jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
" তেওঁ ক'লে, "বোপাই মই 'ক'টোৰ চক সাতোটা নে পাঁচোটা, জীৱনত ভাবি থিৰ কৰিব নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}আজি শুকুৰবাব, ইংৰাজী ১৫ আগষ্ট ১৯৪৭ খ্ৰীষ্টাব্দ, ২৯ শাওণ ১৮৬৯ শক
{{gap}}সিদিনা আছিল ২১ জুন ১৮২২ খ্ৰীষ্টাব্দ, পুৱা পাঁচ বাজিবলৈ পাঁচ নিনিট সময় মাত্ৰ বাকী
{{gap অসমীয়া ভাষাৰ এই বিপদৰ কাল, আৰম্ভৰপৰা ধৰি, দুকুৰি বছৰৰ ওচৰা-উচৰি
{{gap গান্ধীজীৰ মতে উপায় আৰু উদ্দেশ্যৰ ভিতৰত কোনো পাৰ্থক্য নাই
"মানুহৰ কাম কৰাৰহে অধিকাৰ, ফলাফল ফল-দাতা বিভুৰ হাতত", এই বাণী তেওঁ সাৰোগত কৰি লৈছে
{{gap উনৈশ বছৰ বয়সতেই গুৰুৱে গোবিন্দৰ নাম-গুণ-যশ প্ৰকাশ কৰে আৰু জগতৰ লোকে পৰম আনন্দে গাবলৈ ধৰে
{{gap}}আধ্যাত্মিক ভাব, তাৰ উপযোগী মাৰ্জিত ভাষা আৰু স্বৰ্গীয় ৰাগ থকা প্ৰাচীন গীতক আমি বৰগীত বোলোঁ
{{gap}}ভুলৰ হাত সৰা আমাৰ দৰে অলপ বিদ্যাৰ লোকৰ পক্ষে বৰ টান
-কমতাত কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণ অতি প্ৰভাৱশালী হৈ উঠা শুনি প্ৰভু সশিষ্যে ভটিয়াই আহে
{{gap}}প্ৰভুৰ প্ৰভাৱ দিনক দিনে বাঢ়ি যোৱা দেখি বহুতে মহাৰাজ নৰনাৰায়ণৰ ওচৰত নানা ভাৱে খল লগায়
—গোপালে কি গতি কৈলে; গোবিদ কিমতি দিলে; নাথ বিকলে বয়স সব গেলিৰে
{{gap}}বাৰিধি তীৰ ‡ তৰি, কৰে গুৰুতৰ গিৰি, ধৰি ধৰি সমৰক ধাৱে
{{gap}}ধীৰ বিৰ সুৰ §, সেখৰ ৰাঘৱ, ৰাৱন তুৱা পৰি ঝাম্পে
::দেখো প্ৰাণ কোন দিন চুটে॥ ::তঞি ৰাম ভঞ্জ তেজি মায়া॥ ::ৰে মন ই সব বিসয় ধান্ধা
GHA কৃষ্ণ কিঙ্কৰ শঙ্কৰ ভান, হৰিক হৃদয়ে জান ২৭ বাঁহী
* এই গীত মহাপুৰু ন শ ঙ্কৰদেৱে দুজাত এবষক সুতিকাগৃহৰ পৰা ব্ৰলৈ লৈ যোৱা ঘটনা লৈ লিখা
'পন, মৃদুময় বতাহ আৰাম দায়ক হতেও #ং-উদ্ধৱ বন্ধু মধুৰিপু প্ৰাণ হামাৰি
{{gap}}সেই সময়ত অসমীয়া নাট্য-সাহিত্য আৰু সঙ্গীতৰ ওপৰত বঙলা নাটক আৰু সঙ্গীতৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ
{{gap}}সাহিত্যগুৰু পদ্মনাথ গোহাঁইবৰুৱাদেৱৰ লিখনীৰ পৰা ওলোৱা মৌলিক নাটবোৰৰ যদিও অভিনয় কৰা হৈছিল
{{gap ঊষাৰ বিননি শুনি চিত্ৰলেখাই আনটো কোঠাৰপৰা চকু মোহাৰি মোহাৰি লৰি সোমাই আহে
) {{gap চিত্ৰক গবা মাৰি ধৰি মুখলৈ আকুল হৈ চাই থাকে
'আমাৰ অসমীয়া সুৰ উভতি আহিল' বুলি তেখেতে সেই সুৰবোৰৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap ঊষাই বহি বীণ বজায়, বাণে এটা শিলৰ ওপৰত বহি চায়, আৰু চিত্ৰলেখাই নাচে
(গীত গাই গাই পাক দিবলৈ ধৰে (পাৰো) উজুটিতে ওফৰাব ডেকা তিনিকুৰি
{{gap}}এই সাহিত্য-সভাৰ অধিবেশনৰ পিছৰ পৰাই অসমত অসমীয়া সুৰৰ প্ৰভাৱ আৰম্ভ হ'ল
" মই অসমীয়া বিহুনাচ আৰু ভাওনাত দেখা নাচৰ পৰা ইয়াক লৈছো বুলি কোৱাত তেওঁ বৰ আচৰিত হৈছিল—<noinclude noinclude>
{{gap নাৰদে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ফালে চাই থাকে শ্ৰীকৃষ্ণই গম্ভীৰভাৱে শুনি যায়)
) (থাকে) নিজৰ য'ত কুল কুল সখীয়তীৰ মাতে যত বিয়পিছে ইকুল সিকুল
— (দুৱৰী আহি সেৱা কৰে) মন্ত্ৰীক এতিয়াই মন্ত্ৰণা-কক্ষলৈ মাতি আনাগৈ {{gap ৰাণী যায়গৈ
{{gap}}এনেতে দুৱৰীৰ সৈতে কাজিয়া কৰি কুঁজী সোমাই আহি বাণৰ আগত আঁঠু লয়হি
(সকলোৱে হাঁহে, ঊষাই লাজ কৰে আজি সুদা হ'ব ঊষাৰে নগৰ
{{gap প্ৰসেঞ্জিতে সকলোকে লৈ যায়গৈ; তাৰ পিছত বাণ ভাবি ভাবি সোমাই আহে
{{gap অনিৰুদ্ধই পটখন লৈ চাই বহুত পৰ নিতাল মাৰি বহি থাকে
) {{gap এই বুলি অনিৰুদ্ধই ছবি চাই চাই এফালে গুচি যায়
) {{gap ছবিৰ টোপোলা লৈ অনিৰুদ্ধৰ গতি-বিধি চাই চাই এখোজ-দুখোজকৈ অনিৰুদ্ধৰ পাছে পাছে যায়গৈ
"আমাৰ জাত" শীৰ্ষক কবিতাটিত তাৰ পৰা আমাৰ লাভৰ ঘৰত কি আছে তাকে দেখুৱাইছে
(মুঠতে) দেশোদ্ধাৰকৰ মহাসভা কেনিবা উৰি গল; পণ্ডিতে কওক হিচাপ কৰি উন্নতি কিমান হল
{{gap}}শেষ কথা, এই হাঁহিৰ চলত কেতিয়াবা বিদ্ৰূপ কৰাটো ভাল নহলেও তাৰ পৰা আমাৰ বহুত উপকাৰ হয়
{{gap}}লিখিলে কবিতা এই সুধাৰ ভাণ্ডাৰ poem বানাৰচী সাৰি আৰু পাতৰ জেকেট {{gap}}নিজে নিজে কিষে হলোঁ নহয় ব ন;
"}} মিচিকি হাঁহিৰে দেবি, লোৱাঁ মোক কিনি; মানময়ি, এৰাঁ মান শুনোৱাঁ সুভাষ, লোৱাঁ কৰি চিৰকাল চৰণৰ দাস
(মুঠতে ) দেখোন্ধাৰ কৰ মহাসভা কেনিবা উৰিগল পণ্ডিতে কওক হিচাপ কৰি উন্নতি কিমান হল
" সংসাৰ-কঠিয়াতলীত মুঠেই জুৰিছিল কুৰিৰ হাল; এনেতে পৰিল পৈত্ৰিক আৰ্জ্জনৰ আল ধৰিবৰ পাল
" পঢ়ি লৰালৰি কই, কবিত্বত ভোল গই, নিজে নিজে কিযে হলে
" সাদিনৰ মূৰত শুদা ভাতৰ এসাজ খোৱা হ'ল; ছদিনৰ খৰচ চাৰি অনা জমাৰ ঘৰত ৰ'ল
"ইমান খৰচ কৰিব লাগিলে তেনেই উদং হ'ব; তাতে ইমান অধিক ভোজন পেটে কেনেকৈ সব
" সাদিন গুচাই পষৰ মূৰত কৰিব খোৱাৰ কাল; তাৰ পিচত একবেলিয়েই উপবাসেই ভাল
" সাদিন গুচাই পষৰ মূৰত কৰিব খোৱৰ কাল; তাৰ পিচত একেবেলিয়েই উপবাসেই ভাল
{{gap}}লিখকৰ দুটা এটা গল্প মাজে মাজে মাহিলি অলোচনী কেইখনত প্ৰকাশ হৈছিল
(আকৌ চুচৰি বাগৰি, বহু প্ৰবন্ধে এতেকে বুঢ়া হোৱা ভাই, একে চোচাই আছে আৰু শুনা ডেকা কালটোত
( আমাৰ) বোপাককাহঁত আছিল হোজা, মাথোন আমি হিন্দুস্থানৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ সভ্য
( আমি পাহৰি আহিছোঁ ঘৰুৱা মাত, কিয়নো আমি হিন্দুস্থানৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ সভ্য
( আমি জাতীয় ভাষাৰ সাহিত্য-চৰ্চ্চা, কিয়নো আমি হিন্দুস্থানৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ সত্য
( এতিয়া) কপালৰ আগৰ দীঘল চুলিত টেমি যেন ঘৰি আৰি নললে,
) {{gap পটখন চুমা খায় তাৰ পিছত একে থিৰে পটখনলৈ চাই থাকে
{{gap উষাই চকুৰ কাপোৰ গুচাই অনিৰুদ্ধক দেখি থৰ লাগি চায়, অনিৰুদ্ধও থৰ লাগে
(অনিৰুদ্ধই মালা দিয়ে, সখীবোৰে উৰুলি দিয়ে) কুমাৰ, এতিয়া তুমি ঊষাৰ দুগালে দুটি চুমা খোৱা
{{gap}}ভোটা তৰা দৰে gap}}জিলিকি পৰিম, ৰাজতে আমি হিন্দুস্থানৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ সভ্য
"আমাৰ মতে মানুহবিলাকে ধুতি-বিধুতি এৰি, উন্নতি-বাটত দিনে দিনে গৈছে পিচলৈ পৰি
"এতিয়াৰ পৰা নিয়ম হোক, এনে অনাচাৰ ধৰি, সমাজৰ পৰা বাজ কৰিব ৰাইজে বিচাৰ কৰি
" খিতাপধাৰী সকলে বোলে,-"জাত পিচলৈ থোৱাঁ; প্ৰথমতেই কাড়ী চমুৱাৰ-ভাগবোৰ মিলাই লোৱাঁ
" দাস-ঘোষে কৰিলে তেতিয়া ঘোৰ প্ৰতিবাদ তাৰ,— "ন্যায় বিচাৰত সকলো মানুহৰ সমান অধিকাৰ
</poem এক উদ্দেশ্যৰ মহাসিন্ধুত সকলে মিলোঁগই; মিছামিছি ভেকোভাওনা দেখিও উঠে হাঁহি;
" কোনোবা থাকিল লগুণ খামুচি গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ মাতি; কোনোবা উঠি শাওৰে স'তে জপিলে মালাগুটি
{{gap}}সেই বাবে আজি এবছৰমান হল, নবীন কলিকতালৈ যোৱাৰ পৰা, ঘৰত পাৰ্ব্বতী আৰু পিতাকত বাজে আৰু আন কোনো নাই
"দাস্যাঃ পুত্ৰঃ" gap নিষাদ কৱষে স্বামী নৌ দেখোঁতেই কন্যা হলে বাঁৰী
</ref> ৰসেৰে ভৰপূৰ; মহঙা দামত কিনিব নোৱাৰি কোনোবা হ'ল দুৰ
{{gap}}লাভ লোকচান কোনে কি পাব; সেই হে আজি খুজিছে যাব বিচাৰি আপোন ঠাই; ভাগিৰ হাট কিছু দিনলৈ যদিও অন্ত নাই
</ref> কিন্তু চোৱাঁ মেজৰ-বুকত what a glorious picture <ref> হোৱাট এ গ্ল'ৰিয়াচ, পিকশ্চাৰ কেনে গৌৰবমণ্ডিত ছবি
* 'আমাৰ মতে মানুহবিলাকে ধুতি-বিধুতি এৰি, উন্নতি-বাটত দিনে দিনে গৈছে পিচলৈ পৰি
{{gap}}গুৰু কৃপাতেসে পাৱে কিন্তু বিপৰীত॥ প্ৰশংসা—জগতৰ আদি মুল যিটো কৃষ্ণ দেৱ
{{gap}}প্ৰশংসে যিজনে তাঙ্ক সম নাহি কেৱ॥ {{gap}}পৰম ভৃতজ্ঞ কৃষ্ণ প্ৰভো ভগৱন্ত
{{gap}}গুৰু বিনে সংসাৰ মধ্যত গতি নাই॥ {{gap}}এতেকে তাহান যশ কীৰ্ত্তন কৰিয়া
{{gap}}নাম পটলৰ এই জানিবা অন্বয়॥ হৰবাৰ—হৰবাৰ নামৰ যে শুনিয়ো মহিমা
{{gap}}ব্ৰহ্মা আদি দেৱে যাৰ নপাৱন্ত সীমা॥ {{gap}}ভকতৰ মহা পাপ যিহেতু সংহৰে
{{gap}}মহাহিতকাৰী গুৰু বিনে নাহি আৰ॥ নিবেদন—ঈশ্বৰৰ পাৱে যিটো কৰে নিবেদন
{{gap}}কহন্তে শুনন্তে যেন অমৃত বৰিষে॥ {{gap}}মই মহা পাপী বুলি খেদ কৰিবেক
{{gap}}খেদ কৰি গুৰু পাৱে শৰণ লৈবেক॥ {{gap}}খেদসে কঠিয়া তাৰ ভৈলা শুনা আসি
{{gap}}গুৰু পাৱে ভক্তি তাৰ থাকয় প্ৰকাশি॥ {{gap}}কাৰুণ্য পটল কহো শুনিয়ো সাম্প্ৰতে
{{gap}}সৎসঙ্গে কাৰুণ্য বুলি কহে ভাগৱতে॥ {{gap}}সৎসঙ্গেসে ভূমি তাক জানা নিষ্ট কৰি
{{gap}}মহা মুখ্যত্তম পথ নাই আক স্মৰি॥</poem অনন্ত শয্যাত হৰি কৰন্ত শয়ন॥ অনুকুল বায়ু বাত হন্ত সংসাৰত
{{gap}}দ্বাপৰত পূজা কৰি সেহি ফল পাই॥ {{gap}}ত্ৰেতাত যজিয়া যজ্ঞ তৈতে হোৱে ঠান
{{gap}}কলিত কীৰ্ত্তন বিনে গতি নাহি আন॥ {{gap}}পৰম গতিক পাৱে কলিত কীৰ্ত্তনে
{{gap}}এতেকে প্ৰশংসা তাক কৰে সাধুজনে॥ {{gap}}গুৰু মুখে নিজ ধৰ্ম্ম বুজিয়া যেহেতু
{{gap}}তাল অংশে নিজ ধৰ্ম্ম জানিবা সিহেতু॥ {{gap}}কলিৰ পৰম ধৰ্ম্ম কীৰ্ত্তনে সে জানা
{{gap}}সাধুৰ সঙ্গেসে শ্ৰেষ্ঠ তথাপিতো মানা॥ {{gap}}কলিৰ স্বধৰ্ম্ম আৰু জানা হৰি নাম
{{gap}}সাধু সঙ্গ লৈয় সুখে ফুৰে নাম গাই॥ {{gap}}ধন্য ধন্য মহাধন্য কিনে কলিকাল
{{gap}}নৰ দেহা ভাৰত বৰিষ ধন্য ভাল॥ {{gap}}কৃষ্ণৰ কৃপাত দেখা পাইলে হেন জন্ম
{{gap}}নকৰয় তথাপিতো হৰি ভক্তি ধৰ্ম্ম॥ বিৰকতি—বৈৰাগ্যে সে ভাগ্য তাৰ কহো শুনিয়োক
{{gap}}বিৰকতি বিষয়ত সেই তত্ত্ব জ্ঞানী॥ {{gap}}গুৰুৰ চৰণ পদ্ম হৃদয়েত ধিয়াই
{{gap}}পৰম্পদ বৈকণ্ঠক পাৱে সিটো যাই॥ {{gap}}প্ৰবেধিত যেন জানা তাক সম নাই
{{gap}}মহা বিৰকত ভক্ত তান্ত বিনে নাই॥ {{gap}}হৰি পদ পঙ্কজত নিবিৰ ভকতি
{{gap}}মজি থাকে প্ৰেমানন্দে জানিয়া সম্প্ৰতি॥ {{gap}}এতেকে বৈৰাগ্যে সাৰ জানিবা নিশ্চয়
{{gap}}তাহাকে সে বিৰকতি বুঝিয়া কহয়॥ মহিমা—কৃষ্ণপদ পঙ্কজত সদা কৰে ৰতি
{{gap}}মহিমা শুনিয়া মিলে আনন্দ সম্প্ৰতি॥ {{gap}}ভকতৰ সঙ্গে সদা পুৰুষাৰ্থ পাই
{{gap}}কৌতুক কৰয় বৰ হৰি নাম গাই॥ {{gap}}কৃষ্ণৰ নামৰ বৰ মহিমা জানয়
{{gap}}সাধু সঙ্গ বিনে সাৰ কিছু নেদেখয়॥ {{gap}}একক্ষণ মানে যদি সাধু সঙ্গ পাৱে
{{gap}}তৰয় সংসাৰ সিন্ধু সাধু পদ নাৱে॥ {{gap}}মহিমা পটল আবে এহি মানে গৈল
{{gap}}অপ্ৰয়াসে সিটো মুখ্য পদক লভয়॥ নিন্দা৷ ৰাম বুলি তৰে মহাপাপ অন্ত্য জাতি
{{gap}}যিটো নাম নলৱে হিনতোহীন আতি॥ {{gap}}উত্তম ব্ৰাহ্মণ জন্ম পায়া আছে যিটো
{{gap}}দ্বিজ হুৱা আন ভজে হৰিক দেখি সিটো॥ {{gap}}ডোম চাণ্ডালটো কৰি সিটো বৰ হীন
{{gap}}ফোঁট মাৰি ফুৰে নাই ভকতিৰ চিন॥ {{gap}}যত মহোৎসৱ ভক্তে আনন্দে বাৰাই
{{gap}}হেন মহিমাক ভক্তে বেঢ়ি বেঢ়ি চাই॥ {{gap}}হেনয় মহিমা দেখি কতো মোহ হয়
{{gap}}মহাযুক্ত হৈয়া পাছে উপদেশ লয়॥ মহিমা—মহিমা জানিয়া যিটো হৰি গুণ গাই
{{gap}}তাত পৰে কৃষ্ণৰ পৰম পূয় নাই॥ {{gap}}ভৈল ভগৱন্ত প্ৰভো আধীন তাহাৰ
{{gap}}ৰামকৃষ্ণ হৰিনাম মুখে থাকে যাৰ॥ {{gap}}কতো জনে নাম যুগধৰ মতে গাই
{{gap}}মহিমা নেজানে গুৰু উপদেশ নাই॥ প্ৰশংসা—গুৰুৰ যশস্যা যিটো প্ৰশংসা কৰয়
{{gap}}তাক শুনি অভিনন্দা কৰে যিটো নৰে॥ তাৎপৰ্য্য—তাৎপৰ্য্য সাৰ গুৰু দেৱ নাম ভক্ত
{{gap}}ইহাৰ তত্ত্বক মাত্ৰ গুৰুসে জানন্ত॥ {{gap}}গুৰু উপদেশ তাৎপৰ্য্য কথা সাৰ
{{gap}}একান্ত ভক্তৰ সঙ্গ ফল মাত্ৰ সাৰ॥ {{gap}}এতেকে সবাকো তেজি গুৰু পাৱে ধৰা
{{gap}}তাৎপৰ্য্য জানি আক সবে পৰি হৰা॥ তুতি— কৃষ্ণেসে পৰমদেৱ ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম
{{gap}}একান্ত শৰণে হৰি গুৰু পাৱে ধৰা॥ {{gap}}নোহন্ত ঈশ্বৰ কৃষ্ণ কাহাৰো আশ্ৰয়
{{gap}}অন্তৰ্য্যামী ৰূপে তেহো সবাতো আছয়॥ {{gap}}যিদিশত কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন ভক্তে কৰে
{{gap}}সিদিশত নমস্কাৰ কৰে যিটো নৰে॥ {{gap}}দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ সিটো প্ৰয়াসে তৰৈ
{{gap}}নামৰ প্ৰসাদে মুখ্য মুকুতিক পাৱে॥ লেছাৰী—ইসব পটল আবে থৈলো এহিমানে
{{gap}}লেছাৰী পটল আবে শুনা সাৱধানে॥ {{gap}}লেছাৰী পটল আসি ভৈলা বেদগণে
{{gap}}পৰম ৰহস্য কথা শুনা এক মনে॥ চণ্ড— আবে চণ্ড পটলৰ শুনিয়ো আশয়
{{gap}}আক পাইলে সংসাৰৰ জীৱ নিস্তৰয়॥ {{gap}}মহামুখ্যত্তম দেখা গুৰু শিক্ষা ইটো
{{gap}}পৰম ৰহস্য ভক্তি গুৰুসে অজিতো॥ {{gap}}পৰমাত্মা জীৱ মোৰে যদি সেউৱা কৰে
{{gap}}দুৰ্ঘোৰ নৰক দুখ তেবেসে নিস্তৰে॥ {{gap}}আক পাইলে জীৱ মোৰ চিন্তে কম্ম বন্ধ
{{gap}}এহিসে কাৰণে আক বুলি আছে চণ্ড॥ {{gap}}ঈশ্বৰ সমুখ হোৱে গুছে তাৰ চণ্ড
{{gap}}কোটি কোটি জন্মৰো গুছয় তাৰ বন্ধ॥ {{gap}}ইসব পটল যত মহাসাৰ তত্ত্ব
{{gap}}ঘোষা শাস্ত্ৰ মাজে মাধৈ কৰিবা বেকত॥ {{gap}}শৰণ ভজন চণ্ড লেছাৰী পটল
" দাস-ঘেষে কৰিলে তেতিয়া ঘোৰ প্ৰতিবাদ তাৰ, 'ায় 'বচাৰত সকলো মানুহৰ সমান অধিকাৰ
"সৰু-বৰ সকলোৱে সমানে শিক্ষা পালে, দেশৰ অৱস্থা উন্নত হয় জ্ঞানী সকলে বোলে
" ভট্টাচাৰ্যই শুনি বোলে,-" ধ্ৰুৱ সতা কথা; ঠিক গাইছা দাস-ঘোষ মোৰ প্ৰাণৰ গাথা
"এক জাতি, এক ধী, এক উৎসাহ লই , এক উদ্দেশ্যৰ মহাসিন্ধুত সকলে মিলে
"ইয়াৰ ভিতৰত যি অধম বুজি ও নুবুজা হয়, তাকহে আমাৰ বিবেচনা বাহিৰ হবলৈ কয়
" নৌ হওঁতেই ভট্টাচাৰ্য্যৰ কবলগীয়া অন্ত, জপিয়াই উঠিল ভেকুলী জাপেৰে গোসাই-বামুণ-সন্ত
* ১৯১৪ চনৰ দীঘ বগৰ আগত পতা কটন হিন্দু হোষ্টেলৰ ছাত্ৰ সকলৰ বিদায
{{gap}}এই তেলৰ সমান সৰ্ব্বগুণী মহৌষধ স্বৰূপ সুগন্ধত মন সন্তোষ হোৱা তেল আৰু নায়
{{gap}}মিছাতে বজাৰৰ তেল কিনি পয়ছা খৰচ নকৰি আমাৰ বায়ু নাশিনী তেল ঘহঁক
{{gap চিত্ৰই লাহে লাহে কুমাৰক হাতত ধৰি লৈ যায়— কুমাৰ এখোজ-দুখেজকৈ ওলাই যায়
) {{gap ঊষাৰ নগৰ: জোনাক নিশা এটা মুকলি কোঠাত ঊষাই আকাশৰ ফালে চাই পালঙ্কত বহি আছিল
{{gap দ্বাৰকাৰ প্ৰসাদৰ এক অংশত শ্ৰীকৃষ্ণ এখন অসনত বহি আছিল, আৰু এফালে সাত্যকি, আনফালে সনাতন থিয় দি অছিল
{{gap প্ৰসেঞ্জিতে বন্দী ইন্দ্ৰ, বৰুণ, অগ্নিক লৈ আহি উপস্থিত কৰে
{{gap ঊষাৰ কথা শুনি কুঁজীয়ে তিনি জাঁপ দি চিঞৰ-বাখৰ কৰি) {{gap কুঁজীয়ে চিত্ৰৰ ফালে চকু পোন্দাই চায়
{{gap}}ধৰণীৰ এই "হাতীকা দাঁত" ওলোৱাৰ বহু দিন হল বুলি কোনোৱে কব নোৱাৰে
{{gap}}জহৰ বন্ধত ঘৰলৈ অহাত ধৰণীয়ে নবীনব কথা এৰাব নোৱাৰি তেওঁৰ ঘৰত এৰাতি থাকিব বুলি আহিছিল
{{gap}}নবীনৰ মাক নাই; ভনীয়েক পাৰ্ব্বতীৰ জন্ম হোৱা মাত্ৰকে মাকব মৃত্যু হয়
{{gap}}ধৰণীয়ে কলেজৰ এটা নে দুটা পৰীক্ষা পাছ কৰি আহি মাষ্টৰী কামত সোমাইছিল
{{gap}}ফুলৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু সৌৰভ দেখি, পাৰিলে ওচৰতে সেই ফুল গছজুপি থাপিবলৈ ইচ্ছা হয়
{{gap}}কিন্তু, আশাৰ সিপাৰে ঘন আৰু গহীন আন্ধাৰ-নিৰাশা দুখেৰে পূৰ; আশাতেই সুখৰ জিলিকনি
{{gap}}কিন্তু হিংসা আৰু লোভৰ প্ৰৱল বতাহে সেই আশা-দীপটিক অকালতে নুমাই পেলাবৰ উপক্ৰম কৰিলে
{{gap}}মণিৰামৰ বেমাৰ দিনক দিনে বেচি হৈ গৈছে; ইফালে ঘুনুচাৰো খাব-লবলৈ নাপাই শৰীৰ দিনক দিনে ক্ষীণাই আহিল
"হৰিনামে কৰে সবাকো সুসঙ্গ,"—সংসাৰত হৰি-ভক্তি গুৰু-বামুণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধায়ে হৈছে আচল বস্তু
{{gap}}এতিয়া ঘুনুচা নাই, মণিৰামো নাই; ঘুনুচা বা মণিৰামৰ কোনো আত্মীয়জনো নাই
{{gap}}"লাচিত বৰফুকন" নাটক ভালেমান দিন ছপাৰ বাজ হৈ, পাবলৈ নোহোৱা হৈ আছিল
—সঁচা, কি কাৰণত ৰাজ্যৰ বৰ্ত্তমান দুৰ্দ্দশা ঘটিছে, প্ৰথমে তাৰ তত্ত্ব বিচাৰ কৰা যুগুত
gap স্বগতঃ কিন্তু, মোৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধিত হে ঘোৰ সন্দেহ মানিছোঁ
—বতৰা গৈছে হে, মোগল সেনাপতিৰ দূত এজনেও পত্ৰ এখন {{gap}}মাধৱ
—অসমত বেচি দিন থকাৰ বাবেই বোধ কৰোঁ অসমীয়া মানুহৰ {{gap}}অজিত
—অসমীয়া সেনা সৰহ নহয়, কিন্তু সিহঁতৰ চল বেচি; আমি {{gap}}অজিত
(সকলোটিৰ প্ৰস্থান) {{center ৰামসিংহ, নচৰৎখাঁ, ৰঘুনাথ আৰু অজিতৰ প্ৰৱেশ {{gap}}ৰামসিংহ
—( হৃষ্ট চিত্তেৰে ধন্য তুমি ধন্য মই ধন্য মোৰ ডাঙৰীয়া-. বিষয়াসকল
— মোৰ জানিবা মাংসলৈ মনত পৰি লোভ লাগিছে; তোমাৰ হয়তো ধনলৈ মনত {{gap}}নৰ্ত্তম
(আটাইবিলাক উঠি আকৌ চতুৰ্গুণ উৎসাহেৰে গড়ৰ কামত ধৰেগৈ ) {{gap}}লাচিত
(লাচিত উভতি গড়ৰ গুৰিছোৱা চাবলৈ যায়; গন্ধৰ্ব্বই ধুমাধুমিকৈ কাম কৰায় Right
-সেই কোঁঠ এতিয়া আমাৰ সম্পূৰ্ণ দখলত; তাত সম্প্ৰতি শত্ৰুৰ {{gap}}গন্ধৰ্ব্ব
-গাৰ বলত ঘাটি এতিয়া ধনৰ বল দেখাৱ মোগলৰ গণ্ডপ্ দেখি ঘৃণা বোধ হৈছে
— অসমীয়াৰ আয়োজন কি প্ৰকাৰ হৈছে, তাফ আগধৰি জানিব {{gap}}ৰামসিংহ
— দেউতা, বহি থাকিলে আকৌ মূৰ ঘূৰাব; এই পৰোক {{gap}}লাচিত
— (ব্ৰহ্মপুত্ৰলৈ আঙ্গুলিয়াই) লৈ যোৱাঁ, মোক একেবাৰে মাল নাৱত তুলি দিয়াঁগৈ
—নালাগে আমাক বেচিকৈ; যি পাব লগা আছিল তাকে দিয়া {{gap}}মাধৱ
—ধৰাঁ, ধৰাঁ, দোছ্‌, এই দুষ্মনক ধৰি দুকিলমান লগাই দি {{gap}}সৈনিক
•• হাৰাকাৰ ৰাজহাঁহ জুশি তাত নানা তৰৰ খেলা খেলি থাকে
• ছ সৰগ টুকি পোৱাত কোনোবাই নন্দন নন তি:গ সামা ফুলনিৰ সাঁ ক হ কৰেনে
" কিন্তু যেতিয়া বুঢ়া বয়সত পুত্ৰৰ মুখ দেখা পালে তেতিয়া তেওঁৰ লাবণ
"কলৈ গল, কি কৰিলে, শতুৰৰ বুকুৰ পৰিল" ইত্যাদি বিষাদময় কথাই সকলোৰে কাণ ভেদিলে
"ঘৰে প্ৰতি ঘৰিণী আকৌ খালে প্ৰতি জণিী" থকাৰ দৰে কিছুমান নৰ পিশাছে টো নিক
" এই কথা কোৰি বোৱাৰ পাছতেই অলপ এখন্তেকৰ নিমিত্তে যুবতী নিৰৱ হ'ল
" শবদ দুটি শুনি আকৌ তেওঁৰ হিয়াত শেল পৰা যেন হ'ল
" এনে অৱস্থাত মই কলৈ যাওঁ, কি কৰোঁ, ক'ত তেওঁক লগ পাওঁ ইত্যাদি ভাবি চিন্তি বিবুধিত পৰিলে
" দয়ালু ভট্টাচাৰ্যই তেওঁৰ দুখত দুখী হৈ মাহিলী ৬ টকাকৈ দৰমহা দি তেওঁৰ ঘৰতে
" কথা আষাৰিয়ে ৰচনৰ সন্দেহ আঁতৰাই দয়া, মমতা প্ৰভৃতি সজগুণবোৰৰ প্ৰভাৱ মটাতকৈ তিৰোত হে বেছি
" যে কৰিব লাবি ইত্যাদি ভাবিহে মনৰ ভাৱ মনতে মাৰ
{{gap}}বৰমহৰীৰ লৰা, অলপ ডাঙৰ হবৰেপৰা হেমোৱে জোতা-মোজা, চোলা ৰকমে ৰকমে সলাবলৈ ধৰিলে
{{gap}}ডাক্তৰনী আৰু বৰমহৰীয়নী দুয়োৰো বৰ ইচ্ছা, এই বিয়াখন হেমো আৰু সুভাৰ ভিতৰতে হব লাগে
{{gap}}এইবিলাক ঘটনাৰ ফল হল, ডাক্তৰৰ আৰু বৰমহৰীৰ লগত এখন মেল
{{gap}}ৰং মনেৰে হক, খং মনেৰে হক, বাইছিকোল খনত উঠি হেমো জাহাজ ঘাটলৈ গৈ ডাক্তৰক সপৰিবাৰে জাহাজত তুলি দিলে
{{gap}}হেমোৱে ঘাটত থিয় হৈ জাহাজ খনৰ ফালে অলপ পৰ চাইছিল, সকলোৱে চায়
"}} {{gap}}আৰু আচৰিত কথা;—এদিনাখন এই কেৰানীজনৰ ঘৰলৈ গৈ হৰমোহনে তেওঁৰ ঘৰতে খালেও, আৰু ৰাতিটোও কটালে
{{gap}}কেঃ—এ, কি খৰচৰ কথা কোৱা আমাৰ ইমান খাতিৰ দেখা নাই নে
{{gap}}ঘৈঃ—তেওঁ বেয়া বোলাটো বাৰু থৈ দিয়ক, কওকচোন আপুনি কব নে নকয়
" মোৰ কথা শুনি পখীয়ে আকৌ মধুৰ তানেৰে দীঘলকৈ সুৰ এটি মাৰিলে
{{gap}}যি ঠাইৰ কথা কৈছোঁ, তাৰপৰা অলপ দূৰৈতে এঘৰ ডাঙৰ মানুহৰ বসতি
" তেওঁৰ চকুৰপৰা কেইটোপমান গধুৰ {{gap}}মালতী সৰুৰেপৰা বৰ অভাগিনী— কুক্ষণত জনম পোৱা কুলক্ষণী ছোৱালী
{{gap}}মালতীৰ জীৱনৰ আশা-ভৰসা সকলো সিদিনা সেই দুখৰ নৈত ডুবি গল
{{gap}}"মোহন যাবৰ দিনা মোৰ মনত কি এটা ভাবৰ উদয় হল, ফুটাই কব নোৱাৰোঁ; অলপ দুখো লাগিল, আনন্দও যেন অলপ হল
{{gap}}"এনেতে পূজাৰ ছুটি আহিল, ককাইদেৱৰ ঘৰলৈ অহাত সাত দিন পলম হল
{{gap}}সৰু কালৰেপৰা আমি দুয়ো একে লগে পঢ়ি ইমান ডাঙৰ হলোঁ
{{gap}}বাৰিষাৰ দিন— জিপ্‌-জিপ্‌ জুপ-জুপকৈ দিনে-ৰাতিয়ে বৰষুণ, চাৰিও ফালে বোকা পানী
{{gap}}ধনীৰামে গামোচাৰ লোচত মনে মনে— বামুণনীয়ে দেখিলে সৰ্ব্বনাশ— নিজৰ ভাগৰ ভাত কেইটা বান্ধি আনিছিল
{{gap}}জনম আৰু মৰণৰ মাজতে এই দুইৰ নিচিনাই বিয়াও আমাৰ সমাজত অৱশ্যে এটি ঘটনীয় ঘটনা
{{gap}}বিয়া বোলে— 'দিল্লীকা লাড্ডু'; যি খাইছে সিও 'পোষ্টাইছে' আৰু যি খোৱা নাই সিও পোষ্টাইছে
{{gap}}বিয়াৰ তিন দিনৰ দিনা ছোৱালী আকৌ মাকৰ ঘৰলৈ ফিৰি আহিল
{{gap}}সেই দেখিয়েই, আমাৰ সম্পূৰ্ণ ইচ্ছা থকাতো আমাৰ ভিতৰৰ বন্ধুতাটো গুলজাৰ হৈ উঠিব পাৰা নাছিল
{{gap}}যেতিয়া মালিনীৰ বয়স ১২ বছৰ আৰু সৰোজৰ বয়স ১৪ বছৰ, এদিন তেওঁলোক আগেয়ে কোৱা শিলত বহি আছিল
{{gap}}উভয়ে মনৰ আনন্দত বহি আছে, এনেতে শ্ৰমণাশ্ৰমত আনন্দকোলাহল শুনিবলৈ পালে
{{gap}}মালিনী যে ওলাই যাবলৈ বেছিকৈ সময় লৈছিল তাৰে এদিন শেষ হল
{{gap}}আমি বহু যতনেৰে, কেইবাখনো "ভৱিষ্যপুৰাণ" পুথি অনাই, চাই এই পুথিখনি প্ৰস্তুত কৰিছোঁ
"মাধৱৰ কথাত একান্ত ভৈলা চিত্ত॥ কৃষ্ণৰ কথাৰ ৰসে ক্ষণে প্ৰীতি বাঢ়ে
"তবু স্বামী মই হবি নিচিনাহা তুমি॥" লক্ষ্মীয়ে বোলন্ত আবে জানিলোঁ নিশ্চয়
"বানৰক হবি বোলে জানি আছো মই॥" তুমি যদি বানৰ ইয়াতে আছা কিক
{{gap}}যিমত খড্ গৰ ফাফৰ মামৰাদিক দূৰ কৰি অনেক ৰঞ্জন কৰে তথাপি সেই খড্ গৰে তৃণকো ছেদ নকৰে
{{gap}}আমি তাঞিৰ ক্ৰোধৰ পাত্ৰ নোহো কিন্তু পাত্ৰমন্ত্ৰী সতি তাঞিৰেহি, এই কখনকে আত্মসমৰ্পণ বোলে
title ভক্তি সাধন বা বৈষ্ণৱামৃত [[শ্ৰেণী:শিৱনাথ ভট্টাচাৰ্য্যৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]]
</poem গৌতম মুনিৰ কথা শুনা আতপৰ॥ হিমালয়ত গৌতম আছে তপ কৰি
{{বঙালী ৰূ}}প দেখি মদনব দৰ্প হোয়ে চুৰ॥ বৰ্ত্তুল বলিত ঊৰু যেন বাম কল
— অৱতাৰ ভৈলা আসি জগতৰ ধাম॥ তোমাক বুলিলা শুনা কৃষ্ণ মন্দ মতি
{{gap}}বৰ্ত্তমানে মাধৱ দেৱালয় বুলিলে ওপৰতকৈ অহা বাকী চাৰিখন দেৱালয়ো ইয়াৰ লগত থকা বুজায়
{{gap}}কবিৰ লেখামতে আজি এই মণিকুট পুথিখনি প্ৰায় ২২১ বছৰ আগৰ
{{X-larger কেশৱ কমলাকান্ত, কৰোঁহো প্ৰণাম॥ poem প্ৰথমে প্ৰণমো গুৰুৰূপে দেৱ হৰি
" পৰম ৰহস্য কথা ইটো দেৱবৰ॥ মহেশে বোলন্ত "দেবি gap তুমি ভাগ্যৱতী
{{gap মোক উদ্ধাৰিয়ো জগত বাপ॥ poem সাৱধান হুয়া কৰা শ্ৰৱণ॥ ৩৭ ঊৰ্ব্ব নামে ঋষি পূৰ্ব্বে আছিলা
{{gap}}ভীষ্মপৰ্ব্বৰ পাতনিত কোৱা হৈছিল যে মহাভাৰতৰ আন আন পৰ্ব্বও সময়ত ছপা কৰা যাব
{{gap}}মহাভাৰত অশ্বমেধ পৰ্ব্বৰ অন্তৰ্গত "সুধন্বধ" নামৰ এই থিখনী প্ৰকাশ কৰা গল
{{gap}}আমি দেখা বস্তুবোৰৰ ভিতৰত যিবোৰ বেছি মনতখোৱা, সেইবোৰ স্বাভাবিকেই মনত থাকে
{{gap কৃষ্ণ বলৰামৰ ভোজনঃ এদিন যশোদাই কৃষ্ণক খেলাৰ ঠাইৰ পৰা হাতত ধৰি ঘৰলৈ আনিছে
चित्र-भागवत আতুৰ হৈ কালীয় হদৰ পানী খাই বিষ লাগি মৰি পৰি থাকিল
{{gap}}কৃষ্ণ বকাসুৰৰ পেটত জুইৰ দৰে লগাত বকাসুৰ বিমূৰ্চ্ছিত হৈ বতিয়াই দিলে
{{Head2Columns noinclude>দিল্লীৰ মোগল বাদচাহ জেলালউদ্দিন আকবৰ আৰু কামৰূপত সুবিখ্যাত মহাৰাজ নৰনাৰায়ণ
{{gap চিন্তাযুক্ত ৰাজা কংস কংস ৰজাই সভাভঙ্গ কৰি চিন্তাযুক্ত মনে সিংহাসনত বহি আছে
चित्र-भागवत হৈ আকাশত দেৱতাবিলাকৰ কোনোৱে ফুলৰ কন্টি হাতত লৈ মালী ভল্লাম সুন্দৰ জৰ ৰ
5# at Anâ det għ fruerunt EAT I তালগছত পৰি ধেনুকৰ জ্ঞাতিবোৰ মৰিব ধৰিলে আৰু গছবোৰ ল
{{gap পূৰ্বপ্ৰতিশ্ৰুতি মতে ৰজা কংসৰ ওচৰত সন্তানৰ সৈতে বসুদেৱৰ উপস্থিতি
{{gap কৃষ্ণ-বলৰামৰ বাল্যলীলাঃ কৃষ্ণ বলৰাম ডাঙৰ হৈ দামুৰি চাৰিব পৰা হৈছে
{{gap}}কৃষ্ণে এদিন বলভদ্ৰক লগত লৈ এঘৰ গোৱালৰ ঘৰত সোমাই দামুৰি এটা এৰি দিব ধৰিছে
''সৰল LST পৃষ্ঠা: নামস্থানত সহজ সূচক লিখা বিন্যাস সক্ৰিয় কৰে
{{gap}}ইয়াত প্ৰথমে সৃষ্টি প্ৰকৰণ আৰম্ভ কৰি, ক্ৰমে জীৱ-জন্তুৰ সৃষ্টি<noinclude noinclude>
{{gap}}আপোনাৰ কৃ • বিশ্বদৰ্পণ পুথি খন আ{{বঙালী ৰ}}ু চিঠি পাই, যাবপৰ নাই সুখী হলোঁ
}} {{gap}}মোৰ সময় নাই, সেই বাবে আপনাৰ পুথি খন ভালকৈ দেখিব নোৱাৰি কেৱল ওপৰে ২ দেখিলোঁ
{{gap}}সত্য যুগৰ মানুহ বোৰ নিৰোগী, সিদ্ধ কৰ্ম্মী আৰু চাৰিশ বছৰ জীয়াই থাকে
{{gap}}শ্ৰীযুত হলিৰাম মহন্ত প্ৰতি ১৫ জানুবাৰী তাৰিখৰ পত্ৰ পাঠে সমাচাৰ জনা হলো
title পাৰিজাত হৰণ আৰু নৰকাসুৰ বধ [[শ্ৰেণী:শিৱনাথ ভট্টাচাৰ্য্যৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]]
{{gap}}বিদেশত ছপোৱাৰ কাৰণে ঠায়ে ঠায়ে কেইটামান ছাপা ভুলৰৈ গল; পাঠক পাঠিকা সকলৰ ওচৰত
{{gap}}গোপাল কলিকাতাৰপৰা আহি দিন চেৰেক মোমায়েকৰ ঘৰত থাকি তেওঁৰ গাৱঁলৈ গল
{{gap}}"হয়, ময়ো আজি কাছাৰিত গাঁৱৰ এজন মানুহৰপৰা শুনিলোঁ- মই আপোনাক সুধি আজি লিখিম হে বুলিছিলোঁ
{{gap}}অসমীয়া স্কুলৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ মানৰ আৰু ইংৰাজী স্কুলৰ তৃতীয় মানৰ নিমিত্তে লিখা
" তেতিয়া গুৰুৱে ভাৰ্যাবে সৈতে আলোচনা সমাম ম য বৃন্তী'ী মাৰি নহ্মী লিযা মামী
{{gap বাল্য-লীলাঃ কৃষ্ণই গোকুলক আনন্দিত কৰি নানাৰূপ ক্ৰীড়া কৰি আছে
" আশ্বাস দি কলে যে, হে কালীয়, তুমি এই ঠাইৰপৰা আন জ্বালীয়ন থান্ধ আমাৰ ভ লব্দী ঙ হুদী ঠাইলৈ যোৱা
{{gap}}সৰ্পাকৃতি অসুৰক মাৰিবলৈ গোপশিশুবিলাক আগবাঢ়ি গৈ সাপৰ পেটত সুমাই গল
चित्र-भागवत কোনো কোনো সময়ত শ্ৰীকৃষ্ণ থিয় দি থাকিল, কেতিয়াবা ঢাকনা বনী
{{gap}}পূতনাই হাত ভৰি মেলি ৰাজ আলিৰ দৰে পৰি আছে; কৃষ্ণই তাইৰ বুকত ৰঙে ক্রীড়া কৰি আছে
{{gap পুতনাৰ শ দাহ কেইজনমান গুৱালে কুঠাৰেৰে খৰি কাটি জুই জলাই পূতনাক দাহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে
और कोई गोपरमणी दाहिना তাকে কোনো গোপৰমণীয়ে বহি কোলাত কযৰ চৰণ লৈ আগ হাত তুলি কপালত ফোট দিব ধৰিছে
" মই একো নামাতিলোঁ॥ তেতিয়া তাইৰ খং উঠিল; আৰু টান ভাবে 'আই,
{{gap}}গোপালে লৰা কালৰেপৰা চাকৰিক ঘিন কৰিছিল; উকীল ব্যৱসায়টোকো "কথা বেচি খোৱা" বুলি ঠাট্টা কৰিছিল
{{gap}}গোপালত কন্যা বিয়া দিবলৈ সকলোৰে হেঁপাহ—এই উপলক্ষে গোপাল কম জলুমত পৰা নাছিল
" আহিনী এইদৰে কৈয়েই বাপাটোক বিছনৰপৰা তুলি কোলাত ললে কিন্তু সি তেতিয়াও কান্দিয়ে আছে, "কেলেই মাতিছ কলেহে জানোঁ
" অনিচ্ছা স্বত্বে মই মাধৱক কোলালৈ আনি পিয়াহ দিব ধৰিলোঁ
" বুলি কোৱাত আহিনীয়ে কলে "ইয়াৰ আগতে দুবাৰ তিনিবাৰ তোমাক মাতিছিলোঁ, তেতিয়া দেখো নামাতিলা
{{gap}}গোপালৰ ঘৈণী গোলাপী বৰ স্বামী পৰায়ণা আছিল—স্বামী গুৰু কিহত সুখ পায় গোলাপীৰ সেই এক মাত্ৰ চিন্তা আছিল
{{gap}}"মোৰ বুজিবলৈ একো বাকী নাই; কিন্তু তোমাৰ বয়স বৰ কম, সংসাৰৰ আও-ভাও বুজিবলৈ তোমাৰ এতিয়াও বহুত বাকী
{{gap}}বাই, চোৱাঁ, যি ঘৰত মোৰ স্বামী বা শহুৰৰ মোৰ বুলিব পৰা কোন অধিকাৰ নাই, তাৰ মই কিহৰ অধিকাৰিণী
{{gap}}লাহে লাহে গোপালৰ পঢ়াশালি, কাৰখানা, ৰাতিৰ স্কুল ডাঙৰ হৈ উঠিল
(আৰু অলপ ৰৈ) উস্ কি কুক্ষণত, নহয় সুক্ষণত আহি তোক লাগ পালোঁ
{{gap}}হীৰাই কিন্তু অলপপৰ নীৰৱে থাকি এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি কলে— "কিবা পাপৰ ফলতহে মানুহ নীহ কুলত উপজে
{{gap}}আগেয়ে কৈছোঁ হীৰাহঁতৰ ঘৰ এদাঁতিত,—আন কাৰো ঘৰৰ লগত তেওঁলোকৰ ঘৰৰ যোগ নাই
{{gap}}ঠিক সেই সময়তে পদুমৰ চিঞাৰ মতে পদুমৰ মাক তাতে ওলাল
" মা—"বাৰু যা গোলাপ, আগলৈ আৰু তেনে কথা কাকো নকবি
{{gap}}আবেলি হীৰাই ছাইবোৰ নি নদীত পেলালে আৰু ঘৰৰ ভেটিটো মছিলে
{{gap}}হীৰাহঁতৰ জ্ঞাতিসকলে পাছ দিনা খবৰ পাই হীৰাৰ খবৰ লবলৈ আহিল
{{gap}}এদিন এদিনকৈ ন দিন হল, হীৰাই এটোপা পানীও ভিতৰ নকৰিলে জ্ঞাতিসকলে দি যোৱা য'ৰে বস্তু ত'তে পৰি থাকিল
{{gap}}ডেকা দুদিনমান অলপ ভালহৈ উঠাৰ পাছতেই আকৌ তেওঁক গ্ৰহণীয়ে লাগ দিলে
(কেতেকী ফুলৰ পাহি গালৈ দলিয়াই; সুৰ লগাই) (কাপোৰৰ আঁচলৰে চকুৰ পানী মচি) ১ম আৰু ২য় অঃ
}} {{gap}}শ্ৰীৰামৰ হৃদয় ৰাজ্যৰ, ঘাই পাটেশ্বৰী {{gap}}দেৱ ৰাজ্য স্বগত চন্দ্ৰিমাৰ হাঁহি
{{gap}}গোলাপ টগৰ যূতি, জাঁই, গুটিমালী, {{gap}}ফুলিছে সকলো চন্দ্ৰিমাৰ মন বুজি
:যাৰ প্ৰেমে বশীভূত ৰাক্ষস বান্দৰ, (হঠাৎ খোজ দিয়ে মান আগবাঢ়ি গৈ থাকি মনে মনে)
(ভৰিত ধৰি) যদি কিবা অপৰাধ, :শান্তি কৰি মোক পবিত্ৰা কৰোক
(হাত ধৰাধৰিকৈ দেও মাৰি মাৰি গীত গাই গাই (ক্ষণেকান্তে বাল্মীকি আৰু ভলু
( সকলোৱে বেৰি গীত গাই গাই জানকীক মলা পিন্ধাই) বনে বনে ফুল তুলি, গাঁথি মলা যতন কৰি, আনিছে হে লগৰী, পিন্ধাবৰ মনে
(ৰশিষ্ঠ আদি দ্বিজসকলেৰে সৈতে লক্ষ্মণৰ পুনৰ প্ৰবেশ) ৰাম-(প্ৰণিপাত পূৰ্বক) প্ৰভুসকল
(লাহে লাহে গৈ ৰামৰ ওচৰত আঠুকাঢ়ি যোৰে উপবেশন ) ৰাম মূৰ দাঙ্গি) কি দূত বাতৰি কি
(বাওঁ চকু মোহাৰি কেৱল লক্ষণৰ বিচ্ছেদেই আপদৰ শেষ হোৱা নাই নে কি
'ৰাম—এই মই গাণ্ডীৱক চুম্বিলো সাদৰে, দেখুয়াম ৰঘুবৰে কত বল ধৰে
(আকাশ পথত দুই পাত লৱৰ কটাকটি {{gap}}সমস্ত সেনাক এয়ে নিপাত কিৰিব
(শত্ৰুঘ্ন আৰু ভৰতৰ মৃত দেহ দেখি (ৰামৰ ওচৰত বহি) প্ৰভু, জানকীনাথ
::নতু অগ্নি চিতা জ্বালি লওঁ, জাঁপ মাৰি তাতে, দুখৰ কৰোহোঁ অন্ত॥
(লৱ লৰ মাৰি জুই আনে গৈ (যোৰ হাতে চিতাৰ কাষত ঠিয় হৈ)
(ৰামৰ মৃত দেহ চিতাৰ দাঁতিত থৈ অশ্বমেধ যজ্ঞ আজি ৰণ ক্ষেত্ৰ মাজে
{{gap}}জনমে জনমে ৰাম জানকীৰ পতি, ::ৰাম বিনে জানকীৰ নাই আন গতি, ::সদায় লগাম বহি অধৰে অধৰ, ৪
{{gap}}বলৰামে গাইবোৰক নতুন সৰু সৰু দামুৰি এৰি বখনীয়া দামুৰিক পিয়োৱা আৰু বুঢ়া গুৱালবিলাকে মৰমেৰে গোপশিশু-
{{gap পূতনা-বধঃ পূতনাই কৃষ্ণক পিয়াহ দিবলৈ হাত মেলি কোলাত লৈছে
चित्र-भागवत গাইবোৰে ৰ'দত কষ্ট পালে গছৰ তলত শুই পাৰে; সেই কী এম যায় ব্ৰাহ্ম লীৰ বিস্ময় জৰ ৰী
{{gap}}যশোদাই কৃষ্ণক পাছে পাছে খেদি ভাগবা দেখি কৃষ্ণই পলাব নোৱাৰা ভাও জুৰি আদৰতে কান্দিব ধৰিলে
{{gap}}কংসৰ কাৰাগাৰত দৈৱকী আৰু বসুদেৱ বন্ধন অৱস্থাত আছে; ৰখীয়াই বন্দীশাল পহৰা দিছে
{{gap বৃন্দাবনত বনভোজন আৰু ক্ৰীড়াঃ কৃষ্ণ-বলৰামে বাঁহী বজাই নিতৌ গৰু চৰাবলৈ বৃন্দাবনলৈ যায়
" আহিনীয়ে ক'লেঃ—মই আগেয়ে কৈছিলোঁ নহয়; এতিয়া মই কি কৰিম
" আহিনীয়ে মোৰ খোজ দেখি আচৰিত হ'ল, আৰু অলপ লাহে লাহে যাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে
" চৰাই চিৰকতিবোৰেও যেন বিভু-গান এৰি মোকেই ঠাট্টা কৰিবলৈ ধৰিলে
" {{gap}}এনেতে মই তেওঁৰ চৰণত ধৰি সেৱা কৰিলোঁ; আহিনীয়ে কলে;— "আপোনাৰ বোৱাৰীয়ে সেৱা জনাইছে
" বোৱাৰী শব্দ শুনিয়েই যেন গোসাঁইৰ খং উঠিল আৰু কবলৈ ধৰিলে;—"কি কোৱা, মোৰ বোৱাৰী
"আপোনাৰ বোৱাৰী মেনেজৰৰ উত্তৰ দিলে, "বহুত পলম হল, বহুত পলম
" মই তেতিয়া লাজ ভয় কাটি কৰি কবলৈ ধৰিলোঁ;—"প্ৰভু মোৰ গাত অপৰাধ নাই, আপুনি ক্ষমা কৰক
" {{gap}}"প্ৰভু, আপোনাৰ ওচৰত কিহৰ লাজ; মই আহিনী বাইক লগত {{gap}}"আই, তুমি ইমান কষ্ট কৰি ইয়াত কেনেকে থাকিবা
" "ময়ো, {{gap}}"ৰাম ৰাম, পোনাটিৰ, মোৰ ৰামৰ ছবিটিৰ অৱস্থা কি হব
" {{gap}}মোৰ কথা শুনি গোসাঁই কলে—"আই, তুমি ধনীৰ জীয়াৰী; ধান, ধন, দাস, দাসী তোমাৰ পিতৃ-ঘৰত অতুল
{{gap}}মোৰ পৰিচয় সকলো খিনি আপোনালোক দিলোঁ, বাকী আছে মোৰ পিতাৰ নাম
{{gap}}পৰীক্ষা হৈ গল, তাৰ খবৰো ওলাল—মই ২য় বিভাগত পাছ হলোঁ
'' মোৰ সৰগ ভাঙি মূৰত পৰিল—তেতিয়া মনত পৰিল মাইৰ সেই চকুৰপাণী, মনত পৰিল সেই হুমুনিয়াহ; মই কান্দি পেলালোঁ
{{gap}}এতিয়া মই গাৱলীয়া শিক্ষক; মই পাছ কৰি যোৱা স্কুলতে প্ৰধান শিক্ষকৰ কাম কৰোঁ
" ওচৰত যি ওচৰ চুবুৰীয়া আছিল সকলোৱে কলে—"যোৱা, তুমি এতিয়াই দোলা দুলীয়া লৈ যোৱা, সিহঁতক আনাগৈ
" যাওঁ -নাযাওঁ কৰি দোলা-দুলীয়ালৈ শেষ বাৰ শহুৰৰ ঘৰলৈ ওলালোঁ
" এই হৃদয় শূন্য কথা শুনি মই বৰ অধৈৰ্য্য হলোঁ, আৰু সুধিলোঁ "সঁচাকে আপুনি সিঁহতক নপঠাবনে
" "মই নপঠাও বুলি কৈছোঁ নপঠাওঁ আৰু তুমি নধৰিবাও, তোমালোক লৰা মানুহ নুবুজা, আহিছা ভাল হৈছে, আজিলৈ যোৱা,
" এই বুলি ডবিয়াই খেদি বাট চৰাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিলে
" তেতিয়া সি "তেন্তে মই ৰাতি কিছু হলে আহিম দেই
—আজি তোমাৰ মুখৰপৰা যি শুনিলোঁ, যি শিকিলোঁ সি নানা শাস্ত্ৰৰ শিক্ষাতকৈও মূল্যবান
'' গোপালে চিঠিখন সামৰি "সম্প্ৰতি কাম লবলৈ মোৰ অলপ অসুবিধা" বুলি চীফ বাহাদুৰলৈ চিঠিৰ উত্তৰ দিলে
{{gap}}ৰাতি বহুতলৈ বয়সীয়া লোকবিলাকে গোপালৰ লগত থাকি তেওঁক নানা বুজনি দিলে
{{gap}}এই গীতটি গোলাপীৰ বৰ প্ৰিয় আছিল; তেওঁ যেতিয়াই আহৰি পায় তেতিয়াই এই গীতটি আকাশৰ ফালে চাই চাই গাইছিল
" এই বুলি বিচাৰিবলৈ এৰি নৈৰ ঘাটৰ ফালে খোজ ললে
" এই বুলি তেওঁ হীৰাৰ ওচৰতে বহি চিকিৎসা {{gap}}মাষ্টৰণী কলিতাৰ ছোৱালী—ঘৰ নগৰত
" বুলি চকু চলচলীয়া কৰিছিল, তাতকৈ আৰু কি ভাল কথা কব পাৰে মানুহে
{{gap}}জোন আৰু বেলিৰ সম্বন্ধ যেনেকুৱা, জাতীয় জীৱনৰ লগত সংস্কৃতি আৰু সভ্যতাৰ সম্বন্ধও তেনেকুৱাই