jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
" অনন্ত পূৰ্ণতাৰ জীৱন আমাৰ,— তাৰ যি যায় সিও পূৰ্ণ, যি থাকে সিও পূৰ্ণ
—ভণ্ড কৃষ্ণৰ নামেৰে কপটতা কৰি কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰত যে কলঙ্ক দিয়া নাই তাকো কোৱা টান
"—সখি, তুমিতো গোপনাৰীৰ নন্দন নোহোৱা,— তুমি যে সকলো প্ৰাণীৰ অন্তৰ্য্যামী
—সেই হে ভাৰতে ইতিহাসৰ ভেটিত থাপনা নেপাতি হৃদয়ৰ কৃষ্ণৰ থাপনা পাতিছে হৃদয়ত
—পচিমীয়া মনোবিজ্ঞানৰ দাৰ্শনিক কেজন মানে কয়,— আমাৰ মস্তিস্ক চৈতন্যৰ দুৱাৰ বা উপাধি
{{gap}}শিক্ষিত সকলৰ ভিতৰত অৱতাৰ মনা দল এটিয়ে আৰু এটি আসোঁৱাহ উলিয়ায়
—ভগবান নামি আহে, নহলে ঈশ্বৰ আৰু মানুহৰ মিল হয় কেনেকৈ
{{gap}}তেহেলৈ যেয়ে হওক, সিবিলাকে পূৰ্ণ বা আদৰ্শ মানব কাক বুলিছে সেইটো দেখোন সহজে বুজিবলৈ টান লাগে
'আদৰ্শৰ পূৰ্ণতা মানুহতে শেষ হৈ গলে লক্ষ্যটি যে অতি সংকীৰ্ণ হয়েই নে, মানেটিও হেৰাই যায়
{{gap}}পূৰ্ণ মানৱ মানে আৰু এক হব পাৰে—যিজন মানুহ মানুহে হব পৰাখিনিৰে পৰিপূৰ্ণ
{{smaller center জয়ন্তী আর্ট প্ৰেছ— গুৱাহাটী {{center শ্রীউমাকান্ত ডেকাৰ দ্বাৰা ছপা হ'ল
{{gap}}স্বৰ্গীয় পবিত্ৰপ্ৰাণ চাংকাকতিৰ এই 'অসীমৰ বীণ' নামে কিতাপখন এনেয়ে পৰি আছিল
—ইমান উত্তেজনাৰ সূচনা, ইমান অস্ত্ৰৰ জন্‌জননি, ধ্বংসৰ ইমান বিকট চিৎকাৰ
—অন্তৰেদি এই লীলা যদি কোনোৱে বুজিব খোজে, জানিব খোজে,—জানি জানি শেষ কৰিব নোৱাৰে, জনাৰ সীমা নাই, আনন্দৰ অন্ত নাই
{{gap}}কৃষ্ণ চৰিত্ৰৰ যে অপব্যৱহাৰ হোৱা নাই তাকো অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি
{{gap}}ক-খ নিশিকিলে কেতিয়াও অসমীয়া ভাষা শিকিব, লিখিব নোৱাৰি, ইয়াৰ আশ্ৰয়তেই লেখক গঢ়ি উঠিছে
{{gap}}সৰাপাহি এখনি উদ্দেশ্য ধৰ্মী স্মৃতিৰ এখিলা পাত বুলিলেও ভুল নহ'ব
—কানাই হাটখোৱাও নাছিল, যমুনা ঘাটৰ পাৰোৱায়ো নাছিল, অথবা হাটৰ হেঙ্গাৰো নাছিল
'দুই মন' ওজনৰ মানুহলৈ বোলে সেই খনি নাও নহয়,—মাজ যমুনাত বুৰাৰ ভয়
{{gap}}যি সকলে জীৱ আৰু ব্ৰহ্মৰ ভেদ মানে সেই দ্বৈতবাদী সকলৰ কেবাটিও শ্ৰেণী বিভাগ আছে
{{gap}}স্বভাৱতে দ্বৈতবাদীৰ যি অশিক্ষিত দল আছে, সিবিলাকৰ মাজত অৱতাৰবাদ এনেয়ে সহজে প্ৰচলন হৈয়েই আহিছে
{{gap}}জৈন সকলে সেই কালৰ মথুৰাত ভালেখিনি মন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ কৰি নগৰখনিৰ শোভা বঢ়াইছিল
{{gap}}এই হাতীটো এইদৰে পৰা দেখি আন কেইটা হাতীও পলাই পত্ৰং দিলে
" —অইন ঘাটলৈ গৈ দেখিলে,—সেই, সেই গুটীয়৷ নাও, আৰু সেই কলীয়া কানাই
⸺কোৱাঁ মাতৃ, তুমি এই যমুনা তীৰৰ স্মৃতিৰে পৰিপূৰ্ণ এটি জীৱন্ত কবিতা নোহোৱা নে
⸺আকৌ, আকৌ তোমাৰ মুখখনি সেই পাতখিলিৰ দৰে লৰাই দিলা⸺'নহয় {{gap}}নহয়
{{gap}}কোৱাঁ, মা, এই সংসাৰখনিকে বেটু এটিত লৈ চালে সেয়ে মথুৰাৰ হাট যেন নেলাগে নে
{{gap}}কৰ্ম্মৰ আজৰি পাই বিশ্ৰামত গা ঢালি বহি আছোঁ তোমাৰ মধুৰ সুৰ আকৌ অকস্মাৎ বাজি উঠিল
{{gap}}হৃদয় স্মশানৰ আধাপোৰা হাড় কিডাল বুটলি আনিছো, তোমাৰ স্মৃতিৰ তৰ্পণ দিওঁ বুলি
{{gap gap}}বীণ খনি কিয়নো বজালি, {{gap gap}}কৰি মোক আকুল বলিয়া {{gap gap gap}}সানিলেহি হৃদয়ত বিষাদ কালিমা
{{gap}}মথুৰাৰ পৰা প্ৰায় আধা বেলাৰ বাটত যমুনাৰ ইপাৰে এখন ইমুৰ সিমুৰ নেদেখা প্ৰকাণ্ড গো-চাৰ
{{gap}}কোন দূৰ দূৰণিৰ, কোন কল্পনাতীত কুঁৱলীলোকৰ মাজেদি বৈ অহা এই বছৰ
' {{gap}}বছৰ আহে বছৰ যায়, আচলতে ৰৈ ৰৈ যায় বছৰৰ এই কথাটিয়েই হে
⸺অনাদি অনন্ত কালৰ ধাৰা, সি আৰম্ভণত যি অনন্ত যি নতুন, অন্ততো অবিকল সেই অনন্ত সেই নতুনেই
{{gap}}জৰা মৰণৰ জালী পুতলি মানুহৰ এনে শকতি ক'ত যে সি একেটি কামকে এতিলো নোৰোৱাকৈ জীৱন বিয়াপি<noinclude noinclude>
{{gap}}আমাৰ মাজত কেতিয়াৰ পৰা বিহু প্ৰচলন হ'ল তাৰ পম কোনোবা অজান্তীত মিলি আছে
— আজি বুজিলোঁ – পাত খিলিয়ে কব খুজিছিল, – 'আছে, আছে, মা তোৰ
— নবীন বেশেৰে অহা বহাগৰ বিমোহন মূৰতি দেখি মাত তাৰ হৰি গল
{{gap}}সকলে৷ ঋতুৱেই যদি বসন্ত, তেন্তে তাৰ আদি অন্তৰ ক্ষণ ক'ত
⸺ সপোন যেন লাগিল, দুধাৰি চকুৰ লো বাগৰি পৰিল তুমি যেয়ে হোৱা⸺তুমি মোৰ গধূলিৰ অতিথি
⸺তাৰ পাচত ভাবিবৰ মন গলে ভাবি চাব পাৰোঁ⸺প্ৰাক্‌শাঙ্কৰী যুগৰ<noinclude noinclude>
⸺তেনে খোলা কথা,⸺এনেদৰে শেষ হৈ যোৱা কথা, এনে বিচাৰৰ বিলাস মোক নেলাগে
{{gap}}তাহানি বোলে কোনোবা এজন কবিয়ে কুলিৰ মাত শুনি মাততে পমি গ'ল
⸺তোমাক কৰবাত বিহুতলীত দেখা দেখা যেন লাগে,⸺বিহু মাৰিছিলা নে কি
⸺কোনে, কেতিয়া, কি উদ্দেশ্যে তোমাক ৰচনা কৰি কোন পুথিৰ কোলাত ঠাই দিছিল
(খ) গোসাঁই উপজাৰ পাছত নন্দৰ ঘৰত গোপী কালি গোসাই জন্ম ললে বসুদেৱৰ ঘৰে
description অসমৰ এগৰাকী অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সঙ্গীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ
{{gap}}মাজ নিশা সভামাজে জালিলা অগনি॥ {{gap}}দপ দপ কৰি অগ্নি জলন্তে আছয়
{{gap}}শিশু সকলক আমোদ দিবলৈ লিখা 'হেবাং বেঙৰ আং বাং' কবিতা পুথিখনিয়ে ডাঙৰকো আমোদ দিব পাৰিব
</poem গাড়ী চক্ৰ সম বিশ্ব ঘুৰিছে সৰ্ব্বত্ৰে॥ কৃষ্ণ অবতাৰ কথা কহিবো সংক্ষেপে
</poem জন্মিল সংশয় বৰ আচৰিত জ্ঞানে॥ নাৰায়ণ অংশে বাসু দেব মহামতি
{{center Xx-larger অথ শিবৰ তপস্যা এবং লক্ষ্মী অবতাৰ হিমালয়ে শিব ঘোৰ তপ আচৰিল
</ref> সাৰি সাৰি ৰত্নময় স্তম্ভে আছে ৰঞ্জি॥ ৰাজ্য ভ্ৰমি চৌদিকি দেখিল পুষ্পদন্ত
</ref> নিষ্কলুষ মন হয় তীৰ্থ ফলা ফল॥ মন শুদ্ধি কৰি সদা শুদ্ধ ভাবে ৰহে
</poem সমুচিত উত্তৰ দিলন্ত মনে গুণি॥ যদি মোৰ সমে তোৰ হেন মতি ভৈল
{{gap}}এই সম্বন্ধে শ্ৰীশ্ৰীহৰিদেৱ চৰিতত লিখিছেঃ— জ্ঞান ভক্তি উপদেশে লোক নিস্তাৰিব
{{gap}}ভগবান নামি অহা সম্বন্ধে ভাৰতৰ ঋষি মুনিৰ মত আৰু ব্যাপক, আৰু উদাৰ
{{gap}}দেখন্ত ৰাম কৃষ্ণ ঐত আছে॥ {{gap}}কণ্ঠৰো নেপায় গদ গদ বানী॥ {{gap}}পৰম ভক্তি কৰি মহা ভাগে
—শবৰী বাউলী হ'ল,—উৰি গ'ল এক উজ্জ্বল লোকৰ ভূমানন্দলৈ,—তাইৰ জীৱন ধন্য হ'ল
—জীৱনৰ আশা ভাৰসা, লাজ ভয়, সুখ সন্তোষ দলিয়াই দি 'মা' ক বিচাৰি বাউল হল
—ত্ৰিভুবনৰ সুষমা মাধুৰীৰ স্নিগ্ধ জ্যোতিৰে 'মা' ৰূপ ধৰি ভগবানে ভক্তৰ মুৰত হাত বুলাই দি গল
"যদি ডাকা{{বঙালী ৰ মত ডাকতে পা{{বঙালী ৰ তবে পাবি{{বঙালী ৰে তা{{বঙালী ৰে}}
{{gap}}তেওঁৰ বন্ধু বান্ধৱ বিলাকৰ তেওঁ বৰ প্ৰিয়, আৰু বিশ্বাস ভাজন আছিল
: মহাৰাজ জুইৰ দাক খাই খাই ইয়াৰ দেহাত একো নাই, ফাচীৰ জৰী গলৰ পৰাই ওলাই গ'ল
: আজিৰ এই তিথিটোৰ বাবে বাৰ বছৰ তপস্যা কৰিছো, পলম নকৰিব, মোক ফাচী দিয়ক
: মহাৰাজ আজি এই তিথিত যাৰ মৃত্যু হ'ব সি লগে মহাৰাজ এই সন্যাসীটোৰ গলত ৰচীডাল ফিট হৈছে
: সচা মহাৰাজ, পলম নকৰিব নহলে তিথি পাৰ হৈ যাব
: তুমি আজি ঘৰলৈ যোৱা আৰু মই যোৱা বাৰ্ত্তা তোমাৰ হব মহাৰাজ, তেনেহলে মই ঘৰলৈ যাও
" এক সুৱদি শান্তিৰ অমিয়া মাধুৰীয়ে অসীম সৌন্দৰ্য্যেৰে আকাশ পাতাল যেন জিনি পেলালে
{{gap}}যুৱক যুৱতীৰ মাজত যৌৱনে খন্তেকীয়া মমতাৰ এটি তীব্ৰ আকৰ্ষণ আনি দিয়া দেখা যায়
" {{gap}}এই আখ্যানটিৰে পুৰাণকাৰে ৰাধা কৃষ্ণ প্ৰেমৰ এটি সুন্দৰ আভাস দিলে
—এটি সুন্দৰ, এটি মধুৰ বস্তুক মন-প্ৰাণেৰে ভাল পাব তাতকৈ আনন্দৰ কথা আৰু কি হব পাৰে
{{gap gap}}তাকেসে পণ্ডিত বুলিয় সৰ্ব্বজন॥ {{gap gap}}বিশেষত মনুষ্যগণত যিটো নৰে
{{gap gap}}বিষ্ণুবুদ্ধি ভাৱে সৰ্ব্বদায়ে মান্য কৰে॥ {{gap gap}}ঈৰষা অসূয়া তিৰস্কাৰ অহঙ্কাৰ
{{gap gap}}পৰম সুহৃদ মহেশ্বৰ অন্তৰ্য্যামী॥ {{gap gap}}হেন বুদ্ধি কৰি সৰ্ব্বদায়ে জানা মোক
{{gap}}"দেউতাই যদি জগৰ নধৰোঁ বুলিছে, আৰু, বন্দীক কবলৈ হুকুম দিছে, তেন্তে কওঁ, শুনক
" {{gap দেউতা, মই অধম পাপীৰ ঘৰ পছিমৰ গোৱালিয়ৰ জিলাত
— "এৰা এইখন মান-মৰাণৰ মলুক হ'ল; মই মাননী মৰাননাী হলোঁ
" {{gap}}মনচুপ ডাঙ্গৰীয়াৰ বৰ্ণনাৰ গঢ়টো দেখি মই আচৰিত হোৱা যেন পাই তেওঁ মাত লগালে
{{gap তুমি আচৰিত হ'বৰ কাৰণ একো নাই, কিয়নো মোৰ মনত তেতিয়া যেনে লাগিছিল তেনেকৈ বৰ্ণাইছোঁ
{{gap}}নধৰিলে সমুদ্ৰে তোমাৰ মৎস্য কায়া॥ {{gap}}কূৰ্ম্ম অৱতাৰ ভৈলা ক্ষীৰো দধি তীৰে
{{center এই খিনিতে তলত লিখা ঘোষা দিব (পদ) দিবা যজ্ঞ বাৰাহ স্বৰূপে ভৈলা তুমি
{{gap}}লীলায়ে দন্তৰ আগে উদ্ধাৰিলা ভূমি॥ {{gap}}তোমাক কৰিলে যুদ্ধ হিৰণ্যাক্ষ বীৰি
{{gap}}ভক্ত প্ৰহ্লা দক প্ৰভু কৰিলা আশ্বাস॥ {{gap}}বামণ স্বৰূপে আদিতিকক বাক্য় পালি
{{larger ক) জগৎগুৰু শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ ৰছিত আৰু শ্ৰী তীৰ্থনাথ গোস্বামীৰ দ্বাৰা সম্পাদিত— ১
—বাক্যেৰে কব নোৱাৰি, মনেৰে মনিব নোৱাৰি,—ই পুণ্য হৃদয়ৰ অনুভূতিৰ ধন
॥ তাৰ ৰক্ত লৈবা হুৱৰ্ণৰ থালি পাতি॥ ৩৫০২৩ কুণ্ড মধ্যে হুনিবাহ৷ যতেক মুনিগণে
—সি যেন কোনো উৎসৱ উপলক্ষে বহা দেৱ মন্দিৰৰ চাৰিও কাষৰৰ আনন্দৰ মেলা
{{gap}}সেৱাকৈ থাকিম প্ৰভু দুখানি চৰণ॥}} (পদ) গোবিন্দ এ প্ৰভু এতেবেলি ক'ত
{{gap}}সাধু সবে মনত ৰঙ্গে নাম গাইছে য'ত॥ {{gap}}গোবিন্দ এ প্ৰভু এতেবেলি ক'ত
{{gap}}আমি লতা তুমি তক থাকিবে৷ বেৰিয়া॥ {{gap}}কৈত আছা হৰি তুমি কৈত আছা হৰি
{{gap}}হৃদয় ভাণ্ডাৰে আছা আত্ম ৰূপ ধৰি॥ {{gap}}ভকত ৰঞ্জন তুমি ভকতৰ হিয়া
{{gap}}হৃদয়তে আছা তুমি ওলাই দেখা দিয়া॥ {{gap}}গোপী সৱৰ লাগে দেখোন আজি কৃষ্ণ নাই
{{gap}}কাৰ সঙ্গে থাকে৷ প্ৰভু কাৰ মুখ চাই॥ poem অ হৰি এ, দেখিলো স্বৰূপ,
{{gap}}সুৰ যন্ত্ৰৰ সকলো সুৰ একেলগে বজালে দূৰৰ পৰা এটি মৃদু মধুৰ গুঞ্জনৰ দৰে শুনা যায়
" সকলো অমিল মিলাই বিশ্বৰ মূলত বিৰাজ কৰাদি মথুৰাহাটতো বিৰাজ কৰিছে তেৱেঁই
—চকোৰে চন্দ্ৰকিৰণ পান কৰাদি ভক্তই সেই দিব্য ৰূপ হৃদি নিকুঞ্জত অন্তৰ্নয়নেৰে পান কৰি তন্ময় হৈ যায়
{{gap}}ইয়াৰ পিছত এটা ছোৱালী চুৰি মকৰ্দ্দমা হাকিমৰ হাতত পৰিল; আৰু "আচাম ফৰিয়াদীৰ ফোকাৰ হ'ল
" পেচকাৰে লাহেকৈ ফৰ্চাচিঙক ক'লে, "জয়ৰাম কলিতা নহয় জিৎৰাম কলিতাহে
{{gap}}কু-গ্ৰহে পোৱা হাকিমৰ কথা আমি এইখিনিতে এৰি দুৰ্ভগীয়া পেচকাৰৰ কথা কওঁ
"—সেই পৰমানন্দৰ পৰশ প্ৰাণত লাগিলেই প্ৰাণ গলি যায়, কথাৰে কবলৈ কথা যে নেথাকে
{{gap}}বিদ্যাৰাম উকিলৰ কীৰ্তি ফেৰাও এইখিনিতে কৈ, এই বেগেতীয়া সাধুৰ ওৰ পেলাব খোজোঁ
{{gap}}তাহানি "বৰতি চাহাবৰ দিনত জেকিতলী মৌজাত সিধাই খাটনিয়াৰ বুলি এজন মানুহ আছিল
"—বুজিছোঁ, বুজিছোঁ মোৰ আৰাধ্যাদেবি, বেদৰ বাণীৰ দৰে অতি পবিত্ৰ তোমাৰ কথাটি বুজিব পাৰিছোঁ
—এই যুগ—এই যুগত মানুহে বুজে, বেচ বুজে, বুজি লোকক বুজাব পাৰে,—তথাপি, তথাপি বিশ্বাস নকৰে
—তাৰ সুৰে সুৰে দুই হাত তুলি প্ৰেমময়ৰ পৰম ধামলৈ লৰি যা,—লৰি যা তই উধাতুৰে
—তাক কামেৰে পঙ্কিল নকৰিবি, ইন্দ্ৰিয় লালসাৰে তোৰ মনৰ লালসাই টানি নিব খোজে
{{gap}}এদিনা কিবা কথাৰ ধাৰত মাতৃৰ কথা মনত পৰাত সেই কথাকে ভাবি আছোঁ
—আনন্দময়ী কুললক্ষ্মীসকলৰ এই জগদ্ধাত্ৰীৰ ৰূপটিলৈ স্বভাৱতে মুৰ যেন দোঁ খাই আহে
{{gap}}দুখৰ আত্যন্তিক নিবৃত্তিৰ উপায় উদ্ভাৱন কৰিবলৈকে সাংখ্য দৰ্শন আদিৰ কত চেষ্টা
" গছে গছে, লতাই লতাই তাৰে প্ৰতিধ্বনি তুলি পৃথিবীখনি পুলকৰ প্ৰেমানন্দেৰে ৰোমাঞ্চিত কৰিলে
" ৰাধিকাৰ আজিৰ চেষ্টাত উপনিষদৰ এই বাণী উজ্জ্বল হৈ পৰিছে
—বাহিৰৰ চোতালত উমলি থকা ল'ৰা ছোৱালীয়ে কেতিয়াবা ধেমালিত মাকক "আই আই" বুলি মাতি থাকে, মাকে হয়তো ওলায়ে নেচায়
—"না সো ৰমণ না হাম ৰমণী", শ্ৰীৰাধাৰ এই যে ভাব এয়ে বৈষ্ণব দৰ্শনৰ সূক্ষ্মতম মহাভাব
—আচলতে মথুৰাহাটৰ হৰিৰ হাঁহিটিত জোনটি হৈ আঁজলি ভৰি ভৰি জোনালী বিলাবলৈ ৰাধাৰ এই আকুলতা
{{gap}}এই প্ৰেমৰ মঙ্গলময় অভিসাৰ ৰসময়ী ৰাধাৰ নামে ধামে ৰজিতা খাই পৰিছে
{{gap}}খাটনিয়াৰৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বভাৱতে, ভূধৰ বৰমহৰীয়েই জোঁকতলীৰ ঘৰৰ গৰাকীৰ পদ পালে
{{gap}}আজিকালি লগুৱা বুলিলে তুমি আমি যি বুজোহঁক বাপিৰাম লগুৱাৰ কথাত তেনে বুজিলে নিশ্চয় ভুল হ'ব
{{gap}}সময়- ৰথৰ চকৰি পৰ্ব্বতে ভৈয়ামে পানীয়ে বামে সদায় সমানে চলে, ক্ষন্তেকলৈকো সি কতো লাগি নেথাকে
' তিলকাৰ হৃদয়-মণিকূটত তেলভৰা বন্তি জ্বলি উঠি বিমল জেউতি চাৰিওফালে বিলাই দিছে, কিন্ত, মণিকূট দেৱতাশূণ্য
"ওৱেল ভূধৰ, ম‍ই হুনিছে, তোৰ ভতিজা এজনী বাঁৰী হৈ ঘৰতে আছে
" {{gap}}ভূধৰে চাহাবৰ কথা শুনি কাণত আঙ্গুলি দি চৰগ-পৰা মানুহৰ দৰে থিয় হৈ অবাক
{{gap}}বাপিৰামে যদিও স্কট চাহাবক একেবাৰেই মাৰি থৈ আহিছিলোঁ বুলি ভাবিছিল, কিন্তু চাহাব নমৰিল
{{gap}}মনে কাঁইটৰ মাজৰ পৰা কেতেকী ফুল তুলি আনি মোৰ বুলি জাহিৰ কৰি বৰ ভাল পায়
⸺ঋষিয়ে নিজ মনে নিজে নকয় মানে সেই প্ৰশ্ন উঠিব নোৱাৰে; সি শিষ্টাচাৰ বিৰুদ্ধ
" চিৰস্তাদাৰে মূৰ নডঙাকৈয়ে উত্তৰ দিলে, "হ'ব কওঁক, কি কথা
" মই ক'লো দুৰ্ভগীয়া লম্বোদৰ ডেকাটোক আপোনালোকে কি কৰিবৰ দিহা কৰিছে
" মই মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি মাত লগালোঁ, "কি তাক নৌকাৰে খেদিব গজেৰে মাৰিব
" ইমানখিনি বেলিৰ পিছত হৰিদেউ ফয়চলা নবিচে হঠাৎ মাতি পেলালে কাৰ গজে তাক মাৰিব পাৰে হে
"অ' কেতেকী" বোলা সুৰটি শুনিলেই প্ৰাণত আমাৰ কেনে আনন্দ লাগে
"নহয় ছাপলাঠি ককাই মোৰ নিজৰ লেৰেকা মলখু বাবুৰ ঘৰ মই জানো
— "বুঢ়াথু পাগলা হ্যাঁয় না ক্যা কুচ মালুম নাহি হ্য়াঁয়
" {{gap}}কথাষাৰ শুনি মানুহজন খঙত থৰ থৰ কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}এই প্ৰৱন্ধ পঢ়ি আমাৰ মনত এনেবিলাক প্ৰশ্নৰ উদয় হয় ২
(ক) কিতাপ বাচিব আৰু পঢ়িব জনাৰ ওপৰত জ্ঞান-বিদ্যা অৰ্জ্জন ৮
{{gap}}লোকে লোকাৰণ্য লোক অৰণ্য, লোকৰ অৰণ্য (ষষ্ঠী তৎ ) মানুহেৰে ভৰপুৰ
—যি কোনো উপায়ে ভগবানৰ কাষ চাপিব পৰাই, ভগবানলৈ মন দি দিব পৰা হে আচল কথা
—তেওঁৰ পুণ্য পৰশত সকলো সোণ হৈ যায়, ভাবৰ সকলো বিৰোধ মিলি যায়, মনৰ সকলে৷ মল উটি যায়
—শৰতৰ চন্দ্ৰাৱলী এনেয়ে বিতোপন, তাতে সেই ৰাতি পূৰ্ণিমা; যমুনাৰ ৰূপালী<noinclude noinclude>
—বাধা নেমানে, মান৷ নেমানে; মনৰ মুৰুলী বনত বাজিছে,—বনত নুলিয়াই মানে শান্তি নাই
{{gap}}প্ৰশ্ন :—কামৰূপীয়া ঢুলীয়াবিলাকে কি কি ভাও দেখুৱাইছিল {{gap}}উত্তৰ :—প্ৰথমতে নানা চেৱে ঢোল বজালে
{{gap}}২৩৷ মানৱ অন্তৰৰ সকলো তামসিক বৃত্তি নাশ কৰি হৃদয়ত আত্মবোধ জন্মিলে বিমল আনন্দ পোৱা যায়
[ বেজবৰুৱাদেৱে লিখা gap}}"শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ পুথিৰ {{gap}}আজ্ঞাক্ৰমে আদেশ মতে
{{gap ১) ৭৫০০ টনৰ দিল্লী নামে মধ্যমীয়া যুদ্ধ-জাহাজ এখন কিনা হৈছে
::যাক মনে ধৰি পায় ভকতে সন্তোষ ॥ কৰাৰ কাৰণেই হৈছে মানৱ অন্তৰত চৈতন্য {{gap}}১৪
::তাৰ ৰশ্মি কেশচয় কৰে চিকিমিকি॥ ::মকৰ কুণ্ডলে সুমণ্ডিত দুই কৰ্ণ
– "দেখ বাপিৰাম, তই লগুৱা মানুহ লগুৱাৰ দৰে থকাই ভাল
— "যা যা, এইবোৰ মিছা কথা তোক কোনে ক'লে ক'ব নোৱাৰোঁ, মই তেনে কাম কৰিবলৈ বলিয়া হোৱা নাই
— "নহয় হজুৰ, সি যেনেতেনে লগুৱা নহয়, সি যি কয় তাকে কৰিব, আৰু ঠিক এই কামত ব্যাঘাত জন্মাব
{{gap}}কলিকতা চহৰৰ পৰা অতি দূৰ নহয় গৌৰীপুৰ নামে এখনি সৰু গাওঁ আছে
"পুতাইহঁতক মাৰি পেলাম," "কাঢ়ি লৈ যাম," এই প্ৰকাৰৰ কথা মাঝে মাঝে শুনা গল
" {{gap}}ইফালে পাছ দিনা সন্ধ্যাৰ সময়, ৰামজয় বাবু কাছাৰিব পৰা ঘৰলৈ আহিল
" ৰামজয় বাবুয়ে নিৰ্মাত আন কথা অন্য মনেৰে ভাবিছিল, কমলায় কি বুলিলে, তাক শুনিবও নেপালে
" তেতিয়া ৰামজয় বাবুএ কলে, "আৰু কি হব আইটী, সৰ্ব্বনাশ হৈছে
" অম্বিকাচৰণৰ অতিশয় লাৱন্য স্বভাও; আৰু কোনে প্ৰত্যুত্তৰ নকৰি আঁতৰি গল
::তেওঁ দেখো এনেকুৱা কোনো অন্যায় কৰ্ম্ম কৰা নাই যে, তেওঁৰ ::লগত বাস কৰিলে লোকে মোক দোষ দিব
::সকলো কাম পৰি আছে, আয়ে অকলে দুঃখ পাইছে; তেওঁক ::সহায় দিওঁগৈ, ময় নকৰিলে আৰু কোনেনো কৰিব
{{gap gap}}সৰলাৰ লগত ওপৰে কোৱা কথোপকথন হোৱাৰ দুদিনৰ পাছে ::হেমাঙ্গীএ কি কৰিছিল, পাঠক, এবাৰ তাক শুনা
::তুমি মোক দেখা পোৱা নাই, কিন্তু ময় তোমাৰ সকলো দেখা ::পাইছিলোঁ
::কব লাগে, আৰু তেওঁৱে সৈতে পৰামৰ্শ কৰি তেওঁ কি কৰিব তাক ::যে, ময় কামিনীকান্তক ভাইৰ নিছিনাকৈ ভাল পাওঁ
{{gap}}পাঠক, তুমি কি সৰলাৰ দুঃখত দুঃখী আৰু কামিনীকান্তৰ কাৰণে চিন্তিছা নে
{{gap}}তাক কেনেকৈ জানিলা কিমান দিন জীবা, তাক কি তুমি জানা {{gap}}নে যে, শেষত এই সকলো বিষয়ে ভাবিম বুলিছা
{{gap}}দেখা, ধৰ্ম্ম পুথিয়ে কয়, "এতিয়াই অনুগ্ৰহৰ সময়," দেখা এতিয়াই ন
{{gap স্বৰূপতে ময় সৰলালৈ পত্ৰ আদি লিখা নাই, তাৰ এটী মাথোন<noinclude noinclude>
{{gap}}আমাৰ সকলোৰে প্ৰতি জনৰেই ধৰ্ম্ম বিষয়ে বিচাৰ কৰা সকলো ভাৱে উচিত
"মৰিব যে লাগিব" লিখিছা, তাক জানো; কিন্তু মৰণৰ পাছে আকৌ আত্মা যে জীয়াই থাকিব, ইয়াক বুঝিব নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}আমি সকলো ভালে আছো; কমলে আপোনাৰ বিষয়ে কিমান বেলি কলে, আপোনাক দেখিবলৈ তাইৰ বড় ইচ্ছা
{{gap}}দুই সপ্তাহ গল, তথাপি তোমাৰ পৰা কোনো পত্ৰকে পোৱা নাই; কাৰণ কি, একোকেই বুঝিব পৰা নাই
{{gap}}মাসি লিখা শুভবাত্ৰাত যি কিছু প্ৰাৰ্থনা আছে, তাক পঢ়িলোঁ, আৰু হেমাঙ্গীকো পঢ়ালোঁ
{{gap}}কিন্তু দেখোক, এটী বিষয় বুঝিব পৰা নাই; তাক আপোনালৈ লিখিছোঁ
{{gap}}তুমি যে ইমান শীঘ্ৰে উত্তৰ পঠাইছা, দেখি অতিশয় সন্তোষ হলোঁ
— গাভৰু, বাঁৰী ছোৱালী ঘৰত ৰখা যে কি বিপদ তাক কোনে নেজানে
" {{gap}}বৃত্তান্ত শুনি ভূধৰৰ আৰু বুজিবলৈ বাকী নেথাকিল যে, তেওঁলোকব বুঢ়া লগুৱা বাপিৰামৰে এই কাম
{{gap মাহীমেলীয়া বৰুৱাৰ ঘৰৰ লৰা লম্বোদৰ ডেকাৰ নাম অৱশ্যে তুমি কলিকতালৈ যোৱাৰ আগেয়ে শুনিছিলা
{{Rule noinclude>বাপুজী অর্থাৎ ভাৰতবাসীৰ পিতৃ স্বৰূপ মহাত্মা গান্ধীৰ গুণ আৰু কাৰ্য্য বৰ্ণনা কৰিছে
{{gap}}উপন্যাস লিখকে কল্পনাৰে সাজি গঢ়ি নানা উপন্যাস লিখে; তাকে পঢ়ি মানুহে আনন্দ পায়
{{gap}}১৯৪২ চনৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বন্দী কমল মিৰিক ৯ মাহ সশ্ৰম ফাটেক দি যোৰহাট ফাটেকত থয়
(ক) তলৰ যেই সেই ৩টা পদৰ ব্যাস বাক্যেৰে সৈতে সমাস লিখা—৬<noinclude noinclude>
{{Rule noinclude>সঙ্গসুখ লাভ আৰু তেওঁৰ পৰায়ে এমাহমানত লিখিব পঢ়িব শিকো
{{gap}}পাহাৰটিৰ গছ এজোপাত ঢোঁৰা কাউৰীৰ পোৱালি এটিয়ে বাস কৰিবলৈ লৈছিল
{{gap}}১৷ ঘড়ীৰ কাটা দুডাল আগবাঢ়ি গৈ থাকে আৰু ১২০° ডিগ্ৰীৰ এটা কোণ কৰে
— সাধাৰণতঃ ইউৰোপৰ মানুহবিলাক বগা বা ধেলা আৰু ভাৰতীয় মামুহবিলাক ক'লা
(ঘ) সঙ্গীতৰ সংজ্ঞা বা অৰ্থ দি তাৰ কেৱল উপকাৰিতা বাৰু অপকাৰিতা লিখিলেই হব
— পৰমেশ্বৰৰ পৰাই সকলো উদ্ভৱ হৈছে বা তেওঁ সকলোৰে জন্মৰ কাৰণ; এতেকে তেওঁ সকলোৰে আদি
— ৰজা নোহোৱা ৰাজ্যত সকলো মানুহ মইমতীয়া, নিজে নিজক ডাঙৰ বুলি ভাবে; আৰু আপোন ইচ্ছা মতে কাম কৰি ফুৰে
{{gap ৪ চৰাই মকৰা আদি জীৱ জন্তুৰ কামতো পুনঃ পুনঃ চেষ্টাৰ
{{gap খ) দুল দুলৰ শূন্য পিঠি দেখি সকলোৰে চকুলো ওলাল
'সন্মান' নাইবা 'গঁড়' পাঠৰ মূল কথা খিনি তোমাৰ ভাষাত লিখা
— জ্ঞান আৰু জ্ঞানীক শাণ আৰু তীখাৰ লগত তুলনা কৰিছে
—মহাজন বা টকা ধাৰলৈ দিয়া মহাজন সকলে গোমস্তাৰ দ্বাৰা কাৰবাৰ বা টকাৰ আদান প্ৰদান চলায়
{{gap কবিতাৰ উদ্দেশ্য— অসমলৈ মোগল কিয় কেনেকৈ আহিল আৰু কিয় ইয়াত থাকি গ'ল—এই কথাও ইয়াতেই আছে
(২ আধাৰাধিকৰণ—এই আধাৰ তিনি প্রকাৰ — (ক) একদেশ (এঠাইত)- বনত বাঘ আছে
{{gap}}ল'ৰা ৰজাৰ অত্যাচাৰ অনীতিত দেশৰ চাৰিও ফালে বিদ্ৰোহৰ জুই জ্বলি উঠিল
— ৰত্নাকৰে ৰত্নৰ সলনি ৰাক্ষসৰ মৰাশ বিলাক শৰীৰেৰে বহন কৰিব
{{gap ১) ছাত্ৰ মনত শিক্ষাৰ ঠায়ে ডাঙৰ তীৰ্থ; সেয়েহে একেলগে পঢ়া সহপাঠীসকল সতীৰ্থ বন্ধু
{{gap ২) ঈশ্বৰ ভক্তিৰ সুফল এই দামোদৰ বিপ্ৰতে পোৱা যায়
{{gap}}বৰ্ত্তমান কালতৰ দুৰ্ম্মল্যতাৰ দিনত কিতাপ ছপোৱা মৰ-সাহ বা অতি উৎসাহৰ কাম
" {{gap}}"পাচে গৌৰৰ পৰা ধৰ্ম্মপাল নামে ক্ষেত্ৰিয় ৰাজা হল আহি
{{gap}}এই উদ্ধৃত বাক্যাবলীত মন কৰিবলগীয়া ঠাই হৈছে অচমদেশ আৰু কলিতাদেশ
{{gap}}উজনী অসমৰ পৰা পাহাৰৰ তলে তলে কোলিতাদেশলৈ বাট এট আছে বুলি মানুহে কয়
{{gap কামৰূপৰ বুৰঞ্জী ত পশ্চিমদেশৰ পৰা কলিতা-পণ্ডিত অহাৰ কথা আছে
{{gap}}পূব অসমত যে উন্নত আৰ্য্য-উপনিবেশ এটি আছিল তাৰ প্ৰমাণ তামৰ ফলিৰ পৰাও পোৱা যায়
{{gap}}গুৰু-চৰিত আৰু ইংৰাজপণ্ডিতৰ মতে শ্ৰীলোহিত নৈৰ পাৰত কোলিতা ৰাজ্য অছিল
gap}}এতিয়া দেখা গ'ল অসম, বিহাৰ, নেপাল, দক্ষিণ ভাৰত আদি নানা দেশত কলিতা মানুহ সিচৰতি হৈ আছে
" {{gap}}ওপৰত উদ্ধৃত ৰচনাবলীৰ ভিতৰত পুৰণি কামৰূপী ভাষাকেই বঙ্গলা বুলি নিৰ্দ্দেশ কৰা হৈছে
{{gap}}বুদ্ধদেৱৰ পিতা শুদ্ধোদনৰ সময়ত কোলিয় ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল সুপ্ৰবুদ্ধ বা অঞ্জনৰাজ
(১) ভাল কামৰ ভাল ফল, বেয়া কামৰ বেয়া ফল; যি যেনে কাম কৰে সি তেনে ফল ভোগ কৰে
(১৪) অনেক সময়ত নতুন কৰ্ম্মীয়ে মইমতালি কৰি অভিজ্ঞতাপূৰ্ণ পুৰণি কৰ্ম্মীৰ উপদেশ নুশুনে
(১৫) মুনিজন বা বৰ পাৰ্গত জনৰে৷ কেতিয়াবা ভুল হয়, পাহৰণ হয়
(১৭) দেশ সুশৃঙ্খলাৰে চলিৰ কাৰণে ৰাইজেই চাইচিতি সিবিলাকৰ মা এজনক ৰজা পাতে; কিন্তু ৰজা বেয়
(২০) ৰাজ্যত পাপ হলে, অ্যায় অধৰ্মৰ বল বাঢ়িলে মানুহে সেইটো ক কলিৰ প্ৰভাৱ বুলি কয়
] 7 প্ৰসঙ্গ উল্লেখ কৰি তলত দিয়া যেই সেই দুটি পদ্যাংশ সাল (খ) স্বাৰ্থৰ বাটত সুগন্ধি কুসুম ফুলে
(তোমাৰ পাঠ্য পুথিৰ পৰা লিখিবা) —নাইবা—— জীৱনৰ স্বাভাৱিক কাজ কৰ্ম্মৰ পৰা হৈ পৰিছিলো
—পণ্ডিত ভৱহৰ লাল নেহৰুয়ে ডেৰাছন জেলত থাকোতে এই কথাষাৰ কৈছিল
(ক) কৰ্তৃ বাচ্য; কৰ্ম্ম বাচালৈ যাব—গোপালৰ দ্বাৰা মাছ ধৰা হৈছে
(ক. অলৰ যেই সেই তিনটা পদৰ ব্যাস বাক্যেৰে সৈতে সমা- সৰ নাম লিখা
— অতি আচাৰ, দেৱ আলৰ, পশু আচাৰ, উন্নতি, নাৰক, মহেন্দ্ৰ
(অন্ততঃ ৪০ (ক) অসমত আগষ্ট মাহত হোৱা ভূমিকম্প (খ) বানপানী (গ) স্বাস্থ্য- ৰক্ষা (ঘ) বিহু বা মহম
— (গদ্যাংশ—(ক) যাক ত্ৰিদশে সেৱ৷ কৰে এই কথাষাৰ দামোদৰ বিপ্ৰাখ্যানত আছে
" পদ্যাংশ— (খ) নাই কোনো ধৰ্ম্ম পূজা হয় দেৱতাৰ এই ছোৱা পদ্যাংশ ৱ যুগ পদ্যত আছে
(ক) তলত দিয়া যেই সেই এটা কবিতা নাইবা প্ৰৱন্ধৰ সাৰাংশ সুখ, বন-বৰাগী, ভালৰে৷ ভাল কাম
, সৰ্ব্বদৰ্শী—সকলোকে দেখৌতা, আৰু সকলো শক্তি বা খ) যমুনা পাৰত ৰজাৰে৷ ওপৰে ৰজা
( পটন্তৰ মালাৰ নোট চোৱা ) —বা—তলত দিয়া কথা ফাকি কোনে, কাক, কিয় কৈছিল উল্লেখ আছে যদি চাউল খুদ পেলাওঁ চোৰাই
(এইবিলাক বিষয়ৰ বৰ্ণনা য'তে ত'তে পাব; কেবল বিষয়টো ঠিকমতে ভাগ কৰি লিখিব লাগে ) ৭
(ক) সন্ধি ভাঙা শাৰু কৰা (যি কোনো ৫ টাৰ)- দেব+আলয়, সৎ+জন, চে+ন, বৰঃ অধিক, মহেশ্বৰ, উন্নতি, পাৱক
(গ) লাখ লাখ বছৰৰ সাঁচতীয়া ফাটেকত জীৱ-জন্তুৰ সঙ্গ পাঠৰ নোট চোৱ৷
—৺ভোলানাথ দাসৰ সীতা হৰণ কাব্যৰ 'জন্মভূমিৰ ওচৰত মাৰীচৰ বিদায়' অংশত এইখিনি আছে
—10X==২° (ক) প্ৰতিজ্ঞাৰ উজ্জ্বল পটন্তৰ অমাত জন্তুৰ ভিতৰত সততে দেখিবলৈ<noinclude noinclude>
(ক)তলত দিয়া শব্দ বিলাকৰ যেই সেই পাঁচোটাৰ অৰ্থ লিখ গলধন ধৰা=ডিঙিৰ ওপৰত বেছিকৈ মঙ্গহ ধৰা
(ঘ) বিশেষ্যক বিশেষণলৈ আৰু বিশেষক বিশেষ্যলৈ নিয়া— সুন্দৰ, মধুৰ, বজাৰ, কাঠ, পিতৃ
"'জীৱন-সঙ্গীত', কবি Longfellow ৰ A psalm of Life ৰ আরু 'দুদল সৈন্য', বিখ্যাত লেখক Holmes ৰ Two Armies বৰ ভাঙ্গনি
</br> সংসাৰ সাগৰে জলে তৰিব লীলাত॥</br> পুৰাণ ভাৰতে আক নুহিকে সমান॥</br>
*এটা নিৰ্দিষ্ট মাহত সম্প্ৰদায়সমূহক সকলো দিশতে সহায় কৰা আৰু ঘনিষ্ঠভাৱে কামত নিযুক্ত কৰোৱা
* সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ ৰায় চাহেব পদ্মনাথ বৰুৱাৰ আসাম বুৰঞ্জীৰ পৰা চিত্ৰ উদ্ধৃত
{{gap}}নিমাইক বিদায় দি শচীদেবী ক্ৰমশঃ দুৰ্ব্বল হৈ পৰিবলৈ ধৰিলে, মূৰৰ অলপ বিকৃতিও হৈছিল
" শচীৰ মু ৰত বজ্ৰ পৰাদি পৰিল কিছুমান পৰ স্তব্ধ হৈ থাকিল; মাত নোলাল
" আৰব দেশৰ জেৰুজালাম চহৰৰ এটা পৰ্ব্বতৰ ওপৰত তেওঁৰ কবৰ আজি পৰ্য্যন্ত বৰ্ত্তমান আছে
" ৰাণীয়ে তেতিয়া ভগ- বানৰ নাম আৰু স্বামীৰ নাম ধ্যান কৰি নীৰবে বেতৰ মাৰ খাইছে, কথা কাণলৈ নগল
'বন্তি' প্ৰেছৰ প্ৰিণ্টাৰ শ্ৰীমান ভদৰামে উধাতুখাই গৈ টাউনৰ ডাক্তৰ আটাই- কেইজনক খবৰ দিলেগৈ
" {{gap}}খেল-পগলা ফয়চলানবিচে দেখোন এনেতে মখ বজাই উঠিল, "নেথাকে হেঁ, জাত নেথাকে
" {{gap}}মই খঙতে পকি-জকি উঠি উত্তৰ দিলো, "অনধিকাৰ চৰ্চ্চা যদি কাৰবাৰ, সেইটো আপোনাৰ হে
"স্ত্ৰীবস্তং দূষ্কুলাদপি" সংগ্ৰহ কৰিলেও দোষে নোছোৱে বলি কৈ হিন্দু শাস্ত্ৰই বাটটো উজু কৰি থৈছেই
"আন দেৱ-দেৱী নকৰিবা সেৱ" ইত্যাদি শাসনৰ মৰ্মও মহাপুৰুষৰ মূল আদৰ্শৰ পোহৰতহে ধৰিব পাৰি
{{gap}}দেৱী সূক্তত ব্ৰহ্মৰূপী বাগ্ দেৱতাই কৈছে— তং ব্ৰহ্মাণং তমৃ্ষিং তং সুমেধাম্
{{gap}}কালিদাসে "কুমাৰ-সম্ভৱ"ত গুৰিতে অলপ বংশ-পৰিচয় দিয়েই ঊষাৰ ৰূপ-লাৱণ্য বৰ্ণনা কৰিছে
{{gap}}ইপিনে বাণ ৰজা এদিন স্নান-তৰ্পণ কৰি শিৱত বৰ মাগিবলৈ গ'ল
" তাৰ পিছত— {{gap}}অসমীয়া কাব্যৰ উষা বৰ আদৰুৱা আৰু সখী-প্ৰাণা
" অসমীয়া কাব্যত অনিৰুদ্ধক সম্পূৰ্ণভাৱে অজ্ঞ ৰখাত কাব্যৰ জেউতি বাঢ়িছে
{{gap}}কুমৰ-হৰণ কাব্য়ত কাৰ্তিক আৰু গণেশক লক্ষ্য কৰি নানান হাস্য-ৰসৰ ব্যঞ্জনা কৰা হৈছে
{{gap}}কুমৰ-হৰণৰ উষাৰ সপোন টোপনিত দেখা ৰমণীয় আদৰ্শৰ প্ৰতি হেঁপাহ মাথোন
{{gap}}ৰূপক আৰু আখ্যান হিছাপে অসমীয়া বধ কাম্যবোৰৰ দ্ব্যৰ্থকতাৰ বিষয়ে ওপৰত উনুকিয়াই অহা হৈছে
{{gap}}নক'লেও হ'ব অৰ্জুনে হেমা কুমাৰীক গ্ৰহণ কৰিলে, কিন্তু বনবাসী হোৱাত লগত আনিব নোৱাৰিলে
{{gap}}তলত তুলি দিয়া চণ্ডীদাসৰ পদ কেইফাকিৰ পৰা এই সহজ প্ৰেমৰ প্ৰকৃতিৰ বিষয় অলপ ধাৰণা হ'ব পাৰে
{{gap}}এদিনাখন ল'ৰা কৃষ্ণই ঘৰত কিবা জগৰ লগাই মাকে মাৰিবৰ ভয়ত অকলে গৈ কদম গছ এজোপাৰ তলত শুই আছে
{{gap}}কবিবৰ ৰামসৰস্বতী গীত-গোবিন্দৰ কাব্য অসমীয়া পদত ভাঙিছিল বুলি ওপৰত কোৱা হৈছে
{{gap}}অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ মূল প্ৰেৰণা দাস্য-ভাব হ'লেও ইয়াত বাৎসল্য ভাৱৰ প্ৰৱল আধিপত্য আছে
"নাম" সাহিত্য বোলা কথাবোৰ বৈষ্ণৱ যুগৰ কল্পনা, আদি যুগৰ নহয়
{{gap}}আমাৰ সাধু সাহিত্যই দুইভাৱে এই লৌকিক সাহিত্যৰ প্ৰচাৰৰ প্ৰতিবন্ধকতা কৰে
{{gap}}সৰ্বত্ৰ প্ৰকাশমান যুদ্ধ এখনৰ দৰে নিজৰ ভিতৰতো যুঁজ এখন চলি থাকে
" হোজা বুঢ়াই এই কথা শুনি সেই কাম বেয়া যেন বুজিলে আৰু তেতিয়াই পুতেকক তাৰ পাচ-ফালে তুলি ললে
" এই কথা শুনি অকপটচিত্ত ধৰ্ম্ম-বুদ্ধিয়ে কলে,—"ভাল বন্ধু তুমি যেনে উচিত বুজা, তেনে কৰাঁ
" এদিন ৰাতি পাপ-বুদ্ধিয়ে সেই হাবিলৈ গৈ সমুদায় ধন উলিয়াই ললে, আৰু গাঁতটো পূৰাই ঘৰলৈ উলটি আহিল
" তেতিয়া তেওঁ সেইটো পাপ-বুৰি কুমন্ত্ৰণাৰ ফল বুলি কৈ প্ৰাণ এৰিলে
" তেতিয়৷ সিবিলাকে সেইৰূপ কৰি আটাইবিলাক খাগৰি অনায়াসে ভাঙ্গি খণ্ড-খণ্ড কৰিলে
" ধন্য ৰামচন্দ্ৰ তুমি পিতৃ-ভক্তি আৰু অঙ্গীকাৰ ৰক্ষাৰ শেষ সীমা দেখাই দিলা
" তাতেই ৰজাই উত্তৰ কৰিলে, "সজ ব্রাহ্মণ, আৰু দৰিদ্ৰক দান, ভয়াতুৰক ৰক্ষা
" ঋষিব এই বাক্য শুনি ৰজাই পুনৰায় প্ৰাণ পালে যেন ভাবি, আতিশয় আনন্দেৰে বিশ্বামিত্রক কলে, "হে ভগবান
° ৰজাই উত্তৰ কৰিলে, "হে ঋষিৰাজ এই সমুদায় ৰাজ্য আপনাক দান কৰিলে৷ আমাৰ তিনটি দেহ মাথোন অবশিষ্ট আছে
" "হে ৰাজেন্দ্ৰ আপোনাৰ সুকুমাৰ আৰু উত্তম ভ্ৰূৱেৰে শোভিত মুখত বাটৰ ধূলি পৰি তাৰ কেনে অৱস্থ
" ৰজাই এই কর্কশ কথা শুনি কম্পিতভাৱে "মই যাওঁ" এই বুলি ভাৰ্য্যাৰ হাতত ধৰি পুনৰায় যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে
{{gap}}কলিকতাৰ ফালে "বাগান বাড়ী" কাক বোলে, অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত ভালেমানে তাক "খায় নে কাণত পিন্ধে" ক'বই নোৱাৰো
{{gap}}মোৰ কথাষাৰ ঢুকাওতে নৌঢুকাওতেই তাই তাইৰ তৰ্জ্জনী আঙ্গুলিটো মোৰ আগত জোকাৰি মাত লগালে "চুপ
" পেহীয়ে চকুৰ পানী টুকি উত্তৰ দিলে," আৰু খাৰু পিন্ধিবলৈ নেপাৱ মইনা
" এই কথা শুনি মই ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি {{gap}}"মই আই-বোপাইৰব আলাসৰ লাড়ু আছিলোঁ
" মই উত্তৰ দিলোঁ "সেইজনী তিৰোতা মানুহ মতলীয়াই নে কি মই কব নোৱাৰোঁ, বাগৰি গৈ খাৱৈত পৰিছে
" সি মোৰ কথা মতে চাই কলে, "অ এইটো আজি ৰাতিপুৱা জালত উঠা সেই লাওখোলাটো
" পুলিচৰ নাম শুনি চকিদাৰে ভয় খাই আৰু একো নকৈ সেই লাওখোলাটো আকৌ পুখুৰীতে পেলাই দিলে
"মোৰ বৰ সকাম এটা আছে" বলি নিৰ্ম্মল বাবুক কৈ তেওঁলোকৰ আগেই মই সেই বাগিচাৰ পৰা গুচি আহিলোঁ
" {{gap}}এইখিনিতে মই মাত লগালোঁ, "শুনিছানে বোলোঁ, জানি শুনি আজি আমি তোমাৰ শান্তিভঙ্গ কৰা নাই
{{gap}}"এদিন ৰাতি মোৰ টোপনিত পাষণ্ডই মোৰ টেটুটো চেপা মাৰি ধৰি মোক বধ কৰিলে
{{gap}}এই বাগিচাৰ সেইটো ঘৰতে মই মোৰ পপীয়া জীৱন পাষণ্ড জেঠোতৰ সৈতে আমোদ প্ৰমোদত কটাইছিলোঁ
{{gap}}"তেতিয়া মোৰ বয়স ওঠৰ বছৰ, আৰু মোৰ মহাশত্ৰু ৰূপযৌৱনৰ মোৰ গাত মহা পয়োভৰ
" {{gap}}এই কথাৰো অন্ত পৰিল, আৰু তোলন সাজতোলা আৰু ছাপৰাচীৰ মাজত জোটাপুৰ্টি লাগি পৰিল
" {{gap}}তোলন সাজতোলাই এই কথা গুইন্‌-গুইন; চাহাবৰ আগত কৈ চকুৰ পানী টুকিবলৈ ধৰিলে
" বদলি কওঁতেই, ছাপৰাচীয়ে তেওঁৰ হাতত ধৰি টানি লৈ গৈ তেওঁক ৰাজআলি পোৱালেগৈ
{{gap}}এই খিনিতে এই বুঢ়াৰ চিনাকিটো দিয়া যাওক আৰু মলক চাহবৰ আখ্যানৰো যৎকিঞ্চিৎ আভাস দিয়া যাওক
— "নপৰ বোপাই নপৰ; আজিকালি পানী বোকা একো নাই; শুকান
— "বাৰু বোপাই মই তাকে কৰিম; কিন্তু তই মোৰে শপত যাব লাগিব; নগলে মাৰ কান্দি-কাটি এধামৰা হব
— "নেলাগে তুমি আমাৰ দৰে দুবেলা গা ধুব মোৰ বোপাই, পুৱাবেলা এবাৰ ধুলেই হব
— ইচ্, ইচ্, তুমি একো নবুজা, ছোট-হাজিৰি মানে হাজিৰা নহয়, খানা
— "আমাৰ ঘৰৰে দুজনী হাঁহে কণি পাৰিছে, পোৱা নাযাব {{gap}}মলক
— "বোলে সাত পুৰুষত নহল গাই, কৰীয়া লৈ খীৰাবলৈ যায়
{{gap}}'কালি' আপুনি কিয় আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল, সেইটো মোৰ বুজিবলৈ বাকী নাই
' দেউতাই চিঠখন হাতত লৈ পঢ়িলে— {{gap gap}}"তুমি যি ভাবি যি কৰিবলৈ গৈছা সি সিদ্ধি নহয়
" মই শুধিলো, কোন নো সেইজন উলূৱা মহাপুৰুষ, নামটো শুনাই যাওক চোন
'অঙ্কস্য বামা গতি' বুলি কয়, আপোনালোকৰো জাত কুল আদিৰ তেনেকুৱা বামা গতি নে কি
" এই কথাৰ বাহিৰে তেওঁৰ মুখত আৰু আন কোনো কথা নুশুনিলো
{{gap}}"অসমীয়া মানুহ কানীয়া, এই বদনামটো অসমীয়াৰ গাত যাৰে মন যায় সিয়ে দিয়ে
" {{gap}}"কলিকতাত মোৰ চিনাকি বঙ্গালী বন্ধু লেখ,সৰহ নহয় এক, দুই, তিনি কুট (
' এশটা মুকলি চকুৰ আগতে মোক স্বৰূপে একেষাৰ কথা কবৰ সাহ নহল
' তেওঁ কলে 'এতো আমাৰ বাড়ীৰ কাছেই, ভাল হলো, ৰোজ দেখা শুনা হবে এখন
' মই অগত্যা ভদ্ৰতা ৰক্ষা কৰিবৰ নিমিত্তে কলোঁ, 'নিশ্চয়, নিশ্চয়, বৰ সুখৰ কথা
' তেওঁ উত্তৰ {{gap}}"ইয়াৰ পিচত এদিন ৰাতিপুৱা আঠমান বজাত সোঁশৰীৰে শশীবাবু আহি মোৰ বহাত উপস্থিত
' মই কি কম একো ভাবি নাপাই উত্তৰ দিলো 'দেশত
' তেওঁ কলে 'এখানে আনান, এখানে আনান; একলা কেন কষ্ট পাচ্ছেন
' অৱশ্যে মই বঙ্গলা ভাষাতেই এই উত্তৰ দিছিলোঁ; মাথোন আপোনাৰ আগতহে তাক অসমীয়াকৈ কৈছোঁ
{{gap}}সাদিনমানৰ মূৰত আকৌ এদিন গধূলি মোৰ বহাত শশীবাবুৰ শুভাগমন হল
' {{gap}}"মই কি উত্তৰ দিম ভাবি নাপাই বিমোৰত পৰি নামাতি বলোঁ
' মই দিম বুলি কৈ কোনেমতে গা সাৰি সেই দিনৰ নিমিত্তে ৰক্ষা পৰিলোঁ
' সেই কথা শুনি মই উত্তৰ দিলোঁ, বেছ কথা "যব মিঞা বিবী ৰাজী
' মই ভাবিলোঁ, বাস্তবিক পক্ষত এই কাৰ্য্য কৰি মই মোৰ নৈতিক বলৰহে চিনাকি দিম
' মোৰ কথা এইবাৰ সঁচা যেন পাই ছোৱালীৰ বাপেকে উৰুলীকৃত হৈ সেই প্ৰস্তাৱত সন্মত হৈ উত্তৰ দি পঠিয়ালে
" মোৰ উত্তৰ শুনি বান্ধ বৰাই চকু ঢুলঢুলীয়াকৈ মোৰ ওচৰৰ পৰা গূচি গল