jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}সত্যবানে তেঁওৰ তেনে হবৰ দেখি ভাবিলে যে মানুহটো শোকতে এনে হইছে
{{gap ৩১] সুধৰ্ম্মা আৰু লীলাবতী সেই আশ্ৰমতে লগৰিয়া বিলাকে সইতে অনেক দিন আছে
{{gap}}সত্যবানে আবেলি সময়ত আহি সৰােবৰৰ পাৰৰ এজোপা [৩৩] বংশীবটৰ তলত বহি বহি বজাইছিল
{{gap}}মুনিকন্যা আৰু বৃদ্ধা তাপসীএ কেই দিন মান ৰখাই, এদিন ভাল দিন বাৰ চাই তেঁওবিলাকক বিদায় দিলে
{{gap ৪০] কিছু দিনৰ মুৰত তেঁও বিলাক নিৰ্ব্বিঘ্নে আহি দেশ পালেহি
{{gap}}সত্যবান আৰু মাধবচন্দ্ৰই পূৰ্ব্বৰ দৰে আকৌ নানা ৰকমে ব্যবসায় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে
[৪১] মনোহৰ মনোৰমা তেঁওৰ সখীএকৰ ঘৰত কেইদিন মান থাকি তেঁওৰ পূৰ্ব্বৰ মাটিতে ঘৰ সাজি তালৈ আহিল
{{gap}}যোৱা বছৰৰ (১৯২২ ইং চনৰ) জুলাই আগষ্ট মাহত বাকী দুটা প্ৰৱন্ধ লিখা হল
{{gap}}জ্ঞানী-বুজা অভিভাৱক সকলক, শিক্ষাৰ মৰ্ম কি, সেই কথা কোৱাও মোৰ অন্যতম উদ্দেশ্য
{{gap}}সেই দেখি বেছি আৰম্বৰ নকৰি শিক্ষা নো কাক বোলে কৈ দিওঁ:— {{Center Larger
{{gap}}এই '{{larger বিকাশ ' শব্দটোৰ কাৰণে ডাৰুইনক আমাৰ সমৰক্ষেত্ৰত অৱতীৰ্ণ কৰাব লগীয়া হৈছে
{{gap}}বিবৰ্তন-বাদ বা অভিব্যক্তি বাদ বা ক্ৰম-বিকাশ-বাদ বা Theory of Evolutionৰ কথা বিশদৰূপে কোৱাৰ ই ঠাই নহয়
'Survival of the Fittest' বা 'যোগ্য-ভোগ্য বসুন্ধৰী'— এই কথা আখৰৰ সাধাৰণ আৰু গূঢ় অৰ্থও অনেকে জানে
{{gap}}চাৰিওফালৰ নানানবিধ অৱস্থাৰ ভিতৰত পৰি সকলো বস্তুএ এটা নে এটা প্ৰকাৰে পৰিণতি লাভ কৰে
{{gap}}এটা ঘৰুৱা উদাহৰণ ললে— এজন চাহাবৰ লৰা আৰু এজন নগাৰ লৰাৰ ভিতৰত যি প্ৰভেদ দেখা যায়, সি কিহৰ ফলত
{{gap}}কিন্তু শিক্ষাৰ অৰ্থ আচলতে এই হোৱাহেতেন, শিক্ষককুলৰ একো অৱশ্যক নাথাকিল হয়
{{gap}}পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থাই যে কেৱল বৰ্তমান কালৰ নিয়মবোৰকেহে বুজায়, এনে নহয়
] {{gap}}পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থাক প্ৰধান কৈ দুটা ভাগ কৰিব পাৰি— প্ৰাকৃতিক আৰু সামাজিক
{{gap}}আগত কৈ আহি হল যে পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থাৰ প্ৰধান কৈ দুটা ভাগ— এটা সামাজিক আৰু ইটো প্ৰাকৃতিক
{{gap উপৰুৱা অৰ্থত, এই Heredity বা বংশানুক্ৰমে দোষ- গুণৰ অধিকাৰ পোৱাকে পূৰ্ব-জন্মৰ সংস্কাৰ বুলিব পাৰি
{{gap কিন্তু সেই বুলি মানব সমাজৰ হিতৈষী সকল নিৰন্ত থাকা নাই
{{gap এই দৰে চেষ্টা কৰিবলৈ মানুহে কিছুমান নিয়ম বান্ধি আৰু
'</poem {{gap গাৰী ঘোঁৰাত উঠি ডাঙৰ মানুহ কহলাই ফুৰিবলৈ যে<noinclude noinclude>
BLA bla, cLA cla প্ৰভৃতি সুমধুৰ নামখৰি ভাঙি আমাৰ দৰে নানান শাস্ত্ৰত সুপণ্ডিত হব পাৰিছিল নে নাই
{{gap}}আজি পৰ্য্যন্ত এই আদৰ্শৰ প্ৰভাৱ আমাৰ মনৰ পৰা যোৱা নাই
' সেয়ে চৰিত্ৰবান, যি সকলো অৱস্থাতে তাৰ অনুৰূপ ব্যৱস্থা কৰি নিজক সদাই অৱস্থাৰ ওপৰত ৰাখিব পাৰে
{{gap ওপৰৰ কথা,শিক্ষক ছাত্ৰ বিষয় অতি বহল অৰ্থত ধৰিলেও ৰজিব
{{gap বিশ্বৰ বস্তুৰ লগত পৰিচয় বা জ্ঞান-অৰ্জুন বা অভিজ্ঞতা সঞ্চয় কৰাই দিয়াই শিক্ষা-দান
{{gap ইয়াতে এই কথা মন কৰিব লাগে যে এই প্ৰকাৰে অভিজ্ঞ হোৱাত শিক্ষকৰ কামত কৈ ছাত্ৰৰ কাম বেছি
{{gap ফল কথা, মানুহৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰিসৰ অতি ঠেক; আৰু সি ভিন্ ভিন্ ৰূপে প্ৰকাশ পায়
{{gap সকলো জ্ঞান কামত সমাপ্ত হয়; আৰু নতুন কামে নতুন জ্ঞান জন্মায়; সেই জ্ঞানে পুনৰ নতুন কামৰ ক্ষমতা দিয়ে
' {{gap এই পৃথিবীত বিদ্যাৱতী আৰু কালিদাসৰ অভিনয় আমি সকলোএ সদাই কৰিবই ধৰিছোঁ; মুঠে তাকে বুজি হে নাপাওঁ
{{gap আৰু এক প্ৰকাৰে গ্ৰহণৰ ক্ষমতা অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে
" তাতে সতীয়া মাকহাঁতে কয়, "কাঠৰ ঘোঁৰাই নো কৰবাত পানী খায় নে
" {{gap সতীয়া মাকৰ সহজ জ্ঞানৰপৰা হোৱা এই কথা-আখৰ আমি আজিও ভালকৈ বুজা নাই
poem {{gap এই বেলেগ বেলেগ ভাগৰ আচলতে কোন নিৰ্ধাৰিত সীমা নাই
{{gap শিশু প্ৰকৃতিৰ আৰু কেইটামান প্ৰধান লক্ষণলৈ মন কৰিব লগীয়া আছে
{{gap ফ্ৰোবেলেৰ মতে জন্মত যাৰ যি প্ৰকৃতি, সি ভালো নহয়, বেয়াও নহয়, সি স্বাভাৱিক
{{gap স্নায়ু-কেন্দ্ৰৰ পৰা কিছুমান সূতাৰ দৰে পদাৰ্থ ওলাই গৈ আমাৰ সমস্ত শৰীৰ ছাটি আছে
{{gap সেই উত্তেজনা যেতিয়া মস্তিষ্ক পালে, মস্তিষ্কৰ পৰা আৰু নতুন এবিধ উত্তেজনাৰ আৰম্ভ হল
{{gap}}সেই দেখি কোনো বিষয় শিকাবলৈ হলে তাৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৃষ্ট হোৱাৰ দিহা কৰিব লাগে
{{gap}}চিত্তাকৰ্ষণী-শক্তি-বিশিষ্ট প্ৰীতিকৰ বিষয়ৰ প্ৰতি মন দি থাকিলেই আমাৰ সংসাৰ নচলে
{{gap}}পণ্ডিত সকলে মনোযোগৰ এই দুই প্ৰকৃতিৰ পৰা ইয়াক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে
{{gap}}অপ্ৰীতিকৰ বিষয়ৰ প্ৰতি মনোযোগ আনাৰ এটা মাত্ৰ উপায় আছে—প্ৰীতিকৰ কৰা
{{gap সেইদৰে চকু-কাণ আদি ইন্দ্ৰিয়ৰো এক প্ৰকাৰ সুকীয়া স্মৃতি আছে
{{gap ইয়াৰ মূল মন্ত্ৰ, আগতে কোৱা হৈছে, অসজ অভ্যাস ত্যাগ আৰু সজ অভ্যাস অৰ্জন
{{gap}}উন্নতি কামী লোকৰ পক্ষে জীৱনৰ আৰম্ভণতে এটা উচ্চ যে মহত্ব আৰু অসাধৰণতাত সি সদাই আকৃষ্ট হয়
{{gap ডাঙৰ চোৰৰ কাহিনী শুনি তাৰ দৰে হবলৈ ইচ্ছা কৰা ডেকা অনেক আছে
{{gap}}আমি দেখি আহিছোঁ যে অতি বহল অৰ্থত বিকাশকে শিক্ষা বুলি ধৰিব পাৰি
{{gap}}ইয়াৰ অৰ্থ—মানৱ-জীৱনৰ যাবতীয় কাৰ্যত শিক্ষাই আমাক নিপুণ কৰি তুলিব পাৰিব লাগে
{{gap}}আগত আমি ইয়াকো দেখি আহিছোঁ যে জীৱনৰ যাৱতীয় কাৰ্য্যৰ ভিতৰত জীবিকা-অৰ্জনেই প্ৰধান
{{gap}}এই দৰে আমাৰ জাতীয় জীৱন-সোঁতত আৱৰ্জনা কিছুমান পৰি সোঁত বন্ধ হল
{{gap}}এই কাৰণে তেনে শিক্ষা বৰ্তমান সমাজৰ অনুপযোগী, যি সকলোৰে প্ৰতিভা বিকাশত সহায় কৰিৰ নোৱাৰে
{{gap}}ওপৰৰ কথাৰপৰা এইটো বুজিব নালাগে যে ব্যৱসায় শিক্ষা কৰিলে মনত সংকীৰ্ণতা আহে
{{gap}}ব্যক্তি আৰু সমাজ, ব্যক্তি আৰু ষ্টেটৰ লগত বিবাদ, পুৰণি কলীয়া বিবাদ
{{gap}}মানৱ-জাতিৰ বুৰঞ্জীৰ সেই আদি আধ্যাৰ পৰা আজি পৰিণতি লাভ কৰিছে
' {{gap}}বাধ্যতা-মূলক শিক্ষা-প্ৰচলনৰ বিৰুদ্ধে যে কাৰো মত নাই এনে নহয়
</ref> ঘূৰাই এতিয়া মুখ ধৱলালৈ চালোঁ, {{gap}}কোৱা হেৰা গিৰিৰাজ শুনো বাৰু কথা আছিল নে আৰ্য্য এটি জাতি ভাৰতত
{{gap}}আকাশেদি অহা যোৱা কৰা দেৱতাৰ, মেঘৰ আঁৰত থাকি কৰিছিল ৰণ
{{gap}}একে দিনে নল ৰজা বহু দিন পথ; {{gap}}নহয় কবি কল্পনা যেতিয়া সেই ৰথ
</ref> এটি বাণ অৰ্জ্জুনৰ দহোটি যুৰিলে {{gap}}এৰিলে এশ হয় পৰিলেই হাজাৰ নহয় নে এই ব্যোম
{{gap}}কবিতাৰ কল্পনা এতিয়া যাক কয়, {{gap}}বৈজ্ঞানিক অস্ত্ৰ বিনা একোটো নহয়
{{gap}}সপ্ত সমুদ্ৰ জলে অভিষেক কৰিলে {{gap}}এনে আৰ্য্য প্ৰতাপক কিহে নো হৰিলে
{{gap}}যেতিয়া পৃথিবীৰ বহু দূৰ দেশ গৈ কৰিছিল মান্য ওৰে মানৱ জগতে {{gap}}আজি হিন্দুৰ অপমান গলে বিদেশলৈ
" কান্দি কান্দি ধৱলাই এনেদৰে কৈ {{gap}}নিতাল মাৰিলে হৈ শোকত বিহ্বল, {{gap}}দেখিছোঁহে গিৰি তুমি নিমাত কেৱল
{{gap}}জীৱন কেৱল দুখ দৰিদ্ৰতা ভৰা {{gap}}নাসাৰিলো হাত তেও ঘোৰ দুখ পৰা
{{gap}}আৰু কথা শুনা কওঁ, কলে পুনৰায় {{gap}}পেলালে সি হিন্দুৰ জাতীয় শক্তি খাই
{{gap}}অসত্য সেৱক হোৱা পাপ কৰা বোলে আৰু সৰলতা এৰি কপটতা ধৰা {{gap}}আশ্ৰয় দিলে কুসংস্কাৰ ভীৰু হৈ কোলে
{{gap}}আপোন পেটীয়া আৰু স্বাৰ্থপৰ হৈ উদাৰ ঋষিৰ দৰে নিবিলাই শিক্ষা
{{gap}}বামুণে নোখোল আহি স্বৰ্গৰ দুৱাৰ, এনে অধৰম আহি বাবে মানুহৰ {{gap}}ভাৰত পৰাধীন হোৱাটো অতি সাৰ
{{gap}}শিক্ষা যে দিছিল কথা এনেটি নহয়, অনাৰ্য্য আৰ্য্য তাত নাছিল একো ভেদ {{gap}}জাত যোৱা প্ৰথাৰো নাছিল একো ভয়
{{gap}}তথাপি নাছিল তাত কৰৰ পীড়ন {{gap}}নিজৰ মানক ওখ কৰাৰ কাৰণ
{{gap}}সম্পত্তি ধনৰ লোভে ঘটায় প্ৰলয়, অতি লোভে শাস্ত্ৰ কয় হয় মহাপাপ,
{{gap}}নিয়ন্তা জনৰ সিটো নিয়ম বান্ধন {{gap}}ঘুৰি ঘুৰি পৰে আহি পৰিবৰতন
{{gap}}বৈশ্য সকলৰ যি পাপে এতিয়া কৰে {{gap}}উলিয়াই অগ্নি অস্ত্ৰ পাপৰ জ্ঞানৰে
{{gap}}স্বদেশ সংস্কাৰ প্ৰতি মহা শত্ৰু হৈ {{gap}}ভয়ত পুৰণি মত সাবট মাৰি লৈ
{{gap}}দেশৰ এইটি বৰ্ত্তমান ক্ষয় ৰোগ, তাক যদি নতঁৰোৱা জানিবা নিশ্চয়, {{gap}}কৰিব লাগিব সদা দেশে দুখ ভোগ
{{center ইং ১৮৮৯ চন কলিকতাত লেখা মেলানি লোৱা বেলিয়ে চেঁচাকৈ পোহৰ, বাট চাই আছে—আজি আহিব কোৱঁৰ
</ref> মিচিমি পৰ্ব্বতে কয় টোপনি ভাঙ্গ ভাঙ্গ পাটকায়ে বোলে একতাক মাতি আন আন
</ref> প্ৰতিমূৰ্ত্তি হৃদয় পটৰ দেখা দিলে আজি মোক প্ৰেয়সী স্নেহৰ নিঠুৰ কালে কাঢ়ি নিলে হায়
{{gap}}কিন্তু কাৰোৰ দিন সমানে নেয়ায়; প্রবল প্রতাপী চন্দ্র সূৰ্য্যৰো উদয় অস্ত আছে
{{gap}}আমাৰ চাৰিওফালে যি বিলাক বস্তু দেখিবলৈ পাওঁ সকলো বিলাক তিন ভাগে বিভক্ত চেতন, অচেতন আৰু উদ্ভিদ
" ইয়াকে ভাবি এজন নামজলা উকিলৰ ওচৰলৈ গৈ কলে, "ডাঙ্গৰিয়া, মই গাৱলিয়া মানুহ
" খেতিয়ক জনে উত্তৰ দিলে, "কিয়, আপুনি মোৰ মনৰ ভাব বুজি পোৱা নাই নে
" খেতিয়ক জনে বৰ আনন্দ মনেৰে কাকত খন লৈ উকিলক উপযুক্ত বটা দি গুচি গল
" এই ভাবি খেতিয়ক জনে হাত ধুই অলপ বিশ্ৰাম লবৰ কাৰণে পাটী ঢৰা পাৰি ললে
"দেউতাই কৈছে পূজাৰ আগেয়ে এই কিতাপ খনি শেষ কৰিব নোৱাৰিলে মই পূজাত নতুন পোষাক নেপাওঁ
"মোৰ বুদ্ধি কম, কিতাপখনো বৰ টান, তাতে দেউতাই গোটেই খন কিতাপ শেষ কৰিবলৈ কৈছে
"বাপা, তুমি তোমাৰ বুদ্ধি কম বুলি নকবা ঈশ্বৰে সকলোকে সমান বুদ্ধি দিছে
{{gap}}আমি যি সময়ৰ কথা কবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ, সেই সময়ত হৰদত্তৰ বয়স ১৬ বছৰ
{{gap}}হৰদত্তৰ ভাৰ্য্যাৰ নাম আমি কব নোৱাৰোঁ, কেৱল "ৰঘুৰ মাক" বুলি মতাটোহে আমি কব পাৰোঁ
{{Rule noinclude gap}}বীৰদত্তক আমি ইমানতে এৰি আমাৰ নায়িকা হৰদত্তৰ জীয়েকৰ কথা কোৱা যাওক
" এই বুলি 27থীয়েকে হাব অ চিলেৰে নিজৰ চকুলো টুকিবলৈ ধৰিলে
" এই বুলি সখীয়েক উঃ অহি দুৱাৰ মুখ পাইছেহি, এনেতে পহুমে মহিবলে, ৭ ই ক কৰা, এই নিয়া জয়
'গ ক ৩ তে স্বামীৰ অত্র এটাই বিলাক দই বম জ্ঞাছে- কৰ হকে স্বাকি কাগতি-মিনতি কৰিবলৈ ধৰিলে
– মেইবোৰ কথা কলে কি হব ৭ এতিয়া কি কৰিম, সইটোৰ সে বুদ্ধি দিই [গিব
" এই কথা গুনি হৰদত্তৰ ঘৈণীয়েকে চকুলো কি কল, "সূৰ্যক খেৰি মোৰ পদুমীক আৰু নাপাওঁ
'পদুমীক হে দু শী কলৈ যাব বাৰু কলৈ যায় ওকান স্বামীৰ এই ক
11. হঠাৎ ইফক, কৰে জাগি পলি পদুমক আৰু ৰে পদুম বুলি, সূর্যই কব নোৱৰে
'অাঙ্গি ৰাতিৰ ভিতৰত মই তোমাক চক [ল কে এৰি গুচি যাব লাগিব
" এই প্রশ্ন শুনে কৱবােৰকৈ গে কপাই চাৰাং, চোৱাই কবলৈ ধৰিলে—দুজৰী
- "তই গ'উনি নকৰে বুলি দেখেন পাতনি কৰিয়েই হৰণ কৰিলি
Fশ্য হয় এনেধি ক ২১ ও ব ক খ কৰিবলৈ বহুত ভাবিব বহুত চিন্তিব, বহুত গুণিব লাগে অৱশে
{{gap}}ৰঘু – কাইলৈ, কাইলৈকে চোছৰাই চোছৰাই দেউতাই যি কৰে কৰক, মই হলে তেনে কথাত নাই
{{gap}}জগতৰ কি অপৰূপ নিয়ম কব নোৱাৰি, ধাৰ্ম্মিক আৰু নিৰ্দ্দোষী মানুহক যত আপদ আছে, সোপাই বেঢ়ি ধৰ
– {{gap}}মজিয়া ভকে ভকালে' – আই, দেউতাক কবা, সূৰ্য্য গল বুলি দেই
" এই বুলি আকৌ খপ্ কৰে উঠি, "আজি দেউতা আহি দেখিলে আমাক খং কৰিৰ কতা মোৰ লগত তো সূৰ্য্য নাই,মোক কি খং কৰিব
— —গল গল--গল; যাওক; নেলাগে আহিব— ভালে থাওক কোনে কলে ভাল আছে বুলি
— {{gap}}জীৱ কাঢ়ি নেই কেন কৰি {{gap আউৰ দুনাই নাসিবন্ত হৰি ৷৷' আজি টোপনী নেভাগে হবলা
-বাঘেখােৱা, গণছু ত কঁঠাল ওঁঠত হল শাখাৰ এঠোন ধৰচোন ছে ও সেইটো কথৰ হৈ দল কৰি থাকিবি
=োমেরা বন্ধু ব ল অতি নিৰ প্ৰতিৰ কে পি তেওঁ জুয়েক শ গিত কমোরা
'বিশ্বাসঘটিকা' কৈ চির বিবলৈ ধৰিলে ঘুৰ কথা শুনি বন্ধু কমে "ৰাজদ্রোহীৰ সন্তান স্বাচ্ছদ্রোহী
"মই এতিয়াই ইদ প্রভৃতিক লৈ উভতি আহিষ, ফুলক অকলৈ থৈ যাব নােৱাৰে
" এই বুলি কণীয়াভোমোৰাই সূর্য] ক কৈ তেওঁৰ হাতত ফুলক গজাই দি থৈ গ'ল {
" এই বলি কৈ যে হাতেৰে তৰােৱালখনৰ অাগেৰে বুকুত খেচ, মাৰি দি প্রাণ ত্যাগ কৰিলে
{{gap}}ফুল অতি বুদ্ধিমতী আৰু ধৈৰ্য্যৱতী ছোৱালী বুলি আমি আগেয়ে কৈ আহিছোঁ
" জীয়েকৰ এই কথা শুনি বৰফুকন শান্ত হৈ কলে চাচোন আইদেউ,<noinclude noinclude>
{{gap}}দেউতাকৰ কথা শুনি ফুলে লাহেকৈ কলে দেউতা, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত সকলো হয়
" {{gap}}আমিওপৰত কৈ আহিছোঁ, বৰফুকন ফুলৰ ইমান বশ যে ফুলৰ কথা কেতিয়াও তেওঁ পেলাব নোৱাৰে
{{gap}}দেউতাকৰ কথা শুনি ফুলে অতি বিনিতভাৱে কলে দেউতা, মোৰ অভিপ্ৰায় আগেয়ে বুজি মোক খং কৰক
{{gap}}সেই দিনাই বৰফুকনে আপোন সৈন্য-সামন্ত লৈ জীয়েকে সৈতে গুৱাহাটীলৈ উভতিল
{{gap}}এৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে বহি তাপিলাৰ খেদ্‌লো ছাল॥ ডাঙৰ মানুহৰ ঘৰক গেলো কৈনা চাও বুলি
{{gap}}হায় হায় বুকৰ বুঢ়ী হৰুৱাইলো ৰে॥ মোৰ বুঢ়ীৰ গুণৰ কথা কিনো কম মই
{{gap}}খাব দিয়ে কাঢ়ি লয় তথাপি সন্তোষ॥ {{gap}}দেৱতাক নমস্কাৰ কৰে বাৰে বাৰ
{{gap}}কোকালত শলা দেখি ওপজয় ডৰ॥ {{gap}}এটা মাত্ৰ দাঁত সিয়ো লোহাৰেসে দন্ত
{{gap}}ভকত হৈ না মাৰে ভাই॥ {{gap}}আৰা তিন জনে নাপাই পৰম পদ॥ ১২
"সুখ" "সুখ" বুলি যি জনে সুখ বিচাৰি ফুৰে তেওঁৰ কাৰণে সুখ নহয়
{{gap}}আহিনা আৰু কাতিয়া নামেৰে দুই বন্ধুৱে কোনো সকামত দূৰদেশলৈ গৈছিল
" কাতিয়াই উত্তৰ দিলে, "সখি, তুমি নো মোক ভয় নেপাবলৈ কেনেকৈ কোৱা
" আহিনাই কলে, "ছিঃ সখি তুমিনো মোক ইমান অবিশ্বাস কৰাণে
" {{gap}}কথাষাৰি মুখৰ পৰা শেষ হবলৈহে পালে এনেতে বনৰ মাজত খচ্‌ মচ্‌ শব্দ শুনা গল
" বুলি চিঞৰিছে হয় কিন্তু সিমান পৰত আহিনাই এজোপা বৰ গছত উঠিৰ ধৰিছে
{{gap}}ম'হটোৱে শিকাৰ ধৰাত অপাৰগ হৈ গছ জোপাৰ তললৈ আহি শিং জোকাৰি হুকৰিব ধৰিলে
" কাতীয়াই হাঁহি উত্তৰ দিলে, "সি ইয়াকে কব লাগিছে— বীৰত্ব আৰু বন্ধুত্ব কাজত
" বুলি সোধাত পান্নাই মুখেৰে একো নেমাতি নিজৰ পুতেকলৈ আঙ্গুলিয়াই দেখুৱালে
{{gap}}আমাৰ মানুহে কয় "বাঘ চাব নেলাগে বোন্দাকে চাবা," কথাটো বৰ সচ
{{gap}}হলি বুলি ভাল মানুহক এইদৰে ডবিয়াই হকিয়াই নো কথা<noinclude noinclude>
{{gap}}এজন ৰজাই সাগৰৰ সৌন্দৰ্য্য চাবৰ মনেৰে জাহাজত উঠি সাগৰ ভ্ৰমণৰ কাৰণে বাহিৰ হল
{{gap}}ৰৌমাছৰ বাকলি যেন এমুঠি বগা চিকা বঙালী ৰ}}রূপ— থাকা, সেইবােৰ উলিয়াব নেপায়
) {{gap}}কিনাে এইজনীয়ে পিছ ফালৰপৰা আজুৰি-পিজুৰি কেপ্- কেপাই থাকে ঐ
{{gap}}নাৰায়ণ তেল আজি ৰাতিৰ ভিতৰতে তৈয়াৰ কৰিব লাগিব৷ {{Right তিতাৰামে মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি পইচা লৈ যায়
{{gap}}কোনো এক পৰ্ব্বতৰ দাঁতিত এটা গৰখীয়া লৰাই, সদায় অকলে গৰু চৰাবলৈ যায়
{{gap}}ৰজাৰ গাত পানী পৰিব, আ{{বঙালী ৰ}}ু পৰিলেই ৰজাই সাৰ পাব
(চিকৰপতিক) বােপাই, হল নে কাৰ্য্য- {{gap}}আগৰদৰেই মােৰ পিছে পিছে আহি থাক
{{center নিকৰ্ পতিৰ কথা পতিয়াই চিকৰ্ পতিয়ে নাও ভটীয়াই লৈ গৈ নিকৰ্ পতিৰ ঘাটত, বান্ধে
(বাহিৰৰপৰা) শুনিছ নে বেগতে দুৱাৰ মেলি দে ৷ হাতত চাকি এটা লৈ দুৱাৰ মেলি দিয়ে
{{gap}}চাকৰটো ভৰি ভাগি পৰি থকাত সেই বাৰ গৃহস্থজনৰ খেতিৰ বহুত ক্ষতি হল
{{gap ৪) মই সকলো কাৰ্য্য ফঁহিয়াই তাৰ ভাল বেয়া উলিয়াম
{{gap}}আহা যাৰ কৃপাত আমি এই বিলাক লাভ কৰিছোঁ সেই সৰ্বশুভদাতাৰ চৰণত আমাৰ মনৰ কৃতজ্ঞতা জনাওঁ
" শাস্ত্ৰকাৰ সকলে কিয় পিতৃ মাতৃক ইমান ওখ আসন দিছে জানানে
'স্তনী গাভৰ মন সন্তোষ কৰাবলৈ লগত বহু ধমেলায় কথা পাতিব লাগে, বিশেষ কৈ বেয়া গীত শুনা লাগে আৰু বেছি কামাতুর হলেই
{{gap}}গান্ধীজীৰ আশ্ৰমৰ একাদশ ব্ৰতৰ ভিতৰত "সৰ্ব্ব ধৰ্ম্মে সমানত্বং" এটা মূল ব্ৰত
{{gap}}মোৱাঁমৰীয়াৰ বিদ্ৰোহ মাৰ যোৱাৰ পাচত, ৰংপুৰৰপৰা যোৰহাটলৈ ৰাজধানী তুলি নিয়া হয়
— মান উলটি যোৱাৰ পাচত, বদনচন্দ্ৰ বৰফুকন আহোম ৰাজ্যৰ আচল গৰাকী হৈ বহিল
{{gap}}লক্ষীম্‌পুৰ জিলাৰ উত্তৰ-পূব চুকত সোণগিৰি নামে এখন সৰু ৰাজ্য আছিল
{{gap}}আদিতে নামনি কামৰূপত হাজো নামে এজন কোচ ফৈদী শাসনকৰ্ত্তা আছিল
{{gap}}সেই সময়তে, ১৫৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত বঙ্গদেশৰ সেনাপতি কালাপাহাৰে অসম দেশ আক্ৰমণ কৰেহি
{{gap}}এই পৰাজয়ৰ বাতৰি পাই জাহাঙ্গীৰ বাদচাহ খঙ্গত চতুৰ্গুণে জ্বলি উঠিল
{{gap}}আৰিমত্ত ৰজাৰ বংশ লোপ পোৱাৰ লগে লগে অসমৰ নিজাপি লোক এদলে ঠায়ে ঠায়ে সৰু সৰু ৰাজ্য পাতিছিল
{{gap}}এই লিখকৰ "অসমৰ বুৰঞ্জী" অসম উপত্যকা বিভাগৰ পঢ়াশালি বিলাকত পাঠ্যৰূপে চলি আছে
—তেওঁ এজন ডাঙ্গৰ ৰজা আছিল, আৰু ভালেমান সজকৰ্ম্ম কৰি প্ৰখ্যাত হৈ উঠিছিল
—নৰকাসুৰৰ সমনীয়া এজন ৰজাই একেসময়তে এই দেশৰ পূব ভাগত বিদৰ্ভ ৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰিছিল
{{gap}}দানৱ আৰু অসুৰ বংশৰ পাচত, এই দেশত আন কেইবাটাও বংশৰ ৰজা হৈছিল
{{gap}}উত্তৰপাৰে উজনিত ৰামচন্দ্ৰ ৰজা হৈ থাকোতেই, দক্ষিণপাৰে নামনিত আৰিমত্ত ৰজা হয়
{{gap}}বঙ্গদেশৰ অকল এজন কমিচনাৰৰ দ্বাৰাই অসমদেশকে শাসন কৰোৱাটো টান যেন বোধ হল
poem {{gap}}পূৰ্ব্ববঙ্গৰপৰা বিলগ হৈ অসম আকৌ আগৰ দৰে সুকীয়া প্ৰদেশ হল
{{gap}}চাৰ আৰ্চডেল আৰ্ল যোৱাত, অনৰেবল মিঃ এন, ডি, বিট্‌চন বেল অসমৰ চীফ্‌ কমিচনাৰ হয়
—১৯১২ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১ এপ্ৰিলৰপৰা অসমত দ্বিতীয়বাৰ চীফ্‌ কমিচনাৰৰ শাসন প্ৰচলিত হয়
{{gap}}শাসনকৰ্ত্তাৰ খিতাপ সলনিৰ লগে লগে কাউন্সিল বা ৰাজসভাৰ গঠনতো অলপ সালসলনি ঘটিল
— খ্ৰীঃ ১৬৮৩ চনত ৰঙ্গামাটিৰ নবাব মঞ্চলখাঁই অসাম আকৌ আক্ৰমণ কৰে
—গদাধৰসিংহ স্বৰ্গী হোৱাত, তেওঁৰ বৰপুত্ৰ লাই গোহাঞিদেৱ ১৬৯৫ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰজা হয়
—ফুলেশ্বৰী কুঁঁৱৰী স্বৰ্গী হোৱাত, তেওঁৰ ভনীয়েক দ্ৰৌপদীক স্বৰ্গদেৱ শিৱসিংহই বিয়া কৰায়
—মদাম্বিকা কুৱঁৰী স্বৰ্গী হোৱাত, স্বৰ্গদেৱে সলীল গোহাঞিৰ জীয়াৰী অনাদৰীক বিয়া কৰায়
{{gap}}আৰিমত্ত ৰজাৰ বংশ লোপ পোৱাৰ পাচত, এই দেশত পালবংশী ৰজাই দুশমান বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল
—নীলধ্বজৰ পাচত, পুতেক দুৰ্ল্লভনাৰায়ণ, তেওঁৰ পাচত তেওঁৰ পুতেক চক্ৰধ্বজ ৰজা হয়
—জীতাৰি বংশৰ পাচত, এই দেশত পালবংশী ৰজাই দুশ বছৰ ৰাজত্ব কৰে
' আহোম ৰজাৰ ভিতৰত এই জনা ৰজাই আটাইতকৈ অধিক কাল ৰাজপাট খাইছিল
—১৬৫৪ খ্ৰীষ্টাব্দত চুত্যিংফা স্বৰ্গদেৱক ভাঙ্গি তেওঁৰ পুতেক চুতাম্‌লা কোৱঁৰ ৰজা হয়
—নে, এবিধ চাৰি চুকীয়াকৈ কটা সৰু, ডাঙৰ, মজলীয়া তাঁচ বা 'টিকেট'
" ময়ো তেওঁৰ কথা ষাৰি সাৰোগতকৈ লৈ হেলাৰঙে নৈ খন পাৰ হলোঁ‌
'পাচ'-পোৱা মানুহ বিলাকে জুমে জুমে নৈ পাৰ হৈ আহি এই স্বৰ্গপুৰী যেন নগৰ খনি ভৰি পৰিছেহি
" যদিও মাত মাৰি নিচেই কোমল শুনিলোঁ, তথাপি কিজানো কিবা-এটা ভয়ত মোৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকাল
" এইবাৰ হ'লে পোনছাটেই খোজ ললোঁ, সিও কিন্তু চকু মোহাৰি মোহাৰি আৰু থুনুকথানাককৈহে
" মই আন একোকে উত্তৰ দিব নোৱা- ৰিলোঁ; মাথোন ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কলোঁ "মোক আজি আয়ে মাৰিব
" এই বলি সেই অনা-জৰিৰে-গঁথা হাফেজ-ফুলনিৰ তল সৰা ফলৰ মালাধাৰি মোৰ<noinclude noinclude>
CIS-ৰ হৈ প্ৰশিক্ষক হিচাপে উপস্থিত থাকে কলকাতাৰ জয়ন্ত নাথ আৰু বেংগালুৰুৰ টিটো দত্ত
{{center ঘৈণীয়েকে হাতোৱাহ এখন উলিয়াই দিয়ে আৰু পাঁচনিয়ে ঠোৰা চাছে
(ঘৈণীয়েকলৈ চাই) হেৰ আন, আন, চটাই ঢৰাখন আন৷ আলহীক বহিবলৈ পাৰি দে
{{gap ঘৈণীয়েকে আলহীলৈ ঢৰা এখন আৰু দুলোটা পানী আনি দিয়ে
) পাঁচনিয়নী— (গিৰিয়েকক) কোনোমতে জোৰাফন্দা মাৰি চাউলৰ দিহা হলেও লোণ তেল হলে একো নাই
(আলহীলৈ চাই) ভকতসকল, মই এতিয়াই লৰি আহিম, আপেনাসকলে অলপ জিৰাই শতাই লৈ গা তিয়াবৰ কাৰবাৰ কৰক
" কাৰ নো কথা কাক কম, কি কম কিনো শুনিবা মোৰ কুটুমহঁত
{{gap gap ঘৈণীয়েকে ঢেকীঠোৰাটো তুলি আনি দিয়ে, পাঁচনিয়ে লৈ লৰ ধৰে
( আলহী দুজন বেগাবেগিকৈ যায়, আৰু পাঁচনিয়ে হাতত ঢেকীঠোৰাটো লৈ তৰানৰা ছিঙি পিছে পিছে লৰে
{{center আলহী দুজনে উভতি চাই, হাতত ঢেকীঠোৰাৰে পাঁচনিক লৰি অহা দেখে
}} পাঁচনি—( গা ধোৱা ঠাইৰপৰা) হেৰ, নাম-ঘৰত বন্তি এগছ দিছ নে
(আগতে মেকুৰীপোৱালী এটাই মিউ মিউ কৰে পাঁচনি—(আচৰিত মানি) কোনজন অ'
(পাঁচনিয়ে চোতালতে বহি খৰাহি এটা সাজিছে পাঁচনি— [আপোনাআপুনি] কালিও ৰাতিটো বৃথাতে গল, আজিও যাব দেখিছো
[ ঘৈণীয়েকে কঠ লৈ প্ৰবেশ আৰু আলহীক দেখি কপালৰ গাঁঠি থোপা কৰে
] আলহী—আই, মেকুৰী পোৱালীটোৰ গাত গধূলি বেলিকা পানী ঢালিছে নো কেলৈ
] পাঁচনিয়নী—হেৰি ভকত, আপুনি নেযাব, গলে তেওঁ আহি মোক খং কৰিবহি
{{gap}}এবেসে জানিলো বৈনী যত বিবৰণ॥ {{gap}}পদ্মা বলে শুনা বৈনী সুন্দৰী নেতাই
{{gap}}ধনন্তৰী বধিবাৰ কহা মোৰ ঠাই॥ {{gap}}নেতা বোলে শুনা বৈনী জয় বিষহৰি
{{gap}}গোৱালিনীৰ ৰূপ যোৱা শজ্ঞ ওজাৰ পুৰী॥ {{gap}}নেতাৰ বচন পদ্মা শুনিলা শ্ৰবণে
{{gap}}গোৱালিনীৰ ৰূপে পদ্মা ধৰে তেতিক্ষণে॥ {{gap}}কত মৃত্তিকা ভাণ্ড জোটাই আনিল'
{{gap}}তলে বিষ উপৰে দধি তাতে আনি দিলা॥ {{gap}}সুকবি নাৰায়ণ দেবৰ ষোৰশ পাচালি
{{gap}}কদম্বৰ তলে কানাই দেখা দিলা॥ {{gap}}ওজাই বোলে প্ৰহৰী তুমি নকৰা ক্ৰন্দন
{{gap}}কডি লৈয়া পদ্মাবতী হৈলা অন্তৰ্দ্ধান॥ {{gap}}অন্তৰীক্ষে ৰহে পদ্মা ৰথে কৰি ভৰ
{{gap}}এক শিষ্যে কহে আসি ওজাৰ গোচৰ॥ {{gap}}শিষ্যে বোলে শুনা বাপা ওজা ধনন্তৰী
{{gap}}এক গোৱালিনী আছিল দধি বেচিবাৰি॥ {{gap}}এক গোৱালিনী আছিল দধি বেচিবাৰে
{{gap}}সব শিষ্যে দধি কাঢ়ি খাইলা তাহাৰে॥ {{gap}}দধি খাই শিষ্য সব আছয় ঢলিয়া
{{gap}}বিষ লই কানি আহিল মোহোৰ ভবন॥ {{gap}}কালকূট বিষ বুলি নাজানে শিষ্যগণে
{{gap}}চুন কালি দিবো কানিক চকুৰ উপৰে॥ {{gap}}সুকবি নাৰায়ণ' দেবৰ বোড়শ পাচালি
{{gap}}শিষ্যৰ বচন বুলি একই লেছাৰি॥</poem {{gap}}শিষ্যক জীয়াইতে ওজা চলিল ৰে॥ {{gap}}শিষ্যক জীয়াইতে ওজা চলে ধনন্তৰী
{{gap}}ঢাক মৃদঙ্গ বাজে শুনে বিষহৰি॥ {{gap}}কঁকাল ভাঙ্গিলা চালে হেম তালৰ বাৰি
{{gap}}তবু লজ্জা নাই তাইৰ ধেমানা ভতেৰী॥ {{gap}}লঘু কানি তই এত মান গৰ্ব্ব কৰ
{{gap}}তোৰ কালকূটক মোহোৰ নাই ডৰ॥ {{gap}}এত বুলি ধনন্তৰী হুঙ্কাৰ মাৰিলা
{{gap}}ছয় কুৰি শিষ্য সব উঠিয়া বসিলা॥ {{gap}}শিষ্য জীয়াইলা ওজা মহামন্ত্ৰ তেজে
{{gap}}ৰথৰ ওপৰে পদ্মা পাই আছে লাজে॥ {{gap}}পদ্মা বোলে শুনা তুমি নেতাই সুন্দৰী
{{gap}}দেব হুয়া মনুষ্যৰ সঙ্গে বাদে হাৰি॥ {{gap}}বিষ লাগি ধনন্তৰী কিছু নাহি গুণে
</poem ভেউৰী মৃদঙ্গ বাজে শুনিতে বিশাল॥ নৃত্যকী কৰে নৃত্য গায়নে গায় গীত
{{gap}}আগে পদ্মা পাছে নেতা চলে ধীৰে ধীৰ॥ {{gap}}চলিলা মনসা দেবী সখি কৰিবাৰে
{{gap}}সহেলাৰ গীত গাই যতেক ৰমণী॥ {{gap}}আম পকা ফল লৈলা গুৱা নাৰিকল
{{gap}}ভাণ্ড ভৰি দুগ্ধ লৈলা আৰু লৈলা কল॥ {{gap}}ত্বৰিতে বাচিয়া লৈলা অনেক কাপোৰ
{{gap}}বিচিত্ৰ কাপোৰ আনি লৈলেক বিস্তৰ॥ {{gap}}সাত সৰী হাৰ লৈলা সুবৰ্ণে ৰচিত
{{gap}}সুবৰ্ণৰ মুঠি লৈলা অতি অদভূত॥ {{gap}}ব্ৰাহ্মণ ক্ষত্ৰিয় বৈশ্য শূদ্ৰ চাৰি জাতি
{{gap}}চাৰি জাতিৰ কন্যা চলে পদ্মাৰ সংহতি॥ {{gap}}বিদ্যাধৰী নৃত্য কৰে গন্ধৰ্ব্বে গাই গীত
{{gap}}সহেলা পাতিতে পদ্মা মনে আনন্দিত॥ {{gap}}হৰষিতে চলে পদ্মা কমলাৰ পুৰে
{{gap}}সহেলাৰ কৰ্ম্ম দেখি লাগে চমৎকাৰে॥ {{gap}}পদ্মা বোলে শুনা নেতা আগে চলি যোৱা
{{gap}}কমলাৰ আগে গৈয়া বাতৰি জনোৱা॥ {{gap}}পদ্মাৰ বচনে নেতা সত্বৰে চলিলা
{{gap}}আপোনাৰ মৃত্যু কথা কহন নাযায়॥ {{gap}}আমাৰ মৰণ কথা কেহো নজানয়
{{gap}}যদি কোন স্থানে কহ ধৰ্ম্মৰ দোহায়॥ {{gap}}যেন মতে মৃত্যু আছে শুনহ সুন্দৰী
{{gap}}যি কাৰণে উদয় কাল মোৰ তৈলা বৈৰী॥ {{gap}}অভিমন্যু পুত্ৰ ৰাজা হস্তিনা নগৰে
{{gap}}তলত লেখা পুথিৰ বাহিৰেও আন ২ সকলো স্কুল পাঠ্য, আৰু ধৰ্ম্ম পুথি আমাৰ ওচৰত পাব
{{gap}}বীৰ্য্য হন্তে ৰক্ত ভৈলা{{gap}}ৰক্ত হন্তে মাংস ভৈলা {{gap gap gap}}মস্তক নিৰ্ম্মাণ কৈলা আগে
{{gap}}পদ্মাৰ নিকটে যাই কহে বিবৰণ॥ {{gap}}নেতাৰ বচন পদ্মা শুনিয়া শ্ৰবণে
{{gap gap}}কোথা পাওঁ জীব সঞ্চাৰিণী॥ নাৰায়ণ দেবে কয় gap gap সুকবি বল্লভ হয়
{{gap}}ছয় কুৰি শিষ্যে কান্দে মাথে হাত দিয়া॥</poem কমলাৰ ক্ৰন্দনে বৃক্ষ সৰে পাত
(পো: আ: কমাৰকুছি, কামৰূপ poem {{gap}}তলত লিখা কিতাপ আৰু পুথিবিলাক আমালৈ লিখিলে পাব পাৰিব
''হেমপ্ৰভা দাসে (১৮৮৬-১৯৪৫) ৰচনা কৰা "জ্ঞান-মালা" পুথিখন ১৯০৯ চনত প্ৰথমবাৰ প্ৰকাশ পায়
{{gap}}লভিতা যদিও নাটকাকাৰে ৰঙ্গমঞ্চৰ কাৰণেই লিখা হৈছে, তথাপিও ই গতানুগতিক নাটকৰ শাৰীত নপৰে
{{gap}}সেই কাৰণে এই 'লভিতা' নাটকীয় কাৰিকৰিৰ ফালৰ পৰা কিছু বেলেগ হৈছে
{{gap}}এই নাটকখন মই লিখিছো বোলাতকৈও মোৰ হতুৱাই লিখাইছে বুলিলেহে সঁচা কথা কোৱা হব
{{gap}}১৯৪৭ চনৰ পূজাত ডিব্ৰুগড়ৰ ৰঙ্গমঞ্চত তেওঁলোকে এই নাটকখনিৰ অতি সুন্দৰ অভিনয় কৰে
{{gap লভিতাই চকু ঘোপা কৰি সিহঁতৰ ফালে খেদা মাৰি যায
'বন্দে মাতৰম' 'জয় ভাৰত কি জয়', জনতাৰ মাজৰ পৰা ধ্বনি আহিবলৈ ধৰে
{{gap}}আমাৰ অসমীয়া ভাষাত শ্যেক্সপিয়েৰৰ ভাঙনি বা সেই মহাকবিৰ অনুকৰণ কৰি লেখা গ্ৰন্থ এখনি হে
{{gap}}আমি দেখিছোঁ, শ্যেক্সপিয়েৰৰ নাটবোৰ যিমান পঢ়া যায়, সিমান তাৰ সোৱাদ বঢ়া হোৱা যেন লাগে
{{gap}}পৃথিবীতে মানুহ মহৎ হ'লে তেওঁলোকৰ বাল্যজীৱনৰ বিষয়ে নানান্ কথা ওলায়
{{gap gap প্ৰথম, দ্বিতীয়, তৃতীয়, চতুৰ্থ অঙ্কত)৷ চালাৰিনো (তেওঁলোকৰ বন্ধু চলানিওৰ দৰে ওলায়)
{{gap}}ভেনিচ চহৰত এণ্টোনিও আৰু বাচানিও নামে দুই বন্ধু বাস কৰিছিল
" {{gap}}"বাৰু এণ্টোনিও ডাঙৰীয়া, আপুনি যদি জামিন হয়, তেনেহলে মই তেওঁক ক্ষমা কৰিলোঁ
{{gap}}বেচানিও, গ্ৰেটিয়ানো দুইও বিচুৰ্ত্তি হ'ল তেওঁলোকৰ আঙ্গঠি দুটাই যে এই দুটা
" {{gap}}বেচানিও— "সত্যে কৈছোঁ, যি আইনজ্ঞ পণ্ডিতজনে বন্ধুবৰ এন্টোনিওক ৰক্ষা কৰিলে সেই তেওঁকে দিলোঁ
{{gap}}এণ্টোনিৱে ক'লে, "মই এবাৰ বন্ধু বেচানিওৰ বাবে মোৰ শৰীৰ দিবলৈ প্ৰস্তুত হৈছিলোঁ
" {{gap}}বেচানিৱে তেতিয়া বিষম ভাবি মনে মনে কবলৈ ধৰিলে, "মই এই বাওঁ হাতখন কাটি পেলোৱাহেঁতেনেই ভাল আছিল
{{gap}}এণ্টোনিওৰ হাত-মোজা এণ্টোনিৱে সানন্দে তেওঁক দিলে, কিন্তু বেচানিওৰ আঙ্গঠি বেচানিৱে দিব নুখুজিলে
{{gap}}বেচানিও— "ডাঙৰীয়া, এই ভেনিচ চহৰত আটাইতকৈ যি আঙ্গঠিটোৰ বেচ বেছি, সেইটোকে মই আপোনাক দিম
{{gap}}শ্বাইলকে থেৰোগেৰো কৰিবলৈ ধৰি পাছত ক'লে, "তেনেহলে মোক মূলধনখিনি দিয়ক, মই তাকে লৈ যাওঁ
" {{gap}}পোৰ্শ্বিয়া আৰু নেৰীচাই সকলো শুনি কলে যে, "ভাগ্যেহে তোমালোকৰ ঘৈণীয়েৰাহঁত ওচৰত নাই
" {{gap}}শ্বাই— "ফালি পেলাব, যেতিয়া দলিলৰ মতে কাম নিস্পত্তি হব, তেতিয়া ফালি পেলাব, এতিয়া নহয়
{{gap}}ডেকা বেৰিষ্টাৰ বিচাৰ-ঘৰলৈ অহাত ডিউকে তেওঁক সসম্ভ্ৰমে অভ্যৰ্থনা কৰি আসন দিলে
{{gap}}পোৰ্শ্বিয়াই শ্বাইলকক ক'লে, "যদিও তোমাৰ গোচৰ আচৰিত ধৰণৰ, কিন্তু ভেনিচৰ আইনমতে এনে গোচৰ চলে
{{gap}}পোৰ্শ্বিয়াই ক'লে যে, ইহুদীয়ে যদি এতিয়া দয়া দেখুৱায়, তেনেহলে এণ্টোনিওৰ ৰক্ষা; নহলে নাই
" {{gap}}এনেতে বেলাৰিওৰপৰা এজন দূতে চিঠি আনি বাহিৰত বাট চাই থকাৰ বাতৰি বিচাৰ-ঘৰত জনোৱা হ'ল
" {{gap}}নেৰীচা— "স্বৰ্গদেৱ হয়—তেখেতে আপোনাক অভিবাদন জনাই এই চিঠিখন দিছে
" {{gap}}ইপিনে শ্বাইলকে মহা আনন্দত তাৰ জোতাৰ তলুৱাত কটাৰী ধাৰ দি মঙহ কাটিবলৈ টপতৈয়াৰ হৈ আছে
" {{gap}}তেতিয়া বেচানিৱে শ্বাইলকক কলে, "হেৰ, তোৰ তিনি হাজাৰ টকাৰ সলনি ছয় হাজাৰ ল, মোৰ বন্ধুক এৰি দে
" {{gap}}ডিউকে কলে, "তই যদি আনক দয়া নকৰ, আনে তোক কেনেকৈ {{gap}}শ্বাইলকে কলে, "মোক বিচাৰ লাগে
{{gap}}শ্বাইলকে উত্তৰ দিলে, "স্বৰ্গদেৱ, মই আপোনাক ইতিপূৰ্বেই মোৰ যি কবলগীয়া আছিল কৈছোঁ
{{gap}}বিচাৰ-ঘৰত ভেনিচৰ ডিউক বিচাৰাসনত পাৰিষদবৰ্গৰে সৈতে পৰিবেষ্টিত হৈ বহি আছে
" {{gap}}বিয়া হৈ যোৱাৰ পাছত চালানিওৰে সৈতে গ্ৰেটিয়ানোক লৈ বেচানিও ভেনিচলৈ গ'ল
{{gap}}"খত, খত, খত, তাক তাৰ খতৰ মতে কাম কৰিবলৈ কবা
{{gap}}তিনি মাহ উকলি যোৱাত শ্বাইলকে ভেনিচৰ ডিউকৰ কচাৰিত এণ্টোনিওৰ নামে গোচৰ কৰালে
{{gap}}সেই দিনাই শ্বাইলকৰ লগুৱা লন্স্‌লট্‌ গবোৱেও তাৰ কাম এৰি দি {{gap}}শ্বাইলকৰ দুৰ্দ্দিন
{{gap}}ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিৰাশ হৈ তৎক্ষণাৎ পোৰ্শ্বিয়াৰ প্ৰাসাদ এৰি গ'ল
{{gap}}এই কথা শুনি নেৰীচাই প্ৰাৰ্থনা কৰিলে যেন ভেনিচৰ পৰা অহা এই ভদ্ৰলোকজন বেচানিৱেই হয়
"যিজন মানুহে মোক মনোনীত কৰে, বহুতো মানুহৰ যি বস্তু বাঞ্ছনীয়, তেওঁ তাকে পাব
" {{gap}}নেৰীচা—"আইদেও, মই যিমান মানুহ দেখিছোঁ, সকলোতকৈ সেই তেওঁৱেই সুন্দৰী এজনা লভিবৰ উপযুক্ত পাত্ৰ
" {{gap}}পোৰ্শ্বিয়া—"এটা এটাকৈ তুমি নাম কৈ যোৱাঁচোন, প্ৰতি নামৰ<noinclude noinclude>
{{smaller gap}}এই বুলি নিচানৰ পৰা হাত এৰি অলপ আঁতৰি চিপাহী কেইটাক কয় "মাৰ কুকুৰনীহঁতক মাৰ"
(মানুহবোৰলৈ চাই অ' তোমালোক দেখোন ইয়াত আহি ভেম মাৰি বহি আছাহি
(তৎক্ষণাৎ পাঁচ, ছয়টামান বেয়নটধাৰী চিপাহীযে ঘেৰাও কৰি বেয়নেট্‌বোৰ টোৱাঁই পৰে
(বলিয়া হৈ কান্দি কান্দি হিঃ হিঃ হিঃ ভয় দেখুৱাইছা চাহাব ভয়—ভয়
(লভিতাৰ মূৰ্ত্তি দেখি আটাইবোৰ সৰগ্ পৰা মানুহৰ দৰে থৰ হৈ থাকে
(কিছুদূৰ আহো নাহোকৈ আহি হঠাৎ থমকি ৰৈ হুক হুক কৈ কান্দিবলৈ ধৰে
(ভিতৰৰ পৰা মইনো দিওঁ কৰ পৰা আই-কেচা গেৰেহা খৰি ফুৱাঁই ফুৱাঁইও জুই ধৰিব পৰা নাই অখনিৰে পৰা
(আগবাঢ়ি আহি ৰান্ধনিঘৰৰ পিৰালিতে বেত-গাজ আৰু হাঁহৰ টোমটো খয়, অৰু হাতত অনা লাখুটিডাল পাৰি বহে
(লভিতাই ভিতৰ সােমাই পীৰা এখন দি আকৌ ভিতৰলৈ সােমাই যায়
(মুখ বিকটাই, চকুৰে গাঁওবুঢ়াক ঠাৰ মাৰি উপলুঙাসূচক ভঙ্গী কৰে)৷}} গাওঁবুঢ়া
(এই বুলি পুলিচ এ, এফ, আই জাপ মাৰি সিহঁতৰ মাজত পৰে আৰু দবৰা-দবৰি কৰিবলৈ ধৰে
{{gap}}পাতনি নবহলাঁও আশা কৰোঁ তোমালোকে আৰু অসমীয়া আন আন লৰা-ছোৱালীবিলাকে এই কিতাপ পঢ়ি
the sword" মিসেস্ ষ্টোৰ কাপ অস্ত্ৰৰকৈ ডাঙ্গৰ নহলেও অস্ত্ৰক সহায় কৰিছিল
" {{gap}}"নহয়, নহয়, টম্‌ সঁচাসঁচিকৈ ধৰ্মভীৰু, বিবেকী, সজ, ধীৰ আৰু গম্ভীৰ মানুহ
" {{gap}}হেলিয়ে ক'ল, "আন আন ব্যৱসায়ী মানুহৰ যেনে ধৰ্ম্মাজ্ঞান আছে, মোৰো তেনে ধৰ্ম্মজ্ঞান আছে
" {{gap}}"আৰু এটা ল'ৰা কি এজনী ছোৱালী এই টমৰে লগত 'ফাও' বুলি এৰি দিব নোৱাৰে নে
[তাৰ পাছত খঙেৰে নিজে গৈ পুথি কিছুমান থাক কৰি তাৰ মূৰত কিবা যখিনী শাকিনীয়েহে বাহ লৈছে
" {{gap}}জিম্ ক্ৰোক্ মাতি আনি মৰম কৰি শ্বেলবিয়ে কলে, "তোৰ গান গাই নাচ নাচি এই ভদ্ৰলোকজনক দেখুৱাচোন্
{{gap}}গ'লবাৰত কৈছোঁ যে ৰূপবান নোহোৱাকৈ বিলাতলৈ আহিবলৈ মই কাকো উৎসাহ নিদিওঁ
{{gap আপুনি হয়তো সুধিব, "তুমি কিমান বয়সত আমাৰ ল'ৰাবিলাকক বিদেশলৈ যাবলৈ কোৱা
{{gap আমাৰ দেশৰ মানুহ এই দেশলৈ মে' মাহমানত অহা উচিত
{{gap এই চিঠিবোৰ লেখি থাকোঁতেই Inns of Court ৰ নিয়ম অলপ বদলিছে
{{gap আমি যেতিয়া প্ৰথমে বিলাতলৈ যাওঁ, তেতিয়া আমাৰ বয়স পোন্ধৰ বছৰ আছিল
{{gap যি মানুহ ইংলণ্ডলৈ আহে তেওঁ কেৱল লণ্ডনতে বহি থকা অনুচিত, আন ঠায়ো চোৱা ভাল
{{gap ব্ৰাইটনৰ লগালগি এখন ঠাই Hove. সিও ব্ৰাইটন, West Brighton বোলে
{{gap জহকালি ইয়াত সূৰ্য্য ৮৷৷ বজা ৯ বজাত অস্ত যায়, ৩ ॥ কি ৪ বজাত উদয় হয়
{{gap ইংলণ্ডলৈ গ'লে এটি কথা বৰ কাণত বাজে — সেই কথাটি "থেঙ্ক ইউ" (Thank you) যেতিয়াই-তেতিয়াই "থেঙ্ক ইউ"
{{gap ইংৰাজী স্কুলত 'Sports'ৰ (ক্ৰীকেট, ফুটবল, দৌৰা-দৌৰী ইত্যাদি) বৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ
{{gap আমাৰ ওচৰলৈ যদি কোনো অসমীয়া কি ভাৰতৰ আন দেশৰ ল'ৰা বিলাতলৈ