jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
/১০ গঙাৰ কাপোৰ, আৰু ট. ৪২ ৪৷৷ অনার সোণ কিনিলে
X ৩ ১১০২ধন১৮Mতিন মোণৰ দাম ( ৩৪ নিয়ম অনুসাৰে )
* বাংলা "রু" থাকিলে <nowiki বঙালী ৰু‎ nowiki বাংলা "রূ" থাকিলে <nowiki বঙালী ৰূ nowiki> সাঁচ ব্যৱহাৰ কৰিব
* তৰা চিন ক্ৰছ চিন ✝ ইয়াৰ পৰা প্ৰতিলিপি কৰিব
* ৠ ঌ ৡ আখৰকেইটা ইয়াৰ পৰা বা প্ৰথম পৃষ্ঠাৰ পৰা প্ৰতিলিপি কৰিব
{{gap}}ইংৰাজি আৰু অচমিয়া ভাসাৰে, এই পুথিৰ দুতিয় ভাগো আৰম্ভন কৰা
. অসন্তুষ্ট, a. for বেজাৰ, read বেজাৰ পোআ, অহর্নির্স, nd. read অহর্নিসে, and খতিখন নাইকিয়াকৈ অহোপুৰুসাথ, ad. read অহে
, a. read বেঁচেৰা পোৰা চোঁচামাৰি, 3. for অতি অতি সিঘুে গৈ বা আহি চোতালবাঘ, s. read চোতাল বাঘ.
5. আগ পিৰা দুটা, আগ ঠেঙ্গৰ মঙ্গহাল ভগ, a shoulder, আগতিয়া, a. আগেয়ে হোআ, হব লগা কালৰ আগেয়ে হোআ, prior,
</poem আকাশত মাৰিলা গলত চিপি ধৰি॥ কৃষ্ণক হিয়াত লই পৰিল ভূমিত
" বৰুৱাৰ বাৰিৰে" পৰা এমাইল মান পচিমলৈকে এডোখৰ বৰ ইকৰাণি হাবি আছে
{{gap}}আমি যি সময়ৰ কথা লিখিছোঁ সেই সময়ত এই আটাইবিলাক ঝাৰণিয়েই একো একোখন নগৰ আছিল
{{gap}}"নগৰঝাৰ" বুলি যি ডোখৰ ঝাৰণি আছে এই ডোখৰ হেনো কোচবিহাৰৰ নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ নগৰ আাছিল
{{gap}}বৰনগৰীয়া চণ্ডীবৰুৱাৰ টোলটো আজিকালি "বৰুৱাবাৰি" বোলা ঠাই ডোখৰত মানাহ নদীৰ পাৰত আাছিল
{{gap}}গড়ৰ দক্ষিণ দুৱাৰমুখেদি গড়ৰ ভিতৰলৈ সোমাই গলে পোনেই এটা বহল আৰু ওখ আলি পায়
n. নোমাল, জপৌপৌআ, লোম সিয়ৰি থকাhaving a ভোবোলা, s. ফাহি নকৰ
{{gap}}বৰুৱাৰ মাৰলঘৰটোৰ পূব আৰু পচিম দুয়ো কাষেদি দুটা দুৱাৰমুখ আছে বুলি কোৱা হৈছে
_merit of a house পিৰি, v. পিৰা কৰ, নাৱৰ পথালি ডাঙ্গ, গচৰ সিপাই সৈতে কাটি
"&mdash poem {{gap}}অতি সুললিত সুৰেৰে, মিঠা মাতেৰে মনােমতী গাভৰুৱে এই নামটি গালে
{{gap}}সেই দিনাখন ফাকুৱাৰ পৰা উলটি আহিবৰে পৰা আমাৰ ডেকা লক্ষ্মীকান্ত বৰুৱাৰ মনত কিবা এটা চিন্তা হৈছিল
" হলকান্ত—"এৰা মইও তাকে ভাবোঁ; বাৰু কোৱাচোন তোমালোকে কোনে কিমান ৰণুৱা দিব পাৰিবা
" হলকান্ত— "তেনেহলে আমাৰ মুঠতে প্ৰায় চাৰি হাজাৰ ৰণুৱা হব
{{gap}}মনোমতীৰ হাতত যিজনী গাভৰুৱে ধৰিছিল সেই গাভৰু জনীৰ নাম পমীলা
{{gap}}পমীলা—"তোমাৰ নিচিনা গাভৰুৰ সখী এজনীনো বেয়া {{gap}}মনোমতী—"তোমাক আমি আৰু কথাৰে বলে নোৱাৰোঁ
" {{gap}}মনোমতী—"মোৰো সেই দৰে তুমি অকলৈ এৰি গলে মন {{gap}}পমীলা—"নহয় সখি
" {{gap}}পমীলা—"মই বঢ়িয়াকৈ বুজিছোঁ কীৰ্ত্তন ঘৰত সেই ডেকা জনক দেখিবৰে পৰা তোমাৰ এনে বিলাই হৈছে
{{gap}}হলকান্ত বৰুৱাই এই আখাৰালৈকে আজি আহি সন্ন্যাসীৰ আগত বহিল আৰু সেৱা কৰি উঠি কলে—'বাবাজী
{{gap}}হলকান্ত—"মই শুনিলো বোলে অলেখ মান আমাৰ এই ফাললৈ ভটিয়াই আহিব লাগিছে
" {{gap}}হলকান্তৰ এই কথাত ঘৈণীয়েকে পুতেকক মাতিবলৈ ধৰিলে —"হেৰ বপা
" হলকান্ত বৰুৱাৰ এই কথাত তেওঁৰ ঘৈণীয়েকে কলে—"দেউতা আপোনাক এৰিনো আমি {{gap}}হলকান্ত—"বপাৰ মাক
{{gap}}বৰনগৰীয়া চণ্ডীবৰুৱাৰ হাউলিৰ ভিতৰত শান্তিৰাম নামে এজন কেৱলীয়া৷ ভকত আছিল
{{gap}}চণ্ডী বৰুৱাৰ হাউলিলৈ অহাৰ আগেয়ে তেওঁ বৰপেটাৰ থানত দুবছৰমান আছিল
" কিন্তু তেওঁৰ এই এটাইবিলাক স্বভাৱৰ ভিতৰেদি যেয়েই তেওঁৰ হৃদয়ৰ প্ৰকৃত ভাব
" শান্তিৰাম— "বেয়া নোপোৱা যদি বহি থাকা৷" পমীলা—"বাৰু আপুনি গুৰুসেৱা কৰক
" {{gap}}এই বুলি কৈ শাস্তিৰাম ভকত ভিতৰলৈ গৈ দেখে যে খুৰিকৰা নুমাই ছাই হৈ আছে
" {{gap}}পমীলা—"আপুনিয়েই এনেবিলাক কামব ওজা বুলি ভাবিহে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছো
{{gap}}সব সুখ তেজি তেৰি ভজিলোঁ চৰণ॥ {{gap}}সোহি প্ৰাণনাথ তুহোঁ যাহাঁ কাহাঁ লাগি
{{gap}}নৰহে জীৱন মেৰি তেৰি লাগি আগি॥ {{gap}}সব তেজি তোহাঁৰি চৰণ কৈলু আশ
" {{gap}}লক্ষ্মীকান্ত—"তেনে হলেতো এইবাৰ মান আহিলে তেওঁৰ অত্মৰক্ষা কৰাই টান হব
" {{gap}}ভকতৰ মুখে এইবিলাক কথা শুনি লক্ষ্মীকান্ত ডেকা বৰুৱাই দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি মনে মনে ৰ'ল
" {{gap}}লক্ষ্মীকান্ত—"আপুনি বৰনগৰীয়া বৰুৱাৰ যথাৰ্থতে এনে ভাব নাই বুলি কৈছেনে
" {{gap}}শান্তিৰাম ভকতৰ মুখে এই কথা শুনি লক্ষ্মীকান্ত ডেকা বৰুৱাৰ মনত এটা প্ৰফুল্লতাৰ ভাবে দেখা দিলে
" অলপ পৰৰ মূৰতেই লক্ষ্মীকান্ত ডেকা বৰুৱাই ভিতৰৰ পৰা ৰূপ
{{gap}}লক্ষ্মীকান্ত—"তেওঁৰ লগত কীৰ্তনঘৰত সেই দিনা আাৰু এজনী মানুহ দেখিছিলোঁ তেওঁ কোন
" {{gap}}এই কথাবতৰাৰ পিছত লক্ষ্মীকান্ত বৰুৱা উজ্জ্বল মনেৰে ঘৰলৈ উলটিল
{{gap}}এইদৰে হলকান্ত বৰুৱাই পথাৰত বাহৰ কৰি থাকোঁতেই সূৰ্য্যদেৱে পচিম আকাশত ঠাই ললে
" টেঙুলাই কলে—"কৰবাৰ এটা অসমীয়া বান্দৰে আমাৰ নাওখন ৰাখিবলৈ কৈছে
" সেনাপতিৰ আদেশ পাই নাৱৰ পৰা চাইটা মানে গিৰিপ্‌ কৰি গৈ হলকান্ত বৰুৱাক নাবলৈ ধৰি আনিলে
" মনোমতীয়ে সুধিলে— {{gap}}মনোমতী—"ছিঃ তোমাৰ কথা বতৰা ভাবিলে লাজ লাগে
" পমীলাই শান্তিৰামৰ এইবিলাক কথা শুনি পোনেই অলপ তললৈ মূৰ কৰি তাৰ পাছত
" মিঙ্গিমাহাই মনােমতীৰ সাহ দেখি আৰু কথা শুনি তৰােৱলখন সুমাই থৈ কলে—"বাৰু
" পমীলা-"তোমাৰ কপালতনো সুখ লেখা নাই কাৰণ আছে৷"—-পমীলা "ডেকা বৰুৱাই তোমাক কিবা কলেনে কি
{{gap}}চণ্ডী বৰুৱাক কাটি উঠি মানহঁতে হলকান্ত আৰু লক্ষ্মীকান্ত বৰুৱাক আনিবলৈ গ'ল
{{gap}}বৰনগৰীয়া বৰুৱানীৰ অনুমতি লৈ পমীলা মনোমতী দুয়ো হাতত ধৰাধৰি কৰি ফুলনি পালেগৈ
{{gap}}বৰপেটা মহকুমাৰ পৰা প্ৰায় পঁচিশ মাইল পশ্চিমে বগুৰিবাৰি মৌজাৰ ভিতৰত মইনবৰি নামে এখন গাওঁ আছে
" মিঙ্গিমাহাৰ এই কথাত সকলোবিলাকেই মান্তি হ'ল আৰু সকলোৱে মেল
{{gap}}এই সাত দিনৰ ভিতৰতে হাদিৰাৰ মানজাক চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ সকলোবিলাক বল জানি উলটিল
{{gap}}ইফালে হলকান্ত আৰু মিঙ্গিমাহাও সেই নিশাই নিশা দুপৰ হোৱাত নাৱেৰে আহি যুগীৰ পাম পালে
{{gap}}ইফালে টেঙ্গুলাৰ নাৱত পমীলাকো টেঙ্গুলাই ওৰে নাৱে বিদ্ৰূপ কৰি গৈছিল
{{gap}}মানৰ সেনাপতি মিঙ্গিমাহাই গাওঁখনৰ ভিতৰত এইটো হাউলিকে ভাল পাই ইয়াতে আাছিল
" মনোমতীৰ এই কথাত মিঙ্গিমাহাই চকু দুটা ৰঙা কৰি বাহু
" শান্তিৰাম—"মানহঁতে কেলেইনো আমাক এনেকৈ বন্দী কৰি থৈছে পদুমী— "প্ৰিয়তম
" {{gap}}ইফালে লক্ষ্মীকান্ত ডেকাবৰুৱাকো সেইদৰে আন এযোৰা মানুহে ঠিক একে সময়তে বৰভোজৰ নিশাই সুৰঙ্গ এটাৰে
" বুলি {{gap}}এই তিনিজন সেনাপতিক গুৱাপান দি এটাই ৰজাই চাৰুক মতাই নি ক'লে—"ভাই চাৰু
{{gap}}লক্ষ্মীকান্ত—"অকল ধন-জনেই যদি মানুহক সুখী কৰিব পাৰিলেহেঁতেন তেন্তে সংসাৰত ভালেমান মানুহ সুখী হ'লহেঁতেন
{{gap}}এইদৰে নিচলা অসমীয়া জাতিক এফালৰ পৰা কাটি মাৰি নাশ কৰি, বৰনগৰ, ৰূপসী শ্মশানত পৰিণত কৰি হলকান্ত
" {{gap}}লক্ষ্মীকান্তৰ এই কথাত পমীলাই অলপ তললৈ মূৰ কৰিলে; তাৰ পাছত কলে—"ডাঙৰীয়া
" পমীলা ''সজ্জনৰ লগত থাকিলে হেনো মানুহে সজ সঙ্গতি পায়
" {{gap}}মানহঁতে তেতিয়া আনন্দৰ উলাসতে নাৱৰ ওপৰতে জপিয়াই জপিয়াই নাচিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}পমীলা—"আমাৰ বৰুৱা তেনে মনৰ মানুহ নহয়, এইটো মই ডাঠকৰি কব পাৰোঁ
" {{gap}}পমীলাৰ এই কথাত লক্ষ্মীকান্তৰ মনত দুটি ভাব আহি উপস্থিত হ'ল
" লক্ষ্মীকান্তই পমীলাৰ এই কথাত একো উত্তৰ নিদি মন্ত্ৰমুগ্ধ এটি ভেড়াৰ দৰে পমীলাৰ পাছে পাছে গ'ল
{{gap}}মইনবৰি গাৱঁত মানৰ সেনাপতি মিঙ্গিমাহা যিটো হাউলিত আছিল সেই হাউলিটো ডাঙৰ
{{gap}}ইফালে হলকান্ত বৰুৱাই নৈৰ পাৰত ফলমূল খাই বন্দীঘৰ কেইটাৰ ফালে আহিল
{{gap}}পমীলা—"তৰবিলাকে হেনো এই নীল আকাশখনত বিশেষকৈ জোনৰ পোহৰত জিলিকিবলৈকে সুখ পায়
" {{gap}}পমীলা—"যদিও দুই বৰুৱাৰে মনোবাদ আছে তথাপি ডেকা বৰুৱাই হেনো তোমাকেহে বিয়া কৰাব
'পদুমীৰনো পূৰ্ব বৃত্তান্ত কি, তেওঁৰনো মন্দ প্ৰাক্তন কেনেকৈ হ'ল, পাঠক
{{gap}}ইফালে সেই নিশা মিঙ্গিমাহাই খাই-বই উঠি তাৰ ঘৰৰ ভিতৰত বহি চেলুৱই হুপিছিল
" মানহঁতে তেওঁক টানি নি সোধ্‌ পোচ্‌ নকৰাকৈ চণ্ডী বৰুৱা থকা ঘৰটোত চণ্ডী বৰুৱাৰ লগতে
{{gap}}মানুহে কৈছিল, চণ্ডী বৰুৱা হেনো বৰ প্ৰতাপী আৰু তাৰ লগে লগে অলপ দৌৰাত্যকাৰী বিধৰ মানুহ আছিল
" এইদৰে কথা-বতৰা পাতি বেলি প্ৰায় দেড় পৰ হওঁতে গোটেইবিলাক মানুহেই কনৰা গাওঁ পালে
" ভকত সকলে এই কথাৰ উত্তৰত কৈছিল—"তেওঁবিলাককো মতা গৈছে৷ এই টো
" বৰুৱাৰ এই কথাত অলপ তেজগোৰাকৈ ডেকা মিনাৰাম নামৰ সেনাপতিজনে
, ভিতৰলৈ উসাহ টানি নিয়া, a sucking or draw. হোকহোকনি, s. ভালুক বৰ
1 দৈ, দিঘলে ফালি সুকুউআর মাচ বা মঙ্গহ, a chise for চেনি, s. কুঁহিয়াৰ আদিৰ ৰসেৰে কৰ
" পৰীয়াটোৰ এই কথাত মান হঁতে টিপোৱাটিপি কৰি হাহিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}বন্দীবিলাকৰ ভিতৰত মিঙ্গিমাহাই মনোমতী আৰু শান্তিৰাম ভকতক নিজৰ নাৱত তুলি লৈছিল
{{gap}}মিঙ্গিমাহাৰ নাৱতো শান্তিবাম ভকত সেইদৰে মৰাৰ নিচিনা হৈ পৰি গৈছিল
" পদুমী—"এৰা মইও হৰিৰ চৰণত খাটিছোঁ তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্ম যেন ৰক্ষা পৰে
{{gap}}কামডেঙে এই কথা কৈ উঠাৰ পাছত মিঙ্গিমাহাই তেওঁৰ ৰণুৱাবিলাকক সুধিলে—"ভাইহঁত
" পদুমী—"সিহঁতৰ জাতকুল, প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবলৈ৷" কামডেঙ—"আমাৰ হাতত থকাতনো সিহঁতৰ কি বেয়া হৈছিল
{{gap}}এইবাৰ দুৰ্ব্বল অসমীয়া জাতিৰ কৰুণ আৰাও ঈশ্বৰে যেন কাণ পাতিহে শুনিলে
a. বৰ মৃ অনি, মগিত, দেখিবলৈ সুন্দৰ, সুঠান, beautiful, অগ্নি, এ ৰাম চন্দ্ৰৰ সহাই হোআন এট
400 লুঙ্গলঙ্গয়া, ৫. চোৰৰ দৰে মনে মনে বিচাৰি ফুৰা বা কৰা, noiseless, sly,
s. পেট বন্ধ হৈ খোচা বিন্ধা, পেটৰ বেদনাthe colic. আমিন, ৪. মাটি জোখস ব৷ পিয়ল কৰোতা, বিচাৰ কৰাa surveyor, a
s. জি গুনা টানে, অলঙ্কাৰ আদিত গুনা লগোআ, the person গুন
ceedingly, very. চকিয়া, ৫. জিলিকনি উঠা, অতি সসাআদ বা আনন্দ দিওঁতা, bright,
round thin slices. চক, a. চাকি নির্মল কৰা, নির্ভজি কৰোআ, সোআদ চোআ, পদুমৰ চাফ,
— {{gap}}কি যে ভাল, কি যে বেয়া, নাই একো ভিন
{{gap}}তোমাৰ ছলতে ভুলি কত ভ্ৰান্ত জনে {{gap}}ধবংস কৰে আপোনাৰ সোণৰ সংসাৰ
" পুনু মনে ভাবি কিবা, বুলিলে আকউ, তোমাক নকৰোঁ আজি হত্যা প্ৰাণপ্ৰিয়া
" ই বুলি হাতৰ পৰা দিলে দলিয়াই তৰোৱাল খনি, সতি
— তোমাক নুমাওঁ যদি, পুনু ইচ্ছা হ'লে,— জ্বলাব পাৰিম; কিন্তু জীৱনৰ চাকি নুমালে প্ৰিয়া{{বঙালী ৰ হায়
" তুমি বুলিলা সাদৰে॥ ওথেলো gap}}"কৰা তুমি অনুতাপ অতীত পাপৰ {{gap}}সি পাপৰ ক্ষমা মাগা প্রভুৰ কাষত;
{{gap}}চোৱাঁ আপনাৰ হিয়া, কলঙ্কৰ ৰেখা {{gap}}আপুনি আঁকিলা তুমি, হই কলঙ্কিনী
— এই বুলি আদ্যোপান্ত বুলিলা সখীক,- শুনিলে অমিলী টুকি চকুলো দুধাৰ॥ কান্দি কান্দি ক'লে সখী অমিলী তোমাক "তেনে, সখি
"স্বোৱামীৰ কূট বুদ্ধি, মোৰ মুৰ্খামীত "অকালত পালে ধ্বংস সোণৰ সংসাৰ
"আনে কটা নাই মোক, কাটিলো নিজেই, "নিজেই কৰিলো শেষ এই জীৱনৰ
"অনন্ত প্ৰেমেৰে ভৰা স্বৰ্গৰ মাজত "খেলিবা অনন্দে তাত দেৱকন্যা লই॥ "কিন্তু প্ৰিয়ে
{{gap}}"ই দৰে ফুৰিছানেকি দ্বন্দ-হাই কৰি "কাৰো স'তে, আপোনাৰ ঘৰবাৰী এৰি
"যি ঠাইত কৰে তেঁও অনন্ত শয়ন, "সি ঠাইত গই মই ত্যাজিম জীৱন
{{gap}}"সি ঠাইত গই মই অকলে অকলে "মোৰ কাৰণেই তেঁও ত্যজিলে পৰাণ, "তেঁওৰ নিমিত্তে ময়ো তিয়াগিম প্ৰাণ॥</poem
{{gap}}শেহত কওঁ যে অশেষ চেষ্টা কৰাতো পুথি খনিত ভালে খিনি ভুল থাকি গ'ল
(৫) {{gap}}ল'ৰাৰজা কিন্তু শীঘ্ৰে বৰুৰা ফুকন বিলাকৰ অপ্ৰিয় হৈ উঠিল
{{gap}}আগতে কৈ অহিবলৈ পাহৰা হল, গদাপাণি ৰজা হৈ ল'ৰা ৰজাক জোগান দি নাম ৰুপত থৈছিল
{{gap}}ইং ১৬৮৩ সনত মুচলমানে সৈতে এওৰ শুক্ৰেশ্বৰৰ ইটাখুলিত এখন যুদ্ধ হয়
{{gap}}মৰ আঁউশীৰ নিশা, আকাশো ডাৱৰে ভৰা, {{gap}}এটিও ওলােৱা নাই আজি তৰা আকাশত
"কি ৰাতি কি দিন তুমি "হৰি নাম" গাই গাই "দোৰ্ঘোৰ কোঢ়াল কৰা চাপৰি বজাই॥ "কিয়নো চিয়ঁৰা তুমি
"নাই তাত দুখ, নাই তাত শোক, "দাতিতে প্ৰভুৰ শোভে তাত, সতি
"লাখে লাখে ফুলে তাত পাৰিজাত ফুল, "গাঁথে মালা দেৱকন্যা গাঁথন অতুল॥
{{gap}}লাহে লাহে আহি গদা পালেহি পাছত {{gap}}তেজেৰে ৰাঙ্গলী দেহা দুখুনী ৰাণীৰ, হায়
{{gap}}সঁচাকৈয়ে জগতত ৰাণী আৰু নাইকিয়া, {{gap}}সঁচাকৈয়ে গ'ল ৰাণী স্বামীক পেলাই॥
"মোৰ ওপৰতে কৰি আজি অভিমান, "শুই আছা অত বেলি নমতা নোবোলা হই
"কোমলে তলৰ ঠাই চকুৰ পানীত মোৰ, "কোমলালে মাটি মোৰ চকুলো দুধাৰ॥ "হৃদয় তোমাৰ কিন্তু কোমল নহ'ল
"এৰি দিয়া অন্তৰৰ আজি সকলোটী দুখ॥ "তোমাক নমতা দেখি জ্বলিছে মোৰ পৰাণ "কোৱাঁ এটী কথ
"আইতা আইতা" বুলি যদি কান্দে লাই, "কিৰূপে ৰাখিম মই তাক নিচুকাই
"নিদিবা গদাক আৰু হৃদয়ত শোক॥'' এই বুলি গদাপাণি মৰাশ কোলাত লই বিমুৰ্চ্ছিত হই শোকে পৰিলে মাটিত
{{gap nbsp; নিৰ্জ্জন শ্মশান-মাজে কিয় বাজ আজি তই {{gap}}কেনেবা-কেনেবা মন কিয়নো হইছ তই {{gap}}আছে কিনো শ্মশানত
"অন্তিম কালৰ ঘৰ'' তোৰ ই শ্মশান; এনুৱা শ্মশান দেখি কিয় কৰ ভয়
"আদৰ্শ সতীটী তুমি আহোম কুলৰ, "আহোম বংশৰ তুমি উজ্জ্বল ৰতন
" এই বুলি গদাপাণি শোকে কান্দি কান্দি গাঁত এটী খানি, থ'লে প্ৰিয়সীক তাত॥ প্ৰিয়সীক থই, হায়
⸻আছিলে মনত আশা, অন্তিমত, প্ৰাণাধিকা দুচকু মুদিম বুলি তোমাৰ হাতত
(দুগ্ধপোষ্যা কন্যা দুটী) কীৰ্ত্তিমান পতি হোক লাভ জীৱনত, দীৰ্ঘায়ু জীৱন, শত বৰ্ষ পৰমায়ু
"কীৰ্ত্তি যস্য স জীবতি" মাথোঁ জগতত॥ বহুকাল হ'ল আজি, এৰিছে কুঁৱৰী
{{gap gap gap gap}}"কমতাপুৰ ধ্বংস কাব্য" এটি ঐতিহাসিক ঘটনালৈ অমিত্ৰাক্ষৰ চন্দত ৰছিত
{{gap gap gap gap}}তল সৰা দুটি ফুলৰ এটিৰ নাম "কমতাপুৰ ধবংস" আনটিৰ নাম "বিৰহিণী বিলাপ কাব্য"
{{gap nbsp; মহা অৰণ্যৰ মাজে কাঠ-চিতা চাউডাঙ্গে {{gap}}পতি প্ৰাণা কুঁৱৰীক দিছে নানা যাতনা
{{gap}}"কতনো যতন কৰি প্ৰাণৰ মায়াত ঐ {{gap}}"পলাই ফুৰিলো, কিন্তু, ক'তা
{{gap}}"ভাবিছা মোলই তুমি, কিন্তু ভবা নাই {{gap}}"পলায় সাৰিলো বাৰু, কিন্তু কেনেকই তুমি
{{gap}}"পলাই সাৰিম মই, উঠিম গছত গই {{gap}}"পৰ্ব্বতৰ টিঙ্গে টিঙ্গে ফুৰিম বগাই; {{gap}}"কিন্তু, প্ৰাণেশ্বৰি
"যতে আহো ততে আহি শতুৰুৱে পাই, "কি কাজ মিছাতে আৰু পৰ্ব্বত মাজত
"ইন্দ্ৰবংশী বীৰ মই লাঙ্গি গদাপাণি "সংহৰিব পাৰাে এক মুহুৰ্ততে তোক॥ মিহিৰ টিপনী পাই ললে তৰােৱাল
"কন্দাবৰে কাৰণে কি, নিৰ্দ্দয় বিধতা তই "কৰিলি সৃজন মোক জগত –মাজত
'সংসাৰৰ সুখময়ী ছবি খনি দেখি ''হাঁহিব' নাপাওঁনে কি এই জগতত
"দিছ চিৰকাল দুখ কন্দুৱাঁ সদাই "জনম দিয়াই মোক ৰজাৰ ঘৰত
"আৰু কি মাৰিবি পুৰি জ্বলা অগনিত "বাপে পোৱে ঠাই-ঠাই কৰিলি নিৰ্দ্দয়
{{gap}}"কেনি গ'ল স্বামী মোৰ, ক'ত আছে গই, {{gap}}"দুৰ্গতিৰ হাতে সপি সোৱামী প্ৰাণৰ
{{gap}}"ন'হলে নিশ্চয় মই দিম জেৰেঙ্গাত, {{gap}}"প্ৰাণ মোৰ; পৰাণৰ দেখাইছা ভয়, ৰজা
{{gap}}"এই মোৰ; এই মোৰ যোৱামীব সেবা; {{gap}}"স্বামীৰ নিমিত্তে প্ৰাণ যাত্ম
{{gap}}"আনন্দৰ দিন মোৰ, নিমিত্তে তোমাৰ, {{gap}}"তোমাৰ সেৱাতে এই দেহা নিয়োজিত {{gap}}"ই দশা তোমাৰ আজি
'সকলো স্বামীৰ জাৰ্থ, তিৰী জনমত "তিৰুতাৰ ৰূপ গুণ দৌন্দৰ্য্য অমিয়া
"অনায়াসে সহি আছে৷ শস্তি দোৰঘোৰ, "বা কি মন্ত্ৰণা, মই আনন্দে সহিম, "না কান্দিব৷ কিন্তু, নাথ
"শিশুবধ লাগে তুমি আৰু নাথাকিবা "নিদিবা আপুনি ধৰা মোক নবধিবা॥ "ভাবিছা মোলই কিয়
"এৰিদে এৰিদে মোক, মাতোঁ মই তোক॥ "অৱলা তিৰুতা মই কাৰো ক'তো একো হানি
"কাৰো নােহে অপকাৰী অৱলা তিৰুতা, "ধৰি বান্ধি আজি মােক কি কাৰণে নিয়
"এৰিদে বনত, মই গছৰ ডালত বহি "বনৰ পখীৰ সুৰে সুৰটি মিলাই, "শােকগীত গাই গাই বনৰ মাজত
{{gap}}কতনাযে ল'ৰা ৰজা শাস্তি দিছে কুঁৱৰীক, {{gap}}কতনো কইছে, "কছোঁ গদা কেনি গ'ল
{{gap}}"আগৈয় দেখােন তুমি নিতে কত কথা কোৱা, {{gap}}"আজিনাে তবধ কিয়
" এই ৰূপে জয়মতী স্বামীক বুজালে বহু, গদাৰ হৃদয়ে কিন্তু একো নুবুজিলে,
"মাৰে মোক চাউডাঙ্গে মাৰক কোবাই॥ সূৰুজক শাক্ষী কৰি ক'লে গদাপণি আপোন মনতে, "প্ৰভু
"" জয়মতীয়ে স্বামীক "পেহা:" বুলি মতাত, চাউস্তাঙ্গ বিলাকে গদাপাণিক চিনিব নোবাৰিলে
"আপোন গোন্ধত থাকে নিজে মোহ গ'ই, "নিৰ্জ্জনে বনত জহে -বনৰ মাজত "কিন্তু তুমি, প্ৰানেশ্বৰি
"যিথাকে থাকোক, ফিন্ত নাথাকে কদাপি "প্ৰাণ এৰি জয়মতী; যদি প্ৰাণ যায়, "অৰণ্যত কিবা দুখ, হায়
"নাৰীৰ ভূষণ পতি, তুমি মোৰ অলঙ্কাৰ, "তুমি আছা বুলি, নাথ
"পূৰ্ব্ব জনমৰ মোৰ পূৰ্ণ্যৰ বলত "কতনো স্বামীৰ আছে কতনো তিৰুতা, সতি
{{gap}}অশেষ যাতনা ভুঞ্জি শত্ৰুৰ হাতত {{gap}}কুঁৱৰীতো গ'ল আজি তিয়াগি সংসাৰ
{{gap ১) এই "খেন" বংশৰ বিষয়ে 'গেইট' চাহাবে তেওঁৰ History Assam ত এই দৰে লিখিছে:—
{{gap}}এই ঐতিহাসিক প্ৰকৃত ঘটনাটিকে অবলম্বন কৰি "কমতাপুৰ ধ্বংশ বা সাদৰী" কাব্য ৰচনা কৰা হল
"বিৰহিনী বিলাপ কাব্য" ইং ১৮৯৬ চনত, আৰু "কমতাপুৰ ধ্বংস কাব্য" ইং ১৮৯৯ চনত
{{gap}}মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি সুৱলা মাতেৰে {{gap}}গোলাপী সখীৰে স'তে কৰিছে ধেমালী;— {{gap}}বিষাদৰ ৰেখা তাত নেদেখি সমূলী
" দুখে ক'লে গোলাপিয়ে, "জানা সকলোটী তুমি, —কি ক'ম দুনাই
"কান্দিব লাগিব তুমি চিৰ জীবনত, নোপোৱা তেওঁক কিন্তু, জানিব নিশ্চয়
" কলে কুঁৱৰীয়ে, দিম মই চিঠি লিখি, তুমি কই যোৱা
" দুধাৰী চকুলো মুছি ধীৰ ধীৰ কই এটী দুটী কৰি কথা, একান্ত মনেৰে শুনি বুজি ল'লে কথা ক'লে কুঁৱৰীয়ে "বাৰু সখি
{{gap}}শোৱনী কোঠাত আজি ৰজাৰে সইতে {{gap}}শুই আছে কুঁৱৰীয়ে কোমল শয্যাত
{{gap}}কিবা মনোহৰ শোভা, কিবা অপৰূপ,— {{gap}}দেবেন্দ্ৰে সইতে শচী যেন অমৰাত
{{gap}}অপূৰ্ব্ব সৌন্দৰ্য্য যদি চাব খোজা আজি, {{gap}}আমাৰে সইতে তুমি আহাঁ, হে পাঠক
"ৰজাঘৰ" বুলি তুমি নকৰিবা ভয়, লেখক, পাঠক পাৰে আহিব ইয়াত
" {{gap}}চিঠি লিখা অন্ত হল,—ভাবিলে কুঁৱৰী লিখোঁনে নিলিখোঁ নাম সখীৰ তলত
{{gap}}বসন্ত কালৰ ধীৰ পুঁৱতী বতাহ {{gap}}ৰিব্‌ ৰিব্‌ কৰি বলে প্ৰাণ শীতলাই
{{gap}}দেখা দিলে পুবফালে ৰঙ্গচুৱা বেলি, {{gap}}সাৰ পালে জীৱ জন্তু ন পৰাণ পাই
" সখীৰ কথাতে ৰাণী নিলিখিলে নাম, লৰালৰি কই চিঠি; চিঠি খনি লই ওলই আহিলে সখী আনন্দ মনত
{{gap}}ধোঁৱা বৰণীয়া সাজ পিন্ধি দেবী {{gap}}আহি উপস্থিত হল ধীৰে মৰতত
{{gap}}এটী ছুটী কৰি চাকি উঠিহে উজ্জ্বলি, {{gap}}উঠিলে জগত মাতি "সন্ধ্যা প্ৰসঙ্গত
" বুলি হাত দুটী মেলি মউ-সনা কথা কই উঠিলে কোলাত আনন্দ মনেৰে সােন (প্ৰানৰ ভতিজা)
{{gap}}লাহে লাহে হল নিশা, পৃথিবী নীৰব, ধীৰে ধীৰে সোৱৱনী আনে তাৰ ছবি,- যি জ্বলালে অকালত হিয়া দাইতিৰ॥"
— মায়া ত্যজি সংসাৰৰ চিৰ শান্তি পালে,— তবু কিয় কান্দে প্ৰাণ
—পুৰণী কালত (অশ্বমেধ" যি কালত আছিলে চলিত) জ্বলিলে চিতাৰ জুই দপ্ দপ্ কৰি, আগনি লাগিলে গই উঠি স্বৰগত
"আছিল মনত আশা, অন্তিম কালত মুদিম দুচকু, চাই তোমাক আগত
" "জনম ভূমিৰ ভাবি ভবিষ্যত দুখ" কুঁৱৰীয়ে কলে কান্দি প্ৰজালই চাই "মোৰো বিদৰিছে হিয়া কান্দিছে পৰাণ
{{gap}}কি কৰিম পাছে আৰু প্ৰাণ পতি লই {{gap}}কাল পাই সখি
{{gap}}আছিল যি হিয়া মােৰ, ইন্দ্ৰৰ নন্দন বন, {{gap}}মউসনা ভাল পােয় মন্দাকিনী নই, সখি
{{gap}}তেঁওৰ সুন্দৰ মুখ নােৱাৰি ভূলিব,— {{gap}}যদিহে এবাৰ পাওঁ দেখা সেই মুখ খনী॥ {{gap}}পিম সখি
{{gap gap}}নুশুনিলে ৰাধা, বুলিলো কান্দি॥ {{gap gap}}পৰিছোঁ পাৱত, কোৱাঁছোন মােক {{gap gap}}কলৈনো যে গল' স্বোৱামী ধন
{{gap gap}}বিৰহৰ জুয়ে দহে ঘনে হিয়া {{gap gap}}পুৰিহে ই দেহা শুকান বন॥ {{gap gap}}পালেগৈ ক'ত কেনে সুন্দৰী
{{gap gap}}নপৰে দুখৰ ওৰ, ভৰা বাৰিষাৰ {{gap gap}}এনুৱা কালত স্বামী শূণ্য ঘৰ মোৰ
{{gap gap}}স্বামী বিদেশত, বিৰহৰ জুয়ে {{gap gap}}ভেকুলীয়ে মাতে, মাতে দাউকীয়ে, {{gap gap}}পোঁৰে হিয়া খনি নাপাওঁ তৰণী
" এই বুলি কুঁৱৰীয়ে ৰ'ল মনে মনে;— সৰুক চাই খুঙ্গে গােলাপীয়ে কয়;— "যােৱাঁ দেৱ
" এনে সময়তে আহি পালেহি পমিলা শোকত চকুলো টুকি কান্দো কান্দোঁ হই— পমিলীক এনে লেখি শুধিলে গোলাপী,— "কিয়, বাই
"অদৃষ্ট তোমাৰ আই ক'লে পমিলীয়ে,— "মুখত নোলায় কথা, তেওঁ আৰু নাই
" চকু পাণী টুকি টুকি পমিলীয়ে কয়, "অকাল মৃত্যুত তেও এৰিলে সংসাৰ
" পমিলীৰ কথা শুনি কয় গোলাপীয়ে হৰিনীৰ চকু তেন দুচকু পকাই; "পিশাচিনি
" কয় পমিলীয় তাভো কেছি পাপ আই কৰিলে ৰজাই, হৰিনাৰ মাংস বুলি মাংস পূতেকৰ মন্ত্ৰীক খুৱালে উস
" গােলাপীয়ে কলে কান্দি ৰাণীলই চাই "দশা বেয়া মােৰ সখি
" কান্দি কান্দি গােলাপীয়ে বুলিহে ৰজাক, "ফুলতে কৰি মােক অনাথ বিধৱা; শিলেৰে গঢ়িলে নেকি ঈশ্বৰে তােমাক
" গোলাপীয়ে কয়, মই বাৰু কলঙ্কিনী আৰু কোন সখী আছে এই নগৰত কলঙ্কিনী হই
"ইমানতো নেকি তুমি বিশ্বাস নকৰা ৰানীকো তোমাৰ দৰে বামুণ নন্দৰ গুপ্ত প্ৰণয়িনী বুলি কলঙ্কেৰে ভৰা
" কয় গোলাপীয়ে দুখে হুমুনীয়া কাঢ়ি ৰজালই চাই; এই চিঠিয়েই নেকি দুৰ্দ্দশা ৰানীৰ
" বিয়াকুল মনে ৰজা গোলাপীক কয়, "কিবা যদি জানা সখি, কোৱাঁ শীঘ্ৰে মোক কুৱৰীক ভাবি মোৰ কান্দিছে হৃদয়
" {{gap}}এই বুলি গােলাপীয়ে কান্দিব ধৰিলে, ৰজাই নন্দৰ মুৰ দিলে উলিয়াই
'কলঙ্কিত' বুলি নাথ নােৱাৰে নিন্দিব,— প্ৰকৃত প্ৰেমত তাত সবেই মগন
" শেহত দুয়োটী গই দিলে বিসৰ্জ্জন প্রণয়ত লাগি হায় আপোন প্ৰাণক
{{gap gap}}ওলাইছে ৰঙ্গা বেলি পূব আকাশত {{gap}}নিশাৰ এন্ধাৰ ঘোৰ দূৰতে খেদাই
{{gap}}জুৰিলে চৰায়ে গান মধুৰ সুৰত, {{gap}}সাৰ পালে সকলোটী ন পৰাণ পাই
" সপোনৰ কথা শুনি বুৰীৰ মুখত, হুমুনীয়া কাঢ়ি কলে ৰাণীয়ে শোকতঃ— "সি সুখৰ দিন নেকি আৰু বাই হব
"সপোন মনৰ ভ্ৰান্তি," কয় কুঁৱৰীয়ে "সছা হোৱা হলে, কত অভাগীয়ে বাই
" চকুপানী টুকি শোকে কুঁৱৰীয়ে , প্ৰণয়ীৰে সতে তুমি গ'লা স্বৰ্গলই আনন্দ মনেৰে সখি
" বুলিলে ৰানীয়ে , "তোমাক যেতিয়া আজি পালো ওলােটাই, কিবা দুখ আছে আৰু বেজাৰ সন্তাপ
— সুৱলা সুৰেৰে পখী কত গান গায়; অপেশ্বৰী গাব নেকি পাৰে তেনে গীত
" ধীৰে ধীৰে কুঁৱৰীও উঠি ঠিয় হ'ল; তুলিলে দোলাত, ধৰি ৰজাই হাতত
" {{gap}}মন্ত্ৰীৰ কথাতে মাতি অনালে নবাবে, ধীৰে ধীৰে ক'লে তুমি যােৱাঁহে, জামাল
" নবাবৰ কথা মতে পিন্ধি যুক্ত সাজ ফউজে সইতে শীঘ্ৰে ওলাল জামাল
" এই বুলি শােকে মন্ত্ৰী কান্দিৰ ধৰিলে, চকুৰ চকুলো টুকি বাপেকিৰ মন
"তোমাৰ নিজৰ ৰজা কৰে উপদ্ৰৱ, বুলিলে নবাৰে ধীৰে মন্ত্ৰীলই চাই, "কি কৰি বাধিম মই
" "কমতাৰ সৈন্য সেনা অতি পাৰগত "আমাৰ ফউজে জয় নােৱাৰে কৰিব; হ'ব পাছে অতি লজ্জা, যুদ্ধত হাৰিলে
" স্বোৱামীৰ কথা শুনি কলে কুঁৱৰীয়ে "বুজাব নালাগে মোক, জানোঁ নাথ
" এই বুলি ৰণ সাজ পিন্ধিলে ৰজাই, বেগা বেগিকই গ'ল সেণাৰ কাষত
— মনত বাসনা জানো, পৰাজয় কৰি কমতা সেনাক, হৰে স্বাধীনতা ধন
" ৰজাৰ কথাটী শুনি বুলিলে মন্ত্ৰীয়ে, নিন্দি যে মোক তুমি দেশদ্ৰোহী বুলি, তুমি কি নোহোৱা ৰজা
" আকউ গৌৰীয়া সেনা আহিল উলটি, ৰজাক ধৰিলে আহি চাৰুকাষে বেৰি; তিষ্ঠিব নোৱাৰি তাত, পুনু গ'ল এৰি
"বহোঁছোঁ অলপ তেনে" কলে কুঁৱৰীয়ে, ভাগৰ লাগিছে যদি বুৰাগাত, বাই
"তুমি মোৰ প্ৰাণ পতি, হৃদয়—দেৱতা, নুবুলি তোমাক নাথ' থাকো কেনে কৰি
" এই বুলি কুঁৱৰীয়ে ধৰিলে সাবতি চেনেহেৰে গোলাপীক কান্দি কান্দি কলে "যাওঁ, সখি
" "অকলে অকলে থই দুখুনী মাৰাক কি যাবা মোৰে সতে তুমি বন লই
• পলাব এদিন সবে ৰজাক তিয়াগি, ৰাজ্য এৰি যাৰ গুছি আন দেশলই; পৰিব এদিন ৰজ
— এৰিব নোৱাৰি কিন্তু জাতীয় স্বভাৱ, বিৰলে দংশিলি মোক হিয়াৰ মাজত॥ কলঙ্কিনী তই হায়
" এই বুলি কুঁৱৰীয়ে ৰল মনে মনে তপত চকুলো টুকি নীৰলে চকুত
{{gap}}কোনােৱে বাইছে বীন (অতি চেনেহৰ {{gap}}আইৰ বজোৱা যন্ত্র) উলাহেৰে ধৰি
{{gap}}ৰজাৰ চৰাত আজি বহু মানুহৰ {{gap}}ভৰাই ভক্তি ফুলেৰে হৃদয়ৰ তোড়া {{gap}}আইৰ পাৱত দিছে হাবিয়াস কই
' কৰি কৰিছা ক্ৰন্দন,— তেওঁ কি তোমাৰ সঁচা বান্ধৱ ৰতন
* কুৰীয়ে দিলে আনি পাণী একজলী; পণী খাবলই কিন্তু নেমেলিলে মুখ
"যোৱা তুমি আনাগই শীঘ্ৰে বেগম দুৱৰীক চাই পাছে বুলিলে কুঁৱৰী
"ৰজাৰে সইতে মই নোৱাৰোঁ মিতাব ই মুখৰে আৰু মই নকৰো কাবউ, পুত্ৰ হন্তা নীলামক নোৱাৰো বুজাব
" মন্ত্ৰীৰ উত্তৰ শুনি, জ্বলিলে জামাল খঙ্গমনে ক'লে চাই এজন যোদ্ধাক, "লই যোৱাঁ বেগে চুজা (১) এই কাফেৰক
{{gap}}আঁতৰি আঁতৰি যায় বাট এৰি এৰি {{gap}}ধীৰে ধীৰে আহে যায় পুৱাৰ বতাহ {{gap}}কুউ কুউ কৰি কুলি গায় মিঠা গীত
{{gap}}কোনো হাঁহে কোনো কান্দে, কাৰো জ্বলে প্ৰাণ, {{gap}}শুনি সি অমিয়া গীত কোনো বিষাদিত
" কান্দি কান্দি অতি অতি শোকে পমিলীয়ে কয়, এই মহা নিশা হায়
" 'এৰা বাই আহাঁ যাওঁ তাতে বহোঁগই সখীক আাজিয়ে দুয়ো দেখিশুনি লওঁ
" কত ক'লে এই দৰে, কিন্তু কোটোৱালে একো নুশুনিলে, হায়
" এই বুলি মনে মনে থাকিলে জামাল, নগৰৰ ফালে গ'ল চুজা ধীৰে ধীৰে, অকলে অকলে থকা চ'ৰাৰ বাহিৰে
" কুৱঁৰীৰ কথা শুনি বুলিলে ৰজাই— "আহোক 'বেগম' তেনে, একো কথা নাই
" ই বুলি আকউ ৰজা আহিলে ওলাই ধীৰে ধীৰে ক'লে পুনু চুজালই চাই
"তিৰুতা মানুহ মাথোঁ আহিব আমাৰ, তোমাৰ মানুহে জানো দুৰ্ঘট ঘটায়
" মনোৰথ সিদ্ধি হ'ল; আনন্দ মনত উলটি আহিল চুজা আপোন কোঠত
#*পৃষ্ঠাটোৰ ওপৰত "এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে" বুলি লিখা থাকিব
# সোঁহাতে থকা স্কেন ছবিৰ লগত বাওঁহাতৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰি থোৱা পাঠ্য ৰিজাই চাব
* আপুনি নিজে মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা পৃষ্ঠা এটা বৈধকৰণ কৰিব নোৱাৰে
* কেৱল মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা (হালধীয়া) পৃষ্ঠাহে বৈধকৰণ কৰিব পাৰি
* অনুগ্ৰহ কৰি কেৱল কবিতা অংশতহে poem টেগ্‌‌ ব্যৱহাৰ কৰিব
"পছন্দসমূহ">গেজেটলৈ গৈ "CharInsert" সক্ৰিয় কৰি ল'লে সম্পাদনা ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত সংকেতৰ তালিকা দেখিব
# পাঠ্যৰ চূড়ান্ত সংস্কৰণৰ শিৰোনামেৰে নতুন পৃষ্ঠা এটা আৰম্ভ কৰক
* সূচী পৃষ্ঠাৰ নাম আৰু স্কেন ফাইলত থকা নামটোৰেই ফাইলৰ নাম দিব
* স্কেন ফাইলত থকা কোনটো পৃষ্ঠা ট্ৰান্সক্লুড কৰিব খুজিছে সেয়া X ৰে বুজোৱা হৈছে
notes এই পৃষ্ঠাই সদস্যক ৱিকিউৎসৰ লগত পৰিচয় কৰায় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠাবোৰলৈ লৈ যায়
# আপোনাৰ কিতাপখনৰ নাম ৱিকিলিংক হিচাপে আৰু তাৰ পাছত বন্ধনীত প্ৰকাশবৰ্ষ আৰু লেখকৰ নাম দিব
# পৃষ্ঠাটোৰ খচৰা চাই সকলো ঠিক আছেনে নাই পৰীক্ষা কৰক
# এতিয়া বেটুপাত]]ৰ সহযোগিতামূলক কামৰ তালিকাখনৰ আপোনাৰ কিতাপখনৰ নামো দেখা পাব
# ৱিকিউৎসত সম্পাদনাৰ ক্ষেত্ৰত মোৰ খোকোজা লাগিলে কাৰ লগত যোগাযোগ কৰিম
# ৱিকি প্ৰকল্পৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ৱিকিপিডিয়াৰ বাহিৰত কোনো গোট আছে নেকি
{{gap}}মোৰ আজলী "মিৰি-জীয়ৰীয়ে" আজি-কালিৰ নব্য ধৰণেৰে বঙলা গান গাবলৈ নিশিকিলে
"নৰাছিগা" বিহু আহিলে তাই, "দাদাম্‌ বনেঙ বনেঙ দাদিঙ" ইত্যাদি নাম হে গায়
{{gap}}আইৰ অসমীয়া মানুহতকৈ পৰ্ব্বতৰ পৰা অহা সৰল ভাবৰ মিৰি মানুহবিলাকৰ ওপৰত চেনেহ বেছি
{{gap ঘ) "বিজুলী আৰু মেঘ" আমি তোমালোকক এটা "৫ বছৰীয়া" "৪টা বগা খুৰা থকা" "শিঙাল" "দঁতাল" গাহৰি দিলোঁ
' আমাৰ 'পৰ্ভু ইস্পৰে' বিদ্যাৰ কিমানলৈ ভেদিছে, এয়ে তাৰ চিন
"ডেচ্‌দিমোনা কাব্য" অসমীয়া কবি হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাৰ ১৯১৭ চনত প্ৰকাশিত কাব্য পুথি
{{gap}}এনেকুৱা এখন মিৰিগাঁৱৰ পশ্চিম ফালে দুখন আহু ধানৰ ভূঁই আছিল
{{gap চ) মিৰিৰ প্ৰায় সকলো ডেকা-গাভৰুৱে সৰু সৰু কাঠৰ ফণিৰে মূৰ মেলায়
" তেতিয়াই সেই গাভৰু দুজনীয়ে মাত লগালে, "আমি নাচিলে পাঁচ টকা পাঁচ টকা দিবলৈ লাগিব
" বাবুহঁতৰ এজনে হাঁহি হাঁহি কলে,—"দিম দে বাৰু নাচ তহঁতে
{{gap}}আমি আগৰ অধ্যায়ত বিৱৰণ দিয়া ঘটনাবিলাক হৈ যাবৰ ছমাহ হ'ল
{{gap ঠ) পদে, ঘোষায়, নচায়-বগায় সি সকল ক্ৰিয়া সেই গোটেইবিলাকক
" {{gap}}ডেকা-গাভৰু—"দিম বাৰু কওকচোন আমি সকলো ডেকা-গাভৰু ভালে থাকিম নে
" {{gap}}দেওধাই—(কিছুমান পৰ ৰই) "ওঁ থাকিবি কিন্তু এটা বেয়াও আছে
"চতে যাই যাই বয়াগে পালেয়ি— কইনো তাকে মানে ওৰকৈ নপৰে— {{gap}}জঙ্কিৰ গোৱা শেষ হল
" জঙ্কিৰ এই কথাত পানেয়ে ক'লে:— "বাৰু এতিয়া আমি থাকো, ছেগ চাই মই সোৱণশিৰীৰ বালিলৈ যাম
" পানেই আৰু জঙ্কিৰ মাজত মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে কথা-বতৰা পতা হ'ল, কোনোৱে তত ধৰিব নোৱাৰিলে
{{gap}}জঙ্কি—"তোক এটা কথা সুধিবলৈ মন কৰিছো" {{gap}}জঙ্কি—"কচোন পানেই তই মোক ভাল পাৱনে
{{gap}}তেতিয়াই জঙ্কিয়ে তাইক সাৱোট মাৰি ধৰি তাইৰ চকুৰ পানী মচি দিলে
{{gap}}মো{{বঙালী ৰ গোটেইটো কৰ্ম্ম জীৱন বঙালী ৰ}}জাঘ{{বঙালী ৰী}}য়া কাম ক{{বঙালী ৰো}}তে গল
{{gap}}এই সময়ত ৰংপুৰৰ জয়সাগৰ গাঁৱত ভালেমান আহােম, কলিতা, কোঁচ ইত্যাদি জাতিৰ মানুহ আছিল
{{gap}}আহোমসকলৰ ভিতৰত নৰহৰি শেনচোৱা, আৰু ভূত কুকুৰাচোৱা এই দুই গৰাকী লোক সেই সময়ত বৰ প্ৰসিদ্ধ আছিল
" ইয়াৰ পিছতে ৰঙ্গিলীৰ আৰু এফেৰা শুশ্ৰূষা আৰু যত্নত শান্তিৰাম উঠি বহিল
{{gap}}মানহঁতক বিদায় দি বদন বৰফুকন এইবাৰ দেশৰ গৰাকী হৈ অসম ৰাজ্য চলাব ধৰিলে
{{gap}}জঙ্কিয়েও তাৰ পিছদিনাৰে পৰা বৰ যতন কৰি খেতি-বাতি কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}সেই নিশা জঙ্কিয়ে সৈতে কথা-বতৰা হবৰেপৰা পানেয়ে মাক-বাপেকৰ কথা-বতৰা বেছিকৈ শুনাত পৰিল
{{gap}}ইয়াৰ আগেয়ে এদিন কমুদ বুলি সেই গাঁৱৰে এটা (খ) গামৰ ল'ৰাই পানেইক বিয়া কৰাবৰ প্ৰস্তাৱ জনাইছিল
{{gap}}এইদৰে এদিন গধূলি বুঢ়া-বুঢ়ী দুয়ো চাঙত (গ) বহি জুইৰ কাষত কথা-পাতিছে
" {{gap খ) আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত চৌধাৰী বা মৌজাদাৰ যেনে মিৰিৰ ভিতৰত "গামো" তেনেকুৱা
" {{gap}}নিৰমা—"কেলেই সেই জঙ্কি বুলিবৰ ল'ৰাটোকে পানেইলৈ চপালে বাৰু নহয় জানো
" {{gap}}তামেদ—"তাৰ কেৱে নাই দেখিয়েইতো পানেইক মোৰ তালৈ দিব ইচ্ছা নাই
" {{gap}}তামেদ—"মোৰ বিবেচনাৰে তাইক সেই কমুদলৈকে দিয়া ভাল, সি নমেন্‌ গামৰ পুতেক
{{gap}}নিৰমা—"কিন্তু তালৈ দিবলৈ থিৰ কৰাৰ আগেয়ে আমি এবাৰ পানেইক সুধি-পুচি চোৱা জানো ভাল নহয়
" {{gap}}বুঢ়া তামেদে এই সিদ্ধান্ত শেষ কৰোঁতে নৌ-কৰোঁতেই পানেয়ে পানী লৈ ঘৰ পালে
'' পৰমে কম্পালে যদি তাকো বালে— তিনি দিনত আয়িমে গুৰি ঐ লায়ৰী—
</poem {{gap}}এইবাৰ পানেইৰ নাম গোৱাও শেষ হল, নাওখনো আহি সিহঁতৰ নাৱৰ ওচৰ পালেহি
" {{gap}}জঙ্কি—"এটা মানুহৰ পৰা মোৰ ৰূপ দহ টকা পাবলগীয়া আছিল
" {{gap}}জঙ্কি—"এৰা ভাদৈ কিন্তু মাজে মাজে তহঁতৰ গাঁৱলৈকো আহি থাকিম
{{gap}}ইফালে শয্যাত পৰিবৰেপৰা মহামতি পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ নৰীয়া শকত হবলৈ ধৰিলে
"ৰাজমাও দেউতাই যি কৈছে সেইটো সঁচা মোৰ লৰতিৰোতা সকলোটিকে লৈ ৰুচিনাথ গোহাঁইদেউ নাৱেৰে পলাওক
{{gap}}সিফালে মানৰ দলত বদন বৰফুকন আৰু মান সেনাপতি মিঙ্গিমাহা তিলোৱাই সৈন্য চলাইছিল
{{gap}}বুঢ়াগোহাঁয়ে ভূতৰ পুতেকৰ খবৰ দমন কৰি ভাবিছিল তেওঁ নিষ্কণ্টক হল
{{gap}}সৎৰাম — (মিচিকিয়াই হাঁহি) ৰঙ্গিলি, তোক আৰু কথাৰে বলে নোৱাৰোঁ
{{gap}}বদন বৰফুকন আহোমৰ ভাটী ৰাজ্য খণ্ডক এজন বৰফুকনে ৰজাৰ প্ৰতিনিধি হৈ চলাইছিল
{{gap}}বুৰঞ্জীত আছে যে বদন বৰফুকনে কামৰূপীয়া প্ৰজাবিলাকক বৰ উৎপীড়ন কৰিছিল
{{gap}}মহামতি পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়া — ডাঙৰীয়াৰ বিষয়ে আৰু বেছি বহলাই কবৰ সকাম নাই
{{gap}}হিন্দুসকলৰ খেলৰ ভিতৰত এই জয়সাগৰ গাঁৱত তোলন কাকতী মুখাল মানুহ আছিল
" {{gap}}শান্তিৰামৰ এই কথাত সৎৰামে ভিতৰলৈ গৈ আকৌ দুবাটি মদ আনিলে