jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
" দুৰ্জনৰ লগত থাকিলে বা গ'লে, গছৰ ডালত কাউৰীৰ লগত বহা হাঁ‌হটোৰ দশা ঘটে
-ইইত, আতি দেই আহেমানে আমি ধেমালি ২৪ মাঃ-এই নি ত কোন নিদিবি
(পুত্ৰ) তুমি মোৰ লাহৰি পৰ৷ পিতা অনাৰ নাথক ভক্তি কাৰে সেৱা কৰা
(সকলোৱে ৰ একো টি আনি খাটতে ) ১৪া-ফলিয়া, তুইমানবোৰ বনৰীয়া টি কেনেকৈ চিনি পোবা
( বাম ও ক প্ৰবেশ) কাদেৰ, এত সইতে সেৱা কৰিছে
(বাটা পিনে চাই) সাঃ খৈঃ—ং মনেৰে কৃষ্ণ-বলৰামৰ গাত ফুৰাই চুমা খায়
(Act) অঙ্ক আৰু সৰু একোঅংশক (Scene) দৃশ্য় বা দৰ্শন বুলি উল্লেখ কৰে
{{gap}}তোমাৰেসে কৃপাত সঞ্চৰে প্ৰাণ বায়ু॥ {{gap}}তেবেসে সচল হোৱে ইন্দ্ৰিয় যতেক
{{gap}}মুখতো বচন বঝাই তেবেসে প্ৰত্যেক॥ {{gap}}আছোক সামান্য প্ৰাণী তাৰ কোন কথা
{{gap}}নাহি তাত পৰে বন্ধু তোমাৰ মাধৱ॥ {{gap}}উপজে পিতৃৰ স্নেহ কেৱলে পুত্ৰত
{{gap}}যেন জাল পাতিয়া মগৰে দুনাই গিলে॥ {{gap}}জানিলো তুমিসে ইটো জগত কাৰণ
{{gap}}তোমাকেসে ভজোঁ পাৱে পশিয়া শৰণ॥ {{gap}}এহি চৰণকে যিটো কৰিলে আশ্ৰয়
{{gap}}তাকো শুদ্ধি কৰে এক নাম সুমৰণে॥ {{gap}}ইহ পৰলোকে হৰি বিনে নাই কেৱ
{{gap}}হেন জানি হৰিৰ চৰণে কৰা সেৱ॥ {{gap}}হৰিসি তাৰিবা ঘোৰ সংসাৰ নদীত
{{gap}}হৰিনাম বিনে পুণ্য নাহিকে কলিত॥ {{gap}}যিটোজন যায় মাধৱৰ নাম ধৰি
{{gap}}পাছে পাছে ফুৰে দেৱ-দেৱী-স্তুতি কৰি॥ {{gap}}মূৰ্ত্তিমন্ত হুয়া পাঞ্চ প্ৰকাৰ মুকুতি
{{gap}}হেনয় সংসাৰ মনতেসে হন্তে হয়॥ {{gap}}জীৱৰ সংসাৰ আসি হোৱে অজ্ঞানত
{{gap}}পাৱে জীৱে সংসাৰৰ দুঃখ নানামত॥ {{gap}}সংসাৰ উচ্ছেদ আসি হোৱয় এতেকে॥ ২
{{gap}}তথিয়ে মজালোঁ মন মেৰি ৰাম॥ {{gap}}তাসু পৰল মেৰি এমন মোহ॥ {{gap}}তাকৰ ছোৰাইতে সখ নাহি থিক
{{gap}}তিলেক সংযোগ হুই{{gap তিলেকতে কিছু নুই {{gap}}মোহি ওহি লুটে বাটোৱাৰি
{{gap}}কলিযুগে কৃষ্ণ নাম কীৰ্ত্তনৰ গতি॥ {{gap}}নাই শিকা টঙ্কা হানি কৃষ্ণৰ সেৱাত
{{gap}}শৰীৰতো নাহি শ্ৰম জানিবা ইহাত॥ {{gap}}শুনন্তো কৰ্ণত যেন বৰিষে অমৃত৷
{{gap}}সংসাৰ সাগৰে, আউৰ আন গতি— {{gap}}নাহিকে মাধৱ বান্ধৱ তোমাত পৰে॥
{{gap}}জনমে জনমে সাধুসঙ্গ মোৰ হৌক॥ {{gap}}এহি কৃপা মোক কৃষ্ণ বাপ কৰিয়েক
{{gap}}ইহাত পৰিয়া জীৱ আছে নিৰন্তৰ॥ {{gap}}তিনিবিধ দুঃখে ভৈলা দাবানল প্ৰায়
{{gap}}কৰে অতিশয় পীড়া জীৱক সদায়॥ {{gap}}হেন ভৱ-সিন্ধু তৰিবাক যিটো চাই
{{gap}}নভৈল ভকতি ইহ মনুষ্য জন্মত॥ {{gap}}নজানো ভকতি মই মলমতি মন্দ॥
{{gap}}তোমাৰ ভকতি বিনা বৃথা আয়ু যায়॥ {{gap}}ভকতি পৰম পন্থ দিলো পৰিচ্ছেদ॥ {{gap}}নাহিকে উত্তম গতি ভকতিত পৰে
{{gap}}দাস বুলি নাৰায়ণ দিয়োক শৰণ॥ {{gap}}মোক নিজ দাস বুলি ধৰা দামোদৰ॥ {{gap}}মোৰ সম মহাপাপী সংসাৰতে নাই
{{gap}}তুমি সম পাপহৰ কহিতো নাপায়॥ {{gap}}এতেকে শৰণ লৈলো তযু চৰণত
{{gap}}পতিত পাৱন তুমি শুনো জগতত॥ {{gap}}যেই লাগে তাকে কৰা তুমি পূৰ্ণকাম
{{gap}}সমাজিক লোকে ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ মই অতি জড় gap}}ইটো কথা বৰ
{{gap}}পাপ সাগৰে আন গতি নাই॥ {{gap}}এহি মাত্ৰ বিধাতা বেদত পাইলা সাৰ
{{gap}}হৰি কীৰ্ত্তনেসে তৰি দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ॥ {{gap}}বিশেষত কলিত এহিসে মহা ধৰ্ম্ম
{{gap}}একান্তিক শ্ৰেয়স ইহাকে বুলি কয়॥ {{gap}}নিবৃত্তি লক্ষণ এহি ধৰ্ম্ম মুখ্যত্তম
{{gap}}হৰি ভকতিসে ফল সমস্ত ধৰ্ম্মৰ॥ {{gap}}নুহিকে ধৰ্ম্মৰ অৰ্থ কাম আদি ফল
{{gap}}পৰিহৰা দূৰতে যতেক আন দেৱ॥ {{gap}}বেদৰ ধৰ্ম্মক মানে কৰা পৰিত্যাগ॥
{{gap}}বেদেৰেসে যত জানা লৌকিক নহয়॥ {{gap}}যাক বেদ বোলে সিটো ঈশ্বৰ সাক্ষাত
{{gap}}যিটো ঈশ্বৰত হন্তে হৈয়া আছে জাত॥ {{gap}}ইহাৰ অৰ্থত মোহ হোৱে মহাজ্ঞানী
{{gap}}কৰ্ম্মীক পাৰন্ত অকৰ্ম্মীৰ কিছু নন্ত॥ {{gap}}শুভাশুভ ভুঞ্জে লোক নিজ কৰ্ম্ম-ভাগে
{{gap}}যৈকে মন নিয়া আৱে যেন লাগে কৰি॥ {{gap}}শুনি হেন হৰিয়ো বুলিলা তাইক হাসি
{{gap}}যাইবে যেৱে নপৰা কান্ধত উঠা আসি॥ {{gap}}ওৱা পাৰ্থ ওৱা সখি অৰ্জ্জুন
{{gap}}বিষয়ব পদে জন্ম নকৰিয়ো বৃথা॥ {{gap}}কাচৰ কাৰণে যেন তেজিয়া মাণিক
{{gap}}হৰিসে সুহৃদ নিজ আত্মা আপোনাৰ॥ . {{gap}}ইহ' পৰলোকত হৰিক পাইবা লাগ
{{gap}}যৈকে যাইবা তৈকে হৰি হন্ত সাতো আগ॥ {{gap}}হেন বন্ধু মাধৱক অৱহেলি আমি
{{gap}}জানি শুনি এতেক তথাপি নপাওঁ সাক্ষী॥ {{gap}}দেখিয়ো লেদেখো বেনে খাইলো দুয়ো আদি
{{gap}}দুৰ্জ্জন মনৰ সঙ্গে ভৈলো সৰ্ব্বনাশ॥ {{gap}}নকৰিলো প্ৰভু, কৃষ্ণ তোমাত বিশ্বাস
{{gap}}যেন ফল পাৱে কোটি তীৰ্থ-স্নানে॥ {{gap}}পৰম সন্ন্যাসে সাধে যি গতি মৰণে
{{gap}}পাৱে সৱ ফল এক নাম সুমৰণে॥ {{gap}}হৰিনাম বিনে নাই তৰণ উপায়
{{gap}}নাহি আন ধৰ্ম্ম আৰ কীৰ্ত্তনত পৰে॥ {{gap}}অৰ্চ্চন বন্দন ধ্যান সমস্ততে কৰি
{{gap}}যশ-কীৰ্ত্তনত আতি তুষ্ট হোন্ত হৰি॥ {{gap}}আকাশে কৰিবা মাত্ৰ বিবক্ষ্যা সম্প্ৰতি॥
{{gap}}পাৱে শ্ৰম বিফলে কলিত সিটো মৰে॥ {{gap}}অধৰ্ম্মে খেদাইবে ধৰ্ম্ম কৈতো নপাই ঠাই
{{gap}}হৰি ভকতিত আছে শৰণ সোমাই॥ {{gap}}আচৰি ভকতি যিটো গুণ-নাম গাৱে
{{gap}}সি সি জনে সমস্ত ধৰ্ম্মক লাগ পাৱে॥ {{gap}}বিফলে জনম গৈল ভৈল সৰ্ব্বনাশ
{{gap}}জীৱন্ততে মৰা সিটো ভাতিৰ নিশ্বাস॥ {{gap}}চাণ্ডাল পৰ্য্যন্তে কৰে সৱাকে পৱিত্ৰ
{{gap}}অগ্নি বিনা আন একো মতে নুগুচয়॥ {{gap}}সেহি মতে যোগীৰো অশুভ যত যত
{{gap}}মিছা মোৰ মোৰ বুলি মৰা॥ {{gap}}জানি ডাকি বোলা হৰি হৰি॥ {{gap}}আত পৰে ধৰ্ম্ম নাহিকে আন
{{gap}}নমো নমো শুদ্ধদেৱ পথ প্ৰদৰ্শক॥ ভাগৱত পদ ছবি gap}}ৰচিল শঙ্কৰ কবি {{gap যদি দেখা পদত দূষণ
{{gap}}আন দেৱ-ধৰ্ম্ম মানে সবাকো নাদৰি॥ {{gap}}মোৰ নাম কৰ্ম্ম কৰা শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন
{{gap}}তৰিবাহা সুখে সত্যে বুলিলো বচন॥ {{gap}}মোক্ষ পদ সাধে যাৰ শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তনে॥
{{gap}}নাহিকে নামত পৰে পৰম মঙ্গল॥ {{gap}}যাক পাইলে দূৰ হয় যত কৰ্ম্ম মানে॥ {{gap}}যেবে ভৈল অচ্যুতৰ, ভকতি বিহীন
{{gap}}পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ {{gap}}পবিত্ৰ কৰা হৰি হৰি বোলে॥ {{gap}}বোলা হৰি হৰি একান্ত মতি॥
{{gap}}দেখ প্ৰাণ কোন দিন ছুটে॥ {{gap}}তঞি ৰাম ভজ তেজি মায়া॥ {{gap}}ৰে মন
{{gap}}বাঢ়য় ভকতি আতি শ্ৰৱণে তাহাৰ॥ {{gap}}বিনাশী বস্তুত মানে হোৱে বিৰকতি
{{gap}}আত পৰে নাহি গতি কলিৰ প্ৰজাৰ॥ {{gap}}ভৈল মলমতি লোক তেজিলে আচাৰ
{{gap}}সেহি সাধু মনুষ্যে হাততে মোক্ষ পাৱে॥ {{gap}}শুনা যেনে গুণ আছে ৰামৰ নামত
{{gap}}উচ্চাৰন্তে উপজে পৰম পুণ্য যত॥ {{gap}}মৰাকো জীয়ায়ৈ ইটো অমৃত ঔষধ
{{gap}}হেন নাম নধৰিয়া আপুনি যায় অধ॥ {{gap}}কেতিক্ষণে ধৰে কালে ভাৰো নাহি নাহি স্থিতি
{{gap}}অদ্যাপি নুপুজৈ ঘোৰ নৰকৰ ভীতি॥ {{gap}}কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ কহে গতি হৰিনান
{{gap}}কৰিছো কাতৰ চৰণত থৈয়া মাথ॥ {{gap}}মই ভুঞ্জো যদি নিজ কৰ্ম্মৰ বিপাক
{{gap}}মোৰ মনে তথাপিতো নেড়োক তোমাক॥ {{gap}}সদায়ে তোমাৰ ভৃত্যৰ হৌক সঙ্গ
{{gap}}এহি দান মাগো নকৰিয়ো আশা ভঙ্গ॥ {{gap}}তোহাৰি চৰণে ৰহোম মোহি সেৱা॥ {{gap}}মুখে যোনো ছোড়োহো তুৱা নাম
{{gap}}মাগো অতয়ে বৰ তোহাৰি ঠাম॥ {{gap}}নজানো ভকতি মুঞি মলমতি মন্দ॥
{{gap}}নাম দান-পুণ্য নাম কোটি তীৰ্থ-স্থান॥ {{gap}}নাম ধন-জন বন্ধু নাম পিতা মাতা
{{gap}}ইহাৰেসে উপদেশে শুদ্ধ হোৱে মতি॥ {{gap}}কৃষ্ণত ভকতি হোৱে সংসাৰকো তৰে
{{gap}}নাই নাই সংসাৰত গুৰু আতপৰে॥ {{gap}}সেহিসে পৰম বন্ধু জানিবা নিশ্চয়
{{gap}}তোহাৰি চৰণে ৰহোক মোহি সেৱা॥ {{gap}}মুখে যোনো ছোড়োহো তুৱা গুণনাম
{{gap}}মাগো অতয়ে বৰ তোহাৰি ঠান॥ {{gap}}গুৰুৰূপ হৰি পদ-সেৱা অস্ত্ৰ ধৰি
{{gap}}গুৰু-সেৱা বিনে অন যতেক উপায়৷ {{gap}}দুৰ্জয় মনক আক জিনন নযায়॥ {{gap}}হেন জানি গুৰু-পদ-সেৱা কৰি সাৰ
{{gap}}অল্প ছিদ্ৰে কৰে তাক তেতিক্ষণে ভ্ৰষ্ট॥ {{gap}}ৰাজ-সূয় কৰি যেবে ব্ৰহ্মলোকে চড়ে
{{gap}}পুণ্য-ক্ষয় তৈলে দুনাই সংসাৰত পড়ে॥ {{gap}}বঞ্চে ব্ৰহ্ম লোকত আচৰি তপ-যোগ
{{gap}}হৱে কৰ্ম্ম-মল ত্যজি তেবেসে প্ৰসন্ন॥ {{gap gap gap}}সৱে বৃথা শাস্ত্ৰৰ সন্মতে
{{gap}}কি কৰিবে যম যাৰ ঈশ্বৰ ৰক্ষক॥ {{gap}}হেনবা বুলিবা ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা বেদ
{{gap}}এতেকে প্ৰাৰ্থনা কৰো তোমাৰ চৰণে্॥ {{gap}}যৈতে তৈতে হৌক জন্ম মোৰ কৰ্ম্মগতি
{{gap}}তোমাৰ চৰণে মাত্ৰ নছাড়োক মতি॥ {{gap}}ভূত-দয়া ধৰ্ম্মে মোক নেড়োক মাধৱ
{{gap}}তোমাৰ ভৃত্যসে মোৰ পৰম বান্ধৱ॥ {{gap}}পুত্ৰ-দাৰা বিষয়ত হৌক স্নেহ ছেদ
{{gap}}নুহি যেন সদায়ে তোমাত বুদ্ধি ভেদ॥ {{gap}}পূৰ্ব্বৰ স্বভাৱ মোৰ কৰিয়ো উচ্ছাদ
{{gap}}আনপক্ষে মেক্সমুলাৰ, বাৰ্থ, কেইথ্ মেকডনেল আদি পণ্ডিতে এই মত স্বীকাৰ নকৰে
{{gap}}ঘট ভাঙ্গিলেও মাটি হোৱে সমুদাই॥ {{gap}}ঘটৰ পূৰ্ব্বত মাটি থাকে নিৰন্তৰে
{{gap}}তুমি বিনে বস্তু নাই কহিলো স্বৰূপ॥ {{gap}}তেমাতেসে হন্তে হোৱে সৃষ্টি স্থিতি লয়॥
{{gap ১৯ পৃ জীৱ আৰু ঈশ্বৰ —ৰত্নাকৰত জীৱ আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰভেদৰ বিশেষ আলোচনা আছে
{{gap}}ভগবদগীতাৰ দুই এক ঠাইত সাম্প্ৰদায়িক স্বাৰ্থৰ প্ৰক্ষিপ্ত বাকা থাকিব পাৰে
{{gap}}তোমাক বুলিবে দ্বৈত কোন অজ্ঞজন॥ {{gap}}নিশ্চল নিৰ্ম্মল সূক্ষ্মৰূপ যিটো স্বামী
{{gap}}দেৱ নজানন্ত তাঙ্ক কেনে জানো আমি॥</poem {{gap}}পিন্ধি আছা, ৰত্নৰ মুকুট আৰ হাৰ
" অনুষ্ঠান কৰি মোৰ পূজা কৰি সোমৰস পান কৰি<noinclude noinclude>
{{gap}}হেনবা হুইবেক শঙ্কা মনত তোমাৰ॥ {{gap}}মাধৱক ভজে যিটো তেজি স্বধৰ্ম্মক
{{gap}}হোৱে যদি তাহাৰ ভকতি পৰিপক॥ {{gap}}হুইবেক কৃতাৰ্থ তাক চিন্তা নাহিকয়
{{gap}}তাহাৰ ভকতি পৰিপক্ক নতু হয়॥ {{gap}}হেলাতে ভৈলেক নষ্ট নুহি মৰিলেক
{{gap}}স্বধৰ্ম্ম আগত তাৰ অনৰ্থ হইবেক॥ {{gap}}হেন শঙ্কা কদাচিতো নকৰিবা মনে
{{gap}}স্বধৰ্ম্মকো তেজি হৰি ভজিলে যিজনে॥ {{gap}}ভক্তি পৰিপক্ক নতু হোৱন্তে মৰিল
{{gap}}যদি কদাচিতো তাৰ ভকতি গুচিল॥ {{gap}}তথাপিতো অনৰ্থক শঙ্কা নাহি তাৰ
{{gap}}উপজিলে লোকত পাঞ্চৰো লাগে ধাৰ॥ {{gap}}এতেকে কিঙ্কৰ ঋণী ভকতি বিহীন
{{gap}}শুনিয়োক নিমি তুমি স্থিৰ কৰি চিত্ত॥ {{gap}}এড়িলেক যিটো আন দেৱত ভকতি
{{gap}}একে মাধৱক মাত্ৰ ভজে দৃঢ় মতি॥ {{gap}}তাহাৰ পাতক যদি মিলে প্ৰমাদত
{{gap}}যথা যায় তথা হৰি হন্ত সাতো আগ॥ {{gap}}আক বৃথা কৰা বিষয় ভোলে
{{gap}}জীৱন্তে মুকুত হোৱে অচিৰ কালতে॥ {{gap}}উপায় মধ্যত ইটো অতি মুখ্যতম॥
{{gap}}নকৰিব নিন্দা আন শাস্ত্ৰকো একান্ত॥ {{gap gap}}বেদেয়ো নপান্ত যাৰ সীমা
{{gap}}সেহি জন মহা সাধু বোলাইবে লোকত॥ {{center শ্ৰীকান্তি ৰাম বুঢ়া ভকতৰ ফকৰাৰ পৰা লোৱা হৈছে ৩
{{gap}}নেদেখিলো ভকত পৰম তোক সম॥ {{gap}}নিশ্চয়ে জানিলি তত্ত্ব কৃষ্ণ দেৱতাৰ
{{gap}}তোৰ দৰশনে ভৈলো আমিয়ো নিস্তাৰ॥ {{gap}}চাৰিয়ো বেদৰ তত্ত্ব তঞি আছ জানি
{{gap}}প্ৰাণী উপকাৰৰ অল্পকো নুহি সৰি॥ {{gap}}হেন জানি প্ৰাণীক অভয় দিয়া দান
{{gap}}নাৰায়ণ, পৰমাত্মা, ব্ৰহ্ম আৰু ভগৱন্ত একে বস্তু; কেৱল লক্ষণ ভেদত ভিন ভিন নাম
" তেনে বুলি কৈ তেওঁলোকে তেতিয়াই মহাপুৰুষত শৰণ লৈ এই ধৰ্ম্মৰ ভকত হল
(নামঘোষা poem {{gap}}একান্ত ভকতে নৈমিত্তিক কৰ্ম্মৰ (শ্ৰাদ্ধাদিৰ) অনুষ্ঠান কৰিবৰ কোনো আৱশ্যক নাই
{{gap}}কিন্তু প্ৰকৃত পক্ষে পবিত্ৰতা, অপবিত্ৰতা, শুচি, অশুচি আদি সকলো ভাব মানসিক বিকাৰ মাথোন
{{gap}}পণ্ডিতে কাৰো মাজত কোনো ৰকম পাৰ্থক্য নেদেখে; কিয়নো তেওঁ জানে যে আত্মা সকলো ভূততে আছে
{{gap}}আকৌ, অৰ্জ্জুন ক্ষত্ৰিয় আছিল আৰু বাৰুণী সুৰা আৰু মাংস খাইছিল
{{gap}}তৰি হৰি নামে সংসাৰ-সিন্ধু॥ (কীৰ্ত্তন-ঘোষা, ৮৬ poem মিছা পৰ-দেহাদিক আত্মা কৰি মানে
{{gap}}একেৰেসে তিনি নাম লক্ষণ ভেদত॥ {{gap}}কেৱলে থাকয় হৰি এক ব্ৰহ্ম তত্ত্ব
{{gap সমস্তৰে হোৱে নিতে উৎপত্তি প্ৰলয়॥ {{gap কালৰ বেগত যায় দেহৰ অৱস্থা
. {{gap তাক কেহোঁ তৰ্কিবাক নপাৰে সৰ্ব্বথা॥ {{gap যেন আকাশত চন্দ্ৰ সূৰ্য্য -গতি, কৰে
{{gap তাক লেখিবাক নপাৰয় একো নৰে॥ {{gap যেন নদী সমস্তৰ জল যায় বহি
{{gap তথাপি আগতে দেখে নদী আছে বহি॥ {{gap এহিমতে ব্ৰহ্মা আদি কৰি তৰু-তৃণ
{{gap}}জানা নাই উত্তম ভকত তাক সৰি॥ {{gap}}দেখে বিষ্ণুৰেসে মায়া সমস্তে জগত॥
{{gap}}ক্ষুদ্ৰ স্বৰ্গ-সুখে তাৰ কিবা প্ৰয়োজন॥ {{gap}}যিটো ক্ৰীড়া কৰে অমৃতৰ সাগৰত
{{gap}}পাৱে সৱ ফল এক নাম সুমৰণে॥ {{gap}}হৰিনাম বিনে নাই তৰণ উপায়॥
{{gap}}যেন ফল পাৱে কোটি কোটি তীৰ্থস্নানে॥ {{gap}}পৰম সন্ন্যাসে সাধে যি গতি মৰণে
{{gap}}পাৱৈ সৱ ফল এক নাম নাম সুমৰণে॥ {{gap}}মহা ধৰ্ম্ম-কৰ্ম্ম যত আছে সংসাৰত
{{gap}}নাম সুমৰিলে সৱে সিজিবে সমস্ত॥ {{gap}}উঠে নৃপতিৰ লগে যেন মন্ত্ৰী-পাত্ৰ
{{gap}}আউৰ তাৰ পাছে জানা যমৰ যাতনা॥ {{gap}}নাহি আন পুণ্য নামক সৰি॥
{{gap}}অদ্যাপি নোপজে মন মৰণক ভীতি॥ {{gap}}ভাৰতে মনুষ্য তনু কত পুণ্যে পাই
{{gap}}তৰে ইটো দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ মহাসুখে॥ {{gap}}তবে বিধি-নিষেধে শাস্ত্ৰৰ কিবা গতি
{{gap}}শুনা আৰো কথা কহোঁ তোমাত সম্প্ৰতি॥ {{gap}}যাগ আদি কৰি যত বিধি নিৰন্তৰ
{{gap}}জানিবা কিঙ্কৰ সবে বিষ্ণু স্মৰণৰ॥ {{gap}}এতেকেসে যাগ আদি বিধি আছে যত
{{gap}}সিজে সবে বিষ্ণু নাম স্মৰণ মাত্ৰত॥ {{gap}}হেন জানি বিষ্ণু নাম স্মৰিবা সতত
" {{gap}}এই ভক্তিবোৰৰ প্ৰতিবিধৰ লক্ষণ তেৰাই এইদৰে তাহাকে শ্ৰৱণ বুলি কৰ্ণে যাক ধৰে
{{gap}}অৰ্জ্জুনৰ লগতো শ্ৰীকৃষ্ণৰ সখ্যভাৱ হৈছিল আৰু পৰস্পৰে সমান ব্যৱহাৰ কৰিছিল
{{gap}}মাধৱদেৱ পুৰুষেও ইয়াকে ইঙ্গিত কৰিছে :— {{gap}}জানিবা বিষ্ণুসে সমস্ত জগতে সাৰ॥"
{{gap}}জানি নিজ ধৰ্ম্ম তেজি মোক ভজে মাত্ৰ॥ {{gap}}সুহৃদ বিশ্বাস মোতে কৰিলে নিশ্চয়
{{gap}}জানা সখি সেহি মহাসাধু সুখে তৰে॥ {{gap মহা দুৰাচৰো কৰৈ আমাত ভকতি॥
{{gap}}পৰজীৱ ৰাখে জীৱ দিয়া আপোনাৰ॥ {{gap}}অভয় দানত পৰে ধৰ্ম্ম নাহি আন
{{gap}}নাশ হোৱে সিটো ঈশ্বৰৰ প্ৰসাদত॥ {{gap}}ৰাজায়ে বোলন্ত গুৰু কমন যুগুতি॥
{{gap}}সুখে দুখে মুখে মাত্ৰ হৰিনাম গাৱে॥ {{gap}}যতেক লক্ষণ কৈলো মহা ভকতৰ
{{gap}}দেহ ইন্দ্ৰি প্ৰাণ বুদ্ধি মনৰ হোৱয়॥ {{gap}}সংসাৰৰ ধৰ্ম্ম ইটো মোৰ নুহিকয়
{{gap}}বেদান্তৰো মুখ্য ভাগে যাক প্ৰকাশন্ত॥ {{gap}}নিজ ব্ৰহ্মৰূপ যিটো অতৰ্ক মহিমা
</poem {{gap}}"ওঠৰ পুৰাণ শুনিলে যি ফল হয়, বৈষ্ণৱে মহাভাৰত শুনিও সেই ফল পায়, সন্দেহ নাই
{{gap ৪১পৃ কাল —গুণবোৰৰ মহত্তত্ত্বাদি-ৰূপ পৰিণামত যি ব্যক্ত হয় সেয়ে কাল
{{gap ২৬৫ পৃঃ ৫নং ফকৰা, পঢ়ি শুনি নাপায় তৎ — বহুত মাছত বগলি কণা— কথা সকলোৱে জানে
(৬৷২৷২) {{gap}}এই কথাকে ধৰ্ম্মবীৰ কবীৰে এনেকৈ কৈছে :— অৰ্থাৎ, প্ৰথমে সেই এক আপোনাতে আপুনি আছিল
"</poem {{gap}}অৰ্থাৎ, মই হলে জানো কেৱল একৰ হে সত্ত্বা আছে
{{gap}}শৰীৰৰপৰা সবে জীৱ হউক বাজ॥ {{gap}}মায়াৰ হাতত কৰাও জগত প্ৰকাশ
{{gap}}জীৱকো আৱৰৈ সিটো তোমাৰ শকতি॥ {{gap}}জগতকে ব্যাপি কৰা আপুনি প্ৰকাশ
{{gap}}জগতকে বিনাশে তোমাৰ নাহি নাশ॥ {{gap}}যেন ঘট আকাশে কুণ্ডল হোৱে স্বৰ্ণ
{{gap}}নুহি নষ্ট কদাচিতো মৃত্তিকা সুৱৰ্ণ॥ {{gap}}তুমি সত্য ব্ৰহ্ম মিছা জগত স্ৰজনা
{{gap}}সংযোগ বিয়োগ মিলে ঈশ্বৰ ইচ্ছায়॥ {{gap}}বন্ধু বান্ধৱক আনি কৰে এক ঠাই
{{gap}}তথাপি ভকতি শ্ৰেষ্ঠ কহিলো নিশ্চয়॥ {{gap}}সেৱাৰ আনন্দ সুখ মুকুতিত নাই
(বা নষ্ট কৰিলেও) ইয়াক মৰা (বা নষ্ট কৰা) নাযায় *
{{gap}}নাম মাত্ৰ লৈলে তৰি সংসাৰ সাগৰ॥ {{gap}}কৃষ্ণ মোৰ বন্ধু কৃষ্ণ সুহৃদ নিশ্চয়
{{gap}}কৃষ্ণকেসে পাইলে অনুমাত্ৰ নাহি ভয়॥ {{gap}}এহি তত্ব জানে যিটো সেহি মহাজ্ঞানী
{{gap}}জগততে পূজ্য আৰ নাহি তাত পৰ॥ {{gap}}আক যিটো জনে জানে সংসাৰ মধ্যত॥ {{gap}}আনাতো অধিক গুৰু জানা সি সি জন
{{gap}}নাচয় সৎসঙ্গ অতি সবাৰো শিৰত॥ {{gap}}মহন্ত জনৰ সঙ্গ অৰ্দ্ধক্ষণ মান
{{gap}}নকৰে সিমতে মোৰ বশ্য স্বৰূপত॥ {{gap}}সাধুসঙ্গে আমাক যিমতে বৰে বশ্য৷ {{gap}}কহিলো তোমাত ইটো পৰম ৰহস্য॥
{{gap}}কোটি কোটি তীৰ্থে যাক নকৰে পবিত্ৰ॥ {{gap}}নাহি সিদ্ধি কোটি প্ৰায়শ্চিত্ত আচৰেণ
{{gap}}তাকো শুদ্ধি কৰে এক নাম সুমৰণে॥ {{gap}}মোৰ নাম জানা সখি বাড়ব অগনি
{{gap}}পাতক শুখান বন লাগে তাতে চনি॥ {{gap}}হওঁ অনুকূল মই প্ৰচণ্ড বতাস
{{gap}}মোতেসে মনৰ গতি ভৈলেক সতত॥ {{gap}}বেদ দূৰ ভৈলে কৰে নিষ্কাম ভকতি
{{gap}}মহাভাগৱতেও অদ্বৈত-জ্ঞান সমৰ্থন কৰে, যেনে :— একান্তমদ্বয়ং শান্তং তস্মৈ ভগৱতে নমঃ
{{gap}}যেহি মাত্ৰ শাস্ত্ৰ এক জানিবা নিশ্চয়॥ {{gap}}দৈৱকীৰ পুত্ৰ এক কৃষ্ণ মাত্ৰ দেৱ
{{gap}}ধৰ্ম্ম এক মাত্ৰ সেই দেৱতাৰ-সেৱ॥ {{gap}}মন্ত্ৰো এক তান নামে কৃষ্ণ দেৱতাৰ
{{gap}}মোৰ মনে গুণগণ নোড়োক তোমাৰ॥ কৈত কালচোৰে{{gap প্ৰাণ নেয় মোৰে
{{gap}}শ্ৰৱণ কৰিতে নপাই যিটো মুকুতিত॥ {{gap}}কদাচিতো সিটো মুকুতিক বাঞ্চা নাই
{{gap}}আয়ু যায় আলে জালে{{gap কেতিক্ষণে ধৰে কালে {{gap gap}}নিৰন্তৰে 'বোলা ৰাম ৰাম॥
{{gap}}শুনা তাৰো কথা যেন শাস্ত্ৰৰ বিহিত॥ {{gap}}আন চিন্তা এৰিয়া মনত মোক ধৰে
{{gap}}সততে মহস্তে মোৰ গুণ নাম স্মৰে॥ {{gap}}বিদুৰতে থাকি কৰে শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন
{{gap}}ঘোষিয়া ঘনে ঘনে ৰাম ৰাম॥ {{gap gap}}কৰি আছা হিয়াত নিবাস
{{gap}}তাঙ্ক কৰি অনাদৰ{{gap}}অধম অবোধ নৰ {{gap gap}}কৰৈ আন কৰ্ম্মত বিশ্বাস॥
{{gap}}প্ৰত্যেকে আছয় হৰি সবাৰ হিয়াত॥ {{gap}}এক চিত্তে চিন্তা তান চৰণ কমল
{{gap}}লৱা ৰাম নাম মহা মৰণ সম্বল॥ {{gap}}ঘোৰ পৰলোকে আন নাহিকে সহায়
{{gap}}পৰম সুহৃদ একে নামত বিনায়॥ {{gap}}জানিয়া যতনে তৰিবাৰ কৰা কাম
{{gap}}সবাত আমাক তুমি দেখিবা নিতান্ত॥ {{gap}}তেজি লাজ গৰ্ব্ব মান হুৱা উপশাম
{{gap}}কায়বাক্য মনে যত্নে উপাসিবা তেবে॥ {{gap}}সবাতে ঈশ্বৰ দৃষ্টি ভৈলা অসি যেবে
{{gap}}গুচিবে সংশয় কৃতকৃত্য হুইবা তেবে॥ {{gap}}সৰ্ব্ব সাধনতে ইটো মহা মুখ্যত্তম॥
{{gap}}তাক এড়ি কৰে জ্ঞানত ৰতি॥ {{gap}}দুঃখ মাত্ৰ পাৱে পাছেসে জানে
{{gap}}গঙ্গাজল এড়ি কাদোৱানি পানী খাই॥ {{gap}}কৃষ্ণক তেজিয়া মানৈ আনক ঈশ্বৰ
{{gap}}তাহাৰ জানিবা এহি সৱ পটন্তৰ॥ {{gap}}হেন জানি আন দেৱ ধৰ্ম্ম তেজি আশ
{{gap}}কৃষ্ণৰ চৰণে কৰা সুদৃঢ় বিশ্বাস॥ {{gap}}আন কৰ্ম্ম এড়ি ধৰা মাধৱৰ নাম
{{gap}}পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ {{gap}}মহা দুৰাচাৰো কৰৈ আমাত ভকতি॥ {{gap}}সেহিসে পৰম সাধু জানা মহাশয়
{{gap}}যিহেতু আমাক মাত্ৰ কৰিলে নিশ্চয়॥ {{gap}}নুহি যেন আমাৰ ভকতি ব্যভিচাৰ॥ {{gap}}জানিবাহা সি সি জন পাতকী পৰম॥
{{gap}}সুদৃঢ় বিশ্বাসে সখি লৈয়োক আমাত॥ {{gap}}নাহি কিছুভয় হেৰা কৰো অঙ্গীকাৰ
{{gap}}লেহু হৰিচৰণ শৰণ সৱ বৰজি॥ {{gap}}কৰিয়ো ভকতি মিছা তেজিয়া সংশয়॥
{{gap}}সিয়ো হৰিনাম gap gap}}কীৰ্তন কৰিসে {{gap}}যাৰ ইচ্ছা মোক্ষ পাইবে নলাগে দূৰক যাইবে {{gap gap}}আছা হৰি সবাৰ হিয়াত
{{gap}}ছয় উৰ্ম্মী আত্মা{{gap gap}}সাতধাতু ছাল {{gap gap}}পক্ষী থাকে তাত নিতি॥ {{gap gap}}মহা জ্ঞানীগণ তাক জানে
{{gap gap}}তোমাক বিবিধ কৰি মানে॥ {{gap}}হেনয় সংসাৰ মনতেসে হন্তে হয়॥ {{gap}}জীৱৰ সংসাৰ আসি হোৱে অজ্ঞানত
{{gap}}সগুণ নিৰ্গুণ ভেদ ভক্তিৰ জানয়॥ {{gap}}হোৱয় আদিত্য আসি সাক্ষাতে উদয়
{{gap}}একে মাংস-চক্ষু মাত্ৰ প্ৰকাশ কৰয়॥ {{gap}}ঘট-পট জ্ঞান মাত্ৰ উপজে কেৱল
{{gap}}আপোন জীৱিকা অৰ্থে পশুগণ মাৰে ব্যৰ্থে {{gap gap}}তাতে মিলে মনত সন্তোষ॥ ৪
{{gap}}পৰম অজ্ঞানী সিটো ৰাক্ষস সমান॥ {{gap}}যিকাৰ্যে কাটিলে বলি তাতো নাহি আশ
{{gap}}চিৰকাল তমো নৰকত কৰে বাস॥ {{gap}}পাছে পৰকালে তাক সেহি পশু পাই
{{gap}}কাটি কাটি শৰীৰৰ মাংস ছিণ্ডি খায়॥ {{gap}}মহা দুঃখে মূৰ্চ্ছা যায় শ্ৰুতি-জ্ঞান হৰে
{{gap}}মোহ হুয়া অনেক পশুক বধে প্ৰাণে॥ {{gap}}পোষে পশু পক্ষী কৰে সিসবে বিশ্বাস
{{gap}}শ্ৰৱণ মাত্ৰকে কৰে কৃষ্ণক সাক্ষাত॥ {{gap}}পূজা নমস্কাৰ ধ্যান সমস্তে দুষ্কৰ
{{gap}}নিজ ভকতক আপোনাকে দেন্ত দান॥ {{gap}}নেৰন্ত ক্ষণেকো যাক দেৱ দামোদৰ
{{gap}}সদায়ে কৰিবে ধ্যান শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন॥ {{gap}}তান অৰ্থে কৰিবেক যত ধৰ্ম্মচয়
{{gap}}যজ্ঞ দান তপ জপ সদাচাৰ ৰয়॥ {{gap}}আপোনাৰ প্ৰিয় গন্ধ পুষ্প আদি যত
{{gap}}কৰ্ম্মপথে ভ্ৰমি মৰে কৰে অহম্মম॥ {{gap}}মই মহা মূঢ়মতি একোৱে নজানো
{{gap}}এৰাৱয় গুণক মোৰ ভকতি আচৰি॥ {{gap}}নুহিকে সুখৰ হেতু জানা স্বৰূপত॥ {{gap}}ধনে পুৰুষক দুঃখ দেই নিৰন্তৰ
{{gap}}ত্ৰাহি ত্ৰাহি মহাহৰি পুৰুষ প্ৰধান॥ {{gap}}যাৰ শিৰভাগ ভৈল গগন মণ্ডল
{{gap}}অগ্নি যাৰ মুখ ভৈল পদ ৰসাতল॥ {{gap}}চক্ষু ভৈলা দিবাকৰ চন্দ্ৰ ভৈলা মন
</poem {{gap}}যিটো জনে নাম স্মৰে{{gap সকল পাতকে তৰে {{gap}}ওপজে পুণ্য পাপ হোৱে দূৰ
{{gap}}নেড়ো যেন তোমাৰ চৰণ অনুৰাগে॥ {{gap}}তুমি প্ৰিয়তম আত্মা পৰম ঈশ্বৰ
{{gap}}হেন জ্ঞান নুগুচোক সদায় আমাৰ॥ {{gap}}পুত্ৰ পত্নী বিষয়ত নৌক আসকতি
{{gap}}তোমাৰ চৰণে হৌক একান্ত ভকতি॥ {{gap}}হৰি ভকতৰ সঙ্গ হোক সৰ্ব্বক্ষণে
{{gap}}তোমাৰ চৰিত্ৰ কথা শুনিবো শ্ৰৱণে॥ {{gap}}সুখে দুখে মুখে মোৰ নছাড়োক নাম
{{gap}}নাহি আন ধৰ্ম্ম আৰ কীৰ্ত্তনত পৰে॥ {{gap}}শুনা সৰ্ব্বজন আৰ কেদিন জীৱন
{{gap}}বোলা হৰি হৰি আছে যাৱত চেতন॥ {{gap}}মুখে ৰাম বোলা কৰ্ণে শুনা কৃষ্ণ কথা॥
{{gap}}কহিলোহো তোমাসাত এহি মহা গুহ্য॥ {{gap}}মহা দুৰাচাৰ কৰে আমাত ভকতি॥ {{gap}}সেহিসে পৰম সাধু জানা মহাশয়
{{gap}}যিহেতু আমাক মাত্ৰ কৰিলে নিশ্চয়॥ {{gap}}এতেকে নোছোৱে পাপ পুণ্য কলেৱৰ
{{gap}}পৰম মুকুতি পাত্ৰ হোৱে সিটো নৰ॥ {{gap}}দুৰাচাৰো তৰে আতি আত কোন চিত্ৰ
{{gap}}যাত কৰি শ্ৰেষ্ঠলোক নাহি কদাচিত॥ {{gap}}নাহি তাত কাম ক্ৰোধ লোভ মোহ ভয়
{{gap}}আত্মজ্ঞানী হুয়া সৱে স্তুতিসে কৰয়॥ {{gap}}সৰ্ব্বক্ষণে অখণ্ড অনন্দ জয় জয়
{{gap}}কেৱলে ভকতে তাত নিবাস কৰয়॥ {{gap}}কদাচিতো নোহে নাশ জানা মুনিবৰ॥ {{gap}}প্ৰপঞ্চৰ ভিতৰ নুহিকে সিটো খান
{{gap}}ভক্তৰ নিমিত্তে কৃষ্ণে কৰিছা নিৰ্ম্মাণ॥ {{gap}}জ্ঞান কৰ্ম্ম যোগ যাগ তপস্যা আচৰে
{{gap}}প্ৰাকৃত লোকৰ শ্ৰদ্ধা তাতেসে সতত॥ {{gap}}স্পষ্ট নাম ৰাম-কৃষ্ণ অলপ অক্ষৰ
{{gap}}নাহিকে ইহাত ৰতি প্ৰাকৃত লোকৰ॥ {{gap}}কহিলো স্বৰূপে বেদান্তৰ তত্ত্ব অৰ্থ॥
{{gap}}জানা তাৰ পৰম পৱিত্ৰ ভৈল চিত॥ {{gap}}প্ৰেমে দ্ৰৱে চিত্ত অতি গদ গদ বাণী
{{gap}}কতো হাসে কতো কান্দে মোকে প্ৰিয় মানি॥ {{gap}}লাজ এৰি গাৱে গীত নাচে আনন্দতে
{{gap}}জগত পৱিত্ৰ কৰে সেহিসে ভকতে॥ {{gap}}মোক লাগি প্ৰেম উপজিল যাৰ মনে
{{gap}}জানিবা নৃপতি সেহি মধ্যম ভকত॥ {{gap}}মৈত্ৰতা আচৰে হৰি ভকত সবত॥ {{gap}}অজ্ঞক কৰুণা ক্ষমা কৰে বিপক্ষত
{{gap}}কহন্ত নাৰদ ঋযি ধ্ৰুবৰ আগত॥ {{gap}}গুণতো অধিক যিটো আপোনাত কৰি
{{gap}}গুণাধম জন দেখি কৰিবেক দয়া॥ {{gap}}সমানে সহিতে যিটো মিত্ৰতা কৰয়
{{gap}}সংসাৰৰ তিনি তাপে তাক নুছুৱয়</poem {{gap}}হৰিৰ বচন নিমি ৰাজাৰ আগত॥ {{gap}}নাহি মান্য় ভক্তকো আনকো নাহিকয়
{{gap}}একে প্ৰতিমাতে মাত্ৰ হৰিক পূজয়॥ {{gap}}প্ৰকৃত ভকত এহি জানিবা নৃপতি
{{gap}}অৰ্থাৎ, যাৰ মন একতত্ত্বত বন্ধা আছে, তেৱে নিত্য সুখ পায়
) {{gap ২৮পৃঃ জন্মান্তৰ —জ্ঞান, কৰ্ম্ম আদি সকলোৱে সত্ব, ৰজ, তমো এই তিনিওগুণৰ সম্বন্ধী
{{gap}}ধনে জনে আত্মাপৰ ভেদ বুদ্ধি নাই॥ {{gap}}সমস্তৰে একে আত্মা মানয় মনত
{{gap}}দেখন্ত বিষ্ণুৰ মায়া জগত নিশ্চয়॥ {{gap}}নকৰে আক্ৰোশ দ্বেষ নাহিকে মনত
{{gap}}হৰিক দেখয়, যিটো প্ৰাণ সমস্তত॥ {{gap}}সম্পূৰ্ণ ঐশ্বৰ্য্যে ব্যাপি আছে সমস্তত
{{gap}}হেনয় সুহৃদ দেৱ কৈত পাইবা আৰ॥ {{gap}}পৰম ঈশ্বৰ আত্মা বান্ধৱ সাক্ষাত
{{gap}}মৰাশৱ তুল্য শৰীৰক যিটো জন॥ {{gap}}আত্মা বোধ কৰি অহঙ্কাৰ কৰি ঘোৰ
{{gap}}নাহি মূঢ়মতি আৰ তাহাৰ সমান॥" (৩) "স্বভাৱে ঈশ্বৰ কৃষ্ণ দেৱ সৰ্বোত্তম
{{gap ২৩৯ পৃঃ জাতিভেদ —মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে ধৰ্ম্ম বিলাওঁতে জাতিভেদ উঠাই দিছিল
[১০০ পৃ ভাগৱতী ভক্তি —ৰত্নাৱলীতো আছে :— বিষয়ক এড়িয়া বিষ্ণুত ৰতি কৰে॥ নকৰে কামনা ভকতিক তেজি আন
{{gap}}শুনা এহি অৰ্থ কহোঁ কৰিয়া বিদিত॥ {{gap}}হৰিৰ চৰিত্ৰ কহে মহন্ত সকলে
{{gap}}অতি মহা শুদ্ধ চিত্তে অমৃত কেৱলে॥ {{gap}}নদী ৰূপে বহে যিটো সকলো দিশক
{{gap}}সাৱধানে পিয়ে কৰ্ণে সিটো অমৃতক॥ {{gap}}শ্ৰদ্ধায়ে কৰন্ত পান মহন্ত সঙ্গত
{{gap}}যিহেতু সাক্ষাতে মই কৈলো তত্ত্ব বাণী॥ {{gap}}দাম্ভিক শঠত নকহিবা ইটো তত্ব
{{gap}}সদা উপদেশ দিবা বৈষ্ণৱ জনত॥ {{gap}}স্ত্ৰী শূদ্ৰয়ো কৰে যদি আমাত ভকতি
{{gap}}তাহাত কহিবা ইটো জ্ঞান মহামতি॥ {{gap}}বিষয়ৰ অৰ্থে জন্ম নকৰিবা বৃথা॥ {{gap}}কাচৰ কাৰণে যেন তেজয় মাণিক
{{gap}}জানি সাধুজনে যত্নে ভজিয়ো হৰিক॥ {{gap}}পিতৃ-মাতৃ হৰিসে হৰিসে বন্ধু সাৰ
{{gap ১) সালোক্য, সাৰ্ষ্টি, সাৰূপ্য আৰু সমীপ্য মুক্তিত মুক্ত জীৱৰ বিষ্ণু দৰ্শন ঘটে
{{gap}}মিছা মোৰ মোৰ বুলি মৰা॥ {{gap}}জানি ডাকি বোলা হৰি হৰি॥ {{gap}}আতি পৰে ধৰ্ম্ম নাহিকে আন
{{gap}}এতেকে উত্তম লাভ ভকতি আমাৰ॥ {{gap}}মোহোৰ ভকত আৰো মোৰ প্ৰতিমাক
{{gap}}পৰশিব দেখিব বুলিব তুতি বাক॥ {{gap}}পৰিচৰ্য্যা পূজা আৰো কৰিব বন্দন
{{gap}}কৰিবেক ধ্যান মাত্ৰ মোকেসে সতত॥ {{gap}}সমস্তকে অৰ্পিব আমাক দিয়া পাৱে
{{gap}}মোকে মাত্ৰ দেহক অৰ্পিবে দাস ভাৱে॥ {{gap}}কেৱলে মোহোৰ জন্ম কৰ্ম্মক কৰিব
{{gap}}পৰ্ব্বে পৰ্ব্বে মোহোৰসে আনন্দ কৰিব॥ {{gap}}গাৱে গীত বাৱে বাদ্য নাচিব প্ৰত্যেক
{{gap}}সেই ধৰ্ম্ম জানিবাহা প্ৰবৃত্তি লক্ষণ॥ {{gap}}যিটো ধৰ্ম্মে মাধৱত ভকতি হোৱয়
{{gap}}দূতৰ হাতত হুইবে সবে বুদ্ধি চুৰ॥ {{gap}}গৃহ-বাস দোষে বা তাহাঙ্ক কি কৰয়॥ {{gap}}জানি হৰি হৰি বোলা ডাকি॥
(কীৰ্ত্তন, ১৫২৪ poem {{gap}}জীৱৰ সহিত প্ৰাণ থাকে অবিৰত॥ {{gap}}দেহৰ আছয় দোষ ব্যভিচাৰ সিদ্ধ
{{gap}}কতো বাল্য কতো বুৰা কতো হোৱে বৃদ্ধ॥ {{gap}}দেহতে থাকয় প্ৰাণ নাহি ব্যভিচাৰ
{{gap}}সংসাৰ সাগৰে আউৰ আন গতি॥ {{gap}}নাহিকে মাধৱ বান্ধৱ তোমাত পৰে
{{gap}}স্বামী দুনাই যেন সংসাৰে নযজো॥ {{gap}}কৃষ্ণৰ চৰণ ছাড়ি আন গতি—
{{gap}}ছাইৰ অৰ্থে পোলা কিয় জাতি-চন্দনক॥ {{gap}}মহামণি ৰত্ন যেন সম নুহি মোলে
{{gap}}তাকো সলাই আনি কাঞ্চমণি পিন্ধে গলে॥ {{gap}}একে কাকমাংস সিও আঢ়া কুকুৰৰ
{{gap}}বিষ কলসৰ যেন মুখত অমৃত॥ {{gap}}হেন বিষয়ত কেনে কৰাহা বিশ্বাস
{{gap}}ভকতত পৰে মঞি নিচিন্তোহো আন॥ {{gap}}নোছোৱয় মোৰ ভকতক একো দোষে॥ {{Right smaller
{{gap}}ঈশ্বৰ কৃষ্ণত কৰিলেক এক চিত্ত॥ {{gap}}দঢ়াইলেক মনত এক শৰণ ভকতি
(ভক্তি প্ৰদীপ, ৯২ চাণ্ডালিনী poem {{gap}}কৰিবা ভূতক দায়া সকৰুণ চিত॥
{{gap ৭২ পৃ কৰ্ম্ম —কোনেও কৰ্ম্ম নকৰাকৈ এখন্তেকো থাকিব নোৱাৰে *
{{gap ৮০পৃঃ] জ্ঞান-যোগ —ইয়াত মোক্ষৰ বাবে লাভ কৰা বা প্ৰকৃত বা আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ কথা কোৱা হৈছে
{{gap ২০১ পৃঃ প্ৰাকৃত ভকত — মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে প্ৰতিম-পূজা একেবাৰে নিন্দা কৰা নাই
{{gap ২০৬ পৃঃ সাধু —মাধৱদেৱ পুৰুষে কৈছে :— পৰম শ্ৰদ্ধায়ে ভজে কৃষ্ণৰ চৰণ
{{gap}}কোটি কোটি ভাগো নোহে সমান নামৰ॥ {{gap}}সিসৱ কিঙ্কৰ ধৰ্ম্ম নামে ৰাজা তাৰ
{{gap}}জানিবা নামেসে কৰে জগত উদ্ধাৰ॥ {{gap}}ভৈল সিটো সকামী নুহিবা নিষ্কাম॥ {{gap}}তাঙ্ক কদাচিত আৰ কলি নবাধয়
{{gap}}কলিযুগে নাম বিনে অন্যত্ৰ উপায়॥ {{gap}}নিশ্চয় কহিলো গতি নাই নাই নাই
{{gap}}কহিলা নাৰদে দৃঢ় কৰি তিনিবাৰ॥ {{gap}}কলিত নাহিকে গতি নাম বিনে আৰ
{{gap}}নজানি বৰশী গিলি মৰে যেন মাছে॥ {{gap}}আহাৰ বিয়োগে উপজিবে মহা দুঃখ॥ ৭
{{gap}}কৰিলো আসক্তি মই হেনয় অজ্ঞানী॥ {{gap}}দিয়োক মাধৱ তযু জ্ঞান আৱে মোক
{{gap}}পাৱে জীৱে সংসাৰৰ দুঃখ নানামত॥ {{gap}}সংসাৰ উচ্ছেদ আসি হোৱয় এতেকে॥ ৯
{{gap}}সৰ্ব্বদেৱ শ্ৰেষ্ঠ কৃষ্ণ নাহি আত ছিদ্ৰ॥ {{gap}}মন্ত্ৰ পৰম ধৰম কৰত নাহি মুকুতি॥
{{gap}}আপোনাৰ কৰ্ম্মে আপুনিয়ে বন্ধ যায়॥ {{gap}}ইহ পৰকালত ভোগত কৰি ৰতি
{{gap}}ভকতৰ সঙ্গে শেষে মাত্ৰ জানে মোক॥ {{gap}}মন্ত্ৰ পৰম ধৰম কৰম কৰত নাহি মুকুতি॥
{{gap}}জীৱক কেৱল মাত্ৰ বন্ধন কৰয়॥ {{gap gap}}জানা সি কি পুণ্য সিজে তাৰ
(গীতা, ২৷১৮) {{gap ১৬ পৃঃ দেহ আৰু আত্মা —আত্মা দেহত থাকে, কিন্তুই দেহ নহয়
{{gap ১৬২ পৃঃ নাম —বেদতো নাম উচ্চাৰণৰ কথা আছে, যেনে :— আস্ব জানন্তো নাম চিদ্বিক্তন মহস্তে ৱিষ্ণোঃ
(মুক্তিমঙ্গল পাঃ হঃ নাট poem {{gap}}তৰি হৰি নামৈ সংসাৰ সিন্ধু॥
{{gap}}কৰা কৃপা দোষ ক্ষমা কৰি॥ {{gap}}শুদ্ধ ব্ৰহ্মমূৰ্ত্তি তুমি সৰ্ব্বজ্ঞ আপুনি
{{gap}}তোমাক নছোৱে ৰজতমঃ এক গুণি॥ {{gap}}অধীন তোমাৰ মায়া তুমি নিত্য বোধ
{{gap}}ভকতৰ যেন ইচ্ছা তেনে ধৰা ৰূপ॥ {{gap}}ভকতি প্ৰসাদ মাগো তোমাক প্ৰণামি॥
{{gap}}বোলা ৰাম ৰাম যত সামাজিক লোক॥</poem {{gap}}নমো পৰমাত্মা নমো কৰিয়ো উদ্ধাৰ॥</poem {{gap gap}}হৈয়ো এক শৰণ কৃষ্ণত
{{gap}}কৃষ্ণক কৰিয়ো সেৱ{{gap কৃষ্ণসে পৰমদেৱ {{gap}}সমস্ত দেৱক পূজা কৰিলেক আতি
{{gap}}পৃথকে পূজিলে কেহো নহন্ত তৃপিতি॥ {{gap}}বৃক্ষৰ মুলত যেন দিয়ে আনি জল
{{gap}}হোৱয় তৃপিতি ডাল পুষ্প-পত্ৰ ফল॥ {{gap}}মূল এড়ি জল যদি সিঞ্চে পত্ৰ ডালে
{{gap}}কদাচিতো তৃপিতি নুহিকে একো কালে॥ {{gap}}পাৱয় ভোজনে যেন ইন্দ্ৰিয় সন্তুষ্ট
{{gap}}মিলে, মহাসুখ অতি হোৱে হৃষ্টপুষ্ট॥ {{gap}}ক্ষুধাতুৰ প্ৰাণী যদি নকৰে ভোজন
{{gap}}তলাতল আদি সাতো পৰম বহল॥ {{gap}}দেৱ দৈত্য মনুস্য় বিভাগি তাতে ৰৈল
{{gap}}চাৰিবৰ্ণ কৃষ্ণৰ দেহত হন্তে ভৈল॥ {{gap}}নিজ পিতৃ কৃষ্ণ মাত্ৰ সেব্য জগতৰ॥</poem
gap}}তপ যপ যজ্ঞ যাগে সিদ্ধি নাহি আৰ॥</poem {{gap gap শুনিবেক মহন্তৰ মুখে
{{gap}}তাহাক একো নপাৱে॥ (ৰত্নাকৰ, ৭৬৪—৭৬৬) তুমি পৰমাত্মা জগতৰ ঈশ এক
{{gap}}এহি হেতু গুৰু মই কহিলো ত্ৰিতয়॥ {{gap}}সংসাৰত যাৰ হন্তে লভয় জনম
{{gap}}আদ্য গুৰু পিতৃ সিটো পূজনী উত্তম॥ {{gap}}আন সব যত যত পূজনী আছয়
{{gap}}সবাতো কৰিয়া পিতৃ পূজনী হোৱয়॥ {{gap}}কহিলো প্ৰথম গুৰু শুনিলা ইহাক
{{gap}}শুনিয়ো দ্বিতীয় গুৰু বোলয় যাহাক॥ {{gap}}গুণৱন্ত সন্ত অতি শুদ্ধ দ্বিজোত্তম
{{gap}}ইহাকে দ্বিতীয় গুৰু বুলিয় নিশ্চয়॥ {{gap}}মই যেন ঈশ্বৰ পৰম পূজ্যত্তম
{{gap}}সিয়ো গুৰু সেহিমতে পূজনী উত্তম॥ {{gap}}জন্মদাতা পিতৃকো কৰিয়া পূজ্য আতি
{{gap}}তৃতীয় গুৰুৰ কথা শুনা কৰ্ণ পাতি॥ {{gap}}সবে আশ্ৰমীতে কহে ঈশ্বৰ জ্ঞানক
{{gap}}দেই উপদেশ যিটো ভকতি পন্থক॥ {{gap}}সিয়োজন জানা মই সাক্ষাতে ঈশ্বৰ
{{gap ভাত পানী নুৰুচয় কান্দে ৰাত্ৰি দিনে॥ {{gap ফুকাৰিয়া কান্দিবাক নপাৰয় ধনী
{{gap হিয়াত জাগিছে সদা নলৰূপ খানি॥ {{gap শয়নে সপোনে কন্যা নলক দেখয়
{{gap নলেসে জপৰ মালা বুলিয়া জানয়॥ {{gap কেনমতে পাওঁ নলে চিন্তয় সততে
{{gap থাকি থাকি দময়ন্তী নল বুলি মাতে॥ {{gap ভৈলেক বসন্ত দেৱ উদয় ভূমিতে