jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}প্ৰভু জগন্নাথ দেৱৰ সেৱা পূজা আদি দৈনিক চলাবলৈ কিছুমান নিৰ্দ্ধাৰিত লোক আছে
" এই দেখি দুখ, শোক কষ্ট শ্ৰম ঈশ্বৰৰ নিমিত্তে ৰংমনেৰে সহিব লাগে
{{gap ১) মূল মন্দিৰ ২) ধুপ মন্দিৰ ৩) নাট মন্দিৰ বা জগমোহন মন্দিৰ ৪) ভোগ মন্দিৰ
{{gap}}এই মন্দিৰৰ ভিতৰত ১১ হাত দীঘল, ৯ হাত বহল আৰু ৩ হাত ওখ এখন ৰত্ন বেদী আছে
(ফুটাই) কাবুলী চাহাব, তোমাকে ইয়াতে পাম বুলি হাম মালুম কৰা নাই
:দৰবাৰ ইয়ামা সানগ্নি gap জগৈ সানবি ইসৈ সাকি, :থুনা চল, থেংগু, কুমেই ইয়াংগিনি
::মই বাগিচাৰ মহৰি কামত ভৰ্ত্তি হৈছোঁ৷ ফেব্ৰুয়াৰি মাহৰ ::পহিলা তাৰিখৰ পৰা কাম কৰিমেই
—তোমা{{বঙালী ৰে সৈতে যেতিয়া আগৰেপৰা মোৰ চিনাকি, মই আৰু {{gap}}আন মিঠাইওৱলাৰ পৰা মিঠাই নিকিনো
--হিয়তে তলুৱাত মহৰ চাল একোচটা বান্ধি নিব নহয় অ'— হিয়ত জানো টেটৰ নহয়
}} মৰিয়াণী, পাক এটাকে দে, চাই যাওঁ—হবা চাবলৈ গাটো মোৰ ৰঞ্জিৎ ৰঞ্জিৎ কৰিছে
" কিন্তু আজি- কালি কিছুমান ন লিখৰুৱে গাৰ বলেৰে ব্যাকৰণত কি সাহেৰে পৰিবৰ্ত্তন ঘটাব খোজে
{{gap}}৺বৰা ডাঙ্গৰীয়াই কয় যে, "ব্যাকৰণ প্ৰণয়ন কৰা এটা টান কাম
" এই দুষ্কৰ কাম নিৰ্ভুলভাবে প্ৰথমবাৰেই সম্পন্ন হব বুলি ৰচয়িতাই পেটে পেটে আশঙ্কা কৰিছিল
{{gap}}মহাপুৰুষ দুজনাৰ অঙ্কীয়া নাটৰ দুই তিনি খন মানহে এতিয়ালৈকে ছপা হৈছে
{{gap}}হাতে লিখা পুথি পোন প্ৰথমে ছপা কৰাটো পণ্ডিত লোকৰ হে শোভনীয়
{{gap}}ঘটনা বিন্যাস আৰু ৰচনাৰ ভেদ অনুযায়ি নাটক কেবা বিধ আছে
{{gap}}এই প্ৰশ্নৰ মূলতত্ব এই নাটত যশোদাই শ্ৰীকৃষ্ণক বন্ধন কৰা লীলাত প্ৰকাশ কৰিছে
{{gap ও, পুতাই শ্ৰীকৃষ্ণ, লয়নু তুলিতে সময় গেল, পাক জুৰাইলে লয়নু নাহি পাৱব
Advocate of Assamৰ সুযোগ্য সম্পাদক স্বাধীন- চেতা ৺মথুৰামোহন বৰুৱা তেতিয়া জীবিত আছিল
"জোনাকী" খন এনেদৰে প্ৰায় ৪ বছৰ মান নিয়মিতভাবে আৰু অতি দক্ষ- তাৰে মাহে মাহে প্ৰকাশ পায়
}} যেনে এটি বাহন নহলে কোনো ভাব মনৰ পৰা বাহিৰ হব নোৱাৰে, এই কাৰণেই শব্দৰ আৱশ্যক হয়
"বতাহৰ গোঁগনি, নৈৰ খলকনি আৰু নাৱৰ নাচোনে এটা প্ৰলয় মিলাই দিলে
{{gap}}কিছুমান মানুহৰ মাজত এনে এটা ধাৰণা আছে যে, সত্যনাথ বৰাই লেঠা বা জঞ্জাল ভাল নেপাইছিল
"খোৱা যদি খোৱাঁ মই সেইবোৰ যোগাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ" তেওঁ এই বুলি কলে
"তুমিও ভাল, চিলিংখন ভাল কৰা অৰ্থ কমে-কমেও সাতোটা দিন ঘৰখনৰ বস্তু বাহানি মানুহ দুনুহৰ আলৈ অথানি
{{gap}}ইং ১৯১৬ চনত ডিব্ৰুগড়ত যি আসাম এচোচিয়েচনৰ সম্মিলন বহে, তাতে এখন সাহিত্য সভা হয়
{{gap}}সেই কিতাপ ছপাবলৈ কোৱাত, তেতিয়া কলে যে, ব্যাকৰণ খনি তেতিয়াও সৰ্বাঙ্গ সুন্দৰ হোৱা নাই
{{gap}}নিখুঁত অসমীয়া ভাষা লিখা বৰা ডাঙ্গৰীয়াৰ এটা প্ৰধান লক্ষ্য আছিল
{{gap}}জোনাকী ওলাবৰ দিন ধৰি অসমীয়া প্ৰসিদ্ধ লিখক- বিলাকৰ ভিতৰত দুজন কি এজনৰ হে অনুগ্ৰহ আমি পাইছো
{{gap}}এই তীৰ্থবিলাক দৰ্শন কৰি ইচ্ছা কৰিলে পূৰ্ব্ব পুৰুষ সকলক পিণ্ডও দিব পাৰি
{{gap}}এই দৰে এবাৰ আতিকা বন্ধন কৰিলে জগন্নাথ মন্দিৰ থাকে মানে চিৰকাল নিতৌ ভোগ চলি থাকে
{{gap}}দাৰুব্ৰহ্ম জগন্নাথ মূৰ্ত্তিৰ প্ৰতি ১২ বছৰে এবাৰ কলেবৰ পৰিবৰ্ত্তন কৰা হয়
{{gap}}ৰাধাকান্ত মঠ, গঙ্গামঠ, সিদ্ধ বকুল মঠ, তোতা গোপীনাথ মঠ, ৰাধাবল্লভ মঠ আৰু হৰিদাস সমাধি মঠ
{{gap}}প্ৰভু জগন্নাথক দৈনিক সাত সন্ধ্যা ৫৬ প্ৰকাৰ উপচাৰে ভোগ দিয়া হয়
{{gap}}স্নানৰ তিথিৰ দিনা তিনিওজনা বিগ্ৰহ বাদ্য বাজনা বাই কীৰ্ত্তন কৰি স্নান মণ্ডপলৈ বৰি আনে
{{gap}}এই স্নান পৰ্ব্ব দৰ্শন কৰিবলৈ ভাৰতৰ ভিন ভিন ঠাইৰ পৰা অসংখ্য নৰনাৰী আহে
{{gap}}স্নানৰ পাচত জগন্নাথ দেৱক মন্দিৰৰ ভিতৰত স্থাপনা কৰি মন্দিৰৰ দুৱাৰ ১৫ দিন বন্ধ ৰাখে
{{gap}}আকৌ অস্ত যাবৰ সময়ত সাগৰৰ কোলাত ঘঁহি যেন শয়ন কৰিছে
{{gap}}আজি কালি আমাৰ দেশত "বইজ্ স্কাউট'' নামেৰে এবিধ নতুন অনুষ্ঠান চলিছে
{{gap}}স্কাউট হবলৈ হলে যেই সেই প্ৰকৃতিৰ লৰাই এই শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভূক্ত হব নোৱাৰে
{{gap}}স্বাউটে কামৰ সুবিধাৰ অৰ্থে থাকি কাপোৰৰ ছুটি কোট পেন্ট পিন্ধে, মূৰত টুপি লয়
(১) ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ৰজাৰ প্ৰতি আৰু দেশৰ প্ৰতি কৰ্ত্তব্য পালন কৰিম
{{gap}}১৬২৭ শকত গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হোৱাত তেওঁৰ পুত্ৰ ৰুদ্ৰসিংহ সিংহাসনত উঠিল
{{gap}}তেতিয়া কিবা শব্দ হোৱাত মই সাৰ পালোঁ আৰু সকলো কথা "সপোনত আলসত চাং পতাৰ নিচিনাকৈ নাইকিয়া হল"
{{gap}}—এশ বছৰৰ পাচত আজি সেই সপোনটো সচাকৈয়ে সম্পূৰ্ণে আখৰে আখৰে আৰু অখণ্ডনীয় হৈ ফলিয়াইছে
" নৰিয়ালোকে এটা এটাকৈ ক্ৰুচখন তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু তেওঁৰ সকলো যত্ন অনাৰ্থক পৰিছিল
" (১ কৰিস্তিয় ১০—১৩) {{gap}}তোমাক যেন কোন কথা ভয় নেদেখুৱায়
{{gap}}আকাশত ৰাতি হলে তৰা ৰাজ্যৰ ভিতৰত আমি বহু বস্তু দেখিবলৈ পাওঁ
{{gap}}পটিটো দেখিবলৈ সাইলাখ হাবিৰ মাজৰ হাতীৰ দণ্ডি যেন, সেই দেখি আমাৰ মানুহে ইয়াক হাতী-পটি বোলো
{{gap}}আৰু কেইবা বাৰো সেই কুকুৰটোৰে ডন বস্কৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিল
{{gap}}সোমবাৰ দিনা প্ৰায় ছয় শ মানুহে হস্তাৰ্পণ চাক্ৰামেন্ট গ্ৰহণ কৰিলে
{{gap}}এই সপোনৰ পৰাই অকণি জ'নে তেওঁৰ ভবিষ্যতৰ কাৰ্য্য আৰু তাক সম্পূৰ্ণ কৰিবৰ উপায় বুজিব পাৰিলে
* সেই কায়স্থ কেইজনৰ মাজত চণ্ডীবৰ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ আদি পুৰুষ আছিল
{{gap}}কমতাপুৰৰ ৰজাই ভূমি বৃত্তি দান কৰাত চণ্ডীবৰ শিৰোমণি ভূঞাই লেঙা মাগুৰি গাওঁত বাস কৰেহি
" পঢ়া অৱস্থাত শঙ্কৰৰ বুদ্ধিৰ প্ৰখৰতা দেখি কন্দলিয়ে বিস্ময় মানিছিল
{{center X-larger মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী৺মাধব দেব {{center বেচ তিনি অনা মাত্ৰ
{{gap}}২৩ জুলাই শনিবাৰে কলিকতা বুলি ৰাওনা হবলৈ স্থিৰ কৰা হল
{{gap}}আজি ভালে মান দিনৰ পৰা শ্ৰীক্ষেত্ৰ দৰ্শন কৰিবৰ অভিলাষ, শৰীৰ সুস্থ নহয়
{{gap}}প্ৰায় ৫টা বজাত শ্ৰীযুত বাসুদেৱ মহাপাত্ৰ আকৌ এবাৰ আমাৰ খবৰ লবলৈ আহিল
"আমি উঠা এই ঘৰখনত কিমান মানুহ থাকিব আৰু ভাৰা কিমান হব
{{gap}}এইদৰে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম কৰি থাকোঁতে ১৫ দিন সময় কেনি গল কবই নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}পৃথিবীত এই একেটা বস্তু মাথোন হেৰালে নাপায় আৰু পালে নেহেৰায়
{{gap}}এই বৰতোপটোৰ গাত আকৌ পাৰস্য ভাষাত এই দৰে লিখা আছে
{{gap}}বটুয়ে আকাশৰ চাঁদ ধৰিবলৈ আশা কৰা যেনে, কবিতা লিখি কবি নাম লবলৈ আগবঢ়াও লিখকৰ পক্ষে তেনে
'মোৰ ধন, 'মোৰ বিত' কাষৰীয়া কৈ, অকলে মাথোন দেখে উৰি যাবা গৈ
" {{gap}}ৰজাই সেই ভটিমা আৰু তোটয় শুনি শ্ৰীশঙ্কৰক মহাপুৰুষ বুলি জানি বহিবলৈ আসন পৰাই দি মান সৎকাৰ কৰিলে
{{gap}}বন্ধুবান্ধৱ আৰু ভকত সকলে এদিন শ্ৰীশঙ্কদেৱক আমোদ- জনক উৎসৱ কৰি দেখুৱাবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে
{{gap}}"চেখট্ আব্দুল কৰিম্ টপ্ চজ্ ওজন ২৯ মন ২৯ সেৰ চেখ ফকিৰউদ্দিন
{{gap}}আহোম স্বৰ্গদেৱ সকল পাটত বহি শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠেমানে ৰজাৰ পূৰ্ণ অভিষেক নহৈছিল
{{gap}}গুৱাহাটীৰ শিল পুখুৰীৰ পাৰত থকা এটা বৰ- তোপৰ গাত কেতবোেৰ কথা সংস্কৃতত লিখা আছে
{{gap}}ইয়াৰ সহায়েৰে কলিকতাত হোৱা গান বাজনা বা বিলাতত হোৱা গীত বাদ্যাদি ঘৰতে বহি শুনিব পৰা যায়
'ম্যাতৃক মহলাৰ' বাচণিত সি উঠিল, {{gap}}লগতে এজন সঙ্গী আহিও জুটিল
{{gap}}সীমা নাই আজি আমোদ আনন্দৰ সুধিলে এনেতে এজনে "কোন ই
{{gap}}যদি বা ফুলিলো ফুলৰ থুপীত সৌন্দৰ্য সুবাস গল এনে মোৰ নতুন সংসাৰ লব পাৰে গঢ়ি {{gap}}আমি মাথো দূষী সকলে কয়
{{center X-larger হাজো৺ মাধৱাদি পঞ্চ দেবালয়ৰ অৱস্থা গাওঁখনি ধুণীয়া ভাগ কৈ পতা
'দলই' উপাধি হল মুৰী জনৰ মাধৱ দেৱতাৰ পূৰ্ব্বৰ সেই 'শ্ৰী'
{{gap}}ভক্ত শিষ্যে তাত বিকে কিনে, {{gap}}বাঢ়ে টৰ্ম্ম, শ্ৰী দিনে দিনে
{{gap}}তিল পৰো তাৰ বিৰাম নাই {{gap}}এই লৈয়ে আজি সংসাৰী জীয়ে
"হিলৈ আৰু হিলৈৰ খাৰৰ আবিষ্কাৰ আদিতে আসামতে হৈছিল বুলি ভবা যায়
" {{gap}}আগেয়ে অসমত বৰতোপবোৰত লোৰ গুলিতকৈ শিলৰ গুলিহে বেচিকৈ ব্যৱহাৰ হৈছিল
" ইদৰে বুজাই পুত্ৰে প্ৰশস্ত ৰাজন্ নমি মুনি পদে গল পাঞ্চাল ভুৱন
" শুনি মুনি দ্ৰুপদত ভাঙ্গিলে তাৱত, দ্ৰুপদ বিদায় ললে গুৰু সকাশত
" এনেয়ে অসমীয়া ভাষা বঙ্গালীৰ অপভ্ৰংশ বুলি বৃথা জনৰব উঠিছিল
{{gap}}এই মহৎ সাধু পুৰুষৰ পৰা আমি বিশেষকৈ সকলোৰে প্ৰতি দয়ালু আৰু নম্ৰ হবলৈ শিকিব লাগে
{{gap}}এই কাৰণে তেৱোঁ নিজৰ আধ্যাত্মিক পুত্ৰবিলাকক গোটেই জগততে পঠাই দিলে
" এইদৰে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া ভাষাৰ যি উপকাৰ কৰি গল তাক কোনো অসমীয়াই পাহৰিব নোৱাৰে
{{gap}}ছাত্ৰ— গুৰুদেৱ, আপুনি কৈছিল যে আমাৰ পৃথিবীখন শূন্যতে ওলমি আছে
"এজন মানুহে যদি গোটেই পৃথিবীকে লাভ কৰে কিন্তু আপোন আত্মাকে হেৰুৱাই, তেন্তে তাৰ পৰা কি লাভ
{{gap}}প্ৰায় ১৩০০ বছৰ আগেয়ে ভাৰতবৰ্ষলৈ চীন দেশৰ পৰা দুজন পৰ্য্যটক বা ভ্ৰমণকাৰী আহিছিল
"মই সঁচাকৈয়ে কৈছোঁ আৰু মই নিশ্চয়কৈ কব পাৰো যে মই জয় লাভ কৰিব পাৰিম"
{{gap}}"যদি মই জয় লাভ কৰো তেন্তে তই এই গাও এতিয়াই এৰি যাব লাগিব আৰু ইয়াত কেতিয়াও ভৰি দিব নোৱাৰ"
{{gap}}আৰু আন এসময়ত জ'নে এজাক মানুহৰ কাষেদি যাওঁতে শুনিলে যে এটা মানুহে বেয়া কথা কৈছে
}}লোহাৰ কাম দন বস্কৰ ইন্দাস্ত্ৰিযল স্কুল শ্বিলং}} উপায় স্থিৰ কৰা
{{gap}}চিগনৰ মুচোলিণীয়েও এই ক্ষুদ্ৰ পুৰোহিক ৰজা সকলৰ প্ৰকাণ্ড হলত সম্মান দেখুৱালে
{{gap}}মোৰ শেষ পত্ৰত মই তোমালোকক কৈছিলো যে এই সংসাৰত আমি প্ৰকৃত আৰু চিৰস্থাযী সুখ পাব নোৱাৰো
{{gap}}দেওবাৰে ৰাতিপুৱা যীচু মৃত্যুৰ পৰা অসীম শক্তি আৰু মহিমা লৈ পুনৰ উঠিল
{{gap}}প্ৰভুৰ পুন{{বঙালী ৰ}}ুত্থানৰ দিন বছৰৰ ভিতৰত মহৎ আৰু অতি সুখৰ দিন
{{gap}}সেই দিন ধৰি তেওঁ সকলোকে তেওঁৰ ওচৰলৈ নিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে
—যিবিলাক লৰাই সৰু কালৰ পৰা কাম অভ্যাস নকৰে, লোকে গোটেই জীৱন এলেহুৱা হৈ কটাব লাগিব
" ইদৰে সম্ভাষা কৰি ৰাজাৰ নন্দন, ললে ৰাজদণ্ড নিজে শুভ অনুসৰি
" জননী কৌশল কৰি পিঠাগুৰি পানী, সন্তান সম্মুখে দেবী পীব দিয়ে আনি
'প্ৰিয় সখ' বুলি মোক কি সাহেৰে তই, সম্বোধিছ সভাম জে হীন দুৰাশয়
" শুনি দ্ৰোণ, সখা-মুখে এতেক বচন, বিনয়ে পুনৰ কলে "পাঞ্চাল নন্দন
" শুনি ৰাজা দ্ৰোণাচাৰ্য্যে উন্মাদ ঠাৱৰি, আদেশি কোটালে দিলে সভাবাজ কৰি
'সৌৱলৰ' পাশাত সৰ্ব্বস্ব এৰি দিলে, তথাপিটো সত্য পথ কাচিতো নেৰিলে
—আজি কালি কৈ অপোনাৰ ই জীৱন, ::শেষ হব লগা হল আহি;
::যেন হাবিয়াষ কৈ, আপোন মৃত্যুক, গুৰু৷— যেতিয়া যি অৱস্থাত পৰোঁ বৎস
{{gap}}আচল কথা এই যে সময় এনেকুৱা বস্তু যে তাক যি কামতে লগাই দিয়া তাৰ নিশ্চিত ফল দেখিবলৈ পোৱা যায়
{{gap}}বহুতে এক মিনিট দুই মিনিট দূৰৈৰ এঘণ্টা দুঘণ্টাকো সময় বুলিয়ে গণ্য নকৰে
{{gap}}ধনৰ কৃপণ হোৱা দোষৰ কথা কিন্তু সময়ৰ কৃপণ হোৱা প্ৰশংসাৰ কথা
"পঙ্কজ"* বুলি দেবীক স্তুতি কৰি কলে— {{gap}}"মোৰ আগ হাতত পদ্ম আৰু বাওঁ হাতত এটা ফুলা উৎপল আছে
" কালিদাসে এই কথা শুনি ফুলা উৎপলটিকে দেবীক অৰ্পণ কৰিলে
" কালিদাসে দেবীৰ কথা শুনি শাপৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ বৰ অনুনয় প্ৰাৰ্থনা কৰিলে
{{gap}}শৰীৰক নিৰোগীকৈ ৰাখিবলৈ হলে আমি কেতবোৰ বিষয়ত বৰ সাবধান হব লাগে
' বৰৰুচিৰ কথা শুনি ৰজাই কালিদাসৰু সেই একে প্ৰশ্নকে কৰিলে
{{gap}}ডাক্তৰ বানীয়ে ঘোঁৰাৰ ওপৰত উঠি ফুৰিবৰ সময়খিনিতে ফ্ৰেঞ্চ আৰু আৰু ইটালী ভাষা শিকে
{{gap}}গেলিলিও নিজে চাৰ্জ্জন আছিল কিন্তু তেওঁ আজৰি সময়খিনি কামত খটাই বহু নতুন তথ্য আবিষ্কাৰ কৰে
{{gap}}প্ৰায় দুহেজাৰমান বছৰৰ আগেয়ে উজ্জয়িনী নগৰত মহাকবি কালিদাসৰ জন্ম হয়
" বজাৰ কুঁৱৰী দেবী আছে ৰাজ সুখে, নানা কথা কলে তেওঁ যি আহিল মুখে
"ৰাম গল বনত, লক্ষণ তাৰ সঙ্গে, কি ভাবি জনক কন্যা গল লগে লগে
" যি দাৰুণ কথা কাৰো মুখত নোলায়, কলে ৰাণী সেই কথা হিয়া উদঙাই
{{gap}}বহুদিন আগেয়ে মহাৰাজ দশৰথ প্ৰিয় মহিষী কৈকেয়ীক দুটি বৰ দিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ আছিল
{{gap কথা)॥ কৃষ্ণ বোল— হামাক মায়াক ঐছন অতৰ্ক প্ৰভাব হামু অতএ মহিমা দেখাৱলু, বহু হামাক নাহি জানল
{{gap}}সূত্ৰ— আহে লোক তোৰাসবক হামু পৰম এক উপদেশ বোলহু তাহেক শ্ৰদ্ধায়ে আদৰ কৰহ
{{gap}}ওপৰত দিয়া ফলি কেইখনত বাজেও আহোম ৰজাই ভূমি দান দিয়া ৪৬ খন তামৰ ফলিৰ সম্ভেদ পোৱা গৈছে
{{gap বাৰজন প্ৰধান শিষ্যই পাৰিষদৰূপে দেৱদামোদৰৰ লগত সদায় হৰি নাম কীৰ্ত্তন কৰিছিল
'কৰকাটল' পদপঞ্চক "বেঠৰেগাৰ" ইত্যাদি বিবিধ বিষয়ক বাবৰ পৰা কিন্তু ৰেহাই দিয়া নহল
* {{gap}}এই মুদ্ৰাবোৰৰ দুয়ো পিঠিতে সংস্কৃত শ্লোকত ৰজাৰ নাম লিখা থাকে আৰু শকাব্দৰ উল্লেখ থাকে
{{gap}}জৰায়ু বাসৰ প্ৰথম অৱস্থাত নৰভ্ৰূণে ক্ৰমে মেৰুদণ্ডশালী জীৱৰ আকৃতি লাভ কৰে
{{gap}}সমালোচকে কয় বোলে মানুহ যদি বান্দৰৰ পৰ উৎপত্তি হলহেতেন তেন্তে মানুহৰ নেজ থাকিব<noinclude noinclude>
{{gap}}সুখ দুখ অনুভৱ কৰা শক্তি মানুহৰ যেনে বান্দৰ আৰু আন আন জন্তুৰো তেনে
{{gap}}সত্যতা নিৰূপণ কৰা সত্ববৈজ্ঞানিক মতৰ এটা মতক আমি জড়বাদ বোলোঁ
{{gap}}আমি কোনো কোনো সময়ত দেখা পাওঁ যে কণা, কুজা বা খোৰাৰ পুতেক কণা, কুজা বা খোবা হয়
{{gap}}আমাৰ দেশত শিলৰ ফলি আৰু তামৰ ফলি এই দুই বিধৰেই প্ৰচলন আছে
" {{gap}}এইবোৰ শব্দে তেতিয়াৰ দিনৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ কৰ বা খাজনাৰ সম্ভেদ দিছে
" বধিলো মোমাই মই হাতেৰে নিজৰ— নুশুনো ওজৰ কোনো মোমাই তোমাৰ, নালাগে তোমাক বুলি মাজত আমাৰ
" 'সৰু-"আমাৰ মতে ভাষাই সমলে ছাত্ৰ সকলৰ উপযােগী ছাৱাক লিখকৰ উদ্দেশ্য পূর্ণ হৈছে
{{gap}}"লি অবিয়েন্ট্' নামে কোনো এক ফ্ৰান্স যুদ্ধ-জাহাজৰ অধ্যক্ষৰ লৰা আছিল
"ৰাজা যদি প্ৰজা পীড়ে নকৰে পালন, নিশ্চয় নিশ্চয়, হয় সি পাপ ভাজন
{{gap}}প্ৰকৃতিৰ সেৱক হৈ যিসকলে কবি নাম পায় তেওঁলোকৰ সাধাৰণতঃ দুই শ্ৰেণী
{{gap}}যদি আমি আমাৰ চুবুৰীয়াক ভাল পাওঁ তেন্তে তেওঁ-লোকৰ দৰকাৰত আমি যি পাৰো সহায় কৰা উচিত
{{gap}}যীচুৰ জীৱন পৃথিবীত মানুহৰ সকলো বিলাক লৰা ছোৱালীৰ স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ আৰু খুব নিৰ্ম্মল আছিল
{{gap}}আৰু ওপৰত পবিত্ৰ উৎসাহ পূৰ্ণ সকলো বস্তু তোমালোকৰ মাজত আছে
" সংস্কৃতীয়া ফলিবোবত ৰজাৰ নামৰ আগত দীঘলীয়া বিশেষণযুক্ত পদৰ আড়ম্বৰ বেচি
{{larger কলৈ আনিলা নাথ ছলেৰে ভুলাই নচলে চৰণ আৰু gap বুকু ফাটি যায়
{{gap}}মায়াময় অৰণ্যত কিনো ভূতে পাই, {{gap আজি) প্ৰাণ মোৰ অৱসন্ন
{{gap}}ব্যাধৰ ফাঁদত পৰি কান্দি উচ্চৰাৱে {{gap}}লোভৰ টানত শেষে প্ৰাণ হেৰুৱাৱে
{{gap}}পাপৰ ক্ষণিক সুখ অতি অনুপাম, {{gap}}কিন্তু হায় পৰিতাপ তাৰ পৰিণাম; {{gap}}পাবি গৈ সহজতে সেই দিব্য ধাম
{{gap}}মই কি নিন্দাৰ যোগ্য এই পৃথিৱীত, {{gap}}মোত দোষ নাই, দোষী তোৰ লুব্ধ চিত
{{gap}}পাৰিম নে যাব মই আৰু," এনেতে অগ্নিৰ শব্দে gap}}ধ্বনিলে গগন, {{gap}}ইয়াত নো কি শুনিবা বাৰু
'মোৰ ঘৰ 'মোৰ বাৰী' 'মোৰ ভাৰ্য্যাপুত্ৰ' সকলোৱে সংসাৰৰ মহা মোহ সূত্ৰ
{{gap দেৱাসুৰৰ যুদ্ধ মহাভাৰতব বৰ্ণিত ঘটনাৰ ভিতৰত এটি প্ৰধান ঘটনা
" ৰাজা বোলে "তোৰ সম পাপী আৰু নাই, বৰ্ণিলি যিমানে তই জৰাৰ কাহিনী, এই পাপে সি সকলো ভুগিবি আপুনি
" অনন্তৰে দুখে শোকে যযাতি ৰাজন, পুৰুক সাদৰি মাতি বুলিলে বচন;-
{{gap জগদ্বিখ্যাত পাত্ৰে চন্দ্ৰবংশত ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু পাণ্ডু এই দুই ৰাজকোঁৱৰৰ জন্ম হয়
{{gap}}কৌৰৱ অৰু পাণ্ডৱৰ ভিতৰত সৌহাৰ্দ্দ ভাব নথকাত হস্তীনা ৰাজ্য দুভাগত বিভক্ত হয়
" ::নামিব পানীত, ঠিক এনে সময়তে, ::বকৰূপী ধৰ্ম্মে মাত লগালে পাছতে
::অসাৰ সংসাৰ মাজে সাৰ মাথোঁ ধৰ্ম্ম, ::তাক এৰি কিয় তুমি কৰিবা অধৰ্ম্ম
" ::সংসাৰত কোনো কাৰো নোহে অপোনাৰ, ::প্ৰকৃত শাস্ত্ৰৰ কথা জানা এয়ে সাৰ
" ::নেদেখোঁ তোমাৰ তুল্য জ্ঞানী পৃথিৱীত, ::কিন্তু এবে দেখোঁ কিয় তাৰ বিপৰীত
" কিবা বাৰ্ত্তা, কি আশ্চৰ্য্য, বাট বোলে কাক, সংসাৰত সুখী বোলে কোন্ মহাত্মাক
"ঘটনা কাৰণ হল, মাস, ঋতু, হেতা, দিন ৰাতি কাঠ তাত, পাৱক সৱিতা
" "অপ্ৰবাসে অঋণে যিজন কাল নিয়ে, তথাপি সি চিৰসুখী বোলে বুধচয়. লোৱা বুজি প্ৰশ্ন-অৰ্থ হয় কি নহয়
" জ্বলিছে ভৰত দীপ্ত অগনিৰ প্ৰায়, দেখি দেবী ভয়ে গুছি গল আন ঠাই
"ভাই" বুলি সাৱটি ধৰিলে শ্ৰীভৰত, তিতিল দুয়োৰে অঙ্গ নয়ন জলত
" অনন্তৰে গল দুয়ো কৌশল্যা ভুৱন, দেখিলে শোকতে দেবী কৰিছে ক্ৰন্দন
{{gap মুহূৰ্ত্তেকে দেখোঁ আৰু ভিন্‌, দিৱাকৰ অস্তগিৰি gap আশ্ৰয় লভিলে, {{gap নাথাকে ই আনন্দৰ চিন্‌
"নাৰাখে ডাৱৰে সদা gap}}আৱৰি গগন, জোনাক-পোহৰ দুটা gap}}এটা পিছে আন,
] অপূৰ্ব্ব মন্দিৰ 'তাজ' দিব্য মনোময়, শোভি অপৰূপ ৰূপে, যমুনা দাঁতিত; আজিও অচল ভাবে আছে থিয় হৈ
{{gap}}হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ দিনা দেউতাই আমাক দেখুৱাবলৈ দুখন ছিনেমাৰ চিডি লৈ আহিল
" প্ৰত্যুত্তৰত চন্দ্ৰশেখৰে কৌতূহলী হৈ সুধিলে-"আপুনি আপোনাৰ মত সলাইছে নেকি
" বুলি প্ৰশ্ন কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ ম'বাইলত দৃশ্যমান হয়-" প্ৰতিধ্বনিত হয় লুচিৰ কণ্ঠ-"Life was given to
{{gap}}'ছামথিং ডা লৰ্ড মেড' হৈছে ২০০৪ চনত নিৰ্মিত এখন বহুসমাদৃত ছবিৰ নাম
) ৰামানুজনৰ ডেৰ বছৰ বয়সতে মাতৃয়ে অইন এটা সন্তান প্ৰসৱ কৰে, যাৰ নাম ৰখা হৈছিল সদাগোপান
{{gap}}১৮৮৯ চনৰে কোনোবা এটা দিনত ৰামানুজন বসন্ত ৰোগত আক্ৰান্ত হ'ল
{{gap}}পৰৱৰ্তী দুটা বছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা কলাৰ পৰীক্ষাত উপৰ্যুপৰি ৰামানুজন অনুত্তীৰ্ণ হয়
" অনুভূতিশীল ৰামানুজনেও দুগুণ প্ৰত্যয়ৰে গদগদ হৈ তাৰপিছত জানকীয়ে ৰামানুজনৰ ভৰি স্পৰ্শ কৰে
{{gap}}২০১১ চনৰ এণ্ডি ৱেৰৰ একে নামৰ বাণিজ্যিকভাৱেও অপাৰ সফলতা লাভ কৰিছে
{{gap}}পুত্ৰক বিচাৰি ১৮৭৯ চনৰ মাৰ্চত দেউতাক মিলুটিন ম'ৰিবৰত উপস্থিত হয়
{{gap}}পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহৰ এই ধ্বংসমুখী প্ৰচাৰৰ ঢৌক ভেটিবলৈ টেছলাই এটা সাহসী সিদ্ধান্ত ল'লে
larger বহু ডকা চাকনৈয়াত মিছাতে বাগৰি আৰুতো নুশুনো ভুৱা, ছল চাতুৰি—
{{gap}}লিখকৰ বাকী দুখন গীতৰ পুথিত যথাক্ৰমে গহীন ভাৱৰ ৰচনা আৰু আদি ৰসৰ ৰচনাবিলাক সজোৱা হৈছে
larger জলক লাগে লুইতৰ পাৰ— আমৰ ডালত দিয়ে জোঁকাৰ, খলক লাগে পাৰ,
(আমি) দুইকো দুয়ো আছো চাই— কাৰো কতো সঁহাৰি নাই poem
{{gap}}নীলা কৈ দূৰণি gap}}টিলাটি শুৱনি, তাতে ৰোহ ধৰিছে gap আজি কোন সুন্দৰী
{{X-larger অন্তৰত আসন পাৰি থৈছোঁ গোসানী হিয়াত আহি থিতি হোৱা—আই বীণাপাণি
{{X-larger তোমাৰ মুৰ্ত্তি গঢ়ি থৈছো মোৰ মূৰ-শিতানত {{gap}}তুমি দেখো দেখা দিলা হৃদয়ৰ নিজানত
{{X-larger দেৱাঙ্গী ইতৰ ভোগালি ভৈয়ামৰ ডেকা হৈ gap সোৰোপা পিত,
X-larger জীয়াই ৰব লাগে যদি সংগ্ৰাম ই যে চিৰ কালৰ
{{X-larger গগন জিনি উঠে প্ৰভুৰ পাঞ্চজন্যৰ সিংহনাদ জগত জুৰি ঘোষি পুনু সত্য যুগৰ সুপ্ৰভাত
::অতীত বুৰঞ্জী ক'ই কত শিলে চকু টোকে অধোমুখে; পুৰণি জৰণাই দুন্দুভি বজাই তোৰে যশস্য ঘোযে
(আজি) শিৰে শিৰে বয় গ্লানি অভিমান তাপিত হৃদয় গলি;— (তোৰ) উগ্ৰচণ্ডী মূৰ্ত্তি প্ৰৱল উঠক জগত জ্বলি
{{gap}}মিলিছোঁ হেপাহে যি মহা উদ্দেশে সোণালী ভৱিষ্য গুণি {{gap}}বলাহে উলাহে বেগে আগুৱাই স্বদেশ স্বজাতি বুলি
{{gap}}মিলনত আজি আপোন পাহৰি কৰোঁ সৱে কোলাকুলি; {{gap}}জাগে নৱ জাতি নৱ বিধানৰ নতুন পাতনি মেলি
{{gap}}কত, নিচলা প্ৰজাই আশা পালি চাই আছে ভাই আমাল'কে; {{gap}}কৰিব লাগিব পণ আজীৱন দুখীয়া দেশৰ হকে
—চিন তই ৰাখিব লাগিব তোৰ, {{gap gap}}ৰণ তই জিনিব লাগিব যোধ,
(আজি) অপূৰ্ব্ব কি পৰ্ব্ব দিন, ভকতি-চকুলো জৰে মুগ্ধ যত সন্তানৰ—
" এই বুলি কৈ তেওঁ নাইকিয়া সেই দিনৰ পৰাই একাইত ফুচ সত খ্ৰিষ্টাৰ হ'ল
{{gap}}শাস্ত্ৰৰ নতুন নিয়মৰ পৰা আমি শিক্ষা পাওঁ যে তেওঁ আমাক সহায় কৰিবৰ নিমিত্তে অতি শিক্ষিতা নাৰী
{{gap}}কুমাৰী মাৰিয়াই তেওঁৰ নিজৰ জ্ঞানৰ পৰা নহয় কেৱল ঐশ্বৰিক জ্ঞানৰ পৰাহে ফলদাতৃ
•২০টি সাপ সেই ঠাইত উলাল হি আৰু চৰাই টোলৈ একেৰাহে চাই থাকিবলৈ ধৰিলে
•ে গুলোকে ধন্থ ৰ সত্য 'বশ্বাসৰ কাৰণে •জৰ জীৱন দান কৰিছে
• ১৭, ••• 'গৰ্জাৰে ২৫,০০,০০০ কেথলিকে ২০ বিশ্বখ্যাৰহালয় আৰু ৬, ০ ০ ০ ৭ ল লৈ আছে
{{gap ৩) পাপৰ কাৰণে তেওঁৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰ কৰা আৰু
(৪) শেষত নিজৰ তুচ্ছতা স্বীকাৰ কৰি নিজৰ দুৰ্দশাৰ কাৰণে তেওঁৰ পৰা সহায় প্ৰাৰ্থনা কৰা উচিত
{{gap}}আহে ৰোহিনী তুহু বাধা নাহি কৰবি হামাক মাৰিয়ে ৰহোক {{gap}}সূত্ৰ –
( আজি) নিষ্প্ৰভ দীপ, মৌন দিশা, মাথোঁ) পাষাণে তোৰ দিছে মাত; কত যুগ যুগান্তৰে সহি ঘাত-প্ৰতিঘাত
{{gap gap ধৰাত ফুৰে কান্দি {{gap gap}}মোৰে ছন্দত সুৰ বান্ধি
larger বহু দিনৰ প্ৰিয় সখি এৰি গলা যি দিন ধৰি,
::বহু দিন আগে দিছোঁ তোমাক বিদায়, উলটি আহিলা প্ৰভু কিয়বা মিছাই
{{larger তোমাকতো ভাৱিবৰ সুচল নাপাওঁ তোমাক তো মাতিবৰ আজৰি নাপাওঁ—
::বেহালি দিনৰ হাট, অন্ত লীলা খেলা ভাগৰি পৰে বেলি, ভাঙিছে খেলা,
{{gap}}আছে নে কি ভাগ্যে লেখা, দিবনে অমিয়া স্বৰ দিবনে আমাক
{{gap চকু মেলি চাই সেৱা কৰি) দিয়া বৰ পূৰ্ণ কৰা মোৰ অভিলাস
{{gap কোৱা বালী কি বৰ বিচাৰি কোৱা, যদি আৰু কিবা লাগে
{{gap}}উদ্যোগ উৎসাহ দুয়ো নহলে মিলন, {{gap}}নেথাকিলে লক্ষ স্থল বহু নিলগত, {{gap}}কদাপি অভিষ্ট সিদ্ধি নহয় মনৰ
gap}}আশীৰ্ব্বাদ বুলি মই মানিছোঁ সকলো; ভাবিম মনত মই শতবৰ্ষ বুলি,— অনাহক বাধ্য নকৰিবা
gap বালীৰ হাতত ধৰি ) কত তুমি শিকিলা অনীতি এনে
{{gap}}বালী অজি অৱশ্যে মৰিক , {{gap}}স্বচ্ছন্দে কৰিবা ৰাজ্য কিষ্কিন্ধ্যা দেশত
::ধাৰ্ম্মিক শুকাই যায় নোৱাৰে বাঢ়িব, ::পাপৰূপী বনৰীয়া গছে ঘেৰি ধৰ
( কপি কঁপি এ দেউতা দেখিছিলোঁ—এ নাই দেখা—কাকনো ১ম দানৱ
::বালী বীৰ অত্যন্ত উদাৰ চিত ::সৰ্ব্ব গুণে গুণী, ভাতৃবধু লোভ কৰি
{{gap}}শতবাৰ মোৰ কাৰ্য্য প্ৰশংসা কৰিছে {{gap}}মোক সবে বেয়া পাই বুলি
{{gap}}সেইবাবে দিছা তুমি শাস্ত্ৰৰ শৰণ, {{gap}}নোৱাৰিবা শান্তি তুমি ৰাখিব দেশত
{{gap}}প্ৰণয় ভাবৰ তুমি অবলা ললনা {{gap}}কিন্তু তুমি শান্তি কৰিলা মোক
{{gap}}বিপদ বিপদ যেন লাগিছে হিয়াত, দেখিছোঁ অশান্তি ভাব শান্ত প্ৰকৃতিতো; বলী
{{gap}}ৰাণী, বশ তুমি কৰিলা স্নেহৰে মোক, ধাৰ্ম্মিক কৰ্ত্তব্য জ্ঞানী ৰঘুৰ নন্দন,
{{gap একোকে নুবুজি প্ৰভু নিন্দিলো তোমক, বিশ্বৰ পালক তুমি, পালিবা তাৰাক অন্ন দিবা পিতৃ হীন অঙ্গদ বীৰক
{{gap}}বালী ৰজাৰ দিনত আৰু এটব ৰাত মেলি দিয়া কাপোৰ চুৰি এইবোৰ চুৰিৰ :১ম দানব
{{gap}}আমাৰ নিচিনা টোকোনা তৰপ মানুহৰ সেইটা জানো কম সুবিধা বুলিছা
{{gap}}তোৰ কথাটোৰ কি হয় এটা কৰিব পাৰিলেই আমি অইন দেশলৈ যাবৈ লাগিব
{{gap মই হ'লে বালী থকাৰ দিনৰে পৰা ৰাণী গৰাকীৰ আশয় পাওঁ
{{gap ভক্ত তুমি,—তুষ্ট হ'লোঁ তোমাৰ ভক্তিত, কোন তুমি, কি হেতু আহিলা
:নব সুখৰ আশা কৰি{{gap ফুলে আশাৰ ফুল নাচে হিয়াত নব প্ৰাণে আজি নতুন সুখেৰে
{{gap}}এই আজ্ঞাঁ অনুসাৰে চয়তানৰ কুমন্ত্ৰণা, আঁচৰন বোৰ ইত্যাদি সমাজক কান দিবলৈ নিষিদ্ধ
{{gap}}সাধু পিতাৰ নোলাষ্কচক বিশেষকৈ দাস বিলাকৰ মুক্তি দাতা আৰু বন্ধু বােল যায়
" আৰু এসময়ত প্ৰভুৱে কৈছিল 'তুমি পিটৰ, মই এই শিলৰ ওপৰত মোৰ মণ্ডলী স্থাপন কৰিম
{{gap}}বেপটিচমা দিওতে ক্ৰুচৰ কেইবাটাও চিন আমাৰ কপাল আৰু বুকু ইত্যাদিৰ ওপৰত কৰা হয়
" (বহুত নামত নহয়, কাৰণ ঈশ্বৰ এজন) সেই কাৰণে আমি কওঁ তিনি বক্তিৰে এক ঈশ্বৰ
{{gap}}এয়ে মোৰ আদেশ, যেনেকৈ মই তোমাক ভাল পাওঁ সেই দৰে তুমিও পৰস্পৰে ইটোৱে সিটোক ভাল পোৰা
{{gap}}কিন্তু কথা এনে ঘটিলগৈ যে শহাটো পৰা মাত্ৰকে তাৰ টোপনি আহিল
{{gap}}কিছু সময়ৰ পাছত শহাটোৱে হঠাৎ সাৰ পাই দেখে যে কাছুটোৱে গছ জোপা পাবলৈ কেই খোজ মানুহে আছে
{{gap ফ্ৰান্স ইয়াতে পৃথিবীৰ ভিতৰত সকলােতকৈ ডাঙ্গৰ জাহাজ সজা হৈছিল
{{gap}}সপ্তম আৰু দশম আজ্ঞাই সকলো লােভীয়া আৰু অন্যায় ভাৱ চিন্তা নাইবা আন সকলাে বােৰ লবলৈ নিষেধ কৰে
{{gap}}চাক্ৰামেন্ট বোৰৰ দ্বাৰা যীচু খ্ৰীষ্টৰ বহুমূলীয়া শোণিতৰ কন আমাৰ আত্মাত ঢলা যায়
{{gap}}বাপ্তিস্মা, পৌৰহিত্য আৰু হস্তাৰ্পণে আত্মাক এচিন চফা কৰে, সি একো পধ্যে হঁহা নাযাব
{{gap}}তুমি ভাবানে যে ঈশ্বৰক সন্তোষ দিবলৈ এইটোবেই অতি সজ বাট
" কিয়নো বান্ধোন আনন্দৰ আৰু মোৰ ভৰ লঘু (মথি ১১,৩০) বুলি কওঁতে দয়া আৰু কৰুণাৰ বশ হৈছিল
{{gap}}হাজাৰ হাজাৰ ভাল ভদ্ৰ মানুহে তেওঁক অনুসৰণ কৰি তেওঁৰ শিষ্য হৈছিল
{স কৰি সতৰ্ক পাপৰ ''তা তাৰ ধৰ প ব • দেখুৰাই দিয়া
{{gap ২) পূৰ্ণ জ্ঞান-জানি শুনি তাক নকৰিলে এইটো মাৰাত্মক পাপ নহয়
{{gap ৩) পূৰ্ণ শান্তি- যেতিয়া ইচ্ছা পৰীক্ষাৰ চিন্তা বাক্যৰে ৰা কাৰ্য্যৰে সৈতে একমত হৈছে
{{center Xx-larger যি অন্যক শান্তি দিব খোজে সি নিজৰ নাশ তৈয়াৰ কৰে {{gap}}এজন ভাল ৰজাৰ দুজন লগুৱা আছিল
"মই জ" তাই কব, "মই এতিযা কি কৰিব লাগে মই জানো
" তেতিয়া বুঢ়া কাউৰী টোবে মুৰ ডুপিযাই কলে 'তই এদিন বৰ আও সেই বুঢ়াই কোৱাৰ দৰে এদিন ঘটিলো
" উৰি খোট মাৰি কাউৰীজনী মৰি থাকিল কিয়নো সাপটো বৰ দাইল আছিল
" বলেৰীয়াই তেওঁক সু ধলে "সেই দূতটোক মোক দেখবাব পাৰিব
: কেই সপ্তাহ মানও হতে উৰ ৰিতৰ এই চৰ খন এটা ভয়ানক ভূমিকম্পৰ দ্বাৰাই সম্পপে বংশ হৈ গ'ল
• আমি আম'ৰ প্ৰভু যী, খাষ্টৰ উপদেশ মতে 7 তে েআম নিশ্চয এক স্বৰ্গব মাহমাত লগ ধৰিব পাৰিম
(১) পৰিস্কাৰ হোৱা তোমালোক প্ৰথমে অন্তৰত পৰিস্কাৰ হোৱা তাৰ পাচত শৰীৰক পৰিস্কাৰ কৰাঁ
(২) নম্ৰ হোৱা-তুমি যদি সকলোৰ লগত নম্ৰ আৰু দয়ালু হোৱা তেন্তে সকলো পাব পাৰা
(৩) সত্যবাদী হোৱা – মিছা কলে শেহত তোমাক কোনেও বিশ্বাস নকৰা হব
(৪) সকলোৰে বাধ্য হোৱা –পৃথিবীত সকলো মানুহেই বাধ্য হোৱা উচিত
(৬) পবিত্ৰ হোৱা—আমি আমাৰ ভাব চিন্তা, কথা বতৰা আৰু শৰীৰতে পবিত্ৰ হব লাগে
(৭) অধ্যৱসায়ী হোৱা--কোনো কাম আধা কৰ নেৰিবা; তোমাৰ উদ্দেশ্যক লক্ষ কৰি যোবা
"তোমালোকে পোন-প্ৰথমে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য বিচাৰ আৰু তেমালোকৰ যি পাবলগিয়া সেই সকলো পাছত দিয়া হব
" যদি এজন মানুহে গোটেই পৃথিবী লাভ কৰি তেওঁৰ আত্মা হেৰুৱাই কি খাম
" প্ৰিয় বন্ধু সকল, যীশুৰ এই দৃষ্টান্ত লৈ এবাৰ ভাবি চোৱা
—এই কথা কাঠ কটীয়া মানুহটোৱে ইমান ভয় পালে যে, সি মাটিত পৰিল আৰু মৰমৰ পাঠক
.পি তেওঁৰ পৰা বহুত আঁৰত আৰু সিহত এতিয়াও ৰাং বিপদত পৰিছে আৰ. জামি সকলোৱে নাই কোন কাজ<noinclude noinclude>
(৬) আমি ইহকালতো ভাল কাম কৰাৰ বাবে পুৰস্কাৰ (৭) জীৱনৰ ভাল কাম মৰণৰ সুখ
(৮) যিবিলাকে ঈশ্বৰক বিচাৰবলৈ পলম কৰে, (৯) যি আত্মা তৰে, সি নিজকে তৰে
" মোট ১৬-১৮) তেওঁ গিৰ্জা বিলাক বুলি নকৈ গিৰ্জা বুলিহে কৈছিল
'ৰ দ ৬ ব দ ক ৭৮ অ'ৰ গ ঘ "আশ্ৰম অ + মিনাৰী আৰু সড় পুৰ • ইব
(১ জোহন ১৪-১৬) যীচু খ্ৰীষ্টত কেৱল ভাবমুলক বিশ্বাস যথেষ্ট নহয়, যেনেকুৱা আপুনি কয়
"হৰে" বিষ হজম কৰিব পাৰিছিল গতিকে সকলােৱে বিষ হজম কৰিব পাৰে
{{gap}}মায়াৰ মােহ নুগুছে মানে মানৱ অন্তৰৰ, সত্ত্বাই সংসাৰত লীলাখেলা কৰিয়েই থাকে
{{gap}}মানৱ জ্যোতি দৈহিক, মানসিক, নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক ভাৱে বিকীৰ্ণ হবলৈ প্ৰয়াস কৰে
{{gap}}চাউলটোৱে পতি কণটো; মানুহটোৱে পতি মনটো আৰু মনটোৱে পতি জ্যোতিটো
{{gap}}কিছু সময়লৈ ধৰি লোৱা যাওক যে মানুহ আৰু পশুৰ মাজত কোনো ভেদ নাই
{{gap}}এই ৰকমে আমি দেখো যে লেন-দেনৰ নীতিৰ ওপৰত ভেটি কৰি কোনো শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰা নাযায়
{{gap}}ন্যায়ৰ কাৰণে যদি মৰিবও লাগে তথাপি ন্যায়ৰ ববে চেষ্টা কৰা উকিলৰ কাম
" গৰীব বিনা ধনীৰ আৰু ধনী বিনা গৰীবৰ কাম নচলে
{{gap}}অৰ্থশাস্ত্ৰীয়ে ধনৰ গতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নিয়ম একে বাৰে পাহৰি গৈছে
{{gap}}প্ৰায়ই দেখা যায় যে য'ত মালিক বুদ্ধিমান আৰু উৎসাহী তাত কামৰ চাপ পৰিলেই মজুৰে নিজৰ কাজ কৰি যায়
{{gap}}সাৰ কথা এয়ে যে সকলো সময়তে সকলো মানুহৰ প্ৰতি পৰোপকাৰৰ দৃষ্টিত ব্যৱহাৰ কৰিলে পৰিণাম ভালেই হব
{{gap}}প্ৰথম প্ৰশ্ন হৈছে এয়ে লেন-দেনৰ হিচাব নকৰিলে মজুৰ সকলৰ বেতন কি হিচাবে ঠিক কৰা যায়
{{gap}}জাহাজৰ কাপ্তেনৰ তলত যি খালাচী থাকে, সিহতৰ ভিতৰত তেওঁৰ সন্তানো থাকিব পাৰে
{{gap}}সম্ভবতঃ এই ৰকমৰ বিচাৰ কোনো কোনো মানুহৰ মনত আশ্চৰ্য্য যেন লাগিব পাৰে
{{gap}}এই প্ৰকাৰে কোনো বিশেষ ৰাষ্ট্ৰৰ ভিতৰত টকাৰ চলাচলটো শৰীৰৰ ৰক্ত চলাচলৰ সমান
{{gap}}ধৰি লওক যে দুজন খালাচীয়ে জাহাজ ডুবি ধ্বংস হৈ ভাঙি চিঙি যােৱাৰ পিচত কোনো এক নির্জন ঠাইত আহি পৰে
" এইটোও ধৰি লওক যে বেমাৰীৰ বেমাৰ দীঘলীয়াকৈ চলিল আৰু প্ৰতি বাৰে এই জনে এই ৰকমে লিখি দিব লগাত পৰিল
{{gap}}এই ৰকমে আমি (বীজ) গণিতৰ হিচাবেৰে ৰাষ্ট্র বিশেষৰ সম্পত্তি বিচাৰ কৰি চাব পাৰো
</ref> সকলো পাঠকে ইয়াৰ বিচাৰ কৰি এনে ধৰণে আচৰণ কৰিব বুলি আশা কৰাটো বৰ ডাঙ্গৰ অভিলাষৰ কথা হব
{{gap}}পৃথিবীৰ সকলো ফালে চাই আমি দেখো যে যাক স্বৰাজ্য বোলা যায় সি জনতাৰ সুখ আৰু উন্নতিৰ কাৰণে যথেষ্ট নহয়
{{gap}}ইংৰাজ জাতি মুখত কয় যে "ধন আৰু ঈশ্বৰৰ পৰম্পৰ বিৰোধ গৰীবৰ ঘৰত হে ঈশ্বৰ বাস কৰে
{{gap}}মাক সুধিবলৈ ক'লাে— সিহঁতে হেৰাই যাব বুলি ভয় নকৰে নেকি
{{gap}}কাষৰ ৰে'লগাড়ীৰ দবাটোৰ পৰা গির্জনি মৰা হাঁহি ওফৰি আহি ল'ৰা- ছােৱালীকেইটা আৰু আমাৰ কাণত পৰিল
{{gap}}এখন টেক্সি ভাড়াত আনি মােক উঠাই লৈ আটাইকেইজন এখন হােটেলত
{{gap}}প্রস্রাৱত ভৰি দুখন প্রতি পল পৰি থকা গতিকে নখবিলাক চুলেই খহি আহিছিল
{{gap}}অকণমান বাটতে মােৰ পেট পকাই যােৱাৰ পিছত মূৰ ঘূৰাই বমি আহিবৰ উপক্ৰম হৈছিল আৰু বমি হৈ গৈছিল
{{gap}}অসুখৰ পিছত প্ৰথম অৱস্থাত মােৰ মাতটো অকণ অকণ হৈ ওলাইছিল
{{gap}}'তােৰ গা যদি বেয়া লাগিছে শুই দে' মাৰ মাতত প্রকৃতিস্থ হৈ ক'লোঁ,
{{gap}}বা আৰু মই সমবয়সৰ নহয় যদিও প্ৰথম শ্ৰেণীত দুয়োজনীকে একেলগে নামভৰ্তি কৰি দিছিল
{{gap}}মই একেজাপে বিছনা এৰি ক'ত পালি, ক'ত পালি, ক'ত আছে চাওঁ তাইক বুলি দৌৰি চোতাল পালোগৈ
{{gap}}তাই মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সেমেকা মাতটোৰে ক'লে, তোৰ মেকুৰীজনী পানীত ওপঙি থকা দেখি আহিছোঁ
{{gap}}সোণালীৰ কথা কাণত সোমাল কি নোসোমাল, একে দৌৰে গৈ ৰাস্তাৰ কাষৰ পুখুৰীটো পালোঁগৈ
{{gap}}তেতিয়া সময় আছিল নামঘৰত দবা-কাঁহ বজোৱাৰ অলপ পোহৰ, অলপ সময় আন্ধাৰ
{{gap}}মোৰ আটাইতকৈ ভাল লগা উৎসৱ– ব'হাগ বিহু, মাঘৰ বিহু আৰু ভয়লগা উৎসৱ ফাকুৱা, দীপাৱলী
{{gap}}পূৰ্বজন্মৰ পাপৰ ফল এই জন্মত ভুগিব– মই সদায় বাস্তৱটোৱে সঁচা বুলি ভাবোঁ
{{gap}}তেনে এজন অন্ধবিশ্বাসী ব্যক্তিয়ে এদিন মাক আহি ক'লে— খুৰী তাই ভাল হৈ যাব
{{gap}}'অ'ই, তই কিয় মুখেৰে চিঞৰি চিঞৰি নাগাৱ, আমিয়ে চিঞৰিব লাগে
{{gap}}মোৰ নাকেৰে দুৰ্গন্ধ পেটৰ ভিতৰলৈকে সোমাই বমি হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল
{{gap}}দেউতা কৰ্মসূত্ৰে আমাৰ পৰা আঁতৰত থাকে, গতিকে মাহত এবাৰ টকা- পঠিয়ায় ঘৰ চলিবলৈ
{{gap}}সময়ৰ বুকুত বিষাদিত, ভয়ংকৰ স্মৃতিবোৰ শুই পৰিছে যদিও বিস্মৃতি হৈ যোৱা নাই
{{gap}}সঁচাকৈ, সেই সময়খিনিত মই শুকান কাপোৰ, মানুহৰ পেলনীয়া কাপোৰৰ সন্ধানত মাক ৰাখিছিলোঁ
{{gap}}এটা সময়ত তান্ত্ৰিকজনে মানুহজনৰ নখত তেল জাৰি সানি দি চালে কাৰ মুখ দেখে
{{gap}}যিখিনি ঠাইত বাটিটো ৰ'ল, সেই ঠাইখিনি নিশাই লগে লগে কোৰেৰে খান্দিব ধৰিলে