jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
" হে নাৰদ, তুমি যে মোক দেখিছ৷ ই মোৰ মায়াৰে ফলত, নহলে মই গুণাতীত, মোক নেদেখিলাহেঁতেন
" মায়িক শৰীৰ পৰিগ্ৰহ কৰিলে নিওঁণ ঈশ্বৰ সগুণৰূপে অৱতীৰ্ণ হয়
" নাৰদ, সনক, সনন্দ, সনাতন, সনৎকুমাৰ প্ৰভৃতি ঋষি- সকলে জ্ঞানী হৈও ভক্তি-পথ হে দেখুৱাই গৈছে
" নিপৰ গুণ বাস্তবিক Paradox. ইয়াৰ অৰ্থ এই যে নিৰ্গুণ ঈশ্বকে ভক্তসকলে সগুণ ভাৱে আৰাধনা কৰে
" চৰিত্ৰত আছে-"শুনিও নি তুৰি, ৰূপক কহে আমি, আশা কৰিলোঁ নিশ্চয়
" এই পৰামৰ্শ শুনি ঠাকুৰৰ ভাৰ্যাই ভকতৰ হাতত লৈ ফল নিৰ্মালি পঠিয়াই দিলে
" এই বুলি কৈ তেওঁ অপেক্ষা নকৰি ভিতৰলৈ সোমাই গৈ হেদালিৰপৰা চাউলৰ খৰাহিটো আনি ঠাকুৰৰ আগত দিলেহি
" এই বুলি সেই ইয়াৰ পিছত চতুৰ্ভুজ ঠাকুৰদেৱে পাটবাউসীলৈ আহি মাকক প্ৰতিপাল কৰি থাকিবলৈ ধৰিলে
" এই কথা শুনি ঠাকুৰে যোখা শায়খনি দিলে, কীৰ্তনখন নিজৰ ঠাইত ৰাখিলে
" এনেতে সমূহ ভকতসকলে কলে হৰিচৰণৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা শ্ৰীৰাম আছে
" ইয়াৰ পিছত ভকতসকলে আতাক শুধিলে "বাপ, তোমোৰাৰ পিও-জলাঞ্জলি কোন জনে দিব
" এই আজ্ঞা শুনি গোপী আতৈ উজাই আহি বদুল আতাৰ পাশ পাই আতাক সেৱা ভক্তি কৰি থাকিবলৈ ধৰিলে
" এই কথা শুনি বৰজনে ভাৰি নেপালে যে তেওঁক কিয় চোৰ বোলা হল
" হৰিতৈয়ে কলে "তুমি বন্ধু পবিজন লৈ প্ৰৱৰ্তি আছ, নাম লৰ নোৱাৰা কিয়
" ৰজাই মুদৈক কলে "তেওঁক তমি মোৰ ওচৰলৈ নোমলে লৈ আহি
" আৰু এই কথা মুদৈয়ে কলত, হৰি আতৰ সৈতে ভক্তসকলক লগত লৈ আত্ব জাৰ ওচৰ পালে গৈ
" ইয়াৰ পিছত ৰজাৰপৰা বিদায় লৈ আতাই মদৈততটলৈ আহি উতলেৰে সৈতে আনল কৰি হবিগুণ গাই
" ইয়াৰ পিছত ৰদুল আতাই উজাই উভতি আহি তেওঁৰ ঠাই কলি ভোট পালেহি; এলে ভক সেৱকে তেওঁক আগবঢ়াই নি পা সন্তোষ
" বুঢ়া আতাই কনে "নহয়, তমোৰত এতেকে তোমোৰা হে গ ঘ লাগে
" এইদৰে বুঢ়া আতাই ফলত, বদুল আত যৌন হৈ থকা দেখি, বুঢ়া আত মণিৰৰ<noinclude noinclude>
" {{gap}}ইয়াৰ পিছত কৰুণাময়ে বদুলা আতাক তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ লৈ গলহি
" এই কথা শুনি বৌ-মাকে কলে "আমাক দুইকো তুমি ধৰ্ম্মক ধৰোৱাঁ, আমি ধৰ্ম্মক ধৰোঁ
" বদুলা আতাই কলে "কৰুণাময়, ঘৰত মোৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই, মই ঘৰলৈ উঠি যাব নোখোজোঁ
" এইদৰে নানা কাকূতি কবি কৰুণাময়ে আতাক ধৰিলত তেওঁৰ ওপৰত আতাৰ কৃপা সম্পৰ্জি, আতা যাবলৈ সম্মত হল
" এই কথা শুনি ৰজাই পানী-ভাৰীক ধন্য ধন্য কৰি কলে "তোৰ ধন্য ভাগ্য
" এই বুলি ৰজাই ভাৰৰ সেই অৱশেষ জল মুৰত লৈ, পান কৰি শোক পৰিত্যাগ কবিলে
" বুঢ়াভগীয়াই উভতি আহি আইবাইক এই কথা জনালত, আইয়ে লৰালৰিকৈ নতুন দোলা এখন গুৰুজনক<noinclude noinclude>
" মাধৱদেৱে হৰিদালক বেহুকৈ জানে দেখি সেই কত প্ৰত্যয় নকৰিলে
" তেওঁ উত্তৰ দিলে "ৰাপ, মোক মোৰ গৃহলৈ আৰলৈ অনুমতি কৰক, এতিয়াই মই সকলোকে আনি দিম
" গৃহিণীৰ এই কথা শুনি বণিয়াৰ সতেষিত মনেৰে তেতিয়াই তেওঁৰ মৰ্য
" হবিদাসে গুক বাক্য মতে কাৰ্য্য {{gap}}এদিন কেশৱ হাজাৰা নামে সেৱক এজন আহি মাধৱদেৱক সেৰ
" গুৰুৰ প্ৰশ্ন শুনি বললনে উত্তৰ দিলে "বাপ, মই মৰিবলৈ তিনি পক্ষ তিনি দিন আছে
" বলোৰামৰ কথা শুনি মাধৱদেৱে তুষ্ট হৈ বললাম কলে "তোমাৰ চাৰি দিন গুচালো
" মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে "তুমি ভাল কৈছা; তোমাৰ কৃপাত মোৰ আজি মিত্ৰ লাভ হল
" মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে "গীত, ভাগৱত, বৃহৎ সহস্ৰনাম আদি শাসকলত, মালাত মেৰু দিবলৈ নয়
" বঙ্গৰ মাধৱ জখা মুখ, তেওঁ নামাতি মঠ ধৰি মেজিটো যেন হৈ বহি ৰল
" এই বুলি তেওঁ পঞ্চৰাত্ৰৰ শ্লোকৰোৰ সসৰ কৰে মাতিবলৈ ধৰিলত, বিৰাজীৰ মুখ বন্ধ হৈ গল
" হৰি ভাৰতীয়ে কলে "মোৰ ঘৰত ৰাজনু শান্ত এখন আছে মই সেইথনকে দিন
" -এই কথা তনি পদ্ম আই সঙ্গে পাই ভাটীলৈ যাবলৈ উদ্যোগ কৰিছে, এনেতে কেশব তা আহি ওলালহি
" এই বুলি ৰাম ৰাম আতা ভক্তক লগত যাবলৈ আদেশ কৰিলত তেওঁৰ লগত জগন্নাথচৰণ আহি পদ্ম আতাৰ ওচৰ পালেহি
" যদুমণিয়ে কলে "তমাই ৰাজখোৱাই মোক তোমাৰ লগত দিলে, তোমাক এৰি মই কলৈকো নাযাওঁ
" এই বুলি তেওঁ স্নান কৰি শুচি হৈ সেইদৰে পিছত আহিবলৈ ধৰিলে
"গুৰুজনৰ আজ্ঞা শুনি সলো সেৱ গৈ "আতা আহক" বুলি মাতি তেওঁক আগবঢ়াই আনিলে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে কলে তেওঁ তিতাচোমদাৰ নহয়, চম্পা-চোমদাৰ
" মাধৱদেৱে কলে "সাওকুচি গ্ৰামৰ নাম কলা, সাওদসকলে বাণিজ্য কৰিছিল দেখি তাক সাওকুচি বোলে
" আকৌ মাধৱদেৱে কলে "পুত দেখিলে জানো কিবা পৰিচয় হয়
" আতাই উত্তৰ দিলে 'বাজসূয় শাস্ত্ৰখনি দেখি আপোনাৰ চৰণ চিনিলো
" মাধৱদেৱে কলে "মই সেইখন পথিৰ পদ ৰচনা কৰিছে৷ হয়
" মাধৱদেৱে কলে "আমুকাই, তেনে হলে তুমি তীৰ্থলৈ যাৰ লাগে
" আতাই কলে "বাপ, মোৰ তীৰ্থত কাৰ্য্য নাই; আপোনাৰ চৰণ সেৰি থাকিব পাৰিলেই মোৰ মহা ভাগ্য
" গুৰুজনে কলে "তীৰ্থত তোমাৰ কাৰ্য নাথাকিব পাৰে, কিন্তু তোত তীৰ্থৰ কাৰ্য আছে
" আতাই কলে "মোৰ শৰীৰত বাত ব্যাধি আছে; আৰু লগ নাই, মোক কোনে বাট দেখুৱাই নিৰ
" মাধৱদেৱে কলে "মোৰ হাতত নাৰায়ণ তৈল আছে, লীনাৰায়ণ ৰজাই সেই তেল নোক দিছিল
" এইদৰে গুৰুজনৰ কথা শুনি পা আতাই যদমণি আতেৰে সৈতে তীৰ্থলৈ যাত্ৰা কৰিলে
" এই কথা শুনি কলাপ কেশীগুটি গল, আৰু তেওঁলোকে বটত যতে উভতি অহ যাত্ৰী দেখে ততে "কাহা জগন্নাথচৰণ
" এই কথা শুনি চকিৱালে {{gap}}বহাগৰ মানুহ-বিহুৰ দিনা কীৰ্ত্তন-ঘৰত তিনিজোৰা গায়নে গাইছিল
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে কলে "আমি নো কি নাসাধিলোঁ, হৰিকীৰ্ত্তনতে গোটেইটো দিন গোৱালোঁ
" ঠিক এনে সময়তে পদ্ম আতাই আহি গুৰুজনৰ চৰণত পৰি সেৱা কৰিলে
" বোলা শুনি, শ্ৰীৰাম আতাই কলে "বাপ পাৱত পৰি থাকি তেওঁৰ পথশ্ৰম যাবলৈ দিয়ক
" আতাই উঠি তীৰ্থৰ সেই বস্তুবোৰ গুৰুজনৰ আগত থলত, গুৰুজনে শুধিলে "কি দ্ৰব্য আনিলা
" আতাই কলে "বাপ, গঙ্গাজল, গঙ্গামৃত্তিকা আনিছোঁ; আৰু ভোজনৰ অৰ্থে তেতেলি, পদ্মচেনি পাই আনিলোঁ
" গুৰুৰ বাক্যত গঙ্গাজলৰ পাত্ৰৰ মুখখন মেলিলত দেখা গল, জল মুখলৈকে চপচপীয়া হৈ আছে
" মাধৱদেৱে কলে 'গঙ্গাজল বাটত আনোতে শুকাই আহে, সেইদেখি কোনোৱে কোনোৱে তাত আন জল ভেজাল দি আনে
" এই বুলি মাধৱদেৱে সিংহৰ পোৱালিৰ দৃষ্টান্ত কলে,-"এজনী গভিনী সিংহিনী এখন বনত<noinclude noinclude>
" এই দৃষ্টান্ত শুনি বেহেৰীয়া বিষ্ণু আতাই শোক পৰিহাৰ কৰি {{gap}}বদুলা আতাই ভুলত সৰৈদুৱাৰ এৰি গৈছিল
" এই কথা শুনি আতাই নাওখন পিছহোহোকাই নি সৰৈদুৱাৰ পাই তাতে সেই সন্দেশ ভোজন কৰিলে
" এই বুলি তেওঁ তাৰপৰা উঠি গুচি আহিবলৈ উঠিলত, সকলো প্ৰজাই অনেক কাকুতি মিনতি কবিলত তেওঁ থাকিল
" মাধৱদেৱে মৰলক কলে "তুমি অনাচাব অধৰ্ম্ম অচিবণ কৰা, সেইদেখি তোমাৰ খাবলৈ নাটে
" এই বুলি তেওঁ বাৰে বাৰে কৰন ধৰ্ম শ্ৰেষ্ঠ বুলি কৈ নিজৰ গৃহলৈ প্ৰত্যাগমন কৰিলে
" বহনে লক কলে "কপাল, তোমাৰ ঢালব শক্তি এওঁলোকক দেখুৱাচোন
" এই আজ্ঞা শুনি লস্কৰে বাৰে চাট মাসি একে জাপেই সব ঘৰ এটা পাৰ হৈ গতি,<noinclude noinclude>
" গুৰুৰ বাক্য শুনি কেশৱ- চৰণ আতা উজনিলৈ যাত্ৰা কৰি গল
" ঠাকুৰ আতাৰ কথা শুনি মাধৱদেৱে পুণ্য ভূমি এড়োখৰ খুজিবলৈ ৰজাৰ ওচৰলৈ ভকত পঠিয়ালে
" অবিবেকী ৰজাই এই কথা শুনি তেতিয়াই মাধৱক গোকুললৈ যাবলৈ আদেশ দিলে
" ৰজাই ভাৰি কলে যে "তেন্তে পুণ্যভূমি হাজো; তালৈকে মাধৱ যাওক, তাতে থাকক গৈ
" এই বুলি ৰজাই দূত পঠিয়াই মাধৱদেৱক হাজোলৈ যাবলৈ অজ্ঞা দিলে
" মাধৱদেৱে তেওঁক সাধনা কৰি কলে "সখি, তুমি মোক সদায় পাবা, তোমাৰে মোৰে বিচেছদ নাই
" যাটৈয়ে কলে ৰাতি কোনেও নেদেখাকৈ তোমাৰ শহুৰক লৈ আহিবা, মই পাৰ কৰি দিম
" এই কথা শুনি ৰজাই কলে "আই, এই কলি কালত কোন ভক্ত আছে
" এই উত্তৰ শুনি আইয়ে মনত বিষাদ পাই একো নামাতি মনে মনে থাকিল
" আইয়ে উত্তৰ দিলে "দোলাৰে গৈ মই মানৰ পুণ্যৰ অৰ্থ ফল নাও
" এই কথা শুনি ৰজাই হাঁহি কলে 'আই, আগৰ কালৰ ৰজাৰে সৈতে মোৰ তুলনা কৰিলা নে
" বজাৰ কথা শুনি আইধায়ে হাঁহি উত্তৰ দিলে "বাপু, তুমি ঠিক কৈছা; কাল অনুসৰি লোকৰ শক্তিৰ তাৰতম্য ঘটে
" এই উত্তৰ শুনি ৰজাই লাজ পাই, তেতিয়াই মাধৱদেৱৰ নিমিত্তে ঘৰ কৰাই দিবলৈ আজ্ঞা দিলে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱ সলত হৈ এদিন ৰজাৰ ওচৰলৈ গলত, যাই মাধৱদেৱ আহিছে শুনি মন্ত্ৰী পঠিয়াই<noinclude noinclude>
" এনেতে বুঢ়া আতাই তেওঁৰ ওঠৰ পালীৰে সৈতে আহি গুৰুজব চবণ বন্দনা কবিলে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে পৰম আনন্দিত হৈ মথুৰাদাস আতৰি স্ত্ৰীক প্ৰশংসা
" মথুবাদাতে বিনীত ভাৱে কলে "বাপ, আপোনা পাশিত থাকিম বুলিহে অহা হৈছে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে যদুমণি আতৈক কলে "যদুমণি, তুমি ভাণ্ডাৰৰপৰা দুখনি বস্ত্ৰ আৰু দুটি টকা আনা
" যদুমণিয়ে টকা আৰু বস্ত্ৰ আনি তেওঁৰ আগত দিলত, মাধৱদেৱে বুঢ়া আতাক ওচৰ চাপি আহিবলৈ কলে
* জগতৰ ঈশ্বৰ প্ৰকৃত গুৰু ৰূপে প্ৰকাশ হয়; তেওঁক সেৱা কৰি জীৱই সংসাৰ তৰে
" বলায়ে কলে "মোৰ মাতৃয়ে মোক এনে কৰিবলৈ পঠিয়াই দিলে
" এই কথা শুনি গুৰুজনে বলাইব মাকক উপহাস কবি গীত মাতিলে—"আলে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে বিৰক্ত হৈ তেতিয়াই উঠি কলে, "মই কি কৰিলোঁ
" এই দৰে দুয়োৰ বাদ লাগি দুয়ো বাদ মীমাংসাৰ অৰ্থে মাধৱদেৱৰ পাশ পালেহি
" মাধৱদেৱে কলে "শ্ৰীৰাম, তুমি তেনে কৰিব নালাগে; তেতিয়া মুখত নাম আহিলেও কোনো দোষৰ কথা নহয়
" মাধৱদেৱে হাঁহি তেওঁক কলে শ্ৰীৰাম, তুমি মিছাতে আজি প্ৰসঙ্গ খতি কৰিলা
" এই কথা শুনি গুৰুজনে তেওঁক কলে "তুমি যোৱ, আমি অলপতে তোমাৰ ঘৰলৈ যাম
" ইয়াৰ পিছত মাধৱদেৱ ভক্তসকলেৰে সৈতে বাগৰী মাজীৰ ঘৰত উপস্থিত হল গৈ
" ইয়াৰ পিছত নাৰায়ণ ঠাকুৰে তদন্ত কৰি জানিলে কথা সঁচা
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে বিৰক্ত হৈ গোপাল আতাক কলে "গোপাল, তুমি মেঘক এইদৰে কিয় বুলিলা
" শীৰামে আকৌ গৈ সেই কথা গোপালক শুধিলত, গোপালে গৰ্ব কৰি কলে 'গুৰুৱে এৰিলে বুলি মই মৰি যোৱা নাই
" এই গৰ্ববাণী শুনি মাধৱদেৱে গোপালৰ জগৰ ধৰি গুচি গল
" এই বাক্য শুনি ৰামচৰণে প্ৰথমতে পাটবাউসীলৈ আহি ভনীয়েকৰ বুজ ললে
" এই কথা শুনি ৰামচৰণেৰে সৈতে হৰিচৰণ তেওঁলোকৰ দেখা হল
" পুষ্কৰে ততালিকে কলে "লক্ষ্মী- কান্ত হে মোৰ পিতা; কাৰণ তেওঁৰ নিমিত্তেহে মোৰ এই নতুন জনম হৈছে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে আনন্দ মনেৰে পুষ্কৰ আতৈক শৰণ কৰালে
" ইয়াকে বিৰক্ত হৈ তীৰ্থ কৰিবলৈ তেতিয়াই ওলাই গুচি গল
" এই বৃত্তান্ত শুনি লক্ষ্মীকান্তই কালি পুৰৰ ভৰিত দীঘল দি পৰি কলে "পিত, তোমাৰে পুত্ৰ মই লক্ষ্মীকান্ত
" এই কথা শুনি পূৰ আতৈয়ে আননত আকুল হৈ পুতেকক আঁকোৱালি মাৰি ধৰি কাবিলে ধৰিলে
" ৰজাই আকৌ শুধিলে "এতিয়া কত আছে তেওঁ উত্তৰ দিলে "ৰাণীৰ দক্ষিণ শুনত
" এই দুইটা উত্তৰ ঠিক হোৱা শুনি ৰজাই আচৰিত মানি ভাবিলে " দেখোন সকলোকে জানে
" যাওঁতে বাটতে হৰিহৰে বংশীগোপাল, যদুমণি, আৰু শ্ৰীহৰি এই তিনিজন সাধুক লগ পালে
" এই আজ্ঞা শুনি ভৱানীপুৰীয়া গোপান তা স্বগৃহলৈ হৰিহৰ আতাব বব উজনিৰ নাছিত
(২) লাদি ৰজাৰ কোৱৰ বুলি ওপৰত উল্লেখ কৰা চৰিত্ৰ পুথিত আছে
" ঠাকুৰ আতাই তেওঁক শুধিলে, কি নিমিত্তে তেওঁ আহিছিল বুলি
" এই কথা শুনি বৰবিষ্ণু আতাই সেই বাতি তাতে থাকি পিছদিনা পুৱাই উঠি ঘৰৰ ফালে গলগৈ
" মাধৱদেৱে হাঁহি কলে 'সখি তুমি আগেয়ে শাহটি লৈ বাহটি আমালৈ আনিছা
" নাৰায়ণ ঠাকুৰে উত্তৰ দিলে "বাপ, শাহ বাহ সকলল আপোৰ চৰণত সমৰ্পণ কৰা আছে
" এই উত্তৰ শুনি মাধৱদেৱে বৰ বং পাই, বিষ্ণু আতা শৰণ কৰালে
" ঠাকুব আতাই কলে "এই পুথিৰ নাম ভকতিপ্ৰদীপ; জগৎ-গুৰুবে এই পুথি ৰচনা কৰিলে
" শঙ্কৰদেৱ যেন শুৱনি পুৰুষ আছিল তেওঁৰ গাত তেনে বৰ বলো আছিল
" চালসাইৰ কথা শুনি ব্ৰাহ্মণ কেইজনে খঙত উফৰি চিটকি কলে "তই অস্পৃশ্য যৱন, তোৰ কথা কোনে শুনে
" মাধৱদেৱে গণককচিলৈ গৈ সকলো দ্ৰব্যবস্তু আনি গুৰুৰ অভ্যৰ্থনাৰ নিমিত্তে প্ৰস্তুত কৰি থলে
" মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে "বাপ, কিবা ক্ষণিকতে আন, সেইদেখি শোখা হৈছে
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে সন্তোষ পাই মাধৱক ধন্য বুলি প্ৰশংসা কৰি কৰি কলে "আনিলোঁ, তুমি এই স আহি ৰাখিলা
" শঙ্কৰদেৱৰ বুধি মতে ৰজাই মালক সেইদৰে সিধা দিয়াই ইহঁতৰ লগত যুজিলে আমি হাৰি মৰিব লাগিব
" শিৱানৰ এই কথা শুনি মাধৱদেৱে মনত বৰ বিষাদ পালে
" এই প্ৰবচন মাতি বাণ্ডকাৰ লোকসকল ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি বিমুখ হল
" ইয়াৰ পিছত তেওঁ শিৱানন্দ লঙ্কৰৰ ঘৰৰ ওচৰ পাই, লোক শুধিলে, আৰু আন বাট আছে নে নাই
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে দুখিত হৈ ফলে "শিৱানলই কি
" ৰজাই উত্তৰ দিলে "বাপ, মই তালৈ অলপো ভয় নকৰে
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে পুতেকক ধন্য ধন্য বুলি প্ৰশংসা কৰি কলে 'বাপু, এই দ্ৰব্য খুজি তই মোক আনন্দ দিলি
" এই বুলি মাধৱদেৱে সকলো দ্ৰব্যৰ নাৱত ভৰাই লৈ ঠাকুৰেৰে সৈতে পাটবাউসীলৈ গল
" মই কলো, 'পিতা, মই পাৰ্থিব ধন- সম্পত্তি বিচৰা নাই, পৰকালৰ বিত্তহে বিচাৰিছোঁ
" এই কথা শুনি পিতৃদেৱতাই সন্তোষ লভি মোক কলে 'বাপু, ৰমানন্দ, আজিৰ পৰাহে আমাৰ পিতা পুত্ৰৰ সমন্ধ ঘটিল
'—এতেকে শুনা নাৰায়ণদাস, মাধৱৰ বাহৰে মোৰ আৰু কোনো গুৰু নাই
" এই কথা কৈ ৰমানন্দ ঠাকুৰ মৌন হলত, সকলোৰে মনত ৰজ হল; নাৰায়ণদাস<noinclude noinclude>
" মাধৱদেৱ ওচৰতে শুই আছিল, তেওঁ এই কথা শুনি বুজিলে যে ৰমানন্দ ঠাকুৰ আৰু নাথাকে
" এই কথা শুনি সুন্দৰীসকলে বব লাজ পাই, এজনীয়ে আনজনীৰ গাৰ আৰত মুখ লুকাই, লাহে লাহে দুই এক কৰি তাৰপৰা গুচি গল
" ভনীয়েকে মাধৱদেৱক সুন্দৰীসকলৰ এই কথা জনালত, মাধৱদেৱে "বাৰু আহ" বুলি আদেশ কৰিলে
" নাৰায়ণ ঠাকুৰে কলে "চচি কলে কিজানি সখি আপুনি মোৰ ওপৰত খং কৰে
" এই কথা শুনি নাৰায়ণে অৱনতভাৱে মাধৱদেৱক কলে -"আপুনি গুৰুবাক্য এবিলে
" পাৰ অন্তত বামবাম আদি কৰি সকলো বাহ্মণে শঙ্কৰক কলে "ভক্তি মুক্তি দাতা তুমি বিনে নাহি আন
' এই উত্তৰ শুনি কন্দলি আদি দ্বিজগণে শঙ্কৰক কলে তোমাৰ মহিমা জ্ঞাত হৈলো যেন মত
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে হাঁহি নামাতি থাকিল; আৰু তেওঁলোকক শৰণ দিবৰ নিমিত্তে এখন শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিলে
" দুখীয় ভিক্ষাৰী আদিক খুউৱাত, দান দক্ষিণ দিয়াত, কেতিয়াও তেওঁ ক্ৰী নকৰিছিল
" সেই খোলত কেনেকৈ ধুন দি মাত উলিয়াব লাগে সেইটোও শঙ্কৰদেৱে দেখুৱাই দিলে
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে অলপ খোতামোজ খাই কলে, যে "বৰগছ লোপা কত দিম ঠাই বিচাৰি নাই পোৰা
" নাট লিখি, পট আঁকি, ভাৱৰীয়াক ভাও শিকাই, মুখা সাজি, সভাঘৰত শৰদেৱে ভাৱনা আৰম্ভ কৰি দিলে
" শঙ্কৰে নাট-ধেমালি, বৰ-ধেমালি বজালে, বৰ বায়ন হৈ ন-টা খোল লৈ একে লগে বজালে
" এই কথা শুনি হিন্দুশাস্ত্ৰ উলঙঘা নকৰা শঙ্কৰে কলে—'শঙ্কৰে বোলন্ত ইটো কাৰ্য নুহি ভাল
" শঙ্কৰে ৰামৰমৰ কথা শুনি তেওঁক কলে—"শঙ্কৰে বোলন্ত ইটো কথা নুহি ভাল
* ইয়াৰ পিছত এদিন শঙ্কৰে জয়ন্তা আৰু মাধৱ দুইজন পিতামহক কলে-"শুনিয়ে জয়ন্তা আৰু মাধৱ আতাই
" শঙ্কৰৰ এই কথা শুনি পিতামহ দুইজনে আলচ কৰি থিৰ কৰিলে, যে শঙ্কৰক বিয়া কৰোৱাই দিব লাগিল
" চাপ এত এই ঢা. বন্ধা সম্পৰ্কে এটা অলৌকিক কপাল বৰ্ণ আছে
--শঙ্কণ পৰাশ শুনি সকলো আহি টা, ঢf3. গোজ পা বটা, Fা সবাই মাটি খাদি আনি তাত পেলাই জান বান্ধিবলৈ
" কিন্তু যেতিয়া পলবে এপলকৈ পানী অনাৰ কথা তেওঁলোকে শুনিলে তেতিয়া তেওঁলোেক কোচ খাই গ'ল
' নদীযালে উত্তৰ দিলে "শঙ্কৰদেৱে জানটো বন্ধাবলৈ বুলি এজনী শান্তি বিচৰাইছে. কতো বিচাৰি নাই পোৱা
' এই কথা শুনি নদীয়ালে ঘৈণীয়েকক ডবিয়াই কলে পৰম •িৰ্বোধ তুই মুনী অজ্ঞান
" তাই উত্তৰ দিলে, "যেনেকৈ মন যায় মোৰ পৰীক্ষা কৰক
" শঙ্কৰে কলে "তুমি তেনেহলে আতি গৈ এতে উপবাসে থাকা গৈ
" এইবাৰ তাই পানী আনিলত পলটো পূৰ হৈ পানী আহিল
" বাৰাণসী, প্ৰয়াগ, সীতাকুণ্ড, বহকুণ্ড, উত্তৰ-বাহিনী আৰু অযোধ্যা আদি শঙ্কৰদেৱে দৰ্শন কৰে
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে তেওঁলোকৰ কোন আছে বুণি শুধিলত, কপে উত্তৰ দিলো তোমাৰ চৰণ বিনে আন কেছে
" জপ সনাতন, অপৰ পত্নী, সৰ্বজয়, বলৰাম, পৰমানল, ৰামাম ও<noinclude noinclude>
" এই কথা বৰ পাত্তাই "শুনিয়া বুলিলা পাও৷ সলোতক ভাৱে
"মন মেৰি ৰামচৰণহি লাও" এই গীতটি শঙ্কৰদেৱে বদৰিকাশমতে ৰচনা কৰে
" তাত শঙ্কৰদেৱে শিলিখা গছ এজোপাত আউজি বহি দিনৌ শাস্ত্ৰ লিখিছিল
" ইমানবিলাক কছাৰীক তোমালোকে যুদ্ধত বলে নোৱাৰ॥ "পূৰ্বে কহি আছে
" শঙ্কৰৰ কথা শুনি সকলোৱে নাৱত বই-বস্তু ভৰা দি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ উত্তৰ পাৰলৈ গল
" শঙ্কৰ এই দৰে সাবি যোবা দেখি মেচবোৰে "ধৰ ধব" বুলি তেওঁৰ পিছে পিছে খেদি গ'ল
" ৰজাৰ দুতক এইদৰে খেদাই দ্বি, শুধ্বজৰ দূতে শঙ্কৰদেৱক অতি সন্তৰ্পণে নাৱত তুলি লৈ আহিল
" ৰজাই তেওঁলোকক কলে "শঙ্কৰৰ কেনে ব্যৱহাৰ চাওঁকচোন, সকলো প্ৰজাক শঙ্কৰে কেনে অধী কবিছে; কাকে
" তেওঁলোকৰ মুখৰপৰা এই কথা শুনি ৰজাই ক্ৰোধ কৰি দূতক কলে "ইহঁতে মিছা কথা কৈছে
" ঠাকুৰ আতাই উত্তৰ দিলে "শঙ্কৰৰ ধন্মমত অতি শুদ্ধ; গীতা ভাগৱত শাস্ত্ৰ অনুযায়ী
" মাৰি মাৰি সূত হাইৰণ হৈ শেহত সিহঁতে অন্ধৰা-খৰি আনি তাৰে তেওঁলোকক কোবা- বলৈ ধৰিলে
" এই উত্তৰ শুনি গৰমলিয়ে একোকে নকৈ ওচৰৰে ঘৰ এটাত শুই থাকিল গৈ
' এই কথা শুনি তেওঁৰ ভাৰ্যাই আচৰিত মানি কলে-"হা কি কৰিলা স্বামী এমত বুলিয়া
" সেই সময়ত ঠাকু আতাৰ স্ত্ৰীয়ে এটি পুত্ৰ সন্তান প্ৰসৱ কৰিছিল
" নাৰায়ণে কলে "বাপ, আপোনাৰ সেৱা ভালকৈ কৰা নাছিলো সেই অপৰাধতহে দুখ পালে
" এই বুলি তেওঁ তেওঁৰ দক্ষিণ পদৰ আঙ্গুলি এটি পৰ-নিৰ মূৰত দি তাক লাব্বিাদ কৰিলে
" শঙ্কৰদেৱে কৰবোৰ কৰি উত্তৰ দিলে—"মহাৰাজ, এইবোৰ কথা সত্য নহয়
" এই বুলি ৰজাই সভা ভঙ্গ কৰি ভিতৰলৈ গল, আৰু আন আন সকলো ধৰাঘৰি গল
" শঙ্কৰদেৱে ঈষৎ হাঁহি কলে-"ভাৰতত জন লভি মানুহ কৰ্মৰ পাত্ৰ হয়
" এইকথা শুনি ৰজাই তেতিয়াই চৰু আৰু খৰিকা অনাই ব্ৰাহ্মণসকলক দিয়ালে; শঙ্কৰকো সেইদৰে দিয়ালে
" ৰজাই এই বুলি সভাত শৰদেৱৰ প্ৰশংসা কৰি, সোণ আৰু বৰ
" জাই এই প্ৰচণ্ড আশে অনি পাত্ৰই তেতিয়াই বিকলৰ হাতৰপৰা তেওঁলোকৰ<noinclude noinclude>
" এই কথা শুনি ৰহ্মানন্দৰ হঠাৎ মনত পৰিল, তেওঁৰ আগত বিষ্ণুপুৰী সন্ন্যাসীয়ে যি কথা কৈছিল সেই কথালৈ
" এই কথা শুনি "বাপ, সমস্তবে শেষত শৰণৰ বিৰচন আছে
" এই বলি তাক শঙ্কৰদেৱক দেখুৱালত, শঙ্কৰদেৱে মহা আনন্দ লাভ কৰি পুথিখন শিৰত লৈ কলে "কি মহা দিব্য গ্ৰন্থ
" এই কথা কৈ শঙ্কৰদেৱে ৰসাৱলীৰ পদ কৰিবৰ নিমিত্তে পাত মহী প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আদেশ দিলে
" গুৰুৰ আজ্ঞা শুনি মাধৱদেৱে প্ৰণাম কৰি, পুথিখন লৈ গৈ নানা ছন্দে বন্ধে তাৰ পদ
" ঠাকুৰ আতায়ো মাধৱদেৱৰ কথাকে সমৰ্থন কৰি কলত শঙ্কৰদেৱে সেই পদফাকি ৰাখিলে
" শঙ্কবে তাৰ পিছত ব্ৰাহ্মণক কলে যে "তমি এতিযা জগন্নাথ মহাপ্ৰভূক এই সোণতোল অৰ্পণ কৰিলে
" এই কথা শুনি ব্ৰাহ্মণে দণ্ডৱৎ কৰি পৰি "হে জগন্নাথ মহাপ্ৰভু, লওক" বুলিলে
" এই বুলি মাধৱদেৱে ভাগিন মচৰণক আশীৰ্বাদ কৰি তাক মাকৰ
" ভূয়াৰ মাজত শিৰোমণি শঙ্কৰক সকলোৰে ওপৰত তত্ত্বাৱধাৰণ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰিলে
' "হেন শুনি দ্বিজবৰে, বলিল অনন্তৰে তুমি বিনে নাহি আৰু কহিলোহো সাৰেসাৰ তুমি বিনে নাই মোৰ আন
" ইযাকে ভাবি দলৈৰ ভাযেকে না না ত দণ্ডGৎ হৈ পবি দোষৰ ক্ষমা মাগিলে
" মাধৱে অতি বিনয় কৰি উত্তৰ দিলে, "গৰ বান্ধি যুজিলে ৰথী, গৰ নবন্ধাকৈ বুজিলেহে মহাৰথী
" ইয়াৰ পিছতো গুপীয়ে মাধৱক জেঁৱাই কৰিবৰ আশা এৰা নাছিল
" এই লি কৈ তেওঁ আঠোটা দুলিয়াৰে দোলা এখন ঠিক কৰাই ভাৰ্যা স্বামী দুইজনকে পঠিয়াই দিলে
" তেওঁলোকে উহ দিলে "আমি শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰলৈ নাম-প্ৰসঙ্গ কৰিবলৈ যাওঁইক
' এই কথা শুনি সেই দুৰ্দান্ত কেইজনে বুঢ়ীসকলক কলে তোমালোকে নাম লৈ কি কৰিবা
" ককায়েকৰ এই পৰামৰ্শ শুনি ৰামৰায়ে দেৱানলৈ ছোৱালীটি দিম বুলি কৈ পঠিয়াই, লৈ গৈ বিয়া দি আহিল
" তেওঁলোক গৈ সেইজনৰ ঘৰ পালত, মহোদক সেইজনে বহিবলৈ পীৰ দিলে
{{gap}}শঙ্কৰদেৱ গাংমৌত সাত বছৰ ছমাহ এইদৰে ধৰ্ম্ম প্ৰকাশ কৰি আছিল
" তিৰু মানুহজনীয়ে এই কথা শুনি মাজীক কলত, মাজীয়ে আচৰিত মানি নাও এখন লৈ আহি তেওঁলোকক পাৰ কবি নিলে
" ৰামদাসে কলে যে "সৰস্বতী ভূয়াৰ ঘৰত মোৰ জন্ম, ময়েই বিশিষ্ট কায়স্থ
" ৰামদাস দেখিবলৈ সুশ্ৰী আৰু সদ্বংশজাত, এতেকে কন্য; দিবলৈ তেওঁলোকে মনতে থিৰ কৰিলে
" এই কথা শুনি চাউদাংহঁতে ভালকৈ চাই দেখিলে যে সঁচা, তেওঁ কোনোবা দ্বিজ হে, শঙ্কৰ নহয়
" এই কথা শুনি চাউদাংহঁতে তেওঁলোক দুজনকে ধৰি লৈ গ'ল
" ৰজাই এইকথা শুনি কলে, মই যেতিয়া প্ৰতিজ্ঞা কৰিছে, ইহঁতক এতিয়াই কাটব লাগিব
" মাধৱদেৱে এই কথা শুনি ৭০০ পদৰ ৪০০ তাকৰাই দি তাক ৩০০ কৰিলে
" বাপেকে পুথিখন লৈ গৈ জীয়েকক দিলত, জীয়েক ৰাৰাণীয়ে মহা আনন্দ লভি কৃতাৰ্থ হল
" মন্ত্ৰীয়ে ৰজাৰ আজ্ঞা শিবোধাৰ্য কবি জবাগুটীবে সৈতে বাৰী- চোৱাক মৈদামত সুমাই দিলে
" এই বুলি খং কৰি মাধৱক কামৰ ঠাইৰ পৰা ঘৰলৈ পাছি দিলে
" ৰজাই সিহঁতক শুধিলে 'হেৰ ছটা ভৰিৰে আহিবলৈ কেনেকৈ পাইছিলি
" এই কথা শুনি ৰজাই বিচাৰ কৰি চালে যে হয়, ইহঁতৰ গাত দোষ নাই
" শঙ্কৰদেৱে কলে ''আমাবো কৰ॥" এইকথা শুন মাধৱদেৱে এই গীতাটি ৰচি গালে- "বেয়ো ভাৰতে হাট, আউৰ বেলি নাটে
" শঙ্ক- দেৱে এই কথা শুনি মাধৱক কলে 'বঢ়াৰ পো, আমাবো বাব লাগিল
" এই বাণী শুনি মাধৱে তেতিয়াই এই গীতটি বচনা কৰি গালে, জগত জীৱন বাম হৰি হবি
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে খেদ কৰি কলে যে "মোব নিমিত্তেই আজি তোমাৰ ভোজন গুচিল
" সকলোৱে দেখি আচৰিত মানিলে যে ক্ষন্তেকতে ডাৱৰ নাইকিয়া হল
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে প্ৰথমতে ৰামৰম গুৰুক পাগুৰিত পাৰ দিবলৈ কলে
" ইয়াৰ পিছত শঙ্কৰদেৱে পাগুৰিত পাৱ দিলত, কবীবাব নাতিনীয়েকে বৰ যতন কবি পাগুবিটি তুলি নি থৈ দিলেগৈ
'' সি ৰাম বুলিলতহে নাৰায়ণ ঠাকুৰে ৰং পাই তাক এৰি গুচি আহিল
" মাধৱে উত্তৰ দিলে 'শ্ৰীচৰণৰ (১) "ৰাম ৰাম গুৰু ৰামদাস ওজা দুই
* মাধৱ- দেৱৰ এই কথা শুনি পাণ্ডাসকলে বেত নামাৰি গুচি গল
" এই কথা বব পাণ্ডকি কোৱা হলত, পাণ্ডাই সেই আটিকা আনি ভাঙি দুটুকুৰা কৰি দেখিলে, কথা সঁচা, তাত এডাল ওলাই পবিল
" শঙ্কৰদেৱে উত্তৰ দিলে তোমালাকে অবিবেকী ভাৱে এনে কথা কৈছা
" এইকথা শুনি সিঙ্গাৰ ৰজাই আনন্দ পাই, নালত বগা চোৱৰ অৰাই দিলে
" এই খবৰ শুনি ভৱাননই সন্তোষ পাই ভাস্কৰ গুৰুক, শৰদেৱ কত আছে শুধিলে
" ভৱানন্দই কবলৈ ধৰিলে-"এজন লোকে দুৰ্গা-পূজাত বনি দিবৰ নিমিত্তে কিছুমান ছাগ আনিছিল
" এইকথা শুনি সিংহই সন্তোষ পাই ছাগক কলে-বাৰু তোৰ কোনো ভয় নাই মই এই ঠাইত তোক ৰজা পাতিলোঁ
' এই বুলি সিংহই সেই নিঃসহায় খোৰা ছাগাটিক নিৰ্ভয় দি ৰাজ্য দি গুচি গল
" এই কথা শুনি মাধৱে গুৰুৰবাক্য শিৰোধাৰ্য কৰি নাৰায়ণ ঠাকুৰৰ (১) নাৱলৈ তেতিয়াই গল
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে ৰাৰ্মৰম গুৰুক মাতি আনি কলে-"শুনা ৰামৰাম তুমি কৰা নিমন্ত্ৰণ
" এই কথা শুনি ব্ৰাহ্মণসকলে উত্তৰ দিলে-"হেন শুনি কহিলন্ত বিপ্ৰ নিৰন্তৰ
" বাণসকলে এইবাৰ স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হল যে "বেদাদি সকলো শাই কয় সাধুক নিশা কৰিলে নৰকগামী হব লাগে
" শঙ্কৰে বাৰে বাৰে দঢ়াই দঢ়াই জিজ্ঞাসা কৰাত ব্ৰহ্মানন্দই হৰিনামৰ হে মহিমা ব্যাখ্যা কৰিলে
" তেওঁ উত্তৰ কৰিলে আমি সদায় মিছাকথীয়া লোক, কেনেকৈ পুণ্যবান হয়
" প্ৰশ্ন—এতিয়া আপোনাসকলে বুঢ়া ৰাৰ বস্তু খায় নে উত্তৰত এই কথা সকলোৱে এক মুখে স্বীকাৰ কৰিলে
' ৰজাৰ আজ্ঞা মাকতে ব্ৰাহ্মণসকল ভয় খাই চাঙৰপৰা নামি আহিল
" শঙ্কৰদেৱে কলে যদি এই ঠাই এৰি তোমালোকৰ কোমোৰাকুটালৈ যাবৰ মন গৈছে, মোৰ কোনো আপত্তি নাই, ময়ো যাম
" সভাসদসকলে ইয়াৰ কাৰণ শুধিলত শঙ্কৰদেৱে কলে "অনিত্য শৰীৰ আহে নাই এইক্ষণ কমল পত্ৰৰ জল চঞ্চল যেমন
" জগদীশে এই আদেশ পাই, শুধি শুধি লাহে লাহে দুমাহে আহি শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰ পালেহি
" এই অধ্যায়কে আদি কৰি ছয় অধ্যায় ৰচনা কবি শঙ্কৰদেৱৰ হাতত দিলেহি
" শঙ্কৰদেৱে অলপ হাঁহি তেওঁক কলে "বাৰু আকৌ মি বেগতে চোৱাচোন, চোৱাগৈ বৃষটো আছে নে নাই
" লৰালৰিকৈ কন্দলিয়ে আকৌ গৈ দেখে যে তাত বৃষটো নাই আৰু ততালিকে কলৈ গল, চাৰিওফালে ৰি-<noinclude noinclude>
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে হাঁহি কলে "বঢ়াৰ পো যলৈ নাযায় তালৈ আমাৰ যোৱা নমুৱায়
" বলোৰামে কলে "মোৰ অদৃষ্টত লিখন আছিল মই মাৰ খালে; ইহঁতৰ কি দোষ
" মাধৱে উত্তৰ দিলে "বাপ, মই মিছ কোৱা নাই; -"ঈশ্বৰৰ অংশ জীৱ নাহিকে মৰণ
" এই ব্যাখ্যা শুনি শঙ্কৰদেৱে কলে "বঢ়াৰ পোৱে তেওঁৰ কথা যেনিয়েই পোনায় তেনিযেই মিল হৈ যায়
" মাধৱদেৱে কৰে তাৰ বৰণ কলা; নাকটো চেপেটা; দাঁত উজলা; মূৰটো হেচা-মৰা; বছৰ পঁচিশ মান হব
" পুতেকৰ এই বৰ্ণনা শুনি বুঢ়ীয়ে আনন্দিত হৈ কলে "হয়, মোৰ পোটো এনেকুৱাই
" এই বুলি বুঢ়ীয়ে কৈ থাকোতেই অকস্মাৎ তাইৰ সেই পুতেক আহি ওলালহি
" মই গগন লোচনেৰে মূৰ দেৱাই, তেওঁৰ কথাৰ মৰ্য্যতৰ কৰি appreciation
" দুৰ্জনৰ লগত থাকিতে বা গলে, গছৰ ডালত কাউৰীৰ লগত বহা হাহটোৰ দশা ঘটে
" বুলি হাত পাতিবলৈ কৈ তাৰ হাতৰ তলুৱাত বেতেৰে কোব লগাই দিছিল
"পা-যুদ্ধৰ এই উদ্যোগ পৰ্কটো পৰিল হেড মাষ্টৰৰ চকুত আৰু যাও কলৈ
" নিনাদে ফুলৰ কঁপাই দি ততালিকে যুদ্ধ স্থগিত কৰি পেলালে
"দেউতা এক নাও বাক বুলি কোৱা বুঢ়াৰ মাত শুনি আমাৰ নাও ৰখা হল
" এই ঘোষা লগাই পদ দিছিল, আৰু আমি সকলোৱে উচ্চৈস্বৰে পাইছিলোহঁক
* আৰ কথা কৰিবলৈ নেপাহৰিলে যে "তোমালোকে তাক মৰম কৰি কৰি তাৰ মূৰ লাকি
" ওপৰত উনুকিয়াইছে, যে পিতৃদেৱতাই এৱাহাটীতে একা এছিটে কামৰ পৰা অৱসৰ লৈ পেন্সন পায়
" যাৰ নাৱৰীয়া এটাই এদিন বালিত ফুৰি তে আমি তাৰ<noinclude noinclude>
" এমেৰিবৰ বৰপুখুৰীটোৱেও অচিৰতে মোৰ মন ৰণ কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিলে
" এই কথা শুনি মি যোবা দূৰত থাওক, কিয় কব নোৱাৰে, লৰাৰোৰ গিৰি মাৰি হিবলৈ ধৰিলে
" মই ততালিকে উত্তৰ দিলে, "পাছ হবৰ আশা আছে; কিন্তু হলেও কথমপিহে
" তাৰ পাচত এদেৰ গোৰামী একুৱে পেঞ্চন লৈ চকাৰী চাকৰিৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিলে
" তেখেতে হাঁহি হাঁহি সমিধান দিলে, "নকল কৰিব পৰা হলে কৰিলোহেঁতেন, কিন্তু নকল কৰোৱাৰ সপক্ষ মই নহওঁ
" আমাৰ খৰতকীয়া কৰিব নোৱাৰি কিয়নো ই আন পুথি নহয়, অভিধান
" মোৰ সমিধানত পতিয়ন গৈ তেওঁ আশ্বস্ত হোৱা যেন লাগিল
তাৰ ভিতৰত 'জয়মতী', 'গদাধৰ', 'সাধনী', 'লাচিত বৰফুকন', 'টেটোন তামুলি এইকেইখন ঘাই
" বৰুণৰ সেই ৰিঙ্গি শুনি গাত যি অলপ তত, আছিল সিও হেৰাল
" এই বুলি আলহী বন্ধুদ্বয়ৰ ওচৰত বিনীতভাৱে বিদায় লৈ, উচাৰি বেগাবেগিকৈ পুৰণি বহালৈ খোজ ধৰিলে
" তেওঁ উত্তৰ দিলে, "হৈছে, কিন্তু" মই মুখি ধৰি উদ্বেগেৰে কলো, "কিন্তু কি আকৌ
" মই কলো, "তেন্তে ভাৰত গৱৰ্ণমেণ্টলৈকে পোনহাতে সমিধান দিয়া যাওক
" পিচে সেইদিনাই মই ইংৰাজীতে 'টাইম অব অসম' কাকতলৈ সেই বিষয়ক হুবহু বিবৰণ লিখি পঠিয়ালে
(হায়) বাবলগা তুমি, খাব খোজা এৰি মনে যে নামানে কৰে হাওঁ হাওঁ (হায়) নামাতি শুনায় 'যোৱ সমিধান ঋক
" মই বিমোৰ হৈ সুধিলো, "কিয়, তাত এতিয়াও প্ৰীতি-সভা বহা নাইনে কি
" শুনি তৃতীয়জনে উত্তৰ দিলে, "মণ্ডপততত নহয়, কাৰ্জন হলত হে বহিছে সেই সভা
" বৰ্ণনাটো পুৰাবলৈ নৌপাওঁতেই সদৌ সমজুৱা বৰ্গে গিৰ্জনিমাৰি হাঁহিৰ খলকনিত তল-ওপৰ লগাই দিলে
" তাৰ পাচত, দুয়ো মুকলি মনেৰে ঘৰুৱা সুৰণি অসমীয়া কথাৰে ক্ষন্তেক কথা-বাৰ্তা
member" বা বয়োবৃদ্ধ সমজুৱা বুলি সমাদৰি কাষতে আসন দিয়াত, সুচলকৈ বহি ৰাইজে ভোট দিয়া কাৰ্য চাবলৈ ধৰিলো
" অলপ পৰ আলাপ কৰি তেওঁ আকৌ অফিচৰ কাম সামৰিবলৈ গ'ল
" মোৰ সদানন্দ সমনীয়াই অলপ অপ্ৰস্তুত হৈ, পঢ়া এৰি শুনাত মন দিলে
" তেখেতে গগদ হৈ সমিধান দিলে, "হয়, এয়ে মই অপুৱকৰ পুত্ৰ, তোমালোৰ অসমীয়া অভিধান তোমালোকলৈকে থৈ যাওঁ
" মই বৰ ৰং মনেৰে ভাল বুলি সমিধান দিয়াত বুঢ়া চাহাবে মোৰ হাতত ধৰি খলখলাই হাঁহি বিদায় ললে
" বুলি মোক ৰিঙ্গিয়াই মত তেওঁৰ সাদৰী মাতষাৰি শুনিলে আজিও মোৰ কাণত মৌ বৰষে
" আনজনে পেংলাই কৰি এই বুলি উত্তৰ কাটিলে, "তোমালোকৰ গাই খাটিছে, আমাৰ ধনে খাটছে
" উত্তৰৰ উত্তৰ কাটি প্ৰথমজনে বিৰতিৰ ভাবত আকৌ এই বুলি কলে, "এনে কথা কোৱাৰে
" ভংঙ্গীয়া ফুলাৰ চাহাবে একে আষাৰে তথাস্তু বুলি মোক মৰমেৰে বিদায় দিলে
" মোৰ চাত কৰে মনত পৰিল মই লক্ষ্য কৰি যোৱা তেওঁৰ সেই উদাস আৰু বিমৰিষ ভাবলৈ
" এই চিনাকি দিয়া মাত্ৰকে তেওঁক সবিশেষকৈ মই চিনি উঠিলো; তেওঁ মোৰ সন্ধানিত বৰৰ ভিতৰৰে এজন
" মনে মনে ময়ো মূৰ ভাটাবেলা আবেলি ২ বজাৰপৰা ধাই ৰভা-মণ্ডপত মুকলি বৈঠকৰ কাৰ্য আৰম্ভ কৰা হয়
" মই অনন্যোপায় হৈ মৰসাহ দি ততালিকে উত্তৰ দিলো, "পাৰিম
" গান্ধীজীয়ে শুনি নিৰানন্দমুৱা হৈ মোৰ মুখলৈ চাই এইবুলি কৈ থলে, "এই চাদৰৰ সূতা বিদেশী—বিলাতী
" মিঃ ফুকনে উত্তৰ দিলে, "আৰু ক্ষন্তেকমান অপেক্ষা কৰক, বৰষুণে অলপ শাম কাটক
" গান্ধীজীয়ে উচাৎ মাৰি অলপ উধাও হৈ ক'লে, "অ' সেই বাবেহে ইমান পৰ অপেক্ষা কৰা হৈছে নেকি
—মই ভাবিছিলো বলে জাহাজ ভিৰোৱা কাম শেষ হোৱা নাই বাবেহে আমি নামিব পৰা নাই
" এইবুলি একে ঠোচাই নামি আহি গান্ধীজী সদলে পাৰত উঠিল
" শুনি, গান্ধীজীয়ে পুলকিত হৈ ক'লে, "সঁচা, গুৰু- শিষৰ চিনাকি কাৰ্যৰ পটন্তৰে ভালকৈ দিছে
" এইবুলিয়েই এহাতে মিচেচ গৰ্ডন আৰু ইহাতে মোক বহুৱাই লৈ, গৰ্ডনে আমাক খাবলৈ লগাই দি নিজেও খাবলৈ ধৰিলে
" পিচ মুহূৰ্ততে ভিতৰৰপৰা গহীন স্বৰেৰে সমিধান দিয়া শুনিলো, "' বাক, বহা, গৈছে
" আমি দুয়ো ঠাইতে দুখন পাৰি থোৱা সৰু মাচিয়াত বহি গলো
(বহু আখাসৰ বাণী শুনালা দয়াল নহওঁতে শেষ, কৰো বোলা কৰা, (তুমি) আহিলা যিদিন হাঁহিলে অসমে
" প্ৰভু ঈশ্বৰে ততালিকে পুনৰপি প্ৰশ্ন কৰিলে, "কেনে পালা, কেনে দেখা
" মই উলটি আহি ঘাট পোৱাৰ এখনমান তামোল খোৱাৰ পৰতে নিলগত জাহাজৰ ধোৱা দেখা গ'ল
" মই বিনয় নম্ৰতাৰে সৈতে দুআষাৰমান কথাৰে মোৰ সাহিত্যিক সেৱা-চৰ্চাৰ বিষয়ে আভাস দি থলে
" তাৰ পাচত দুয়ো ভালেমান পৰলৈকে বিবিধ বিষয়ক কথা-বাৰ্তা পাতিলোহঁক
" তাকে শুনি তেওঁ পুনঃ কলে যে নাহে যদিও, তেওঁ মোক সকলো সুবিধা কৰি দিব, তাৰ নিমিত্তে মই চিন্তা কৰিব নালাগে
" মই দেখি সাদৰে 'আহক-আহক' বুলি আহবান কৰাত আটাইটি চাপি বৈঠক কোঠাত সোমালহি
" তেওঁৰ কথা তল পেলাই বৰদলৈদেৱে ঘৰহ কৰে কৈ পেলালে, "হয়, আপোনাৰ নিজৰ বৰঙণিৰ কাৰণেও কোচ পাতিছো
" মই মিঠা মাতেৰে সমিধান দিলো, বলো, কোচৰ যোগ্য যে নায়েই, আঁজলিৰ যোগ্যও নাই, হাতৰ মুঠিতে মোৰ poor
" এই বুলি, মোৰ অফিচ-পৰ্টিকোলৈ আহি আলমাৰি মেলি ৰূপ পচিশ টকা নি বৰদলৈদেৱৰ হাতত দিলোগৈ
" ইমানতে কংগ্ৰেছ কৰ্মীদলক সাদৰে বিদায় দি, এসৰীয়া মধ্যাহ্ ভোজনৰ অৰ্থ মই ভিতৰ সোমালোহি
সেইবোৰ জোনাকী', 'বিজুলী 'উষা', 'বস্তি' প্ৰভৃতি আলোচনী আৰু বাতৰিকাকতত প্ৰচাৰিত হৈ গৈছে
'যি কৰে ঈশ্বৰে মানুহৰ ভালৰ কাৰণে' বুলি ভাবি মই ইচ্ছাময়ৰ ইচ্ছাৰ সোঁতত গা এৰি দিলো
•••••• আদমোনীয়া কেৰাচিন তেলৰ টিনৰ পানীৰ বেচ ভাৰে চৰতীয়া আৰু আদমহীয়া
" বন্ধুৱে সেমেনা-সেমেনিকৈ তেওঁৰ হাঁচটিৰ গাঁথিৰ পৰা টকা এটি উলিয়াই দেখুৱাই কলে, "এ, ভনীয়া নাই
" মই অলপ বিচিনা ভাৰ দেখুৱাই শো, "এৰা নল খাবলৈ"
" অসমীয়া কবিতা আৰু প্ৰবৰ এটা দুটা অসমীয়া আলোচনী আৰু বাতৰি কাকত ওলাইছিল
• শুনি, মই কলো, তেন্তে তেওঁ তাৰ পাছত মোক আমাৰ অনুকুলীয়া পথ দেখুৱাওক