους πρωτότυπης θεματικής δέσμης πολυμέσων για το κάθε άρθρο, στην οποία περιλαμβάνονται βίντεο και φωτογραφικό υλικό, ποντκάστ, αλλά και άρθρα, που διασταυρώνουν τα δεδομένα ανά θεματική ενότητα.

Η «Χάστνι Κορρεσποντέντ» έχει καταχωρηθεί επίσημα στο Υπουργείο για Θέματα Τύπου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ως ραδιοτηλεοπτικό κανάλι και μέσο μαζικής επικοινωνίας.

Ως κυριότερος συντάκτης του, θεωρείται ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Ζασούρσκϊι, ο οποίος είναι εφαρμοστής, θεωρητικός και ιδεολόγος των  δικτυακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, επικεφαλής της έδρας για τα νέα μέσα και την θεωρία της επικοινωνίας του τμήματος δημοσιογραφίας του Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, πρώην διευθυντής μάρκετινγκ της εταιρείας SUP-Fabrik και γενικός διευθυντής της εταιρείας διαδικτύου και συμμετοχών Rambler.

Θέματα και διάθεση 
Όλη η ύλη της ομαδοποιείται σε εννέα θεματικές κατηγορίες, την κοινωνία, την οικονομία, τα διεθνή νέα, τα μίντια, την τεχνολογία, την υγεία, τα ταξίδια, τα βιβλία. Η κάθε μια από τις θεματικές ενότητες, υποδιαιρείται σε άλλες  9 με 12 υποκατηγορίες. Σε αυτές παρουσιάζονται τόσο  ερευνητικά και αναλυτικά άρθρα, με ειδήσεις και ρεπορτάζ, αλλά και απόψεις ειδικών πάνω στα θέματα που αναπτύσσονται.

Το 2009, όλο το υλικό της, έγινε διαθέσιμο υπό την άδεια Creative Commons Attribution έκδοση 3.0. Όπως μετάδωσε ο αρχισυντάκτης του εκδοτικού οίκου Ιβάν Ζασούρσκϊι, ένας από τους ιδρυτικούς στόχους αυτής, ήταν η επιθυμία να βοηθήσει την Ρωσική Βικιπαίδεια, έτσι ώστε η χρήση του υλικού του στη Βικιπαίδεια να διατίθεται υπό τους όρους της Creative Commons και να είναι απολύτως νόμιμη. Σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη, το υλικό του  θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει την εγκυκλοπαίδεια, επειδή από την μία προσφέρει την ανάλυση διάφορων γεγονότων και από την άλλη ικανοποιεί την απαίτηση για αντικειμενικότητα..

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Κλόκοβα

Η Κλόκοβα, ευρύτερα γνωστή ως Παλιοβούνα και επονομαζόμενη Ταφιασσός κατά την αρχαιότητα, είναι βουνό στα νότια της Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Αντιρρίου και έχει ύψος 1.038 μ.

Σύμφωνα με την μυθολογία, στον Ταφιασσό λόφο είναι το μνήμα του Νέσσου και των υπολοίπων κενταύρων. Ο Νέσσος επιχείρησε να αρπάξει την Δηιάνειρα, κατά την διάβαση του ποταμού Εύηνου, με αποτέλεσμα ο Ηρακλής να τον θανατώσει. Η αποσύνθεση των πτωμάτων τους, έκανε το νερό που έτρεχε στους πρόποδες του λόφου να είναι «…δυσώδες και με θρόμβους από αίμα…». Κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο για κάποια ηφαιστειακή πηγή που συνοδευόταν από έκλυση του εξαιρετικά δύσοσμου αερίου υδροθείου.

Το βουνό υψώνεται απότομα στη νότια πλευρά του από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τη μοναδική κορυφή του και έχει σχεδόν κωνοειδές σχήμα. Οφείλει το όνομά του στο κακοτράχαλο της περιοχής που δυσκόλευε από παλιά τη διέλευση από τα δυτικά του νομού προς τη Ναυπακτία. Η βόρεια πλευρά του είναι αρκετά πιο ομαλή.

Το 2016 ανοίχτηκε δρόμος ως την κορυφή του βουνού και εκεί τοποθετήθηκαν δύο ανεμογεννήτριες. Η σήραγγα Κλόκοβας της Ιόνιας Οδού πήρε το όνομά της από το βουνό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανάβαση στην Παλιοβούνα 

Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Pantages theatre

Το Θέατρο Pantages, παλαιότερα γνωστό και ως Θέατρο RKO Pantages, βρίσκεται στο Hollyhood and Vine (6233 Hollywood Boulevard), Hollywood, Καλιφόρνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα B. Marcus Priteca, ήταν το τελευταίο θέατρο που χτίστηκε από τον βαριετέ θιασάρχη Alexander Pantages. Το ανακτορικό αρτ ντεκό θέατρο άνοιξε στις 4 Ιούνη του 1930, ως μέρος της αλυσίδας θεάτρων Pantages.

Προηγούμενες Παραγωγές
Παραγωγές στο Θέατρο Pantages (όπως παρουσιάστηκαν από το Broadway στο L.A. από το 1996)
Bubbling Brown Sugar (1977)
Man of La Mancha (1978)
La Cage aux Folles (1984-1985)
Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (1993)
How to Succeed in Business Without Really Trying (1996)
Damn Yankees (1996)
Riverdance (1996, 1998, 2006)
Andrew Lloyd Webber–Music of the Night (1997)
West Side Story (1997)
Cats (1997, 2003, 2006)
Tango x 2 (1997)
The Phantom of the Opera (1997, 1998)
The King and I (1998, 2005)
Peter Pan (1998, 2004)
Annie (1999, 2005)
Cirque Ingenieux (1999)
Evita (1999, 2005)
The Wizard of Oz (1999)
Footloose (1999)
Jekyll & Hyde (1999)
Sunset Boulevard (1999)
Defending the Caveman (1999)
Fame (1999)
Buddy – The Buddy Holly Story (2000)
The Sound of Music (2000)
The Lion King (2000–2003, 2006)
The Producers (2003)
Chicago (2004, 2005)
Starlight Express (2004)
Mamma Mia! (2004, 2009)
Hairspray (2004, 2006)
Miss Saigon (2004)
Movin' Out (2004)
Les Misérables (2004, 2006)
Oklahoma! (2005)
Wicked (2005, 2007)
Irving Berlin's White Christmas (2005)
Dragon Tales Live (2006)
Doctor Dolittle (2006)
Stomp (2006)
Rent (2006)
Little Women (2006)
Dirty Rotten Scoundrels (2006)
Sweet Charity (2006)
The Ten Tenors (2006)

2009
The Phantom of the Opera (2009)
Rent (2009)
Mamma Mia! (2009)
Grease (2009)
Dirty Dancing (2009)
RAIN – A Tribute to The Beatles (2009)
Fiddler on the Roof (2009)
Legally Blonde (2009)
Dr. Seuss' How the Grinch Stole Christmas! (2009)

2010
Riverdance (2010)
Stomp (2010)
The Color Purple (2010)
Cats (2010)
Chicago (2010)
Young Frankenstein (2010)
In the Heights (2010)
The Phantom of the Opera (2010)
West Side Story (2010)

2011
Hair (2011)
Spring Awakening (2011)
Rock of Ages (2011)
The Beatles Experience Rain (2011)
Disney's Beauty and the Beast (2011)
Burn The Floor (2011)
Shrek the Musical (2011)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Επίσημη Ιστοσελίδα του Θεάτρου Pantages
 https://web.archive.org/web/20110311225441/http://www.broadwayla.org/index.asp

Θεατρικοί χώροι στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Μαρί Σαντάλ Μίλλερ

Η Μαρί Σαντάλ (γεννημένη ως Μαρί Σαντάλ Κλερ Μίλλερ Marie-Chantal Claire Miller, 17 Σεπτεμβρίου 1968) είναι συγγραφέας, εικονογράφος για παιδιά και σχεδιάστρια ενδυμάτων. Είναι σύζυγος του πρίγκιπα Παύλου, γιου του τέως Βασιλιά των Ελλήνων Κωνσταντίνου Β'

Πρώιμος βίος 
Η Μαρί Σαντάλ γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1968 στο Λονδίνο, είναι κόρη του Αμερικανού επιχειρηματία Ρόμπερτ Γουόρεν Μίλλερ και της Μαρίας Κλάρας Πεσάντες Μπεσέρρα. Έχει δυο αδελφές, την Πία Χριστίνα και την Νατάσσα Αλεξάνδρα. Φοίτησε στο "The Peak School" του Χονγκ Κονγκ, στο "Le Ros" στην Ελβετία, στο "Ecole Active Biling" στο Παρίσι και στο "The Masters School" στην Νέα Υόρκη. Μετά την αποφοίτησή της συνέχισε ανώτερες σπουδές κατά τα έτη 1988-1992 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης και το 1994 έλαβε δίπλωμα στην Ιστορία της Τέχνης από το Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης όπου φοίτησε.

Οικογένεια
Το 1995, η Μαρί Σαντάλ παντρεύτηκε τον πρώην Διάδοχο της Ελλάδας Παύλο. Στις 22 Μαΐου 1995 πραγματοποιήθηκε η τελετή του Χρίσματος με το οποίο, ασπάσθηκε το ορθόδοξο δόγμα και έλαβε το όνομα "Μαρία". Ο γάμος της με τον πρίγκιπα Παύλο πραγματοποιήθηκε κατά τον ορθόδοξο ελληνικό τυπικό την 1η Ιουλίου 1995 στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο, υπό τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρο Α΄. 

Μεταξύ των παρευρισκόμενων ήταν η Βασίλισσα της Αγγλίας, οι Βασιλείς της Δανίας, Ισπανίας, Βελγίου, Ολλανδίας, Σουηδίας, Νορβηγίας και πολλές άλλες ευρωπαϊκές και μη βασιλικές οικογένειες, δέκα μέλη της Νέας Δημοκρατίας, πολλοί ανώτατοι στρατιωτικοί (απόστρατοι), εκπρόσωποι του ελληνικού επιχειρηματικού κόσμου του Λονδίνου, καθώς και πολλοί βασιλόφρονες από την Ελλάδα, περίπου 5 χιλιάδες το αριθμό. Ο γάμος μεταδόθηκε ζωντανά από βρετανικό τηλεοπτικό σταθμό σχεδόν σ' όλες τις χώρες του κόσμου, καθώς και στην Ελλάδα. 

Η Μαρί Σαντάλ και ο Παύλος απέκτησαν μια κόρη και τέσσερις γιους: την Μαρία-Ολυμπία, τον Κωνσταντίνο-Αλέξιο, Αχιλλέας-Ανδρέα, τον Οδυσσέα-Κίμωνα και τον Αριστείδη-Σταύρο.

Τιμητικές διακρίσεις
  Αναμνηστικό Μετάλλιο από την 50η Επέτειο του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου (30/04/1996)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Μαρί Σαντάλ
Άγγλοι ευγενείς
Δανοί ευγενείς
Πριγκίπισσες της Δανίας
Άγιοι Πάντες Θεσπρωτίας

Οι  Άγιοι Πάντες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  

Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
Μέχρι το 1928, ο οικισμός ονομαζόταν Αχούρια (τα). 
Στην τοπική κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Παλαιοχώρι.

Γεωγραφία
Οι Άγιοι Πάντες είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Βρίσκονται στους νότιους πρόποδες της κορυφής Μεγάλη Ράχη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Aπέχουν 35 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,856 χμ² (2011)

Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Άχούρια

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αχουρίων Αγίων Πάντων Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιοι Πάντες Ιωαννίνων. 

Ως Άγιοι Πάντες
Με το ΦΕΚ 119Α – 01/04/1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας.
Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίων Πάντων και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών

(Πηγή: )

Διάφορα
Ο οιισμός υπάγεται εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.

Αξιοθέατα
Το γεφύρι του χωριού που γεφυρώνει το ρέμα της Καβάλας του Καλπακιώτη ποταμού. Κατασκευάστηκε το 1800 με χορηγία του Σουλιώτη Αντώνη Τσακίρη. Είναι μονότοξο, με άνοιγμα 5,6 μ. και ύψος 4,4 μ.
Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου, με βρύση στα θεμέλια και υπεραιωνόβια πλατάνια να την περιβάλλουν
Η εκκλησία των Αγίων Πάντων

Παραπομπές

Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
eetaa.gr

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Το Ηλεκτρικό Πρόβατο

Το Ηλεκτρικό Πρόβατο είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Αμερικανού συγγραφέα Φίλιπ Ντικ και εκδόθηκε το 1968. Στο βιβλίο βασίστηκε η ταινία του 1982 Blade Runner.

Υπόθεση 
Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τον ντετέκτιβ επικηρυγμένων ανδροειδών Ρικ Ντέκαρντ σε ένα κόσμο μισο-κατεστραμμένο από πυρηνική καταστροφή όπου τα ζώα είναι σχεδόν εξαφανισμένα και θεωρούνται τρόπος για να αναδεικνύει κανείς τον πλούτο του. Ο Ντικ κάθε μέρα φροντίζει το δικό του ζώο το οποίο όμως είναι τεχνητό και ο μόνος τρόπος να αποκτήσει ένα πραγματικό είναι να κυνηγήσει μια νέα "απειλή" από κάποια ανδροειδή που έχουν προσωπική θέληση και μπορούν να επιτίθενται σε ανθρώπους.

Μυθιστορήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ
Αμπελώνας Θεσπρωτίας

Ο Αμπελώνας (πρώην Πόβλα) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία 
Ο Αμπελώνας είναι κτισμένος στην περιοχή του Τσαμαντά (Μουργκάνα), κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε υψόμετρο 480 μ. Απέχει 40 χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού, Ηγουμενίτσα.

Οι κάτοικοί του ασχολούνταν παραδοσιακά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ αρκετοί ήταν οι μετανάστες προς τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός του Αμπελώνα ανερχόταν σε 194 κατοίκους, κατανεμημένους σε 37 φορολογικούς χανέδες. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος ως οικισμός της επαρχίας Φιλιατών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, σκοτώθηκαν δώδεκα ή δεκατρείς κάτοικοι του οικισμού.

Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Μέχρι το 1961 ονομαζόταν Πόβλα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, ενώ υπάρχουν ακόμη οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής.

Στον Αμπελώνα γεννήθηκαν ο τοπικός ευεργέτης Σπύρος Σταύρου Τσίγκος (1896/97-1982) - ο οποίος διέθεσε σημαντικά χρηματικά ποσά σε έργα υποδομής και καλλωπισμού του χωριού - και ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου (1955). Επίσης, από τον οικισμό κατάγεται η συγγραφέας Σταυρούλα Δημητρίου.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμος 8ος, σελ. 33.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Αλέξιος Ορλώφ

Ο Αλέξιος Ορλώφ (Алексе́й Григо́рьевич Орло́в-Чесменский, 5 Οκτωβρίου 1737 - 5 Ιανουαρίου 1808) ήταν ένας από τους αδελφούς Ορλώφ.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1737 στο Λουμπλίνο. Ήταν γιγαντόσωμος άνδρας με τεράστια σωματική δύναμη. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Πέτρου Γ' το 1762 και συνεβαλε στην ανακήρυξή της Αικατερίνης Β΄ ως Αυτοκράτειρας της Ρωσίας. Φημολογείται ότι έπνιξε με τα χέρια του τον εκθρονισμένο Πέτρο Γ'. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε με το στρατιωτικό αξίωμα και τη θέση του αντιστράτηγου.

Το 1768 έγινε Αρχιναύαρχος του Ρωσικού στόλου στο Ελληνικό αρχιπέλαγος. Το 1770 οδήγησε τον Ρωσικό στόλο στη νικηφόρα ναυμαχία του Τσεσμέ. Μετά τα Ορλωφικά προάχθηκε σε βαθμό Αρχιστράτηγου και αποσύρθηκε από την ενεργή υπηρεσία. Ταξίδεψε στη Γερμανία και επέστρεψε στη Ρωσία μετά τον θάνατο του Παύλου Α', όπου και πέθανε το 1808.

Βιβλιογραφία 
 Die kleine Enzyklopädie, Encyclios-Verlag, Zürich, 1950, Τόμος Β', σελ. 293

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Βιογραφία από τη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια 
 Βιογραφία 
  Τα Ορλοφικά Και ο Αλέξιος Ορλόφ Expedition Channel

Ελληνική εξέγερση του 1770
Ρώσοι στρατιωτικοί
Άντι Γκαρσία

Ο Άντι Γκαρσία (Andrés Arturo García Menéndez, 12 Απριλίου 1956) είναι Κουβανός ηθοποιός, ο οποίος το 1990 προτάθηκε για το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ο Νονός III (The Godfather Part III).

Βιογραφικό 
Ο Άντι Γκαρσία (πλήρες όνομα Andrés Arturo García Menéndez) γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1956 στην Αβάνα και όταν έγινε πέντε χρονών εγκαταστάθηκε με τους γονείς και τον αδερφό του στο Μαϊάμι των Η.Π.Α.. Σπούδασε στο Florida International University στο Μαϊάμι και στη συνέχεια πήγε στο Χόλυγουντ όπου έκανε μερικούς μικρούς ρόλους σε διάφορες ταινίες ενώ παράλληλα εργαζόταν ως σερβιτόρος καθώς και σε μια αποθήκη.
 
Το 1981 εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της αστυνομικής σειράς Hill Street Blues υποδυόμενος το μέλος μιας συμμορίας. Άρχισε να γίνεται περισσότερο γνωστός μετά την ταινία The Mean Season το 1985. Το 1986 έπαιξε στην ταινία Οκτώ εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις (8 Million Ways to Die) και την επόμενη χρονιά στην ταινία Οι Αδιάφθοροι (The Untouchables) του Μπράιαν Ντε Πάλμα.

Το 1989 υποδύθηκε τον Vincent Mancini στην ταινία Ο Νονός III (The Godfather Part III) και για την ερμηνεία του αυτή προτάθηκε για το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου. Ένα χρόνο αργότερα συμπρωταγωνίστησε με τον Ρίτσαρντ Γκιρ στην ταινία Εσωτερικές υποθέσεις (Internal Affairs) και το 1994 πρωταγωνίστησε στην ταινία Όταν ένας άδρας αγαπά μια γυναίκα (When a Man Loves a Woman).

Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους του Άντι Γκαρσία ήταν αυτός του ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας Terry Benedict στις ταινίες Η Συμμορία των Έντεκα (Ocean's Eleven) (2001), Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean's Twelve, 2004) και Η Συμμορία των Δεκατριών 
(Ocean's Thirteen, 2007).

Παραπομπές

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ο γεροντοκόρος

Ο γεροντοκόρος είναι τίτλος ελληνικής κωμωδίας της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος του 1967 σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου, με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Μάρω Κοντού.

Πλοκή 
Ο Θανάσης Μπαρούτσος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) διευθύνει ένα γραφείο αντιπροσωπειών και είναι εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου. Επίσης είναι ιδιαίτερα ευέξαπτος και διαπληκτίζεται συνεχώς με τον υπάλληλό του (Σταύρο Ξενίδη) και την οικιακή βοηθό του (Δέσποινα Στυλιανοπούλου). Εκτός αυτού πάσχει από νοσοφοβία και ενοχλεί συχνά τον γιατρό του για ασήμαντους λόγους.

Η Νανά (Πόπη Λάζου), εξαδέλφη του Θανάση, πιστεύει ότι η αιτία της κακοθυμίας του εξάδελφού της είναι η έλλειψη συντρόφου. Γι' αυτό συνεννοείται με τη φίλη της, Μαίρη Αγγελίδου (Μάρω Κοντού), σε μια προσπάθεια να του αλλάξει πεποίθηση. Ο Θανάσης προσλαμβάνει ως δακτυλογράφο την Μαίρη, η οποία αρχικά παρουσιάζεται ως ομοϊδεάτισσά του σχετικά με τον γάμο. Όμως σταδιακά εκείνη καταφέρνει να κάμψει αυτή του τη στάση. Τελικά ο Θανάσης ερωτεύεται τη Μαίρη και έτσι οι δυό τους, μετά από μία σύντομη ρήξη στη σχέση τους, καταλήγουν να είναι μαζί.

Διανομή

Άλλες πληροφορίες 
Η ταινία έκοψε 340.868 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 10η θέση ανάμεσα στις 117 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν την κινηματογραφική περίοδο 1966–67.  Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. 

Χαρακτηριστική είναι η συμμετοχή του Ντίνου Ηλιόπουλου στο ρολο της τηλεφωνικής φωνής, που καλεί επανειλημμένα τον Μπαρούτσο (Κωνσταντάρα) λέγοντας την ατάκα: «Τι έγινε με τη μικρούλα γερομπισμπίκη; Την κατάφερες;»

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο γεροντοκόρος στο Cine.gr
Ο γεροντοκόρος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Ο γεροντοκόρος στην TMDb

Ελληνικές ταινίες
Ταινίες του 1967
Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Ελληνικές κωμικές ταινίες
Ελληνόφωνες ταινίες
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου
Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Νικόλαος Τωμαδάκης

Ο Νικόλαος Τωμαδάκης (1907-1993) υπήρξε διαπρεπής βυζαντινολόγος, φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βιογραφία 
Ο Νικόλαος Τωμαδάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1907, γιος του Βασιλείου Τωμαδάκη και της Όλγας Θεοδωρακάκου. Κατά τα μαθητικά του χρόνια στην Κρήτη είχε δάσκαλο τον Εμμ.Γενεράλι, ο οποίος τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τα γράμματα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1924-1929), όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ με τη διατριβή του Εκδόσεις και χειρόγραφα του ποιητού Διονυσίου Σολωμού (1935).Πραγματοποίησε περαιτέρω μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία στην Πίζα της Ιταλίας.
Από το 1950 δίδαξε ως τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακόμα, διετέλεσε διευθυντής του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης και των Γενικών Αρχείων του Κράτους, κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1958-1959, 1965-1966, 1970-1971),μέλος του Ανατολικού Ινστιτούτου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ξένος εταίρος της Ακαδημίας Γραμμάτων, Τεχνών και Επιστημών του Παλέρμο, επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Μιλάνο, γραμματέας και πρόεδρος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, εκδότης του επιστημονικού περιοδικού Αθηνά από το 1947, σύμβουλος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος (διευθυντής του Δελτίου της), πρόεδρος της εταιρείας Ιστορικών Σπουδών επί του νεωτέρου ελληνισμού και της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Μνημοσύνη. Ασχολήθηκε παράλληλα με την ποίηση, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Νίκος Θεοδωράκος. Το σύνολο των δημοσιευμάτων του σε επιστημονικά περιοδικά, εφημερίδες και επιστημονικά έργα ξεπερνά τα χίλια, ενώ ολοκλήρωσε περισσότερα από εξηνταπέντε αυτοτελή έργα.
Πέθανε στην Αθήνα το 1993.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Νικόλαου Τωμαδάκη βλ. Λιβαδάρας Ν., «Τωμαδάκης Νικόλαος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9β. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών,1988, Στεργιόπουλος Κώστας (επιμέλεια), «Ν.Β.Τωμαδάκης», Η ελληνική ποίηση· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ. 615. Αθήνα, Σοκόλης, 1980 και Χατζηφώτης Ι.Μ., «Τωμαδάκης Νικόλαος Β.», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.

Εργογραφία 
 "Από τον Σολωμό στον Παλαμά" (1930)
 "Ο Σολωμός και οι αρχαίοι" (1943)
 "Ο Ιωσήφ Βρυέννιος και η Κρήτη κατά το 1400" (1947)
 "Εισαγωγή εις την βυζαντινήν φιλολογίαν" (1952)
 "Βυζαντινή γραμματολογία 1204-1453" (1957)
 "Μεταβυζαντινά φιλολογικά" (1964)
 "Βυζαντινά και μεταβυζαντινά" (1978)

Πηγές 
 Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 3, σελ. 536

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κρητικοί
Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων Αμμοχώστου

Ο Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων αποτελούσε τον καθεδρικό ναό των ορθοδόξων Κυπρίων στα χρόνια της ύστερης φραγκοκρατίας και την εποχή της ενετοκρατίας στην Αμμόχωστο. Πιστεύεται ότι περατώθηκε μετά το 1360 και είναι σπάνιο δείγμα φραγκοβυζαντινού ρυθμού, που ενσωματώνει πληθώρα στοιχείων του γοτθικού ρυθμού -τον οποίο εισήγαγαν οι Φράγκοι στην Κύπρο- αλλά γενικά διατηρεί τη μορφή και τη δομή ορθόδοξου βυζαντινού ναού. Υπέστη μεγάλες ζημιές κατά την πολιορκία της Αμμοχώστου από τους Οθωμανούς το 1571 και έκτοτε εγκαταλήφθηκε. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν ίχνη των τοιχογραφιών (αγιογραφία) που τον κοσμούσαν στη δεξιά κόγχη.

Πηγές

Αθηνά Ταρσούλη, ΚΥΠΡΟΣ, Αθήναι: Εκδόσεις ΑΛΦΑ, 1955. (Κεφ. Εκκλησίες της Αμμοχώστου)
Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια. Υπεύθυνος έκδοσης Αντρος Παυλίδης, Λευκωσία: Εκδ. Φιλόκυπρος, 1984.
Οδοιπορική Ξενάγηση της Αμμοχώστου, Έκδοση SAVE (χρηματοδότηση USAID), 2010

Αμμόχωστος
Αμμοχωστος
Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο
Βαβούριο Θεσπρωτίας

Το Βαβούριο ή Βαβούρι, επίσημα Βαβούριον, είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).

Γενικά στοιχεία 
Βρίσκεται 40 χλμ. βόρεια των Φιλιατών και είναι ένα από τα βορειότερα χωριά του νομού, παρά τα Όρη Τσαμαντά, σε υψόμετρο 670 μ. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος με την κτηνοτροφία, το 1971 ήταν 91 κάτοικοι, το 1981 ήταν 143 και το 2001 αριθμούσε 39 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η Μονή του Αγίου Αθανασίου, όπου την Πρωτομαγιά πραγματοποιείται πανηγύρι. Άλλα πανηγύρια στο χωριό λαμβάνουν χώρα στις 17 Ιουλίου στην εορτή της Αγίας Μαρίνας και τον Δεκαπενταύγουστο.

Ιστορικά στοιχεία 
Στη θέση «Καστρί», ανάμεσα στα σημερινά χωριά Βαβούρι και Λιάς, έχουν εντοπιστεί τα ερείπια αρχαίου τειχισμένου οικισμού, που ύπαρξή του πιθανολογείται και στην αυτοκρατορική περίοδο.

Ως πρώτοι οικιστές του σύγχρονου χωριού αναφέρονται κάτοικοι της περιοχής του Βούρκου, οι οποίοι κατέφυγαν στα ορεινά προκειμένου να αποφύγουν ενδεχόμενο εξισλαμισμό. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός του Βαβουρίου ανερχόταν σε 883 κατοίκους (439 άνδρες και 444 γυναίκες) που ήταν κατανεμημένοι σε 184 φορολογικούς χανέδες.Το χωριό αναπτύχθηκε σημαντικά από οικονομικής απόψεως κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, κάτι που δε συνεχίστηκε τις επόμενες δεκαετίες λόγω της μετανάστευσης κατοίκων στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό.

Στο Βαβούρι γεννήθηκε ο οπλαρχηγός της ηπειρωτικής επανάστασης του 1854, Δημήτρης Ντόμαρης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της εξέγερσης επιτέθηκε στους Φιλιάτες πυρπολώντας μουσουλμανικές οικίες και παίρνοντας αρκετούς ομήρους (ανάμεσά τους και τη μητέρα ενός ισχυρού ντόπιου Τσάμη προύχοντα).

Διοικητικά, κατά την ύστερη Τουρκοκρατία το Βαβούρι υπαγόταν τον καζά Φιλιατών, ενώ μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπέ

Περαιτέρω ανάγνωση

Πάντος Δ., 1990. Βαβούρι Θεσπρωτίας: Η ζωή, τα ήθη, τα έθιμα και οι ξενιτεμένοι του χωριού μας, Αθήνα
Νάτσης Λ., 1991. Το Βαβούρι, χωριό του Ν. Θεσπρωτίας (Ιστορία, Λαογραφία, Ήθη, Έθιμα, Παραδόσεις), Αθήνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφίες από το χωριό
Δήμος Φιλιατών - Βαβούρι
ΕΜΠ - Νομός Θεσπρωτίας, Δ.δ Βαβουρίου

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Μότιδες

Οι Μότιδες είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πληθυσμός 
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

Παραπομπές

Πηγές 

Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Αμιούν

Η Αμιούν  (αραβικά: أميون), είναι η πρωτεύουσα της Ελληνορθόδοξης κυρίως επαρχίας Κούρα στον Βόρειο Λίβανο.

Καταγωγή 
Η λέξη Αμιούν δεν είναι ακριβώς Σημιτική αλλά προέρχεται από τις Σημιτική λέξη Αμμούν η οποία σημαίνει «δυνατό και απόρθητο φρούριο». Μια δεύτερη ερμηνεία για την προέλευση του ονόματος είναι η Αραμαϊκή λέξη Αμ Γιουν που σημαίνει «Έλληνες».

Δημογραφία 
Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 10,000. Είναι Ελληνορθόδοξοι και ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αντιόχειας. Έχουν μεικτή καταγωγή, είναι απόγονοι Φοινίκων, Ελλήνων και Γκασανίδων Αράβων και μιλούν Αραβικά.

Θρησκεία,Εκπαίδευση και Υγεία 
Η Αμιούν έχει 11 Ελληνορθόδοξες εκκλησίες (Άγιος Γεώργιος(2 εκκλησίες), Άγιος Ιωάννης, Παναγία(2 εκκλησίες), Άγιος Σέργιος, Αγία Βαρβάρα, Άγιος Δομίτιος, Άγια Μαρίνα, Άγιος Φωκάς, Άγιος Σίμον). Στην πόλη λειτουργούν 3 δημόσια σχολεία και 2 ιδιωτικά. Στην επαρχία Κούρα, 12 χιλιόμετρα βόρεια της Αμιούν, βρίσκεται το Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ που ιδρύθηκε από τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας Ιγνάτιο Δ΄ το 1988. Η πόλη έχει επίσης μια δημόσια βιβλιοθήκη και ένα ιδιωτικό νοσοκομείο.

Αδελφοποιημένες Πόλεις 
Η Αμιούν είναι αδελφοποιημένη με:
  Καλαμάτα, Ελλάδα

Πόλεις του Λιβάνου
Λίρα της Ζάμπιας

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Ζάμπιας από τότε που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1964 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου του 1968 οπότε και υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12  πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία 
Έως το 1964 η Ζάμπια (Βόρεια Ροδεσία τότε) ως μέλος της  Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδία της Ροδεσίας και της Νυασαλάνδης είχε ως νόμισμα την Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης. Μετά την ανεξαρτησία της και την μετονομασία της χώρας με το νεο όνομα, αντικατέστησε την λίρα της Ροδεσίας-Νυασαλάνδης με την λίρα της Ζάμπιας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1.
Το 1968 η λίρα αντικαταστάθηκε από τον  κουάτσα σε αναλογια 2 κουάτσα = 1£  ή 1 κουάτσα = 10 σελίνια.

Κέρματα 
Το 1964, εκδόθηκαν κέρματα των 6 πενών,1 και 2 σελινίων από  χαλκονικέλιο, και το 1966, εκδόθηκαν χάλκινα νομίσματα με οπή της 1 πένας .

Τραπεζογραμμάτια 
Το 1964, η Τράπεζα της Ζάμπιας εξέδωσε χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 10 σελινίων, και της 1 και 5 λιρών.

Πηγές
Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τράπεζα της Ζάμπιας

Ιστορικά νομίσματα
Ζάμπια
Νάντια Κομανέτσι

Η Νάντια Έλενα Κομανέτσι (Nadia Elena Comăneci, γεννήθηκε 12 Νοεμβρίου 1961) είναι Ρουμάνα πρώην αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής. Ήταν η πρώτη αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής που βραβεύτηκε με το τέλειο 10 σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ θεωρείται μία από τις κορυφαίες του αθλήματος, καθώς και μία από τις κορυφαίες σε όλα τα αθλήματα.

Βιογραφία 
Η Νάντια Κομανέτσι γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 στο Ονέστι της Ρουμανίας. Η μητέρα της, όταν ήταν έγκυος σε αυτήν, έβλεπε μια ταινία που η κύρια πρωταγωνίστρια ονομαζόταν Νάντια, και γι' αυτό αποφάσισε να δώσει στην κόρη της αυτό το όνομα. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Άντριαν.

Άρχισε την ενασχόληση με τη γυμναστική στα 6 της χρόνια. Στα 7 της, η Κομανέτσι μπήκε στη σχολή γυμναστικής του Μπέλα Κάρολι, που ιδρύθηκε στο Ονέστι. Ο Κάρολι προπόνησε στο μέλλον πολλούς προεξέχοντες Αμερικανούς αθλητές. Στο πρώτο της Εθνικό πρωτάθλημα, το 1969, τερμάτισε στην 13η θέση. Την επόμενη χρονιά, όμως, τερμάτισε πρώτη, γεγονός που την καθιστούσε ως τη νεαρότερη αθλήτρια που κέρδισε το Εθνικό πρωτάθλημα της χώρας της. Η πρώτη της διεθνής επιτυχία ήρθε στα 13 της χρόνια, όπου και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε όλα τα αθλήματα εκτός από τις ασκήσεις εδάφους, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στο ΠανευρωπαΪκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Σκίεν της Νορβηγίας.

Στα 14 της, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 του Μόντρεαλ, όπου και έγινε μία από τις σημαντικότερες αθλήτριες των αγώνων. Στις παράλληλες μπάρες σημείωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία όλων των εποχών στο άθλημα, δηλαδή το τέλειο 10. Στην Ολυμπιάδα αυτή κέρδισε άλλα δύο χρυσά μετάλλια, ενώ, μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε και τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας της Ρουμανίας. Η Κομανέτσι ήταν η νεαρότερη που κέρδισε το βραβείο αυτό κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Νικολάε Τσαουσέσκου. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 στην Μόσχα κέρδισε δύο χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια. Η Κομανέτσι ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενόργανη γυμναστική στις 7 Μαΐου 1984. Από το 1989 κατοικεί μόνιμα στις ΗΠΑ.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 «Νάντια Κομανέτσι: Η Ρουμάνα που άγγιξε την τελειότητα», αφιέρωμα στον ιστότοπο Contra.gr, 12 Νοεμβρίου 2015.

Ρουμάνοι αθλητές
Ρουμάνοι Ολυμπιονίκες
Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Βρυσέλλα Θεσπρωτίας

Η Βρυσέλλα είναι χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Απέχει 13 χλμ από την πρωτεύουσα του νομού, Ηγουμενίτσα.

Γενικά στοιχεία 
Παλαιότερα υπαγόταν στην επαρχία Φιλιατών, ενώ από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.

Βρίσκεται νότια των Φιλιατών και σε απόσταση 13 χλμ. από την Ηγουμενίτσα, σε υψόμετρο 120 μ. Ο πληθυσμός του οικισμού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 267 κατοίκους. Εκκλησιαστικά, η Βρυσέλλα υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους και γιορτάζει στις 30 Ιουνίου.Στις 17 Ιουλίου πραγματοποιείται έτερο πανηγύρι προς τιμή της Αγίας Μαρίνας.

Μέχρι τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την απελευθέρωση της Θεσπρωτίας από τις δυνάμεις του Άξονα το 1944, η πλειοψηφία των κατοίκων της Βρυσέλλας ήταν Τσάμηδες (ενδεικτικά το 1940, οι 616 από τους 628 κατοίκους ήταν Τσάμηδες). Ενδιάμεσα, το 1924 έγινε απόπειρα εγκατάστασης στον οικισμό Ελλήνων προσφύγων από την Καππαδοκία, οι οποίοι δύο χρόνια αργότερα μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές λόγω εντάσεων με τη μουσουλμανική κοινότητα και έλλειψης καλλιεργήσιμων εκτάσεων. 

Από την Βρυσέλλα κατάγεται η πρωταθλήτρια κωπηλασίας και χάλκινη ολυμπιονίκης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, Αλεξάνδρα Τσιάβου.

Απογραφές πληθυσμού

Παραπομπές

Πηγές 
 " Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.349.

Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Δήμος Φιλιατών
Γεώργιος Ρούσσος

Ο Γεώργιος Ρούσσος (1910-7 Αυγούστου 1984) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Αντίπαρο και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ελεύθερον Βήμα, Αθηναϊκά Νέα, Φωνή του Λαού κ.ά. Διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Τα Νέα και διευθυντής του περιοδικού Ταχυδρόμος. Συνεργάστηκε επίσης με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Παράλληλα με τη σταδιοδρομία του στον Τύπο, ασχολήθηκε με τη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων, πολλά από τα οποία σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και διασκευάστηκαν για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Καίτη Λαμπροπούλου.

Εργογραφία 
 Θεατρικά έργα:
 «Ο πρωτευουσιάνος» (1940)
 «Ο προικοθήρας» (1945)
 «Η ευθεία και η τεθλασμένη» (1948, με τον Δημήτρη Ψαθά)
 «Τρίτη και 13» (1954)
 «Ο εραστής έρχεται» (1955;)
 «Ευτυχώς τρελάθηκα» (1956)
 «Βασίλισσα Αμαλία» (1958)
 «Μαντώ Μαυρογένους» (1959)
 «Η γούνα της άλλης» (1959)
 «Θεοδώρα η Μεγάλη» (1968)
 «Φόνος στο ιερό παλάτι» (1971)
 «Βασιλικό ρομάντσο» (1973) κ.ά.
 Μυθιστορήματα:
 «Ακόλαστη Αυγούστα»
 «Ο κουρσάρος του Αιγαίου»
 «Αμαλία»
 «Κασσιανή» κ.ά.

Εκδόθηκε επίσης το επτάτομο έργο του Νεώτερη ιστορία του ελληνικού έθνους, 1826-1974 (1975).

Θεατρικές Παραστάσεις 
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίστηκαν σε έργα του Γ. Ρούσσου.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές 
Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 3

Έλληνες δημοσιογράφοι
Έλληνες συγγραφείς
Διομήδης Μιχαλόπουλος

Ο Διομήδης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών (ΤΗΜΜΥ) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και διδάκτορας του ιδίου τμήματος. Από το 2009 είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας (University of British Columbia) στον Καναδά.

Το Σεπτέμβριο του 2010, ο Διομήδης Μιχαλόπουλος βραβεύτηκε για τη συμβολή στην έρευνα των τηλεπικοινωνιών με τη μεγαλύτερη διεθνή διάκριση για νέο επιστήμονα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, το βραβείο Marconi Young Scholar Award. Το βραβείο αυτό απονέμεται κάθε χρόνο από το ίδρυμα Marconi Society σε επιστήμονες κάτω των 27 ετών. Η Εταιρεία τονίζει ότι «η έρευνα του Δρ. Μιχαλόπουλου είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της ποιότητας επικοινωνίας στα ασύρματα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, χρησιμοποιώντας τεχνικές συνεργατικής επικοινωνίας (cooperative communications) οι οποίες μπορούν να δώσουν αξιόπιστη πρόσβαση σε περιοχές με χαμηλή στάθμη σήματος».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έλληνες Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί