jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}সুখকাৰক বেদনা, দুঃখকাৰক বেদনা আৰু অপেক্ষা বেদনা, এই তিনি প্ৰকাৰৰ বেদনাক বেদনাস্কন্ধ বোলা হয়
" কিন্তু দ্বিতীয় সুত্তত মাথোন এই বুলিহে উল্লেখ কৰা হৈছে, "যুৱাৱস্থাত মই তিনিটা কাৰেঙত আছিলোঁ
{{gap}}বন্ধুমা ৰজাই সাৰথিৰ পৰা এই কথা জানিব পাৰি তেওঁৰ বিলাস সুখৰ সামগ্ৰী আৰু বঢ়াই দিলে•••• ইত্যাদি
" বুলি কৈ বিপস্‌সী কুমাৰে সাৰথিক কলে, "মিত্ৰ সাৰথি, তুমি ৰথ লৈ অন্তঃপুৰলৈ উভতি বলা
{{gap}}বন্ধুমা ৰজাই সাৰথিক মতাই নি কলে, "মিত্ৰ সাৰথি, কুমাৰৰ মন উদ্যানত প্ৰসন্ন আছিলনে
{{gap}}আৰু ভিক্ষুসকল, শ শ হেজাৰ হেজাৰ বছৰৰ পিচত ৱিপস্সী কুমাৰ আকৌ উদ্যানলৈ যাবলৈ ওলাই গল
" সাৰথিয়ে যান সাজু কৰিলে আৰু ৱিপসসী কুমাৰ ৰথত উঠি উদ্যানৰ পিনলৈ ওলাই গল
{{gap ৫) বিবাহিতা অথবা অবিবাহিতা তিৰোতাৰ ওপৰত বলাৎকাৰ হলে ৰাজ্যৰ লোক অসন্তুষ্ট হয়
{{gap ৬) দেৱস্থানৰ উচিত অৱৰক্ষণ কৰিলে দেৱতাই ৰাজ্য ৰক্ষা কৰে
{{gap X-larger অনাগত ভয়ানি —এই সুত্ত 'অঙ্গুত্তৰ নিকায়'ৰ পঞ্চক নিপাতত পোৱা যায়
{{gap}}স্নেহৰ পৰা ভয় উৎপন্ন হয় আৰু ঘৰৰ পৰা মলি জন্মে
(৪ মাকো সম আৰু বিষম সুতা অৰ্থাৎ দীঘ আৰু বানিৰ মাজেৰে পোনভাৱে যায়; সুতাত সাঙোৰ খাই নপৰে
'হা ৰাম' 'হা সীতা' 'লখমণ' শুনি॥ এহিমতে ভূমি পাৱে যান্ত তিনি জন
</ref> আছিল কান্দি॥৩৩৩ গলে বান্ধি শিক্ষা দিলন্ত আতি॥৩৩৪ তিলেক থাকোঁ ৰাম মুখ চাই
</ref> কিবা নাম তোমাৰ কহিয়ো সুলক্ষিণী॥ ৪৮৪ জনক নন্দিনী মই নাম মোৰ সীতা
{{Xxx-larger শ্ৰীঅমৃত নাৰায়ণ দেৱ গোস্বামী— {{Xxx-larger শ্ৰীগৌৰী কান্ত দেৱ গোস্বামী—
-- সূর্যা গুৰুকাৰতে ঘাঁদি ইচিল মন্দিৰ ঘৰ ৪৬ কাপড় যYজতে হাতি
– মুতু গ্ৰাক দহ ীয় কি সা— কিত্ৰিঙিৰে বিভূষিত মৃত বক্তবৰ্গ মহাফাৰ এক ৪ না
» মৌৰ নিচিনা সোৱাদ হন্ কিন্তু তা ১লতে ১১ মোৰ পেঃ তিতা হন্
ftও হু কাব্য ঘা ভাল কৰা হল সেই হিসু জল ক শক্তি প্ৰতী; ৪ এটাই লোহঁ বিষ্ময় লাল
527) স্নেহ নিন্দবাক্য বোলোত এক য ভান্ দিয়া হল<noinclude noinclude>
{{gap}}ছোৱালীজনীয়ে চাগে মনত পেলালে, কাৰণ তাইৰ হাতৰ চেপাটোও টান হোৱা যেন যমুনাই অনুভৱ কৰিলে
{{gap gap}}পথাৰলৈ যাব খোজা হৰেনলৈ চাই তাই ক'লে— এইবোৰ গোটাইছে {{gap gap}}—কি কৱ অ' তই
{{gap gap}}বোৱাৰী ছন্দাই দুয়োজনী জীয়েকক লৈ বিহুৰ ফাইনেল ৰিহাৰ্চেললৈ গৈছে
{{gap gap}}তাইৰ নম্ৰতাক ছন্দাই কেনেভাৱে গ্ৰহণ কৰে সেইটো তাইৰ নিজৰ<noinclude noinclude>
কিন্তু প্লিজ 'তুমি সুখীনে', 'ভালে আছানে' জাতীয় প্ৰশ্ন মোক নুসুধিবা
{{gap হৃদয় ভেদি নিয়া এটা গভীৰ চাৱনি বিনিময় কৰি যমুনাই ঘনাই লগ পোৱাৰ মন লৈ উঠি আহিল
{{gap}}সীমাৰ গিৰিয়েক সেই সময়ত অফিচৰ পৰা আহি কোৱাৰ্টাৰৰ তলতে আহি ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই মাতিলে— সীমা
{{gap}}আগবেলাৰ পৰীক্ষাৰ 'ডিউটী' কৰি তেওঁ বাহিৰে বাহিৰে স্কুললৈ গৈ {{gap}}—হোৱাট
{{gap}}নীৰৱে ৫ মিনিটমান সময় বহি থাকি মুখেৰে কোনো কথা নোকোৱাকৈয়ে শালৈ উঠি আহিল
{{gap — বা, কাইলৈ মোৰ পৰীক্ষা আছে বুলি তই নাজান
{{gap মহীধৰৰ জীয়েকৰ প্ৰতি মৰম উথলি উঠি ভাতৰ গৰাহটা বহু সময় ডিঙিতে বাজি থকা যেন লাগিল
{{gap বেংকৰ কাউন্টাৰৰ পৰা হাতখন উলিয়াই বিমানে মুঠিটোত জোৰেৰে নোটকেইখন চেপি ধৰি ওলাই আহিল
{{gap gap}}দোকানৰ ল'ৰাটোৱে চাহ এগিলাচ আনি থৈ আৰু কি খাব সুধিলে
'চাহ খাবৰ মনেই নাছিল আন একো নালাগে' বুলি কৈ সি চাহত ঢোক মাৰিলে
{{gap gap}}— বুজিছা মালতীবাই, চাকৰি-বাকৰি এৰি কেনিবা গুচিয়েই যাওঁগৈ নেকি
{{gap gap}}মালতীয়ে ষ্টীলৰ প্লেটখনত তামোল এখন উলিয়াই দিয়াত বিমানে টকা এটা আকৌ উলিয়াই দিলে
{{gap gap}}—বিমানে জেপ খুচৰি ৫০ পইচা পায় নেকি চালে, নাপাই পাছত ল'বা' বুলি কৈ ওলাই আহিল
) {{gap gap}}—মোক সেই ছুৰিদাৰ যোৰ দেখুৱাওকচোন (ওলোমাই থোৱা ছুৰিদাৰ এযোৰৰ ফালে আঙুলিয়াই বিমানে কলে)
{{gap gap}}ঘৰৰ বাৰান্দাত খেলি থকা ল'ৰা-ছোৱালী দুটাই 'দেউতা আহিছে' বুলি দৌৰি অহাতহে সি সম্বিৎ পালে
{{gap}}কাপোৰ সলাবলৈ বিমানে পেন্টৰ জেপৰ পৰা পইচাখিনি উলিয়াবলৈ হাত দি গম পালে জেপত পইচা নাই
{{gap}}বাৰাণ্ডাৰ চুক এটাত বহি এখৰাহী শাক আগত লৈ মনোমতীয়ে বহু কথাই সুঁৱৰি গ'ল
{{gap}}পিছদিনা পুৱাও একো আশা কৰা নাছিলো যদিও বাহি বিছনাতে বহি<noinclude noinclude>
{{gap}}অতিষ্ঠ হৈ ক'লো— 'অঁ কৈছো, তুমি মোক কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ এইকেইদিন মাত বোল কৰা নাই
' আৰু কিবা ক'ব খুজিছিলো; বাধা দি ৰাখিব নোৱৰাকৈ উজাই অহা দুখত উচুপি উঠাৰ বাবে আৰু একো কবি নোৱাৰিলো
' তেওঁ কৈছিল— "কিয়, সিদিনা তুমি ৰাতিপুৱা দেউতাৰ সন্মুখতে মোক 'ফেচফেচাই থকা' বুলি কোৱা নাছিলা
{{gap}}মনতে ভাবিলো, সোধো নেকি তেওঁক—অতদূৰ বাট আহি এতিয়া ফুৰিবলৈ যোৱানে কাৰোবাক চাবলৈ যোৱা
—শেষৰ কথাখিনি কৈ নন্দনে মোৰ সোঁহাতখনত তেওঁৰ মূৰটো থৈ নীৰৱ হৈ ৰ'ল
{{gap}}ছোৱালীজনীৰ পিঠিত ঢকা কেইটামান দি মুৰিৰ বাটিটো তাইৰ আগত থেকেচা মাৰি থৈ শেৱালি ওলাই আহিল
{{gap}}বুধিনৰ লগত বিয়া হোৱাৰ আগতে তাই মেট্ৰিক পৰীক্ষা দি তৃতীয় বিভাগত পাছো কৰিছিল
{{gap ওচৰৰ মায়া নামৰ মানুহগৰাকীৰ কথা মতে তৃষ্ণাই ভাবি চালে
' তৃষ্ণাই নিজকে দমন কৰিব নোৱাৰি ক'লে— 'আৰ্থিক অসচ্ছলতা নিজেহে কৰিছা
{{gap পদ্ম বুঢ়ীয়ে জাৰত কঁপি কঁপি মুখেৰে অস্ফুট সুৰেৰে বৰগীত গাই গাই গোসাঁইঘৰটো মচি আছে
{{gap}}বৰগীতৰ টানিব নোৱৰা অংশটো মুখৰ ভিতৰতে গুগুণাই বুঢ়ীয়ে গোসাঁইঘৰ মচি অতালে
{{gap চিলাই চোঁ মৰাৰ দৰে চাহৰ কাপটো লৈ পদ্মা ভিতৰ সোমাল
' সমাজত প্ৰচলিত নিয়মৰ দোহাই দি ছোৱালীঘৰে আপত্তি তুলিছিল যদিও নৰজিল
– সমান উষ্মাৰে পদ্মাই উত্তৰ {{gap — তাই টোপনিৰ পৰা উঠাই নাই
{{gap gap}}আগফালৰ চোতালত হৰেনে গাঁৱৰে কোনোবা এজনৰ লগত কথাৰ মহলা মাৰি আছে
{{gap gap}}হৰেনে লোকৰ মুখত বোৱাৰীয়েকৰ বিৰুদ্ধাচৰণ শুনি মুঠেও সহিব {{gap gap}}মানুহজনে সেমেনা-সেমেনা কৰিলে
{{gap gap}}ভিতৰত ফোনটো বাজি উঠাত তাই হৰেনক ফোন ধৰিবলৈ অনুৰোধ জনালে
{{gap}}ফুকনৰ হাঁহিটো আৰু শৰীৰি উপস্থিতি তাইৰ অসহ্য লাগিবলৈ ধৰিছে নেকি
'লোন' এপ্লাই কৰিবলৈ উপযুক্ত পৰিমাণৰ মাটিবাৰী দেখুৱাব লাগিব, মাৰ্জিন মানী' ৰাখিব<noinclude noinclude>
{{gap — মানে বাইদেউ, মোৰ নামটো আহতসকলৰ 'লীষ্টত সোমালনে নাই {{gap — আহতসকলৰ 'লীষ্ট'ত
{{gap যোৱা ৰাতি তাৰ মন্দিৰাৰ লগত যথেষ্ট বাক্-বিতণ্ডা হৈ গৈছে
{{gap — নাই নাই দাদা, একো নাই, এনেয়েহে মানে গাটো বৰ ভাল নহয় — সি কেঘেঁহাই উত্তৰ দিলে
" অতদিনে সি কেৱল {{gap}}মনোজ চোতাল পাৰ হৈ বাৰাণ্ডাত উঠিল
'ল'ৰা এটা হ'ল' — এই খবৰটো বাৰু কিমান ভাল খবৰ
{{gap নিতান্তই ধেমালি কৰি কোৱা কথাষাৰে আনন্দৰ আৱেগত বাধা দিছিল—
'মলয়াৰ সন্তান হলেই জ্বলাম' বুলি আগ কৰি থোৱা ঘিঁৰ চাকি জ্বলাবলৈ
{{gap}}ঘৰৰ সন্মুখফালৰ বাৰাণ্ডাখনত বহি বহি গৌতম চৌধুৰীয়ে নিজৰ তপা মূৰটোত হাত ফুৰাই যেন বুজনি দিলে
{{gap gap}}পুৱা ছয় বজাত বিছনাৰ পৰা উঠাৰ পিছৰে পৰা পূৰৱীয়ে আহৰি নাপায় দুপৰীয়ালৈকে
{{gap gap}}জীৱনৰ এটা নিৰ্দিষ্ট স্তৰত তাই যেতিয়া আঁচ এডাল টানি তাইৰ কেনভাছ
' ধূলি উৰুৱাই অট'খন যোৱাৰ পাছত দেখোন মোৰ মনটো উদাস উদাস লাগিছিল
{{gap}}বাতৰি কাকতৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই মই কৈছিলো— কিবা লাগিলে তুমিয়েই আনি নোলোৱা কিয়
{{gap গান গাই নাচি ফুৰিবলৈ মোৰ বৰ সুখ হৈছে নহয়
{{gap}}ৰাতি ভাত খাই শুবলৈ যোৱাৰ আগতে দৈনন্দিন কৰ্মৰ শেষ ভাগত বাতৰি কাকত পঢ়া কামটো কৰি শুবলৈ গ'লো
{{gap}}বৰ জুতি লগাকৈ মই ভালপোৱা কেইবাখনো ব্যঞ্জন ৰান্ধি মালাই মোলৈ<noinclude noinclude>
— জুলিয়ে দেখিলে, মাকৰ বগা গোল মুখখনলৈ এই হাঁহিব-এই হাঁহিব যেন লগা ভাবটো আকৌ ঘূৰি আহিছে
{{gap}}—হে মহামান্য আদালত, মই কৰা কাৰ্যৰ বাবে শাস্তি বিধান হ'বই
" আগতে বাট কাটে এজনে; পাছত সেই বাটেদি আহোঁতা-যাওঁতাৰ আকাল নাই
{{gap}}আমাৰ সম্পাদিত হৈ ওলোৱা বন-ঘোষাৰ লেখ আমাৰ সংগৃহীত গীতৰ আধাখিনিহে বুলিব পাৰি
"আমাৰ আটাইনে হাত ওলাই পৰিল॥ এইখন হাতৰ গুটিটো এইখন হাতে পায়॥ বগলী এ"
" – "নিশীবা, নিসীন॥ এই পিনে যাওঁ "গোলা গক আছে
(one – Russell এয়ে জাতৰ সাহিত্যত পটৰ বা যোজনা-কৰাৰ মূল কথা
" বোলোতে সেইদৰে আগৰ ফাকি কথা পিছুৰ ফাকি পুৰাবলৈহে যেনে যোৰা দিয়া হৈছে; গতিকে ইয়াক যোজনা বোলা হয়
_ বাটলু তিৰুতাক ডাঙৰ যেন দেখিলা, হালৰ গৰু বেছি ছোৱালী আনিলো, চকু চাই নামাতে লাজত॥ ৭৬৭
"যেনে পালোঁ, তেনে ছপালোঁ সি সম্পাদনা যে হয়েই, সংগ্ৰহে নহয়
"হাবুপ্তীয়া বৰাই পছ মাৰিবলৈ যায়॥ 'কাক কাক দিলে ভঁৰালী বৰুৱাক দিলে॥ 'উবালী বৰুৱাই কি কি দিলে
(হাতখন মুঠি মাৰি, আকৌ মেলি) 'ঘৰ ৰখীয়া বুঢ়াৰ ভাগ কোনে খালে
' অহা-যোৱা আৰু থকা-খোৱাৰ বন্দৱত হোৱাৰ পাচত সকলো অস্বস্তি দূৰ হ'ল আৰু যাত্ৰাৰ বাবে
{{gap}}পেৰিছলৈ মোৰ বিমানৰ সময় আছিল ২১ জুলাইৰ ৰাতিপুৱা ৯ বজা
' সমুখৰ এখন সৰু পৰ্দাত কিবা-কিবি পাতল ধৰণৰ হাস্যৰসাত্মক কথাছবি দেখুৱাই আছে, চাবলৈ মন যোবা নাই
{{gap}}আন্তৰ্জাতিক বিমান বন্দৰ হ'লেও CDGত খুব এটা ব্যস্ততা দেখা নাপালো
{{gap}}দিল্লীৰ পৰা পেৰিছলৈ যাত্ৰাৰ এই প্ৰথম দিনটোত কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ অভিজ্ঞতা হ'ল
{{gap}}ভাগৰ যথেষ্ট লাগিছিল যদিও ভালদৰে গৰম পানীৰে এবাৰ গা ধুই লোৱাত বেছ সতেজতা অনুভৱ কৰিলো
{{gap}}আনহাতে আমাৰ ইয়াত মানচিত্ৰৰ কোনো প্ৰয়োগ নাই বুলিয়েই ক'ব পাৰি
{{gap}}গতানুগতিকভাৱে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একৰ্ড হোটেললৈ গৈ ৰাতিপুৱাৰ জলপান গ্ৰহণ কৰিলো
{{gap}}পিচদিনাও গতানুগতিকভাৱে সিঙৰ লগত ওলাই গৈ একৰ্ড হোটেলত ৰাতিপুৱাৰ জলপান খালো
RER-Bৰে আমি তিনিওজনে আহি আবেলি ৪ মান বজাত শ্যাৰ্ল দি গোল বিমানবন্দৰ পালো
{{center larger অসমীয়া সাহিত্যৰ জেউতি {{center larger অসমীয়া সাহিত্যৰ জিলিঙনি
"ৰসাত্মকং বাক্যং কাব্যম্" গতিকে কবিত্ব-হীন জনৰ কাব্যৰ তথা সাহিত্যৰ সমালোচনা-চেষ্টা বাঁজী হয়
"মালিকা"ৰ পৰা "ইন্দ্ৰধনু" লৈকে কৱিত্বৰ এটি ক্ৰমবিকাশ দেখা পোৱা যায়
"ইন্দ্ৰধনু"ৰ 'সাধনা' খণ্ডত এই সময়ত দেশপ্ৰেমৰ উচ্ছ্বাসৰ এটি পৰিণতি দেখা পোৱা যায়
" "মঞ্চৰ পৰা আঁতৰত লিখা কাব্যিক নাট ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ "কামৰূপ"
" "ডিম্বেশ্বৰ নেওগে 'মিলন'ৰ কালতে (১৯২৩) আৰম্ভ কৰি অসমীয়া সাহিত্যৰ তাত্ত্বিক অধ্যয়নত লাগি আছে
" অসমীয়া কৱিতাৰ ছন্দ ১৯৬২৷ "নেওগ ছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই ভাষা-জননীৰ একনিষ্ঠ সেৱক
" অৱশ্যে এই উত্তৰৰ পৰা বুজা গল, তেওঁৰ দিবৰ মন নাই
" গতিকে স্বয়ং মহাদেৱৰো * ইংলও আৰু স্কটলেণ্ডৰ সৰবৰহী এন এফাকি চহা গীতৰ লগত এই গীতটিৰ অতি অপূৰ্ব্ব
" বুলি এটি হুমুনিয়াহ কাঢ়িবৰ আৱশ্যক বােধ কৰোঁতাও কেও নােলাল
" এনেয়ে গঁঠীয়ালৈ পৰিছে এই তিয়ঁহৰ জালি যেন ছােৱালীটী, তাতে আকৌ গঁঠীয়াৰ বৰ কথা
{{Right বাঁহী, অষ্টাদশ বছৰ, দ্বাদশ সংখ্যা; চ'ত, ১৮৫০ শক সাঁথৰ প্ৰাচীন জগতৰ সৃষ্টি
" অর্থাৎ বাৰটা নেমি মাস এক চকা বছৰ তিনটি<noinclude noinclude>
" {{gap}}এই নামবােৰৰ তেনেহলে প্রথম যিটো গুণে আমাৰ চিত পােনেই টানি নিয়ে, সেইটো হৈছে, সিহঁতৰ সহজ কাব্যৰস
" {{gap}}নীতি-প্ৰকৰণ কেইটিমান সাৰুৱা বচন :— {{gap}}"ৰন্ধন শালত নাবাজে পটা
" আৰু ডাকৰ বচনত তাতোকৈ চুটি বাক্য পোৱা হয়—"কুকুৰত মাটি
" —আমি জানো, ইয়াৰ অৰ্থ কৰিবলৈ দিলে বস্তুতে হয়বা 'শীত'ক জাৰকালি বুলিব, কিন্তু "মীত''ৰ হয়
}} চাৰি বেদ বাজ ভৈল নিশ্বাস কাঢ়ন্ত অথৰ্ব বেদক আদ্য কৰতি কহে
"কলিঙ্গৰ লিঙ্গ কাটি পাঠাৰ কাটি পা" আদি সাঁথৰ তুলনাত আধুনিক নিশ্চয়
— {{gap}}"পৰ্ব্বতৰ পৰা ওলাই আহি সোণৰ সৰ পহুএ পানীৰ মুখত কটালি খালেহি
" কাশীনাথৰ অঙ্কৰ আৰ্য্যা কথা-পুথি আৰু অজ্ঞাত লেখকৰ হৰগৌৰী সম্বাদ কথা-পুথিও এই যুগৰে
" "ফুৰিছোঁ যাত্ৰীৰ বেশে স্বদেশ বিদেশ, সৌন্দৰ্য্য আভাৰ য'তে পাওঁ একণিকা
"সুন্দৰ সুন্দৰ বুলি বিয়াকুল নৰ; মন্ত্ৰমুগ্ধ সুন্দৰক যেয়ে দেখে য'তে
{{gap}}"জোনাকী" কাকতেই সণ্ঢালনিকৈ অসমীয়া অনুবাদমূলক কৱিতাৰ সৰবৰহী প্ৰথম মৌ-কোঁহ বুলিব লাগিব
{{gap}}আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ওপৰত ইংৰাজী সাহিত্যৰ আন এটি ছাঁৰ চিন, ছন্দ-বৈচিত্ৰ্য
" যি হওক, এবছৰৰ মূৰত আহোম ৰজাই তাৰ উত্তৰ এই বুলি লিখি পঠালে :— {{gap}}"লিখনং কাৰ্য্যঞ্চ অত্ৰ কুশল
"হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান" কাব্য শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰথম কাব্য ৰচনা বুলি ধৰা হয়
" "মিছা বাদ নকৰস যেন নাকে- খুৰে॥" "মোৰেসে ভগিনী নেই কাৰ কিবা হানি
" "উজাৰি লুকোৱা চিন"; সেই "অমৃত- সঙ্গীত* শুনি "শুকানে মেলক কুঁহি"
{{gap}}"কদম-কলি"ৰ এটা ঘাই দোষ হৈছে, নাই-নাই-বুলিও ইয়াৰ পাঁচ-ছবুৰি কবিতা অতি অনুপম
" {{gap}}তেন্তে কথা এয়ে ঠিক, ৰাজকাৰ্য্যৰ পৰা অৱসৰ লৈ পৰাগল খাঁ "চট্টগ্ৰামে চলি গৈলা হৰষিত হইয়া
" যাওঁতে লগত এই কবীন্দ্ৰ মহাভাৰতৰ এটি নকল লৈ গৈছিল, আৰু তাত এই মহাভাৰত "পুৰাণ শুনন্ত নিতি হৰষিত মতি
" হৈ ই চট্টগ্ৰামৰ প্ৰাচীন ভাষা হৈ পৰিল গৱেষণা প্ৰত্নতত্ত্ব-জালত
" আৰু বঢ়া-বঢ়ি নহওক বুলি ৰজাই ৰুক্মৰ কথামতেই শিশু- পালৰ লগত কক্মিণীৰ বিয়াৰ দিহা হওক বুলি শাম কাটিলে
•••আৰ মেৰা এতবাৰি এক গোমস্তাকে ভেক পাইকো সে গুৱাহাটিকি ফৌজদাৰকে হামেচা হাজিৰ ৰহে
{{gap}}ইংলণ্ডতে বৰ্ত্তমান উপন্যাস প্ৰথম জনম, সিও সৌ দুশ বছৰৰ ভিতৰৰ কথা
" এই ভাষাৰ ছাল যিয়েই হওক, খোলা আৰু শাহ উভয়তে ই হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া
"</poem কবীন্দ্ৰ পাত্ৰ যেনে কবি, তেনে মন্ত্ৰী আৰু তেনে যোদ্ধা আছিল
"</poem ইয়াত কৰি "গৌৰী"ৰ এন "হৰি''ৰ, নে দুইৰো, সেৱক, ধৰা আহুকাল
" কৃষ্ণ পদাতিবোৰ উলটি আহোঁতে "হেন শুনি উলটিল কৃষ্ণৰ পদাতি
" {{gap}}১৭৯৯ ৰ মানুহ-বেচা কাকতৰ গদ্য ১৭২১ পুষৰ ৪ দিন থকাত কুঞ্জ বাবে
— দৈৱকীৰ হাত, ধৰিয়া বোলন্ত, শশিপ্ৰভা মহাদই॥ পাঞ্চ পুত্ৰ মাযজে, জীউ একখানি, সমকে মোহোৰ জীৱ
— হাহা কৈক গৈলি মোৰ ৰমনী বান্ধৱ॥ ধীৰে ধীৰে পোছয় বচন উপদেশ॥ আকুল কুৰঙ্গ আমি কৈয়ো এক বাৰ্তা
'' অৰ্দ্ধদণ্ড পৰে অচ্যুতাই কুমায়ুন হিলৈত টিঙ্গিৰি মাৰি বোলে, "দেউতা, স্বৰোদয় মতে উত্তম পাইছোঁ
" {{gap}}"অসমীয়া সাহিত্যৰ জিলিঙনি'' আগ্ৰহেৰে মেলি লৈ পঢ়ি চাই পৰম সন্তোষ পালোঁ
{{gap}}সুকবি হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাই সুৱলা ব্লেঙ্ক ভাৰ্ছত কেইবাখনিও নতুন ধৰণৰ<noinclude noinclude>
"</poem {{gap}}কবিৰ প্ৰাণ আগতে সংসাৰৰ নানা দুখত জ্বলা-কলা হৈ আছে
{{gap}}আৰু সেয়েই এই মহাসত্য প্ৰমাণ কৰিছিল যে কৰুণ ৰসেই জগতৰ আৰু জীৱনৰ ঘাই ৰস
" "সোণটি যে প্ৰভু মোৰ তেনুৱা পথিক মাথোঁ, থকে বিশ্ৰাম হেতু আহিছিল সংসাৰত, লভি সি বিশ্ৰাম গল আপোন গৃহত
"</poem তাৰ পাছত আকৌ আন এটি সন্দেহ তেওঁৰ মনত উপস্থিত হল— সোঁৱৰণি মনে মনে ধৰি আনে পুনু তাক
"তাঁতৰে শালতে দেখিবৰে পৰা পেটলৈ যোৱা নাই ভাত এই অতি- আনন্দ স্বৰ্গীয় নিৰাশাৰ পৰা সৰহ নিলগত থকা নাই
"চাইনোকৈ থাকিলে, হাবিয়াহ নপলায়, নাখালে নুণ্ডচে ভোক"; কিন্তু এই "বালিঘাটৰ বেঙেনা" খায়ো জানো ভোক গুচে
'' প্ৰণয়ৰ এনে যাতনাৰ হাত সাৰিবলৈ বুলিয়ে এনে অৱস্থাত বহুতে কৰ্ত্তব্যত শৰণ মাগে
{{gap}}ৰাখিব পাৰোঁ মই, হাতৰ পানীচলু, ৰাখিব নোৱাৰো মন॥</poem এইদৰেই বিপদে পুনৰ মৰ-জাহ দিবলৈ মাতি নিয়েহি
{{gap}}কইনা নোৱাবৰ হল, আয়তীসকল হাতে হাতে মাহ-হালধি লৈ নোৱাবলৈ গল
" যিহওক, আইদেউক যেতিয়া নোৱাই অনা হল,— {{gap}}'ছাঁতে শুকুৱা, মুঠিতে লুকুৱা, তোমালৈ সেই সাজ আছে
' {{gap}}গা ধুই আইটী, মাকক সুধিলে, "কি ফুল পিন্ধিব পায়
"হোৱা ভাত চাউল" কৰা আৰু কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ মাতত 'যমুনা উজাই বোৱা' একে শাৰীৰ কল্পনা-মাহাত্ম্য
{{gap}}খোজে কাঢ়িবৰে কত ছেৱে জানা, ভৰিতো নালাগে ধুলি॥ {{gap}}চৰাইৰে চিকুণে, তেলীয়া সাৰেঙে, মাছৰে চিকুণে মালী
</poem ইয়াত আইদেউক কি বিতোপন অভিনৱ উপায়েৰে সমাজলৈ মতা হল
}} সকলো ভাষাত আৰু জনসাহিত্যত তাৰ জাতীয় পটন্তৰ-মালাৰ প্ৰভাৱ বিশেষ লক্ষ্য কৰিব লগীয়া
{{gap}}এতিয়া জীৱনৰ অভিব্যক্তি স্বৰূপে এই তৰপৰ সাহিত্যৰ বিশেষ মূল্য কি তাকো ভালকৈ মন কৰিব লাগে
{{gap}}এই আটাইবোৰ হল বাহিৰৰ ৰূপ; কিন্তু আইদেউৰ ভিতৰুৱা গুণা- গুণৰ কথাও কব লাগিব নহয়
{{gap}}শুকান পিঠাগুড়ি, চালিব নোৱাৰে, হাতত ফুটে পানীজোলা॥ {{gap}}তাঁতত হালেজালে, শৰাইত মলা গাঁথে, আইদেউ সেই বন পাৰে
" {{gap}}এইকেষাৰি নামৰ ভিতৰত "চেচুকৰ ডাম-ডেউকা''ৰ উপমাটিও অতি ভাব- ব্যঞ্জক
{{gap}}'মোৰ আই নুমলী, সোণৰ দোৰপতি, মহুৰা কাঠিকো নিবা॥' {{gap}}বৰঘৰত কান্দিলে, নেওথনি-যতৰে, মাৰলত কান্দিলে ভনী
{{gap}}বাৰীৰ পিছে ফালে, কান্দে তাঁতশালে, আইটীক বিয়া দিব শুনি॥ {{gap}}চালতে কান্দিছে, লেটায়ে চেৰেকি, মড়লত কান্দিছে মাকে
{{gap}}এতিয়া ককাইদেউ, চোৱা মন কৰি, বৰ ঘৰ শুদা হৈ যায়॥ {{gap}}উচুপি উচুপি, নাকান্দা আইটী, আমাৰ পুৰি আহে হিয়া
{{gap}}একাঁঠু তুলিতে, আইদেউ বহিছে, মজিয়া ভকেভকায়॥</poem এইদৰে কত বিচিত্ৰভাৱে তেওঁলোকে আইদেউক বৰ্ণাইছে
{{gap}}এয়ে মানুহৰ জীৱন-যাত্ৰা, আৰু এয়ে উচ্চ কাব্য আৰু উচ্চ সাহিত্যৰো ঘাই বিষয়
{{gap}}কাহ্নু ভণই তৰু পূণ ন উইজঅ॥ {{gap}}বাঢ়ই সো তৰু সুভাসুভ পানী
{{gap}}সড়ি পড়িআঁ ৰে মুঢ় তা ভৱ মাণই॥ ভাঙনি 'মন তৰু, পঞ্চ ইন্দ্ৰিয় তাৰ শাখা
{{gap}}তৎ তৈসন জম্পও অৱহট্ ঠা॥ {{gap}}ভৃংগী পুচ্ছই ভিংগ সুন কী সংসাৰেহি সাৰ
{{gap}}মানিনি জীৱন মানসও বীৰ পুৰুষ অৱতাৰ॥" (কীৰ্তিলতা poem {{gap ভাঙনি সংস্কৃত বাণী বুদ্ধজনেহে ভাবে
{{gap}}তুহ জলি মহু পুণু বল্লহই বিহুঁ ন পূৰিঅ আস॥"</poem {{gap ভাঙনিঃ "চাতক হে, পিওঁ পিওঁ ভণি কত কান্দিবা হতাশ
"] সেই বীণাত শুন্যতা (নৈবাত্মা বা নিৰ্বাণ) স্বৰূপ সকৰুণ ধ্বনি উঠিছে
{{gap gap}}দুইখান চাল তুলি থৈলা, একেষুৰি খুটা॥ {{gap gap}}চতুৰ্দিকে বেৰি ঘৰ কৰাইলা আন্ধাৰ
{{gap gap}}অৰ্দ্ধে উৰ্দ্ধে লগাই থৈলা নৱখানি দুৱাৰ॥.. {{gap gap}}একজনী কন্যা আছে ঘৰৰ ঘৰিণী
{{gap gap}}তাক যেই পায় দেখা, হোৱে মহা মুনি॥ {{gap gap}}এক গোট নদী আছে, বয় তীক্ষ্ণ ধাৰে
{{gap gap}}কাল-বিকাল পণী দুটি ইপাৰে-সিপাৰে॥ {{gap gap}}কাজল বৰণ পখী দুটি হেঙুল বৰণ পাখি
{{gap gap}}কোন দেশে গল পখী নাই দেখা-দেখি॥ {{gap gap}}কহয় মাধৱ দাসে এই তত্ত্ব সাৰ
{{gap}}লুই ভণই গুৰু পুছিঅ জাণ॥ {{gap}}এড়ি এউ ছান্দক বান্ধ কৰণেক পাটেৰ আল
{{gap}}সুনু পাখ ভিতি লেহুৰে পাস॥ {{gap}}ভণই লুই আমহে ঝাণে দিঠাঁ
{{gap}}ধমণ চমণ বেণি পিণ্ডি বইঠা॥</poem ভাঙনিঃ কায়া তৰু, পঞ্চ (কৰ্মেন্দ্ৰিয়) তাৰ ডাল
"অসমীয়া'' বুলিও সেইদৰে আজিৰ জকাই- চুকৰ মানুহ এমুঠিৰ কথা কোৱা নাই
gap}}ত্ৰিকালে বোলে যাওঁ কোন পুৰী॥ কালবৰ্ণ পখী দেখন্তে অতি ডৰ
gap}}চক্ষুদ্বয় দেখন্তে যেন অগ্নি বৰণৰ॥ ঠোট গোট দেখি হেঙ্গুলৰ বৰ্ণ
"ন হি হৰি হৰাৎ পৃথক" বা "পুণ্য নাম যত বিষ্ণু-শিৱৰ
" আন নালাগে, নিজৰ মন বা চিতকে হেপাহেৰে উপহাৰ দিয়ে; কিন্তু সেইবোৰো যে সংসাৰত পৰি কলুষিত হৈ<noinclude noinclude>
'' স্বয়ং ভগৱন্তৰ দৰেই তেওঁৰ নিজ গোসানীও ভক্ত-বৎসলা আৰু নামলুব্ধা
" আৰু ইয়াতেই গোপিনীৰ নাম-গৰিমা আৰু গোসানীৰ পূৰ্ণ তৃপ্তিৰ মধুৰ সঙ্গম ঘটিছে
" ইয়াৰ ভাব আৰু ভাষা আই অহা পানী-চ'ৰাৰ দৰেই সোণৰ নাৱেখনি, ৰূপৰ বঠাড়ালি, বইছাই আনিছে বাই
'' যেতিয়া মইনামতীয়ে পুতেকক হাড়ি সিদ্ধৰ শিষ্য হবলৈ সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰিবলৈ কলে তেতিয়াই লাগিল লেঠা
" 'মামী মামী বুলিতে অধিকে বল কৰে॥'' "সহ্মে যৱে আসি মোক লই যাব ধৰী
" (বালখণ্ড ) 'পাখি নহোঁ তাৰ ঠাই উড়ী পড়ি যাওঁ
" কাহ্ন আলিঙ্গিয়া সকল দেহ জুড়ায়িবোঁ॥" (বংশীখণ্ড) "যশোদাৰ পো নাখাইলো কাহ্নৰ গুৱা পাণে
" (বিৰহখণ্ড poem {{gap}}এই "প্ৰাচীন বাঙ্গালা'' ভাষাৰ আন নাম যে "অসমীয়া" তাত এতিয়া কাৰো খুকুৰি থাকিব নোৱাৰে
" আদি যিদৰে জয়দেবৰ "স্মৰগৰল খণ্ডনং মম শিৰসি মণ্ডনং দেহি পদ-পল্লৱ মুদাৰম
" "আচাৰত ভিন্ন হৰি বিচাৰত এক;'' আদি কথাবোৰ শঙ্কৰদেৱ মাধৱদেৱৰ অনেক বাক্যৰ দৰেই প্ৰচনৰ উপযোগী
"পাঁচ কাণ্ড ৰামায়ণ, পদ বন্ধে নিবন্ধিলোঁ" বুলিলেও পদৰ কোনো খতি-খুন<noinclude noinclude>
" ই দুজনে মুখ মেলিবলৈ নৌপাওঁতেই "ভীমে বোলে পৰ্ব্বতত আছিলোঁ আতাই
'' গতিকে এই যাত্ৰালৈ জানিবা ভালে-কুশলে {{gap}}মাধৱদেৱৰ "পিপড়া গুচোৱা" নাটকৰ আদি কথাটিৰ লগতে এই<noinclude noinclude>
" তাৰ উত্তৰত পাৰ্ব্বতীয়ে কবলৈ বাধ্য হল, "আজি বাপু মোৰ ঘৰে নাহি খুদকণ
{{gap এহিখান ধান দাইবে পঠাইলা আমাক॥ কি কৰিবে কৃষি আই ভঙ্গুৱা শঙ্কৰ
{{gap কৈত শুনি আছাহা চহকী ভিক্ষুকৰ॥ ভাঙ্গ ধুতুৰা গুড়ি জুমুধি হাতত
gap}}বাটে হোকা খাই শিৱ ফুৰয় সতত॥ ভূঁই কৰোঁ বুলি এৰপৰা চলি যায়
{{gap গছৰ তলত বহি থাকে ভাং খাই॥ লাহে লাহে বায়ু যদি লাগিল গাৱত
gap}}বাঘ-ছাল পাৰি শোৱে তাহাৰ তলত॥ নিদ্ৰা গৈয়া অচেতনভাৱে থাকে পৰি
gap}}ঢোন্দা কাকে চাৰিফালে খুটিয়ায় বেঢ়ি॥ গধূলি সময় ভৈলে লভয়ে চেতন
{{gap}}অজামিল উপাখ্যানৰ গদ্য 'অজামিল বোল, হৰি হৰি হামু, মহাপাপীক তিনি দূতে নৰকে লৈয়া যায়
'' {{gap}}আন অজ্ঞাত লেখকৰ কথা-সাত্বত তন্ত্ৰৰ গদ্য "ৰূপ শব্দ স্পৰ্শ এই তিনি তেজৰ বুঝিবা
" (ঠাকুৰ আতাৰ চৰিত ) {{gap}}"আৰু মাধৱ কন্দলীৰ কবিতা ৰামায়ণ ঢাকি তুচ কৈ চাবৰ মন দিলে অনন্ত কন্দলীএ
{{gap}}উনৈশ শতিকাৰ, সম্ভৱ আগছোৱাৰ, কোনো অজ্ঞাত লেখকৰ এখন কথা গুৰু-চৰিত প্ৰকাশিত হৈছে
{{gap}}"একদিনা স্নান কৰি মহাপুৰুষ গুৰু এচলা শিল আছে বহাৰ মুখতে, তাতে বহি চুলি ফালিছে
" বাঞ্ছিত ৰতন এইদৰে হাতত পাই, যমুনাৰ ৰূপালী বালিত নামি তেওঁলোক সম্ভোগত মুগ্ধ হল
" বিৰহৰ পাছত মিলন অতি সুমধুৰ; ঘোপমৰা আঁউসীৰ শেষত জোনাইৰ মুখখনি অতি চিকুণ
"ৰাসক্ৰীড়াত থকা "কামাতুৰা", "অনঙ্গ কেলি" আদি এশ এটা শব্দৰ সঙ্কেত বিষ্ণুপুৰাণত বিচাৰি উলিওৱা টান
{{gap}}এই প্ৰসঙ্গত, বঙ্গ-কবি চণ্ডিদাস আৰু অসমীয়া বৈষ্ণৱ কবিসকলৰ এটি ৰিজনিৰ ইঙ্গিত দিব পাৰি
" আকৌ এই সৰোবোৰবোৰৰ সৌন্দৰ্য্যৰ অৱধি নাই; 'সুৱৰ্ণ কমল, ভেট উতপল, ফুলি ফুলি আছে ৰঞ্জি
" {{gap}}এনে মহা দিব্য বনত সিদিনা মহাযোগী ত্ৰিনয়নে এটী দিব্য কন্যা দেখিবলৈ পালে
"কোটি লক্ষ্মী সম নোহে, কটাক্ষে ত্ৰৈলোক্য মোহে, ভণ্টা খেৰি খেলে দুয়ো হাতে
}} {{gap}}প্ৰাঞ্জল প্ৰশান্ত আৰু স্নিগ্ধ স্বভাৱেই ক্লাছিকেল সাহিত্যৰ ঘাই লক্ষণ
"ধ্যানবৰ্ণন"ব বৈকুণ্ঠৰ বিষ্ণু বা কৃষ্ণৰ বৰ্ণনা চৰণ পদ্ম দেখি সুখী দুই
" অনুমতি লৈ ভীম কৈলাস পালেগৈ, আৰু মহাদেউক তেওঁৰ প্ৰথম উদ্দেশ্যৰ কথা বলে
{{gap এৱে শিশু থাকিবে আমাৰ ভৱনে॥ নিচিনিলে নজানিলে জানিবেক কোনে
{{gap আৱে যদি মাৰে মন্দ বুলিবা তেখনে॥</poem {{gap}}এনেতে পাৰ্ব্বতীও ওলালহি আৰু "গৰু চাৰিবাৰ শুনি আশ্বাস কৰিলা
gap}}পাছে জানো বোলা ইটো বহু ভাত খায়॥ হেন শুনি পৰ্ব্বতীয়ে তুলিলেক হাস
gap}}টিপচি গোটেনো তই কত ভাত খাস॥ চৌষষ্টি যোগিনী খায় আৰু ভূতগণ
" আৰু তাৰ উপযুক্ত সমিধানৰ পৰাও তেওঁ বঞ্চিত হব নালাগিল—"গৃহস্থে নখাইলে কোনে দিয়ে কুকুৰক
" {{gap}}এইদৰে নানা ক্ৰীড়া-কৌতুকেৰে ভৰা ভীমৰ শৈশৱ কাল চুচৰি-বাগৰি যাবলৈ লাগিল
{{gap ক্ষমা কৰাঁ বৃকোদৰ ধৰোঁ চৰণ॥ ভীমে বোলে তোৰ ফল নালাগে বোপাই
{{gap}}এই পুথি মহাভাৰতৰ আদিপৰ্ব্বৰ অন্তৰ্গত আৰু তাতে আউজি লিখা এখনি মৌলিক অসমীয়া পুথি
" (মৰণ poem থাকাঁ তুমি তোমাতেই, মই থাকোঁ মোত; ইদৰে বাগৰি যক সময়ৰ সোঁত
" (সাথৰ poem ছিঙিব নাজানা যদি নিছিঙিবা ফুল, সৰি সৰি পৰি ৰব পহি
{{gap}}মুঠতে কব পাৰোঁ, ফাতেমা খাতুনৰ এই অভিযান নৱ অভিনৱ আৰু সফল
{{gap}}বিশুদ্ধ আৰু শ্ৰেষ্ঠ হাস্যৰসৰ আন এটা লক্ষণ সুৰুচি বা সৌন্দৰ্য্যবোধ
{{gap}}আলোচ্য পুথিখনিৰ একুৰি তিনটি কবিতা, ইংৰাজী কবিতা আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ দুই এটি ৰচনাৰ পদ-ভাঙনি
"ঈশ্বৰে সত্য দেখে, পিছে বাট চায়"—এই কথা ৰুবী চৌধুৰীৰ চিত্ৰত ফুটি ওলাইছে
{{gap}}গুটীয়া জীৱনৰ দৰে সাহিত্যৰ যুগো কেচুৱা, চেমনীয়, চেঙেৰা, ডেকা, আদহীয়া আৰু বুঢ়া হয়
"অথচ নাৰ্ছ বুলি জানিলেই আমাক আমাৰ দেশৰ মানুহে তুচ্ছ জ্ঞান কৰে
{{gap}}তাৰ পাছত দেখা পাওঁহঁক পূৰ্ববৰ্ত্তী যুগৰ সঙ্কীৰ্ণ ৰূপ-পূজাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া<noinclude noinclude>
{{gap}}জগতৰ আজি মূলমন্ত্ৰ মাত্ৰ বেগ (স্পীড পানী-নসৰকা কাম্য দিন যেন আজি নাই
{{gap}}'সিংহ ছাল পিন্ধা গাধ'ৰ নিচিনা সাধুৰ পৰাই মুল সাধুৰ উৎকৃষ্টতা সহজে ধৰিব পাৰি
"শূন্য ৰহস্যত" লগ-হেৰোৱা মানুহ-প্ৰাণৰ বাবে সংসাৰ সচাকৈয়ে এক "জনপূৰ্ণ নিৰ্জন
" {{gap}}এইদৰে স্বৰূপতে চন্দ্ৰকুমাৰ এজন তত্ত্বদৰ্শী কবি, তেওঁৰ কবিতাৰ ভাব সাধাৰণ আৰু উপৰুৱা নহয়
" ইয়াত কবিয়ে পোনতে "কল্পনা- জখলা''ত উঠি কেনেকৈ "সৰগৰ ভোগ মই নৰ হৈ বাঞ্ছিলোঁ
</poem {{gap}}সামান্য তুমি, মই বা প্ৰাণী-সমাজ কিয়, গ্ৰহ তৰা আদিৰে বিশাল অসীম ইয়াকে মানৱাত্মাৰ "লীলা'' বোলা হৈছে
"প্ৰতিমা'' কবিৰ "হিয়াৰ বিকাশ" স্বৰূপ; ইয়াত কেৱল যত্ন কৰা হৈছে তাৰে<noinclude noinclude>
{{gap}}সি যি হওক, সকলো জাতিৰে নিজ নিজ জাতীয় সাধু-কথা আছে
</poem {{gap}}কিন্তু হঠাতে তেওঁৰ এই সুখৰ সপোন নিৰ্দ্দয় দিঠকে ভাঙি দিলে
"জোনাকী কবিতা জাল "সুখ-গীত" আদি কেৱল সৌন্দৰ্য্যময় একোপাহি পাৰিজাত মাথোন
{{gap}}আৰু তিনটি কবিতাৰ থুপি এটিলৈ আঙুলিয়াই দি সামৰণি মৰা হওক
" "ভুমুকি মাৰিয়ে হলি সংসাৰ বিমূখ; সংসাৰৰ বিহে তোৰ দহিলে হৃদয়'' আদিৰ গুৰিতেও গুটীয়া শোকেই
" এইদৰে শেষত বেজবৰুৱা দেৱৰ ভাষাৰেই সামৰিব লগা হয়—"প্ৰতিমাখনি সৰু, কিন্তু ই নিজ সোণৰ
'' ইয়াক ১৫৩৩ গদ্য বোলা হৈছে; যদি সেয়ে হয় তেন্তে<noinclude noinclude>
{{gap}}যেতিয়া শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম-নক্ষত্ৰ মিলিল, তেতিয়া "পৃথিবীত শুভ মঙ্গল সূচনা তেল
" হাজাৰো হওক, কংস এটা অসুৰ মাথোন; সামান্য পথালি-চকুৱা নৰ-মনুস্যৰ লগৰ
" বীণ-বৰাগীয়ে তাকেই দোহাৰি কওঁতে, "মানুহে মানুহে পৰতকৈ পৰ, এফেৰি মৰমো নাই
'' কিন্তু সেইদিনা হেমোক জাহাজ-ঘাটৰ পৰা উভতি আহোঁতে যেনে "বিমন'' দেখা গৈছিল সকলোকে হয়বা তেনে দেখা নাযায়
" বুলি যি শান্ত্বনা দিলে, সি হেমোৰ "বিমন" অৱস্থা গুচোৱাত কি গুণ দিলে তাক অকল হেমোৱেই জানিছিল
"এতিয়া গুচা নাই, মণি- ৰামো নাই; ঘুনুচা বা মণিৰামৰ কোনো আত্মীয় জনো নাই
" অকল বহুত বাটৰুৱাই নহয়, বহুত পাঠকেও নিশ্চয় এতিয়া তেনে দৃশ্য নেদেখি আৰু তেনে স্বৰ নুশুনি নাথাকিব
"হাল লৈ যোৱাত পলম হল, খালে বামুণ-খোৱাই; পথাৰৰ পৰা অহা সোনকাল হল, মোহিনীয়েক বাঁৰী-হোৱাই বাৰীত বহি থাকিল
"দেখা-দেখি", "গল্পটিতে সেইদৰে আমাৰ আধুনিক জীৱনৰ আন এটি চিত্ৰ-পট নিখুত হৈ জিলিকিছে
{{gap}}কেইবা বছৰো হৈছে অম্বিকাচৰণ ৰায় চৌধুৰীৰ প্ৰণীত "তুমি" নামৰ কবিতা এটি প্ৰকাশিত হৈছে (১৮৩৭ শত )
" "তুমি—দিওঁনে নিদিওঁকই মতলীয়া মিলন ইঙ্গিত; তুমি – পিওঁনে নিপিওঁকই প্ৰেম-ৰস ফালি মোৰ চিত
"</poem {{gap}}দ্বিতীয় তৰঙ্গটি বাৰিষাৰ বৰনৈ ফেনে-ফোটকাৰে বোৱা আৰু তৰ্জন-<noinclude noinclude>
" "তুমি—আকাশৰ ৰামধনু, পমি যোৱা তীব্ৰ হেপাহত;" অৰুণৰ টান পাই পমি যোৱা তাৰ গাত পৰি
' "মিলনৰ মহা ৰেখা তুলিব জ্বলাই, সীমাৰ মাজত ৰাখি অসীম লুকাই
"</poem {{gap}}মুঠতে, তেওঁ নিজ সাধনাকে ইয়াতে চিনিছে—"হিয়াৰ সাধনা হেৰা, তত্ত্বময় তুমি
" আৰু সেয়ে তেওঁলৈ " 'নাই'ৰ মাজত তোলে 'আছে'ৰ পাতনি
"</poem সপ্তম তৰঙ্গত কবিয়ে নিজ সাধনা-সিদ্ধিৰ মহা আত্মসাদ লভিছে,— পোহৰাই মহা বিশ্বখনি, উলাহেৰে হাঁহিছে
{{gap}}এইদৰে ইয়াৰ "মহাত্মা'', "প্ৰপঞ্চ "সেৱা-লহৰী" আদি কবিতাও বিশেষ ওখ খাপৰ
"কদম-কলি''ৰ কবিৰ দৰে "বীণ-বৰাগীৰ" কবিও কবিয়েই, আৰু বৰ্ত্তমান অসমীয়া সাহিত্যত শীৰ্ষস্থানীয়
" আকৌ কৈ থোৱা হওক—প্ৰজাতন্ত্ৰ, মানী স্নেহ, মৰমেই গৰম কবিৰ বীণব বাণী
" ইমানেই অকল নহয়, তাৰ লগতে কবিৰ "আকাশী নেত্ৰ" আৰু<noinclude noinclude>
{{gap}}আজিকালিৰ কবি-শিল্পীৰ দৰে গীত-ৰচয়িতাৰ কোনো আগলি-বাতৰি নাই; কোনো কথাতে তেওঁ 'অভিনৱ' বোলাব নোখোজ
{{gap}}কিন্তু বাৎসল্যপ্ৰিয় ভক্ত কৱিয়ে যশোদাৰ পুত্ৰ-স্নেহৰ গভীৰতা জানো ইমানকে দেখুৱাই এৰিছে
" {{gap}}ইয়াৰ পাছত অৱশ্যে সেই গোপীয়ে যশোদাক কৃষ্ণৰ শুভ বাতৰি দি জানিবা প্ৰাণদানহে দিলে
{{gap}}ইফালে ছদিনৰ দিনাও কৃষ্ণ উলটি নহা দেখি লক্ষ্মীও "আজি গৈয়া লাগ লগত লৈ ঘুনুচাৰ ঘৰ ওলালগৈ
{{gap}}সদৌ অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ দৰেই এই কাব্য-কথাও ভক্তি-ৰসাত্মক আৰু কৃষ্ণলীলামূলক
"</poem {{gap}}ইয়াৰ নায়িকাৰ দৰে এই কবিতাও "চপলা লক্ষ্মী" আৰু সদায় "আজিও নতুন"
"উষা আৱাহন" সৰল প্ৰতিমা যেন উদ্দেশ্য-বিহীন, চাই থাকাঁ একেথৰে ৰই
" অথবা অসমীয়া কবি চন্দ্ৰকুমাৰৰ ভাষাৰে, "হিয়াৰ মাজেই অনন্ত সুখৰ পৰি আছে ৰাজবাট
{{gap}}অসমীয়া সাহিত্যত তিৰুতাই নিজ ঠাই লোৱা সৰহ দিন হোৱা নাই
{{gap}}জীয়া জুই দিলি আজীৱন, জীয়াতেই ঘটালি মৰণ, {{gap}}নাপাৱ নাপাৱ নিস্তাৰ, শুন, শুন অনন্ত পাপিনী
{{gap}}'লৰি-চৰি যদি তল যায় হিমালয়ো সাগৰ-গৰ্ভত, {{gap}}মোৰ কথা একেটি মাথোন, মোৰ প্ৰেম অচল পৰ্ব্বত'
</poem {{gap}}কিন্তু অসমৰ স্বাধীনতা-বেলি মাৰ যোৱাৰ লগে লগে সেই বাণৰ নগৰ তেজপুৰৰ আৰু তাৰ দেৱালয়ৰ কি দশা
gap}}কৰিছন্ত পদ তেন্ত দশম স্কন্ধৰ ॥৮০১॥ শঙ্কৰে বোলন্ত নাৰায়ণ মহাশয়
{{gap তাহান কবিতা মুখে আসে কি নাসয়॥ নাৰায়ণ ঠাকুৰে পাছে গাইবাক লাগিলা
{{gap গৰ্ব পৰ্বতত সিতো উঠিয়া আছয়॥ ধৰ্ম ধৰিবাৰ সিতো নোহে যোগ্য লোক
'</poem ' {{gap}}মুঠতে, নাম অমৃতৰ নিছিগা ধাৰ; তাক পাই ভক্তই মুকুতি উপেক্ষা নকৰিব কিয়
{{gap}}কৃষ্ণ-নামৰ উপৰিও "ভঙুৱা শঙ্কৰ" আৰু ৰামচন্দ্ৰ গোসাঁই বিষয়ক নামবোৰো আছে
"</poem পাই আমি নথৈ সন্তোষ লাভ সাহিত্য তেওঁৰ ওচৰত ধৰুৱা
{{gap}}আমাৰ মনেৰে, এটি জীৱৰ প্ৰতি আন এটিৰ আত্মিক আকৰ্ষণতকৈ সত্য আৰু সুন্দৰ কথা ক'তো নাই
. তোমাৰ লগত মই পিৰিতি ৰা নাই, লৰামীয়া যেন আমাক যে দেখিছা, অপি যাব পাৰোঁ মই ৰাতি
</poem ফাঁপৰি কঠিয়াৰ সচ ল॥ ফেদেলি পুৰাণ মেল॥ ফস্তিত বঙাল মৰে তিৰুতা বেচি কাজ-কাম কৰে
" শঙ্কৰ অপ্ৰচলিত a কতবা, বি. স অং. কত, কিমান বা,. অব অধিক কিন্তু কিমান, তাৰ নিশ্চয়
{ এই ভাৱত এটা সংজ্ঞা শব্দৰ পাচত কুহু, স, শ সং. কুসুম্ভ, এবিধ বঙ্গা
"বল, স. শ সং, গলগও, এবিধ ডিঙ্গি গঙ্গা-চিলনী, স. শ সং, গঙ্গ-চিল
- গোপাল, শব্দৰ পৰা গুৱাল শব্দ বোলা যায়, গৰুৰখীয়া গুৰাল নহয়
a race, গোখোৰ, স. ধা সং. গুচ্ছ, ধোপ) বেঞ্জাব বা গঙ্গে
section ৰাম-লক্ষণ আৰু কৌশল্যাৰ কথোপকথন [[শ্ৰেণী:সাহিত্য সপ্তম ভাগ, হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা]]
section ধূমকেতু বা নেজাল তৰা [[শ্ৰেণী:সাহিত্য সপ্তম ভাগ, হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা]]
( htৱা দীয়া ন হয় কিন্তু সুৰুত্ ক স্কুল ১৮ বৰ্মা, ঘানন্দ
Nীভ যিশুৎ যে ও কাৰী আৰু মোৰ পুণৰ কাৰণ ঘ্ৰাপোনাৰ তিঙ্গি<noinclude noinclude>
afীভক পৃতি গ্ৰ2/Y 2nx হল মোৰ স্মৃতি প্ৰিয় এপেনেতম্ তেঁওকে নমস্কাৰ দিব