jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
—'আগৰ মধুপুৰীয়াই খৰি ধুই খাইছিল, এতিয়াৰ মধুপুৰীয়াই ভৰি ধুইও নাখায়' এই ফকৰা চল পালেই তেওঁ মাতিছিল
' ছাগলীৰ গাখীৰৰ অনুপানেৰে তেওঁ ৰোগীক সেই দৰব খুৱাবলৈ কলে
— {{gap}}"বান্ধ মই বৰ মস্কিল এটাত পৰিহে তোমাৰ গুৰিলৈ আহিছোঁ
{{gap}}কিন্তু কবিতা নাটক নভেলেতো আৰু মানহক পেটৰ চিন্তাৰ পৰা তৰাব নোৱাৰে
" মোৰ জ্বৰৰ ফলাফল মইহে অকলৈ ভোগ কৰিব পাওঁ, লোকক তাৰ ভাগী কৰিবলৈ যাব নাপাওঁ
" মইও এতিয়া এই অদ্ভুত জ্বৰৰ অদ্ভুত অগণিৰ পোৰণিত বিবুধি হৈ পৰি মনক বুধি সুধিলোঁ
' বুলি ৰিং মাৰি দিলে, আৰু চোচা মাৰি আহি খপকৰে মোৰ হাতত ধৰিলে
{{gap}}"পিছদিনা তৰণিৰ জীয়েক মাধৈমালতীয়ে তলত দিয়া চিঠিখন লেখি সৰু, ভায়েকটোৰ হাতত গোপনে মোলৈ পঠিয়াই দিলে
{{gap}}এই দেশৰ চাৰিও ফালে পৰ্ব্বত থকাত আৰু কয়লা ইত্যাদিৰ আকৰ থকাত সময়ে সময়ে বড় ভূমিকম্প হয়
{{gap}}অসম দেশৰ পূৰ্ব্ব সীমা মিচিমী, চিংফৌ প্ৰভৃতি জাতি থকা পৰ্ব্বত বিলাক
{{gap}}আমি যি বৰণৰ ফুলক আশ্ৰয় কৰি থাকো, আমাৰ পাখিৰ ৰঙো সেই বৰণীয়া
{{gap}}জগতত ডাঙৰ চানেকি, ডাঙৰ ভাব, ডাঙৰ কাম এইবোৰেই ফুলৰ নিচিনা
{{gap}}মানুহৰ বিশ্বাস যে আচল গুপুত নামটো জানিলে, সেই নামৰ আলম লৈ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কুমন্ত্ৰ চলাব পাৰি
" আইচিচে বুজিছে যে দেৱতাই আচল গুপুত নামটো কোৱা নাই
" দেৱতাৰ গাত বন পোৰা জুইৰ দৰে বিহ ছানি উঠিল
" তুলসীদাসৰ মন তিৰোতাৰ আসক্তিৰপৰা তৎক্ষণাৎ ঈশ্বৰৰ আসক্তিলৈ বাগৰি গ'ল
{{gap}}শেহত এজন বাটৰুৱাই ক'লে, "মই নিজে ঔষধ দিব নোৱাৰো, কিন্তু জনা বেজৰ সন্ধান দিব পাৰো
" {{gap}}বুদ্ধ শাক্যমুনিয়ে উত্তৰ দিলে, "মোক এমুঠি সৰিয়হৰ গুটি আনি দিয়া
" যি ঘৰত কোনো মানুহ মৰা নাই তেনে ঘৰ কুশাই বিচাৰি নেপালে
{{gap}}শোক আৰু নৈৰাশ্যত কাতৰ হৈ কুশাই ৰাজবাটৰ দাঁতিত বহি নগৰৰ ফালে চাই আছে
{{gap}}মহাকবিৰ বচন আছে যে দেৱতা ঈশ্বৰে আমাৰ সকলো কামনাকেই সফল নকৰি, আমাৰ উপকাৰহে সাধে
{{gap}}বেকাচত বৰ মাগিলে— "মই হাতেৰে যি বস্তু চোওঁ সেয়ে সোণ হওক
" দেৱতাই হয়ভৰ দি জনালে – "তথাস্তু, তেনে {{gap}}পৰীক্ষা চাবলৈ মাইদাচে বৰ গছৰ ঠানি এটা চুলে
" মাইদাচে ৰ'দে পোৰা মানুহৰ দৰে জপংকৈ নৈত জাঁপ দিলে
{{gap}}এছিয়া মাইনৰৰ ট্ৰয় ৰাজ্যত তিথোনাচ নামে এজন ডেক৷ পুৰুষ আছিল
{{gap}}অৰোৰা দেৱীয়ে সৰগৰ ৰজা জুপিটাৰৰ ওচৰত জেউৰ ধৰিলে, এটোপা মাথোন অমৃত কণিক
{{larger গ) অৰূপ ধুনীয়া তিৰোতা {{gap}}পুৰণি কালত এছিয়া মাইনৰ বোলা ভূখণ্ডত ট্ৰয় নামে ৰাজ্য এখন আছিল
" বিচাৰ কৰি তিনিওৰো যেয়ে সৰ্বসুন্দৰী তেওঁক সোণালী ফলটো বঁটাস্বৰূপে দিব লাগে
{{gap}}এনেতে আন আন মহিলাসকলে আগবাঢ়ি আহি নায়িকা প্ৰাক্‌চাগোৰাক বেঢ়ি ধৰিলে
{{gap}}ব্লেপি— বাৰু, কাৰোবাৰ বিৰুদ্ধে ঋণৰ বাবে যদি ডিক্ৰী জাৰি হয়, সি ক'ৰপৰা ঋণ পৰিশোধ কৰিব
{{gap}}এনেতে বিপ্লৱী মহিলাসকলে গীতৰ ছেৱে ছেৱে সমদলে ঘৰলৈ বুলি খোজ কাঢ়ি আহিছে
{{gap}}প্ৰাক্‌চা—আই ৰতি দেৱী, তোমাৰ স্বামী কামদেৱৰ দৰে দেশখনকো পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিলা
{{gap}}নিৰুপায় হৈ ঘৈণীয়েকৰ মেখেলা-চাদৰকেই মেৰাই ল'লে; ফুলাম নাগেৰী চেণ্ডলযোৰা ভৰিত পিন্ধিলে
"মোক নো কিহে পাইছিল এই বয়সত আৰু এজনী চপাই ল'বলৈ
{{gap}}আইন সভাত কেনেকৈ বক্তৃতা কৰি প্ৰস্তাৱ দাঙি ধৰিব লাগে তাৰ আখৰা চলিল
{{center গ্ৰীক নাটৰ সাধু; ৩৯২ খৃঃ পূঃ {{gap}}পুৰণি গ্ৰীচদেশত এথেন্স নামে এখন ৰাজ্য আছিল
{{gap}}নিৰ্দিষ্ট দিনা দোকমোকালিৰ আগতেই প্ৰাক্‌চাগোৰাই চাকি এটি হাতত লৈ নগৰৰ উপকণ্ঠত উপস্থিত হ'ল
" {{gap}}শঙ্খ, চক্ৰ আদি চিনেৰে সজ্জিত নাৰায়ণ ৰূপ দেখি কুঁৱৰীৰ ভয় উপজিল
{{gap}}আকাশৰপৰা হৰ্‌ হৰ্‌ শবদেৰে গৰুড় ৰথ নামি আহি কন্যাৰ দুৱাৰ-ডলিত ৰ'ল
" কিন্তু, দিনৰ পিছত দিন যাবলৈ ধৰিলে, নাৰায়ণৰূপী জোঁৱাইৰ শত্ৰুৰ প্ৰতি কোনো কাণসাৰ নাই
{{gap}}এজন তাঁতী অৰুি এজন ৰথকাৰ (গাৰী তৈয়াৰ কৰ৷ কাঠমিস্ত্ৰি) দুয়ো সখি
" ৰথকাৰে উত্তৰ দিলে—"সখি, এবাৰ মোৰ মুখলৈ চাই ভাঙি-পিতি কোৱাচোন
{{gap}}ব্লেপি—বাৰু, মৰামৰিৰ বাবে যদি কাৰোবাৰ জৰিমনা হয়, টকা ক'ত পাব
{{gap}}প্ৰাক্‌চা—তোমাৰ চোলাটো যদি কোনোবাই বলাৎকাৰ কৰি নিয়ে, তেন্তে উমৈহতীয়া ভঁৰালৰপৰা আন এটি পাবা
{{gap}}প্ৰায় ছয় হেজাৰ বছৰ আগেয়ে য়ুফ্ৰেটীছ নদীৰ পাৰত বেবিলন নামেৰে নগৰ এখন আছিল
{{gap}}সাত দিনৰ দিনা সাগৰত ঢৌ উঠি পাৰ ভাঙি নগৰৰফালে বাগৰিব ধৰিলে
{{gap}}বুঃ—কৰাল মতে পহিলা জোনৰ দিনাখনহে সুত আদায় কৰি দিব লাগে
{{gap}}বাঃ—শু, শু, ধাৰৰ বোজা ডাঙৰ হৈ মোৰ মূৰতেই আকাশী সৰগৰ দৰে পৰিল
"অ' সোণপাহি, ডাঙৰ হ'লে তোৰ আতা-দেউতাসকলৰ দৰে ৰথ ডকাই ফুৰিবি, বহুমূলীয়া সাজ পিন্ধিবি
" মই কওঁ, হেৰ বোপাটি ডাঙৰ হ'লে খাৰুৱা কাপোৰ পিন্ধি মোৰ দৰে ছাগলী খেদি ফুৰিবি
{{gap}}পুৰণি পন্থী এথেন্সবাসীসকলৰ মানত ছোফিষ্ট আৰু জ্ঞানী চক্ৰেটিছৰ ভিতৰত কোনো প্ৰভেদ নাছিল
" "এয়েই মোক তললৈ নিলে" বুঢ়াই ভাবিছে, "সপোনতো ই ঘোঁৰা লৰাইছে
{{gap}}পুঃ—(সাৰ পাই) পিতাদেও আপোনাৰ হৈছে কি, ওৰে ৰাতি এইদৰে ছটফটাই আছে কিয় nop noinclude noinclude>
" সিদিনাখন চক্ৰেটিছে কেৰেফনক সুধিলে, মাখি এটিয়ে এজাঁপতে ইয়াৰ নিজৰ ভৰিৰ কেইগুণ যাব পাৰে
" {{gap}}চেলা—ইহঁতে মাটিৰ তলত থকা শিলগুটি হিলৈগুটি আদিৰ অনুসন্ধান কৰিছে
{{gap}}বুঢ়াই ঘৰৰ চালৰ ফালে চকু ফুৰালত দেখিলে পাচি এটিৰ ওপৰত কোনোবা এজন ওলমি আছে
" {{gap}}দুই-তিনিবাৰ গল-হেকাৰি মাৰি কোনোমতে বুঢ়াই চক্ৰেটিছৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে
" {{gap}}বুঃ—অ' পাচিটোত উঠি দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতি হেয় চকুৰে চোৱা হ'বলা, হয়নে
{{gap}}বুঃ— ডাৱৰ উৰি ফুৰা তুলাৰ দৰে, তিৰোতাৰ দৰে কেতিয়াও নহয়
{{gap}}চক্ৰেটিছে বুঢ়াক ভিতৰলৈ লৈ গৈ ব্যাকৰণৰ আৰু ছন্দ শাস্ত্ৰৰ গুৰিৰ কথা কিছুমান বুজালে
" "ইমানবোৰ নদী গৈ পৰিলেতো সাগৰ যদি ডাঙৰ নহ'ল, তোৰ টকানো ইমান বেছি হয় কেনেকৈ
{{gap}}বাপেক—নিলাজ, সৰুতে তোক কিমান আদৰ-যত্ন কৰিছিলো; {{gap}}পুতেক—সৰুতে মোক কেতিয়াও মৰা নাছিলনে
{{gap}}অপবিত্ৰ অৱস্থাত বৰাহৰূপী বিষ্ণুৰ ঔৰসত পৃথিৱী দেৱীৰ গৰ্ভ সঞ্চাৰ হয়
{{gap}}সেই সময়ত শোণিতপুৰ নগৰত বলিপুত্ৰ বাণ নামে এজন অসুৰ ৰজা আছিল
" নৰকে তেতিয়া কৰ্কশ কথাৰে মুনিক খেদি বাহিৰ উলিয়াই দিলে
{{gap}}বাণে প্ৰতিকাৰ কৰিবৰ যুক্তি দেখুৱাই ক'লে যে ইন্দ্ৰ দেৱতা অতি হিংসাকুৰীয়া
{{gap}}ৰাৱণ-বধৰ পিছত জনকৰ যজ্ঞ-ভূমিত গৈ পৃথিৱী দেৱীয়ে পুত্ৰ সন্তান প্ৰসৱ কৰিলে
" {{gap}}ৰজা আৰু মহিষী সুমতিৰ এই গোপন আলোচনা ধাত্ৰীৰূপী<noinclude noinclude>
" {{gap}}পৃথিৱীয়ে গোপনে নৰকক লগ ধৰি ক'লে—"মোক গঙ্গাযাত্ৰা কৰাবলৈ ৰথেৰে লৈ ব'লা
" নৰকে উত্তৰ দিলে – "পিতা জনকৰ আদেশ নহ'লে তোমাৰ লগত যাব নোৱাৰো
" {{gap}}ধাত্ৰীৰ কথাত সঞ্জাত কৰি নৰকে তেওঁৰ লগত গঙ্গালৈ গ'ল
"—নামানে, ল'ৰাই পোনক বেঁকা কৰা বিদ্যাটো সোনকালে শিকি আহিলে মোক আৰু পায় কোনে
" এইদৰে ভাবি বুঢ়াই বন্ধা চাকৰ সকলোকে মাতি লৈ অনুসন্ধান সমিতি আক্ৰমণ কৰিবলৈ ওলাল
{{gap}}"হামো আপুনে বন্ধন জৱ নাহি লেহু, তব কি হামাক বান্ধিতে
{{gap}}এই দুয়োটা ফালৰ সামঞ্জস্য কবিয়ে যি অতুলনীয় কৌশলেৰে কৰিছে, সি অতি নিৰূপম
{{gap}}এইদৰে বিষ্ণুৰূপী নিজৰ যিমান অৱতাৰ হৈছিল, শিশুকৃষ্ণই সকলোবোৰকেই মনত সুঁৱৰিব ধৰিলে
{{gap}}যশোদাদেৱীয়ে কৃষ্ণৰ মনত সন্দেহ, বিষাদ, আশঙ্কা দেখি তধা লাগি চাই আছে
" প্ৰহলাদে কলে, "পিতা, হৰিহে আচল, তেওঁৰ বাহিৰে সকলো মিছা
" গুৰুৱে কলে, "দৈত্যপতি, আপোনাৰ লৰাক আমি এইবোৰ একো শিকোৱা নাই, সি নিজে নিজেই<noinclude noinclude>
" প্ৰহলাদৰ কথা শুনি দৈত্যপতিয়ে ভৰিৰে গোৰ মাৰি স্তম্ভ ভাঙ্গি পেলালে
" নৰসিংহই হাঁহি ক'লে, "তুমি পিতাদেৱৰ কাৰণে ভাবিব নালাগে তুমি যাৰ পুত্ৰ, তাৰ এশ পুৰুষ উদ্ধাৰ হল
" নবায়ণে দেখিলে যে, এই বিষয়ে দৃষ্টান্তৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ দিব নোৱাৰিলে লক্ষ্মীয়ে বিশ্বাস নকৰে
" লক্ষ্মীয়ে কলে, "ধনীৰাম সদাগৰ মোৰ বৰ ভক্ত, তেওঁৰ সমান ধনী কোনো নাই
" তেওঁ বিলাক দুয়োজনে ভিক্ষুকৰ বেশ ধৰি ধনীৰামৰ দুৱাৰত থিয় দিলেহি
" এই বুলি কৈ সদাগৰে ভোঁ ভোঁ কৰে বাহিৰৰ ফালে ওলাই গল
" দুয়ো এজন বৰ দুখীয়া অৱস্থাৰ মানুহৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখত থিয় হলহি
" ঘৈণীয়েকে কলে, "এৰা, দুপৰীয়াৰ মগনীয়া বিমুখ কৰিব নাপায়, আমি এসাজ নাখালে একো নহয়
" গৃহস্থ, গৃহস্থনী দুয়োজনে বৰ আনন্দ মনেৰে মগনীয়া দুজনক ভাত খুৱালে
• লৰা ছোৱালী দুটিৰ প্ৰকৃত জীৱনী জানিব পাৰি সকলোৱে তেওঁবিলাকৰ দুখ লগা মৃত্যুত মনত বৰ কষ্ট পালে
" শ্যাবাশ্বক ছোৱালী দিবলৈ বুলি অন্তৰত ইচ্ছা কৰি ৰাণীৰ মত সুধিবলৈ গ'ল
) এইদৰে বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ অগ্ৰাহ্য হ'লত যজ্ঞৰ শেষত পুৰোহিত উভতি<noinclude noinclude>
" গাভৰু দুখীয়া চহকী নহয় নিজে কৰা, সকলো ঈশ্বৰৰ বন; ৰজাৰো জীয়েক গৈ পাৰে খৰিভাৰীত
{{gap}}বৈদিক যুগৰ ৰাজনৈতিক বুৰঞ্জী সম্বন্ধে বৰ বেছি একো জনা নাযায়
1918 খাত পঞ্জাৱৰ শাসনকৰ্ত্তা খিজিৰ ঠাঁই দিল্লীৰ সিংহাসন অধিকাৰ কৰে
{{gap}}এইদৰে দুমাইলমান যোৱাৰ পিচত মটৰ কৰে বাঁহ ভঙাৰ শব্দ শুনিলোঁ
{{gap}}তেতিয়া গুৱাহাটীত মটৰগাড়ী নাছিল আৰু থাকিলেও বাটৰ অৱস্থালৈ চাই সেই সময়ত বাটেৰে মটৰ নিয়া অসম্ভৱ
{{gap}}তেতিয়াৰ দিনত পৰীক্ষা দি উপাধি লোৱাৰ ধাউতি নাছিল আৰু সেইবাবেই তেওঁ এণ্ট্ৰেন্স দিবলৈ নহল
{{gap}}দেউতা ভাল চিকাৰী আছিল; কিন্তু কেৱল চিকাৰতেই মনোনিবেশ কৰা নাছিল
" উপৰোক্ত বিবৰণত দুৰ্লভনাৰায়ণৰ নাম নাই; অথচ কবি দুৰ্লভ- নাৰায়ণক কমতাপুৰৰ ৰাজা বুলি লেখিছে
" উক্ত মহোদয়ে দুৰ্লভ নাৰায়ণক লক্ষ্য কৰি এই কথা লেখিছে
{{gap}}চিকাৰী পঠিয়াই খবৰ ললোঁ, বিলত সেইদিনা ৰাতি হাতী নমা নাই
{{gap}}পুৱা ৪ বজাত উঠি চিকাৰী দুজনক জগাই তেওঁলোককো এটুপি চাহ খুৱাই যাত্ৰা কৰিলোঁ
{{gap}}হাতী মৰা খবৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই মোৰ লগুৱা শ্ৰীমান কুঁহিৰামক দাঁত কাটিবলৈ পঠিয়ালোঁ
{{gap}}এখন গাৱঁৰ মানুহ এটা ডাঙৰ ওখ টিলাত ঘৰ বান্ধি থাকে আৰু<noinclude noinclude>
"মোংমা দোংসা" অৰ্থাৎ "হাতী নাই" এই কথা শুনি শুনি মন তিতা হৈ গৈছিল
" প্ৰশ্ন শুনিয়েই সি অতি আগ্ৰহেৰে উত্তৰ দিলে, "মোংমা দোঙা"
" দেখুৱামতে চাই যি দৃশ্য দেখিলোঁ তাক আজিও পাহৰা নাই আৰু কিছুদিনলৈ পাহৰা টান হব
{{gap}}তেতিয়া বেলা ১১ মান বাজিছে, টৌ টৌ কৰে ৰ'দ, শাৰী শাৰী পৰ্বত, চাৰিওপিনে' নিস্তব্ধ—নীৰৱ
" মই তাক বোপাই বুলি সানুনয়ে হাতীটো বহাই মোক নমাই দিবলৈ কলোঁ
"চলা চলা, সৌৱা গ'ল গ'ল" ইত্যাদি শব্দেৰে সুপ্ত বনস্থলীক সজাগকৈ তুলিলোঁ
{{gap}}শ্ৰীমান জ্যোৎস্না ভায়াৰ সহায় নোপোৱ৷ হলে গাৰো পৰ্বতত হাতী মৰা অসম্ভৱ হলহেঁতেন
{{gap}}ৰঙিয়া পায়েই শুনিলোঁ, দঁতাল এটাই মানুহ মাৰিছে, ঘৰ ভাঙিছে আৰু ভঁৰাল ভাঙি ধান খাইছে
{{gap}}ভালেমান পৰৰ পিচত তাৰপৰা অলপদূৰ গৈয়েই হাতী গজেন্দ্ৰ গমনে গৈ থকা দেখিলোঁ
" হাতী উলিয়াই গাদী বন্ধাই লৰালৰিকৈ মই আৰু কুঁহিৰাম ওলালোঁ
{{gap}}হাতীত বহি বহি কঁকাল থৰ মাৰিছে, দেহ অৱশ হৈছে, পিয়াহত অণ্ঠকণ্ঠ শুকাই গৈছে
" ডাবি খাই কলে, "ওচৰতে শুই আছে, গেলি দেখেই দিবা পাৰিম
" "হেৰ, ঔ, কটাৰ পো বন্দী, তই হাতী শুই থকা কণ৷ চকুৰে দেখিছিলি নেকি
" "দেউতা, মই নিজ চকুই দেখা হলি নাই দে, শুই থাকা শব্দ হলি নিজ কাণে শুনচুং, গেলে<noinclude noinclude>
" খঙৰ উপৰি খং উঠিল, কলোঁ,"দেখুৱাই দিব নোৱাৰ যদি কিলাই হাড় ভাঙিম
{{gap}}হাতী মৰা অতি টান কাম, কিন্তু একেদিনাই দাঁত উলিওৱা তাতোকৈ টান কাম যেন লাগে
'স্বৰাজৰ জয়', 'বন্দে মাতৰম' গীত শুনি খাচীয়া পৰ্বত-ভৈয়াম নিশ্চয় স্তম্ভিত আৰু মোহিত হৈছিল
{{gap}}ছাদুল্লা মন্ত্ৰিত্ব নিধন পূৰণত শ্ৰীমান পুৰন্দৰ শৰ্মাক লৈ এটি সুকীয়া স্কন্ধ ৰচিত হ'ল
" মই কলোঁ, "এই অৱস্থাত আজিয়েই চৌধুৰী অহাৰ সম্ভাৱনা নাই
" স্পীকাৰ মহাশয়ে আদেশ জাৰি কৰিলে, "অনাস্থা প্ৰস্তাৱ অনাৰ এতিয়াও সময় হোৱা নাই
{{gap}}বৃদ্ধ ভকতৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰি শয়নৰ উদ্যোগ কৰোঁতেই খবৰ আহিল, পথাৰত আকৌ হাতী নামিছে
{{gap}}ঘৰ পাই খাই-বৈ মানুহ-দুনুহ যোগাৰ কৰি দাঁত কাটিবলৈ যাওঁতে যাওঁতে দুই বাজিল
"ভকত" আৰু "কালা" এই দুয়ো নামৰ সাৰ্থকতালৈ চালে আমাৰ দীপৰ কাণ্ডাৰী ডাঠিয়ে
{{gap}}ডাঠিৰ সহায়ত বিল পাৰ হৈ চকৰদলৈ আৰু এমাইলমান খোজ কাঢ়ি যাব লাগে
{{gap}}সাত সমুদ্ৰ তেৰ নদী পাৰ হৈ গাতে লগা চকৰদ পাওঁতে বঙ্গযাত্ৰীৰ কৈলাস ভ্ৰমণৰ কথা মনত পৰে
{{gap}}যি হক, এইবাৰ চকৰদলৈ অহাৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হাতী ধৰা আৰু গৌণ উদ্দেশ্য হাতী মৰা
" ৰুক্মিণীদেৱীয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ অহাত পলম হোৱা দেখি এইদৰে বিলাপ কৰি কান্দিছে
{{gap}}সকলো জাতীয় আৰু মহাজাতীয় আন্দোলনক সাহিত্যই বতাহে বন পোৰা জুইক সহায় কৰাৰ দৰে সহায় কৰে
{{gap}}নাট-পদ আদিবোৰৰ দৰে বৰগীতবোৰতো ভগৱান কৃষ্ণৰ বিশাল পুৰুষত্ব ফুটি ওলাইছে
{{gap}}আমাৰ বৰগীতবোৰৰ নিচিনা ভাৰতীয় আন আন ভাষাতো তেতিয়াৰ দিনত নানা-ৰস-ৰঞ্জিত আধ্যাত্মিক গীত আছিল
{{gap}}নামঘোষাই অসমীয়া জাতীয় সাহিত্যত গীতা, উপনিষদ আদিৰ ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে
" অৰ্থাৎ দশমৰ পদ এজনৰ ৰচনা নহয় আগ দশম শঙ্কৰদেৱৰ, শেহ দশম অনন্ত কন্দলিৰ ৰচনা )
{{gap}}সূত্ৰধাৰৰ অভিনৱ ভাও-কল্পনাৰ লগত নাটৰ এক অঙ্কৰ এটি ডাঙৰ সম্বন্ধ আছে
{{gap}}কোৱা বাহুল্য যে মূল ৰামায়ণত এনে ধৰণৰ ভাবৰ কোনো উল্লেখ নাই
{{gap}}পুৰণি অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যত অঙ্কীয়া ভাওনাই অতি অপূৰ্ব ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে
(১ সুমঙ্গলবিলাসিনী গ্ৰন্থত আছে যে ওক্বাক ইক্ষ্বাকু ৰজাৰ এজনী ছোৱালীৰ ধৱল ৰোগ হয়
{{gap}}ল'ৰাবোৰ ডাঙৰ-দীঘল হলত মাকে সিহঁতক কপিল- বস্তুলৈ নিজ জ্ঞাতি-কুটুম বিচাৰ কৰিবলৈ পঠালে
(৩ কুণালজাতক পাতনিত আছে যে কোলিয়সকল কোল (বগৰী গছৰ খোৰোঙত বাস কৰিছিল, সেইকাৰণে তেওঁলোকক কোলিয় বোলা হয়
{{gap}}কলিতাসকলে মাটিৰ মোল ভালকৈ বুজে আৰু মাটিত জল সেচন কৰি কেনেকৈ খেতিৰ সমুন্নতি কৰিব পাৰি
{{gap}}পুৰাণ, জাতক আদি গ্ৰন্থত জনপদ আৰু জাতিৰ নাম অনেক সময়ত অভিন্ন
{{gap}}সংস্কৃত শব্দৰ প্ৰথম স্বৰবৰ্ণ ও কেতিয়াবা কেতিয়াবা উ হয়, যেনে কোলূত কুলূত; কোলিক, কুলিক
" মোৰ উত্তৰলৈ বাট নাচাই পুনৰ কব ধৰিলে,"তই আমাৰ ৰাজা নহয়
" বুঢ়া মিৰি ককাইৰ কথাও মনত পৰিল, "দেহৰ হুখে মনৰ হুখ
"নীৰৱে উপদেশ গ্ৰহণ কৰি শ্ৰীমান কুঁহিৰাম আৰু মই দুয়ো যাত্ৰা কৰিলোঁ
{{gap}}বুৰঞ্জীত নীলধ্বজ আদি কামতাৰ ৰজা তিনিজনক খেন-বংশী বুলি কোৱা হয়
'সজ' কলিতা মানে কলিতাকুলত জন্ম-হোৱা মানুহ৷ সৰু-কলিতা কলিতাসকলৰ লগত অহা বা কলিতাদেশৰ মানুহ
{{gap}}জাতক, পুৰাণ আদিৰ পৰা জনা যায় আগৰ দিনত কোনো এটি প্ৰবল জাতিৰ নাম অনুসাৰে কোনো এখন ঠাইৰ নাম হয়
{{gap}}হিউৱেন-চাঙৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত কামৰূপত বৌদ্ধমতবাদী আছিল কিন্তু বৌদ্ধ মঠ-মন্দিৰ নাছিল
{{gap}}—মধ্যদেশৰ ঈশান উত্তৰ-পূব কোণত কামৰূপ; বায়ু উত্তৰ-পশ্চিম কোণত জালন্ধৰ (পাঞ্জাব)
" কোলৰজাই কুমাৰীক অন্তঃ- পুৰলৈ লৈ যাই বিবিধ খোৱা বস্তু যোগালে
{{gap}}খুজিলে মাজে-সময়ে কামৰূপৰ ডেপুটি কমিশ্যনাৰ চাহাবে চৰকাৰী হাতীজনী প্ৰায়ে দিয়ে
{{gap}}দক্ষিণ কামৰূপৰ অন্তৰ্গত খাচীয়৷ পৰ্বতত লগা শুধ মিকিৰৰ বসতি চকৰদ এখনি সৰু গাঁও
" এইদৰে অৰণ্যত চিন্তা কৰি থাকোতে তেওঁৰ কাষত আহি অকস্মাৎ মৰুৎ দেৱতাসকল উপস্থিত হ'ল
" {{gap}}"এখেতে হিমালয় পৰ্বতক আশ্ৰয় কৰি গোমতী নৈৰ তীৰত থাকে
" প্ৰভাৱতীয়ে ছলকৈ উত্তৰ দিলে, 'মোৰ হাতত গুপ্ত বিদ্যা এটি আছে
" তেওঁলোক সৈমান হ'লত যদুবীৰ গদ আৰু সাম্বৰ লগত তেওঁলোকৰো {{gap}}এতিয়া ধৰা পৰিবৰ পাল আহিল
{{gap}}প্ৰণয়ৰ এই দৌত্য কবিতাত আদিম যুগত সকলো সৰলতা, কোমলতা, নিষ্পাপতাৰ সমাৱেশ আছে
{{gap}}সাধাৰণ পুথিক লক্ষ্য কৰি আমি কওঁ যে অমুকটো কবিতা অমুকৰ ৰচিত
{{gap}}কুমলীয়া ঘাঁহ বিচাৰি জাকে জাকে পহু ৰাতি বিলৰ পাৰলৈ আহে
{{gap}}চিকাৰলৈ আহিলে পুৱতি নিশা তিনি-চাৰি বজাৰ ভিতৰত উঠিবই লাগিব, নহলে চিকাৰ মিছা
" বুঢ়া মিকিৰে কোৱা কথা সত্য যে তাত আমাৰ সন্দেহ নাই
{{gap}}বিল পাৰ হওঁতেই শুনিলোঁ, অলপ আগতে বিলৰপৰা হাতী গৈ পৰ্বতত উঠিল
{{gap}}শ্ৰীমান টাবাক মিকিৰ আৰু ছৰ্দাৰ বলবাহাদুৰ নেপালীও আমাৰ লগত ওলাইছিল
{{gap}}বন্দুকত পুনৰ গুলী ভৰাই লৈ শব্দ আন্দাজ কৰি ক্ষন্তেক কাণ-পাতি ৰলোঁ
{{gap}}এঘণ্টাৰ ভিতৰতে দুটা হাতী পৰিল, চকৰদৰ পূৰ্ব সুনাম আকৌ উজ্জ্বল হৈ উঠিল
{{gap}}কেম্পলৈ আহি শুনিবলৈ পালো যে আমি হাতী মাৰি থকা সময়ত কেম্পৰ ওচৰতে বাঘ এটাই হাঁউৰিয়াই আছিল
{{gap}}দাঁত কাটি লৈ ঘৰলৈ যাওঁ বুলি ওলাইছোঁ, এনেতে খবৰ আহিল যে বিলত এটা দঁতাল হাতী পৰি আছে
{{gap}}মহাৰজা স্বৰ্গীয় নৃপেন্দ্ৰনাৰায়ণে আমি জনাৰেপৰা বছৰি একোবাৰ অসমলৈ চিকাৰ কৰিবলৈ আহিছিল
{{gap}}নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালী আৰু দুই-চাৰিজন বন্ধু-বান্ধৱৰ বাহিৰে প্ৰায়ভাগ চিকাৰী বিলাতৰপৰা আহে
{{gap}}যিমানলৈকে পাৰে মটৰেৰে আৰু নোৱাৰা ঠাইত ঘোঁৰাৰে ডাক অনা-নিয়া কৰাৰ দিহা হ'ল
{{gap}}কোন কোন হাউদাৰ হাতীত উঠি চিকাৰ কৰিব, তাৰবাবে চিঠি-খেল হয় আগদিনা গধূলি
{{gap}}সকলো ঠিকঠাক হোৱা সংবাদ দিলত অভ্যাগতসকলক লগত লৈ ৰজা উপস্থিত হ'ল
{{gap}}নিতৌ গধূলি চিঠিখেল কৰি কোন ক'ত থাকিব ঠিক কৰা কথা আগেয়ে লিখিছোঁ
" শুচিমুখীয়ে নানান আচৰিত বস্তুৰ লগত লব্বৰৰ ভদ্ৰ-নটৰ আখ্যান উল্লেখ কৰিলে
{{gap}}ঊনৈশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই ইংৰাজী সাহিত্যত ক্ষমতাশালী তিৰোতা লেখিকা কিছুমান ওলাইছে
{{gap}}এদিন দুদিন চিকাৰ বন্ধ কৰি ফুটবল আদি খেল খেলোৱা হয়
</poem {{gap}}কোনোবাই ৰং পাই বঁটা-বকচিচ পায় আকৌ কোনোবাই পৰিহৰি গাৰ ছাল-বাকলি খেদাই নগুৰশাস্তি পায়
{{gap}}হাবিৰ মাজত নগৰৰ সৰ্বপ্ৰকাৰৰ সুখ কোচবিহাৰৰ চিকাৰ কেম্পত পোৱা হয়
{{gap}}শ্ৰীযুত ভোলানাথ চৌধুৰীয়ে এদিন কেম্পত থাকি জিৰাবৰ মনেৰে গা বেয়া বুলি কলে
{{gap}}ৰাতি টোপনি নাই, দুখে-ভাগৰে উভতি আহি এমুঠি ভালকৈ খাম, তাৰো আগন্তুক নাই, ইয়াকে বোলে চিকাৰ
{{gap}}এখোজ দুখোজ কৰি আহি থাকোঁতেই খোৰোচাত ভৰি পৰিল,ফান্দিয়ে সময় বুজি ফান টানিলে
{{gap}}মধ্যযুগত নিয়ম আছিল যে যিসকলে অধ্যাপনাৰ ব্ৰত গ্ৰহণ কৰে, তেওঁলোকে কৌমাৰ্য অৱলম্বন কৰিব
{{gap}}বিদুষী হেলইছাই বিয়াৰ প্ৰস্তাৱত আপত্তি তুলিলে, প্ৰথমতঃ, দদায়েকৰ স্বভাৱ তেওঁ ভালকৈ জানে
{{gap}}ইমানতো আবেলাৰ্ডৰ সঙ্কল্প অটল দেখি হেলইছাই নিজৰ সুখৰ নাম কৰিয়েই তেওঁক বুজাবলৈ ধৰিলে
" ঘটনাৰ চকৰি যেনেকৈ ঘূৰিবলৈ ধৰিলে, এই ভৱিষ্যৎবাণী আখৰে আখৰে ফলিল
{{gap}}ল'ৰাটোক ভনীয়েকৰ ওচৰত ৰাখি দুয়ো পেৰিছলৈ আহিল আৰু বিধান অনুসাৰে গোপনে বিয়া হৈ গ'ল
{{gap}}"প্ৰিয়তম, তোমাক হেৰুৱাই মই কি নেহেৰুৱাইছো, তুমি জানা; কোনেই বা নেজানে
1 সম্পন্ন কৰিবলৈ লৰ্ড ওৱাভেলৰ আগো নি ত ঠাইত লৰ্ড মাউণ্টবেটেনক সাম্প্ৰদায়িক কটা
£--ৰাজ্যপাল, বিধান পৰিষদ আৰু বিধান সভাৰে ৰাজ্যৰ আইন সভা গঠিত হব
£-- (১) ৰেগুলেটিং এক্ট ২) বাহমনি ৰাজ্য ৩) হষবঞ্ধন (৪) হিউয়েনচাং ৫) ২য়৷ পানীপথৰ ৰণৰ ফলাফল,
{{gap}}আগৰ পৰা গুৰিলৈ চিঠিখনিৰ ক'তো ব্যক্তিগত ভাব বা সম্বন্ধৰ কথা নাই
{{gap}}"তুমি গুচি গ'লে জীৱনৰ বাটত খোজকাঢ়িবলৈ মোৰ আৰু কি আশা থাকিব
[ পৰীক্ষাৰ্থীয়ে ৭নং প্রশ্ন আৰু বাকী প্রশ্নৰ যেই সেই ৫টা প্রশ্ন--মুঠ ১
(ট) কোনে ভাৰতত পোন প্রথমে ৰেলগাড়ী আৰু টেলিগ্রাফ (ঠ) কোনে ভাৰতবৰ্ষত অসহযোগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰে
(ঝ) শিখ ধৰ্ম্মৰ আদি গুৰুৰ নাম তলত ৫টা প্রশ্ন দিয়৷ আছে
(খ) আলেকজেণ্ডাৰৰ বিরুদ্ধে যুগ্ম কৰা ভাৰতৰ বিখ্যাত ৰজাজনৰ নাম কি তেওঁৰ ৰাজ্য ক'ত আছিল
Cাম্পানীয়ে মোগল সম্রাটৰ পৰা ভাৰতত বেপার-বাণিজ্য কৰিবলৈ স্থায়ী অনুমতি পালে
" {{gap}}ইয়াৰ উত্তৰত আবেলাৰ্ডে ধৰ্মৰ ব্যাখ্যা আৰু সান্ত্বনাপূৰ্ণ চিঠি এখনি দিলে
{{gap}}ইয়াৰ পিছত দুয়োৰো মাজত যি চিঠি দিয়া-দি হৈছিল তাত পূৰ্ব স্মৃতিৰ কোনো উল্লেখ নাই
{{gap}}খ্ৰীষ্টীয় ১২৬৫ শকত ইটালি দেশৰ ফ্লোৰেন্স নগৰত মহাকবি ডাণ্টেৰ জন্ম হয়
{{gap}}ডাণ্টেৰ বয়স তেতিয়া ন বছৰ পাৰ হ'বলগীয়া, তেতিয়া তেওঁ নগৰিক এজনে দিয়া ভোজ এখনলৈ গৈছিল
{{gap}}সপোনৰ ঘটনা বিবৃত কৰি ডাণ্টেই ছনেট কবিতা এটি লিখি তেওঁৰ সমসাময়িক কবিসকললৈ পঠিয়াই দিলে
{{gap}}সেইদিনাৰ পৰা এই দেৱ-মূৰ্তি ছোৱালীজনীৰ চিন্তাতেই ডাণ্টে শুকাই-ক্ষীণাই যাবলৈ ধৰিলে
" এনেতে সপোনৰ মূৰ্তিৰ অন্তৰ্দ্ধাৰ্ন হ'ল আৰু লগে লগে তেওঁৰ সপোনো ভাগিল
{{gap}}এই নিদাৰুণ বাতৰিত শোকাভিভূত হ'লেও ডাণ্টেৰ বাহিৰা ব্যৱহাৰত কোনো উত্ৰাৱল ভাব প্ৰকাশ নহ'ল
{{gap}}এদিন অকলে বহি তেওঁ দেৱদূতীৰ মূৰ্তি এখনি পটত আঁকি আছিল
'— জুইত সোমাব খোজা পৰুৱাৰ দৰে এণ্ড্ৰিয়া আহি আকৌ ফ্লোৰেন্স নগৰত ওলাল
{{gap}}তেওঁৰ প্ৰেম আঁজলিৰ ক্ষন্তেকীয়া মোহ নহয়, নাইবা প্ৰতাৰিতাৰ আত্ম-গ্লানিব কাৰণ নহয়
'অভাস্কৰমৰ্য্যাদাং ন জানীমস্ততঃ পৰম'— ইয়াৰ পিছৰ ডোখৰত সূৰ্যৰ পোহৰ নপৰে, তাৰ সীমাও নাই
{{gap}}ৰজা ফ্ৰান্সিছে অতি সন্মানেৰে প্ৰতিভাৰ মৰ্যাদা অনুসাৰে বিখ্যাত চিত্ৰকৰক গ্ৰহণ কৰিলে
{{gap}}আন এজন ছাত্ৰ চিত্ৰকৰে সৈতে লগ লাগি এণ্ড্ৰিয়াই এতিয়া স্বাধীনভাৱে চিত্ৰ-<noinclude noinclude>
" {{gap}}"মোক কি লাগে, মই কি কৰিব পাৰো মই জানো জানিলেই বা কি হুমুনিয়া কাঢ়িলেই বা কি লাভ
{{gap}}"ফৰাছী ৰাজসভাত যেতিয়া আছিলো, ৰজা ফ্ৰান্সিছে যেতিয়া এখন ৰাজবাহু<noinclude noinclude>
{{gap}}পৰীক্ষা কৰি দেখা গ'ল, এটা চকু সম্পূৰ্ণভাৱে নষ্ট হৈ ওলাই গৈছে, ডিঙিৰে উশাহ ওলাইছে
{{gap}}বাঘ সেই যাত্ৰাত বিচাৰি উলিয়াইছিলোঁ ১১টা, কিন্তু দুখৰ বিষয়,মৰা পৰিল মুঠেই চাৰিটা
{{gap}}ইমান চিকাৰীৰ ভিতৰত ময়ো এটা মাৰিব পৰাত অতিশয় আনন্দ পালোঁ
{{gap}}চিকাৰৰ অন্তত ৰজাৰ সাদৰ নিমন্ত্ৰণ পালো, কোচবিহাৰলৈ ৰজাৰ লগতে যাবলৈ
" উত্তৰত মই কলোঁ, "নিয়াৰ গৰাকী যেতিয়া তুমিয়েই তেতিয়া আৰু মোক সোধাৰ অৰ্থ কি
" {{gap}}এই প্ৰতিজ্ঞাৰ ফলস্বৰূপে স্বদেশৰ পৰা নিৰ্বাসিত হোৱা অৱস্থাত শেষ বয়সত<noinclude noinclude>
{{gap}}ওপৰত যি চমু বিৱৰণ দিয়া গ'ল ইহজগতত সেইখিনিয়েই ডাণ্টে-বিয়েট্ৰীছ সম্বলিত ঘটনা
{{gap}}তলত আমীয়েলৰ ভাবৰ আৱেগৰ কেইটিমান নমুনা দি সাহিত্যত সেইবোৰৰ কি ঠাই তাক আলচ কৰা যাব
{{gap}}"আকৌ চাৰিওফালে বসন্তৰ বতাহ; বসন্তৰ অৱসাদ শৰীৰত পিৰপিৰাই বগাই ফুৰিছে যেন লাগে
" {{gap}}কিন্তু বিষয় বস্তুৰ লগত একাত্ম বোধৰ লগে লগে ভাবুকৰ মনত সময়ে সময়ে বিশ্বাত্ম-বোধে আহি ভুমুকি মাৰে
{{gap}}ছুইটজাৰ্লেণ্ডৰ জেনেভা নগৰত ১৮২১ খ্ৰীষ্টীয় শকত ফ্ৰেডাৰিক আমীয়েলৰ জন্ম হয়
" {{gap}}এইদৰে অতুল জ্ঞান সঞ্চয় কৰি আঠাইশ বছৰ বয়সত আমীয়েল জেনেভালৈ উভতি আহে
'Journal Intime' — 'অন্তপ্ৰাণৰ ডায়েৰী'— আমীয়েলৰ অন্তৰাত্মাৰ লগত নিভৃত কথোপকথন
" {{gap}}উদ্ধৃত উক্তিবোৰৰ পৰা আমীয়েলৰ চিন্তা অনুভূতিৰ ধাৰাৰ বিষয়ে যথেষ্ট ধাৰণা কৰিব পাৰি
{{gap}}আমীয়েলৰ ভাবৰ ধাৰা য়ুৰোপীয় সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত একেবাৰে অভিনৱ পদাৰ্থ নহয়
{{gap}}'মই ৰুদ্ৰ আৰু বসুসকলৰ লগত বিচৰণ কৰোঁ, আদিত্যৰ লগত, লগতো
" এই মহাভাব আৰু এই মহানুভূতি ইমান দিনে হয়তো বিদ্বান সমাজত আবদ্ধ আছিল
{{gap}}সমালোচকৰ ভাষাত ই 'আত্মাৰ ব্যাধি' বা 'স্তূপীকৃত অসাৰতা' হয়নে নহয় সেইটো বেলেগ কথা
" কিন্তু লুক্ৰেজীয়াৰ মন আন কিবা ভাবত তোল-পাৰ — শান্তভাৱে বহি থাকিব নোৱাৰে
" {{gap}}"কবিতা এৰা, তোমাৰ সুবিধামতেই ঠিক কৰা; মই তাতেই ৰাজী আছোঁ
" {{gap}}"আমি কিন্তু সব ঠিক কৰে ৰাখছি, দোহায় দাদা, বিমুখ কৰো না
{{gap}}"অনুগ্ৰহ কৰি আজিয়েই আহিব, কাইলৈ কলিকতা এৰিবই লাগিব—সকলে৷ ঠিক, পিছুৱা টান
{{gap}}ৰাইমঙ্গল এখন ডাঙৰ নৈ, ঠায় ঠায়ে প্ৰায় ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সমানেই হব
{{gap}}চিকাৰ কৰা বা দেখা আৰম্ভ হ'ল; ৰাইমঙ্গল এৰি 'বাৰবাঙিক' নদীত সোমোৱাৰপৰা
{{gap}}অতি কষ্টে, অতি সাৱধানে কিছুদূৰ গৈ এখন মুকলি পথাৰ পালোঁ
{{gap}}পিচদিনা পুৱা আনকেইজন চিকাৰী ওলায় মানে মই আৰু কুঁহিৰাম জাহাজৰ আগলৈ ওলালোঁ
" সি হাততে স্বৰ্গ ঢুকি পালে; জাপমাৰি নামিয়েই হাবিৰ ভিতৰ সোমাল
{{gap}}পহু মৰা বন্ধ হ'ল; কাৰী, কাটলেট, কালিয়া কোৰ্মা চলিল জাহাজ চলাৰ লগে লগে
" সাৱধানে চায়ো দেখা নাপাওঁ,কিন্তু চাৰেঙৰ গাত গোসাঁই নাই, "সৌৱা, মাৰক মাৰক, খাব, যায়,গ'ল" ইত্যাদি
</poem শাৰী শাৰী টগৰৰ ঢোপাকলি ভৰি; দুখনি পৰাণ বান্ধি একেখনি কৰি poem ভাবিছিলোঁ গাঁথি তাৰে দিম উপহাৰ;
</poem বাজিছে মেলানি ৰৱে তন্ত্ৰী পৰাণৰ; কুসুম মালিকা গাঁথি নাই যচা আজি;
</poem মৰষিবা অন্তৰেৰে মোৰ দোষ দায়; ধীৰে ধীৰে যোৱাগই সৰগ ধিয়াই poem নুবুজিবা ভুল প্ৰিয়া থাকা নীৰলেই;
</poem আৰু নাই হোম-যজ্ঞ মহা মিলনৰ; সেই প্ৰেম, সেই সুধা, একেৰাহে পাম;
</poem তোমাক আমনি আৰু নকৰো দুনাই; নকওঁ সাদৰী সখি হিয়াৰ বিলাই
'ভুল' বুলি অতীতক নাই দিয়া ঠাই; আজি আৰু বুজিবলে বাকী থকা নাই
</poem লেখিছিলো এটি এটি পদুমৰ কলি; থৰ হই শুনিছিলো নপৰিলো ঢলি
</poem অন্তৰে অন্তৰ চিনি নোপোৱাতো ভুল; এখনি অন্তৰে বুজা এখনিৰ মূল poem নাই মোৰে৷ কব লগা সামৰো পাতনি;
}} {{gap}}আজি প্ৰায় দুহেজাৰ বছৰৰ ওপৰ কাল চাণক্যৰ নীতিশ্লোক সমূহে ভাৰতীয় জনসমাজত সমাদৰ পাই আহিছে
{{gap}}সাহিত্যৰত্নদেৱে এই পুথিখনিত ১৩৮ টা নীতিশ্লোকৰ সৰল ভাঙনি পদ্যত লৰাছোৱালীৰ মনত লগাকৈ লিখিছে
{{gap}}আমি আশাকৰো— এই "মুক্তাৱলী" অসমীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সমাজৰ জীৱন পথত সহায় হ'ব আৰু ইয়াক তেওঁবিলাকে
{{gap}}এই ক্ষুদ্ৰ পুস্তিকা কেইটামান চাণক্য শ্লোকৰ আৰু দুই এটা অন্য শ্লোকৰো ভাঙনি মাত্ৰ
"অসীম বিশ্বত নাথ, অসীম মহিমা" —ঘাটি মানি যায় ভাবি মানুহ-কল্পনা
—শত জন মিলি, অসম পুত্ৰ — মানুহে বেহাত, অসম পুত্ৰ
— তেন্তে হেৰা আই, কিয় আছোঁ চাই আৰু ভয় আছে নো কি॥
--তাৰাঁ হে হৰি ৷৷৯৫॥ তোমা বাজে প্রভু মোৰ কোনো নাই
—"গালে মোৰ নাম পাবি পৰিত্ৰাণ, পাবি সংসাৰে সবে নমো দয়াময় পতিতপাৱন, পাপীগণ তাৰণ
(প্রভু বিশ্বপাতা) যাকাৰ হ'ইয়ে৷ নিৰাকাৰ তুমি জ্ঞানৰ অতীত ধ্যানৰ অতীত তুমি প্রভু হে
{{gap}}প্ৰাক্তন সভাপতি শ্ৰীযতীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীদেৱে গ্ৰন্থখনিৰ এটি আগ কথা লেখি দিছে
" তেওঁ ওৱেবষ্টাবৰ অভিধানৰ আৰ্হিত 'অসমীয়া ভাষাৰ শব্দবিলাকৰ মুলযুক্ত 'হেমকোষ' ৰচনা কৰে
'বাহিৰে ৰং চং, ভিতৰে কোৱাভাতুৰী' কপটতা আৰু ভণ্ডামিক বিদ্ৰুপৰ শেলেৰে আঘাত কৰা হৈছে
" সেইফালৰ পৰা এই জীৱনীৰ আধাৰত ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ এখন বহল জীৱনী লিখিব পাৰি
(নাথ দিয়া দেখা পাপ-হিয়৷ মাজে ) তুমি দীনশৰণ, শমন দমন দিয়া (প্রভু সুধা অন্তৰে ॥১৩৫৷<noinclude noinclude>
( ভাই নাচি নাচি হে ) বাহু তুলি, হৰি বোলে সি যে পায় হৰি
description শিক্ষক, লেখক৷ সৰ্থেবাৰী, নগাঁও, কাকজান, ছয়গাঁও, ধুবুৰী আদি ঠাইত শিক্ষকতা কৰিছিল৷
description ব্যৱসায়ী, অভিনেতা, নাট্যকাৰ৷ 'গুলেনাৰ' আৰু 'সিন্ধু বিজয়' নামৰ দুখন নাটকৰ ৰচক৷
) সি বাতৰি হায়, ভাবি এতিয়াই, ফুটে বুকু শত বাণে ॥ দিহা
"নাৰায়ণ দেৱ অধিকাৰ গোসাঞীৰ দ্বাৰা শ্রীউপেন্দ্রনাথ দাস দ্বাৰা ছপা হল
—সঁচাই কৈছে৷, আই তোমাৰ মাৰ৷ তো গলেই, তাৰো- পৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিল৷
—সঁচাই কৈছো, আই তোমাৰ মাৰ৷ তে৷ গলেই, তাৰে৷- পৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিলা
—মাতৃভূমিৰ এটা দীনহীন সন্তান মই, অতি নগণ্য, মোৰ নাম কুমাৰ বাহাদুৰৰ কাণত নপৰাটোৱেই সম্ভৱ
—তেনে এনে দুৰ্য্যোগ কালত ইয়াত আহি আশ্রয় নলৈ, উপত্যকাৰ পাৰ হৈ গৈছিল৷ কিয়
—আপুনি যে ইয়াত আহি আছেহি মই জনা নাছিলোঁ আপোনালোকে এতিয়াও কমলমীৰ ত্যাগ কৰা নাই বুলি অমৰ
—তাৰ পূৰ্ব্বে মোৰ প্ৰাৰ্থন৷ এটি শুনিলে পৰম উপকৃত হম—কুমাৰ লক্ষ্মী
——মই শুনোতে, মেৱাৰবাসীয়ে আজিকালি গৃহ বিবাদত হে লাগিছে তেনে হলে তো ৰাণ৷ দুৰ্ব্বল হৈ হৈছে আব্বা
—কিবা এটা কথাত উত্তেজিত হোৱাৰ পাছত গান শুনি থাকোতেই সেইফালে টোপনি গলো
—কিব৷ এটা সাধারণ কথাত উত্তেজিত হয় – ভাৰতৰ ভাবি এনে কথা কোৱা কি কথা কোৱাচোন ৷ ঢেলিম
—( মুখ আন্দোলাই) স্বামীৰ পৰ৷ এনে ব্যৱহাৰ পোৱাতকৈ নাৰীৰ আৰু কি দুর্ভাগ্য হব পাৰে
——ৱাহ মিতিনী; এনে অপূর্ব্ব গীত ক'ত শিকিল৷ আমি দুয়ে৷ এতিয়৷ গঙ্গ
(এনে) নিমাত নিতাল বিশাল ধৰণী, বিজন বিপিন ই ঘোৰ৷ যামিনী, কলৈ যোৱ৷ কোৱাঁ, গিৰি নন্দিনী
—তোমালোকে যুদ্ধ নকৰ৷ কিয়, দাদা এই ঠাই খনি এৰি যাবলৈ মোৰ বেয়া লাগিছে এনে সুন্দৰ ঠাই
— সৌ নৈ পাৰ নহলে আৰু উপায় নাই, কিন্তু ইমান দূৰ শঁতৰি
— খোদায়ে দিয়া সহোদৰ মোৰ, মই যে তোমাৰ ভগ্নী অমৰ
— দাদ৷ আজিৰ পৰা মোৰ এই অভাগী ভনীজনিৰ ভাৰ তুমি লোৱা
—ই যে তোমাৰ মহৎ অমূল্য দান, ভাই এই দানৰ মৰ্য্যাদা
—তুমি নোৱাৰিলে, দাদা, বুজিম——এই বিশাল বিশ্বত এই ৰত্নটিৰ মৰ্য্যাদ৷ ৰক্ষ
——মইও আপোন৷ লোকৰ দৰে অকল দৰিয়৷ হৈ পৰিলোঁ, বাট বিচাৰি আহি এই থিনি পালোহি
—মোৰে৷ সেই ইচ্ছ৷ আছিল; অকল মোৰেই নহয়, মৃত্যুকালত আনাৰৰ মাকেও এই কথাকে কৈ গৈছে
– খবৰদাৰ, ভাগে৷ সৈনিকহঁত পাচ হোহঁকে) এওঁলোকক এই দৰে বন্দী কৰাৰ কাৰণ জানিব পাৰোনে, মহাৰাজ
—বাক, তহঁত এতিয়া যা সৈনিকহঁতৰ প্ৰস্তান চাহজাদ৷, ইয়াৰ পৰিণাম অতি শোচনীয়
—বিজাতিৰ পদলেহী, স্বজাতিদ্ৰোহীৰ ভ্ৰুকুটিলৈ ভাৰত যুৱ- ৰাজে ভ্ৰুক্ষেপই নকৰে, মূৰ্খ
—যোৱ৷ মোৰ আই, আশীৰ্ব্বাদ কৰিছোঁ, তোমাৰ জীৱন মধুময় ( অমৰ, লক্ষ্মীদাস এফালে আৰু আন ফালে চেলিন ও
—( পিয়াৰাৰ মুৰত হাত বুলাই) কিয় পিয়াৰী, মই তোমাক ভাল নেপাওঁ
—( স্বগতঃ উ—এইবাৰহে খালে, ভাবি ভাবি সেই পাতকে বাৰু মানেটে৷ কেলেই
—( অলপ অভিমান কৰি মইনে৷ কি ৰসিকত৷ জানে৷ হেঁ৷—ৰসি- কতা জন৷ হলে তুমি কি মোক ইমান হেৰি কৰা
( ফুটাই বাক একো কথা নাই খাঁ চাহেব, এই বাঁদিও আহি আজি ইয়াতে থাকিবহি, তেতিয়
—(বহে খবৰ আৰু কি বেগম চাহেব চাহজাদাৰ মহলত থকাটো আমাৰ কাৰণে আৰু টানহৈ উঠিল ৷ মেহেৰ
—আমালোকৰ আজি কালি তেৱেঁই মালেক্, তেওঁ যিটো কয়, লাগিলে চাহজাদাৰ হুকুম অমান্য কৰিও আমি তাকে কৰিব পিয়াৰ৷
—নিকালো বান্দী, হাৰাম্‌জাদী পিয়াৰাৰ বেগেৰে প্ৰস্থান ) এইৰ বৰ 'দেমাগ' বাঢ়ি গৈছে, অহ
—কি কৰিম তেওঁৰ এতেবোৰ অ্যাচিত দান ভোগ কৰিছো, এফেৰিমান কৃতজ্ঞত
—বাৰু সেইবোৰ যাব দিয়া, ৰাতি বহুত হল, মহললৈ তুমি "কেতিয়
(এ জি) পে'লাও মুঝে লাল লালে লাল মিঠি আঙ্গুৰ ছৰাব
(ফুটাই) হাঃ হাঃ হাঃ হাঃ হাঃ তুমিও মোক নুবুজিল৷ খান্থানান
— হেঃ হেঃ হেঃ থান্থানান, তগদিৰ খুলিছে, তগদিৰ খুলিছে উল্‌—তেনে তগ দিৰ কি মোৰ হব
—হব, হব, হব, যদি বুদ্ধিমানৰ দৰে এই কামটে৷ এতিয়া ঠিক্ মতে কৰিব পাৰা
* খন্তেকো থাকিব নোৱাৰে, আনকি যোধপুৰী বেগমে৷ তাইৰ উল্‌—বাপৰে বাপ্
' মাফেক পৌবছৰং ঔৰং, হৰদম মজা লুটোগি, চাৰে জাহান তেৰ৷ আথমে লালে পিয়াৰ৷—মগৰ কিন্তু কিহৰ আকৌ চাহেব
( আনাব আৰু পিয়াৰাৰ প্ৰবেশ ) আনাৰ—উঃ আৰু নো কিমান দূৰ যাব লাগিব