jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
̶ কীৰ্ত্তন</center> স্বৈৰং চৰন্তি মুনয়োহপি ন নহ্যমানা ছিণ্ডে কৰ্ম্মবন্ধ হেলে ভকতে
̶ পঞ্চদশী &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;অৰ্থা ভ্ৰম দুবিধ ̶ এবিধক সংবাদী বোলে, আনবিধক বিসংবাদী বোলে
</center> পাতঞ্জলৰ সমাধিৰ উচ্চ অঙ্গ নিৰ্ব্বীজ সমাধী আৰু সাংখ্যৰ কৈৱল্য একে বুলিয়েই ওপৰত কৈছোঁ
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;সংসাৰত থাকিও ঈশ্বৰক পোৱা যায়, যদি মনেৰে তুমি সংসাৰত নিৰ্লিপ্ত হৈ থাকিব পাৰা
(ৰত্নাৱলী poem সেইদেখি নীতিশাস্ত্ৰত কৈছে "গৃহীত ইৱ কেশেষু মৃত্যুন্য ধৰ্ম্মমাচৰেৎ
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;অজামিলে এই সংবাদী ভ্ৰম কৰি নাৰায়ণ বুলি পুতেকক মাতি এই বাবে উদ্ধাৰ পাইছিল
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ভগৱন্তক পতিভাৱে পোৱাটো জ্ঞানী আৰু যোগীৰো দুৰ্ল্লভ বুলি ওপৰত কোৱা হৈছে
" সোণটিয়ে এনে কথা, এনে ব্যৱহাৰ মাহীমাকৰপৰা পাব বুলি নেভাবিছিল, অথচ সঁচাকৈতো সি দোষ কৰা নাই
" সোণটিয়ে বাপেকৰ মাত শুনি চকু মোহাৰি আগত থিয় হ'লহি
(ঘোষা center> যেনেকুৱা কালত ধৰ্ম্মৰ যেনেকুৱা গ্লানি উপস্থিত হয় সেই কালৰ উপযোগী মূৰ্ত্তি
</center> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;অৰ্থাৎ তুমি ফলাভিসঙ্গ ৰহিত হৈ সদায় অৱশ্যে কৰণীয় কৰ্ম্মানুষ্ঠান কৰা
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;মনৰ ত্যাগেই প্ৰকৃত্ব ত্যাগ, কাৰণ "মন এব মনুষ্যানাং কাৰণং বন্ধমোক্ষয়োঃ
" অৰ্থাৎ মনৰপৰা জয়ত পৰাজয়, তাৰ জয়তে জয় আৰু মনৰ প্ৰতীতিতে পৰম ব্ৰহ্মক লাভ কৰা যায়
(কীৰ্ত্তন poem নাৰদে তিনি কটপা দি তাকেহে কৈছিল নাই নাই নাই গতি লোকৰ
(শঙ্কৰদেৱ center> তস্যাহং ন প্ৰণশ্যামি স চ মে ন প্ৰণশ্যতি
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;বাস্তৱিকতে এনেকুৱা জ্ঞান আৰু ভক্তিৰ গ্ৰন্থ সংস্কৃত ভাষাত আন এখন নাই
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;তেওঁলোকে মুগ্ধ অৰ্থাৎ possessed হৈ লৰিল বিঘিনিয়ে বাটত অগাভেটা কৰি কি ৰাখিব
</center> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; পৰীক্ষিতৰো এই সন্দেহ হৈছিল আৰু সেইদেখি তেওঁ শুকদেৱক তাৰকাৰণ সুধিছিল
(ঘোষা poem &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; কীৰ্ত্তনৰ দুৱাৰমুখতে এই ভিতৰত সোমালে অষ্টনিধিৰ ভাণ্ডাৰ
" ইয়াৰ পিছত ল'ৰাটোৰ ভৰি দুটা ধৰি তাক ঘূৰালত তাৰ মুখেদি পানীবোৰ ওলাই গৈ ল'ৰাটো ভাল হ'ল
</poem &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;আমি যাক নিৰৰ্থক শব্দ বোলো, তাৰো এনে প্ৰভাৱ অৰ্থবোধক শব্দৰতো কথাই নাই
" এনে কৃষ্ণ নাম, যাৰ অন্বয় ̶ তয়োৰৈক্যং পৰং ব্ৰহ্ম কৃষ্ণ ইত্যভিধীয়তে
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ভক্ত ভগৱন্তৰ কেনে প্ৰিয়, এবাৰ কীৰ্ত্তনৰ প্ৰহলাদৰ উপাখ্যানলৈ চকু দিয়া
</poem অনন্ত উপায় নেপাই ব্ৰহ্মাই প্ৰহলাদক ক'লে – ব্ৰহ্মাৰ বচন সাদৰি প্ৰহলাদে ধীৰে ধীৰে গৈলা চলি
"মই অকামিলা অপাৰগ দুৰ্বলৰ গুৰিত সকলো কাৰ্য্যৰ গুৰি সৰ্ববপাৰগ অনন্তবলীৰ বল আছে
" ঈশ্বৰৰ চৰণত আত্মসমৰ্পণ কৰোঁতা ভক্তৰ এই অমৃত বাণী শুনি লোৱা হে অহম্মমী অবিবেকী মানৱ
— ৰাম যে একেবাৰেই উকা আখৰ আৰু যে সি অতি সহজে উচ্চাৰণ কৰিব পৰা সহজপ্ৰাপ্য
" এতেকে সকলোৰে কেন্দ্ৰ ঈশ্বৰ-বৃহস্পতিৰ পালে ঢাল লোৱাটোহে বুদ্ধিমানৰ কাৰ্য
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;এনেজন ঈশ্বৰে সেই বৈকুণ্ঠত আছে, যাক স্মৰণ কৰিলে পাতকৰাশি ধ্বংশ হয়
center poem> কবিৰ সুন্দৰ কল্পনাৰ চূড়ান্ত গতি ঈশ্বৰৰ স্বৰূপৰ সমীপবৰ্ত্তী
poem &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;বহু ধাৰণা এনেকুৱা যে মই শ্ৰুতি-স্মৃতিৰ বিধান মানি কিয় চলিম, অকল নাম ল'লেই হ'ল
</poem দৈত্য শিশুসকলক উপদেশ দি প্ৰহলাদে কৈছিল, – নলাগে সত্ত্বত শাস্ত্ৰ বিস্তৰ জানিবে
</poem সুদামা মালীক শ্ৰীকৃষ্ণই বৰ লোৱা বুলি বৰ যাচিলত সুদামাই ক'লে,
</poem &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;প্ৰকৃত ভকতে ঈশ্বৰ তেওঁৰ বশ্য বুলি কিন্তু কেতিয়াও গৰ্ব্ব নকৰে
</poem &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ভক্তি-লাভ কৰিবৰ উপায় হৈছে – সদায় ঈশ্বৰৰ নাম-গুণ শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন কৰা
{{gap}}ভাল চিকাৰীৰ লগত থাকিলে চিকাৰৰ বিষয়ে বহুতো শিকিব পাৰি, কিন্তু নিজে চিকাৰ কৰাৰ সুযোগ নঘটে
{{gap}}পহু মৰাত বিশেষ উৎসাহ দিলেও বাঘ মৰাত দাদাৰপৰা বিশেষ উৎসাহ পোৱা নাছিলোঁ
{{gap}}দিনৰ পিচত দিন যায়, কিন্তু যোৱাৰ উপায় নোলায়,মোৰ ভাগ্যত বাঘ মৰা নঘটে
" লাগিলে তেওঁৰ হাতীটো দিয়াত সন্মত হ'ল; কিন্তু এটা হাতীৰে সেইজনী বাঘ মৰাৰ চেষ্টা<noinclude noinclude>
{{gap}}"বাৰু যাচোন, হাজৰিকাক হাতীৰ কথা কগৈ; দিয়ে যদি হাতী সোনকালে পঠিয়াই দিব কবি
" কোৱা মাত্ৰেই সি লৰ মাৰিলে আৰু লগতে হাতীটো লৈয়েই আহিল
{{gap}}লৰালৰিকৈ ভাত খাই নাৱত গাদী দি ময়ো নাৱতেই উঠি যাত্ৰা কৰিলোঁ
{{gap}}তাতেই পাম বুলি কৈছিল আৰু ময়ো ভাবিছিলোঁ; কিন্তু নেদেখি মন বেয়া লাগি গ'ল
" সকলো পাহৰি চিঞৰ মাৰাৰ ফলত যি দেখিলোঁ তাৰ চিত্ৰ আজিও স্পষ্টকৈ<noinclude><references noinclude>
{{gap}}বন্দুকত আকৌ গুলী ভৰাই বাঘ ডুব মৰা ঠাইলৈ লক্ষ্য কৰি চাই থাকিলোঁ—ওলোৱা মাত্ৰকে মাৰিম
{{gap}}কিন্তু খবৰ দিয়াৰ লগে লগে কলে যে বাট অতি দুৰ্গম—নাই বুলিলেই হয়
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;আমি যেনে অৱস্থাত পৰিছোঁ, আমাৰ ভিতৰত উলুৱনিত জুই লগাই দূৰৰপৰা ৰং চোৱা কিছুমান থাকিবই
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;কেনে ক্ষুদ্ৰ কথা বা মিছা কথাতে দন্দ্ব হাই মৰামৰি কৰি দেশলৈ অশান্তি অনা হৈছে চোৱাঁ
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;মানুহে যদি যুদ্ধ নেৰে তেন্তে মানুহ নামৰ প্ৰাণী পৃথিৱীত লোপ হ'ব
" এইকথা কৈ তেওঁ পুতেকক ধৰ্ম্মেপদেশ দিলে, আৰু পুতেকে পিতৃ-উপদেশ গ্রহণ কৰি বৌদ্ধ সমাজত্ব হ'ল
" এই কথা শুনি শংকৰদেৱে ক'লে, "বাপু, এই দ্রব্য খুজি তই মোক আনন্দ দিলি
" ভিক্ষু – "যদি তেওঁলোকে আমাৰ সৈতে কথা কয় তেন্তে কি কৰিম
" শিৱনাথ শাস্ত্রীৰ উল্লেখ কৰি লাটু মহাৰাজে কৈছিল– "ঈশ্বৰ ঈশ্বৰ কৰে জীৱনটো কাটিয়ে দিলে
" আমাৰ দুইজন মহাপুৰুষেও এই কথাকেহে ডঢ়াই ডঢ়াই কৈ গৈছে
" এদিন মেজৰ ক্ৰছৰ আগতে সেই সন্ন্যাসীজনে এটা ল'ৰাৰ কিছত খেদাই দিছিল
" বন্ধুৱে উত্তৰ দিলে, "হয়, কিন্তু সেই সোত বন্ধ কৰাই টান
" নৱদ্বীপত বঙ্গালী পণ্ডিতসকলে আজিকালি ১ লা আহাৰত কালিদাসৰ স্মৃতি সভা কৰিছে
" প্রণয়িনীয়ে উত্তৰত সুবিলে এইটাে Weather report বতৰৰ চৰ্কাৰী বর্ণনা নে
"কুলিয়াৰ মেলাত মই (নবীনচন্দ্র সেন) খ্যাতনামা কেশবচন্দ্র সেনৰ জননীক দেখিলোঁ
of Hå osso êso coming generation অর্থাৎ আগলৈ উঠি অহা বংশধৰসকলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে
" উদাহৰণ স্বৰূপে তৈত্তিৰীয় উপনিষদত লেখা ভূত্ত বৰুণৰ সংবাদ উল্লেখ কৰিব পাৰি
" কিন্তু বুদ্ধৰ পৰিনিৰ্ব্বাণৰ পিছত বুদ্ধই দেৱতাৰ আসনত অধিষ্ঠিত হ'ল
" বুদ্ধই সেই প্রস্তার অগ্রাহ্য কৰি ক'লে এনে হ'লে ধর্ম প্রচাৰৰ সাহাজ নহ'ব, বৰং তাৰ ওলোটা হ'ব
"ফেৰুৱাৰ (Pharoah)– ইজিপ্টৰ ৰজা— দুটা পুতেক আছিল, সৰুটোৰ নাম মুছা (Mossa)
" ঈছৰ এনে কথা শুনি গৱৰ্ণৰৰ বৰ খং উঠি, তেতিয়াই ঈছাৰ প্রণদণ্ডৰ হুকুম দিলে
"হব হেন জাতটাে সেই অস্পৃশ্যটোৰ পাপ ভাপত ধোৱা হৈ উৰি যায়
" লিখকে গুটীয়াভাৱে এই দুটা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰাহেঁতেন তাক বুজাই টান হ'লহেঁতেন
" তেওঁ কালি মোক কৈছিল, যে, এইবাৰ তেওঁ কলিকতাৰ পৰা এটা বঢ়িয়া পাটৰ কামিজ চোলা কৰাই আনিছিল
" - ইংৰাজ আমোলত এবিধ গোলাম মুকলি হল হয়, কিন্তু আন এবিধ গোলাম ওলাল
" সেই সনাতনৰ ত্যাগৰ বিষয়ে, গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰপৰা এই ঘটনাৰ উল্লেখ এইখিনিতে কৰো
"The Story of Philosophy The Mansion of Philosophy" নামেৰে দৰ্শনৰ বিষয়ে তেওঁ দুখন সুবিখ্যাত কিতাপ লেখিছে
" আমি কওঁ নোপোৰাহেঁতেন সোনকালে লুকালহেতেন, পুৰি বিজ্ঞাপন দিয়াৰ দৰে হোৱাতহে যদি নুলুকাল নুলুকাল
" ইত্যাদি কৈ উচ্চশ্রেণীৰ আহোম ডাঙৰীয়াৰ আৰু আহোম ৰজাৰ চাওত<noinclude><references noinclude>
(গ) নহ'লে "উচ্চ দৰৰ" সাহিত্য হয় কেনেকৈ – সম্পাদক, পত্রিকা
हेबू७ यशउि ब्राहेबिनि ब्राहेबिtब्रन পরমাঙ্কা শী পীকুব মসকুী মাঙোন্দ কৎপদ স্বাদৰ লৈতে
"ক্লা" ইমা লৈমারেণ শিদৰী লৈছিংলপ ক" ক্লী কৃষ্ণায় গোৰিদায় গোপীজন বঙ্গভায় স্বাহ
BBBBB S BSBSB DDSB BD SDDK DD BB BB BBS মমুংগী খোইরি লিমশাংলি, পাৰ্থংবগী মুক্তি লৈ ত
— ইমান ডাঙৰ ৰাজ্যখনত এখন ভাল পাৰফিউমাৰী নাই; ই নিশ্চয় বদনামৰ কথা
— অকল পাৰফিউমাৰী কিয়, মোৰ বোধেৰে ইয়াত ভাল জুৱেলাৰীও নাই
— তই একে দিনাই পৰীক্ষা দিব পাৰিবি নে উত্তৰা — কিয় নোৱাৰিম
— সেইটো আৰু ক'ব লাগিছে নে তেওঁ বোলে আগেয়ে পাণ্ডৱৰ ঘৰৰ মহিলাসকলৰ নৃত্য-শিক্ষক অাছিল
— [দ্ৰৌপদীক] যোৱাঁ, বেগাই এগিলাচ চৰ্পত অানা দ্ৰৌপদী ওলাই যায়
[দ্ৰৌপদীয়ে চৰ্পত এগিলাচ আনি কীচকৰ আগত থৈ পিচ হুহঁকি যায়
] কীচক – ইমান বঢ়িয়া চৰ্পত মই জীৱনতে খোৱা নাই
—এটাও নাই কলৈ গ'ল তৃ, গ -ই তেনেহলে আমাক ঠগিলে
—মোৰ ওপৰত গোচৰ দিবলৈ আহিছ চাওঁচোন তোক কোনে ৰক্ষা কৰে
—ই বৰ অন্যায় কথা ৰজাৰ চকুৰ আগতে এজন বিষয়াই নাৰীৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰে
— ক'ৰবাৰ মানুহ এটা আহি আমাক ক'লে বোলে গৰু নেহেৰোৱা নাম এটা শিকাই দিওঁ
[ ২৪ বাৰ উজু বৈঠক আৰু ২৪ বাৰ উজু ডন কৰে
– কিয় আকৌ সুধিছা হে মই যে কি অপমান সহ্য কৰি জীয়াই আছোঁ তাক তুমি ভাবিব নোৱাৰা
—(ফুল তুলি তুলি) দিনৌ নিজ হাতে ফুল তুলি একোধাৰ মালা গাঁথি ৰাণীক পিন্ধাব লাগে
—পাঁচ জন গন্ধৰ্ব্বহে নালাগে, পাঁচ হেজাৰ গন্ধৰ্ব্বয়ো মোৰ নোম লৰাব নোৱাৰে
[ গাটো জোকাৰি, হাত-ভৰি এবাৰ মেলি এবাৰ কোঁচাই বুকু ফিন্দাই থিয় হয়
) যা এতিয়া, নৰকৰ গহ্বৰত লোকৰ তিৰুতাৰ লগত প্রেম কৰগৈ
notes লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ চুটিগল্প গ্ৰন্থ কেহোঁকলি গ্ৰন্থৰ অন্তৰ্ভুক্ত চুটিগল্পৰ সূচী
— আইতাই কৈছিল অৰ্জ্জুনে হেনো বৰ ওপৰত থোৱা মাছ এটা ছাঁ চাই বিন্ধিছিল
—বাৰু লক্ষ্য বিন্ধিব নালাগে, সৌ যে ওপৰত অকলশৰীয়াকৈ আমটো আছে, তাকে সৰোৱাঁচোন
—বাৰু, চোৱাঁ তেন্তে, মই একে পাট কাঁড়তে মাটিত পেলাই দিম (কাঁড় মাৰে, আৰু কাঁড় বহুত আঁতৰে দি যায়
— (লাইক সাবটি ধৰি ডাঙ্গৰ হ'লে নিশ্চয় তুমি অৰ্জ্জুনৰ সমান বীৰ হ'বা
—দিন কালৰ যেনেহে গতি হৈছে, ওলাব সোমাবলৈকে এৰিব লগা হ'ল
—নিজক শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে সজ্জিত কৰিবলৈ সময় আৰু সুযোগ বিচাৰি পিচ হোঁহক যুদ্ধৰ ৰীতি
—আপুনি ভাবি চাওক, দুদিন আত্মগোপন কৰি থাকিলেই আপুনি এই সকলোকে ৰক্ষা কৰিব পাৰে
—তেন্তে আপুনি এতিয়াই ছদ্মবেশেৰে ওলাই যাওক, তাৰ পাচত অৱস্থা বুজি ব্যৱস্থা কৰিব
—কিন্তু মোৰ ভয় হয়, মই গ'লে যদি তোমালোকৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰে
(যাবলৈ ধৰি অ' নহয়, নগাটোক মাতক, তাৰ হোৰা, টুপী কিনি লওঁ
— লাই-লেচাইক) য'ৰে পগলা যলৈকে যায়, যাওক, তোমালোক ভিতৰলৈ আহাঁ
) (জয়মতী আৰু নগাবেশী গদাপাণি ওলাই আছে॥ তেতিয়া সময় প্ৰায় গধূলি
(চকুৰে দেখালৈকে জয়মতীলৈ চাই চাই ওলাই যায়, জয়মতীয়েও ব্যাকুল ভাবে চাই থাকে জয়
—শয্যা দুখীয়াৰ শান্তিৰ আকৰ, পৰিশ্ৰমৰ অৱসাদ দূৰ কৰিবৰ অমোঘ ঔষধ
—গদাপাণিৰ দৰে এটা প্ৰকাণ্ড মুনিহ অলক্ষিতে পলাই যায়,–ই হ'ব পাৰে নে ডাঙ্গৰীয়া
—হ'ব পাৰে মিছা, কিন্তু তাৰ প্ৰমাণ দিয়াৰ ভাৰ তেওঁৰ ওপৰত
—তুমি বাৰে বাৰে স্বৰ্গদেৱৰ আদেশ অমান্য কৰিছা, নামাতি ৰণ জিকিব খুজিছা
–যিমান হেপাহে মোৰ দৃষ্টি বিয়পাওঁ, সিমানে আন্ধাৰে কৰে সৃষ্টি অন্ধতাৰ
—নগ্ন দেহ, নগ্ন ভাষ, সৰল নগাৰ, তথাপি আদৰ কৰি যাচিছে আশ্ৰয়,
–( ভালকৈ চাই হয়, হেই দুটা বৈয়ামৰ মানু, কিবা ডেকিছে; ধেনু-কাঁড় লগতে আনিছে, জুপি জুপি আহিছে
(এফালে দুয়ো লৰি ওলাই যায়, আনফালে হাতত ধনু-কাঁড় লোৱা দুটা মানুহ সোমায়
— নিলগলৈ দেখুৱাই মনে মনে ব'ল, সেইটো ঠিক গদা কোঁৱৰেই হয়
—আমি ওপৰ চাঙৰ পৰা আহিছিলে, বৈয়ামৰ মানু লৰি গৈছিলে, ডৰি কাটি পেলালে
) জেনুৱে ৰেণুৰ গাত ধৰি থকা অৱস্থাতে তেওঁলোকৰ ফালে মূৰ তুলি চায়
—তোমাৰ পাণ্ডিত্য মোক নালাগে –তিৰুতা তিৰুতাৰ দৰে থাকাগৈ, মোক ৰাজনীতি শিকাবলৈ নাহিবা
(নিজ নিজ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ দলিয়াই পেলাই চকুত হাত দি তলমূৰ হয়
(স্থিৰ দৃষ্টিৰে শূন্যলৈ চাই থাকি সৌৱা, সতীৰ তেজৰ ঢল উঠিছে, জয়াৰ চিতাৰ ধোঁৱাই আকাশ জুৰিছে
— আমাৰ কাৰ্য্য সুচাৰুৰূপে সমাধা হ'ল, অতি শীঘ্ৰে অভিষেক সম্পন্ন কৰিব লাগে
— তাৰ পূৰ্বেই নগৰ সুসজ্জিত কৰিব লাগিব, বিধ্বস্ত নগৰক জীৱন্ত কৰিব লাগিব
( আঠু কাঢ়ে, আৰু স্থিৰ দৃষ্টিৰে শৃষ্ঠলৈ চাই থৰ হয়
—চাচোন বাৰু কুঁৱৰীক যে মাৰিলেই, আকৌ যি তাত বেজাৰ কৰিছিল তাকো মাৰিছে
(সম্মুখত যাকে য'তে পালে ওফৰাই পেলাই বিজুলী সঞ্চাৰে ওলাই যায়
(বৰফুকনলৈ কাতৰ দৃষ্টিৰে চাই ওলাই যায় (কটকীৰ প্ৰবেশ আৰু বৰফুকনৰ প্ৰতি অভিবাদন কটকী
—ইমানবোৰ মানুহ মৰা হৈছে, কিজানি তাৰ ভিতৰত কোনোবাটো গদাকোঁৱৰেই আছিল
—সি যি কি নহওক, সম্প্ৰতি আৰু এটা নতুন বাতৰি আছে, এইখন পঢ়ি চাওক
—ভাল তেন্তে, আজি আবেলিকৈ চ'ৰাৰ মেলত ইয়াৰ মীমাংসা কৰিব লাগিব
—মই বহুত অনুসন্ধান কৰি কালি জানিব পাৰিলোঁ, লুকী বুলি গাৰোৱনী এজনীৰ ঘৰত বৰ শকত-আৱত উজনীয়া মানুহ এজন আছে
—বাৰু, এতিয়া যোৱাঁ, মই তাৰ ব্যৱস্থা কৰিম, তুমিও লক্ষ্য ৰাখিবা
—আপুনি গদাক আশ্ৰয় দিয়ক, যাতে তেওঁৰ প্ৰাণ নিৰাপদ হয়, তাৰ ব্যৱস্থা কৰক
—ভিনীহিদেউ বেগেৰে আহি বন্দৰৰ পদধূলি ল'ব খোজোঁতেই বন্দৰে সাবটি ধৰে
—যুক্তি-তৰ্ক, মোক নালাগে, মোক স্পষ্ট উত্তৰ লাগে – মোৰ আদেশ পালিবলৈ আপুনি প্ৰস্তুত নে অপ্ৰস্তুত
— যিদিনা সিংহাসনত বহিলোঁ, সেই দিনাৰ পৰাই মৃত্যুৰ বিভীষিকা মোৰ সঙ্গিনী-দিঠকে সপোনে
( নেপথ্যত হিলৈৰ শব্দ আৰু লগে লগে জয়-ধ্বনি :–"জয় গদাপাণিৰ জয়"
— ৰাজ্যেশ্বৰ হৈ বহু পশুৰ দৰে চুলিক্‌ফাই গহবৰত আশ্ৰয় নলয়
( ৰজাঘৰীয়া ৰণুৱাকেইটাই অস্ত্ৰশস্ত্ৰ আগ বঢ়াই দি সেৱা কৰে পানী
— আজি মোৰ জীৱনৰ সাধনা পূৰ্ণ হ'ল (স্থিৰদৃষ্টিৰে ওপৰলৈ চাই) জয়া
(প্ৰহৰী বেষ্টিত ৰজা আৰু বুঢ়াগোঁহাইক লৈ বন্দৰ আৰু পানী ফুকনৰ প্ৰবেশ ) গদা
— চিন্তিত ভাবে হ'ব পাৰে, – ভাবিব লাগিব, প্ৰকৃত উদ্দেশ্য জানিব লাগিব
— শুনা তেন্তে তোমাৰ শাস্তি– সম্প্ৰতি অন্ধকাৰ কাৰাগাৰত তোমাৰ ঠাই, অনাহাৰ তোমাৰ ব্ৰত
— কিন্তু কোনো শাস্তিয়েই অতীতক ওভতাব নোৱাৰে,-যি গ'ল তাক ঘূৰাই নিদিয়ে
— তেন্তে মই নিজে শাস্তি গ্ৰহণ কৰিম, মোৰ প্ৰাণ বিসৰ্জন দি স্বামীৰ পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিম
(শচীপাত্ৰৰ পুতেক, ৰূপৱন্ত, ডেকা, নীলাম্বৰৰ সমান বয়সীয়া) নন্দ কমতাপুৰৰ অন্যতম সেনাপতি
(ভিতৰৰ শঙ্খধ্বনি হ'ল, সম্মুখত খোলা তৰোৱাল লই নন্দ আৰু মনোহৰ আহিল
) ম-কটকীঃ পাণ্ডৱ বংশী মহাবলী মণিপুৰ নৃপতিয়ে মহাৰাজৰ শুভ অভিষেক উপলক্ষে কিছু সন্মানী পঠাইছে
(চিঠিৰ ঠগিখন মন্ত্ৰীৰ আগত থয়) শচীঃ চিঠিখন আনি পঢ়ি চালে) কি সৰ্বনাশ
(ফৰিদ আৰু সন্ন্যাসী চন্দ্ৰকুমাৰ আহিল) ফৰিদঃ এয়ে সেই হিন্দু ফকীৰ জাহাপনা
(ফৰিদ যায়) হোছেনঃ এতিয়াও কামৰূপ আক্ৰমণ কৰিবৰ সময় অহা নাই
(নীলাম্বৰ বহিল, কিন্তু চন্দ্ৰা যাব ধৰোঁতে পিছতে মাত দিলে) নীলাঃ কি কম
(কালীচৰণে নন্দৰ ফালে চালে, আৰু নন্দৰ উত্তেজিত মূৰ্তি দেখি লাহে লাহে আঁতৰি গল) উঃ
(দুয়ো যায়) নন্দঃ দিগ্বিজয় কৰি আজি নীলাম্বৰ সমাৰোহেৰে নগৰ সোমাব
(বাহিৰলৈ ওলাই আহিল আৰু চিঠিখন পঢ়ি চালে হে বিজয়ী বীৰ
" সাধুঃ ললিতা, আমাৰ কাৰণে কি আছে অলপ জলপানৰ দিহা কৰাচোন আই
(ললিতা যায়) সাধুঃ বাৰু নন্দ, মই মন কৰিছোঁ, তুমি সদায় এনে অকলশৰীয়াকৈ থাকা কি কাৰণ কোৱাচোন
(দূত এজন আহিল) দূতঃ মন্ত্ৰী দেউতাই আপোনাক মাতি পঠাইছে, ডাঙৰ সকাম আছে বুলি কৈছে
(দুৱাৰ জপাই দিলে, নন্দ আগবাঢ়ি চোতাললৈ আহিল) নন্দঃ নাই কথাটো খেও নাখালে
(বেগাবেগিকৈ গুচি যায়) (ললিতাই অকলে গীত গাই আছে) গালত ফুলে অনুৰাগৰ আভা সোণালী
(মনোহৰ লাহে লাহে আহি পিচফালৰপৰা শুনি থাকে) ললিতাঃ অ তুমি
(ললিতা যাব খোজে, মনোহৰে হঠাত্ উলটি ললিতাৰ হাতত ধৰে) ললিতাঃ বলিয়া নেকি
(দুয়ো দুফালে যায়) শচীঃ এনে সঙ্কটত পৰিম বুলি ভাবা নাছিলোঁ
(দুয়ো গ'ল, আনফালৰ পৰা নীলাম্বৰ আহিল) নীলাঃ ক'তা, চন্দ্ৰা কেনি গ'ল
) চন্দ্ৰাঃ তন্দ্ৰা আহিব পায় চাই চাই তৃপ্তি নপলায়, যেন চকুৰ জেউতিখিনিকে লীন কৰি দি চাই ৰ'ম
(চন্দ্ৰা আঁতৰি যায়- শচীপাত্ৰক অহা দেখা যায়) নীলাঃ আহক মন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া
(মনোহৰ গ'ল) নীলাঃ মনোহৰ বোধ হয় শচীপাত্ৰৰ লগত আহিছিল, মোক দেখি লাজ পালে
(কালীচৰণ যায় মনোহৰ সোমাই আহে) নন্দঃ মনোহৰ দেখোন, তুমি বহুত দিন জীবা
(দুয়ো লুকালগৈ, আনফালৰপৰা নীলাম্বৰ আহিল) নীলাঃ দুপৰীয়াৰপৰা চন্দ্ৰাক দেখা নাই
(সকলো ওলাই যায়, নন্দ আহি সেইখিনি পায়) নন্দঃ বাপু মনোহৰৰ প্ৰেমৰ সঁফুৰাত সাপ ওলাল
(দুয়ো সোমাই গ'ল) (নন্দ এখন বেদীৰ ওপৰত বহি আছে) নন্দঃ নীলাম্বৰ ভালকৈ মেৰ খাইছে
(দুয়ো আন্ধাৰত অদৃশ্য হ'ল, শচীপাত্ৰ আহি ওলাল) শচীঃ কি কু-সপোনবিলাক দেখিলোঁ
(মনোহৰক হাতত ধৰি লৈ নন্দ বেগাই ওলাই যায়) ললিতা এতিয়া ব'লা সখী, ভিতৰলৈ যাওঁ
(দুয়ো ওলাই যায়) (ঙাতত সাৰে ভৰিত সাৰে নন্দ আৰু মনোহৰৰ প্ৰবেশ) মনো মোৰ বুকু কঁপিছে
(নীলাম্বৰ আৰু নন্দ বহি আছে) (কেইজনীমান নাচনী আহি নৃত্য-গীত আৰম্ভ কৰিলে) ঘন ঘোৰ মৃদঙ্গে কৰে গৰজন
previous ভুলৰ কাৰণে মাথো সৃষ্টি বিধাতাৰ]] ক 'ত তোৰ সৃষ্টিৰ আয়োজন
next মই জানো ইমান নিঠুৰ]] প্ৰণয়ৰ ছাঁ পৰি কোনোবা জনত ভাবিম কতনো কথা ৰঙা বগা কলা শিকিম তোমাৰ সেই মান অভিমান
— বৰপেটাত বাৰিষা বছৰি নৈৰ পানীৰ ঢলে চহৰখন প্ৰায় তল নিয়ায়
section পদ ৪০ (ৰাগ মালসী গবুড়া) আগম পোখী ইষ্টা মালা ॥ধ্ৰু॥ ভণ কইসেঁ সহজ বোলবা জায়
previous এমোকোৰা হাঁহি লই শুৱনি মূখত]] আগৰ বাৰ বিহুতে শিপিনে আছিলে কিনো কম দুখৰে কথা
—মৃত্যুৰ অপৰিহাৰ্য ৰূপটোকো ৰূপান্তৰ কৰি দিয়া মানুহৰ কি নিৰ্ভীক গৌৰৱ
- মৰণৰ যন্ত্ৰণাত যেন আনন্দৰ বাবেই আৰু মানুহৰ আত্ম আহুতিৰ এই
" নতুন মুকলি নীলা আকাশত হোৱা অৰুণোদয়ৰ তাৰ বাবে আমি উৰ্বৰা মাটিৰ কৰ্মনিষ্ঠ পূজাৰী
{{gap}}তেওঁ একেৰাহে গৈ আছিল, বাটত ঘৰলৈ উলটি অহা দুই এটা গৰুৰ বাহিৰে আন একো লগ পোৱা নাছিল
॥o॥ কোনো সকলে নাম ঘৰত থকা বুঢ়া ডাঙৰীয়াকে প্ৰাৰ্থনা কৰা শুনা যায়
) অসুখ ব্যাধি সাগৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ কৰি গোবিন্দে কৃপা কৰিব লাগে ॥০॥
{{gap}}আমি যি সময়ৰ কথা লেখিবলৈ ওলাইছো সেই সময়ত গুৱাহাটী নগৰ আজি কালিৰ দৰে নাছিল
{{gap}}উজনি আহোম ৰজাৰ আৰ্হিৰেই আজি আমাৰ নামনিৰ বৰফুকনেও সাতবিহুৰ উৎসৱ পাতিছে
{{gap}}এই অসম যে অকল সুসভ্য আছিল এনে নহয়, অসম স্বৰ্গ পুৰীও আছিল
" দৈবজ্ঞ দুজনে কলে – 'ভাদ মাহ পুণ্যৰ মাহ— আমি তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ ওলাই আহিছোঁ
" বাপেকৰ আদেশ পাই সৰলপ্ৰাণা অপৰূপ ৰূপলাৱণ্যবতী পদ্মকুমাৰী আইদেৱে<noinclude><references noinclude>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;গধুলি হলত আকৌ চৌধাৰীয়ে মন্দিৰলৈ আহি বামাচাৰী জনে সৈতে কথা বতৰা হল
{{gap}}এইদৰে কথা বতৰা হোৱাৰ পিছ দিনা বামাচাৰী তান্ত্ৰিক জনক লগত লই হৰদত্ত চৌধাৰী মদন কামদেব দেৱালয়লৈ গ'ল
:পূব আকাশত পূৰ্ণিমাৰ জোনটি ফট ফটীয়াকৈ উঠি গধূলিটোক পুলকিত কৰিছে
{{gap}}আমাৰ অসমৰ কামৰূপ জিলাখন বুৰঞ্জীৰ আদিৰে পৰা অতি প্ৰসিদ্ধ ঠাই
{{gap}}নিজ ঘৰ পাই হৰদত্ত চৌধাৰীয়ে পাঁচ ছয় দিনমান জিৰণি ললে
" ভেলা ভাইৰ হাতৰ মুদ্ৰাই মুখৰ ভঙ্গীয়ে, খুহুতীয়া কথাই মানুহক হহুৱাই আধামৰা কৰিলে
{{gap}}তেওঁৰ এই কথাত বীৰদত্ত উঠি বীৰ দৰ্পেৰে কলে:— "ধৰ্ম্মপুৰীয়া চৌধাৰি
{{gap}}ফুলনিত সেই দিন পদুমীয়ে সৈতে কথা ইয়াৰ পৰা মহীৰাম সদায় বিৰস মনেৰে আছিল
{{gap}}পদুম—পিতিয়ে "সদ্যহতে মই একো থিৰ কৰা নাই "এইধাৰ কই মনে মনে থাকে"
{{gap}}পদুমী-(তললৈ মূৰ কৰি) মায়ে কৈছে মই হেনো দিনক দিনে ডাঙ্গৰ হৈছে॥ মোক হেনো বিয়া দিবৰ সময় হল
{{gap}}পদুমী—মোৰ নিজৰ মনে কয়— মই যেন সদায় আগৰ দৰেই মুকুলি হৈয়ে ফুৰিম
{{gap}}মহীৰাম—-বাৰু পদুম; মই তেন্তে তোমাক খুলি কওঁ, তুমি বেয়া নাপাবা
" মহীৰামৰ এই কথাত পদুমীৰ গাল দুখন টুক টুকীয়াকৈ ৰঙা পৰিল
—তহঁত টেকেলা হলেও এক প্ৰকাৰ দূত, সেই দেখিহে এনেকুৱা কথা কই আজি সাৰিলি
{{gap}}আজি কুৰি বছৰ হ'ল তই তোৰ মৰমৰ দেউতাৰক এৰি বৈকুণ্ঠি হলি
{{gap}}গত বছৰৰ দৰে এই বছৰো মাঘ মাহতে উভয় দলৰ ৰণৰ আয়োজন হল
{{gap}}বৰুৱানী—শুনক তেন্তে মই ভাবিছো আমাৰ মাই- ছানাক মহীৰামতে বিয়া দি তাকে ঘৰ জোঁয়াই কৰি ৰাখো
{{gap}}ইফালে ঘৰত হৰদত্তক তেওঁৰ গৃহিণীয়ে পদ্মকুমাৰীৰ বিয়াৰ বিষয়ে খেচ খেচাব ধৰিলে
{{gap}}গৃহিণী—তেন্তে মোৰ মতে আৰু সৰু ডাঙ্গৰীয়াৰ মত সম্পূৰ্ণ মিল হৈছে
{{gap}}এই শকটোক অসম বুৰঞ্জীৰ এটা যুগ পৰিবৰ্ত্তনৰ সময় বুলিব পাৰি
{{gap}}এই ১৭৯৩ শকত যদিও হৰদত্তে—শিখ, কোচ কামৰুপীয়া ৰণুৱা গোট খুয়াইছিল
center poem> যথা সময়ত হোম, সম্প্ৰদান আদি হই বিয়া সমাপ্ত হল
{{gap}}এই শঁকৰ বহাগ মাহৰে পৰা হেনো হৰদত্ত বৰুৱাৰ সুদিন গই দুৰ্দ্দিন আহিল
" তেওঁৰ এই কথাত বীৰদত্তে কলে যে—বাৰু, তেনেহলে তেওঁ (হৰদত্তে) একো চিন্তা নকৰিব
" শহুৰ শাহুৰ এই কথা শুনি মহীৰামে আঠু লৈ বিপদত এৰি কাপুৰুষৰ দৰে নিজে বাচিবলৈ কলৈকো নাযাওঁ
—অবশ্যে মই বদনে কি কৰিছিল কব নোৱাৰো, কিন্তু তই আহোম সৈন্যৰে সৈতে ৰণ কৰাটোৱেই ৰাজদ্ৰোহ হইছিল
" হৰদতৰ এনেকুৱা তেজঃপূৰ্ণ অভিশাপ শুনি বৰফুকনে খঙতে একো নাইকিয়া হৈ কলে :—চাওডাঙহঁত
" এই বুলি {{gap}}পদ্মকুমাৰীৰ সেই সময়ত সুন্দৰ জ্ঞান উপস্থিত হল
center> ঘূৰি ঘূৰি কেবাৰমান গোৱাৰ পিছত শিক্ষকে, "ধৰ" বুলি ক'ব
{{gap}}এনেকৈয়ে কেইমাহমান যোৱাৰ পাচত জনা গ'ল যে ৰূপহীৰ গাত আসোঁৱাহ
" বুলি সৰ্ব্বেশ্বৰ বামুণৰ গালৈ খেদা মাৰি গ'ল৷ গতি বিষম দেখি নৰাই বেগাবেগিকৈ তাৰ পৰা আঁতৰ হ'ল
(আকাশলৈ আঙ্গুলিয়াই) য়হী মেৰা নৰায়ে তেতিয়া পীৰাখন আনি চোতালত দিলে
{{gap}}২২ নম্বৰ সুৰঙ্গ বল খেলত ব্যবস্থা কৰাৰ দৰে ল'ৰাবোৰ দল হৈ ঠিয় হ'ব
{{gap}}বিঃ দ্ৰঃ—যিটো ল'ৰাৰ কাৰ্য্য শেষ হয় দলৰ পৰা ওলাই আঁতৰত থাকিলে ভাল হয়
{{gap}}২২ নম্বৰ সুৰঙ্গ বল খেলত ব্যবস্থা দিয়াৰ দৰে ল'ৰাবোৰে দল হৈ ঠিয় ৰ'ব
(হাত ধৰি ধৰি কৰি মণ্ডলটো কৰিবলৈ কৈ পিঠি মুখীয়াকৈ ঘুৰাই ৪ খোজমান
{{gap}}দলবোৰৰ একোজন কেপ্টে'ন হৈ কেইখোজমান আঁতৰত নিজ নিজ দলৰ সন্মুখত আৰু সেইফালে মুখ কৰি থিয় হব
{{gap}}২২ নং খেল সুৰঙ্গ বলত দিয়া ব্যৱস্থাৰে লৰাবোৰক থিয় কৰাব
{{gap}}সুৰঙ্গ বল খেলত থিয় হবলৈ দিয়া ব্যৱস্থাৰে দুদল বা ততোধিক দল থিয় হ'ব
{{gap}}খেলটোত দলবোৰ থিয় হোৱাৰ ব্যৱস্থা সুৰঙ্গ বলত থিয় হোৱাৰ দৰে
{{gap}}সুৰঙ্গ বলত থিয় হোৱাৰ দৰে কঁকালত ধৰা-ধৰি কৰি (শিকলি এডালৰ দৰে) দলবোৰ থিয় হ'ব
{{gap}}এই খেলটোকে লৰ মাৰোঁতে হিচ্ হিচ্ শব্দ কৰি খেলিলে "ৰেল গাড়ী" খেল হ'ব
{{gap}}নানা ধৰণৰ বাধা বা প্ৰতিঘাত দি এই খেল খেলাব পাৰিব
{{gap}}দুটা দল মুখা-মুখি কৰি থিয় হ'ব; দুয়োদলৰ মাজত ৪ ফুট মান ফাঁক থাকিব
{{gap}}ৰুমাল নোপোৱাকৈ কোনেও নিজ নিজ দলৰ আৰম্ভণী সীমাৰ আঁচ পাৰ নহ'ব
—এনেয়ে বাট চোৱাত কোনো কথা নাছিল, কিন্তু এতিয়া বাট চাব নোৱাৰি
- অলঙ্কাৰ কাপোৰ থাকিলেও আজি কালিৰ লৰা- হৰ৷— নকৰে নাই
— সেইটো সঁচা৷ লৰাৰ মত নাথাকিলে, আপুনি গাৰ বলেৰে কিবা কৰিবলৈ যোৱা যে ভাল নহয়, সেইটো ময়ো কওঁ
— লৰালৰিকৈ দৰা বিচাৰি বিয়াখন পাতিব লগা হোৱাত এই কেইদিন মোৰ খোৱা-শোৱাৰে ঠিক নোহোৱাত পৰিছে
{{gap}}এতিয়া নৰাইৰ আন কথা নাই, মাত্ৰ বাবাজী, চেনিৰাম, সৰ্ব্বেশ্বৰ পণ্ডিত
&nbsp;&nbsp;&nbsp;হৰই কিবা দৰকাৰ হ'ব পাৰে বুলি ঘৰৰ পৰা আহোঁতেই ৰূপ একুৰি লৈ আহিছিল
{{gap}}কিতাপত থকা ১নং চিত্ৰৰ যোগ চিনটোৰ আকাৰত ভিতৰমুখীয়া হৈ ৪টা দল থিয় হ'ব
{{gap}}ইজনৰ পাছত সিজন হৈ, কঁকালত ধৰা-ধৰি কৰি শিকলি এডাল কৰি ল'ৰাবোৰ থিয় হ'ব
{{gap}}এখন সৰু "ফীল্ড" ত ফুটবলৰ দৰে এই খেল হাতেৰে খেলে
{{gap ক) বলটো হাততলৈ কোনো ল'ৰা লৰ মাৰিব নোৱাৰে বা এখোজতকৈ ভৰি লৰাব নোৱাৰে
{{gap গ) কোনো ল'ৰাই আন দলৰ ল'ৰাক হাতেৰে গাত বা অন্যান্য অঙ্গত ধাবিব নোৱাৰিব
{{gap}}এই খেল এযোৰ এযোৰ হৈ খেলে আৰু কেবাযোৰো গোট খাই এটা দল হ'ব পাৰে
{{gap}}ইটোৱে সিটোৱে হাতেৰে কেৰেপা লগাই ধৰি পিঠিয়া-পিঠি হৈ যোৰ পাতে
{{gap}}বাহৰ পৰা মাইকী চৰাইজনীয়ে যেই সেই এটা চৰাইৰ নাম মাতিব
{{gap মই কওঁ"বাক্যেৰে কিবা এটা আদেশ দিলে পালন কৰিব লাগে
{{gap}}দুফালে দুজন হৈ ল'ৰা ওলাই গ'লে দুটা ঠাই খালী হয় তাৰে এটাত হাত সুমুৱাই ধৰা ল'ৰাটো থাকি আহিব
{{gap}}ল'ৰাবোৰ দুদল হৈ, ই দল সিদলৰ পৰা ৩০/৪০ ফুট আঁতৰ হৈ, মুখা-মুখি কৈ থিয় হ'ব
{{gap}}এইটো খেল চেলাম খেলৰ দৰেই খেলিব; মাত্ৰ যাওঁতে এঠেঙেৰে জপিয়াই যাব আৰু লগ পালে চেলাম দিব নেলাগে
{{gap}}৬ নংৰ "তিনটা নোহোৱা" খেলত দিয়া ব্যৱস্থাৰ দৰে দুটা মণ্ডল পাতিব
{{gap}}ফীল্ড খনৰ এমূৰে এটা আঁচ টানি সীমা নিৰ্দিষ্ট কৰি দিব
{{gap}}৬ নংৰ "তিনটা নোহোৱা" খেল খেলিবলৈ কৰা দুটা মণ্ডলৰ দৰে মণ্ডল কৰিব
{{gap}}সুৰঙ্গ বল খেল আদিত দিয়া ব্যৱস্থাৰে ল'ৰাবোৰ দল দল হৈ থিয় হ'ব
{{gap}}দুটা দুটা বা ততোধিক ল'ৰা গোট খাই যেই সেই এটা ব্যৱসায়ৰ অঙ্গি-ভঙ্গীৰে মাত নমতাকৈ ভাও দেখুৱাব লাগে
{{gap}}প্ৰতি দল ভৰি দুটা মেলি মেলি ইটো ল'ৰাৰ পাছত সিটো ল'ৰাকৈ থিয় হ'ব
{{gap}}আন প্ৰণালী —এটা ল'ৰাক মণ্ডল টোৰ ভিতৰলৈ নি তললৈ মূৰ কৰাই চকু মুদাই বহুৱাই থ'ব
{{gap}}৬ টাকৈ (বা ৪ টাকৈ) দল হৈ ওপৰত দিয়াৰ দৰে এশাৰী হৈ থিয় হ'ব
{{gap}}২ নং ছবিত দিয়া মণ্ডলাকাৰত ৪ বা ততোধিক সংখ্যাৰে দল দল হৈ থিয় হ'ব
{{gap}}৪০ ফুট দীঘল দুডাল আঁচ ইডাল সিডালৰ পৰা ২০ ফুট আঁতৰ কৰি টানিব
{{gap}}দুফুটীয়া বা চাৰিফুটীয়া মণ্ডল এটাৰ চাৰিউকাষে হাত ধৰা ধৰি কৰি ৮
"কেৰকোছ কেৰকোছ বৈৰাগী ভটিয়াই গ'ল বৈৰাগী ভটিয়াই গ'ল, ধনশিৰী মুখতে ৰ'ল
{{gap}}এফালৰ পৰা এদলে ঢোপটে সিদললৈ দলিয়াব আৰু দিলে ওপৰতে ধৰিবলৈ চাব
{{gap}}বন্দীবোৰ সকালাৰে পাছত থিয় হৈ থাকিব আৰু যদি পাৰে ঢোপটো ধৰি লৈ নিজ দললৈ গুচি আহিবলৈ চেষ্টা কৰিব
{{gap}}আন প্ৰণালী— দুই দলৰ মাজৰ কেন্দ্ৰ স্থানত এটা লেহুকা খুটি পুতিব
{{gap gap ২) মুকলি পথাৰ পাইছেহি;– {{gap gap gap}}হাত দুখন পিচলাই পিচলাই চাপৰি মৰিব
{{gap gap ১৬) লাচিত ঘোঁৰাৰ পৰা নামিছে;— {{gap gap gap}}খৰ খৰকৈ আঠুত কেই চাপৰ মান মাৰিব
{{gap ১৩ বন :— দুই পতাক হস্ত উবুৰি কৰি এপাষৰ পৰা আন পাবলৈ নিলে বন উপৰন আদিক বুজায়
{{gap ১৫ গছ :—পতাক হস্তক তলৰ পৰা ক্ৰমে ওপৰলৈ লৰাই নিলে গছক বুজায়
{{gap ১৬ কোমল তৃণ :— পতাক হস্তক বহলাই মেলিলে কোমল তৃপক বুজায়
{{gap ১৭ ঢৌ :– পতাক হস্ত দুয়োকে আগত হিন্দোল কৰিলে ঢৌক বুজায়
{{gap ২০ জগত :—যদি বাম কন্ধৰ পৰা দক্ষিণ পতাক হস্তৰ দক্ষিণ কাষলৈ অনা হয়, তেতিয়া জগতক বুজায়
{{gap ইয়াত বিশেষকৈ কঁকাল আৰু বুকুৰ ব্যায়াম হয়, আৰু কুঁজা অৱস্থাৰ সংশোধক পৰিচালনা
{{gap ইয়াত হাতৰ ঠাৰি, ডিঙি আৰু হাতৰ গাঁঠিৰ পৰিচালনা হয়
) {{gap ঘ তাৰ পিছত ঠাইতে তালে-তালে ঘূৰি হাত ওপৰলৈ কৰি চাপৰি মাৰি মাৰি হাতৰ গাঁঠি ঘূৰাব
) {{gap চ থলপদ্ম-হস্ত মুখৰ গুৰিলৈ তুলি লয়লাসে ঘূৰাই ঠাইতে ৪ নংৰ দৰে সোঁৱে-বাৱে ঘূৰিব
{{gap}}শাৰীৰিক ব্যায়াম বা এই লৰাবোৰৰ চালনা কৰোতে মুখখন কেতিয়াও টেপি নধৰিব
{{gap gap ১) লাহে লাহে বতাহ ৰৈছে; —লৰা বোৰে ওপৰলৈ হাত তুলি হালিব-জালিব; কঁকালৰ গুৰিৰ পৰা গা লৰাব
{{gap gap ২) ঠাল পাত ভাগিছে;—তলে ওপৰে জপিয়াই চাপৰি মাৰিব
{{gap}}লাহে লাহে বতাহ বোৱা আৰু ঠাল-পাঁত ভগাকে কেবা বাৰো দিব, যাতে হাতৰ আৰু কঁকালৰ যথেষ্ট ব্যায়াম হয়
{{gap gap ৩) ধুমুহা বৰকৈ আছিল আৰু গছবোৰ উঘাল খাই পৰিল; ল'ৰোবাৰে এফালে কাতি হৈ হাউলি পৰিব
{{gap}}১ নং দলে ক'ব – ৰণৰে কুকুৰা, {{gap}}১ নং দলে ক'ব — নহওঁ কপৌ কুলি
{{gap gap}}নহয়নে আমি থকা ঠাইখনি ঐ, এই নাজিৰাৰে সেই বিক্ৰমী লাচিত বীৰে
{{gap gap}}এৰি দে তন্দ্ৰা নিদ্ৰা ভাগৰ, গুপ্ত বাহুত তোৰ শক্তি সাধিবি {{gap gap}}মোহাৰি পেলাবি বিঘিনি পাথৰ
{{gap}}তলত বিশেষকৈ ছোৱালীৰ স্বাস্থ্য শিক্ষাৰ কাৰণে কেইটিমান উজু মুদ্ৰাৰ নমুনা দিয়া হ'ল
{{gap ১) পতাক হস্ত:— সকলো অঙ্গুলি একেলগ কৰি পোন কৰি মেলি বুঢ়া আঙুলি অলপ কোঁচাব
{{gap ২) থল-পদ্ম হস্ত:— হাতৰ সকলো আঙুলি বিৰল কৰি মেলি গাৰ ফালে ঘূৰাব
{{gap ৩) পাদ্মকোষ হস্ত:— হাতৰ আঙুলি অলপ কোঁচাই বিৰল কৰিব
{{gap ৮) চলন্ত মধুকৰ হস্ত ভ্ৰমৰ হস্তৰ তৰ্জ্জনী আৰু অনামিকা কিছু কেঁচাই লৰালে চলন্ত মধুকৰ হস্ত হয়
{{gap ১১) পানী পতাক হস্তৰ বুঢ়া আঙুলি অলপ নমাই তলুৱা অলপ কোঁচাই লৰালে পানীক বুজায়
{{gap ১২) ণুপুৰ পতাক হস্তক দুয়োকে ভৰিৰ আগত বৃত্তাকাৰে ঘূৰালে ণুপুৰক বুজায়
{{gap}}কোনো কোনোৱে ক'লে,—" তাক কোনেও মাৰিবলৈ অহা নাই; সি কিবা মনৰ বেজাৰত আপোনঘাতী হৈছে
{{gap}}দহ মাইল বাট খোজ কাঢ়ি গৈ থানাত খবৰ দিয়া কামটো বৰ ঢিলা নাছিল
{{gap}}মিনাই লাহে লাহে ভাল হ'ল, কিন্তু তেতিয়াৰে পৰা জলকা লাগিল; কাম-বনলৈ ধাউতি নোহোৱা হ'ল
{{gap}}শ্যামচাঁদে প্ৰথমে দোকান আৰম্ভ কৰাৰ পৰা এতিয়া দহ বছৰ হৈছে
{{gap}}এওঁৰ দোকানৰ পৰা মিনাইৰ ঘৰলৈ তোলনৰ বাৰীখন আৰু বোৰ্ডৰ আলিটোৰ মাত্ৰ ব্যৱধান
{{gap}}শ্যামচাঁদে দাৰোগাক ধৰি-মেলি দোকানখন তেওঁৰ নামলৈ নিলে আৰু আগৰ দোকানৰ লগতে লগ লগালে
{{gap}}মিনাইৰ শোক দুগুণ হল; উচুপি উচুপি ক'লে,—"আৰু মোক তেনে কথা নক'ব, আকৌ সেইবোৰ জঞ্জাল লগাই নলওঁ
—কৈছো নহয় বিয়া কৰাবলৈ মোৰ সমূলি মন নাছিল, পিচে নকৰালেও ঘৰ চলাব নোৱাৰোঁ
—তুমি কি জানি জানাই তাই প্ৰাইমাৰী পাচ কৰি মজলীয়া স্কুলতো দুবছৰ পঢ়িছিল
—মানুহে কোৱা শুনো বোলে তাইৰ স্বভাব ভাল নহয়; সেইহে তাইক বিয়া কৰাবলৈ কোনো ওলোৱা নাই
{{gap}}এতিয়া গাৱঁতে স্কুল এখন হোৱা দেখি তাৰ আহিবৰ মন গ'ল
—তোমাক লাগে তোমাৰ কথামতেই মেলা দুৱাৰখন ৰন্ধা ভাতমুঠি, এই বয়সত আনবোৰ কথা ভাবিবৰেই বা দৰকাৰ কি
{{gap}}বিয়াৰ পিচৰে পৰা মিনাইৰ ঘৰলৈ শ্যামচাঁদৰ অহাযোৱা ঘন হৈ আহিছিল
{{gap}}শ্যামচাঁদৰ টোলৰ সীমাতে তোলন কোচৰ দুবিঘামান মাটি থকাৰ কথা আগতে কোৱা হৈছে
{{gap}}শ্যামচাঁদে তেতিয়াই ত্ৰিশ টকা ৰূপ আনি তোলনক দিলে আৰু খাতাত লিখি তেওঁৰ চহী ললে
{{gap}}টকা ধাৰে নিলেও তাক কেতিয়া পৰিশোধ কৰিব পাৰিব তাকে তেওঁ দিনে-ৰাতিয়ে ভাবিছিল
{{gap}}ধাৰ মৰাৰ দুমাহমানৰ পাচত এদিন তোলনে এখন ৰেজিষ্টৰি চিঠি পালে
{{gap}}প্ৰায় দহমান বজাত এখন মটৰ আহি মিনাইৰ ঘৰৰ আগত ৰ'ল
— আগতে মাৰলৰ দুৱাৰত দাং দিয়া আছিল, বৰঘৰৰ দুৱাৰ এনেয়ে জপোৱা আছিল
{{gap}}দাৰোগাই পৰীক্ষা কৰি দেখিলে বাহিৰৰ পৰা হাত সুমুৱাই দাংডাল মেলা বিশেষ টান নহয়