jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}অনাই-বনাই আহি বাণ ৰজাৰ মলুক পাই, তাতে দিনদেক থাকিবৰ মনস্থ কৰি এঠাইত ঠাই ললো
{{Rule noinclude>পাইছিল, যে পিছদিনা ত'ত মতিক মাতি আনি এজোৰ খম্‌খমীয়া মুগাৰ চুৰীয়া বঁটা দিলে
" দেখি মূৰ ডাঙ্গি চাই দেখোঁ, ককাৰ চকু জাপ খোৱা, আৰু মূৰে বৰশী টোপাব লাগিছে
" আৰু এবাৰ ককা বুলি মাতোতেই ভে-ভে-ভো বান্ধহঁতে হাতৰ ঠাৰ দি হাক দিলে
{{gap}}ঘৰলৈ আহি এডুখৰীয়া সাধু শুনি পেট কামোৱাৰ ভয়ত, লৰালৰিকৈ পাটীত পৰি চকু মুদিলো
"আচ্ছা তিনি মাহতে বাগৰি বাট বুলিলে তিনি মাহ আকৌ ভৰিক খটোৱা আৰু চুটী নাই
" এই বুলি লাহেকৈ উঠি ঈশ্বৰে দিয়া ভৰি দুটাক কামত লগাই দিলো
" হামাৰ চোলাকা মোনামে যদি ফেৰ চেলেউটো সুমাই থংগা তব তোম ক্যা নেংগা
{{gap}}এনেতে সভাপতি উঠি কলে, "বাহিৰ কথা লৈ সময় নষ্ট কৰাটো<noinclude noinclude>
" এই বুলি মুখেৰে ভাবুকি দি, পেটেৰে ত্ৰাহি মধুসূদনক মাতি থপৰ্‌ কৰে বহি পৰিলো
" {{gap}}১০ম জন অৱশ্যে দাৰে কুবিয়াই বা টাঙোনেৰে টানিয়াই আমি সিহঁতক বধিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}এই কথা শুনি সকলো সভাই একে বেলিয়েই কবলৈ ধৰিলে, যে সঁচা কথা, আমি কেওঁ পানীত নামিবলৈ সাহ কৰিব নোৱাৰোঁ
"</poem {{gap}}আমাৰ বিলাই সুৱঁৰি তোমাৰ বুকু ফাটি যাব খুজিছে যাওক, আমাৰ তাত আপত্তি নাই
* ধোৱা, নহলে তোমাৰ বুধিৰ কৈছা, মৰো কৈছো, মোৰ নাতি লৰাপোৱালী ফেইও কৈছে
[প্ৰতাপৰ প্ৰবেশ; পৰিচ্ছদ আৰু ৰোৱাল খোলাৰ লগে লগে] প্ৰতাপ নিজে নিজে আকৌ যুদ্ধ
-অনন্তক আৰু তুমি কাশ্মীৰৰ প্ৰজা হৈ, ৰাজশক্তিৰ বিৰুদ্ধে সৈন্যাধ্যক্ষক উত্তেজিত কৰিছা
[ মূৰদোৱাই প্ৰতাপৰ প্ৰধান ] ৰত্না এই কক্ষতে বিচাৰ কৰিবি বিজয়
( বীৰেন্দ্ৰসিংহ বহি থাকে বীৰেন্দ্ৰ নিজে নিজে কপষ্ট অনন্তক বিশ্বাস কৰি আজি মোৰ এই দুৰৱস্থা
[ অনন্তৰ প্ৰবেশ অনন্ত- ইমান দিনৰ মূৰত আজি লগ পালেহি
—গৗত সৰিছে শেৱালি ত ভৰি ভৰি ৰ আজি শৰতৰে পুৱা, ঘুমটিৰে ৰাগী থোৱ
[ বিচনাতে গাৰুত আইজি বহে বিমলা— কিবা কিবি দেখা নাই জানো সপোনত
Fমলা হুমুনীয়া কাঢ়ি বেজাৰেৰে দেখিছাই নহয় মোৰ কাৰণে কি হ'ব খুজিছে
[ প্ৰহৰীৰ প্ৰবেশ প্ৰহৰী এজন সম্ভ্ৰান্ত কাশ্মীৰ যুৱকে যুবক দেখা কৰিব খোজে
) প্ৰতাপ- বসন্ত মহাৰাজে তোমাক সহকাৰী সেনাপতি চপে বীৰেন্দ্ৰসিংহৰ পূৰ্ণ পদত নিযুক্ত কৰিছে
" ভগবান, আৰু কিয় এই অভিশপ্ত অপমানিত জীৱনৰ আৰু আবশ্যক কি চুৰি উলিয়াই
[ এটা সৈনিকৰ বেগেৰে প্ৰবেশ ] সৈনিক-শত্ৰু সৈন্য অগ্ৰসৰ হৈছে
[ বিপৰীত ফালৰ পৰা প্ৰতাপসিংহৰ প্ৰবেশ প্ৰতাপ- সকলো চেষ্টা ব্যৰ্থ হ'ল
{ অনঙ্গ আৰু দুটা সৈন্যৰ প্ৰবেশ অনঙ্গ ৰণক্ষেত্ৰত সেনাপতিৰ আদেশ পালন কৰিবলৈ কোনো নাই
[ দূৰত ৰণভেৰীৰ শব্দ ] সূৰ্য্য সেয়া কিহৰ শব্দ মন্ত্রীপুত্র
[ বিপৰীত ফালৰ পৰা সুৰ্যসিংহৰ ৰেশ ] যুবাজে কালান্তক মূর্তি ধৰি একালৰ পৰা;কামৰূপ সৈন্য সংহাৰ কৰিছে
(আউলী বাউলী হৈ বিমলাৰ প্ৰবেশ ] মলা কান্দি কান্দি মহাৰাজ, মহাৰাজ, দাদাক কলৈ পঠিয়ালে
(বিষাদ মনেৰে কমলাৰ প্ৰবেশ কমলা— নিজে নিজে সেই, সেই বিশ্ববিমোহন মূৰ্তি, পলকতে আহি পলকতে আঁতৰি গ'লু
{{gap}}পুথিদুখনৰ বিষয়-সূচীবোৰ, তৈয়াৰ কৰি প্ৰতি বিষয়ৰ ওপৰে ওপৰে দিয়া হল
</ref> বিতোপন॥ ৰত্নৰ নুপূৰ পাৱে স্বৰ্ণৰ উঝটি॥ ৯২ ৰত্নে বিৰচিত জিলি মিলি কৰে কান্তি॥
{{gap}}চীনৰ বৰ্ত্তমান জাগৰণ আৰু ক্ৰমোন্নতি অতীত চীনৰ পটভূমিত হে ভালকৈ উপলব্ধি কৰিব পাৰি
{{gap}}চীনা সংস্কৃতিৰ প্ৰধান লক্ষণ জাগতিক দৃষ্টিভঙ্গীৰ প্ৰাধান্য বুলিয়েই কব পাৰি
{{gap}}চীনৰ প্ৰথম ৰাজাধিৰাজ হুৱেং টিৰ পিচৰ দুজন ৰজা চুৱান ছু আৰু কু বৰ প্ৰখ্যাত নাছিল
{{gap}}পিতৃপ্ৰধান পৰিয়ালৰ ভেঁটিত লাহে লাহে সৰু সৰু ৰাজ্য কিছুমান গঠিত হল
{{gap}}যুগৰ পৰিস্থিতিয়ে মহৎ লোকৰ সৃষ্টি কৰে— এই বচন ফাঁকি কনফুচিয়াছৰ ক্ষেত্ৰত ভালকৈ খাটে
{{gap}}শ্বুহলিয়াঙহেইহ্ বৰ ক্ষমতাপন্ন হৈ উঠিছিল আৰু সৈন্য পৰিচালনাত তেওঁ বৰ পটু আছিল
" {{gap}}লাওৎছে হঠাৎ অধৈৰ্য্য হৈ উঠিল আৰু কবলৈ ধৰিলে, "মনুষ্যত্ব আৰু ন্যায়পৰায়ণতা
" ইয়াকে কৈ {{gap}}কনফুচিয়াছক পিচত বন্ধুবান্ধব সকলে লাওৎছেৰ লগত সাক্ষাৎ কৰি কেনে পালে সুধিছিল
{{gap}}কনফুচিয়াছে কিছুসময় ভাবি থাকি অবশেষত এই নাগৰিকসকলৰ প্ৰস্তাৱত সম্মতি প্ৰদান কৰিলে
{{gap}}গ্ৰীক দাৰ্শনিক প্লেটোৰ পৰিকল্পিত আদৰ্শ ৰাজ্যৰ লগত কনফুচিয়াছৰ আচনিৰ বহুত মিল আছে
" {{gap}}আন এদিনাখন এইদৰে ঘূৰি ফুৰোতে কনফুচিয়াছ শিষ্যসকলৰ সৈতে এখন নদীৰ পাৰত ওলাল গৈ
(দুদুম দুম্ বৰ বম্ বৰ বম্ বজাইয়া গান মণিৰ মহিমা কি কৰিবো আৰ
(এ সদাশিৱ হে এ সদাশিৱ হে তোমাৰ শিৰে জটা জগতক বৰ দিয়া আপুনি নাঙ্গঠা
(এ সদাশিৱ হে এ সদাশিৱ হে তুমি ত্ৰিপুৰাৰী জগতক বৰ দিয়া আপুনি ভিক্ষাৰী
{{gap}}মধুপক জিনি আছে গমণী॥ (দুৰ্গা তাৰিণী এ এ দুৰ্গা তাৰিণী এ এ তৃনয়ণী
{{gap}}শৈল সুতা সবদনী কি মাহে {{gap}}কালীকে কৰাল বেশী কি মাহে
{{gap}}বিশ্ব ৰিকট দশনা কি মাহে {{gap}}সুৰেশ নন্দিনী বাসা কি মাহে
{{gap}}জদি আগুলা কুটুল, মুৰত জদি জোৰ চকৰ থাকে তাৰ মন বয়া, দাস্ত কৰকৰিকৈ থাকিলে সি চঁক হই
{{gap}}ঘোৰাৰ চাৰিউ মেৰে ফুৰিব, চকু জদি প্ৰচাৰ কৰে কান থিয় নকৰে বয়া ঘোৰা
{{gap}}জেই ফালে অণ্ড সৰু সেই ফালে এক আঙ্গুল আদ আঙ্গুল চুটি ৰাউতে বিচাৰ কৰিব
{{gap}}বামনা পখৰা হলে ভাল তাৰে কান পখৰা, টোটোলা ওলোম ঠেঙ্গ ডাঙ্গৰ এনে হলে পাচলৈ অনাৰি কৰে
{{gap}}যদি ডহা পখৰা হয় তাতে কথা থাকে, কিন্তু পলমেহে হই সোহা ৰাউতে বিচাৰি পাব
{{gap}}চিলিমি মুখ কলা, অণ্ড কলা, আই কলা এনে হলে চলিমিৰ ভাল, সেয়ে পোৰা হলে বয়া
{{gap}}টলৌ পখৰা হলে তাত কথা থাকে, মনত কপট, ৰাউতে বিচাৰি পাব
{{gap}}দৰ্য্যাৰ নাকত ফোট হলে বয়া, কান পখৰা হব সিও কি নকৰিব
{{gap}}খিৰাঙ্গ ৰঙ্গভৰৰ নাকলৈ চুছি মৰাকৈ ফোট বলে এনেটো ঘোৰাৰ মন বয়া
{{gap}}খিৰাঙ্গ ভদৰাৰ দুই চক্ষু ডহা ভাল, এক চক্ষু ডহা ভাল, উঠা ফালে হলে, ৰাউতে ৰাখিব পাৰে
{{gap}}কলিয়া ভদৰা হলে তাতে কথা থাকে, সি বয়া, এঠেঙ্গৰ ৰেখা হলে বাৰু হই
{{gap}}কুমিতৰ ফুট জদি নাকত থাকে, কপালতো থাকে তাৰ মন উশৃঙ্খল হই
{{gap}}নিখুত কলা কুমিতৰ নাকলৈ চুছিমৰাকৈ ফোট বলে এনেটো ঘোৰাৰ মন বয়া
{{gap}}যি জলকা দি থাকে তাত বাঘজৰিত সৰহ কৰি ধৰিব, বৰিষণত ফুৰাব, সালতো মুখত জৰি আৰি থৈব, এতেকে মন ভাল হই
{{gap}}চঁক হলে, ৰাতি ফুৰাব, একাঠু পানীত ফুৰাব, ভাল হল যদি মন চঁক গুছিল
{{gap}}যদি জুটি খাই জাই তাত কথা আছে, ঘিলা লগাব, পানীত ফুৰাব, খুৰাৰ ধাৰ কাটিব
{{gap}}যদি আগুলা আফালে তাত আগলৈ হালি বহিব মুণ্ড পেলাব জুৰাই উঠিব
{{gap}}যদি আগুনা বেঙ্কা কৰে তাৰ টাবত জৰি মেৰাব, হাততো সৰহ দিব
{{gap}}যদি নেজ বেঙ্কা কৰে ডেঢ়ি কৰি বহিব, যদি নেজ নেমেলে তাৰ তলচাৰ তলত কাঠৰ মাৰো পাৰি বহিব
{{gap}}আগুলা খৰ হই দীঘল হৱে যদি আগুলাৰ তলে ঘিলা লগাব, হাততো চিপহা দিব
{{gap}}ৰঙ্গা ডাকাচি লক্ষণেৰে হলে যেনেকি নহক, কান পখৰা চক্ষু উপৰে কাপ বয়া
{{gap}}হালমছিয়া কৰতি পিঠিয়া ঘোৰা হলে টাকিহয়, আলী পুখুৰিয়া হলে গাম কৰাবলৈ টান তেও লব
{{gap}}পোকৰ ছুটি হলে কথা থাকে, ছুটি পোকৰিয়া হব তললৈ অল্প জোঙ্গা হব ভাল, জদি তলিও জোঙ্গা হই সি ৰাউতকে গাম সিকাই
{{gap}}দাবনা ওলমা হলে নলব, বেয়া ঘাম কৰে, চক ধৰে, লৰ মাৰে, জিক খাই, পালে মানুহ খাই, দাবনা ওলমা সদৌৰে বয়া
{{gap}}জিউৰ তলা বহল হলে মন চেলেঙ্গা হই, জদি অণ্ড এটি ডাঙ্গৰ হই সি সোচাতে যিচাতে খোৰাই
{{gap}}মুখৰ ডাৰি তিনি আঙ্গল চাৰি আঙ্গল নিয়ম, তাতকৈ জদি উপৰে বাঢ়ে টটাটিঙ্গা, তলে বাঢ়িলে মাঠ
{{gap}}দাবনাৰ পৰা ডিঙ্গিৰ তলে ছেলাউৰি ডখৰাডখৰিকৈ জেতি ডখৰ থাকে তেতিটা ৰাউত উবাৰে
{{gap}}এক খুজিয়াত যদি হেলেপনি থাকে, হাতত সৰহ দিব, হিয়াৰ বান্ধ ছুটি কৰিব, জিৰাই উঠিব
</poem {{gap}}আগুলাৰ পৰা পাছুলালৈ জুখিব, মাজভাগে বহিব, বঢ়া যদি আগলৈ হালি বহিব, যদি টুটা হই পাছলৈ হালি বহিব
{{gap}}ঔষধ—মানিমুনি তিনিৰো ৰস লই তেলোত মাৰি পাৰোৱা পাখিদি যাচ য়াচ কৰি দিব নাস
{{gap}}ঔষধ—ডোম চোৰাতৰ পকা পাত ৭, বচৰ পাট ৭, হাৰ ঘুনুচা, নলজোৰা সবাকে খুন্দি কাপোৰেৰে বান্ধিব
{{gap}}ঔষধ—টেমেনা পাত, এৰা পাত দুইকো তপতাই বান্ধিব সেব তেবে ভাল {{gap}}২
{{gap}}লক্ষণ—পেটে মাতে কেমেৰাই মুৰডাঙ্গি ফুৰে ঘাহ পানি নাখাই উঠিলে ঘুমাই তাকে কোলে কুৰকুৰিয়া ব্যাধি
{{gap}}মকৰজালত বজা জন্তুক জালে সহিতে মালভোগ কলাত ভৰাই খুৱালে এতেকে গৰ্ভ নষ্ট নোহে
{{gap}}ঘোৰাৰ গাত ঘা লাগে জদি ফুৰদৰ পাত আনি চাই কৰি ঘোৰাৰ গাৱত দিব
{{gap}}লক্ষণ—আগ দপনাত মুখ পৰে আকৌ ঘুৰে আকৌ ঘুৰে তাকে ঘোৰা ঘোৰনি ব্যাধি বোলে
{{gap}}ঔষধ—নগাপান নপাত, পিপলী নটা, এদিন অন্তৰে পুৱা পুৱা খুৱাব কিছু তপত পানি খুৱাব তেবে ঘোৰা ভাল হই
{{gap}}ৰামকল ৭টা, আমলখি ৭টা, বনজৰাৰ সিপা তিনিকো বটি বঙ্গলা লোনেৰে খুৱাব তথা নাস
{{gap}}ঔষধ—ঘোৰাই চেৰিয়ালে কঠাল পাত ৭টা ঘিউ মিহলাই খুৱাব সেকিব চেৰনি গুচে
{{gap}}লক্ষণ—ঘোৰ কাম্পে খাব নপাৰে ঘাম বই মুখ শুকাই চকু ৰঙ্গা হই কাহে দেৰ দিনতে মৰে
{{gap ডাৱৰত আৰু জাৰকালিত খুৱাব ৰৌদ্ৰত নুখুৱাব তবে একো ব্যাধি নহই
{{gap}}লক্ষণ–পেট ফিকি ওফব্দি ধৰে, দাত চোবাই, মুখে কোমোৰাৰ ফেন ওলাই
{{gap}}ঔষধ—বিহলঙ্গি, আগৰা, কলাক্ষাৰ, ভোট জালুকৰ গুৰি, কঠালৰ আলু, চেঙ্গামোৰ সবাকে বটি খুৱালে নাস
{{gap}}ঔষধ—কলাই বাখৰ, তেজময়াৰ ছাল, মৰান আদা, ভোটবাঙ্গানা, বাহকা ঠাৰিৰ চাই সবাকো গাত ঘসিব নাস
{{gap}}ঔষধ—খেপৌ তিতা, চান্দো তিতা, ভাদো তিতা, ইহৰ মুল নওটা বাখৰ দি ৰান্ধি খুৱাব নাস
{{gap}}লক্ষণ—ভৰি হাত আচাৰে গা ঘামে হামিয়ায়ৈ ঘাহ পানী নাখাই আকে দালিমা জহৰবাত বোলে
{{gap}}ঔষধ—দালিমৰ পাত, জেটুকা, বগা ফুটুকি, কাজলগৌৰী, হালধি সবাকো বটি খুৱাব নাস
{{gap}}লক্ষণ—গাৱ নচলে ফোপাই ভৰি হাত ঠৰিহা দেই লেজ পাতলে ছাটি মাৰে তাকে সিৰা জহৰবাত বোলে
{{gap}}ঔষধ—পকা পান, আদা, ভেদাই লতাৰ আগ, ডোমঢকুৱাৰ গাঠি পাচোটা ইয়াকে বটি খুৱাব নাস
{{gap}}লক্ষণ—গাৱ কপে মুৰে টুপিনায়ে হিহনি কৰে তাকে হিহনিয়া জহৰবাত বোলে
{{gap}}লক্ষণ—ঘোৰাৰ যি ঠাইত মাংস বাঢ়ে তেজ বহি থাকে তাকে জক্ষ্মা ৰোগ বোলে
{{gap}}ঔষধ—নৰনিৰে চিৰ দি কলাই খাৰ লিপি দিব, ধুতুৰাৰ পাতত ঘৃত মিসলাই বান্ধিব
{{gap}}লক্ষণ—মুখে লাল বই মুৰ ঘামে টুটলি ফিঙ্কে তাকে টোটোলা ব্যাধি বোলে
{{gap}}ঔষধ—পাৰিজাতৰ গুটি, তেজমায়াৰ চাল, জালকতিৰ সিপা, হাচুতি ভৰি-তলুৱাৰ চাল আকে দিলে নাস
{{gap}}ঔষধ—তামাখুৰ সিপা পাত, মিচামাছ, পানিপৰুৱা, বাটৰ চাউল সবাকে বটি গাত ঘসিব নাস
{{gap}}ঔষধ—আঠিয়া কলৰ বাকলি, পদুমৰ চকা, কঠালৰ ডিলা তিনিকো বটি তেলেৰে লেপি দিলে পদ্মনলা নাস
{{gap}}ঔষধ—তেজমুইৰ সিপা, নাঙ্গলভাঙ্গাৰ সিপা, পুনিৰ গাঠি তিনিকো বটি খুৱালে পানিলেঙ্গ নাস
{{gap}}লক্ষণ—ঘোৰাৰ পেট কামেৰণি হলে মাটিত পৰি বগৰা-বগৰি কৰে নেজ কেৰ-মেৰ কৰে পেট উসহে
{{gap}}লক্ষণ–ঘোৰাৰ গাত ডিমৰু হেন হই ঘা লাগে তাক বৰ ৰোগ বোলে
{{gap}}লক্ষণ—পুৱা হলে খোৰাই দুপৰিয়া হলে পাতলি থাকে তাকে জুটি বাত বোলে
{{gap}}ঔষধ—জত বাখৰ আচে মানে আনিব ভেদাই লতাৰ সিপা সবাকো বটি খুৱাব নাস
{{gap}}লক্ষণ—খুৰাৰ উপৰে মেৰুণ্ড হেন হই উসহে তাকে বেথক ৰোগ বলে
{{gap}}ঔষধ—সোন্দা পয়ৰা, খাজুৰি, মোটৰ মাস, বনমালাৰ সিফা, তেজমায়াৰ সিপা সবাকে বটি খুৱালে ব্যাধি নাস
{{gap}}ঔষধ—ভেদাইলতাৰ আগ, নৰসিঙ্গ, দুই মানিমুনি, ঘুমৰু য়াগ, চেঙ্গামোৰ, ভোট জালুক লোন দি খুৱালে নাস
{{gap}}ঔষধ—হৰিশঙ্কৰৰ চলি, পকা পান, ডোমঢউকাৰ গাঠি সবাকো বটি খুৱালে নাস
{{gap}}ঔষধ—মৰান আদা, হালধি, কাজলগৌৰি, আম আদা সবাকো বটি খুৱাব না
{{gap}}ঔষধ—অ মৰাৰ গুটি চুলি ঘুমৰুৰ আগ দুইৰ চাই বটি খুয়াব নাস
{{gap}}লক্ষণ—জিহ্বাত গোট গোট কৈ য়োলাই ৰস নাই জিহ্বা আগ পোৰে
{{gap}}ঔষধ—ঘিউ ছটকাক এশবাৰ ধোবা সিন্দুৰ লাউৰ শুখুনা বুকুৰ চাল লাউৰ ফুল সবাকো বটি খুয়াব নাস
{{gap}}ঔষধ—বোনফোফৰ য়াগ, জাবেসেৰি, গুনলতাৰ য়াগ, গুৰি কঠালৰ মিনু, কুকুৰাৰ ডিমা সবাকে বটি খুৱাব নাস
{{gap}}ঔষধ—ফালি পুজপানি উলিয়াব ছালকুঞৰিৰ পাত পাতত দিব ঘিউ মিহলাই তাৰে বান্ধিব
{{gap}}ঔষধ—শথৰ আগ ৭টা, বনশথৰ আগ ৭টা, হেলচিৰ আগ ৭টা, বঙ্গলা লোনেৰে খুয়াব মুদ্গৰ নাস
{{gap}}ঔষধ—মৌসবালিৰ আগ, পুৰণি ভাঙ্গৰ পাত পাতত দি বঙ্গলা লোনেৰে খুয়ালে ৰক্তিসাৰ নাস
{{gap}}ঔষধ—জতৰমালাৰ চাল, দেওকাদ্ৰাৰ আলু, পকা পান, দলৰ পাত ঠাৰা মিঠে দি বটি দিব নাস
{{gap}}ঔষধ—চনাকচু বগা, কলাখাৰ, খহখহিয়া লতাৰ পাত, কদমৰ পকা পাত সবাকে বটি লিপি দিব নাস
{{gap}}ঔষধ—ধুথুৰা পাত, খালোন দুইকো একত্ৰ কৰি বান্ধিব ও খুৱাব শঙ্কৰ ব্যাধি নাস
{{gap}}লক্ষণ—-ঘোৰাৰ চাৰিউ ভৰিৰ লোম গুচে খজুয়াই থাকে তাকে সলিলা ৰোগ বুলি
{{gap}}ঔষধ—জেতুকা পাত, কুহিয়াৰৰ ৰস, হালধি, কেচা সৰিয়হ তেলেৰে মিহ লাই সেই ঠাইত দিব তেবে নাশ
{{gap}}ঔষধ—নিলকণ্ঠ, কনিবিহ চাল গোট, অনাপাগতোলা চুন, কল্পনাথ তিতা, গুমুনি লতা আকে মুখৰ সেপেকে বটি দিব
" {{gap}}কথা কেইষাৰ শুনি কনফুচিয়াছ আসনৰ পৰা উঠিল আৰু<noinclude noinclude>
{{gap}}শিষ্য— কোনো মানুহে দোষ কৰিলে তাৰ বেয়া কামৰ পৰিশোধ ভাল কামেৰে কৰা ভাল বা উচিত নে
" {{gap}}"বাৰু কচোন, এজন মানুহক কেতিয়া ধনুৰ্বিদ্যাত পাৰ্গত বুলিব পাৰি
{{gap}}কেইহে বাৰে বাৰে আবৃত্তি কৰি থকা দেখি কনফুচিয়াছে কলে— "এৰা এই কথাকেইটা দকৈ চিন্তা কৰিবি
{{gap}}মহামতি কনফুচিয়াছে প্ৰায় আঢ়ৈহাজাৰ বছৰৰ আগতে এই জগতৰ পৰা মেলানি মাগিলে
{{center larger চীনৰ দাৰ্শনিক পটভূমি আৰু কনফুচিয়াছ {{gap}}চীনা দৰ্শন সাধাৰণতঃ বাস্তবধৰ্ম্মী
{{gap}}লাওৎছে লিখা তাও তেহ কিঙ আকাৰত সৰু কিতাপ হলেও ই বিশ্বৰ এখন বহুমূলীয়া গ্ৰন্থ
"সকলো বস্তু সৎ বস্তুৰ পৰাই উদ্ভব হৈছে আৰু এই সৎ অসতৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে
"যেতিয়াই প্ৰাকৃতিকতা আবৃত হৈ পৰে তেতিয়াই দয়া আৰু নৈতিকতাৰ কথা উঠে
{{gap}}লাওৎছে প্ৰচাৰিত তথ্য-পাতি সমন্বয় কৰি প্ৰকৃত দাৰ্শনিক ৰূপ দিলে তেওঁৰ শিষ্য চুয়াংছে
" এনে মত অৱশ্যে আগৰ পৰাই প্ৰবৰ্ত্তিত তাওবাদতো পোৱা যায়
{{gap}}এদিন ইউ নামেৰে এজন শিষ্যই কনফুচিয়াছক সুধিছিল "আপুনি এখন ৰাজ্যৰ ৰজা হলে প্ৰথমে কি কাম হাতত লব
" তেতিয়া কনফুচিয়াছে উত্তৰ দিছিল— "প্ৰথমে নামবোৰ সংশোধন কৰিব লাগিব
" কনফুচিয়াছে শিষ্যজনক কলে, "ইউ, তুমি একো শিকা নাই, তোমাৰ একো জ্ঞানো হোৱা নাই
"যদি মানুহক আইনৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত কৰি পৰিচালনা কৰা হয় তেতিয়া হয়তো শাস্তিৰ<noinclude noinclude>
" {{gap}}কনফুচিয়াছে সমাজৰ বিভিন্ন অঙ্গ হিচাবে থকা লোক সকলৰ কৰ্ত্তব্য নতুনকৈ আবিষ্কাৰ কৰা নাছিল
" কনফুচিয়াছে গোটেই বিশ্বতে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব আৰু ক্ৰিয়া অনুভব কৰিছিল
{{gap}}এসময়ত কনফুচিয়াছৰ অসুখ হোৱাত এজন শিষ্যই তেওঁক এটা মন্দিৰলৈ গৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ কৈছিল
{{gap}}কনফুচিয়াছৰ সমস্ত মতবাদ মানুহৰ প্ৰকৃতি আৰু প্ৰবৃত্তিৰ জ্ঞানৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত
{{gap}}মই মোৰ লৰাৰ পৰা যেনে ব্যৱহাৰ আশা কৰো মোৰ পিতাকো মই সেইদৰে সেৱা শুশ্ৰূষা কৰিব লাগে
{{gap}}জগতত নৈতিক বিধানৰ লগত খাপ খুৱাই জীৱন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা সাধুলোক বহুত আছে
" এই কথাৰ গ যিনি নয় শিতে, তেওঁ ৰৈ নাম লৈ, মাকৰ কোলাত মূৰ থৈ, ই সংসাৰ পৰিত্যাগ কৰিলে
" যা শ ম মূল বী" এই ৰাষ' মা তেওঁ না টানে বেছি সময় পুতেক সেবাওঁতে গোৱতে, বৰ মুখত পৰিা
" পুতেক গেল আৰু জীয়েক পিয়ালীৰ মৃত্যুত আমাৰ বৰনা আৰে অন্তৰত ৰৈ শাখা পাইছিল
(বেজবৰুৱা স্মৃতি চিৰিজ'ৰ তৃতীয় প্ৰকাশ poem {{X-larger center শ্ৰী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
— বৰপেটাত বাৰিষা বছৰি নৈৰ পানীৰ ঢলে ছহৰখন প্ৰায় তল নিয়ায়
" আমাৰ বিৰুদ্ধে ককাৰ যুদ্ধযাত্ৰাৰ এইটো প্ৰথম Stage বা অৱস্থা
"বেদৰ কৰ্ম্ম-কাণ্ডত যদি কিবা মহৎ আৰু সুন্দৰ কথা কথা হব পাৰে, ব্রাহ্মণ সাহিত্যই তাৰ ভঁৰাল
" {{gap}}" যাতে মোক দক্ষিণা দিয়া বিলাকৰ মই আদৰৰ পাত্ৰ হব পাৰোঁ
", অথৰ্ব বেদত এটা হীন স্তুতিৰ (৩৷৫৮) শেষত জোৰা আছে; হোৱা আকাঙক্ষাৰো তাত সঁচ নাই
('ভাৰতীয় লোকৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতি', ভাৰতীয় বিদ্যাভৱন, বৈদিক যুগ )
'মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ'ৰ দুখন সূচী হ'ল, লগতে এখন পৃষ্ঠা আগৰে পৰাই আছেই
"যি নিজক জয় কৰিব পৰা নাই, সি একো জয় কৰিব নোৱাৰে
" (ঘোষা, ৬৪০ মজ্দাই) আমাক সেই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বস্তু আত্ম-তত্ব দান কৰোক'
"ধৰ্মক জানোহো মই gap gap}}তথাপি প্ৰবৃত্তি নাই, হৃদি-স্থিত হুয়া তুমি{{gap gap}}যেন কৰাবাঁহা স্বামী
' দুয়ো তেনে কৰি ঋষিক কলেহি, 'ভগৱান, এইবাৰ আত্মাক নতুন সাজ-পাৰেৰে বৰ ধুনীয়া দেখি আহিলোঁ
" সাংসাৰিক ধন-ধানে মোক সেই অমৃত দান কৰিব পাৰিবনে যাজ্ঞবল্ক্যই কলে, "অমৃতস্য তু ন অশান্তি বিত্তে নেতি
" (বিত্তেৰে মানুহ অলপ দিন অভাৱ- অভিযোগৰ হাত সাৰি থাকিব পাৰে; তাৰে অমৃত লাভ কৰিব নোৱাৰি
{{gap}}শিশু নচিকেতা গৈ যম ৰজাৰ ঘৰ পোৱা সময়ত যম ৰজা ঘৰত নাছিল
' 'হে ধৰ্ম, দ্বিতীয়ত মোক এই বৰ দিয়াঁ যেন অগ্নি-বিজ্ঞানত মই সিদ্ধি লভোঁ'
'হে ধৰ্ম, অমৃত ( অমৰত্ব) লাভ কেনেকৈ হয় তাক যেন মই জানিব পাৰোঁ, এই শেষ বৰ দিয়া
" "সকল উপনিষদে ধেনু gap}}দোগ্ধা ভৈল তাৰ নন্দসুত, {{gap}}বৎস ভৈল তাৰ কুন্তী-পুত্ৰ ধনঞ্জয়
{{gap}}সন্ত জনৰ মতে যীশুৰ কথা: "মই পৰম পিতাৰ কথা কৈছোঁ, তোমালোকে মোক নামানা; যি নিজৰ কথা কবহি, তেওঁক মানিবাঁ
" আদি উক্তিত দেৱকীপুত্ৰ কৃষ্ণ যে ঘোৰ আঙ্গিৰসৰ শিষ্য সি সুস্পষ্ট
" মহাভাৰতত (১২৷৪৭৷৩৮-৪০) ভীষ্মই কৃষ্ণক প্ৰায় এনে কথাৰেই স্তুতি কৰিছে
{{gap}}ঋকবেদত (১০৷১৩৬৷৭) প্ৰাক্-আৰ্য্য নীল-লোহিতৰ (নীলা ডিঙিৰে ৰঙা ৰঙাল মুখ) উল্লেখ আছে
' {{gap}}কিন্তু এনে পণিৰ লেখ তাকৰ; তেওঁলোক মাত্ৰ "কশ্চিৎ কশ্চিৎ ব্যভিচাৰী
{{gap}}বৈদিক ধৰ্মৰ ওপৰত পণিৰ দ্ৰাবিড়ী ধৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ কথা আগতে কৈ অহা হৈছে
'সাত্ত্বিক ৰাজসিক তামসিক ভাবাপন্ন আটায়েই মোৰ, কিন্তু মই সিবোৰৰ নহওঁ
' ইয়াত "মম মায়া" বুলি সাংখ্যৰ প্ৰতিপাদিত প্ৰকৃতিৰ স্বতন্ত্ৰতা অস্বীকৃত আৰু নিষিদ্ধ হৈছে
{{center ছ) গীতাৰ পোহৰত প্ৰকৃতি-তত্ত্ব অহঙ্কাৰ ইতীয়ং মে ভিন্ন প্ৰকৃতিৰষ্টধা
" ৭৷৬</poem 'মাটি, পানী, জুই, বতাহ, আকাশ, মন, বুদ্ধি আৰু অহঙ্কাৰ, এয়ে মোৰ অষ্টধা-ভিন্ন প্ৰকৃতি
" ৮৷২১</poem 'যাক অব্যক্ত অক্ষৰ বুলি কয় তেওঁকেই পৰম গতি বোলে
" পদ মানে প্ৰাপ্য বস্তু; বিষ্ণুৰ পদ মানে প্ৰাপ্য বস্তু বিষ্ণু স্বয়ং
" কঠ-উপনিষদ মতে পুৰুষ আৰু ব্ৰহ্ম সমাৰ্থক—"পুৰুষাৎ ন পৰং কিঞ্চিৎ সা কাষ্ঠা সা পৰা গতিঃ
" (১৷৩৷১১) অৰ্থাৎ 'ব্ৰহ্মৰ অতীত আনৰ কোনো সত্তা নাই; ব্ৰহ্মই পৰম গতি
' কোনো কোনোৱে এই শ্লোকত ব্ৰহ্মক 'বেদ' বুলি ব্যাখ্যা কৰে
' {{gap gap সন্ন্যাস যোগত ব্ৰহ্ম সম্পৰ্কত আছে— লিপ্যতে ন স পাপেন পদ্মপত্ৰমিবান্তসা
{{gap}}"গ্ৰান্ট সত্ৰ" কি আৰু এই নাম কিয় হল, এই সম্পৰ্কে নানা কথা আমাৰ শুনা আছে, আৰু বহুতেই জানে
" {{gap}}দুখৰ কথা, ইয়াৰ বাবে আমি প্ৰকাশকৰ শলাগ ল'ব নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}গতিকে ৰাস-লীলাৰ শৃঙ্গাৰ ৰস প্ৰকৃততে কাম-ৰোগৰ ঔষধৰ ওপৰত চেনিৰ মিঠা লেপনমাত্ৰ
" ব্যাসদেৱেও আদিতেই কলে— যি মহতী ঐশী শক্তিৰ বলত নোহোৱাকো হোৱা দেখি সেয়ে যোগমায়া
(ফষ্ট) {{gap}}ৰহস্যবাদ কোনো মানসিক প্ৰচেষ্টা নহয়, ই এবিধ জীৱন যাপন
{{gap}}এই যে ভূমা আৰু আত্মা, সেয়ে আগ-পিছ, উত্তৰ-দক্ষিণ, সকলো জুৰি আছে
{{gap}}এই যে আত্মাৰ স্ব-ৰাজ্য তাত জোন-বেলি ভৰা-বিজুলীয়ে পোহৰ নিদিয়ে; জুইৰ পোহৰৰ যে কথাই নাই
" (বৃহদাৰণ্যক ১৷৪ ৮) {{gap}}তেন্তে এই আত্মা-বস্তুৱেই একমাত্ৰ দেখিবৰ, শুনিবৰ, মন কৰিবৰ বিষয়
" {{gap}}উপনিষদৰ অন্তৰ্দ্ৰষ্টা ঋষিয়ে আত্মাৰ নিৰ্দেশ কৰিছে তাক আনন্দ স্বৰূপ বুলি
{{gap}}নৱম অনুবাকৰ সাতটি সূত্ৰত একান্ত ভক্তৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপাদন কৰা হৈছে
—(তেওঁলোকক দেখি পিতৃসকলে আনন্দ কৰে, দেৱতাসৱে নাচে, আৰু পৃথিবী পুনৰ সনাথা হয়
{{gap}}অষ্টম অনুবাকৰ নৱটি সূত্ৰত আকৌ ভক্তিৰ আন কিছুমান সাধন বৰ্ণাইছে
—ভক্তি যে আনতকৈ সুলভ তাৰ আন প্ৰমাণ কিয় লাগে, ভক্তি নিজেই তাৰ প্ৰমাণ
—শান্তিম্বৰূপ আৰু পৰমানন্দ স্বৰূপ যে ভক্তি তাতকৈ সহজসাধ্য আছে কি
{{gap}}তাৰ পাছত দুস্তৰা মায়া কোনে কেনেকৈ তৰিব পাৰি তাৰ নিৰ্দেশ
" ৪৮—যি কৰ্মফল ত্যজে, কৰ্মসন্যাস (ভগৱন্তত কৰ্মফল-অৰ্পণ কৰে, আসক্তি এৰে
—( যি) বেদবিহিত (সন্ধ্যাদি) ক্ৰিয়াও ত্যাগ কৰে (আৰু) কেৱল (ভগৱন্তৰ) অবিচ্ছিন্ন ভক্তিত কাল কটায়
{{gap}}সপ্তম অনুবাকৰ সাতটি সূত্ৰত দেৱৰ্ষি নাৰদে নিজ অভিজ্ঞতাৰ পৰা ভক্তিৰ অনুভৱ বুজাইছে
</poem মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ একনিষ্ঠা মাহাত্ম্য দেখুৱাবলৈ মায়ামৰা সম্প্ৰদায় এই একেটি ঘটনাই যথেষ্ট
{{gap}}উদাহৰণেৰে শিকোৱা দৰ্শনশাস্ত্ৰৰ নামেই বুৰঞ্জী, এই কথা আমি সহজে উপলব্ধি কৰিব পাৰোহঁক
{{gap থৈবব তাক-এৰে এক কৰি॥</poem {{gap}}এই নাম-ধৰ্ম তথা ভক্তি-পন্থা ঈশ্বৰ-লাভৰ short cut (চযু বাট)
{{gap}}ভক্তিবাদ স্বয়ং এক ৰহস্যবাদ, আৰু ই জগতৰ ভক্তিবাদীসকলৰ এক বিশ্বজনীন ধৰ্ম
"</poem {{gap}}ওমৰে এটি ৰুবায়াতত ঠিক তেনেদৰেই কৈছে— কালৰ চকৰি বুকৰ ওপৰে গচকি-ফেনেকি কৰিছে মাৰ
</poem এটি দাঁতো নাই, তেও চোবৰ বস্তুৰ ফাললে' মনটি যায়
"</poem {{gap}}মাধৱদেৱৰ "নামঘোষা''ত আকৌ বিশ্বজনীন সুৰ— যাক পায়া মহা gap gap}}মহন্তে কৰয়
</poem বসুদেৱে এই পৰম পুৰুষকে নিজৰূপে জানিছিল— {{gap}}তুমি সে পুৰুষ প্ৰকৃতিত কৰি পৰ
{{gap}}নাৰদীয় ভক্তিসূত্ৰ সৰ্বমুঠ ৮৪টি সূত্ৰ, দহটি অনুৱাক বা অধ্যায় বিভক্ত হৈছে
"অমৃত"-যাৰ সোৱাদ অতি প্ৰীতিকৰ আৰু যাৰ সদ্যোগে অমৰ দান কৰে; এই উভয় অৰ্থতে<noinclude noinclude>
–যাক পালে নৰ(-নাৰী) সিদ্ধ হয়, অমৃত (অমৰ) হয়, তৃপ্ত হয়
–নাৰদৰ মতে (ভগৱন্তত) সমস্ত কাৰ্যৰ অৰ্পণ, তেওঁৰ বিস্মৰণত পৰম<noinclude noinclude>
{{gap}}ষষ্ঠ অনুবাকৰ আঠটি সূত্ৰত ভক্তিৰ বাটত আগ বাঢ়িবৰ উপায় কৈছে
—কুসঙ্গৰ কুফলৰ কথা গীতাত সুন্দৰকৈ বৰ্ণাইছে : সঙ্গাৎ সঞ্চায়তে কামঃ কামাৎ ক্ৰোধাহভিজায়তে
</poem সিদ্ধাৰ্থক বিষয়-বিমুখ দেখি শুদ্ধোধনে মাউৰা পুত্ৰৰ বাবে যি কৰিছিল, এওঁলোকেও তাকেই কৰিলে
"এফালে গোটেই জগতখনকে জানিবাঁ লাভ কৰিলে, ইফালে তাৰ বাবে নিজ আত্মা হেৰুৱালে; তেওঁৰ লাভ হ'ল নে
{{gap}}সিটো পুণ্যভাগী ক্ষেত্ৰ দেখিলা শঙ্কৰ৷ {{gap}}তেৱে আসি ভৈলা তান চল্লিশ বৎসৰ॥ ২০৫৮
(ঞ) কতো দিন অন্তৰে মথুৰা পুৰী পাই॥ {{gap}}ছয় মাস ৰহিলন্ত তহিতে শঙ্কৰ॥ ২০৬০
</poem কবীৰে তীৰ্থ-প্ৰসঙ্গত দুটি মনত ৰাখিব লগা কথা কৈছেঃ- (১) "তীৰথ মে ত সব, পানী হ্য়ায়
" (২) "বাগো না যাবে না, তেৰি কায়া মে গুলজাৰ
{{gap}}বৃথা দুখ পাৱে ক্ৰিয়া-কৰ্মক আচৰি॥ {{gap}}কোন কাৰ্য্য়ে তৰিবেক ঘোৰ সংসাৰত
•••শেষত কওঁ (ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ) এই ক্ষুদ্ৰ পুথিখনি সকলোৰে আদৰৰ যোগ্য
"বীজক"ৰমৈনী, শব্দ "সাখী" আদি ভাগত কবীৰৰ শিক্ষামূলক দোহাবোৰ পোৱা হয়
' কবীৰে "সাথী"ত কৈছে, 'পুনঃ পুনঃ জন্ম-মৰণৰ হাত সাৰিব খোজা যদি নামৰ লগত বাহা বান্ধা
{{gap}}কালিকা পুৰাণৰ কাল দশম আৰু যোগিনী তন্ত্ৰৰ কাল চতুৰ্দশ শতিকাৰ পাছ নহব নিশ্চয়
' 'অ' ৰাম, তুমি ই সৃষ্টিৰ সৱাতো মিলিত সচা; মোৰ হলে নাই তোমাতেই লীন হবৰ সম্পূৰ্ণ ইচ্ছা
poem "মুক্তিত নিস্পৃহ যিটো gap}}সেহি ভকতক নমো, সমস্ত মস্তক-মণি gap}}নিজ ভকতৰ বশ্য, {{gap}}ভজোঁ হেন দেৱ যদুপতি॥" ১
) {{gap}}দ্বাদশ শতিকাৰ আগভাগৰ ৰজা ধৰ্মপালৰ তিনিওখন তামৰ ফলি বিশেষ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ
</poem কালিকা পুৰাণত কালিদাসৰ "মেঘদূত"ৰ কোনো কোনো শাৰীৰ অনুকৰণ থকা দৰে গীতাৰ শাৰীৰ অনুকৰণো পোৱা হয়
</poem অকল ইমানেই নহয়, পঞ্চমকাৰ-সেৱী বীৰবোৰ-"ব্ৰহ্মা বিষ্ণু শিৱাদিনাং সুপ্ৰিয়া সাধকোত্তম
' অতি আধুনিক জ্ঞানৰ গৰাকি বোলোৱা ছফিষ্ট তাৰ্কিক)-জনে কলে, বলৱন্তৰ সুবিধাই সুবিচাৰ
'ভোগীৰ সুবিধাৰ বাবে নহয়, নিজৰ সুবিধাৰ বাবে যি বেজালি কৰে তাক নো মানিব লাগে কিয়
'তদুপৰি ইহ জন্মৰ স্বভাৱ আৰু আচৰণৰ লগত পৰজন্মৰ কথাও ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত
(আৰু তেতিয়া এই সংসাৰ আকাৰ-বিহীন দৃশ্য আৰু অৰ্থহীন শব্দেৰে ভৰা ভূতৰ ৰাজ্যত পৰিণত হব)
; কিন্তু মাজৰ এই আবৰ্ত্তমান জগতৰ আৱৰ্ত্তনৰ উদ্দেশ্য বিচাৰি পাব পাৰোহঁক
{{gap}}"লা ইলাহা ইল-আৰা" এক ঈশ্বৰত বাদে কেও উপাস্য নহয় এয়ে কোৰাণৰ "তৌহিদ" (ঐক্য)
"তৌহিদ" বুলিলে বাৎ" (ব্যক্তি "ছিফাৎ" (গুণ আৰু "অফাল্" (কাম তিনিও বিষয়ত তেওঁ "এক"
(২) গুণত "এক" মানে (গ) তেওঁৰ সমকক্ষ কেও নাই; আৰু (৩) কামত "এক" মানে তেওঁ কৰা কাম কেৱে কৰিব নোৱাৰে
"তৌহিদ"ৰ বিপৰীত "শিৰ্ক্" (অংশাশী ইও সেইদৰেই তিনি একাৰ-ব্যক্তিগত, গুণগত, কৰ্মগত
"মোতে মাত্ৰ সদা দিয়া মন{{gap gap মোৰ ভক্ত হোৱা সৰ্বক্ষণ, {{gap gap}}মোকে পূজা মাত্ৰ, মোকে কৰাঁ নমস্কাৰ
"নৰকৰ জুই ঈশ্বৰে জ্বলাই দিয়ে আৰু মানুহৰ বুকুৰ ওপৰতে উঠে
"মানুহে ভাবে নে কি মানুহক বিনা উদ্দেশ্যে অনাই-বনাই ফুৰিবলৈকে এৰি দিয়া হব
"বিশ্বাসী ভক্ত) সকলে সেই- দিনা দেখিব পোহৰে আগে-পিছে তেওঁলোকক আগবঢ়াই নিছে
{{gap}}আকৌ কৈছে, "ধৰমীসকলৰ বাবে যি ফুলনি সজাই থোৱা আছে তাৰ নৈৰ পানীবোৰ সলনি নহয়
"স্বৰ্গত যে আহাৰ যতাই থোৱা হৈছে, এই জন্মৰ আহাৰৰ লগত তাৰ নামৰ বাহিৰে কোনো সাদৃশ্য নাই
"পুণ্য কৰিলে নিজৰ বাবে ভাল, আৰু পাপ কৰিলে নিজৰ বাবেই বেয়া
"পুণ্য কৰে নিজ আত্মাৰ মঙ্গল, পাপ কৰে নিজ আত্মাৰ অমঙ্গল
"প্যাৰী পাদল'' সংগম কবিতাৰ যুগৰে প্ৰাচীন-গন্ধী তামিলত লিখা এখনি সুমধুৰ ভক্তিকাব্য
"</poem শঙ্কৰদেৱৰ "হৰমোহন"ৰ হৰ-স্তুতিত তাৰ মৰ্ম প্ৰকাশ পাইছে-- তুমি পৰমাত্মা জগতৰ ঈশ এক
</poem "কীৰ্ত্তন" শাস্ত্ৰৰ আদিতেও এই ব্ৰহ্মৰ সেৱাই পোৱা হয়— তযু নাভি কমলত ব্ৰহ্মা ভৈলা জাত
"প্ৰকৃতি পুৰুষ{{gap gap দুইতো কৰি পৰ {{gap gap দুই হানো নিজ কাৰণ৷ পৰম ঈশ্বৰ{{gap gap নামক ধৰিয়া
' {{gap}}এনেতে যমুনাচাৰ্য্যৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাই ৰামানুজ লৰালৰিকৈ গৈ সেই ঠাইত উপস্থিত হলগৈ
</poem যেন জগদীশে ভাগৱত পঢ়াৰ লগে লগেই ততাতৈয়াকৈ "কীৰ্ত্তন- ঘোষ
" লিখা শেষ হৈ গল, আৰু তাৰ বহুত কালৰ পাছতহে "সাত কঠিখান দেৱ শঙ্কৰক দিয়া
– সুভাৰ্য্যা শৈব্যা আৰু সুপুত্ৰ ৰোহিতাশ্বক লৈ মহাসুখী হৰিশ্চন্দ্ৰ ৰজাই যজ্ঞ পাতিলে
:ইহাত বিশ্বাস যাৰ সেহি নৰোত্তম॥ :ভজে মাধৱক নাম স্মৰি সৰ্বক্ষণ
:প্ৰাণী সমস্তক দেখে ঈশ্বৰ মূৰ্ত্তিক॥ :সমস্ত ঐশ্বৰ্য্য ব্যাপি আছে জগতত
:হেয় কামনা কৰি অৰ্চে ঈশ্বৰক॥ :বাঢ়ে প্ৰীতি শুনিয়া বেদৰ ফল শ্ৰুতি
</poem অঙ্কবোৰত আৰু ভাগৱত-ভাঙনিৰ ভিতৰত থকা বিভিন্ন উপদেশবোৰ বিভিন্ন প্ৰসঙ্গত আলোচনা কৰা হ'ব
(বৃঃ অঃ উঃ poem ইয়াৰ চূড়ান্ত প্ৰমাণ কনৌজপুৰৰ পতিত বামুণ অজামিলৰ উপাখ্যান
:তেহোঁ‌ হোৱে আসি পুনু প্ৰকৃতিত লীন॥ :ব্ৰহ্মাৰো মুকুতি নাই নভৈলে ভকতি
॥ দানৱৰ হাতে মৰি উঠি বিমানত॥ অক্ষয় বৰ্শক কেনে কৰিলা গমন
[ জানি নৰোৰু কলিত মুকুতি হোক মত ৰূপধ, হতে তান কৃত্য ক. এহিমতে জানোনা নানা কৰিতি লতি
"শুনা আজি বোপাহঁত, শুনা কাণ পাতি,– উমলিবা একেলগে, গাবা একে সুৰে,
{{gap}}বৰ দুখৰ কথা, যে আকবৰে শেহ কালত ৰাজকুমাৰ- সকলৰপৰা বেজাৰ পাইছিল
poem {{gap}}১৩ পৃঃ চিয়ামত••••••ইচলাম ধৰ্মাৱলম্বীসকল চিয়া আৰু চুন্নী নামে দুই সম্প্ৰদায়ত বিভক্ত
</poem {{gap}}১৪৭৫ শকৰ (১৫৫৩ খৃ) ১৫ বহাগত মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ পিতা অনিৰুদ্ধৰ জন্ম
••• {{gap}}"পুৰুষে মোক আশ্ৰয় কৰি সকল কৰ্মক মোত অৰ্পিয়া মোৰ প্ৰসাদে মোত সৰ্বোত্তম নিত্য পদক পাৱে
:স্নানে পান কেৱলে সিজয় প্ৰয়োজন॥ :সেহি মতে হবে পাপ নাশে কৰ্ম-সঙ্গ
:তথাপিতো পলায় পাপ কম্পে থৰথৰি॥ :যেন ক্ষুদ্ৰ মৃগে নাদ শুনিলে সিংহৰ
:ভৈল প্ৰায়শ্চিত্ত সৱে পাপৰ তথাপি॥ :এক নামে কৰে মহা প্ৰলয় পাপৰ
</poem তাৰ পাছত যমদূতৰ বেদৰ মহিমা-কীৰ্ত্তন কৰি বিষ্ণুদূতে উত্তৰ দিছে:
:হৰি নামে কৰে যেন পৱিত্ৰ বুদ্ধিক॥ :যদি কোটি শত বাৰ কৰে প্ৰায়শ্চিত্ত
:হৰিৰ নামেসে পাপ সমূলে উভাৰে॥ :আন ধৰ্ম কৰ্ম মানে সকলো বিৰোধ
:যেই সেই মতে লৈলে নামে কৰে সিদ্ধি॥ ১৫৯ :পুত্ৰ নাম ধৰি যদি উপহাস্য কৰি
:সমস্ত পাপৰ নাম কালান্তক যম॥ :শৰীৰৰ মাত্ৰ প্ৰায়শ্চিত্তে পাপ হৰে
:বাৰেক কৰিলে মাত্ৰ নামক অভ্যাস॥ :যেন চিৰকাল আছে ঘোৰ অন্ধকাৰ
:নতু অন্ধকাৰে জিনে দীপ থাকে যাৱে॥ :তেৱেসে বাসনা গুচে চিত্ত হোৱে শুদ্ধি
:কনিষ্ঠ পুত্ৰক মাত্ৰ থাকে ওমলাই॥ :প্ৰাণতো অধিক সিটো পুত্ৰ নাৰায়ণ
:পৰম কৌতুকে তাৰ লীলা থাকে চাই॥ :খুৱাই-ধুৱাই মহা স্নেহে নিতে তাক
:সপোনতো ডাকে সিটো নাৰায়ণ বুলি॥ :ক্ষণে ক্ষণে মন তাৰ তনয়ত পৰে
" আৰু "নলাগে লাৰিবে; ভালে আছে সৱে, এহি বুলি হাসিলন্ত
"কীৰ্ত্তন"ত সুমুৱাই দিয়াত এই ব্যৱসায়ীজীৱীবিলাকৰ যি দুৰাভি- সন্ধিয়েই থাওক সি নিন্দনীয় নিশ্চয়
</poem "নাহিকে আৰিসি"বোলাজনৰ এই পুথিত ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ পদ পাতে পাতে আছে
"চৰিত-তোলা''ৰ নিচিনা এটা কথাৰ অৱশেষ অলপলৈকে আছিল; কিন্তু সম্প্ৰতি সিও
{{gap}}সত্ৰ-পৰিচালনা বৰপেটা আদি সত্ৰত আধুনিক গণতান্ত্ৰিক ভেটিত হয়, আৰু ইয়াৰ সুবিধাও বহুতেই মানি লয়
" ইয়াৰ পৰা বহুতে এনে ভুল ধাৰণা কৰে যেন অসমত তেতিয়া বা তাৰ পাছতো বৌদ্ধ ধর্ম অনুপ্রবেশ নহৈছিল
</poem পৰ্বতীয়া নগা আদি জাতিৰ মাজত সিদিনালৈকে এচলিত নৰবলিৰ<noinclude noinclude>
" (২৮৬) ইমানেই নহয়, তেনে অন্য নিৰ্ণয়ো আছে- তাবত্তু মৈথুনং তস্মাৎ স্বয়ম্ভৱ•••॥" ৪৫
" বোলাত 'একাদশীৰ উপবাস কৰিব নাপায়' এনে নিষেধ নুবুজায়; যি দৰে "লোভ মোহ কাম ক্ৰোধ বিষয় আক্ৰোশ
" বুলি আকৌ বিষ্ণু-বৈষ্ণৱক ভালৰি লগাই— যঃ স্মৰেৎ পুণ্ডৰিকাক্ষং স বাহ্যাভ্যন্তৰং শুচিঃ
" পাণ্ডু- ৰোগীয়ে জগতখন হালধীয়া দেখিলেও সি প্ৰকৃততে তেনে হব<noinclude noinclude>
{{gap}}দুগোটা গৰ্ত্তৰ ভাৰ বহিলোঁহো বৃথা॥ {{gap}}জিহ্বা মোৰ আছন্তে নলৈলো ৰাম নাম
{{gap}}দাদুৰীৰ জিহ্বা যেন ভৈল কোন কাম॥ {{gap}}নেদেখিলোঁ নয়নে প্ৰভু যেন ৰূপ
{{gap}}সম্যকে জানিলোঁ দুয়ো আখি অন্ধকূপ॥ {{gap}}যেন চিত্ৰ-বিচিত্ৰ মৈৰাৰ ভাসে পাখি
</poem শুদ্ধা ভক্তি অপ্ৰতিহতা আৰু অব্যৱহিতা; উশাহ-নিশাহৰ দৰে ই চিৰ শুদ্ধ
{{gap}}শুদ্ধা ভক্তি অহৈতুকী বা নিষ্কামী; শুদ্ধাত্মাৰ বাবে ই সহজ পথ
"গৰাকিনী' মাৰ-কিল কৰে শপে বুলি ইহেন শীতত সদা আহোঁ পানী তুলি
"অজ্ঞানীৰো অজ্ঞানী যি, এনে কথা কয়; পানী ছতিয়ালে গাত পাপ ক্ষয় হয়
"গৰু বা গাহৰি ৰখে, মাছ-পহু মাৰে; পানী ছতিয়ালে গাত পাপ যোৱা হলে, সকলোটি গ'ল হয় নিশ্চয় স্বৰ্গলে
"কো নু তে ইদম্ অক্খা‌সি অজানস্স‌ অজানন্তো উদকাভিসেচনা নাম পাপকম্মা পমুচ্চতি
"ন বা অৰে সৰ্বস্য কামায় সৰ্বং প্ৰিয়ং ভৱতি, আত্মন কামায় সৰ্বং প্ৰিয়ং ভৱতি
{{gap}}কিন্তু যিসকলে বানপন্থী বা যতিৰূপে লীনা মুক্তি বিচাৰে, সেইসকলৰ বাবে কৃষ্ণই উদ্ধৱক দিয়া উপদেশ এই :