jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
previous এ ফাগু খেলায় কৰুণাময় এ নন্দ কুমাৰ]] next কদম্ব তৰু তলে নবীন নীৰদ]] কমল নয়ন স্বামী এ পীত বসন, গলে গজমতি মাল
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ তৃতীয় গল্প এক ৰজাৰ দুজনী ৰাণী আছিল
" ৰুকুণীৰ মাকে ক'লে, "এৰা বাই, মোৰো চোন একে গতিয়েই; তোমাতকৈ অলপহে কম
" গঙাইৰ মাকে উত্তৰ দিলে, "মই তিনিদিনমানৰ আগেয়ে যাম বুলি ভাবিছোঁ
" গঙাইৰ মাকৰ পিছৰজনীয়ে ক'লে, "মই হ'লে চাৰিদিনৰ আগেয়ে যাম আৰু একেবাৰে গা খালি হ'লেহে আহিম
" এই কথা শুনি বৰজনীয়ে ক'লে, "কিয়নো নেযাৱ আই হেৰে
" বুঢ়ীৰ কথা শুনি কুঁৱৰীয়ে মনটো অলপ ডাঠ কৰি মাত লগালে, "বুঢ়ী আই, তুমি কোন
previous কদম্ব তৰু তলে নবীন নীৰদ]] next কমনে বিছুৰি মন ৰহু ৰাম ৰায়া]]
previous অসমীয়া জাতি ডাঙৰ জাতি]] notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা কাব্যং ৰসাত্মকং বাক্যং
" এই মন্ত্ৰ মাতি খাবা; তোমাৰ পেটৰ অসুখ ভাল হব, মূৰফুৰণি গুচিব, আৰু ভাত-পানীত ৰুচি জন্মিব
previous কৰু হৰি বিৰিন্দা বিপিন বিহাৰা]] next কানাইৰ কমল মুখ, পেখিতে নয়ন সুখ]]
title কাপ আৰু কাকতৰ কথোপকথন notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা বৰবৰুৱাৰ বস্তু এটাইবিলাক জীয়া
-তোমাৰো দেখোন মাতবোৰ কিবা লেব-লেব কৰে ওলাইছে, সেপেৰে মোৰ গা বুৰাই দিবা যেন দেখিছোঁ; আঁতৰ হোৱাঁ
" এইখন ভেকোভাৱনা চাই হাঁহি উঠি তোমাক কবলৈ মই লৰি আহিছো
) ৰাজমাও- পিছে ৰজা হৈ বহিবলৈ গ'লে – সুনদৰ- বিবাহ কৰিব লাগিব
(হাঁহে) ৰাজমাও-(সুদৰ্শনক) বাপা সুদৰ্শন, ঠিক জানিলো ইয়াৰ কিবা মূৰৰ বিকাৰ হৈছে
(অনঙ্গ উঠি ৰাজামাও ওচৰলৈ আহি ) অনঙ্গ- ৰাজমাও দেউতা, অধৈৰ্য হ'বৰ একো কাৰণ নেদেখোঁ
(ভিতৰৰ পৰা "আমি ৰাজমাও দেউতা" ) ৰাজমাও-অ' শেৱালি, ৰেৱতী এইফালে আহহঁক
) ৰেৱতী-বোলো শেৱালি ভনীটিৰ গাত বৰকৈ বাজিলেনেকি আনফালে মুখ ঘূৰাই বাজিবতো
( শেৱালি-ৰেৱতীয়ে হাঁহি ৰাখিব নোৱাৰা হৈ মুখত সোপা দিয়ে) ৰেৱতী-যা কটা এই পাট
(কিছু শান্ত হয়) বপুৰা-(বৰ কিবা গুঢ়তত্ব আবিষ্কাৰৰ আনন্দ আৰু উৎসাহেৰে) আজি সোপাই ধৰা পৰিল নহয়
) মানুহজনী-আইদেউ, অনঙ্গ বোপা দেউতাই আপোনাক এবাৰ নিৰলে লগ পাব খোজে
(অনঙ্গ মাতিব নোৱাৰা হৈ বহুপৰ ৰৈ থাকে, তাৰ পাছত দোষী ভাবেৰে) অনঙ্গ- কাঞ্চন,তোমাৰ কথা সঁচা
) অনঙ্গ-(ভাবত গদ্ গদ্ হৈ) কাঞ্চন-সমাজৰ নিয়ম তেন্তে কেতিয়াও লঙ্ঘন নকৰিবা
(এই বুলি অনঙ্গ সাউতকৰে দুৱাৰ মেলি বিজুলি যোৱাদি গুচি যায়
(শেৱালিয়ে উচপ খায় আৰু লৰালৰিকৈ চকু মচে বাইটি অ' তই দেখোন চকু মোহাৰিছ-কিবা সোমাল নেকি চাওঁ চাওঁ
(শেৱালি কিছুপৰ নিতাল মাৰি থাকে) শেৱালি-তাৰ পাছত আৰু কি কৈছিল
(জেং ডাল হাতেৰে এৰুৱাই এচাৰ মাৰে ) সুদৰ্শন-কি হ'ল অ' কি হ'ল-জেঙে-জাবৰে দেখোন এনেকৈ ওলাইছহি
(এই বুলি সুদৰ্শনে মূৰত পাগ মাৰিবলৈ ধৰে আৰু বপুৰাই বলকি যায়
) সুন্দৰ-সুদৰ্শন, বিশেষ এটা কথাৰ অৱতাৰণা কৰিবলৈ তোমাক আমনি কৰিবলৈ আহিলোঁ
(অনঙ্গৰ চকুৱে চকুৱে চায় ) অনঙ্গ-(ঘপহ কৰে থিয় হৈ বিস্ময়ত) কি কি কৈছা
(চাওদাঙবোৰে সেৱা কৰি মাটিত মূৰ লগায় ) পুৰণি জীৱন পাহৰি গৈ ন জীৱন দেশত আৰম্ভ কৰাগৈ
) সুদৰ্শন- লিগিৰিবোৰৰ সতেতো তুমি ঠাট্ৰা-মস্কৰা বা ৰং ধেমালি নকৰা
(এই বুলি সুদৰ্শন উঠে) সুন্দৰ-নহয় বন্ধু অলপ বহা, মোৰ মনটো কেনেবা কেনেবা লাগিছে
(সুন্দৰে শেৱালিৰ মুখৰ ভাৱ লক্ষ্য কৰি পাছ হুহকি পালেঙত বহি) সুন্দৰ-শেৱালি তই মোক ভাল পাৱনে
(কন্দাৰ দৰে শেৱালিয়ে কুঁকুৱাই ) সেউজী-কেলৈ মিছাকৈয়ে ভয় কৰিছ আহ-একো নকৰে আহ
) সুন্দৰ-(হাঁহি) বপুৰা তোৰ বাৰু তিৰোতালৈ এনে বিৰাগ কিয় জন্মিল
(বপুৰাই উচপ খাই উঠে আৰু নুঠি বহি থাকি সুদৰ্শনৰ ফালে টহ্ টহ্ কৰে চাই থাকে) কি হ'ল নাযাৱ কিয়
(ৰেৱতী নগৈ ৰৈ থাকে নাযাৱ কিয় সুন্দৰ-মই-মই-মই মাতিছো –যা, মাতি আন
(এইবাৰ ৰেৱতী বেবুৱা হৈ যায়গৈ) সুন্দৰ-এতিয়া শেৱালিৰ গাতহে জগৰ লাগিলগৈ
) সুদৰ্শন-সুন্দৰ তুমি কিছুমান আলগতিয়াল কথাৰ ওপৰত ইমান কিয় বল কৰা মই নুবুজো
(ৰেৱতীয়ে উত্তৰ দিবলৈ অলপ থোৰোগেঁথো কৰে, এবাৰ তলমূৰ কৰে-এবাৰ বপুৰালৈ চায়
(২য় চাওডাঙে তামোল উলিয়াই দুয়োটাকে দিয়ে; তাৰ পাছত শেৱালিক যাচে ) ২য় চাওডাং-শেৱালি অ' আই-চালি এখন খাবিনে
" শেৱালি-(সিহঁতৰ ফালে চাই অলপ হাঁহা যেন কৰি) এইকেইজনী নো কোন
(প্ৰত্যেকজনীয়ে ইজনীৰ মুখলৈ সিজনীয়ে চাই নিজৰ গালৈ আঙুলিয়াই ) ২য় জনী –মই জুনুক
(এই বুলি তাহাঁতে খিলখিলকৈ হাঁহি দিয়ে) ৰুণুক-ভৈয়ামৰ ছোৱালী তই ভয় খাইছনেকি
(আটাইকেইজনীয়ে শেৱালিক সাৱটি ধৰি চুমা খাই) ৰুণুক-পিছে আমি তোক কি বুলি মাতিম ওঁ
) (ৰুণুকৰ চকু অনঙ্গৰ ওপৰত পৰে ) ঠুনুক-এ ৰুণুক এইটো হ'ব পায়
(ৰুণুক নিধাতু খাই লৰি আহে) ৰুণুক-দেখিছ দেখিছ বাৰু এতিয়া তয়ো মৰিবি, আমাকো মাৰিবি
) শেৱালি-(অনঙ্গৰ মাত শুনি ভালকৈ চিনি পায় )হয় মোৰ ডেকা দেউতা
(আঁঠু লৈ হুক্-হুক্ কৰে কান্দিবলৈ ধৰে ) অনঙ্গ-তই ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিলি
(মনে মনে থাকে ) শেৱালি-পিছে সিহঁতে ইয়াতে এৰি থৈ গ'ল
(দূৰৰ পৰা ৰূণকৰ মাকে মতা শুনা যায়) (নগা পৰ্বতৰ অনঙ্গ থকা গুহাৰ আগত
(সুন্দৰে মূৰ দুপীয়ায় আৰু ৰঙা ফুল এটা লৈ মোহাৰি থাকে
) বপুৰা-পিছে ঈশ্বৰসকলে জানো গা নিতিয়াই বন্দীয়ে খাবলৈ সকলো যতাই-পিতাই আহিছো নহয়
(বুলি আনন্দত টকালি পাৰি তিনি দেও মাৰে ) গা-ৰখীয়া চাওডাং-তেৰাজনী পিছে কোন বা
) (কোনেও উত্তৰ নিদিয়ে,সুন্দৰে উঠিবলৈ মূৰ দাঙি কিলাকুটিত ভৰ দি
title কি দিয়া পূজিবো ৰাঙ্গা চৰণ মূৰাৰি কি দিয়া পূজিবো ৰাঙ্গা চৰণ মূৰাৰি
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ চতুৰ্বিংশ গল্প এখন গাঁৱত এটা মানুহৰ দুজনী ৰূপহী জীয়েক আছিল
" জোঁৱায়েকে উত্তৰ দিলে, "আই খাওক দিয়ক, অকল মানুহে খালেই হয়নে
::ব্যঞ্জন যে ভাত পিঠ ॥৩৮ ::হেৰা আসি পাইলে মোক ॥৫৩
notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা বৰ পেট টিকনিৰ মূৰ লৰফৰ
previous কমল নয়ন আজু পেখলু মাই]] next কৰু হৰি বিৰিন্দা বিপিন বিহাৰা]] ধ্ৰূং কৰত গোপাল ভোজন ব্যৱহাৰ
previous কৰত গোপাল ভোজন ব্যৱহাৰ]] next কা কৰু মনুৱা বিষয় বিলাস]] ধ্ৰুং কৰু হৰি বিৰিন্দা বিপিন বিহাৰা
. খোবা খুবী শস্য পুৰি যান্ত॥ পাছে খোবা-খুবী দুয়ো দেখে চিন্তে মাৰ
::পূৰিত নপাৰে এক কলা ॥১ ::শুনি চিত্ত ধৰিতে ন পাৰোঁ
::দণ্ডকা বনত পাছে পশি ॥৩ ::বাক্য মোৰ দৃঢ় কৰি ধৰ
::জ্ঞাতি সমে ৰাজ্যক কৰাহা ॥১০ ::হৰাইল মাণিক পুৰী লঙ্কা ॥১১ ::মাথে তোৰ যমকাল নাচে
" গঙ্গাটোপৰ সম্বন্ধটো শুনিয়েই গেদ্‌গেদীৰ মূৰৰ পৰা খং শৰ্মা পলাবলৈ তত্‌ নেপালে
*নিৰমা-কেলেই, সেই জঙ্কি বুলিবৰ লৰাটোক পানেইলৈ চপালে বাৰু নহয় জানো
*তামেদ-তাৰ কেৱে নাই দেখিয়েইতো পানেইক মোৰ তালৈ দিব ইচ্ছা নাই
*তামেদ-মোৰ বিবেচনাৰে তাইক সেই কমুদলৈকে দিয়া ভাল, সি নমেন গামৰ পুতেক
*(খ) আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত চৌধাৰী বা মৌজাদাৰ যেনে মিৰিৰ ভিতৰত "গামো" তেনেকুৱা
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ বিংশ গল্প এসময়ত এঠাইত এজন বৰ ধনী মানুহ আছিল
" বুলি কওঁতেই ওচৰৰ হাবিৰ মাজৰ পৰা কোনোবাই উত্তৰ দিলে- চম্পাৱতীক বিয়া কৰি ঘৰলৈ যাম
" চম্পাৱতীয়ে এইবোৰ কথা শুনি কেউফালে মানুহ-দুনুহ চাই কাকো নেদেখি বিচুৰ্তি হ'ল
" ইয়াৰ উত্তৰত হাবিৰ মাজৰ পৰা কোনোবাই মাত লগালে- চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ যাম
" এই কথা শুনি হাবিৰ মাজৰ পৰা এটা বৰ ডাঙৰ অজগৰ সাপ ওলাই আহিল
" তাৰ পিছত অজগৰে গিলি যেতিয়া বুকু পালেগৈ জীয়েকে মাত লগালে- "আই মোৰ জোঁৱায়ে ৰিহা পিন্ধায়
" তাৰ পিছত অজগৰে গিলি ডিঙি পালত জীয়েকে মাতিলে- "আই মোৰ জোঁৱায়ে মণি পিন্ধায়
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ ষষ্ঠদশ গল্প এখন দেশত এটা কুমাৰ আছিল
" এদিন দুপৰীয়া চিলনীৰ জীয়েকে গছৰ ডালতে বহি মূৰ আচুঁৰিছে
" এইদৰে মতা মাত্ৰকতে চিলনী ক'ৰবাৰ পৰা উৰি আহি জীয়েকৰ আগতে পৰিল
" বুলি চিলনীয়ে সুধিলত জীয়েকে গছৰ তলত থকা সেই মানুহটোলৈ মাকক আঙুলিয়াই দেখুৱালে
" মাকে জীয়েকৰ কথা শুনি ক'লে, "আই তই একো ভয় নকৰিবি, কেনেকৈ ভাত ৰান্ধিবি মই কৈ দিওঁ শুন
" ইয়াকে জীয়েকক বুধি দি চিলনী উৰি গুচি গ'ল আৰু জীয়েকে চিলনীয়ে কোৱাৰ দৰেই কৰিলে
" মাকে ক'লে, "গোহালিঘৰৰ ইফালৰ পৰা সিফাললৈ বাঢ়নীৰ কাঠী এডাল বুলাই যা, দেখিবি ঘৰটো চিকণ হৈ পৰিব
" এইবুলি চিলনী উৰি গুচি গ'লত জীয়েকে চাৰিটা চুঙা আনি চাৰি জোলা কপাহ মাকে কোৱাৰ দৰে সোপা দি থৈ দিলে
" সদাগৰে এটা এটাকৈ চুঙাকেইটাৰ সাঁফৰ মেলিলত সুন্দৰ চোলা চুৰিয়া পাটকাপোৰ আৰু গামোচা ওলাই পৰিল
" সিহঁতে তাই নানাৰকমে বুজাই নেৰানেপেৰাকৈ ধৰাত শেহত তাই থেৰোগেৰোকৈ সিহঁতৰ লগতে গৈ ঘাট পালেগৈ
" চিলনীৰ জীয়েকে এইদৰে বিনাই শুকান মাছ ৰখি থাকোঁতে সেইপিনে সদাগৰ নাৱেৰে উজাই ঘৰলৈ আহিছিল
" সিহঁতে উত্তৰ দিলে, "তাই আজি ভালেমানদিন হ'ল, মাকৰ ঘৰলৈ গ'ল, উভতি অহাই নাই
" এই কথা শুনি সদাগৰে সিহঁতক ক'লে, "মোৰ মনে ধৰিছে তহঁতে তাইক কিবা এটা কৰিলি
next কাপ আৰু কাকতৰ কথোপকথন]] notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা চাৰিওফালে বিজ্ঞানৰ চৰ্চা
" এই খিনিত বৰবৰুৱাৰ ব্যৱস্থা মতে "খোৰা" শব্দ 'খৰা' শব্দৰ সলনি ব্যৱহৃত হৈছে
• "এই কেইফাকি কথা কবৰ কালত বৰবৰুৱাৰ বন্ধোৱা দাঁত দৈবাত্‌ খহি তেওঁক শোলা কৰি পেলাইছিল
::মোৰ শ্ৰুতি ভৈল হত ॥১৮ ::পাইলোঁ আসি বৰ ভাগে ॥৩২
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ একবিংশ গল্প এঠাইৰ এজন পণ্ডিতে এজন ছাতৰৰে সৈতে দেশ চাবলৈ ওলাই গ'ল
" এই উত্তৰ শুনি ৰজাই ক'লে, "ওঁ হয়তো, চোৰৰ গাত কি দায়
" ৰজাৰ হুকুম শুনি তেতিয়াই টেকেলা গৈ কমাৰক বান্ধি আনি ৰজাৰ আগত হাজিৰ কৰিলেহি
' কমাৰে ৰজাৰ আগত আঁঠু লৈ ক'লে, "স্বৰ্গদেউ, সুধি কাটিলে কটা নাযাওঁ, নুসুধি কাটিলেহে কটা যাওঁ
" ৰজাই ক'লে, "বাৰু সুধিছোঁ, তোৰ কি ক'বলৈ আছে ক
" ৰজাই কমাৰৰ কথা শুনি ক'লে, "কথাটো সঁচা, তোৰ গাত দোষ নাই
" ৰজাই বোলে "কথাটো হয়, এইৰ গাত দোষ নাই; মোৰ ল'ৰাৰ গাতহে দোষ
" ৰজাৰ হুকুমত ৰজাৰ কণমান কোঁৱৰক আগলৈ লৈ অহা হ'ল
" ৰজাৰ ল'ৰাক শূলত দিবৰ হুকুম হ'লত মন্ত্ৰীয়ে ভাবিলে, "বৰ ব্য়া কথা হ'ল
" ইয়াকে ভাবি মন্ত্ৰীয়ে ৰজাক ক'লে, "স্বৰ্গদেউ, এই কেঁচুৱা ল'ৰাটিক শূলত নধৰে
" মন্ত্ৰীয়ে নগৰত ডাঙৰ গাৰে মানুহ এটা বিচাৰিবলৈ টেকেলা পঠিয়াই দিলে
" ৰজাই নিজৰ আৰু ৰাণীৰ হাত দেখুৱালত গণকজনে নানা ভাল কথা কৈ ৰজাক সন্তুষ্ট কৰিলে
" এই কথা শুনি পণ্ডিতে অনেক গণি-পঢ়ি চাই ক'লে, "উ: মহাৰজা
" ৰজাই এই কথা শুনি জঁপিয়াই উঠি ক'লে, "মই থাকোঁত ক'ৰ কুকুৰধুলি মানুহ এটা স্বৰ্গৰ ৰজা হ'বগৈহে
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ গল্প এক বোলে ঢোঁৰাকাউৰী আৰু এটা টিপচীচৰাই আছিল
" ইয়াকে ভাবি টিপচীয়ে উত্তৰ দিলে, "বাৰু সখি সেয়ে হওক
" কাউৰীয়ে ক'লে, "তুমিহে আগ হ'ব লাগে মই তোমাৰ পিছতহে
" এই কথা শুনি টিপচীয়ে তাৰ এখুদমান ঠোঁটেৰে থাপমাৰি এঠোঁট ধান আনিলে; কিন্তু সি নিচেই তাকৰ
" সাগৰৰ কথা শুনি কাউৰীয়ে একেলি এটা বিচাৰি কুমাৰৰ ঘৰলৈ গ'ল
" কমাৰে উত্তৰ দেলে, "আছো কাউৰী ভাই, কি সকামত বা আহিলা
" কাউৰীয়ে কমাৰৰ কথা শুনি চাৰিওফালে চাই দেখিলে যে সাগৰৰ সিপাৰে এঠাইত জুইৰ ধোঁৱা ওলাইছে
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ ষড়বিংশ গল্প দুজন বৰ মৰমৰ সখি আছিল
" ৰাতি দুপৰ হৈছে, এনেতে বৰটো ল'ৰাই গাঁতৰ ভিতৰৰ পৰা মাত লগালে, "ভাইটি ঐ
" এইবোৰ কথা শুনি মানুহটোৱে তেতিয়া ভালকৈ বুজিলে যে তাৰ তাৱৈয়েকে তাৰ কি উপকাৰ কৰিলে
" আৰু কিছুমান দিনৰ পিছত সি তাৱৈয়েকৰ ঘৰ ওলাই তাৱৈয়েকক ক'লে, "তাৱৈ, ধানৰ দৰ কমিলেহে
" সি তাৱৈয়েকৰ কথা শুনি মনত বেহাৰ পাই অগত্যা সোণৰ লাড়ুটো নৈত পেলাই দিলেগৈ
" তীখৰে কেঁকাই কেঁকাই উত্তৰ দিলে- "উস, মই পেটৰ কামোৰণিত ৰক্ষাকে পোৱা নাই
" শালৰ গৰাকীয়ে ক'লে- "উঠিবৰ মন গৈছে যদি উঠ, হানিনো কি
" ইয়াৰ পিছত তেজাই জকাইখনেৰে দুচাব কি চাৰি চাব মাৰিলতে কাছ জকাইত উঠিল
" ৰজাই সেই কথাত মান্তি হৈ জৰাটেঙা, জবা ফুল, ডালিম পুলি আৰু মইনা চৰাই লৈ নিজৰ নগৰলৈ গুচি গ'ল
" বুঢ়ীয়ে উত্তৰ দিলে, "পাৰোঁতো ৰজাই কি কৰে, ক'লৈ যায়, তুমিহে ভূ নোপোৱা, আমি ভূ পাওঁ
" তাৰ পিছত ৰজাই তেজাক লৈ নিজৰ নগৰলৈ গুচি আহিল
"আইৰে দিনৰে একেটি ভাই , তেজাই পিছলৈ নোচোৱাকৈ আহিবলৈ ধৰিলে
" ইয়াৰ পিছত তেজা ৰজাৰ কুঁৱৰী হৈ ৰজাৰ ঘৰ শুৱাই থাকিল
" তেজাৰ মাহীয়েকৰ কথা শুনি ৰজাই তেজাক মাহীয়েকৰ লগত পঠিয়াই দিলে
" তেজাই কথাষাৰ ভালভাৱে বুজি ক'লে, "পিন্ধা, পিন্ধি চোৱা, কিনো হ'ল পিন্ধিলে
" এইবুলি তেজাই নিজৰ হাতৰ-কাণৰ অলঙ্কাৰবোৰ সোলোকাই তুলাক পিন্ধাই দিলে
" তেতিয়াই তেজা শালিকী এটা হৈ উৰি ঘৰৰ চালতে পৰিলগৈ
" *ডেকা-গাভৰু-"দিম বাৰু কওকচোন আমি সকলো ডেকা-গাভৰু ভালে থাকিম নে
" *দেওধাই-(কিছুমান পৰ ৰৈ ও থাকিবি কিন্তু এটা বেয়াও আছে
==তৃতীয় অধ্যায়ৰ মিৰি ভাষাৰ শব্দৰ ভাঙনি== *(ক-খ)এইবিলাক বস্তু বহাগৰ বিহুত উঠা ধনেৰে কিনি আনে
*(জ) এই দুফাকি পদৰ অৰ্থ-"হে মোক স্ৰজোতা দেৱতাসকল তোমালোকে এটাৱে"
*(ঠ) পদে, ঘোষায়, নচায়-বগায় যিসকল ক্ৰিয়া সেই গোটেইবিলাকক "চাচদোপ" বা "দেওদোপ" ক্ৰিয়া বোলে
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ অষ্টম গল্প এক সাউদৰ দুজনী ঘৈণীয়েক আছিল
" তেজীমলাক মৰাৰ দিনৰে পৰা মাহীয়েকে ঢেঁকীশালৰ ফালে যোৱা নাছিল দেখি লাওজোপা তাইৰ চকুত পৰাই নাছিল
" মাগনীয়ে ক'লে, "কিয় আই এনেকৈ কয়, আপোনাৰ ঢেঁকীশালৰ ছালতে দেখোন লাও ভৰি লাগি আছে
" বুঢ়ীৰ কথা শুনি সাউদনীয়ে আচৰীত মানি ক'লে, "মই হ'লে দেখা নাই, তই দেখিছ যদি কেইটা লাগে ছিঙি নেগৈ
" বুলি ক'লত সিহঁতে ক'লে, "কিয় আই, আপোনাৰ বাৰীৰ পিছফালে এজোপা জৰাগছত জৰাটেঙা দেখোন ভৰি লাগি আছে
" এইবুলি তেওঁ ক'লতে পদূম ফুলটি শালিকা এটি হৈ উৰি আহি তেওঁৰ হাতত পৰি চোবাটি খালে
" সদাগৰে ঘৈণীয়েকক ঘুকটি ঘুকটি প্ৰশ্ন কৰি আচল কথাটো উলিয়াই সৈ কঢ়ালে
" এই কথা শুনি তেতিয়াই তেজীমলা আগৰদৰে হ'ল আৰু সাউদে ঘৈণীয়েকক হত‍্যা কৰিলে
previous শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত বৰগীত]] next জয় জয় ৰাম ৰাঘৱ ৰঘুকুল পঙ্কজ]] ধ্ৰুং
" পানেয়ে এই কথাত পেটে পেটে ভাবিলে যে তাইি আজি তিনিদিন অনাহাৰ
" *ডেকা-"পানেই তই যদি বেটী ছোৱালীও হলিহেঁতেন, তথাচ তোক মই নেৰিলোহেঁতেন
" পানেইৰ মাক-বাপেকে "হুজুৰ আমি মেল কৰি নিষ্পত্তি কৰিম" বুলি হাকিমৰ আগত ভালৰি বোলাই গল
::জয় জয় ৰাম ধ্বনি ॥৩৯ ::বোলাঁ জয় ৰাম ৰাম ॥৪০
. জয় জয় হৰি হেৰা গোচৰ আমাৰ ॥৪৮ এহিমতে দেৱে স্তুতি কৰিলা বিস্তৰ
: কিবা অপেস্বৰী হেমা ॥৭ ৰোহিণী পাৰ্ব্বতী,&nbsp nbsp nbsp; কিবা লক্ষ্মী দেবী, : আসি আছে মূৰ্ত্তি ধৰি
: নুহি আনে সৰি বড়ি ॥৮ : ধৰিয়া পুষ্পৰ মালা
: বৰ নিৰীক্ষন্ত বালা ॥৯ : গোটে গোটে ৰাজা চাই
: গৈলা দশৰথ স্থানে ॥১৬ : এন্তে হৈবা মোৰ পতি
: গৃহক গৈলন্ত ৰঙ্গে ॥২৯ : লভিবা পৰম সুখ ॥৩০ দশৰথ নৰপতি ভাৰ্য্যায়ে সহিত
::আৰো শত ম মাৱ বৰ্গ ॥৩ ::তাক পাল ভাল কৰি
::কেনে আইলি জটা ধৰি ॥৬ ::কিয় হেন বোলা মোক ॥৭ ::পূৰ্ণ ছয় দিল ভৈল
" ইয়াকে সি থিৰ কৰি এটা এটাকৈ গৰুবোৰৰ টিকাত হাত ফুৰাবলৈ ধৰিলে
" জঙ্কিৰ এই কথাত ডালিমীয়ে মৰ্মান্তিক বেদনা পালে, আৰু কলে-"জঙ্কি বাৰু বিচাৰিবলৈ যা
" এইদৰে দুয়ো সম্ভাষণ কৰিলে; তাৰ পিছত জঙ্কি গুচি গল
" *তামেদ-"জঙ্কি মোৰ এনেয়ে মনত বেজাৰ, তাতে তই দুখ দিবলৈ কেলেই আহিলি
" এইবুলি মনতে সংকল্প কৰি জঙ্কি পথালিপামৰ ফাললৈ মুখ কৰি ৰাওনা হল
*(চ) মিৰি প্ৰায় সকলো ডেকা-গাভৰুৱে সৰু সৰু কাঠৰ ফমিৰে মূৰ মেলায়
*(ছ কুকুৰা কাটিলো" কেৱে কেৱে 'দেও পূজা কৰিলো' এই কথাও লগায়
notes অসমত দ্বিতীয়বাৰ মানৰ আক্ৰমণৰ ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা এখন বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস ১৮১০ শক
" মই ৰংপুৰ জিলাৰ পানীদিহিং মৌজাৰ লাহন গাঁৱত ১৭০৯ শকত জন্মো
" বোপায়ে ঈশ্বৰ পুৰুষৰ এই বাক্যত মহা আনন্দ পাই আমাক লৈ ঘৰলৈ উভতিল
" তাই ক'লে বাৰু, তই আজি দৰা হ, মই কইনা হওঁ
" তাৰ এই কথাত তাৰে মোৰে অলপ বাদ বিসম্বাদ হবলৈ ধৰোঁতেই ৰূপহীয়ে নিজে কৈছিল হেৰ অনি
" তাইৰ এই কথাত এটাইবিলাক ল'ৰা-ছোৱালীয়ে "হয় ভৰ" দিয়াত তাই কইনা হৈ ওৰণি লৈ বহিল
" আমাৰ গাঁৱত এইবিলাক হুলস্থূল হলেও আমি পলাই অহা সন্দিকৈ গাঁৱত বিশেষ একো গোলমাল হোৱা নাছিল
" আইম এইদৰে বসতি কৰি থকাৰ দুবছৰৰ ভিতৰতে হেনো আকৌ অসংখ্য মান আমাৰ অসমলৈ আহি অসমখন ছাৰখাৰ কৰিলে
" তেতিয়া প্ৰভুৱে কৈছিল বাৰু এতিয়া নেলাগে পিচত হবি" এই মহাবাক্যশাৰীলেকো মনত পৰিল
:সৰোবৰে গ্ৰাহে ধৰি আছে গজেন্দ্ৰ পীড়াক পায়া পাছে ::আকাশে গৰুড় স্কন্ধে চক্ৰ ধৰি হৰি
:দেখি সুবৰ্ণৰ পদ্মধাৰী, বোলে দুঃখে আৰ্ত্তনাদ কৰি ::নমো ভগৱন্ত গুৰু লৈয়ো দাস কৰি
" অনিৰামে আৰু কথা-বতৰা পাতো পাতো কৰোঁতেই মই ক'লোঁ আৰু এটি গীত গামনে অনিৰামে ক'লে গাওক, গাওক আতৈ
" ভয়ো ভাই সাবধান-যাবে নাহি চুতে প্ৰাণ ::যাদৱৰ কৰো ধ্যান-নিকটে মিলয় জান
::দিন যায় ৰাতি যায় মাস ঋতু ::ভব তৰিবাৰে আনি নাবান্ধিলোঁ সেতু
::যেন কোটি শশী আছন্ত প্ৰকাশি ::ভ্ৰৱ কাম চাপ মধুৰ আলাপ ডাঙৰীয়া
" এইদৰে ভাবি ডাঙৰীয়া মই কৃষ্ণৰ সেই মদন মোহন মূৰ্ত্তিটোকে চিন্তিব ধৰিলোঁ
" মোৰ এই কথাত প্ৰভু জগন্নাথে হাঁহি হাঁহি কৈছিল বাছা
" আতৈ এই কথাৰ সমিধান ঈশ্বৰ পুৰুষে প্ৰত্যুষতে মোক কোৱা কথা কেইষাৰৰ পৰাই নুবুজিলেনে
" ডাঙৰীয়া উঠি গ'ল; কিন্তু তেওঁৰ প্ৰাণত খেলিব ধৰিলে "প্ৰভু
" যিসকলৰ পিতৃ-মাতৃ আছে সেইসকলে পিতৃ-মাতৃৰ অৰ্চ্চনা কৰিলেই সমস্ত ধৰ্ম্ম লভিব পাৰে
" ডাঙৰীয়া অনিৰাম আৰু ৰূপহী এই সত্ৰৰে সেৱক নহয় জানো
" ডাঙৰীয়া তেন্তে তাইনো আপুনি জীয়াই থকা বুলি শুনা নাইনে
" ডাঙৰীয়া বাৰু, ৰাসৰ সময়তো আজি অত বছৰে অনিৰাম আৰু ৰূপহী এই সত্ৰলৈ অহা নাইনে
" নিৰ্ম্মল আতৈ আজি গ'ল তিনি কুৰি বছৰৰ ভিতৰত সিহঁত কেবাবেলিও আহিছিল
" ডাঙৰীয়া সিহঁতক দেখা হলে আপোনাৰ মনত কোনো বিকাৰ নহলহেঁতেন নে
" ডাঙৰীয়াজনে এই কথা শুনি প্ৰভু শুভদেৱ ঈশ্বৰ পুৰুষক জনালে প্ৰভু জগন্নাথ
" প্ৰভু জগন্নাথে চকু চলচলীয়া কৰি ক'লে কি ক'ম মোৰ নিৰ্ম্মল আতৈৰ মহিমা
" এই কথাত মই মন্দিৰৰ পৰা অনাই ৺যাদৱৰায়ৰ চৰণামৃত দিলোঁ
" এইবুলি ঈশ্বৰ পুৰুষ আৰু আন আন ভকতসকলে চকু চলচলীয়া কৰিলে
" এইবুলি সদাগৰে নাৱৰীয়াহঁতক লগাই দি বুঢ়াক, ভালকৈ এপিটন দিয়ালে
" বুঢ়াই ক'লে, "কিলৰ তাপত মোৰ মনৰ পৰা নাম-কাম সোপাই পলাই গ'ল; মই নামটো পাহৰিলোঁ
" পানেয়ে কলে-"এই গাছি মিৰিহঁতে সদায় আমাৰ ওপৰত চকু ৰাখে
" এই বুলি যেন সেই মৰমিয়াল বুঢ়াজনে আকৌ সিহঁত দুইকো দুটা চুমা খালে
" উজায় নাৱে বোলে মোৰ দন চেনেঙ- চকুৰ পানীৰে গালে তিতি গলে- গীত গোৱা শেষ হল
" এইবাৰ পানেইৰ নাম গোৱাও শেষ হল, নাওখনো আহি সিহঁতৰ নাৱৰ ওচৰ পালেহি
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ দ্বাবিংশ গল্প বুঢ়ীৰ পুতেক লাহে লাহে ডেকা হৈ উঠিল
" তেতিয়া পুতেকে মাকক ক'লে যে তাৰ পানেশৈক বিয়া কৰাবৰ মন গৈছে
" বুলি বুঢ়ীক সোধাত বুঢ়ীয়ে ক'লে "ছোৱালী আৰু কোন হ'ব আই, তোৰ লগত বিয়া পাতিছে
" পানেশৈয়ে কথাটো শুনি ভয় খাই বুঢ়ীক "বাই মইনো এতিয়া কি কৰিম কচোন
previous জয় জয় ৰাম ৰাঘৱ ৰঘুকুল পঙ্কজ]] next জয় গুৰু শংকৰ সৰ্ব্ব গুণাকৰ]] ধ্ৰুং
*সূত্ৰ-ওহি আশীৰ্বাদ কয় কৃষ্ণক হাতে পাৰিজাত দিয়ে নাৰদ তাহেক মহিমা কহল
*সূত্ৰ-মুনিক মুখে কুসুমক মহিমা শুনি ৰুক্মিণী পৰম কৌতুকে কৃষ্ণক গোৰে লাগি কৰযোৰে বোলল
*ৰুক্মিণী-(কৰযোৰে) হে স্বামী, হামি তোহাক প্ৰথম পতনী জানি ওহি দেৱদুৰ্ল্লভ পাৰিজাত প্ৰাণনাথ হামাক দেহু
*সূত্ৰ-ওহি বুলি যৈচে কুসুম মাগল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি
*নাৰদ-হে পুৰন্দৰ, শ্ৰীকৃষ্ণ যেখনে অঙ্গীকাৰ কয়ল তোহাৰ শত্ৰু তেখনে কন্ধপাত ভেল
*সূত্ৰ-ওহি নিৰ্ভয় বাণী শুনিয়া বাসৱ কৃষ্ণ নাৰদক প্ৰদক্ষিণ কৰিকহু পৰি পৰণাম কয়ল
*নাৰদ-হে কৃষ্ণ, তোহো চলিবাক সত্বৰ সাজহ, হামু তোহাৰি দ্বাৰিকাপুৰক কৌতুক পেখিয়ে এতিখনে আৱৰ
*সূত্ৰ-ওহি বুলি নাৰদ যৈচে চলল তচাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি
*শ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, গোটা এক ফুল ৰুক্মিণীক দেলোঁ, সে নিমিত্তে যদি অপমান কৰহ তবে উঠহ
*সূত্ৰ-দেৱী অতয়ে স্বামীক বিনয় বাণী শুনিকহু কিঞ্চিত্ চিত্ত শান্ত ভেল
*শ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, তোহু যদি হামাক সঙ্গে চলব তব সত্বৰে সাজহ
*নাৰদ-হে হৰে তুহু সম স্ত্ৰী-জিত পুৰুষক বহু নাহি দেখি; যুদ্ধ সময়ে স্ত্ৰীক ছোড়য়ে নাহি পাৰহ
*বসুমতি-হে স্বামী কৃষ্ণ, কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডেৰ পৰম পুৰুষ পুৰুষোত্তম তুহু জগত গুৰু
*সূত্ৰ-পৰম হৰিষে জয় জয় বোলি দুন্দুভি বজাই শিৰে কুসুম বৰিষল
*সত্যভামা-আহে স্বামী, ওহি কোন স্থান পাৱলো হামো যে দুন্দুভি বজাই কুসুম বৰিষে, এ সবকে হামাক পৰিচয় কৰাৱ
*সূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ ইন্দ্ৰ সহিত অদিতি মাতাক প্ৰণাম কয়কহু অমৃত কুণ্ডল দুহো নিবেদল
*সূত্ৰ-অদিতি শুনিকহু পৰম সকৰুণ চিতে কৃষ্ণক গলে ধৰিকহু বোলিতে লাগল
*সূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ দেৱীত বিদায় কয়ল, বৰুণক ছত্ৰ-মণি পৰ্বতক ইন্দ্ৰক হাতে সমৰ্পল
*নাৰদ-হে দেৱৰাজ, শ্ৰীকৃষ্ণ তোহাত পাৰিজাত খোজল সত্যভামাক নিমিত্ত;জানি সত্বৰে দিয়া পঠাৱ
*নাৰদ-হে কৃষ্ণ, পাৰিজাতক নিমিত্ত তুহু পঠাৱল, হামো বৰি লাজ ভেলো
*সত্যভামা-অয়ে ৰখীয়াসৱ, তোহাক শচীত কহ গিয়া, সত্যভামা পাৰিজাত নিয়া যাই
*শচী-হে স্বামী, তুহু বিদ্যমান থাকিতে হামাক পাৰিজাত মানুষী নিয়া যাই
*সূত্ৰ-ওহি বুলি যৈচন গৰজল, তা দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি
*সূত্ৰ-ওহি বোলি সত্যভামা যৈচে বল্লল, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি
*সূত্ৰ-দেৱী সত্যভামাক অতয়ে বিকৰ্থনা বাণী শুনি শচী কোপ অপমানে স্বামী ইন্দ্ৰক বোলল
*সূত্ৰ-ওহি তুতি কৰিয়ে পুৰন্দৰ পৰম বৈৰাগ্যে কৃষ্মক আগু পৰি বহুত বিলাপকয়ল
*সূত্ৰ-শুনি সত্যভামা কোপে কটাক্ষে নিৰেখি কৃষ্ণক মনে দশন চৰ্বি গৰিহয়
*সত্যভামা-হে বিদৰ্ভ ৰাজকুমাৰী, তোহো স্বামীক ঠামে গোটা এক পাৰিজাত পুষ্প পাৱল
*সূত্ৰ-প্ৰিয়াক বাণী শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ দ্বাৰক বিদূৰে আপুন হাতে পাৰিজাত ৰোপণ কয়ল
notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা "জৈমিনীয়ে ধৰ্মপক্ষীক প্ৰশ্ন কৰে—'হে পক্ষীপুঙ্গৱ
[[লুইত লক্ষীমপুৰ আৰু মাজুলীৰ মাজেদি বাগৰি পশ্চিম মুখে ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে
</ref> আয়োঁতে বিষাব লায়ৰী কঁকাল ঐ বাৰে নৈৰ নিৰেমল পানী ঐ কনেঙ্<ref>"কনঙা"-মৰমৰ গাভৰু
</ref> ঐ তাতোকৈ নিৰেমল সৰুটি কনেঙ্ ঐ এইদৰে নাম গাই গৈ থাকোঁতে নাও সিপাৰ পালেগৈ
next দ্বিতীয় খণ্ড: নাম-অপৰাধ]] জয় হৰি গোবিন্দ নাৰায়ন ৰাম কেশৱ হৰি
previous পামৰু মনাই কমনে হৰিৰ নাম]] next প্ৰাণ পীতাম্বৰ বজায় আৱত বেণূ]] ধ্ৰুং প্ৰাণনাথ নকৰা বঞ্চিত
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ সপ্তম গল্প অতি পুৰণি কালত এঠাইত এটা বাঘ আছিল
" বাঘে কেঁকোৰাৰ হাঁহিমুখ দেখি ভাল পাই উত্তৰ দিলে, "মই চোং সলাই আন এখন হাবিলৈ যাওঁ
" এইবুলি বাঘক শাক-পুলি আনিবলৈ পাচি দি কেঁকোৰাই মাটি খান্দিবলৈ লাগিল
" এইবুলি ক'লত, সকলো ভোজৰ ভাতৰ পৰা হাত দাঙি উঠি আহি দেখিলে কথা সঁচা
" বাঁৰী-কোঁৱৰে ক'লে, "খাব পোৱা জন্তুৰ বাহিৰে আন একোৰে হাড়-মূৰ নহয়
" ৰাইজৰ কথা শুনি বাঁৰী-কোঁৱৰে নিৰুপায় হৈ সকলোৰে মাজত আঁঠু লৈ কথাটো ক'বলৈ ধৰিলে
" বাঘে ইয়াকে ভাবে বাঁৰী-কোঁৱৰক তাতে এৰি থৈ লৰি পলাই গুচি গ'ল
" ৰজাই ঢোঁৰাকাউৰীৰ কথা শুনি অলপ উশাহ পাই লৰালৰিকৈ এটা পকা আম বিচৰাই অনাই ঢোঁৰাকাউৰীক দিলে
" কাউৰীৰ কথা শুনি ৰজাই গোটাচেৰেক টেকেলা তাৰ লগত দি তাক পঠিয়াই দিলে
*অমুক বিখ্যাত গঙ্গাটোপ "ডাঙৰীয়াই ভেম কেইবিধ আৰু তাৰ উপকাৰিতা কিনো, এই বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ লেখিব
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ দ্বিতীয় গল্প এটা শিয়াল আৰু এটা বান্দৰ আছিল
" এদিন বান্দৰে শিয়ালক এবাহ টেকেলীয়া কোদোৰ ওচৰত বহি থকা দেখি ওচৰ চাপি সুধিলে, "সখি কি কৰিছা
" শিয়ালে উত্তৰ দিলে, "নোৱাৰোঁ দিব সখি, ৰজাই শুনিলে মোক কাটি দোছোৱা কৰিব
" বান্দৰে ক'লে, "নহয় সখি, লাহেকৈ এচাপৰ বাওঁ দিয়া, ৰজাই নুশুনে
" শিয়ালে, "বাৰু সখি, তোমাৰ কথানো পেলাওঁ কেনেকৈ, লাহে লাহে চাপৰ দিয়েক বোৱাঁ
" শিয়ালে দূৰৰ পৰা উত্তৰ দিলে, "কলটো খাই যে মোলৈ বাকলিটো পেলাই দিছিলা তাৰ উপকাৰ কৰিলো
" শিয়ালে উত্তৰ দিলে, "গাখীৰ খাই যে শুদা টেকেলিটো মোলৈ পেলাই দিছিলা তাৰ হোৰ তুলিলো
" শিয়ালে, "কুঁহিয়াৰ খাই যে মোলৈ চোবা পেলাই দিছিলা তাৰ পোটক তুলিলো
" এই বুলি কৈ বান্দৰক তাতে এৰি আঁতৰি গুচি গ'ল
" শিয়ালে "এ সখি কিনো ক'বা, ৰজাৰ ঘৰৰ এটা বিষয় মোৰ গাত সদায় লাগিয়েই আছে
" বান্দৰে ক'লে, "ৰজাৰ দোলাত উঠিবলৈ বৰ সুখ নহয় নে সখি
" শিয়ালে ক'লে, "নোৱাৰো দিব দেওহে, ৰজাই কেনেবাকৈ দোলাত কোনোবা উঠাৰ চিন পালে মোক আজৰি কৰিব
" "যদি নেৰা, উঠিব খুজিছা, তেন্তে কোনেও নৌ দেখোতেই বেগতে উঠা" বুলি শিয়ালে ক'লে
::কিল কিল কৰি থানে থানে ॥৪ ::লাঞ্জ তুলি কতো পাৰে ডেৱ
notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা হওঁতে ধৰ্মত, চাবলৈ গ'লে মোৰ বৰবৰুৱা হবৰ ষোল অনা হক আছে
'বৰ' শব্দটো মোৰ নামৰ ভিতৰতে আছে, লোকত হাত পাতিব নলগাকৈয়েই
" এই চিঠি পোৱাৰপৰা বংশীধৰে তেওঁৰ নামৰ পাছত খাওন্দ-সহস্ৰনাম দিনৌ নেলেখাকৈ জলগ্ৰহণ নকৰে
" ভেকুলীৰ কথা শুনি বুঢ়াই ভাবিলে, "চোৱাই যাওকচোন ইনো কি কৰে' ই দেখোন বৰ গণ্ডপ মাৰিছে
" বুঢ়াৰ কথা শুনি ভেকুলীয়ে গৰু আৰু নাঙল লৈ বুঢ়াৰ পথাৰত হাল বাবলৈ গ'ল
" ভেকুলীয়ে ক'লে, "মই যি কৰোঁ কৰিম, আপুনি মাথোন দিয়কচোন একো চিন্তা নকৰিব
" ৰজাই যুঁজহে দিব বুলি ক'লত, ৰজাৰ সৈন্যৰে সৈতে ভেকুলীৰ সৈন্যৰ ঘোৰ ৰণ লাগিল
::চলাঁ তুমি ঝাণ্ট কৰি ॥২৭ সিংহাসনে থিত ভৈলা গিৰিবজ্ৰ নাথ
previous আলো মাই‍ তোহাৰ তনয় যদুমণি]] ক্ষমিয়োক হৰি লৈয়ো দাস কৰি হে কৃষ্ণ স্বামী তযু পাৱে আমি
::দৈৱে তাক ন বাধিব ॥১০ ::কালী পেচী পৰি গৈল ॥১৪ ::তেহোঁ আতি বৰ তপী
::হেৰ আসি পাইলে ৰাম ॥৩৩ ::তপ মাত্ৰ ভৈল সাৰ ॥৩৪ ::যেৱে তাৰা দেই সাহা
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ প্ৰথম গল্প এঘৰ মানুহৰ এজনী বৰ চেনেহৰ মেকুৰী আছিল
6) চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালালৈ লেখা চিঠি (4) কথাটো শুনি Shocked হৈ গ'লোঁ
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ অষ্টবিংশ গল্প সত্যযুগত দুটি বুঢ়া-বুঢ়ী আছিল
" বোৱাৰীয়েকে ওলাই গৈ দেখে যে গেলা সাপটো পৰি আছে আৰু তাতে বৰ মাখিয়ে কণী দিছে
" এই কথা নগৰত ঢোল পিটি শুনাই দিলে, অকস্মাত্‌ তাইৰ মনত পৰিল সেই গোবৰৰ খুঁটি ডোখৰৰ কথা
" তাই কান্দি-কাটি ক'লে বোলে, "মোক ফকীৰে নেৰে, পলাই গ'লেও মাৰিব; সি বৰ মন্ত্ৰ জানে
notes বুঢ়ী আইৰ সাধু]]ৰ সপ্তবিংশ গল্প এখন দেশত লটকন নামেৰে এটা বৰ দুখীয়া বামুণ আছিল
" বামুণে উত্তৰ দিলে,"তোমাৰ কথাৰ উত্তৰ দিবৰ মোৰ আজৰি নাই
" বামুণে ক'লে, "গাহৰিটো এইদৰে ঘূৰাই থাকিলে গাহৰিটোৱে পাকেপতি ৰূপ আদি দিয়ে; সেইদেখি ঘূৰাই আছো
" তাৰ কথা শুনি বামুণে ক'লে, "তুমি বিপদীয়া পথিক, তোমাক উপকাৰ কৰিলে মোৰ পুইণ হ'ব্, বাৰু ঘূৰোৱা
" গৃহস্থই তাতে মান্তি হৈ টকা আৰু নিজৰ ঘোঁৰাটো বামুণক দি বামুণৰ ঘোঁৰাটো ল'লে
::অভ্যাসাদ বমতে যত্ৰ দু:খান্তঞ্চ নিগচ্ছতি ৩৬ ::যত্তদগ্ৰে ৱিষমিৱ পৰিণামেত্‍ মৃতোপমম
::তথা প্ৰলীনস্তমসি মূঢ়যোনিষু জায়তে ১৫ ::কৰ্ম্মণ: সুকৃতস্যাহু: সাত্ত্বিকং নিৰ্ম্মলং ফলম
::তত্‍ কিং কৰ্ম্মণি ঘোৰে মাং নিয়োজয়সি কেশৱ ১ অৰ্জ্জুনে সুধিলে, হে জনাৰ্দ্দন
::পশ্যন শৃণ্বন স্পৃশন জিঘ্ৰন্নশন গচ্ছন স্বপন শ্বসন ৮ ::প্ৰলপন বিসৄজন গৃহুন উন্নিষন্নিমিষন্নপি
::কুলক্ষয়কৄতং দোষং মিত্ৰদ্ৰোহে চ পাতকম ৩৭ ::কথং ন জ্ঞেয়মস্মাভি: পাপাদস্মান্নিৱৰ্ত্তিতুম
::ইদমস্তীদমপি মে ভৱিষ্যতি পুনৰ্ধনম ১৩ ::অসৌ ময়া হত: শত্ৰুৰ্হনিষ্যে চাপৰানপি
‍ইসৱত থাকো সত্য কহিলো কাহিনী॥ ভাঙিলো তোমাৰ মোৰ কথা সমুদায়
*সূত্ৰ॥ ঋষি ৰাজাক সত্যবাণী শুনি হাসি কৌতুকে উঠি কহু নৃত্য কয়ল
*সূত্ৰ॥ ওহি বুলি মনে বিমৰিষ কয় পুনু বোলল॥ *বিশ্বামিত্ৰ বোল॥ আঃ সাধু প্ৰয়োজন মিলল
*সূত্ৰ॥ কাহু মুখে আঙ্গুলি লৈয়া বোলল॥ *অন্য ৰাজা বোল॥ হে ৰাজনন্দিনী
*কাহু কামে ভুলি বোলয়॥ হামাৰ গৃহে যত মহাদৈ থিক, সৱ তোমাক দাসী কৰি দেৱবঃ
*সূত্ৰ॥ ওহি চিন্তি পৃথিৱীক কাতৰ কয় বোল॥ *সীতা বোল॥ হে মাৱ বসুমতি
*সূত্ৰ॥ ৰামক বাণী শুনি, নৃপসৱ পৰম আটোপে টঙ্কাৰ কয় বাণ বৰিষল
*সূত্ৰ॥ তদনন্তৰ, ৰামচন্দ্ৰক পৰম বিক্ৰম দেখিয়ে, জনক ৰাজাক মনে পৰম আনন্দ ভেলহ
*সূত্ৰ॥ ঐচন পৰম মঙ্গল আনন্দে সীতাক বিৱাহ দিয়ে, ৰাজা জনক যত সৰ্বস্ব পাৱল, সৱ ৰামক যৌতুক দেলহ
" *ৰেবাং-"তই মোৰ ঘৰত ৰাতি দুভাগতহে কথা পাতিবলৈ পাৰিছিলি তাৰ পাছত সি বাৰেগামলৈ চাই কলে- *"বাৰেগাম
" সেই অলপ পৰৰ ভিতৰতে সিহঁতৰ দেওধালে কুকুৰা কণী দুটা লৈ হাজিৰ হল
" জঙ্কিয়ে জানিলে যে তাৰ টকা-কাড়ি যি আছিল তাকো আগেয়েই মিৰিহঁতে কাঢ়ি নিছে
" এইবুলি জঙ্কিৰ চকুৰ পৰা গিৰ গিৰ কৰি পানী ওলাবলৈ ধৰিলে
*জঙ্কি-কবলৈ দুখ লাগে ডালিমী, তই জান নহয় নে মই আগেয়ে সোৱণশিৰী মিৰি গাঁৱত আছিলোঁ
*ডালিমি-তাইক যদি আন কোনোবাই নিয়ে তেন্তে তয়ো জানো এজনী নাপাবি
*পানেই-মই যদি মৰিলোঁৱেই তেনেহলেনো তহঁতে আকৌ কেলেই মৰা শৱটোকে বেচি খাব ওলাইছ
notes কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলাৰ লেখা উস্‌ কি ভয়ানক সমাজিক
" সিহঁত দুয়ো উত্তৰ কৰিলে-"আই যাব নোৱাৰোঁ, ইয়াৰ পৰা নামিব নোৱাৰোঁ
::যেন মতে যাহন্ত প্ৰত্যয় ॥১০ হাতত কৰণ্ডী কুশ, ছৱৰি খোখৰা ছাতি, ::জকজক কৰে ফোট দান্ত
::খুজি লৈয়ো বাৰিৰ ভিতৰে ॥১৭ হেন শুনি হনুমন্তে, লাখুটিত ভিৰ দিয়া, ::পশিলা গৈয়া বাৰিৰ ভিতৰে
::অদেৱ ভুঞ্জিবোঁ কেন কৰি ॥২০ আৰো কত দূৰ মানে, সীতাক উত্সৰ্গি দিল, ::একে থানে কৰিয়া সন্মান
::ছন্ন ভৈল ক্ৰীড়াৰ ভুৱন ॥২৫ স্বৰ্গৰ দিশক লঙ্ঘে, আম জাম কণ্টকিয়ে, ::খিৰি আৰু দশনৈয়া কল
::কেহোঁ জনে ন ডৰাই ॥২৬ ::ডাকি বোলা ৰাম ৰাম ॥৩০
==বিচাৰি উলিওৱা আৰু সলনি কৰা সঁজুলিৰ বাবে সংশোধনসমূহ== জৌ জৌ কৈ সৰিল নিয়ৰ
{{ambox text সম্পাদনা অংশৰ সহায় পৃষ্ঠাসমূহৰ বাহিৰে অন্য পৃষ্ঠাসমূহ বৰ্তমান অসমীয়াত উপলব্ধ নহয়
title চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী notes অসম সাহিত্য সভাৰ আদৰণি গীত চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী
*সূত্ৰ॥ ঐচন প্ৰবেস কয়ঃ কংস ৰাজা অসুৰ সব সহিতেঃ পৰম আৰম্বৰে সভামধ্যে বৈঠিএ ৰহল
*সূত্ৰ॥ আহে সামাজিক লোক, ঐচন প্ৰৱেশ কয় শ্ৰীকৃষ্ণ আসনে বৈঠল
*শ্ৰীকৃষ্ণ॥ আহে পথিক, অঃ হামাৰ পোষ্টা পিতা-মাতা নন্দ-যশোদাৰ কুশল-বাত কহ
*পথিক॥ আহে শ্ৰীকৃষ্ণ, তুহু দেৱক দেৱতা, পৰম ঈশ্বৰ; আপুনি সৰ্ব্বজান, গোকুলবাসীৰ দুখ কি কহব
*সূত্ৰ॥ ওহি বুলি নন্দে গদগদ বাক্যে প্ৰেমে কণ্ঠ নিৰোধন হুয়া মৌনে বহল
*যশোৱা- হে উদ্ধৱ, ওহি গৃহ আঙ্গিনা কৃষ্ণ বিনে শূন্য ভেল
*সূত্ৰ॥ ঐচন প্ৰকাৰে নন্দ যশোদা কৃষ্ণগুণ বৰ্ণাইতে পৰম প্ৰেমে বাক্য গদ গদ মৌনে ৰহল
*অপৰ গোপী॥ আহে সখী, কৃষ্ণ নাহি আৱত ওহি যে হামু জানল
*সূত্ৰ॥ ওহি বুলিতে গোপীসৱ প্ৰেমে বিহ্বল হুয়া উদ্ধৱক আগে যে বোলল তা দেখহ শুনহ
*সূত্ৰ॥ আহে সামাজিক লোক, ওহি শুনি পুনঃ গোপী যে বোলল তাহে শুনহ