jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}কিতাপভাগিত নামষাৰ ঘোষা বুলি উল্লেক কৰাৰ লগতে ভাঙনিতো একোষাৰকৈ ঘোষা সন্নিবিষ্ঠ কৰা হৈছে
{{gap}}কিতাপভাগি সাধুজন সমন্বিতে আমাৰ ল'ৰা-ছোৱালী, বোৱাৰী সহ নাতি-নতিনীৰ হেচাতে লিখিবলৈ লোৱা হ'ল
{{gap}}এতেকে উদ্ধৱ তুমি তেজা বেদ পন্থ, {{gap}}যিবা জানা-শুনামানে এৰা আন গ্ৰন্থ
{{gap}}এক মাত্ৰ মোতে তুমি লৈয়োক শৰণ, {{gap}}নকৰিবা ভয় হেৰা কৰিবো ৰক্ষণ
{{gap}}ভৈলন্ত আকুল কৃষ্ণ ঐ জগত জনক, {{gap}}কমল লোচন ভৰি ঐ বহৱৈ পলাতক
{{gap}}পীত বস্ত্ৰে মুচি মুখ ঐ পেহলাইলা নিশ্বাস, {{gap}}স্নেহে উদ্ধৱক ধৰি ঐ বুলিলা আশ্বাস
{{gap}}এৰি চিন্তা চিত্ত থিৰ ঐ কৰা মহাশয়, {{gap}}তযুদুখ দেখি মোৰ ঐ নসহে হৃদয়
{{gap}}যেন প্ৰাণী অন্ন পান বুজ্ঞে যত যত, {{gap}}উদৰৰ বহ্নি জিৰ্ণ কৰয় সমস্ত॥
{{gap}}ভকতৰ কোন ধৰ্ম্ম কিবা প্ৰবৰ্ত্তন, {{gap}}কোনবা স্বভাৰ ভক্তে কিবোলে বচন
{{gap}}নকৰে আক্ৰোশ দ্বেষ নুহিকে মনত, {{gap}}একান্ত কৰয় প্ৰেম যিটো ঈশ্বৰত, {{gap}}মৈত্ৰতা আচৰে হৰি সবে ভকতত
{{gap}}তেবেসে তৰিব ঘোৰ সংসাৰ দুৰ্গতি॥</poem {{gap}}হৰি নামৰ নিজৰা কোনো বোৱালে
{{gap}}কোনে বাৰু দিলে মেলি ভক্তি সৰুবৰ, {{gap}}নানা ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম সবে কৰয় সম্প্ৰতি
{{gap}}অ' নানা দেৱ পূজয় কৰয় বলিদান, {{gap}}হংস, ছাগ, পাৰ কাটে অসংখ্য প্ৰমাণ॥ {{gap}}তল গৈল লোক কলি পাপৰ সাগৰত
{{gap}}আৰূহ হৈ আছে তেহোঁ ভক্তিৰ পথত॥ {{gap}}বৈষ্ণৱে জানিলে যাক মানিলে ভকত
{{gap}}এহি দুই তীৰ্থ সেৱি মহন্ত সকল, {{gap}}বাহিৰে ভিতৰে হোৱে পৰম নিৰ্ম্মল
{{gap}}এতেকে ভূতক দয়া কৰে নিৰন্তৰ, {{gap}}লোভ মোহ কাম ক্ৰোধ গুচিলে মনৰ
{{gap}}হেন ভকতৰ সঙ্গ কৰিয়োক দান, {{gap}}মিলোক প্ৰসঙ্গ প্ৰভূ দিয়ো ওহি বৰ
{{gap}}বুলিলা তোমাৰ সঙ্গ নুখুজিলো কিক, {{gap}}যথাত থাকন্ত তযু একান্ত ভকত, {{gap}}তোমাৰ নিৰ্ম্মল কথা তৈতেসে বেকত
{{gap}}যেন প্ৰাণী অন্ন পান ভূঞ্জে যত যত, {{gap}}উদৰৰ বহ্নি জীৰ্ণ কৰয় সমস্ত
{{gap}}বিনা যত্নে জীৱন্তে মুকুতি পাৱে নৰে॥ {{gap}}হেন জানি সাধূজন এৰি আন কাম, {{gap}}ভকতৰ সঙ্গে পাতা নামৰ দোকান
{{gap}}সৰ্ব্ব শাস্ত্ৰে কহে মাত্ৰ এহিসে সুগুতি॥ {{gap}}দহৱৈ পাতেক তাৰ তথাপি ত্বৰিতে
{{gap}}একোৱে নৰাখৈ পাপ পূণ্য যত আছে, {{gap}}যেন মহা বহ্নি কেঞ্চা শুখান নৰাছে
{{gap}}এতেকে নোছোৱৈ পাপে পূণ্য কলেৱৰ, {{gap}}পৰম মুক্তিৰ পাত্ৰ হোৱৈ সিটো নৰ
{{gap}}দুৰাচাৰো তৰৈ আত ইটো কোন চিত্ৰ, {{gap}}চণ্ডলিকো কৰৈ মোৰ ভকতি পবিত্ৰ
{{gap}}কেৱলে ভকতি মাত্ৰ মোক কৰৈ ৰশ্য {{gap}}কহিলো উদ্ধৱ ইটো তোমাত ৰহস্য॥
</poem {{gap খৰ চাপিৰি) ৰাম হৰি অ অ অ ৰাম নাৰায়ণ
{{gap}}অ' মহাযাগ যোগ আদি নুহিকে সমান, {{gap}}তাহাৰো অধিক এক নামেসে প্ৰধান
{{gap}}সেহি স্থানে নিজ গুৰু কৰিলন্ত বাস, {{gap}}ৰাম নাম মহাৰত্ন বেহাইলন্ত তাত
{{gap}}পূব দিশে নিৰ্ম্মিলা এক নামঘৰ, {{gap}}মণিকুট গৃহ বান্ধি ৰহিলা শঙ্কৰ
{{gap}}দক্ষিণে শিলিখা বৃক্ষ হালিয়া আছয়, {{gap}}তাতে আঁউজিয়া গুৰু পুস্তক লিখয়
{{gap}}সৰ্ব্ব ত্যাগ কৰি ভৈলা ঈশ্বৰৰ দাস, {{gap}}কলিৰো ভকতে জানো নোৱাৰিবে তাক॥
{{gap}}আহিনৰ শুক্ল পক্ষ দশমী তিথিত, {{gap}}শঙ্কৰ স্বৰূপে হৰি জন্ম ধৰণীত
{{gap}}নিদ্ৰাভঙ্গ হৈয়া মাৱ শম্যাত বসিয়া, {{gap}}কিস্বপ্ন দেখিলো বুলি আচন্ত ভাৱিয়া
{{gap}}কিনো অদভুত মই দেখিলো সপোন, {{gap}}দেখয় ৰজনী শেষ আদিত্য উদিত॥
{{gap}}সমস্ত ভূততে ব্যাপি আছো মই হৰি, {{gap}}সবাকো মানিবা তুমি বিষ্ণু বুদ্ধি কৰি
{{gap}}নীচত সাধুত যাৰ ভৈল এক জ্ঞান, {{gap}}বিষ্ণু বুদ্ধি ভাৱে সৰ্ব্বদায় মান্য কৰে
{{gap}}সমস্ত ভূততে বিষ্ণু বুদ্ধি নোহে যাৱে, {{gap}}কায় বাক্যমনে অভ্যাসিবা এহি ভাৱে
{{gap}}বিষ্ণুময় দেখৈ যিটো সমস্ত জগতে, {{gap}}জীৱন্তে মুকুত সিটো অচিৰ কালতে
{{gap}}নানা যুগে ধৰা তুমি নানা অৱতাৰ, {{gap}}কলিযুগে গুৰু ৰূপে আসিলা ইবাৰ
{{gap}}মহেন্দ্ৰ কন্দলী গুৰু শিক্ষা দান দিলা, {{gap}}গুৰুজনাৰ আগে তব সুকৃতি দেখাইলা
{{gap}}তাৰ পাছে গুৰু জনে বুলিলন্ত বাণী, {{gap}}ভাগ্যক্ৰমে শঙ্কৰক ছাত্ৰ পাইলো আমি
{{gap}}জগতৰ লোকে সাৰ সেৱয় চৰণ, {{gap}}কলিৰ ভকতে মাৰ কৰয় বন্দন
{{gap}}সেহিসে পৰম গুৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ, {{gap}}আন কোন হৈব সম দয়াৰ সাগৰ
{{gap}}ছয় গুটি পুত্ৰ কংসে মাৰিল আছাৰি, {{gap}}অৱশেষে জন্ম লৈল মুকুণ্ড মুৰাৰী
{{gap}}নিজ কৰ্মদোষে তোৰ ভাগ্যৰ লিখন, {{gap}}দৈববাণী তোৰ কংস নহ'ব খণ্ডন
{{gap}}ভৈলা শিশু ৰূপে তৈতে প্ৰভূ নাৰায়ণ, {{gap}}কোলে লৈয়া বসুদেৱ লৰিলা তেখন
{{gap}}ভাঙিল নিহাল ভৈল মেলাল কপাট, {{gap}}দেখি ভয়ে যমুনা আপুনি দিলা বাট
{{gap}}বৰিষে কণিকা মেঘে ওপৰত গাজে, {{gap}}ফণায়ে ধৰিলা ছত্ৰ আসি সৰ্পৰাজে
{{gap}}কাৰাগাৰে জন্ম লৈয়া নন্দ ঘৰে যায়, {{gap}}কাৰ গৰ্ভে জন্ম লৈয়া কাক বোলে আই
{{gap}}দৈৱকীৰ গৰ্ভ হৰি লভিলা জনম, {{gap}}যশোদাক মাতৃ বুলি লগাইলা মৰম
{{gap}}কিনো আতি নন্দ যশোদাৰ মহাভাগ, {{gap}}পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম পুত্ৰ ৰূপে গৃহে পাইলা লাগ
{{gap}}গৰ্গ ঋষি বোলে শুনা নন্দ মহা সতী, {{gap}}তোমাৰ তনয় ইটো বৈকুণ্ঠৰ পতি
{{gap}}পৰম সুন্দৰ চতুৰ্ভূজ ৰূপ ধৰি, {{gap}}বসুদেৱ দৈৱকীক দেখা দিলা হৰি
{{gap}}শুনিয়া ব্যাকুল স্ততি দেৱ নাৰায়ণ, {{gap}}কেলে মোক থৈয়া আসা নন্দৰ ভৱণ
{{gap}}দৈৱকীয়ে কাৰাগাৰে কান্দে হিয়া ভাঙি, {{gap}}পুত্ৰ পাই আত্ম হাৰা হৈল নন্দ ৰাণী
{{gap}}তাৰ ফলে হৈবি তই মহা পাপৰ ভাগি {{gap}}মিছাতে মৰিছ তই পুত্ৰ ভাৰ্ষাক লাগি
{{gap}}পাপীৰ মুখত কদাচিত নাহে ৰাম {{gap}}মৰা মৰা বোলন্তে আসিল ৰাম ৰাম
{{gap}}নামত শৰণ লৈয়া মুকুতি লভিল {{gap}}হৰিৰ কৃপাতে পাচে সৰ্ব্ব সিদ্ধি হৈল
{{gap}}ৰাম নাম বলে পাপী মুকুতি লভিলা {{gap}}বহু বছৰ ধৰি কৰে মহা মন্ত্ৰ ধ্যান
{{gap}}সাধু সঙ্কৰ বিনে গতি নাই নাই নাই {{gap}}নিতে নিতে সাধু সঙ্গ লোৱা মন ভাই
{{gap}}তাসম্বাৰ সঙ্গ সদা লৈলা যিটো জনে {{gap}}নুহিবে ভকতি শঙ্কা নকৰিবা মনে
{{gap}}তাসম্বাক সেৱা আতি কৰেন্তে সদায় {{gap}}ভক্তি প্ৰতিবন্ধ নষ্ট হোৱে সমুদায়
{{gap}}হৰিপদ হন্তে গঙ্গা হুয়া উতপতি {{gap}}ৰৈল এৰা এৰি সিটো চৰণে সহিতি
{{gap}}সন্তৰ হিয়াত হৰি সদা প্ৰৱৰ্ত্তন্ত {{gap}}এতেকে গঙ্গাত কৰি গৰিষ্ঠ মহন্ত
{{gap}}শ্ৰীমন্ত ঈশ্বৰ কৃষ্ণ ভকতৰ গুৰু {{gap}}তাহাৰ পৰম কৃপা ৰস কল্পতৰু
{{gap}}মুনিৰ শাপতে ৰাজা চাৰিপুত্ৰ ভৈলা {{gap}}শাপ ভ্ৰষ্টে পুত্ৰ শোকে প্ৰাণ বায়ু গৈলা
{{gap}}অন্ধমুনিৰ পুত্ৰ আহে পানী আনিবাক {{gap}}হস্তী অনুমানি ৰাজা বধিলন্ত তাক
{{gap}}পাছে দশৰথ ৰাজা পাইলা সেহি ঠাই {{gap}}আৰ্ত্তনাদ কৰি সিন্ধু আছন্ত কেকাই
{{gap}}দশৰথে বোলে মই কি কাৰ্য কৰিলো {{gap}}শব্দ ভেদি বাণে মই ব্ৰাহ্মণ ভেদিলো
{{gap}}সিন্ধু বোলে পিতা মাতা আছে বাট চাই {{gap}}শীঘ্ৰে লৈয়া ব'লা মোক পিতা মাতাৰ ঠাই
{{gap}}অন্ধ মুনিৰ পুত্ৰ এক সিদ্ধমুণি নাম {{gap}}শব্দ ভেদি বাণে দশৰথে লৈলে প্ৰাণ
' এক অচিন নিৰাপত্তাহীনতাৰ ভাৱে তেওঁলোকৰ মনত ক্ৰিয়া কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে
{{gap}}আমাৰ ল'ৰা-ছোৱালীখিনিয়ে বেছিভাগেই কিবা নহয় কিবা বিষয়ত তেওঁলোকৰ প্ৰায় ২৩-২৪ বছৰ হৈ যায়
{{gap}}১৯৯১ চনৰ ১৬ জুলাইত আমি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰো
{{gap}}গতিকে অসমৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ বাবে অসম চৰকাৰে তেনে এক অত্যাধুনিক অনুষ্ঠান খোলাৰ কথা ভাবিব পাৰে দেখোন
{{gap}}গুৱাহাটীলৈ আহি তেখেতে দুবছৰমান অসম চৰকাৰৰ টেক্সটাইল আৰু উইভিং বিভাগত চাকৰিও কৰিছিল
{{gap}}এটা সময় আছিল যেতিয়া অসমৰ মুদ্ৰণ জগত আৰু যোগেশ শৰ্মা এটা মুদ্ৰাৰে ইপিঠি সিপিঠি স্বৰূপ আছিল
{{gap}}সৰুৰেপৰা শুনি থকা শ্লোক এটাত কোৱা হৈছে— তদং ৰাজসেৱায়াং ভিক্ষায়াং নৈব নৈব চ
{{gap}}আমাৰ উত্তৰ হৈছে বিদ্যা অৰ্জনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য এটা চাকৰি হোৱাটো উচিত নহয়
{{gap}}একে ধৰণে কিছু বৰেণ্য ব্যক্তিৰ তত্ত্বাৱধানত অসমীয়া সংগীত, নাটক, নাচ আদিয়ে জয়ধ্বজা উৰুৱালে
{{gap}}প্ৰবন্ধটিৰ আৰম্ভণিতে অবতাৰণা কৰা অতীত ৰোমন্থনতে আমি সমস্যা সমাধানৰ এক আশা দেখোঁ
{{gap}}স্মিতাই বৰোদালৈ যোৱাৰ পিছৰেপৰা আমালৈ মাজে-সময়ে ফোন কৰি কথা পাতে
{{gap}}আমাৰ খেতিয়কসকলৰ দুৰ্ভাগ্য আনে কেতিয়াবা বানপানীয়ে, আন কেতিয়াবা আকৌ অধিক উৎপাদনে
{{gap}}ওপৰত আমি অসম অৰ্থনৈতিক সভাৰ সভ্যসকলে কৰিব পৰা দুই-এটা কথা উনুকিয়ালোহে মাত্ৰ
{{gap}}মল্লিকাই সেই মাতৃ আৰু তেওঁৰ ছোৱালীৰ নাম মোৰ আগত ব্যক্ত কৰা নাই
{{gap}}ভাৰতবৰ্ষ এখন বিশাল দেশ, যাৰ কাৰণে ইয়াক এখন উপ-মহাদেশ বুলিয়েই কোৱা হয়
{{gap}}এটি শিশুৱে নিজৰ মাক-দেউতাক নাইবা অন্য ওচৰ সম্বন্ধীয় মানুহবোৰৰ পৰাই জীৱনৰ আদিপাঠ গ্ৰহণ কৰে
{{gap}}গুৱাহাটীৰ পৰা নাতিদূৰত থকা আমাৰ পৈতৃক গাঁৱলৈ সুবিধা পালেই দৌৰ মৰাটো আমাৰ পুৰণা অভ্যাস
{{gap}}সমাজ তথা চৰকাৰে যুৱ সমাজৰ সন্মুখত কিছু 'ৰ'ল মডেল'ক যথাযোগ্য সন্মানেৰে দাঙি ধৰিব লাগিব
" কঠোৰ সাধনা, অনুশীলনৰ পৰা অহা গভীৰ আত্মবিশ্বাস অবিহনে এনে মন্তব্য দিব নোৱাৰে হিমাই
{{gap}}বহুতেই আকৌ হিমাক টকা-পইচাৰে পুতি পেলাব খোজা সদৃশ পৰিস্থিতি এটা তৈয়াৰ কৰাৰ নিচিনাও লাগিল
orphan, অৰ্থাৎ কৃতকাৰ্যজনৰ বহুতো দেউতাক থাকে কিন্তু অকৃতকাৰ্যজন ঘাত মাউৰা কথাষাৰ হিমাই মনত ৰাখিব
{{gap}}উদাহৰণ স্বৰূপে ক'ব পাৰি যে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলত আগতে ভাল 'ফাষ্ট বলাৰ' নাছিল
'মেইল'ত লিখা আছিল যে বিদ্যুতে যদি তেওঁলোকৰ মাধ্যমেৰে এটা 'ইণ্টাৰভিউ' দিব লাগে
{{gap}}অতি বিনয়েৰে বিদ্যুতে সংক্ষেপে যি কথা ক'লে আমাৰ শিক্ষা বিষয়ৰ কাণ্ডাৰীসকলে বৰ মন কৰিবলগীয়া
{{gap}}আমাৰ মা হিৰন্ময়ী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল নগাঁও চহৰত, ১৯৩৩ চনত
" সেইমতে কলেজত নাম লগোৱা হ'ল; তৃতীয় বাৰ্ষিক শ্ৰেণীত এদিনো ক্লাছত উপস্থিত থকাৰ সৌভাগ্য মোৰ নহ'ল
{{gap}}পৰীক্ষাৰ খবৰ ওলোৱাত গম পালো, মই ডিষ্টিংচন লৈ বি.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছে
সেয়ে সকলোৰে মৰমৰ 'মাজু মাই', 'মাজু আবু' হ'বলৈ সক্ষম হৈছিল
কিন্তু আমি গাঁৱলৈ গ'লে 'মাজু মাই', 'মাজু আবু'ৰ খবৰ লওঁতাৰ অভাৱ আজিও দেখা নাই
{{gap}}মাৰ নিচিনাকৈ কম বয়সতে বিয়া হৈ শিক্ষা-দীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যোৱা নাৰী আৰু আছে নিশ্চয়
{{gap}}'লেখকৰ দুআষাৰ' জাতীয় কিবা লিখিব লাগিব বুলি কেতিয়াও ভবা নাছিলোঁ
' মাৰ আদেশ মানি লিখিলোঁ আৰু সেয়াই অসমীয়াত কিবা এটা লিখাৰ আৰম্ভণি
{{gap}}মই লিখাখিনি পঢ়ি মায়ে ক'লে, 'ভালেই লিখিছ দেখােন, মাজে মাজে লিখি থাকিবি
' ৰচনা সমগ্র পঢ়া অন্য দুই-একেও ক'লে আপােনাৰ লিখাখিনি ভাল হৈছে
{{gap}}মাৰ সাহিত্যৰ মূল্যায়ন কৰিব পৰাকৈ সাহিত্য প্ৰতিভা আমাৰ নাই; পাঠক সমাজলৈ এৰিলো
{{gap শব্দৰ এই যাদুৰ লগত হিৰন্ময়ী দেৱী যে পৰিচিত সেই কথাটো ফুটি ওলাইছে এই খুদ খুদ আওৰাব পৰা পদবিলাকত
{{gap "তেওঁ প্ৰধানতঃ কবি আৰু অনুবাদিকা হিচাপেই খ্যাত অনুবাদ খুব সাৱলীল
{{gap}}এ জাৰ্নি টু দ্য চেণ্টাৰ অফ {{gap}}জাগা হে ভাৰত জাগা সাধু
" সাম্প্ৰতিক কবিতাৰ তীব্ৰ নিয়ন পোহৰত মাটিৰ চাকিৰ শিখাত পোহৰৰ অস্তিত্ব চকুত নপৰিব পাৰে
{{gap}}মোৰ কবিতা-পুথি 'মাটিৰ চাকিৰ শিখা'ৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপখিনি কাহানিবাই শেষ হ'ল
</poem ডিচেম্বৰ, ১৯৭২ চন [শ্বহীদ নৰেণ মহন্তৰ মৰণোত্তৰ পুত্ৰসন্তানটিৰ জন্মত]<noinclude noinclude>
{{gap}}মোৰ এই উৎকৰ্ষক গুৰি ধৰোতা সকলোলৈকে আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছো
{{gap}}দাদাই কেনেকৈ, কেতিয়াৰপৰা কবিতা লিখা আৰম্ভ কৰিলে সেই সম্পৰ্কে 'কবিব দুআষাৰ'ত বৰ্ণনা কৰিছে
' 'আগকথা'ৰ কথা সোধাত ক'লে, 'চৌৰাশী বছৰীয়া মাক বয়সে বৰ্তমান বাধা দিছে
' {{gap}}মহা সমস্যাত পৰি ভাবিলো, কি লিখোঁ—মইতো কবি নহয়, সকলো কবিতা বুজিও নাপাওঁ
{{gap}}সপােনতাে কেতিয়াও ভবা নাছিলাে মই কবিতা লিখিম আৰু সেই কবিতাবােৰ থুপ খুৱাই কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ হ'ব
{{gap}}কুমন্ত্ৰ কৰিলে কোনো চকু চৰহাই, {{gap}}অনাদৃত দেখি আজি চকুলো ওলায়
{{gap}}সাৰি পুছি পদুলিটো ৰাখিছে নিকাই, {{gap}}ফুৰে আজি পোনাকনে মুখ লুকুৱাই
{{gap gap gap}}নাই যে প্ৰতিবিম্ব কোনো {{gap gap}}হাত ভৰি নচুৱাই কয় {{gap gap gap}}চৌদিশ হাঁহিৰে পোহৰাই
{{gap}}উলাহতে গীত জুৰে পাৰতে ৰৈ কামত নাই বিৰতি পুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈ {{gap}}যেন পখিটিয়ে আজোৰে কূটা আনমনা হৈ
{{center টি.ভি. চিৰিয়েল 'টম এন্ড জেৰী' চাই হোৱা অনুভৱ ::মই হেন বোন্দাৰে হৰি নিয়ে চিত
"টম" বুলি মাতিলেই মিঠাকৈ মাতেৰে শুনো যেন ভূপেনদাৰ মনজুৰোৱা গীত
::খাবলৈনো কিটো আছে চাবলৈহে মজা ভাবি তাকে সময়ৰ সদ্ব্যহাৰ কৰো
{{center এক বলাৎকাৰৰ ঘটনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া ক'লা কৰি ভাতৃৰ চেনেহৰ মুখ
❖</poem শুনিছো আলস্যৰ হাত ভৰি কটা উস ভাবনাও নাই একো এটা স্বস্তি ঝিন ঝিন কৰে ভৰি দুটা
{{center এখন সাগৰ, চক্‌লেট ৰং তাৰ এখন সাগৰ, চক্‌লেট ৰং তাৰ
</poem {{center তাৰিণী চৌধুৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্কুলৰ ৰূপালী জয়ন্তী উপলক্ষে ]
" কথাতো নহয় সেয়া হাতুৰীৰ নিৰ্মম আঘাট; মোৰ উজাগৰী দুচকুৰ তন্দ্ৰালস কেনিব
" সিহঁতে নেজানে কত কোনদিনা হেৰুৱালে শৈশৱৰ মিঠা নিৰ্ভৰতা, দুচকুৰ তীৰবিৰ নীলা
title বনৰ বন্ধুৰ মনৰ খবৰ author জীৱন মাধুৰী নেওগ বৰা
(জলহুক টানি লৈ ৰাম ভজন কনিষ্টবলৰ প্ৰবেশ জল-হে দেউ, নিলে ঔ
{{gap}}ম'হটো থিয় কৰিবলৈ ঠাই নেপালে, আমি ইয়াত কেনেকৈ গন্ধে সেইটো চল আৰু ইয়াত পোৱা নহয়
[ ৰজা অজয়হি আৰু ৰাণীৰ প্ৰৱেশ ] অসিংহ-তাৰা, তই অকলে অকলে ইয়াত কি কৰিছ
{{gap}}ৰঞ্জনৰ বিষয়ে কেইটামান অভিমত চাওক ⵓ— {{gap}}আপোনাৰ "ৰঞ্জন" পাই পঢ়ি চাই বৰ আনন্দ পালোঁ
{{gap}}এই বুলি, ওচৰৰ এই বেঙ্গুলী ঘৰৰ পৰা তুঁ‌হ গুড়ি এপাচি কিনি আনিলোঁ
{{gap}}ইয়াৰ লগতে গানবিলাকৰ স্বৰলিপি প্ৰকাশ কৰিবৰ মন আছিল; কিন্তু, কৰিব নোৱাৰিলোঁ
(নৃত্য গীতেৰে ভাগ্যকন্যাৰ প্ৰবেশ ) ধনে কি কৰিব পো ভাগ্য যদি নহয় সদয়
{{gap}}এই অমূল্য ৰত্ন শাস্ত্র খনি প্রায় দুবছৰৰ আগৰ পৰা বিচাৰি নাপাই মন বৰ অশান্তিত আছিল
{{center ৰাধা কৃষ্ণৰ প্ৰথম দৰ্শন জল আনিবেক গৈলা আনন্দিত মন॥ বসি আছে কৃষ্ণ আদি বালক সকল
[ ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে
{{Rule noinclude>ইন্দিৰা তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিল
) চন্দন— দলিয়াই পেলাই) তই মোৰ হাত কলঙ্কিত কৰিব নোৱাৰিবি
{{gap}}এই অমূল্য ৰত্নগ্ৰন্থ প্ৰচাৰ কৰোতে আমাৰ অনেক ভুল হব পাৰে
{{gap}}এইবাৰ শ্লোকে বাৰস্কন্ধ ভাগৱত আৰু এই বাৰটি শ্লোকে, বাৰটি সত্য
{{gap}}পাঠকসকল, মই এজন অতি সামান্য অৰ্থ আৰু বিদ্যাহীন নগণ্য প্ৰাণী
(কীৰ্ত্তন) দাতাত চোৰত যেন দৃষ্টি একতুল॥ কুকুৰ শৃগাল গৰ্দ্দভৰো আত্মা ৰাম
{{gap}}এতেকে—সাধু সকলে ঘৃণা বোধ নকৰি, হৰি নাম বুলি ভাবি এবাৰ চকু ফুৰালে মোৰ অধমৰ লিখাৰ সাৰ্থক হয়
[ দুজন বিষয়া আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰৱেশ ] ১ম বিঃ-ডাঙৰীয়া, ইস্ গোটেইটো গা তেজেৰে ৰাঙলী হৈছে
(এট সৰু পেৰা দিয়ে ) কিন্তু দোষ নপৰিব, এটি কথা সোৰ্ধে
] ল, কিন্তু কেনে বহুমূলীয় বস্তু তাৰ ভিতৰত আছে তই নাজান
::সদায় কয় বোলে তাৰাক বিয়া কৰাব পাৰিলে ৰজা হোৱাৰ আশা ::আছে
(ঠাট্টা কৰি) এই হাৰডালিৰ লগতে তোমাৰ সেই আঙঠিটি বিয়া দিম
[ অলপ মনে মনে থাকি মই জয়পুৰ ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিছে; কিন্তু জয়পুৰ
[ অলপ মনে মনে থাকি এই মোগল সৈনিকৰ সাজ গৈ সামান্য ৰাজপুত সৈনিকৰ সাজ লৈ মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিম
] দিলীৰ-মোৰ পাপেই মোক দুৰ্বল কৰিছে, নহলে এই সামান্য ৰাজপুত সৈন্যৰ হাতত পৰাজিত হওঁনে
(সাজ পৰিবৰ্ত্তন কৰে) কোনো এজন ৰাজপুত সৈন্যক লগ পালেই আত্মসমৰ্পণ কৰি
[ ৰচ, জয়, বিজয়, বিক্ৰমজিং, বিষয়াসকল ৰজা--তোমালোক মোৰ ওচৰত থিয় হোৱা
[বিক্ৰম আদিৰ ফালে চাই এতিয়া তোমালোকৰ পৰিচয় দিয়াৰ সময় উপস্থিত
] বিক্ৰম-শান্ত হওক মহাৰাজ, এওঁৰে আপোনাৰ দৰে উচ্চ কুলত জন্ম
Fা--সেই সামান্য সৈনিকজনক পোৱা হলে তক উপযুক্ত পুৰস্কাৰ লিত-মহাৰাজ, শয়ে সেই সামান্য সৈনিক
( পালিতৰ হাতত তাৰাৰ হাত দি) তোমাক এইটো বহু- মূলীয়া ৰত্ন দিলো
] বিক্ৰম—আজি তুমিয়েই আমাৰ ৰজা, বিজয় আৰু ময়ে ভাত ৰান্ধি পানী আনিম
(মাটিত বহি) মোৰ হলে বৰ ভাগৰ লাগিছে, উঠিবৰে মন বিজয় (বহি) মোৰে ভাগৰ লাগিছে, লগে গে ভোকো লাগিছে
[ বিক্ৰমজিৎ, বিজয়, জয় আৰু তাৰা এজন এজন কৰি বিক্ৰম-তোমাৰ গা ভাল নহয়
] বিক্ৰম-যদিও লজন বিপদত পৰিছে, তথাপি কথাই কথাই যি বুজিলো ইয়াৰ জন্ম উচ্চ বংশত
] বিজয়--যাক ইমান মৰম কৰিছিলো সেই মৰমৰ পখিটিয়ে আমাক ফাকি দি পাই গল
(আমি) আহিব খুজিলে কোনে নিবাৰে যাওঁ যদি কোনে ৰাখিব পাৰে; যেনি মন যায় উড়ি যাও
(আমি) কেতিয়ানো আহে যাওঁ কেতিয়া গুণি গুণ গুণি গুণ নোপোৱা;
( সদাগৰ বেশেৰে বনকন্যা আৰু ভাগ্যকন্যা) নোৱাৰি চিনি আৰু ভাগ্যকন্যা তুলি
( ধন-কন্যা আৰু ভাগ্য-কন্যাৰ প্ৰস্থান; পানীৰামে ভেব লাগি চাই থাকে; মাণিকীৰ বেগেৰে প্ৰবেশ
{ প্ৰস্থান আৰু তুহ গুড়ি এপাচি লৈ পুনঃ প্ৰবেশ এই পাচি আছে, নে; পইচা কিমান দিবি
(পানীৰামে পইচা লৈ থৈাত তুহ গুৰি বাকি দিয়ে; পানী--হক তেও, এই দুটা পইচাইনো, ক'ৰ হয়
( ছাতি এটা দেখুৱাই) এইটো যে ছাতি দেখিছে, ইয়াৰ যেৰৰ ছাতি, গোটে দহ টকাকৈ দিলেও, আমাৰ ইয়াত পাবলৈ নাই
—মইও চোন বাৰু ওচৰ চুবুৰীয়া মানুহ কেইঘৰত পাক মাৰি আহে; কি জানি সি আজিও আকৌতুহ-গুড়িৰ লোভত আহিছেই
(ধনকন্যা আৰু ভাগ্যকন্যা, নিজ ৰেশেৰে } দি মাত্ৰে কেনি উড়ি গ'ল
"এবাৰ সঙ্গে খালে, দোৱা বাৰ পানী--বাৰু মই ব'ত থওঁ থম
{ গেন্ধেলা ওজা আৰু জলহু ভকতৰ প্ৰবেশ } জলছ--ইস, ৰাম ৰাম
ability এটা ordinary সামান্য মানুহ সেই দেখি পোনতে সিমান সৰুকৈ ধৰিব পাৰিছিল
; মই এনেৰে বা–মই সন্তোষেৰে দিয়া পুৰস্কাৰ তুমি কিয় ন'লব
{ বিহুৱাই অকলৈ হাঁহি ফুৰে; বগাইৰ প্ৰবেশ) বগাই -কি হল অ' বিহুৱা
{ হাতত ধৰি লৈ যায় ) দুয়ো-সুন্দৰ প্ৰকৃতি সুন্দৰ অতি, সুন্দৰ সুন্দৰ সুন্দৰ আজি
(আমি) ৰিবি বিবি মলয়াত উড়ি ভাল পাওঁ উড়ি উড়ি ঘূৰি ঘূৰি নাচি নাচি যাওঁ
; পাচে ঘৰত বহি টিকিৰ পুৰি থাকিলেই, বৰ লোক জনৰ খাবলৈ ওলায় ক'ৰ
—মই যেটা জনীয়ে গোটাই পিতাই দিমহি, বৰ লোক জনে বহি গৰাহটো জুৰিব
(সীহ্‌ ওভোতাই দি) গুৰা কেইটা কৰি লওঁ মাথোন, চাবি আজি মাছকে গোবাগোব্‌ কৰিম
(মনতে) এনেটো আকল পুৰি খোৱা গোট গৰুৱেনো উপ্‌যাচি ওভোতাই দিয়ে
(ভাগ্যকন্যা আৰু তেওঁৰ সখীসকল ) সকলোবে—আমি) ৰুণু জুনুক্ৰুণুক জুনুক, নেপুৰ বজাই যাওঁ
( ৰূপেশ্বৰ, ভদীয়া আৰু আন আন জালেহঁতৰ প্ৰবেশ) সকলোৱে ধৰ উজানৰ মাছ হেপাহ গুচাই
{{gap}}পাৰেনে এৰিব মোক দেখিম দেখিম; {{gap}}মজা কৰি বহি বহি ঢিকিৰা পুৰিম
{{gap}}সহজে মনৰ জোখাৰে গঢ় লগাব পাৰি, লো বা তীক নোৱাৰি
( পানীৰাম আৰু মাণিকীয়ে ভেবা লাগি চাই থাকে) ( কিয়) চঞ্চল বুলি গঞ্জনা আমাক মিছাতে কৰে
{{Xxx-larger শিল্পীপ্ৰাণ প্ৰয়াত উমেশ বৈশ্য {{X-larger স্মৃতিচাৰণ আৰু মূল্যায়ন poem
{{gap}}অৰ্থ অনুযায়ী শব্দৰ প্ৰক্ষেপন Projection য়ে উমেশ বৈশ্যৰ গীততো স্বকীয়তা বৃদ্ধি কৰিছে বুলি আমি ভাবো
(লেখক ৰামদিয়া বিনন্দি চন্দ্ৰ মেধি মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক
{{gap}}প্ৰকাশক শ্ৰীঅমল গুহৰ আশাশুধীয়া চেষ্টা নহ'লে এই পুথিখনি লিখা নহ'লহেঁতেন
"এটি গীত" নামক কবিতাত চৈয়দ জমিৰুদ্দিন আহমেদে গতানুগতিক আলোকপাত কৰিছে
{{gap}}আলোচনীৰ গৰ্ভৰ প্ৰত্যেকটো গল্প, কবিতা, প্ৰৱন্ধ আৰু গীতসমূহ বাস্তৱবাদী ও সময়োপযোগী হৈছে
{{gap}}একো একোখন পূৰ্ণাঙ্গ আলোচনীত গল্প, প্ৰৱন্ধ, কবিতা, সাক্ষাৎকাৰ প্ৰসঙ্গ<noinclude noinclude>
{{gap}}পুথিখনি মই অসমী আইৰ বীৰ সন্তানসকলৰ হাতত কিঞ্চিৎ প্ৰেৰণা দিয়াৰ আশাৰে ভাৱস্তিৰে তুলি দিলোঁ
{{gap}}বিদ্যালয়খন পােনতে Science stream অতহে উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হৈছিল
{{gap}}১৯৯১ চনত শ্ৰীযুতা ভুৱনেশ্বৰী দেৱী বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষা পদত অধিষ্ঠিত হ'ল
{{gap ৰণত শক্তিশালী পক্ষ পৰাভূত হয় আৰু উমেশ বৈশ্য বিজয়ী হয়
{{gap}}হে ধুমুহা, হে পচোৱা, বৰদৈচিলা তুমি আহা {{gap}}ভাঙি ছিঙি উৰুৱাই নিয়া নিয়া
{{gap}}সাধনা, দূৰদৰ্শিতা আৰু ত্যাগে কোনো শিল্পী এজনৰ ব্যক্তিত্ব ফুটাই তোলে
{{gap}}এই সময়ছোৱাত তেখেতে চাকৰি কৰা বাণীকান্ত ছোৱালী হাইস্কুলৰ ভালেখিনি পৰিবৰ্তন হৈছিল
{{gap}}শ্ৰীযুত বৈশ্যৰ গীতে বিকাশৰ বাট মুকলি কৰাত সহায় কৰক, ইয়াকে কামনা কৰিলোঁ
{{gap}}এনে এক অদৃশ্য শক্তিৰ দ্বাৰা আমাৰ সমাজখনো চালিত হৈ আছে
{{gap}}ইতিহাস থুলমূলকৈ শেষ কৰা হ'ল সঁচা, কিন্তু ক'বলগীয়া আৰু বহু কথাই বাকী ৰৈ গ'ল
{{gap}}শেহত তেখেতে এৰি থৈ যোৱা কৰ্মৰাশি আৰু গ্ৰন্থৰাজিয়ে ৰাইজৰ {{smaller
• প্ৰচাৰ বিমুখ, নীৰৱ সাধক উমেশ বৈশ্য আমাৰ বাবে স্মৰণীয় হৈ থাকিব
• সহজ-সৰল আৰু সাৱলীল ভাষা, গীতিময় ছন্দ আৰু জীৱন্ত আবেগৰ আবেদন গীতবোৰৰ বৈশিষ্ট্য
{{gap}}এজন দক্ষ শিক্ষক হ'বলৈ হ'লে এজন ভাল ছাত্ৰও হ'ব লাগিব
{{gap}}শিশু অৱস্থাতেই সংগীতৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণৰ সূত্ৰেই ছাৰৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিলো
(লেখক এগৰাকী বিশিষ্ট অধিবক্তা তথা প্ৰয়াত উমেশ বৈশ্যৰ সংগীতৰ ছাত্ৰ
{{gap}}আই এছ চি পৰীক্ষাৰ সেই ব্যৰ্থতাই মনত বৰ কষ্ট দিছিল
{{gap}}নাটকখন যাতে মঞ্চস্থ কৰি দৰ্শকক দেখুৱাব পাৰোঁ, তাৰ বাবে দুয়ো চেষ্টাত লাগিলোঁ
{{gap}}ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে দুয়ো মিলি 'ফুলকলি' নামেৰে হাতে লিখা আলোচনী এখন উলিয়াইছিলোঁ
{{gap}}সদা বিনয়ী, শান্ত, ভদ্ৰ আচৰণ ব্যৱহাৰেৰে প্ৰয়াত বৈশ্য এজন যথাৰ্থতে শিক্ষক আছিল
{{gap}}কিন্তু প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা দিনৰে পৰা শিক্ষকতা বৃত্তিক<noinclude noinclude>
{{gap}}১ আগষ্ট ১৯৯৮ ইং চনতপুত্ৰক স্কুললৈ যাবৰ বাবে অটো এখন যােগাৰ কৰিবলৈ ক'লে
(লেখিকা মুক্তিযােদ্ধা তথা বাপুজী প্রাথমিক বিদ্যালয়ৰ ৰাজ্যিক পুৰস্কাৰপ্রাপ্ত প্রাক্তন প্রধান {{Left
{{gap}}লেখক তথা গীতিকাৰজনৰ মূল আন্তৰিক অনুভূতি দেশ আৰু দেশৰ মানুহৰ উন্নতি
{{gap}}নিজৰ অতীত গৌৰৱ পাহৰা, পাতল চিন্তা-স্বভাৱৰ বাবে গীতিকাৰজনে দেশবাসীকে ধিক্কাৰ দিছে
:স্বৰ্গীয় বন্তিম বৈশ্যৰ আমি আছিলো পাঁচজন পুত্ৰ আৰু তিনিজনী কন্যা
:এই মানুহজনেই আছিল, মোৰ অতি শ্ৰদ্ধাৰ, অগ্ৰজ ভাতৃপ্ৰতিম উমেশ<noinclude noinclude>
:প্ৰয়াত বৈশ্যই ৰচনা কৰা 'প্ৰগতিৰ গান' কিতাপখনৰ প্ৰতি বহুতেই উচ্চ প্ৰশংসা ব্যক্ত কৰিছিল
{{gap}}দাদাই অংকটো কৰি দিয়াৰ আগতে মোক ভাৰতীয় সৈন্য বাহিনীৰ কথা ক'লে
{{gap}}আৰ্য্য বিদ্যাপীঠ কলেজত শিক্ষকতা কৰি থকা কালত উমেশ বৈশ্যক মই প্ৰায়ে লগ পাইছিলোঁ
{{gap}}নলবাৰীৰ বালিলেছাৰ সন্তান উমেশ বৈশ্যই বালিলেছা মজলীয়া স্কুল ঠাইত শিক্ষকতা কৰি গুৱাহাটীত থিতাপি লয়হি
(লেখক একেধাৰে এজন বিশিষ্ট ভাষাতাত্বিক, গৱেষক, প্ৰবন্ধকাৰ, শিক্ষাবিদ আৰু কবি
(লেখক ৰামদিয়া বিনন্দি চন্দ্র মেধি মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক
{{center X-larger নীৰৱ সমাজ সংস্কাৰক প্ৰয়াত উমেশ বৈশ্য ৰৈ গ'ল অৱশেষ অমিয়া জোকাৰ
{{gap}}ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোতেই (খ্ৰী. ১৯৫৪ তেওঁ 'ৰাতিপুৱা' শীৰ্ষক<noinclude noinclude>
দেশৰ বদন', 'বিভীষণ'হঁতৰ হাতৰ এই বন্ধন ছিঙা কিন্তু সহজ কথা নহয়
{{gap সুগন্ধি পখিলা'ৰ কবি হীৰেন ভট্টাচার্যদেৱৰ কবিতা এফাঁকিত পাওঁ - "দেশ বুলিলে আদেশ নেলাগে"
{{gap}}১৯৭৪ চনৰ ব'হাগৰ ২০ তাৰিখে দাদাৰ সাংসাৰিক জীৱন আৰম্ভ হয়
{{gap}}মোক ছাৰে অত্যন্ত মৰম কৰিছিল; কাৰণ ছাৰে শিকোৱা বিষয় সমূহত মই সদায় ভাল নম্বৰ পাইছিলোঁ
{{gap}}মই কালিৰাম বৰুৱা ছোৱালী স্কুলত গলেও তাৰপৰাই বাণীকান্ত স্কুলৰ আলোচনীখন সম্পাদনাৰ কাম কৰিছিলোঁ
{{gap}}তেখেতে গীত, কবিতা, প্ৰবন্ধ, গল্প সকলো ৰচনা কৰিছিল; তেখেতৰ অসমীয়া সাহিত্যতো অগাধ জ্ঞান আছিল
{{gap}}স্কুলীয়া কালৰ কিছুমান আমোদজনক স্মৃতি এতিয়াও মনৰ পৰা মচা যোৱা নাই
{{gap}}প্ৰথমতে জীৱন সংগ্ৰাম আছিল তেখেতৰ পৰিয়ালৰ অন্ন, বস্ত্ৰ, শিক্ষাৰ বাবে আৰু থকা ঘৰৰ বাবে
" গোহাঞিদেৱৰ এই সাৰুৱা উপদেশপূৰ্ণ বাণীয়ে দেউতাক বহু গুণে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল
"এদম কিতাপ লিখিলেও মই সমৰ্থন নকৰো, সাহিত্যিক মানে এটা 'আৰ্জ'
{{gap}}দেউতাৰ আন এটা মন কৰিবলগীয়া কথা আছিল এই যে তেওঁৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}প্ৰায় গোটেই জীৱনটোৱেই আনৰ মংগলৰ কাৰণে উচৰ্গা কৰা দেউতাই<noinclude noinclude>
{{gap}}সেই সময়ত কলেজৰ বহুতো সহপাঠী, সংগী বন্ধুৱে আমাক 'জয়- বিজয়' বুলি অভিহিত কৰিছিল
● (লেখক গুৱাহাটীৰ কামৰূপ একাডেমী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত শিক্ষক
" দেউতাই লগে লগে সেই কলেজখনত যোগদানৰ চিন্তা বাদ দিছিল
{{gap}}আজি পৰম বন্ধু উমেশ চন্দ্ৰ বৈশ্য আমাৰ মাজত সোঁশৰীৰে নাই
{{gap}}এক পলায়নবাদী সুযোগৰ আশা কৰি পিতাৰ কোঠাটোৰ দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে ভুমুকি মাৰি চালোঁ
"অশান্ত জন্মভূমি" নামৰ কবিতা পুথিৰ সৃষ্টি হ'ল— {{gap}}—বুলি মুখা পিন্ধা দেশপ্রেমিকহঁতক সাৱধান বাণীও শুনালে
" কালি ৰাতিপুৱা মোক ৰঙা চিয়াঁহীৰ দাগবোৰত ব্যাকৰণৰ বহীৰ পাতখিলা ৰঙাবগা হ'ল
{{center কণিষ্ঠ ভাতৃয়ে প্ৰয়াত উমেশ বৈশ্যলৈ লিখা চিঠি {{gap}}প্ৰথমতে মোৰ সেৱা লব
{{gap}}স্কুল সন্দৰ্ভত আপুনি কৈ পঠোৱা সকলো কথা মই কব লগা কেইজনক কলো
"তোমাৰ বৰ্গমূল চিহ্নৰ প্ৰয়োগ ফলাফলত স্কুলৰ চাৰসকলে কিছু আশা কৰিছে
{{gap}}"ফলাফল ওলাবৰ সময় হৈছে, পিতাৰাক সেৱা কৰি স্কুললৈ যা" মাৰ কথাত লাহে লাহে পিতাৰ কাষলৈ গ'লোঁ
{{gap}}১৯৫৯ চনৰ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত মই প্ৰথম বিভাগ আৰু সখাই দ্বিতীয় বিভাগ পালে
:ইমানবোৰ দায়িত্ব গ্ৰহণৰ পিছতো তেওঁৰ সাহিত্য, সংগীতৰ প্ৰতি কিমান যে ধাউতি আছিল তাৰ তুলনা নাই
</poem {{gap ২৭) সুৰ শিল্পীসকলে মধুৰ প্ৰণয়ৰ উদাস সুৰৰ অলেখ গীত গালে
{{gap}}পৃথিৱীত থকা মানুহে পৃথিৱীৰ কথা চিন্তা নকৰি দূৰৰ জোনলৈ উৰিছে
{{gap ৩১) দেশৰ উদাসীন জনতাই সূৰ্য উদয় হোৱাৰ পিছতহে শোৱাপাটী এৰে
তাৰ ভিতৰত ৰচনা মলিকা', 'বৰ্তমান শিক্ষা পদ্ধতিৰ আমূল পৰিবৰ্তনৰ উপায়
{{gap}}সখাৰ প্ৰতি থকা মোৰ শ্ৰদ্ধা, ভালপোৱা স্মৃতিপটত সজীৱ হৈ আছে আৰু সদায় যুগমীয়া হৈ ৰ'ব
{{gap}}সখাৰ লগতে মোকো লগত লৈ বহু দূৰণিৰ ঠাইলৈ বাটকুৰি বাই গৈ অকণো আমনি নলগাকৈ আকৌ ঘূৰাই আনিছিল
{{gap}}কিছুমান সৎ ব্যক্তিৰ সান্নিধ্যই সান্নিধ্য লাভ কৰা ব্যক্তি গৰাকীৰ পৰম উপকাৰ সাধন কৰে
{{gap}}বৈশ্যদেৱে এলেহুৱা অসমীয়া মখাক ধিক্কাৰ দি জাগৃতিৰ বাণী শুনালে আজি তই তােৰ চিন্তা কৰ
' আমি আমাৰ পৰিচয় দি থমকি ৰৈ ইফালে সিফালে চাই কাকো কতাে নেদেখি আচৰিত হ'লাে
{{gap}}বন্ধুবৰ বৈশ্য আছিল এগৰাকী সফল সংগীত শিল্পী, শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ একনিষ্ঠ সাধক
{{gap}}অসমৰ বিদেশী বিতাড়নৰ আন্দোলনৰ সময়চোৱাত তেখেতে এলানি দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা আৰু গীত ৰচনা কৰিছিল
{{gap}}এই বিশেষ চিঠিখন দিয়াৰ ১৫ দিন পিছতে উমেশ বৈশ্য স্বৰ্গগামী হয়
{{gap}}১৯৬২ চনৰ আই এছ ছি ফাইনেল পৰীক্ষাৰ ফলাফল সন্তোষজনক নহ'ল
" অগ্ৰজ জনৰ এনে উৎসাহ বাণী আমাৰ নিচিনা ন-শিকাৰুৰ বাবে নিশ্চয় অনুপ্ৰেৰণাদায়ক আছিল
{{gap}}বৈশ্যদাই গুৱাহাটীৰ স্কুলত শিক্ষকতা কৰাৰ পিছত আগৰদৰে সদায় লগ নোপোৱা হ'লোঁ
{{gap ৪৫) বিদ্যালয়খন স্বৰ্গাদপি গৰীয়সী, জীৱন গঢ়াৰ পূণ্য তপোবন আৰু শান্তি নিকেতনস্বৰূপ
' এই বাক্যটিত 'গান' কথাষাৰক লঘু বা অর্থহীন কেতবােৰ উক্তি বুলি প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে
{{gap}}গীতিকাৰ বৈশ্যৰ 'প্ৰগতিৰ গান' কিন্তু সেই জাতীয় লঘু প্রকাশ বা উক্তি নহয়
{{gap}}কটন কলেজত বি এছ চি ক্লাছত স্থান পাই মই গুৱাহাটীলৈ গুছি আহিলোঁ
' {{gap}}দোকান মালিক গোলাপ ডেকা চন্দুক আগত লৈ বহি আছিল
{{gap}}আমি ভয়ে ভয়ে আহি 'কদমতল' চকটো পাইছোহে পানীৰ সোঁ সোঁ শব্দই গোটেইখন ছাটি ধৰিলে
{{gap}}এনেদৰে দিনবোৰ বাগৰি গৈ গৈ এটা সময়ত মোৰ স্বামী আৰু আমাৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}আখৰৰ নাম আৰু আকৃতিত বাহিৰে আন কোনো কথা শিকোৱা নহ'ল
'চুৰ গ'লে বুদ্ধি - বৰষুণ গলে জাপি'ৰ দৰে কোনো কামত নাহে
{{gap}}বৈশ্যৰ উক্তি- "জীৱনৰ ভাটি বয়সত এনে পদ্ধতিৰ কাষ চাপিব পৰাটোও আমাৰ ভাগ্য"
{{gap}}ভ্ৰমণত ঘটা বহুতাে ঘটনা মনত পৰিলেও লিখাৰ পৰা আঁতৰত থাকিলোঁ
{{gap}}কেইদিনমান পাছত ৮খন বিদ্যালয়ৰ মাজত প্ৰতিযোগিতামূলক খেলা নিউ ফিল্ডত হৈছিল
{{gap}}বিদ্যালয় ছুটীৰ পাছত বৈশ্যদেৱ আমাৰ বাপুজী বিদ্যালয়লৈ আহিল— এঘণ্টা আমাৰ মাজত কথা-বতৰা চলিল
{{gap}}আমাৰ প্ৰভু (আমি গােস্বামীক মতা শব্দ এইখিনিতে এটা কথা উল্লেখ কৰি ৰাখো যাতে পঢ়ুৱৈ বুজাত ভুল নহয়
{{gap}}হঠাৎ তেখেতে ক'লে— বাইদেউ মোৰ আৰু এটা কথা ৰাখিব লাগিব
{{gap}}দুয়াে ষ্টেডিয়ামৰ কাষৰ কবৰখানাত শিলত বহি সাহিত্য, দর্শন, সমাজ নীতি, শিক্ষানীতিৰ আলােচনা কৰে
{{center Xx-larger প্ৰয়াত উমেশ বৈশ্যৰ সোঁৱৰণত সোঁৱৰণী বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ
(লেখক গুৱাহাটীৰ কামৰূপ একাডেমী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত শিক্ষক {{smaller
{{gap}}১৯৬৬ চনৰপৰা ১৯৮১ চনলৈ বৈশ্যক সঘনে লগ পোৱাৰ সুবিধা পাইছিলোঁ
{{gap}}অংক, ইংৰাজী, অসমীয়া আদি পঢ়োৱাৰ উপৰিও স্কুলত বৈশ্যই সংস্কৃত বিষয়ে পঢ়াইছিল
' শেষত তেখেতৰ চেষ্টাত মই উত্তীর্ণ হ'লাে আৰু নৃত্য- নাটিকাতো প্রহ্লাদৰ ভাওত ছাৰে মােক অভিনয় কৰিব দিলে
{{gap}}চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাঁচ বছৰ আগতেই তেখেত গুচি গ'ল
{{gap}}মোৰ ঘৰৰ ওচৰত অলপ মাটি কিনিবলৈ প্ৰয়াত বৈশ্যক মই বৰ জোৰ দি ধৰিছিলো
'মঞ্জিল আপকে সাথ' আৰু 'জীৱন সুৰভী' নামৰ হিন্দী তথ্যচিত্ৰৰ পৰিচালিকা
{{gap}}শ্ৰীদত্তই তেতিয়াহে যেন সম্বিত ঘূৰাই পাই, আমাৰ দুজনৰ মাজত সবিস্তাৰে পৰিচয় কৰাই দিলে
{{gap}}প্ৰয়াত বৈশ্যৰ বহল শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰখনৰ কথাত মই বৰকৈ ওয়াকিবহাল নহয়
{{gap}}তেখেতে নিজে গীত লিখি কৰা সুৰৰ গীত মই একাধিকবাৰ শুনাৰ সুবিধা পাইছিলোঁ
{{gap}}বন্ধু বৈশ্য এজন বিষয় শিক্ষক অথবা শিক্ষানুষ্ঠানৰ মুৰব্বী প্ৰশাসনিক বিষয়াই নাছিল
{{gap}}মানুহৰ ভিতৰত থকা মানবীয় প্ৰমূল্যবোধ সত্য-প্ৰেম, কৰুণা-দয়া হেৰাই যাবলৈ লৈছে
{{gap}}দশম শতিকাৰ বিখ্যাত সংস্কৃত কবি ভৰ্তৃহৰিয়ে লিখিছিল—'পৰিৱৰ্ত্তিনি সংসাৰে মৃতঃ কো বান জায়তে
{{gap}}অৰ্থাৎ এই বিশাল পৰিবৰ্তনশীল সংসাৰত মানুহ জন্মি আছে আৰু মৃত্যুৰণ কৰি আছে
{{gap}}শাস্ত্ৰই সদায় কয়— 'আহাৰ নিদ্ৰা ভয় মৈথুনঞ্চ সামান্যমেতং পশুভিঃ নাৰাণা
{{gap}}তেওঁৰ কৃতিত্ব— তলতীয়া ভায়েৰ কেইজনক সুশিক্ষিত কৰি স্বাৱলম্বী হৈ সমাজত সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰাত
{{gap}}১৯৬৮ চনৰ পৰা মই তেওঁৰ সান্নিধ্যৰ পৰা প্ৰায় বঞ্চিত হওঁ
{{gap}}উমেশ বৈশ্য যেতিয়া হাইস্কুলৰ ছাত্ৰ মই বালিলেছা মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ প্ৰাথমিক স্তৰত পঢ়ি আছো