jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
] এই ৩ বিয়াত অকল মোৰ আৰু মোৰ পৰিয়াল, আত্মীয়-কুটুথ বন্ধু-বান্ধৱেই নহয়,<noinclude noinclude>
" মই একো নামাতি অলপ মিচিকিয়াই মাথোন ৰংমনেৰে হুপি থকা ৰবৰৰ নলীড়ালি তেওঁৰ হাতলৈ পাৰ কৰিলে
" এচুকৰ পৰা এটি ক্ষীণ অথচ গহীন সুৰৰ সমিধান আহিল, "নোলাব কিয়
" মিঃ আচনৰ সেই প্ৰতিশ্ৰুতি লাভ কৰি মই বৰ আনন্দিত আৰু উলাহিত হলো
" শুনামাত্ৰে ৰঙ্গমুৱা পণ্ডিতদেৱ তো পৰি গল, তেখেতৰ মুখৰ মাত হেৰাল, তেখেত নিৰুত্তৰ
" পিচমুহূৰ্ততে অতৰ্কিতে মোৰ মুখৰপৰা এই আষাৰ কথা ওলাই পৰিল, "সেই ব্যৱস্থা ময়েই দিবগৈ লাগিব
" ময়ো ভবিষ্যতৰ ফালে চকুমুদি মৰসাহ দি কলো, "বাঢ়িম আগ, যি কৰে ঈশ্বৰে
" পণ্ডিতদেৱে পুলকিত চিতেৰে এইবুলি মোৰ শলাগ ললে, "মই আপোনাৰ আশাতীয় চিতৰ কথা ভালকৈ জানো
" সেই অনুসাৰে, পিচদিন পুৱা ৮ বজাত ভাৰসকল চাপি আলোচনাত বহিল
(১) শ্ৰীশ্ৰীআউনীআটীয় সত্ৰাধিকাৰ গোস্বামী প্ৰভু আশীৰ্বাদ আদ্যলীলা খণ্ড পাই সন্তোষ পোৱা হল
•••এই বহুমূলীয়া পুথিৰ বাকী কেইখণ্ডও যেন সোনকালে পোহৰলৈ ওলায়, এই আশীৰ্বাদ
" কবলৈ পাহৰিছো, সেইকালত শিলং গত ডিৰেক্টৰ চাহাবৰ অফিচত এচ মাটিমাহৰ আঞ্জাত টোপাকৈ এটোপা খাৰণিৰ ছিট
you উটাই নিয়া মিচিকিয়া মোহিনী হাঁহিটি আজিও মোৰ সোঁৱৰণীত তিৰবিৰাই জিলিকি আছে
" মই এটি সন্তাপৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি গেণগেণীয়া মাতেৰে উত্তৰ দিলে, "বৱিলৈ পাহৰিম
" এইবুলি থিয় হৈয়েই ডেকাজনলৈ চাই সঙ্কেত দিয়াৰ অলপ পাচতে এখন ভাড়াটীয়া ঘোৰাগাড়ী আনি হাজিৰ
" দুপৰ কেতিয়াবাই ভাটি দিলে; আবেলি বেলিকা উলটি আনি আমাৰ বহা হেৰিচন ৰোডৰ হোটেল সোমালেহিহঁক
"অসমৰ বুৰী" পোহৰলৈ উলিওৱাৰ পাচতে মোৰ সংকল্পিত সাহিত্য লানিলৈ মনত পৰিল
" মই "ভাল" বুলিয়েই উত্ৰাৱল খোজেৰে আগবাঢ়ি গৈ গৈ মোৰ আচল জিৰণিৰ ঠাই পালেগৈ
" মই মোৰ ওচৰ ভবিষ্যত গমি চাই উলটি প্ৰশ্নমূলক এই উত্তৰ দিলো, "পাৰিমনে
" তেখেতে ততালিকে সেই উত্তৰ কাঢ়ি বুজনিৰ সুৰেৰে কলে, "কিয় নোৱাৰিবা
"লীলা" সামৰণৰ লগে লগে লীলাৱতীৰ বিয়োগ বেদনাই অলপ শাম কটা যেন অনুভৱ কৰিলো
"পুৰ্বশ মনে আনি' পুৰণি শত্ৰুপক্ষে "বভিৰ বিপক্ষে আকৌ হল চাচিবলৈ ধৰিলে
"বন্তি" কেতিয়া ওলাব, তাৰ ছপাকাৰ্য কিমানলৈ আগুৱাইছে, তাৰ সম্ভেদ লওঁতাৰ লেখ লব নোৱাৰাত পৰিল
" এনেতে আমাক ঘাটৰপৰা নিবলৈ আমাৰ ঘৰৰ পৰা পঠিওৱা মানুহ আৰু গাড়ী পালেহি
" অসমীয়া সেই প্ৰবীণ সাহিত্যিক দুগৰাকীক আমি আগত লৈ তেতিয়া সাহিত্য কেত নামিছিলোহঁক
" কথকী সেই স্বভাবসুলভ প্ৰবৃত্তি উপলব্ধি কৰিহে সাহ কৰি কাষ চাপিছেহিহঁক
" তদুত্তৰত, কটকী মণ্ডলীয়ে একেশ্বৰে মাত লগালে, "সেই ভাবনাত আপোক নেপেলাওঁ, আমি তাৰ দিহা লগাই লব পাৰে
" মই উচাপ, খাই উঠি ততালিকে সমিধান দিলো, "সেইটো কেনেকৈ সন্তৰ হব পাৰে
* তাতে আত্মাৰ দ্বাৰাই এজনক বুদ্ধিৰ কথা, একে আত্মাৰ দ্বাৰাই অনি কোনো বিশ্বাস দিয়া হৈছে
] ১ খ্ৰীশু খ্ৰীষ্টৰ দুঃখ আৰু ৰাজ্য আৰু ধৌৰ্যৰ লগৰ ভাগী হোমো
[৫৩ পৗছে সকলেএ আপোন অপোন ঘৰলৈ গুছি গল, আৰু যীশু জলফাই পৰ্বতলৈ গল
* তেতিয়া খিচুএ সমিধান দি সিবিলাকত কলে, কোনেও জেন তোমোল- কক তুলাই, তালৈ সাৱধান হোঅ
(অৰ্থাৎ হৰিণী) বুলি মাতে, ৩৭ সেই কালত তাই নৰিয়া পৰি মৰিলত, লোকে ধুয়াই ওপৰ খোটালিত শুয়াই থলে
(হে গৰু, আপনি জলৈকে জাই, ময়ো আপোনাৰ পচে পাচে তলৈকে জমি
{{center পবিত্র স্মৃতিৰ উদ্দেশে, পুত্ৰৰপৰা পিতৃযে পাবলগীয়া {{center সকলো শ্রদ্ধা, সকলো ভক্তিৰে সৈতে
" তেওঁ চেঙপোক উপযুক্ত মূল্য দিছিল আৰু কৈছিল, "তোমাক এই সুবিধা দিয়া বাৰে মোৰ ওচৰত তুমি কৃতজ্ঞ থকা উচিত
" {{gap}}চেংপোৰ নাম জনাজাত হৈ পৰিল, কিন্তু সি যাক সদায় বাঞ্ছা কৰিছিল তাক তেতিয়াও পোৱা নাছিল
{{gap}}মেলিনা একৈশ বছৰীয়া গাভৰু হল, তথাপি তাইৰ বিয়া হোৱা নাই
{{gap}}সম্পূৰ্ণ নিৰাশ হৈ সিহঁত দুয়ো পলাই যোৱাৰ কথাকে ঠিক কৰিলে
{{gap}}পিছদিনা পুৱা পৰিয়ালৰ সকলোৱে মৃত চাকৰটো আৰু সিহঁত পলাই যোৱা কথাটো জানিলে
{{gap}}কথিত আছে যে কালিদাসক দিনৌ ফুল যোগোৱা এজনী মালিনী আছিল
'মেঘদূতত' তেওঁ সেই দ্বিতীয় পত্নী তাৰাৰ ওচৰলৈ মেঘক দূত কৰি পঠাইছে
{{gap অল্প বিষয়ামতি' আমি এই কাব্য অনুবাদ কৰি 'গমিষ্যামুপ- হাস্যতাম
—পদ্মৰাগ আদি মণি সমূহৰ প্ৰভা তব শ্যাম কলেবৰ শোভিৰ আতিকে- হ'লে লগ ম'ৰা পাখী উজ্জ্বল কান্তিৰ
"কৃষিফল তোমাৰে অধীন সদা," জানি চকুৰে নাজানে দেহি বিলাবহি প্ৰেম,- সাদৰে তোমাক চাব চকু মেলি মেলি
'পবনে গিৰিৰ শৃঙ্গ কৰিছে বহন' বুলি শঙ্কা কৰি মনে, তেনে অৱস্থাত সৰস নিচুল হন্তে উত্তৰ মুখেদি
1 তোমোলাকৰ হৃদয়ত থকা অশাৰ কাৰণ যি কোনো সোধে, নম আৰু ভয় মনেৰে তাক উত্তৰ দিবলৈ সাষ্টম হোৱা
-খী ষ্টীয়ান হোৱা হেতুকে যদি দুঃখ পাই, তেন্তে লজি পোৱা নহৈ তাৰ কাৰণে ঈ থৰক স্তুতি কৰোক
* সিবিলাকৰ গণ অকল মই কওঁ, এনে নহয়, বিদেশীৰ আটাই মলীৰ লোকেও কয়
. তাতে কিজানি গটি ধৰে; জদি নধৰে, তেন্তে পীচে তাক কটাই ১০ পাচে তেঁও বিম বাৰে এটা নাম ঘৰত উপদস দি আছিল
* তাতে তেঁও সিহঁতক উতৰ কৰি কলে, তোমোলাকে নো আপোনাৰ অ- গৰ আচাৰৰ দোঅৰিাই ইস্বৰৰ অগ্যি
{{gap}}১৮৭৮ চনত গোৱাৰ এখনি সৰু গাঁৱত ধৰ্ম্মানন্দ কোসস্বীৰ জন্ম হয়
{{gap}}এই সময়তে আমেৰিকাৰ হাৰ্‌ৱাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্ঞাঃ জেমস্‌ বুডচ্‌, ভাৰতলৈ আহে
{{gap}}সনাতন ধৰ্ম্ম, জৈন ধৰ্ম্ম অথবা বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম—কাৰো প্ৰতি তেওঁৰ মনত অভিনিৱেশ নাছিল
{{gap}}বাহ্ৰয় স্কন্ধত যি কৈলা শুকে॥ {{gap}}ব্যাসৰ শুনি চিত্ত শান্ত ভৈল
{{gap}}প্ৰথম স্কন্ধত নাৰদে কৈল॥ ৩৬ {{gap}}এহি মানে মাত্ৰ কৰিলা সাৰ
{{gap}}হৰি-কীৰ্ত্তনেসে তৰি সংসাৰ॥ ৩৭ : {{gap}}হেন জানি ৰাজা একান্ত মনে
{{gap}}বৈকুণ্ঠ নামে আছে মহা খান॥ {{gap}}চন্দ্ৰ সূৰ্য্য যেন প্ৰকাশে আতি
{{gap}}নজানি যাত পশি দিন ৰাত্ৰি॥ {{gap}}সুগন্ধি পদ্ম শোভে উতপল॥ ২ {{gap}}চটকে তেজে সুললিত ৰাৱ॥ ৩
{{gap}}কাব্যৰ বিষয় অসুৰ আৰু মানুহৰ মাজত হোৱা সংঘৰ্ষত গঢ়ি উঠিছে
{{gap}}যুদ্ধ-বিগ্ৰহ সংক্ৰান্ত বিষয়ৰ কাব্য হোৱাত বধ পুথিত বীৰ ৰসৰেই প্ৰাচুৰ্য্য হৈছে
{{gap}}লক্ষ্মীক ভেটিবে গৈলা পৰিচা তেখণ॥ {{gap}}দধি দুগ্ধ পঞ্চামৃত বিবিধ আপাৰ
{{gap}}তুমি সমস্তৰে আদি প্ৰকৃতি নিশ্চয়॥ {{gap}}তোমাৰেসে সত্ব ৰজ তম তিনি গুণ
{{gap}}তুমি জগতৰে সৃষ্টি স্থিতিত নিপুণ॥ ৭৬ {{gap}}তোমাতেসে সমস্তে জগতে হোৱে লয়
{{gap}}তোমাৰেসে ইটো যত স্ৰজন নিশ্চয়॥ {{gap}}তুমিসে ঈশ্বৰী আসি আছা অৱতৰি
{{gap}}আমি জন্মৰ পৰা মৰনলৈ জীৱন যাপন কৰো সঁচা— কিন্তু আটাইবোৰ মূহূৰ্ত সাৰ্থকনে
{{gap}}মহামৰ্ম্মে ৰুক্মিণীৰ গাৱ নিয়ে টলি॥ ২৩ {{gap}}কতো ক্ষণে চেতন লভিলা মহাসতী
{{gap}}সুখে নিদ্ৰা লভি আছা দেখিলা তোমাক॥ {{gap}}জগাইলন্ত ক্ৰোধে হৃদয়ত লাঠি মাৰি
{{gap}}ভৃগুক প্ৰণামি স্তুতি বুলিলা মূৰাৰি॥ ২ {{gap}}কৰিলা কাকুতি চৰণত ধৰি হৰি
{{gap}}হিয়াত লাগিল সিটো সুকোমল ভৰি॥ {{gap}}পাইলা মহাদুখ কিনো আতি অসন্তোষ
{{gap}}নিদ্ৰাত আছিলো মোৰ মৰষিয়ো দোষ॥ ৩ {{gap}}ঋষিৰ ধুলাৰ চিহ্ন ধৰিলাহা হৰি
{{gap}}শুক্ল ভৈলা লোম-পান্তি সেহি দিনা ধৰি॥ {{gap}}তোমাৰ অদ্ভুত লীলা জানিবো কিমতে
{{gap}}তুমিসি ব্ৰহ্মণ্য দেৱ জানিল জগতে॥৪</poem *এইখণ্ড কীৰ্ত্তন বিষ্ণুপুৰ সত্ৰৰপৰা সংগৃহীত হৈছে
{{Rule noinclude gap}}প্ৰথম প্ৰেমে প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ অন্তৰলৈ নতুন আশাৰ ঢল আনে
{{gap}}দেৱীগৰাকীৰ মুখখন অবিকল চেংপোৱে প্ৰাণ ভৰি ভালপোৱা ছোৱালীজনীৰ দৰে আছিল
• • • {{gap}}চেঙপোৱে তাৰ জীৱনৰ দুখলগা পৰিস্থিতিটোৰ কথা অনুভৱ কৰিছে
{{gap}}পৰিবাৰৰ অলঙ্কাৰৰ বিনিময়ত চেঙপোয়ে কিছুমান টুকুৰা শিল সংগ্ৰহ কৰিলে আৰু এখন দোকান খুলিলে
{{gap}}পুনৰ শঙ্কাৰ ভাৱৰে মেলিনাক আৱৰি ধৰে—"মোৰ বৰ ভয় লাগিছে চেং; তুমি সকলোৰে পৰিচিত হৈ পৰিছা
" {{gap}}চেংপোয়ে কাহানিও কেই কেইষিংত নাছিলো বুলি শীঘ্ৰে অস্বীকাৰ কৰিলে
" {{gap}}"সেই বিলাক তোমাৰ কোনো আৱশ্যক নাই" চেংপোৱে উত্তৰ দিছিল
"মই কৈছো নহয়, মই তোমাৰ কথা একো বুজিব {{gap}}"ভাল তেনেহলে, মই তোমাক চেংপোৰ কথা ক'ম
" এটা পাৰ্চেল মোকোলাই ওৱাঙে কলে, "কিয়ানৰ পৰা এই আহি পাইছোহি
{{gap}}"এজন সাধাৰণ মানুহৰ হাতত এনে ধৰণৰ মূল্যবান বস্তু থকাটো বৰ আচৰিত যেন লাগে
{{gap}}সিহঁতক বাটত ভদ্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কমিছনাৰে মানুহ কেইটাক নিৰ্দ্দেশ দি পঠাইছিল
{{gap}}মেলিনাই ঘৰলৈ উভটি আহি মাকৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাইছিল আৰু দেউতাকক সম্পূৰ্ণ বুঢ়া অৱস্থাত পাইছিলহি
{{gap}}ভোজভাত শেষ হৈ যোৱাৰ পাছত এটা উজ্জ্বল কাঠৰ বাকচ ভিতৰলৈ আনিলে
" চেংপো জীয়াই আছেনে নাই এই {{gap}}এজন অতিথিয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে "ইয়াৰ শিল্পী জন কোন
" কেণ্টনৰ গৱৰ্ণৰে কবলৈ ধৰিলে {{gap}}"তেওঁ সম্পূৰ্ণ ৰূপে জেদৰ শিল্পী নহয়
" {{gap}}তাৰ পাছত শিল্পীজনে লাহে লাহে কৈছিল— {{gap}}"গৱৰ্ণৰ মহোদয় মই আপোনাক কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছো
" {{gap}}কিছুপৰ সহজ হোৱাৰ পাছত তাই লাহে লাহে সকলোৰে আগত থকা টেবুল খনৰ ওচৰলৈ আহিল
{{gap}}যেতিয়া সমস্ত কাহিনী গৱৰ্ণৰজনে শুনিলে তেতিয়াতেওঁ ক'লে,— {{gap}}"মোৰ মূৰ্ত্তি গৰাকী তুমি ৰাখা
" {{gap}}সেইদিনাৰ পৰা কিবা এটা অচিন বাধিয়ে খুলি খুলি খোৱাৰ দৰে মেলিনা দুৰ্ব্বল হৈ পৰিছিল
{{gap}}তাৰ দুবছৰৰ পাছত চহৰত দেখা দিয়া সংক্ৰামক ৰোগত পৰি চেংপোৰ লৰাটো ঢুকাল
{{gap}}মই তাইক প্ৰথম লগ পাইছিলো, যেতিয়া মোৰ বয়স সোতৰ আৰু তাইৰ পোন্ধৰ আছিল
{{gap}}আমি খোজ কাঢ়ি গৈ আছিলো কোনো এক বৃদ্ধ বন্ধুৰ দৰে গল্পৰ মহলা মাৰি
{{gap}}ইয়াৰ পাছৰ দু বছৰৰ ভিতৰত মোৰ সপোন প্ৰিয়াক ছেগাচেৰেকাকৈহে দেখা পাইছিলো
{{gap}}এই সপোনটোত মই আকৌ চানফ্ৰান্সিস্ক'ৰ অপেৰা হাউচৰ ৰঙ্গমঞ্চত বক্তৃতা দিবলৈ সাজু হৈছিলো
{{gap}}পিচ মুহুৰ্তত আমি ফুল গোটাই, হাৱাই দ্বীপৰ ফল-ফুলে জাতিস্কাৰ লাও উপত্যকা (1ao valley) নামৰ পাছ পাইছিলোগৈ
{{gap}}মই তেতিয়া এথেন্স নগৰীত, যিখনৰ কথা আগতে শুনিছিলোঁহে কিন্তু দেখা নাছিলো
{{gap}}আমাৰ সপোনত মই জনাত আমি কৰিবলগীয়া বা দেখিবলগীয়া বস্তুবোৰকে দেখো
" বৃদ্ধা মহিলা গৰাকীয়ে আৰু এটা বাকচ প্লেটফৰ্মৰ ওপৰত নমাই ৰাখিলে
{{gap}}চমভে তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী ইৰিনাৰ লগত প্ৰথম চিনাকি হয় কুইৰিচেভত
{{Rule noinclude>ককায়েক আৰু ভনীয়েক দুয়ো বা খুৰীয়েকৰ সৈতে একেলগে বাস কৰিছিল
{{gap}}মস্কোৰ পৰা চমভে প্ৰথমেই সঘনে চিঠিপত্ৰ লিখিছিল আৰু বন্ধ পালেই ঘৰলৈ গৈছিল
{{gap}}চমভৰ বন্ধু এনে দিয়া এটা পাৰ্টিত তেওঁ হঠাৎ টাটয়ানাৰ লগত চিনাকি হয়
{{gap}}অৱশেষত চমভে এই কথাটো মুক্তভাবে ইৰিনাৰ সৈতে মীমাংসা কৰিবৰ কাৰণে কুইৰিচেভলৈ গ'ল
{{gap}}চমভ ভিতৰলৈ গ'ল আৰু ইয়ুৰিকক মজিয়াৰ দলিচাৰ ওপৰত খেলি থকা দেখিলে
{{gap}}ইয়ুৰিকে দেউতাকৰ অনুতপ্ত গালত চুমা খাই ক'লে,—"দেউতা আপুনি ইমানদিন কলৈ গৈছিল
" ইৰিনাই অপ্ৰস্তুত হৈ কৈ উঠিল আৰু বাহিৰলৈ ওলাই গ'ল
" তেতিয়াহে চমতে লক্ষ্য কৰিলে যে এটি কেচুৱা বিচনাত {{gap}}"তুমি আকৌ বিয়া কৰালা
" ইমান সময় কথাবাৰ্ত্তা হোৱাৰ পিচত এতিয়াহে ইৰিনাৰ চকু উজ্জ্বল হৈ উঠিল
{{gap}}চমভৰ আগত সেই ধুনীয়া, দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ তিৰুতাগৰাকী –যাক অবৈধভাবে অন্যায় কৰা হৈছে
{{gap}}পৃথিবীৰ পানীৰ নিলমিল আৰু আকাশী ডাৱৰৰ মাধুৰিমাৰ লুকা-ভাকু, গুপুত প্ৰেমবাৰতা
" কিছু পৰ নিতাল মাৰি তেওঁ আকৌ ক'লে, "তুমি ক'লৈ আনিলা ধৰিব পৰা নাই
" ডেকা যাত্ৰীয়ে বিছনাত বহি লগত নিয়া খোৱা বস্তু উলিয়াই {{gap}}"এতিয়া শোৱা হয় ক'ত জোলোঙা সামৰি ডেকাই সুধিছিল
{{gap}}"বিছনাতো এখনহে—ঠিক আমিও দুজন ৷'' {{gap}}"বাৰু মোৰ কথা ভাবিব নালাগে
{{gap}}"বাৰু, এটা কাম কৰা হক," তাই শেহত কলে, "দুয়ো বিছনাতে শোওঁ হক
{{Rule noinclude>সময়কণ ডেকা গানৰ শিক্ষকৰ হাতত মিনতিক সঁপি দি দুৰদৰ্শী হাজৰিকা আৰু হাজৰিকানী ফুৰিবলৈ ওলাই যায়
{{gap}}অন্তৰত আপোনালোকৰ প্ৰতি কিছুমান বিদ্বেষ ভাব পোষণ কৰি মই এইবোৰ কৈছো বুলি ভাবি নলব আকৌ
gap আমাৰ দুৰ্দ্দিনলৈ চাই আৰু আমাৰ অক্ষমতা দেখি শত্ৰুৱে আমাক হাঁহিব পাৰে
{{gap মৰিবই যদি লাগিব নিশ্চেষ্ট হৈ কাপুৰুষৰ দৰে মৰাতকৈ সন্মূখ যুদ্ধত প্ৰাণ দিয়াই ভাল
{{gap}}ভাষা সমস্যাই বৰ্ত্তমান গুৰুতৰ আকাৰ ধাৰণ কৰি আমাৰ আগত দেখা দিছেহি
{{gap}}আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয় বিলাকত হিন্দী ভাষা প্ৰবৰ্ত্তন কৰাৰ আমি ঘোৰ বিৰুদ্ধী
{{gap}}আমাৰ আন এটা দাৱী হৈছে নেফা অঞ্চলত অসমীয়া ভাষা প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিব লাগে
{{gap}}বৰ্ত্তমান নিউ হোষ্টেলৰ ওচৰত আকৌ এটা ছাত্ৰবাস সজাত আমি সন্তোষ পাইছোঁ
{{gap}}পৰি থকা 'টেনিচ কৰ্ট' খনত টেনিচ খেলৰ প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিলে আমি ভাল পাম
{{gap}}আমাৰ কলেজে আজি কেইবছৰমান ধৰি পঢ়া-শুনা, খেলা-ধূলা ক'তো বিশেষ পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাব পৰা নাই
"সাহেই সাহিত্য" কিন্তু এই কথা জানা উচিত সাহিত্যত বেয়া চিত্ৰ অঙ্কন কৰা সি দুঃসাহস—সি সৎসাহস নহয়
{{gap}}এসময়ত ভাৰতীয় মনীষীয়ে চিন্তা কৰি নতুন নতুন তথ্যৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল
{{gap}}আধুনিক পৌৰাণিক আদি মতান্তৰলৈ নগৈ আজি প্ৰত্যেক সাহিত্যিকে আমাৰ সাহিত্যৰ ভৰাল চহকী কৰিব লাগে
{{gap}}যিটো চিন্তে হৃদি ৰূপ ধৰি॥ {{gap}}বৈকুণ্ঠত থাকে সিটো নৰে॥ ১২ {{gap}}গেৰি পাৰি বোলে ৰাম হৰি॥ ১৩
{{gap}}সৃষ্টি নষ্ট হোৱে কেনে নৰাখা আমাক॥ {{gap}}দৈত্যেন্দ্ৰৰ দেখি ঘোৰ তপৰ দীপিতি
{{gap}}স্বৰ্গত থাকিবে কাৰ বাপৰ শকতি॥ ৮৮ {{gap}}ব্ৰহ্মপদ তোমাৰ কৰিবে চাৱে ছন্ন
{{gap}}ভিন্ন সৃষ্টি কৰিবাক দৈত্যৰ যতন॥ {{gap}}হেন জানি বিধি কৰিয়োক প্ৰতিকাৰ
{{gap}}যাৱে নতু নষ্ট হোৱে সমস্ত সংসাৰ॥ ৮৯ {{gap}}হেন জানি ব্ৰহ্মা লড়ি গৈল হংস-যানে
{{gap}}তপ কৰি আছে দৈত্যপতি যিটো থানে॥ {{gap}}তপৰ মহিমা দেখি ভৈলন্ত বিস্ময়
{{gap}}বোলন্ত উঠিয়ো আৱে কশ্যপ-তনয়॥ ৯০ {{gap}}শৰীৰৰ মাংসক খাইলেক তোৰ উঁই
' কিন্তু প্ৰাচীন সুত্তৰ বৰ্ণনাৰ লগত এই দুয়োটা বৰ্ণনাৰে মিল নাই
' {{gap}}এওঁলােকৰ সাতজনে দুই ধৰণৰ ভৱিষ্যৎ-বাণ কৰে, যেনে, যদিহে<noinclude noinclude>
' {{gap}}গুৰুৰ এই কথা শুনি সিংহ সেনাপতিয়ে বুদ্ধক দৰ্শন কৰিবলৈ যোৱাৰ ইচ্ছা এৰি দিলে
{{gap}}পুৰুষ-সূক্তৰ এই ঋচাতে ভাৰতবৰ্ষত প্ৰচলিত জাতি-ভেদ প্ৰথাৰ মূল পোৱা যাব বুলি ধাৰণা কৰা হয়
" {{gap}}আনন্দ-হয় ভদন্ত, মই শুনিছোঁ যে ৱজ্জীহঁতে বাৰে বাৰে সভা পাতে আৰু একেলগে গোট খায়
{{gap}}ভগৱান-ৱজ্জীহঁতে জানো সমূহ বান্ধি সমবেত হয়, সমূহীয়া ভাৱে উঠে আৰু সমূহীয়া ভাৱে কাম কৰে
(১ এই আটাইবোৰ সুত্তৰে মাৰাঠী ভাঙনি শ্ৰী, চি, ৰৈ ৰাজৱাড়ে ৰচিত দীঘ-
'অঙ্গুত্তৰ নিকায়' হল সেই বিভাগ যত এটাৰপৰা অঙ্গাঙ্গীভাৱে আনটো নিপাত বিকাশ হৈছে
{{gap}}তলত লিখা পুথিকিখনি আসাম সাহিত্যসভাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ হৈছে আৰু বেচিবলৈ যুগুত ৰখা হৈছে
* শস্ত্ৰ ও ৮েীৰে হক খেয়৷ ১৬) বক্ব আকাৰে ম্লেচ্চ স্বপ্ন দেয়
॥ ৩২৪ মোহোৰ গোলোক নিত্য জানা নন্দৰাই শুন সমাজিক সব কৃষৰ চৰিত্ৰ
poem বিস্বাস ক্লান্ত হৈ ৰহি গলে, কেৱল সেই মোৰ উপকাৰ
poem খ্ৰিষ্টৰ নামে সকল পাপৰ মাৰে কন; য়িচু কৰিব সকল পাপৰ উধাৰ
poem বিস্বাসি হৈ থাকিম ২ থাকিম, নে পাঁও মানে প্ৰভুৰ থান
poem তাতে ন হম পাপি ২ পাপি, সেই ওপৰৰ পৰম থান
poem তাক পাপি বিচাৰ কৰা টান; তালৈ জোআ বাট ঠেক অতি,
gap}}ব. দ poem তাত লাখ লাখ জাই অধৰ্মি নৰ, অলপ দিন সুখ পাই কৰি পাপ, তাৰ পাচে নৰ্কে ভুঞ্জে তাপ
poem সেই পৰম থান জি বাটে জাই, সি অতি ঠেক, দুআৰি দুৰ্গম, সোমাই তাকৰ, কৰিহে স্ৰম
poem পলম ন কৰি দিয়া মন; ঠেক বাট বিচাৰি পাবা সুখ,
{{gap}}নুহি সিংহ নুহি ইটো মনুষ্যৰ ৰূপ॥ {{gap}}ঘোৰ-মুৰ্ত্তি ধৰি নৰসিংহ ভৈলা বাজ
{{gap}}মহাত্ৰাসে কাম্পে দেখি দানৱ-সমাজ॥ ১৮৬ {{gap}}তপ্ত সুৱৰ্ণৰ সম জ্বলে চক্ষু দুই
{{gap}}ভক্ত প্ৰহ্ৰাদক প্ৰভু পালিবে লাগয়॥ {{gap}}এহি বুলি মহাদেৱ থাকিল নিচুকি
{{gap দূৰ কৰা সংসাৰ-নিকাৰ॥ ২১ পদ॥ বোলন্ত প্ৰহ্ৰাদ উঠ উঠ
{{gap}}শুনা সাৱধানে হৌক পাপৰ প্ৰলয়॥ ১ {{gap}}ক্ষীৰ সাগৰৰ মাজে ত্ৰিকুট পৰ্ব্বত
{{gap}}প্ৰকাশন্তে আছে তিনি লোকত বেকত॥ {{gap}}সুৱৰ্ণ ৰজত লোহা জ্বলে তিনি শৃঙ্গ
{{gap}}চক্ষুত জমক লাগে দেখিতে বিৰিঙ্গ॥২ {{gap}}আনো সৱ শৃঙ্গ ৰত্নে কৰে তিৰিমিৰি
{{gap}}দশোদিশ প্ৰকাশিয়া শোভে শুক্ল গিৰি॥ {{gap}}অযুত যোজন জুড়ি আছে গিৰিবৰ
{{gap}}তেও নে লাগে এতিয়া ধন; সি তাক সুনি দৰ্সন পালে,
{{gap}}জাৰ মন থাকে পাপ এন্ধাৰ, তাতে য়িচু হাত দি কলে,
poem তেঁও স্ৰিষ্টি কৰ্তা, মহিমাৰ অপাৰ, জগতক ৰাখিচে, ক্ৰিপাৰ আধাৰ
poem {{gap}}জি কাল মোৰ পথ দেখাই, ইস্ৰাএলক চাই কৰে পালন
poem জেই দিনলৈ মোৰ আয়ুস ৰই, {{gap}}তেতিয়াও মন সুস্থিৰে ৰই
poem মই তাক কবৰ সক্তি হিন; তোমাৰ মৰন মোৰ উধাৰ
poem সেসত তেঁওৰ গৰ্জন সিংহৰ দৰ সুনিব কঁপি সত্ৰু নৰ
poem তেতিয়া তেঁওৰ জয়ৰ ভাগি মই অনন্ত ভোগ পাম সুখ আলই
poem তাত জন্মিচে মোৰ নতুন মন, লোভ আদি সকল হই দমন
poem য়িচুৰ গাত মোৰ পৰিল পাপ, তাতে গুচিল সকল তাপ
poem তেঁও তাক উধাৰিব মহা প্ৰলই; বিস্বাসি হৈ তেঁওত জি থাকে নিচই, সেসত বাস কৰিব সুখৰ আলই
{{gap gap}}হওক স্ৰিষ্টি খনৰ ৰাও, স্বৰগত বোআ হওক সোনাৰ বিন, য়ৰ্দান সিপাৰ গলে কৰিম জয়ধনি
{{gap হব মহা পৰম সুখ, তেতিয়াও নৰে ভই ন কৰে, সি ঢুকাব, ঠাই নে পাব,
poem জি কৰিলে আহি, তাকে মন দি সুন; এৰি অতি আনন্দ স্বৰগৰ জি সুখ, পাপক হৰন কৰি পালে মহা দুখ
poem {{gap}}সুচি ন হই পাপি মন; চিন্তিলে বধ ইস্বৰ তনই poem পিঠা লৈ কৰি ইস্বৰ স্তও,
poem মোৰ প্ৰিয় সিস্য, কাল অৱসান, মোৰ দুখ ভোগ ৰাখিবা স্মৰন
poem বৈ লোতক কৰোঁ এই কৰম; সুঁঅৰি প্ৰেমৰ জুনা গাম
poem তেঁওলৈ বাট চাই জি মণ্ডল, সেই ওপৰে জয়ে গল
{{gap}}মাকে সুধিলে, হে মোৰ আইটি, তুমি কৰ {{gap}}জিএকে কলে, মই পৰ্হা সালিৰ পৰা আহিলোঁ
{{gap}}তাত নাই কোনো কলে খই; সেই থান সাধু লোকে পাই প্ৰিতিৰ বাহিৰ তাত নাই আন, ঠাই জেন পাঁও হে প্ৰভু তাত,
{{gap}}ভাৰত বৰিসৰ আৰু আচামত থকা সকল, হেনৰিৰ বিবৰন মনত সোঁঅৰা, আৰু তোমালোকেও গৈ তেনেকৈ কৰা
poem তেওঁ মোৰ পাপৰ মোচন চাও; অন্য আস্ৰয়ে নৰ্কি হম
poem কিন্তু এই মোৰ দ্ৰিঢ গিয়ান খ্ৰিষ্ট আস্ৰয়ে নিচই ত্ৰান
poem মই সেসৰ কালত মুক্তি পাই, অনন্ত স্তুতি গাম সদাই
gap}}ন. ল poem {{gap}}তেঁওৰ তেজ মোৰ কাৰন বই; মোৰ লগা হৈ তেঁও স্বৰ্গে গল, মোৰ নাম তেঁওৰ হাতত লিখা হল
poem পো বুলি ইস্বৰ মোক হেন লই, তেজ আৰু আত্মাই সাথি হই
{{gap}}তেনে ৰোগৰ আচে বেজ , তাতে প্ৰভু পাপ ৰোগ গুচাই দুজন পাপি লোক তেঁওৰ কোস
poem সাজি জাহাজ তাতে থাকা লুকাই, প্ৰিথিবি আৰু পহু পখি নৰ ইস্বৰৰ ইচা হল চন কৰিবৰ
poem দু কুৰি দিনলৈ ব্ৰিষ্টি অনাই, প্ৰিথিবি পৰ্বত সকলো তল গল, কেৱল আঠ প্ৰানি জাহাজতে ৰল
poem তেঁওত আস্ৰই ললে তৰি মহা দুখ, স্বৰগত থাকি পাব পৰম সুখ
gap}}ব. দ poem {{gap}}নো খোজোঁ একো সোন ধন, মোক চাই পপি নিস্তাৰ পোআ,
•ৰই কৃদেৱে সভাৰ 74199 দেৱভক্ত দায়িষ্ট ৰাজেন্দু গুণ মান॥ ২৮০ যাহাৰ সভাত ৰজা সমস্তে খাটয়
.৫৭০ তাহান তনয় মধুমিশ্ৰ নাম জান তিন পুত্ৰ নিত্যানন্দ জনক আমাৰ তাহান তনয় আমি নাম বলোৰাম
(মাৰ ভক্তি সব্বদায়ে কৰিব নিশ্চয়॥৩০৯ মোব নাম গুন কীৰ্ত্তন মন দিয়া
{{gap}}তেওঁবিলাকৰ ঘৰৰপৰা অলপ আঁতৰত সেই গাঁৱতে ধনীৰাম নামেৰে এজন সেই জাতিৰে ধন-চহকী মানুহ আছিল
" ৰহদৈয়ে তাৰ ফাললৈ উলটি চাই কলে— "অ দয়াৰাম তইহে
" ৰহদৈ–"মাহীয়েৰে তেন্তে তোক ভাল নাপায় হবলা দয়াৰাম—(দীঘলকৈ হুমুনিয়া এটা কাটি) "এৰা
{{gap}}দয়াৰাম—উপায় থাকে বা নাখাকে মাইকী মানুহক এনেকুৱা এটা জন্তুত উঠি ফুৰাটো নুশুৱায়
"ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ' বনমালী {{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল
poem তাক নে পাই খঙ্গ উঠিল সেস, এই গচ কাটা, লৈ কুঠাৰ, ভুমিক কিয় দিএ ভাৰ poem সাৰ দিম খানি চাৰিও ফাল,
poem ক্ৰিপাৱ কাল মোৰ অনেক গল, মই নিৰুপাই, কি নো কৰিম
{{gap}}তেতিয়া তোমাৰ কি উপাই poem সাও পোআ সকল দুৰে জাঁহক,
poem তেতিয়া নৰে জি কি কৰে, {{gap}}ভাগ পোআ হবা প্ৰভুৰ ৰাজ্য
{{gap}}ইস্বৰৰ ভ্ৰিত্যৰ ন হই সম; {{gap}}এই কালে অতি সৰু হই; {{gap}}ভুঞ্জিব সুখ অনন্ত অখই
{{gap}}ন হই সুখ এই ৰুপ সৰ্বদাই, {{gap}}একো নাই সেই কালৰ খই;
{{gap}}তোমাৰ জেন সজ থান পাম, নাই সুৰ্জ চন্দ্ৰৰ কোনো তাপ,
{{gap}}তাৰ কোনো কালে ন হই খই; সেই থান পাব সাধু লোকে, প্ৰেমৰ বাহিৰে তাত নাই আন {{gap}}অতি সুধ কৰা মন আমাৰ;
{{gap}}তাত নাই কোনো কালে খই, সেই থান সাধু লোকে পাই প্ৰিতিৰ বাহিৰ তাত নাই আন, {{gap}}সকল মুখে প্ৰেম প্ৰচুৰ
poem মুখ লগাই আচে, তেও নোলাই তাৰে মাত, জি সাজে, তাৰ নিচিনা সিও বিগিয়ান, ঢুকাব ভুলোকত দেও দেবিৰ আদিৰ,
poem আচে মুখ, তেও কথা ন কই; নে পাই দৰ্সন, নু সুনে কান, হাত থাকিলেও ন কৰে ত্ৰান
poem সি কনা হই, নে পাই দৰ্সন; নু গুচে পাপ, ন খণ্ডে সাপ,
poem সেই ৰুপে উঠোক আমাৰ স্তও, সন্তোস হৈ দিব ক্ৰিপা দান
poem এতিয়া জাগি, হে মোৰ মন, কৰা য়িচুৰ নাম কিৰ্তন
poem তাক খেমা কৰা য়িচুৰ নাম; তাৰে মোৰ হব মন সুথিল, ইস্বৰ বা নৰৰ নাই অমিল
poem সেই ৰুপ জেন হম মৰন সমই, দি সেসত কৰা পৰিত্ৰান
poem জেন স্বৰ্গত কৰোঁ তোমাৰ স্তও; টোপনি জত ন ধৰে লাগ, মই কৰোঁ ইচা সাধুৰ ভাগ
poem তাত জি ৰুপ তোমাৰ গুন প্ৰকাস, সেই ৰুপে তোমাৰ ধন্য নাম
gap}}ন. ব poem ধন্য হওক প্ৰভু অনন্ত কাল, ধন্য হওক প্ৰভু অনন্ত কাল,
{{gap}}আৰু জি জন কৰে ত্ৰান, {{gap}}সদাই পুৰ হওক আমাৰ চিত
{{gap}}তেও ঘৰ সোন কালে পাম, তাত ইস্বৰ দিব সুখ আলই তেও য়িচু ৰাখে আমাৰ প্ৰান,
poem পাপৰ মতি চাৰি ভজা ব্ৰহ্ম নিৰঞ্জন; তেঁৱে প্ৰভু স্ৰিষ্টি থিতি কৰ্তা চৰাচৰ,
poem নিয়ায়ে আহি ধৰিব, আপোন হাতে তুল; মেলিব কুসলে ঠালক ভুমি কৰি অন্ত,
poem তাক দিলা সকল স্ৰিষ্টিৰ ভাৰ; হে প্ৰভু, তোমাৰ মহান নাম,
poem হে য়িচু, তোমাৰ গুন অসিম, হওক তেনে মোলৈ তোমাৰ প্ৰেম
poem অহ, খেমা, খেমা, হে ইস্বৰ, নিৰাসাত পৰি খেদিত নৰ
poem কিন্তু জি পাপি অধম নৰ নে চাপে কেতিয়াও মোৰ ওচৰ, সি বিনাস কৰে আপোন প্ৰান,
poem মেঘ, বায়ু, সুইন, অকিসি মণ্ডল, সেই সকল হোঅৰি পুৰ্বে জাত মই আচোঁ ইস্বৰৰ সোঁ হাত
poem তাক চালোঁ মই হৰিসিত মন জত বাস কৰিব মনুস্য গন
poem মোৰ ওচৰ চাপা সৰ্ব জন, মই দিম অনন্ত ত্ৰান অখই
poem জত নৰৰ বাস এই ভুমণ্ডল; জাৰ হই নম্ৰ মন, ভগন চিত মই কৰোঁ বাস তাত হৰিসিত
poem অনন্ত জিৱন পাই সেই জন; পাপ হেতু ক্ৰন্দন কৰা লোক, মই দিঁও বিস্ৰাম গুচাই তাৰ সোক
poem অগ্নি ৰুপ গৰ হৈ তেঁও পালন ক্ৰোধ ৰুপ বায়ু দিব গুচাই, ধুমুহাও তাতে সান্ত হৈ জাই
{{gap}}তেওঁ প্ৰজা স্ৰজিবলৈ চিন্তা কৰা মাত্ৰকেই প্ৰথমে পাণী সৃষ্টি কৰিলে
{{gap}}এই সংসাৰত থকা বস্তুৰ মাজত যি বিলাকৰ জীব আছে অৰ্থাৎ লৰচৰ কৰি ফুৰিব পাৰে, তাহাঁত শ্ৰেষ্ঠ
{{gap}}লৰা জন্মিলে নাড়ী কটাৰ পূৰ্ব্বেই তাক স্বগৃহোক্ত মন্ত্ৰেৰে 'সোম, মৌ আৰু ঘি খুৱাব লাগে
+ এই নিয়ম চা{{বঙালী ৰ}}ি ও বৰ্ণে সৰ্ব্বতি কালে প্ৰতিপালন ক{{বঙালী ৰ}}া কৰ্ত্তব্য
{{gap গু বঙালী ৰ}}ুকে শিষ্যক উপনয়ন দি. প্ৰথমে আদ্যোপান্ত শৌচাচা{{বঙালী ৰ শিক্ষা দিব
{{gap}}পূৰ্ব্বে মুনি সকলে একাদশ ইন্দিয়{{বঙালী ৰ কথা উল্লেখ ক{{বঙালী ৰ}}ি গৈছে
{{gap}}নৌকা যেনেকৈ বেচি ফাট্ বা বিন্ধা না থাকিলেও কেৱল এটি ফাট্ বা বিন্ধাৰেই পাণী সোমাই জলমগ্ন হয়
{{gap}}একে গ্ৰামৰ লোক সকলৰ মাজত দহ বছৰ বয়সৰ কম বেচিত মান্যতাৰ তাৰতম্য নাই
{{gap যোনে উপনয়ন দি বিদ্য়া আ{{বঙালী ৰ}}ু বেদ শাস্ত্ৰ শিকায় তেওঁক আচাৰ্য্য বোলে
{{gap}}যি কামত বা বাক্যত অপৰৰ অনিষ্ট হয়, তেনেকুৱা ব্যৱহাৰ কৰিব নে লাগে
{{gap সং সাৰিক অৰ্থাৎ গৃহাশ্ৰমী লোক সকলে বিয়া কৰিব লাগে
{{gap}}কলিত অৰ্থাৎ বৰ্তমান সময়ে চাৰিও জাতিৰে সবৰ্ণা ছোৱালী মাথোন বিয়া কৰা নিয়ম আছে
gap}}যদি উত্তমে হীন জাতীয়া তিৰোতাক বিয়া কৰে; তেন্তে তাহাঁতৰ পুত্ৰ পৌত্ৰাদি সহিতে বংশানুক্ৰমে পতিত হয়
{{gap}}তাৰ ভিতৰত প্ৰথম চাৰি ৰাতি আৰু একাদশ আৰু ত্ৰোয়োদশ এই ছয় ৰাতি স্ত্ৰী গমন নিষিদ্ধ
{{gap}}যেনে কুৱা প্ৰাণ বায়ুক আশ্ৰয় কৰি, সমুদাই প্ৰাণী জীবিত আছে
poem {{gap}}অতিথি প্ৰসন্ন কৰাৰ বলেৰেই গৃহী লোকে ধন, যশ, আয়ুঃ আৰু স্বৰ্গ লাভ কৰে
{{gap}}অতিথি ঘৰক আহিলে, সমাদৰে আহবান কৰি বিনয় মাতেৰে মাতি, যথা সাধ্য শুশ্ৰূষা কৰি, সন্তোষ দিব
{{gap}}পিতৃ সকল অতিশয় শান্ত আৰু শুচি আৰু সদাই ব্ৰহ্মচাৰী ভাবে থাকে
{{gap}}উদয় আৰু অন্ত এই উভয় সময়ে সূৰ্য্য দৰ্শন কৰিবলৈ নেপায়
{{gap}}দিনত আৰু উভয় সন্ধ্যা সময়ে উত্তৰ মুখে আৰু ৰাতিত দক্ষিণ মুখে বহি মল মুত্ৰ ত্যাগ কৰিব
{{gap}}পানীত মল মূত্ৰ আ{{বঙালী ৰু তদ্ লিপ্ত কাপোৰ থোৱা,কিম্বা ৰিখ আ{{বঙালী ৰু তেজ পেলাব নালাগে
( ইতি মধুঃ পঃ অঃ ) অনাপত কালে অবৈধ মাংস খোৱা অনুচিত
( ইতি মনুঃ নঃ অঃ) পৰমেশ্বয় স্ত্ৰী জাতিক এই স্বভাবী কৰিয়েই সৃজন কৰিছে
( ইতি মনুঃ নঃ অঃ) স্ত্ৰী পুৰুষ সঙ্গৰ কালে উভয়ৰ বীজ্ স্খলিত হয়
(কোন দিশত অমঙ্গলক কৰয় ১৫২ অনিৰ যেন মান কহ ভগবান কোন দিশে গৃহৰ কৰিবে
• 'স গুব ভেটি ৰ শোভন জল শুভ কৰে জান বৰ :ছিনত
{{gap}}পেপটি মুখত লই গৰখীয়া লৰা ফুলোঁ ফুলোঁ গোলাপৰ ধুনীয়া কলিটি ৰঙ্গতে বিভোল দেহি, নাচিব ধৰিলে
" কৃষ্ণই উদ্ধৱক কৈছে, 'নপাৱে আমাক একাদশী নকৰয় বশ মোক পৰম সন্ন্যাসে
"বাহীত" প্ৰকাশ কৰা গুৰুচৰিত্ৰৰ শক অবিশ্বাস কৰিবৰ বিশেষ কাৰণ আমি দেখা নাই
" বিষ্ণুৰ পট "সত্বগুণে তৈলা বিষ্ণুৰূপে ৰুচিকৰ নীল উতপল সম শ্যাম কলেৱৰ
" কৃষ্ণই উত্তৰ দিছে-" যাৰ যেন মতি কৰে বেদক ব্যাখ্যান
" এই বুলি তেওঁ অলপ আশ্বস্ত হৈ যুদ্ধ- ক্ষেত্ৰলৈ লৰি গল
" জীয়েকৰ বিয়ালৈ দ্বাৰকালৈ গৈ শশীপ্ৰভাই দৈবকীৰে সৈতে কেনে বিনয়ী-মেল আৰু আত্মীযতা পাতিলে চোৱ
• নাছাৰে Fম্মক শোক দুঃণে প্ৰতিদিনে জ্ঞানতো নাহিকে গতি ভকতি বনে নাননাহে
* মাকৰ চকুত জীয়েকৰ গাত দোষ নাই, পৰৰ লৰা জোৱায়েকৰ গাত হে সমূলি দায়
-"তোহোক কাটন্তে চাই, থাকিব ৰুক্মিণী আই, প্ৰাণক ধৰিব কোন সতে
'আমি মাত্ৰ নৰনাৰায়ণৰ আক্ৰমণৰ কেইবা বছৰৰ আগেয়ে শঙ্কৰে আহোম ৰাজ্য এৰি যোৱা বুলি কওঁ
" চণ্ডীদাসৰ কবিতাত আছে,-ৰাধাই "পুছয়ে কানুৰ কথা ছল ছল আঁখি
" চৈতন্য ভাগৱতত আছে, চৈতন্যহ ও "গদাধৰে দেখি প্ৰভু কবয় জিজ্ঞাস
" চণ্ডীদাসে লেখিছে, মাটিত ৰাধাই নখেৰে কৃষ্ণ নাম লেখি সুখী হৈছিল—"ভৰমে তোমাৰ নাম ক্ষিতি তলে লিখি
" তাৰ ওপৰত এই অতি মৰমৰ ছোৱালীটী এনে ৰূপৱতী যে "ত্ৰৈলোক্যতত ৰূপে সম নাহি ৰুক্মিণীক
" থি৬৬া দিয়া কতো অঙ্গ ভেঙ্গে নাচে 'গমিতে নাপাৰি কিবা তাছে না প্ৰাণ
" "ভায়েৰৰ লগ ঝাণ্টে লৈয়োক পাই॥" "নসহে পৰাণ মোৰ পোৰ আতি পেট
" ''সবে আপোৰু ৰাথৈ, ধান দিলে হোৱে আখৈ, মুখ অতি শুকাই তৰ তৰি
" "মোৰেমে ভগিনী নেয় কাৰ কিবা হানি, আনৰ জ্বৰত কোনে আনে পীয়ে পানী
-"হেন শুনি নৰনাথ, জানুত দিল মাথ, দশশা দিশ দেখে অন্ধকাৰ
"গুৰুজনে খেদ কৈ বে'লে, বৰাৰ পো, অনেক শ্ৰমকৈ গীতখানি কৈলো পুইলে কৰা
" "প্ৰণমিয়া হৰি পাৰে, কায়স্থ শঙ্কৰে গাৱে, হৰিবংশ কথাৰ পৱাৰ
" "ভাল চাহি দিলে দৈবে যেহি লাগে হোক॥" "ৰুক্মিণীৰ আবে উকলিল কন্যাকাল
" "মিছা বাদ •কস যেন নাকে খুৰে৷" "বৃদ্ধ বয়সত তুমি এৱা 'অবোধ
" সস'ৰ সাগৰ ঘোৰ দুখৰ নাহিকে ওব, কেবল তাপত মাত্ৰ মজি
" 'মাধস্বামীক লাগি তই কৃষ্ণত নেদয় বিয়া ৰুক্মিয়ে ভায়েৰ॥" "থিয়েয়ে গুইল কিছু নাহি বোল মাত
" "উপজি নমৰি কিয় আছে এত অমৃতক বাঞ্চে যেন চুকৰ ভেকুলি
" "পৰৰ শ্ৰদ্ধত কেনে জানু দিবে লাগে "মাটি খাই মৰ
" "শুনি যেন জোকৰ মুখত দিলে চূণ "ৰুক্মিণীৰ অধিক বিচাট কৰে মন
" "ৰুক্মিণীৰ ৱত ঘষিল তৈল আনিলা পঞ্চাশ ঘট জল আতি জুৰ
" ঠাকুৰ আতাই ৰচনা কৰি লাগে—"জয় জয় শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ, মই তুৱা দাসৰ দাস
" দাম্ভিক কৰি এনে কথা শুনি বাপেক ভীষ্মকে ভয়ত বৰকৈ একো টানি নকৈ আগপাছ চিনাই লাহে লাহে আষাৰচেৰেক<noinclude noinclude>
(১) "ৰাধা কৃষ্ণ প্ৰণয় বিকৃতিহ্লাদিনী শক্তিৰম্মাদেকা- নাবপি ভুবি পুৰা দেহভেদং গতো তৌ
" "সেই দিনাৰপৰা ব্ৰাহ্মণসকলৰ মনত শঙ্কৰৰ প্ৰতি আৰু অধিক কক্ষ
" এই ন বিধ ভক্তি বৈষ্ণৱৰ সাৰ কাৰ্য্য বুলি প্ৰচাৰ কৰিছিল
" এই ন বিধ ভক্তি বৈষ্ণৱৰ সাৰ কাম বুলি প্ৰচাৰ কৰিছিল
" কৈ দিনে ৰাতিয়ে সংকীৰ্তনত মতলীয়া আৰু পুৰীত গুণ্ডিচা মন্দিৰ মাৰ্জন কৰিছিল
" কীৰ্ত্তন) এই বুলি গোকুললৈ পঠিয়ালে, গোকুলত উদ্ধৱে গোপীৰ কৃষ্ণ-<noinclude noinclude>
" তদন্ত শঙ্কৰদেৱে ব্ৰাহ্মণসকলক সুধিলে 'আপোনাসকলে পাপীৰ বস্তু গ্ৰহণ কৰে নে নকৰে
" শঙ্কৰে বাৰে বাৰে দঢ়াই জিজ্ঞাসা কৰাত ব্ৰহ্মানন্দই হৰিনামৰ হে মহিমা ব্যাখ্যা কৰিলে
" এই সংস্কৃত স্তোত্ৰটি ৰচনা কৰি গাই এখোজ দেখোজকৈ ৰজাৰ কালে আগ বাঢ়িছিল
" এই কথা শুনি দাৰুকে ৰথ লাতে লাহে ডাকিবলৈ ধৰিলে
" শোক, মোহ আৰু মৃত্যুভয় দূৰ কৰিৰ জ্ঞান মহৌষধি, নাহি জন্ম পূৰ্বতে অদ্যাপি নোহে জাত
" বৈকুণ্ঠত বৈষ্ণৱসকলে যে হৰিগুণ গায়েই, তোমোৰা আৰু চৰাই আদিয়েও গায় আৰু শুনে
"তোমাৰ পাৱত, লৈলে যিজনে শৰ মোক্ষ প্ৰসাদকে প্ৰভু মা ত নামাগে
" (২) "মন মেৰি ৰাম চৰণ হি লাও, তই দেখনা অন্তক আগু
"অৰক পঠায়া গৃহক আণ কৰি লৈয়া গোপগণ সঙ্গে ৰঙ্গে ৰাম হৰি
• তে গুষ্ঠি লগাই 'আছে হালয় ১ামৰ বাঘে যেন মাধৱক খেদ মাধৱে দেখস্ত ৰুক্মিবীৰ আসে খেদি
" ইয়াৰ উত্তৰত বুকু শালি-যোন কৃষ্ণৰ কথা,-"হেন • ন হাসি, মাধৰ বোলন্ত • অৰে শিশুপল
" পণ্ডিতসকলে উত্তৰ দিলে,-"মহাৰাজে যদি হাতী এটি মাৰি ৰুকাত ভৰাই দিব পাৰে, আমি ও এই কাম কৰিব পাৰিম
"ঙ্কৰদেৱে চূৰ্ণপোৰা সত্ৰ কৰি থাকোতে নাৰায়ণ দাস (ঠাকুৰ আতা) শৰণ কি গুণমালা শাস্তু দিছিল
-বাৰ স্কন্ধ ভাগৱতৰ সাৰ অতি সংক্ষেপকৈ শঙ্কৰ- (দৱে এই গুণমালা পুথিখন ৰচনা কৰিছে
" হৰমোহনত ঋষিসকলে শঙ্কৰৰ বিপৰ্য্যয় অৱস্থা দেখি—"বিষ্ণু বিষ্ণু স্মৰি সবে চাপৰাইলা মাথ
" এইদৰে বকি তেওঁ ৰুক্মিণীক প্ৰবোধ দি ক"ে "এৰা মনকষ্ট শোক নকৰিব
" অথচ আমাৰ অসমৰ মহাপুৰুষ অদ্বিতীয় ধাম্মিক, বিদ্বান্, ধনী, মানা, শিৰোমণি ভূয়
' এক গাকে 'ন হব বুলি বামনে কল বলিয়ে বামনক কৈ 'দুনাই ইন্দ্ৰ হুইবি হেন বুলিলা বচ•
" কীৰ্ত্তনঘোষাত যি ছোৱা বলিছলন দিয়া হৈছে, সি এই বলিছলন
" দুখীয়া বামুণে ( দিনলৈ সোণৰ খাট পাই কি যে পাইছিল, সেইটো "ঘেলাই" * ষাৰে সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিছে
" এনে ঘোৰা ৰথত লগাই • ৰুকে যেতিয়া চাবুক মাৰি দিলে-"শ্ৰুতিভঙ্গ ভৈল বেদনিধি বেগ দেখি
" আৰু বাৰও স্কন্ধৰ সাৰ সংগ্ৰহ ইত্যাদিয়েই থকা কথাৰ সংক্ষেপ লেখ
" ওপৰত তুলি দিয়া উল ললিত বৰ্ণনা দুভোষৰে পৃথিৱীৰ সৰ- শ্ৰেষ্ঠ কবিৰ লেখনীকে সম্মানিত কৰিব পাৰে
" এই নিৰ্ঘাত বচন শুনি ৰুক্মিণী "থিয়ৈয়ে শুইল কিছু নাহি বোল
- "হেবা বুলিবা কন্যা, অন্তেসপুৰত থাকা, কেন মতে লাগ পাইবে যাই
"ই কাৰ্যক লাগি আই, চিন্তা দুখ পৰিহৰ, চকুৰ মলছ তই পানী