jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}আমি আগেয়ে কৈছো, যে কম বয়সৰ পৰাই লৰাৰ মনত সহানুভূতিৰ উদ্ৰেক হয়
{{gap}}এই প্ৰটোপ্লেজম অৱস্থাৰ পৰা উন্নতি হৈয়েই পৃথিবীত নানা জীৱ জন্তু সৃষ্টি হৈছে
{{gap}}এতিয়া এনে প্ৰশ্ন হব পাৰে যে প্ৰকৃতিৰ কি প্ৰণালী অনুসাৰে জীৱজগতত শ্ৰেণীভেদ হৈছে
{{gap}}প্ৰাকৃতিক নিৰ্ব্বাচন বোলাত কি বুজা যায়, তাৰ অলপ ভূ বোধ কৰোঁ এতিয়া পোৱা গৈছে
{{gap}}কিন্তু, কেনে কাৰ্য্যৰ গতিত পৰি এই বিপদৰ আশঙ্কা উপস্থিত হয়
{{gap}}ইংলণ্ডীয় সমাজৰ এই সাম্যভাৱ যে কালত নোহোৱা হব চোছিয়েলিষ্ট নামে এদল মানুহে এনে বিশ্বাস কৰে
{{gap}}ইংৰাজ ৰাজত্বৰ পাতনিৰে পৰা আজিলৈকে এই যুগেই অসমীয়া সাহিত্যৰ বৰ্ত্তমান যুগ
" পিছে বঙ্গলা ভাষাত শিক্ষিত ছাত্ৰ জনে তাৰ এনে বঙ্গলা কৰিলে—"অহং স্থানতঃ অনেক বালক স্থিত হৈছে
{{gap}}তেতিয়াই যি অসমীয়া, ভাৰতবৰ্ষৰ আন জাতি বিলাকৰ পাছ পৰিল, আজি লৈকে আৰু তাক পূৰাৰ পৰা নাই
{{gap}}ইয়াতে শ্ৰীৰামপুৰৰ পাদুৰী চাহাব সকলেও সেই উদ্দেশ্যেৰেই, অসমীয়া ভাষাৰ ফাললৈ চকু দিলে
Assamese Language" বুলি ইংৰাজী ভাষাত এখনি অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল
{{gap}}তেওঁবিলাকে কিতাপত আৰু বাতৰি কাকতত যি ভাষা লেখিছিল, সেইটো অসমীয়া ভাষাৰ সহজ অবস্থা নহয়
{{gap}}অভিধান চপোৱা, ব্যাকৰণ উলিওৱা, বাতৰি কাকত প্ৰকাশ কৰা সকলো বোৰত কৈ সি প্ৰধান
{{gap}}অত দিনে কিন্তু ফুকনে অসমীয়া ভাষাৰ বিষয়ে একো ভবা নাছিল
{{gap}}৺যদুৰাম বৰুৱাৰ এই অভিধান খনিকে গড়িলা লৈহে পিছত ব্ৰন্সন্‌ চাহাবে অসমীয়া ভাষাৰ অভিধান খনি লেখে
{{gap}}সেই দিনৰ পৰা অসমীয়া ভাষাৰ সোঁতে যিটো গতি ললে সেই গতিতেই আজিলৈকে চলি আছে
"আসাম বন্ধুৰ" আগেয়ে অসমত যিবোৰ মাহেকীয়া কাকত ওলাইছিল, সেই এটাইবোৰ নামতহে মাথোন মাহেকীয়া কাকত আছিল
"আসাম নিউচে" যি ভাষা শিকাই গল, আজি কালি অসমীয়া গদ্য ভাষাই তাকেহে আওৰাইছে
{{gap}}থাকো মাথো সি দুটিকে চাই, {{gap}}মই যেন আৰু মোত নাই
</poem দুখীয়া দেশৰ ৰত্ন দুখৰ সোদৰ, বহুত আশাৰ কুমলীয়া ঢোপা কলি, হ'লা বলি অকালত কাল তক্ষকৰ
"চি-গ" চৰাইবোৰ জাকে জাকে জাহাজৰ কাষত আনন্দ মনেৰে উড়ি ফুৰিছে
"চুলে পেগডা ৰড়" নামেৰে এটা ডাঙ্গৰ আলিৰ কাষত এই হোটেলটি আছে
" ৰাতিপুৱা চাহ খাই ব্ৰিটিচ-ইণ্ডিয়া-হোটেলৰ দ্বিতীয় মহলৰ বাৰাণ্ডাত বহি আছে
"মাৰ্চেন্ট ষ্ট্ৰীট" বোলা আলিটোৱেই ৰেনৰ ভিতৰত সকলো আলিতকৈ ধুনীয়া আৰু চাবলগীয়া
'ৰেন টাইম" আৰু "ৰেন গেজেট" নামে দুখন দৈনিক কাকত এই মাৰ্চেন্ট ষ্ট্ৰীটৰ পৰাই দিনৌ ওলায়
"পেন্টাকটা" জাজ, হংকং, চিঙ্গাপুৰ আৰু মাউলমেইন প্ৰভৃতি ঠাইৰ পৰা আহি ৰেঙ্গুন পাবহি
"ৰেন হিৰেলড়" নামে এখন বৰ্ম্মিজ ভাষাৰ বাতৰি কাকত ৰেঙ্গুনৰ পৰা ওলায়
- ধুমুহা বতাহ হৈছিল আৰু শিল বৰষিছিল, মেঘে বৰকৈ গাজিছিল আজি শুই উঠিয়েই দেখিলোঁ
{{gap}}ওপৰত উল্লেখকৰা স্বৰ্গীয় ৰায়বাহাদুৰে মোক অসীম স্নেহ কৰিছিল; এতিয়া তেওঁ স্বৰ্গলোকত
{{gap gap}}হিয়া মোৰ দিলো সঁপি, তোৰ প্ৰতিমাকে ঘনে ঘনে চাওঁ
"ককাইদেৱৰ, গোটাই হৃদয়, তোৰ ভাৱে ভোল হল, জগৎ বিয়াপি, তোকেহে দেখিছে, সকলো পাহৰি গল
" এইবোৰ ভাবি, ৰূপহী পাণেসই, ঘৰক এন্ধাৰ কৰি, নীল সাগৰলৈ, বেগে গুচিগল,—কল্‌মৌ পাতৰ তৰি
"খাটলি পিৰাতে, বহি ভাতে নেখাওঁ, বেটীয়ে নধৰক আল্, উলটি যোৱাঁগৈ, নাহিবা কাষলৈ, মোৰ ই দশাই ভাল
" পূৰ্ণিমাৰ জোন, চাওঁতে চাওঁতে, মাৰিলে পানীত বুৰ, ঢউ ঢউ মিলি, ধৰাধৰি কৰি, ধৰিলে গানৰ সুৰ
" এই গুণটিৰ দ্বাৰাই মানুহ আৰু জন্তুৰ বিভিন্নতা জনা যায়
" এইবিধৰ বলী মানুহে, শিক্ষাৰ বলত নিজৰ ভাব, আৰু কাৰ্যক সদাই দমন কৰিব পাৰে
" আমি নিজক ধৈৰ্যশীল আৰু সন্তোষী হবলৈ শিকাব পাৰে, আৰু অসুখী হবলৈও শিকাব পাৰোঁ
{{gap}}ভূচৰ খেচৰ সবো নিমাত হইছে, কিনো শোভা বিতোপন gap gap}}শীতল হইছে মন, {{gap}}ক্ৰমে আনন্দত যেন মন উথলিছে
</poem গৰুৰ খুড়াত উঠি gap gap}}ধূলি গৈ মুঠি মুঠি {{gap}}হ'ইছে সকলো পাত বগা বৰণীয়া
{{gap}}লাহে লাহে চিন্তা মোৰ লগৰ লগৰী, মৰমৰ সখী আৰু সুখৰ কাৰণ হৈ উঠিল
" মই হৰিষ মনেৰে উত্তৰ দিলোঁ,—"এৰা, ঘামত তৰণি নেপাই ইয়াতে বহি জুৰ লৈছোঁহি
" এই কেই আষাৰ কথা কৈ তেওঁ বেগাবেগিকৈ ঘৰৰ ফালে খোজ ললে
{{gap}}মোৰ মনত পৰাৰে পৰা দেউতাক ৰজাঘৰলৈ অসময়ত যোৱা দেখা নাই
{{gap}}দেউতা ৰজাঘৰলৈ যোৱাৰ পিচদিনাৰপৰা মই গোহাঁইদেৱৰ আগত নোলাবলৈ আদেশ পৰিল
{{gap}}মোৰ যেই হওক, গোহাঁইদেৱৰ চিন্তাই মোৰ অন্তৰ পুৰিদেই ছাই কৰিবলৈ ধৰিলে
- "যেৱোঁ ঘুৰি অৰ্দ্ধ অঙ্গ; নিজ অৰ্দ্ধাঙ্গিনী বিচাৰি মিলিবাঁ সৱে
{{gap}}দেখিছিলোঁ বিবাহৰ কত ৰীতি নীতি, বৰ-ব্ৰত ধৰা কত বন্ধু প্ৰণয়ৰ
{{gap}}প্ৰথম মিলন দিন, পোনে দেখা দেখি, সঙ্কুচিতা অৰ্দ্ধাঙ্গিনী অৰ্দ্ধাঙ্গৰ পাশে
' হিন্দুজাতিৰ কৃতজ্ঞতা গুণ বৰ বেচি; আৰু এই জাতি কেতিয়াও অকৃতজ্ঞ হব
॥ সুৰাসুৰ নাগ নৰ হোৱে ভয়ে ভীত॥ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, মহেশ্বৰো হিয়া কপি যায়
॥ যি কামে পঠাইলা তাঙ্ক কংস নৃপবৰে॥ নাৰদে যি মতে কথা কহিলা তহিতে
</poem জনম চিন্তামণি কাহে গয়ো যচ কাচক লাই॥ ধ্ৰুং॥ দিবসে বিষয় বিয়াকুল নিশি শয়নে গোৱাই
॥ তাহে লম্বি বক পকতি বিৰাজে॥ তাৰা জিক মিক কৰো বহু ঠাম
{{gap}}আশীৰ্ব্বাদ কয় কৃষ্ণক হাতে পাৰিজাত দিয়ে নাৰদ তাহেক মহিমা কহল
(কবযোবে হে স্বামি হামি তোহোক প্ৰথম পতনী জানি ওহি দেৱ দুৰ্লভ পাৰিজাত প্ৰাণনাথ
" সুন্দৰী ৰূপৱতী, ভীষ্মৰ চৌপাশে বেৰি আতি তাৰাগণ সমে যেন আকাশত চানি
"হু" বুলি মহাবেগে কোবেক দিলন্ত॥ ভাগিলেক শূল পাত অগ্নি উথলিল
'ৰে সহিতে নৱবিধ, অক জীৱে জানি হৱে সিদ্ধ গুৰু সৱে শিষ্য সমস্তকে দেই শিক্ষা
{{gap}}লোহাৰ ঘৰে প্ৰাণ গৈলা নিৰ্বন্ধ তোমাৰ॥ {{gap}}শচী ৰতি দম্ভা অতি বম্ভা যে ৰোহিণী
{{gap}}ৰাহু আচ্ছাদিলা যেন পূৰ্ণ শশধৰে॥ {{gap}}বিষাদ ভাবিয়া কান্দে স্বামী লৈয়া কোলে
{{gap}}তোমাৰ মৰণে প্ৰভু নিজীবো সমূলে ॥ {{gap}}স্বামী ব্ৰহ্মা স্বামী বিষ্ণু স্বামী মহেশ্বৰ
{{gap}}স্বামী বিনাই নাৰীৰ গতি নাহি আৰ॥ {{gap}}স্বামী ধৰ্ম্ম স্বামী কৰ্ম্ম স্বামী গুৰুজন
{{gap}}প্ৰাণৰ বান্ধৱ প্ৰভু স্বামী বৰ ধন॥ {{gap}}স্বামী সঙ্গে যিবা নাৰী অগ্নিত প্ৰবেশে
{{gap}}আঠ কোটি বৰ্ষ সিতো থাকে স্বৰ্গবাসে॥ {{gap}}হেন কৰ্ম্ম কৰিবাক মোৰ লৱে মতি
{{gap}}অনলে পুৰিয়া মৰো স্বামীৰ সঙ্গতি॥ {{gap}}বেহুলাৰ ক্ৰন্দনে বৃক্ষৰ পত্ৰ সৰে
{{gap}}পাথৰ গলিয়া যাই মেদিনী বিদাৰে॥ {{gap}}গেৰু ধাৰে পৰে দুই নয়নৰ পানী
{{gap}}কেচা বৃক্ষ সব ভাঙ্গে বেউলাৰ ৰাও শুনি॥ {{gap}}বিষাদ ভাবিয়া কান্দে সাহেৰ কুমাৰী
{{gap}}অন্তঃপুৰে থাকি শুনে সনেকা সুন্দৰী॥ {{gap}}সুকবি নাৰায়ণ দেৱৰ সৰস পাঞ্চালী
{{gap}}মাজত ভৰি দিলে ককাল ভাগই॥ {{gap}}মাকেৰে সতিনী খাতি কুলক ৰাখই॥ ৩
{{gap}}গিদৰ নোমেৰে, গোসাই সেৱা কৰে নুবুজা যদি তুমি হে হবা সৰু॥ ১২
{{gap}}প্ৰণামো তোমাৰ দুই অৰুণ চৰণ॥ {{gap}}শুনা সৰ্ব্বজন ইতো মহাতত্ত্ব সাৰ
{{gap}}অৰ্জ্জুনত কৈলা ব্ৰহ্ম গীতাৰ পয়াৰ॥ {{gap}}কহে ৰত্নাকৰ দ্বিজে ন ধৰিবা দোষ
{{gap}}কৃষ্ণ কথা শুনি মহা হুয়োক সন্তোষ॥ {{gap}}একান্তে শুনিয়ো সবে ইতো মহাৰত্ন
{{gap}}মহন্তক মানিবাহা কৰি মহা যত্ন॥ {{gap}}নিস্কামে গুৰুত ভক্তি কৰিয়া আশ্ৰয়
{{gap}}গুৰুত ভজিয়া ভক্তি কৰিয় নিশ্চয়॥ {{gap}}অৰ্জ্জুনে বোলন্ত প্ৰভু শুন৷ নাৰায়ণ
{{gap}}কোন বা ব্ৰাহ্মণ ব্ৰহ্মজ্ঞানী কোন জন॥ {{gap}}কাক মহাগুৰু বুলি মানিবো সদাই
{{gap}}মই মহা অধমত কহিয়ো বুজাই॥ {{gap}}এহি শুনি ঈশ্বৰে কহন্ত অৰ্জ্জুনত
{{gap}}তোমাৰ আগত সত্যে কহিবো নিশ্চয়॥ {{gap}}সেহি সে ব্ৰাহ্মণ সদা ব্ৰহ্মক চিন্তয়
{{gap}}মনক নিৰুপি সদা নিস্কামে ৰহয়॥ {{gap}}তাকেসে বুলিয়া জ্ঞানী উত্তম ব্ৰাহ্মণ॥
{{gap}}বিষয় বেদনা দুখ সহন নাযাই॥ পদ॥ বহুতৰ লোকে যাক কৰে বহুমান
{{gap}}তাহাৰ দুৰ্যশ মৰণত কৰি টান॥ {{gap}}ভয়ে তুমি পলাই যাহা বুলিবেক লোক
{{gap}}গুণি চাহা আত পবে আছে কোন শোক॥ {{gap}}যেবে মৰা স্বৰ্গ পাই ধৰ্ম্ম যুদ্ধ কৰি
{{gap}}জিনা যেবে ভুঞ্জিবা অখিল বসুন্ধৰি॥ {{gap}}হেন জানি কুন্তীৰ তনয় ধনঞ্জয়
{{gap}}যুদ্ধক উদ্যোক কৰা কৰিয়া নিচয়॥ {{gap}}নকবা বিমন তুমি ভাসভুস মিছা
{{gap}}মনত এৰিয়া সুখ লাভ জয় ইচ্ছা॥ {{gap}}স্বধৰ্ম্ম পালিয়া যুদ্ধ কৰা সব্যসাচী
{{gap}}আৰম্ভ মাত্ৰকে তাৰ পাৱে পূৰ্ণ ফল॥ {{gap}}বিঘ্নেত নাপায়ে তাৰ প্ৰাত যে প্ৰদেশ
{{gap}}মিত্ৰ জানি তোমাত কহয়ো উপদেশ॥ {{gap}}অৰ্পণা কৰ্ম্মত যিতো ভৈলেক সমুখ
{{gap}}বিহাৰায়ে বিঘ্নে যদি হুয়া বহু দুঃখ॥ {{gap}}উযোগ মাত্ৰকে যত ফল বিদ্যমান
{{gap}}বেদৰ ৰচনা বাক্য হৰিলে চেতন॥ {{gap}}ঐচৰ্য্য ঈশ্বৰত লয়ে এক শৰণ
{{gap}}তথাপি নিচয় বুদ্ধি নোহে উপশম॥ {{gap}}বেদৰ বচন তুমি বাচিসাই লয়
{{gap}}আপাত সুন্দৰ বেদ মনে থিৰ হোৱা॥ {{gap}}সকাম কৰ্ম্মক মাত্ৰ কহে বেদগণে
{{gap}}তুমিতো নিস্কাম হোৱা মোহোৰ বচনে॥ {{gap}}কাম ক্ৰোধ লোভ মোহ আৰু ৰাগ দ্বেষ
{{gap}}হিংসা পেই শূন্য সহ স্মৰণ নিশেষ॥ {{gap}}সবাকে সহিবা শীত উষ্ণ বায়ু পাই
{{gap}}নিস্কাম হৈবাৰ মই কহিলো উপাই॥ {{gap}}ধৈৰ্য্যক আলিম্বি মন কৰিবাহা সম
{{gap}}অপ্ৰাপ্যক পাইবে লাগি এৰিবা উদ্যম॥ {{gap}}পালিয়ো ৰাখিবে লাগি নকৰিবা চিত
{{gap}}সাবধান হৈবা মোৰ বাক্য শুনি হিত॥ {{gap}}যাকে যাকে কামে ক্ৰোধে কৰয় আকুল
{{gap}}মনত কৰয় বিত্ত পাইবাক বহুল॥ {{gap}}পাইলিয়ো ৰাখিবে যত্ন কৰে অতিৰেক
{{gap}}বিবেকৰ বলে জানি শাস্ত্ৰৰ নিচয়॥ {{gap}}ঈশ্বৰত দ্ৰব্য নকৰয় ঘনে ঘন
{{gap}}ইন্দ্ৰিয় আজুৰি বলে আনি তাৰো মন॥ {{gap}}ইন্দ্ৰিয় সকল ইতো পৰম বলিষ্ঠ
{{gap}}যোগী বংশৰো বৰ চিন্তয় অনিষ্ট॥ {{gap}}যোগী হুয়া ইন্দ্ৰিয় নিয়মে প্ৰথমত
{{gap}}মোত পৰে আন নজানয় জান তাত॥ {{gap}}গুণ বুদ্ধি বিষয়ক যিবা কৰে ধ্যান
{{gap}}বিষয়ত পৰে মনে নিচিন্তয় আন॥ {{gap}}বিষয়ত মন যেবে ৰৈল অবিৰাম
{{gap}}তেবে পুৰুষৰ বিষয়ত হোৱে কাম॥ {{gap}}নাপাইলে পুৰুষে যেবে বাঞ্ছিত বিষয়
{{gap}}তাত পাছে ক্ৰোধ উপজয় আতিশয়॥ {{gap}}ক্ৰোধত পৰে মোহ উপজে অপাৰ
{{gap}}কৰ্ত্তব্য অকৰ্ত্তব্য যাতো নাহিকে বিচাৰ॥ {{gap}}সন্মোহত পাছে আসি দুয়ে স্মৃতি ভ্ৰষ্ট
{{gap}}শাস্ত্ৰ আচাৰ্য্যৰো উপদেশ হয়ে নষ্ট॥ {{gap}}সত্য নষ্ট ভৈলে পাছে চেতন হৰয়
{{gap}}আপুন পৰক লাগি নাহি পৰিচয়॥ {{gap}}চেতন হৰিলে হুই মৃতক সমান
{{gap}}কেৱলে ঈশ্বৰ আৰধন মাত্ৰ কৰি॥ {{gap}}সেহিজন জ্ঞানী হুয়া এৰাই ভয় বন্ধ
{{gap}}নিৰাময় মুক্তি পায়ে পৰম সুছন্দ॥ {{gap}}এহিতো মুকুতি মই কেতিক্ষণে পাও
{{gap}}তেবেতো বান্ধব দুখ সকলে এৰাও॥ {{gap}}হেন অৰ্জ্জুনৰ মনে অভিপ্ৰায় জানি
{{gap}}তাহান প্ৰসাদে স্বত্ত্ব হয়ে যেতিক্ষণে॥ {{gap}}তেবেসে তোমাৰ বুদ্ধি জানা কুন্তীসুত
{{gap}}অহংমম মদে হত এৰিব অসযেন্ত॥ {{gap}}ইন্দ্ৰ ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ পদ যত যত
{{gap}}বন্দ কৰি নলৈবাহা কাহাকো মনত॥ {{gap}}বিষয়ক লাগি তেবে নযাই তাৰ মতি
{{gap}}ঈশ্বৰৰ চৰণে হুইবেক এক মতি॥ {{gap}}মাধৱৰ বাণী শুনি শ্বেত যে বাহন
{{gap}}তাহাৰ জানিবা কৰ্ম্মে নাহি অধিকাৰ॥ {{gap}}কৰ্ম্ম কৰিলিয়ো পুণ্য নপায়ে বিস্তৰ
{{gap}}মোৰ মুখে সদায় নচাৰোক তযু নাম॥ পদ॥ অৰ্জ্জুনে বোলন্ত প্ৰভু দেৱ হৃষিকেশ
{{gap}}কাম ক্ৰোধ এহি দুই শত্ৰু অদ্ভুত॥ {{gap}}এহিসে কৰয় ঘোৰতৰ পাপ চয়
{{gap}}আছে আগ পাছ পাশ পাঞ্চৰক চাপি॥ {{gap}}সেহি ভাৱে কাম ক্ৰোধে জ্ঞানক যে ঢাকি
{{gap}}নিৰন্তৰ ভাৱে আছে জগতকে ব্যাপি॥ {{gap}}জ্ঞানীৰ জ্ঞানক ঢাকি থাকে সৰ্ব্বক্ষণে
{{gap gap}}নিজ গুণে হুয়োক সন্তোষ॥ মুখে যেবে কৰৈ নিন্দা{{gap gap}}নুহি কৰৈ অভিনন্দা, {{gap gap}}তাত মোৰ দুঃখ নজানয়
{{gap}}এই কথাখিনি আমি এই বৃহৎ গ্ৰন্থৰ পাতনি স্বৰূপে লিখা নাই
{{gap}}চোলা ধৰা ফুকন খাৰ ঘৰিয়া ফুকন, ঢেকিয়াল ফুকন, নাওসলিয়া ফুকন তামুলি ফুকন, এই ৫ জন সমান
bৰ পচিম ফালে থাকে, টুপৰ বোৰ ঐ ঢতিৰ দগি চুপ
bই দি এ, পচে ব ব শ ৩. 76 • মোৰ হাচটি, চোব বিচনি, পিক বন গদি
1: পচা ফ7 oিn হৈ বা চমগা ফুকন বৰুও চুি ব
• বকা বা ফুকনেহে চবাত বহিব পাৰে; দোলা কাসৰিয়া বকয়া, ঢাউডাঙ্গব বকস গলতে বহিব পাই
{{gap}}বৰবৰুআ ফুকন আদি ফুকন বৰুআতকৈ এই সকলৰ স্ত্ৰীৰ মৰ্জদা কিচু অধিক; এইহেতু তাকো লেখা জাই
{{gap}}এই দেশ যি দৰৰ ইংলণ্ড দেশ সেই দবৰ নহই আৰু টাই কথাতে লৰ
{{gap}}ইংলণ্ড দেশক চলিচ প্ৰদেশ কবি ভাগ কৰা হৈছে; তাৰ সকলো নগৰতকৈ প্ৰধান ৰাজধানি লণ্ডন নগৰ
{{gap}}আন সকলো কথাতকৈ ইংৰাজৰ বুৰঞ্জি জনা বৰ আৱশ্যক ১৯০০ বচৰৰ পুৰ্বে ইংৰাজবিলাক অতি অসভ্য আচিল
{{gap}}গুজৰাটৰ গুৰিত আজমিৰৰ দখিন কচ প্ৰদেস, তাত জাৰজ নামে এবিধ ৰাজপুত জাতি বাস কৰে
{{gap}}আগ্ৰা আৰু আজমিৰৰ দখিনে মালৱা প্ৰদেস, সি বৰ ওখ ঠাই আৰু উৰ্বৰা, তাত মহাৰাষ্ট্ৰবিলাক থাকে
{{gap}}লাহোৰৰ দখিনে মুলতান প্ৰদেস, সি পুবে কাবুলৰ অধিন আচিল, কিন্তু এতিয়া কম্পানিৰ অধিন
{{gap}}ভাৰতবৰ্সৰ পচিমে লাহোৰ প্ৰদেস, তাৰ এডোখৰ বৰ উৰা আৰু নানা সস্য উতপন হই
{{gap}}নৰ্মদা নদিৰ দখিনে দখিন দেস, তাৰ সমুদ্ৰব তিৰৰ ঠাইত বাজে গোটেই ঠাই ওখ আৰু অনেক সস্য হই
{{gap}}বেৰাৰ বা বিৰাটপ্ৰদেস নাগপুৰৰ ৰজাৰ অধিন, কিন্তু তেওঁ ইন্সৰাজৰ কতলিয়া
{{gap}}দখিন দেশৰ সাগৰৰ তিৰত উৰিয়া প্ৰদেস, তাৰ লোকবিলাকৰ ভাসা বেলেগ
{{gap}}ভাগ্যৰ নিমিতে সেই দিনত এটা দুৰঅৱস্থা ঘটিচিল, সেই কাৰণে তেওঁ সেসত জই হল
{{gap}}১০১১ সঁকত সস্টবাৰ এই ভাৰতৰমলৈ আহি মহমদে থানেস্বৰ আৰু দিলি নগৰ লুট কৰিলে
{{gap}}মনুস্যৰ সুখ সৌভাগ্য ব্ৰিদ্ধি, আৰু দুখ মোচন ব্যতিবেকে জ্ঞান লাভৰ একো সাৰ্থক নাই
" তেওঁ সন্দেশ দিছিলে, হাতী ১টা ঘোঁৰা ৪টা (তাৰে এটা সোণৰ জিম বহ্মা)
" পচে ৰজাদেৱে খং কৰি বুলিলে, "বৰ- গগাহাঁইৰ পুতেক যাব নেলাগে, মোৰ ভাই চুগা' কোৱৰ যক
{{gap ইফালে ডাঙ্গৰীয়াক শোৱা দেখি পাৰিসদ সকলে নানা কথাৰ আলাপ কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}১৭৮০ ইং ১৮৬০ শকত মোৰ অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশিত হয়
{{gap}}কণা মানুহক যি জনে চকু দিযে, তেওঁ যে কণাৰ পৰম উপকাৰী আৰু মান্য, তাত একো সংশয় নাই
{{gap}}মানুহৰ কথাকে নকওঁ, ইতব জন্তুৰ প্ৰতিও সদয় ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে
"বেহাবে মধুপুৰ, কামৰূপে বড়পেটা এই দেশৰ উত্তৰত হিমালয় পৰ্বত শ্ৰেণী
"তোমাৰ সো হাতৰ কাৰ্য্য বাও হাতে নাজানোক" এই যে খ্ৰীষ্টৰ উপদেশ তেও ইযাক বৰকৈ মানিছিল
• কে আসাম আৰু কচাৰ দেশৰ সম' পতি bাৰী: ৩ বতঃ]যা কৰিলে আৰু নগাগও বন্ধাই নগাৰ দুৱাৰ ভেদ কব মাটি কটক
' এনে বোলাত সকলো প্ৰজাই হৰিধ্বনি কৰি কলে যে "স্বৰ্গদেৱৰ অৰ্থে কেঁচাই খাতি আইক আমি এশ নৰবলী দিম
' এই কথা শুনি বাজাই তুষ্ট হৈ কলে, "মোমাই, এই বিষয়ে তুমি যেনে ভাল দেখা তেনে কৰা
" তেতিয়াই মোমাইযে কামৰ দিহা লগাই, অমুক খিনি মানুহে ৰাজাই গা ধুবলৈ আৰু খাবলৈ সোন্দেৰাদি পান
bহব চহ প্ৰচুব এতিয়া ঢাহৰ কামনা জগ তব ঢাবি পাশৰ পৰা হব নাগিছে
(বীৰৰ গাত একোৱে বিন্ধিব নোৱাৰে, সত্যক পালিব খোজা, ববি হোৱা, নাইবা মহাদেৱৰ দৰে বাৱাজী হোৱ
</poem তাৰ কাষত কি লাগে ৰূপা সোণা॥ সেই সোণা কোত ফেলে দিলো॥ ময় আৰ কাৰ হাতত বান্ধিম
(২) আৰিমত্ত আৰু নাগমত্ত দুয়োজন পুত্ৰে পিতৃৰ আজ্ঞাৰে ৰাজ্য দুভাগ কবি ৰাজত্ব কৰে
" পুৰাণাদি ৰচিত হয়, তেতিয়া আসামৰ ওচৰৰ দেশ বিলাকৰ ভাষা ভালকৈ গঠিতহোৱা নাছিল
"অসমৰ উন্নতি" এই কথাষাৰি এবাৰ উশাহ নিশাহত অনা নিয়া কৰোঁতেই ওৰ পৰে
" এই কথা দুটি কিমান সাৰুৱ তাক এবাৰ দকৈ সমালোচনা কৰে
" এই কথা ফাকি আলোচনা কৰিবলৈ যাওঁতে যোযোনা এটী মনত পৰিল
{{gap}}আজিকালি শিক্ষিত ডেকা বিলাকৰ ভিতৰত এটি নতুন ধৰ্ম্ম সোমাইছে, তাৰ নাম,— কপটাচাৰ বা ভণ্ডামী
" কপটাচাৰ বা ভণ্ডামীৰ দ্বাৰাই কোন দেশৰ কোন সমাজ কেতিয়া সংস্কাৰ কৰা হৈছে
{{gap gap}}শুৱায় জগত কিনো বিতোপন, নিচুক জগত gap gap নিদ্ৰাৰ কোলাত {{gap gap}}কোনে মন্ত্ৰ মাতি হৰিলে চেতন
{{gap}}এৰি হাত যোৰোঁ কৰা পলায়ন, ই দুটি নয়নে{{gap যেন চাৰিপিনে এই নে অসম gap}}নহয় শ্মশান
{{gap}}মনুষ্যত্ব হীন যত নাৰী নৰ, {{gap}}কি বাবে সকলো ভিখাৰা পৰৰ॥ {{gap}}হায় কিনো বাবে কেঞাঁৰ ধৰুৱা {{gap}}হবা ছি
{{gap}}আহি দিন দিন কৰিছে বেপাৰ; ভৰাই দিনে দিনে{{gap দেখোঁ ভাটি পিনে {{gap}}কৰে পকা ঘৰ শুৱনি কেনে
{{gap gap}}নাজানো ভকতি মই মলমতি মন্দ॥ দেখে দশ প্ৰকাৰে কৃষ্ণক সিবেলাত॥ মালে বোলে কিনো বজ্ৰ সম কলেবৰ
{{gap gap}}তুমিসে মাধৱ মোৰ অগতিৰ গতি মল্ল-বাদ্য বাইবে নিষেধিলে কংস কাল॥ poem>
:অজ্ঞতাৰ পৰা জ্ঞানৰ পথ দেখুওৱা— ::মৃত্যুৰ পৰা নি অমৰত্ব দান কৰা
.8em}}তলত দিয়া আঁচবোৰ টনা সহজ {{gap}}এতিয়া এই আঁচ কেইটা লগ-লগাই
{{gap}}আমি আমাৰ খেতিৰ পৰাই সুখত পঢ়া শিকি জন-বুজা হলে আৰু ভালেৰে
{{gap}}দ্বিতীয়টো দেৱানী মোকৰ্দ্দমাৰ যি দেনাদাৰ, তাৰ থকা ঘৰৰ ভেটিটোৰ বাহিৰে আন একো নাছিল
{{gap}}সেই দিনা ৰাতি প্ৰতিমাৰ ওচৰৰ পৰা আহি মাধৱ মালৱিকাহঁতৰ ঘৰলৈ গ'ল
—তুমি দেখোন জানাই, মই মিছা কথা ক'ব; {{gap}}মাধৱে তেওঁৰ চুৰ কৰাৰ কাহিনী বিবৰি ক'লে
—কিন্তু মানুহে মিছা সন্দেহ কৰি জানো আপোনাৰ ওপৰত আস্থা হেৰুৱাব নোৱাৰে
" সমাজে ভাবি নাচালে বিধৱাৰো সধৱাৰ দৰেই তেজ-মঙহ আছে, অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ আছে, কামনা-বাসনা আছে
—তোমাৰ শিক্ষা আছে, শক্তি আছে, কামত লগাব পাৰিলে কিমান জনহিতকৰ কাম কৰিব পাৰিবা
-মই আগেয়ে কৈছোঁ এজন অভিভাৱক নহ'লে মই আত্মৰক্ষা কৰিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}ঠিক এনে সময়তে ঘপহ, কৰে দুৱাৰ মেলি দুজন ডেকা সোমাই আহিল
{{gap}}চিঠি দুখন পঢ়া হ'লত মাধৱে তাক প্ৰতিমাৰ হাতত ঘূৰাই দিলে
—তাৰ পিচত কথা হৈছে কু-চিন্তা, কু-ভাব আঁতৰাই ৰাখিবৰ একমাত্ৰ উপায় কাম
{{gap}}মাধৱে প্ৰতিমাৰ ওচৰত যি কৈছিল তাক আখৰে আখৰে পালন কৰিলে
-আপোনাৰ যদি এয়ে বিশ্বাস, মোৰ কবলৈ হাকিম গ'লত মহেশ্বৰে নিজৰ মনতে ভাবিবলৈ ধৰিলে noinclude noinclude>
{{gap}}ৰাতি খাই-বৈ উঠি মাধৱ পাটীত পৰিল; কিন্তু বহুত বেলিলৈকে তেওঁৰ টোপনি নাহিল
{{gap}}মই সদায় এই কথা আপোনাক কওঁ কওঁ বুলিও মুখ ফুটাই কবলৈ সাহ কৰিব নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}ঠিক এনে সময়তে কোনোবা এটাই শুক্লেশ্বৰ ঘাটৰ পৰা পানীত জাঁপ মাৰিলে
—কথাটো এই :—মই এটা বিশেষ কাৰণত ৰাতি নৌ পুৱাওঁতেই শুক্লেশ্বৰ-ঘাটৰ ফালে গৈছিলোঁ
—বাৰু, সকলো কথা নালাগে, এটা মাত্ৰ কথা সোধোঁ,—আপুনি তালৈ যাওঁতে প্ৰতিমা আপোনাৰ লগত {{gap}}মাধৱ
— যেতিয়া সি ফালৰি কাটি আলিৰ পৰা নামি নৈ- {{gap}}প্ৰশ্ন
{{gap}}মানুহটো কান্দি কান্দি মাধৱৰ ভৰিত দীঘল দি পৰিল আৰু থোকাথুকিকৈ ক'বলৈ ধৰিলে,-"দেউতা
{{gap}}তাৰ পাচত তীব্ৰ দৃষ্টিৰে পেটুৱালৈ চাই ক'লে,-"তোৰ যদি মৰিবৰ মন নাই, সঁচা কথা কবি
{{gap}}থানাৰ পৰা মাধৱ পোনে পোনেই দোকানলৈ গ'ল আৰু মথুৰাক মাতি দুখীয়াৰ খবৰ ল'লে
{{gap}}ৰায় চাহাব জগদানন্দ বৰকাকতীয়ে মাধৱৰ ওচৰত দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰিলে
{{gap}}আনটোৱে ক'লে, "ৰায় চাহাব যে কেনে বিধৰ মানুহ তাক নো কেনেকৈ জানিলা
{{gap}}সেৱা-সমিতি স্থাপন হব দিনাৰে পৰা মাধৱে তাক মনোমতকৈ গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছে, কিন্তু আশানুৰূপ হোৱা নাই
—মই জানো বিশ্বাস নকৰোঁ বুলি কৈছোঁ, কিন্তু সম্প্ৰতি মোৰ কথা মোৰ বাহিৰে আনে নজনাটোৱেই মঙ্গল
-আপোনাৰ উদ্দেশ্য মহৎ হ'ব পাৰে, কিন্তু তাক হৃদয়ঙ্গম কৰিব পৰা মানুহ এতিয়াও ওপজা নাই
— সেইবোৰ কাৰবাক দি দিব পাৰা, নাইবা কাটি-কুটি আন কামত লগাব পাৰা
{{gap}}সভা ভগাৰ অলপ পাচতে উগ্ৰসেন বৰুৱা মাধৱৰ ঘৰত উপস্থিত হল
"স্বজাতিৰ প্ৰতি তুমি নকৰি বিচাৰ, প্ৰথমতে তুলি লোৱা পতিত জাতিক {{gap}}উগ্ৰ
(১) ভট্টাচাৰ্য্য বিজ্ঞানি শিল্পে এই বিষয়ে লিখিয়ে দে ও বিষ দেৰ উত সেই শীত বিগেন, শান্ত এৰি অনুবাদ কৰি
" ঠিক এনে একাৰ আপত্তিকে ৰাজ নৰনাৰায়ণৰ সভাত ব্ৰাহ্মণসকতে কৰিলি
" এনে এই শ্লোক দি নোৱাৰি লয় গণি ে ি শাপাণি নাম ইতেও না বাস মাৰিলে
—"বুজিছো, মোৰ যোগায়ে হাড়-মৃৰ গতি দুকৈ পঢ়িছে যেখি মহাৰাণীয়ে তাক বকা পাতিছে
" এই বুলি চিঠিখন গোয়ে গীৰামৰ হাত যি গীৰৰে তাৰকৈ শক্তি পঢ়িবলৈ ধৰিলে -
[১ম বৰ, ১ম সংখ্যা এনেখনি দেশ ফঙ্গে নোপোৱা বিচাৰি, নিশ্চয় নিশ্চয় মই কওঁ এটা মাৰি
• জন ৰজাৰ ভিতৰত ভাৰুৰ বৰ্মাই প্ৰথম ঠাই পোৱা কথা আমি ৰগৰ এটা প্ৰবন্ধত কৈ আহিছে
-এতিয়া কেৱল মাত্ৰ ইকে কৈ যে মদ ঢেলেউ খাবৰ সকাম তাত একো নাই
In Rome, do as the Romas do" অৰ্থাৎ ৰোম দেশ ৰোমৰ মানুহৰ ৰে চলিব
" কিন্তু "সৰু বেপাৰ আগত g- লাবলৈ লাজ লাগে" বুলি যেতিয়া পখিলাই কশে, তেতিয়া মুৰলীৰে উত্তৰ দিলে ওলাব নেলাগে
"অনুমানত ধৰা বুৰঞ্জীৰ তথ্য" বৰুৱাদেৱে অগ্ৰাম কৰিছে ফক, তাত আমাৰ কবলৈ একো নাই
" বুলি তেওঁ কৈছে, সুখৰ বিষয় যে সেই বলত বল দিবলৈ আমি আমাৰ বুৰঞ্জীবিজ্ঞ ই, এ, গেইট চাহাষক পাইছে
- অসমীয়া ভাষাটা বে কান গাৰ পত্ৰংশ নহয়, আৰু সি ৰে সুকীয়া
" লৰাটোৰ কথা শুনি মোৰ মনত ক্ষন্তেকতে নানা ভাং খেলালে
", এইবাৰ ভিতৰৰপৰা যেৰে গাৰ দৰে গান মাৰি "বাব" হিল- "কি
" মই জীৱনচৰিত লেখক সিদ্ধান্ত পোষকতা কৰিব নোৱাৰি মনত বিষ পাশে
" অৰ্থাৎ সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ পৰুে যিটো ৰাতি, শ্ৰেষ্ঠসকল পক্ষে সেইটা দিন
' আৰু আমাৰ কৰা জীৱন-গুৰিত লেখকৰ লেখাৰপৰালি দি সামৰণি মাৰি
" দুখৰ বিষয় যে সেই হীয়া ৰা আৰু মগণিকাৰবোৰ অসমীয়া মানুহ নাছিল
" এই সিদ্ধান্ত কৰি সি সোধপাই নাই যাৰুৰ মূৰত এটাঙোন লগাই দিলে
" খটাবলৈ কাৰবাৰ কৰিছে বুলি বৰুৱাদেৱে যি মতলব আমাৰ ওপৰত আৰোপ কৰিছে, তা আমি দোঘোৰ প্ৰতিবাদ কৰে
" মই 'ভালে আছে" বুলি সমিধান দি উভতি তেওঁক সুধিলে, "আপোনাক মই চিনি পোৱা নাই দেখোন
" মোৰ প্ৰশ্নো শুনি আলহীজনে ডাঙৰকৈ হাঁহি উত্তৰ দিলে, "কি, আপুনি মোক চিনি নোপোৱাই হল নে কি
" আলিহীয়ে মোৰ কথাৰ আন একো উত্তৰ দি আকৌ এবাৰ হো-হো-কবে হাঁহিলে
(১) আনন্দৰাম বৰুৱা, (২) মিঠ মনি ৩) ৰিৰ তৰুণৰাম ফুকন ৪) যি ৰানো চৌধাৰী (৫) যিৰ নাভিৰাম বৰুৱ
" লিখাটো মা দু এই কথাও মানিবলৈ দুইটা থাকিলে লাভ নাই
(০) ও ত্ৰিশ মা হতে তত খাৰলৈ তেওঁক তা দি, নাগিব
(১) ডাঙৰীয়া পৰাম বৰুৱা সৰানিক তেওঁ বাপেক আ সদখামিনৰ সহধৰ্মিণী হতেৰী বৰুৱানীক মাক মনোনীত কৰিব
-এটা, ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ পশ্চিমৰ খাইৰৰ নামে,পৰ্বতীয় ঠেক বাট; আনটো উত্তৰ-পূবৰ অসামেছি
" মোৰ শশ্ন শুনি সিহঁতে সিহঁতৰ কণ কণ মুখৰবাৰেৰে মাত লপাই উত্তৰ দিলে,-"জাযাক তই এতিয়া চিনিকে নোপোৱা হলি
—মোৰ শেৱাটাৰ চাৰিট ফালে অসংখ্য কেচুৱা লৰাই মোক বেৰ্দি কাশি লাগিছে
- "গই, গৰ আলান নাকি ইমান বা কলৰে চলি আহিছে কি
"কি কৰি লব লাগে শােনকালে কৰি শােৱা মেয়ে; মােৰ আখল মহিবলৈ আছে, চুৱা কঁহী বাটি ধুবলৈ আছে
"ই" আৰু "ময়ৰ উচ্চাৰণৰ ভিতৰত বিভিন্নতা নথকাটোও আমি মানি নোেেব্দ
" "টেটোন তালিব বিষয়ে অসমীয়া ৰাইজে আগৰেপৰা ভালকৈ খানে আৰু লেখক নাটক পৰা আৰু ভালকৈ খানিব
"বিলাক" বহুবচন বুজোৱা প্ৰত্যয়, সি একলৈ নাথাকি "ভাৱৰীয়াৰে সৈতে লগলাগি থাকিলে তাৰ গাত বল বাঢ়িব
" "আৰু মোৰ সেই মুখৰ ঘৰত আছিল সাক্ষাৎ লক্ষ্মীপিনী পতিব্ৰত
• তেওঁ অকলৈ আৰু মানুহৰ মুখৰপৰা গোটাই লিখাৰ বাবে হেমকোষত কিছুমান শ পৰিল
(১ম বছৰ, ১১শ সংখ্যা কামি খোলে নো মানুহ কিমান দিন জীয়ে আৰু খালে নো কিমান দিন লীগে
" আলি ই বেশি পাঠীতে পৰি টোপনিৰ মলত বিবিয়াইছে, "পােহৰ নাই একা
• নাজিকালি আৰু বইলা বােতে, সেই ভাষাৰ যেতিয়া অখিই গালি তেতিয়া অসমীয়া ভাষা উন্নতি আৰু ও পত
" এই দুই তিন ঘন্টা যানৰ পাছত আকৌ এবাৰ তেওঁৰ গুৰিলৈ গলে
( ২ বছৰ, ৪ৰ্থ সংখ্যা, আহি; কাৰ্য বাৰান্ত প্ৰমাণ দেখুৰাত তুলে সন্তোষ লাক্ত কৰি কলি সহ
" উদাহৰণ ৰূপে তুলসীদাসৰপৰা দিয়া এই কেইফাকি দেশৰ কোন বালীয়ে বুজিব কোৱাচোন
-কালিন্দী তীতে, বনৰে মাজতে, এ-ছে- সুৰীনা শা, মন উচটায়, এ ৰাধাৰ ওনাশ ক ঝল হে
(২) "মন মেৰি ৰাম চৰণ হি লঞ্চ, ওই লেখনা অন্তক অঞ্চ
" বুলি সুখিল মইও "মণিপুৰলৈ যাওঁ বুলি কলে আৰু দুইয়ে বাং দুফালৰ গাড়ী উঠিলে
Eমন্ত শঙ্কৰ শুভাশয়, কামোৰৰ ফল প্ৰকায়, লগৱত কৰি পয়োধিত শৈশল
" এই বুলি মাৰিৰে লেখাৰু লৰাটো তই অলপ দুথ ক খাবলৈ বেয়া নাপাৰি
" এসে বুলি তাৰ কোপৰ পৰা গিৰািই থকা নকৈ ৰোৱ খুৰ এখন সি উলিয়াই মেলি লৈ সে
" তোৰ কথা যদি সচা তেয়ে এই এটা সৰা সলৈ ইয়াক লৈ কেলৈ
" অৰ্থ- কাই উন্নত কোচ-মোচ খাই লৰাটোক তেতিয়াই মোকোলাই দিলে
" "এই লৰাটোৰ এনে দুৰ্দশা কৰাত তোক কে কিয় মা নাই সেইটোহে বিষ লাগিছিল" এলে বুণি বিমানে উত্তৰ দিলে
" অলপ সময়ৰ পাছত চতুৰ্থ ৰাটৰ ফালে তেওঁৰ দৃষ্টি পৰা তেও ভাবিবলৈ ধৰিলে; হায়
" "সেই বিষয়ে উকীলক শুধিছিলে, কিন্তু বিমান টকাৰ বা ফলে শুনি বিচুৰ্ত্তি
" চনীয়েকৰ অৱস্থা জানি পাৰি বুঢ়াৰ সহায় কৰিবলৈ মন গল
" সেই দিনাৰপৰা লৰাবোৰে বৰকৈ নকশা হল হয়, কিন্তু এখাটাই সিং ও মালাৰক তলা দিছিল
Publishwৰ হবলৈ ৰাখী দুষ; নইলে আমাৰ ভট্টাচাৰ্যক এৰিম বুলি জৰিছে
* শুক্ৰাচাৰ্য আৰু পুজনীয় মোৰ; তুমি, পুত্ৰী গমঞ্চত মোৰ তপিণী সমান; সহয় বুগুত কৰা ইহ এবাৰ
(২) বি পৰা পৰোপকাৰী হে আছে হে ৰাজ এভিন্ন পন
{{gap}}স্কুলীয়া ছাত্ৰ হৈও সাহিত্যক্ষেত্রত প্রবেশ লাভ কৰিছিলোঁ এদিন তােমাৰেই অযাচিত অর্থ সাহায্যৰ বলত
{{gap}}বাস্তৱতাৰ মাজে দি আদৰ্শৰ উজ্জ্বল লোকলৈ পথ নিৰ্ম্মাণ কৰাই উপন্যাসৰ চৰম লক্ষ্য
{{gap সাধনা লিখাৰ পিচতেই জনচেৰেক কৃতবিদ্য লোকৰ সঙ্কেত লাভ কৰি, লিখক বিশেষ উপকৃত হৈছিল
{{gap}}সাধনাৰ প্ৰথম সংস্কৰণ ওলোৱাৰ পাচত গোটেই অসমতে এটা হুলস্থুল লাগি পৰিছিল
" {{gap}}"গৈছোঁ দেউতা" — এই বুলি অলপ সময়ৰ ভিতৰতে গঙ্গাৰামে এগিলাচ নেমুটেঙাৰ চৰ্পত আনি দিলে
{{gap}}এনেকৈ বহি থাকোঁতেই বেলি পৰিবৰ হ'ল, তেওঁ পশ্চিমলৈ চকু ঘূৰালে
{{gap}}উমাকামই ক'লে — "কি হে ইমান কৈ মাতিলোঁ, তেও সঁহাৰি নাই
{{gap}}উমা — তোমাক দেখোন দেখিছোঁ পুৱা-গধূলি প্ৰায়েই নৈৰ দাঁতিত আৰু আজৰি পোৱা সময়ত ঘৰৰ চুকত
{{gap}}দীন — অ' তাকে কবলৈকে হবলা এই ডৰা পাতনি পাতিছিলা
{{gap}}উমা — বৰ্ত্তমান জগতৰ লগত মিলাই চালে তোমাৰ উত্তৰৰ কোনো অৰ্থই নহয়
{{gap}}দীন — মই যে সৰ্ব্বসাধাৰণৰ লগৰ পৰা আঁতৰি পৰিছোঁ, সেই কথা সঁচা বুলিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}উমা — ৰ'বা ৰ'বা, তোমাৰ কবিতাৰ বলিয়ালিয়ে এনেকৈ উক দিলে আমাৰ পলায়নৰ বাহিৰে উপায় নাথাকিব
{{gap}}দীন — তুমিয়েই হে জোকাই লৈছা, মোৰ গাত দোষ কি
{{gap}}উমা — কথা হৈছে তুমি বিয়া নকৰোৱাৰ পৰা বহুতৰ অপকাৰ হৈছে
{{gap}}উমা — তথাপিও তোমাৰ বিয়া নোহোৱালৈকে তোমাৰ অজ্ঞাতসাৰে হলেও তুমিয়েই সেই অনৰ্থৰ মূল হৈ থাকিবা
{{gap}}দীন — বিয়া কৰোৱা মানুহ কেতিয়াও উন্মাৰ্গগামী হব নোৱাৰে বুলি তুমি বিশ্বাস কৰানে
{{gap}}দীন — তুমিও বৰ পোন-পটিয়ে কথা পাতিছা বুলি মোৰ মনে ধৰা নাই
{{gap}}উমা — বাৰু যি হওক, তুমি অলপ দকৈ কথাটো গমি চাবা
{{gap}}এনেতে উমাকান্তই ঘৰৰ ওচৰ পাই দীনবন্ধুৰ ওচৰত বিদায় ল'লে দীনবন্ধুও ঘৰমূৱা হ'ল
{{gap gap}}নিৰ্দ্দয়, তথাপি নিদিয়া দৰ্শন, মালতীৰ মালা{{gap gap gap}}গঁথাতে শুকাল, {{gap gap}}ৰেণু কাঢ়ি নিলে পৱনে
{{gap gap}}নেদেখোঁতে হিয়া বিৰহে দহিলে, {{gap gap}}নোৱাৰা পলাব এবাৰ ধৰিলে, শূন্য থাপনাত{{gap gap gap}}থাপি যতনেৰে
{{gap}}দীনবন্ধুৱে এনেকৈ ভাবি থাকোতেই গঙ্গাই মাত লগালে; "দেউতা খাবৰ হ'ল, আহক
{{gap}}দীনবন্ধুৰ ঘৰটো চাৰিচলীয়া আৰু সম্মুখৰ ফালে আগ বঢ়াই টুপ লগোৱা
{{gap}}দীনবন্ধুৰ বৰণ একেবাৰেই বগা নহয়, কিছু শাওঁ বৰণীয়া, দীঘলে জোখতে, গাটো বিশেষ শকত নহলেও ক্ষীণো নহয়
{{gap}}দীনবন্ধুৰ সংসাৰখন দেখাত ক্ষুদ্ৰ হলেও তেওঁৰ কাম নিতান্ত অলপীয়া নহয়
" {{gap}}এই চিত্তোম্মাদকাৰী সৌন্দৰ্য্যত মুগ্ধ হৈ থাকোঁতেই দীনবন্ধুৰ টোপনি আহিল
{{gap}}মাটিৰাম যাৰ ঘৰত আছিল, তেওঁৰ দুটা লৰাই তেতিয়া ইংৰাজী পঢ়িছিল
{{gap}}পানীৰামে লক্ষ্মীকান্তক স্কুলত পঢ়াই এন্ট্ৰেন্স পাচ কৰালে, আৰু কাছাৰীৰ কাম এটাত সুমুৱাই দিলে
{{gap}}উৰ্ব্বশী আৰু কুসুমকুমাৰীৰ কি হ'ল, তাকো ইমানতে কৈ লেঠা ছিঙি থোৱাই ভাল
</poem ৰম্ভাই গহীন হৈ মাত লগালে :— "যাওক, ধেমালি ভাল নালাগে
{{gap}}মহেশে কিন্তু তাৰ উত্তৰ নিদি গাবলৈ ধৰিলে :— {{gap}}এবাৰ মাথোন হাঁহি-মুখে কথা কোৱাঁ সোণ
</poem {{gap}}ৰম্ভাই তেতিয়া মুখেৰে একো নামাতি বহাৰ পৰা উঠিল, যেন তাৰ পৰা ওলাই যাব খুজিছে
{{gap}}ৰম্ভা — আপুনি সময়মতে এবাৰ দেখা দিবলৈকে টান পায়, আকৌ প্ৰাণ দিয়ে
{{gap}}মহেশ — আজিৰ পৰা আৰু পলম নহয়, হাজাৰ কাম থাকিলেও নহয়
{{gap}}মহেশ — তোমাৰ শপত মই আজিৰ পৰা কেতিয়াও পলম নকৰোঁ
{{gap}}তেতিয়া ৰম্ভাই আৰু আপত্তি নকৰিলে, হাৰ্ম্মোনিয়মটো মাজত লৈ দুয়ো দলিচাৰ ওপৰতে বহিল
By Jove, তুমি আগেয়েও সুন্দৰী আছিলা, এতিয়াও আছা, আগলৈকো থাকিবা
{{gap}}উকীল — কিয় স্বৰ্গৰ অপেচৰা, heavenly nymph — সদায় সুন্দৰী, সদায় যুৱতী, সদায় হাঁহি, সদায় নাচগান
{{gap}}"নাযাবা, মই বহোঁ, তুমি নাযাবা" এই বুলি উকীল আকৌ আগৰ আসনতে বহিল আৰু আগৰ দৰেই ৰম্ভালৈ চাই থাকিল
{{gap}}ৰম্ভা — আপুনি বা আপোনাৰ দলৰ মানুহে নহয় দীনবন্ধুক খাতিৰ কৰিব নোৱাৰে, মই ধৰা হলেতো লেঠা নাছিল
{{gap}}ৰম্ভা — সি যি হওক, প্ৰভাই মানুহৰ ঘৰে ঘৰে সাহায্য বিচাৰি ফুৰিছে বুলি আপুনিয়েই কৈছে
{{gap}}ৰম্ভাই বিৰক্তিৰ স্বৰেৰে ক'লে, — "এৰা, মোমাই মৰক, ভূতক পিচে পাম
{{gap}}উকীল — মই বলিয়া Very good. বলিয়াই সকলো কৰিব পাৰে
{{gap}}এই কথা কোৱাৰ লগে উকীল একে জাপেই বহাৰ পৰা উঠিল আৰু ৰম্ভাৰ দুয়োখন হাত জপাই ধৰিলে
{{gap}}এই এসপ্তাহৰ ভিতৰত প্ৰায় দিনৌ দীনবন্ধুৱে নিলগৰ পৰা যুৱতীক দেখা পাইছিল, আৰু মাজে মাজে গীত শুনিছিল
" {{gap}}সেই দিনাৰ পৰা তেওঁৰ মনত নিজৰ বিৰুদ্ধে কোনো অভিযোগ উঠা নাই
{{gap}}সেইদিনা ৰাতিপুৱা সাত বজাৰ সময়ত দীনবন্ধুৱে চাহ খাই উঠি<noinclude rh
— এই বুলি লৰাটো পঠিয়াই দি চিঠিখন মেজৰ ওপৰতে থৈ দীনবন্ধু আকৌ হিচাপ-পৰীক্ষাত লাগিল
{{gap}}আপুনি এই জিলাতে থাকে বুলি মই আগেয়ে নাজানিছিলোঁ, নহলে প্ৰথমেই আপোনাৰ উপদেশ লৈহে চেষ্টা কৰিলোঁহেঁতেন
{{gap}}আপুনি মোৰ ঘৰলৈ আহিব নালাগে আৰু ময়ো আপোনাৰ ঘৰলৈ যাব নোৱাৰিম
{{gap}}যুৱতীৰ গঢ়-গতি, সাজ-পাৰ দেখি আৰু কথা শুনি দীনবন্ধুৰ সন্দেহ উপস্থিত হ'ল
{{gap}}অলপ পৰ নীৰৱ হৈ থকাৰ পিচত দীনবন্ধুৱে কলে, — "পিচে অহাৰ সকাম
" {{gap}}যুৱতী — মই এটা বিশেষ প্ৰয়োজনত আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ
{{gap}}দীন — হ'ব পাৰে; কিন্তু এতিয়া হলে সমূলি মনত পৰা নাই
{{gap}}যুৱতী — কিয়, তাহানিখন আপুনি ককাইদেউৰ সৈতে একেলগে স্কুলত পঢ়িছিল নহয়
" শেহন্ত ও যে আমি এই প্ৰবন্ধটো বদলাত লেখি বগলা কাকতলৈ পঠি- যাব খুজিছিলোঁ
" {{gap}}ৰম্ভা — ককাইদেউ ঘৰত নাথাকিব পাৰে, মইতো প্ৰায় ঘৰতেই থাকোঁ