jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}নাই আজি জয়মতী মানবী ৰূপত দেবী ৰূপে অসমৰ জুৰি গাওঁ-ভূঁই
" বিৰাট বাহিনী ল'ই লবল'ই বুলি {{gap}}ৰণৰ বাতৰি শুনি ধৰি যোদ্ধা-বেশ কৰি এটি বেগবান অশ্ব আৰােহণ
{{gap}}মলমলাই থকা ফুলৰ গোন্ধ পাই ডেকাজনে ক'ৰ পৰা গোন্ধ আহিছে চাবলৈ লাগিল
—তেওঁ কলহটো পানীৰ ওপৰত এৰি দিয়ে, সোঁতে বল দি, কিছুমান দুৰৈলৈ লৈ যায়
{{gap}}আমাৰ অশ্বাৰোহী ডেকা শিলত বহি জিৰণি লোৱাৰ লগে লগে গাভৰুৰ ৰেহ-ৰূপ চাই ভোল গৈছিল
{{gap}}তাৰ পাচত, আগে আগে লগুৱাটো আৰু পাচত গাভৰু ঘৰমুৱা হৈ যাবলৈ ধৰিলে
" ফুলে পানী এলোটা আনি দিলে, কনক হাত ধুই ভাতৰ চৰুলৈ গ'ল
" {{gap}}কনকে গোহালি ঘৰলৈ আঙুলীয়াই ক'লে — সেই ঘৰটোৰে মুখৰ খোটালী শুদা হৈ আছে, তাতে বান্ধা
—অপকাৰ হোক বা নোহোক, মনত কল্পনা কৰা কথা ক'বলৈ বৰ ভাল যেন বিবেচনা নকৰোঁ
{{gap}}কনক —বাৰু যদি তোমাৰ একান্ত ক'বৰ ইচ্ছা নাই, তেন্তে নালাগে ক'ব
—মানুহজনক এবাৰ ধন্যবাদ দিবলৈকো নাপালোঁ; তেওঁ বা ক'ৰ মানুহ আছিল
{{gap}}দেবেন্দ্ৰৰ শিৰে শিৰে প্ৰবল ধুমুহা বলিবলৈ ধৰিলে; গোটেই গা কঁপি উঠিল
" {{gap}}দেবেন্দ্ৰ গা ধুবলৈ নুঠা দেখি কনকে আকৌ মাত গালেঃ—"বাপা
—আজিলৈকে মানৰ লগত কেইখন যুঁজ হৈছে কিন্তু আমাৰ সৈন্য কোন বাৰ জিকিছে
—নক'ব ভাঙৰীয়া, আপোনাক মিনতি কৰি কৈছোঁ, আৰু সেইষাৰ কথা মুখত নানিব
{{gap}}লগুৱাটোৱে চিনাকি ভাবেৰে কথা কোৱা শুনি কনকে সুধিলে,—"তুমি নো এওঁক কেনেকৈ চিনিলা
" ফুটাই কলে,— আপোন লোকে মোৰ এনে এটা ক্ষুদ্ৰ কাৰ্য্য়ৰ বাবে শলাগ লৈ মোক লাজ নিদিব
" এই বুলি কনক ভাত ৰান্ধিবলৈ গ'ল, দেবেন্দ্ৰও ফুলনিৰ ফালৈ সোমাই গ'ল
{{gap}}উত্তৰত দেবেন্দ্ৰই আঙ্গুলীৰ পৰা এটা বাখৰ পতা আঙ্গঠি সোলোকাই ল'লে; ফুলে একো নামাতিলে
" {{gap}}ফুলে একো নামাতিলে; দেবেন্দ্ৰই ফুলৰ হাতৰ উদ্দেশ্যে হাত মেলিলে
" – "যদি ভালে কালে আকৌ এই খিনি পাওঁহি"—এইবোৰৰ মানে কি
" {{gap}}দেবেন্দ্ৰনাথে ক'লেঃ—"মই এঘৰ চিনাকি মানুহৰ ঘৰত {{gap}}তেতিয়া সন্ধিয়া লাগি আহিল
" হুদুৰ সেই কেৰ্ক্কেৰীয়া মাত শুনি নানা জনে নানা প্ৰকাৰ সমালোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে
—আপোনাৰ পলম হোৱা দেখি কিবা দুৰ্ঘটনা ঘটিল বুলি আগবাঢ়ি আহিছোঁ
—তিনটা মানসেনাই মোৰ ঘোৰাটো ধৰিছিল গৈ, মোক দেখিয়েই সিহঁতে তৰা-নৰা ছিঙি লৰ দিলে
"অতি আচৰিত কথা" বুলি কোৱা-কুই কৰি তেওঁলোক উলটি আহিবলৈ ধৰিলে
—তহঁতৰ ৰজা বোলে আকৌ উজাই আহিছে, আমি সেই দেখি ভটীয়াই আহিছোঁ‌
—তই যি কৱ, তাকে কৰিম, মুঠেই আমাৰ মানুহৰ লগত যুঁ‌জ কৰিবলৈ নকবি॥ {{gap}}দেবেন্দ্ৰ
{{gap}}মেহেঙাই মদনৰ চকুলৈ চালে, দুয়োটাই চকুৱে চকুৱে কিবা "কি হে, একো নকলা দেখোন
—আপোনাক বন্দী-বেটী, হাতী-ঘোৰা যি লাগে তাকে দিবলৈ গাত ল'ব পাৰোঁ
" তাৰ পাচত দুয়ো উচাট {{gap}}কনকে এই ঘটনাৰ একো মোৰ ধৰিব নোৱাৰি, মনে মনে ভাবিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}কনকৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় বাৰ মাইলমান আঁতৰত এখন ডাঙৰ হাবি আছে
{{gap}}কিছুমান বেলি সালসলনিকৈ মদন আৰু মেহেঙাই "বেটীৰ লৰাই ঢকা ভাত খোৱাদি" ধূমামৃত পান কৰিলে
—তোৰ নিচিনা শ শ পৈশাচিক শক্তিৰ সম্মিলন হলেও সতীৰ ৰত্ন চুৰ কৰিব নোৱাৰে
{{gap}}বহুত বেলি এইদৰে লৰি লৰি ৰম্ভাৰ একেবাৰেই শক্তি লোপ পালে, আৰু লৰিব নোৱৰাত পৰিল
{{gap}}অলপমান বেলি এই অৱস্থাতে থকাৰ পাচত এহাল ঢেকীয়া- পতীয়া বাঘ-বাঘিনী আহি সেই গছ জোপাৰ তল পালে
{{gap}}লাহে লাহে উষাৰ সূৰুযৰ জিলিঙনি আহি ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ লগত ভীষণ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে
{{gap}}হালোৱা — তেনেহলে তুমি এতিয়াও নিৰাপদ হব পৰা নাই; সিহঁতে চাগৈ এতিয়া কেউফালে তোমাৰ বিচাৰ লগাইছে
—হওঁতে সিও তেনে কামলৈ হাত মেলিব নাপায় আৰু তায়ো কম নহয়, হলিৰ নিচিনা মানুহে এলা-পেচাকৈ ভুলাব পৰা সহজ যেন নালাগে
" {{gap}}হলিয়ে আকৌ মাৰে বুলি ভয়ত মুখেৰে একো নামাতি পৰিয়েই থাকিল
—এ' নকবা দেও, আজি পথাৰৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতেই মঘা এডাল সোমাই ভৰিটো তেনেই দুছিটা কৰিলে
{{gap}}বুঢ়া — তোমাক বাৰু সেইবোৰ কথা নালাগে; তুমি আন কামলৈকে যোৱাঁ, সেই কামৰ ভাৰ মোৰ ওপৰত থাকিল
{{gap}}তেতিয়া মদনে ফুলেশ্বৰী সম্পৰ্কীয় কথা-বতৰা আৰু এতিয়া কি কৰিবলৈ পাঙিছে, সকলো ভাঙি-ছিঙি ক'লে
" {{gap}}অলপমান বেলি নিতাল মাৰি থাকি আকৌ ভাবিবলৈ ধৰিলে,—"নহয়, ই মোৰ বৰ অন্যায় হৈছে
" {{gap}}এনেতে এজনী মলিন কাপোৰ-কানি পিন্ধা তিৰুতা আহি ফুলনিত সোমাল
{{gap}}ফুলে একেৰাহে এই অদ্ভুত ধৰণৰ তিৰুতাজনীলৈ চাই থাকি সুধিলেঃ—"আপুনি কোন
—মোৰ যি বিপদ, যি কষ্ট, যেনে বেজাৰ, তাক কোনোবাই ভুগিবলৈ পাইছে নে নাই, সন্দেহ
" {{gap}}বাস্তৱতে, নৈৰ শতসহস্ৰ ঢৌৰ বাধাবিঘিনি অতিক্ৰম কৰি এখন নাও ফুলে পানী অনা ঘাটতে লাগিলহি
{{gap}}ৰম্ভাই দস্যুৰ হাতৰ পৰা সাৰিলোঁ বুলি ভাবি আজি দুদিনৰ হাৰণ পূৰাই নিশ্চিন্ত মনে শুই আছে
" তাৰ পাচত বুকত সাহ বান্ধি তেওঁলৈ চাই থাকিবলৈ ধৰিলে
" এই বুলি ৰম্ভাই কাপোৰৰ তলৰ পৰা কটাৰীখন উলিয়াই, জোঙাল আগটো বুকলৈ টোঁৱাই দাঙি ধৰিলে
) কটাৰী দঙা দেখি পদ্মকান্তই বুজিলে যে ৰম্ভাই আত্মহত্যা কৰিব খুজিছে
"আত্মানং সততং ৰক্ষেৎ* এই ফাকি কথাৰ গৰিলা লৈ স্বৰ্গদেৱ ইমান দিন আঁতৰি ফুৰিছিল
"মন্ত্ৰং বা সাধয়েৎ, শৰীৰং বা পাতয়েৎ" তেওঁৰ বীজ-মন্ত্ৰ হৈ পৰিল
" {{gap}}সকলো সৈন্যই গৰ্জ্জি উঠিলঃ—"আজি মানক সমুচিত প্ৰতিফল দিম, মাতৃভূমিৰ কণ্টক গুচাম
— মোৰ ইচ্ছা তোমাক যেনে তেনে প্ৰকাৰে ঘৰত থৈ {{gap}}ৰম্ভা
{{gap}}"প্ৰাণলৈ ভয় কৰিলে, নিজ স্বাৰ্থত মতলীয়া হ'লে, কোনো জাতিয়ে উধাব নোৱাৰে
" সকলো সৈন্যই গৰ্জ্জি উঠিল সেই গৰজনি বাৰিষাৰ মেঘৰ ঢেৰেকণিৰ দৰে কেউফালে বিয়পি পৰিল
" তাৰ পাচত জীৱনৰ মায়া এৰি নিৰাশাজনিত বীৰত্বেৰে সৈতে অসম সাহসেৰে যুঁজিবলৈ ধৰিলে
—আৰু এনে সময় মোক ৰক্ষা কৰিবলৈ আপোমাৰ শুভাগমন দেখি মই তাতোকৈ আচৰিত হৈছোঁ
—যদি মোৰ বিবেচনা মতে পৰিচয় দিয়া উচিত যেন দেখোঁ, তেন্তে তাত অলপো সন্দেহ নাই
—মই তোমাক আগেয়ে কৈছোঁ যে মই এজনী গাভৰুৰ লগত আহিছিলোঁ
" {{gap}}"ব'লা তেনেহলে এই ওচৰৰ গাওঁখনলৈকে যাওঁ" বুলি পদ্মই ফুলক লৈ টুক টুক কৰে যাবলৈ ধৰিলে
{{gap}}এইদৰে গাইপতি বেলেগ বেলেগ কাৰ্য্যত লাগি থাকোঁতেই বেলি প্ৰায় ডেৰ-পৰমান হ'লহি
" {{gap}}পদ্মকান্তই তেওঁলোকৰ নিজ নিজ বিবৰণ আৰু মনৰ কথা সকলো ভাঙি-ছিঙি ক'লে
{{gap}}ৰণ শেষ হ'লত স্বৰ্গদেৱ কিছুমান সৈন্যেৰে সৈতে এডোখৰ ঠাইত গোট খালে
" {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ কথা মতে সকলোৱে ৰণক্ষেত্ৰলৈ গৈ দেবেন্দ্ৰৰ মৃতদেহ বিচাৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}স্বৰ্গদেৱে দেবেন্দ্ৰক এখন সোণেৰে নাল বন্ধোৱা তৰোৱাল পুৰস্কাৰ দি ক'লেঃ –"দেবেন্দ্ৰ
{{gap}}তাৰ পাচত দেবেন্দ্ৰই বিনীত ভাৱে স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰত বিদায় লৈ ঘৰমুৱা হৈ খোজ ল'লে
—কেওঁ নাই ফায়া; তোমাক ভৰিত ধৰি মাতিছোঁ; তুমি যি লাগে তাকে লৈ গুচি যোৱাঁ
" আৰু {{gap}}ৰম্ভাই খং আৰু ভয়ত অধীৰ হৈ ক'লেঃ — "পাষণ্ড
{{gap}}ৰম্ভাই ঘটনাৰ একো মোৰ ধৰিব নোৱাৰি থৰ লাগিল, অজ্ঞাতসাৰে মুখৰ পৰা চিঞৰ ওলাল
{{gap}}কনকৰ কথা শুনি দেৱেন্দ্ৰৰ মূৰ ঘূৰি গ'ল, কেউফালে ধুঁৱলি- কুঁৱলী দেখিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}বলোৰামে ফুলৰ পৰা তেওঁৰ পিতাকৰ পৰিচয় পাইছিল আৰু দেখা-শুনা নাথাকিলেও আগৰে পৰা তেওঁৰ নাম শুনিছিল
{{gap}}টেকেলি দিবৰ দিনা এই আকস্মিক বাতৰি ফুলৰ কাণত যাঠিৰ খোঁচ পৰা দি পৰিল, তেওঁ ততালিকে মূৰ্চ্ছা গ'ল
" কৰিবলৈ ধৰিলে, ফুল একেবাৰেই চৰগ পৰা মানুহ যেন হ'ল
" মানৰ নাম শুনিয়েই বিয়াঘৰীয়া সকলো যেনি পায়, তেনি পলাবলৈ ধৰিলে,<noinclude noinclude>
" {{gap}}ফুলে বুজিলে—ই সপোন নহয়, কিন্তু ঘটনাৰ একো মোৰ ধৰিব নোৱাৰিলে
{{gap চওঁতে চাওঁতেই দিনমণি সূৰ্য্যই দীঘল বাহুৰে পুখুৰীৰ কমলিনীক সাবটি ধৰি, শেষ চুম্বন কৰিলে
{{gap}}এই ঘটনা দেখি পদ্মকাণ্ড চৰগপৰা মানুহৰ দৰে থিয় হৈ চাইয়েই থাকিল
— বাৰু, উৰহী গছৰ ওৰ নাপালে নেৰা যদি কওঁ শুনা
{{gap}}পদ্মকান্তৰ মনত কিবা এটা অতীত ঘটনাই বিজুলী মৰা দি মাৰিলে
{{gap}}পদ্মকান্ত আৰু উন্মাদিনী পোনেই ফুলক বন্দী কৰি খোৱা ঘৰটোৰ ওচৰত ওলাল
{{gap}}পদ্মকান্ত এতিয়া অকলশৰীয়া, দুটা প্ৰায় সমান বলী মানুহৰ লগত তেওঁ যুঁজে কেনেকৈ
" এই বুলি তেওঁ স্থিৰ দৃষ্টিৰে {{gap}}সেই ৰাতিটো এনেদৰেই অতিবাহিত হ'ল
{{gap}}"সমাজ-সংস্কাৰ কাৰ্য্যত এই উপন্যাসখনিয়ে সাহায্য কৰিব বুলি আমি আশা ৰাখিলোঁ
{{gap}}ৰোমাঞ্চকৰ ঘটনাৰে ভৰপুৰ ডিটেক্টিভ উপন্যাস হলেও ইয়াত কোনো অস্বাভাৱিক বা অবাস্তৱ ঘটনা নাই
{{gap}}"নগৰৰ বিহুতলী আৰু পোহনীয়া কুকুৰে অসমীয়া ধেমেলীয়া নাটকৰ মাজত বিশিষ্ট আসন লব"
{{gap}}হে সামাজিকসব দামোদৰী টীকায়ে কহিছা দুষ্কৰ দেখাইবে লাগি ভগৱন্তে কৰ্ম্মযোগ জ্ঞানক প্ৰথমে কহিলা
{{gap}}মহোৎসৱ শেষ হবৰ দিনা ভট্টদেৱে তাত গোট খোৱা সকলো মেধীৰ মহলা লৈছিল
{{gap}}গীতাৰ ওচৰত ভাৰতবৰ্ষ যে কিমান ঋণী তাক কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰি
" {{gap}}গোঁহাইদেৱ — (নিজ মনতে — স্বৰ্গদেৱে দেখোন মানৰপৰা এটা ভবিষ্যৎ অমঙ্গলৰ আশঙ্কা কৰিছে
{{gap}}বৈষ্ণবী — "তেন্তে এতিয়া আমাৰ উপায় কি হব দেউতা ঈশ্বৰ
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "তোমালোকে পূজাৰ পিছলৈকে ইয়াত থাকিব লাগিব, পিছত আঘোণ মাহ পৰিলেহে যাব পাৰিবা
" {{gap}}বৈষ্ণবী — "মই এইটো দেখিছোঁ যে তোক এটা প্ৰাণীৰ পবিত্ৰ, নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেমে ৰক্ষা কৰিব
" {{gap}}বৈষ্ণবীৰ এই কথাত ধনেশ্বৰে বৈষ্ণবীক সেৱা এটা কৰি উঠিল; আৰু খৰি-খেৰ গোটাই দি ঘৰলৈ গল
" {{gap}}মনেশ্বৰ — "হেৰ ষাড়ত পৰি মৰা চুতিয়া, তই মোৰ খং নুতুলিবি {{gap}}ধনেশ্বৰ — "খং উঠিলেনো তই মোক কি কৰিবি
" {{gap}}ধনেশ্বৰ — "মই কাঁড় মৰা বিদ্যাত জিকি আঘণীক চুমা খাইছোঁ
" এইবুলি কৈয়েই ধনেশ্বৰে আঘণীৰ ওচৰ চাপি তাইক চুমা খালে আঘণীয়ে কোনো হকা-বধা নকৰি তাই ঘৰ মুৱা হল
" ধনেশ্বৰ — "আই কওকচোন তেওঁকনো কেনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে
{{gap}}ভূইতলী পায়েই ধনেশ্বৰে দেখিলে আঘণী আহি তাইৰ চাঙখনত বহি আছে
{{gap}}ধনেশ্বৰ — "তেন্তে তই মোৰ লগত সদাই একেলগে থাকিবলৈ মোৰ চিৰকালৰ লগৰী হবলৈ ইচ্ছা কৰনে
" {{gap}}আঘণী — "মই ইচ্ছা কৰিলেইনো কেনেকৈ তোৰ লগৰী হম
" {{gap}}আঘণী — "তই মোক তোৰ জীউটোতকৈও ভাল পালেও পিতায়ে মোক তোলৈ নিদিলেনো কেনেকৈ যাম
" {{gap}}ধনেশ্বৰ — "তই মনেশ্বৰলৈ নেযাওঁ বুলি কলে পিতাৰে জানো বল কৰি ধৰি বান্ধি তোক তালৈ দিব পাৰিবনে
" {{gap}}ধনেশ্বৰ — "মই যদি তোক পলুৱাই নিও তই মোৰ লগত যাবিনে
" {{gap}}আঘণী — "পলুৱাই নিলেও তোৰ লগততো মোৰ বিয়া হব নোৱাৰিব
" {{gap}}মনেশ্বৰে এইদৰে কোৱাৰ পিছতে হৰেশ্বৰ পুতেক ধনেশ্বৰে সৈতে সেই ঠাই পালেহি
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "হেৰ মনেশ্বৰ; তই কি কৱ
" {{gap}}ধনেশ্বৰ — "দেউতা ঈশ্বৰে কাটক বা মাৰক মই আজিৰপৰা আহোম হলোৱেই
{{gap}}ধনেশ্বৰে দাঁত কামুৰি এই কথাৰ উত্তৰ দিবলৈ নৌপাওঁতেই শদিয়াখোৱা গোঁহাইদেৱে কলে — "বৰদেউৰী
" {{gap}}বৈষ্ণবী — "কি বুলি গোচৰ দিছিল কোনো কথা নুলুকুৱাকৈ {{gap}}ধনেশ্বৰ — "আই
" {{gap}}বৈষ্ণবী — "বাৰু; তই যে তাইক ভাল পাৱ, তই জানো তাইক বিয়া কৰাব পাৰিবি
" {{gap}}লাংফাই দেউৰীৰ গোচৰৰ তিনিদিন মান পাছত শদিয়াখোৱা গোঁহাইৰ ঘৰত আকৌ লোকে লোকাৰণ্য হল
" {{gap}}শদিয়াখোৱা গোঁহাইদেৱৰ এই কথাত কমলেশ্বৰ গোঁহায়ে ধনেশ্বৰক কলে — "বাৰু ধনেশ্বৰ
" {{gap}}সৎৰাম — "মোৰ ইচ্ছা এই আষাৰ মাহতে ল'ৰা-ছোৱালী হালৰ বিয়াখন পাতোঁ
" {{gap}}সৎৰাম — "ইয়াৰ ভিতৰতে যদি কেনেবাকৈ সেই চুতীয়া লৰা- টোৱে তাইক পলুৱাই লই যায় তেন্তে সকলো কথা মিছা নহবনে
" {{gap}}বৈষ্ণবী — "তেনেহলে আই কচোন, মনেশ্বৰ আৰু ধনেশ্বৰৰ ভিতৰত তই কাক বেছি ভাল পাৱ
" {{gap}}তান্ত্ৰিক — "বাৰু দেও পৰীক্ষাৰ দিনা মোক তোমাৰ লগত নিবা
{{gap}}সেই দিনাখন ভাদ মাহৰ ৫মী নে ৬ষ্ঠী তিথি — দেওবাৰ
" হৰেশ্বৰৰ এই কথাত বামাচাৰী তান্ত্ৰিকে আৰু লাংফাই দেউৰীয়ে কলে :— "দেউতা ঈশ্বৰ
{{gap}}দেও পৰীক্ষা চোৱা মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু এই সকলৰ ভিতৰত আঘণীও আছিল
" {{gap}}মনেশ্বৰ — "বাৰু কচোন আঘণী; তইনো মোক কেলেই ভাল নাপাৱ
" {{gap}}মনেশ্বৰ — "তই জানো আৰু ইহ জনমত ধনেশ্বৰক পাবি
" {{gap}}মনেশ্বৰ — "তেন্তে তই গোটেইটো জীৱন কুমাৰী হৈয়ে {{gap}}আঘণী — "গোটেইটো জীৱন কুমাৰী হৈয়ে থাকিম
" এই বুলি ভিতৰলৈ গই চিকা ৰূপ এটকা লই আহি কলে :— 'হোৱা এই চিকা ৰূপ টকিকে নিয়া
" {{gap}}কমলেশ্বৰ — "বাৰু মই ফুলেশ্বৰী গাভৰুক আজিয়েই হওক বা কাইলৈকে হওক এইটো কথা মই খাটিম
" {{gap}}আঘণী — "দেও পৰীক্ষাত যে কাৰসাজি আছিল এইটোনো কোনে {{gap}}বৈষ্ণবী — "বাছা
" {{gap}}আঘণী — "আই কওক মইনো কি সহায় কৰিব পাৰোঁ
" ফুলেশ্বৰী আইদেওক খাটিবি তেওঁ যেন তেওঁৰ পিতৃ দেৱতাক খাটে ধনেশ্বৰক এৰি দিবলৈ
" ধনেশ্বৰে দেউৰীজনৰ মাতৃ হয় তেনেহলে সেই মাতৃয়েনো পুত্ৰৰ তেজ মঙ্গহ কেনেকৈ খায়
" {{gap}}কমলেশ্বৰ — "নদটোৱেও সেইদৰে সকলোকে পানী দি, বতাহ দি, আনক সুখী কৰাৰ লগে লগে নিজেও বোধ কৰোঁ সুখী হৈছে
" {{gap}}এই কথা বতৰাৰ পিছত কমলেশ্বৰ গোঁহাই তাৰ পৰা গল
" {{gap}}ফুলেশ্বৰী — "বলিত পৰা মানুহক আমাৰ দেউতাই নালাগে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰেও এৰি দিব নোৱাৰে
" {{gap}}আঘণী — "যদি দেও পৰীক্ষাটোত কিবা কাৰসাজি বা চক্ৰান্ত আছিল তেনেহলেতো দেউতা ঈশ্বৰে মুক্ত কৰিব পাৰে
" {{gap}}ফুলেশ্বৰী — "যদি কাৰসাজিটো কোনোবাই প্ৰমাণ কৰিব পাৰে {{gap}}আঘণী — "আইদেৱ
" {{gap}}ধনেশ্বৰ — "প্ৰভু কৃষ্ণই যি কৰে সেয়ে হব আঘণী
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "তেনেহলে আৰম্ভ কৰা সকলো ৰাইজে দেখক
" {{gap}}বৈষ্ণবীৰ কথামতে শদিয়াখোৱা গোঁহাইদেৱে ততালিকে চাও- ডাঙৰ হতুৱাই এইবিলাক অনোৱাই দিলে
" শদিয়াখোৱা গোঁহাইদেৱৰ আদেশত এটাইবিলাক ৰাইজে মিচিকিয়া হাঁহি মাৰিলেও একবোৰে নিজম হল
" তেতিয়া ৰাইজে চিঞৰি চিঞৰি কলে — "এৰা দেউতা ঈশ্বৰ ধনেশ্বৰ চুতীয়াক এৰি দিয়ক গৈ
" শঃ খোঃ গোঁহাইদেৱে "বাৰু তাক মুক্ত কৰা হব" এইদৰে কই ৰাইজক বিদায় দিলে
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "মইও যদি এটা মানুহৰ নাম সেইদৰে জপি তোমাৰ নিচিনাকৈ পৰীক্ষা কৰোঁ মইও পাৰিমনে
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "বাৰু মননো কেনেকৈ বলী কৰা যায়
" {{gap}}বৈষ্ণবী — "মই তেওঁক ভাল সাধক বা ঈশ্বৰ ভক্ত বুলি নাভাবো
{{gap}}মনত নানা চিন্তা ভাবনা লই ধনেশ্বৰ চুতীয়াই সপ্তমীৰ দিনা বন্দীশালত শুই আছে
" গোঁহাইদেউৰ এই আদেশত দেউৰীসকলে আৰু বামাচাৰী তান্ত্ৰিকে ৰছি লগোৱা ধনেশ্বৰক লই আহিল
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁঃ — "মই এই বলিক মুক্ত কৰিলোঁ দেউৰীসকল
" ইয়াৰ পিছতে শদিয়াখোৱা গোঁহাই আৰু আন সকলোবিলাক ঘৰাঘৰি গল
" {{gap}}এইবিলাক সাদৰ সম্ভাষণৰ পিছত শাঃ খোঃ গোঁহায়ে সকলোকে বিদায় দিলে, সকলোবিলাক ঘৰা-ঘৰি গল
{{gap}}পিছদিনা পূৱা শদিয়াখোৱা গোঁহাইদেৱে বগা ঘোৰা এটাৰ ওপৰত উঠি তেওঁৰ চৰাৰ মুখত আছিল
" {{gap}}লাংফাই — "যেন এজনা অতি ধুনীয়া ছোৱালী তামাৰ মাইৰ মন্দিৰৰ ভিতৰৰপৰা ওলাই আহি মোক কইছে — বাছা লাংফাই
" আচল তামাৰ মায়ে বলিও নাখায়, ৰাম আৰু কৃষ্ণইও নাখায়
" সেইদেখি তামাৰ মাইৰ আগত প্ৰাণী বলি, নৰ বলি নিদিয়াকৈ পূজিলেহে মাতৃ সন্তুষ্ট হয়
" এই কথা চিঞৰি চিঞৰি লৰি পলাবলৈ ধৰিলে — অসমীয়া সৈন্যই পিছে পিছে খেদি নি একেবাৰে তালাপত থলে
" {{gap}}শঃ খোঃ গোঁহাইদেৱনী — "মই দেখিছোঁ মোৰ ফুলেশ্বৰী আই- দেৱে তোমাক ভাল পায়
{{gap}}এই বিয়াৰ প্ৰায় এমাহ মানৰ মূৰত ফুলেশ্বৰী গাভৰুৱে এদিন আঘণীক মতাই আনি সুধিলে :— "আঘণী
" {{gap}}আঘণী — "আইদেৱে দেখোন এই বেটীৰ সকলো কথা জানে
" {{gap}}ফুলেশ্বৰী — "মই আকৌ ভাবিছিলো তই কিজানি মত সলাইছ — সেই দেখিহে তই নিজে মোক ইমান দিনে খাটনি ধৰা নাই
" {{gap}}আঘণী — "দেউতাই যদি গোঁহাইদেৱক পাহৰিব নোৱাৰিলে দেউতাৰ বেটীয়েনো কেনেকৈ দেউতাৰ সেনাপতিজনক পাহৰিম
" ফুলেশ্বৰী আইদেৱৰ এই কথাত আঘণী আনন্দিত হৈ সেৱা এটা কৰি ঘৰলৈ গল
next ভয়ো ভাই সাৱধান যাৱে নাহি ছুটে প্ৰাণ]] ধ্ৰুং॥ বেসায়ো ভাৰতে হাট আউৰ বেলি নাটে
{{gap}}এমনে দুই অধ্যায়ে কৰ্ম্মযোগ সাধন, জ্ঞানযোগ মোক্ষ সাধন, বুলি কহিলা
{{gap}}হে সামাজিকসব দেখ যাক মহাযত্ন কৰি কৰ্ম্মজ্ঞানযোগ পথে পাৱে, তাক ভক্তিযোগে অনায়াসে লভে
{{gap}}দামোদৰ দেৱে ভট্টদেৱৰ পৰিচয় লৈ পাটবাউসীতে তেওঁক কিছুদিন আশ্বাস দি ৰাখি ভাগৱত পঢ়িবলৈ দিলে
{{gap}}যদি বোলা ই ধৰ্ম্ম সুকৰ হৈলে কোনেনো সংসাৰী হৈব, আত শুনা
{{gap}}হে সাধুসব দেখ সপ্তম অষ্টম অধ্যাযত ভক্তি সহিতে যোগ কহিলা
{{gap}}তথাপি অৰ্জ্জুনৰ ভয় দেখি কৃপায়ে মনুষ্যাকাৰ সৌম্যৰূপ হুয়া আশ্বাস কৰিল
, বুদ্ধি ভেদ কৰিলে কৰ্ম্মত শ্ৰদ্ধা এড়িব, জ্ঞানো নলভিব, উভয়এ ভ্ৰংশ হুয়া নষ্ট হৈব
{{gap}}হে সাধুসব দেখ, প্ৰাণীত অবজ্ঞা উপেক্ষা দ্বেষ নিন্দা যাৱে থাকে<noinclude noinclude>
{{gap}}যদি বোলা তুমি ভক্তকেসে মোক্ষ দিয়া অভক্তক নেদা, তেবে তোমাৰো ৰাগদ্বেষাদিকৃত বৈষম্য আছে, তাত শুনা
{{gap}}ভট্টদেৱ দামোদৰ দেৱৰ পৰা এনে কথা শুনি মনে মনে বড় বেজাৰ পালে কিন্তু কি কৰিব গুৰুৰ আদেশ
{{gap}}গৌতমে কহিছা—সমক যি বিষমে পূজা কৰে, বা বিষমক যি সমভাবে পূজা কৰে, সি ইহলোকত পৰলোকত ভ্ৰষ্ট হয়, তাত শুনা
{{gap}}আমি আজি ৺ভট্টদেৱৰ ৰচিত কথা-গীতা পুথিখনি কিতাপৰ আকাৰে ছপাই তাক ৰাইজৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ
{{gap}}এই পুথি ছপোৱাৰ আন এটা কাৰণ হৈছে পুৰণি অসমীয়া সাহিত্য উদ্ধাৰ কৰা
- ভকতৰ সঙ্গে গাইবো গুণ মহাজে আত পৰে কোন লাভ আছে
{{gap}}গজপুৰীয়া বৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ সম্পৰ্কেও এটি ক্ষুদ্ৰ আমোদজনক কথা মোৰ মনত আছে
"ঘোঁৰাই আৰু গাড়ী টানিব নোৱাৰো" বুলি স্পষ্ট জবাব দি শুই পৰিল
"লিটিকাই'' সাধুটো মনত আছিল; গতিকে ভাবি-চিন্তি কোনো 'প্লট' plot নগঢ়ি একেবাৰেই লেখি গৈছিলো
" কিন্তু দুখৰ বিষয়, আমাৰ misdirected energy অথাৎ কুপথেদি নিয়োজিত শক্তিৰ বলত মৌৱে বাহ সোৱা গছ পৰিল হলি
{{gap}}অসমীয়া পুথি—এই সভাই অসমীযা পুৰণি আৰু নতুন পুথিৰ নাম অতি যতনেৰে সংগ্ৰহ কৰি এটি তালিকা কৰি ৰাখিছে
{{gap}}আমাক ফুৰাব-মেলিবলৈ আৰু সততে আমাৰ তত্ত্বাৱধান কৰিবলৈ আমাৰ দূৰ-<noinclude noinclude>
{{gap}}আজিকালিৰ কথা কব নোৱাৰো, সেই কালত শিৱসাগৰৰ গণকপটিত নাম-কীৰ্তনৰ বৰ পযোভৰ আছিল
{{gap}}অনেক বছৰৰ পিছত জোড়াসাঁকোৰ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত এইখন বিয়া; সেই<noinclude noinclude>
" মই অশ্ৰুগদ্‌গদ্, লোচনেৰে মূৰ দোঁৱাই তেওঁৰ কথাৰ মৰ্য্যাদানুভৱ কৰি appreciation জনালোঁ
{{gap}}কমলাবৰী সত্ৰৰ ভকতসকলে এবাৰ কি দুবাৰ পিতৃদেৱতাৰ আহ্বানত আহি লখীমপুৰত ভাওনা কৰিছিল
{{gap}}কিছুদিনৰ পাছত শ্ৰীযুত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই কলিকতা এৰি পাটনাত বি, এ পঢ়িবলৈ গ'ল
" বি, এল্, পৰীক্ষাত ঘটা বিৱৰণ আজি নিদি পিছৰ আধ্যালৈ থলোঁ
{{gap ১৩) ভাত খাই উঠি আমি আকৌ বৰে-সৰুৱে মিলি গোসাঁই-ঘৰৰ টুপত শেহ-নাম গাবলৈ বহোঁ
{{gap ১৪) ইয়াৰ পিছত দেউতাই অলপ ভৰি চলাই, ঘোষা গাই গাই আহি বৰঘৰৰ টুপৰ মুকলি খোঁটালী এটাত শোৱে
"—আনফালে, দেখিবলৈ মন নোযোৱা মাষ্টৰে gulf-stream " মোৰ দুই নাৱত দুই ভৰি; মই কৰোঁ কি
{{gap}}শ্ৰীযুত গোপালচন্দ্ৰ ঘোষ নামেৰে এজন মাষ্টৰে আমাক ওপৰ ক্লাছত পঢ়াইছিল
{{gap}}লখীমপুৰীয়া স্মৃতিৰ ভিতৰত আৰ এজন সজ লোকৰ কথা মোৰ মনত আছে
{{gap}}আমাৰ ঘৰৰ কাষতে তোলন সাজতোলা নামেৰে দিহিঙৰ গোসাঁইৰ সাজতোলা এজন আছিল
'' সুখৰ বিষয়, মই যোৰহাটলৈ গলোঁ, কিন্তু মুৰৰ ওচৰলৈ নগলোঁ৷<noinclude noinclude>
{{gap}}লম্বোদৰ পণ্ডিতৰ বৰণটো ক'লা, মুখত গুটি-সাঁচ আৰু বয়স ভৰ ডেকা আছিল
{{gap}}শিৱসাগৰত ত্ৰিলোচন শৰ্মা নাজিৰ বলি এজন ডাঙৰ পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ আছিল
{{gap}}ইয়াৰ পিছত মোক কলিকতাত পঢ়িবলৈ পঠিওৱাৰ কথা লৈ বিষম সমস্যা উপস্থিতি হ'ল
{{gap}}মনত আছে, এবাৰ ভাৱনাত এটা ভাও দিয়া হৈছিল, তাৰ নাম মঙ্গলা খৰিকটীয়াৰ ভাও
{{gap}}বুদুৰাম মুক্তিয়াৰ নামৰ ভকত এজনক আমাৰ পুখুৰী পাৰতে ঘৰ দি দেউতাই ৰাখিছিল
Chord Mailঅত বম্বেলৈ {{gap}}১৬ জুন—জে, এন, সেন সস্ত্ৰীক দাৰ্জ্জিলিঙৰ পৰা আহি আমাৰ ঘৰত উঠিল
{{gap}}শুনিলো গোলাঘাটত শ্ৰীনাথ ককাইদেওৰ ঘৈণীয়েক মোৰ বৌ, ল'ৰা এটা জন্ম হোৱাৰ পিছত ঢুকাল
{{gap}}২ নবেম্বৰ—ডিবুৰু এৰি ৰাতি ডাক জাহাজত শুলোঁহি কাৰণ পুৱায় জাহাজ ভটীয়াই যাব
{{gap}}১৯ অক্টোবৰত সেই চন্দ্ৰকান্ত হলতে ৰাজহুৱা চাহ-জলপানৰ আয়োজন বুজনকৈযে হৈছিল
"আহিবই লাগিব, এৰণ নাই" এইষাৰ "আহক, অহা উচিততকৈ" নিশ্চয় বলী
{{gap}}দুৰ্গা পূজাৰ বন্ধত ৰেল কোম্পানীয়ে যাত্ৰীক ভেৰোণৰ সুবিধা কৰি দিয়া
{{gap}}আগৰ তৰফৰ মানুহ যাক মই চিনিছিলো জানিছিলো, তাৰ দুজন কি এজনৰ বাহিৰে কোনো নাই
" আমি দয়ো কুজা হৈ আগবাঢ়ি গৈ জুপি জপি চাই দেখিলোঁ যে হয়—অনেক বৰা-গাহৰি
" আমি হঠাৎ ক্ষান্ত দি উঠি চাওঁ হয ঘৰচীয়া গাহৰিহে
{{gap}}ডেৰকুৰি কি দুকুৰি বছৰৰ মূৰত এইবাৰ মোৰ মাতৃমুখ দৰ্শন ঘটিল
"</poem {{gap}}ইত্যাদি পদবোৰো মোৰ বিষযে খটাই চলাই দিব পাৰি মাথোন মাধৱৰ ঠাইত মাতৃ শব্দটো বহুৱাই দিলেই হব
" শাওপাতত পৰিলে মানুহে পানীত এডিঙিলৈকে নামিও পিয়াহত শুকাই মৰে
" কিন্তু সাপে যেতিয়া বেঙৰ টেটুটোত ধৰেহি, তেতিয়া বেঙে কাতৰ কণ্ঠেৰে কয়—"টকা নে-এ-এ
"ইঙ্গিত্ং হৃদগতে ভাৰো বহিৰা কাৰ আকৃতিঃ" যদিও সি মোৰ আচল হৃদগত ভাব নহয়
{{gap}}বি, এন আৰ অৰ্থাৎ বেঙ্গল-নাগপুৰ বেলৰ ঝাৰসোগোড়া জংছন সম্বলপুৰৰ পৰা ৩১মাইল দূৰত্ব
{{gap}}মই বি-এ পৰীক্ষাত উঠাৰ পিছত দুবাৰ গৱৰ্ণমেণ্টৰ পৰা চাকৰিৰ আহ্বান পাওঁ
{{gap}}বিশ্ববিদ্যালয় সম্পৰ্ক পৰিত্যাগ কৰি ১৮৯৫ চনত দেখাশুনাকৈ মই ব্যৱসাষ জীৱন অৱলম্বন কৰিলোঁ
{{gap}}কোনো কোনোৱে এইখিনিতে কব পাৰে যে লেখকে তেওঁৰ মৃগয়াৰ কথা কবলৈ গৈ এইখন কি বকলা মেলিলে
{{gap}}মই সম্বলপুৰলৈ আহিলত বাৰ্ডকোম্পানীয়েও সম্বলপুৰত থকা তেওঁলোকৰ গ্ৰেফাইটৰ কামো মোৰ গাতে জাপি দিলে
" মই কিন্তু ফায়াৰ নকৰি পহুকেইটাৰ আলেখলেখ চাই সামাজিক তত্ত্বৰ মীমাংসাত প্ৰবৃ্ত্ত হলোঁ
{{gap}}আৰু এদিন সন্ধ্যা লাগি ভগাৰ সময়ত আমি মেঘপালৰ বঙলাত বহি থাকোতে হাই-উৰুমি আৰু ভগাটিনত কোব শুনিলো
{{gap}}দুঠেঙীয়া জন্তুত হাত পকাই লৈ এতিয়া চাৰিঠেঙীয়া জন্তুলৈ হেপা মেলিবলৈ মোৰ হেঁপাহ হ'ল
" ইত্যাদি (ৰবীন্দ্ৰনাথ আমাৰ দ্বাৰাই হাবিৰ শান্তি নাশ ঘটিছিল যদিও সি কিন্তু আবেলি বেলিকা
{{gap}}খেদাৰ অন্তত চাৰিওফালৰ পৰা সকলো চাপি-কুচি আহিল আৰু দেখা গ'ল যে প্ৰকাণ্ড বৰা আৰু ভীষণ দঁ‌তাল
{{gap}}চাৰিটা মানুহে সাঙী কৰি বৰাটো আমাৰ বাহৰলৈ যেতিয়া আনিলে, জন্তুটো দেখি বাহৰবাসীসকলৰ আনন্দ হ'ল
{{gap}}পিছ দিনা পুঁৱাই সেই অভিমানিনী হাকিমনীৰ ঘৰলৈ বন্যবৰাহৰ পিৰা এটা পঠিয়াই দিযা হ'ল
{{gap}}মোৰ এজন মুছলমান বন্ধুৱে এবাৰ ঘিচামূৰা নাকৰ ঠাই এডোখৰৰ হাবিত চিকাৰৰ বন্দৱস্ত কৰি মোক লগত ললে
{{gap}}আমি দুয়ো দুখন সুকীয়া চাঙত বহি ভাবি আছোঁহক যে সেই দিনাও যথাপূৰ্ব্বং<noinclude noinclude>
'' ময়ো বাজ ভৈল (বাহু প্ৰাণ ফাটি শৰীৰ৷৷" {{gap}}মই আগেয়ে তেনেকুৱা জন্তু দেখা নাছিলোঁ
" কিন্তু মন্ত্ৰীৰ এই হাকবচন বাপেক-পুতেক দুযো নুশুনি মৃগযা কৰিবলৈ গ'ল
{{gap}}২৩ তাৰিখে গুৱাহাটী এৰি ডিবুৰুমুৱা হৈ ২৪ তাৰিখে পুৱা ন মান বজাত ডিবুৰুগড পালোঁগৈ
" আজি আমাৰ শিৱসাগৰৰ ঘৰলৈ গ'লে তাইৰ সেই ৰিং শুনিম নে
" দ'লৰ টিনাই ঠাকুৰ আৰু নগৰ মহল মৌজাদাৰ বৰঠাকুৰ ক'ত
{{gap}}দুৰ্গেশ্বৰ চিৰস্তাদাৰৰ কথাতে এইখিনিতে আৰু এটা ঘটনা মোৰ মনত পৰিল
'ওমৰ তীৰ্থ'ৰ যদু কৱিৰ পৰা যদিও এনেবোৰ উপসৰ্গৰ আশঙ্কা কম, তথাপি<noinclude noinclude>
—গুৰিপৰুৱাৰ লানি যেন হৈ সেই ভাৰীবোৰে ভাৰে ভাৰে অবিৰাম পানী আনি সেই ডিবুৰৰগড়ত বহুৱা জকাত ঢালিছিল
{{gap}}মই ডিবুৰুত দুদিন থকাৰ পিছতে গুৱাহাটীত টেপা খাই থকা আৰু এৰি অহা জ্বৰ আকৌ মোৰ গাত লম্ভিল
{{gap}}আমি ডিব্ৰুগড় পোৱাৰ দিনাই, ৰাতিৰে পৰা তাত বৰষুণৰ ওৰা পাতিলে
{{gap}}মোৰ বন্ধুজন আলিগড কলেজৰ গ্ৰেজুৱেট আৰু ইংৰাজী, ফাৰ্চী, উৰ্দ্দু ভাষাত সুপণ্ডিত
{{gap}}একৈশ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে শিয়ালদহ ষ্টেছন এৰি বাইশ তাৰিখে গুৱাহাটী পালোগৈ
"মাজিউ" আৰু "জ্ঞান" এই দুটা গুৱাহাটীৰ দুজন প্ৰখ্যাত লোকৰ নাম,—অৱশ্যে সুকীয়াকৈ মোৰ নিমিত্তে
"জ্ঞান বোপা" আৰু "মাজিৱে" ভাগৰি অহা ঘোৰাক ঠাণ্ডা কৰি তহলাই আনি যতন কৰি "দানা পান
" {{gap}}মই ভদ্ৰমহিলাক মোৰ নমস্কাৰ জনাই ক'লো—"আপনি কোৱা কথা সঁচা
{{gap}}১৮ জানুৱাৰী—J. S. Co-ৰ পৰা ১০,০০০ টকাৰ চেক্‌ পাই বেঙ্গল বেঙ্কত জমা দিলোঁ
{{gap}}ইয়াৰ কিছুদিনৰ পিছত চিৰকাল য়ুৰোপ-প্ৰবাসী শ্ৰীযুত ৰাধিকাৰাম ফুকন কলিকতাত ওলালহি
" মই উশাহ পাই মোৰ বন্ধুক প্ৰশ্ন কৰিলো, "এওঁলোক দুইজনৰ ঘৈণীয়েক দুজনীয়ে এনে আহুকাল চম্ভালে কেনেকৈ
'' বন্ধুৱে হাঁহি উত্তৰ দিলে-"প্ৰথমেই সেই বিষয়ে অনেক কমেডি অৱ এৰৰ্চ হৈছিল
" আমাৰ "শ্ৰম-ৰঙ্গ" নাটৰ কামৰূপীয়া নিৰঞ্জন আৰু মায়াপুৰীয়া নিৰঞ্জনৰ কথা মোৰ মনত পৰিল
{{gap}}মই তেতিয়া কলিকতাৰ ৫৩ নম্বৰ কলেজ স্ট্ৰীটৰ অসমীয়া আৰু বঙ্গালী ছাতৰেৰে সান-মিহলি মেছত
{{gap}}স্কুলত আমাক অঙ্ক শিকোৱা এজন মাষ্টৰ আছিল; তেওঁৰ নামটো (যদি মই পাহৰা নাই) চাখাৱত আলি
{{gap}}পৰমাণপুৰ বোলা এডোখৰ হাবি এখনত বাঘ চিকাৰ কৰিবলৈ লগৰীযা জনচেৰেকেৰে সৈতে ওলালোঁ
{{gap}}৩১ মাৰ্চ্চ—পুৱা চাৰে ছয় বজাত কটক এৰি হাওড়ালৈ ৰাওনা হলোঁ
National Bank-অত চেক্‌ দি ২৫,০০০ টকা বেঙ্গল টিম্বৰ কোম্পানীক দিলোঁ
{{gap}}১৪ এপ্ৰিল—শিবপুৰত আমাৰ টিম্বৰ য়াৰ্ডত সজা সুন্দৰ ঘৰত আজি আমাৰ প্ৰৱেশ
{{gap}}বিলাতত গা-ভাল নথকা বাবে, জ্ঞান ১৮৯৮ খ্ৰীষ্টাব্দত কলিকতালৈ উভতি আহে
" মই সেইদৰে কবলৈ শিকি থৈছিলোঁ আমাৰ "মনপুৰ কাই" ৰ পৰা
{{gap}}যি কন্যাটিৰে সৈতে মোৰ বিয়াৰ কথা হ'ল, তেওঁৰ "ফটোগ্ৰাফ" অৰ্থাৎ ছবি এখন মোৰ হস্তগত হ'ল
"Man proposes, God disposes" বোলা ইংৰাজী কথাষাৰ পাহৰিলে নচলিব৷ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ আগত আমি বালি-চাহী৷<noinclude noinclude>
" {{gap}}মাতৃভাষাৰ ভালৰ অৰ্থে আমি অকল "জোনাকী" উলিয়ায়ে বহি থকা নাছিলো
"অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা" নামেৰে সভা এখন স্থাপন কৰি তাৰ উন্নতি সাধন কৰিবলৈ প্ৰাণপণে লাগি গৈছিলোঁহক
" "নেলাগে" শব্দটো তাৰ মুখৰপৰা খঁৰা হৈ "নেলা" হৈ ওলাইছিল
{{gap}}১ জুলাই—হাজি নুৰ মহম্মদ আয়ুবক ৭,০০০ টকা দিলোঁ ঝাৰচোগোড়াৰপৰা অনা হুন্ডিৰ ওপৰত
{{gap}}এইখিনিতে এটা কথাৰ উল্লেখ কৰা উচিত যেন পাইছোঁ কাৰণ ঘাই ঘটনা মই লুকঢুক নকৰো
—"যিদিনাই তই তাঁ‌ৰেৰে দিয়া বাতৰি শিৱসাগৰ পালেহি সেইদিনাই সি চাৰিওফালে বিয়পি পৰিল
"পলগ্লেভ্‌ছ গোল্ডেন্‌ ট্ৰেজাৰি অব্‌ লিৰিক্স" নামৰ ইংৰাজী কবিতাৰ সংগ্ৰহ মোৰ পাঠ্য
{{gap}}পিতৃদেৱতাৰ মৃত্যু ১৮৯৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২৭ মেইত হয় বুলি ওপৰত মই কৈ আহিছোঁ
&nbsp;বৰপেটাৰ পৰা পিতৃদেৱতা তেজপুৰলৈ বদলি হৈ আহে,আৰু লগে লগে তেওঁৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}এদিন দুপৰীয়া ভাত ৰান্ধিবৰ নিমিত্তে এটা বালিত নাও ৰখা হ'ল
{{gap}}এদিন আবেলি চাৰিমান বজাত এটা ঘুলিত আমাৰ নাও ৰখা হ'ল
{{gap}}আগেয়ে কৈছোঁ যে যোৰহাটৰ ওচৰৰ চাওখাত মৌজা আমাৰ লগুৱাৰ বৰভঁৰাল<noinclude noinclude>
{{gap এই আধ্যা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে আৰু এটা শুধৰণী ব্যাপাৰ সমুৰ্পস্থিত
" তেতিয়া বেলি পৰিছে; পশ্চিম আকাশ বিচিত্ৰ বৰণেৰে চিত্ৰিত হৈ উঠিছে
" ইয়াৰ পিছতো মই তেওঁৰ সেই প্ৰতিশ্ৰুতি তেওঁক সোঁৱৰাই দিবলৈ অনেক দিনলৈকে নাপাহৰিছিলোঁ
{{gap}}লখীমপুৰীয়া স্মৃতিৰ ওচৰত বিদায় লবৰ আগতে লখীমপুৰৰ চেনিমাছ আৰু পাভমাছৰ কথা মনত পৰিল
{{gap}}দুইজন ককাইদেওৰ চুলি-কটা ব্যাপাৰ লৈও আমাৰ ঘৰত কম আন্দোলন উপস্থিত হোৱা নাছিল
&nbsp;সেইডোখৰ কালত ককাৰ বয়স ৩৫-ৰ কম আৰু ৪০-ৰ ওপৰ নাছিল
"দেউতা এখন্তেক নাও ৰাখক" বুলি কোৱা বুঢ়াৰ মাত শুনি আমাৰ নাও ৰখা হ'ল
{{gap}}একো একো ঠাইত বালিৰ গৰাত খহনীয়াই ধৰা বাবে, সেইপিনে উজাই যোৱাটো বিপদজনক
" এই ঘোষা লগাই পদ দিছিল, আৰু আমি সকলোৱে উচ্চৈস্বৰে গাইছিলোহঁক
{{gap}}যাওঁতে যাওঁতে এদিন পুৱা নল খাগৰি আৰু কঁহুৱা থকা জেকা বালি এটাৰ ওপৰত এজাক বনৰীয়া ম'হ দেখিলোঁ
{{gap}}এদিন দেখা গ'ল, এজোপা ডাঙৰ গছত বহি এটা কুৰুৱা চৰায়ে এটা ডাঙৰ ৰৌমাছ খাবৰ দিহা কৰিছে
' মোৰ অতি মৰমৰ শ্ৰদ্ধাম্পদ বন্ধু এজনে অলপতে মোৰপৰা লেখিম এই প্ৰতিশ্ৰুতি লৈহে এৰিছে
" অৰ্থাৎ "লক্ষ্মী, তুমি গ্ৰেজুৱেট হ'লা, অৰ্থাৎ বি-এ পৰীক্ষাত উঠিলা
" বুলি তেওঁক ভিক্ষা মাগিলোঁ, আৰু মোক বেঢ়ি থকা নামতী তিৰোতাবোৰে "—এ নাযাবা বৰাগী হৈ এ
{{gap}}প্ৰথমতে মোক বঙ্গলা স্কুলত নাম লগাই দিয়া হ'ল, একেবাৰেই তৃতীয় শ্ৰেণীত
" বুলি মোক মতা মোৰ কাণত যিমান পৰিল, সিমান বেগেৰে মই ভোঁ-ভোঁ কৰে গুচি আহি আমাৰ "মেছ" পালোঁহি
" মই শোৱাৰপৰা উঠাৰ আগতে তেওঁ মৎবিহিত নিয়ম ভঙ্গ কৰি সহযাত্ৰী বঙ্গালী যাত্ৰী একণমান হ'ল
{{gap}}সুৰভিয়ে একো উত্তৰ নিদি মিচিক্‌ কৰে হাঁহি মনে মনে থাকিল
{{gap}}ইয়াৰ পাছত ভাবিলো, মোৰ এই অমূল্য কবিতাবোৰ মাহেকীষা কাকতৰ পাতত তুলি অমৰ কৰি ৰাখিব লাগিল
{{gap}}শেষত সম্পাদক দুজনলৈ দুখন চিঠি লেখিলো মোৰ কবিতা পাইছেনে নাই
" মই "আজ্ঞে হা" বুলিলত, তেওঁ ক'লে—"বোধহয় বড় ক্লান্ত হয়ে পড়েছেন
Better late than never 'সজ কাম নকৰাতকৈ পলমকৈ কৰাও ভাল, এতেকে মই আকৌ কলিকতাত পঢ়িবলৈ যাম--যি থাকে কপালত
{{gap}}এদিন তেওঁ ৰজনী ৰায়ৰ ঘৰলৈ গৈ স্বৰ্ণলতাক ক'লে, "স্বৰ্ণ, তোমাদেৰ কোনও ভয় নেই
{{gap}}শিৱসাগৰলৈ আহি মই শ্ৰীযুত গঙ্গাগোবিন্দ ফুকন ডাঙৰীয়াক Mr. G. G. Phookan) দেখোঁ
{{gap}}৩ মেই-পুৱা Mr P N. Bose-অক (সুবিখ্যাত প্ৰমথনাথ বসু) দেখা কৰি, আকৌ ৰাতিৰ গাড়ীত কলিকতালৈ উভতিলোঁ
{{gap}}৮ মেই- অক্ষয় নন্দীযে ঝাৰচোগোডাৰপৰা ২৫,০০০ টকাৰ হুন্ডি এখন J S & Co. ৰ ওপৰত দিলেহি
" {{gap}}মোক কলিকতাত পঢ়িবলৈ পঠোৱা-নপঠিওৱা হেঙ্গামে মোক কলেজত ভৰ্তি হোৱাত অনেক দিনৰ পিছ পেলাই দিছিল
{{gap}}১৭ জুন—আজিও গদাধৰেৰে সৈতে দোকানলৈ গৈ বস্তু কিনিলোঁ, বাকীডোখৰ বলৰাম দে ষ্টীটৰ ঘৰত কটালোঁ
{{gap}}ইয়াৰ পিছত গোবিন্দ ককাইদেৱে ভায়েকক বিলাতলৈ পঠিয়াই দিলে আৰু নিৰুপায় পিতৃদেৱতা বিষাদত মগ্ন হ'ল
{{gap}}ইয়াৰ এবছৰ পিছত মোক ইংৰাজী স্কুলৰ তলৰ শ্ৰেণী এটাত নাম লগাই দিয়া হ'ল
{{gap}}গোপীকৃষ্ণ পাল লেনৰ ঘৰৰপৰা আমি বলৰাম দে ষ্ট্ৰীটৰ ঘৰ এটালৈ উঠি গলোঁ
{{gap}}ক'বলৈ থাকি আহিল যে আমি গোপীকৃষ্ণ পাল লেনত থাকোঁতেই মোৰ প্ৰথমজনী ছোৱালী হয়
{{gap}}তেওঁ নিজ গুৰুৰ থান পুণ্যভূমি কমলাবাৰী সত্ৰত প্ৰাণ পৰিত্যাগ কৰিবৰ মনেৰেই তালৈ গৈছিল
{{gap}}এই সকলোবোৰকে খুৱাই-বুৱাই মই লগত লৈ দিনৌ কলিকতাত দেখুৱাবলগীয়া ঠাইবোৰ দেখুৱাই ফুৰিছিলোঁ
" মোৰ মনত আছে শ্ৰীযুত গঙ্গাগোবিন্দ ফুকন ডাঙৰীয়া তেতিয়া কলিকতাতে আছিল
{{gap}}দলাদলি নামৰ এটা ডাঙৰ দৈত্যই অতীজৰেপৰা ভাৰতবৰ্ষক ভৰিৰে দলি আহিব লাগিছে
{{gap}}২নং ভবানীচৰণ দত্ত লেনৰ মেছত থাকোতেই আমি ভ্ৰমৰঙ্গৰ ভাৱনা কৰোঁহক
" নিনাদে স্কুলঘৰ কঁ‌পাই দি ততালিকে যুদ্ধ স্থগিত কৰি পেলালে