jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}তাৰ আগতে যদিও কোনো কোনোৱে মাক টিংকু ডেকাৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ কথা কৈছিল, কিন্তু মা যোৱা নাছিল
{{gap}}আজি মই শোকৰ পুখুৰীত ডুবি থাকি ভাবোঁ মই যদি সেইদিনাই ভৰা পুখুৰীটোত ডুব গৈ মৰিলোঁহেঁতেন
{{gap}}স্মৃতি এনে এক অনুভৱ, যি বিস্মৃতিৰ পিছতো লগ এৰা নিদিয়ে
{{gap}}লানি নিছিগাকৈ নিৰৱচ্ছিন্ন হৈ বৈ থাকে অক্ষয়িষ্ণু হাঁহি, আনন্দৰ সেন্দুৰীয়া দিনবোৰ
{{gap}}এদিন আমি অতিকৈ আপোন মৰমৰ ঘৰখন এৰি নতুন ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিলোহি
{{gap মোৰ চুলিখিনি কঁকাললৈকে পৰা দীঘল, চিধা হোৱা গতিকে খোপাটো মোৰ দেখিবলৈ ধুনীয়া হৈছিল
{{gap}}এইবাৰৰ পৰা দুটাৰ ওপৰত কাৰো ঘৰত বিহু নানাচো, এটা হুঁচৰি, এটা বিহু
{{gap}}ৰজাই হুকুম দিছে, এদিম চেদিম বা {{gap}}কি হুকুম দিছে, এদিম চেদিম বা {{gap}}ৰজাক ছোৱালী এজনী লাগে এদিম চেদিম বা {{gap}}কোন
{{gap}}সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে আমিও নচা বন্ধ কৰি আমাৰ ঘৰলৈ আহোঁ
{{gap}}পিছদিনাখন য'ৰ পৰা বিহু গোৱা বন্ধ কৰিছিলোঁ, তাৰ পৰাই আৰম্ভ কৰি গোটেই গাঁওখন শেষ কৰোঁ
{{gap}}আমাৰ আগফালৰ বাৰীত, গোসাঁইঘৰটোৰ পিছফালে এটা ভাত-ধেমালি খেলা ঘৰ সাজি লৈছিলোঁ
{{gap}}এদিন সৰুমণি আৰু আইমণিৰ লগত চাইকেল প্ৰতিযোগিতাত মই চাইকেলৰ পৰা পৰি গ'লোঁ
{{gap}}মই আৰু মালাই তাত খেলিব দিয়া প্ৰতিটো খেলতে অংশগ্ৰহণ কৰোঁ
{{gap}}মোৰ এঘাৰ বছৰীয়া যুক্তিত পৰাজিত হৈ এঞ্জেলক পিছদিনা থৈ আহিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিলোঁ
{{gap}}'বৌ, তাই আৰু বেছিদিন জীয়াই নাথাকিব বোলে, গুৱাহাটীৰ পৰা ডাক্তৰে খবৰ দিছে
{{gap}}মায়ে বুজি পাইছিল মই যে তাক এৰি দিব বিচৰা নাছিলোঁ
{{gap}}মোৰ কুমলীয়া মনটোত তেওঁলোকৰ তিক্ত বাক্যকেইটাই তৰোৱালে আঘাত {{gap}}মই বাধ্য
{{gap}}মোৰ স্বভাৱ সম্বন্ধে মায়ে কৈছিল— মই সৰুৰে পৰা অকলশৰীয়াকৈ থাকি ভাল পাইছিলোঁ
{{gap}}ছবি আঁকি ভাল পোৱাৰ লগতে মোৰ ছবিৰ লগত এটা এৰাব নোৱৰা দুখৰ জীয়া অনুভৱ মিহলি হৈ আছে
{{gap}}মই তেতিয়া প্ৰতিটো দেওবাৰে ছবি অঁকালৈ যাবলৈ নাপাই অত্যন্ত মানসিক আঘাত পাইছিলোঁ
{{gap}}মই কৈছিলোঁ – ছবি অঁকা মানুহৰ হাতৰ আখৰ বেয়াও হ'ব পাৰে
{{gap}}মাহঁতক ডাক্তৰে ক'লে— মােক হাস্পতালৰ আন পেচেন্টৰ লগত ৰাখিব নােৱাৰে
{{gap}}মাহঁতে ডাক্তৰক ক'লে— মােক মাহঁতে ভাড়ালৈ লােৱা কোঠাটোলৈকে লৈ যাব
{{gap}}স্কুলীয়া জীৱনৰ আন এক চিৰযুগমীয়া মনত সাঁচ বহুৱা স্মৃতি আজিও জীৱন্ত হৈ আছে মােৰ মানসপটত
{{gap}}কি কি কৰা নাছিল মােক প্রশান্তি দিবলৈ দাদাদুজন আৰু মায়ে
{{gap}}মােক লজৰ কোঠাত থাকোঁতেই পল্লৱদাই বহু যত্ন কৰি, আনে বহুৱাই দিলে অলপ সময় বহি থাকিব পৰা কৰিলে
{{gap}}ছাৰে বহীৰ নাম চাই থকাৰ পৰা মূৰ তুলি চাই ক'লে— 'কিয় কান্দিছ তই
{{gap}}ছাৰে তাৰ পিছত তাইৰ নামৰ বহীখন উলিয়াই দি ক'লে—তাইক নামাৰাে দে
' {{gap}}খুৰীয়ে কথা দিয়া মতে তেখেতে শিক্ষকতা কৰা স্কুলখনৰ অংকৰ শিক্ষক অঞ্জন শৰ্মা ছাৰৰ লগত কথা পাতিলে
{{gap}}প্রথম দিনাখন, নিশা মই এটা মর্মান্তিক আঘাত পাইছিলোঁ মাক লৈ
{{gap}}এদিন ছাৰক সুধিলোঁ — 'মই এটা কথা কম, আপুনি খং কৰিব নেকি
{{gap}}মই ক'লোঁ – ইয়াত যদি মই মৰি যাব বিচাৰোঁ, তেনেহ'লে মােক মানুহ মৰা বিষাক্ত ইন্‌জেকশন দি মাৰি দিবনে
{{gap}}তিনিঘণ্টা একেৰাহে এখন প্ৰশ্নকাকত শেষ কৰাটো মোৰ কাৰণে বৰ কঠিন কাম আছিল
{{gap}}প্ৰথম প্ৰথম যেতিয়া "অসীমত যাৰ হেৰাল সীমা" কিতাপখন আনি হাতত তুলি দিছিল, বুকুখন ধপ্ধপাব ধৰিলে
{{gap}}সি ক'লে, মই যি কিতাপ আনি দিম বাহিৰা হলেও তই এই বয়সতে পঢ়িব পাৰিবি
{{gap}}আৰু হ'ব, সেই হ'বটো পুৱাৰ পৰা বেলি ভাটী দিয়ালৈকে হৈ নুঠে
{{gap}}মায়ে এটা ডাঙৰ সমস্যাৰ সমাধান কৰি এটা ভাগৰুৱা শৰীৰ অথচ উৎফুল্লিত মন লৈ ঘৰ সোমালহি
{{gap}}আমাৰ নতুনকৈ লোৱা মাটিখিনিত সজা ঘৰটোৰ, সন্মুখৰ খোঁটালীটোত এখন কাঠৰ বেৰ আছিল
{{gap}}সিহঁতৰ পঢ়ি শেষ হোৱাৰ পিছত ভাত খাবৰ হ'লে মোক উঠাই দিয়ে, ভাত
{{gap}}প্ৰথম প্ৰথম মোৰ হাতত ৰঙৰ পেকেটটো পৰাত আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ'ল
{{gap}}তথাপি মই মোৰ মনৰ শক্তিৰে সিহঁতক পৰাস্ত কৰি পঢ়াত লাগিলো
{{gap}}এমাহতে যিখিনি ইংৰাজী শিকিলোঁ তাকেই বহু বুলি ভাবি মন দৃঢ় কৰি মই পৰীক্ষা দিবলৈ ওলালোঁ
{{gap}}ঘৰ পোৱাৰ পাছত মালাই মোৰ বুকু-পিঠিত মিঠাতেলেৰে মালিচ কৰি মোৰ উশাহ ঘূৰাই অনাত লাগিল
{{gap}}ভূতৰ ওপৰত দানহ পৰাৰ দৰে নিয়তিয়েও মোৰ পৰীক্ষাৰ উপৰি পৰীক্ষা ল'বলৈ নেৰিলে
{{gap}}মায়ে মােৰ মনটো বুজিব পাৰি ভাল কৰি আনি দিব বুলি ক'লে
{{gap}}কথা দিয়া মতে মায়ে গাঁৱৰ খুৰা এজনৰ হতুৱাই ৰেডিঅ'টো ভাল কৰি আনি {{gap}}ভাল হােৱাত হ'ল
{{gap}}গীত শুনাৰ অভ্যাস মােৰ শৈশৱতে হৈছিল, আমাৰ ৰেডিঅ'টো তেতিয়া ভাল আছিল
{{gap}}তেতিয়া বুজি নাপাই শুনা গীতকেইটা, এতিয়া মই অর্থ বুজি পাই শুনোঁ
{{gap}}ক'বলৈ গ'লে দেউতাই ঘৰৰ খৰচৰ কাৰণে পঠোৱা সিংহভাগ টকা মােক আৰােগ্য কৰিবলৈ মায়ে খৰচ কৰিছিল
{{gap}}তাৰ উপৰি মাহৰ শেষত ঘৰ চলিবলৈ টকাৰ অভাৱ হ'লে আনৰ ঘৰত ধাৰ কৰিব লগাত পৰিছিল
' {{gap}}শিক্ষকে উপায়ান্তৰ নেদেখি মায়ে তেওঁক কোৱা কথাখিনি মোক ক'লেহি
{{gap}}সেইদিনাৰ পৰা তুমি, আপুনি শেষ কৰি তই বুলি নিৰ্দিষ্টকৈ মাতিবলৈ ল'লোঁ
{{gap}}জুইত আঙুলি ভৰাই দিলে যেনেদৰে পোৰে, মোৰ কঁকালৰ পৰা আড়ষ্ট নিম্ন অংশ অহৰ্নিশে পুৰি থাকিছিল
{{gap}}সেই সময়ছোৱাত মই মোৰ বিছনাখন অলপকৈও লৰাব নিদিওঁ, মোকো আনৰ হাতেৰে স্পৰ্শ কৰিব নিদিওঁ
{{gap}}মায়ে তেতিয়াও মানুহৰ ঘৰত ফটা পেলনীয়া কাপোৰ বিচৰা অভিযান অব্যাহত ৰাখিছিল
{{gap}}সেইদিনা টি. ভি. চাবলৈ গৈ কিবা কাৰণত মোৰ বুকুত এটুকুৰা নুশুকোৱা 'ঘা' লাগিল
{{gap}}দেউতাই যি ভাবি টি. ভিটো আনি দিলে, টি. ভিটোৱে মোক অকণো মনৰ {{gap}}তথাপি চলি থাকিল মোৰ চকুৰ সন্মুখত
' পাৰিমনে ক'ব যে চিৰদিন হুইলচেয়াৰখনেই তোমাৰ লগৰী হৈ থাকিব
ক'ব পাৰিব লাগিব যে মোৰ জীৱনৰ 'আশা', 'সপোন' সকলো আঠ বছৰৰ আগতেই মৃত্যু ঘটিছে
{{gap}}মই ক'ম যে মই এতিয়া আকৌ নতুন এটা জীৱনলৈ আগবাঢ়িছোঁ
{{gap}}ৰাজুৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে সি আনন্দতে ফুলি অজস্ৰ প্ৰশ্নৰ বাণ এৰিলে
{{gap}}যিদিনা মায়ে 'শ্লিপিং' টেবলেট খাব দি ভাবিছিল—মই শান্তিৰে আজি টোপনি যাম
{{gap}}টি ভিত চিৰিয়েল কেইখন চোৱাৰ আগতে সদায় চুপতা চুপতি লগা হয়
{{gap}}টি. ভিটো অনাৰ পিছত শুকুৰবাৰ আৰু শনিবাৰে বাহঁতৰ লগত প্ৰায়ে মোৰ চুপতা-চুপতি হৈছিল
{{gap}}ভাত খোৱাৰ পিছত মায়ে হাতত তুলি দিলে অপেক্ষাৰ অন্তিম টেবলেটটো
{{gap}}মাহঁত শোৱাৰ পিছত দহটা 'শ্লিপিং' টেবলেট হাতৰ তলুৱাত লৈ একেলগে মুখত ভৰাই দিলোঁ
{{gap}}মাহঁতে ভয় খাইছিল, ৰাতিৰ টোপনিৰ টেবলেটটোৱে মোক একেবাৰে সাৰ নোপোৱা কৰিলে নেকি
{{gap}}সাৰ পাই দেখোঁ গোটেই ঘৰৰ মানুহকেইটা মোলৈ চাই কান্দি আছে
{{gap}}মই মোৰ জীৱনৰ আঠ বছৰৰ দিনলিপি সম্পূৰ্ণকৈ নক'লেও তাক বহুখিনিয়েই ক'লোঁ
{{gap}}মই তেতিয়া তাক ক'লো— 'যদি তুমিও আজিৰ পৰা খোজ কাঢ়িব নোৱৰা হৈ যোৱা
' {{gap}}মই ক'লোঁ— 'তুমি চিৰজীৱন নিজৰ ভৰিৰে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা
{{gap}}নিজকে মই প্ৰস্তুত কৰিছিলোঁ আকৌ মাহঁতৰ লগত এক সহজ পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিবলৈ
{{gap}}মাক তাৰ বিষয়ে সোধাত ক'লে— 'জন্মগতভাৱে তাৰ মগজুটো কম হৈ আহিছে
{{gap}}এদিন সি মই শুই থাকোঁতে মোৰ ওচৰলৈ আহি গাটোত ধৰি মাত দিলেহি
{{gap}}খেলৰ মাজতে তাক বাহিৰৰ কোঠাত বহিব দি মই প্ৰস্ৰাৱৰ কাপোৰখন সলাই লওঁ
{{gap}}খবৰ ল'বলৈ অহা প্ৰত্যেকজন নহ'লেও কোনোজনে মোক যেতিয়া কয়, 'বেচেৰী' এনেকৈয়ে বিছনাত পৰি আছে
{{gap}}মোৰ মুখ ফুটাই ক'বলৈ মন গৈছিল মোক 'বেচেৰী' বুলি নক'ব
{{gap}}'জোনবাই' মোৰ একান্ত ব্যক্তিগত সঁফুৰাটো দ্বিধাহীনভাৱে খুলি দিব পৰা জোনাক নিশাৰ সংগী
{{gap}}মাক মই তেনে অমানুষিক কষ্ট দিয়াৰ বাবে তেতিয়াও, আজিও নিজকে ক্ষমা কৰিব পৰা নাই৷ উপায়হীন আছিলোঁ
{{gap}}এবাৰ গৰম দিনত গাঁৱৰ ট্ৰেঞ্চফৰ্মাৰটো বিকল হোৱাৰ বাবে গৰমৰ ছমাহ দিন গাঁৱত বিজুলী নাছিল
{{gap}}আজিও মোৰ দুচকুত সোণালী শৈশৱৰ কেতিয়াও বিলীন নোহোৱা মধুৰ স্মৃতিবোৰ জীৱন্ত হৈ আছে
{{gap}}ধানৰ লেছেৰিখিনি আনি নিজৰ নিজৰ সদায় থোৱা ধানৰ দ'মখিনিত থৈ দিওঁ
{{gap}}মাৰ লগত আমি দৰ-দামত চুপতা চুপতিও কৰোঁ, কমাই দিলে নহ'ব
{{gap}}মায়েও আমাৰ কুমলীয়া মনকেইটা মৰহি নাযাবলৈ দুই-এটকা বেছিকৈ দি আনন্দেৰে মনটো ভৰাই দিয়ে
{{gap}}মায়ে আকৌ মোৰ ভাল লগা কেছেট কিনি আনি দিছিল মই বিচৰাৰ এমাহ-দুমাহৰ মূৰত
{{gap}}মাৰ কাপোৰ থোৱা টিঙৰ বাকচটোত দুখন কিতাপ কাপোৰৰ মাজত জাপি ভৰাই থোৱা আছিল
{{gap}}ডাঙৰ মানুহে পঢ়া কিতাপ এই ভাবটোৱে মোৰ মন-মগজুত অহৰহ খুন্দিয়াই থাকিছিল
{{gap}}দৌৰাদৌৰিকৈ সিহঁতে কাপোৰ উলিয়াই পিন্ধাত লাগে আৰু মই কিতাপকেইখন কোনখিনিত আছে খোঁচৰো
{{gap}}মোৰ সেই কামখিনি বহুত নিপুণতাৰে মালা, বাবু আৰু মায়ে কৰিছিল
{{gap}}হুইল চেয়াৰত বহিব পৰা হোৱাত মই প্ৰায়ে নিঃসংগতাৰে চোতালত বহি থাকোঁ
{{gap}}মোৰ অন্তৰাত্মাই মাৰ এই অসহনীয় কষ্ট চাই থাকিব নোৱৰা হ'ল
{{gap}}ভাত ৰান্ধিব ভালদৰে নাজানো, গতিকে মায়ে বিছনাৰ পৰাই দিহা দি থাকে
{{gap}}মোৰ কষ্ট হৈছিল যদিও কিবা এটা ভাল লগাই মোক আগুৰি ধৰিছিল
{{gap}}প্ৰথম কথা হ'ল— তাই আমাৰ কথা, ভাষা একো বুজি নাপায়
{{gap}}মাহী, তুমি খোজ কাঢ়িব পৰা হৈ থাকোঁতে কি কি কৰিছিলা
{{gap}}দেউতাকক দূৰত দেখিলে এটা বিকট চিঞৰ মাৰে, মানে আহ মোৰ ওচৰলৈ
{{gap}}শৰীৰৰ এটা জীয়া অংশ জুয়ে পুৰি পেলায় আৰু পুৰি থাকোঁতেও উমান {{gap}}হয়
{{gap}}মােক বিছনাতে বহুৱাই দি ভৰি দুখন বিছনাৰ পৰা তললৈ ওলমাই দিছে
{{gap}}মা, লগে লগে চিঞৰি চিঞৰি কন্দাত লাগিল ভৰিখন চাই চাই
{{gap}}বা, মালা, বাবুৱেও আহি মােৰ ভৰিখন দেখি কন্দা আৰম্ভ কৰিলে
{{gap}}জীৱনৰ বৈচিত্ৰ্যক জুমি চাবলৈ কৰ্ণকুহৰত কম্পন কৰিলেহি এটা সুমিষ্ট কণ্ঠ
{{gap}}এটাৰ পিছত এটা গান গাই, মানুহজনে চেঙেলীয়াকেইটাৰ আগত হাত পাতে পথৰ মাজত বহি
{{gap}}তেতিয়ালৈকে মোৰ শৰীৰটো ভৰিৰ ফালৰ পৰা জঠৰ হৈ হৈ বুকু পাইছিলহি
{{gap}}আগদিনালৈকে দৌৰি ফুৰা ভৰি দুখন এনেদৰে জঠৰ হৈ যাব পাৰে বুলি
{{gap}}মানুহজনক চাধা খাব দিয়া বিবেকহীন ল'ৰাকেইটাৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হয়
' সুস্থ মগজুৰ মানুহ কিছুমানেও অসুস্থ মগজুৰ মানুহজনৰ নামৰ লগত 'পাগল' শব্দটো লগাই দিয়ে
{{gap}}তেওঁ কিন্তু এইটো অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিছিল, 'পাগল' শব্দটো তেওঁৰ নামৰ লগত কিয় লগাই দিয়া হৈছে
{{gap}}কোনো কোনোৱে তাইক স্কুললৈ গৈ কয় —'ঐ তোৰ সম্পৰ্কীয় পাগলীজনীক {{gap}}তাই মুখেৰে একো নামাতি মনে মনে থাকে
{{gap}}উস্, বুকুখনে ভাৰ ল'ব নোৱৰা নামহীন এক জীয়া যন্ত্ৰণা কঢ়িয়াইছিল
{{gap}}এতিয়া মই মাঘৰ বিহুত দেউতা আহিলে উৎকণ্ঠাৰে নতুন পিন্ধা কাপোৰ আনিব বুলি বাট চাব নালাগে
{{gap}}দাঙি নিওঁতে বিছনাৰ পৰাই তেজ বৈ মঙহ এৰাই গৈ থাকে
{{gap}}মা, আকৌ মোৰ নিম্ন অংশ পলিথিনৰ মাজত সযত্নে ভৰাই থোৱাত ব্যস্ত হয়
{{gap}}তাৰ মাজতে মোক এলোপেথিক, হোমিওপেথিক ঔষধেৰে আৰোগ্য কৰি তোলাৰ আপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টা
{{gap}}মায়ে এদিন মোৰ কাষত বহি ক'লে— তোক এটা কথা কওঁ
{{gap}}দেউতা দুৰ্ঘটনাত পতিত হোৱাৰ পিছত এবাৰ হাস্পতাললৈ গৈছিল, ডাক্তৰক হাতখন দেখুওৱাবলৈ
{{gap}}সেইদিনা গাড়ীত বহি যাওঁতে নিজকে এজনী সুস্থ ছোৱালীৰ দৰে লাগিছিল
{{gap গন্তব্যস্থান হাস্পতাল পোৱাৰ পিছত ডাক্তৰে মোৰ দেহ পৰীক্ষা কৰি চাই ক'লে— 'ব্যায়াম কৰিব
' প্ৰস্ৰাৱ কৰিবৰ বাবে সংযোগ কৰি থোৱা কেথেটাৰডাল স্থানীয় ডাক্তৰ এজনক কৈ খুলি দিব দিলে
' তেখেতে দুগুণ খঙেৰে ক'লে— 'তুমি ডাক্তৰ নে মই ডাক্তৰ
' তেখেতে মোৰ কথাখিনি মানি নলৈ বহু গালি-গালাজ কৰি নিজৰ মতে বেণ্ডেজ কৰি পঠিয়াই দিলে
{{gap}}হয়তো শুকাই যোৱা মৰুভূমি যেন বুকুখনেও মোক দৃঢ় কৰি তুলিছিল এই সংগ্ৰামত যুঁজিবৰ বাবে
এতিয়া মই লুকা-ভাকু', 'হৌ-গুদু', 'কাবাডী', 'ৰেডি', 'ৰজাই হুকুম দিছে' নেখেলোঁ
{{gap}}অলপ সময়ৰ পিছত মই প্ৰস্ৰাৱ লগাৰ অনুভৱ নকৰাকৈয়ে প্ৰস্ৰাৱ বাহিৰ হৈ গ'ল
{{gap}}'এই আত্মকথা' লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগৰ পৰাই মোৰ এটা পুৰণি শাৰীৰিক কষ্টই উক দিলে
{{gap}}'মই যন্ত্ৰণাক জয় কৰাৰ পণ লৈছোঁ'ৰ কিছু চৰিত্ৰৰ নাম সলনি কৰা হৈছে
{{gap}}ক'বলৈ গ'লে শৰীৰৰ নিম্ন অংশ জঠৰ হৈ যোৱাৰ দৰে মুখৰ শব্দবোৰো জঠৰ হৈ পৰিল
{{gap}}আত্মীয়-কুটুমে মোৰ জীৱনত অকস্মাতে নিয়তিয়ে কুঠাৰৰ ঘাপ মৰা দুখত দুখী হৈ খবৰ লোৱাৰ সোঁত বলিল
{{gap}}দৌৰি পলাই যাবলৈ মন গৈছিল, তেনে এক শোকাকুল পৰিৱেশৰ পৰা ৷ {{gap}}মই হাৰিছিলোঁ নিয়তিৰ ওচৰত
' মই আপোনাৰ চকুত চকুলো চাব নোৱাৰোঁ বুলি ক'ব খুজিও থমকি ৰৈছিলোঁ
' প্ৰত্যেকজনৰে মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰাৰ শব্দভংগী পৃথক পৃথক আছিল
{{gap}}মা কোঠাটোলৈ সোমাই অহাৰ আগতে মই চকু দুটা মুদি টোপনি যোৱাৰ ভাও ধৰি আছিলোঁ
{{gap}}মোৰ কথাত মাৰ জানিবৰ বাকী নাছিল যে— মই মিছা কৈছোঁ
{{gap তাৰ মাজে মাজে আমি কেইটাই টুকুৰা কাগজত লিখি লোৱা 'চোৰ-পুলিচ' খেলোঁ
{{gap}}মোৰ ভৰিৰ শক্তি ঘূৰাই আনিবলৈ ব্যায়াম কৰিব লাগিব বুলি ডাক্তৰে কৈ পঠাইছিল
{{gap}}মায়ে তেওঁলোকক হাতযোৰ কৰি অনুৰোধ কৰি ক'লে— 'কিবা এটা উপায় দিয়ক মোৰ ছোৱালীক আকৌ পঢ়িবলৈ
{{gap}}মায়ে বলে নোৱৰা নিৰাশাজনক মনটো কঢ়িয়াই কঢ়িয়াই আনি আমাৰ আগত উপৰিউক্ত কথাখিনি কৈছিলহি
{{gap}}সমাজে তেওঁক 'বাঁজী' বুলি পৰিচয় কৰাই দিয়ে, সমাজৰ লেই-লেই, চেই-চেইৰ পাত্ৰী হয়
{{gap}}যদি পুৰুষজনৰ দোষৰ পৰিণামত মহিলাগৰাকী মা হ'ব নোৱাৰে, তেনেহ'লে কিয় পুৰুষজনক 'বঁজা' বুলি নকয়
{{gap}}অপৈণত বয়সতে বিয়াৰ পিছত গৰ্ভৱতী হোৱা কোনোজনীয়ে প্ৰসৱৰ সময়তে মৃত্যুমুখত পৰা কথাও দুখ ভৰা
' {{gap}}মই নহ'ব বুলি বিছনাৰ ওপৰত বহি কান্দি কান্দি ৰাতি পুৱাই দিলোঁ
{{gap}}বন্ধ কোঠালিত থাকি মই অনুমানেই কৰিব পৰা নাছিলোঁ যে বাহিৰতো ইমান সুন্দৰ মনৰ মানুহৰ পৃথিৱী এখন আছে
{{gap}}মই লগে লগে কন্দা বন্ধ কৰি চকুপানী মচি মিচিকিয়াই হাঁহিলোঁ আৰু মুখেৰে উচ্চাৰণ কৰিলোঁ 'যাদু'
{{gap}}আনৰ ঘৰত দিনটোৰ কাৰণে কাম কৰে, গতিকে তেওঁ গৰাকীৰ ওচৰত বাধ্য আছিল
{{gap}}তাইৰ ফুলাম নিষ্পাপ হাঁহিটোৱে উত্তৰ দিয়ে মােকো যে তাই মাতিব বিচাৰে
{{gap}}মোবাইলৰ ইনবক্স ভৰি পৰিল অচিনাকি নম্বৰৰ পৰা অহা প্ৰেৰণাদায়ক বাৰ্তাৰে
{{gap}}মাৰ ভৰি দুখনৰ পৰা বিচ্ছেদ হৈ হাতত ধৰি টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিবলগা হৈছে
{{gap}}দিন গৈ ৰাতি আহিছে, ৰাতিৰ আন্ধাৰক গিলি পােহৰে বিৰাজ কৰিছে ধৰিত্ৰীত
{{gap}}এজনী মাকৰ জীয়েকক আৰােগ্য কৰিব নােৱৰাৰ দুখ দেখি মই স্তম্ভিত হ'লোঁঁ
{{gap}}সেইদিনা পুৱা খুৰীয়ে খিৰিকীৰে মাত দি ক'লে— 'আজিৰ খবৰ' কাকতখন চাবাচোন
{{Gap}}জীৱনে ক'ত, কেতিয়া, কোন সমস্যাৰ সন্মুখীন কৰাই কোনেও ক'ব নোৱাৰে
{{Gap}}মই এইবাৰ খোলা খিৰিকীৰে নিশাৰ নৈসৰ্গিক শোভা উপভোগ কৰাত লাগিলোঁ ৰে'লগাড়ী দৌৰিছে
{{gap}}সুখী বুলি ক'লে কিহৰ কিহৰ সংমিশ্ৰণত সুখৰ উপযুক্ত সংজ্ঞা হয়, মই আজিলৈকে জ্ঞাত নহয়
{{gap}}মা যেতিয়া ডাক্তৰৰ ওচৰৰ পৰা চিন্তাকুল মনে উভতি আহি মোক ক'লে-- বহু ব্যয়বহুল চিকিৎসা
{{gap}}অতি হেঁপাহেৰে মায়ে ঔষধখিনি পানীৰ লগত মিহলি কৰি কাপটো আনি {{gap}}ভেকেটা ভেকেট গোন্ধ
' {{gap}}মায়ে সুবিধা চাই মাকৰ মনত আঘাত নিদিয়াকৈ ছােৱালীজনীৰ বিষয়ে সুধিলে
{{gap}}ক্রমান্বয়ে ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে তাইৰ শৰীৰ একেবাৰে দুৰ্বল হৈ পৰিল
{{gap}}এইবাৰ আমি হাস্পতালত অসমৰ তেজপুৰৰ মোৰ সমবয়সীয়া ল'ৰা এটাক লগ পালোঁ
{{gap}}আমাৰ আড্ডাৰ হাঁহিৰ খিলখিলনিত নাৰ্ছসকলে মাজে মাজে আহি সাৱধানবাণী শুনাই যায়
{{gap}}সেই সময়তে মোৰ কাৰণে একেবাৰে বেয়া পোৱা কাম এটা লৈ হাজিৰ হয়হি নাৰ্ছ এগৰাকী
{{gap}}তাইৰো স্মৃতিশক্তি ইমান প্ৰখৰ আছিল যে দেউতাকে যি যি কৈ যায় এবাৰতে মনত ৰাখি থয়
{{gap}}প্ৰথম অ-আ শিকোৱা শিশুৰ দৰে কলম-বহী লৈ দেউতাকে পুৱাই এ বি চি ডি ওৱান টু থ্ৰি শিকাই থাকে
{{gap}}যিজনে সুস্থ অৱস্থাত প্ৰতিটো ক্ষণতে তেওঁৰ ওচৰত ছাঁ হৈ থাকিম বুলি দৃঢ়
{{gap}}এইবাৰ কিন্তু মোৰ হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীখনৰ অধ্যক্ষ ছাৰে পৰীক্ষাৰ আগতে এষাৰ মাতি দি যায়হি
{{gap}}পৰীক্ষা দি থকাৰ মাজতে এদিন এটা ঘটনাই মোৰ মনত আকৌ দুখ দিলে
' এনেদৰে বহু সময় অনৰ্গল তেওঁ তিক্ত বাক্যবাণ এৰি থাকিল
{{gap}}তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ মোৰ ডিঙিটো চেপি ধৰিছিল যদিও সন্মান সহকাৰে তেওঁক উত্তৰ দিলোঁ
{{gap}}পেট পোৱাৰ পিছত মোৰ গোটেই শৰীৰটো বিজুলীৰ চক্ দিয়াৰ দৰে ছটফটাব ধৰিলে
{{gap}}ভালদৰে মানুহজনক নিৰীক্ষণ কৰি দেখিলোঁ-আঁঠুৰ অলপ ওপৰৰ ভাগৰপৰা ভৰি দুখনৰ তলৰ অংশ নাই
{{gap}}একেই ৰঙা ৰক্তৰ মানুহে মানুহক কিমান বেয়াকৈ আঘাত দিব পাৰে
{{gap}}আগতে ছমাহ পাৰ কৰি যোৱা গতিকে এইবাৰ আমাৰ অসুবিধাৰ নামত একো হোৱা নাই
{{gap}}ডাক্তৰে পুনৰ পৰীক্ষা কৰি আকৌ অ'.টি. আৰু পি.টি.ৰ আধৰুৱা শাৰীৰিক ব্যায়াম আৰম্ভ কৰিলে
{{gap}}গাঢ় সেউজীয়া পৰ্দাখন দাঙি মানুহ এগৰাকীয়ে হিন্দীতে সোধে 'কাইলৈ কি বাৰ
' {{gap}}মই দিন আৰু তাৰিখটো কৈ চকু মুদি শুব খোজোঁ
{{gap}}পি. টিৰ ৰাউণ্ডৰ পিছত ডাক্তৰে "কেলিপাৰ", জোতা-মোজা কিনি আনিবলৈ দিলে মোৰ কাৰণে
{{gap}}এতিয়াৰ পৰা জোনাকৰ দিনত মই তৰাই তিৰবিৰাই থকা আকাশৰ তলত নিশা এপৰলৈকে বহি থাকিম
{{gap}}মা প্ৰতিদিনে গৈ গৈ বিমুখ হৈ আহে তেওঁলোকৰ কৰ্কশ শব্দবোৰ শুনি
{{gap}}মায়ে যিকেইদিন স্কুলখনত খবৰ ল'বলৈ যাব নোবাৰে, মালাই গৈ স্কুলৰ শিক্ষকক লগ ধৰে
{{gap}}বহু ঘাত-প্ৰতিঘাত, কৰ্কশ শব্দ হজম কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে এখন কাগজ লিখি দিলে
{{gap}}লগত অহা মানুহজনে চিনা-পৰিচয় হোৱাৰ পিছত মই কি ঔষধ বৰ্তমান খাই আছোঁ বুলি সুধিলে
{{gap}}মানুহজনে কেপচুল কেইটা হাতত লৈ বৰকৈ চিঞৰি ক'লে— এয়া কেপচুল কোনে খাব দিছে
{{gap}}ক্ৰমাগতভাৱে মোৰ আনন্দৰে উপচি পৰা মধুময় দিনবোৰ পাৰ হৈ গৈ আছে
{{gap}}আমি দুয়োজনীয়ে সকলো সামৰি-সুতৰি এটা আলোকোজ্জ্বল মনেৰে গতি কৰি আছোঁ
{{gap}}থানবান হৈ যোৱা মনটোৱে আকৌ এবাৰ দিশহীন পথেৰে গতি কৰিলে
{{gap}}পিছদিনা পুৱা, খিৰিকীৰে মোক দেখি হাতখন দাঙি গুড মৰ্ণিং বুলি কৈ গ'ল
{{gap}}নিস্তাৰ পাব মায়ে, সদায় প্ৰস্ৰাৱৰ দুৰ্গন্ধ লৈ কাপোৰ ধুই থকাৰ পৰা
{{gap}}কোঠাটোত থকা অন্যসকলেও উঠি আহি নাৰ্ছগৰাকীক আপুনি বেয়া কৰিলে বুলি মন্তব্য দিলে
{{gap}}কেইদিনমানৰ পিছত দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা নাৰ্ছগৰাকী দোষী দোষী ভাবে আহি তেওঁৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে
{{gap}}ঘৰলৈ অহা অত্যন্ত টানত মোক ডিচাৰ্জ দিবলৈ বাধ্য হল ডাক্তৰ
{{gap}}অনিশে শেষবাৰৰ কাৰণে আমাক লগ কৰিবলৈ আহিল, আমি অহাৰ দুদিন
{{gap}}লগে লগে মায়ে কান্দোন বন্ধ কৰি ক'লে— মই এতিয়াই গুৱাহাটীলৈ যাওঁ
{{gap}}বিভিন্নজনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰাৰ ভংগীৰে সুকীয়া সুকীয়াকৈ মনৰ খোৰাক দিলে
{{gap}}প্ৰস্ৰাৱ নিগৰি নথকা গতিকে মই এটা 'সুখী' মনৰ গৰাকী হৈ পৰিলোঁ
{{gap}}আহিয়ে, মোক ক'লে— 'মনৰ মাজত থকা খুদুৱনিৰ সঁফুৰাটো খুলিবলৈ আহিছে
{{gap}}আমি গৈ ষ্টেচন পোৱাৰ আগতেই মামাৰ ল'ৰা নৱ আৰু দুজনমান তাৰ লগৰ ল'ৰা আহি উপস্থিত হৈছিলহি
{{gap}}কিন্তু আহি উপস্থিত হোৱা নাছিল আমাৰ লগত ভেলোৰলৈ যোৱা পল্লৱদা
{{gap}}কিমান আন্তৰিকতা থাকিলে মানুহে মানুহক এনেকৈ হাবাথুৰি খাই লগ পাবলৈ আহিব পাৰে
{{gap}}মই এতিয়া দুখ বেজাৰখিনিক একাষৰীয়াকৈ থৈ সুখৰ ভাণ্ডাৰটোৰ ভাৰখনহে লগত কঢ়িয়াই লৈ আহিছোঁ
{{Gap}}ৰে'লগাড়ীখনে আকৌ ঝক্‌ ঝক্‌ কৰি গতি কৰিলে উদং পথাৰখনক এৰি
{{Gap}}মোৰ দৃষ্টি খোলা খিৰিকীৰ সুবৃহৎ পথাৰ, নীলা আকাশৰ মাজত ডুব গৈছে
{{gap}}আমাৰ ঘৰলৈ অহা পল্লৱদাই, তেওঁৰ বন্ধুজনৰ লগত মোক চিনাকি কৰি দিলে— 'এইজন, ল'ৰা আমাৰ লগত যাব
{{gap}}কোনোজনে ঘৰত এৰি থৈ অহা পোনাকেইটাৰ পেটত আজি খুদকণ এটা পেলাব পাৰিব নে নোৱাৰে সেই প্ৰতীক্ষাত
{{gap}}কোনোজনে আকৌ নিজৰ পেটটো পূৰণ কৰিব পৰিবনে নোৱাৰে সেই আশাৰে
{{gap}}বা আৰু মালাই তিনিদিনীয়া দূৰণিবটীয়া ৰাস্তা অতিক্ৰম কৰি অহা মোৰ শৰীৰটো পৰিষ্কাৰ কৰাত লাগিছে
{{gap}}সিহঁত দুজনীয়ে মোক সৰগৰ পৰা কোনোবা পৰী অহা যেনহে পাইছে
{{gap}}হয়, এয়াই হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ বান্ধ খাই থকা শিকলিৰ বান্ধোন
{{gap}}মই এফালৰ পৰা এশ আশী দিনৰ দিনলিপি মাতিবলৈ ধৰিলো {{gap}}কৈ ওৰেই নপৰে
{{gap}}ওপৰা-উপৰিকৈ আহি থাকে, ময়ো জঁপিয়াই জঁপিয়াই, থপিয়াই থপিয়াই কৈ থাকোঁ
{{gap}}সঁচাকৈ, কোনােবা এটা বস্তু সহজে পাই থাকিলে সেই বস্তুটোৰ মূল্য কিমান অনুভৱ কৰা নাযায়
{{gap}}নিশাটো ভাড়াৰ ৰূমত থাকি পুৱা ছয় বজাত বাবু আহি আমাৰ ওচৰত উপস্থিত হ'লহি
{{Gap}}চকুলোৰে উপচি পৰিছিল মাৰ দুচকু আৰু চকুলোৰ লগত উজলিছিল চকুৰ মণি
{{Gap}}মায়ে পল্লৱদাক অনুৰোধ কৰিলে- এবাৰ যদি তেওঁ ভেলোৰৰ হাস্পতালখনলৈ আমাৰ লগত যায়
{{gap}}কোনে গায় মউসনা সুমধুৰ গান, কোন সিটি দেৱবালা gap}}গানৰ শুৱলা তানে {{gap}}কৰিলে আকুল মোৰ বিয়াকুল প্ৰাণ
{{gap}}নাকাটে অকণো কাল, চকুলো নোলায়; {{gap}}থাকিম নিতউ তাকে অকলে ফুঁৱাই
{{gap}}যিদৰে আহিছে উটি কুল হেৰুৱাই, সাৰথি বিহীন হই{{gap}}যাম গুচি অকলই {{gap}}মাৰ যোৱা সুৰুযৰ শেষ ছবি চাই
{{gap}}পূজিব খুজিছো আজি প্ৰাণ উদিয়াই {{gap}}শেষৰ পূজাত মোৰ প্ৰীতি কমি যায়
{{gap}}সাতোটি ৰঙেৰে মোৰ প্ৰিয়াক সজাই, কমল বনৰ পৰা gap}}ৰঙা বগা পদুমৰ {{gap}}পৰাগ পাপৰি আনি দিম ওপচাই
" সমিধান দিও শুনা gap}}শোকাতুৰে শান্তি পায় {{gap}}গায় যদি ব্যথাভৰা বিষাদৰ গান, যদিও প্ৰাণত আহি{{gap}}প্ৰাণৰ আঘাত লাগে
{{gap}}নাই তাত অশ্ৰু-জল, নাই কীৰ্ত্তি-যশ, {{gap}}উতপ্ত জ্বলন্ত প্ৰায় বলুকা নিৰস
"কিয় সখি তুমি লাজুকী হই— ওৰে ৰাতি কাল অকলে অকলে
::তিৰ্‌ বিৰ্‌ কৰি জিলিকে তৰা, ::লাজতে লাজুকী মৰহি যায় poem
{{gap}}গুঠি ল' সখী গুলচী থোপা, শুৱনী হাতত সানি ল' সখী,
(গ প্ৰথম দিনৰ পুনৰালোচনাঃ ৱিকিউৎসৰ ভৱিষ্যত পন্থা কি কি হ'ব সেই সম্পৰ্কে পুনৰ আলোচনা কৰা হয়
''সেই সময়ত হৰদত্তৰ বয়স ১৬ বছৰ ৷'' বয়স ৫৬ হব লাগিছিল নেকি চাব চোন
{{gap}}অসমীয়া ভাষাত পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ভালেমান সমস্যাৰ সম্মুখীন হ'বলগীয়া হয়
11 ধ্বনি (লিখিত n) অসমীয়াত সদায় দন্ত্য ন-বে লিখা হ'ব
(৩) সংযুক্ত ধ্বনিবোৰ যিমান দৰ পাবি প্ৰচলিত নিয়মেৰে লিখিব লাগে
[[শ্ৰেণী:OTRS অনুমতি নিশ্চিত হোৱা লেখা]] [[শ্ৰেণী:OTRS অনুমতি নিশ্চিত হোৱা গ্ৰন্থৰ সূচী]]
{{gap}}লুই আলজেন্দ্ৰো ভেলাছকোৱে কিছু অৰ্থৰ বিনিময়ত তেওঁৰ নিজৰ কাহিনীটো ক'বলৈ মান্তি হ'ল
{{gap}}এই সুঠাম চেহেৰাৰ ডেকাজনক দেখি প্ৰথমে মই হতবাক হৈ পৰিছিলোঁ
{{gap}}কলম্বিয়ালৈ উভতি যোৱা হ'ব— এই কথা আমাক ২২ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা জনাই দিয়া হ'ল
{{gap}}যিদিনা 'দ্য কেন মিউটিনি' নামৰ চিনেমাখন চাবলৈ গৈছিলোঁ, কেৱল সিদিনাহে ৰাতি মেৰী মোৰ লগত নাছিল
' {{gap}}মই স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে চিনেমাখনে আমাৰ সকলোৰে মাজত যথেষ্ট ছাপ পেলাইছে
* পৃষ্ঠাটোত থকা সাঁচ, লিখনী-অৱস্থান, ছবি-স্থান আদি প্ৰত্যাহ্বানজনক হ'ব লাগিব
</poem আলহী আহিছে কিহৰে বা খায়॥ নকৰিবা চিন ভণী নকৰিবা চিতা
{{gap}}পুৱা মোৰ সাক্ষাৎ হ'ল প্ৰথম ৱাৰেণ্ট অফিচাৰ হুলিঅ' আমাদোৰ কাৰবালোৰ সৈতে
{{ভাৰতীয় ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন নৱেম্বৰ ২০২২}} [[শ্ৰেণী:OTRS অনুমতি নিশ্চিত হোৱা গ্ৰন্থৰ সূচী]]
' {{gap}}সেইদিনা অশোকাত ধোঁৱাই থকা কফিৰ কাপ আগত লৈ মোক বৰ টান কথা শুনাইছিল অনিৰ্বাণে
{{gap আৰু কি এক অপৰাধবোধত, কি এক তাড়নাত সেইদিনা আবেলিয়েই মই উপস্থিত হৈছিলোগৈ বাছ ষ্টপটোত
{{gap}}কিন্তু, বাতৰি কাকতৰ ফটোগ্ৰাফাৰ হিচাপে টিকি থাকিবলৈ এইখিনি কামেই যথেষ্ট নহয়
{{gap}}হঠাতে কিবা এটা কথা মনলৈ অহাৰ দৰে ব্যস্ত হৈ হাতৰ ঘড়ীলৈ চালে অংকুৰে
{{gap}}প্ৰভাত হালৈয়ে বহু বছৰ ধৰি ডাইনাপালী হিচাপে ওজাপালী অনুষ্ঠান অসমৰ ভালেমান ঠাইত পৰিৱেশন কৰি আহিছে
'হাঁহিৰ টোপোলা' নামৰ এই সংকলনখনি প্ৰভাত হালৈ ডাঙৰীয়াৰ এক অনন্য সৃষ্টি হিচাপে জিলিকি থাকক
॥ চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী॥}} পত্ৰিকা সম্পাদক, অসম সাহিত্য সভা
{{gap}}মোৰ ডাইনাপালী জীৱনৰ গভীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি, প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাৰ নাম হাঁহিৰ টোপোলা
: আচলতে বোম বুলি ভাঙুৰী বিলাকে শূন্যক আহ্বান কাৰণ শূন্যটো ভাঙুৰীৰ দৰকাৰ আছে
: সেইবিলাক বাদ দিয়া বোম বুলি কি কৰিলে সেইটো বোম বুলি দোম মাইলাক গল গল কৰি ধহা পাচ কৰি মুখখন ভৰ্ত্তি হ'ল
: তুমি বৰ ভাগ্যৱান দে, যি সৰস্বতীক পাবৰ কাৰণে ছাত্ৰ-
: মই কামাখ্যা দেৱীক প্ৰণাম কৰিছো ডাইনাপালী সেইটোৱে মোৰ মামাথেৰ আৰু তুমি বৰ অসম্ভৱ কথা বিলাক কোৱা হে
: তুমি যি কলা লেঙটিটো গোটা অ' হাতে বজাৰে বামুন চিনি পাবা তুমি লেঙটিতে
: তেনেকুৱা বেয়া নহয়, মধ্যম ডাইনাপালীঃ বাৰু ওজা তেনেহলি মায়েক বিয়া দিয়াতে কাপোৰ কানি থবা লগত আকৌ দেনাই
: আমি শুনিছো ব্ৰাহ্মণ মানুহৰ গাত তিনিখন কাপোৰ নহলে বোলে খোজ কাঢ়িব নেপাই
: একাঠু পানীৰ পৰা আপুনি গামোচাখন আনিব নোৱাৰিলে, আপুনি কেনে ব্ৰাহ্মণ হে
: মৰমতে মই পাঠাতু খাবা দিলু বুলি আৰু কিহৰ মচলা তুমালোকে কি ধেমালি পাইছা
: কি কৰিব ৰজাৰ ঘৰত যায় ৰজাক আশীৰ্বাদ এটা দি ব্ৰাহ্মণ মোৰ পুৰা কপাল
8 পৰৰ বস্তু, তামোল-নাৰিকল আদিক নিজৰ বুলি ভাবিব ডাইনাপালীঃ এইবিলাক ভাব মোৰ সৰুৰ পৰাই
: কিছুদুৰ যোৱাৰ পিছত ৰাস্তাৰ ওচৰত বহি থকা এটা বাঘে কলে ঐ ল'ৰা তই কলৈ যাবি
: মনৰ সমৰ্থন নহলেও একমাত্ৰ পুত্ৰ বুলি বিয়াখন বিয়াখন শেষ হ'ল
: স্বামী ব্ৰহ্মা, স্বামী বিষ্ণু, স্বামী মহেশ্বৰ চৰাচৰ জগতৰ স্বামী হে ঈশ্বৰ
: বাৰু ধৰি ললো তুমি নতুন পঢ়া, তাত এই কথাষাৰ
: মা আধাবয়সীয়া তিৰোতা এজনী জিঞ্চৰ পেণ্ট-চাৰ্ট ডাইনাপালী মিচা কথা, তোমাৰ মা তিৰী নহয়
: আছে কোনোবা বি. এ কোনোবা বি. এচ. চি এম. ডাইনাপালী তাৰ উপৰোত বিদ্যান নহব লাগে
: নন্দ পুনৰ সন্যাসীৰ আশ্ৰমলৈ দৌৰি গ'ল আৰু সন্যাসীৰ প্ৰভু মোক মানুহ হোৱাৰ আশীৰ্বাদ দিয়ক
: মৰাশৰ মাজেৰে নন্দ গৈ গৈ শিমলুজোপা দেখা পালে৷ ঐ বুঢ়া শগুন
: মানুহৰ মাংস আতা জীয়াই থাকোতে এটুকুৰা খাবলৈ পাইছিলো৷ তেতিয়াৰে পৰা মানুহৰ মাংস দেখাই নাই
: বাৰু বাছা আজি তুমি মোক এটা কাম কৰি দিয়া
: এতিয়া ল'ৰাটো মৰিল এতিয়াওঁ কয় কৃষ্ণই যি কৰে ডাইনাপালীঃ অসহ্য
{{gap}}স্বাধীন ভাৰত এখনৰ আশা কৰি দলে দলে অহা যুৱক যুৱতীৰ দলত কনকলতাৰ নামো চামিল হ'ল
: আপোনাক পেলাই দিয়াৰ পিছত মোক সন্যাসীৰ শিষ্যই ধৰি নিচিল কালী পূজাত বলি দিবলৈ
" {{Gap}}সিহঁতে দূৰৈত ক্ষীণ পোহৰ এটা দেখা পালে৷ ৰিজুক হাতত ধৰি
{{gap}}কিন্তু দৈত্যকুলত প্ৰহ্লাদৰ জন্ম হোৱাৰ দৰে মেঘনাদ আছিল আন ধৰণৰ
{{gap}}যি কি নহওক যথাসময়ত মেঘনাদে গাঁৱৰ পাঠশালা বিদ্যালয়খনতে নাম লগালে
{{gap}}বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ ৰাজধানী ঢাকাৰ পৰা ৪৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ এখন সৰু গাঁও
'কনটিকি অভিযান'ৰ কাহিনীৰ পৰা উমবাৰ্টো একোৰ লৈ সাগৰীয় এডভেঞ্চাৰৰ সাহিত্যই আমাক মুগ্ধ কৰিছে
'দ্য ষ্ট'ৰী অৱ এ ছিপৰেক্ড ছেইলৰ' গল্প-উপন্যাস নহয়— 'অকাহিনী মূলক (Non-fictional) লেখা
{{gap}}আমি সেই সপ্তাহটোত দৰমহা পাইছিলোঁ তিনিবাৰ, ঠিক কৰিলোঁ, শেষবাৰৰ বাবে হৈ-হুলস্থূল অলপ হওক
{{gap}}বাৰখনৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ আগমুহূৰ্তত উত্তৰ আমেৰিকাৰ এগৰাকী নাৱিক আহি কাষ চাপিল আমাৰ টেবুলৰ
' {{gap}}'দুই-তিনি দিনৰ ভিতৰত দেখা পাম, তোমাৰ জিভা ওলাই আহিছে
' {{gap}}'মই যিদিনা অসুস্থ হ'ম', সি ক'লে— 'সিদিনা সমুদ্ৰও বেমাৰত পৰিব
', সি মোক সুধিলে— 'তোমাৰ এতিয়াও গা বেয়া লগা নাইনে
' মোৰ মনত পৰিল— যুদ্ধৰ সময়ত এনে এখন ডেষ্ট্ৰয়াৰেই এই এলেকাত এখন জাৰ্মান ছাবমেৰিনক ধ্বংস কৰিছিল
' কিন্তু সিদিনা সেই ৰাতি তাৰ কথাবোৰ সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ নাপালে
{{gap}}নিৰ্দেশটো শুনাৰ লগে লগে মই বাংকৰ পৰা জাঁপ মাৰি নামিলোঁ
{{gap}}গা ঢাকি শুবৰ বাবে ৰেমন হেৰোৰাই অলপ পিচবোৰ্ড যোগাৰ কৰি গৈছিল
' মই আৰু ৰেমন হেৰোৰাই লৰচৰ নকৰিলোঁ, কিয়নো আমি যথাস্থানতে আছিলোঁ
{{gap}}ককাইদেউৱেকে চাকৰি কৰা শিলা প্ৰাইমাৰী স্কুলতে বাণীকান্ত কাকতিয়ে বিদ্যা আৰম্ভ কৰে
{{gap মানুহৰ জীৱন নিকা, কৰ্তব্যপৰায়ণ আৰু সাৰ্থক কৰি তুলিবলৈ মহৎলোকৰ জীৱনী প্ৰেৰণাদায়ক হৈ পৰে
'' {{gap পুথিখনি প্ৰকাশৰ দায়িত্ব লোৱা শ্ৰী ফুলেন্দ্ৰ কুমাৰ বৰুৱালৈ বহু ধন্যবাদ যাচিলো
{{gap}}প্রবেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পাছত ১৯০৯ চনত মেঘনাদে ঢাকা কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নাম লগায়
{{gap}}১৯১১ চনত মেঘনাদ কলিকতালৈ আহে আৰু তাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ স্নাতক বিজ্ঞান শ্ৰেণীত নাম লগায়
{{gap}}১৯১৩ চনত গণিতত সন্মানসহ প্রথম শ্ৰেণীৰ দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰি সাহা স্নাতক পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হয়
{{gap}}যি কি নহওক প্রেচিডেন্সি কলেজৰ পৰাই ১৯১৫ চনত সাহাই গণিতত দৰেই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ দ্বিতীয় স্থান পায়
{{gap}}১৯১৮ চনৰ ১৬ জুনত নাৰায়ণগঞ্জ মহকুমাৰ ৰাধাৰাণীৰ লগত মেঘনাদ সাহাৰ শুভবিবাহ সম্পন্ন হয়
{{gap}}মেঘনাদ সাহাৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য মতবাদটো 'তাপজনিত আয়নন সমগ্র বিশ্বতে প্রসিদ্ধ
{{gap ১৯৪৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে পাৰমাণৱিক শক্তি আয়োগ গঠনৰ বাবে অধ্যাপক সাহাৰ অভিমত বিচাৰে
{{gap}}সেই সময়ত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিভাগীয় প্রধান আছিল চি ভি ৰমন
{{gap}}১৯২৬ চনত সাহা ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ গণিত আৰু পদার্থ বিজ্ঞান শাখাৰ সভাপতি হয়
{{gap}}"(১) একমানতা ৰক্ষা কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জিকাত শকাব্দ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে
{{gap ২) মহাবিষুব দিৱসৰ পাছ দিনাৰ পৰাই বছৰটো আৰম্ভ হ'ব লাগে
{{gap ৩) ৩৬৫ দিনে এবছৰ হ'ব আৰু অধিবৰ্ষত ৩৬৬ দিন থাকিব
" {{gap}}১৪০০ বছৰৰ আগৰে পৰা ঋতু-উৎসৱৰ দিন ২৩ দিনলৈ স্থানান্তৰিত হৈ আহিছে
{{gap}}১৯৪৭ চনত সাহাই ভাৰত চৰকাৰ আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা<noinclude noinclude>
{{gap}}তেনে সময়তে তেওঁলৈ দুঠাইৰ পৰা দুটা আকৰ্ষণীয় পদত যোগদানৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আহিল
{{gap}}প্ৰথমেই মোৰ ধাৰণা হ'ল — মই যেন ভয়ংকৰভাৱে অকলশৰীয়া হৈ পৰিছোঁ
{{gap}}ইফালে হুলিঅ' আমাডোৰৱে আপ্ৰাণ চেষ্টাৰে আগুৱাই আহিছে, এডোৱাৰ্ড কাস্তিলোক লগত লৈ
{{center X-larger কেৰিবিয়ানত অকলে প্ৰথমটো ৰাতি {{gap}}আবেলি ঠিক চাৰিমান বজাত ধুমুহা শাম কাটিল
{{gap}}দুপৰীয়া এক বজাত মই বোটৰ ওপৰত বহি দুচকুৰে দিগন্তৰ সন্ধান চলালোঁ
{{center X-larger ক্ষুধাৰ্ত মানুহৰ বেপৰোৱা চেষ্টা {{gap}}গঙাচিলনী ধৰা সহজ কথা নহয়
{{gap}}মই এনেদৰে পৰি ৰৈছিলোঁ যে চৰাইটোৱে খেলৰ ছলেৰেহে যেন উৰুলৈ উঠি আহিল
' {{gap}}চৰাইটোৰ পাখিবোৰ আঁতৰাই টুকুৰা-টুকুৰ কৰাৰ সময়ত বিষয়াজনৰ কথাই বাৰে বাৰে মোক অস্বস্তি দিলে
{{gap}}বোটৰ ওপৰত পিঠিত ভেঁজা দি বহি আছোঁ উৰুত হাত থৈ
{{gap}}ওচৰতে এটা উজ্জ্বল মাছ দেখি মোৰ ক্ষুধাৰ তাড়না বাঢ়ি গ'ল
{{gap জাহাজ এখন দেখা গৈছে {{gap}}নিশা বোটৰ ওপৰত এপাট ব'ঠা থৈ টোপনিওৱাৰ চেষ্টা কৰিলোঁ