jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
(বান্দীৰ প্ৰস্থান) ঠিক কথা, পিয়াৰাক এতে পৰে দেখা নাই, আন কালে সদায় জোকটোৰ দৰে মোৰ গাত লাগি থাকে—ঠিক
( যোধবাইৰ পুনঃ প্ৰবেশ ) বোধ – কি তোমাৰ হুকুম অমান্য কৰিলে৷ চাহজাদ৷
( খাঁ চাহেবৰ প্ৰবেশ ) খ৷ চা—( কুৰ্ণিছ কৰি, কঁপি কঁপি হুজুৰ
{{gap}}বৰ্ত্তমান যি না-নতুন না-পুৰণিৰ বোল—সেয়ে চকুত পৰিব মোৰ এই পুথিখনিত
{{gap}}গঙ্গাজল ৰাইজৰ আগলৈ দিওঁতে কোনোৱে দিয়ে সোণৰ বান বাটিত, কোনোৱে দিয়ে ভুৰুকাত
{{gap}}ভাবৰ পাত্ৰ বা বাহন স্বৰূপে যি ছন্দৰ আশ্ৰয় লোৱা হৈছে সিও মোৰ নিজৰ উদ্ভাৱন নহয়
{{gap}}আমাৰ ভাষাত কাব্য পুথিৰ নাটনিৰ কথা কৈ কেবা-গৰাকীও অধ্যাপক বন্ধুৱে ঘনে ঘনে মোক উচটাব লাগিছে
{{gap}}গুচালে আশ্ৰয় যদি ফুলঁতী ই লতিকাৰ {{gap}}আশ্ৰয় অৱশ্যে দিব, লব তুলি বুকুলই
" আবেগেৰে কুন্তী আই ৰল ইমানেকে কই, সেমেকা চকুৰে চালে দুয়োখনি মুখলই
" ৰক্ত স্বেদে ভৰা ক্লেদ ধুলেগই ভিনে ভিনে, শুচি হই কোনোজনে চোৱা নাই কাৰোপিনে
— এই জলি ধনজুই এইচোঁ নুমাই যায়, কিবা সি আসুৰী মায়া এই আছে এই নাই
" ততালিকে হিড়িম্বাই পানী দিলে যতনাই, তৃপ্ত হল পান কৰি মাতৃ সমে চাৰি ভাই
{{gap}}লৰি গই তিনি ভায়ে দেখেগই অদূৰত,— {{gap}}শুনে মাথোঁ ফোঁপাউৰি ফণা মেলা আন্ধাৰত
{{gap}}সলালে দৃষ্টিৰ কোণ পাতলিল অন্ধকাৰ,— {{gap}}সিংহ এটি পাঁজৰত বাগি দিয়ে খাপ লই
" কথা শুনি গাভৰুৱে কয় কথা হিয়া খুলি,— {{gap}}"প্ৰাণ মোৰ এৰি দিও আহিছোঁ ৰাখিম বুলি
" কঁপি গল নাৰী দেহি, কয় কথা আঠু পাৰি,— —"কিবা বুলি কিবা কওঁ, গৰকি নোচোৱা নাৰী
" —তিয়ালে দুখনি গাল ধাৰাষাৰ চকুলোৰে; {{gap}}চৰণত ধৰি কৰে বাৰে বাৰে অনুনয়
" ইঙ্গিততে বুজি বীৰে কলে বাক্য প্ৰতিকূল,— {{gap}}"ফিৰি যোৱাঁ ফিৰি যোৱাঁ, নকৰিবা মহাভুল
— মমৰ পুতলি তই, অৰে অৰে অ' আজলী, নুমাবলে' গলি জুই নিজে দেখোঁ গলি গলি
— {{gap}}বৰৰ ছাঁয়াত বীৰে পালেগই ততালিকে নিজাত জুৰোৱা জালা আই ভাই সবাটিকে
" গৰ্জ্জি দেখোঁ হিড়িম্বই খেদি যায় হিড়িম্বাক,— "হেৰ হেৰ ঘৰভাঙ্গী
"— {{gap}}কিয় কোৱাঁ আই মোৰ কেৱোঁ শক্তি নাই, জনাজনে আহি যদি নিজে নোকোৱায়
— এয়েহে, এয়েহে যদি সভ্যতাৰ চিন, নিবিচাৰোঁ সুসভ্যতা, য'ক মোৰ দিন
— —"আদিৰে ক্ষত্ৰিয় তেজ নহয় কেৱল সিদিনাৰ তেজো মিলি হল সমুজ্জ্বল
" {{gap}}নিজ নয়নৰ স্মৃতি মৰমত গঁথা শুনোৱাঁ পোনাৰ আই, জনমৰ কথা
"— {{gap}}কঁপি গল ওঁঠ দুটি নুফুটিল মাত, খন্তেক বাটলে চালে, নপৰিল শাঁত
— বহল বুকুৰ ফেৰ কেনে লহপহ কৰে নাকৰ আগেদি যেন টোপা টোপে তেজ সৰে
( আকবৰ, মানসিংহ, পিয়াৰা ) পিয়াৰ৷—জাঁহাপান৷, দিন দুনিয়াৰ মালেক, মেহেৰবান
"— কথাৰ পাখিৰে উৰি ৰাক্ষস নমনা হল, {{gap}}গাভৰুৰো হিয়াখনি বিমোৰত বুৰি গল
— স্বভাৱতে নাৰী-হিয়া হত্যা শুনি হটি যায়, ভাল পাই বধ কৰা বিদা তাই শিকা নাই
{{gap}}চাওঁতে পৰিল চকু শালনিৰ কাষৰেদি লীলাগতি চলি যায় হাতীৰ পোৱালি এটি
"— হাঁহে বীৰ বৃকোদৰে,—"কূট পাশ খেলে মোৰে, খন্তেক আঁতৰি চোৱাঁ আৰু সি কি ভাও জোৰে
" {{gap}}ধৰি আনে আঁচলত অশ্ৰু মচা ওৰণিৰে {{gap}}সোণ যেন হিডিম্বাক, সকলোৱে আছে চাই
— মেঘৰ আশীষ ধাৰা বয় যেনে ধৰালই, কুন্তীৰো অন্তৰখনি বই গল জোল হই; সকৰুণ ছবিটিৰ শিৰত বুলালে হাত,
{{gap}}বন্দী হোৱা অনিৰুদ্ধ নিয়ে কৰি মুকলি,— {{gap}}সেইয়া সেইয়া শুনা যাদৱৰ মুৰলী
{{gap}}দেৱতাৰ নাতি সিটি ৰূপে গুণে উঠিলে, {{gap}}ভাৰতৰ গগনত তৰা হই ফুলিলে
{{gap}}চকুৰ আগতে ধৰি যত চাল-চালনা, {{gap}}কত জ্ঞান কত নীতি সাধাৰণে নজনা
{{gap}}কৰণ্ডিকা ভৰা তাৰ মৃদু মধু সুবাসে {{gap}}নন্দনৰ গন্ধ যেন কল্পনাত বিকাশে
{{gap}}মুখৰ হাঁহিটি তাতে বিশ্ব উঠে উজলি,— {{gap}}নয়ন জুৰাই যায় প্ৰাণ পৰে শীতলি
{{gap}}"এয়ে সেই ঘটোৎকচ, মাৰুতিৰ মুখেৰে, {{gap}}মিলিছেহি বাছা আজি পথে দিয়া দুখেৰে
—কলা কি নেজানে তাক, শিকিছে কলাই চাই— {{gap}}পাহি মেলা ফুল তাই গুঞ্জনেৰে নাচি যায়
{{gap}}শোধাই দিলেহি ভীম লতালগা মনটোৰে {{gap}}এনেকৈয়ে এনেদৰে কাতি বিহু আহি গল
"— {{gap}}তধা লাগে হিড়িম্বাই মেলা চকু চায়ে আছে, {{gap}}হিয়া চোঁচা হুমুনিয়া এৰে কত পাচে পাচে
{{gap}}শুৱলা গীতিৰ পাচে ভগা মাতে দিলে ভাও, {{gap}}শুনি জানো শুনোতাই তোলেহি হাঁহিৰ ৰাও
{{gap}}চাৰিমুঠি জীয়ে যেন চাৰিখনি মুখেৰে {{gap}}চানেকিত সধোৱালে, সাধি ললে জোখেৰে
{{gap}}সোণত সুৱগা যেন একেটিতে মিলিলে, {{gap}}তাতেহে অতনা ৰাজ হেলাৰঙ্গে জিনিলে
{{gap}}কামাখ্যাৰ প্ৰিয় দাসী ৰক্ষৰাজ নন্দিনী,— {{gap}}ধাতুৱে ধাতুৱে মিলা জীৱনৰ সঙ্গিনী
{{gap}}দুয়ো কাষে জিলিকিছে দুয়ো যিহে সতিনী, {{gap}}—মিলে কিনো সাগৰত দুয়ো কূলে তটিনী
{{gap}}বিৰহিনী হিড়িম্বাৰ দুখ বহু কমিলে, {{gap}}পিতাকৰ ছবি যেন পুতেকতে দেখিলে
{{gap}}কতনো কুকুহা তাৰ চউদিশে উৰিছে, {{gap}}হুৰাহুৰি কৰি বীৰ জুইলই ছুটিছে
{{gap}}ছাই পৰি হাতে মুখে ক'লা ম'লা আঁকিছে, {{gap}}সঠিক বাতৰি এই এতিয়াহে আহিছে,— {{gap}}দলে বলে পুতেকক ভীমসেনে মাতিছে
{{gap}}"পিতাৰ সেৱাৰ যোগ এইমাত্ৰ আহিলে, {{gap}}ভাৰতৰ যজ্ঞ ভাগ কপালত ফলিলে
{{gap}}স্বামীৰ যি শেষ কথা, পুহি ৰখা বাসনা— {{gap}}লাগক স্বামীত মোৰ,—সেয়ে মোৰো কামনা
{{gap}}চকু তিতা নিয়ৰেৰে সজালে কি ৰণুৱা, {{gap}}আটি দিলে কঁকালত কাঁকলী যে মৰুৱা
{{gap}}খোজে খোজে ঠাইখন উঠিছিল জিকাৰি, {{gap}}হুৰি মাৰি ললে পথ হাবি-বন বিদাৰি
{{gap}}ঠৰ দিলে চকুযোৰে এৰি থৰযুগুতি, {{gap}}—কিবা যেন কিবা দেখে, — নুবুজিলে একোটি
{{gap}}তুমুল বাদ্যৰ ৰোল জিম পৰে আঁতৰি; {{gap}}—ধূলিৰ ডাৱৰে নিলে ধূলিকণা আবৰি
{{gap}}ৰই ফুল বৰষিছে কিণ কিণ কৰি কি,— {{gap}}উচুপি যে কণিয়ায় নুবুজিলোঁ ভাবি কি
{{gap}}কোনেনো গণিতা কৰে পূবে মৰা গাজনি, {{gap}}খেদি তাক ধনঞ্জয়ে দিলে বেচ মাননি
{{gap}}বাছা মোৰ, আশা মোৰ, হিয়া-ভৰা ভকতি, {{gap}}বল মোৰ, বীৰ্য্য মোৰ, বাহু চাই শকতি
{{gap}}আঁকোলি ধৰিলে দেখোঁ মৰমেৰে খুৰাকে, {{gap}}বীৰত্বৰ বেলিকাও জোখে মাখে খাটিলে
{{gap}}যাজ্ঞিকে ভক্তিৰ ধাৰ চৰণত ঢালিলে, {{gap}}মাতৃৰ কাষত পুত্ৰ দোৱাবাৰ চাপিলে
{{gap}}চল্‌ চল্ চকুযুৰি চায় তাৰে হেঁপাহে; {{gap}}দেখি তাক ভীমসেনে হাঁহি কলে উলাহে,—
{{gap}}যেতিয়া মূৰ্চ্ছিত তুমি শিলনিত বাগৰি, {{gap}}উভয় সঙ্কট মোৰ বুধি গল ভাগৰি
{{gap}}সবান্ধৱে চাৰি ভাই কেনেকই উতাৰোঁ, {{gap}}তোমাকো বা কেনেকই বিপদত উধাৰোঁ
{{gap}}চূড়া গন্ধমাদনৰ নিৰাপদ ঠাই যে, {{gap}}এনে থিয় গৰা তাৰ শক্তি কাৰ যায় যে
{{gap}}এমূৰেদি দিলে টান ইমূৰত জিকাৰে; {{gap}}হঠাতে দিলেহি দেখা বাছা মোৰ বিকাৰে
{{gap}}কোনে নিয়ে কেনেকই মোকে বুলি ভাবিলা, {{gap}}নাই মই, মোৰ তেজ, পাচে পৰে জানিলা
"— {{gap}}পুত্ৰ আৰু জননীৰ চাৰি চকু তিতিলে, {{gap}}অময়া সুখত দেহি আজি দুয়ো উটিলে
{{gap}}উৰি গল ততালিকে জিলিকিল তেজেৰে, {{gap}}শিবিৰো উজলি গল হাঁহি ভৰা মুখেৰে
{{gap}}পিতাকৰ লগ লই যায় বাছা বেগেৰে {{gap}}কৃষ্ণ আৰু যুধিষ্ঠিৰ আছে যত লগেৰে
{{gap}}ভেঁটাভেঁটি হেঁচা ঠেলা ইঙ্গিতত থমকে, {{gap}}সাধি দিছে যত কাম নিদিয়ে যে গমকে
{{gap}}ভিতৰি যি মন্দিৰত গম্ভীৰতা বাজিছে {{gap}}নিফুট বাঁহীটি তাত ৰাতি দিনে বাজিছে
{{gap}}কৰি যোৱাঁ কাৰ্য্য যিটি হৃদয়ৰ বলেৰে, {{gap}}চলিবা কামেৰে বাছা, নচলিবা ফলেৰে
{{gap}}আগবাঢ়া সাহসেৰে নিয়ে তেজে যিপিনে; {{gap}}সেয়ে পথ—সেয়ে ধৰ্ম্ম,—আৰু নাই ইপিনে
{{gap}}পিতা মোৰ বৃকোদৰ প্ৰাণ দিলে যিজনে {{gap}}তেওঁতে শোধাম প্ৰাণ জীৱনে কি মৰণে
{{gap}}পিতৃকাৰ্য্য সাধি যেন ফিৰি যাওঁ কামেৰে, {{gap}}নভৰে ৰাক্ষসী পেট মিছামিছি নামেৰে
{{gap}}ভাবিছে সি বিদুৰৰ ধৰ্ম্মে দিব কাম;— {{gap}}ভিক্ষাৰ নামেৰে লব পাঁচখনি গ্ৰাম
{{gap}}যথাযোগ্য সমিচাৰ দিলে বীৰে ধীৰে; {{gap}}ৰাক্ষসে নেজানে এনে বাক্যৰ বিধান
{{gap}}কলে উঠি যদুবীৰে চল্‌ চল্‌ চকুৰে, {{gap}}মিলালে পদুমী হাত বাছাটিৰ বুকুৰে
{{gap}}শিৰ সুঙ্গি পুতেকৰ চুমা এটি দিলেহি, {{gap}}হাত ধৰি ফাল্গুনিয়ে বুকুলই নিলেহি
{{gap}}দান ধৰ্ম্ম সদাচাৰ পথে পথে আচৰি {{gap}}আহিছে তীৰ্থলে' বাছা কত পুণ্য আহৰি
{{gap}}ঢাহি-মুহি কাঢ়ি খায় যিকেদিন বাচিব; {{gap}}দেশৰ প্ৰেমিক বুলি লোকে তাকে মানিব
{{gap}}সৰুকই খুৰাটিক ধৰা আহি সাবটি, {{gap}}দেৱতাৰ পৰশত হয় যেন সুগতি
" {{gap}}দুধাৰা চকুৰ পানী বই যায় দুগালে; {{gap}}দেখে বুলি লোকে তাক হাতে মচি শুকালে
{{gap}}হাঁহিটিৰে যদুৰায় উঠে সেই ক্ষণতে, {{gap}}দিহাদিহি সকলোটি উঠি গল লগতে
{{gap}}জলমল গৌৰবেৰে জিলিকে দুদিন, – {{gap}}কালৰ সোঁততে উটি নেথাকিব চিন
</poem কি ফুল পিন্ধিলি খোপা ভৰাই জাঁই পিন্ধো যূতি পিন্ধো পিন্ধো দুৱামৰি পেঁপাটো বজাই দে নাচো ঘূৰি ঘূৰি
</poem দৰাই বোলে জেতুকী ভাতখাৱ এনাও খালৈ যেন পেটতোৰ পানী খাৱ দুনাও
{{gap}}শপত হাবেম দে মকা হায়াম নিনা॥ ভটিয়াই চৰিব শিহু আইটী পানীমলা</poem
:চেহেৰা গোলাপ তৰি বুলি মিঠা ত'ৰ :ঝাপদিলে ডুবিয়া পৰব কতদিনে শ্যাম লাগল পাব
</poem আম গছৰ আমৰলী মদা গছৰ হলৌ থুপৰীয়ে তাঁত লগাই চুলি জলৌ মলৌ
{{gap}}চাই গল কুৰুক্ষেত্ৰ আপোন মনতে, {{gap}}ঘটালে ঘৰ্ষণ ঘোৰ, উঠি গল জুই
{{gap}}জাগে য'ত অন্ধৰাজ ছাড়ি দীৰ্ঘশ্বাস, {{gap}}এই আশা, এই জলে—এই সৰ্ব্বনাশ
{{gap}}তুলিছে আকাশ ভেদি মন্ত্ৰৰ কল্লোল,— {{gap}}দুৰ্দ্দৈবত উঠে সি কি হৰিধ্বনি ৰোল
{{gap}}পূবে সাজে ভীষ্মদেৱে, পশ্চিমেদি ভীম, {{gap}}ছাড়ে দুয়ো সিংহনাদ উৎসাহ অসীম
{{gap}}নাচি উঠে কোষমুক্ত খড়্গ ভয়ঙ্কৰ,— {{gap}}অঘৰী জঁপাৰ যেন তীব্ৰ বিষধৰ
" {{gap}}"আছে তিনি মহাবীৰ ৰাক্ষস প্ৰধান {{gap}}নহব সি ঘটোৎকচ এটিৰো সমান
{{gap}}কণ্টকে কণ্টক কঢ়া মামা যে আমাৰ, {{gap}}যেনেকি মায়াবী হ'ক চিন্তা নাই তাৰ
" {{gap}}কথা শুনি হাঁহি কয় গঙ্গাৰ নন্দনে,— {{gap}}"অৱজ্ঞা নকৰি কাকো যুঁজা কায়মনে
{{gap}}নিজ নিজ বুদ্ধিবৃত্তি চলিছিল জানি {{gap}}ব্ৰাহ্মণে জিনিলে ৰণ ক্ষত্ৰিয় ঘাটিল
{{gap}}দুবাহু শিথিল হল, গাণ্ডীব সৰিল, {{gap}}বিজয়ৰ যত আশা নিগমে হৰিল
{{gap}}মুখত ফুটিছে কিনো হাঁহি জননীৰ, {{gap}}প্ৰাণেৰে মিনতি ঢালি মাগে আশীৰ্ব্বাদ
{{gap}}চিকোণ হাঁহিটি মাৰি ৰণ জেউতিয়ে {{gap}}বিজয়ী হবলে' বুলি গল বৰ দিয়ে
{{gap}}কান্দিছে বিদুৰে, আজি তেনেটি দিনত {{gap}}বাউলী গোপিনী লৰি আহে কেনেকই, {{gap}}কেনেকে বা ফিৰি যায় কৃষ্ণ লই লই
{{gap}}খন্তেক তবধ মাৰি কঁপে ৰণথলী, {{gap}}ভেৰী শঙ্খ পটহৰ উঠে খলখলি
{{gap}}হাতী ঘোঁৰা চিঞৰেৰে ছাড়ে সিংহনাদ,— {{gap}}প্ৰলয় মেঘৰ সি কি ভীষণ নিনাদ
{{gap}}জাপ দিব ভীমাৰ্জ্জুন ৰণ তৰঙ্গত, {{gap}}লক্ষ্য হব দুয়ো বীৰ আজিৰ ৰণত
{{gap}}জনালে প্ৰণাম কৰি শ্ৰীগুৰু চৰণ, {{gap}}চৰণ ছাঁয়াত যেন জিনো মহাৰণ;
{{gap}}গৰজি আহিল ভীষ্ম ৰুদ্ৰ মূৰতিৰে {{gap}}নোৱাৰে তিষ্ঠিব কোনো পাণ্ডবৰ বীৰে
{{gap}}উশাহতে ধৰে ঘেৰি শকুনি মামাক;— {{gap}}পাশাৰ গুটিৰ চাল কৰেচোঁ অবাক
{{gap}}দুৰ্যোধনে দেখে মামা হাততে হেৰায়, {{gap}}সসৈন্যে আহিল উৰি ধূলি উৰুৱাই
{{gap}}দুহাতে দুখনি অসি এনে ক্ষিপ্ৰতাৰে {{gap}}ঘূৰে একেখনি যেন দেখি চক্ৰাকাৰে; {{gap}}অসি নে পাখিৰে ঘোঁৰা
{{gap}}গজেৰে ৰোধিলে পথ দুৰ্য্যোধনে চাই, {{gap}}— সৰুৱালে শকুনিক পাচ হোঁহকাই
{{gap}}আঁৰে আঁৰে থাকি তাৰ ক্ৰূৰ দুৰ্য্যোধনে {{gap}}নিক্ষেপিছে স্বৰ্ণপুঙ্খ বাণ ঘনে ঘনে
{{gap}}গৰুড় মায়াৰে মাৰে ছিৰাছিৰ কৰি;— {{gap}}ৰণক্ষেত্ৰ লৰি গল ইৰাৱান পৰি
{{gap}}পলালে সি পদব্ৰজে নেজানি কলই,— {{gap}}ৰক্ষা পৰে দুৰ্য্যোধন সেই বাৰলই
{{gap}}ঠৰে ঠৰে দুটি বীৰ ৰাখিলে দুকোষে; {{gap}}ক্ষিপ্ৰহস্ত দেখি দুয়ো কঁপিল তৰাসে
{{gap}}অবাক মানিছে দেখি অশ্বত্থামা বীৰে, {{gap}}নেযায় নিৰোধ কৰা একোটি বুধিৰে
" {{gap}}আহে মাত্ৰ দ্ৰোণাচাৰ্য্য সাহে আচাৰ্য্যৰ, {{gap}}লাগি গল ঘোৰ যুদ্ধ ভীমেৰে দ্ৰোণৰ
{{gap}}প্ৰদীপ নুমায় এই উঠিছে জলকি,— {{gap}}দিনান্তৰ যুদ্ধ তেনে উঠিল জমকি
{{gap}}বিনা অস্ত্ৰে হয় বীৰৰ মৰণ, {{gap}}ৰই ৰই কোনে ছাড়ে দীৰ্ঘশ্বাস
{{gap}}ছাড়ে সিংহনাদ পিতা পুত্ৰ দুই, {{gap}}দেখি লাগে ত্ৰাস উভয় পক্ষৰ,
{{gap}}নিজ নিজ পণ পূৰাবৰ মনে {{gap}}দাৰুণ হুতাহে লৰে জনে জনে; {{gap}}পুত্ৰ ঘটোৎকচ পাচে পাচে ধায়
{{gap}}ছাঁয়া যেন প্ৰেত উৰি লৰি ফুৰে, {{gap}}হাতীৰ আগৰ নমনি যে ৰথ, {{gap}}দীপৰ প্ৰবাহ গন্ধে তেলে ভৰা;
{{gap}}— লাখে লাখে যেন জোনাকী পৰুৱা, {{gap}}প্ৰত্যক্ষ কৰাল, ই যে মহাকাল
{{gap}}জোৰে কাৰ্ম্মুকত বাছি দিব্য বাণ {{gap}}লৰে জাকে জাকে—কি যে মহাত্ৰাস
{{gap}}আঠু দি বুকুত মূৰ ছিঙ্গি লই {{gap}}জৰাজীৰ্ণ দেহা নগণে যে ক্লেশ, {{gap}}আজিয়ে কৰে কি কুৰুক্ষেত্ৰ শেষ
{{gap}}"গল্পাঞ্জলি" লিখি ৰাইজৰ পৰা আশাতীত অনুগ্ৰহ পাই "ময়না" ছপাবৰ সাহ কৰিলোঁ
{{gap}}স্কুলত পঢ়া দিনত আমি কেইজনমান ছাত্ৰই 'অঙ্কুৰ' নামেৰে হাতে-লিখা মাহিলি এখন উলিয়াইছিলোঁ
{{gap}}ম‍ই কোনো ছোৱালীৰ কথা কোৱা নাই—মোৰ "ময়না" কোনো মৰম লাগা ছোৱালীৰ মৰমৰ মাত নহয়
{{gap}}এদিন মই ঘৰতে অকলে বহি আছোঁ, মোৰ স্বামী মফঃস্বলত — সিদিনা আহাৰ কথা<noinclude Rule
{{gap}}মাতৃকুলনাশন মেট্ৰিকুলেছন পৰীক্ষাৰ ফল ওলাল; আই এ, এ-আই-ছিঃ আই এ আৰু আই এচ-চি ৰো খবৰ জনাজাত হল
{{gap}}"তুমি মোৰ নাম নাজানা; তোমাৰ নাৱৰীয়ায়ো নাজানে, সি মোক ভূত বুলিছে
{{gap}}ভাঙা বঙলা ঘৰটো দেখিছা, এয়ে এদিন মোৰ সুখৰ আলয় আছিল
{{gap}}"মই তোমালোকৰ দেশৰ ছোৱালী নহওঁ, মই বঙালী মই হিন্দুও নহওঁ, ব্ৰাহ্মিকা
{{gap}}তেওঁৰ টকাৰ অভাৱ নাছিল, স্বাস্থ্যৰ অভাৱ নাছিল, সৌন্দৰ্য্যৰ অভাৱ নাছিল
{{gap}}তেওঁ যে মোক আদৰ নকৰিছিল, মোৰ মনত ভাল লগাৰ চেষ্টা নকৰিছিল, তেনে নহয়
{{gap}}শৰৎকালৰ সন্ধিয়াৰ দৰে অলপ অলপ জাৰ, বতাহো আছে অলপ অলপ
" ৰঙা ফুল বেলপাত দি পাঠা ছাগলি বলী দি সিহঁতে তাতে বৈষ্ণৱী কীৰ্ত্তন কৰে আৰু পূজাও কৰে
" {{gap}}– "বুজিছ, মাষ্টৰ, নতুন চাহাৱ এটা আমাৰ বাগানলৈ আহিছে
{{gap}}সেই দিনা সন্ধিয়া—আৰু যিটো দিনৰ সন্ধিয়াৰ কথা কব লাগিব বহুত বেলেগ
" সি হুমুনিয়া কাঢ়ি ক'লে—"ৱাবু লাইন্‌ একৰকম গোঁসানীৰ ৰাগতে শেষ হৈছে
" {{gap}}"এৰা বাবু তাৰ বেটাটো পৰহি মৰিল, সিও এতিয়া পৰিহে আছে
" {{gap}}"ভাল কৰিছ, পোৱালী বাবু, নাই তই কুলিৰ ৱাবু আছ, মনত নুদুখাবি
" সি সেহাই সেহাই আৰু কিছুমান লাগ-বান্ধ নোহোৱা অবান্তৰ কথা কৈ গ'ল
" তাই হুক্ হুক্ কৰে আকউ কান্দিবলৈ ধৰি ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি ক'লে—"আমাৰ কাৰণে ৱাবু সেই মানুষটো ও
" মই মাত্ৰ ক'লো, "তই অলপমান মনে মনে শুই থাক, ভাল পাবি
{{gap}}"মই যদি তোৰ বন্ধু মানুষ হওঁ, মোক যদি তই ভাল পাৱ, তোক একটা বহিন্ দিলো
" "মই আগতে লৈ থৈছো দুৱাৰী, তই সেইবোৰ বাদ দে
" "বাদ দিবলৈ নাই, মই জানো, মই মৰিম৷ তই কালিৰ ভিতৰত ইয়াৰ পৰা লৈ যাবি
" {{gap}}—"কুলিকে তোৰ সঙ্গে কি কৰি ৰাখিবি, মানুষ কি বলিবেক
" বাগানৰ লাইনত এটা লেবাৰ ইউনিট্ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰপৰা চকিদাৰবোৰৰ লগত মোৰ ভাল চিনাকী
{{gap}}পাৰ্টি অফিচৰ সোলা বুঢ়া চকিদাৰৰ থৰক-বৰক দেহাটোৰ অলপ তৎ আহিল
" নৰেনে সকলো শলাগি ল'লে৷ লৰালৰিকৈ দুখন কাগজত গোট গোট আখৰেৰে চিঠি দুখন লিখিলো
" ইখনত লিখিলো— "মৰমৰ ভাই, তোৰ লগত মোক ভালপোৱা সকলোকে কৱি যে বৰ বাবুৱে আজি বিকিয়াক<noinclude noinclude>
" তাই সেই কথাৰ যুক্তি বোধকৰো বিবেচনাত নাপালে, মাথোন মোৰ ভৰিত ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে
" মঙলদৈৰ তেওঁ পুলিচ চাৱ-ইন্সপেক্টৰ বৰুৱা— পূৰ্ব্বৰ ইতিহাসৰ পাতনি জুৰিলে
" {{gap}}—"একো বিশেষ নাই, সুধিছিলো ইয়াকে যে মহেন্দ্ৰ শৰ্ম্মা ক'ত আছে আজি-কালি
' কাৰণ মই সাধাৰণতেই কওঁ যে যি কামকেই কৰা যায় তাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কথা ভাৱি কৰা উচিত
{{gap}}অসমৰ চাহ বাগিছা সম্পৰ্কে ইয়াৰ মানুহৰ আচৰিত ধাৰণা এটা আছে
" গাড়ী পুনৰ যাবলৈ ধৰে আৰু সকলোৱে নিমাতে যেন ৱিকিয়াৰ ঘটনাকে উপলব্ধি কৰি গৈ থাকে
" —"নহয়, বৰুৱা মগজ কাৰো জন্মৰপৰা বিশেষত্বৰ সৈতে মগজ নাথাকে
" "মানুহৰ প্ৰতিভা-বিকাশৰ ক্ষেত্ৰ আৰু সুবিধা লগাটোও নিশ্চয় আৱশ্যকীয় কথা
{{gap}}"নেহৰু লিয়াকৎ পেক্ট" হৈ যোৱাৰ পিছত সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি হ'ৱৰ উপক্ৰম হ'ল
{{gap}}আৰু এটা কৌতূহল—এই ভূত নো কি, আছে নে সঁচা কৈ, কোনে নো বাৰু দেখিছে ভূত
{{gap}}নাৱৰীয়াহঁতক এই কথা কোৱাত সিহঁত কোনো মতে মান্তি নহয়, মোকো নানা প্ৰকাৰে ভয় দেখুৱায়
{{gap}}এই মোৰ জীৱনৰ কাহিনী তোমালোকৰ মনত ক্ষুদ্ৰ হব পাৰে, বিশেষত্ব নাথাকা হব পাৰে
" {{gap}}আছা নে তুমি আছা নে – চিঞৰি চকমক খাই সাৰ পালোঁ
{{gap}}খাইছানে দিল্লীৰ লাৰু – যাক খালেও পস্তাব লাগে নাখালেও পস্তাব লাগে
" (হেড্মাষ্টাৰে বোলে কোনোবা দিনা অসমীয়া কবলৈ গৈ 'গৈছোঁ' নকই, এইদৰে কৈছিল
{{gap}}সেই বছৰ জানুৱাৰী মাহৰপৰা কেইবাখনো হাইস্কুল চৰকাৰী কৰি লোৱাৰ কথা
{{gap}}ইমান দিনে অনেকইে ৫০্ টকীয় চাকৰি লবলৈ আন্তৰিক ইচ্ছা আছিল, চকুৰ লাজত হে লব পাৰা নাছিল
{{gap পেস্কাৰে খচ্ মচ্ কৰি উঠি হাতখন কপাল চুৱাই উকীলক চেলাম কৰিলে
{{gap বৰ-হাজৰিকা দেৱে বি-এল পাছ কৰিয়েই হাকিমী কামলৈ বৰ চেষ্টা কৰিছিল
) {{gap}}ৰামকুমাৰ—হব পাৰে সেইটো কাৰো কাৰো পক্ষে; সেই বুলি যে all will sail in the same boat (সকলোৰে একে দশাই হব) তাৰ কি মানে আছে
) তেওঁ কাম নাপালে বুলি আৰু কোনোএ নাপাবই নে কি
country causeত (দেশৰ বাবে কেতিয়াবা পইচা এটা দিয়ে নে দেখিছা
{{gap}}হৰনাথ — ৰবাচোন, তোমালোকৰ ইংৰাজী আৰু সংস্কৃতৰ তৰ্কখন আমাক নালাগে
{{gap}}দোকানী— এজন ডেকা লৰা, কলেজতো এমামান পঢ়িছিল, সুন্দৰ ফিট ফাট বাবু তোমাৰ হব হে সৰ্বেশ্বৰ, বুইছা
) {{gap}}দোকানী—এয়া, আমি সৰ্বেশ্বৰে চাহাবক দেখা কৰি কথা পাতিছিলোঁ, কাম পাবলৈ হলে আজি কালি খাতিৰ হে লাগে
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰ—এৰা Honour মুখতে নোলায়চোন; পাহৰি পাহৰি যাওঁ; চেষ্টা কৰিছিলোঁ হওঁতে
{{gap}}চাপ্ৰাচী—দেউতা, ইমান্ দিনে চৰকাৰৰ নিমখ খাইছোঁ, মানুহ আৰু অলপ চিনি পাওঁ,দেউতা
(এই বুলি টকা এটা চাপ্ৰাচীক দিলে আমাৰ ঘৰৰ ফালে যাবাচোন, চিনি নোপোৱা জানো
) {{gap}}সৰ্বেশ্বৰ—হেৰা ককাই, তোমালোক সদাই চাহাবৰ লগত লাগি থকা মানুহ
{{gap}}হৰনাথ — কি হে নতুন ডিগ্ৰী, কৰিলা নে বৰ চাহাবক দেখা
) you কিন্তু তুমি মোক এতিয়াই কৈছিলা, তোমাৰ পিতাৰা খেতিয়ক হলেও ধনী মানী
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰৰ দেউতাকে পাঁজি চাই ঠিক কৰি দিয়া দিনৰ দিনা পুৱা নও মান বাজিবৰ সময়
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰৰ পিতাক—হওঁতে ১১ আহাৰ ভাল আছিল; কিন্তু বাৰটো হল ৰবিবাৰ
{{gap}}ফুকন–এৰা দেৱ, আজিকালিৰ ডেকাবোৰ তেনেই গুছিল, আটাইবোৰ মাইকীৰ মেখেলাৰ তল হল
{{gap}}ৰান্ধনি ঘৰৰ মজিয়াত সৰ্বেশ্বৰ, দেউতাক সৰ্বেশ্বৰৰ ভায়েক কেইটি ভাত খাবলৈ বহিছে
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰৰ মাক মই হলে কওঁ, বৰমইনা আৰু গুৱাহাটী বা কলিকতা এইবোৰ বঙলুৱা দেশলৈ যাব নেলাগে
{{gap}}ঘৈণীয়েক—আয়ে কৈছে নহয় বোলে হাকিম বা মুঞ্চুপ কিবা এটা হওক
" আমাৰ মনেৰে হলে আৰু পঢ়িব নেলাগে, বুঢ়ালৈ নো কোনোবাই পঢ়ে নে nop noinclude noinclude>
{{gap}}চন্দ্ৰকিশোৰ—(সংস্কৃতৰ অনাৰ্চ লৈ বি-এ পঢ়ে) কি কয় আপুনি; সংস্কৃতত ৰস নাই
{{gap}}বুঢ়া ফুকন (হাতত এটা কিচকিচিয়া কলা হোকা লৈ, আৰু মাজে মাজে গুৰুক গুৰুক কৰি টানি, আহা, বাপা, আহা
{{gap}}বুঢ়া বৰুৱা—(খুন্দনাত তামোল খুন্দি আৰু মুখত তামোল পাগুলিয়াই আছে) নহব কিয় হে ফুকন
: কি উত্তৰ দিবিএ পাগালৰ কথাত ৷ ডাইনাপালীঃ নহয় পিতে তই ভুল ভাইবচা, চলি পাগলা নহয়, বৰ জানা চলি
: তই থিকে কৈছা দে মাই, মই হে বুজি পনাই
: সেইকাৰণে মই ৰজা হৈ তোমাক.. : সেইটো কি ভুল হ'ল
{{gap}}আৰু, এবং, ও অব্যয় শব্দৰ অৰ্থ একে হলেও সিহঁতৰ ব্যৱহাৰৰ নিয়ম বেলেগ
{{gap}}প্ৰচলিত অসমীয়া ব্যাকৰণবিলাকত ক্ৰিয়াৰ কাল সম্বন্ধে অলপ অসঙ্গত কথা দেখা যায়
{{gap}}অসমীয়া ভাষাত ঋ ৯ ৡ, এই তিনিটা স্বৰবৰ্ণৰ ব্যৱহাৰ নাই
{{gap}}ঊ-কাৰৰ মূল আকৃতিত অসমীয়াত ব্যৱহাৰ নাই, কেৱল যৌগিক আকৃতিতহে তাৰ ব্যৱহাৰ হয়
{{gap}}আদিতে আৰ্য্যসকলে বৰ্ণবিলাক যি দৰে উচ্চাৰণ কৰিছিল, সেই দৰেই সিহঁতক ভাগ কৰিছিল
{{gap}}শুনিবলৈ কথা ললিত কৰিবৰ নিমিত্তে আন আন নানা বিধ শব্দৰ ভিতৰতো সন্ধি হয়
{{gap}}সন্ধি হলে শব্দৰ ৰূপ অলপ পৰিবৰ্ত্তন হয়, কিন্তু অৰ্থৰ পৰিবৰ্ত্তন নহয়
{{gap}}অস বৰ্ণৰ সন্ধিৰ নিচিনা স্বৰসন্ধি প্ৰায় এটাইবিলাকেই অসমীয়া উচ্চাৰণ মতে অসঙ্গত
{{gap}}ওপৰত দিয়া সন্ধিৰ সূত্ৰবিলাকৰ ভিতৰত এটাৰ বাজে সকলোবিলাক সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ সূত্ৰ
{{gap}}সন্ধি সংস্কৃত ভাষাৰ এটা বিশেষ অঙ্গ, কিন্তু অসমীয়া ভাষাৰ নহয়
{{gap}}কোনোবিলাক ব্যঞ্জন সন্ধি ভাঙ্গিব নোৱাৰি, ভাঙ্গিলে শব্দটোৰ আচল অৰ্থ নাথাকে
{{gap}}কিছুমান সংস্কৃত সন্ধি অসমীয়া ভাষাত সোমাই গুটীয়া শব্দ যেন হৈ পৰিছে
{{gap ক) ব্যঞ্জনান্ত শব্দত বিভক্তিৰ আদিৰ" অকলশৰীয়া স্বৰ শব্দৰ শেষ ব্যঞ্জনত যোগ হয়
{{gap খ) স্বৰান্ত শব্দৰ পাচত প্ৰথমা বিভক্তিৰ বাজে আন বিভক্তিৰ আদিৰ অকলশৰীয়া স্বৰ লোপ হয়
{{gap জ) শব্দৰ শেষত অকলশৰীয়া ও থাকিলে আৰু তাত আদিত অকলশৰীয়া স্বৰ থকা বিভক্তি যোগ হলে, সেই ও-কাৰ ৱ হয়
{{gap}}বিশেষ্য পদৰ বহুবচনৰ চিন স্বৰূপে লোক শব্দৰ ব্যৱহাৰ অতি বিৰল
{{gap}}প্ৰথমত সংখ্যাবোধক শব্দ থাকিলেই যে দ্বিগু সমাস হয়, তেনে নহয়
{{gap}}সমীপ অৰ্থৰ উপ অব্যয়েৰে হোৱা সমাস:—কূলৰ সমীপ, কূলৰ উপ উপকূল, বনৰ সমীপ, বনৰ উপ=উপবন
{{gap}}৪৪৷ অৎ, বৎ, মৎ শেষত থকা শব্দত, স্ত্ৰীলিঙ্গত ঈ প্ৰত্যয় হয়
{{gap}}৪৯৷ স্বৰান্ত শব্দত স্ত্ৰী প্ৰত্যয় যোগ হলে, শব্দৰ অন্তৰ স্বৰ লোপ হয়
{{gap}}৫০৷ সংস্কৃত ভাষাত কিছুমান শব্দ স্বভাৱতে স্ত্ৰীলিঙ্গ বুলি ধৰা হয়
{{gap}}১৯৷ দুটাৰ ভিতৰত এটাৰ উৎকৰ্ষ বুজাবলৈ শব্দৰ পাচত ঈয়স্ প্ৰত্যয় হয়
{{gap}}নখ, মুখ আদি শব্দৰ পাচত, আছে অৰ্থত ৰ প্ৰত্যয় হয়
{{gap}}৮৷ অনাদৰত তৃতীয় পুৰুষৰ সি আৰু ই ব্যৱহাৰ হয়, আদৰত তেওঁ আৰু এওঁ ব্যৱহাৰ হয়
{{gap}}১২৷ প্ৰথমা বিভক্তিৰ একবচনত বাজে আন ঠাইত মই একবচনত মো আৰু বহুবচনত আমা হয়
{{gap}}১৩৷ প্ৰথমা বিভক্তিৰ একবচনত বাজে আন ঠাইত তই একবচনত তো আৰু বহুবচনত ত হয়
{{gap}}কাৰক ছবিধ :— কৰ্ত্তা, কৰ্ম্ম, কৰণ, সম্প্ৰদান, অপাদান আৰু অধিকৰণ
{{gap}}৫১৷ বিশেষ কৰি দেখুৱাবলৈ নাম শব্দ ব্যৱহাৰ হলে, তাতো তৃতীয় বিভক্তি হয়
</small> {{gap}}১১৷ বিশেষণৰ গুণৰ হীনডেঢ়ি বুজাবলৈ যি বিশেষণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাক বিশেষণীয় বিশেষণ বোলে
{{gap ক) ব্যঞ্জনান্ত ধাতুত বিভক্তিৰ আদি স্বৰ তাৰ শেষ ব্যঞ্জনত যোগ হয়
{{gap ঙ) ই–কাৰান্ত ধাতুৰ পাচত অ বিভক্তি য়, অৰ্থ বিভক্তি য়া, আৰু এ বিভক্তি য়ে হয়
{{gap ছ) সকলো বিধ ধাতুৰ পাচত অনুজ্ঞাৰ অ বিভক্তি {{gap}}৩২
{{gap}}১৪৬৷ সংখ্যাবাচক শব্দ আগত থাকিলে, সংজ্ঞা শব্দত বহুবচনৰ চিন যোগ নহয়
{{gap}}মনৰ ভাব কথাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ প্ৰত্যেক ভাষাৰ এটা লগত ওপজা ধৰণ আছে
{{gap}}৮৪৷ ইব প্ৰত্যয়ান্ত কৃদন্ত পদ কোনো সাধ্যা ক্ৰিয়াৰ কৰ্ত্তা বা কৰ্ম্ম হয়
{{gap}}নিত্য বৰ্ত্তমান কালৰ ২য় পুৰুষৰ আদৰত সূত্ৰ মতে কৰোৱাৱা হব লাগে, কিন্তু তেনে ৰূপ চলিত নাই
" এই ফাঁকি কথাত যে ছন্দ আছে তাক আমি সহজ জ্ঞানেৰেই বুজিব পাৰোহঁক
"কি কৰিলোঁ, কি কৰিলোঁ" বুলিলে কাণত যেনে লাগে, "কিক–ৰিলোঁ কিক—ৰিলোঁ" বুলিলেও কাণত তেনে লাগে
{{gap}}ওপৰত কোৱা কথাৰ পৰা এনে বোধ হব পাৰে যে ছন্দ সম্বন্ধে কোনো নিৰ্দ্ধাৰিত নিয়ম নাই, কিন্তু তেনে নহয়
. অন্য, আন, এই, সেই, যি, কি, ইমান, সিমান, যিমান, কিমান, কিছুমান আৰু কিঞ্চিৎমান বিশেষণ<noinclude noinclude>
{{gap}}৪৷ এই খণ্ডবাক্যবিলাকত যিবিলাক শব্দ ব্যৱহাৰ হৈছে, সিহঁতৰ সাধাৰণ চলিত অৰ্থই আছে
{{gap}}কৰণবাচ্য—যি বাচ্যত কৰণ কাৰকৰ অৰ্থ প্ৰকাশ পায়, ড প্ৰত্যয়, দণ্ড লাঠি, যিহেৰে দমন কৰা যায়
"চকু মুদিলত" কথাৰ সাধাৰণ অৰ্থ "চকু জপালত" কিন্তু সেই অৰ্থত "মুদিলত" কথা ব্যৱহাৰ হোৱা নাই
{{gap}}বিদ্‌ ধাতুত শতৃ প্ৰত্যয় হলে, তাৰ ঠাইত ক্বসু হয়, ক্ ইৎ যায়, বস্ থাকে
{{gap}}২৭৷ ক্ত প্ৰত্যয় হলে, গ্ৰহ্, প্ৰচ্ছ্, ভ্ৰস্‌জ ধাতুৰ ৰ্‌ আৰু<noinclude noinclude>
{{gap}}এই অন অৰ্থাৎ অনট্ সাধাৰণতঃ ভাববাচ্যত ধাতুত যোগ হয়, কেতিয়াবা কৰণ আৰু অধিকৰণ বাচ্যতো যোগ হয়
{{gap}}ইয়াত আ আৰু অন প্ৰত্যয় কৰি যি কেইটা পদ সিদ্ধ হৈছে, সিহঁত অনুচ্চাৰণীয় ৰূপ
{{gap}}৬৷ যি বাক্যত কৰ্ত্তা প্ৰধান হৈ বহে, তাক কৰ্ত্তৃবাচ্যৰ বাক্য বোলে
{{gap}}এই ছন্দত দুফাঁকি কথা থাকে৷ প্ৰত্যেক ফাঁকিত ১৮টাকৈ আখৰ থাকে আৰু দুয়ো ফাঁকিৰ শেষ আখৰ মিলে
{{gap}}২৩৷ মালোপমা :—এটা উপমেয়ৰ বহুত উপমান থাকিলে তাক মালোপমা বোলে
{{gap}}উচ্চাৰণ সম্বন্ধে বহল ব্যাকৰণত বিস্তীৰ্ণ ভাবে একো কোৱা হোৱা নাই
{{gap}}হৈছে অব্যয়ৰ সিমান প্ৰচলন নাই, কেৱল সাধাৰণ মানুহৰ ভিতৰতহে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়
{{gap}}জয়ন্তীপুৰ বা জয়ন্তাৰ ৰজা আৰু মণিপুৰৰ ৰজা অৰ্জ্জুনৰ পুত্ৰ বব্ৰুবাহণৰ বংশ
{{gap}}কালক্ৰমে ওপৰত কোৱা আন সকলো দেশৰ পৰাক্ৰম হীন হোৱাত<noinclude noinclude>
{{gap}}ব্যাকৰণ প্ৰণয়ন এটা টান কাম, ই হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱ কাম
{{gap}}এই দেশক যে কেবল অসম বা অচম বোলে এনে নহয় ইয়াক কোনোয়ে আচামো বোলে
{{gap}}ক্ৰমে আৰ্য্যজাতিৰ প্ৰভাব অধিক হই অহাত এই দেশলৈ অনেক লোক ভাটীৰ পৰা আহে
{{gap}}এই দেশত কলিতা নামে এজাতি আচৰণী মানুহ আছে, উত্তৰ পূৰ্ব্ব বঙ্গদেশতো এই জাতি লোক আছে বুলি জনা গইছে
{{gap}}প্ৰথম কাছাৰীতে মণিৰ মোকৰ্দমাটে৷ উঠিল আৰু ডেকা হাকিমে কাকো দাবি-দাওয়া নোহোৱাকৈ লনীক মণিক দি দিলে
{{gap}}সেই দিনাৰ পৰা মনত এটা ভাৱ খেলাই আছে—কি জানি মিৰি হৈ জন্ম লব পাৰিলেই ভাল আছিল
) {{gap}}সৰ্বেশ্বৰ—হাকিম হোৱা খবৰ নহয়, পাছে কমিছনাৰ চাহাবক Interview দেখা) কৰিবলৈ মাতিছে
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰৰো যাবৰ মন— এই সুসংবাদ তেওঁৰ বন্ধুসকলক ঘৰত আৰু গৃহিণীক জনাব লাগে
" সৰ্বেশ্বৰে কি কৰিব কি নকৰিব এনেকৈ ভাবি থাকোতে 'সাএব' টিলিঙা মাৰি চাইকোলত উঠি ঘৰ পালেহি
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰ ৰক্ষা পৰিল, সেই দিনাই দুপৰীয়া কাছাৰীৰ পৰা তেওঁ ৰাইডিং চাৰ্টিফিকটখনো পালে
' আটাইৰে হাঁহিৰ মাজেদি মনৰ ব্যগ্ৰতা আকাঙ্ক্ষাৰ আতুৰ ভাব ওলাই পৰিছে
{{gap}}কাৰ্ড লৈ যোৱা মাত্ৰকতে সকলো কেইটাৰে বুকৰ ধিপ-ধিপনি উঠিল, মুখত পানী নোহোৱা হল
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰে ভালকই কবই নোৱাৰিলে কেনি নো গই তেওঁ চাহাবৰ কামৰাৰ দুৱাৰ মুখ পালে
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰ —( অলপ খোকোজা লাগি) মোৰ বয়স হুজুৰ ২৫ বছৰ ৫ মাহ
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰ –( কথাৰ সুৰ কোন ফালে ঢাল লইছে অলপ বুজিলে নহয়, হুজুৰ, মই ৰঙা লিষ্টত Red List আছোঁ
{{gap}}এই বুলি চাহাবে ঘণ্টাটো ঘটং ঘটং কৰি মাৰি দিলে, আৰু গিৰিপ কৰি চকীৰপৰা উঠি হাতখন আগবঢ়াই দিলে
{{gap}}কমিছনাৰ চাহাবৰ লগত দেখা কৰি আহি সৰ্বেশ্বৰে এক প্ৰকাৰ বুজিলে যে চাকৰিলৈ আৰু আশা কৰি থাকা বৃথা
" সৰ্বেশ্বৰে ৰে ঠাট্টাটে৷ মৰ্মে মৰ্মে বুজি উত্তৰ দিলে,—"আজ্ঞে হাঁ
{{gap}}সৰ্বেশ্বৰে কমিচনাৰ চাহাবৰ লগত দেখা হোৱাৰ আচল বিবৰণটোকে লগৰ মাষ্টাৰৰ আগত কৈছিল
{{gap}}মোকৰ্দমাৰ কাম শেষ কৰি ফিৰি আহাৰ দিনা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকতে বেলি মাৰ গল
{{gap}}মিৰিৰ এইটো নিয়ম— পুৱাতে খাই-বৈ উঠি পথাৰলৈ যায়; পথাৰত দিনমানটো কাজ কাম কৰি গধূলি ফিৰি আহে
{{gap}}ৰাতি-পুৱাই বুঢ়া গামক সান্ত্বনাৰ দুটা এটা কথা কৈ নাও মেলি দিলোঁ
{{gap}}মিৰিটোএ মোৰ ফালে চাই হাঁহি পেলালে আৰু কলে, "দেউতাই চিনি পোৱা নাই নে
" {{gap}}মণিৰামৰ মুখখন আনন্দৰ হাঁহিত ফুলি পৰিল; লনীয়ে মিচিকীয়াই হাঁহি তল মূৰ কৰিলে
{{gap}}মণিৰ আৰু লনীৰ হুনু বহুদিনৰে পৰা জনা-শুনা মনৰ মিল আছিল
{{gap}}এখন গাৱঁত দুজন খেতিয়ক আছিল; দুয়োৰো ওচৰা ওচৰি ঘৰ; দুয়ো সঙ্গতিপন্ন চহকী
{{gap}}এবাৰ 'প্লেনচেত'টে৷ ঘূৰি 'নদৰাম' লিখিলো প্ৰশ্ন হল— {{gap}}সকলোএ গিৰ্জনি মাৰি হাঁহি মাৰি উঠিল
'প্লেনচেত' ধৰোঁতা দুজনৰ এজনে, 'যা, যা তোৰ তিৰোত৷ ইয়াত নাই' এই বুলি 'প্লেন্‌চেত' এৰি দিলে
(তৰোৱাল দিয়ে) এই তৰোৱালেৰে ভীমক খণ্ড খণ্ডকৈ য়া'ও মাঞ্জি নহয়
'নহলে, আনবোৰ শিষ্যক খৰি, পানী, আনিবলৈ পঠি- য়াই মুনে মনে অৰ্জ্জুনক নান
' আপোনাৰ এনে ঢ় দ্বেখি মোৰ মনত বৰ দুখ লাগিছে ৷ সোনকালে আপোনাৰ চিন্তাৰ কাৰণ কৈ নিৰ্ভাবন
- আগনি হলৈই অস নংখ্য'বীৰে আপোনাৰ হকৈ প্রাণ উচ্নিবলৈ সাজু আছে
_ লসিঁ্টাগণ জয় কুৰুপতিৰ জয় জয় মহাৰাজ মুদ্ ধৰ্মৰ জয়'
-বাগৰি, লগাইছে ৷ ফটু- বরই ফাঁটৰ বিষত প্রাণ যায় ৷ টকক ধাৰখোৱা এইদৰে বামুণৰ বিত হজম কৰিবি নে
, বিড়ম্বনা আৰু সহা হয় নে কৰ্ণই নিশ্চয় তেওঁৰ প্রতিজ্ঞা পালন কৰিব
"কালি যুদ্ধত এজন সেনাপতিক নিশ্চয় বধ কৰিম " কণ বীৰে কিন্তু কালি অৰ্জ্জুনক নিশ্চয় বধ কৰিম, বুলি উঠিল হেতেন
" কণ বীৰে কিন্তু কালি অৰ্জ্জুনক নিশ্চয় বধ কৰিম, বুলি উঠিল হেতেন
' ত্্ধ্যোধন--বাৰু; আপোনাৰ মতেই আমাৰ মত ৷ ব'লক, সোনকালে যাত্ৰ৷ কৰোৌঁইক ৷
. তুধ্যোধন--বাৰু; আপোনাৰ মতেই জমাৰ মত ৷ ব'লক, সোনকালে যাত্র
{ চবি কাঢ়ি নি ফালিব খোজে ] অভি--লাহৰি মোৰে শপত চৰিখন নাফালিব
, অভি হীহি ইাহি আঁতৰি যাবলৈ ধৰে] উত্তৰ৷ লৰ মাৰি স্থুভদ্ৰাৰ কোলাত উঠি আই
[ অভিৰ পতি বাপ৷ অভি তুমি কেলেই ওচৰৰূপৰ৷ গুচি গলা আহা মোৰ সোণাই
-টানি হব ৷ * টকৰু-_তেন্তে (মোৰ কাপোৰ-কানি দুডোখৰ বান্ধি লওঁ
-বতৰাবোৰ এতিয়াই ঠিক কৰি লোৱা ভাল ৷ পিছে আমাৰ জাত কুল মাৰি এফলীয়া কৰিব নোৰাৰ
{{gap}}যেতিয়া এই অৱস্থা, এদিন কেশৱে গধূলি ভাত খাওঁতে মাকে উকীলৰ লগত কথা-পাতা শুনিলে—সৰযূৰ বিয়া
" কাৰ লিখা বিচাৰিবৰ সকাম নহল, কাৰণ সেই আখৰ কেশৱে সৰুৰে পৰা ইমান ভালকৈ জানে
" কাকত ডোখৰ সৰযূৰ নিচেই নুমলীয়া ভায়েকটোৰ হাতত দিছিল; সৰযূই পাইছিল নে নাইকোনে জানে
{{gap}}কেশৱ মোৰ লগত প্ৰায় দহ বছৰ থাকিল; ইমান দিন একেলগেই আছিলোঁ
{{gap}}বিয়ালৈ দুদিন নে তিনদিন আছে; বেলা দহ এঘাৰমান বজালৈ কেশৱ নাই
{{gap}}আপোনাৰ আগত মই মোৰ যি ইতিহাসৰ কথা কইছিলো, সেইটোও আপোনাৰ গাতে ফলিয়াইছে
{{gap}}মই টকা কৰি লৈ পলাই আহিছোঁ, অৱশ্য প্ৰথমতে সকলোৰে এনে সংশয় হৈছিল
{{gap}}পুৱাই এজন ডেকাই খবৰ দিলেহি 'স্বৰাজকুটিৰ'ত এজন সন্ন্যাসীএ মোক বিচাৰ কৰিছে, তেওঁৰ বৰ নৰীয়া
" হাত বাও দি তাক মাতি নি তাৰ মূৰত হাত ফুৰাই দিলে, তিনিওৰো চকুৰে গিৰ গিৰ কৰি চকুৰ পানী ওলাল
{{gap}}অনন্ত পথৰ যাত্ৰী, অনন্ত প্ৰেমৰ ভিখাৰী, অনন্ত প্ৰেমময়ৰ ওচৰ পালে গৈ নে বাৰু
{{gap}}বৃহস্পতিবাৰৰ বাৰবেলা বঙালী কবি দ্বিজেন্দ্ৰলাল ৰায়ৰ গানত ধন্য হই আছে
{{gap}}ৰেল আহিল, কাৰণ সময় যে ৰই নাথাকে ই সকলোৰে জানা কথা
{{gap}}মোৰ-যে চাকৰিৰ অভাৱ আছিল বা মই যে চাকৰি হে বিচাৰি ফুৰিছিলোঁ