jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap শীতক যে অন্ত তেহো কৰিবাক হন্তে॥ {{gap ইকথা শুনিবা বীৰ শীত মহাবল
{{gap সাজিয়া আসিলা লৈয়া নিজ দলবল॥ {{gap বসন্তৰ সেনাপতি হোৱে কামদেব
{{gap}}মহাৰঙ্গ মনে দুয়ো ফুৰে স্থানে স্থান॥ {{gap}}কাননৰ শোভা কৈতে শক্তি আছে কাৰ
{{gap}}লাজে অভিমানে দুঃখে বনে কৈলা গতি॥ {{gap}}পৃথিবীত একছত্ৰী ৰাজা যেই ছিলা
{{gap}}দময়ন্তী চিন্তাত মগন ভৈলা আতি॥ {{gap}}হংসৰ বচন সত্য জানিলো নিশ্চয়
{{gap}}কেন মতে পাওঁ তাইক ভাবে মহাশয়॥ {{gap}}কহিতে লাগিলা হংসে হুইয়া বাকুল
{{gap}}মলা চাকী গান্থে সুখে আতি বিতোপন॥ {{gap}}ৰিহাৰ আঞ্চলে কোনো জনী তোলে ফুল
{{gap}}মালাতীক তোলে কেহো আনন্দে বিভোৰ॥ {{gap}}কোনোজনী সখীয়ে বা লয় লাস কৰি
{{gap}}কাল বুঝি কামদেৱে হানে কাম বান॥ {{gap}}মুখ নিৰীক্ষন্তে থাকে দেহা অচেতন
{{gap}}ভূমিত পড়িয়া কেহো হাবাইলন্ত জ্ঞান॥ {{gap}}কুবেৰ সমান যাৰ ঐশ্বৰ্য্য বিভুতি
{{gap}}ৰূপে গুণে কুলে মানে জিনিয়াছে ক্ষিতী॥ {{gap}}তাৰ পাশে দেখা সখি কলিঙ্গৰ পতি
{{gap}}আপুনি চণ্ডিকা তুষ্টা দেখি যাৰ ভক্তি॥ {{gap}}ধনে মানে কুলে শীলে সবাতো প্ৰধান
• তোৰ অৰ্থে পিতৃ মাতৃ তিতে নেত্ৰজলে॥ এতেক কহিলা যদি সুদেব ব্ৰাহ্মণ
{{gap}}আমি উক্ত মহাত্মাৰ আদেশ ক্ৰমে এই পুথিৰ এটা তাঙ্গৰণ মাত্ৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িলোঁ
{{gap}}সৰোবৰ তীৰে এক কদম্ব নিৰখি॥ {{gap}}তৈতে বসিলন্ত ৰাজা শ্ৰান্ত কলেৱৰ
{{gap}}৺হৰিবিলাস গুপ্তই প্ৰকাশ কৰা কিতাপৰ মূল পাঠ আমাৰ প্ৰধান সম্বল
{{gap}}প্ৰাচীন পুথিত পদৰ সংখ্যা আদিৰ পৰা অন্তলৈকে ধাৰাবাহিক ভাৱেৰে দিয়া আছে
'নৃসিংহ যাত্রা' নামৰ এখন অঙ্কীয়ানাট দৈত্যাৰি ঠাকুৰে ৰচনা কৰা বুলি নৃসিংহৰ ভাও লৈছিল
" {{gap}}আশাৰে হৃদয় বান্ধি বুলিলে বদনে,– "তােমাৰ আশ্বাসে মোৰ ৰাখিলে জীৱন
" {{gap}}শুনি ক'লে ৰঙিলীয়ে আচৰিত হ'ই,– "কোন জন্মি-পিয়লী আহিছে ক'ত আছে
" অৰ্পিলে তেওঁকে ভাৰ ক্ৰুদ্ধ সভাসদে পূৰ্ণানন্দে শুনি দিলে ব্যৱস্থা শাস্তিৰ,⸺
" আৰ্জ্জিলে ভুঞ্জিব ফল, নাই পৰিত্ৰাণ বিষ-ফল ভুঞ্জি হোক মৃত্যু বিপ্লৱৰ
" সকলে বন্দীক বান্ধি বেঢ়ি চাওদাঙে ল'ই গল সাৱধানে বধ্য ভূমিল'ই
</poem সপুত্ৰে বদনে কৰি সমাপ্ত ভোজন, নীৰৱে আশ্ৰয় ল'লে শীতল শয্যাত
" {{gap}}ৰূপহীৰ কথা শুনি হৰ্ষাপ্লুত হ'ই নাৰীয়ে প্ৰধান মন্ত্ৰী বিমূঢ় নৰৰ
" {{gap}}ক্ষন্তেক নিৰলে থাকি ক'লে নৃপতিয়ে,— "আপুনি যে ৰাজদূত কি তাৰ প্ৰমাণ
{{gap}}ইফালে বদনে ল'ই নাৱত আশ্ৰয়, নৰ'ল মেৰিলে মানে সীমা অসমৰ
" {{gap}}ৰূপহীয়ে মনে মনে কৰিলে আলচ,– নল'ই নাথাকে তেওঁ প্ৰতিশোধ তাৰ
"মই তো নাছিলোঁ কৰা এনে অনুমান; এতিয়া দেখিছোঁ সিও সম্ভৱ মন্ত্ৰীৰ
{{gap}}এনে দৰে পাৰ হ'ল আৰু কত কাল, তাৰ পাচে অকস্মাৎ ঘূৰিল চকৰি
'' {{gap}}মন্ত্ৰীৰ আদেশ মানি, নকৰি পলম, বিৰাট বাহিনী ল'ই, কৰি জয়ধ্বনি,
" শুনি ক'লে ৰাজমাৱে আচৰিত হই,— "সঁচা নে ই কথা
" "ভাবিছিলোঁ ভগা ৰাজ্য গঢ়িম পুনৰ, কিন্তু তাত বাধা বহু, পথত কণ্টক
" {{gap}}শুনি কথা ৰুচিনাথে গুনিলে মনত,— আছিল বদন লিপ্ত ৰজাৰ লগত আহিছে বদন ল'ই মানৰ বাহিনী
" {{gap}}ৰূপহীৰ কথা শুনি শোকাকুল হ'ই সম্মুখত দেখি মহা প্ৰলয়ৰ বান, দেউতা
" —তুলি ল'লে তৰোৱাল উত্তেজিত হই, আৰু মই পৰি ৰ'ম শীতল পাটীত
" {{gap}}চিঠি ল'ই তেতিয়াই ওলাল ৰূপহী, আঁৰ হ'ই আন্ধাৰত সজাগ চকুৰ
" {{gap চন্দ্ৰকান্তে গুনি ক'লে কঠা মাতেৰে "মিছা যুক্তি, মিছা তৰ্ক নোখোজোঁ শুনিব
"</poem {{gap}}পূৰ্ণানন্দ মন্ত্ৰী যেৱে গ'ল স্বৰ্গী হ'ই —পণ্যভৰা তৰী যথা অতল সিন্ধুত
"পূৰ্ণানন্দ, বদন ফুকন, ঠাই নাই, —ঠাই নাই দুজনৰ এই অসমত
" নাপাই বিচাৰি বাট, দেখি অন্ধকাৰ ওলাল বদন বাজ কিবা ভাবি গুণি; চঞ্চল গতিৰে গ'ই পালে পুৰ-দ্বাৰ
" {{gap}}নিৰ্ব্বিৰোধে বাঢ়ি আগ বিজয়ী বদনে পাতিলে চাউনি পাই ভোগদই তীৰ
" আছে সম্প্ৰদান যোগ্যা ৰূপহী কুমাৰী তেওঁকেই দিম দান সালঙ্কৃতা কৰি
{{gap}}ভিতৰ সোমাই, ল'ই দুৱাৰ জপাই, বদনে মেলিলে চিঠি চঞ্চল হাতেৰে; পিজৌৰ হাতৰ লিখা দেখিয়ে চিনিলে
'দেউতা, সকলো আজি বিপক্ষে তোমাৰ, ৰাখিলে ৰাখিব পাৰে ঈশ্বৰে মাথোন
" দোষ চাই দণ্ড যেনে দণ্ডবিধিমতে; নাখাটে ৰিজনি তাৰ ৰজাৰ লগত
{{gap মোমাই থাকোঁতে লিপ্ত ভাটীৰ যুঁজত, সজাতি ফুকনে যাক কৰিলে সন্দেহ দ্ৰোহী বুলি, ধৰি আনি কৰিলে নিধন
</poem বংশধৰ সিজাতিৰ যি জাতিৰে স'তে পাতিলে সম্বন্ধ পূৰ্ব্বে দ্বিতীয় পাণ্ডৱে
"বৰ্ব্বৰে নিষ্ঠুৰ হাতে হৰি আভৰণ, কৰিলে শ্মশান ভূমি সোণৰ অসম; ঢুকাল বাহুৰ বল, শুকাল উদ্যম
"শেষৰ সম্বল শেষ নাই, একো নাই, কঠোৰ বাস্তবে কয় ল'ই নগ্ন কায়,– এযে শেষ, মাৰ গ'ল গৌৰৱৰ জোন
{{gap}}পতালে গহীন ভাবে দিলে প্ৰত্যুত্তৰ,— "নিদিলা আগতে কিয় বাতৰি ইয়াৰ
" বুলি আছাৰি পেলাই মুহূৰ্ত্ততে সজাতিক, নিজে মুক্ত হই উঠিল পতাল; ল'লে খুলি তৰোৱাল
" "বিষাল ভুজঙ্গে দংশি নিৰুধি নিঃশ্বাস কয় পুনু মিত্ৰ মই, নেৰিবা বিশ্বাস, হাঁহি উঠে
" যদিও নিষ্ফল দৌত্য, প্ৰাৰ্থনা বিফল, কৰিলো কৰ্ত্তৱ্য মোৰ শক্তি অনুসৰি
{{gap}}যোগেশ্বৰ ৰজা হ'ই বহিছে পাটত সূচক তিলোৱা বিনে নোলায় বচন
{{gap}}পলাল যেতিয়া লোক এৰি ঘৰ-বাৰী, সম্পত্তি থাকিল পৰি নৰ'ল ৰখীয়া
— আছিলোঁ এদিন ৰজা বিশাল ৰাজ্যৰ; আছিল সহস্ৰ জন অপেক্ষি দ্বাৰত পাবলই এটি মাত্ৰ আদেশ মুখৰ
" দুগুণ উৎসাহ ল'ই অসমৰ সেনা আগুৱালে, বধি নিলে পলৰীয়া মান
''তেহে হ'ব প্ৰায়শ্চিত্ত দেশদ্ৰোহিতাৰ , ওলাব বিশাল মোৰ শেল হৃদয়ৰ
"'' শেহত এদিন পাই সঠিক সংবাদ, নিজে ল'ই তত্ত্ব তাৰ, সন্দেহ গুচাই
{{gap}}ৰূপচিং নামে এক শিখ চুবাদাৰ আছিল সাহসী, বলী সৈন্যৰ দলত
{{gap}}আহিল আহ্বান যেবে বেলা ডেৰ পৰ, জ্বলাই নিৰ্ব্বান প্ৰায় আশাৰ প্ৰদীপ
" ব'ই গল ধাৰাৰে লোতকৰ ধাৰ; মূৰ তুলি চাবল'ই নাছিল শকতি মন্ত্ৰীৰ চকুৰ ফালে অনল সদৃশ
" অচল অটল হ'ই অচলৰ দৰে সিমানতে ৰ'ল ৰজা নিদিলে উওৰ
" {{gap}}ইদৰে ৰজাই গুণি হ'ল অনিচ্ছুক আপোন ইচ্ছাতে ল'লে বাছি নিৰ্বাসন
" {{gap}}নহয় সম্ভব মোৰ ব্ৰহ্মত নিবাস, নিজৰ স্বাৰ্থত মজি পাহৰি স্বদেশ,
" {{gap}}"ভাল তেন্তে, সেয়ে হ'ব,"—বুলিলে ৰজাই, পাব সৈন্য দুহেজাৰ যুদ্ধত নিপুণ,
" জানো মই অস্ত্ৰপাণি অবধ্য বদন, জানো আৰু কোন বেলা থাকে অস্ত্ৰহীন
" "তুচ্ছ ভাবোঁ ধন-ৰত্ন, পাৰ্থিব সম্পদ, পাওঁ যদি প্ৰতিদান প্ৰীতি অন্তৰৰ
" নামানে সমূলি মোৰ অন্তৰে প্ৰত্যয় ৰাখিব জীৱন বুলি প্ৰধান শত্ৰুৰ, শেষ শাস্তি বিধানৰ গুপুত উপায়
" {{gap}}ৰূপহীৰ কথা শুনি ৰজাৰ মনত জাগিল অচিন্ত্য এটি আশঙ্কা দাৰুণ, ম্লান হ'ল পলকতে জ্যোতি নয়নৰ
" {{gap}}স্তব্ধনেত্ৰে চাই মাত্ৰ ক'লে স্বৰ্গদেৱে,– "কৰক ঈশ্বৰে পূৰ্ণ কামনা তোমাৰ
" {{gap}}তেতিয়া চৌপাশে মেলি ক'লা চুলিতাৰ নামিছিল বিভাবৰী ধীৰ গতি ধৰি লাহতী ধোপাৰ ফুল সিঁচি আকাশত
" উৎসাহেৰে দিলে তাৰ বদনে উত্তৰ,— অসমৰ প্ৰতি; মানিম সৌভাগ্য আমি
" {{gap}}ক্ষন্তেক নিৰলে ভাবি বুলিলে মন্ত্ৰীয়ে,— "জনাব ৰজাক মোৰ শত ধন্যবাদ
" {{gap}}বাৰ্ত্তা পাই স্বৰ্গদেৱে কৰিলে বিচাৰ, ৰজাৰূপে কৰি অন্য জনক বৰণ,
{{gap}}এদিন দুদিনক'ই আৰু সাত দিন পাৰ হ'ল; উপশম নহ'ল ৰোগৰ
{{gap}}সিদিনা কটকী আহি জনালে সংবাদ,⸺ "হাৰিল আমাৰ সেনা, পৰিল ৰণত; বন্দী হ'ল সেনাপতি শত্ৰুৰ হাতত
" {{gap}}এনেতে আহ্বান পাই প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ, অশান্ত প্ৰাণেৰে গ'ল ওৰেষা ওলাই
</poem বদন-বধৰ বাৰ্ত্তা পালে যেবে আভা, কঁপিল কাৰেঙ উঠি বিননিৰ ঢ'উ
" {{gap}}কুৱঁ‌ৰীক শান্ত কৰি অশান্ত ৰজাই জ্বলিল পুনৰ তাত কন্দলৰ জুই
" {{gap}}কথাৰ লগতে ৰজা উত্তেজিত হ'ই, উলটিল কক্ষ এৰি উন্মাদৰ দৰে
" "ঘৰৰ কন্দল নিজে নোৱাৰি ভাঙিব আহিছা বিচাৰি তুমি পৰৰ সহায়
" শুনা তেন্তে এইবাৰ আদেশ কঠোৰ,- দিলোঁ যিবা কাৰ্য্যভাৰ কান্ধত তোমাৰ
" {{gap}}পুনৰ্ব্বাৰ হাহি মাৰি ক'লে পিয়লীয়ে,⸺ পিক পিতাৰ স্বাৰ্থ নালাগে বুজাব
{{gap}}উঠিল বদন পুনু; দিলে এৰি নাও; গিৰিপ্‌ গিৰিপ্‌ শব্দ উঠিল পানীত
</poem উঠিল শয়ন এৰি চমকি হঠাৎ ব্যস্ত হ'ই মহেশ্বৰ পাৰ্ব্বত্য ফুকন
"ই কি আপ বিচাৰৰ ব্যৱস্থা অদ্ভুত, বন্দীৰ মাজত নাই নেতা বিদ্ৰোহীৰ
"মোৰ মতে ঘাই দোষী নিজে স্বৰ্গদেৱ, চক্ৰান্তত লিপ্ত নিজে চক্ৰীৰ আশ্ৰয়
" যথাৰীতি লওঁ যদি বিচাৰ হাতত, ৰজাৰ মূৰৰ পৰা খহিব মুকুট, সিহেতু এৰিব খোজোঁ ৰজাৰ বিচাৰ
" তথাপি আশঙ্কা মোৰ, নহব মঙ্গল, পৰৰ পুতলা, হ'ই সোমালে ঘৰত
—সকলো একত্ৰে মিলি কৰিলে সঘনে হ'ল বহু হতাহত উভয় দলৰ, এনেতে মুংকাং নামে মানৰ নায়ক
.5em}}ৰণৰ অশুভ বাৰ্ত্তা পাই ৰুচিনাথে মানৰ নিশ্চিত জয় কৰি অনুমান, পলায়ন বিনে আন ৰক্ষাৰ উপায়
</poem এৰি অৰক্ষিত পুৰ প্ৰাণৰ ভয়ত, নাথাকিল কোনো বাধা শত্ৰুৰ পথত
{{gap}}ৰজাক আদৰি আনি, ল'ই সম্মুখত, পাতি মহোৎসৱ, থাপি ৰজাক পাটত ল'লে ঠাই পুনৰ্ব্বাৰ নিজ ভবনত
" বাউলী ৰূপহী যেন উৰি গুচি গ'ল, মচিলে চকুলো মাত্ৰ পথল'ই চাই
" {{gap}}মুগ্ধ হ'ল স্বৰ্গদেৱ; বুলিলে বচন দুয়ো হাতে বদনক তুলি আকোঁৱালি,— "নকৰা ফুকন
{{gap}}পুনৰ্ব্বাৰ দুৱৰীয়ে দিলে আহি জান,— "সাক্ষাৎ প্ৰাৰ্থনা কৰে বুদু লিগিৰাই
" স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰি ওলাই লিগিৰা৷ সোমাল দুৱৰী পুনু বেদি নিবেদিবল'ই
" {{gap}}শোকত কাতৰ হ'ই কন্যা বদনৰ, ব্যগ্ৰ হ'ল সবিশেষ বাৰ্ত্তা পাবল'ই
" শুনি ক'লে হতাশাৰ সুৰত বদনে,– "মোৰো তো বিশ্বাস সেয়ে, কিন্তু নিৰুপায়
" তথাপিও আন্ধাৰতে নামো শেষ বাৰ; পালে পাম কেনিবাদি আলোৰ সন্ধান; হেৰাব যাতন-ৰাশি; কিবা ক্ষতি তাত
" {{gap}}বদনে উত্তৰ তাৰ ন'উ দিওঁতেই দেখিলে আগতে এক অপূৰ্ব পুৰুষ,
" {{gap}}সৎৰামৰ কথা শুনি কৰিলে প্ৰতিজ্ঞা ৰহস্য নাভাঙো বুলি প্ৰাণো যদি যায়
{{gap}}মোৰ পিতাৰ নাম স্থায়ী হৈ থাকিবলৈ আমোক্তাৰনামাত থকা চহীটো যত্ন কৰি ৰাখিব
{{gap}}সকলো কামকে একান্ত মনে মনোযোগ দি অহঙ্কাৰ নকৰাকৈ সৰলভাবে আৰু উৎসাহেৰে কৰিলেহে উন্নতি হয়
{{gap}}দৰমহা দিয়া সময়ত কাণ কলা সাওতাল কুলি এটাই সদায় মহৰী ছৰ্দ্দাৰৰ লগত কাজিয়া কৰে
" মই হাতত লণ্ঠন লৈ বাহিৰলৈ ওলাই অহাত চোৰ লৰ মাৰিলে
{{gap}}তেখেতৰ এনে ধৰণৰ উৎসাহপূৰ্ণ উপদেশ শুনি মনত উৎসাহ বাঢ়ি আহিল
{{gap}}মোৰ বাগানৰ ওচৰতে হৰকান্ত কেৰাণী নামৰ বৰ চহকী বাৰীখনত কেইবাজনৰো ভাগ আছিল
{{gap}}উভতি আহোঁতে ৰেলত এজন মানুহৰ ১৫০০৲ টকা চুৰি হোৱাত কিছু সময় মোক বন্ধ কৰি ৰাখিছিল
"টাইম্‌ছ অব আসাম" কাগজত পুৰণি মেচিন আদিৰ নিমিত্তে জাননী দিয়া
{{gap}}খেদা খাই ককাইদেৱে গোলাঘাটৰ মহাজনসকলৰ ওচৰত আপত্তি কৰাত ৪/৫ জনমান মহাজন আহি দুইকো মাতমিত কৰি দিলেহি
{{gap}}উকীল ঘূৰি গৈ মোক হাতী চমজাই দিয়াত গুৰ বোজাই কৰি ঘৰলৈ আহিলো
" মোৰ হক্ কবলৈ কথা নোলায়; মাত্ৰ কলো "যি দিছে, তাত মোৰ একো নাই
{{gap}}এইদৰে কিছুদিন সুখ সন্তোষেৰে থকাৰ পাছত বিয়াৰ বন্দবস্ত কৰা হল
{{gap}}এইবাৰ পুনৰ টকা জমা থাকিলত চেনীৰ কাৰখানা খুলিবলৈ মন গল
{{gap}}তেওঁলোকৰ ওচৰত টকা নাপাই ৰায় ছাহাব দণ্ডধৰ বৰুৱা আৰু দেবেশ্বৰ গোসাইৰ ওচৰত টকা বিচাৰিলো
{{gap}}দৈবাৎ সেই সময়ত অনৰেবোল বৰুৱা ডাঙৰীয়াই নিজ বাগানৰ বন্দবস্ত কৰিবলৈ কলিকতাত আছিলগৈ
{{gap}}ঘৰ আহি পাই দেখিলো যে, লৰাৰ কোনো বেমাৰ নাই; মাকহে শয্যাগত বেমাৰী
" {{gap}}পাচদিনা ছাহাবে বিমাতৃ আৰু ভতিজাকক মতাই নি সুধিলে যে, উইলত এহেজাৰ টকা মোক দিবলৈ লেখা আছেনে নাই
{{gap}}ঘৰৰ অসুবিধাবোৰ দেখুৱাই শালপতিজনক পুনৰ এজনী ছোৱালী বিচাৰি দিবলৈ আয়ে অনুৰোধ কৰিলে
{{gap}}মৰঙ্গি তেলিয়া গাঁৱত ৺বলোদেৱ ঠাকুৰ নামৰ মাৰোৱাৰী ব্ৰাহ্মণ এজনে দোকান দিছিল
{{gap}}এইদৰে সদায় দুখত মগ্ন থাকি দোকান আৰু কানিৰ কাৰবাৰত বিশেষ মন-কান নিদিয়াত কানিৰ কাৰবাৰত লোকচান পৰিল
{{gap}}আইৰ গতি-গোত্ৰ দেখি দোকানত চাকৰ এটা ৰাখি পাচদিনাই বাগানৰ ঘৰলৈ তেওঁলোকক লৈ গলো
{{gap}}শ্বিলঙ্গত খাৱৈত পৰি উটি যোৱাত জাকৈয়া ছোৱালীৰ হতুৱাই ৰক্ষা কৰে
{{gap}}ককাইক দোকানৰ পৰা খেদাৰ পাছত সেই দোকানত মোক অকলে অকলে থাকিবলৈ দিছিল
{{gap}}শ্ৰীমান নুনুৰ মাক গৰম পানীত গা ধুবলৈ যাওঁতে গাৰীৰ লগত গয়াপ্ৰসাদ, সোনা আৰু যতিনো গৈছিল
{{gap}}এদিন চিপাহীবোৰে ব্ৰিগেড মেজৰৰ বঙ্গলাৰ সন্মুখৰ প্লে-গ্ৰাউণ্ডত যুদ্ধৰ আখৰা কৰিছিল
{{gap}}মোৰ জ্যেষ্ঠ ভাই লেখা পঢ়াত যেনে পাৰ্গত আছিল, কামতো তেনে নিপুণ হৈ উঠিছিল
{{gap}}পিতাৰ পৰলোক হোৱা মাত্ৰে অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়া কৰিবলৈ ভতিজাকক টেলিগ্ৰাম দি মাতিলে
{{gap}}তেওঁ দৈগোৰোঙ্গাৰ দোকানত থাকোতে মঃ নেগুৰি নামৰ আহোমনী মানুহ এজনী তিৰোতা কৰি ৰাখিছিল
{{gap}}তেতিয়া ছাহাবে মোক মতাই নি সুধিলে— "তই দোকান অকলে দিবি নে ককাইয়েৰৰে সৈতে একে লগে দিবি"
{{gap}}মোৰ নিজৰ তিনি হালিচা মাটিৰ লগতে লোকৰো খণ্ডুৱা মাটি লৈ এখন হালেৰেই খেতি আৰম্ভ কৰিলো
{{gap}}গধূলি খাই-বৈ উঠি সদায় ৰামায়ণ বা মহাভাৰত পঢ়ি আই আৰু বৌক শুনাও
{{gap}}ধান খেতিত আশাতীত লাভ পাই কুহিয়াৰ খেতিও কৰিবলৈ মন গল
</poem কলি যুগে ছন্ন ভৈলা তপ জপ যন্ত্ৰ॥৪১৮ কৃম নাম ভকতৰ পৰম সৰ্ব্বস্ব
{{gap}}তলত লিখা সংস্কৃত শ্লোকটিৰে পুথিৰ সামৰণি মাৰিছে:- "দেৱ দামোদৰ গুৰু
{{gap}}তজু দাস বুলি মোক কৃপা কৰা, তুমি জগবন্ধু হৰি॥৬৪ দোলড়ি
"</poem {{gap}}সেই কালত বৈষ্ণৱ কবিবিলাকে নিজৰ বিষয়ে ঢোল নিপিতা একো আচৰিত হবলগীয়া কথা নহয়
{{gap}}ঐ প্ৰভু হৰি হৰি gap ৰাম কৃষ্ণ বোল ভাই, পদ
{{center —নাম মালিকাৰ পদ ৰচনা— noinclude><ref>(১) নাম মালিকা-উড়িষ্যাৰ ৰজা পুৰুষােত্তম গজপতিয়ে সংস্কৃত ভাষাত
</poem {{gap ২) আধলীয়া যদুমণি দেৱ-দামােৰদেৱ আৰু মাধৱ দেৱৰ আজ্ঞাত বংশী গােপালদেৱৰ লগত উজনি অসমলৈ যায়
{{gap ১) দৈত্যাৰ ঠাকুৰে ইয়াত শক, তাৰিখ, মাহ, বাৰ, তিথি আদি একো দিয়া নাই
{{gap ঘ) বংশীগােপাল দেৱৰ চৰিত্ৰ মতে (৬ষ্ঠ অঃ) দামোদৰৰ গুৰু ওৰেষা- দেশৰ বাসুদেৱ মিশ্র
(১) তানে পাে-নাতি হােন্ত জানা ৰতিকান্ত ॥৭৷৷ আত অনন্তৰে কথা শুনা সাধুনৰ
(দ্বিজ ৰমানন্দ) তাত এজোপা ডাঙ্গৰ আম গছৰ পৰা আম পাৰি ভকতৰ সৈতে শঙ্কৰ দেৱক খুৱাই তৃপ্তি দিছিল
"শুনি দেৱানৰ মনে হৰিষ মিলিল ॥২১৷৷</poem চন্দন চৌৰাত আসি ৰাজাও বসিলা
{{center —শঙ্কৰদেৱক বন্দী কৰাৰ আদেশ— {{center —গোকুলচান্দ নাৰায়ণ ঠাকুৰ বন্দী—
{{center —পুত্ৰ শোকাতুৰাৰ সন্তাপ নিবাৰণ— পৰি উপবাস আজি বোলে সবে লোক
{{gap ২) ৰূপ সনাতন আৰু বল্লভ এই তিনি ভাই, পিতা কুমাৰদেৱ পিতামহ মুকুন্দদেব
{{gap খ) ৰামচৰণ ঠাকুৰ শঙ্কৰচৰিত (৩য় খণ্ড) মতে শঙ্কৰদেব ১ম বাৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}দ্বিজ ৰামানন্দই শঙ্কৰদেৱ প্ৰমুখ্যে বৈষ্ণব সকলে কবীৰৰ নাতিনীয়েকক লাগ পোৱা কথা লিখিছে
{{gap}}কমাল উদৰ হৈ কবীৰৰ মতৰ বিৰুদ্ধী হৈ জালালপুৰ নামে ঠাইত দাদুপন্থাৰ প্ৰৱৰ্ত্তক হয়
(২) তাকে তেবে বিবাহ কৰিয়ো মহাশয়॥ হেন শুনি মাধৱে বোলন্ত পুনৰপি
(১ poem {{gap ১) দ্বাদশ গুণীয়া বিপ্র কি সঠিক বুজা না যায়
:(গ) ভূষণ দ্বিজৰ চৰিত পুথিৰ মতামতো ওপৰত (ক) উল্লেখ কৰা কাহিনীৰ লগত মিলে
(ঘ) ৰামানন্দৰ গুৰুচৰিত্ৰ মতে, ভূঞাঁৰ ফালে হাতী পলাই যোৱাত ভূঞাঁসকল ঘৰলৈ গুছি আহিল
:ৰামানন্দৰ মতে শঙ্কৰৰ জীয়েকৰ নাম হৰিপ্ৰিয়া আৰু জোৱাঁয়েকৰ নাম মনু
{{center —মাতৃৰ নিমিত্তে পাঠা আগ— দেখিবাক পোৱা কি নোপোৱা বুলিলন্ত
{{gap ১) দ্বিজ ৰামানন্দৰ গুৰুচৰিত্ৰ মতে- মাধৱদেৱৰ পিতৃৰ নাম বিয়া কৰালে
</ref> জগন্নাথ আগে বিপ্ৰ যান্ত প্ৰতিনিতে॥ ১৯॥ পাৰ্থনা কৰন্ত বিপ্ৰে কৃষ্ণৰ চৰণে
::অনন্তৰে তান পাছে মাতৃ মৰিলন্ত॥—১১৯॥</poem {{gap}}এই মতে বনগঞা শঙ্কৰদেৱৰ সহোদৰ ভায়েক
(২) পুত্ৰ দেখি মনত আনন্দ কুসুমৰ॥১২॥ যেন চন্দ্ৰকলা বাঢ়ি যান্ত নিতে নিত
{{gap}}ভীম নৰপতি ভৈলা আনন্দে মগন॥ {{gap}}বিহাৰ কাৰণে ৰাজা আনে বন্ধুগণ
{{gap}}কনক ৰজতে চিত্ৰ বিচিত্ৰ নিৰ্ম্মাণ॥ {{gap}}নানা বত্নে বিৰচিলা যেন দেৱপুৰী
{{gap}}ৰতনে মণ্ডিত তাহে গৃহ সাৰি সাৰি॥ {{gap}}মণিময় দীপগণ জ্বলে থানে থান
{{gap}}কোটী সূৰ্য্য জিনি আলো নযাই বৰ্ণন॥ {{gap}}তাৰ পাশে হোম ঘৰ কৰিলা নিৰ্ম্মাণ
{{gap}}ফটিকৰ বেদী কৈলা হোমৰ কাৰণ॥ {{gap}}বেই ঘৰ নিৰ্ম্মাইলা কৰিয়া যতন
{{gap}}দেখি আনন্দিতা ভৈলা যত নাৰীগণ॥ {{gap}}শুভক্ষণ দিনে তেবে কন্যাক আনিলা
{{gap}}ইন্দ্ৰ অগ্নি যম আৰু জল অধিপতি॥ {{gap}}বিদৰ্ভ দেশক গৈলা আতি ৰঙ্গ মনে
{{gap}}উপনীত ভৈলা আসি নলৰ সদনে॥ {{gap}}দময়ন্তী কন্যাক পাইবে কৰি আশ
{{gap}}নলৰ ৰূপক দেখি ভৈলেক হতাশ॥ {{gap}}আলচ পাতিয়া ইন্দ্ৰ আদি চাৰি দেৱে
{{gap}}পৰস্পৰে বোলে কন্যা নপাইবো কেওঁয়ে॥ {{gap}}আতি বিতোপন ৰূপ নল নৃপতিৰ
{{gap}}নিশ্চয়ে ভজিব কন্যা নল মহাবীৰ॥ {{gap}}ইন্দ্ৰবোলে শুনা যম আমাৰ বচন
{{gap}}দময়ন্তী অৰ্থে মৰ্ত্ত্যে নকৰা গমন॥ {{gap}}সূৰ্য্য়তো অধিক কান্তি নলৰ দেহাত
{{gap}}আক এড়ি দময়ন্তী ভজিবনো কাত॥ {{gap}}এনুয়া ৰূপক দেখি নিশ্চয়ে মজিব
{{gap}}দেখিবা মাত্ৰকে আসি ইহাক ভজিব॥ {{gap}}অগ্নি বোলে ইন্দ্ৰ তুমি মোৰ বাক্য ধৰা
"এই উদ্দেশ্য সাধন কৰিবলৈ সভাই অসমীয়া পুথিবিলাক একে ঠাইতে গোটাবলৈ যত্ন কৰিছে
{{gap}}মায়াক নাশিয়া হুয়ো সদা জয়জয়॥৫৬২</poem সততে ৰহিবো তজু নামক সুমৰি॥</poem হে কৃষ্ণ কৃপাময় জীবৰ শৰণ
{{gap}}মোৰ দোষ তেজি আপুনাৰ সাধা হিত॥ ৮৪৫ {{gap}}এতেকে চিত্তত নুহিকে শুদ্ধ প্ৰকাশ
{{gap}}'বাহী' কেৱল এখন আলোচনীয়েই নহয়, 'বাঁহী' অসমৰ একালৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক এক ইতিহাসো
" (বাহী, সম্পাদক চৰা, ৩য় বছৰ, ১ম সংখ্যা, ১৮৩৩ শক)
(২) "সিদিনা আমাক এজনে কৈছিল যে, 'আজিকালি বহীখন ধৰ্ম্মৰ কাকত হ'ল, গতিকে সি অপাঠ্য হৈ পৰিছে
" তে চিলি চাচিৰ পৰীক্ষাত অকুণ্ড- কাৰ্য হৈছিল; কিন্তু সেই অকৃতকার্য হােৱা শপত বৰ হে হল
Fম, আমি তেওঁৰপৰা টিন আৰু ভাষাৰ পুৰণা হয়ে নানা গুফ তে শুনিছিল
"কাইব" ভাবৰ ভৰত মই হিফালে ইমান হলি যা আখিহে যে পৰিম এতিয়া মােৰ পেটৰ ভৰতকৈও কাইৰ ভৰ খেতি হৈছেহি
" কুমলীয়া ৰসৰ নৰা এটিৰ এই কেইষাৰ কথাই অঙ্গ চাহাৰৰ মগ বৰকৈ আকর্ষণ কৰিলে
{ ২ শত্ব, ১২শ সংখ্য আঁটিল আই অাসক মণিপুৰীয়বিলাকৰ লগঞ্জে খুন "prepossessed কৰিলে
"অৰ অৰ" বুলি সেফালৰ গৰুটোৰ পিঠিত হাত নিলে সি যেই চলে
" ল কলেজত আজিকালি তােমালোেক আত্মসম্মান বুলি এটা কথা নিশিষ্ণায় নে
—এই নতুন মুখখন নতুনকৈ পাৰ হৈছে, আৰু আগৰ ধন "কেঙ্গেল' হৈছে
{{gap}}বুঢ়াৰ বয়সে আশীৰ ডেওনা ডেইছে কি নাই ঠিক কব নোৱাৰোঁ
" {{gap}}মই বেচেৰা চাহাব ডোখৰে চকু মুদি টলকা মাৰি ডাক্তৰৰ সাধু শুনিব লাগিছো
" {{gap}}ডাক্তৰে আকৌ আৰম্ভ কৰিলে—"সেই দিনা ৰাতি তিনি বজাত মোৰ এবাৰ চাতকৰে টোপনি ভাগিল
'চবুৰ কৰ যাতা হায়' বুলি লৰালৰিকৈ আহি চৰা-ঘৰৰ দুৱাৰ মেলি দিলো
'বাহী'ত (১ম বছৰ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা) পুৰণি অসমৰ জিলিঙনি এটি নামৰ লৈবে) প্রবন্ধ ওলাইছিল
" যশস্পতি দেৱ আৰু বাঁহী (অসম প্রদীপিকা, ১ম বছৰ, ১২শ সংখ্যা)
{{gap ছোৱালী – "এৰা মই অসমীয়া মোৰ লগত কোনো নাই
" {{gap}}ছোৱালী- মোৰ দুখৰ বাতৰি দেউতা, কি শুনিব কি কম
" মোক অকলৈ ইয়াতে এৰি থৈ যাব শুনি মই ভয়ত কান্দিবলৈ ধৰিলো
" সেই কাৰণে "আবিষ্কাৰে" কাক সন্তোষ দিয়ে আৰু কাক অসন্তুষ্ট কৰে, সেই বিষয়ে ভাবিবৰ প্ৰয়োজন নেদেখোঁ
{{gap}}ফুলনিৰ পৰা ওলাই মাধৱ ঘৰলৈ আহিল আৰু অলপ সময় বিশ্ৰাম ল'লে
{{gap}}কিছু পৰ একেৰাহে গৈ গৈ মাধৱ এটা জুপুৰি-বহাৰ ঘৰত উপস্থিত হ'ল
" {{gap}}মাধৱে তেতিয়াই নিজৰ খৰচত সকলো আনিলে; কিন্তু বজাৰত ক'তো বেদানা বা ডালিম নাপালে
" {{gap}}সংবাদটো পাই মাধৱে ঠিক কৰিলে—ডালিম যেনেকৈ হওক আনিবই লাগিব
{{gap}}মাধৱৰ পূৰা নাম মাধৱচন্দ্ৰ ভূঞা; জাতত কায়স্থ, ঘৰ কামৰূপৰ এখন গাৱঁত
{{gap}}মাধৱ পঢ়া-শুনাত ভাল আছিল যদিও, তেওঁৰ স্বভাৱটো আছিল কাৰো লগত নিমিলা
{{gap}}যথা সময়ত তেওঁ বি, এল, পাচ্ কৰি উকীল হ'ল, কিন্তু তেওঁৰ ওকালতি তিনি মাহতকৈ বেচি নচলিল
{{gap}}গ্ৰন্থাৱলীত তলত নাম দিয়া কিতাপকেইখন আছে আৰু সেই কেইখন বেলেগে কিনিবলৈকো পোৱা যায়
OCR কৰা পৃষ্ঠাবোৰত শ শ "অ+'া আ" জাতীয় ভুলো আছে
CIS-এ আমাক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ আগতে আমিনো কি বিচাৰোঁ সেয়া জানি ল'ব খুজিছে
* অংশগ্ৰহণকাৰীৰ কেইবাগৰাকীও হয়তো ৱিকিউৎস প্ৰকল্পত নতুন বা বহুদিন প্ৰায় নিষ্ক্ৰিয়
, জাতি আৰু তদগত গুণ ••• , লিঙ্গভেদ আৰু তদগত গুণ যি হীৰা যৰ পক্ষে প্ৰশস্ত ৪ৰ্থ অধ্যায়
{{gap পূৰ্ব্বকালত সৰ্ব্ব সাধাৰণৰ ভিতৰত ৰত্ন মণিৰ ব্যৱহাৰ বড়্‌কৈ থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়
{{gap প্ৰকৃত ৰত্ন দুবিধ; প্ৰথম বিধ মহাৰত্ন, আন বিধ উপৰত্ন
{{gap "ৰত্ন" নামৰ ভিতৰত যত বিলাক বস্তু আছে, তাৰ মাঝত হীৰায়ে সকলোৎকৈ প্ৰধান
{{gap হীৰা চাৰিজাতি; যথা শ্বেতবৰ্ণ হীৰা ব্ৰাহ্মণ (অত্যুত্তম ইয়াকে বজ্ৰ হীৰাও বোলে
{{gap যি হীৰা সৰ্ব্ব দোষ বিহীন আৰু যোখত বিংশতি তণ্ডুল<noinclude noinclude>
{{gap বৈদ্য শাস্ত্ৰোক্ত নিয়মেৰে মা{{বঙালী ৰ}}ণ ক্ৰিয়া দ্বাৰা হীৰা ভস্ম হয়
{{gap পান্না হীৰক বিশেষ, অথবা বহু মূল্যবান্ প্ৰস্ত{{Bengali ৰ বিশেষ
{{gap}}অগ্নিদেৱে দানৱাধীশৰ ৰূপ গ্ৰহণ কৰি নৰ্ম্মদা প্ৰদেশৰ দু- মাটিত পেলাই দিছিল
{{gap}}সকলো মুক্তাৰ ভিতৰত শুক্তিজাত মুক্তায়ে প্ৰধান এই মুক্তাক বিন্ধিব পাৰি, আন মুক্তাক বিন্ধিবলৈ টান
{{gap মুক্তা বিশুদ্ধ কৰিব লাগিলে তাক অন্নৰ ভাণ্ডত থই জামীৰৰ ৰসেৰে পাক কৰিব
{{gap পাঞ্চ জন্য নামেৰে যি এজাতি শঙ্খ আছে তাৰ কুলতে (বংশতে) শঙ্খ মুক্তাৰ জন্ম হয়
{{gap}}প্ৰবাল মণিকে বিদ্ৰুম মণি বোলে, অসমীয়া মানুহে ইয়াকে পোৱাল বুলি কয়
{{gap}}বিদ্ৰুম মণি যদি জৱা ফুল কিম্বা ৰাতুল মণিৰ নিচিনা<noinclude noinclude>
{{gap}}পুলকাখ্য মণিৰ পৰীক্ষাৰ নিয়মেৰেই ৰুধিৰাখ্য আৰু বি্দ্ৰুম (পোৱাল) মণিৰ পৰীক্ষা হয়
{{gap}}পূৰ্ব্ব কালত শুদ্ধ পোৱালৰ মুল্য ৰূপৰ দুগুণ আছিল, এতিয়া প্ৰয়োজনানুসাৰে মূল্য হই থাকে
{{gap}}সোন, ৰূপ, তাম, এই তিন বিধ, ধাতু্কো ৰত্ন বোলা যায়
{{gap}}আগেয়ে আম কাটি তাৰ পৰে পৰা এ পোৱা আঠা উলিয়াই লই এটা পাত্ৰত থব
{{gap}}অগ্নিয়েই সোণৰ বীজ; যিহেতুক অগ্নি সকলো বস্তুৰে পাক আৰু পৰিশুদ্ধ কাৰি, এবং ৰস গ্ৰাহি
{{gap তেলী আকণৰ মূলৰ ৰস ৰাঙ্গত ফুট দিলে ৰূপ হয়
{{gap পাপীৰ নিন্দাত নেদিবা কাণ॥১ পদ॥ কহিলা শুকে বেদান্তৰ মৰ্ম্ম
{{gap}}পাৱে বৈকুণ্ঠক ছত্ৰিশ জাতি॥ ২ {{gap}}সত্য যুগে কৰি ধ্যান সমাধি
{{gap}}ঘো্ষা—উঠা উঠা হৰিএ, চান্দবয়ন, অ হৰি হৰি পদ্ম নয়ন, পুহাইল নিশি, মেলা ধেনুগণ, উঠা উঠা হৰিএ॥
. বৰাহ স্বৰূপে ভূমি আনা ৰঙ্গ মনে॥ সেহিবেলা আদি দৈত্য হিৰণ্যক্ষ নাম
{{gap}}যদি বোল তেবে মোকে আবৰিব, তাইক বধি; তোমাতো বাকী শক্তি আছে
{{gap}}এতেকে বিনাশী দেহতো তোমাৰ স্বৰূপ সত্য সম একৰস, আক নিৰ্ম্মলমতি সবে জানে
{{gap}}তাত শুন, তুমি সত্যৰ সকাশত পুৰুষৰে পৰা মিথ্যা প্ৰপঞ্চ প্ৰকাশ কৰে
. এমনে জীবসব মুক্তি বিনে ঈশ্বৰ হন্তে সৃষ্টি প্ৰলয় পায়
' এতেকে হৰিহৰ মুত্তিক অভেদে প্ৰণাম কৰি কাৰ্য্যৰ নিৰ্ণয় কৰ
' সভাক নিহালি ইন্দ্ৰে আদেশ কৰয়॥ শুন শুন সেনাপতি গৌৰীৰ কুমাৰ
' সাৰ এড়ি মন্দ কৰ্ম্ম ভাল বুলি কৰে॥ ব্ৰহ্মচৰ্য্য কৰি কৰ্ম্ম কৰিতে লাগয়
{{gap}}মোক খাইলা কাল নাগে চক্ষু মেলি চাস॥ {{gap}}তোৰ সম অভাগী নাহিকে ক্ষিতি তলে
{{gap}}অকালত বাঁৰী ভৈলি খণ্ড ব্ৰতৰ ফলে॥ {{gap}}কতোজন্মে খণ্ড ব্ৰত কৈলি বহুতৰ
{{gap}}সেহি দোষে তোক এৰি যাওঁ লখিন্দৰ॥ {{gap}}মাৱ সনেকা মোৰ মৰণ শুনিলে
{{gap}}আত্মা বন্দি কৰিলা: ঘৰৰ হৈতে॥ {{gap}}আত্মা লৈয়া কালি নাগ চলিলা সত্বৰে
{{gap}}আত্মা গোট ভেন্টিলা পদ্মৰ গোচৰে॥ {{gap}}আত্মা পাই পদ্মা ভৈলা আনন্দিত মন
{{gap}}কালিৰ মস্তকে দিলা শতেক চুম্বন॥ {{gap}}যতেক শঙ্কিত কৈলা পদ্মাৰ গোচৰ
{{gap}}নিদ্ৰা ভাজি বেউলা তথা পাইলেক চেতন॥ {{gap}}কাল নিদ্ৰা ভাঙ্গি বেউলা চেতনক পাই
{{gap}}লখাইৰ গাৱে পাছে বেউল হস্ত দিয়া চাই॥ {{gap}}বুকে হাত দিয়া বেউলা হৈলেক তৰাস
{{gap}}নাকে হাত দিয়া চাহে নাহিকে নিশ্বাস॥ {{gap}}কৰ্ণ হালি পৰি আছে বেহুলাই চাৱে
{{gap}}দুই চক্ষু বিষৰ জালে মুখে লাল বৱে॥ {{gap}}হিমৰ সমান বেউলা পাই সৰ্ব্ব গাৱ
{{gap}}প্ৰভু প্ৰভু বুলি কান্দে মুখে নাহি ৰাৱ॥ {{gap}}আথে ব্যথে উঠিলেক বিছিনা উপৰে
{{gap}}কাটা লাঞ্জ পৰি আছে শয্যাৰ উপৰে॥ {{gap}}প্ৰভু প্ৰভু বুলি বেউলা কান্দে উচ্ছ বোলে
{{gap gap}}মহা সুখে থাকে প্ৰজা॥ সপ্তম দ্বীপৰ{{gap gap}}যত নাৰী নৰ {{gap gap}}ৰাজ্য ভোগে ক্ষয় নিলা
{{gap}}এবং ভিতৰৰ সঙ্গীৰ কথা শুনা — চক্ষে ও আদিত্যে সঙ্গী
{{gap}}বিষয় বেদনা দুখ সহন নাযাই॥</poem তাহাৰ দুৰ্যশ মৰণত কৰি টান ॥ ভয়ে তুমি পলাই যাহা বুলিবেক লোক
{{gap}}মোৰ মুখে সদায় নচাৰোক তযু নাম॥ পদ॥অৰ্জ্জুনে বোলন্ত প্ৰভু দেৱ হৃষিকেশ
{{gap}}কহিয়োক এক মোক হিত উপদেশ॥ {{gap}}কোনেনো পাঞ্চয় পুৰুষক যুদ্ধ প্ৰতি
{{gap}}তথাপি পাপক নেই কিনো বিপৰীত॥ {{gap}}জ্ঞানৱান নিৰোধ কৰয় ৰাগ দ্বেষ
{{gap}}কাম ক্ৰোধ এহি দুই শত্ৰু অদভুত॥ {{gap}}এহিসে কৰয় ঘোৰতৰ পাপ চয়
{{gap}}যত খাই মানে আৰ ক্ষুধা নখণ্ডই॥ {{gap}}প্ৰিতিৰ বাক্যত আৰ উপসম নাই
{{gap}}আতি উগ্ৰৰূপ শুনি দ্বিগুণে কিটাই॥ {{gap}}যেন বজ্ৰে সকল অগ্নিক আছে ব্যাপি
{{gap}}দাপনিক যেন মনে ধৰি আছে চাপি॥ {{gap}}গৰ্ভ বেষ্টন চাল যেহন গৰ্ভ ঢাকি
{{gap}}কামত পৰে যেন শত্ৰু নাহি ত্ৰিভুবনে॥ {{gap}}যত খাই মানে আৰ নুপুৰে উদৰ
{{gap}}যেন তৃণ ভস্ম কৰি জ্বলে বৈস্বানৰ॥ {{gap}}ইন্দ্ৰিয়ত মনত বুদ্ধিত থাকি দুষ্ট
. ভাৰতে মানবী তনু সেন্থৰে নপাই॥ জ্ঞান বিজ্ঞানৰ হেতু নৃদেহৰ মন
. কৌৰৱৰ শুনি মাত্ৰ বিপৰীত ৰোল॥ ধনুৰ টঙ্কাৰে মাৰ মাৰ কৰে ৰোল
. নৃপতিৰ ৰাজ্য ভঙ্গ যোগ উপগত॥ হৰি ভকতক দ্বেষ কৰিবাক মনে
</poem ব্ৰহ্মা হৰ অনন্তে নপাৱে যাৰ অন্ত॥ জয় জয় জগত পালক নাৰায়ণ
—(নেপথ্যৰ ফাললৈ চাই আইদেও, যদি সাজ পিন্ধোৱা হল, তেনেহলে সূত্ৰধাৰ
—কিয় আপুনি প্ৰথমেই কৈছিল নহয় যে অভিজ্ঞান শকুন্তল বুলি নতুন সূত্ৰধাৰ
( তাৰ পাচত ওপৰত কোৱা দৰে সখীয়েকহঁতে সৈতে শকুন্তলা—এই পিনে, এই পিনে, সখিহঁত
[ ৰাজাক দেখি তিনিও জনে অলপ চক খায় ) অনসূয়াডাঙ্গৰীয়া, একো বৰ ভয় পোৱা নাই; কেৱল এই আমাৰ প্ৰিয় সখীক
[ কাণ দি শুনি আটাই কেইজনী ছোৱালী অলপ ভয়াতুৰ হয়
( তাৰ পাচত ওপৰত কোৱা লগৰীয়াবিলাকেৰে সৈতে ৰজাই প্ৰবেশকৰে )
(মিচিকীয়াই হাঁহি যি এনেকৈ নিজৰ বাঞ্ছাৰ দৰে বাঞ্ছিত লোকৰ মনৰ ভাব অনুমান কৰি আশা কৰে, সি ঠগে
(ফুটাই ) কিহে সমনীয়া, তোমাৰ দেখো তপস্বীৰ কন্যালৈ মন গল—দেখিছোঁ
—এনে সময়ত—এনে সুখৰ সময়ত, কিয় আপুনি মোলৈ সেই চিঠিখন লিখিলে
–যাক দেৱতায়ো নাপায়, কিন্তু বিধতাৰ বৰত, কানিৰ গুণত, অসমীয়াৰ হলে ঘৰে ঘৰে
"ভীৰু," "Coward" –যি ঈশ্বৰক ভয় কৰে, পিতৃ-মাতৃক ভক্তি কৰে, গুৰু গোসাঁইক মান কৰে, সেইএ ভীৰু (coward)
"অতএব জাগ জাগ গো ভগিনী, মুখ হইতে আজি গুচুৱা ওৰণি
" লাহে লাহে এই দৰে কোৱামেলা কৰি থাকোতেই পূবে বগা ভঁৰ দিলে, ৰাতি যায় যায়
" লাহে লাহে মোৱামৰীয়াহঁতে সাৰ পালে জয়মতীয়ে আকৌ কাকৃতি কৰিবলৈ ধৰিলে
" জয়মতীৰ কথা শুনি মোৱামৰীয়াহঁত ক্ৰোধান্ধ হৈ তেওঁক কাঁচি পেলালে
" ৰাঘই পাচে কুৱৰীক সুধিলে যে এতিয়া মই কি কৰিম
" ভিন্ন ৰূপে থাকে এক ঠাই) যিবা মহা-পুৰুষক ভজা তাঙ্ক নিত্যে,
" "ৰাম-কৃষ্ণ" বুলিয়া বৈষ্ণৱ হিন্দু পূজে, শাক্তই সেৱিছে বুলি "মাগো দশভুজে
" "লঙ্গদেও" "জাৰী" আদি নানা সম্বোধনে, পক্ষী সকলেও সেৱে নানা বোল বুলি,
(গৃহিনীৰ কাৰ্য্য) গাঁৱে কৰিছে পালন, শাস্ত্ৰ উপদেশ পাল হিন্দুৰ ধৰম, নেপালিলে পাপ হয় ঘোৰ কুকৰম
( সুখ ভৰা ঠাই পাবা) " এটি " হই যোগ ধৰা—নেবাঞ্ছিবা " দুটি
• কিন্তু সাহিত্যৰ সোৱাদ মুখৰ জিভাৰে নাপায়; তাক মনেৰে চাকিব লাগে, তেহে তাৰ ৰূপ বা সোৱাদৰ গম পোৱা যায়
</poem বোধকৰো সি আৰু নাহিব উভতি, যাবৎ জীৱন মোৰ হুব এই গতি
{{gap}}আমি যি সময়ৰ কথা কবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ, সেই সময়ত হৰদত্তৰ বয়স ৫৬ বছৰ
{{gap}}এওঁৰ কথা ইমানতে এৰি হৰদত্তৰ ভায়েক বীৰদত্তৰ ওচৰলৈ যাওঁ বলক
{{gap}}এই বিলাক বাজে কথাৰ ঢৌৱে কোবাই আমাক ঘাই কথাৰ পৰা বহুত আঁতৰত পেলালেহি, আকৌ ঘাই কথাৰ ওচৰ চপা যাওক
{{gap}}পদ্মৰ ককায়েক ৰঘুৰ এতিয়ালৈকে পাঠকে সৈতে চিনাকী কৰি দিব পৰা নাই, পাঠক, খং নকৰিব
" এই বুলি সখীয়েকে ৰিহাৰ আঁচলেৰে নিজৰ চকুৰ-লো টুকিবলৈ ধৰিলে
" সীখয়েকে উত্তৰ দিলে ঃ –"এৰা ঠিক কৰি চিঠি দিলে
" এই বুলিয়েই পদুমৰ কণ্ঠৰোধ হল, ফটিকৰ ধাৰ যেন দুধাৰা লো চকুৰ পৰা বৈ আহিল, আৰু একো কব নোৱাৰিলে
-"কি কৰিম, কি কৰিম," এইটো কথালৈকে নো ইমানকৈ ভাবিব লাগিছে নে
" {{gap এই কথা শুনি হৰদত্তৰ ঘৈনীয়েকে চকু-লো টুকি কলে, "সূৰ্য্যক খেদিলে {{gap}}হৰদত্ত
" {{gap}}স্বামীৰ এই কথা শুনি, মাক কান্দি লাহে লাহে ভিতৰলৈ গুচি গল
' সেই দেখি তাক ভাঙ্গি পিঠাগুৰি যেন কৈ তলত দিলোঁ, এৱাঁগাখীৰ এটুপি আৰু গুড় অলপমান খৰচ কৰি সানি খাব
' কিন্তু লাহে লাহে সেই যুগৰ উঠি অহা ডেকাসকলে দাড়ি গোফক অভয়দান দি নিজৰ গাল {{gap}}"হে মহাভাগ
—বষ্টন নগৰত ৩০০ গাভৰু গোট খাই "দাড়ি নিবাৰিণী" সভা স্থাপন কৰি বক্তৃতা দি, আন্দোলন কৰি তল-ওপৰ লগাইছে
—কোনে কব পাৰে যে অসমীয়াৰ তেজ ইংৰাজ, ফ্ৰেন্স, এমেৰিকান আৰু জৰ্ম্মান জাতিতকৈ কম
—অসমীয়াই কথা কৈছে নে, গহীনকৈ ডবাতে কোব মাৰিছে, তত ধৰিব নোৱাৰি
"কওনেৱালা" সকলে অসমীয়াই কৰা, ৰাজহুৱা বৰসবাহ, ৰাজহুৱা কালীপূজা আদি দেখিছেনে নাই
" অসমীয়া মানুহ ইমান মূখ হোৱা নাই যে টকা উপাৰ্জন কৰি চিন্তাচৰ্চা বঢ়াই অনৰ্থৰ গুটি সিঁচি লব
" বুধিয়ক অসমীয়াই বেছ জানে যে অসমত ভঁৰাল হলেই একাল হব, গতিকে তেওঁ সেই ফালে কিয় কাৰবাৰ কৰিব
economy পুথিৰ দিনত কৃপাবৰ বৰুৱাই যে ছুটিকৈ K. Barooah নেলিখিব ই হবই নোৱাৰে
"পিতা-পিতা—" বুলি আতি আফুটনি মাত মাতি, চোৱা জীয়াই কেনেকৈ কৰিছে দেন, মমতাই কি তোমাক কৈলে পৰিহাৰ
"</poem কোনােবা লােকৰ নিমাত প্ৰাণীয়ে হাঁহিছে নিফুট হাঁহি॥ পথালি চকুত এন্ধাৰ এন্ধাৰ, তৰাই ৰালৈ চায়
" পমীলা—"যদি বল কৰি সেনাপতিয়ে তোমাৰ গাত ধৰে তেন্তেনো কি কৰিব
" এই দৰে দুইও সখীয়েকে ভিতৰত সোমোৱা মাত্ৰেই মনোমতী ভয়তে চুকত সোমালগৈ
" পমীলা —"সেনাপতিৰ অনুগ্ৰহত আমি এই ঘৰৰ ভিতৰতে ৰজাৰ ঘৰত থকা যেন পাইছে
{{gap}}সকলোৱে মানিব লাগিব যে আমাৰ শিল্পৰ উন্নতি আগেয়ে অধিক আছিল
{{gap}}বহুতে আমাৰ অলঙ্কাৰ বিলাক দেখিবলৈ শুৱনী নহয় আৰু বৰ গধুৰ বুলি আপত্তি কৰে, ই কথা একেবাৰে মিছা নহয়
{{gap}}আমাৰ ৰজা ইংৰাজ; সেইদেখি বিলাতি বস্তুৰ আমদানি কমাবলৈ আমাক সেই ৰজায় কেতিয়াও সহায়তা নকৰে
{{gap}}এই সহানুভূতিৰ বলত মানুহৰ সমাজ স্থাপিত হৈছে, পৰিয়ালৰ মাজত মিল আৰু একে জাতিৰ মানুহৰ মাজত ঐক্যভাৱ
{{gap}}এতিয়া কেনে তাৱস্থাত আমাৰ সহানুভূতি জন্মিব পাৰে তাক দেখা যাওক