joelniklaus/EU_Wikipedias huggingface dataset:
Νίκη Ευελπίδου

Η Νίκη Ευελπίδου είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Η έρευνα της επικεντρώνεται στη γεωμορφολογία, παράκτια γεωμορφολογία, τις μεταβολές της θαλάσσιας στάθμης, την παλαιογεωγραφία, τη μελέτη και μοντελοποίηση φυσικών κινδύνων, δίνοντας έμφαση στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας. 

Το ερευνητικό της έργο περιλαμβάνει περισσότερες από 290 δημοσιεύσεις σε συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά και 26 συγγράμματα με τη μορφή βιβλίων ή Πανεπιστημιακών σημειώσεων. Έχει διοργανώσει 30 εκπαιδευτικά σεμινάρια ενώ έχει συμμετάσχει στη διοργάνωση 36 συνεδρίων και ημερίδων, εθνικού αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος.

Έχει λάβει δυο βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών: το 2013 για την εργασία με τίτλο "Evidence of a recent rapid subsidence in the S-E Cyclades (Greece): an effect of the 1956 Amorgos earthquake?" και το 2019 για την μονογραφία της με θέμα «Μεταβολές στάθμης θάλασσας».

Επιλεγμένες δημοσιεύσεις 

 Evelpidou, N., Repapis, C., Zerefos, C., Tzalas, H., Synolakis, C. 2019. Geophysical Phenomena and the Alexandrian Littoral. Archaeopress, Oxford. 

 Evelpidou, N., 2019. Geomorphology and Sea Level. In: Finkl, C., Makowski, C. (Eds.), Encyclopedia of Coastal Science, 2nd edition. Encyclopedia of Earth Sciences Series. Springer, Cham, 885-894. https://doi.org/10.1007/978-3-319-48657-4_396-1

 Evelpidou, N., Pirazzoli, P.A., 2017. Did the Early Byzantine Tectonic Paroxysm (EBTP) also affect the Adriatic area? Geomorphology 295, 827–830. doi:10.1016/J.GEOMORPH.2017.08.026 

 Evelpidou, N., Melini, D., Pirazzoli, P., Vassilopoulos, A., 2014. Evidence of repeated late Holocene rapid subsidence in the SE Cyclades (Greece) deduced from submerged notches. International Journal of Earth Sciences 103, 381–395. doi:10.1007/s00531-013-0942-0 

 Evelpidou, N., Pirazzoli, P., Vassilopoulos, A., Spada, G., Ruggieri, G., Tomasin, A., 2012. Late Holocene Sea Level Reconstructions Based on Observations of Roman Fish Tanks, Tyrrhenian Coast of Italy. Geoarchaeology 27, 259–277. doi:10.1002/gea.21387 

 Evelpidou, N., Pavlopoulos, K., Vassilopoulos, A., Triantaphyllou, M., Vouvalidis, K., Syrides, G., 2012. Holocene palaeogeographical reconstruction of the western part of Naxos island (Greece). Quaternary International 266, 81–93. doi:10.1016/j.quaint.2011.08.002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
http://scholar.uoa.gr/evelpidou/home

Παραπομπές 

Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κούνεο

Το Κούνεο (ιταλικά: Cuneo) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 56.032 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Είναι έδρα της Κούνεο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων, σε ένα οροπέδιο στην συμβολή των ποταμών Στούρα και Γκέσο. Το οροπέδιο ανάμεσα στους δύο ποταμούς έχει σχήμα σφήνας (cuneo), που έδωσε το όνομα στη πόλη.

Το Κούνεο ιδρύθηκε το 1198, ως ελεύθερος δήμος, από πρόσφυγες μετά την καταστροφή του Μιλάνου το 1198 από τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα. Το 1259, η πόλη πέρασε στην κατοχή του οίκου της Ανζού και του Καρόλου της Ανζού. Ήταν μία από τις κυριότερες κτίσεις της Ανζού στη Βόρεια Ιταλία, μαζί με την Άλμπα. Το 1382 πέρασε στην κατοχή του Δουκάτου της Σαβοΐας. Το Κούνεο ήταν ισχυρά οχυρωμένο και άντεξε πολυάριθμες πολιορκίες από τους Γάλλους τον 16ο, 17ο και 18ο αιώνα. Οι Γάλλοι τελικά το κατέλαβαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1796, μέχρι το 1814. Το 1859 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα είναι σιδηροδρομικός κόμβος και η οικονομία του βασίζεται στη μεταποίηση τροφίμων, τη μεταλλουργία, τα διυλιστήρια και την επεξεργασία μεταξιού.

Αξιοσημείωτα κτίρια του Κούνεο είναι καθεδρικός ναός, ο οποίος κατασκευάστηκε τον 10ο αιώνα και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε, ο ναός του σαν Φρανσέσκο, του 1227, το δημαρχείο και το Παλάτσο Αουντιφρέντι, του 18ου αιώνα. Η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.

Εικόνες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Παραπομπές 

Πόλεις του Πεδεμόντιου
Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών

Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (Centers for Disease Control and Prevention - CDC ) είναι το κορυφαίο εθνικό ινστιτούτο δημόσιας υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το CDC είναι μια ομοσπονδιακή υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών υπό το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών και έχει την έδρα του στην Ατλάντα της Τζόρτζια. 

Ο κύριος στόχος του είναι να προστατεύσει τη δημόσια υγεία και ασφάλεια μέσω του ελέγχου και της πρόληψης ασθενειών, τραυματισμών και αναπηριών στις ΗΠΑ και διεθνώς. Το CDC εστιάζει την εθνική προσοχή στην ανάπτυξη και εφαρμογή του ελέγχου και της πρόληψης των ασθενειών. Ειδικότερα, εστιάζει την προσοχή του στις λοιμώδεις νόσους, τους παθογόνους παράγοντες στην τροφική αλυσίδα, την περιβαλλοντική υγεία, την επαγγελματική ασφάλεια και υγεία, την προαγωγή της υγείας, την πρόληψη τραυματισμών και τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες που αποσκοπούν στη βελτίωση της υγείας των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών . Επιπλέον, το CDC ερευνά και παρέχει πληροφορίες για μη μολυσματικές ασθένειες όπως η παχυσαρκία και ο διαβήτης και είναι ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Εθνικών Ιδρυμάτων Δημόσιας Υγείας .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  
 CDC στο ομοσπονδιακό μητρώο 
 CDC Online Newsroom 
 CDC βιβλιοθήκη εικόνων για τη δημόσια υγεία 
 CDC Global Communications Center 
 CDC Emerging Infectious Diseases Laboratory    Ατλάντα, Τζόρτζια 
 CDC WONDER online βάσεις δεδομένων .
Γουλιέλμος του Λουξεμβούργου (1963)

Ο Γουλιέλμος, γαλλ. Guillaume de Luxambourg (γενν. 1 Μαΐου 1963) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας είναι πρίγκιπας του Λουξεμβούργου, ως γιος του μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου.

Βιογραφία
Είναι ο τρίτος γιος του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και της Ιωσηφίνας-Καρλόττας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου. Ο Ιωάννης είχε διαδεχθεί τη μητέρα του Καρλόττα των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου. Άλλαξε το όνομα του Οίκου από Βουρβόνων-Πάρμας σε Νασσάου-Βάιλμπουργκ. 

Ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε τη Σιβύλλα-Σάντρα, κόρη του Πωλ-Αννίκ Βηλέρ (Weiler), Γάλλου με αλσατική καταγωγή (Weiler, γερμ. Βάιλερ) και της Ολίμπια Τορλόνια ντι Τσιβιτέλλα-Τσέζι, ιταλίδας. Ο Πωλ-Αννίκ ήταν γιος του Πωλ Λουί Βηλέρ εργοστασιάρχη & φιλανθρώπου και της Αλίκης Διπλαράκου, μις Ελλάδας και μετά μις Ευρώπης το 1930, Αθηναίας με καταγωγή από τη Μάνη (παντρεύτηκαν το 1932, διαζεύχθηκαν το 1945). Η Ολίμπια ήταν κόρη της Βεατρίκης των Βουρβόνων-Ισπανίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1994 τη Σιβύλλα Βάιλερ υ Τορλόνια, κόρης του Πάουλ-Άννικ Βάιλερ και έχει τέκνα:
 Παύλος-Λουδοβίκος γενν. 1998.
 Λεοπόλδος γενν. 2000.
 Καρλόττα γενν. 2000, δίδυμη με τον προηγούμενο.
 Ιωάννης γενν. 2004.

Πηγές
 ArcelorMittal (2013). Board of Directors. Retrieved 28 November 2013.
 "Wedding of Crown Prince Haakon of Norway and ms. Mette-Marit Tjessem Høiby, Oslo August 25th 2001"

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας

Η Μαρία-Χριστίνα, ισπαν. María Cristina de Borbón y Battenberg (12 Δεκεμβρίου 1911 - 23 Δεκεμβρίου 1996) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μαρόνε.

Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Βικτωρίας-Ευγενίας της Έσσης-Μπάττενμπεργκ, κόρης του Ερρίκου πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ.

Ο γάμος της με τον Ενρίκο-Εουτζένιο Μαρόνε (γιο του Αλμπέρτο Μαρόνε και της Πάολα Τσιντσάνο) ήταν μοργανατικός και η Μαρία-Χριστίνα παραιτήθηκε πρώτα των αξιώσεών της στον θρόνο της Ισπανίας. Ο Ενρίκο-Εουτζένιο ήταν χήρος και είχε τέκνα από τον πρώτο του γάμο. Ένα μήνα πριν τον γάμο ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας είχε κάνει τον σύζυγό της 1ο κόμη του Μαρόνε.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1940 τον Ενρίκο-Εουτζένιο 1ο κόμη του Μαρόνε και είχε τέκνα:
 Βιτόρια Εουγκένια Αλφόνσα Αλμπέρτα δελ Πιλάρ Ενρίκα Πάολα γενν. 1941, παντρεύτηκε τον Ζοσέ Κάρλος Άλβαρεθ δε Τολέδο υ Γκρος, 6ο μαρκήσιο της Κάσα Λορίνγκ (1929-2000).
 Τζοβάννα Πάολα Γκαμπριέλα γενν. 1935, παντρεύτηκε πρώτα τον Χάιμε Γαλόβερτ υ Σατρουστέκι (γενν. 1935) και μετά τον Λουίς Άνγκελ Σάντσεθ-Μέρλο υ Ρουίθ (γενν. 1947).
 Μαρία Τερέσα Μπεατρίτσε γενν. 1945, παντρεύτηκε τον Χοσέ Μαρία ρουίθ δε Αράνα υ Μοντάλβο (1933-2004) 17ο δούκα της Μπάενα, 17ο δούκα του Σανλούκαρ Λα Μαγιόρ, 15ο μαρκήσιο του Βιλαμανρίκε, 13ο μαρκήσιο του Καστρομόντε, 5ο μαρκήσιο του Μπρένες, 11ο κόμη της Σεβίγια Λα Νουέβα, 5ο υποκόμη του Μάμπλας.
 Άννα Αλεσάντρα (Σάντρα) γενν. 1948, παντρεύτηκε τον Τζαν Κάρλο Σταύρο Σανταρόσα και μετά τον Φερνάντο Σβάρτς υ Γκιρόν.

Πηγές
 Balansó, Juan. La familia Real y la familia irreal. Ed. Planeta, Barcelona, 1992, ISBN 84-320-7549-3
 Balansó, Juan. Las perlas de la Corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7
 Baviera, S.A.R. Princesa Pilar de and Chapman-Huston, Desmond. Alfonso XIII., Col. Z, 1959, ISBN 84-261-0053-8
 García Louapre, Pilar. Cinco días con la infanta Beatriz de Borbón y Battenberg hija de Alfonso XIII : su testimonio sobre su vida y sus circunstancias. Vision Libros, 2007. ISBN 84-982-1759-8
 Puga, Maria Teresa and Ferrer, Eusebio. 20 Infantas de España: Sus vidas, entre las ilusiones y el destino. Ed. Juventud, Barcelona, 1998. ISBN 84-261-3084-4

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ισπανίδες Ινφάντας
Δραπέτι Ηρακλείου

Το Δραπέτι είναι χωριό της Κοινότητας Γαρίπας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 166 κατοίκους. Απέχει 47 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 11 χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 245 μ.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στο Δραπέτι γίνεται σε συμβόλαιο του 1271. Στο συμβόλαιο το χωριό αναφέρεται ως Trapeti, και ήταν τόπος κατοικίας του Γεώργιου Προμουντίνο, ο οποίος προπώλησε 27 μουζούρια σιτάρι στον Ιωάννη Αλλεβαντινό. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Dhrapeti στην επαρχία Μπελβεντέρε. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Drapeti με 53 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Drapeti, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dirapeti και είχε 10 χαράτσια.

Στην απογραφή του 1881, το Δραπέτι είχε 79 Χριστιανούς και 8 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Σκινιά. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 117 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλυβίων και το 1932 στην κοινότητα Γαρίπας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου.

Απογραφές πληθυσμού 
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Σημεία ενδιαφέροντος 

Σήμερα εντός του οικισμού εξακολουθούν να σώζονται παλιά πετρόκτιστα κτίρια, τα περισσότερα όμως βρίσκονται σε ημιερειπιώδη κατάσταση. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι δίκλιτος και είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα και τον Άγιο Νικόλαο. Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο με αγιογραφίες των αρχών του 15ου αιώνα. Ξεχωρίζουν οι τοιχογραφίες των βυζαντινών αυτοκρατόρων και του κτήτορα. Κοντά στην εκκλησία σώζεται παλιά δεξαμενή.

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αρκαλοχωρίου
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Handjob

Το handjob (από τα αγγλικά για την χειροτεχνία) περιγράφει μια σεξουαλική πρακτική στην οποία ένας σεξουαλικός σύντροφος συνήθως διεγείρει το πέος του άλλου με το χέρι μόνο μέχρι την εκσπερμάτιση.

Το handjob  διαφέρει από τον αυνανισμό κατά το ότι η διέγερση δεν διεξάγεται από μόνη της, αλλά είναι μια μορφή έντονου χαϊδέματος. Συνήθως, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται μόνο όταν ένας άνθρωπος διεγείρεται ως παθητικός συνεργάτης. Ο ενεργός συνεργάτης μπορεί να είναι γυναίκα ή άνδρας.

Αυτή η πρακτική μπορεί να χρησιμεύσει και ως πρελούδιο και να οδηγήσει στην εκσπερμάτιση. Η διαδικασία του handjob  μπορεί να περιγραφεί ως μια ρυθμική κίνηση του χεριού που είναι κλεισμένη σε ένα δαχτυλίδι γύρω από το πέος ή με ένα μόνο δάκτυλο. Όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες σεξουαλικές πρακτικές, ακριβής περιγραφή της εφαρμογής δεν μπορεί να γενικευθεί. Εξαρτάται από τους εταίρους, τις προτιμήσεις, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά τους, πώς κάνουν το handjob. Ο αριθμός των δακτύλων, ο ρυθμός, η πίεση, ο ρυθμός, οι περιοχές που διεγείρονται και το αν το πέος είναι περιφερειακό παίζει ρόλο εδώ.

Μια πολύ εντυπωσιακή διαφορά είναι κατά πόσον το handjob γίνεται υγρά ή στεγνά - δηλαδή χρησιμοποιώντας σάλιο, λιπαντικά (όπως λάδι και λοσιόν) ή όχι - επειδή οι δύο αυτές μορφές είναι σημαντικά διαφορετικές.

Δείτε επίσης 

Σεξουαλικές πράξεις
Μη διεισδυτικό σεξ
Ιδιώτης

Η λέξη "ιδιώτης" προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἰδιώτης. Στην αρχαία Ελλάδα ορίζονταν ως ιδιώτης  το άτομο που ήταν εγωιστής δεν προσέφερε με την εργασία του στην κοινωνία και δεν συμμετείχε στα κοινά. Ο Θουκυδίδης ανέφερε χαρακτηριστικά  (τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν) που σημαίνει "Είμαστε οι μόνοι, οι οποίοι, όποιον δεν μετέχει των πολιτικών/"κοινά" δεν τον θεωρούμε απράγμονα, φιλήσυχο, αλλά άχρηστο πολίτη". Στη συνέχεια η λέξη πέρασε στα λατινικά που ενώ στην αρχή είχε την ίδια σημασία όπως στην αρχαία Ελλάδα με το πέρασμα του χρόνου έφθασε να είναι συνώνυμο της λέξης χαζός "idiot". Το ίδιο συνέβη και με τα νέα ελληνικά αφού η λέξη έχασε την σημασία της για να καταλήξει συνώνυμο του "ιδιοκτήτη". Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, δεν επιτρεπόταν να μην κάνεις απολύτως τίποτα για την κοινότητα γύρω σου. Έτσι, η λέξεις "ιδιώτης" μεταφράστηκε στα αγγλικά Idiot.

Νοημοσύνη
Εδελμίρα, κόμισσα της Κοβαδόνγα

Η Εδελμίρα, ισπαν. Edelmira Sampedro-Ocejo y Robato (5 Μαρτίου 1906 - 23 Μαΐου 1994) από τον Οίκο Σαμπέδρο ήταν κόρη Κουβανού εμπόρου. Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα των Αστουριών, ο οποίος έχασε με τον μοργανατικό αυτόν γάμο του, τον τίτλο αυτόν.

Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λουθιάνο Πάβλο Σαμπέδρο υ Οθέχο και της Εδελμίρα Ροβάτο υ Τούρρο, εξαδέλφης του Χόρχε Μανιάκ υ Ροβάτο δικηγόρου και συγγραφέα, από τους διασημότερους Κουβανούς της εποχής του.

Συνάντησε τον διάδοχο Αλφόνσο σε ένα σανατόριο της Λωζάννης, όπου έμενε λόγω της αιμοφιλίας του. Ειδώθηκαν σε ένα σινεμά ένα βράδυ και ερωτεύτηκαν. Το νέο ζεύγος αντιμετώπισε αντίδραση και δυσκολίες από την αρχή της σχέσης τους. Η βασιλική οικογένεια της Ισπανίας δεν αποδέχθηκε τον αρραβώνα και η Εδελμίρα σύντομα υπέφερε πίεση από τους αγγελειοφόρους του Αλφόνσου ΙΓ΄, ήδη εξορισμένου στο Παρίσι, ο οποίος περιόρισε σημαντικά το μηνιαίο επίδομα του γιου του, κατάσχεσε τα πέντε αυτοκίνητά του και αποφασιστικά τον υποχρέωσε να παραιτηθεί από το δικαίωμα διαδοχής. Κανείς από τον βασιλικό Οίκο δεν παραβρέθηκε στον θρησκευτικό γάμο, στην εκκλησία της Σακρ Κερ στο Ouchy της Λωζάννης το 1933. Οι προσκλήσεις, που ο κόμης της Κοβαδόνγα έστειλε σε φίλους και γνωστούς, επέστρεψαν σε αυτόν "μετά λύπης". Αντιμέτωπος με τη σκληρή αντίθεση του πατέρα του για το γάμο, ο πρίγκιπας είπε: "την αγαπώ και θέλω να τη νυμφευτώ. Ας πάρει ο Χουάν τον θρόνο".

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1933 τον Αλφόνσο πρίγκιπα των Αστουριών (διάδοχο της Ισπανίας). Διαζεύχθηκαν το 1937 χωρίς να έχουν αποκτήσει απογόνους.

Πηγές
 Time, 12 June 1933
 El Nuevo Herald, 23 May 2004 (in Spanish)
 El Mundo, 2 July 1994 (in Spanish)
 Anuario Social de La Habana 1939, (Havana, Cuba: Luz-Hilo S.A., 1939) (in Spanish)
 Anuario de Familias Cubanas 1988, Joaquin de Posada, editor (Costa Rica: Trejos Hermanos Sucrs., Inc., 1988) (in Spanish)

Παραπομπές
Μπλάνκα της Ισπανίας

Η Μπλάνκα (Λευκή), (ισπαν. Blanca de Borbón y Borbón-Parma, 7 Σεπτεμβρίου 1868 - 25 Οκτωβρίου 1949) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Δούκα της Μαδρίτης και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
Η Μπλάνκα δε Καστίγια Μαρία δε λα Κονθεπσιόν Θηρεσία Φραγκίσκη ντ' Ασσίσι Μαργαρίτα Ιωάννα Βεατρίκη Καρλόττα Λουίζα Φερδινάνδη Αδελγόνδη Ελβίρα Ιλδεφόνσα Ρεγγίνα Ιωσηφίνα Μιχαέλα Γαωριέλα Ραφαέλα ήταν η πρώτη κόρη του Κάρλος, Δούκα της Μαδρίτης, και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1889 τον Λεοπόλδο Σαλβαδόρ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
 Ντολόρες 1891-1974.
 Ιμμακουλάτα 1892-1971, παντρεύτηκε τον Ιγκίνο Νέρι-Σερνέρι.
 Μαργαρίτα 1894-1986, παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Μαρία Ταλιάνι ντε Μάρκιο.
 Ράινερ 1895-1930, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Λεοπόλδος 1897-1958, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Μαρία Αντωνία 1899-1977, παντρεύτηκε πρώτα τον δον Ραμόν δε Οράντις υ Βιλλαλόνγκα και έπειτα τον Λουίς Πέρεζ Σούκρε.
 Αντώνιος 1901-1987, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Ασσούντα 1902-1993, παντρεύτηκε τον Γιόζεφ Χόπφινγκερ.
 Φραγκίσκος Ιωσήφ 1905-1975, Αρχιδούκας της Αυστρίας.
 Κάρολος Πίος 1909-1953, Αρχιδούκας της Αυστρίας.

Πηγές
 Balansó, Juan. Las perlas de la corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7
 McIntosh, David. The Unknown Habsburgs. Rosvall Royal Books, 2000, ISBN 91-973978-0-6

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ισπανίδες Ινφάντας
Μαργαρίτα της Πάρμας (1847-1893)

Η Μαργαρίτα, (ιταλ. Margherita di Borbone, 1 Ιανουαρίου 1847 - 29 Ιανουαρίου 1893) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του δούκα της Πάρμας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαδρίτης.

Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Μαρία Θηρεσία Ερριέττα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας και της Λουίζας Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, δούκα του Μπερρύ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1867 τον Κάρλο των Βουρβόνων-Ισπανίας δούκα της Μαδρίτης και είχε τέκνα:
 Λευκή 1868-1949, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Σαλβαδόρ, αρχιδούκα της Αυστρίας, του Οίκου Αψβούργων-Λωρραίνης-Τοσκάνης.
 Χάιμε 1870-1931, δούκας της Μαδρίτης.
 Ελβίρα 1871-1929, άγαμη. Από τη σχέση της με τον καλλιτέχνη Φιλίππο Φίλτσι είχε γίνει μητέρα.
 Βεατρίκη 1874-1961, παντρεύτηκε τον Φαμπρίτσιο Μάσσιμο, πρίγκιπα του Ροβιάνο.
 Αλίκη 1876-1975, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ και μετά τον Λίνο ντελ Πρέτε.

Πηγές
 Del Burgo, Jaime. Carlos VII y su tiempo: Leyenda y realidad. Pamplona: Gobierno de Navarra, 1994.
 "The Curé Santa Cruz and the Carlist War." Blackwood's Edinburgh Magazine (1873).
 "The Spanish Pretender: Who he is and What he has Been." The New York Times (May 31, 1874).
 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Carlos, Don (Prince of Bourbon)" . Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Ισπανίδες δούκισσες
Παναγιώτης Καρμάτης

Ο Παναγιώτης Καρμάτης (Αθήνα, 11 Ιουνίου 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό 
Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 10 ετών έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση σε ένα επεισόδιο της σειράς «Έλλη και Άννα». Το 2007, συμμετείχε στο τελευταίο επεισόδιο του τρίτου κύκλου της σειράς «10η εντολή» συνεργαζόμενος με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο. Αμέσως μετά συνέχισε την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη παίρνοντας έναν ρόλο στο πρωταγωνιστικό καστ της μαύρης κωμωδίας «Μαύρα Μεσάνυχτα» που ετοιμαζόταν εκείνη την περίοδο. Έτσι τις σεζόν 2007-2009 υποδύθηκε τον Βασίλη Κουτρουμπά, τηλεοπτικό γιο του Στέλιου Μάινα και της Μπέσυ Μάλφα, στη γνωστή σειρά γίνοντας αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 2009-2010 έλαβε μέρος στις τηλεοπτικές σειρές «Επτά Θανάσιμες Πεθερές», «Ο 3ος Νόμος», «Εργαζόμενη Γυναίκα» και «Ο πόλεμος των άστρων».

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις ενώ τις σεζόν 2013-2015 πρωταγωνίστησε στη διαδικτυακή κωμική σειρά «Τη μάνα μου τη λένε Γιάννη». Το 2014, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην κωμωδία «Στα Καλά Καθούμενα». Τη σεζόν 2016-2017 έλαβε μέρος στη δραματική σειρά «Όσα δεν ξέρεις» στην κυπριακή τηλεόραση. Από το 2018 μέχρι το 2019 συμμετείχε στην καθημερινή σειρά «Όσο Έχω Εσένα» ενώ τη σεζόν 2019 - 2020 ανήκε στο καστ της δραματικής σειράς «Έρωτας Μετά».Την σεζόν 2021 - 2022 πρωταγωνίστησε στη νέα κωμωδία της ΕΡΤ «Σε ξένα χέρια».

Παραπομπές 

Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Λέκκο

Το Λέκκο (ιταλικά: Lecco) είναι πόλη και δήμος στη Λομβαρδία στη βόρεια Ιταλία και έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Ο πληθυσμός του το 2019 ήταν 48.555 κάτοικοι. Είναι κτισμένη στο νότιο άκρο του ανατολικού βραχίονα της λίμνης Κόμο, στο σημείο όπου ο ποταμός Αδούας εκρέει από τη λίμνη. Περιβάλλεται από βουνά, τμήμα των Άλπεων, και συγκεκριμένα τα Γκρίνιο και Ρεζεγκόνε. Εάν η πλευρά του Como της λίμνης Como έχει γίνει γνωστή στους τουρίστες λόγω της παρουσίας μεγάλων ξενοδοχείων, το υποκατάστημα Lecco είναι ιστορικά το πιο σημαντικό και αποκλειστικό και με την πιο όμορφη λίμνη και το βουνό, που μελετήθηκε για πολύ καιρό από τον Léonard de Vinci , εδώ οι εμπιστευτικές και κρυμμένες βίλες των μεγάλων Ιταλών βιομηχάνων και ευγενών, καθώς και οι ευγενείς της αρχαίας Ρώμης, συμπεριλαμβανομένης της Villa Comedia de Plinio ο νεαρός στο μυστικό χωριό Liena, το θεμέλιο του Τάγματος των Ιπποτών του Ιταλική βασιλική οικογένεια από το Savoy.

Το Λέκκο ήταν έδρα μαρκιζάτου και τον 11ο αιώνα πέρασε στην κατοχή του Κόμο και έπειτα στο Δουκάτο του Μιλάνου. Οι Βισκόντι οχύρωσαν την πόλη τον 14ο αιώνα. Επίσης το 1336-1338 κτίστηκε η Πόντε Γράντε επί του Αδούα, η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα. Το 1647 έγινε έδρα κόμη. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα, το Λέκκο γνώρισε γρήγορη ανάπτυξη. Σήμερα είναι ένα από τα βιομηχανικά κέντρα της βόρειας Ιταλίας, με εξειδίκευση στη μεταλλουργία, τη μηχανολογία, τα υφάσματα και την κονσερβοποιία, και τουριστικός προορισμός. Επίσης στην περιοχή του Λέκκο παράγεται το τυρί γκοργκοντζόλα.

Από τα κτίρια της πόλης ξεχωρίζουν το νεοκλασικό Τεάτρο ντέλα Σοσιετά, στην Πιάτσα Γκαριμπάλι, και οι αψίδες στην Πιάτσα 20ής Σεπτεμβρίου, όπου βρίσκεται επίσης ο Τόρρε Βισκοντέα, κατάλοιπο των μεσαιωνικών τειχών της πόλης. Ο πύργος στεγάζει το ιστορικό μουσείο της πόλης. Ο καθεδρικός ναός της πόλης είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο.

Το Λέκκο είναι το σκηνικό στο οποίο διαδραματίζεται το μυθιστόρημα Οι αρραβωνιασμένοι (1825-1827) του Αλεσσάντρο Μαντσόνι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα του δήμου

Παραπομπές 

Πόλεις της Λομβαρδίας
Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως Δημήτριος Ζαχαρέγκας

Ο Δημήτριος (κατά κόσμον Θεμιστοκλής Ζαχαρέγκας, 28 Φεβρουαρίου 1965, Σοχός Θεσσαλονίκης) είναι κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών - Επίσκοπος του παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1965. Σπούδασε στην Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1989 εντάχθηκε στην Ιεραποστολική Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ-Θάρρι της Ρόδου. Έχει επιτελέσει πλούσιο ιεραποστολικό έργο από το 1992 σε Μαδαγασκάρη, Ινδία, Χονγκ Κονγκ και Φιλιππίνες και αναπτύσσει αξιόλογη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Χονγκ Κονγκ, Νικήτα, το 1999. Εντάχθηκε στον Κλήρο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξάνδρειας και Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και δημοσίων σχέσεων του Πατριαρχείου. Έλαβε μέρος σε πλείστες ειρηνικές επισκέψεις και ιεραποστολικές περιοδείες του Πατριάρχη ανά τον κόσμο. Μητροπολίτης Καμερούν εξελέγη παμψηφεί στις 16 Σεπτεμβρίου 2002 από την Αγία και Ιερά Σύνόδο, χειροτονηθείς από τον μακαριστό Πατριάρχη Αλεξανδρείας κυρό Πέτρο Ζ’ στις 6 Οκτωβρίου 2002. Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο στις 27 Οκτωβρίου 2004.

Η Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως περιλαμβάνει στην πνευματική της δικαιοδοσία τα κράτη της Τανζανίας & των Σεϋχελλών νήσων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Δικτυακός τόπος Ιεράς Μητρόπολης Ειρηνουπόλεως
 Facebook Ιεράς Μητρόπολης Ειρηνουπόλεως
 Μητροπόλεις Πατριαρχικού Θρόνου

Μητροπολίτες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας
Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Μαρία Θηρεσία (ιταλ. Maria Teresa di Borbone delle Due Sisilie, 15 Ιανουαρίου 1867 - 1 Μαρτίου 1909) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη του Τράνι και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν.

Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Μαγδαληνή ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου, Κόμη του Τράνι, και της Ματθίλδης Λουδοβίκας, κόρης του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα στη Βαυαρία.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1889 τον Γουλιέλμο του Χοεντσόλλερν και είχε τέκνα:
 Αυγούστα Βικτωρία (1890-1966), παντρεύτηκε πρώτα τον Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας (Οίκος των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα) και μετά τον Ρόμπερτ, Κόμη Ντάγκλας.
 Φρειδερίκος (1891-1965), Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν.
 Φραγκίσκος Ιωσήφ (1891-1964), Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Έμντεν.

Πηγές
 Darryl Lundy (28 September 2005). "Maria Teresa di Borbone, Principessa delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-05.
Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-10-05.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Μαρία Αντουανέτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Μαρία Αντουανέττα, (ιταλ. Maria Antonietta di Borbone della Due Silcilie, 15 Μαρτίου 1851 - 12 Σεπτεμβρίου 1938) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του κόμη του Τράπανι και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Καζέρτα.

Βιογραφία
Η Μαρία Αντουανέττα Ιωσηφίνα Λεοπολδίνα ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου, κόμη του Τράπανι, και της Μαρίας Ισαβέλλας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1868 τον εξάδελφό της Αλφόνσο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόμη της Καζέρτα, και είχε τέκνα:

Πηγές
 Φερδινάνδος Πίος 1869-1960, δούκας της Καλαβρίας. 
 Κάρολος 1870-1949, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. 
 Μαρία Ιμμακουλάτα 1874-1947, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας.
 Μαρία Χριστίνα 1877-1947, παντρεύτηκε τον Πέτρο Φερδινάνδο, αρχιδούκα της Αυστρίας.
 Μαρία ντι Γκράτσια 1878-1973, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.
 Μαρία Ιωσηφίνα 1880-1971.
 Ιανουάριος 1882-1944, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Ρανιέρι 1883-1973, δούκας του Κάστρο.
 Φίλιππος 1885-1949, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Φραγκίσκος της Ασσίζης 1888-1914, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
 Γαβριήλ 1897-1975, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Δούκισσες της Καλαβρίας
Μαρία Χριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Μαρία Χριστίνα (ιταλ. Maria Cristina di Borbone delle Due Sicilie, 10 Απριλίου 1877 - 4 Οκτωβρίου 1947) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του κόμη της Καζέρτα και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας & τιτουλάρια μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Καρολίνα Πία Καρμέλα Ιωσηφίνα Αντωνία Άννα Λουτγάρδη Σπέράντσα Λουκία Αικατερίνη Απολλωνία Καικιλία Αγαθή ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και της Μαρίας Αντουανέτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1900 τον Πέτρο Φερδινάνδο των Αψβούργων-Λωρραίνης, αρχιδούκα της Αυστρίας & τιτουλάριο μεγάλο δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
 Γοδεφρείδος 1902-1984, τιτουλάριος μέγας δούκας της Τοσκάνης.
 Ελένη 1903-1924, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Αλβέρτο της Βυρτεμβέργης.
 Γεώργιος 1905-1952, πρίγκιπας της Τοσκάνης. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Βαλερία, κόμισσα του Βάλντμπουργκ-Τσάιλ-Χόενεμς, και είχε τέκνα:
 Ράντμποτ γενν. 1938.
 Βαλπούργα γενν. 1942.
 Αικατερίνη γενν. 1948.
 Αγνή γενν. 1950.
 Γεώργιος γενν. 1952.
 Ρόζα 1906-1983, 2η σύζυγος του Φιλίππου Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης, σύζυγο της αποβιώσασας αδελφής της.

Πηγές
 Darryl Lundy (10 May 2003). "Maria Christina di Borbone, Principessa di Borbone delle Due Sicilie". The Peerage. Retrieved 2008-10-07.
 Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Archived from the original on April 28, 2009. Retrieved 2008-10-07.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Μαρία Ιμμακουλάτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, πριγκίπισσα της Σαξονίας

Η Μαρία Ιμμακουλάτα (ιταλ. Maria Immaculata di Borbone delle Due Sicilie, 30 Οκτωβρίου 1874 - 28 Νοεμβρίου 1947)) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη της Καζέρτα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Ιμμακουλάτα Ελπίδα Πία Θηρεσία Χριστίνα Φιλομένα Λουκία Άννα Ισαβέλλα Καικιλία Απολλωνία Βαρβάρα Αγνή Ζηνοβία ήταν η πρώτη κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και της Μαρίας Αντουανέττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1906 τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
 Darryl Lundy (10 May 2003). "Maria Immaculee di Borbone, Principessa di Borbone delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-09.
 Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-10-09.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Λούκια Ηρακλείου

H Λούκια (ή όπως παλαιότερα το αποκαλούσαν τα Λόυκια)  είναι χωριό της Κοινότητος Βαγιονιάς του δήμου Γόρτυνας, στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 155 κατοίκους. Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου, σε υψόμετρο 360 μ, στους βόρειους πρόποδες των Αστερουσίων. Το όνομα πιθανόν προέρχεται από τη λέξη λούκι, αραβοτουρκικής προέλευσης, η οποία σημαίνει υδρορροή.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του 1368, με το όνομα Luchia. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Lucchia στην επαρχία Μονοφατσίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Luchia με 57 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Luchia, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Luka και είχε 16 χαράτσια. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, αναφέρεται ως Lukia με 8 οικογένειες, όλες χριστιανικές.

Στην απογραφή του 1881, τα Λούκια είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 84 κατοίκους, και υπάγονταν στον δήμο Χάρακα. Στην απογραφή του 1900 είχε 135 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 υπαγόνταν στον αγροτικό δήμο Σταβιών. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαγιονιάς.

Απογραφές πληθυσμού 
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Νικήτα και του Άγιου Λουκιανού.

Παραπομπές 

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Γόρτυνας
Λαγούτα Ηρακλείου

Η Λαγούτα είναι χωριό της Κοινότητος Σκινιά του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 50 κατοίκους. Απέχει 48 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 18 χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 250 μ. στις πλαγιές του λόφου Παπούρα, ανάμεσα στους ποταμούς Αναποδιάρη και Ινιώτη. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτική, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο, τα αμπελουργικά και τα κηπευτικά. Στο παρελθόν καλλιεργούνταν κίτρα. Το όνομα μάλλον πιθανόν προέρχεται από το μουσικό όργανο λαούτο.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Λαγούτα γίνεται σε συμβόλαιο του 1271, όπου αναφέρεται ως Lauta. Αναφέρεται επίσης σε συμβόλαιο γραμμένο στα ελληνικά το 1373 ως Λαβούτα και σε έγγραφο του 1374 του δουκικού αρχείου ως Lauta. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Laguta στην επαρχία Μπελβεντέρε ή Ρίζου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lagura με 107 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Laguta, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται με το ίδιο όνομα και είχε 12 χαράτσια.

Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, με 14 οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, η Λαγούτα είχε αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό, με 150 κατοίκους, και υπαγόταν στον δήμο Σκινιά. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 18 κατοίκους. Το 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Σκινιά. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκινιά,.

Απογραφές πληθυσμού 
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Σημεία ενδιαφέροντος 
Στην είσοδο του οικισμού βρίσκεται το άλσος Λαγούτας (από το 1968). Είναι το μεγαλύτερο άλσος του δήμου Μινώας Πεδιάδας, με έκταση περίπου 80 στρεμμάτων. Στο χώρο του άλσους, το οποίο περιλαμβάνει πεύκα υπάρχουν τραπέζια και παιδική χαρά. Στην κορυφή του άλσους βρίσκεται το κτίριο του πρώην δημοτικού σχολείου Λαγούτας, το οποίο πλέον στεγάζει τον πολιτιστικό σύλλογο. Επίσης, κοντά στο βορειοανατολικό άκρο του οικισμού λειτουργεί το μικρό λαογραφικό μουσείο Λαγούτας. Στον οικισμό βρίσκεται η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αρκαλοχωρίου
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Μπαδιά Ηρακλείου

Η Μπαδιά είναι χωριό της Κοινότητος Παρτίρων του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 57 κατοίκους. Απέχει 43 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 9 χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 300 μ.

Ιστορικά στοιχεία 
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Μπαδιά γίνεται σε έγγραφο του δουκικού αρχείου του Χάνδακα το 1379, με την ονομασία Pandia και Pandea. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Pandea στην επαρχία Μπελβεντέρε ή Ρίζου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Pandea με 71 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Badia, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Badye και είχε 27 χαράτσια. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, είχε μία χριστιανική και 13 μουσουλμανικές οικογένειες.

Στην απογραφή του 1881, η Μπαδιά είχε 11 Χριστιανούς και 95 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Αρκαλοχωρίου. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 19 κατοίκους μαζί με την Αγία Σεμνή. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παρτήρων, στην οποία παρέμεινε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε στο δήμο Μινώα Πεδιάδα.

Απογραφές πληθυσμού 
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Παραπομπές

Χωριά του νομού Ηρακλείου
Δήμος Αρκαλοχωρίου
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ισαβέλλα Αλφόνσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Ισαβέλλα Αλφόνσα (ιταλ. Isabella Alfonsa di Borbone-Due Sicilie, 10 Οκτωβρίου 1904 - 18 Ιουλίου 1985) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν Πριγκίπισσα των Δύο-Σικελιών και με τον γάμο της έγινε Κόμισσα Ζαμόυσκι.

Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Αλφόνσα Μαρία Θηρεσία Αντωνία Χριστίνα Μερθέδες Καρολίνα Αδελαΐδα Ραφαέλα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου των Δύο-Σικελιών και της Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1929 τον Γιαν Κάντυ Ζαμόυσκι, γιο της Μαρίας Καρολίνας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
 Κάρολ Άλφονς 1930-1979.
 Μαρία Κρυστύνα 1932-1959.
 Γιόζεφ Μίχαλ 1935-2010.
 Μαρία-Τερέζα γενν. 1938.

Πηγές
 Darryl Lundy (10 May 2003). "Isabel Alfonsa Maria di Borbone, Principessa di Borbone delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Archived from the original on 2009-06-09. Retrieved 2009-08-16.
 Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-08-16.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ισπανίδες Ινφάντας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Μαρία Καρολίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Μαρία Καρολίνα (ιταλ. Maria Carolina di Borbone delle Due Sicilie, 21 Φεβρουαρίου 1856 - 7 Απριλίου 1941) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του κόμη του Τράπανι και με τον γάμο της έγινε κόμισσα Ζαμόυσκι.

Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Ιωσηφίνα Φερδινάνδη ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Τράπανι και της Μαρίας-Ισαβέλλας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1885 τον Άντρεϊ Πσέμυσλαφ κόμη Ζαμόυσκι και είχε τέκνα:
 Μαρία-Γιουζέφα 1887-1961.
 Φραντσίσεκ Πάβελ 1888-1947, κόμης Ζαμόυσκι.
 Στανίσλαφ 1889-1913.
 Ρούζα γενν. 1891.
 Μαρία-Τερέσα γενν. 1894-1953.
 Μαρία-Καρολίνα 1896-1968, παντρεύτηκε τον Ρενιέ των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών δούκα του Κάστρο.
 Γιαν-Κάντυ 1900-1961, νυμφεύτηκε τη Ισαβέλλα Αλφόνσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Καρόλου πρίγκιπα των Δύο Σικελιών.
 Κάτσπερ 1893, απεβ. νήπιο.

Πηγές
 Darryl Lundy (28 Sep 2005). "Caroline di Borbone, Principessa delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Retrieved 2009-07-15.
 Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-07-15.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ουρράκα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Ουρράκα, ιταλ. Urraca di Borbone delle Due Sicilie (14 ιουλίου 1913 - 3 Μαΐου 1999) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του δούκα της Καλαβρίας.

Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Φερδινάνδου-Πίου δούκα της Καλαβρίας και της Μαρίας-Λουδοβίκας-Θηρεσίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας.

Η Ουρράκα Μαρία Ισαβέλλα Καρολίνα Αλντεγκόντα Καρμέλα γεννήθηκε στο ανάκτορο Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο. Ο πατέρας της ήταν ο επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και διεκδικητής του θρόνου των δύο Σικελιών από το 1934 ως το 1960. Επειδή η ημέρα γέννησής της συνέπιπτε με την πτώση της Βαστίλης, δεν εόρταζε τα γενέθλιά της, λέγοντας ότι "πώς ένας Βουρβόνος μπορεί να εορτάζει την ημέρα που έπεσε η Βαστίλη;".

Πηγές
 Darryl Lundy. "Urraca Maria Isabella Carolina Aldegonda di Borbone, Principessa di Borbone delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Archived from the original on October 28, 2017. Retrieved October 28, 2017.
 Paul Thereof. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Archived from the original on October 28, 2017. Retrieved October 28, 2017.
 Royal House of Bourbon-Two Sicilies. "GENEALOGY OF THE ROYAL HOUSE OF BOURBON - TWO SICILIES" (PDF). Royal House of Bourbon-Two Sicilies: 5. Archived from the original (PDF) on October 28, 2017. Retrieved October 28, 2017.

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Μαρία Ισαβέλλα της Αυστρίας

Η Μαρία Ισαβέλλα (γερμ. Maria Isabel von Habsburg-Lothringen, 21 Μαΐου 1834 - 14 Ιουλίου 1901) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Τράπανι.

Βιογραφία
Η Μαρία Ισαβέλλα Αννουντσιάτα Ιωάννα Ιωσηφίνα Ουμιλιτά Απολλωνία Φιλομένα Βιργινία Γαβριέλα ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1850 τον θείο της Φραγκίσκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη του Τράπανι, και είχε τέκνα:
 Μαρία Αντουανέττα (1851-1938), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλφόνσο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη της Καζέρτα.
Λεοπόλδος 1853-1870.
Μαρία Θηρεσία Πία 1855-1856.
 Μαρία Καρολίνα 1856-1941, παντρεύτηκε τον Αντρέι Πσεμύσλαβ Ζαμόυσκι, Πολωνό γαιοκτήμονα. Γιος τους ήταν ο:
 Γιαν Κάντυ, κόμης Ζαμόυσκι στην Πολωνία. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Αλφόνσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Καρόλου των Δύο Σικελιών.
 Φερδινάνδος 1857-1859.
 Μαρία Αννουντσιάτα 1858-1873.

Πηγές
 Darryl Lundy (10 May 2003). "Marie Isabelle Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Archived from the original on 7 September 2008. Retrieved 2008-10-04.

Παραπομπές 

Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Κόμισσες της Ιταλίας
Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ

Ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σημείωσε 50 διεθνή γκολ ήταν ο Ούγγρος Ίμρε Σλόσσερ-Λάκατος. Πέτυχε το 50ό γκολ του σε αγώνα απέναντι στην Αυστρία στις 5 Νοεμβρίου 1916. Συνολικά σημείωσε 59 γκολ σε 68 διεθνείς αναμετρήσεις. Ο Φέρεντς Πούσκας, επίσης Ούγγρος, ήταν ο επόμενος κάτοχος της καλύτερης επίδοσης από το 1953. Το 50ό του γκολ ήρθε στις 24 Ιουλίου 1952 στον αγώνα με την Τουρκία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, ενώ κάτοχος του ρεκόρ έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1953 στο ιστορικό παιχνίδι με την Αγγλία (3–6). Ο Πούσκας σημείωσε συνολικά 84 γκολ με την Ουγγαρία. Παρέμεινε ο κορυφαίος διεθνής σκόρερ για άλλα 47 χρόνια μετά το 84ο του γκολ το 1956 με αντίπαλο την Αυστρία, μέχρι που ο Ιρανός Αλί Νταεΐ κατέρριψε το ρεκόρ το 2003 μετά την επίτευξη του 85ου του γκολ απέναντι στο Λίβανο. Το ρεκόρ του Νταεΐ με 109 γκολ ισοφαρίστηκε στις 23 Ιουνίου 2021 από τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Πορτογάλος έγινε ο ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα διεθνή γκολ (111), μετά τα δύο τέρματα που σημείωσε την 1η Σεπτεμβρίου 2021 με αντίπαλο την Ιρλανδία.

Ανεπίσημα, τα περισσότερα διεθνή γκολ έχει ο Μαλαισιανός Μοχτάρ Νταχαρί με 125, επίδοση που δεν έχει αναγνωριστεί από τη FIFA. Μέχρι το τέλος Ιουνίου του 2021, η Διεθνής Ομοσπονδία έχει αναγνωρίσει 89 γκολ σε 142 διεθνείς επίσημους αγώνες, όπως και η RSSSF.

Κατάταξη 

Τα στοιχεία είναι ακριβή έως τις 19 Νοεμβρίου 2022 (UTC).

Ανά εθνικότητα 
Τα στοιχεία είναι ακριβή έως τις 19 Νοεμβρίου 2022 (UTC).

*Ο όρος «εθνικότητα» σε αυτήν την ενότητα αναφέρεται στο-α έθνος-η που εκπροσώπησε ο παίκτης (η εθνική ομάδα ή οι εθνικές ομάδες που αγωνίστηκε), όχι στην εθνικότητά του ή την-ις υπηκοότητά-ές του.

Ανά συνομοσπονδία 
Τα στοιχεία είναι ακριβή έως τις 19 Νοεμβρίου 2022 (UTC).

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ σε επίσημους αγώνες
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ τρικ

Παραπομπές

Πηγές 
 RSSSF – International Goals: Players with 30 or More Goals (στα αγγλικά)



Διεθνη γκολ
Ανρί Ντεκουέν

Ο Ανρί Ντεκουέν (γαλλικά: Henri Decoin (18 Μαρτίου 1890 - 4 Ιουλίου 1969) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και
σεναριογράφος, ο οποίος σκηνοθέτησε περισσότερες από 50 ταινίες μεταξύ 1933 και 1964. Ήταν επίσης κολυμβητής που κέρδισε τον εθνικό τίτλο το 1911 και κατείχε το εθνικό ρεκόρ στα 500 m freestyle. Συμμετείχε στο 400 μέτρα freestyle στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1908 και στο
τουρνουά υδατοσφαίρισης στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1912.

Πρώτα χρόνια

Καριέρα  
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ντεκόιν υπηρέτησε ως πιλότος. Στη συνέχεια εργάστηκε ως αθλητικός δημοσιογράφος για τις εφημερίδες  L'Auto, L'Intransigeant και Paris-Soir. Το 1926  εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, επηρεασμένο από το κίνημα του Ντανταϊσμού, το πειραματικό και βραβευμένο Quinze Combats (Δεκαπέντε Γύροι), το οποίο αναφέρεται σε έναν αγώνας πυγμαχίας όπου παρατηρείται υποκειμενικά από έναν μπόξερ. Το 1933 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία Les requins du pétrole (Οι καρχαρίες του πετρελαίου).

Ήταν γνωστός για την σκηνοθεσία ταινιών πολλών ειδών: ιστορικών όπως The Iron Mask (1962), ψυχολογικών δραμάτων Green Domino
(1935) (όπου συναντήθηκε για
πρώτη φορά με τη δεύτερη γυναίκα του, τη Ντανιέλ Νταριέ), κατασκοπικών όπως η Cat (1958) και αστυνομικών όπως η Επιδρομή σε κύκλωμα ναρκωτικών (1955). Συνεργάστηκε με αστέρες του γαλλικού κινηματογράφου όπως ο Ζαν Μαρέ, ο Λίνο Βεντούρα, η Ζαν Μορό και ο Ζαν Γκαμπέν.

Φιλμογραφία 

 His Highness Love (1931)
 The Unknown Singer (1931)
 Sailor's Song (1932)
 The Oil Sharks (1933)
 Gold in the Street (1934)
 The Green Domino (1935)
 Return at Dawn (1938)
 Abused Confidence (1938)
Beating Heart (1940)
 Her First Affair (1941)
 Annette and the Blonde Woman (1942)
 The Benefactor (1942)
 I Am with You (1943)
 Les Amants du pont Saint-Jean (1947)
 Between Eleven and Midnight (1949)
 Au grand balcon (1949)
 Clara de Montargis (1951)
 The Truth About Bebe Donge (1952)
 Dortoir des grandes (1953)
 Lovers of Toledo (1953)
 One Step to Eternity (1954)
 Les Intrigantes (1954) 
 Επιδρομή σε κύκλωμα ναρκωτικών (1955)
 L'Affaire des poisons (1955)
 Folies-Bergère (1957)
 Burning Fuse (1957)
 The Cat (1958)
 Pourquoi viens-tu si tard? (1959)
 The Cat Shows Her Claws (1960)
 Where the Truth Lies (1962)
 Casablanca, Nest of Spies (1963)
 Les Parias de la gloire (1964)
 Nick Carter va tout casser (1964)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Γάλλοι σεναριογράφοι
Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Καρολίνα της Πάρμας

Η Καρολίνα (ιταλ. Carolina di Borbone di Parma, 22 Νοεμβρίου 1770 - 1 Μαρτίου 1804) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου της Σαξονίας.

Βιογραφία
Η Καρολίνα Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου, Δούκα της Πάρμα, και της Μαρίας Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1792 τον Μαξιμιλιανό της Σαξονίας και είχε τέκνα:
 Αμαλία (1794-1870), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Μερεντόνκε.
 Μαρία Φερδινάνδη (1796-1865), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ της Τοσκάνης (ήταν η 2η σύζυγός του).
 Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1797-1854), Βασιλιάς της Σαξονίας.
 Κλήμης (1798-1822).
 Μαρία Άννα (1799-1832), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης (γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης από την 1η του σύζυγο).
 Ιωάννης (1801-1873), Βασιλιάς της Σαξονίας.
 Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία (1803-1829), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας.

Πηγές
 Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας

Η Μαρία Λουίζα (ιταλ. Maria Louise di Borbone di Parma, 17 Ιανουαρίου 1870 - 31 Ιανουαρίου 1899) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Βουλγαρίας.

Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Πία Θηρεσία Άννα Φερδινάνδη Φραγκίσκη Αντωνία Μαργαρίτα Ιωσηφίνα Καρολίνα Λευκή Απολλωνία ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.

Ο γάμος της με τον Φερδινάνδο (τότε πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, έγινε στη Βίλα Πιανόρε της Λούκκας στην Ιταλία. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών το 1889. Στις 28 Φεβρουαρίου 1908 ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο (χωρίς να αποκτήσει παιδιά) και στις 5 Οκτωβρίου 1908 έγινε βασιλιάς της Βουλγαρίας ως Φερδινάνδος Α΄.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1893 τον Φερδινάνδο (τότε Πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, και είχε τέκνα:
 Βόρις Γ΄ 1894-1943, Βασιλιάς της Βουλγαρίας, απέκτησε δύο τέκνα.
 Κύριλλος 1895-1945.
 Ευδοξία 1898-1985.
 Ναντέζντα (=Ελπίδα) 1899-1958, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ευγένιο, Διάδοχο της Βυρτεμβέργης (γιο του Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης), και απέκτησε πέντε τέκνα.

Πηγές
 Aronson, T. (1986) Crowns in conflict: the triumph and the tragedy of European monarchy, 1910–1918, John Murray Publishers, London; ISBN 0-7195-4279-0
 Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861–1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London; ISBN 0-283-98515-1

Παραπομπές 

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας