jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
" {{gap}}যেতিয়া সেই ধন-সোণবোৰ তেওঁলোকৰ নিজা বুলি শুনিলে, তিৰোতাগৰাকীৰ আনন্দৰ সীমা নাথাকিল
" {{gap}}তুলাচনিখন লৈ আলিবাবাৰ ঘৈণীয়েক ঘৰলৈ গ'ল আৰু ধন-সোণবোৰ জুখিবলৈ ধৰিলেগৈ
{{gap}}পিছদিনা কাছিম নিছেই দোকমোকালিতে উঠিল আৰু কিছুমান ঢাকনি থকা পেৰাৰ বোজা দি দহোটা খচ্চৰ লগত ল'লে
{{gap}}তাৰ পাছত ভিতৰলৈ সোমাই গৈ ডকাইতবোৰে চাৰিওফালে ভালকৈ চাবলৈ ধৰিলে
" {{gap}}ধন-সোণৰ কথাটো গোপনে ৰখা কিমান আৱশ্যক, কাছিমৰ ঘৈণীয়েকে বঢ়িয়াকৈ জানিছিল
{{gap মই তোক এটা কথা কম এই কথাটো মোৰ আৰু তোৰ ঘৰৰ গিৰিহঁতনী উভয়ৰ মংগলৰ কাৰণে তই বৰ গোপনে ৰাখিব লাগিব
{{gap}}পিছদিনাই নিছেই ৰাতি পুৱাতে মৰ্জিনা উঠিল আৰু ওচৰত থকা তাইৰ চিনাকি বেজ এটাৰ ঘৰলৈ গ'ল
{{gap}}সি সোণৰ মোহৰটো পাই অতি ৰং পালে আৰু কলে, "বৰ ভাল বতৰা কাম নৌ কৰোঁতেই বানচ্‌
{{gap}}তিনি-চাৰিদিনৰ পিছত আলিবাবাই তেওঁৰ সকলো বস্তু লৈ কাছিমৰ ঘৰলৈ গ'ল
{{gap}}জানোচা সিহঁত টোপনি গ'ল, এইবুলি সি পোনতে এটা ডকাইতৰ কাষলৈ আহি দেখিলে সি মৰি আছে
{{gap}}এইবাৰ গুহাটোৰ পৰা ভালেখিনি বহুমূলীয়া পাট আৰু শিঙ্খাপৰ কাপোৰ আনি অকলশৰীয়া মুখিয়ালটো নগৰ সোমাল
{{gap}}এদিন সেইমতে আলিবাবাৰ পুতেকে ফুৰিবলৈ যোৱাৰ ছলেৰে পাট-সদাগৰক নি পিতাকৰ ঘৰত সুমালে
{{gap}}আলিবাবাই কোৱামতে ৰান্ধি আনি মৰ্জ্জিনাই মেজত তেওঁলোকক খোৱা আহাৰ যতাই দিলেহি
{{gap}}'আল্লাউদ্দিন আৰু এটি আচৰিত চাকি' পুথিখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ আছিল ১৮৬১ শক
" {{gap}}তেতিয়া মানুহটোৱে তাক সাৱটি ধৰি গালত কেইবাটাও চুমা খাই কলে— "বোপা, মই তোমাৰ দদায়েৰা হওঁ
{{gap}}তেতিয়া মানুহজনে আল্লাউদ্দিনৰ ফালে মুখ ঘূৰাই ক'লে, "তুমি কি কাম কৰা বোপাই
" {{gap}}দদায়েকৰ দিহাত তাৰ মন খালে আৰু সি এখন দোকান চলাবলৈ মান্তি হ'ল
{{gap}}যাদুকৰটোৱে তাৰ কথাত আনন্দ পাই ক'লে, "এতিয়া ডাঙৰ সদাগৰৰ সাজ পিন্ধিলা
" {{gap}}খোৱাৰ লগে লগে যাদুকৰে তেওঁৰ অতি আচৰিত সাধুৰ থুন্ পাকটি মেলিলে
{{gap}}"তুমি মোক এইদৰে কিয় মাৰিলা, হোঁ" বুলি আল্লাউদ্দিন খঙত কঁপি উঠিল
'' {{gap}}"এতিয়া", যাদুকৰটোৱে তাৰ গাত মৰমেৰে হাত বুলাই ক'লে, সৌফালে মন কৰা
" {{gap}}সম্পত্তিৰ নাম শুনি আল্লাউদ্দিন উঠি বহিল আৰু তাৰ আধা ভাগ পাবৰ আশাৰে সি আঙঠিটোত ধৰি বল দিলে
"এতিয়া সেই গাতটোৰ ভিতৰলৈ চোৱা; তাত শিলৰ খটখটি কেইটামান<noinclude center
" {{gap}}এইবুলি লাহেকৈ সি আল্লাউদিনৰ হাতখনত ধৰি তাৰ নিজ হাতৰ আঙঠিটো আল্লাউদ্দিনৰ আঙুলিত পিন্ধাই দিলে
" যাদুকৰটোৰ এইবোৰ কথাৰ মূৰত আল্লাউদ্দিনে অকল "অঁ, আনিছোঁ" ইয়াকেহে<noinclude center
{{gap}}সাৰ পাই উঠি তাৰ বৰ ভোক লাগিল আৰু মাকক ক'লে—"আই, মোক খাবলৈ কিবা অলপ দিয়াচোন
" {{gap}}আল্লাউদ্দিনে ক'লে—"আই, মই যে কালি চাকিটো আনিছিলো তাকে মোক দিয়াচোন
' সেইখিনি আছল ৰূপ বুলি নাজানি আল্লাউদ্দিনে ক'লে—"ইয়াৰ দৰ-ভাও মই নাজানো
" চল পাই ইহুদীটোৱে তাক এটা সোণৰ মোহৰ যাচিলে আৰু আল্লাউদ্দিনে তাকে ৰঙমনে লৈ গুচি আহিল
{{gap}}সি চাকিটো হাতত লৈ ঠিক আগেয়ে মাকে ঘঁহা ঠাইতে আকৌ ঘঁহিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}এদিন আল্লাউদ্দিন নগৰলৈ আহোঁতে আটাইবোৰ ঘৰ আৰু দোকান- পোহাৰ বন্ধ দেখিলে
{{gap}}তেওঁলোক উলটি গ'লত আল্লাউদ্দিনে লুকাই থকাৰপৰা ওলাই লাহে লাহে ঘৰৰ ফালে খোজ ল'লে
{{gap}}সি কলে—"আই, গা ধুই আহোঁতে কুঁৱৰীক মই এতিয়া দেখি আহিলোঁ
{{gap}}আল্লাউদ্দিনৰ মাক আকৌ আগৰ দৰে আহিলত তেওঁক সম্ৰাটৰ আগলৈ মাতি নিয়া হ'ল
" {{gap}}এই কথা শুনি বুকু ডাঠ কৰি আল্লাউদ্দিনৰ মাকে তেওঁ অহাৰ কাৰণ সম্ৰাটক জনালে
{{gap}}সেইদেখি সম্ৰাটে উলটি চাই আল্লাউদ্দিনৰ মাকক ক'লে, "হেৰা মানুহজনী, তুমি এতিয়া ঘৰলৈ যোৱা
" {{gap}}এই কথা শুনা মাত্ৰেই পুতেকক কথাটো ক'বলৈ একে উশাহতে আল্লাউদ্দিন মাক উলটি ঘৰ পালেগৈ—"বোপাই, বোপাই
{{gap}}সম্ৰাটে তেওঁক দেখিয়েই তৎক্ষণাৎ চিনি পালে আৰু তেওঁৰ আগলৈ মতাই পঠিয়ালে
" {{gap}}সম্ৰাটে প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ ফালে চাই সুধিলে, "এতিয়া কি কৰা উচিত
{{gap}}আল্লাউদ্দিনে মাকক তাৰ সুন্দৰ উপহাৰটো দেখুৱাই ক'লে, "আই, অবাবত সময় নকটাবা
" কুঁৱৰীয়ে তাৰ চিঞৰ শুনি লিগিৰী এজনী পঠাই সোধালে সি নো কি বেচিছে
" {{gap}}কুঁৱৰীয়ে লিগিৰীজনীক ক'লে, "যাচোন বাৰু, পুৰণি চাকিটো আনি দে; আৰু মুৰ্খ মানুহটোক দিবলৈ দাস এটাক ক
{{gap}}ইমান ডাঙৰ ঘৰ এটানো এৰাতিৰ ভিতৰতে কেনেকৈ লৰচৰ হ'ব পাৰে, তেওঁ ভাবি নাপালে
" {{gap}}আল্লাউদ্দিনে ক'লে, "তেনেহলে মই আদেশ দিছোঁ, আঙঠিটোৰ শক্তিৰ বলেৰে তই মোক সেই কাৰেঙটোলৈকে লৈ যা
" স্বৰ্গ দেও সকলো মানুহ চাপিব দিলে; পবতিয়া নগাও আহিল
" সেই বেলা সেক্ মেদ কটকি এ আহায়াৰ ৰ আগত বোলে মহাদেৱ
* খান, শোন গাৰেৰে কটাৰি ২ খান, সাকা-মহমুখি ৭, চড়া লগ * খান এই পৃত সলে আপোন সমাই লৈবে
" ইকথা কব নাপা; বড় দেউনিয়াক মাৰিহে লৈছো এইবুলি ফাগুন মান বিধাৰণ দেখি শ্ৰীসূৰ্যৰ পৰা ওলোটাই পঠালে
——লৈ যি তাৰ পত্ৰ লেখিছিল সিখান মহমদ খাকহে লেখি ছিল
3ন্তকৰ Hচ স্মাৰু এটয় ভং মেrি ইলিলে তুমিও নিবিলাক লীৰে এজন্ তাতে পিতৰে ৫৯ নিলে মানুহ যয় লি নেহে
* ৩য়াৰ চেঁ যiহ পুড খ্ৰীশ্বৰ মহিযা দক্ষিপ্ত এ ছন্থে ববি
(৩) উগ্ৰসেনৰ • গুন পুত্ৰ আৰু গৰাকী কন্যা; দেৱৰ জন পুত্ৰ আৰু গৰাকী কন্যা আছিল
(১) পুণত এই নাগ জাতীয় বনমানুহক সচাস চকৈ সাপ বুলি হে বৰ্ণোৱা হৈছে
(১) শ্ৰীমদ্ভাগৱত প্ৰমুখ্যে পুৰাণাদিত এই ঘটনা অলৌকিক ভাৱে বৰ্ণোৰা হৈছে
—মাতৃদ্বয়ে হৰিত গৰ্গচিতেৰে দুইকো ধুৱাইপলাই দি অনুপম আনন্দ অনুভৱ কৰে
(১) প্ৰমত্তাগৱত পুৰাণৰ বহুল বৰ্ণনা মাথোন চমু চপাই ৰা হৈছে
" তাৰ পাচত, অকুৰৰ ওচৰত সাদৰে বিদায় লৈ বলৰাম ধীৰে ধীৰে ওলাই গল
-এনে গনোহন কৃষ্ণৰূপ দশনত ভোেল নাযায় কোন ১) কৃষ্ণ বৰ বলৱন্তু লৰা
(খ) মাগৱত, দশম স্কন্ধ, ম অধ্যাব ১৭শ প্লেকিত এই সম্বন্ধে আৰু অলপ বইলাই কোৱা হৈছে
" ভয়ত ভেবালাগি কালো কালো হৈ কৃষ্ণই উত্তৰ দিলে,"নাই, মই মাটি খোৱা নাই, আই
" সেই কথাত কৃষ্ণই আকৌ এই বুলি উত্তৰ কটিলে, "বাৰু, মোক নপতিওৱ
—বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন ১) মায়াত মোহ গৈ যশোদাই কৃষ্ণত এনেকুৱা অলৌকিকতা সততে দেখে
"ধৰ ধৰ কলিয়া কলৈ পলায়" বুলি গোপিনীসকলে চাপৰি ধৰে, কৃষ্ণই উফৰি উফৰি লৰিবলৈ ধৰে
(৩) ৰামক এলষৰ লগত যোৰা লগাই দি কই নিজে সুম নামে এটা কোল (১) মতামত, শক, ১শ আ, ১২-১৩ মে
(২) কুফে মহাৰত আকৃষ্ণৰ যি সংসক সো" নিয়োজিত হৈলি, তাৰ তিৰি এয়ে
(ঘ) বায়ুপুৰাণ ৩৪শ অধ্যাব ২০১–২০৩ শ্লোক মতে, দৈৱকীব অনুমিত অষ্টম সন্তান, অৰ্থাৎ নন্দ-যশোদাব
—সেই অপাহতে এল নামে এটা আদিম অধিবাসী বনমানুহ সেই গৰখীয়া-বাহিনীত সোল
(১) গছৰ ডালত বা ঘবব চ'তীত জৰীৰে আঁৰা এচটা পাটত উঠি ইফালৰপৰা সিফাললৈ অলসত অহা-যোৱা কৰা ধেমালি
—দেখিছো, যতে বিপদ, ত'তে কৃষ্ণ; যতে কৃষ্ণ ত'তে ধৰ্ম; যতে ধৰ্ম্ম, ত'তে জয়
(১) সেই দিনধৰি গোপবৰ্গে ইযজ্ঞৰ সলনি বছৰি গোৱৰ্ধন-পূজা (২) পতাৰ নিয়ম প্ৰচলন কৰে
(২) গো অৰ্থত ইন্দ্ৰিয়গণ; যি মহাশক্তিয়ে সেই ইন্দ্ৰিয়গণক বন্ধন কৰে, সেই শক্তিৰ গৰাকীয়েই গোন
(খ) হৰিবংশত "স" শব্দৰ নামেই নাই; তাত তাৰ ঠাইত "হল্পীষ" বোলা হৈছে
(ঘ) শ্ৰীমন্তগত মতে 'বাস' অৰ্থত মুনিহ-তিৰোতাই হাত-ধৰাধৰিকৈ মৰল পাতি ধৰা নাচোন
" —শ্ৰীমন্তগৱত, দশম স্কন্ধ, ২ অধ্যা বাসপাধ্যায়, ১৭, আধ্যা) ২১শ লোক
" -মগবত, দশমস্কন্ধ, ৩১ আধ্যা (ৰাসপঞ্চাধ্যাৰ, ওযু আখ্যা) ৪ৰ্থ শ্লোক
" -দস্তাগৱত, দশম স্কন্ধ, ৩১ অধ্যা বাসপাধ্যায়, আখা) ৭ম শোক
" শ্ৰীমদ্ভগৱত, দশম স্কন্ধ, ৩৩ আধ্যা ৰাসপাধ্যায়, ম আখ্যা) ৩ লোক
* অনুগ্ৰহ কৰি OTRS স্বেচ্ছাসেৱকসকলক এই ফাইলক সহজে বিচাৰি পাবলৈ এই ফাইলৰ URL ই-মেইলত প্ৰতিলিপি কৰক
* কেৱল "OTRS pending" বুলি লিখা ই-মেইল প্ৰেৰণ নকৰিব কিয়নো এয়া কোনো ব্যৱহাৰ উপযোগী নহয়
# কোনোটা আখৰৰ খণ্ডবাক্য আৰম্ভ হওঁতে আখৰটো অলপ ডাঙৰ আৰু গাঢ় কৰি দিব (যেনে nowiki center larger খ nowiki>)
# বেলেগ বেলেগ খণ্ডবাক্য লিখোঁতে ক'ল'ন বা অন্য উপায়েৰে ইন্‌ডেণ্ট কৰিব নালাগে, তলে তলে লিখি গ'লেই হ'ব
{{gap}}অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীব পঞ্চম সংস্কৰণ উলিয়াবৰ আশাৰ জিলিঙনিত মনত বিমল আনন্দ লাগিছে
{{gap}}কোনোৱে কব পাৰে বোলে আখৰে আখৰে গোটেই কেইখন কিতাপ নকল কৰা হোৱা নাইঃ কিন্তু আইন সেই বিষয়তো সুস্পষ্ট
{{gap}}মোৰ নিজ চিন্তাৰ নতুন পোহৰত মই এটা লাগতিয়াল কথা দেখিলোঁ ভাব- জগতত 'স্থানীয়' বুলি এটা কথা নাই
{{gap}}মধ্যযুগ আৰু নৱজন্ম যুগ বিভাগৰ মূল নীতি ইয়াতে বাখানি থোৱা প্ৰাসঙ্গিক হব
{{gap}}অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী জনাৰ আগতে অসমীয়া ভাষা আৰু তাৰ লিপিৰ কাহিনী থুল-মূলভাৱে হলেও জনা আৱশাক
'' {{gap}}বুজিছোঁ, ধূলিৰ মলিন সাজ নেওচি পিন্ধিলা সৰগী শুৱনী সাজ; কাল-নিগনিয়ে তাক কুটিব নোৱাৰে
—সন্তাপ ই হৃদয়ৰ নিভৃত কোণৰ, প্ৰকাশৰ বাবে যাক চকুলোৱে, বিচাৰি নাপায়
fsaraiya Literature ত আমি ফ্ৰমে ক্ৰমে সেই ভুলবোৰ শৰাই আনিছো
</poem {{gap}}অৰ্থাৎ 'সকলো বেদতে পশুবধৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু যজন পাপ কৰ্ম্মৰ লগত মিশ্ৰিত
</poem অৰ্থাৎ 'অগিষ্টোম যজ্ঞাত বধ কৰা পশু যদি স্বৰ্গলৈ যায তেতে সেই যত যজমানে নিজৰ বাপেকক বধ নকৰে কিয়
' {{gap}}ব্ৰাহ্মণে এই বাক্য আৰু দুবাৰ কলে আৰু ভগৱানেও ঠিক সেয়েই উত্তৰ দিলে
" দণ্ডৰ ভয়ত তেওঁৰ দাস, দূত আৰু কৰ্ম্মচাৰীহঁতে চকুপানী টুকি<noinclude noinclude>
' {{gap}}সেই সময়ত যাগ-যজ্ঞৰ নিচিনাকৈ পেট প্ৰৱৰ্ত্তনৰ বাবেও ভালেমান প্ৰাণী হত্যা কৰা হৈছিল
{{gap}}ব্ৰাহ্মণ—হে কূটদন্ত, গৌতমক দৰ্শন কৰিবলৈ তোমাৰ পক্ষে যোৱাটো উচিত নহয়
{{gap}}ইয়াৰ পিচত সেই ব্ৰাহ্মণ সকলৰ লগত কূটদন্ত ভগৱানক বুদ্ধ অৱস্থান<noinclude noinclude>
' {{gap}}তেতিয়া ভগৱানে এই কথা শুনালে— {{gap}}প্ৰাচীন কালত মহাবিজিত নামেৰে এজন প্ৰখ্যাত ৰজা আছিল
' {{gap}}পুৰোহিতে কলে, এই সময়ত আপোনাৰ ৰাজ্যত শান্তি নাই, গাওঁ আৰু নগৰত লোট-পাট, ডকাইতি চলিছে
' {{gap}}ৰজাৰ ইচ্ছাৰ কথা জানি সকলো ৰাইজে যজ্ঞৰ বাবে অনুমতি দিলে
{{gap}}তাৰ পিচত ৰাষ্ট্ৰৰ ধনী ধনী লোকসকল ভাল ভাল উপহাৰ লৈ মহাবিজিত ৰজাৰ দৰ্শন কৰিবলৈ আহিল
' {{gap}}ইয়াৰ পিচত ভগৱানে কূটদন্ত ব্ৰাহ্মণক নিজৰ ধৰ্ম্ম সম্বন্ধে বিতংভাৱে উপদেশ দিলে
' {{gap}}ইয়াৰ পিচত আকৌ সেই চক্ৰৰত্ন চক্ৰৱৰ্ত্তী ৰজাৰ সভা-স্থলৰ সমুখত থিয় হলহি
{{gap}}দুয়ো বুদ্ধৰ ওচৰলৈ গল আৰু কুশল বাতৰি আদি সুধি এফালে বহি গল
{{gap}}ভগৱানে কলে, 'হে ৱাসিষ্ঠ, তৃণ, গছ আদি বনস্পতিৰ ভিন ভিন জাতি পোৱা যায়
'মঝ্‌জিম নিকায়'ৰ অস্‌সলায়ন সুত্তত এই সম্বন্ধে দিয়া বুদ্ধ ভগৱানৰ সংবাদ বিশেষ মন কৰিব লগীয়া
{{gap}}অশোক ৰজা অলপতে মাথোন বৌদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁ আটাইবোৰ ভিক্ষুৰে চৰণ স্পৰ্শ কৰিছিল
{{gap}}অশোক—মানুহে এই মানুহজনৰ মূৰকে ঘিণ কৰেনে, আটাইবোৰ মানুহৰ মুৰকে ঘিণ কৰে
{{gap}}প্ৰত্যেক মানুহৰে জীৱনত হয়তো এনেকুৱা কিছুমান মুহূৰ্ত আহে যেতিয়া বহুতো গধুৰ ভাৱে অসহায় কৰি তোলে মনটো
{{gap}}গতিকে যদিও সাহিত্যৰসৰ অভাৱ তথাপিতো গল্প কেইটাৰ প্ৰতি মোৰ মৰম অপৰিসীম
{{gap এই পঞ্চাছ টকাটো ৰাখ আৰু ভাল চাই তলা এটা লৈ আহিবিচোন
{{gap}}চাৰিকোণীয়া টেবুলখনৰ এটা মূৰত দেউতাক আৰু আনটো মূৰত মেদিনী বহিছিলহি ভাত খাবলৈ
-মেদিনীয়ে ক'লে—মাকে থাল এখনৰ ওপৰতে গিলাছ {{gap আপুনি কাৰোবাৰ ঘৰলৈ গৈছিলে নেকি
{{gap অঁ‌ এই হাজৰিকাৰ ঘৰৰ সমুখেৰে যাওঁতে তেওঁ মাতি দিলে
{{gap অঁ‌ পাৰিলোহেঁতেন আকৌ, চেঃ পিছে চিন্তাই কৰা নহ'ল কথা পাতি {{gap ইমান কিনো কথা ওলায় আপোনালোকৰ এই বয়সত
{{gap}}চাইকেল চলাই তিনি আলিৰ অভিমুখে গৈ থাকোঁ‌তে সেইদিনা দেউতাকে কোৱা কথাকেইটাই আমনি কৰি আছিল মেদিনীক
{{gap অই ধন, ৰবিচোন- পাছফালৰ পৰা তাৰ বন্ধু উত্তমৰ মাত শুনি সি ৰৈ
{{gap}}অলপ সময় তিনি আলিতে উত্তমৰ সৈতে আড্ডা মাৰি মেদিনী উভতিল
{{gap}}মেদিনী ওলাই যোৱাৰ পাছত হাজৰিকাই তলাটো লৈ ওপৰৰ কোঠাত থকা আলমাৰিটোৰ দিশত গ'ল
{{gap পাকঘৰত তলা এটা আছে সেইটো আগফালৰ দুৱাৰখনত লগাই চাবিটো লৈ যাবি
{{gap}}হাজৰিকাৰ ঘৰৰ পাছফালেদি থকা জেওৰাখন বগাই মেদিনী বাৰীৰ ভিতৰলৈ সোমালে
{{gap}}মেদিনী একে দৌৰে তলৰ মহলা পালেহি আৰু তাৰ পাছত ঘৰৰ বাহিৰ
– কৌতুহলেৰে {{gap নাই, ঘৰৰ দুৱাৰকেইখন ভিতৰৰ পৰাই বন্ধ আছিল
{{gap}}বাৰ বজাৰ ক্লাছটো শেষ কৰি চিগাৰেট এটা খোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে অংশুমান কলেজৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল
— {{gap}}কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ দোকানীজনে অলপ সময় চাই ৰ'ল ছোৱালীজনীলৈ
{{gap মই মানে অলপ ৰৈ) নোৱাৰিম বুজিছা, মোৰ বিয়া ইতিমধ্যে ঠিক {{gap কিন্তু তুমিতো ভাবিম বুলি কৈছিলা
—সমস্ত খং উজাৰি তাই যাবলৈ ওলালে, কিন্তু ওচৰতে {{gap}}উত্তৰত কি ক'ব অংশুমানে ভাবিব ধৰিলে
{{gap}}হাতত থকা পাঁচশটকীয়া নোটটোৰফালে চাই বিতু দুখমনেৰে খেলপথাৰখনৰ সোঁমাজত বহি আছিল
{{gap}}ৰেলখনে গতি লোৱাৰ লগে লগে কাষতে থকা খিৰিকীখনেদি সোমাই অহা বতাহজাকে চুই গ'ল মোৰ দেহ
{{gap}}বাৰবছৰ পুৰণি সেই আবেলিটো এতিয়াও স্পষ্ট হৈ আছে লখিমীৰ স্মৃতিৰ দাপোণত
–ৰুবুলৰ ভনীয়েক {{gap}}লুকাই থাকিয়েই ৰুবুলক বিদায় দিব বুলি ভাবিছিল লখিমীয়ে
–কণমানিজনীয়ে {{gap আচলতে এই আন্ধাৰলৈ ভয় কৰে, সেয়ে আমনি কৰিছে
{{gap নাকান্দিবি লখিমী, তোক সান্ত্বনা দিবলৈও যে মোৰ ওচৰত শব্দ নাই
{{gap তোক এটা কথা সুধিব পাৰোনে উচুপি উচুপি লখিমীয়ে সুধিলে
{{gap মই যাম বাৰু তই পিছে এইদৰে কন্দাকটা কৰি নাথাকিবি
{{gap ৰুবুল হোৱাৰ পাছত দুৱাৰখন বন্ধ কৰি বিচনাত ঢলি পৰিল লখিমী
{{gap}}অপাৰেচন থিয়েটাৰৰ সন্মুখৰ চকীখনত বহি থাকোঁতে সময়বোৰ নেযাই- নুপুৱায় যেন অনুভৱ হ'ল
{{gap হ'ব দিয়া, মই তাৰ লগত অহা নাই, সিহে মোৰ লগত আহিছে
{{gap ঠিক আছে আহাঁ তুমি, আমি ৰৈ আছো বুলি কৈ মেঘালীয়ে সংযোগ কাটি দিলে
{{gap পিছে কি হ'ল কচোন কথাবোৰ, হঠাৎ বিয়া ঠিক হৈ হঠাৎ ভাঙিল যে
{{gap}}চিঠিখনৰ যোগেদি মই যি কথা ক'ব বিচাৰিছো সেই কথা মই বহুত আগতেই ক'ব লাগিছিল কিন্তু এতিয়াও পলম হোৱা নাই
{{gap চিঠিখন পঢ়াৰ পাছত খঙত সেইখন ফালি-চিৰি বন্দনাৰ ঘৰৰ পদুলিতে পেলাই থৈ আহিলো
{{gap হ'বদে, যি কি নহওক, সময় থাকোতেই তাই সঁচা কথাটো ক'লে যে
{{gap}}নেন্সিৰ দেউতাকে তেওঁৰ ডেকাকালতে শ্বিলঙত 'নাইট স্কাই' নামৰ এখন ৰেষ্টোৰেণ্ট খুলিছিল
{{gap}}উস সেই একেই গোন্ধ, সেই একেই নিচা, হাত বাউলি যেন মাতি আছে মোক ধোঁৱাৰ মাজলৈ
{{gap}}ষ্টেচনৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে ৰেলখনৰ গতি বৃদ্ধি হ'ল
{{gap আপুনি জানেনে যেতিয়া নিজ মাতৃয়ে সন্তানক মাৰি পেলোৱাৰ চেষ্টা কৰে তেতিয়া কেনে অনুভৱ হয়
{{gap কিছুমান মানুহে জীৱনৰ মূল্য বুজি নাপায়, মোৰ মতে তেনে মানুহৰ জীয়াই থকাৰ কোনো অধিকাৰ নাই
{{gap}}কথাবোৰ শুনাৰ পাছত বিজয় বৰ্মনে অলপ সময় একেথৰে চাই ৰ'ল মোৰ চকুলৈ
(অলপ ৰৈ তেন্তে সেই হত্যাকাৰীজন তুমিয়েই গহীন সুৰত বৰ্মনে ক'লে
-বুলি চিঞৰি তেওঁ মোৰ গালৈ জপিওৱাৰ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু বিফল হৈ চিটৰ পৰা বাগৰি পৰিল
{{gap মোৰ কি হৈছে মোৰ হাত ভৰিবোৰ লৰচৰ হোৱা নাই কিয়
{{gap চাহ কাপত বিহ আছিল আৰু খুব বেছি ৫ মিনিট
{{gap চকুপানীবোৰ ধৰি নেৰাখিবি মাজনী, কান্দিলে মনটো পাতল হ'ব - অন্য এগৰাকী বুঢ়ী মানুহে ক'লে
{{gap}}ৰিকি আহ আহ, ৰিকি ৰিকি হাতত বিস্কুটৰ টুকুৰাটো লৈ ৰিকিক বিচাৰি গোটেই ঘৰ চলাথ কৰিলে সাধনাই
{{gap}}সাধনাই হ'কাৰজনে আঙুলিয়াই দিয়া দিশত চাই চকু কেইটা জপাই দিলে
" {{gap ৰাতি-খোৱা সম্প্ৰদায়ৰ জন্মদাতা কোনোবা এজন গোপাল বুলি কোৱা হয়
{{gap}}"আই নাম''ৰ দৰেই ডাকৰ বচন লেখত প্ৰায় এক হাজাৰ মান হব
gap ঔষধ দানত নাহিকে তুল॥ ডাকে বোলে জানা সেহিসে সাৰ
" ডাক-চৰিত অনুসাৰে বৰাহ মিহিৰৰ বৰত ডাকৰ জন্ম, আৰু ডাকক নিবলৈ আহি তৰ্কত ঘাটি তেওঁ উভতি যায়
{{gap}}অলেখ অলৌকিকতাই আৱৰি থোৱা বাবে অনেকে ডাক পুৰুষৰ ঐতিহাসিকতাকে মানিব নোখোজে
" অযুত অসমীয়া নিৰক্ষৰ জন-গণৰ বাবে ডাকৰ বচন সচাকৈয়ে অলিখিত বেদ, আৰু ডাক তেওঁলোকৰ অখ্যাত ব্যাস
" অৰ্থাৎ কটনা কাটি ভাত খোৱা কথা অসমীয়াবো অসমীয়া বলি নোৱাৰি
" এনে ভাষা নিতান্ত হয়োদশ শতিকাৰ আগৰ অসমীয়া হব নোৱাৰে
" এই কদৰ ক'ত আৰু কেনেকৈ হল অলপ ভাবি চালেই ওলায়
.. কুসম সমূহ মধু, পিআ, মধুমত্ত মধুব, নিকৰে মং ঝঙ্কাৰে
{{gap}}তাহান্তে খাটিয়া যত ভূঞা নিৰন্তৰ॥ কামাখ্যা দেবীয়ে যেৱে তাঙ্ক শাপ দিলা
{{gap}}আপোনাৰ ৰাজ্য এৰি বিদেশক গৈলা॥ দেখিলেক লোক যেৱে ভৈলক অৰাজ
{{gap}}সিও কত দিনে ৰাজা ভৈলা এক ঠাই॥ বেহাৰৰ পৰা তিনি পহৰৰ বাট
{{gap}}গড়িয়া নগৰ ৰজা দুৰ্লভৰ পাট॥ যেৱে বিশ্বসিংহ কামৰূপে ভৈল ৰজা
" এই অৰণ্যকাণ্ডবে প্ৰথম অধ্যায়ত উৰ্মিলাৰ বৰ্ণনাও অতি মনোন- "আপোনাৰ জীউ আছে জনক ৰাঞ্জাব
" নাডাকিবি কথ" দেশ-থে সে হকি॥ না, থাক ঞ্জাক, ডাক ডাক ডাক, উথলিল দুই বোল
" কৃৱািসৰ সীতাও ভীতা, অবলা; কিন্তু বাল্মীকি, তথা মাধৱ কন্দলীৰ সীতা আদৰ্শ শক্তিৰাপা, বীৰাঙ্গনা
' ফুল, মেঘ, ভেকুলি আদিৰ লগত এনে আলাপৰ কল্পনা কেতিয়াও<noinclude noinclude>
{{gap}}শিয়ালি পালেগৈ ৰতনপুৰ৷৷" "জোনবাই এ তৰা এটি দিয়াঁ{{gap}}পাত নাই, চোত নাই, কিহতকৈ দিম
"বদন বৰফুকনৰ গীত", "মণিৰাম দেৱানৰ গীত" আদি অনেক "গীত" আছে
(১৭ অধ্যায়) কৃতপাপাপি মনুজো নিষ্পাপো স তু জায়তে॥ সোহপি কায়াং পৰিত্যজ্য মানুষং ন চিৰান্ মৃতঃ
{{gap}}গঙ্গা দুৰ্গা নাহি গোঁসাই লক্ষ্মী সৰস্বতী॥ নাহি উদয়গিৰি গোসাঁই নাহি অস্তগিৰি
{{gap}}বাসুকী যে নাগ নাহি দ্বাৰকা যে পুৰী॥ দিবা ৰাত্ৰি নাহি গোঁসাই নাহি অন্ধকাৰ
{{gap}}তিথি যে নক্ষত্ৰ নাহি নাহি দিন-বাৰ॥ নাহি বিদ্ধি নাহি সিদ্ধি এযোগ ধিয়ান
{{gap}}ঋষি যে তপস্বী নাহি নাহি ব্ৰহ্মচাৰী॥ নাহি যমৰাজা গোসাঁই নাহি যমালয়
{{gap}}হাত ভৰি নাহি গোসাঁই আছে দিগম্বৰ॥ সৃষ্টি পাতিবাক গোসাঁই কৰিলা যুগুতি
{{gap}}দীপ জ্বালি চাহিবাক লৈলা লহু লহু॥ লাজ নাহি মুখত আমাক বোলা চেড়ি
{{gap}}থুকুৰাক কিসক তুলিয়া দিবো খৰি॥ বেহুলাই বোলে ভাসা কৰিস বুকুত
{{gap}}ধীৰে ধীৰে পোছয় বচন উপদেশ॥ আকুল কুৰঙ্গ আমি কৈয়ো এক বাৰ্ত্তা
{{gap}}পূজা-পাৰ্বণ আদিত নাৰায়ণদেৱৰ পদ্মপুৰাণ বা মনসা-গীত নামনি অঞ্চলত আজিও গোৱা হয়
" আৰু এটি গীতৰ ভণিতাত আছে, "নামে ভযৱ নামে সিন্ধু মুকুন্দ মুৰাৰি
" পুষ্পধাৰী খণ্ডও এটি বৈষ্ণৱ ঘোষাৰে মুকলি কৰিছে এ জয় হৰি বোল, হৰি বোল মুখে
{{gap}}ষষ্ঠীবৰ নামৰ চতুৰ্থ এজন মনসা-কবিৰ নাম আৰু ৰচনাৰ চানেকি বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ পৰা পোৱা হয়
" কবীন্দ্ৰ পাত্ৰ কবি আৰু যোদ্ধা আছিল, এইবাবে তেনে এজন ইংৰাজ
{{gap}}যেন মতে পাণ্ডৱে হাৰাইলা ৰাজধানী॥ এই সব কথা কহ অতি সংক্ষেপিয়া
poem "বাঙ্গলাৰ ইতিহাস" লেখক ৰাখালদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ে লিখিছে, "হুসেন সাহ<noinclude noinclude>
" তাকেই "কবীন্দ্ৰ পৰমেশ্বৰ পাঁচালী বচিয়া বুলি আবিষ্কাৰ কৰাই অতি সম্ভৱপৰ
{{gap}}আছে একজন পীতাম্বৰ নাম কবি॥ শঙ্কৰে বোলন্ত কেনে কবিতা কৰয়
{{gap}}কোন অঙ্গ খুণ দেখি নাইলা পদ্মপাণি॥ আৰ গাইবে নিদিলা শঙ্কৰ মহামতি
{{gap}}তাহান কবিতা মুখে আসে কি নাসায়॥ নাৰায়ণ ঠাকুৰে পাছে গাইবাক লাগিলা
{{gap}}গৰ্ব্ব-পৰ্ব্বতত সিটো উঠিয়া আছয়॥ ধৰ্ম্ম ধৰিবাৰ সিটো নোহে যোগ্য লোক
{{gap}}অকাৰণ প্ৰাণ ধৰে সেহিসে যুৱতী৷৷ বসন্ত সময়ে যাৰ কোলে নাহি পতি
"শিয়াল গোশাই" নামে এখন পুথি কবি মিশ্ৰই আঃ ১৮১৬ ত লিখা বুলি ধৰা হয়
" ৰামৰণৰ মতেও দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ আদেশমতে "পম স্নেহৰ মোৰ এন্তে চণ্ডীবৰ
" আৰু এই আদেশ পালন নকৰাত দীপ নান কটোৱালে ৰজাক নিৰ্দেশ দিয়ে- "চণ্ডীৰৰ নামে সিতো পৰম প্ৰচণ্ড
{{gap}}ঐৰ পৰা তোৰা দুহান্তো গড়॥২৪২॥</poem {{gap}}ইমান খঙতো উভয় পক্ষৰ মৰ্যদা ৰাখিছে, এবাৰো "তই" বোলা নাই
{{gap}}শ্ৰৱণ কীৰ্তনে কৰা পাপৰ নিৰ্ম্মূল॥ {{gap}}চাণ্ডাল পৰ্য্যন্ত কৰে সৱাকে পৱিত্ৰ
" (পদ ১৯৩ "ভাৰত ভূষণে, কৰে তুতিনভি, কৃষ্ণৰ নমি চৰণ
{{gap}}'কানীয়া কীৰ্তন" আৰু 'বাহিৰে ৰংচং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী' হেমচন্দ্ৰৰ ব্যঙ্গ ৰচনা
" মাধৱ কন্দৰ ৰামায়ণত বৰ্ণো সীতা-কাক কাহিনী ৰঘুনাথৰ ৰামাণিজ্যে কৈছে (অধ্যয়ন ১৮০-৮১ পিঃ)
{{gap}}অসমীয়া পুৰণি পুথিৰ সংগ্ৰহত নেথন ব্ৰাউনৰ নেতৃত্বৰ উল্লেখ কৰি অহা হৈছে
" বুলি আদেশ ৰাত আটায়ে "সুকি সুকি আপোনাৰ ভিত্ৰিক লৈলন্ত
" ৰামানন্দই ইয়াৰ বাহিৰেও শঙ্কৰদেৱৰ সেতুখণ্ড, বাৰাণসী আঞ্চ বদবিকাশ্ৰমৰ ভ্ৰমণ-কাহিনী
" কাৰ কাৰো মতে কোচৰ মাৰণত ভূঞাসকল সহ্য হৈ আহে
[হাট এৰাৰ আগতে শঙ্কৰদেৱৰ পুত্ৰ-পুত্ৰী (২৩৪৪-৪৬)- "নেহলে শবেৰ পুত্ৰ উপঞ্জিল
" "আছে চুণ পৰা বৃক্ষ উসূত ড্ৰাগৰ॥" হাবি কাটি মুকলি কবিল সিটো ঠাই
{{gap}}নতুন নাটক বহুত ওলাইছে যদিও বিশেষভাৱে নাম কব পৰা লেখকৰ উল্লেখ কৰা কঠিন
{{gap লম্বোদৰ বৰা (১৮৬০-৯২ তেজপুৰ মহকুমাৰ গমিৰি (হেলেম) মৌজাৰ থালীপুখুৰীয়া গাঁৱত ওপজে
" {{gap}}অনাদি-পাতন শঙ্কৰদেৱৰ আগবয়সৰে, ৰচনা বুলি আৰম্ভণৰ ভাষাৰ পৰা বুজিব পাৰি
{{center পূৰ্ব-আধুনিক আৰু আধুনিক কবিতাৰ বিকাশ {{gap}}"আধুনিক" কথাটো অকল কাল-গতই নহয়, দেশ-গতও
" ইয়াৰ দ্বাৰা দেখা যায় যে ভাৰ্য্যা আৰু স্বামীৰ একে দেহ, একে প্ৰাণ; দুইৰ ভিতৰত একো প্ৰভেদ নাই
.. হেন মন্ত্ৰী গৃহে আসি লৈয়া পূৰ্ব পুণ্যৰাশি কনিষ্ঠ ভনয় ভৈলা জাত
" "হাঁহিছে মানুহে gap কান্দিছে মানুহ gap পাতিছে মানুহে প্ৰেম
{{gap}}এই পুৰণি বুৰঞ্জীবিলাকৰ ঠায়ে ঠায়ে অসমৰ সামাজিক বুৰঞ্জীৰো যথেষ্ট সজুলি আছে
" সামৰণিত, "এখন শুভঙ্কৰ কবি গ্ৰন্থৰ সমাপ্তিত নৃপাদিৰ আশীৰ্বাদ বিধান কৰে
gap}}বিশুদ্ধ সেৱক পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সমন্বিতি॥ ৰাজ জননীৰ আজ্ঞা যত্নে শিৰে ধৰি
"আদিচৰিত মাধৱদেৱৰ নামত দেৱৰ আৰু আন আন এটি প্ৰকাশত শঙ্কৰদেৱৰ বুলিছে; ইও বিশেষ তাৰ্থক
"গুৰুজনে খেদকৈ বোলে, বঢ়াণ গো, আনেক শ্ৰমকৈ গতিখানি কৈগো, গুইলে
"প্ৰথমে ণমো ব্ৰহ্মৰূপী সনাতন" বুলি পোনেই চতু বিংশতি -অৱতাৰ বৰ্ণনা কবি নামাপৰাধ দেখুৱাইছে
"চিত্তব শোধন হবিব সদৌ ভাৰতৰ ধৰ্ম্মক্ষেত্ৰত গীত আৰু ভাগবতে যি ঠাই অধিকাৰ কৰে,
" তেতিয়া শঙ্কৰদেৱে সেইখিনি নষ্ট কৰি বহল ভাৱে আগম পুৰাণ সংহিতা যত
{{gap}}বামনে তিনি পদ ভূমি খোজাত বলিৰ উপমাও বিতোপন⸺ ৰত্নদ্বীপ পায়া হেন পাইলেক বিবুদ্ধি
gap}}তথাপি বাঞ্ছাৰ কেহো নাপাইলেক পাৰ॥ ইন্দ্ৰিয়ক জিনি যিবা এৰিলে আক্ৰোশ
{{gap}}সি সি মহা সুখী যিটো অল্পতে সন্তোষ॥</poem {{gap}}তাৰ পাছত বামণৰ বিশ্ব-জিনা খোজৰ বিস্ময়কৰ বৰ্ণনা
"অবা-মানসগোচৰঃ এয়ে হল ব্ৰহ্মৰ স্বৰূপ, তেওঁৰ "শেয়হং বহু স্যামি" ভাবতেই অন্মিল প্ৰকৃতি
" তেন্তে ১৪৭৫ (১৫৫৩ অনিৰুদ্ধৰ জন্ম শক ৰূপে (লা হয়
{{gap গোপাল মিশ্ৰ কবিৰত্ন ৰ পিতাক ধৰ্ম্মাই বা বলদেৱ; ককাক হৰিহৰ আচাৰ্য্যৰ ঘৰ মালীপুৰত
" এনে আৰু অনেক পুথি আছে; এইবিলাক অতি সম্ভৱ সপ্তদশ শতিকাৰ মাজ বা শেষ ভাৰ
"প্ৰভু দামোদৰৰ আজ্ঞায়ে মহা সন্ত৷ শ্লোক ভাঙ্গি ভাগবত কথা কৰিলন্ত
{{gap}}প্ৰতিভাৰ উচ্চতা কিন্তু সদায় সকলো যুগৰ ওপৰত যে সন্দেহ নাই
{{gap}}সমালোচকৰ দায়িত্ব বৰ্তমানৰ দৰে বেমেজালিৰ যুগত যে অপৰিসীম সন্দেহ নাই
{{gap}}চুটি-সাধুত উপন্যাসৰ ব্যাপকতা আৰু আহল-বহল পৰিধি নাই; পোনতে এই<noinclude noinclude>
{{gap দুৰ্গাপ্ৰসাদ মজিন্দাৰ বৰুৱা (১৮৭০-১৯২৮ শিৱসাগৰ নগৰৰ ওচৰৰ শুকান-পুখুৰীত জন্মে
"পিকিন গেজেট"কে পৃথিবীৰ সৰ্বপ্ৰথম বাতৰি আলোচনী বোলা হয়; যদিও যুগে যুগে তাৰ নানা বিবৰ্ত্তন ঘটি আহিছে
" এই পুথি ১৮৮৯৩ লিখা বুলি বুজিব পাৰি; আৰু এই বছৰতে কলিকতাৰ পৰা প্ৰসিদ্ধ "জোনাকী" কাকত ওলায়
"বজালেই কাঁহপাত্ৰ ভগা ভাল চিনি॥ সক্ষী কলে চিনি লোক কত দূৰ জ্ঞানী॥" "সাপৰ সমান খং কাৰো নাই নাই
</poem {{gap ভোলানাথ দাস (১৮৫৮–১৯২৯ জুলাই মাহত নগাঁৱত জন্মে; এওঁৰ মাক পদ্মাৱতী, পিতক বাপীৰাম
gap অচম দেশত জানা এনে জন্ত্ৰ নাই॥ এক গোটা পকিঘৰ ইটাৰে কৰিচে
gap ঠায়ে ঠায়ে বহু জন্তু তাহাতে থাপিচে॥ কোঠালি কোঠলি তাক দেখিবাক ভাল
gap আৰ্চিৰ দুআৰ তাত দিচে চাৰি ফাল॥ তাহাৰ ভিতৰে যন্ত্ৰ জতেক আচই
gap আৰু ভালেমান মন্ত্ৰ মাজত তাহাৰ॥ অৰুন উদয় মধ্যে নক্সা জত আচে
gap দিন দিনে চাৰি জনে তাহাকে কাটিচে॥ পাঁচ চই দিন তাক তৈয়াৰ কৰই
gap দুই এক বাৰ বিনে আৰু নিদিয়ই॥ এহি ঘৰে কৰ্ম কাৰি প্ৰাই ত্ৰিচজন
gap আগা অনুসাৰে সৱ কৰ্মক সাধন॥ মোৰ নিজ গ্ৰাম জানা উত্তৰ পাৰত
gap জন্ম ধৰি আচোঁ মই আহোম কুলত॥ আত পৰে আন কথা নেপালো ভাবিয়া
{{gap}}ভৱানন্দ নামে এজনে হৰিবংশৰ পদ কৰে; ভণিতাত লিখিছে, "নানা কথা নানা ধৰ্ম এহি সৱে অংশ
" বিষ্ণুৰাম দ্বিজই দাতাকৰ্ণৰ পদত লিখিছে "দ্বিজ বিষ্ণুৰামে কহে বিষ্ণুৰ আদেশে
{{gap}}তাৰ ফল পায় জানা ছয় মাস মান॥" "স্বপ্নত ৰুধিৰ বহে যাহাৰ শৰীৰে
gap}}নুহিবা ৰুধিৰ স্নান কৰে যিটো জনে॥ স্বপ্নত ইসৱক দেখে যিটো নৰে
{{gap}}মহাভাৰতৰ মূল পৰ্ব ৰচোঁতা পৃথুৰাম দ্বিজই লিখিছে, "জয়যুক্ত প্ৰতাপবল্লভ মন্ত্ৰীবৰ
" তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰ উপৰিও এই পুথিত ঔযধৰ ব্যৱস্থাও আছে; "অথ সৰ্ব্বজন্তু বিষ নিবাৰণ
{{gap}}এলিজা ব্ৰাউন এওঁৰ দুখ সুখ আৰু ধৰ্ম-কৰ্মৰ সদায় সহভাগিনী আছিল
" এনে উল্লেখত নিধিৰ প্ৰতি ন্যায় আচৰণ কৰা হৈছে বুলিব নোৱাৰি
⸺ {{gap}}যাদুৰাম বৰুৱা (১৮০১-৬৯) ১৭২৩ শকৰ ৩৮ চ'তত যোৰহাটত ওপজে
{{gap হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮০২-৭০ ১৭২৪ শকত পৰশুৰাম বৰুৱাৰ বৰজনা পত্নীৰ গৰ্ভত জন্মে
" এই চিটিকাত পেলাবলৈ বুলিয়ে যশোদাক কৃষ্ণই কতনো অতপালি নকৰিল
"সুস্থৰ মধুৰ কবি হবি গাইলা গীত আৰু ঈশ্বৰ কৃষ্ণৰ এই নিমাত জীৱ-গোপী যে মতলীয়া হৈ উঠিব ই স্বাভাবিক
" এনে ভণিতাৰ পৰাও দেৱৰ আগ-বয়সৰ ৰচনা বুলি জানি; চবিত-পুথিৰ উল্লেখ আগতে কৰি অহা হৈছে
"বাৰু, তোৰ হেডম্বৰ মহাৰাজাৰ চতুৰ্পাশে অনেক ছত্ৰ আছে, সেয়ে বা পৰভাৱে আচৰিছে না
" "অ' দেযব, ঈশ্বৰৰ তেজ-শক্তিৰ বলত গোসাঁই-গোসানীৰ কৃপায় কোনো ছত্ৰে পৰভাৱে কৰিতে নাপাৰিবে
{{gap}}অসমীয়া সাহিত্যত ফুকনৰ আসন বঙ্গ-সাহিত্যত ৰাজা ৰামমোহনৰ আসনখনিৰ দৰে বাদ-বিসম্বাদৰ অতীত
gap ওঠত লাজেৰে ৰৈ মিচিকিয়া হাঁহিটি॥ সামৰি পাহৰি গৈ মেলি আধা প্ৰাণটি
gap উদঙাই ঢাকি থৈ উঠি অহা বুকুটি॥ সোলকাই মোকলাই এধা বন্ধ খোপাটি
gap হয় নে নহয় কৈ এধা-ফুটা মাতটি॥ শুনো কি নুশুনো ঐ উটি অহা গীতটি
gap ৰিণিকি ৰিণিকিকৈ কৰবাৰ বাঁহীটি॥ উচুপি নিচুকি গৈ খন্তেকীয়া ঠেহটি
gap ধেমালি খঙৰ নৈ মিঠা গাঁঠি খোপাটি॥ ওলাওঁ-নোলাওঁকৈ মনমোহা ঠগটি
gap ন যযৌ ন তস্থৌ অগা-পিছা ভৰিটি॥ সান- মিহলিৰলৈ ওভতনি সোতটি
{{gap}}আনুষ্ঠানিক চেষ্টাৰ ভিতৰত আমেৰিকাৰ বেপটিষ্ট মিস্যন্ সমাজৰ চেষ্টাই সৱাৰো শিৰত
" স্বৰূপতে মানৱ-প্ৰেমৰ এই মধুৰ আৰু গধুৰ বাণীৰে চন্দ্ৰকুমাৰৰ কবিতা চিৰমুখৰ
" এই ৰচনাৰ উমি উমি স্বদেশ-প্ৰেম আৰু বাচকবণীয়া শুধু শব্দাৱলী<noinclude noinclude>
{{gap}}প্ৰতি পৰ্ব্বত ক্ৰমে চাৰি, পাঁচ, ছয়, সাত মাত্ৰা দিও বিভিন্ন মাত্ৰাবৃত্ত ছন্দ ৰচিত হয়
" ইয়াৰ গাম্ভীৰ্য্যৰ লগত আগৰৱালাৰ "বীণ-বৰাগী''ৰ কবিতা তুলনীয়; "অসমীয়া<noinclude noinclude>
{{gap}}অক্ষৰবৃত্ত ছন্দ-গঠনৰ মূল উপাদান চাৰি আখৰৰ পৰ্ব্ব; এয়ে পূৰ্ণ পৰ্ব্ব
{{gap হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা (১৮৩৫-৯৬ বৰ্তমান অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰধান ত্ৰিমূৰ্ত্তিৰ তৃতীয়টি
{{center জিকিৰ আৰু অন্যান্য মৌখিক সাহিত্য অসমীয়া মৌখিক জন-সাহিত্যৰ আগকথা আদি-যুগতে কোৱা হৈছে
{{gap}}জিকিৰ বা আজান ফকিৰৰ গীত বুলি এনে ৰচনাৰ ভালেখিনি গীত অনেক কাল কোনও সম্প্ৰদায়ৰ মাজত মুখে মুখে চলি আহিছে
"ৰতনপুৰৰ নৰাই অধ্যাপকক যদু পাচনিয়ে সুধিলে "দেউ, চাহাব কিয় বোলে
" যদু—"মকৰ্দমা কি বোলে অধ্যা—"মং মনুস্যং কদৰ্মং কৰোতি যঃ সঃ মকৰ্দমা
{{gap}}অষ্টম অধ্যায়তে উল্লেখ কৰা হৈছে যে বৈশালীৰ সিংহ সেনাপতি নিৰ্গ্ৰন্থৰ উপাসক আছিল
' {{gap}}ইয়াৰ দ্বাৰা স্পষ্টভাৱে দেখা যায় যে জৈনসকলে কিদৰে বুদ্ধৰ ওপৰত দোষাৰোপ কৰিছিল
{{gap}}এই বুলি কৈ তেখেতে জৈন সুত্ৰবোৰৰ পৰা উদ্ধৃতি শুনাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে
' তেতিয়া মহাবীৰ স্বামীয়ে ওলোটাই শাপ দিলে, 'তুমি আজিৰ পৰা সাত দিনৰ দিনা নিশা মৰি যাবা
{{gap}}কিন্তু জৈন উপাসকসকলে খেতি-বাতি কৰিছিল, শইচ লগাইছিল আৰু তাক ৰান্ধি আহাৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল
'উত্তৰৰাম- চৰিত'ৰ চতুৰ্থ অঙ্কৰ আৰম্ভণিতে সৌধাতকি আৰু দণ্ডায়নৰ সংবাদ আছে
{{gap আমাৰ পূৰ্ব্বপুৰুষসকল নিৰামিষী নাছিল —আজিকালি এতিয়াও ভালেমান ঠাইত চলি আছে
{{gap}}অৰ্থাৎ হাতী, গাই, ঘোঁৰা আদি সম্পত্তিৰ ভিতৰত কুকুন্দা আৰু গাহৰীকো ধৰা হয়
'মঝ্‌জিম নিকায়'ৰ কীটাগিৰি সুত্তৰ (সং ৭০) পৰা অনুমান হয় যে প্ৰথমতে ভগৱানে ৰাতিও আহাৰ কৰিছিল
{{gap}}ভগৱান বুদ্ধই তেওঁৰ সংঘত কেনেদৰে অনুশাসন কৰিছিল, সেই কথা আটাইবোৰ পৰিব্ৰাজকে ভালদৰে জানিছিল
{{gap}}নিশাৰ তিনি যামৰ প্ৰথম যামত ভগৱানে ধ্যান কৰিছিল অথবা ভ্ৰমণ কৰিছিল
{{gap}}বাৰিষা ওচৰ কাষৰৰ উপাসকসকল বুদ্ধ-দৰ্শনৰ কাৰণে আহিছিল আৰু উপদেশ শুনিছিল
{{gap}}৫৫-৬০ (২৬৬) প্ৰথম সাতজন ভিক্ষুক ভগৱান বুদ্ধই নিজেই দীক্ষা দিছিল
{{gap}}৩৮-৪৮ (১২১, ৩০৫) আনাপান স্মৃতি ভাৱনা সম্বন্ধে বিস্তাৰিতভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে
{{gap}}উপৰ্য্যুক্ত সুত্তত কোৱা হৈছে যে ভগৱানে পোন্ধৰ দিন ধৰি আনাপান স্মৃতি সমাধি কৰিছিল
{{gap}}"তেনেকৈয়ে ৰাহুল, বাৰে বাৰে প্ৰত্যৱেক্ষণ কৰি (ভাবি চিন্তি) কায়, বাক্য, মনেৰে কাম কৰিব লাগে
{{gap}}ভগৱানে ভৰি ধোৱা পাত্ৰত অলপ পানী এৰিলে আৰু ৰাহুলক সুধিলে, "ৰাহুল, তুমি সেই অলপমান পানী দেখা পাইছানে
" {{gap}}"ৰাহুল, যাৰ মিছা কোৱাত লাজ নালাগে, তাৰ শ্ৰামণ্য এই পানীখিনিৰ নিচিনাকৈয়ে ত্যাগ কৰিব লাগে
" (৬ অটঠ কথা'ৰ মতে ইয়াত এটা প্ৰাসাদ আছিল, কিন্তু সি সম্ভৱ যেন নালাগে
(অৰ্থাৎ) ৰূপ, শব্দ, গন্ধ, ৰস আৰু স্পৰ্শ (এই পাঁচোটা ৰজৰ প্ৰতি) তেওঁ লোভ ৰাখিব নালাগে
{{gap}}যি ফোপোলা সি শব্দ কৰে, কিন্তু যি গম্ভীৰ সি ধীৰ হয়
' ইয়াৰ পৰা প্ৰমাণ পোৱা যায় যে এই গ্ৰন্থকাৰসকলে এই প্ৰসঙ্গ 'মহাপদান সুত্ত'ৰ পৰাই লৈছে
{{gap ১ larger বাৰে বাৰে একত্ৰিত হয়— কালিও গোট খাইছিলোঁ
{{gap ৩ larger নকৰা বিধান আদি— অৰ্থাৎ ইতিপূৰ্ব্বে নিৰ্দ্ধাৰিত নকৰা কোনো খাজনা বা কৰ আদায় নকৰে
{{gap}}অশোকৰ দিনত এই সুত্তবোৰ এনে ভাৱেই আছিল নে সংক্ষিপ্ত আছিল তাক কোৱাটো টান
'সুত্তপিটক'ৰ আটাইতকৈ পুৰণি সুত্তবোৰৰ লগত পৰিচিত হবলৈ এই সাতোটা সুত্তই
' ইয়াৰ পিচত ভদ্দা নিৰ্গন্থসকলৰ আশ্ৰমলৈ গল আৰু নিজৰ চুলি উঘালি পেলালে
{{gap}}২৩৬ (১২৬) পোন পহিলতে শৰণলোৱা উপসিকাবোৰৰ ভিতৰত সুজাতা সেনানী দুহিতা প্ৰথম আছিল
{{gap}}৩৭-৪৩ (১৬২) ভগৱান বুদ্ধক এই কথা কোৱাত তেওঁ কলে এনে প্ৰসঙ্গত সংঘ-সামগ্ৰী কৰিব লাগে
(৩) আজীবন তেওঁলোকে বাটত পৰি থকা কটা কাপোৰেৰে চীৱৰ কৰি লব লাগে, গৃহস্থৰ পৰা কাপোৰ লব নালাগে
(৪) আজীৱন গছৰ তলত থাকিব লাগে, পজা বা ঘৰত বাস কৰিব নালাগে