jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}পাৰিপাৰ্শ্বিক বাতাবৰণ আৰু প্ৰাকৃতিক অৱস্থাই সংস্কৃতিৰ ওপৰত বিশেষ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে
{{gap}}অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কথা আলোচনা কৰোতে অসমীয়া সমাজখনৰ কথাও আহি পৰে
{{gap}}আনহাতে সেইসময়ত সত্ৰবিলাকত যথেষ্ট ভাৱে সুকুমাৰ কলা আৰু কাৰিকৰী বিদ্যাৰ চৰ্চ্চা হৈছিল
{{gap}}অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এই কালক্ষণত পাঞ্চজন্যত ফুকাৰ দিলে—কেইজনমান অসমৰ কালজয়ী লোকে
{{gap}}ভাষা, সাহিত্য, গীত, নৃত্য, বাদ্য আদি সকলো ফালৰ পৰা অসমীয়া সংস্কৃতি বিপদৰ সন্মুখীন হৈছে
{{gap}}অসমৰ সাংস্কৃতিক বিপৰ্য্যয়ৰ আন এটা কাৰণ হৈছে আমাৰ সংস্কৃতিৰ মাজত আজি সংহতিৰ অভাৱ
{{gap}}অসমীয়া ডেকা-গাভৰুৰ মানসিক অৱনতিও (mental upset আমাৰ সংস্কৃতিৰ ডাঙৰ দুভাৰ্গ্য
{{Rule noinclude gap}}আমি এতিয়া ভাষাৰ অৱদান সমূহ আলোচনা কৰি চাম
{{gap}}পৰ্ব্বত-ভৈয়ামৰ সম্প্ৰীতিত ভাষাৰ অৱদান বিশেষকৈ মধ্যযুগৰ পৰাই বেছিকৈ পৰিলক্ষিত হৈছে
"এওঁলোকৰ নতুন সভ্যতাৰ জিলিঙনিয়ে অসমীৰ মুখ দুগুণে শোভা বৰ্দ্ধন কৰিছিল
{{gap}}অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত দেখিছো আগৰ পৰাই অসমৰ পৰ্ব্বত-ভৈয়াম দুয়োবাসী দুয়োৰে ওচৰত ধৰুৱা
{{gap}}এইদৰেই অতীতৰ পৰাই দুয়োবাসীৰ মাজত ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থ নৈতিক ক্ষেত্ৰত সহযোগ দেখা যায়
{{gap}}১৮৮৩ চনত সীমান্ত অঞ্চল বিষয়ক এক নতুন আইন কৰা হ'ল
{{gap}}খৃষ্টীয়ান মিছনেৰীসকলে অসমীয়া ভাষাত আদিতে যি দান দিলে তাক পাহৰিব নোৱাৰি
{{Rule noinclude gap}}নেফাত অসমীয়া ভাষা নচলালে তাত যে অসমীয়া কৃষ্টি সভ্যতাৰ লোপ পাব তাত অলপো সন্দেহ নাই
{{gap}}অতীজৰ মানুহৰ লগত প্ৰকৃতিৰ সম্বন্ধ অতি ওতঃপ্ৰোত ভাবে জড়িত আছিল
{{gap}}আমাৰ অসমীয়া জাতিৰ মাজতে এনে ধৰণৰ লোক সাহিত্য প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা যায়
{{gap gap}}সাৰ পোৱা আন এখন পৃথিৱী বিচাৰি {{gap gap}}পাৰ হৈ, ধৰণীৰ ধোৱা আৰু ধূলি
{{gap}}সৰ্ব্বসাধাৰণৰ উপকাৰ অৰ্থে এই "বৈষ্ণৱী কীৰ্ত্তন" কিতাপখনি প্ৰকাশ কৰা হল
{{gap}}কিন্তু আচলতে মহীধৰে যি কাৰণে বিয়া কৰোৱা নাই, সি সাধাৰণ
{{gap}}বাপেকৰ দিনৰ সেই পুৰণা ঘৰটোৰ মজিয়াতে জীৱকান্ত উপজিল, তাতে মহীধৰ উপজিল
{{gap}}মহীধৰ এই পুৰণি, ভগা, খোকোৰা ওলোৱা ঘৰটো দেখি দেখি আমনি লাগিল
{{gap}}খেতিৰ উপৰিও হাট বজাৰ কৰি মহীধৰে পইছা গোটালে ঘৰ সাজিবৰ কাৰণে
{{gap}}লুভীয়া মনটোক বাধা দিব নোৱাৰি মনে মনে গৈ বেৰখনৰ দাঁতিত ঠিয় হ'লোগৈ
{{Rule noinclude gap}}নিৰ্বাক-নিষ্পন্দ হৈ প্ৰফেচাৰ প্ৰশান্ত বৰুৱাৰ চকুলৈ চাই বাণীজনী বহি থাকিল
" {{gap}}"ষি বোৰ কথা তুমি দুটা বছৰৰ আগতেই কোৱা উচিত আছিল
{{gap}}প্ৰশান্তৰ সন্মুখত থকা আন্ধাৰৰ কলা শিখাবোৰক আঁতৰাই দি যেতিয়া মই তাৰ কাষ চাপিছিলো দেখিলো সি কান্দিছে
" {{gap}}মোৰ আগতো যদি তোমাৰ কথা পাতিবলৈ অস্বস্তি বোধ হয় অন্তৰ খুলি কাৰ আগত পাতিবা
{{gap}}"বাৰু, আখৰে আখৰে মই মোৰ জীৱনৰ ইতিহাস তোমাক কৈ যাম, কিন্তু সাৱধান
" {{gap}}"অ প্ৰশান্তদা, ইমান দিনৰ মূৰত"—বুলি কৈয়েই তাই ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল
{{gap}}"ইমান বিপদৰ সময়তো তুমি এবাৰ নাহিলা প্ৰশান্তদা—এখন চিঠিও তুমি নিদিলা
" কান্দি কান্দি বকুলীজনী বাউল হৈ {{gap}}প্ৰশান্ত অলপ থমকি ৰ'ল
" সেই কুলক্ষণীয়া সন্ধিয়াটোৰ কথালৈ প্ৰশান্ত {{gap}}এতিয়া সেই সাতোটা বছৰৰ আগৰ জীৱনী শুনা অনুজ্জল
{{gap}}ৰঙা হৈ ঘামি জামি তাই মোৰ বুকুৰ পৰা নামি গ'ল
"এতিয়া আকৌ আগৰ কথালৈ ঘূৰি আহো" বুলি প্ৰশান্তই আৰম্ভ কৰিলে
{{gap}}বকুলীৰ ওচৰত সেইদিনা যি দুৰ্ব্বলতাৰ চিন দেখুওৱা হৈ গ'ল তাৰ বাবে আজীৱন পলৰীয়া হৈ ৰ'লো
{{gap}}কাৰুণ্যভৰা মৰমৰ এটা চাৱনিত বকুলীৰ মুখখনত সেইদিনা পৃথিবীৰ সকলো শান্তিৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা পালো
{{gap}}'প্ৰশান্তদা'—ঠোকাঠুকি মাত এটা দি আঠুৰ মাজলৈ মূৰটো সুমাই দি হুকহুক কৰে কান্দি
" {{gap}}চাহখোৱা হলত এটা সৰু বতাত তামোল লৈ বকুলী আহি আকৌ মোৰ ওচৰত বহিল
" {{gap}}সেইদিনা বকুলী নিজে নিজেই আহি মোৰ কোলাত মূৰ সুমুৱাই দিলেহি
' {{gap}}উত্তৰত মাথোন তাইক মই বুকুৰ কাষলৈ জোৰকৈ টানি আনি অযুত চুমাৰ আলেখ্য আঁকি দিলো
{{gap}}প্ৰশান্তই বাগৰ সলাই মোৰ ফালে পিঠি দি বিচনাত বাগৰি পৰিল
{{gap}}মৰণাৰ পৰা মনবৰে কেতিয়াবাই পদুমীক সঁকিয়াই থলে—মৰণাটো সাৰিবৰ হল বুলি
] কলিয়াই ভাবিলে মনবৰে হৈ যোৱা ঘটনাটোৰ বাবে তাক ক্ষমা খুজিব
{{gap}}বিচনাত মনবৰৰ মনত এমাহ আগতে ঘটি যোৱা ঘটনাটোৰ কথা মনত পৰিল
"মোৰ লগত শুৱলৈ বেয়া পালে মই জুহালতে বহোঁ তই অকলে শো হি
{{Rule noinclude>গধূলি ৰাস্তাত মালিৰামে মনবৰক তাৰ ভবিষ্যত ঘটনাৰ প্ৰতি সঁকিয়াই দিলে
{{Rule noinclude>অলস হৈ শুই থকা পদুমীৰ গাৰ ওপৰত হাত খন বুলালে
"তেতিয়া কলিয়া সোনেশ্বৰ গাওবুঢ়াৰ লৰাটোৰ সমান পাটছলা ইস্কুলত পঢ়ে কিবা তৃতীয় শ্ৰেণীত
" এই বুলি মালিৰামে লাখুটি দালেৰে মাটিত আঁক মাৰি তাৰ এটা ফালৰ ব্যাখ্যা শেষ হোৱা বুজালে
{{Rule noinclude>তাক বাৰু আমাৰ মাজতে সোমাই এই হুলস্থুল খন কৰিবলৈ কিহে পাইছিল
" কলিয়াই একো {{gap}}পেহীয়ে তেতিয়াও আচল কথাটোনো কি একো বুজি নাপালে
{{Rule noinclude>নকৰি, ভয়ত থৰক বৰক লাগি, সদাগৰী পাঞ্চৈ নাওখনে ডকাব থিয়োপোতা দিয়াই সৰ্ব্বস্বান্ত হয়
{{gap}}নিজক নিজে নাতাৰিলে আনে তাৰোতা নাই—এই কথাষাৰতেই আত্মনিৰ্ভৰতাৰ মৰ্ম্মখিনি সোমাই আছে
" এতিয়া এই মুকলি দুৱাৰেদি বিশ্বখন মোৰ ভিতৰলৈ আহে আৰু মোৰ অন্তৰখন বিশ্বলৈ ওলাই যাব পাৰে
{{gap}}মোক ব্ৰহ্মাই শিকাই থৈ গ'ল, মই এতিয়া এই ছন্দ ব্যৱহাৰ কৰি ৰামকাহিনী ৰচনা কৰিব লাগে
" {{gap}}আজি মই ইয়াত সঙ্গীতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ হাতত কলম লোৱা নাই
{{Rule noinclude gap}}ইংৰাজী ১৮৯৭ চনত এই প্ৰসিদ্ধ সঙ্গীতজ্ঞজনৰ জন্ম হয়
{{gap}}পণ্ডিত ওঙ্কাৰ নাথ ঠাকুৰৰ প্ৰথম সঙ্গীত কলাৰ বিকাশ পায় নেপালৰ ৰাজদৰবাৰত
{{gap}}এনে এজন সঙ্গীতজ্ঞক আমাৰ মাজত পাইছিলো যোৱা বছৰ হৈ যোৱা সঃ অঃ সঙ্গীত সন্মিলনত
{{gap}}যোৱা মহাসমৰৰ সময়ত এই ভাৰতীয় সঙ্গীত সাধক জনে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰিছিল
"নাখাবা গছৰ গুটি' খোৱাৰ আগতেই সেই বনৰীয়া মানৱ হালে ইটিয়ে সিটিক মৰমৰ চকুৰে চাইছিল
{{Rule noinclude gap}}চেনেহৰ বন্ধনত আমি আবদ্ধ হৈয়েই 'শুশ্ৰূষা' কৰোঁ,—পিতা-মাতা, গুৰুজন, অতিথি আদিক
</poem {{gap ১) মানৱ সেৱা বা মানৱ শুশ্ৰূষাৰ প্ৰথম খাপ আৰম্ভ হৈছে—নিজৰ পৰিয়ালটিৰ পৰা
" সুন্দৰ শয্যাত শুবলৈ দি সুখাদ্য খাবলৈ দি আন হাতে হেয় ভাৱ পোষণ কৰিলে, সি অতিথি শুশ্ৰূষা হ'ব নোৱাৰে
{{gap ২) ইয়াৰ পাছত আহে নিজৰ গাওঁ বা অঞ্চলৰ অধিবাসী সকলৰ মাজত কৰিব লগীয়া 'শুশ্ৰূষাৰ' কথা
"নাৰী আৰু শুশ্ৰূষা", "শুশ্ৰূষা আৰু নাৰী" দুয়োটা ভিন্ন বস্তু হলেও, একেসত্তাতেই লীন
" বহুত চেষ্টাৰ পিছতহে গবৰ্ণৰ জনে {{gap}}"বাস্তবিকতে পৃথিবীৰ অপৰিচিত চেংপো নামেৰে এটা দুৰ্ভগীয়া
" {{gap}}এওঁৰ জীৱনৰ বিষয়ে মই "কক্ক্ৰ" কনভেণ্টৰ বৃদ্ধা সন্ন্যাসিনী গৰাকীৰ পৰা শুনিছিলোঁ
{{gap}}"তেওঁৰ চাৰিও ফালে চালে তোমালৈ চাই থকা যেন দেখা পাবা
{{gap}}পণ্ডিতলোকৰ মেল বহিছে; নানা প্ৰকাৰৰ আলাপ, নানা প্ৰকাৰৰ কথা বাৰ্তা
" {{gap}}সন্ন্যাসীএ কলে, "পণ্ডিত মণ্ডলী, মই শুকান সন্ন্যাসীয়ে এজন বাজিকৰৰ বাজি দেখিছোঁ
{{gap সবে বোলা হৰি হৰি॥২৩৯ আমাৰ নেদেখো থান বাৰাণসী বাজে॥
{{gap}}এই পুথি কামৰূপৰ কায়স্থ বংশজাত ৺ কংসাৰি কবিৰ দ্বাৰা ৰচিত
. তিনি গোটা গম্ভীৰ উন্নত ছয় ঠাৱে॥২২৯ চাৰিখান হ্ৰস্ব সাতখান যে কোমল
{{gap}}তেওঁ গৈ প্ৰথমতে এজন ডেকা লৰা দেখা পালে; দীপ-লিপ তাৰ চেহেৰা, উজ্জ্বল গৌৰ কান্তি
{{gap}}পাৰ্বতীএ ডেকাক এৰি হাবিৰ মাজে মাজে আৰু কিছু দূৰ গৈ এজনী গাভৰু ছোৱালী দেখিলে
center> {{gap}}সাহিত্য-চৰ্চাৰ প্ৰাৰম্ভণতে দুয়ো যুটীয়াকৈ সাহিত্য- সেৱাতে লাগিম বুলি স্থিৰ কৰিছিলোঁ
{{gap}}কেইটামান সত্য ঘটনা লগ লগাই সাজ-পাৰ পিন্ধাই এই নাটকখনি উলিওৱা হৈছিল ১৯৪৬ চনৰ আগষ্ট মাহতে
{{gap}}পাঁচোটা মৈমনচিঙীয়া, কেইটামান গাৱঁলীয়া মানুহ, এটা মগনীয়া, দহােটা অসমীয়া ডেকা মুচলমান
{{gap নেপথ্যত gap}}কৃষ্ণ এক দেৱ দুঃখহাৰী, {{gap ৰাগ টানি টানি চৌবিশ বছৰীয়া বিহুৱা সোমায়
) {{gap ভেকোলাই হাতেৰে মোহাৰি ঘূণ দিয়াখিনিত ভুকুৱাই ঠিক কৰি লয়; বিহুৱায়ো কাপোৰ-কানি সামৰি লয়
{{gap ভেকোলাই ঢোল বজায়, বিহুৱাই নাচে আৰু তেনেকৈয়ে দুয়ো ওলাই যায়
(ভকতক) মোৰ কথামতে চলিবা নে নচলা (লোকনাথে ভকতক এফলীয়াকৈ মাতি নি কিবা কয়
" {{gap}}পাৰ্বতীএ ছোৱালীজনীক এৰি গৈ দেখে, অলপ দূৰতে লৰা-ছোৱালী এহাল মহা বিষাদত মগ্ন হৈ বহি আছে
(হাতত টোপোলা এটাৰে সোমাই আহি পেটুৱাৰ হাত দি) আমাৰ শত্ৰু বহুত
" {{gap}}পাৰ্বতীৰ কথা শুনি বুৰাই চকু দুটা পোন্দাই তেওঁৰ ফালে চাই ৰল
{{gap}}বাটত হৰে সুধিলে, "গনেশৰ মাক, নৰলোকত কি {{gap}}পাৰ্বতীয়ে কলে, "কি দেখিম, প্ৰভু
{{gap}}হৰে বাঘৰ ছালত দীঘল দি পৰি কলে, "নন্দী, আজি বৰ ভাগৰ লাগিল
{{gap}}ছেগ চাই পাৰ্বতীএ কলে, "প্ৰভু, দাসীৰ নিবেদন {{gap}}হৰে বুলিলে, "কি নিবেদন হে, তোমাৰ
" {{gap}}পাৰ্বতীএ লাহেকৈ মাত লগালে, "দাসীৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিব খুজিছিল দেখিহে আকৌ কবলৈ সাহ হৈছে
" {{gap}}হৰে ঘৰ-সংসাৰ কৰি অত দিনে বুজিছে, পাৰ্বতীৰ লগত তৰ্কৰ বা যুক্তিৰ একো ফল নাই
{{gap}}পাছ দিন ফুটিল পুৱাতে পাৰ্বতী উঠি হৰক ভাং এক চিলিম ভাল কৰি সজাই দি কলে, "প্ৰভু ই কথাই কথা নহয়
{{gap}}বা, তিনিকুৰি টকা জেপত জন-জনাই সভা-ভঠেলি বা হাট বজাৰক গলা
{{gap}}দস্তুৰ মাফিক কায়দা লগাই কেনেকই হৰুৱাব পাৰি, তাৰে এটা কথা কওঁ শুনা
" {{gap}}এই বুলি কৈ ঘপহ কৰি ডেকা জন ওলাই গল
{{gap}}পাছত হে গম ধৰিব পাৰিলোঁ⸺ও, এওঁ চাৰলক হোমচ্‌ আৰু প্ৰফেচাৰ মৰ্তিয়াৰিৰ কথা কৈছে
" {{gap}}"যি হক, টকা হৰুৱাই ভাল ডিটেকটিভি কাণ্ডটো {{gap}}এতিয়া বাৰু কোৱা, এই দৰে টকা হৰুৱাই বাহাদুৰি
{{gap}}ইংৰাজী ১৮৪৬ চনত শিৱসাগৰৰ পৰা 'অৰুণোদয়' নামে এখনি মাসিক সংবাদ পত্ৰ প্ৰচাৰিত হয়
{{gap}}কিন্তু কালিদাসে মানুহক যিমান মুহিব পাৰিছে, আন হিন্দু-গ্ৰন্থকাৰে সিমান পৰা নাই
{{gap}}চিন্তা মনৰ জেউতি, তাৰ গুণত আন্ধাৰ-সমস্যা পোহৰ হয়, টান কাম উজু হয়
{{gap}}এইবিলাকৰ গম পাই বদন বৰফুকনে নিজেও নিজৰ দোষৰ নিমিত্তে মাজে মাজে অনুতাপ কৰিবলৈ ধৰিলে
" ৰূপসিঙে সকলো কথা বুজ পাই, ছেগ বুজি এদিন বৰফুকনৰ ঘৰলৈ গল
{{gap}}আজিলৈকে অনুসন্ধানৰ ফলত যি জানিব পৰা গৈছে, প্ৰাচীন ভাৰতত এই দুটা বিশ্ববিদ্যালয় আছিল
{{gap ৫) বিক্ৰমশিলা বা দেৱবিহাৰত বিশ্ববিদ্যালয় ৮ম খৃষ্টীয় শতাব্দীত ধৰ্ম্মপাল ৰজাই স্থাপন কৰে
{{gap}}খেতিয়কে কলে, "ভেকুলি দেউতা, তোমাৰ বিয়া পাতিলোঁ, মেঘে দেখোন বৰষুণ নিদিয়ে
{{gap}}আৰু দিন গল; খেতিয়কে ভেকুলিত আৰু গোচৰ {{gap}}ভেকুলিএ কলে, "ককাই, তুমি অবুজন
{{gap}}অৱশেষত আহিল বৰষুণ; গুৰু-গম্ভীৰ গৰ্জন কৰি মেঘে কেইটোপামান পানী পৃথিবীত পেলালে
{{gap}}আমাৰ মাজত অনেকেই সেই প্ৰাচীন আক্ষেপ কৰি কবলগীয়া হয়, "তে হি নো দিবসাঃ গতাঃ "
{{gap}}সভাৰ দিন আহিল, সভাৰ খোলাত যত ব্যুহ লাগে, যত ৰথ লাগে, যত যি লাগে সকলো ঠিক্‌-ঠাক্‌ কৰি সজোৱা হল
{{gap}}ঢেৰ মানুহ-সভাৰ খোলাত ইমান মানুহ বোধ কৰোঁ অনেক বছৰ লগ খোৱা নাই
{{gap}}চোৱাঁৰ ঢুলাই, ভৰিৰ পাক আৰু হাতৰ মুদ্ৰা দি {{gap}}নিস্তব্ধ সভাই নিজম মাৰি শুনি থাকিল
{{gap}}এই দৰে ৰূপে ৰসে গীতে গন্ধে এক বাৰ উঠি একবাৰ নামি যাত্ৰা শেষ হল
{{gap}}নৰীয়া সন্তানৰ পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই যায়, ক্ষীণ মাতেৰে কয়,—"পানী⸺ও মাই, এটোপ পানী
{{gap}}সকলোৰে শাস্ত্ৰত কয়, ডাক্তাৰ কবিৰাজে কিবা আয়ু দিব পাৰে নে
{{gap}}অৰ্থহীন হয়, কিন্তু এই অৰ্থহীন আলাপো এদিনলৈকো ৰসহীন হোৱা নাছিল
{{gap}}আপোনালোকে তৎক্ষণাৎ সিদ্ধান্ত কৰিব পাৰে যে আমি পৰস্পৰৰ প্ৰেমত আৱদ্ধ হলোঁ
{{gap}}এনেতে চাহাব-বেশী বাবুজনে হেট্‌টোৰে মোৰ ফালে চাই বৰকৈ বাৱ দি মাতা দেখিলোঁ
{{gap}}পিয় হৈ পাছ ফালে দেখোঁ, বঙালী এজনেও মোৰ দৰে দৌৰিছে, আৰু থিয় হৈ হেফাই-ফেপাই কৈছে—"নাঃ,
{{gap}}কিন্তু-প্ৰগাঢ় প্ৰণয়-পদুম-ফুলটিৰ কাঁইটো আছে; সি {{gap}}হৰিণৰ মনত বৰ অভিমান হল
{{gap}}তাৰ পাছত দুয়ো অকলে অকলে কেটামান দিন অনাই-বনাই অকলশৰীয়া হৈ ফুৰি ফুৰিছিল
{{gap}}এই দৰে সি নানান কথা ভাবি, অভিমান, খঙত আৰু মৰমত কি-কৰোঁ কি-নকৰোঁ হৈ আছে; আৰু ডিঙি মেলি
{{gap}}হৰিণে দেখিলে যে হৰিণী ইফাল সিফাল চাইছে; কি জানি তাকেই বিচাৰি আহিব
{{gap}}লৰি গৈ বিলৰ পাৰৰ ভেৰৰ ওচৰত বাগৰি পৰিল; শক্তিয়ে আৰু নুকুলায়
{{gap}}অলপ দূৰৰ পৰা গুলি কৰিব ধৰিছে যেন অনুমান কৰি, হৰিণে প্ৰাণ টাকি আৰু এটা লৰ মাৰিলে
{{gap}}"আজি ময়ো তোৰ লগতে মৰোঁ" বুলি হৰিণীএ হৰিণৰ পাছে পাছে লৰ দিলে
{{gap}}পাছ মুহূৰ্ততে সেই ৰাক্ষসহঁতে হৰিণক হাতীৰ ওপৰত তুলি বান্ধি লৈ গল
{{gap}}তাৰ নামটো আছিল যেনে অদ্ভুত আন দৰৰ, মানুহ টোও আছিল তেনেকুৱা অদ্ভুত, সকলোৱে উপলুঙা কৰা
{{gap}}সকলোৱে ছলি-পলিক আন্ধাৰ নৌহওঁতেই ঘৰত সুমাই থয়; আন ফালে যাব নালাগে, চকুৰ আঁৰ হবকে নিদিয়ে
{{gap}}দিন নাই, ৰাতি নাই, ৰোদ নাই, বৰষুণ নাই, পান্থই ঘূৰি ফুৰে
{{gap}}কোন সুদূৰ অতীতত যে এই যাত্ৰা আৰম্ভণ, তাক মনে ঢুকি নাপায়
{{gap}}সকলোএ একোটা দিশ দেখুৱাই দিয়ে; কোনেও হাতেৰে আঙুলিয়াই পৰ্যন্ত দেখুৱায় বিশ্ৰামৰ ঠাই আৰু ভৱন
{{gap}}যিমান দিনৰ কথা মনত পৰে, স্মৃতি-চিন্তাই যিমান অতীত কথা ঢুকি পায়, তাৰ চমু বুৰঞ্জী এই
{{gap}}এইসকল পণ্ডিত লোকৰ অকাট্য যুক্তিৰ কথা শুনি পান্থ আগৰ বাটৰপৰ ফিৰি আহে; আন বাট লয়
{{gap}}এই ঘটনাকে সূত্ৰ কৰি তেওঁলোকে আমাৰ মেছৰ ছোৱালী জনীৰ দাদা পতাই দিলে
{{gap}}পূজাৰিণীএ কান্দে⸺ সমস্ত শৰীৰ আৰু মনৰ সেই কান্দন, তাত অশ্ৰু নাই, বিলাপৰ হাহাকাৰ নাই
{{gap}}সুধী বৈষ্ণব পাঠক বৃন্দৰ ওচৰত ভাব ভাষা বিষয়ে যি নিবেদন কৰিব লগীয়া তাক আগতেই কৰা হৈছে
{{gap}}বিৰাট পৰ্ব্বৰ পিচতো এনে সন্মিলন দেখা নাযায়, —গতিকে আগৰ সময়টোকে ঠিকবুলি আমাৰ মনে ধৰে
{{gap}}এহিবুলি যুধিষ্ঠিৰে সেবে স্তুতি কৰি॥ {{gap}}হেন কৃষ্ণ প্ৰসন্ন হুয়োক মোৰ প্ৰতি
{{gap}}এহি বুলি ভীম সেনে কৰিলেক স্তুতি॥ {{gap}}অচিন্ত্য অব্যক্ত বিভু অনন্ত অচ্যুত
{{gap}}ভূতৰ কাৰণ প্ৰভু ভূতৰ ভাবিত॥৩ {{gap}}ত্ৰিলোেক নিস্তাৰী যিটো যোগীৰ বৈভৱ
{{gap}}দণ্ডৱতে হেন স্তুতি কৰিলে অৰ্জ্জুন॥৪ {{gap}}কৰ্ম্মপাশে বন্ধ হই জন্মোঁ অধোলোকে
{{gap}}হীন কুলে জন্মোঁ কিম্বা পক্ষী কীট পোকে॥ {{gap}}কিন্তু কৃষ্ণ তবু পদে যেন ভক্তি ৰয়॥৫
— কৃষ্ণক প্ৰণামি এটি সুকৃতি যি কৰে॥ দশ অশ্বমেধী তাৰ নোহে সমসৰে
— প্ৰবেশোক মন মোৰ শ্ৰীপদে আজিতে॥ কফ, বাত, পিত্তে মোৰ মৃত্যু সময়ত
— অভিলাষ পূৰ্ণ কৰে, নাশে সৰ্ব্ব পাপ॥ হেনয় কল্যাণপ্ৰদ অন্য মন্ত্ৰ নাই
{{gap}}অসমীয়া ত এইখন ধম্মপুথিৰ অভাব অনুম্ভৱ কৰি ভগৱানৰ কৃপাত পোণতে এইবেলি প্ৰকাশ কৰা হ'ল
{{gap}}পুৰণা ছাপা পুথিৰ বাজে হাতে লিখা পুথি নোপোৱাত ছাপা পুথিখনি যি দৰে আছিল সেই দৰেই ৰখা হল
{{gap}}আশা কৰো সুধী সমাজে কিবা দোষাদোষ দেখিলে আমাক আঙুলিয়াই দিব—যাতে পাছৰ তাঙৰণত আমি শুধৰাই দিব পাৰো
{{gap}}পুৰণা পুথি বিলাকৰ আদৰ ৰাইজৰ মাজত বঢ়াটো অতি আনন্দৰ কথা
=াহাৰেসে নাম জানা শান্তানু বৈকুণ্ঠ॥ ৮৪৭ পঞ্চবিধ মুক্তি আছে সেহি বৈকুণ্ঠত
{{gap}}শৰৎ কাল, আকাশ নিৰ্মল; মাজে মাজে বগা মেঘ কিছুমানে ইনাই-বিনাই ভাহি ফুৰিছে
{{gap}}এটা মতা হাঁহে মাইকীক কৈছে, "আমি এই বাৰ গৈ বিলৰ নিজান চুকত ঘৰ পাতিব লাগে
" {{gap}}মাক আৰু পিতাকৰ হাঁহি দেখি জীয়েক লাজতে জয় পৰি গল, আৰু ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দিব ধৰিলে
{{gap}}এনেতে বিষ্ণুদেৱৰ কাণলৈ উচুপি উচুপি কান্দাৰ শব্দ গল যেন পালে
{{gap}}ঘৰত বাল-গোপালৰ বিগ্ৰহ⸺কিমান পুৰুষৰপৰা চলি আহিছে তেওঁৰ পূজা-সেৱা, তাৰ হিচাব নাই
" {{gap}}সেই দিনা বাল-গোপালৰ পূজাত আনন্দ আৰু আকাঙক্ষাৰ নতুন কিৰণ এছাটিএ খেলি গল
{{gap হা প্ৰিয়া বুলি মাতি॥ ২২৫ তোৰ শোকে দেহা দহে
{{gap তোমাৰ হেনসে গতি॥ প্ৰসন্ন কৰিয়ো মুখ॥{{gap কিছু নোহে শোক দুখ॥ ২২৯ ক্ষণেকতে হোৱে নষ্ট
{{gap}}বিঘ্নি বলে শান্ত কৰা{{gap}}পঞ্চম ঠাকুৰ॥ ৰােগ হৰ শোক হস হে তাপহৰ
" বুলি পাতকেইটা প্ৰশ্নৰ লগত মিলাই চাই দেখে যে হয়, প্ৰশ্নত অহা কোনো এটা প্ৰতিজ্ঞাই তাত নাই
" —অন্য কাম কৰি মিটিং শেষ {{gap}}পৰীক্ষাৰ এমাহমান পাচৰ কথা
'বাৰু' এইবুলি ইন্সপেক্টৰেৰে সৈতে গোটেইটো ক্লাছৰ কিতাপপত্ৰবিলাক ঘূঁকটি চাব ধৰিলে
{{gap}}বাঘ আৰু হৰিণাৰ লগত তুলনা নকৰি ঘৰুৱা মেকুৰী আৰু নিগনিৰ লগত তুলনা কৰিয়েই কওঁ
" {{gap}}সেৱাদাস— "এতিয়া এই বিপদৰ পৰা তুমি উদ্ধাৰ নকৰিলে আনে নোৱাৰে
" {{gap}}সেৱাদাস— (থতমত, খাই) হেড্‌মাষ্টাৰে ঠিক এইদৰে স্পষ্টকৈ কোৱা নাই
{{gap}}পণ্ডিতে অলপ পৰ ৰৈ সুধিলে— "তই ফিৰি যাবি নে কি বগাই
" {{gap}}তেতিয়া কাষত থকা ল'ৰা দুটামানে নদাইক টোপনিৰ পৰা তুলি দিলে
Very bad. যেতিয়ালৈকে গোলাম জাতি হৈ আছোঁ তেতিয়ালৈকে আছে এই নিৰ্যাতনবোৰ
{{gap}}এজন M. L. A.— বাৰু গাড়ী ঠিক কৰাগৈ; আমি দুজন কালি পুৱাতে ছিলঙলৈ যাম
{{gap}}ভূদেৱ— আমি হলে ল'ৰাবিলাক জেলত থাকে মানে strike কৰিবলৈ ঠিক কৰিছোঁ
(এনেতে বহুত ল'ৰা হৈ-চৈ কৰি Common Roomৰ বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ "জয় মহাত্মা গান্ধীৰ জয়" দিয়ে
{{gap}}বিপক্ষ ২য়— তুমি আঠাখন দিছা, নে আমাৰ সিহাতৰ {{gap}}যদুনাথ সিটোহাত— বাজি, কিহৰ বাজি
) {{gap}}মনাই— (ধঁপাত লৈ প্ৰবেশ আৰু মৰামৰি দেখি আচৰিত) ঔ আই, কি হল, মাৰিলে, তেনেই মাৰিলে, কোন
(যদুক দেখি) অ' আমাৰ দেউতা, তেৱোঁ মৰা নাই, এইবাৰ ৰক্ষা
) {{gap}}দিওঁতাজন— নলব কেলেই, মই তাৰ আও-ভাৱতে জানিছেো {{gap}}যদুনাথ— এৰা, ভাল অপদখন হ'ল
{{gap প্ৰিন্সিপালে ল'ৰাবিলাকক তাতে এৰি হন্ হন্ কৰি {{gap}}ৰমানাথ— লাগিল লেঠা; লাগিব জানিছোঁৱেই
{{gap}}ৰমানাথ— Flag আঁৰি দিব কোনে সকলোবোৰ নিমাত) কোৱা কোনে volunteer কৰিবা
{{gap ইয়াৰ পাচত কেইজনমান ছিনিয়ৰ প্ৰফেছৰক লগত লৈ Vice-Principal তোমালোকে class লৈ নোযোৱা কিয়
) you straight. মহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰতি আমাৰ সকলোৰে ভক্তি আৰু শ্ৰদ্ধা আছে
Supdt. কোৱা জানো ভাল হব ভাল আপুনি কৈছে যেতিয়া মই সেইদৰে কাম কৰিম বাৰু মই Principal আৰু D. C. দুয়োকে সোধোঁ
(এই বুলি শিক্ষা মন্ত্ৰীয়ে কলেজৰ লগত connection দিবলৈ Exchangeক নিৰ্দ্দেশ দিলে
{{gap}}নগৰৰ মাজতে এঘৰ মানুহৰ বাহিৰৰ ঘৰ এটাত বেঞ্চ এখন পতা আছে
{{gap}}হাতত এখাং হাঁহৰ ডিমা আৰু এক চুঙা ঘিঁউ লৈ আহি এটা ১৭/১৮ বছৰমান বয়সীয়া ল'ৰা সেই বেঞ্চত বহিল
{{gap}}যদুনাথ— কোনে খায় এইবোৰ এইবুলি যদুৱে খঙতে দালিৰ বাটিটো চৰিয়াত বাকি দিব খুজিলে
{{gap}}যদুনাথ— হুঁ এইখন খাই পেটৰ অসুখ কলেৰা কৰ, আৰু মই ডাক্তৰ দাৱাই বিচাৰি ফুৰোঁ
(ফুটাই) নুঠিব দেউতা, ৰব, দোকানৰ পৰা লৰি গৈ দৈ অলপ আনি দিওঁ
(মন্ত্ৰ শাৰী মাতি ল'ৰা দুটা এফালে, কলাই আনফালে ওলায় যায়
poem {{gap}}জয়ৰাম— (ফোঁপাই) ভাল হল আজি, মোৰ বৃত্তি কটা যাব নহয় এতিয়া
(এনেতে শ্ৰেণীৰ দুৱাৰ মুখ পাই, আৰু হেড্‌মাষ্টাৰক দেখি শিলামূৰ্ত্তিৰ দৰে হৈ ৰয়
) বলি মিষ্টা—ৰ যদু বাবু, are you just {{gap}}হেড্‌মাষ্টাৰ— আচ্ছা, যান, ক্লাছে যান
) {{gap}}যদুনাথ— (ভদ্ৰেশ্বৰৰ কাণত ধৰি আৰু দুই গালে দুই চৰ বহুৱায়) কি ছাৰ
{{gap}}ভদ্ৰেশ্বৰ— (ফিৰি গৈ জয়ৰামক অকলে (কি হে এইবাৰ দেখোন নফলিল
(ল'ৰাহঁতে বহীত লিখিবলৈ লয়, যদুৱে টেবুলত ভৰি থৈ চকু মুদে
ink মানে মহী, আৰু pot মানে ঘটী; সেইদেখি ink-pot মানে মহী ঘটী
{{gap}}মাষ্টাৰ— (বিমোৰত পৰিল) এৰা ডাঙৰীয়াই লেঠা হে লগালে, চুঙাৰ ইংৰাজী নাই নহয়
{{gap}}ভদ্ৰেঃ পিতা— তেনেহলে, ঘিলা বুলিলে যদি গাঁঠি বুজে, চুঙা নুবুজিবনে
{{gap}}মাষ্টাৰ— মহী পৰি কেতিয়াবা বেয়া কৰিব বুলি, কিতাপখনেৰে ঢাকি থয় আকৌ
{{gap}}ভদ্ৰেঃ ভনী— এইয়া চাওক; গালত চৰ এটা আৰু পিঠিত এটা চাপৰ মাৰি দিলে
{{gap}}ভদ্ৰেঃ পিতা— আয়ৈ, আয়ৈ, কিয়নো মাৰিলে মাৰাই (কোলাত লৈ মৰম কৰে
{{gap}}মাষ্টাৰ— হয়, আই দেউতা, ডাঙৰীয়াই বোপা দেউতাক একো কোৱা নাই
{{gap}}ভদ্ৰেঃ মাক— হয়নে ঔ, গৰুটো; দেউতাই নাই মৰা যদি আকৌ মৰা বুলি কৈছিলি কেলেই
{{gap}}অধ্যাপক— হয়নে অ' সোমেশ্বৰ, পঢ়াশালি— {{gap}}কেইবাজনে— দেও, সোমেশ্বৰ ইয়াত নাই
{{gap}}ওজা ছাত্ৰ— এঃ দেও, আপুনিনো— {{gap}}অধ্যাপক— মই নকৰিলে কোনে কৰিব
{{gap}}সোমেশ্বৰ— (প্ৰবেশ কৰি আৰু অধ্যাপকৰ ভৰিত পৰি) দেও, ক্ষমা কৰক
(সোমেশ্বৰ ভৰিৰ পৰা উঠে) হেৰা হলধৰ, যোৱা, গোবৰ-মাটি আনাগৈ; মই {{c smaller
) {{gap}}ওজা ছাত্ৰ— হেৰি, পুৱাতেনো দেওৰ আগতে আমাক গালি-শপনি পাৰিছে কিয়
সকলোৱে 'হয় এনে কথা ভাল নহয়', 'আপুনি ডাঙৰ মানুহ হৈ আমাৰ এনে বদ্‌নাম কৰে'— ইত্যাদি কথা কয়
(এনেতে এজনী গৰুৱে মুখত পকা মালভোগ কলৰ বাকলি কিছুমান খাই আহি ছাত্ৰ-অধ্যাপক সকলোৰে আগে আগে যায়
{{gap এনেতে সোমেশ্বৰ আলিৰ ফালৰ পৰা লৰি আহি টোলত সোমাল
(এইবুলি কৈ লৰ মাৰি গোসাঁই ঘৰৰ পৰা এক আখি কল লৈ আহে
{{gap}}জয়ৰাম— বন্দীৰ ঘৰৰ ফালে কোনো নাই দেউতা; অকল {{gap}}ছব-ইন্সপেক্টৰ— তেনেহলে কাম নাই জানিছা
{{gap}}ডিপুটী— আৰু মই দেখাত ট্ৰেইনিঙৰ পৰা আহিলে যে গুৰুবোৰ বিশেষ কিবা ভাল হৈ আহে, মই তেনে নাভাবোঁ
{{gap}}ছব-ইন্সপেক্টৰ— ইমানবোৰ ল'ৰানো পাছ হয় কেনেকৈ, {{gap}}ইন্সপেক্টৰ— তাৰ বাবেনো কি আহুকাল
(তিনিও ঘিক্ ঘিক্ কৈ এবাৰ হাঁহি ললে {{gap}}ইন্সপেক্টৰ— বাৰু আমাৰ কাম আমি কৰোহঁক
{{gap}}পণ্ডিত— হুজুৰ, বৰ টান কাম; প্ৰথমতে ল'ৰাবিলাকে পোন কৰিবলৈ বৰ টান পায়
{{gap}}ছব-ইন্সপেক্টৰ— I perfectly understand, Sir. আগেয়েতো আমি এই চাৰ্কুলাৰ কেতিয়াও এইদৰে বুজা নাছিলোঁ Sir
] {{gap}}ডিঃ ইঃ— (জয়ৰামৰ ফালে নাচাই) বুজিছে হেড্‌পণ্ডিত, মানে ভাল ব্যৱহাৰ
{{gap}}হেড্-পণ্ডিত— ও আপুনি নতুন ট্ৰেইনিং পাছ হবলা— ওপৰৰ হাকিমসকলক কেনেকৈ মাতিব লাগে, তাকো ট্ৰেইনিঙত
{{gap}}বৰকেৰাণী— হয়নে হে পেটু বোপা, তুমি ঘৰটোনো এইদৰে ৰাখিব পোৱানে
{{gap}}বৰকেৰাণী— বাৰু দেখোচোন, তেন্তে সমুখত বটুক দেখা পাই) এই ফালে আহা বাপাটি
{{gap}}কিছুমান চেঙেলীয়া ডেকাই মুৰত গান্ধী টুপী, গাত খদ্দৰৰ কুৰ্ত্তা পিন্ধি চাৰিওফালে লৰি ফুৰিছে
{{gap}}এই ঘটনাৰ কিছু দিনৰ পাছত এদিন, বাট পাহৰিয়েইনে কি, কোৱঁৰপুৰৰ সেই বাঁৰীৰ বহাত ওলাইছিলোগৈ
"মোৰ সোণ, মোৰ মইনা টোপনি আঁহা, কাবৌ কৈ মাতিছো, টোপনিৰ গায়েই নলৰে
{{gap}}মোৰ চিলমিল কৈ টোপনি আহিল, লগে লগে টোপনিৰ সখী সমাজিকে আহিল
"হেৰ, মোৰ দেখোন কেতিয়াবাই বিয়া হৈ গল, এতিয়া মোৰ কাণত কি ফুচ্ফুচাবৰ দিন আহিছে
" এই বুলি কামদেউ হাত যোৰ কৰি মোৰ আগত থিয় হল
{{gap}}কামদেউ আপােনাৰ বিয়া হৈ গৈছে বুলি মই জানো; মই সেই {{gap}}মই -কি বাবে আহিছ বেগাই ক
{{Rule noinclude>কাম–বাৰু তেন্তে কাইলৈ ঠিক মাজনিশা আহি আগেয়ে আপোনাক লৈ যামহি, তাৰ পাছত বৌক
(নলাগে বোপাই মোক স্বৰ্গৰ সুখটো, কামদেউ আহিলে পৃথিবীৰ লৰা মই পৃথিবীলৈ গুচি যামগৈ
" যি গল গল,যি পাৰোঁ তাকে ৰাখোঁ, ভাবি একে দোপেই উঠি ফুটাটোত কেয়া আঙ্গুলি এটা সোমাই সোপা মাৰি ধৰিলো
{{gap}}মই ৰিঙ্গিয়াই দুৱাঁৰখন হেচা মাৰি দিলেই মেল খাব; ভিতৰৰ পৰাতো মই ডাং দিয়া নাই
{{gap}}নিশ্চয় কৈ কব পাৰোঁ, লোকেশ্বৰে নিজেও ভবা নাছিল যে তেওঁৰ মনৰ গতি এনেকৈ লৰিব
{{gap}}নকলেও হব যে ভিতৰৰ পৰা দুৱাৰ মেলি ওলাই যোৱা তিৰোতা মানুহজনী লোকেশ্বৰ বৰুৱাৰ ন ঘৈণীয়েক
" {{gap}}বৰুৱানীয়ে এই কথা শুনি মানুহটোৰ ডিঙিত সাবটি ধৰি কান্দি কবলৈ ধৰিলে," প্ৰাণেশ্বৰ
" {{gap}}মানুহটো –"তেন্তে নে এই ডোখৰ বিহ; সেই পানী লোটাত এতিয়াই পেলাই থ
{{gap}}বৰুৱানী- "নেযাবা নেযাবা খং নকৰিবা, মই এতিয়াই কৰিম; {{gap}}ইয়াৰ পিছত দুয়ো বিদায় হল
" বুলি এটা মানুহে বিজুলি-সঞ্চাৰে বৰুৱাৰ শোৱা ছালপিৰাৰ তলৰ পৰা ওলাই আহি তেওঁৰ হাতত ধৰিলে
{{gap}}"চোৰে আকৌ কি কবি চোৰ বুলিলেই ওৰ; এই বুলি-আকৌ এজাউৰী গপ্ পপ্ কৰে কিল শোধলে
" গিৰিহঁতনীয়ে সেই কাম কৰিবলৈ গাত লোৱাত সি গুচি গল
" এই বুলিয়েই বুঢ়াৰ কণ্ঠৰোধ হ'ল,লৰাৰ নিচিনাকৈ উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে
"টিক বলধা ওলাই মাটি, মাক ভালে জীয়েক জাতি", জ্ঞানী ডাকৰ এই বচনটিয়ে জয়ন্তীত সাৰ্থকতা লাভ কৰিছিল
{{gap}}আজি প্ৰায় এক শতিকা হবলগীয়া হল, অসম দেশ মানৰ দ্বাৰাই তিনিবাৰ আক্ৰান্ত হয়
{{gap}}ৰমানাথ বৰুৱাই কি কৰিব কলৈ যাব একোকে ভাবি থিৰ কৰিব পৰা নাই
" জয়ন্তীয়ে গহীনকৈ উত্তৰ কৰিলে, "আৰু অলপমান খান নিশ্চয় ওলাব
{{gap}}পূজাৰ সময়ত ৰেল কোম্পানীয়ে ৰেলযাত্ৰীসকলক অহা-যোৱা কৰিবলৈ সুবিধা কৰি কেৰেয়া কমাই দিয়ে
" {{gap}}৩য় জন—"বলনা সাহেবকে যে, সাহেব তোমাৰ এ গাড়ীতে কষ্ট হচ্ছে, পাশেৰ একখানা গাড়ীতে যাও
" {{gap}}সভাপতি--"চুপ কৰ বাপু চুপ কৰ, আৰ বীৰত্ব কৰে কাজ নেই, ঢেৰ জানা আছে
{{gap}}সভাপতি – "ফাজলামি কোৰে কাজ নেই আসুন্ না আমৰা প্ৰত্যেকে এক একটা কোৰে গল্প বলি, তাহলেই ৰাতটা কাবাৰ হয়ে যাবে
" {{gap}}সভাপতিৰ কথাত এটাই কেইজনে মত দিলত সেইটোৱেই সিদ্ধান্ত স্থিৰ হল
" {{gap}}এই কথা শুনি আকৌ এবাৰ তেওঁলোকৰ মাজত হাঁহিৰ ধ্বনি উঠিল
" এটা নিৰ্ব্বাক নিঃসহায় লৰা আচামী, আৰু ইমানবিলাক বলৱন্ত বক্তা আৰু প্ৰহাৰ কৰোঁতা ফৰিয়াদী
{{gap}}পোহাৰী—"আজি জানিবা আপুনি পয়চা দিলেই, কিন্তু কাইলৈ যেতিয়া সি আকৌ চুৰ কৰিব তেতিয়া কোনে পয়চা দিব
" {{gap}}মোৰ কথা শুনি দৰ্শকবৃন্দৰ ভিতৰত এটা ইতিকিংসূচক হাঁহিৰ ৰোল উঠিল
' {{gap}}মই 'তেন্তে তই কিয় কৈছিলি তোৰ সকলো আছে বুলি
' এনে এটা ভাবেৰে মোক যেন সি কাকুতি কৰিব লাগিছে
"খালাচ" হৈ কি কৰিব একো ভাবি নেপাই অনেকে সেই দাসত্ব নেৰি আপোন গৰাকীৰ ঘৰতে আজীৱন কাল কাটাইছিল
{{gap}}লৰাটোৰ অনিচ্ছাস্বত্তেও মই তাক আনি মোৰ ঘৰত ৰাখি আদৰ সাদৰ মৰম-যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলো
{{gap}}এবছৰৰ ভিতৰতে ৰামলোচন এটা অতি বিশ্বাসী সংস্বভাবৰ লৰা হৈ পৰিল
{{nop noinclude Rule * কি ঠাইখনৰ নাম কাঢ়িলে গাড়ীৰ ঘৰ্ঘৰণিত মই ভালকৈ নুশুনিলো
{{gap}}সি কিয় আত্মহত্যা কৰিলে, তাৰ কাৰণ বিচাৰি বিচাৰি তাৰ চুৰিয়া খোচোনাত পালো
{{gap}}ডাক্তৰৰ সাধুত মই ইমান মগ্ন হৈ আছিলাে, কেতিয়া যে গাড়ী আহি আচাঞ্চোল পালেহি গমকে নেপালো
{{gap}}পণ্ডিত কলৈকো যোৱা নাছিলো দেউতা, কঁকালৰ বিষত এই তিন দিন ঘৰতেহে পৰি আছিলো
<noinclude Rule {{gap এই পণ্ডিতৰ কোনেও নাম নেকাঢ়ে সকলোৱে এওঁক আমুকা পণ্ডিত বুলি মাতে
{{gap}}পণ্ডিত—সৰুতে দেউতা অমৃতা গছৰ পৰা পৰি মোৰ এই কঁকালৰ বিষটো হল; থাকি থাকি মাজে মাজে উক দি উঠে
{{gap}}গঙ্গাৰাম— (মিচিকিয়াই) হেৰ ৰাতীয়া, তোৰ দেখোন ধপাত এচিলিমেই আজি অনা নহয়
{{gap}}বহুতে ভাবি মূৰ টপা কৰিছে, যে ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ কিহত ইমান বিলাক ধাৰ লাগিল
{{Rule noinclude>সেই মানুহজনৰ হোকাই সেই গীতত আমি বুজিব পৰা চুটি আৰু দীঘল দুই ৰকমৰ গোৰ্‌গােৰীয়া সুৰ দিছে
{{gap}}দীখৌমুখত ধাপৰ নােহোৱা নাও এখন লৈ ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া আৰু আমুকা পণ্ডিতে দক্ষিণপাটলৈ পাৰি দিলে
:জলধি লাঙিঘ গয়ে অচৰজ নাহি॥</poem {{gap}}আপুনি শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ আঙুঠি মুখত লৈ সমুদ্ৰ পাৰ হ'ল
{{gap}}য'ত মহাবীৰ হনুমানজীৰ নাম শুনোৱা হয় তাত ভুত-পিশাচ কোনো {{gap}}বীৰ হনুমানজী
{{gap}}চাৰো যুগ (সত্য যুগ, দ্বাপৰ, ত্ৰেতা আৰু কলিযুগ) ত আপোনাৰ যশ বিয়পি গৈছে
:বাল সময় ৰবি ভুক্ষি লিয়ো তব, :তাহি সো ত্ৰাস ভয়ে জগকো, :ইহ সঙ্কট কাহু সো জাতন টাৰো
:দেবন আনি কৰী বিনতী তব, :ছাড়ি দিয়ো ৰবি কষ্ট নিবাৰো
:জীবত না বচিহো হম চু জু, :বিনা সুধি লায়ে ইহা পণ্ড ধাৰো
:ৰাবনত্ৰাস দই সিয় কো সব, :ৰাক্ষসি চোঁ কহি শোক নিবাৰো
:চাহত চীয় অশোক সো আগি চু, :দে প্ৰভু মুদ্ৰিকা শোক নিবাৰো
:প্ৰাণ তজে সুত ৰাবন মাৰো, :লে গৃহ বৈদ্য সুষেণ সমেত, :তবে গিৰি দ্ৰোণ সুবীৰ উপাৰো
:ৰাবন যুদ্ধ জু আন কিয়ো তব, :নাগ কি ফাঞ্চ সবে সিৰ ডাৰো
:লুম লপেট লন্ধ কো জাৰা॥ :লাহ সমান লঙ্কা জুৰি গই
:জয় জয় ধ্বনি সুৰপুৰ মে ভয়॥ :অব বিলম্ব কেহি কাৰণ স্বামী
:আতুৰ হোয় দুখ কৰহু নিপাতা॥ :জয় গিৰিধৰ জয় জয় সুখ সাগৰ
:সুৰ সমুহ সমথ ভট নাগৰ॥ :ঔ হনু হনু হনু হনুমন্ত হঠীলে
{{gap অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ঘাই সুঁতিৰ লগত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ সম্পৰ্ক অতি প্ৰাচীন আৰু নিবিড়
{{gap স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ দিনত ১৭২০ খৃষ্টাব্দত অনন্তশায়ী বিষ্ণুৰ মন্দিৰটি নিৰ্মিত হৈছিল
{{gap ১৬৩৬ শকত মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহই বংগদেশ জয় কৰাৰ আশাৰে ৰজাদুৱাৰত উপস্থিত হয়
{{gap ইয়াৰ উপৰিও মণি শৈল পৰ্বতত মণিকৰ্ণেশ্বৰ শিৱৰ মন্দিৰ আছে
{{gap নগৰৰ দক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত কলি পৰ্বতত কলিৰ মূৰ্তি আছে
{{gap অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বেদীলৈ উত্তৰ গুৱাহাটীৰ লেখত ল'বলগীয়া বৰঙণি আছে
{{gap অশ্বক্ৰান্ত এখন পুৰণি তীৰ্থস্থান, কিন্তু কিমান পুৰণি তাক নিশ্চয়কৈ কোৱা টান
{{gap}}অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ মাটি ৰঙচুৱা, শিলাময় আৰু প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড শিলো ঠায়ে ঠায়ে আছে
{{gap}}সত্ৰৰ 'আউনী আটী লীলকান্ত' নামৰ এখন নিজা সংস্কৃত টোল আছে
{{gap}}অশ্বক্ৰান্ত অসম তথা ভাৰতৰ এখন প্ৰসিদ্ধ তীৰ্থস্থান আৰু ঐতিহ্যপূৰ্ণ ঠাই
{{gap}}ৰুদ্ৰসিংহৰ পুত্ৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ বহুল উন্নতি সাধন কৰে
{{gap}}অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ পূবফালে নদীৰ দাঁতিত বাৰখন তীৰ্থৰ নাম পোৱা যায়
{{gap}}এই মন্দিৰ দুটা পোনতে কেনে ধৰণৰ আছিল তাক জনা নাযায়
" {{gap অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ত যাত্ৰীৰ উপৰিও সাধু-সন্ন্যাসী আদি থাকিবলৈ 'ধৰ্মশালাৰো' ব্যৱস্থা আছে
{{gap খ) মণিকূটৰ পূবে মৎস্যধ্বজ পৰ্বতত বিষ্ণু মৎস্য অৱতাৰৰূপে পূজিত
{{gap ঘ) পাণ্ডুৰ পূবে চিত্ৰবহ পৰ্বতত বৰাহৰূপী বিষ্ণুৰ পূজা হৈছিল
(R. G. Bhandarkar: {{gap 'কালিকা পুৰাণ'ত ব্যাখ্যা কৰা বিষ্ণুপূজাৰ পদ্ধতি ওপৰৰ বিশ্লেষণটোৰ লগত মিলে
{{gap বিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী, ফল্গুৎসৱ বা দৌল, অশোকাষ্টমী বিশেষ উলহ- মালহেৰে পালন কৰা হয়
{{gap অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়খন অসম তথা ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰতে এখন বিখ্যাত তীৰ্থস্থান
{{gap মুক্তিতীৰ্থ নামে এটি তীৰ্থত স্বামীৰ লগত বামুণীসকলে সহমৰণ কৰিব পাৰে
{{gap বহু পুত্ৰৱতী, ৰজলা, পতিতা, দন্দুৰী আৰু অসতী তিৰোতাৰ পক্ষে সহমৰণ নিষিদ্ধ
{{gap অৰ্থাৎ— "অশ্বতীৰ্থৰ অলপ পশ্চিমফালে ৮ ধনুমান (১ ধনু ৪ হাত) ডাঙৰ সিদ্ধকুণ্ড আছে
{{gap অৰ্থাৎ— "সেই তীৰ্থৰ কিছু পশ্চিমে বায়ুকোণত ৬৪ ধনুমান ডাঙৰ ব্ৰহ্ম- সৰোবৰ
{{gap ২) তেলী— এওঁলোকে বিগ্ৰহৰ আগত চাকি-বন্তি আদি জ্বলাবলৈ সৰিয়হৰ খাঁটি তেলৰ যোগান ধৰিব লাগিছিল
{{gap অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ সোণাৰীক দিয়া তামৰ ফলি এখনো পোৱা হৈছে
{{gap ফলস্বৰূপে দেৱালয়ৰ কাম-কাজবোৰ আগৰদৰে সুচাৰূপে চলোৱা টান হৈ পৰিল