jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}সদৌ অসম ভিত্তিত সাহিত্য সভা আৰু অনুষ্ঠানৰ পৰা শ্ৰীমতী বৰাৰ বহু গল্প, কবিতা পুৰস্কৃত হৈছে
{{gap}}আজিৰ পৰা প্ৰায় ৪,৬০০ নিযুত বছৰৰ আগতে পৃথিৱীৰ সৃষ্টি হৈছে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে
■ ধুমকেতু একোটাৰ নেজডাল কেইবা নিযুত কিলোমিটাৰ বিস্তৃত হৈ থাকিব পাৰে
■ প্ৰতি এক নিযুত টন সাগৰৰ পানীত চাৰি গ্ৰাম সোণ পোৱা যায়
■ সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ উচ্চতা প্ৰতি ১০০ বছৰৰ মূৰত প্ৰায় ৩০ ছেণ্টিমিটাৰ বৃদ্ধি পায়
■ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিণ মেৰু যদিও বৰফেৰে আবৃত্ত, ইয়াৰ বৰফ কেতিয়াও গলি নাযায়
■ এডোখৰ মূল্যৱান হীৰা আৰু এডোখৰ সাধাৰণ এঙাৰ একেবিধ মৌলৰ দ্বাৰা গঠিত
■ বিজ্ঞানীসকলে কৰা গণনা অনুসৰি পৃথিৱীৰ ভৰ ৬,০০০,০০০,০০০,০০০, ০০০,০০০,০০০,০০০ কিলোগ্ৰাম
{{gap}}পৃথিৱীত থকা বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰাণী, উদ্ভিদ, অণুজীৱ আদিৰ সমষ্টিয়েই হৈছে জীৱজগত
{{gap}}পৃথিৱীৰ প্ৰাণীসমূহক বিজ্ঞানীসকলে সিহঁতৰ বৈশিষ্ট্য অনুযায়ী বিভিন্ন প্ৰজাতিত ভাগ কৰিছে
{{gap}}বৰ্তমান পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় ৫,০০০ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰাণী নিঃশেষ হৈ গৈছে
{{gap}}বৰ্তমানলৈকে পোৱা উদ্ভিদসমূহৰ ভিতৰত ৩,৩৫,০০০ বিধ চিনাক্ত কৰিব পৰা হৈছে
■ এটা মৌ মাখিয়ে আধা কিলোগ্ৰাম মৌ ৰস গোটাবলৈ প্ৰায় দুই নিযুত পাহ ফুলৰ পৰা মৌ আনিব লাগে
■ এহাল মাখিয়ে ছমাহত ১৯১,০১০,০০০,০০০,০০০,০০০ টা পোৱালিৰ জন্ম দিব পাৰে
■ সাগৰৰ গভীৰ অঞ্চলত বৰশীধাৰী মাছ angler fish) নামৰ এবিধ মাছ পোৱা যায়
■ মানুহৰ বাহিৰে আন কোনো প্ৰাণীয়েই চিৎ হৈ শুব নোৱাৰে
■ এজনী মাইকী মোৱা পোকৰ পৰা এবছৰত ১৫,৬০,০০০,০০০,০০০,০০০,০০০,০০০,০০০ টা পোৱালী হ'ব পাৰে
■ আফ্ৰিকাৰ নাহৰফুটুকী বাঘবিলাকে সিহঁতে মৰা গৰুৰ জঁকাটো গছৰ ফেৰেঙণিত স্মৃতি হিচাপে থৈ যায়
■ জিৰাফৰ মূৰত শিং থকা বুলি সাধাৰণতে কোৱা হয় যদিও সেই দুটা আচলতে নোমেৰে ঢকা কোমল অংশহে
■ কুমেৰুৰ হিম চেঁচা পানীত মানুহ কেই ছেকেণ্ডমানৰ কাৰণে থাকিলেই মৃত্যুমুখত পৰিব
■ মকৰাৰ জালৰ সূতা একোডাল ইমান মিহি যে কেতিয়াবা আমাৰ চকুতেই নপৰে
■ 'ইকনোলাডী' নামে এটি সংস্থাই ছবিবিহীন এটা যন্ত্ৰ সাজি উলিয়াইছে
{{Rule noinclude>■ মানুহৰ হাতৰ সকলো আঙুলিৰ নখ সমানে বৃদ্ধি নহয়
■ মানুহৰ শৰীৰৰ আটাইতকৈ কঠিন অংশটি হ'ল দাঁতৰ আস্তৰণ, অৰ্থাৎ এনামেল (enamel)
■ মানৱ দেহত প্ৰায় ১০ গেলেন (৪৬ লিটাৰ) পানী থাকে
■ ৪০ কিলোগ্ৰাম ওজনৰ এজন মানুহৰ দেহত প্ৰায় তিনি লিটাৰ তেজ থাকে
■ মানুহৰ শৰীৰত সাধাৰণতে বাৰযোৰ কামিহাড় থাকে যদিও কোনো কোনোৰ শৰীৰত তেৰযোৰো দেখা যায়
■ এজন মানুহৰ জীৱনকালত তেওঁ হৃৎপিণ্ডটো প্ৰায় ৩০০ কোটিবাৰ স্পণ্ডিত হয়
■ জন্মৰ সময়ত মানৱ-শিশুৰ দেহত ৩৫০ ডাল ভিন ভিন হাড় থাকে
■ সাধাৰণতে মানুহ আৰু আন আন প্ৰাণীৰ শৰীৰত এটাহে হৃৎপিণ্ড থাকে
■ শামুকে নিজৰ শৰীৰৰ ওজনতকৈ প্ৰায় ২৫-৩০ গুণ অধিক ওজনৰ বস্তু দাঙিব পাৰে
■ শঙ্খচূড় (King Cobra) নামৰ এবিধ সাপে কণী পাৰিবৰ বাবে চৰাইৰ দৰে বাহ সাজি লয়
■ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰাণী নীলা তিমিৰ (Blue Whale) জন্মৰ সময়তেই ওজন প্ৰায় সাত টন হয়
■ আফ্ৰিকাৰ গ'লিয়াথ (Goliath) নামৰ এবিধ গুবৰুৱাই উৰোতে এখন সৰু উৰাজাহাজৰ দৰে শব্দ কৰে
■ এজোপা গছে তাৰ বাচি থাকিবৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ৰসৰ মাত্ৰ ১০ শতাংশ মাটিৰ পৰা লাভ কৰে
■ দুই-এবিধ ব্যতিক্ৰমী চৰাইৰ বাহিৰে বাকীবোৰ চৰায়ে মাটিত থকা সময়ছোৱাত নামাতে
■ দেখাত একে যেন লাগিলেও এটা জেব্ৰা আন এটাৰ লগত একে নহয়
■ উত্তৰ আমেৰিকাৰ এবিধ জিলিয়ে মাটিৰ তলত ১৭ বছৰ ধৰি শুই থাকে
■ বেক্টেৰিয়া এবিধ অতি সূক্ষ্ম জীৱ; ইয়াক উকা চকুৰে মণিব নোৱাৰি
■ উটে একে উশাহতে প্ৰায় ৬০ লিটাৰ পানী খাব পাৰে
■ চৰাই নহয়, অথচ দুৰ্দান্ত উৰিব পাৰে, তেনে এবিধ প্ৰাণী হ'ল বাদুলি, ই এবিধ স্তন্যপায়ী জীৱহে
■ দক্ষিণ গোলাৰ্ধৰ এজন মানুহে তেওঁৰ ৭০ বছৰীয়া জীৱন কালত ৭০ৰ পৰা ১৫০ টন ঘাম ত্যাগ কৰে
■ মানুহৰ দেহ ঘাইকৈ অক্সিজেন, কাৰ্বন, নাইট্ৰজেন আৰু হাইড্ৰ'জেনৰ দ্বাৰা গঠিত
{{gap}}নাকৰ শেষত থকা মগজুৱে যিকোনো গোন্ধ মগজুলৈ কঢ়িয়াই নিয়ে আৰু তাক চিনাক্ত কৰে
■ সাধাৰণতে মানুহৰ মগজু বা মস্তিষ্কৰ ওজন ১৪০০ গ্রাম বা দেহৰ মুঠ ওজনৰ শতকৰা মাত্র দুই ভাগ
■ মানুহৰ দেহৰ আটাইবোৰ শিৰা-উপশিৰা লগ লগালে প্ৰায় ৯৬ হেজাৰ কিলোমিটাৰ দীঘল হ'ব
{{gap X-larger স্বা ধীনতা পোৱাৰ চাৰিবছৰৰ পিচত এইবাৰ প্ৰথম বাৰৰ কাৰণে সাধাৰণ নিৰ্ব্বাচন হ'ব
{{gap}}ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ আগলৈকে অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলা আছিল ৰজা-জমিদাৰেৰে ভৰা
{{gap}}ফুকন প্ৰত্যুষে উঠি মুখ ধুই পেণ্টলুন, চাপকন, টুপী, মোজা, জোতা পিন্ধি লাঠি লৈ ফুৰিবলৈ যায়
{{gap}}অশুভ যোগৰ নিমিত্তে শান্তি লোৱাত বিলম্ব হোৱাত বৰঞ্চ শুভহে হল
. {{gap}}এই বৎসৰৰ অগ্ৰহায়ণ মাহত তুলসীদেবীৰ এটী পুত্ৰ জন্মে, এই পুত্ৰৰ নাম চন্দ্ৰহাস
{{gap}}ইংৰাজী ১৮৪৬ চনত শিবসাগৰৰপৰা "আৰুণোদয়" নামে এখান মাসিক সংবাদপত্ৰ প্ৰচাৰিত হয়
{{gap}}ফুকনৰ সৰুৰে পৰা প্ৰাচীন ইতিহাস আৰু প্ৰাচীন কথা শুনিবলৈ বৰ ইচ্ছা
{{gap}}এই পৰ্য্যন্ত আনন্দৰাম ফুকনে পৈত্ৰিক সম্পত্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চলিছিল
'অসমীয়া লৰাৰ মিত্ৰ' ৰচনা কৰোঁতে তেওঁ এই সময়তে বিশেষ সুযোগ পাইছিল
{{gap}}গুৱাহাটীলৈ আহি ফুকনে পূৰ্ব্বমতে তেওঁৰ শিক্ষা আৰু কাৰ্য্য কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}কলিকতাত টাউন হল নামে এটা বৰ ডাঙ্গৰ দোতলা ঘৰ আছে
{{gap}}কালিকতাত "ফোৰ্ট উলিয়ম" নামে এটা কিল্লা আছে তাত ইংৰাজ আৰু দেশী সৈন্য থাকে
{{gap}}কমিচনৰ চাহাবৰ তলৈ বোৰ্ডে কাকত পঠালত কলিকতাত ফুকনৰ থকা আৱশ্যক নোহোৱা হল
{{gap}}আনন্দৰাম ফুকনৰ যিমান বন্ধু আছে সকলোতকৈ প্ৰধান শ্যামাচৰণ দাস আৰু নবীনচন্দ্ৰ ৰায়
{{gap}}বিজনীৰ বিষয় কমিচনৰ চাহাব সৈতে কথা-বাৰ্ত্তা কৈছিল আৰু জনাব লগীয়৷ কথা লিখি জনাইছিল
{{gap}}আনন্দৰাম ফুকন যেতিয়া সৰু আছিল তেতিয়া যজ্ঞৰাম ফুকনে দুইও ঘৰৰ কাৰবাৰ কৰিছিল
{{gap}}ফুকনে সদৰৰ নিষ্পত্তি তৰজমা কৰিবলৈ যি যত্ন কৰিছিল তাক নেৰিলে
{{gap}}এইবাৰ গোৱালপাৰাৰপৰা আহিলত কলিকতাৰপৰা নাওত যি বস্তু-বেহানি আৰু ভাগৱত পঠাই দিছিল সেইবিলাক<noinclude noinclude>
" ফলে উচ্চ পদৰ আৰু শ্ৰেণীৰ কি ইংৰাজী কি দেশীয় লোক সকলোৱেই ফুকনৰ উন্নতিত সন্তোষ পাইছিল
{{gap}}ফুকনে সদৰ দেৱানী আদালতৰ নিষ্পত্তিৰ ভাৰ নবীন বাবুৰ ওপৰত দিলে
{{gap}}পদ্মাৱতী ৪৷৫ মহীয়া হোৱাত ফুকননী অপস্মাৰ ৰোগাক্ৰান্তা হৈ মৰণাপন্না হয়
{{gap}}বলৰাম ফুকন তীৰ্থত থাকোতেই তেওঁৰ গৃহদাহ হৈ অনেক হানি হল
{{gap}}ফুকনৰ গুৰু পৰ্ব্বতীয়া কালিদাস ভট্টাচাৰ্য্য গোস্বামী পৌষ মাহত নগাঁওলৈ আহিল
{{gap}}ফুকন নগাঁওলৈ অহাৰ সময়তে বিজনীৰ অমৃতনাৰায়ণ ভূপ বাহাদুৰ মৃত্যু হল
{{gap}}১৮৫৫ চনৰ আদিতে আকৌ আনন্দুৰাম ফুকনে সেই জান বন্ধোৱাৰ বাবে মফস্বল ফুৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}গুণাভিৰামে কলিকতাত নবীন বাবুৰ লগত থাকি কলুটোলা ব্ৰাঞ্চ স্কুলত ভৰ্ত্তি হল
{{gap}}আনন্দৰাম ফুকনে নবীন বাবু আৰু গুণাভিৰামলৈ ব্ৰজ- সুন্দৰীৰ বিবাহৰ বিষয় চিঠি লিখে
{{gap}}গুৱাহাটীৰ ডেপুটী কমিচনৰ কৰ্ণেল বেচ চাহাব যোৱাত বটলৰ চাহাব ডেপুটী কমিচনৰ হৈ গুৱাহাটীলৈ গল
{{gap}}১৭৭৯ শকৰ শ্ৰাবণত বলৰাম ফুকন নগাঁওলৈ আহি কিছুদিন থাকি যায়
{{gap}}আগষ্ট মাহৰ শেষত এই জ়িলালৈ লেপ্টেনেন্ট স্কন্স নামে এজনা চাহাব প্ৰধান এচিষ্টেণ্ট হৈ আহে
"তেওঁ তেওঁৰ দেশৰ ভাললৈ যিমান শক্তি তিমান কৰিলে আৰু তেওঁ কাৰে৷ হানি কৰা নাই
" তেওঁ ঘনেপতি ইয়াকে গুণাভিৰামক কৈছিল "গুণাভি, মই যি কওঁ তাক টুকি ৰাখিবা
" কিন্তু তেওঁ সেই কথা সন্নিপাতত কৈছে বুলি ভাবি তাক টুকি নাৰাখিলে
{{Gap}}এই শোকজনক হৃদয় বিদীৰ্ণকৰ সংবাদ পাই বলৰাম ফুকন গুৱাহাটীৰপৰা আহিল
{{gap}}আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ বৰ্ণ বগা কিন্তু ইউৰোপীয় সকলৰ দৰে শ্বেত নহয়
{{Gap}}চিঠি লেখা তেওঁৰ এটি বৰ কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম আছিল, চিঠি অহা মাত্ৰেই তাৰ উত্তৰ দিয়ে
'তোমাৰ সোঁ হাতৰ কাৰ্য্য বাওঁ হাতে নাজানোক' এই যে খ্ৰীষ্টৰ উপদেশ তেওঁ ইয়াক বৰকৈ মানিছিল
{{Gap}}তাচ, চৌপট, সতৰঞ্জী কি আন কোনো বিধ খেল ফুকনে নাজানিছিল
" তেওঁৰ পত্নীক বৰ প্ৰীতি আৰু স্নেহ কৰিছিল, সময়ে সময়ে তেওঁবিলাকৰ মাজত সামান্য বিবাদ হৈছিল
{{gap}}৪৷ কিমান শীঘ্ৰে তোমাৰ সময় যাব লাগিছে তাক স্মৰণ কৰা
{{gap}}আনন্দৰাম ফুকনৰ এই প্ৰাতঃস্মৰণীয় বিষয়কেইটি চাই তেওঁলৈ প্ৰীতি আৰু শ্ৰদ্ধা নহব
{{Gap}}আনন্দৰাম ফুকনৰ মৃত্যুৰ পাচত তেওঁৰ পৰিবাৰবিলাক এক বৎসৰ নগাঁওত থাকে
{{gap}}শম্ভুৰাম বৰুৱাৰ পুত্ৰ পৃথুৰাম বৰুৱাৰ কালীৰাম, কাশীৰাম, আৰু ৰঘুৰাম নামে পুত্ৰ আছে
{{gap}}অন্নদাৰাম ১৮৭১ চনৰ চেপ্টেম্বৰ মাহত ককিকতালৈ যায়, তাৰ পৰা ১৮৭৪ চনত আহে
{{gap}}এইজনা মহাপুৰুষে অসমীয়া জাতিটোৰ সৰ্ব্বাঙ্গ উন্নতিৰ বাবে গোটেই জীৱনটো সাধনাই কৰিলে
{{gap}}'পুৰণি অসমীয়া সাহিত্য' 'সাহিত্য আৰু প্ৰেম' 'নতুন অসমীয়া সাহিত্য' আনকেইখনি তেখেতৰ অমূল্য গ্ৰন্থ
{{gap}}পঢ়ি থকা কালতে বাণীকান্ত কাকতিক মাতৃ দেৱীয়ে ককায়েক পৰমানন্দ কাকতিৰ লগত আলোচনা কৰি বিবাহ কৰায় দিয়ে
{{gap}}কলেজত শিক্ষকতাৰ কৰাৰ লগে লগে বাণীকান্ত কাকতিয়ে নিজৰ জাতিটোৰ ভাষা জ্ঞানত মনপুতি লাগিবলৈ ধৰে
{{gap}}ৰামায়ণ ৰাম+অয়ন (থকা ঠাই যি পুথিত ৰামৰ চৰিত্ৰ লিখা আছে
{{gap}}কিতাপত দিয়া ৩টা প্ৰশ্নৰ ২য় আৰু ৩ৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ কিতাপতে স্পষ্টকৈ দিয়া আছে
{{gap ই মন আৰু ভায়েক নয়নৰ ভাল কাজিয়া এখন লাগিল
" ওপৰলৈ চাই চাইয়ে {{gap}}–"মানুহ তেনেকৈ যাব পাৰে নেকি, বুৰ্ব্বক
" {{gap}}–"শুন; তাৰ দহদিনৰ পিছতে আক' আৰু উত্তম কৰি মানুহ যোৱা বেলুন ঠিক কৰিলে
{{gap ৰি কি,ৰনী আৰু ৰুনী যেতিয়া আইতাকৰ ঘৰ পালেহি, তেতিয়া বেলি মূৰৰ পোন হ'বৰ হ'লহি
{{gap "ৰ'দে ক'লা ৰঙ ভাল পায়, আৰু তাৰ ওচৰলৈ বেছিকৈ আহে
" {{gap}}জুনুমাহীয়ে সিহঁতক চাৰ্টবোৰ খুলিবলৈ কৈ সিহঁতে অনা বেগ দুটা ভিতৰলৈ লৈ গ'ল
" {{gap}}"অঁ অঁ মামা কোৱানা" ৰিকি ৰনীও মামাকক ধৰিলে৷ {{gap "তেন্তে ৰ'বা বাৰু৷" তেওঁ ভিতৰ পালেগৈ
{{gap}}কিছু সময়ৰ পিছত মামাই কাঁহিখন ৰ'দৰ পৰা আনি বাৰান্দাৰ টেবুলত থলেহি
{{gap "সেই কাৰণে মায়ে মোক ক'লা ৰঙৰ ফ্ৰকটো পিন্ধিবলৈ দিয়া<noinclude noinclude>
" জুনু মাহীৰ কথাশুনি ৰুনীয়ে ক'লে- "তেতিয়া হ'লে তুমি {{gap "এইবোৰ আমাৰ নিচিনা মানুহে ক'ত দেখিম
{{gap}}জুনুমাহীয়ে আকৌ ক'লে- "যেতিয়া ডাঙৰ হ'বা, কিতাপ পঢ়ি আৰু বহুত কথা জানিব পাৰিবা
" {{gap}}–কৈ কৈ অহিৰে তাৰ পেন্টৰ পকেটৰ পৰা সৰু টেমা এটা উলিয়ালে
" মাক ভিতৰলৈ {{gap}}মাকে তাক বহুকথা জনা বুলি লগৰীয়াৰ ওচৰত শলাগ লোৱাত তাৰ ভাল লাগি গ'ল
{{gap}}"চৰিয়াটোৰ পানীত যেতিয়া চেনিৰ টোপোলাটো নেথাকে পানী সমান হৈ থাকিব
{{gap}}যুদ্ধ যুদ্ধ খেলিবলৈ বিজু আৰু অপুৱে ককাৰ লাখুটিডাল মাজতে কাটি দুটুকুৰা কৰি লৈছিল
{{gap}}চাহ খাই থাকোতে ককাই লক্ষ্য কৰিলে আজি দেখোন ইহঁত এটাও নাই
' ককাকে বিচূৰ্ত্তি খালে৷ তাৰমানে খটাসুৰ কেইটাই মোৰ {{gap}}দুয়োটা আহি ককাৰ ওচৰত তলমূৰকৈ ৰ'লহি
{{gap}}"আপুনি ইমান বুঢ়া হোৱা নাই নহয়৷ কিয়নো লাখুটিডাল লৈ {{gap "হেৰ' মই বুঢ়া হৈছো বুলিনো কোনে কৈছে
{{gap}}সিহঁতে এদিন হঠাৎ গম পালে যে শিলে শিলে খুন্দিয়ালে জুই ওলায়
" {{gap "মই হ'লে আমাৰ স্কুলৰ কেৰানীজনক প্লাষ্টিকৰ লাখুটি লোৱা {{gap}}–"কিয় হিন্দী চাৰেও লয় নহয়
" অপুৱে লগে লগে ক'লে {{gap "এৰা লাখুটিডাল মানুহৰ বৰ দৰ্কাৰী বস্তু অ'
" {{gap}}বিজুহতঁক পঢ়া টেবুললৈ যাবলৈ কৈ ককা বাতৰি চাবলৈ টি.ভি.ৰ
{{gap "বাৰীখন চাফা কৰাই ভালেই কৰিছা দেউতা" টেবুলত খাবলৈ {{gap "এৰা
{{gap}}তাকে দেখি হাঁহি মাৰি মাকে ক'লে- {{gap}}"দেউতাৰে তাত ভাৰাঘৰ সাজিব অ'
{{gap}}ৰূপমে মুখ ফুটাই ক'লে-"জানানে মা গছৰ ফল পকাবলৈ বায়ুত থকা 'ইথিলিন' গেছ দৰ্কাৰী
" দেউতাকৰ কথাশুনি মাকে ক'লে- {{gap "গেছ দি ফল পকায় বুলি শুনিছো কিন্তু ৰাসায়নিক পদাৰ্থ
{{gap}}গোটেই মখা বহল বাৰান্দাখনত কেম, লুডু খেলা, ছবি অঁকা আদিত মচগুল হৈ আছিল
{{gap}}অমৃত খুড়াক সিহঁতে ঘেৰি ধৰিলে {{gap}}"এইবোৰ চব বতাহৰ চাপ বুজিলাহঁক
{{gap}}গধুলি পঢ়া টেবুলত দুই হাতৰ তলুৱাত মুখখন থৈ থম্‌থমকৈ {{gap}}নিয়ন পঢ়া টেবুলত বহিল
{{gap "আজি দেউতা শ‍ইকীয়া খুড়া, বৰুৱা খুড়াহঁতে কথা পাতোতে {{gap}}"জোনবাইৰ দেশলৈ মানুহ যোৱাৰ কথা
{{gap "কণমানি মহাশয়, আগেয়ে তোমাৰ পঢ়া কাম শেষ কৰা, মোকো পঢ়িবলৈ দিয়া
"হৰি" এই দুটি অক্ষৰ সংসাৰ- শৃঙ্খল ছেদনৰ উপায় আৰু শোক দুখৰ অন্তক স্বৰূপ
" পাণ্ডধেৰে সৈতে শ্ৰীকৃষ্ণ ঠিক এই সময়তে ভীষ্মৰ আগত উপস্থিত হ'ল<noinclude noinclude>
" ৰজাই সাতঘৰীয়া আহোমৰ ঘৰৰ যৌৱত ছোৱালী কুঁৱৰী কৰিবলৈ নিয়ে
" মিৰ্জ্জাই আমজুদাৰ কোঠ সোনকালে হস্তগত * পাণ্ডুৰ থানাদাব হৈ ৰজ
"বৈব- ভাবে চিন্তি" চৰকাৰৰ বিপক্ষদলে শাসকৰ পঞ্চলৈ যোৱাটো গণতন্ত্ৰী শাসনৰ এটা প্ৰকৃতি
" * শিল্পী artist) অইনৰ অন্তৰত জগাই তোলা অঙ্গুভূতিবোৰ নানা তৰহৰ হব পাৰে; কেতিয়াব
† কোনো আদৰ্শৰ বশবৰ্তী হব লাগিলে তাত ধৰ্ম্মৰ প্ৰভাৱ থাকিবই
"এটি সুন্দৰ বস্তু" বুলিলেও তাৰ অংশবোৰ মূল বস্তুটোৰ লগত নিয়মিত অনুপাতত গঁথা কথাকে বুজায়
" সেই অনুসাৰেই পালিভাযাত তেওঁৰ অমৰ বাণী বিলাক লিপিবদ্ধ হৈছিল
" তত্ৰাচ ইয়াক এতিয়াও পুৰণি কামৰূপী ভাষা বুলি ধৰিব পাৰি
" এতেকে মুল ক্বত্তিবাসী ৰামায়ণ হুবহু পালে তাক পুৰণি অসমীয়া পুথিৰ লগত আৰু বেছি মিল দেখিলোঁহেঁতেন
॥" মুকতি তু ত৷ কোৰক জালে॥" "ক্ষেপ কৰে দশদিকু লে.ষ্ট্ৰ বিবৰ্জ্জনে
Grierson এ তেওঁৰ Linguistic Survey of British India ত যোৱা শতিকাৰ বঙ্গালী ভাষা সম্পৰ্কে কোৱা কথালৈ আজি মোৰ মনত পৰিছে
"নানা কথা বাৰ্ত্তাৰ মাজেদি আমি পূব গগনলৈ মুখ কৰি সূৰ্য্য উদয়ৰ প্ৰত্যেক মণলৈকে ৰৈ আছে
* {{gap মানৰ সেনাপতি জনৰ নাম আৰু মান সেনাৰ সংখ্যা লৈ দুখন বুৰঞ্জীৰ দুটা মত
"দ্যৌ" আৰু প্লৱ এই দুটা শব্দ লগ লাগি "ঘৌপ্লৱ" হৈ শেষত "দফলা" হৈছে বুি বোধ হয়
"কোল" বুলিলে বৰাহ বা ব্ৰাহৰূপী বিষ্ণু বুজায়, এজাতি মানুহো বুজায়
"দশ কুমাৰ চৰিত" লিখা কলিন্দবৰ্ম্মাও এই বংশৰে এজন ৰজা আছিল
"Early History of Kamarupa." পুথিত সেই বৰ্ণনাৰ কথা সুন্দৰকৈ লিখা আছে
. নৱম শতিকাব মাজভাগত এই তেজপুৰ নগৰৰ অৱস্থা কেনে উন্নত আছিল সেই বৰ্ণনাৰপৰ৷ ভালকৈ বুজিব পাৰি
, সমান অৱস্থা আৰু সমান ভাবত লালিত পালিত হ'লে, হয়তো এদিন বৈষম্যৰ গ্লানি মানুহৰ মনৰপৰ৷ মোছ থাব
" সাবিত্ৰীদেৱীয়ে তাৰ খুঁতৰিত আঙুলি লগাই নিজৰ হাততে চুমা খালে
" গৃহিণী- দেৱীয়ে দুৱাৰ মুখলৈ ওলাই আহি বৰ ধুনীয়া ডেকা এজন দেখিলে
" কথাষাৰ শুনি গোটেই শৰীৰৰ তেজ যেন উজাই গৈ মনুদেৱৰ মুখত থুপি পাতিলে
" মহুদেৱে কলে,— "মই দেখোন এই বিষয়ে একো কব নোৱাৰে॥" গৃহিণীদেৱীয়ে কলে,—"নোৱাৰিলে কেনেকৈ চলিব
" মনুদেৱে আমনি নাই লগা বুলি কলে, কিন্তু তেওঁৰ মন আৰু এই ঘৰত নবহা হল
" মাকে কলে,—"গান গাব পাৰিলে, কঁকাল ঘুৰাব পাৰিলেই পেট ভৰিব
" এই বুলি কামিনীদেৱীয়ে হাতৰ ঠাৰিতে মূৰটো থৈ মজিয়াতে শুলে
" তেওঁলোকৰ এজনীয়েও মুখ মেলিবলৈ নৌ পাওঁতেই কামিনীদেৱীয়ে কলে, – "এওঁলোক মোৰ সখি
" বিধতা পুৰুষে ফেটলেঙী ৰাইলৈ চাই কলে,—"তোমাৰ দৰে ভৰি হবলৈ কাৰো কপালত লিখা মোৰ মনত নপৰে
" এই কথা শুনি বিধত৷ পুৰুষে কাৰ্মিনীদেৱীৰ ভৰিলৈ চকু দিলে
" তাৰ পাছত বিধতা পুৰুষে শিপিনী বাইৰ বুঢ়া আঙুলি দুটা কাছ-মূৰীয়া কেনেকৈ হল সুধিলে
" বিধতা পুৰুষৰ চকু বোৱাৰীয়েকৰ আঙুলিত পৰোতেই কামিনীদেৱীৰ বুঢ়া আঙুলি দুটা মুঠিৰ ভিতৰত সোমাল
" বিধতা পুৰুষে কামিনীদেৱীৰ চকুলৈ চাওঁতেই তেওঁৰ চকু মুদ খালে
" ইমানতে তিনিয়ো বায়ে বিধতা পুৰুষক সেৱা কৰি বিদায় ললে
" বিধতা পুৰুষে কিছুপৰ তলকা মাৰি থাকি কলে,—"মনুৰ সতি-সন্ততিৰ ছোৱালী চাওঁতে যেন এনেকৈয়ে চকুত ধূলি পৰে
" অলপ পৰ ৰৈ, বিধতা পুৰুষে কলে,—"হক তেও, এই কল্পটো " বিধতা পুৰুষে কলে,—"এই কল্পটো তেও মোৰ ৰঙেৰে যাব
" "এক সময়ত তাৰ বিশেষ এক অৱস্থাৰ মানুহৰ আগত প্ৰকট হয়
( ক পৰ৷ (ঙ) পাশ্চাত্য পুৰণি দৰ্শনৰ চ) বাৰ্গদলৰ নতুন দৰ্শনৰ, ছ) মোৰ নিজা
( বৈশেষিক দৰ্শনৰ সপ্তম পদাৰ্থৰ বৰ্ণনাত ইয়াতকৈও জটিল কথা কৈছে
" ফৰাচী বৈজ্ঞানিক এজনে কৈছে "জড় বুলি একো নাই, ইথাৰত অসংখ্য গাত মাথোঁ আছে
(চ) বোধমূলক পদ্ধতিলৈ আহিলে বাগছনৰ দৰ্শনকে পাশ্চাত্য দৰ্শনৰ নতুন যুগ অনা দেখা যায়
"মই"য়ে জানে, বুজে, অনুভব কৰে যে "ইৰ" জীৱন আছে, জীৱন সত্য
(প্ৰকৃত সাহিত্যৰ প্ৰধান লক্ষণ এই চিৰন্তনতা (Permanence) i, এই কথাৰ পৰ৷ এইটে
{{gap}}অথচ, ঘিয দেশত কাব্য-সাহিত্য নাট্যকলা আদি আৰ্ট (Art) নাই, সেই দেশত সমাজ থাকিব পাৰে, কিন্তু সভাতা নাই
(ৰোমা ৰোলাঁই (Romain Rolland এই কাব্য কলাৰ স্ৰজন শক্তিৰ কথা কৈছে—"The ornament
{{gap}}কাব্য বা কবিতা যে হৃদয়ৰ সত্য অনুভূতিৰ অদম্য প্ৰেৰণা, তাক<noinclude noinclude>
—কবিৰ ভাষা :— "বেদাহ মেতৎ পুৰুষং মহান্তমাদিত্য বৰ্ণং তমসঃ পৰস্তাত্
.এই বজ্ৰপাত হোৱ৷ ঠাইৰ ওচৰত মানুহ, গৰু, গছ আদি থাকিলে পুৰি যায়
"যি বিজুলী শক্তিয়ে আজি গোটেই পৃথিবীত এটা নতুন যুগ আনিছে তাৰ মূলতে এই প্ৰতিস্থিত তথ্যবোৰ
{{gap}}এই মন্ত্ৰীসকলৰ প্ৰত্যেকজনৰ নিজ নিজ বিভাগৰ কাৰণে একোখন মন্ত্ৰণাসভা আছে
{{gap}}আমাৰ জাতীয় দৈন্য জনাজাত হলেও তাৰ যে পৰিণাম কিমান তাক সকলোৱে হৃদয়ঙ্গম কৰিব পৰা নাই
{{gap}}খেতিয়ক সকলৰ সমুদায় সম্পত্তি বিক্ৰী কৰিলেও ৪৪ কোটি টকা উঠিবনে
(২) বছৰি ২০০০ টকাৰ কম অয়িৰ অনা খেতিয়কসকলৰ ওপ-- (৩) যাৰ বছৰি ২০০০ টকা আয় তাৰ ওপৰতে অতি কম
( ৪ জমিদাৰ সকলৰ গাভৰ ওপৰত আয় কৰ আৰু আন কৰ এই ৪ দফাৰ প্ৰথম দফ
(৫) চাহ খেতিৰ আয়ৰ ৭৫ ভাগ বৰ্তমানে খেতিৰ আৱ বুলি বাদ এইফাকি ভাঙিব লাগে তাৰ ওপৰত কৰ হব লাগে
(৬) যি বোৰ মধ্যবিত্ত মানুহে বিনা কৰে সকলো উপভোগ কৰি আছে তেওঁলোকৰ ওপৰত উপযুক্ত কৰ বহুৱাব লাগে
{{gap}}আমি বহুতো প্ৰবীণ আৰু নবীন লিখকৰ পৰা এই পুথিৰ কাৰণে প্ৰৱন্ধ পাইছিলোঁ
—ইয়াৰ পৰা যদি কিবা লাভো হয়, তাক পুনৰ সাহিত্য প্ৰকাশৰ উদ্দেশ্যেই ৰখা হব
– ১৯২৩ চনত মাটিৰ ভাগত মাটিৰ খাজানা উঠাই দিয়া আয় অনুসৰি আয় কৰ বহুৱা হৈছে
; ৰামৰ ৰাজ্যত বহু পাতিল বিঘিনি॥ : হা ৰাম বাপু তুমি আপুতিৰ পো
: বিধিৰ বিপাকে ৰাম বন চলি যায়॥ ১৭৯৫ ওৱাৰি শ্মশানশাল চিন্তা আম গাণ্ডি
: কুবেৰ বৰুণ আদি দেৱতা সমাজ॥ ১৮০৫ স্বৰ্গ গৰ্ত্ত্য ৰসাল অনিল অনল
: বোলন্ত শুনিৰো মাৱ জনক নন্দিনী॥ ১৯৩৯ নিৰ্গুণ স্বামী তোব দুৰ্গতি পতিত
; কেনে নিদ্ৰা যাইবে৷ শোকে দগধ শৰীৰ॥ কৌশল্যা সুমিত্ৰা মাৱ বাপ দশৰথ
'গুণি চোৱা তযু সত্য কেনমতে বৈলা॥ কোন ফল পাইলা তুমি অসতীক সেৱি
: ভয়ে চমকিয়া গৈল ভৰতৰ ঠাৱে॥ অথিৰ নয়ন তাৰ মুখে নাহি পান
■ smaller পুত্ৰ জয়ৰ বিয়াত দুই মাহীয়েক প্ৰতিমা, ৰীতা আৰু ভূপেন হাজৰিকা
■ smaller জয়ৰ বিয়াত ভায়েক-ভনীয়েক কৌশিক, কাবেৰী, পিউ আৰু মিঠু ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে
‌■ smaller ড° অমলেন্দু গুহক সম্বৰ্ধনা জনাইছে ড° হীৰেন গোহাঁয়ে
‌■ smaller এলিজাবেথ কেডি ষ্টেনটনৰ বাসগৃহত দুই নাতিৰ সৈতে লেখিকা, ছেনেকা ফলছত
‌■ smaller গাইডৰ সৈতে নাৰী মুক্তিৰ বাটকটীয়া এলিজাবেথ কেডি ষ্টেনটনৰ ঘৰৰ সন্মুখত লেখিকা
' কথাষাৰ বুজিলো ঠিকেই, কিন্তু আমাৰ অন্দৰ মহলৰ পৰা ডায়েৰী চুৰ কৰিলে কোনে
{{gap মহাত্মা গান্ধীয়ে আশা কৰিছিল এবছৰৰ ভিতৰতে ভাৰত স্বাধীন হ'ব
{{gap}}ইয়াৰ পিছত চাৰিটা এমা-ডিমা সন্তানক লৈ গাভৰু হৈ থকা আবুজনীৰ যে কি অৱস্থা হৈছিল
' পঢ়া নাছিল, কাৰণ তেওঁৰ দিনত উচ্চ শিক্ষাৰ কোনো ব্যৱস্থা নাছিল অসমত
{{gap}}এইবোৰ কথা ভাবি থাকোতে আবুৰ মনত পৰিল জমিদাৰ পৰিয়াল এটাৰ সৈতে কলকাতালৈ যোৱাৰ কথা
{{gap}}বহু বছৰ পিছত মই কলেজত পঢ়ি থাকোতে মানুহ চাবলৈ যোৱাক কেন্দ্ৰ কৰি একেজন খুড়াৰ গালি খাইছিলো
{{gap}}এটা সময়ত চিনেমাত অভিনয় কৰা লোকসকলৰ, বিশেষকৈ অভিনেত্ৰীসকলৰ সামাজিক মৰ্যাদা বৰ সুবিধাজনক নাছিল
' {{gap}}'ছাৰ, লজিকৰ ছাৰে অদ্ভূত কেইটামান শব্দ মুখস্থ কৰিবলৈ দিয়া বাবে সেইবোৰ গাই আছিলো
' অধ্যক্ষই মাটিত সজোৰে পদাঘাত কৰি কৈছিল— 'The world is your cousin
' আচলতে সেই সময়ত কটনত পঢ়ি আছিল গিৰীন্দ্ৰ মোহনৰ আৰু দুজনমান কাজিন
{{gap}}ইংৰাজী সাহিত্যৰ বিখ্যাত অধ্যাপক পি চি ৰয়ক দেউতাহঁতে পোৱা নাছিল
{{gap}}ছমাহ বয়সতে পিতৃহীন হোৱা অবলাজনীৰ ৰূপ-গুণৰ খিয়াতি চৌদিশে জনাজাত হৈছে
'বাপদায়' দিয়াৰ অৰ্থ তেওঁলোকে দুয়োৰে মাজত পিতা-পুত্ৰীৰ সম্পৰ্ক স্থাপিত হোৱা
{{gap}}দত্ত পৰিয়ালত তাহানিৰে পৰা আজিলৈকে দুৰ্গা পূজা অনুষ্ঠিত হৈ আছে
{{gap}}বাৰ বছৰীয়া অবলা সুন্দৰীৰ মাকে পছন্দ কৰা দৰাৰ লগত বিয়া হৈ গ'ল এদিন
{{gap}}মা-মাহীহঁতৰ মুখত সৰুৰে পৰা সুন্দৰীদিয়াৰ নাম শুনি শুনি ঠাইখন চাবলৈ বৰ মন গৈছিল
' কেতিয়াবা নিজে লিখিছিলো— 'কোহিনুৰ মাহী, তোমাক দেখিলে মোৰ মুখত আহে হাঁহি
' {{gap}}মাহী দুজনীৰ বিয়াৰ পিছত আমি তেওঁলোকৰ অভাৱ বহুদিনলৈ অনুভৱ কৰিছিলো
{{gap}}আবুৰ ইচ্ছাত তেওঁৰ মাজুপুতেক বীৰেণৰ স'তে বিয়া হয় মাৰ ভনীয়েক শিশিৰৰ
{{gap}}ভনীয়েকক চাবলৈ আৰু ঘৰলৈ আনিবলৈ বৰ ককায়েকজন ঘনাই সত্যপুৰলৈ গৈছিল
' বোৱাৰীয়েকে পাৰিম বুলি কোৱাত তেওঁ থিয় হৈ থাকি মজিয়াখন মচিবলৈ শিকাইছিল
{{gap}}বিন্দুচৰণৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ হৰেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ দাসেই আছিল অবলা সুন্দৰীৰ স্বামী
{{gap}}চাপৰৰ উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহই হৰেন্দ্ৰ চন্দ্ৰক মামা বুলি সম্বোধন কৰিছিল
{{gap}}মোতকৈ তিনিবছৰমানে সৰু ভণ্টী টুলুৰ জন্ম হোৱাৰ পিছত মই হেনো দুৱাৰৰ পিছফালে বহি উচুপি উচুপি কান্দিছিলো
{{gap}}ঘৰ গৈ পোৱাৰ পিছত গাৰোৱানে আতাক কৈছিল— আইৰ দৰে এনে সাহসী তিৰী মানুহ মই জীৱনতে দেখা নাই
{{gap}}তেৰাক হেঁচোক মাৰি উলিয়াই আনি গৰু বন্ধা পঘাৰে বাৰাণ্ডাৰ খুঁটা এটাত বন্ধা হ'ল
{{gap}}– বেট্‌টা চুৰ কৰবা আহি এইত্যা কান্দ্‌বা লাগছা. কালি তোক পুলিচত দিম
{{gap}}লগুৱা দুটাক শুবলৈ পঠাই দি বাকীছোৱা ৰাতি তেওঁ চোৰক পহৰা দি বহি থাকিল
{{gap}}এইবাৰ আবুৱে নিৰ্দেশিকাৰ ভূমিকা এৰি চাদৰখন কঁকালত মেৰিয়াই নিজেই চোৰৰ সন্ধানত নামিল
{{gap}}ডাঃ ফষ্টাৰে এদল বিজ্ঞানীক একেলগ কৰি অতীতক পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ কামত ব্ৰতী হ'ল
{{gap}}এই প্ৰসংগত মনত পৰিছে সৰু খুড়ীদেউৰ মাহীয়েকৰ পুতেক মাখন দাসলৈ
{{gap}}ইয়াৰ পিছত মোৰ অসমীয়া ভাষাজ্ঞান পৰীক্ষা কৰিবলৈ সুধিছিল ঢেৰেকনি মানে কি
{{gap}}আমাৰ আন এজন অতি মৰমৰ শিক্ষক আছিল মাৰ পিতা— আমাৰ কবি আতা, কেশৱ চন্দ্ৰ চৌধুৰী
{{gap}}কিন্তু তোমাৰ লাঠিৰ গুতোয় ভয়ে কঁপে প্ৰাণ {{gap}}কোথায় যাইগো দিদিমণি নাই লুকোবাৰ স্থান
{{gap}}১৯৩৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰৰ ১ তাৰিখে ইউৰোপত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ৰণভেৰি বাজি উঠিল
{{gap}}স্কুলৰ একেটা চৌহদতে এফালে অনুষ্ঠিত হৈছিল স্বৰস্বতী পূজা, আন এফালে যজ্ঞাহুতি
/ সৰ্বলোক পৰম শৰণ, সকল-মোহকলুষ হৰণ/ দুঃখ তাপ বিঘ্নতাৰণ শোকশান্ত স্নিগ্ধচৰণ…….
::যদু-মধু আৰু খলিহা-পুঠি আটায়ে হৈছিল মিলিটাৰী, ::যুদ্ধ জিকাই আনিলে যেয়ে তেওঁলোক হৈ ৰ'ল অনাহাৰী
</poem> {{gap}}আমাৰ সুধীৰ খুৰাক সম্ভৱত বাটলাৰ, বাটকি আৰু বেনে প্ৰলোভন দেখুৱাই যুদ্ধলৈ নিছিল
{{gap}}যুদ্ধৰ পৰা অক্ষত দেহাৰে উভতি অহাৰ পিছত আমি তেওঁৰ সৈনিক জীৱনৰ কথা শুনিবলৈ বেৰি ধৰিছিলো
' {{gap}}পুৰোহিতজনৰ দুৰা-কাছ খাবলৈ বৰ হেঁপাহ, অথচ কিনি পইচা খৰচ কৰাৰ ইচ্ছা নাছিল
' সুধীৰ খুৰাহঁতে বাটৰ কাষত গজি থকা চোৰাত গছলৈ দেখুৱাই তাত দেৱতা থকা বুলি ক'লে
{{gap}}চাহাবে ধৰিয়ে লৈছিল সাপ-বেং পূজা কৰা হিন্দুসকল জাতি হিচাপে অনুন্নত আৰু নিকৃষ্ট
{{gap}}এটা সময়ত 'সুধীৰ নাই, সুধীৰ নাই' বুলি সকলো ফালে হুলস্থুলৰ সৃষ্টি হ'ল
{{gap}}১৯৪২ চনত এম ই পাছ কৰাৰ পিছত মোৰ পঢ়া-শুনাক কেন্দ্ৰ কৰি আকৌ লাগিল হাহাকাৰ
Where there is a will there is a way. মোক কোকৰাঝাৰ ল'ৰাৰ হাইস্কুলত সপ্তম শ্ৰেণীত নাম লগাই দিলে
{{gap}}নিম্ন প্ৰাইমাৰী স্কুলখনত বছৰি একোটাকৈ নতুন শ্ৰেণী যুক্ত হৈ হৈ এম ই স্তৰলৈ উন্নীত হৈছিল
{{gap}}এই পাৰুল বাইদেউৰ এদিন বিয়া হ'ল বৰপেটা নিবাসী হৰেকৃষ্ণ দাসৰ লগত
' {{gap}}দুদিনমান পিছত খুৰাই তেওঁৰ ইংৰাজী কিতাপখন লৈ বৌহঁতৰ ঘৰ পালে
{{gap}}আমাৰ এজনী সম্পৰ্কীয় বাইদেউৰ চৈধ্য বছৰতে বিয়া হৈ কোকৰাঝাৰলৈ আহিছিল
{{gap}}সুসজ্জিত গাড়ীখনত দৰাক তুলি দি আমি বাজনা বজাই গ'লো কইনাঘৰলৈ
' বৰ্তমানে আশীৰ ওচৰা উচৰি পাৰুলবাক লগ পালে আমি কওঁ, 'বাকচটো নো কিয় দিম
{{gap}}আবুও কম নহয়, গাঁৱলীয়া ভাষাত গালি পাৰি ক'লে— 'কায়তো এই কাণা যমেৰ আধুৰা টা
{{gap}}কেৱল বাঘেই নহয়, তেওঁৰ সৰু চিৰিয়াখানাটোত আছিল হৰিণা, বান্দৰ, ময়ূৰ-ময়ূৰীকেইটামান
{{gap}}বৰ্তমানে কোকৰাঝাৰ চহৰৰ অন্তৱৰ্তী শান্তিনগৰ অঞ্চল জনাজাত আছিল ভাতাৰমাৰী নামেৰে
{{larger বালিকাকালৰ দিনবোৰলৈ মনত পৰে পুতলা খেলিবলৈ বৰ ভাল পাইছিলো
{{gap}}আমি সৰুৰে পৰা ইংলেণ্ডত তৈয়াৰী লজেন্স, বিস্কুট, ললীপপ আদি খাইছিলো
{{gap}}আমাৰ গৃহস্থ অমলেন্দু গুহ সেই সময়ত কলকাতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ ছাত্ৰ আছিল
{{gap}}আজি কোকৰাঝাৰৰ পৰা চাপৰলৈ দিনটোত কেইবাবাৰো অহা-যোৱা কৰিব পাৰি, কিন্তু আমাৰ বাল্যকালত ই আছিল সপোন
{{gap}}খুৰাৰ বিয়া হৈ যোৱাৰ পিছত আমাৰ মূৰত যেন বজ্ৰাঘাত হ'ল
{{gap}}সাত-আঠ বছৰীয়া মই, তেতিয়া বুজি পোৱা নাছিলো কাৰ লগত বিয়া হ'ল, ক'লৈ যাব তেওঁ
{{gap}}চুৰ আৰু কোনোদিনে কৰা নাছিলো যদিও দিন দুপৰতে ডকাইতি কৰিছিলো কিন্তু
{{gap}}পূজা বা গৰমৰ বন্ধত ডাঙৰ খুৰা, সৰু খুৰাৰ পৰিয়াল আহিছিল কোকৰাঝাৰলৈ
{{gap}}আমি কোনোমতে হাঁহি কণ্ট্ৰল কৰি সুধিলো— {{gap}}—হেই, কাৰো ভাল নাহয়, কি আপায় কয়েন কি আপীয়ে কয়েন
{{gap}}আমাৰ ঘৰৰ পোনে পোনে বাটৰ সিটো পাৰে দাস কোম্পানীৰ গেৰেজত এদিন এজন বৰ সুদৰ্শন ডেকা দেখিবলৈ পালো
A thing of beauty is joy for ever. স্কুললৈ অহা-যোৱা কৰোতে তালৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাটো আমাৰ এটা অভ্যাসত পৰিণত হৈছিল
' আজিকালি অনেকে মদ্যপান কৰে, আমিও মদ খোৱাক সিমান গুৰুত্ব নিদিও
{{gap}}ইয়াৰ পিছত আমাৰ ডাঙৰ খুৰাৰ ঘৰ আলোকিত কৰি আহিল ভাইটি প্ৰবীৰ
{{gap}}আমাৰ সময়ত অসমত সাত-আঠখন মাত্ৰ কলেজ আছিল যদিও কটন কলেজত ভৰ্তি হোৱাটো আজিৰ দৰে অসাধ্য নাছিল
{{gap}}সেই সময়ত কেইবাগৰাকী ছাৰৰ নামৰ শেষত বাবু শব্দটো যোগ কৰাৰ ৰীতি আছিল
' আমাৰ কথামতে তাই চুচুক-চামাক কৰি ছাৰক কথাষাৰ কোৱাত তেওঁ বুজিলে কোনোবা দুষ্টই ধেমালি কৰিছে
{{gap}}সেই সময়ত আমি বি এছ চি ক্লাছত মৌলিক আৰু যৌগিক পদাৰ্থবোৰৰ গঠন সম্পৰ্কে জ্ঞান আহৰণ কৰি আছিলো
' {{gap}}টেট্ৰাভেলেণ্ট কাৰ্বনৰ প্ৰসংগই ডম্বৰু গগৈ ছাৰলৈ মনত পেলাই দিলে
{{gap}}কলেজ এৰাৰ সুদীৰ্ঘ পঞ্চল্লিশ বছৰ পিছত অমুক বৰুৱাৰ লগত হঠাতে দেখা বিয়া এখনত
{{gap}}অনশনকাৰীসকলক দিনে-নিশাই পৰ দি থকা ছাত্ৰসকলক আমি মাজে মাজে খোৱা-বস্তুৰ যোগান ধৰিছিলো
' আজি ষাঠি বছৰ পিছত সেই ছবিয়ে ছাৰ আৰু বাইদেউলৈ মনত পেলায়
{{gap}}কলেজৰ প্ৰথম দুটা বছৰ আমি কোনো ল'ৰাৰ লগত কথা নাপাতিলেও গোসাইৰ সৈতে পৰোক্ষভাৱে কথা-বতৰা হৈছিল
' আমাৰে সৈতে অফিচ কোঠাৰ প্ৰতিজনে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}আমাৰ সহপাঠীসকলৰ ভিতৰৰ প্ৰায় আটায়ে নিজ নিজ জীৱনত সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈছে
' মামাই নতুন ভাগিনটোৰ মুখলৈ ৰ' লাগি চাই থকা দেখি তেওঁ কৈছিল, 'মোক চিনি নেপাব, আপুনি মোৰ দেউতাৰ সহপাঠী
' মামাই টপৰাই উত্তৰ দিছিল— 'তোৰ বাপেৰৰ মামা হ'লে মই তোৰ ককাহে
' মানুহজনৰ অৱস্থা জোকৰ মুখত চূণ পৰা যেন হৈছিল সিদিনা
{{larger চিনেমা আৰু ক্ৰীড়াৰ জগতত আজিকালি সৰু ল'ৰা-ছোৱালীও চিনেমা চোৱাত অভ্যস্ত
তেওঁলোকে অভিনয় কৰা 'অচ্যুত কন্যা', 'বন্ধন', 'দেৱদাস', 'মুক্তি' আদি কথাছবিবোৰ চাই আহি উৎফুল্লিত হৈছিল
{{gap}}এতিয়া আছে নে নাই নাজানো, সেই সময়ত 'স্ক্ৰীণ' নামৰ এখন চিনেমা পত্ৰিকা আছিল
{{gap}}দেউতাৰ ইচ্ছা আছিল কলকাতাত মই ব'টানীত এম এছ চি পঢ়ো
{{gap}}দেউতা আৰু সৰু খুৰাৰ বেমাৰলৈ ভয়কেন্দ্ৰিক কিছুমান কথা বহুদিনলৈ অনেকে মনত ৰাখিছিল
' তাইক আমাৰ ঘৰলৈ আনি এনেকৈ পঢ়ালে যে তিনিমাহতে তাই বিষয়টোত পাৰ্গত হ'ল
{{gap}}দেউতাৰ বুকুত কাঁইট বিন্ধাৰ অনুভূতি হোৱাৰ কথা উলিয়াই ক'ৰবালৈ গ'লো
{{gap}}আচৰিত কথা দেউতাই নিজেও জনা নাছিল যে তেওঁৰ বুকুত বাহ লৈছিল সেই কালব্যাধিয়ে
{{gap}}সদলবলে কলকাতালৈ চিকিৎসাৰ বাবে যাবলগীয়া হোৱাত কিছু মাটিও বেচিবলগীয়া হৈছিলো
{{gap}}এদিন আবেলি ধুবুৰীৰ পৰা অভয়াপুৰী আহি ওলাল আমাৰ দুজন কাজিন
{{gap}}দেউতা গুচি যোৱাৰ লগে লগে আমাৰ জীৱনৰ এটা উজ্জ্বল অধ্যায়ৰ সামৰণি পৰে
{{gap}}পাৰলৌকিক কাৰ্য আদি শেষ হোৱাৰ পাছত আমাৰ কঠিন জীৱন আৰম্ভ হ'ল
{{gap}}ধুবুৰীত আমি প্ৰায়ে গধুলিবোৰ আড্ডা মাৰি কটাইছিলো কাজিন ভাই-ভনীবোৰৰ সৈতে
'লাগে হয়', তেওঁলোকক কৈছিলো, 'পিছে সেইবোৰ নিয়ম খাটে যাৰ জীৱন স্বাভাৱিক বাটেৰে আগুৱায়
' তথাপিতো মানুহৰ ঘেনঘেননি-পেনপেননি শুনি শুনি বিৰক্ত হৈ এদিন মোৰ দীঘল চুলিকোচা আধাতে কেচীখনেৰে কাটি পেলালো
{{gap}}বুৰঞ্জী কিতাপত এই হত্যাকাণ্ডৰ বিষয়ে পঢ়াৰ আগতে দেউতাৰ মুখেও শুনিছিলো
{{gap}}গোৱালপাৰাৰ খ্যাতনামা আইনজীৱী চাৰু মোহন দাসৰ সাদৰী পত্নী বেলা জেঠী আছিল অত্যন্ত মৰমিয়াল
' তেওঁৰ মৰমৰ অত্যাচাৰত কেতিয়াবা সাৰ পাই বাকীছোৱা ৰাতি বিছনাতে ইকাতি-সিকাতি কৰি কটাইছিলো
{{gap}}আমাৰ যৌথ পৰিয়ালটোত ১৯৫৬ চনৰে পৰা লগালগিকৈ কেইবাখনো বিয়া অনুষ্ঠিত হৈছিল
{{gap}}মানুহে কোৱাকুই কৰিবলৈ ধৰিলে যে দাস পৰিয়াললৈ আগমন ঘটিছে প্ৰজাপতিৰ
' {{gap}}দিদিৰ কথা শুনি হাঁহিছিলো ঠিকেই, কিন্তু সেই হাঁহিয়ে আমাৰ বিবেকক তুলা-ধুনা কৰিছিল
{{gap}}সাত দিনমানৰ মূৰত আমি দুয়ো দিল্লীমুখে যাত্ৰা কৰিলো, মাহঁতক বহু আঁতৰত এৰি থৈ
{{gap}}মোৰ শহুৰ যামিনী সুন্দৰ গুহ ইম্ফলৰ জনষ্টন হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক আছিল
{{gap}}মোৰ তৃতীয়গৰাকী জা প্ৰতিভা বাইদেউৰ বৰ্তমান বয়স নব্বৈৰ সিটো পাৰে
' মোৰ বৰ্তমানৰ উপাধিটোৰ বাবেই এনে এটা প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হোৱা নাছিলো নে
' মোক তেওঁৰ আৰু আপোন যেন লাগিছিল কাৰণ আমাৰ মাৰ পূৰ্বপুৰুষ কামৰূপীয়া
{{gap}}দিল্লীত নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ পাছত হতাশ হোৱাৰ কাহিনী এটালৈ মনত পৰিলে হাঁহি উঠে আজি
{{gap}}পতি ঘূৰাই নে তোৰ মালা দে তই উল্টা চৈধ্য পাক
' {{gap}}তেওঁ টপৰাই উত্তৰ দিছিল— 'যি বতাহে মন-প্ৰাণ শীতল কৰে সেই বতাহেইতো ধুমুহাৰো সৃষ্টি কৰে
' {{gap}}মিচেছ মাফিয়ে ধমকি দি কৈছিল—'মোক মাদাৰ কৈছ, অৰ্থাৎ মই তোৰ মা
' {{gap}}অলপপৰ পাছতে ল'ৰাটোৰ কলেজৰ প্ৰিন্সিপাল, হোষ্টেলৰ ৱাৰ্ডেন আহি উপস্থিত হ'ল
{{gap}}আলমোৰাৰ পৰা বাছেৰে আহি ৰানীক্ষেতৰ হোটেলৰ পিছ বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ লৰচৰ কৰিব পৰা নাছিলো