jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
Aীভ মণ্ডলী যি মান্য জবিলা ১৭ কে তোমোলিক নমস্কাৰ কৰে
fকে শুদু তত্ত্বকে মুতিকে বৃক্ষৰে ৩৪ ঘুমালৈ কৰাহুইচে তেওৰ দোৱাৰায় তো মা লাক্ (ভ শুৎ ঘ ছ
hকে তেকে ১৫ মি, ফতুল পায় কাৰোবাৰ কৰা বন যেদি পেতে তেবে তাৰ হানি ব ত
{{gap}}কমলা বায়নে শ্যাম ৰাগৰ টানেৰে জোৰা 'তেজৰে কমলাপতি পৰম্ভত নিন্‌দ
'—সোণতৰাই বেঙা মেলি মনিব {{gap}}গাড়ীৰ টিলিঙাৰ মাতটো ৰিণি ৰিণি শুনা গ'ল
{{gap}}গাঁওখনৰ মুখ উজলাই চহৰলই পঢ়িবলই যোৱা সুদীপৰ কথা মনলই অহাত সোণতৰাৰ মনটো উলাহতে নাচি উঠিল
'এতিয়া নবহোঁ—পিচত আহিম" বুলি কই কেউজনী {{gap}}সুদীপ আকউ জুমৰ মাজত সোমাই পৰিল
{{gap}}মিচিকিয়াই কথাখিনি শলাগি দিগেনে সুধিলে-'পিছে, {{gap}}'অনাৰচ লই বি-এ পাছ কৰিলোঁ
{{gap}}চাৰি মাইলমান আঁতৰত থকা চটাই গাঁৱৰ পঢ়াশালিলই পঢ়িবলই যোৱাৰ কথা
{{gap}}সুদীপ কিছুসময় নিমাত হই থকাত দিগেনে সুধিলে- 'কি ভাবি আছ অ'
' {{gap}}কথাবোেৰ ঠিক বুজিব নোৱাৰি দিগনে একেথৰে বহুপৰ সুদীপৰ মুখলই চাই ৰ'ল
{{gap}}সেউতী পেহীহঁত ভিতৰ সোমোৱাত দিগেনৰ লগত সুদীপেও গাঁও ফুৰিবলই বুলি ওলাই গ'ল
{{gap}}দিগেনে কই গ'ল, "জান সুদীপ, গাঁৱৰ সৰহভাগ ল'ৰা- ছোৱালীয়ে এইদৰেই উমলি দিন কটায়
' {{gap}}হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি জুৰমনে ক'লে দুদিন থাকা বোপাই, নিজ চকুৰে সকলো দেখিবা
{{gap}}জুৰমন গ'ল যদিও তেওঁৰ কথাবোৰ শেলৰ দৰে সুদীপৰ বুকুত লাগিল
' অতুলে কোৱা কথাখিনি ৰজনীয়ে 'হু' বুলি শলাগি বিড়িডালত দীঘলীয়াকই
{{gap}}একোটা গোমা মন লই দিগেন অৰুি সুদীপে পুনৰ বনিয়াপাৰা, হীৰাপাৰাৰ মাজেৰে গাঁৱলই উলটিল
{{gap}}নিশাটো কোনোমতে পাৰ কৰি পুৱাতে সুদীপে মণি পণ্‌ডিতৰ ঘৰলই খোজ ল'লে
' কথাখিনি একে উশাহতে কই সুদীপে ভাবিলে তাৰ কথাবোৰ কিজানি বৰ আবেগিক হই পৰিছে
' পণ্‌ডিতে সুদীপৰ কথাখিনি শলাগি ক'লে,-"চোৱা বোপাই, আজিকোপতি তোমালোকৰ গাঁৱত এখন পঢ়াশালি নহ'ল
{{gap}}পণ্‌ডিতৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি সুদীপৰ মনটো বৰ ভাল লাগিল
{{gap}}পদুম-পুখুৰীৰ পাৰেৰে এইবোৰকে ভাবি ভাবি আহি থাকোতে জেতুকী পেহীয়ে লগ পাই সুদীপক কুশল বাতৰি সুধিলে
{{gap}}সোণতৰাই পানী এঘটি আৰু গামোছা এখন সুদীপৰ কাষত থই জা-জলপানৰ কাঁহীখন অনিবলই গ'ল
{{gap}}সুদীপে অহাৰ কাৰণ জনাই ক'লে—'বৰ পিতাই, আমাৰ গাঁওখনৰ দেখোন কিবা চিৰি-বিধি নোহোৱা হ'ল
{{gap}}বাটত দিগেনক লগ পাই তাৰ লগতে সুদীপে টিকেন, জুৰমনহঁতক লগ পাবলই গ'ল
{{gap}}গধূলি এজন দুজনকই লোক আহি কমলা বায়নৰ আগ- চোতালত গোট খালেহি
{{gap}}সুদীপে কই গ'ল—"ৰাইজ, আজি জগতখন আগৰ দৰে হই থকা নাই
{{gap}}'উ-ৱা, বানপানীকো ভেটিব পাৰেনে আচৰিত হোৱা টকউৰ মাতটো ডাঙৰকইয়ে ওলাল
'ৰবাছোন্‌ ৰ'বা জপৰাই মাজতে মাত দি উঠিল, 'সুদীপ বোপায়ে কিবা জোনৰ কথা ক'লি
" {{gap}}হাঁহি হাঁহি ইৰছাদে ক'লে, "হয় চাচা, সুদীপে কথাটো মিছা কোৱা নাই
' {{gap}}কথাটো ভদোৱে শলাগিলে ইমান দিনে আমি কেৱল ধানখিনিৰেই কথা ভাবি আছিলোঁ
{{gap}}গল খেকৰি এটা মাৰি কমলা বায়নে ক'লে—'পিছে এটা কথা ৰাইজে মন কৰিছেনে
' {{gap}}গাওবুঢ়াইও কথাটোত হয় ভৰ দি ক'লে--যেতিয়ালইকে বানটো ভেটিব নোৱাৰি তেতিয়ালইকে সকলো মিছা
{{gap}}টিকেনে উঠো-নুঠোকই উঠি ক'লে—বাইজে দায় নধৰে যদি মইও এটা কথা সোধো
' পণ্‌ডিতৰ কথাখিনি শুনি চেলিমে মাত লগালে—'পণ্‌ডিতে বৰ হক কথা কইছে
' {{gap}}সুদীপৰ বহুদিনীয়া আশা এটা পূৰণ হোৱাৰ ৰেঙণি দেখা গ'ল
{{gap}}দুৰইৰ পৰাই ম'হৰ শিঙৰ পেঁপাৰ মন কেনেবা কৰা সুৰটো শুনি সোণতৰাই ঠিক বুজি পালে সেয়া কলীয়াই হ'ব
{{gap}}চহৰৰ পৰা ঘূৰি আহি সুদীপে সেৱকদল, সেৱিকাদলৰ সভা এখন পাতিলে
' {{gap}}টেৰেক্‌টৰৰ কথা শুনি নেউলা, কেনাই ৰঙতে কিৰি- লিয়ায়েই দিলে
' সোণতৰাই উঠি ক'লে—সেৱক দলৰ লগত এইবাৰৰ পৰা সেৱিকা দলেও লগ হই কাম কৰিব খুজিছোঁ
{{gap}}সুদীপে পৰাণভৰা হাঁহিৰে অনুমতি দিলে৷ মনটো তাৰ ভাল লাগি গ'ল
' {{gap}}ভকতপাৰৰ নদীয়াল ৰাইজে এই নতুন কথাবোৰ শুনি বৰ ভাল পাইছে
{{gap}}যিখন গাঁৱলইকে গইছে তাতেই দেখিছে একেই ভাৱে জীয়াতু ভুগি মানুহবোৰ হাড়ে ছলে লাগি জীয়াই আছে
{{gap}}মলিয়ন কাপোৰ-কানিৰ পৰাও যে বেমাৰ বাঢ়ে সেইকথা সেৱিকা দলৰ সোণতৰাহঁতে ৰাইজক বুজাই ফুৰিছে
{{gap}}সেৱক দলে বাকী গাঁওবিলাকতো নানান উছাহ যোগাই নাহৰকলিলই উলটি আহিল
{{gap}}'ধেত্, আঁকৰীজনী, কি যে কথাবোৰ কৱ বুলি কই সুদীপে সোণতৰাৰ চকুযুৰিলই চালে
{{gap}}কমলা বায়নৰ তাগ-চোতালত গধূলি গোট খোৱা ৰাইজে এতিয়া বাতৰি কাকতৰ খবৰবোৰ শুনে
{{gap}}সেৱক দলে থিৰ কৰিলে যে বাৰিষাৰ আগে আগে দ'বি নইৰ পাৰত মথাউৰিটো বান্‌ধিব নোৱাৰিলে বাৰিষাৰ বানে
{{gap}}গাঁৱৰ ৰাইজে সেৱক দলৰ উছাহ আৰু নিপুণতা দেখি তবধ মানিলে
{{gap}}এই সময়তে সেৱক দলে আলচ কৰিলে, গাঁওখনত থকাকই ডাক্‌তৰ এজন নহ'লে নহয়
{{gap}}সেৱক দলৰ সহায়ত বায়নৰ আগ চোতালত আক'উ ৰাইজ গোট খালে
{{gap}}সুদীপে ক'লে—'ৰাইজ, আমাৰ মাজত আজি বিনয় ডাক্‌তৰক পাই আমি নিজকে ধইন্‌ মানিছোঁ
' সুদীপে কথাখিনি কই বিনয়ৰ কঁকালত এহাতেৰে সাৱটি ধৰি অকণমান আগবঢ়াই দি নিজে ৰাইজৰ লগত বহি ল'লে
' হাই-উৰুমি শাঁত পৰিলত গাঁওবুঢ়াৰ মাত গুনা গ'ল—'বৰ সজ হব বিনয় বোপাই
{{gap}}চেলিমে টপৰাই মাত লগালে—'কিন্‌তু বোপাই, আল্‌লাৰ ওপৰত কাৰ হাত আছে
' {{gap}}এইবাৰ সুদীপেই উঠি ক'লে—'ৰাইজ, আল্‌লা বা ভগৱানৰ দোহাই দি আমি সোপা সোপে ল'ৰা-ছোৱালী জনম দিব পাৰো
{{gap}}ডাক্‌তৰে পুনৰ ক'লে—'সুদীপে ঠিকেই কইছে ৰাইজ, আমাৰ দেশখনত দিনে দিনে মানুহ বাঢ়ি যাব লাগিছে
{{gap}}সেৱক দলৰ আলোচনাত থিৰ কৰা হ'ল যে—বন্‌ধকীত যোৱা মাটিবোৰ গাঁওবুঢ়া, হিৰণ দোকানীহঁতে এৰি দিয়ক
{{gap}}ধুমুহাৰ দৰে কোনোবা সোমাই অহাত সুদীপৰ অৱশ চকুৰ পতা আক'উ মেল খাই গ'ল
{{gap}}অলপ দিনৰ পিচতে চৰকাৰৰ লগত যোগাযোগ কৰি, সমবায় সমিতিৰ সুলভ মূইলৰ দোকান এখন হ'ল
{{gap}}সমবায় সমিতিৰ কামফেৰা শেষ কৰাৰ পাচত সেৱক- দলে ডাকঘৰ এটা সজাৰ কামো কৰিব লগাত পৰিল
{{gap}}পৰম উলাহেৰে গাঁৱৰ ডেকা-ডেকেৰী, বুঢ়া-বুঢ়ী, ল'ৰা- ছোৱালীয়ে ভোজৰ আয়োজন কৰিছে
{{gap}}পিচদিনা পূবে ধলফাঁট দিয়াৰ লগে লগে গাঁৱৰ ৰাইজ আহি সুদীপহঁতৰ পদূলিত গোট খালে
{{gap}}কথাখিনি শেষ হওঁতেই ন'উ হওঁতেই গাঁওবুঢ়াই জুমটো ঠেলি গ'ই সুদীপৰ কাষত থিয় দিলে
' {{gap}}'বৰপিতাই'—কথাখিনি শেষ কৰিবলই নিদি সুদীপে মাজতে ক'লে, 'তেনেকই নক'ব
' কইয়েই সুদীপে গাঁওবুঢ়াৰ ভৰি চুই সেৱা এটা কৰি খোজ আগবঢ়াব খুজিলে
{{gap}}খোজ দিওঁতেই সন্ মুখৰ পৰা জয়বাপুই আহি সুদীপক অগিভেটি ধৰি শিৰত ফুল-তুলসী দিলে
' {{gap}}গাঁওবুঢ়াই কিবা এটা কবলই মুখ মেলতেই সুদীপে খোজ আগবঢ়াই দিলে
{{gap তুমি সৰগৰ আজলীতৰা হ'লা {{gap gap জীৱন বাটত খোজ পেলাওঁতে'' {{gap gap gap তোমাৰ উজ্জ্বল দৃষ্টিৰ পোহৰেৰে''
'' {{gap মোৰ দৰে বুঢ়া মানুহেও সেইবোৰ পঢ়ি আনন্দ পাইছোঁ
'' {{gap যাৰ বাবে কিতাপখন লিখা হৈছে, তেওঁলোকে হাতত তুলি ল'লেই লেখিকা কৃতজ্ঞ হ'ব
'এওঁ' শ্ৰীঅতুল চন্দ্ৰ বৰাইও আগ্ৰহ কৰাত কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিবলৈ ল'লো
'মই বৰ', 'হান বৰা' ভবা ঘৰখনত কোনেও কাকো মানিবলৈ নিবিচাৰে
{{gap}}সেই কোমল বয়সৰপৰাই ছোৱালীজনীৰ জীৱন ঘৰৰ চাৰি বেৰৰ মাজতেই আৱদ্ধ হৈ থাকিব লাগিছিল
' {{gap}}কোনে জানো নিয়ম উলিয়াইছিল পুৰুষে বাহি ঘৰত ভৰি দিলে আয়ুস ক্ষয় যায়
{{gap}}কিন্তু তথাপি আমি জানো সঁচাকৈয়ে সকলো উলাই কৰি চলিব পাৰিছোঁ
'কাৰ লগতনো' বুলি সোধা শেষ হওঁতে নহওঁতেই উত্তৰ আহিছে, 'কিয়, সেই যে ল'ৰাজন, অমুক যে
{{gap}}আমি অসমীয়া মহিলা ছোৱালী কিছুমানে কিন্তু সময়ে সময়ে আমি অসমীয়া বুলি কৈ থাকিব লাগিব
) ওচৰে পাজৰে শুনি থকা মানুহবোৰে বৰ সন্ত্ৰমেৰে চাই থকা যেন লাগে
' স্বামীয়ে সুধিলে তোমাৰ বাৰু বয়স, কিমান উত্তৰ আহিল, 'ত্ৰিশ'
{{gap}}কোৱা শুনিছিলোঁ — "নিজৰ ৰুচি অনুযায়ী খাবা আৰু পৰৰ ৰুচিমতে পিন্ধিবা
{{gap}}পিচে সাজপাৰ লৈ তৰ্ক-বিতৰ্ক একমাত্ৰ অসমীয়া মহিলাৰ হে হয় নেকি
{{gap}}'কোৱা হয় সৃষ্টিৰ মূলত যেনেকৈ নাৰী —ধ্বংসৰ মূলতো তেনেকৈ নাৰীয়েই
{{gap}}তদুপৰি ঘৰ সংসাৰ থান্ বান্ হোৱাৰ গুৰিত শাহু বা বোৱাৰী কোনোবা এগৰাকী নাৰীৰ ভূমিকা থাকিবই বোলে
{{gap}}পিচে, আমাৰ মূলা গাভৰু, কনকলতাৰ দেশৰে নাৰী কিছুমানৰ এয়া আক' কেনে প্ৰগতি
{{gap}}দোষ কৰিলে চুৰ কৰিলে চোৰৰ দৰে কাম কৰিলে, সমাজত মূৰ দাঙি থিয় হ'ব নোৱাৰি
{{gap}}দৰাচলতে এই 'হেৰিয়াৰ ঘৰৰ হেৰি'ৰ ভয়তেই চাগে ৰঙা ফিটাৰ মেৰ পাকবোৰ হয়
' দীঘল অসমীয়া গালিটো শুনি কন্ভেন্টত পঢ়া মনমীয়ে হাঁহি দিলে জোৰে
' মাহীদেউৰ কথাৰ ফুলষ্টপ পৰাৰ আগৰ পৰাই মনমীয়ে হাঁহি আছিল
{{gap}}বেজবৰুৱাই বেয়া পাব পাৰে বুলি যদি 'হাঁহিব জানে' বুলি দেখুৱাব খোজে, তেনেহলে কিছুদিন ৰওক
{{gap}}ভেজাল খাইও দেহত যিকণ প্ৰাণশক্তি, গোটাইছিল ঘামে সেইখিনিও উটুৱাই লৈ গৈছে
' কোনোমতে ওপৰৰ ৰড্ ডালত ধৰি ভৰি এটা দাঙিয়েই থাকিব লাগিব
'ইমান যদি গাত গা নলগাকৈ আৰাম কৰি যাব লাগে 'এম্বেছেদৰ কাৰ'ত বা 'কন্টেচা'ত আহিব
'ছেঃ ক'ৰ কি লেতেৰা পানী ঠিক নাই – দিলে কাপোৰজোৰ তিয়াই
' {{gap}}বৰষুণত পৰম সকাহ পাই নৰম হ'ব খোজা মনটো চৰম বিপৰ্যয়ত আকৌ গৰম হৈ যাব
'এই লেতেৰা পানীৰে তিতাতকৈ প্ৰখৰ ৰ'দৰ গৰমৰ ঘামেৰে তিতাও শতগুণে ভাল
— জাৰ বুলি নহয় বাৰিষা বুলিও নহয় ছয়োটা ঋতুতে আমাৰ মানুহবোৰৰ কাৰোবাৰ নহয় কাৰোবাৰ পানী লাগিয়ে থাকে
'ছিঃ ঘিণ লাগে' বুলি মাজে মাজে ওক্ আক্ কৰি— আক'উ নিজৰ পৰা এহাত আঁতৰলৈ থুৱাই দিওঁ
{{gap}}কিন্তু নিজৰ অসতৰ্ক মুখৰতা আৰু মূৰ্খতাব বাবেই দুয়োটাৰে সঠিক উত্তৰ কেতিয়াবা নিজে নিজেই ওলাই পৰে
' পিচত ভিন্ দেৱে তাকে লৈ বাইদেউক কৈ হাঁহিছিল – 'তোমাৰ মাহী তোমাতকৈ সৰুহে হ'ব হিচাবত
{{gap আই-পিতাহঁত নাই বাবে মাহীদেউৰ কৃপাত আমাৰ উথান পতন হৈয়েই থাকে
{{gap}}'মিছাৰ সমান পাপ নাই' কথাষাৰ জানো বুলিয়েই মিছা কথা নক'মনে আৰু
{{gap}}ঘৰখনত আপুনি 'মিছা কোৱা পাপ' বুলি যিমানেই সুস্থ পৰিবেশ এটা গঢ়িব নোখোজে কিয়
'আজিকালি মিছাৰে দিন' বুলি নিজে মিছা কথা কোৱাজনেও আনৰ কথা কৈ আক্ষেপ নকৰে
⸺ মই ফ'নত ইমান ক'লো ইয়ালৈ আহিবলৈ নাহি আক' অকল মনিমাহীক পঠাই তেওঁলোক দিল্লীলৈহে উভতি গ'ল
{{gap}}মা আৰু মাহী ফাংশ্য়নবোৰৰ বাবে ব্যস্ত থকাত মই আৰু কঙ্কুৱে ইচ্ছামতে কাম কৰিছোঁ
{{gap}}ধেৎ তেৰি, আইতা ককাদেউতাহঁত অহা হ'লে আমাক ক'ব পাৰিলেহেঁতেন কিনো হ'ল আচলতে কথাটো
'ছোৱালী' বুলি শুনিলে কিন্তু এটা মুহুৰ্তৰ বাবে হ'লেও সকলো মৌন হৈ যায়
'নৰক' আৰু পিণ্ডৰ দৰে কথা শিক্ষাৰ, এই মুকলিমুৰীয়া পোহৰত আন্ধাৰত জাহ যোৱা উচিত
' {{gap}}অথচ এই কন্যাসন্তানসকলেই জীৱনৰ প্ৰথম দুৱাৰ দলিত উজুটি খাব লগা হয় ছোৱালীহে হ'ল নেকি
' {{gap}}পুতলা, খেলা বস্তুবোৰৰ অৱস্থাতো আধা নাই কৰেই, টি ভি ৰেডিঅ' ঘড়ীৰ অৱস্থা
{{gap}}এজনী সাত বছৰীয়া ছোৱালীক মাকে 'সূৰ্য পুব ফালে উদয় হয়' কথাষাৰ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিবলৈ দিলে
{{gap}}আমাৰ লেখিকাসকলৰ সংখ্যা কিন্তু এতিয়াও তুলনামূলক ভাৱে আঙুলি মূৰত লেখিব পৰা
{{gap}}এগৰাকী লেখিকাৰ স্বামী সাহিত্যিক নহওক, লেখকো নহওক, কিন্তু অকণমান হ'লেও সাহিত্য অনুৰাগী হ'ব লাগে
' {{gap}}আচলতে কিছুমান স্বামীয়ে পত্নী গৰাকী প্ৰখ্যাত হৈ দেশৰ সম্পদ হৈ যোৱাটো ভাল নাপায় নেকি
'স্ত্ৰীনাং চৰিত্ৰাং' ভগৱানেও নাজানে বোলাতকৈ 'পুৰুষাং চৰিত্ৰাং' নজনা বুলিলেহে শুৱায়
{{gap}}কথা হ'ল — কেইগৰাকী ভাগ্যৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত এনে পুৰুষ মিলে
{{gap}}মৰিলে পুনৰ আহি এই দুখীয়া দেশতে আমাৰ পুনৰ জনম লোৱাৰ হেঁপাহ
•••••••••• 'বসন্ত কালৰ ফুল আৰু শৰত কালৰ ফল, স্বৰ্গৰ সৌন্দৰ্য আৰু মৰ্ত্ত্যৰ<noinclude center ৬১ noinclude>
{{gap}}তদুপৰি আমাৰ দেশত থকা দৰে ইমানবোৰ 'টু ইন্‌ ওৱান্'ৰ ফ্লৰ এইবোৰ
{{gap}}আমাৰ চৰকাৰী অফিচ কাছাৰীবোৰত পুৱা দহ বজাৰ পৰা আবেলি পাঁচ বজালৈ কাম কাজ চলাৰ নিয়ম
{{gap}}আমাৰ দেশৰ শতকৰা ৮০% ভাগ মানুহ দৰিদ্ৰতাৰ সীমা ৰেখাৰ তলত হেনো
'গৰিবী হাতাও' বুলি চিঞৰ বাখৰ কৰিলেও দেশৰ পৰা গৰীব নাইকিয়া হোৱাটো কোনেও নিবিচাৰে
' এতিয়া পিছে, নিচেই নিছলাজনেতো বাদেই দেশৰ কেপিটেলিষ্ট্‌ জনেও এইখন দেশক লৈ 'মোৰ দেশ' বুলি গৰ্ব নকৰে
ড্ৰাইভ্‌ কৰিবলৈকে আৰাম','ইমান মসৃন কাপোৰ ⸺ ইম্পৰটেড্‌ ছাগে', 'ফৰেইন কচ্মে‌টিক'<noinclude center
{{gap}}আমাৰ দেশৰ মানুহবোৰে কাম কৰাতকৈ কথাকৈ বেছি ভালপোৱা বাবে সততে হৈ থকা সভা সমিতিবোৰত বক্তা বহুত পোৱা যায়
{{gap}}ক'ৰবাত পাইছিলো ⸺ চোৰে চুৰ কৰিবলৈ যাওঁতে ধৰা নপৰিবৰ বাবে তোমাক খাটি নিশ্চিত হৈ যায়
{{gap}}মোৰ হে বিষয় বাব নাই, তুমি কিন্তু বে'চ ফিল্ড কৰিছা
f৭ পতিয়াবলৈ লােহ গ্রাহe 2Fভৰ এইবিলাক দুঃ পাষজ দু' ও নে
{{center অসম সাহিত্য সভাৰ শতবৰ্ষীয় শিৱসাগৰ অধিবেশন, ২০১৭ noinclude noinclude>
{{gap}}প্ৰতিজন মানুহৰ চৰণত যাৰ বাবে লেখি লেখি এদিন শেষ হৈ যাম
{{gap}}কবিতা লিখা কামটো কেৱল শব্দৰ চুপতিতে যে সীমাৱদ্ধ নহয় সেয়া অনুধাৱন কৰিবলৈকো কবি সচেষ্ট হৈ উঠিছে
'জীৱ' শীৰ্ষক কবিতাটোত প্ৰকাশিত জীৱন জিজ্ঞাসাৰ উঁহটোও এনে চেতনাৰ পৰাই উৎসাৰিত
tutxt লাঞ্চে যেদি ৩য়ক জালা ভেবে তাকে ফৰ বন হোৱা
£যু জাতৰ ঘ৫ে শ ন স্বাৱা কিন্তু যিবিলাক ৪৮ যােহ্ন দি মা নিহত ঘর্থ কিয়নো সিহঁ তােমা
' ঘাৰৰ জুই জালি দুৱালে ভেডিয় পিভৰেও সিই তৰ লগতে যিয় হৃই ওই দুৱালে
27 "যাগ দিয়া কি যেদ যয় ভাল কৈ চা ভেষে যে ২৪ কিয় যৰিা
(সই কল এ প্লাকএসবিলাকক ইলিলে tড় সে লাঞ্চ ফল হোক যেনেকৈ যো ণিভূএ যোক
367 ২২ ঘৰু ঙেও এই ককিবিলাকৰ ওপৰৎ হামিয়ই {৩ ফুলিলে বহি পোৱা
¢ সেই কাল দুৰ্গ ভুল থকা প্ৰতি দেশৰপৰা ধ ৪ ত্ত যিৰূদী সকলে যিশাল বাস কৰিলে
{{gap}}শৈশৱতে দেখা বহুতবোৰ সপোনৰ এটা অন্যতম সপোন আছিল কেতিয়াবা এখন কিতাপ লিখাৰ
{{gap}}'বিচ্ছুৰিত বৰ্ণালী'ত সন্নিবিষ্ট মোৰ লেখাবোৰ মোৰ যৌৱনৰ সোণালী দিনবোৰৰ জীয়া ছবি
{{gap}}বিচ্ছুৰিত বৰ্ণালীত সন্নিবিষ্ট প্রায় প্রতিটো কাহিনীতে কিছুমান জীয়া চৰিত্ৰ আছে
{{gap এক্সকিউজ মি দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে সােমাই আহিল এখন ধুনীয়া, গুলপীয়া মুখ
{{gap}}দুপৰীয়াৰ এই নির্জনতাত অ', এন, জি, চি কলনিৰ কোনােৱেই চাগে এতিয়া সাৰে থকা নাই
{{gap তই কোৱা নাই কিয় আজি গােস্বামীৰ ওচৰত দেখুৱাই আহিবি
{{gap}}এই চাৰিদিনৰ সান্নিধ্যইতাে মােক বর্ণালীৰ বাবে ইমান ব্যাকুল কৰি তুলিব নালাগিছিল
{{gap ধুৎ ছােৱালীঁ মই এক্সপার্ট এক্টৰৰ দৰে মুখ বিকটাই ক'লোঁ- কিবা এটা ভাবি থাকোতে তইনাে কিয়
{{gap}}এখন প্লেটত কেইথােকমান আঙুৰ লৈ বর্ণালী ৰূমটোলৈ পুনৰ সােমাই আহিল
{{gap হতাশ নহৈ কি হ'বা তাই ক'লে অন্ততঃ মই তােমাক ইমান কনজাৰভেটিভ বুলি ভবা {{gap কনজাৰভেটিভ
{{gap}}অ',এন, জি, চি, কলনিৰ সুদৃশ্য পকী ৰাস্তাবােৰ তেতিয়া সাক্ষ্য ভ্ৰমণকাৰীৰে ভৰি পৰিছিল
{{gap}}চিয়াচেনৰ পহৰাচকীৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্রতিদিনে কোটি কোটি টকা খৰচ কৰিবলগা হয়
{{gap কিয় মনত নেপেলাম তােমাৰ দৰে ফ্ৰেণ্ড লাইফত কমেইহে লগ পােৱা যায়
{{gap চিন্ময়দা, ঘৰ পালোঁহিয়েই, তুমি মা-দেউতাক মাত এষাৰ লগাই যাবা আহা
{{gap}}বন্ধুত্বৰ খাতিৰত তাইলৈ এখন চিঠি লিখাত একো বাধা নাই সঁচা
{{gap}}যুক্তিৰ ট্ৰেংকুইলাইজাৰ খাই আজিকালি মই প্ৰায়েই বাস্তৱৰ পৰা পলায়ন কৰি ফুৰোঁ
{{gap মোক জোকাই নল'বা কিন্তু৷ বাইদেৱে ভিনিহিদেউলৈ পোন্দোৱাকৈ চালে৷ {{gap শান্তি বাবা
{{gap কিয় আপুনি নাযায় প্ৰণৱজ্যোতিয়ে মূৰ আঁচুৰি থকাৰ পৰাই আচৰিত হৈ সুধিলে
{{gap}}এতিয়া এই বিশাল হােষ্টেলৰ দুর্লভ নির্জনতাত মই, মােৰ সতে অকলে
{{gap}}হােষ্টেলৰ এই বিশালতাই, এই পৃথিৱীৰ সেউজ, বিস্তীর্ণ ভূমিৰ ব্যাপকতাই মােৰ মনটোও যেন বিশাল কৰি তুলিছে
'য'ত শুঙো, চুমা খাওঁ নেলাগে আমনি ' {{gap}}মই লাহে লাহে বাওঁহাতখনেৰে মােৰ বুকুখন খেপিয়াই চালোঁ
{{gap}}বর্ণালীয়ে শেষৰ দিনা কৰা এই প্রশ্নটোৰ মােৰ মনত পাকঘূৰণিৰ দৰে ঘূৰি থাকে
{{gap}}খুউব সুন্দৰ আখৰেৰে ধুনীয়া এনভেলপটোত মােৰ নাম ঠিকানা লিখা আছে
{{gap কোন অ' ভিতৰৰ পৰা দেউতাকে বিৰক্তিৰে দুৱাৰ খুলি দিছিল
{{gap}}দেউতাকে হাঁহি হাঁহি ভিতৰলৈ সােমাই আহি কৈছিল— নাভাঙে আৰু দিয়া
{{gap}}ঋষিতে এন ডি এত ছিট পােৱা বুলি জানি তাহাঁতৰ ঘৰলৈ খবৰ কৰিব অহা মানুহৰ সোঁত বৈছিল
{{gap}}ৰহমান খুড়াই খবৰ কৰিবলৈ আহোঁতে ঋষিতে তেওঁক এৰিষাকো কিয় লৈ নাহিল বুলি সুধিছিল
{{gap}}কেইদিনমান থাকিয়েই একেই ৰিক্ত হৃদয় লৈ ঘৰৰ পৰা একাডেমীলৈ ঘূৰি আহিছিল
— মাকে ক'লে, যােৱা মাহৰ পােন্ধৰ তাৰিখেই তাইক ৰহমান খুড়াই থৈ আহিলগৈ
—এৰিষাৰ কাণখনত লাহেকৈ পকাই দি ক'লে— মই মৰাে বুলি তােমাৰ ইমান ভয়নে
{{gap তাই যােৱাবাৰ আঁহােতেই তই ঘৰলৈ আহিলে তাইকো লৈ আহিবলৈ কৈছিল
{{gap}}সেইদিনা নিশা ঋষিতে ঘৰমুৱা ট্ৰেইনৰ পৰিৱর্তে আহমেদাবাদ অভিমুখী ট্রেইনত উঠিছিল
{{gap এয়া তােমাৰ চাহ চাহৰ প্লেটখন টেবুলতে থৈ সি ক'লে— মােৰ কাপ মই ভিতৰৰ {{gap খকুৱাটো
{{gap তােমাৰো কিবা এটা হােৱা হ'লে মােৰাে দশা যে এই ছােৱালীজনীৰ দৰেই হ'লহেঁতেন {{gap}}হঠাৎ কৈ পেলালে এৰিষাই
{{gap}}ঋষিতৰ ছুটী শেষ হােৱাৰ আগতেই এৰিষা হােষ্টেললৈ ঘূৰি যাব লগা হ'ল
{{gap}}ৰহমান খুড়া আৰু তাৰ ঘৰখনাে সুখী হৈছিল ঋষিতৰ ৰাজস্থানলৈ ট্রেন্সফাৰ হােৱা বাবে
{{gap}}ঋষিতৰ মনত পৰিছে আজিৰ পৰা পাঁচোটা বছৰৰ আগৰ গণৰাজ্য দিৱসৰ পূর্বসন্ধ্যালৈ
– তেওঁ চিৎকাৰ কৰি {{gap}}ঋষিতৰ আৰু একো শুনাৰ সময় নাছিল
{{gap ছাৰ, আহমেদাবাদলৈ সকলাে ফ্লাইট কেনচেল কৰা হৈছে নহয়, শুনিছেই নহয় তাত আৰ্থকুইক {{gap শুনিছোঁ, শুনিছোঁ
{{gap}}হােষ্টেলৰ সন্মুখত টেক্সীখনৰ পৰা নামিয়েই ঋষিত দৌৰি দৌৰি সােমাই গৈছিল হােষ্টেলৰ কেম্পাছত
{{gap}}তাইৰ একো হােৱা নাই৷ ৱাৰ্ডেনগৰাকীয়ে কৈছিল— আপুনি এতিয়া ৰাজস্থানৰ পৰা আহিছে
{{gap}}তাৰ প্ৰশ্নৰ একো উত্তৰ নিদি মিচুয়ে তাৰ বুকুতে সােমাই মাথোঁ কান্দি আছিল
{{gap}}আৰু দুটা দিন ঋষিত আৰু মিচুৱে একেলগে আহমেদাবাদৰ বাটে-পথে এৰিষাক বিচাৰি ফুৰিছিল
{{gap}}পুৰা সাত দিনৰ পাছত এৰিষা আৰু অৰ্পণাক বিচাৰি পােৱা গৈছিল
{{gap ৰিপ ৰিপ ৰিপ ঋষিতৰ ৱায়াৰলেছ ছেটটোৱে সাৰ পাই উঠিছিল
{{gap তুমি বহুত খীণাইছা হােটেলৰ ৰূমত মুখ হাত ধুই চাহ একাপ খাবলৈ তললৈ নামি আহোঁতে {{gap তুমি হ'বলা খীণােৱা নাই
{{gap হয়নেকি' ঋষিতে প্রসংগ সলনি কৰি ক'লে- মা ভালে আছে
{{gap}}সিদিনা ৰাতি সােনকালেই আহাৰ খাই সিহঁত দুটা নিজৰ নিজৰ ৰূমত সােমাল
{{gap}}এতিয়াও অৱশ্যে তাৰ কেইজনমান বন্ধুৰ সৈতে যােগাযােগ আছে- পংকজ, হেমন্ত, চিদানন্দ
{{gap মই ভাবিছো কি জানা, মিচু ঋষিতে ক'লে, মােৰ বুকুৰ যন্ত্ৰণাখিনি তােমালৈ সংক্রমিত নহওক
{{gap}}টেক্সীখন এয়াৰপৰ্টৰ ওচৰত ৰৈছিল৷ ঋষিতে খৰখােজে কাউণ্টাৰৰ ওচৰলৈ আগুৱাই গৈছিল
{{gap}}বহুপৰ তেনেকৈ বহি থকাৰ পিছত অনুলেখে তাৰ কোঠাতে থকা টেলিফোনৰ ৰিছিভাৰটো দাঙি
{{gap}}সন্ধিয়াটো আৰম্ভ হােৱাৰ লগে লগে অনুলেখৰ মদ খােৱাৰ ইচ্ছাটো তীব্র হৈ উঠিল
{{gap}}বটলৰ সাঁফৰটো খুলি অনুলেখে টেবুলৰ ড্ৰয়াৰৰ পৰা চ'ডাৰ বটলটো উলিয়ালে
{{gap}}এগ্রিকালচাৰ ছায়েন্সত বি এছ চি কৰাৰ পাছত অনুলেখ গুৱাহাটী ইউনিভাৰচিটিত এম বি এ কৰিবলৈ আহিছিল
{{gap কি বুলি জোকাইছে, কোৱা না শ্বেমিমে তাক আকৌ জোকালে
{{gap}}শূন্য গিলাচটো চকুৰ আগত দাঙি ধৰি আনুলেখ বৰ আবেগিক হৈ উঠিল
{{gap}}এইখনেই সেই ৰেষ্টুৰেন্ট, য'ত বহি অনুলেখ শ্বেমিমৰ সন্মুখত স্বীকাৰ কৰিছিল শ্বেমিম, আই লাভ ইউ
{{gap নাঃ আজিৰ দিনটোত মই কম্পেনীৰ কোনাে প্রগ্রেম লােৱা নাই
{{gap আকৌ ভাৱনাত ডুব গ'লা দেখনাে দুটা পেগ বনাই তাই কৈছিল— মদ খােৱাৰ কথা ভাবিছা চাগৈ
{{gap}}গিলাচৰ পৰা এঢোক মদ পিলে অনুলেখ৷ মদ খাবলৈ তাৰ খুউব এটা মন যোৱা নাই
— ছামাদে উৎকণ্ঠিত হৈ অনুলেখলৈ চালে তুমি ছোৱালীজনী চিনি পোৱা নেকি
{{gap}}এসপ্লানেডত থকা গেষ্ট হাউচৰ ৰূমটোত সোমাইহে যেন ভাগৰটো লাগিল অনিৰুদ্ধৰ
{{gap}}দহৰ পৰা পোন্ধৰ মিনিটমান সময় কেনেকৈ পাৰ হৈ গ'ল অনিৰুদ্ধই যেন গমেই নেপালে
{{gap হাঃ হাঃ হাঃ চাৰ্গেই নিজে নিজে অলপ সময়, হাঁহি ল'লে বেছ জমিল বুজিছে
'ইস্ক নে তো গালিবকো নিকম্মা বনা দিয়া নেহীতো হমভী আদমী থে কামাল কে
' ইমান উচ্চস্বৰত নিচিঞৰিবা হে হৃদয় মই সেই নিকম্মা গালিবো নহয় ইমান উচ্চস্বৰত নিচিঞৰিবা হে হৃদয়
{{gap}}তুমি হয়তাে ভাবা, মই মােৰ স্বামীৰ সৈতে স্ফুৰ্তি কৰি সংসাৰ কৰি আছাে
{{gap আপােনাক তৎক্ষণাৎ লগ পাবৰ বাবে মই কিছু অস্বাভাৱিক আচৰণ কৰিছিলাে
{{gap}}ককপিটৰ পৰা পাইলটে চেন্নাইৰ বাহিৰৰ উষ্ণতা, বতৰৰ অৱস্থা আদিৰ বিষয়ে ঘােষণা কৰি আছে
{{gap}}অনিৰুদ্ধই অফিচত আহি পোৱাৰ পাছত নিজৰ কামত মগ্ন হৈ পৰিল
'ভোক' আৰু তাৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা বিদ্ৰোহক লৈ তেওঁ অনন্য চিত্ৰ এখন আঁকিবলৈ সক্ষম হৈছে—<noinclude noinclude>
{{gap}}ৰিং চেৰিমনিৰ দিনাৰ পৰা জোৰোণৰ দিনালৈকে এই বাৰটা দিন কেনেদৰে পাৰ হ'ল অনুলেখে ক'বই নােৱাৰিলে
{{gap এইবােৰ তােমাৰ অচিনাকি ঠাই৷ কেনেবাকৈ ৰাস্তা ভুল কৰি পেলােৱা হ'লে
{{gap}}ৰভাত বহি থকা সকলোৱে অনুলেখ আৰু পূবালীমালৈ চালে৷ অনুলেখে নিজক সংযত কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে
— {{gap}}শ্বেমিমলৈ ইংগিত কৰি সি কৈছিল—তােক ছাৰপ্রাইজ দিবলৈকে ইমানদিনে কথাটো কোৱা নাছিলোঁ
{{gap}}তাৰ সিদ্ধান্তৰ কথা শুনি সেইদুপৰ ৰাতিও ঘৰখন উৰুলীকৃত হৈ উঠিছিল
{{gap}}কেইবাদিনাে নুখুৰােৱা ডাঢ়িখিনি খুৰাই অলপ চাপ-চিকুণ হ'বলৈ মন গল অনুলেখৰ
{{gap}}ভৰলু পাৰ হৈ দলংখনত অটোখনত উঠোতে অনুলেখে ভৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুলৈ চাই পঠিয়াইছিল
— শ্বেমিমে হঠাৎ আৰম্ভ কৰিছিল তুমি বাৰু হঠাৎ মােক এনেকৈ লগ পাই যাম {{gap ওহো
{{gap}}অনুলেখ আৰু শ্বেমিম ইউনিভাৰচিটি চৌহদত সােমাই কিছু সময় অলিয়ে-গলিয়ে ঘূৰিলে
{{gap}}কেম্পাছত ঘূৰি ফুৰোঁতে সিহঁত দুটা বেছি ভাগ সময়ে মৌন হৈ আছিল
{{gap}}শেমিমৰ ছেম্পু কৰা চুলিকোছাৰ পৰা এটা ধুনীয়া গােন্ধ আহি তাৰ নাকত লাগিছে
{{gap}}আধা কিলােমিটাৰমান খােজকাঢ়ি গৈয়েই এটা এপার্টমেণ্টৰ গেটেৰে সােমাই গ'ল শ্বেমিম
— সি কাকুতি কৰি কৈছিল— ডন্ট বি ক্রেজী লিভ মি
{{gap}}যােৱা তিনিটা বছৰে মই গুৱাহাটীৰ চিটিবাছ গলি অথবা মার্কেটত অকলে অকলে ঘূৰি ফুৰিছিলোঁ
{{gap}}মােৰ কালিৰ ব্যৱহাৰ দেখি তুমি চাগৈ খুউব আচৰিত আৰু বিৰক্ত হৈছা
{{gap তুমিনাে কি একেটা কথাতে লাগি আছা চিদা অনুলেখক বচাবলৈ চিদাৰ পৰিবাৰ ৰেখা কোঠাটোলৈ সােমাই আহিল
{{gap}}ৰেখাই যতনাই দিয়া পুৱাৰ জলপানখিনি খাই থাকোতেই চিদাই গালি দি থাকিল
{{gap}}এঘণ্টাৰ টেষ্টটো হৈ যোৱাৰ পাছতে কোম্পানীৰ চীফ এক্সিকিউটিভ আহি ওলাল
{{gap}}বৰবাবুৰ পিছে পিছে নিতিশাও তাৰ পৰা বিদায় লৈ দ্বিতীয় মহলালৈ উঠি গ'ল
{{gap}}প্ৰচণ্ড ঈৰ্ষাৰে অনিৰুদ্ধই নিতিশা আৰু জয়দীপ যোৱাৰ ফালে চাই ৰ'ল
{{gap}}কেন্টিনত সিদিনা ঘটা ঘটনাটোৰ পিছত জয়দীপে চাগে লাজতে নিতিশাৰ কাষ চপা নাছিল
{{gap}}অফিচ ছুটী হোৱাৰ আধা ঘণ্টামান আগতেই সি এম জি মাৰ্গৰ চুক এটাত বেঞ্চিত বহিল
{{gap কিছু দূৰত থিয় হৈ ক'ল্ড ড্ৰিংকছ পি থকা ছামাদলৈ চাই অনুলেখৰ বেয়া লাগিল
{{gap পুৰণি লেপটপত সকলো আছিল, সেইটো বেয়া হৈ যোৱাৰ বহু স্মৃতি হেৰাই গ'ল অ
{{gap}}অনিৰুদ্ধই মানুহজনক এগালমান ধন্যবাদ দি পাছখন খামোচ মাৰি ধৰি আদিত্যৰ ওচৰলৈ আহিল
{{gap}}চিকিমত জইন কৰিব লাগিব বুলি শুনি অনিৰুদ্ধৰ মন কোঁচ খাই গৈছিল
{{gap}}জিৰ' পইণ্টৰ পৰা লাচুঙৰ হোটেললৈ গৈ বস্তু বেহানি লৈ সিহঁত লাছেনলৈ ওলাই গ'ল
{{gap}}চেন্নাইৰ পৰা ঘৰলৈ অহাৰ পিছতো অনিৰুদ্ধৰ মনটো যেন অৰ'ভিলেত থাকি আহিল
{{gap}}নিতিশা আৰু তাৰ সম্পৰ্কটোৰ কথা নিতিশাৰ ঘৰত জানো কেনেকৈ গম পালে
{{gap}}ট্রেন্সফাৰ অৰ্ডাৰ অহাৰ দুসপ্তাহৰ পিছত সি কোম্পানীৰ গুৱাহাটীৰ অফিচত যােগদান কৰিছিল
{{gap}}নিতিশাই চিঠিৰ শেষত বিশেষ দ্রষ্টব্য দি লিখিছে, অনি, তােমাৰ বাৰু লাছেনৰ সেই জোনাক ৰাতিটো মনত আছেনে
{{gap}}চেন্নাইৰ ডমেষ্টিক টাৰ্মিনেলৰ পৰা অনিৰুদ্ধ আৰু তাৰ পূত্ৰ আদিত্য ট্ৰলী ঠেলি ওলাই আহিল
{ উং জানো, কব নোৱাৰোঁ, I do not know. প্ৰ, অব্য. প্ৰশ্ন সোধাত ব্যৱহৃত অব্যয় শব্দ, নে; যেনে, তেওঁ জানে
" টালিটোপোলা, স. শ অং. টালি, অনুক, + টোপোলা, একে লগে বন্ধ
" ডাঠকপে কৈ সাৱধান কৰ, কোনো কাৰ্যাৰ কি ফল হব পাৰে, তাক van. ক. স. ওঢ়াওঁতা স্ত্ৰী) ডঢ়াতী
" – খান বাহাদুৰ ছয়িদুৰ ৰহমান, ৰাজস্ব মন্ত্ৰী, শিলং ৯/১২/৪০
{{gap}}আই মোৰ, সংসাৰ-সোতত, গধুৰ শিলৰ দৰে ফুৰিছিলো তলত বাগৰি; নিজ অৰ্জনৰ বুলি নাছিল একোৱে'
{{gap}}জয়-যাত্ৰী, সমাজৰ, প্ৰকৃতিৰ, বিধান মতেৰে, পিতৃ-গৃহ এৰি আজি, যাবা তুমি পতি-গৃহলই
" এনে নিৰ্ভীক হৃদয়ৰ স্বাধীন-চিন্তাত হাত দিবৰ অধিকাৰ নাই দেৱতাৰো
"তোমাৰ সোঁ হাতে কি দিলে, সাৱধান, তোমাৰ বাওঁহাতে যেন তাৰ ভু নাপায়
" দুয়ো খোজ দিলে; কিন্তু এজনে পূবলৈ আৰু ইজনে পশ্চিমলৈ মূ কৰি
"মানুহ জাতিৰ উন্নতি আৰু অৱনতিৰ লগত মোৰ উন্নতি আৰু অৱনতি গঁথা আছে; তাৰপৰা পুলুকা মাৰি সাৰিবৰ উপায় নাই
{{center ক] সন্তু আৰু পাষণ্ড 'শৈলে শৈলে হেৰা মাণিক নাপায়, গজে গজে মুক্তা নাই
"</poem> {{gap}}পঞ্চতন্ত্ৰ, হিতোপদেশ আদিৰ সাধুবোৰ সাধুৱেই; গল্প বা মিছা কথা নহয়
{{gap}}নিজত বন্ধুৰ গুণ নাথাকিলে আনক বন্ধু পোৱা টান; বন্ধু পালেও বন্ধুত্ব বান্ধি ৰখা আৰু কঠিন
) সাধিলোঁ, সুহৃদ্ হেৰা, দিয়া মোৰ ধন'; {{gap}}"আটাইতকৈ আগ হৰি-কথা
" ৰূপৰ চামুচ মুখত লৈ উপজিলেও নিজৰ কামিলা গুণ নহলে জীৱনৰ অমিয়া উপভোগ কৰিব নোৱাৰি
"</poem {{gap}}পঞ্চম আৰু এই সকলো সামৰা শ্ৰেষ্ঠ গুণ হ'ল বুদ্ধি
{{gap}}সমাজ কুট-কুশলীৰে ভৰা; অতি আপচু কথা সুললিতকৈ ক'ব আৰু অতি আপচু কাম শুৱলাকৈ কৰিব জনাজনেই কূট-কুশলী
{{gap}}অসত্য সততে সিংহাসনত, সত্য সদায় ফাচিকাঠত; ভুলতো এই কথা নাপাহৰি সত্যৰ পথত চলিবা
{{gap}}জ্ঞানীয়ে আটাই কথা জানে; চতুৰে আটাই মানুহ চিনে; ই জ্ঞান নহয় নিশ্চয়
"আপোছ" ভাল টম্বু, পাছে তাৰ তলত জীৱন কটাব নোৱাৰি; আকৌ মূল-নীতিৰ "আপোছ" নিতান্ত নিন্দনীয়
{{gap}}জনতাৰ মূৰ বহুত, মগজ তাকৰ; গতিকে তাত শলাগ লাজ আদি বস্তুও পাবলৈ নাই
" {{gap}}জ্ঞানতকৈ পৱিত্ৰ বস্তু সংসাৰত নাই, সচা; পাছে সি এটা চিচাৰ পৰা আন এটা চিচাত বাকী দিব পৰা পন্য নহয় দেই
(১১) বিপল, পল, দণ্ড, প্ৰহৰ⸺ইহঁতৰ সমষ্টিয়েই আজিটো ইহঁতৰ আঁহে আঁহে জীয়াই থকাই জীৱন
(১২) টোপনিয়ে মৰণে সমান; এতেকে তোমাৰ প্ৰত্যেক আজিটোৱেই একোটা নতুন জীৱন বুলি বুজিবাঁ
(৭) চাপৰিলে যদি মেঘ নেৰায়, সেই মেঘ একেবাৰে উৰাই দিব নোৱাৰিলেও তাক যিমান পাৰি পাতল কৰি পেলোৱাঁ
(৮) ঘাই কথাটো ফঁহিয়াই চোৱাঁ আৰু তাৰ উপায়-অপায় বাচি লোৱাঁ
(৫) বোকা দলিয়ালে শত্ৰুৰ গাত লাগিবও পাৰে, নালাগিবও পাৰে; কিন্তু তোমাৰ হাতখন যে লেতেৰা হ'ব ই নিশ্চিত
(৭) তুমি কৰা উপকাৰৰ কোনোবাই শলাগ নল'লে, নলক; তাৰপৰা তোমাৰ অপকাৰ হ'ব তাকে উমাই থাকিলেহে
{{gap}}আছে যদি যতনেৰে বিচাৰি উলিৱাঁ; {{gap}}নাই যদি চিন্তা তাৰ বিসৰ্জন দিয়াঁ
{{gap}}ভোজনত তৃপ্তি নাই, আছে সন্মানত; {{gap}}জ্ঞানতহে মুক্তি আছে, নাই মুণ্ডনত
{{gap}}সাধু সমাগম ভজাঁ নাপেক্ষি তিলেকে॥ {{gap}}নিত্যে এই অনিত্যক কৰি বিস্মৰণ
(১) যেই কুৰি বছৰ থাকিব পাৰাঁ, থাকাঁ; পাছে পোনৰ কুৰি বছৰেইহে তোমাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দীঘল কাল
(৬) পকা চুলি বয়সৰ চিন হ'ব পাৰে জ্ঞানৰ প্ৰমাণ নহয় আকৌ
(৯) বিনয়, মহন্তৰ পুত্ৰ, দম্ভালি দাসৰ ল'ৰা; তেনেকৈয়ে আত্মসম্মান চোৱাতকৈ তালৈ মন নকৰাই ভাল
{{gap}}এভৰি পানীত আৰু এভৰি মাটিত {{gap gap}}"ওহোঁ" বোলো পুৱা ডাঙৰীয়া
(২) বেলি হেৰুৱাই চকুপানী টুকি থাকিলে তৰাৰ জেউতিও দেখিবলৈ তাৰ সমিধানৰ ভাষা কিহৰ
{{gap}}ডাৱৰে ভাবে 'মই চৰাই নহলো কিয় poem> (১০) জলপ্ৰপাতে কয়, মুক্তিয়েই মোৰ গীত
(১১) ঘৰুৱাহী কামত তিতাৰ পদস্ফুৰণ শিলৰ মাজেদি ঝৰণাৰ নৃত্যৰ দৰে
(১২) বেলিয়ে অস্তাচলে নামি পশ্চিম সাগৰ সাঁতুৰি ভাগৰি আহে, অভিনন্দন (১৩) তোমাৰ ভোক নাই
(১৫) মূৰ্তি ধূলিত লয় পায়; তাৰ অৰ্থ এয়ে, ধূলি মূৰ্তিতকৈ মহৎ
</poem> (২১) ঈশ্বৰে কয় — মই সাপ হৈ খোটোঁ, সেইহে বেজ হৈ জাৰোঁ
(২৪) লোহাৰ কুঠাৰে গছক খুজিলে নাল এটা; গছে দিলে; আৰু সেই কুঠাৰেই তাৰ গুৰিত ঘাপ দিলে
(২৫) প্ৰতি সন্তানৰ জন্মই কয়, মানুহৰ বাবে ঈশ্বৰ হতাশ হোৱা নাই
(২৬) মুগা-পলুৰ দৰে মানুহে নিজে নিজ খোলা সাজি তাত সোমাই মৰে
(৪০) স্বপ্ন পত্নী, তেওঁ কথা নকৈ নোৱাৰে; টোপনি স্বামী, তেওঁ নীৰৱে সহি থাকে
(৪৪) কোনো শলাগ নিবিচাৰি শিপাই গছক পোহ দি পৰি নোযোৱাকৈ ৰাখি ডাল-পাত মেলায়, ফুল ফুলায়, ফল ফলায়
' কামে ততোধিক বেজাৰেৰে কয়, 'কথা, তোমাক দেখিহে বুজোঁ মই যে কিমান নিঃস্ব
' (৪৬) নিজ ৰূপত সত্য যথৰ; উপন্যাসত ই পাৱ পায়
(৪৯) ক্ষমতাই ভাবে তেওঁ যাক অনুগ্ৰহ কৰি গৰকি ধৰিছে সি কেঁকাব কিয়
' মৌবাহে কয়⸺, ইয়াতকৈ সৰু মৌবাহ এটাকে তোমালোকে সাজাচোন বাৰু
(৬৩) বৰষুণৰ টোপোলা এটাই ক'লে, 'মালতী, তোমাৰ বুকুত যেন মোক চিৰকাল ঠাই দিয়াঁ
' মালতী পাহিয়ে মুঠেই এটি হুমুনিয়াহ পেলালে আৰু একো ক'বলৈ নৌ পাওঁতেই সৰি মাটিত পৰিল
' {{gap}}মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ পৰা আমি জানো অভিমন্যুৱে মাতৃগৰ্ভতে ব্যুহভেদ মন্ত্ৰ শিকিছিল
{{gap}}বিশ্বৰ মূল গ্ৰন্থ-প্ৰকৃতি; মানুহে লিখা সকলো গ্ৰন্থ ইয়াৰ সৰু-সুৰা প্ৰতিলিপি
</poem তৰুণ পদ-তলে ৰাখাঁ হে সখা হে বিৰহ-ডাৱৰ ঠেলি দিয়াঁচোঁ দেখা হে
{{gap}}দেউৰীপাৰা ভাৰি গান সম্পৰ্কত মই যি লিখিলোঁ; ই মোৰ নিজস্ব অভিজ্ঞতাৰে লিখা
{{gap}}কালৰ বুকুত হেৰাই যাবৰ উপক্ৰম হোৱা এই ভক্তি মূলক গীতি-নৃত্য আজিও সমাজত সমাদৰ লাভ কৰি আছে
{{gap}}চিপাহী জনে লাজ পাই কিবা-কিবি বুলকি প্রস্থান হ'ব লগতে হালােৱা দাদা আৰু গাৰাে নক্‌মা সকলেও প্রস্থান হ'ব
{{gap}}ভাৰি গানত দিশা আৰু পদবোৰ গাই গাই গীত-নৃত্য আগবঢ়াই লৈ যোৱা হয়
{{gap}}এতিয়া এই ভাৰি গানৰ সীতা পুৰী নাটখন কোনে ৰচনা কৰিছিল
{{gap}}এই দৰে সীতা পুৰী ৩৭ টা দিশা আৰু পদবােৰ আছে
{{gap}}এদিন কোনাে এক বিশেষ কামত ৰজাই দুই ৰাণীৰ সতে কলিকতালৈ গ'ল
{{gap}}মাত্র কুৰি বছৰ বয়সতে পূর্ণবয়স্ক যৌৱন অৱস্থাতে ৰাণী অভয়েশ্বৰী দেৱী বিধবা হয়
{{gap}}ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী আৰু তােলনীয়া পােৰ চিন্তাই ৰাণীক দিনে নিশাই খুলি খুলি খাবলৈ ধৰিলে
{{gap}}দেউৰীপাৰা, অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ দুধনৈ ৰাজহ চক্ৰ বান্দৰ্শী মৌজাৰ অন্তৰ্গত এখন সৰু গাঁও
{{gap}}এই মহাদেৱ পাহাৰত আগতে ডাঙৰ ডাঙৰ গছ-গছনি আৰু বাহঁ আদিৰে ভৰপুৰ আছিল
{{gap}}শ্ৰীশ্ৰী ভগৱতী আই থানৰ পশ্চিমত যিটো পাহাৰ আছে তাক লতুমা পাহাৰ বা ৰাৱণ পাহাৰ বুলি কয়
"নয় বইনী নাৰানী জগৰ বায়নি কাকায়নি হগো ৰে হগো হগো
{{gap}}যোৱা ইং ১৯৯০ চনত "আইথান মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়"খন প্ৰথমে এই পাহাৰৰ টিঙতে বান্ধে