jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
'নৰানাং মাতুল আকৃতি' এই আপ্তবাক্যটি বন্ধু উমেশ বৈশ্যৰ জীৱনত সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত হৈছিল
{{gap}}অসীম কষ্ট, ত্যাগ আৰু সংগ্ৰামৰ মাজেদি উমেশ বৈশ্যই জীৱনৰ কৃতকাৰ্যতা লাভ কৰিছিল
{{gap gap লুইতপৰীয়া হলোঁ আহি {{gap}}"প্ৰগতিৰ গান" লিখকৰ দেশপ্ৰেমৰ চানেকি বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি
{{gap}}প্ৰকৃত শিক্ষক তথা গুণসম্পন্ন ব্যক্তিৰ সান্নিধ্য লাভ কৰাটো পৰম ভাগ্যৰ কথা
{{gap}}এনে এজন সৰ্বগুণী, মৌলিক প্ৰতিভাধৰ ব্যক্তিৰ মৃত্যু সমাজৰ বাবেও ক্ষতি
'A Poet is born not made বৈশ্যদেৱৰৰ জন্মগত গুণৰ ফলত সকলো সাধনাতে জয়ী হয়
{{gap}}১৯৯৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ এটা দিনত এটি অবাঞ্ছিত ঘটনা ঘটিল
{{gap}}শ্ৰদ্ধাৰ বৈশ্য ছাৰৰ কথা লিখিব ওলাইছো যদিও কোনো ভাষা বিচাৰি পোৱা নাই
{{gap}}আজি পাহৰিব পৰা নাই ছাৰে অফিচৰ কোনো কামেই মোৰ অজ্ঞাতেই কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল
{{gap}}ছাৰৰ এটা সাহস আৰু স্মৃতিয়ে মোৰ বাবেও স্মৃতি হৈ নথকা নহয়
{{gap}}দুৰ্ভাগ্যবশতঃ বৃক্ক ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ পাছত ডাক্তৰে বিশ্ৰাম ল'বলৈ কৈছিল
{{gap}}চাহৰ পৰ্ব শেষ হোৱাত বৈশ্যই মোক লাহেকৈ সুধিলে— আমি কিয় আহিছো গম পাইছানে
{{gap}}১৯৭৪ চনৰ মে' মাহৰ ৫ তাৰিখে আমাৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়
{{gap}}সেই সময়ৰ কিছুমান সৰু সৰু কথা এতিয়াও মোৰ মনৰ মাজত সজীৱ হৈ আছে
{{gap}}নলবাৰী চহৰৰ পৰা পাঁচ কিলোমিটাৰমান দক্ষিণত অৱস্থিত বালিলেছা এখন ঐতিহ্যপূৰ্ণ গাঁও
{{gap}}আৰ্থিক দৈন্যৰ কাৰণে বিজ্ঞান শিক্ষা বাদ দি কলা বিভাগত পঢ়িবলৈ<noinclude noinclude>
' 'তুমি কাণ উনাই থাকিবা, দাদাই ৰাগ টানি টানি আহিব, তুমি দূৰৈৰ পৰাই শুনিবা
"জনসমুদ্ৰ এই দেশৰ বিভিন্ন জাতিগণ আদি কেইবাটাও গীতত এই সম্প্ৰীতিৰ কথাই অনুৰণিত হৈছে
(লেখক এগৰাকী বিশিষ্ট কবি, সাহিত্যিক তথা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ
{{gap}}তেখেতে যে অকল কবিতাতে সিদ্ধহস্ত আছিল এনে নহয়, বহু গল্প, প্ৰবন্ধও তেখেতে লিখিছিল
" আৰু এইষাৰ কথাৰ পৰাই তেখেতৰ বাস্তৱবাদী মনটো ধৰিব পাৰি
{{gap}}সংগীত চৰ্চাত তথা সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ পাৰ্গতালি বুজোৱা মোৰ বাবে অসম্ভৱ
{{gap}}সি যি নহওঁক, গীতিকাৰে যে দেশৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজকে দেশ বুলি বুজিছে, সি সন্তোষৰ কথা
{{gap}}অনিয়ম-অনাচাৰৰ বৃষবৃক্ষৰ ছাঁ লৈ সমাজত অমানুহেই মানুহ হৈ উচ্চ স্থান লাভ কৰিছে
{{gap ৭) দেশৰ শত্ৰু বাহিনীৰ অমানৱীয় নীতিয়ে শান্তিময় দেশখনত শান্তি বিনষ্ট কৰি তেজৰ বানৰ সৃষ্টি কৰিছে
(ইয়াত দেশৰ শত্ৰু বুলি কাক নিৰ্দেশ কৰা হৈছে, কোনখন ৰণৰ কথা কৈছে সেয়া স্পষ্ট নহয়
)- {{gap ৮) অসম মাতৃৰ মুখ আজি কিয় বিষাদ বেজাৰৰ এন্ধাৰভৰা হৈ পৰিছে তাৰ সন্ধানৰ প্ৰয়োজন হৈছে
{{gap ১৮) বিজ্ঞানৰ পুত্ৰ সমাজৰ নতুন পুৰুষসকল প্ৰকৃতিৰ ৰহস্য ভেদ কৰি আগুৱাই গৈছে
{{gap ২৩) অনাখৰী, অপঢ়ন, হোজা গাঁৱলীয়া মানুহে নেজানে জাতি-ধৰ্মৰ ভেদ কোনে আনি দিলে
" কোনোবা এজন ইংৰাজ লেখকে কৈছিল— তিনি বছৰ সুখ্যাতি থকা সাহিত্য ঝনঝনাই যোৱা
{{gap}}নিবিড় পৰ্যবেক্ষণ আৰু তাৰ ব্যাখ্যাত মৰমসনা বৰ্ণনা খুব কমলোকৰ দ্বাৰাই সম্ভৱ হয়
{{gap}}কিছুমান মানুহৰ জাতীয় দায়বদ্ধতা স্বতঃপ্ৰণোদিতভাৱে মনৰ গহন বনত উদয় হয় ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে
{{gap}}সহজ সৰল ভাষা তথা বলিষ্ঠ শব্দৰে 'প্ৰগতিৰ গান' কিতাপখনৰ প্ৰতিটো<noinclude noinclude>
{{center Xx-larger উমেশ বৈশ্যৰ ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠা {{gap}}"সৰুৰে পৰা মোৰ এটা অসাধাৰণ হোৱাৰ কল্পনা আছিল
{{gap}}চিনি নোপোৱাটো বিশেষ একো নহয় বুলি কৈ তেখেতে প্ৰশ্ন কৰিলে— {{gap}}"লাতুমণি মানে কি ক'ব পাৰানে
" {{gap}}নিজে সোণাৰী হৈ লাতুমণিৰ অৰ্থ নজনা বাবে নিজকে ধিক্কাৰ দিলো
(উল্লেখযোগ্য যে এই চিনাকিৰ পিছতে বেণুধৰ শৰ্মাদেৱৰ লগত উমেশ বৈশ্যৰ সুসম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে
{{gap}}১৯৬৬ চনত ৰিহাবাৰীৰ এইখিনি ঠাইলৈ অহা-যোৱাৰ বাট-পথ বৰ্তমানৰ দৰে সুচল নাছিল
{{gap}}সেই সময়ত ৪র্থ শ্রেণীৰ কৰ্মচাৰী আছিল সুৰেন দাস, কার্যালয় সহায়ক<noinclude noinclude>
{{gap}}১৯৬৭ চনত বিদ্যালয়লৈ আহিল শ্ৰীযুত ধৰ্মেশ্বৰ পাঠক আৰু শ্ৰীযুতা পুষ্প দাস
{{gap}}১৯৭০ চনত বি.এছ.চি. শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান দিলেহি শ্ৰীযুতা মঞ্জুশ্ৰী দেৱীয়ে
{{gap}}১৯৬৪ চনৰ ১ এপ্ৰিলত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল শ্ৰীযুতা ৰোহিণী তালুকদাৰক
{{gap}}ভস্মীভূত হোৱাৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱা জুই ধোঁৱা ছাইৰ কাষত থিয়হৈ কেৱল আমি চকুলো টুকিছিলোঁ
{{gap}}১৯৭৪ চনত হিন্দী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে সৰোজ প্ৰভা চৌধুৰী আহি লাগে বুলি চৰকাৰী আদেশ আহিল
{{gap}}১৯৭৯ চনত প্ৰসাদ দাসৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য দান ৰূপায়িত হ'ল
• {{gap}}উমেশ বৈশ্যৰ প্ৰগতিৰ গান' শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনত এফাকি দেশপ্ৰেমমূলক গীত সংকলিত হৈছে
{{gap}}দেশ প্ৰেমিকৰ দেশদ্ৰোহত, ক্ষমতা লোভীৰ ষড়যন্ত্ৰত দেশ খাণ্ডৱ দাহ হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে
" "দেখিছা চচাৰে কি কৈছে".— বুলি হয়তো তেৱেঁই পোনতে হাঁহি মাৰিলে
{{gap}}পিছে অতি পৰিতাপৰ কথা যে স্বাধীন ভাৰতত যুবশক্তিৰ অনু- শাসনহীনতাৰ সমস্যাই চৰমসীমা পালেগৈ
" শ্ৰদ্ধা আৰু বিনয়গুণ নেথাকিলে ছাত্ৰৰ অধ্যয়ন ৰূপ তপস্যা কেতিয়াও সফল নহয়
{{gap}}বাস্তবিকতে নৈতিক শিক্ষাদানৰ এক অতি সফল আহিলা হ'ল শিক্ষকৰ নিজৰ জীৱন দৃষ্টান্ত
{{gap}}আমাৰ দেশে উপযুক্ত শিক্ষকক নায্য সন্মান দিয়াত কাৰ্পণ্য কৰা নাই
" কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথেও উপলদ্ধি কৰিছিল যে "মানুহক সত্যৰ জ্ঞান দিয়াই শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য
{{gap}}বাস্তবিকতে নৈতিকতাৰ শিক্ষা দিবৰ বাবে 'কলা' এক অতি সুচল মাধ্যম
" এই অনবদ্য শ্লোক টিয়েই থুলমূলকৈ গীতৰ সম্পূৰ্ণ পৰিচয় দাঙি ধৰে
{{gap}}নীলিমা দত্তৰ কবিতাত ৰোমান্টিক আৰু আধুনিক কবিতাৰ দুয়োটা ধাৰা মিলিত হৈছে বুলি ক'ব পাৰি
" শিক্ষাৰ্থীয়ে কলাফলৰ চিন্তা বাদ দি একাগ্ৰ চিত্তে জ্ঞান সাধনা কৰিব লাগিব
{{gap}}সামৰণিত আমি উত্তৰপিনে এক কিলোমিটাৰমান দূৰত অৱস্থিত জৈন গুহ পাঁচোটা চাবলৈ গ'লো
"এৰা, চৌধুৰী; ইয়াত শিশুসকলৰ পূৰ্ব্বৰ নাম, উপাধি, ধৰ্ম্ম একোকে সলনি কৰা নহয়
" তেওঁৰ কথা শুনি কিবা এটা বুজাব নোৱাৰা আনন্দত আমাৰ বুকু ভৰি উঠিছিল
"Save our Soul" "আমাক ৰক্ষা কৰা"—এই বাক্যাংশটিকে চমুৱাই 'এছ অ' এছ' বুলি কোৱা হয়
{{gap}}সময়ৰ অভাৱত প্ৰতিটো পৰিয়ালকে লগ ধৰা আমাৰ পক্ষে সম্ভৱ নহ'ল
{{gap}}সেইদিনা পুৱা আমি জালুকবাৰী অঞ্চলৰ সুন্দৰবড়িত থকা শিশু- সদনতো সোমাই আহিছিলো
—উত্তৰত আমাক জনালে যে সেইসকলৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব এই অ' এছ সন্থাৰ
বেদৰ শ্লোকত নাৰীক 'দেৱী', 'কল্যাণী', 'সুভগা' আদি সম্বোধন কৰা দেখা যায়
"</poem {{gap}}আঙ্গিকৰ দিশৰ পৰা বিচাৰ কৰিলেও দেখা যায় যে তেখেতৰ কবিতাত নতুন আৰু পুৰণিয়ে হাত মিলাইছে
" (বৈচিত্ৰ poem {{gap}}কিন্তু কবিৰ প্ৰেম অতৃপ্ত হৈয়ে ৰ'ল, কাকো তেওঁ হিয়া উজাৰি<noinclude rh
" অকলশৰীয়া জীৱনৰ কিবা এক অনামী বিষন্নতাই তেওঁৰ প্ৰায় সকলো প্ৰেমৰ কবিতা আচ্ছন্ন কৰি ৰাখিছে
"ন জাতু কামঃ কামনামুপভোগেন শাম্যতি" "উপভোগৰ দ্বাৰা কামনাৰ প্ৰশমন নঘটে
" একে আষাৰতে ক'বলৈ গ'লে মালঞ্চ কবি গৰাকীৰ আধ্যাত্মিক উপ- লব্ধিৰ কাব্যিক প্ৰকাশ
" উচ্চ ভাৱৰ এই কবিতাখিনিয়ে কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ গীতাঞ্জলিৰ কবিতালৈ মনত পেলাই দিয়ে
"শ্ৰৱণে শুনক আজি/মধুৰ মংগল- বাণী দূৰ অতীতৰ, নয়নে দেখক সেই তপোবন/ সিন্ধুৰ তীৰৰ
"ভা{{বঙালী ৰ}}তে{{বঙালী ৰ হৃদয়-বীণায় ধ্বনিছে যে ঐক্যতান চি{{বঙালী ৰ}}ন্তন আধ্যা- ত্মিক গীতি
{{gap}}বৈদিক সাহিত্যক মোটামুটিকৈ তিনি শ্ৰেণীত ভাগ কৰা হয়- সংহিতা, ব্ৰাহ্মণ আৰু উপনিষদ
{{gap উপনিষদৰ বাণীৰে বিশেষভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা আন এজন মহান ভাৰতীয় আছিল স্বামী বিবেকানন্দ
{{gap}}১৭ নং গুহাতেই অজন্তাৰ চিত্ৰকলাই চৰম উৎকৰ্ষ লাভ কৰা দেখা<noinclude rh
{{gap}}প্ৰায় ৩ কিঃ মিঃ ঠাই জুৰি উত্তৰ-দক্ষিণাকৈ থকা পৰ্ব্বতৰ বুকু খান্দি<noinclude rh
{{gap}}তাৰ পিছত আমি হিন্দুসকলৰ দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্ত্তি থকা গুহাবোৰ চাবলৈ সোমালো
'যন্ত্ৰণা', 'সময়' আদি কবিতাত কবিৰ নিৰাশৰ ভাৱ ধৰা পৰি যায়
"</poem {{gap}}"এই গতিশীল বিশ্বত যত যি বস্তু আছে সকলোবোৰ ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা পৰিব্যাপ্ত হৈ আছে
{{gap}}কঠোপনিষদত ব্ৰহ্মবিদ্যা ব্যাখ্যাৰ উদ্দেশ্যে যম আক নচিকেতাৰ আখ্যান ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে
" কালিদাসৰ লেখনীত হিমালয় পৰ্ব্বতৰ গাম্ভীৰ্য্য, ইয়াৰ সকলো ঐশ্বৰ্য্য, সমাহিত
{{gap}}সামবেদীয় ছান্দোগ্য ব্ৰাহ্মণৰ অন্তৰ্গত ছান্দোগ্য উপনিষদ অতি প্ৰাচীন আৰু আকাৰত বৃহৎ
{{gap}}সূৰ্য্যমন্দিৰত মানৱ জীৱনৰ জৈবিক দিশটো প্ৰকট কৰি তোলা ভালেমান শিলামূৰ্ত্তি আছে
{{gap}}আমি জানো যে মহাৰাজ অশোকৰ দিনত ভাৰতত বৌদ্ধধৰ্মৰ জয় জয় ময় ময় অবস্থা আছিল
{{gap}}সেইযুগৰ কিছুসংখ্যক নাৰী শিক্ষাদান কাৰ্য্যতো নিয়োজিত আছিল বুলি জনা যায়
{{gap}}এইখন উপনিষদতে আন এগৰাকী বিদূষী মহিলাৰ কাহিনী আমি পঢ়িবলৈ পাওঁ
" অৰ্থাৎ যি বস্তুয়ে মোক অমৃতত্ব লাভত সহায় নকৰে তেনে বিষয়-সম্পদ লৈ মই কি কৰিম
" তেতিয়া ঋযিয়ে অমৰত্ব লাভৰ উপায় হিচাপে মৈত্ৰেয়ীক ব্ৰহ্মজ্ঞান দিলে
" বিয়াৰ দুই তিনি বছৰ পিছতে ধৰ্ম্মেশ্বৰী বাতৰোগত আক্ৰান্ত হয়
" পত্নীয়ে সেই কামৰ বাবে নিজৰ অযোগ্যতা প্ৰকাশ কৰাত তেওঁ ভালে-বেয়াই সকলো লিখি যাবলৈ উপদেশ দিলে
{{center larger তুমি আহিছিলা এজাক বৰষুণ হৈ ক'তো প্ৰেম আৰু বহু ভালপোৱা
3. আটাইকেইটা (১২ টা) অনলাইন ভাৰতীয় ৱিকিছ'ৰ্চ প্ৰকল্পৰ বাবে প্ৰুফৰিড-এডিটাথন
* ইউনিক'ড কৰাৰ পাছত অসমীয়া কিতাপৰ পিডিএফ ৰ আখৰবোৰ ঠিকমতে নাহে
User:Joli আৰু User:Ani ttbr ক অসমীয়া ৱিকিউৎসৰ স্থায়ী প্ৰশাসকৰ পদৰ বাবে আবেদন জনাবলৈ অনুৰোধ কৰা হৈছে
* সকলো সদস্যই এটা-দুটা বিষয় বাছনি কৰি ৱিকিউৎসৰ বাবে সহায় ভিডিঅ' নিৰ্মাণৰ কৰা আলোচনা কৰা হয়
{{gap}}পাচে দামোদৰে প্ৰভু চৈতন্যক প্ৰণাম কৰি আসি শঙ্কৰত বাৰ্ত্তা কই কচুবাড়ী গ্ৰামে ৰহিলা
{{gap}}মই আজি এই সৰু পুথিখনি অসমীয়া ৰাইজৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলোঁ
{{gap larger কা, নিৰণ — গোটেই খন নগৰৰ মই ৰজা হবলৈ পালেও আজি ৰাতি ইয়াত নাথাকোঁ
{{gap larger সোণেশ্বৰ —মোৰ দোষতে যে আপুনি ইয়াত বান্ধ খাই থকা দি থাকিব লগা হল, মই তাত যি দুখ পাইছোঁ, তাক কি কম, বুজিছে নে
{{gap larger সোণেশ্বৰ — অস্‌, বুজিছে নে, সেই পাকে হলে তেওঁৰ মোলেই নাই
{{gap larger মালতী —কিয়, তেওঁবিলাকৰ স্বাধীনতা নো আমাৰ স্বাধীনতাতকৈ বেচি হব কেলৈ
{{gap larger তৰা —কাৰণ তেওঁবিলাকৰ কাম সদাই বাহিৰত, ঘৰত বহি {{gap larger মালতী —মই এই বিলাক কথা কলে তেওঁ বেয়াহে পায়
—নহয়, তাইৰ গান আৰু নুশুনোঁ, কাণত সোপা দি থৰ লাগিল, নহলে নিজেই নিজৰ মুড় খোৱা হে হব
{{gap larger তৰা —সেইটো নহয়, বিয়া কৰোৱা মানুহক বাৰেপাচী চিন্তাই খায় দেখিহে বিয়া নকৰাওঁ
{{gap larger কা, নিৰণ —অনুগ্ৰহ কৰি এতিয়াই বেচ লোৱাঁ, কিজানি পিচত হাৰো যায় টকাও যায
{{gap larger সোণেশ্বৰ —আপুনি বৰ ৰঙ্গিযাল মানুহ ডাঙ্গৰীয়া {{gap larger কা, নিৰণ — এই বোৰ নো কি বুলিম, একো বুজিব নোৱাৰি
{{gap}}কিতাপৰ নাটক ছোৱা ছপা কৰোতে মুদ্ৰাযন্ত্ৰৰ গৰাকীসকলে আৰ্হি কাকত চাইছিল
{{gap larger মালতী —কছেন, তোৰ গা-গধূৰ দেউতাৰৰ ওচৰ পাইছি- {{gap larger মা, কলি —কি ওচৰ পোৱাৰ কথা কৈছে
{{gap larger মা, কলি —তৰ মন তৰ হাতে জানিলে, আৰু মোৰ কাণে জানিলে; মই একো তত ধৰিব নোৱাৰিলোঁ
{{gap larger মা, কলি — আপুনি যি কবৰ মন যায় কৈ থক, মোৰ মনত যি আছে আছে
{{gap larger লাহমন —কিনো আপুনি গ্ৰহণ কৰাৰ কথা কইছে আপোনাৰ অনুগ্ৰহ থাকিলেই সকলো হল
poem {{gap larger অনিৰাম —আপোনাৰ মনত থাকিব পায়, আপুনি মোক এহেজাৰ টকা দিব লাগে
{{gap larger মা, কলি —নহয়, অহৌ বলিয়াহে, অ, নহয় নহয় বলি- য়াহে বুলিছোঁ
" মোৰ কপালত মুখৰ বাতৰি মই পিঠিত বোজা বান্ধি আনিব লগাত পড়িল, কিয়নো, মোৰ পিঠিত তত
{{gap larger মা, কলি —হেৰ, লঘনা, কাতীয়া, বিহুৱা, বহাগী, কুকুৰ, বান্দৰ, শিয়াল, কি হল
{{gap larger মা, কলি —আজি আমাৰ দুৱৰীক কিহবাই পালে নে কি
{{gap}}আগত দিয়া সলনি শব্দৰ কেতবিলাক যে পূৰ্ব্বে মুদ্ৰা-যন্ত্ৰই কৰা ভুল সেইটো নিঃসন্দেহে ধৰি লব পাৰি
{{gap larger ধনবৰ — মই নিৰাশ, নিঃসহায়, নিৰুপায়, আপদত পড়িলোঁ, হে হৰি
{{center কান্দিবলৈ ধৰে আৰু বন্দীপালে হাতত বান্ধ দি লৈ যায়
{{gap larger মালতী —তেওঁ আন বন্ধুৰ সভাত থাকি সভা সুৱনী কৰিছে
{{gap larger কা, কলি — ভিতৰৰ পৰা) হেৰ যেই বাটেই আহিছে সেই বাটেই যাবলৈ ক
{{gap larger কা, কলি —( ভিতৰৰ পৰা) যেতিয়া দুৱাৰ মেলাৰ কাৰণ কি কবা, আমি তেতিয়া হে দুৱাৰ মেলিব পৰা হব
{{gap larger কা, কলি —( ভিতৰৰ পৰা) আজি ইয়াত আৰু ভাত খাবলৈ আশা এড়ক, এতিয়া গলেই ভাল, পাছেপৰেও আহিব
{{gap larger মা, নিৰণ —নহয়, তুমিয়েই লৈ যোৱাঁ, মই জোখৰ {{gap larger সোণেশ্বৰ — বাৰু ময়ে নিওঁ
poem {{gap larger মুদৈ —সেই দেখি আপুনি আনৰ আগত আপোনাৰ মায়াপুৰতে ঘৰ বুলি কব
{{gap larger কা, নিৰঞ্জন —কলিমন, যা এইৰূপৰ মোনাটো নি আমি থকা জাহাজ ঘাটৰ ওচৰৰ অতিথি-থকা ঘৰত থগৈ
{{gap larger মালতী —সাৰ নাইকিয়া মানুহে হে এনে অন্যায় সহিব পাৰে
{{gap larger কা, কলি —(ভিতৰৰ পৰা) নিদিওঁ বুলি কইছোঁ নহয়
{{gap larger তৰা — ভিতৰৰ পৰা কালৈ নো দুৱাৰ মেলিব লাগে
{{gap larger অনিৰাম — ধেমালী-কথা শুনি থাকিলে মোৰ গা নুজুৰায়
{{gap}}এই খনি পুথি ইংলণ্ডীয় মহাকবি চেক্সপিয়েৰৰ "কমিডি অব, এৰৰ্চৰ" অসমীয়া ভাষালৈ ভাঙনি
{{gap larger কা, নিৰণ —শুনিচেনে দেও, এই লগুৱাটো মোৰ বৰ বিশ্বাসৰ
{{gap larger কা, নিৰ —কলিমনৰ হাতত দিয়া টকা অতিথি-থকা ঘৰত দেখোন ভালকৈ থলেগৈ
{{gap larger তৰা —( ভিতৰৰ পৰা এৰা, মাৰি থক, ভৰি নিবিষাই {{gap larger মা, নিৰণ —দুৱাৰ ভাঙ্গি সোমাব লাগিলে কান্দিবি
{{gap larger লাহমন —এ, ইটো ভাল নে সিটো ভাল, তাৰ নিশ্চয় কৰিব খোজোঁতে, এতিয়া সমূলী হেৰাল
{{gap larger সোণেশ্বৰ — আপুনি অস্বীকাৰ কৰাৰ পৰা মোৰ তাতোকৈ অন্যায় হৈছে
—হয় এতিয়াই মোক টকা দিয়ক, নহয় মই আপোনাক এতিয়াই কোটোৱালৰ হাতত দিম
{{gap larger মা, নিৰণ —যি বস্তু মই চকুৰেই দেখা নাই তাক মই দিবলৈ গাতলম
{{gap larger কা, কলি —আপুনি মোক টকা দি অতিথি-থকা ঘৰলৈ পঠি- য়াবৰেপৰা মোৰে আপোনাৰে দেখাই হোৱা নাই
{{gap larger কা, নিৰণ —মুখৰ আগতে মোৰে সৈতে দেখোন চুপতি কৰ
{{gap larger কা, নিৰণ —মই তোৰে সৈতে কেতিয়াবা ভালেৰে, মৰম কৰি, ধেমালী কথা কওঁ দেখি তই মোৰে সৈতে ধেমালী কৰ
{{gap larger মা, কলি — ভিতৰৰ পৰা) কাণ-মুড় নাইকিয়া কেকোঁৰা
{{gap larger মা, নিৰণ —মই আজি নিশ্চয় কইছোঁ দুৱাৰ ভাঙ্গিম
{{gap larger কা, নিৰণ —তোমাৰ কেলকেলনি খন এতিয়া সামৰি থোৱা
{{gap larger কা, নিৰণ —মোৰ গাত এতিয়া ধেমালী লগা নাই
{{gap larger কা, কলি —আগগুৰি নোহোৱাকৈ এনেকৈ নো কোনোবাই কাৰবাক কালে-অকালে মাৰেনে
{{gap larger কা, নিৰণ —বাৰু আমাৰ ভাত খাবৰ বেলি হৈছেনে
{{gap larger মা, নিৰণ —হয় মুদৈ, আপোনাৰ কথাই কথা, তাতে ভৰ দিলোঁ, লাহে-লাহে ইয়াৰ পৰা যাব হে লাগে
{{gap larger মালতী —হয় নে, তৰা, তেওঁ তোক এনেকৈ ফুচুলাইছিল নে
{{gap larger তৰা —আকৌ শপত খায়েই কলে বোলে "মই এই {{gap larger মালতী —শপতটি সচাঁ হৈছে
{{gap larger ৰজা — কামপুৰীয়া-বুঢ়া-সাউদ, বাৰু কোৱাচোন তুমি নো কিয় তোমাৰ ওপজা ঠাই এড়ি এই ৰাজ্যলৈ আহিছিলা
{{gap}}"ভ্ৰম-ৰঙ্গ" নাটক খনি প্ৰথমে ছপা হোৱাৰ আজি প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ হল
{{gap larger মালতী —কি কৰি নো তেওঁ তোৰ প্ৰেম পাবলৈ {{gap larger তৰা —সচৰাচৰ মানুহে যেনেকৈ কৰে
{{gap}}অসমত এনে এটা কাল আছিল যেতিয়া থিয়েটাৰ কৰিবলৈ হলে মাথোন "ভ্ৰম-ৰঙ্গ" নাটকখনি হে পোৱা হৈছিল
{{gap}}সেই কালত কলিকতালৈ যাব লগীয়া হলে, জাহাজেদি গৈ গোৱালণ্ডত ৰেল ধৰিব লাগে
{{gap larger মালতী —নিজে গম্ভীৰ মূৰ্ত্তি ধৰি লগুৱাক মোৰ মুখে মুখে উত্তৰ দিবলৈ বঢ়াই দিয়াটো ভাল নহয়
{{gap larger কা, কলি —আৰু মই একো নাজানোঁ, কিবা গোচৰত {{gap larger মালতী —কি তেওঁক বন্দী কৰিছে
{{gap}}"ভ্ৰম-ৰঙ্গ" লিখোতা সকলৰ ভিতৰত স্বৰ্গী হোৱা দ্বিতীয় পুৰুষজন হৈছে দেৱ ঘনশ্যাম বৰুৱা
{{gap larger কা, কলি —মই কলিমন গুছিলোঁ কিবাহে হলোঁ, নহয়
{{gap larger কা, কলি —খৎ দিয়া নাই; হাৰ এগছৰ বাৱে
{{gap larger কা, কলি —নহয়, নহয়, হাৰ বজানাই; ঘণ্টা বাজিছে
{{gap}}সেই সময়ত অসমীয়া আলোচনীৰ নিমিত্তে প্ৰৱন্ধ লিখা কলিকতীয়া ছাত্ৰসকলৰ নিমিত্তে বাধ্যতামূলক আছিল
{{gap larger কা, নিৰণ —এৰা, তোৰ মন আগৰ নিচিনা নাই
{{gap larger কা, নিৰণ —তই যদি আন কিবা হৈছ গাধহে হৈছ
{{gap larger কা, কলি —আপুনি মোক চিনিব পাৰিছে নে দেউতা
{{gap larger কা, কলি — মৰিশালিৰ পিশাচ নহয়; বন্দীশাল ৰখোঁতা জন হে
{{gap larger কা, নিৰণ —কি, কোটোৱালৰ কথা কৈছ নে কি
{{gap larger কা, কলি —হয়, সেই জন পুৰুষৰ কথা কৈছোঁ
{{gap}}১৮৮৯ চনত স্বনামধন্য দেৱ গোবিন্দচন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই গোলাঘাটত হাই স্কুল খোলে
{{gap larger কা, নিৰণ —তই বেগাই ঘাটলৈ যা, জাহাজ বিচাৰ গৈ
{{gap larger কা, নিৰণ —তোক কিহবাই পাইছে; মোৰে সেইয়ে গতি
{{gap larger কা, কলি — নহয়, এই ডাইনীৰ বুঢ়ী মাক হে
{{gap larger কা, কলি — নাজানে নে, ডাইনীৰ লগত খাবলৈ বহিলে খায়েই হে থাকিব, উঠিব আৰু নোৱাৰে
{{gap larger মালতী —অইন একো নাই, শেহৰটি অৰ্থাৎ গুপ্ত প্ৰেমত পৰা হলেই হব পাৰে
{{gap larger তাপসী —যদি তেনে গম পাইছিলা, তেনেহলে তুমি তেওঁক কিবা কিবি কব লাগিছিল
{{gap larger ধনবৰ —বোপা, তই মোক কামপুৰত এড়ি থৈ অহা সাত বছৰ মাথোন হৈছে
{{gap}}"ৰিফৰ্মড্‌ কাউন্সিলৰ" বাচনিত বিনা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে ভাৰ লৈ বৰ সুখ্যাতিৰে কাম চলায়
{{gap larger তাপসী —এৰা, তাকে নোকোৱাঁ কিয়; সেই গুণেই হে মানুহটো বলিয়া হল
{{center larger তাপসী, কা, নিৰণ আৰু কা, কলিমনৰ পুনঃ প্ৰবেশ মহাৰাজ
{{gap larger মালতী —মই দেখোন দুজন স্বামী দেখিছোঁ, নে মোৰ {{gap larger ৰজা —ই কি
{{gap larger মা, নিৰণ —কোটোৱাল, তই মোৰ নিমিত্তে একো ভয় নকৰিবি, মই নপলাওঁ
{{gap larger মা, কলি ——এই গছ—মই নিশ্চয় কইছোঁ, এই গছেই {{gap larger মা, কলি —কিয় জৰীৰ বেচ দিলোঁ নহয়
{{gap}}জাতীয় জীৱনৰ আৱশ্যকীয় সকলো কামতে দেৱ ঘনশ্যাম বৰুৱাই হাত দিছিল
{{gap larger মালতী —তেনেহলে আপোনাৰে মানুহক কওক, {{gap larger তাপসী —সিও নহয়
{{gap larger ধনবৰ —ই যদি স্বপ্ন নহয় তুমি মোৰ সেই সুমথিৰা হোৱা
{{gap larger তাপসী —মুদৈ নগৰৰ মানুহে তাক, মোক, আৰু কলিমন, তিনিওকো নাও এখনত তুলি ললে
{{gap larger ৰজা —হয়, ঠিক পুৱা এওঁ কোৱা কথাৰো এইখিনিতে আৰম্ভ
{{gap larger মা, কলি —মই সেই দৰত হাজাৰ গছ আনি দিব {{gap larger মা, নিৰণ —মই তোক ঘৰলৈ কিয় পঠিয়াইছিলোঁ
{{gap larger মা, নিৰণ —সেই গছকে মই তোৰ টেতুত লগাম
{{gap larger মা, কলি নহয়, মই হে সহিব লাগে; মোৰ ফালে {{gap larger কোটোৱাল —হেৰ, তই ভালে ভালে মুখবন্ধ কৰ
{{gap larger মা, কলি — নহয়, তেওঁৰ হাতকে বন্ধ কৰিবলৈ {{gap larger মা, নিৰণ —কুকুৰৰ পো কটা, গাত গম নাইকিয়া
{{gap larger মা, কলি — গাত গম নোহোৱা হেতেন ভালেই আছিল, আপোনাৰ কিল কেটাৰ তেও গম নাপালোহেতেন
{{gap larger মা, নিৰণ — গাধৰ দৰে তই মাথোন কিলৰ হে {{gap larger মা, কলি —হয়, মই গাধই হে হয়
{{gap}}"ভ্ৰম-ৰঙ্গ" লিখোতা চাৰিজনৰ ভিতৰত সদৌ শেষত স্বৰ্গী হয় দেৱ গুঞ্জানন বৰুৱা
{{gap larger অনিৰাম —আজি পুৱা কামপুৰৰ এজন দুৰ্কপলীয়া বুঢ়া মুদৈয়ে এই দেশৰ বিধি লঙ্ঘন কৰি ইয়াত সোমালহি
{{gap larger ৰজা —ৰবা, তোমালোক দুইও দুফালে ঠিয় হোৱা চোন
{{gap larger মালতী —অপোনালোকৰ কোন জনে আজি দুপৰীয়া {{gap larger মালতী —আপুনি মোৰ স্বামী নহয় নে
{{gap larger সোণেশ্বৰ —ডাঙৰীয়া, মই দিয়া হাড়-গছ দেখোন {{gap larger কা, নিৰণ —ওঁ হব পায়, মইতো নহয় বোলা নাই
{{gap larger মা, নিৰণ —আৰু তুমি এই গছ হাড়ৰ বাবেই মোক
{{gap larger তৰা —ৰজাই এই মন্দিৰ পাৰ নৌ হওঁতেই তুমি অইন বিষয়া সকলৰ প্ৰবেশ
{{gap larger ৰজা —মই জানোঁ তেওঁ বৰ ধাৰ্ম্মিক মানুহ, তেওঁ নো তোমাক কি জগৰ কৰিছে
{{gap larger মালতী —স্বৰ্গদেৱক কব নালাগে মোৰ স্বামী কোন; কাৰণ স্বৰ্গদেৱেই বেটীৰ বিয়া ঠিক কৰিছিল
{{gap larger সোণেশ্বৰ —হবপায় ডাঙ্গৰীয়া, কিন্তু মোত কি দোষ, আপোনাৰ নিজ ভাৰ্য্যাই আপোনাক চিনিব নোৱাৰিলে
{{gap larger মা, নিৰণ —পিতাৰ দণ্ডৰ বাবে এই হাজাৰ ৰূপ মই {{gap larger ৰজা —ৰূপ দিবৰ আৱশ্যক নাই
{{gap larger ৰজা —তোমাৰ স্বামীয়ে বহুত দিনৰ পৰা মোক অনেক যুদ্ধত সহায় কৰিছে
{{gap larger কা, কলি —তোমাৰ দেউতাৰাৰ ঘৰত থকা সেই শকত গাৰে মাইকী মানুহ জনাই, আজি মোক দুপৰীয়া তুমি<noinclude noinclude>
{{gap}}অং, হ্ৰীং, লং, জং ফট স্বাহা॥ {{center larger দীঘল কৈ ফু মাৰি গাত সৰিয়হ চতিয়াই দিয়ে
{{gap larger মা, নিৰণ —ৰ, ৰ, ভণ্ড বাজীকৰ, মই বলিয়া নহওঁ
{{gap larger মা, নিৰণ —বেটী, এই কেটাই তোৰ পৈয়েৰ নে কি
{{gap larger মা, কলি — এইটোৱেই মই নে, সেইটোৱেই মই
— {{gap larger মা, কলি — নহয়, দুয়ো সমানে উপজিছোঁ, এতিয়াও দুয়ো সমানে হাতত ধৰা-ধৰি কৈ যাওঁ
{{gap larger মা, কলি —হয়, তেওঁ নিজ মুখেৰেই গালি পাৰিছে
{{gap larger মা, নিৰণ —মই খঙ্গত গুচি অহা নহয় নে
{{gap larger মা, নিৰণ —তয়েই সোণাৰিটোক মোক বন্দী কৰাবলৈ {{gap larger মালতী —এ ৰাম
{{gap larger মা, নিৰণ —তই ধনৰ মোনাটো আনিবলৈ ঘৰলৈ {{gap larger মালতী —সি গৈছিল; গৈ পালতে মই মোনাটো ভাৰ
{{gap larger মালতী —নহয়, ডাঙ্গৰীয়া, মই আপনাক বাহিৰত থৈ দুৱাৰ মাৰি থৈছিল; মই শপত খাই কব পাৰোঁ
{{center larger ৩,৪ টা মানুহৰ প্ৰবেশ, আৰু মা, নিৰঞ্জনক বান্ধিবৰ চেষ্টা; মা, নিৰণৰ আজোৰা-আজুৰি
{{gap larger কোটোৱাল — তোমালোকে তেওঁক এডি দিয়া; তেওঁ মোৰ হাতত বন্দী
{{gap larger টকৰু —যা, তাকো বান্ধ গৈ, তাকো ভূতে পাইছে
{{gap larger মালতী —মই ইয়াৰ পৰা যোৱাৰ আগেয়েই তোক ধন দি হে যাম; তই ভয় নকৰিবি
{{gap larger মা, কলি —দেউতা, মই আপোনাৰ নিমিত্তে ইয়াতে তই হে মোক বলিয়া কৰিছ
{{larger কোটোৱাল — আপোনাৰ ডাঙ্গৰীয়াই তাৰ পৰা সোণৰ হাৰ এগছ লোৱাৰ বাবে
{{larger মালতী —তেওঁ সোণৰ হাৰ এগছ মোক দিম বুলি- ছিল হয়; কিন্তু কতা দিয়া নাই
{{larger সোণপাহী —আজি আপোনাৰ ডাঙ্গৰীযাই খঙ্গত মোৰ ঘৰ সোমাই মোৰ হাতৰ পৰা অঙ্গঠিটো কাঢ়ি আনিলে
{{larger মালতী —}}হব পাৰে, কিন্তু মই হলে তাক চকুৰেই দেখা নাই
{{gap larger তৰা —চন্দ্ৰ সূৰ্য্য দেৱতা সকল সাক্ষী, বাইদেৱে যি কথা কৈছে তাৰ এক ধনিষ্টামানো মিছা নহয়
{{gap larger মা, কলি —তাতোকৈ ঠিক, দেউতা ঈশ্বৰ মই নাই পৰা
{{gap}}অনুভৱৰ নিভৃত কোণত পুঞ্জীভূত হোৱা কিছু অনুভূতিৰ বাহ্যিক প্ৰকাশত মই ব্যৰ্থ
{{center Xx-larger আমাৰ সম্পৰ্কটোৰ আয়ুস কিমান তেতিয়া আপোনাৰ ওঁঠৰ হাঁহিটো সেমেকিছিল
{{gap}}কীৰ্ত্তনত "উৰেষা বৰ্ণন" পঢ়ি সৰুৰে পৰা ধাউতি আছিল এবাৰ পুৰুষোত্তম ক্ষেত্ৰ দৰ্শন কৰা
"যি জনে মই দিয়া পানী খাব তেওঁ আৰু কেতিয়াও পিপাসিত নহৰ, বৰং এই পানী তেওঁৰ গাত বাঢ়ি অনন্ত জীৱনত পৰিণত হব
{{gap}}স্বৰ্গীয় সত্যনাথ বৰাৰ উপৰি পুৰুষসকল তেজপুৰৰ নদুৱাৰ অঞ্চলৰ হোৰাপোৱা গাৱঁত আছিল
ইয়াৰ সৰহ খিনি কবিতা 'উষা', 'বাহী', 'আলোচনী', 'কবিতা-লতা', 'প্ৰভাত' আৰু 'চেতনাত' প্ৰকাশ পাইছিল
'ৰজাৰ আগত লাছিত ফুকন' আৰু 'মােৰ দেশ' কবিতা দুটি বিশেষকৈ উল্লেখ যােগ্য
{{gap}}এজন ইস্কুলীয়া পণ্ডিতে এদিনাখন "লেছন'' নোৱাৰা বাবে ছাতৰ লৰা এটীক পাৰেমানে কোবাইছিল
" ধোবায় সেই কথাতে মান্তি হ'ল আৰু "দেওবাৰে মোৰ গাধাক মানুহ কৰিব পাৰিম'' বুলি ভাবি উৎফুল্ল মনেৰে গুচি গল
" {{gap}}পণ্ডিতৰ ভাগ্যক্ৰমে সেই সময়তে এজন ন-হাকিম সেই জিলালৈ ন-কৈ বদলি হই আহিছিল
" ধোবায় পণ্ডিতৰ কথামতে বৰ সাৱধান ডাঙৰ হাকিম হব পাৰিছে ভাবি গপত ওফন্দি পৰিল
{{gap}}পছদিনাখন পঘাই টাঙোনে সৈতে আকৌ কছাৰি ঘৰলৈকে গল, কিন্তু আজি এটা নতুন বুধি উলিয়ালে
"মোৰ গাধায় মোক এতিয়াহে চিনি পালে" বুলি ভাবি ধোবাই একে জাপে হাকিমৰ ওচৰ পালেগৈ
" {{gap}}ইয়াতে কোৱা উচিত যে হাকিম জন সৰুতে বৰ দুষ্ট আছিল
" ইয়াকে ভাবিহে তেওঁ নিৰলে কথা সুধিবলৈ ধোবাক ঘৰলৈ {{gap}}সি যি কি নহক ধোবাই কিন্তু ৰুপ শ' দেখুৱাই
{{gap}}পুতেকহঁত লৰা হই থকাকালত বুঢ়াই এনে কাত কোনেও আপত্তি কৰা নাছিল
"বিয়াৰ নাম" নামে এখন সম্পূৰ্ণ বিয়াৰ নামৰ কিতাপো তেখেতে লিখি গৈছে
{{gap}}পিছত আখৰ চিনি পাওঁতেই গুৱাহাটীৰ ছাত্ৰবৃত্তি স্কুলত সত্যনাথক নাম লগাই দিয়া হল
"লেখা-পঢ়া কৰে যেই গাড়ী ঘোড়া চড়ে সেই" অসমীয়া লৰাৰ ছাত্ৰবৃত্তি স্কুলত কৃতিত্ব দেখুইৱাইছিল
{{gap}}সেই সময়ত ডাঙ্গৰ সদাগৰি জাহাজৰ বাহিৰে ডাকনিয়া বা বগাই চলোৱা জাহাজ নাছিল
{{gap}}কোনোৱে কোনোৱে স্কুল কলেজ শিক্ষা সাং কৰি অধ্যয়ন কৰা অভ্যাস একেবাৰে পৰিত্যাগ কৰে
{{gap}}অসমীয়া সাহিত্যৰ দেশহিতৈষী লিখক সকলৰ ভিতৰত কেইজনমানৰ নাম বিশেষ উল্লেখযোগ্য
"কৃপাবৰ বৰবৰুৱা" নাম ধৰি লক্ষ্মীনাথে গোটেই অসমদেশতে অপূৰ্ব্ব ভাব আৰু বসৰ সৃষ্টি কৰিলে
{{gap}}স্বৰ্গীয় সত্যনাথ বৰা এই শ্ৰেণীৰ সাহিত্যিক সকলৰ এটি উজ্জ্বল ৰত্ন আছিল
{{gap}}হলিৰাম আঁঠগঞা বৰাৰ ঠালৰ সোণাৰাম বৰা এজন আঢ্যৱন্ত লোক আছিল
{{gap}}পৃথিবীৰ প্ৰধান প্ৰধান বস্তুবোৰ এইদৰে নিজে গৈ চাব পাৰিলে বহুত শিক্ষা পোৱা যায়
'ল' কলেজৰ অধ্যাপক নোহোৱাৰ আগেয়ে পুৱা উকীলখানাত ওকালতিৰ কাম কৰিছিল
" {{gap}}সত্যনাথৰ বৈবাহিক জীৱনৰ ফল স্বৰূপে দুটি পুত্ৰৰ জন্ম হয়
{{gap}}সত্যনাথৰ আইন বিষয়ত বৰ হেপাহ আছিল আৰু উকীল হবলৈ বৰ ধাউতি আছিল
{{gap}}সত্যনাথ বৰাৰ মৃত্যুৰ চাৰি পাঁচ বছৰ আগৰে পৰা শৰীৰ অসুস্থ হৈ আহিছিল
{{gap}}সত্যনাথৰ মৃত্যুৰ আগেয়ে দুই চাৰি মাহৰ পৰা তেওঁৰ সহধৰ্ম্মিণীৰ যোৱাথোৱা নৰিয়া হৈছিল
{{gap}}সঙ্কীৰ্ণ তা জালে অন্তৰ ঘেৰা, এনে যে বিলাই বিপত্তি বাতৰি নিজৰ বাহুত বল না থাকিলে
{{gap}}ইয়াৰ পিচত কামৰূপীয়া গীত নামেৰে আৰু এখন সৰু কিতাপ প্ৰকাশিত হয়
— মুখত প্ৰকাশে আতি হাসি মনোেহৰ॥ দেখা তাসম্বাৰ সতিনীৰ ৰিষা এৰি
::আকাশৰ তৰা ফুলে অকণ অকণ বাউলী ৰাধাৰ হয় হিয়া উচাতন
::সুদূৰত জ্বলি থকা অচিনাকি তৰা সপোন সাঁকোৰে কাৰ ভীৰু খোজকঢ়া নোখুলিবা হেৰা সখী সুবাসী সঁফুৰা
::জাতি, বংশ লৈ নাহক মান্‌ গুণীৰ সন্মান চিৰ এই নীতি কিয় তেনে আজি 'তুমি আমি' ভাই
{{gap}}পুথি, গীত, সাধুকথা আদি সংগ্ৰহ কৰা কাৰ্য্য এতিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিব পাৰি
{{gap}}ভাষাৰ আদি মূল হৈছে অভিধান আৰু ব্যাকৰণ, কিন্তু অসমীয়া ভাষাত এই দুয়ো বিধৰেই অভাব
{{gap}}High blood pressureৰ লক্ষণ কি সেই সম্বন্ধে তেওঁ মোক কেতিয়াবা সুধিছিল; আৰু মই যি জানোঁ কৈছিলোঁ
{{gap}}তেওঁ অসমীয়া ভাষানুৰাগী আছিল, তাৰ উন্নতিৰ অৰ্থে সদাই পুৰুষাৰ্থ কৰিছিল আৰু পুথিও লিখিছিল
" ডাঙ্গৰ দীঘল ভুনি মৰা মূৰত ডাঙ্গৰ পাগ বিয়ায় সভায় ডাঙ্গৰ চৰুত পায় ডাঙ্গৰ ভাগ
{{gap}}পিচত এই ব্যাকৰণ লিখা কাম শেষ কৰিবলৈ তেখেতৰ প্ৰায় এবছৰ লাগিছিল
{{gap}}ভকতীয়া ব্যাকৰণ প্ৰবন্ধত এজন ভকতে ব্যাকৰণনো কি তাক পদ গাই গাই আলোচনা কৰিছে
" এনেবোৰ কথা জনসাধাৰণৰ মাজৰ পৰা ঘনাই উঠিবলৈ ধৰিলে, আৰু বহুতে প্ৰশ্ন কৰিবলৈ ধৰিলে
" সাজটো পিন্ধা হলত বুঢ়াই ঘৰৰ ভিতৰতে কেইটামান জাপ মাৰিলে
{{gap}}বুঢ়াই কিন্তু ৰথৰ ঠাইত উপস্থিত হই পুতেকহঁতৰ কথা সম্পূৰ্ণৰূপে পাহৰি গল
{{gap}}পুতেক কিটা সচাকৈয়ে দেশত্যাগী হইছিল নে নাই হোৱা কব নোৱাৰোঁ
{{gap}}আমীৰৰ বৰ খঙ উঠিল আৰু ৰাজকুৱঁৰীক মতাই আনি তেনে হুকুম দিয়াৰ বাবে বহুত দাবি দিলে
"আমাক জানো সৰুৰে পৰা পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ নিদি সুখীয়া কৰা হোৱা নাই
{{gap}}আমাৰ কি লাভ যদি আমি এই সংসাৰত সকলোতকৈ বেচি ধনী হওঁ যদি আমি নিজৰ আত্মাক নৰকত পৰি হেৰুৱাই দিওঁ
{{gap}}আমাৰ পবিত্ৰ মণ্ডলী ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰা স্থাপিত কৰা হৈছিল
{{gap}}শেষত তেওঁ নিজ ইচ্ছায় আমাৰ নিমিত্তে বহুত কঠিন দুখ ভুগিলে আৰু ক্ৰুচত প্ৰাণ এৰিলে
{{gap}}পুতেকহঁত যে কিমান একোটা হস্তী-মূৰ্খ হইছে, তাক বুজিবলৈ আৰু মাকৰ অকনো বাকি নেথাকিল
" {{gap}}মাহীয়েকৰ কথা সি সঁচা বুলি পতিয়ালে আৰু কলে, "মাহী, হয় যে হয়
" {{gap}}প্ৰথমে প্ৰথমে ঘৰখনও কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ আগৰ দৰেই চলিছিল
{{gap}}পাছদিনাখন দুপৰীয়া সতিনীয়েকৰ পুতেক, দৰপ এটাৰ গুণত প্ৰায় অচেতন হই চালপীড়া এখনৰ ওপৰত পৰি আছিল
" মই থতমত খালোঁ৷ পিছমুহূৰ্ততে সন্দেহাতীত আত্মবিশ্বাসৰে উত্তৰ দিলোঁ-"সব হ'ব
"মই বৰ," "তই সৰু" ই তিনি ভুৱন, যি সম্পদ অভিমানে, তুমি অভিমানী, শুদা হাতে গ'ল সবে, পাহৰি সংসাৰ
'পতিতৰ ' তেনে অৰ্থ কি হল {{gap}}কি কামত বা পতিত হয়
{{gap}}"তত্ত্ব আৰু তথ্য"ত আলোচনা কৰা বিষয়বোৰৰ সৰহভাগ আগেয়ে 'বাঁহী' আৰু 'আলোচনীত' প্ৰকাশ পাইছিল
{{gap}}এটা বিশ্বাস আছে যে ধৰ্ম্ম আৰু বিজ্ঞান দুটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ বস্তু
{{gap}}ওপৰত লিখা কথাবিলাক লৈ পাশ্চাত্য জগতত বিজ্ঞানৰ দুটা প্ৰবৃত্তি দেখা পাওঁ
'দিন, শব্দটোক যদি 'কল্প' অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায় তেন্তে কাৰ্য্যসিদ্ধি হয়
{{gap}}এনেকৈ ধৰ্ম্ম আৰু বিজ্ঞানৰ লগত নানা ওভটা-ওভটি কথা লৈ বিবাদ লাগে
{{larger জয় জয় জাগ্ৰত জগত-জীৱন, জয় জয় হৃষিকেশ জননী পূজা মণ্ডপত মঙ্গল সমাৱেশ
::বহু শতাব্দী মৌন-হীনতাৰ বিদাৰি তামস-নিশা— ::দিশে দিশে উদে পুণ্য জ্যোতিষ্কৰ সহস্ৰ উজ্জ্বল শিখা
::দুঃখ-দৈন্য-নিপীড়িত দুৰ্ব্বল দেহাত কৰা নৱ শকতি সঞ্চাৰ; ::অতি নিঃকিন আয়োজন জননী পূজাৰ;—
larger ধাৰে কোবাই নিয়ে নাও হবি) আঁৰিত হাৰি লটি ঘটি
::এই বাজীতে ভাৱী জাতিৰ ভাগ্য-নিয়ন্ত্ৰণ ::নিৰ্ব্বিবাদে কোন সতে দিবা বিসৰ্জ্জন
{{gap}}ধৰ্ম্মৰ ব্যৱসায় ইমান ডাঙ্গৰ কৃপা আছে যে তাৰ আচল মূল্য আত্মাই স্বৰ্গতহে বুজিব পাৰে
" "যদি মোৰ পাচত আহিব খুজিছা তুমি নিজে নুই কৰা; তোমাৰ ক্ৰুচ ধৰি মোৰ পিছে পিচে আহাঁ
" {{gap}}"সদায় আৰু যতে ত'তে শোকৰ বাটত খোজ কাঢ়ি কালৱাৰি পৰ্ব্বত লৈকে
" কিন্তু যীচুৱে যে বাট স্থিৰ কৰিলে, আমালোকৰ নিমিত্তে<noinclude noinclude>
{{gap}}আৰু কাথলিক বিশ্বাসৰ দৃষ্টিতো এই পূণ্যত কেনে সৌন্দৰ্য্য আৰু পবিত্ৰতা জ্বলে
{{gap}}ইয়াৰ পৰা মুক্ত হোৱা অসম্ভৱ হলেও সংসাৰ দুখময়, জীৱন বিষময় বুলি ভবাতো অনুচিত
{{gap}}আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টই পাচনিবিলাকক কলে 'তোমালোকে গৈ সকলো জাতিক শিক্ষা দিয়া
{{gap}}জয়দেৱে কৰে তুতি চপৰাই মাথ॥ {{gap}}পূব দিশ হন্তে মাতে মহা ভক্তি কৰি
{{gap}}ভকত বৎসল হৰি চাইলন্ত পূৱে ঘূৰি॥ (৩) জয়দেৱে তুতি কৰে মঠে সমম্বিতে