jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}ৰম্ভা — মইতো কম বুলিয়েই আহিছোঁ, আপুনি সময় নাই বুলি কোৱাত হে তেনেকৈ কৈছিলোঁ
{{gap}}দীন — কৰোঁ বুলিয়েই কৰিব পৰা হলে, ইমান দিনে বহুতো সজ কাম হৈ থাকিলহেঁতেন
{{gap}}ৰম্ভা — মোৰ বিশ্বাস আপুনি চেষ্টা কৰা হ'লে কেতিয়াবাই কৃতকাৰ্য্য হ'লহেঁতেন
{{gap}}দীন — স্কুল এখন যে সোনকালে পাতিব লাগিব, সেইটো ঠিক
{{gap}}ৰম্ভা — শুনি সুখী হলোঁ; আপুনি মোৰ আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা আৰু ধন্যবাদ গ্ৰহণ কৰিব
{{gap}}দীন — তোমাৰ ধন্যবাদ পাবলগীয়া কাম মই একো কৰিব নোৱাৰিম
{{gap}}ৰম্ভা — মই তেনে হ'ব নোৱাৰোঁ সঁচা; কিন্তু মোৰ বোধেৰে তেনে হোৱাৰ আৱশ্যকো নাই
{{gap}}দীন — তুমি মোক শ্ৰদ্ধাই কৰা বা ঘিণেই কৰা তাত মোৰ কোনো লাভ লোকচান নাই
{{gap}}দীনবন্ধুৱে আগৰ দৰেই শান্ত ভাবে উত্তৰ কৰিলে, — "থাকিলেও থাকিব পাৰে
" {{gap}}ৰম্ভা — কিন্তু আপুনি জানে নে প্ৰভাৰ কাহিনী, প্ৰভাৰ চৰিত্ৰ, প্ৰভাৰ ঘৃণিত জীৱনৰ কথা
{{gap}}দীন — তোমাৰ বিষয়ে ময়ো যে কম ভাবিছিলোঁ, এনে নহয়
{{gap}}ৰম্ভা — আপুনি অকল মোৰ শত্ৰুৰ কথা শুনিয়েই বোধকৰোঁ তেনে কৰিলে
" {{gap}}দীন — মই আগেয়েই কৈছোঁ কেইদিনমানলৈ মোক লগ নাপাবা
{{gap}}ওপৰত যিখন চহৰৰ কথা কোৱা হৈছে, তাৰ প্ৰায় সোঁ মাজতে এখন দোকান আছে
{{gap}}ৰাজখোৱা — আগলৈ আৰু তেনে নহয়, এতিয়াৰ পৰা আমাৰ এক মত
{{gap}}গকুল — মোৰ কেতিয়াবা ভুল হয়, তুমি খং নকৰি শুধৰাই দিবা দেই, ৰাজখোৱা
" {{gap}}গদা আমাৰ দলটো পূৰ হবলৈ গান-বাজনা আৰু ধুনীয়া মুখৰ হাঁহিৰ প্ৰয়োজন
{{gap}}সৰ্ব্বানন্দই এনেতে মাত লগালে, — "কিন্তু কথাটো কি শৰ্ম্মাই ভাঙি নকলে আমি একো ৰায় দিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}তপেশ্বৰ — ঠিক কথা, শৰ্ম্মাই ভাঙি ক'ব লাগে, নহলে তেওঁ দোষ সাব্যস্ত হ'ব
{{gap}}কৃষ্ণ — মই ভাবিছোঁ ছাত্ৰ নহৈ ছাত্ৰী হে হ'ব লাগে
{{gap}}তপেশ্বৰ — তাক এটা শিকনি নিদিলে নহয়; সি সদায় আমাৰ কামত বিঘিনি জন্মায়
{{gap}}গদা — প্ৰভাৱতী ছোৱালীজনীও বেচ্ সুন্দৰী; তাইকে হাত কৰিব পৰা হলেও উপায় আছিল
{{gap}}কৃষ্ণ — মই ভাবিছোঁ এই দীনবন্ধুৱে কালিৰ ল'ৰা হৈ পৰশুইৰ গীত গাবলৈ যায় কিয়
{{gap}}ৰাজখোৱা — তেনে কথাৰ পৰা একো ফল নহয়, মানুহে তেনে কথা দুই এদিনতে বিশ্বাস নকৰে
{{gap}}কৃষ্ণ — মই ভাবিছোঁ আমাৰ ৰাজখোৱা নহলে কোনে ইমান সাহ কৰিব
{{gap}}এনেতে গদাধৰে মাত লগালে, "পিচে আজিৰ খৰচৰ হিচাপটো কাৰ নামে ৰাখিম
{{gap}}গকুল — এদিনৰ আলহী, দুদিনৰ আলহী, চিৰকাল কোনো আলহী নহয়
{{gap}}ৰাজখোৱা — লিখা পঢ়া নজনা নগৰৰ ওচৰৰ গাৱঁত থকা তাৰ ভিতৰত কেইটা
{{gap}}তপেশ্বৰ — আনিব পৰা যাব, কিন্তু সেই কুৰি বছৰীয়া লৰাটো আমাৰ লগত সুমুৱালে দেখাত ভাল নহ'ব
{{gap}}ৰাজখোৱা — তাকেই তো লাগে; ঠিক যেনে বিচাৰিছিলোঁ, তেনেকুৱাই মিলিছে
{{gap}}ৰাজখোৱা — তুমি তাৰ তালৈ যোৱাৰ আগতে এবাৰ মোক লগ ধৰি যাবা
{{gap}}ৰাজখোৱা — তাৰ দিহা কালিলৈ হ'ব; এতিয়া ময়েই তাৰ বাবে দায়ী থাকিলোঁ
{{gap}}তাৰ পিচত গকুলচন্দ্ৰ উঠিল; বাকী কেইজন তাচত বহিল আৰু লগে লগে নানা বিষয় আলোচনা হবলৈ ধৰিলে
{{gap}}ইয়াৰ পিচত মাহেকীয়া বৰঙনি আৰু এককালীন দানৰ নিমিত্তে কাকত আগ বঢ়োৱা হ'ল
{{gap}}সকলোৰে চহি হোৱাৰ পিচত দেখা গ'ল এককালীন দান ৮০০৲ টকা আৰু তাৰে আদায় ৩৬০৲ টকা
" {{gap}}গঙ্গা — দেউতা, ক'ৰবাৰ মানুহ এটা আহিল, লৰোঁতে লৰোঁতে তাৰ উশাহেই নোহোৱা হৈ আহিছে
{{gap}}দীনবন্ধুৱে চিঠিখন লৈ পঢ়িলে; এটা উৎকণ্ঠা আৰু বিষাদৰ চিন তেওঁৰ মুখত বিয়পি পৰিল
{{gap}}এইকথা কৈয়েই গঙ্গাৰ হাতৰ পৰা বাকচটো লৈ দীনবন্ধু একে জাঁপেই গাড়ীত উঠিল
{{gap}}সকলোৱে তাতে হয় দিলে আৰু এনে প্ৰস্তাৱ কৰাৰ বাবে প্ৰভাৱতীকো ধন্যবাদ দিলে
{{gap}}অলপ ভাবি সভাপতিয়ে কলে, — "আপোনালোকে উপযুক্ত প্ৰস্তাৱকেই কৰিছে, কিন্তু তাত এটা লেঠা আছে
{{gap ক) তৃতীয় ব্যক্তিৰ অনুপস্থিতিত কোনো মতা মানুহক অভ্যৰ্থনা কৰিব নোৱাৰিব
{{gap গ) লগত বিশ্বাসী সহচৰ নোহোৱাকৈ শিক্ষয়িত্ৰী অকলৈ য'তে ত'তে ফুৰিব নোৱাৰিব
{{gap}}নিয়মাৱলী পঢ়া শেষ হলত সভাপতিয়ে সমজুৱাসকলক মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে
" {{gap}}বহুতো সমজুৱাই "সদস্যৰ" মানেই বুজা নাছিল; গতিকে দেখাক দেখি চাপৰি বজাই প্ৰস্তাৱটো সমৰ্থন কৰিলে
{{gap}}কৃষ্ণকুমাৰ — মই ভাবিছোঁ এনে কামলৈ সংসাৰৰ অভিজ্ঞতা থকা বয়সিয়াল মানুহ লাগে
{{gap}}এনেতে সভাপতিয়ে ক'লে, "আপোনালোকে এতিয়াই সকলো নিয়ম প্ৰণালী ঠিক কৰি সভ্য নিযুক্ত কৰিছে
{{gap}}নগৰৰ পৰা প্ৰায় আধা মাইল দূৰৈত আলিৰ দাঁতিত বাট-চ'ৰা এটাৰে সৈতে এটা পদূলি পোৱা যায়
{{gap}}গোহালিৰ পৰা অলপ আঁতৰত ওচৰা-ওচৰিকৈ এটা গোবৰৰ বহা আৰু এটা খেৰৰ মে-জি
{{gap}}ঘৰ-দুৱাৰ আৰু বাৰীখন দেখি ঘৰৰ গৰাকীজন চহকী মানুহ বুলি অনুমান হয়
{{gap}}তপেশ্বৰ — মই পৰহিয়েই তোক বিচাৰিছিলোঁ, পিচত পামলৈ গ'ল বুলিলত উভতি গলোঁ
{{gap}}তপেশ্বৰ — লৰালৰি কৰিলে হে খাব পাৰিম; মই আকৌ কামলৈ যাব লাগিব নহয়
{{gap}}কাতিৰাম — এৰা আপোনাৰ কামটোৱেই লেতেৰা; দুয়ো বেলা খাটিব লাগে
{{gap}}"বাৰু মই ভিতৰৰ পৰা আহোঁ" — এই বুলি ধোঁৱাখোৱাটো তপেশ্বৰৰ হাতত দি কাতিৰাম ভিতৰলৈ গ'ল
{{gap}}এনেতে ভিতৰৰ পৰা তিৰুতাৰ মাত শুনা গল, — "আই, চাহটোপা নিয়কহি
" {{gap}}মাক উঠি গ'ল আৰু দুটা বান-বাটিত দুবাটি চাহ-পানী আনি এবাটি তপেশ্বৰক দিলে আৰু এবাটি পুতেকলৈ থলে
{{gap}}পদুলি ওলায়েই কাতিৰামে সুধিলে, — "পিচে ককাইদেউ, আপুনি কিবা কম বুলিছিল নহয়
{{gap}}তপেশ্বৰ — তেওঁ ভাল মানুহৰ দৰে সাজ-পাৰ পিন্ধি ডাঙৰ ডাঙৰ মানুহৰ লগত ফুৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}তপেশ্বৰ — তোৰ বুধি সিমান চোকা হোৱা হলে জানো এনে হৈ থাক
— প্ৰথমতে তোৰ নামটো কাতিৰাম কোচ গুচাই কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ ভূঞা কৰিব লাগিব
{{gap}}কাতিৰাম — মই একো নাজানো; আপুনি যি কৰিবলৈ কয় তাকে কৰিম
{{gap}}কাতিৰাম তপেশ্বৰৰ কথাত মান্তি হ'ল আৰু ৰায় বাহাদুৰ হোৱাৰ স্বপ্ন দেখিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}দীনবন্ধুৱে ক'লে, — "এতিয়া বহিবলৈ সময় নাই; তোমালোকৰ গাৱঁত কাৰ কাৰ ঘৰত মাউৰ লাগিছে
" {{gap}}দীন — দুপৰৰে পৰা বোলে দুটা মৰিছে আৰু পাঁচ-ছজনমান পৰি আছে
{{gap}}এনেতে সভাৰ পৰা তেওঁৰ পিচত অহা মানুহ কেইটাও তালৈকে আহিল
{{gap}}তেতিয়া সকলোৱে এই অজ্ঞাত দুৰ্জ্জনক শাও-শপনি দি মনৰ খং কিছু মাৰ নিয়ালে
{{gap}}ঘৰ পাই দীনবন্ধুৱে কাপোৰ-কানি সলালে আৰু হাত মুখ ধুই ভাত খালে
" {{gap}}তেওঁ অলপ সময় চিন্তা কৰি প্ৰভাৱতীলৈ তলত দিয়া চিঠিখন লিখিলে
{{gap}}তোমাৰ চিঠি পঢ়ি সকলো কথা বুজিলোঁ আৰু সঁচাকৈয়ে দুখিত হলোঁ
{{gap}}যি প্ৰকৃত সংযমী, তেনে মানুহৰ পক্ষে ওপৰত দিয়া শ্লোক অনাৱশ্যক হ'ব পাৰে, কিন্তু তেনে সংযমী কেইজন
{{gap}}যথাসময়ত দলৰ সকলো গোটখালে; সকলোৱেই আন দিনতকৈ বেছি পৰিপাটীকৈ সাজ-পাৰ পিন্ধি আহিছে
{{gap}}শ্ৰীমতীৰ আগমনৰ পিচতে গদাধৰে এখন ৰূপৰ থালত কিছুমান চিগাৰেট সজাই আগত ধৰিছিল
{{gap}}অলপ পিচতে ৰাজখোৱাই মাত লগালে, — "এতিয়া এটা গান গোৱা হওক; সম্মুখত মধুভাণ্ড লৈ কোনে উপবাস কৰে
" {{gap}}ইয়াৰ উত্তৰত শ্ৰীমতীয়ে এক অদ্ভুত ভঙ্গীৰে গাটো নচুৱাই ক'লে, — "ই-ই-স্
{{gap}}উকীলে বেচিকৈ ওচৰ চাপি ক'লে, — "কি হে, টোপনিয়ে ধৰিলে নে কি
{{gap}}কৃষ্ণকুমাৰে ক'লে, "মই ভাবিছোঁ এওঁৰ লগত নিলাজী বনৰ সম্বন্ধ আছে নে কি
" {{gap}}ৰাজখোৱাই গদাধৰলৈ চাই ক'লে, — "ইমানতো বুজা নাই নে
{{gap}}বটলৰ সুৰাৰ লগত অধৰৰ সুধা কেইজনে মিলালে, তাক কোৱাৰ পৰা লাভ নাই
{{gap}}শ্ৰীমতী আৰু ওস্তাদে তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য টকাকেইটা লৈ শেহ নিশা প্ৰস্থান কৰিলে
" {{gap}}ৰাজখোৱা — এনে এজনী যোগাৰ কৰিলেও শিক্ষয়িত্ৰী হ'ব নোৱাৰিব
{{gap}}কৃষ্ণকুমাৰ — মই ভাবিছোঁ, অতি সহজে এনে এজনী হে নালাগে দহ জনীৰ যোগাৰ কৰিব পাৰি
{{gap}}কৃষ্ণ — মই ভাবিছোঁ, স্বৰ্গত যে কল্পতৰু বুলি এজোপা গছ আছে, সি অতি সঁচা
{{gap}}ৰাজখোৱা হাঁহি হাঁহি কলে, — "তোমাৰ সহজ উপায়টো মই দেখাত অসম্ভবত পাৰিলগৈ
{{gap}}তাৰ পাচত আৰু নানাপ্ৰকাৰ কথা আদব-অভ্যৰ্থনাৰ শেহত ৰম্ভা আৰু লক্ষ্মীকান্তই বিদায় ললে
{{gap}}ৰম্ভা মাজে মাজে আহি প্ৰভাৰ ঘৰত থাকে, কেতিয়াবা দুই-তিন দিন একেলালীয়ে ঘৰলৈ নাযায়েই
" {{gap}}প্ৰভা — সাজ-পাৰ কেনে হ'ব লাগে, সেইটো পিন্ধোতাৰ ইচ্ছাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে
{{gap}}চেক্ৰেটাৰী — তোমাৰ সাজ-পাৰৰ, হাঁহি-ধেমালিৰ উন্নতি হলেই স্কুলৰো উন্নতি হ'ব
{{gap}}"বাৰু তেন্তে, এতিয়া যাওক" — এই বুলি প্ৰভা ভিতৰলৈ যাবলৈ উঠিল
{{gap}}ইয়াৰ পিচত তেওঁ সদায় আহিবলৈ ধৰিলে আৰু ওপৰত কোৱাৰ নিচিনা কথা-বাৰ্ত্তাও চলিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}পূৰ্ব্বেই কোৱা হৈছে যে ৰম্ভাই প্ৰথম দিনাই প্ৰভাৰ ওপৰত<noinclude rh
{{gap}}মহেশ — যদি কেতিয়াবা কিবা টান পায়, মোক জানিবলৈ দিব, মই আপোক সাহায্য কৰিবলৈ পালে সুখী হ'ম
{{gap}}প্ৰভা — বাৰু যদি কেতিয়াবা তেনে আৱশ্যক হয় তেতিয়া জনোৱা যাব
{{gap}}মহেশ — স্কুলত সঙ্গীতো শিকাব লাগিব নহয়; বোধকৰোঁ আপুনি গান বাজনা ভালকৈ জানে
{{gap}}প্ৰভা — ভালকৈ জানো বুলি ক'ব নোৱাৰোঁ; তেও দুই এটা গান আৰু গত শিকাব পাৰিম
{{gap}}মহেশ — ইয়াতো আপোনাৰ আৱশ্যক হলে মই সাহায্য কৰিব পাৰিম
" {{gap}}মহেশ — অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ গান এটা শুনাব জানো
{{gap}}প্ৰভা — এতিয়া সময় নাই আৰু মই ভালকৈ নাজানোও; সেই কাৰণে ক্ষমা কৰিব
{{gap}}এওঁলোকৰ বাহিৰেও মাজে মাজে বহুতো মতা আৰু তিৰুতা মানুহ প্ৰভাৰ ঘৰলৈ আহি গৈ আছিল
{{gap}}তৃতীয় আহুকালটো বৰ ডাঙৰ, তাৰ প্ৰকৃত অৱস্থাটো দীনবন্ধুৱে নিজেও ভালকৈ বুজা নাছিল
{{gap}}উকীল-দীনবন্ধুৰ নিশ্চয় এটা অসৎ উদ্দেশ্য আছে; নইলে এইদৰে যুক্তিহীন মিছা কথা নিলিখিলেহেঁতন
{{gap}}প্ৰভা-ক'তা মই দেখোন আজিলৈকে তাৰ কোনো চিন পোৱা {{gap}}উকীল—পাবা কেনেকৈ
{{gap}}উকীল—তোমাৰ আমাৰ সম্পৰ্কে যে বহুত বেয়া কথা মানুহে {{gap}}উকীল—এইবোৰ কথা কাৰ পৰা ওলাইছে গম পাইছা জানো
{{gap}}উকীল—মই অনুসন্ধান কৰি জানিব পাৰিছোঁ, এই সকলো কথা দীনবন্ধুৰ পৰা ওলাইছে
{{gap}}উকীলৰ কথা শুনি প্ৰভাই একো নামাতিলে; তেওঁৰ মনত নানা চিন্তা হবলৈ ধৰিলে
" {{gap প্ৰভা—বেয়া পোৱা নহয়, কিন্তু অলপ পলম হোৱা হলে মোক লগ নাপালেহেঁতেন; মই শুবলৈ ধৰিছিলোঁৱেই
{{gap}}প্ৰভা—সেইটো আপোনালোকৰ পৰাই শুনিছোঁ; সেই কাৰণে আপোনালোক যেতিয়াই তেতিয়াই নাহিলেহে মঙ্গল
{{gap সেই দিনা ৰাতি প্ৰভাৱতীৰ টোপনি নাহিল; নানা চিন্তাত তেওঁ আকুল হৈ পৰিল
{{gap}}সর্ব্বা—কিবা এটা নকৰিলে নহয়; মানুহৰ কথা শুনি আমনি {{gap}}কমল—গকুল উকীলৰ কাণ্ড দেখিছ
{{gap}}সৰ্ব্বা—কিন্তু বিশ্বাস জন্মাকৈ প্ৰমাণ জানাে কোনােবাই দিব {{gap}}কমল—মােৰ বিশ্বাস, পৰা যাব
{{gap}}গকুলচন্দ্ৰই বহুত ভাবি-চিন্তিও কি কৰা উচিত একো স্থিৰ কৰিব নোৱাৰিলে
{{gap প্ৰভাই একো নামাতিলে, যেন তেওঁৰ অন্তৰত হাজাৰ হাজাৰ {{gap উকীলে ক'লে,—"পিচে এতিয়া কি কৰা যায়
" {{gap}}"এইখন চোৱাঁ" বুলি উকীলে হাতত লৈ অহা বাতৰিকাকতখন মেলি তাত থকা জাননী এখন দেখুৱালে
{{gap}}প্ৰভা—তুমি এনে কুৎসিত ভাব মনত লৈ মোক তোমাৰ ভনীয়েৰাৰ শাৰীত ঠাই দিছিলা
{{gap}}লক্ষ্মী—পুৰুষৰ একাধিক বিবাহ আমাৰ দেশত সদায় চলি আহিছে, ইয়াত কোনো নিন্দাৰ কথা নাই
{{gap প্ৰভা—আৰু মই শুনিছো, তোমাৰ তিৰুতা এতিয়া পাটী এৰিব নোৱৰা অৱস্থাত
{{gap}}ৰাজখােৱা—মই সেই বিষয়ে একো নকওঁ; সেইটো ভূঞাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে
{{gap}}তপেশ্বৰ-মই দেখাত তেৱেঁই পূজাটো পতাহে ভাল, তেতিয়া হ'লে গাৱেঁ–ভূঁয়ে তেওঁৰ নাম ৰৈ—বৈ যাব
{{gap}}এতিয়া পদূলিত ভৰি দিয়েই আগেয়ে নেদেখা এটা চাৰি চলীয়া চ'ৰা ঘৰ দেখিবলৈ পোৱা যাব
{{gap}}দীন—বালিকা স্কুলৰ লগত মােৰ কোনাে সম্পর্ক নাই; আন কি, মােৰ লগা ভগা কোনাে ছােৱালীয়েও নপঢ়ে
{{gap}}দীন—সেইবােৰ ময়াে শুনিছোঁ; কিন্তু প্রকাশ্যে আলােচনা কৰিবৰ {{gap}}ৰাজখােৱা—প্রমাণ যথেষ্ট আছে
{{gap}}দীন—এইখিনি কথা ক'বলৈ আপত্তি নাই, কিন্তু তেতিয়া আৰু কেই আষাৰমান কথা ক'ব লগা হ'ব
" {{gap}}দীন—আপােনালােকে স্কুলখন যেনে জাতীয়তাশূন্য প্রাণহীন কৰি পেলালে, তালৈ চাই মই তাত সম্পর্ক নৰখাই ভাল
{{gap}}দীন—ইয়াত চহী দিবলৈ মোৰ আপত্তি নাই; কিন্তু ইমানবোৰ নকৰি তেওঁক মুখেৰেই দেখোন ক'ব পাৰিলেহেঁতেন
{{gap}}অলপ সময় মাথোন এনেকৈ গৈ আছে এনেতে সম্মুখৰ ফালৰ পৰা কিচকিচ কৰে ক'লা কিবা এটা আহি গাড়ীৰ আগত থিয় দিলে
{{gap}}এই ঘটনাত যুৱতী ভয়ত ব্যাকুল হৈ পৰিল; লৰাটোও ভয়তে চেপেটা লাগিছিল
{{gap}}অলপ পিচতে দুৱাৰ মেলি ৰম্ভা ওলাই আহিল আৰু "তুমি আহিছা
{{gap}}আব্দুল—বাৰু যদি তােমাৰ ককাইদেৱৰহঁতে তেওঁৰ লগত তােমাৰ বিয়া দিব খােজে, তেতিয়া কি কৰিবা
{{gap}}তাৰ পিচত আৰু কিবা-কিবি আলােচনা কৰি আব্দুল সেই ৰাতি তাতে থাকিল
{{gap}}গাড়ীৰ পৰা নামি প্ৰভাৱতীয়ে নিৰ্দিষ্ট বন্দৱস্ত মতে গাড়োৱানক তাৰ প্ৰাপ্যখিনি দিলে
{{gap}}তাৰ পিচত টকা আৰু কাপোৰ লৈ প্ৰভাৱতীক সেৱা জনাই লৰাটোকো মাত লগাই গাড়োৱানে বিদায় ল'লে
{{gap}}প্ৰভা—তেনেহলে আপুনি কেৱল অনুমানৰ ওপৰতহে তেনেকৈ {{gap}}চেক্ৰেটাৰী—অনুমান হলেও সঁচা অনুমান
{{gap}}বহুত বেলি নীৰৱে চিন্তা কৰাৰ পিচত প্ৰভাই সুধিলে,—"পিচে আপুনি নো কি কৰিম বুলি ভাবিছে
" {{gap চেক্ৰেটাৰী ইচ্ছা নাছিল যদিও প্ৰভাৰ অনুৰোধ ৰাখি উঠি গ'ল
{{gap}}আজি কেইবাদিনো দীনবন্ধুৰ গাত বহুত কামৰ ভিৰ পৰিছে; আন কি, তেওঁ নিয়ম-মতে খাব-শুবলৈকো সময় পোৱা নাই
{{gap}}চিঠিখন পঢ়ি দীনবন্ধু অলপ বিষন্ন হ'ল, তেওঁৰ কপালত এটা চিন্তাৰ ৰেখা জিলিকি পৰিল
{{gap}}দীন—মই অলপ পলম কৰিবই লাগিব, তাতকৈও ডাঙৰ বিপদৰ ভয় আছে
" {{gap}}সেই ৰাতি প্ৰভাৱতীৰ টোপনি নাহিল, আগগুৰি নোহোৱা চিন্তাত তেওঁৰ মূৰ ঘূৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}প্ৰভা—কিন্তু এই বিষয়ে যে মই কোনো এটা খাটাং কথা সোনকালে দিব পাৰিম, তেনে আশা নাই
{{gap}}প্ৰভা—সেইটো হ'ব পাৰে, কিন্তু নিজৰ আত্মীয় মানুহৰ দ্বাৰাও তেনে নিৰ্ব্বাচন হোৱা অসম্ভৱ নহয়
{{gap}}ৰমণী—মই দেখোন কৈছোঁৱেই আগেয়ে সময় পোৱা হলেও একো লাভ নহলহেঁতেন
{{gap}}ৰমণী—তুমি যদি কুমাৰী হৈয়েই থাকিব খোজা তেনেহলে মোলৈ চিঠি লিখাৰ প্ৰয়োজন আছিল কি
{{gap}}প্ৰভা—মই তেনেকৈ একো ঠিক কৰা নাই, কিন্তু সি এতিয়াও {{gap}}ৰমণী—তাৰ সিদ্ধান্তৰ নিমিত্তে কেইদিন লাগিব
{{gap}}প্ৰভাই দুমাহ সময় লোৱাৰ মানে এয়ে যে তাৰ ভিতৰতে স্কুল- সম্বন্ধীয় আলোচনাৰ শেষ হ'ব
" এই বুলি কৈ ৰমণীয়ে পাঁচ-শ টকাৰ নোট প্ৰভাৱতীলৈ আগ বঢ়াই ধৰিলে
{{gap}}দীনবন্ধু বাহিৰ ওলাওঁতেই প্ৰভাৱতীৰ ৰান্ধনি ঘৰৰ খিৰিকীত তেওঁৰ চকু পৰিল
{{gap}}খেতি-বাতি চাই হালোৱাক উপদেশ দি ঘূৰি আহোঁতে দীনবন্ধুৰ ৰাতি হ'ল
{{gap}}কালি তােমাৰ চিঠিখন পাই ইমান লৰালৰিকৈ উত্তৰ দিব লগাত পৰিলোঁ যে, কি লিখিলোঁ সিও এতিয়া মােৰ মনত নাই
-বর্ত্তমান যেনে আন্দোলন-আলােচনা হৈছে, তুমি সকলাে বিষয়তে সতর্ক হৈ চলা উচিত
{{gap}}বুট জোতাৰ শব্দেৰে লক্ষ্মীকান্তৰ চমক ভাঙি তেওঁ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল
" :"তেওঁ কয়, যদিও তেওঁ সেই বিষয়ে লিখিছিল, তথাপি ভাবিচিন্তি<noinclude rh ১৮৭ noinclude>
{{gap}}ৰমণী—মই যিমান পাৰোঁ চেষ্টা কৰিছিলোঁ, কিন্তু কোনো মতেই মত সলোৱাব নোৱাৰিলোঁ
{{gap}}ৰমণী—মই যিমান উপায় অৱলম্বন কৰিব পাৰি তাৰ এটা ও বাদ নিদিওঁ, তোমালোকে মাথোন চেষ্টা কৰিবলৈ নেৰিবা
{{gap}}ৰম্ভা—মইনো কি জানো যে আপােনালােকৰ ওচৰত পৰিচয় {{gap}}ৰমণী—এই বিনয়ে তােমাৰ সৌন্দৰ্য্য দুগুণে বঢ়াইছে
{{gap ৰম্ভাই হাৰ্ম্মোনিয়মটো আনি বজাবলৈ আৰু লগে লগে গাবলৈ ধৰিলেঃ— :কদম-তলত নাচে ব্ৰজৰ কোমলা বালা
" {{gap}}ৰম্ভাই মনতে ভাবিলে—"তেনেহলে এবাৰ কলিকতাত ফুৰিয়েই বা নাহোঁ কিয়
{{gap}}পহিলা নবেম্বৰৰ দিনা সন্ধ্যাৰ এঘণ্টামান আগতে দীনবন্ধু তেওঁৰ চ'ৰাত বহি বাতৰিকাকত এখন পঢ়ি আছে
" {{gap}}তেওঁলোকৰ এজনে উত্তৰ দিলে, — "আপুনি যি উত্তৰ দিয়ে আমিও তাকেই দিম
{{gap}}তৃতীয় — সেইদেখিয়েইহে আমি আগ ধৰি আপোনাৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিবলৈ আহিছোঁ
" ৰে হেনো ৰামৰাম কক মাতি আনি ফলে ৫ গুৰুৱে
" অৰ খাত ৰন নাই বুলিও সি ওৰ ৱে শ অ খাৰিবলৈ এৰি নিদিয়ে
{{gap}}এটা খং আৰু বেজাৰৰ চিন তেওঁৰ গোটেই মুখত বিয়পি পৰিল
" {{gap}}এই বুলি কৈ এখন 'টাইপ্' কৰা কাকত হাতত লৈ কমলচন্দ্ৰই পঢ়িবলৈ ধৰিলে
{{gap}}দীন – ক'ব নোৱাৰোঁ আন কাৰবাৰ কিবা আপত্তি আছে নে নাই, কিন্তু মোৰ হ'লে যথেষ্ট আপত্তিৰ কাৰণ আছে
{{gap}}কৃষ্ণ – তোমাৰ কিমান অভিজ্ঞতা আছেহে, তুমি যে আমাৰ নিচিনা প্ৰবীন মানুহৰ কথাত আপত্তি কৰা
{{gap}}দীন — আপোনালোকে কি কব গৈ তাক এতিয়াও আমি জানিব পৰা নাই
{{gap}}ভূতনাথ প্ৰচাৰ যেনেকৈয়ে হওক, অন্ততঃ কথাবোৰ মূলতে জানো সঁচা নহয়
{{gap}}দীন — মই চহি দিওঁতে যি কৈছিলোঁ, আৰু পিচত ভাবোতে যি মনত খেলাইছিল তাকে লিখিম
{{gap ৩) ছাত্ৰী-সংখ্যালৈ চাই আৰু এজনী শিক্ষয়িত্ৰী নিযুক্ত কৰিব লাগিব
{{gap ৫) স্কুলখন ছাত্ৰবৃত্তি স্কুলত পৰিণত কৰিবলৈ যথা-সম্ভৱ চেষ্টা কৰিব লাগিব
{{gap}}এইদৰে কৈয়েই দীনবন্ধু মেলৰ পৰা উঠি গুচি আহিল, লগে লগে আৰু কেইবাজনো উঠিল
{{gap}}কৃষ্ণকুমাৰ — যিমানেই ধাৰ্ম্মিক হওক, ডঙুৱা মানুহক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি৷<noinclude rh
{{gap}}সৰ্ব্বানন্দৰ ঘৰত আগৰে পৰা বহি থকা কেইজনৰ ভিতৰত লক্ষ্মীকান্তও আছিল
" {{gap}}ৰাজখোৱা — এৰা, বোলে ৰাম ভাল, ৰাম ভাল, ৰাম নহয়, যমকাল
{{gap}}দীন — পিচে দেখোন অসময়ত আহিল, আজি জানো ইয়াতে থাকিব
{{gap}}দীন — এৰা মোমাইদেউ, মই যাওঁ বুলিও আজি বহুত দিন সময় কৰিব পৰা নাই
{{gap}}দীন — নহয় মই গোৱালপাৰালৈ যাম বুলি ভাবিছোঁ; যদি যাওঁ, কেতিয়া ঘূৰোঁ ঠিক নাই
{{gap}}মোমাই — এৰা, আগ-গুৰি নোহোৱাকৈ সংসাৰ গোটেইখন ভ্ৰমি ফুৰ মুঠেই
{{gap}}দীন — নহয় মোমাইদেউ, মই এইবাৰ কোনোমতেই বিয়া কৰাব নোৱাৰোঁ
{{gap}}মোমাই — হেৰ, মনে মনে থাক, মোৰ ওচৰত বলিয়ালি নকৰিবি
{{gap}}দীন — সেইবিলাক মানুহৰ জীৱন কেনে আহুকলীয়া-তালৈ এবাৰ চকু দিলে মোৰ কথা বুজিব
{{gap}}দীন — মানুহে নিজৰ অৱস্থা চাই সকলো ব্যৱস্থা কৰিব লাগে
{{gap}}দীন — পৰক ঠগি খোৱা নাইবা লোকৰ গোলামি কৰি খোৱাতকৈ নিজ হাতে উপাৰ্জ্জন কৰি খোৱা এশ গুণে শ্ৰেয়ঃ
{{gap}}দীন — জমা কৰিব যদিও পৰা নাই, আনৰ দৰে অনাহঁকতো খৰচ কৰা নাই
{{gap}}মোমাই — তোতকৈ বহুত ধনী মানুহ আছে, সিহঁতে খৰচ নকৰে কিয়
{{gap}}মোমাই — আৰু এই যে লৰাবোৰ পঢ়াইছ, সিহঁত তোৰ কি হয়
' দুটামানে শিকি-বুজি ডাঙৰ মানুহ হ'লে তেতিয়া আমাক নমনাতেই পৰিব
{{gap}}দীন — মোমাইদেউ, ঈশ্বৰে কাৰ কপালত নীহকুলীয়া বুলি ছাব মাৰি দিয়া নাই
{{gap}}দীন — মই আপোনাৰ ভৰিত ধৰি মাতিছোঁ, আপুনি সম্প্ৰতিকে তেনে কোনো বন্দৱস্ত নকৰিব
{{gap}}দীন — মই এতিয়া একো কব নোখোজাঁ; তেওঁ যি ভাল দেখে তাকে কৰক
{{gap}}দীন — নহয় মোমাইদেউ, মোক সেই বিষয়ে নক'ব, এই বছৰত মই কিবা এটা কাম কৰিম বুলি ভাবিছোঁ
" মাইকীজনীয়ে বেলে, "ভেষ্মিা আমাৰ পই পইচা মাহি, এভিয়া যে গোটাদিকে হৈছে
{{gap}}উষাৰ মাক নাই; বৌৱেক প্ৰায় সমান বয়সীয়া; সেই কাৰণে দুয়োৰে ভিতৰত বন্ধুৰ দৰে মিল আছে
{{gap}}আজি ঊষাই গালত হাত দি মন মাৰি বহি আছে; যেন তেওঁৰো মনত কিবা এটা ভীষণ আঘাত লাগিছে
" {{gap}}ঊষা ভালকৈ বহিল আৰু বৌৱেকৰ মুখলৈ চাই নীৰৱে থাকিল
{{gap}}বৌ — বুজিছো, তুমি মোৰ ওপৰত অভিমান কৰিছা, কিন্তু তাৰ কাৰণটো নক'লে উপায় কি
{{gap}}ঊষা — বাৰু বৌ, মই যদি তোমাক কিবা এটা সোধোঁ, তুমি সঁচাকৈ তাৰ উত্তৰ দিবানে
{{gap}}ঊষা — তাৰ উত্তৰ মই পিচত দিম, আগেয়ে মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া
{{gap}}বৌ — কৈছোঁ নহয়, সঁচা নকৈ মিছা কবলৈ যাম কিয়
{{gap}}বৌ — কিয়, অলপতে যে ককাদেউতাৰাৰ শ্ৰাদ্ধ পৰিছে সেইটো তুমি জানো নাজানা
{{gap}}এই কথা কৈ ঊষাই এটা হাঁহি মাৰিলে, এই হাঁহিত বৌৱেকৰ মুখ শুকাই গ'ল
{{gap}}উষা—তেতিয়া হ'লে তেওঁ শ্ৰাদ্ধৰ আগতে জীৱিতৰ লেখৰ পৰা বাদ পৰি মৃতৰ লগ ল'ব লাগিব
{{gap}}উষা—পূবৰ বেলি পশ্চিমে ওলাব পাৰে, কিন্তু মোৰ কথাৰ লৰচৰ {{gap}}বৌ-তুমি কি কৰিব খুজিছা উষা
{{gap}}উষাৰ এই কথাত বৌৱেকে উষাৰ ডিঙিত ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে, উষাও কান্দিবলৈ লাগিল
" {{gap উষা—তেওঁ ভাবক বা নাভাবক, তাত মোৰ কি হল
{{gap}}আব্দুলক আশা দি থাকিও মূৰামুৰি সময়ত ৰম্ভা তেওঁৰ লগত নোযোৱা হ'ল
{{gap}}দীনবন্ধুৱে জাহাজত উঠিয়েই দেখিলে এজন চাহাবে তৃতীয় শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীবিলাকৰ মাজত সোমাই বক্তৃতা দিছে
" {{gap}}পাদুৰীৰ বক্তৃতা শুনি দীনবন্ধুৱে হাঁহি হাঁহি ক'লে,—"বিধাতাৰ কি বিড়ম্বনা
{{gap}}চাহাব—তুমি যদি এতিয়াও খৃষ্টান হোৱা নাই, তেন্তে সোনকালে হোৱা উচিত
{{gap}}চাহাব—এইটো একেবাৰে মিছা কথা; তুমি তাৰ প্ৰমাণ দিব {{gap}}দীন—প্ৰমাণ লাগে
{{gap}}দীনবন্ধুৱে বেগটো মেলি কিতাব এখন উলিয়াই তাৰে এডোখৰ চাহাবক পঢ়িবলৈ দিলে
{{gap}}চাহাব—আটাইতকৈ যি কেইখন ভাল তাৰ ঠিকনা এই বহিখনতে লিখি দিয়কচোন
{{gap}}চাহাবে তেওঁৰ টোকা বহিখন দীনবন্ধুক দিলে; দীনবন্ধুৱেও সকলোখিনি কিতাপৰ নাম তাত লিখি দিলে
{{gap}}ৰম্ভাই চিঠিখন পঢ়ি কিবা-কিবি ভাবি আছে; এনেত মহেশচন্দ্ৰ আহি ভিতৰ সোমাল
{{gap}}ৰম্ভা—একেবাৰেই একো ঠিক হোৱা নাই; কিন্তু শুনিবলৈ পাইছোঁ, মোক দিবলৈ হেনো বেচি ভাগ সভ্যৰেই মত নাই
:মহেশ—এনেকৈ আগ-গুৰি নােহােৱাকৈ ভাবি থাকি মন বেয়া কৰাৰ পৰা কি লাভ
" {{gap}}ৰম্ভা—মই যদিও সিদিনা গাত লৈছিলোঁ, এতিয়া দেখােন কেনেবা লাগিছে
" তেও এই বুলি নাৰু হাত দি সেই ব্যাটখা তৃতীয় পুটৰ ফললৈ ধৰিলে
{{gap}}প্ৰায় পাঁচ মিনিট একেৰাহে খুন্দিওৱাৰ পাচত দুৱাৰ আপুনি মেল খালে
" {{gap}}এই সুযোগতে লক্ষ্মীকান্তই বাহিৰ ওলাই এটা হাতেৰে কাটাৰিখিনিত ধৰি, যিমান বেগাই পাৰে ঘৰলৈ লৰ দিলে
{{gap}}মহেশে কিছু পৰ খোটালিটোৰ ভিতৰতে ভীষণভাবে খোজ কাঢ়ি ফুৰি শেহত গৈ পাটীত পৰিল
{{gap}}দীনবন্ধুৱে ঘৰত ভৰি দিয়েই প্ৰভাৱতীক দেখা পালে; কিন্তু ই কি
{{gap}}দীনবন্ধুৱে অলপ সময় বিশ্ৰাম লোৱাৰ পিচত স্নান কৰিলে, আৰু চাহ জলপান খালে
{{gap}}মোৰ মতিভ্ৰম হৈছিল; নহলে আপোনাৰ দৰে দেৱতাৰ কাৰ্য্যত পৈশাচিক অভিপ্ৰায় দেখিবলৈ পাওঁনে
" {{gap}}চিঠি পঠিয়াই দিয়াৰ পাচত তেওঁ কিছু সময় নীৰৱে বহি থাকিল
" তৃষ্ণাক্ত মুক্তি স্বাক্ষুণজন সেই কম শুনি ক«েদুৱৰী, কি অভিজ্ঞ কৰিব লাগি কাৰ; যাৰ পিছত প্ৰণ আয়
' এৰ ব্যাকুলতা দেখি দুৱৰীয়ে কলে,-"দ্যাঞ্চ, এই পুখুৰীৰ চাৰি ঘটত চাৰি এৰি দৃশ্য আছে
" দুৰীৰ কথা শুনি ৰামুতে প্ৰতিজ্ঞা কৰি লৰালৰিকৈ তিলেৰে<noinclude noinclude>
{{gap}}দীনবন্ধুৰ কবিতা পঢ়িলে তেওঁক প্ৰভাৰ প্ৰেমত পৰা যেন লাগে, কিন্তু ইনো আকৌ কেনেকুৱা প্ৰেম
" : ও জা দুই বোধয় ৮০-১২০০ অব্দেৰ মধ্যে এই মুঝ বা নাচ
{{gap}}দীনবন্ধু গোৱালপাৰাৰ পৰা অহাৰ পিচ দিনা উমাকান্ত তেওঁৰ ঘৰলৈ আহিছিল
{{gap}}উমা—তেনেহলে শিক্ষয়িত্ৰী বুলিলেই মানুহে সন্দেহ আৰু ঘৃণাৰ চকুৰে, চায় কিয়
{{gap}}উমা—এই আটাইবোৰ গুণ শিক্ষক বা শিক্ষয়িত্ৰী কাৰো গাত পূৰাকৈ নাই
{{gap}}উমা—কিন্তু তেনে জাতীয় আদৰ্শ বিদ্যালয় হবলৈ এতিয়াও বহুত দিন আছে
{{gap}}দীন—এনে অভিভাবকো আছে, যি নিজৰ সাংসাৰিক সুবিধাৰ নিমিত্তে নিজৰ কন্যা বা ভগিনীৰ অধঃপতনত সাহায্য কৰে
" {{gap}}উমা—এই বিয়া উষাৰ অমতে পতা হৈছিল আৰু সকলো আয়োজন গোপনে কৰা হৈছিল, কিন্তু সময়ৰ আগতে তাই গম পালে
" মাত্ৰ একেষাৰ কথা, কিন্তু সেই প্ৰতিজ্ঞাৰ পৰা লৰাবলৈ কাৰো সাধ্য নহ'ল
{{gap}}দীনবন্ধু গোৱালপাৰাৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ কিছু দিনৰ পিচতে স্কুলৰ নতুন ঘৰ সম্পূৰ্ণ হ'ল
{{gap}}দীন—প্ৰভাৱতীৰ হাতে খোৱা অন্যায় যদি জাহাজত বাটলাৰৰ হাতে খোৱাটো ন্যায় হয় কেনেকৈ
{{gap}}শিৱৰামে তাৰ একো উত্তৰ নিদি ক'লে,-"হেৰি, এটা কাম নকৰে কিয়
{{gap}}শিৱ—সেইটো হওঁতে হয়, কিন্তু কেতিয়াও কোনো আলাপ- পৰিচয় নোহোৱাকৈ হঠাৎ চিঠি লিখিবলৈ কেনেবা লাগে
—মোৰ মত একো নাই, কিয়নো "স্ত্ৰিয়াশ্চৰিত্ৰং পুৰুষস্য ভাগ্যং দেৱো ন জানাতি, কুতো মনুষ্যঃ
{{gap}}মেইল ট্ৰেইন গৈ শিয়ালদহ ষ্টেচনত লাগিলত অসংখ্য যাত্ৰী গাড়ীৰ পৰা নামিল
{{gap}}কিছু সময়ৰ পিচত গাড়ীখন মুক্তাৰাম বাবুৰ লেনত থকা ১১৮ নম্বৰ ঘৰটোৰ মুখত ৰ'ল
{{gap}}পূজাৰ পিচত মাকে কাৰ্ত্তিকক বহুতো বুজালে, কিন্তু ফল একো নহ'ল
{{gap}}মাক—বাৰু সংসাৰত ইমানবোৰ মানুহ থাকোতে সিহঁতে কাকো নিবিচাৰি তোক কেলেই চপাই লৈছে
{{gap}}দীনবন্ধুৰ এটা দুৰ্ব্বলতাৰ কথা সকলোৱে জানিছিল; সেইটো হৈছে—তেওঁ কাৰো অপকাৰ কৰিব নোৱাৰে
" {{gap}}দীনবন্ধুৱে তাৰ উত্তৰত ক'লে,—"মোৰ যদি উপদেশ শুনা, তুমি তোমাৰ কৰ্ত্তব্য মনোযোগেৰে কৰি যোৱাঁ
{{gap}}শিৱ—তেনেহলে আপুনি মোক বৰ ভুলকৈ বুজিছে; নিশ্চয় আপুনি {{gap}}দীন—হয় নেকি
" {{gap}}দীনবন্ধুৱে আৰু পলম নকৰিলে, লিগিৰীজনীৰ লগে লগে প্ৰভাৱতীৰ ঘৰলৈ গ'ল
" {{gap}}ঊষাৰ গোটেই শৰীৰ কঁপি উঠিল, যেন কিবা এটা তড়িৎপ্ৰবাহ শিৰে শিৰে বৈ গ'ল
{{gap}}সেই দিনাৰ পৰা দীনবন্ধু প্ৰায়েই প্ৰভাৱতীৰ বাতৰি লবলৈ আহে, আৰু আৱশ্যক বুজি শুশ্ৰূষাও কৰে
{{gap}}সেই দিনাৰ পৰা ৰম্ভা দিনৌ মিচেচ্ ডিক্সনৰ ঘৰলৈ অহা যোৱা কৰিবলৈ লাগিল
{{gap}}কাক উপলক্ষ্য কৰি মই এই কথা কৈছোঁ, বোধ কৰোঁ ভাঙি কোৱাই ভাল
{{gap}}বাৰু, মোৰ বিবাহৰ নিমিত্তে যে তুমি মূৰ ঘূৰাইছা, তোমাৰ নিজৰ কথা নাভাবা কিয়
{{gap}}সেই দিনা গােটই দিনটো অপেক্ষা কৰিও দীনবন্ধুৱে প্ৰভাৱতীৰ পৰা কোনাে উত্তৰ নাপালে
{{gap}}কবিতাটো লিখা শেষ হ'লত তেওঁ বহীখন আকৌ আগৰ ঠাইত থৈ শুবলৈ আহিল
{{gap}}দীন—এনে কি বিশেষ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে যে তুমি এই অন্ধকাৰ নিশা মোৰ ইয়ালৈ নাহিলেই নহয়
{{gap}}প্ৰভাই একো উত্তৰ নিদি ভৰিৰ আঙুলীৰে মাটিত আঁক দি লৈ চাই ৰ'ল
" {{gap}}প্ৰভাই কেইবাবাৰে কিবা কবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ কথা মুখৰ পৰা বাহিৰ নহ'ল
{{gap}}গদাধৰ শৰ্ম্মাৰ দোকানত বহা মদাহীৰ মজলিচ আজিকালি কেইবাটাও কাৰণত বন্ধ হৈছে
{{gap ২) কাতিৰামৰ জমা টকা যি ঢুকালেই আকৌ ছয় হাজাৰমান টকা ধৰা হ'ল
{{gap}}তপেশ্বৰ—তই এইবোৰ কথা লৈ বেচি গোলমাল নকৰিবি, তেতিয়া হলে বেয়া হ'ব
{{gap ডাক্তৰৰ দৰবে একো গুণ নিদিলে, ৰোগীৰ অৱস্থা দিনে দিনে বেয়া হৈ যাবলৈ ধৰিলে
" সেই মতেই কাম হ'ল, কাতিয়ে টকাকেইটা মদৰ দোকানত জমা দিলে
" {{gap}}কথাৰ লগে লগে ললিতা মুচ্ছা যাওঁ যাওঁ হ'ল, ধাৰাসাৰে চকু-লো ব'বলৈ ধৰিলে
{{gap}}ডাক্তৰ যেতিয়া উভতি যায়, তেতিয়া দীনবন্ধুৱে তেওঁক বাটত লগ পালে
" তেওঁ কিতাপখন জপাই ওলাই গ'ল, আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ মুখতে এখন মটৰ গাড়ী ৰৈ থকা দেখিলে
{{gap}}দীন—আপুনি যে মোৰ কথাতেই সেই কিতাপবোৰ পঢ়িলে, সেই বাবে ময়ো আপোক মোৰ ধন্যবাদ জনাইছোঁ
{{gap}}দীন-মই তেওঁক চিনো যেন লাগিছে, বোধকৰোঁ সেই সময়তে দেখিছিলোঁ, সেই হে সুধিলোঁ
{{gap}}দীনবন্ধুৰ ওলাই যোৱা দেখিয়েই মটৰ-ড্ৰাইভাৰে নেদেখা ভাও জুৰি আন ফাললৈ মুখ ঘূৰালে
" এই চিঠিখন প্ৰভাৱতীয়ে বহুত দিনৰ পিচত ফটা কাকতৰ পাচিত পাই দীনবন্ধুক দিছিল
"—তেওঁৰ অনুৰোধ মতেই মই ৰমণীমোহন হৈ আহিছিলোঁ, আৰু আপুনিও দেখা পাইছিল
{{gap}}দীনবন্ধুৱে চাহাবৰ প্ৰশংসাত আহুকাল বোধ কৰি জ্ঞানেন্দ্ৰৰ কথাৰ অৱতাৰণা কৰিলে
{{gap}}ৰম্ভা—ইয়াত পাম বুলি জনা নাছিলোঁ, কিন্তু পাবলৈ বৰ আগ্ৰহ জন্মিছিল
{{gap}}ৰম্ভা—তুমি কলিকতাতে আছা বুলি মই জানিছিলোঁ, কিন্তু ঠিকনাটো ক'ব নোৱাৰোঁ
{{gap}}ৰম্ভাই বাৰাণ্ডালৈ চাই দুৱাৰ মুখে মুখে একোজনী ৰমকজমক সাজপাৰ পিন্ধা তিৰোতা দেখিলে
{{gap}}এই জাননীখন লিখাতে থাকিল; ৰাইজৰ হাতত দিবলৈ দীনবন্ধুৱে সময় কৰিব নোৱাৰিলে
" {{gap}}ইয়াৰ পিচত জেৰা আৰম্ভ হ'ল আৰু দীনৱন্ধুৰ সাক্ষী-বাদীও লোৱা হ'ল
{{gap}}যাওঁতে বাটত দুই এজনে কৈ গ'ল—"এই গকুলচন্দ্ৰ, সি বাৰু ইমান ডাঙৰ মানুহটো হৈ মিছা কথা ক'ব পায় নে
" {{gap}}"তাক যদি ভালকৈ জলপান খুৱাব নোৱাৰে, মই মানুহেই নহওঁ
{{gap}}কাতিৰামৰ লৰাটোৰ মৃত্যুৰ পৰা দহ দিন মানৰ পিচতে বুঢ়ীয়েও চিৰকালৰ নিমিত্তে চকু মুদিলে
{{gap}}পেৰাৰ ভিতৰত লক্ষ্মীকান্তক পোৱাৰ অলপ দিনৰ পিচতে মহেশ্চন্দ্ৰ দেশলৈ গ'ল
{{gap}}ৰম্ভাৱতীক আমি কলিকতাৰ ৰূপৰ বজাৰত এৰি আহিছিলোঁ, তেওঁ তাতে থাকিল
{{gap}}আগেয়ে কোৱা হৈছে —প্ৰভাৱতী থকা ঘৰটোৰ দুটা খোটালি এটাত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ব্যৱহাৰত লগা বস্তু থাকে
{{gap}}উষাৰ যদিও বেচি ভাগ সময় প্ৰভাৰ লগতে যায়, তথাপি তেৱে এই খোটালিত, কি আছে ক'ৰ নোৱাৰে
{{gap}}এদিন কথা-প্ৰসঙ্গত উষাই ক'লে,-"বাইদেউ, মই এটা কথা সদায় ভাৱো, মই যদি মই নহৈ তুমি হলোঁহেঁতেন
{{gap}}ঊষা—দেৱতাৰ তুষ্টিৰ অৰ্থে এনে কোনো কাম নাই যিটো মই কৰিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}প্ৰভা—দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে কৰা কাম সিমান ঢিলা নহয়; কৰোঁ বুলিলেই যে কৰিব পাৰি, তেনে নাভাবিবা
{{gap}}উষা—সেৱাৰ দিহা কৰা টান নহয়, কিন্তু দেৱতাই যে গ্ৰহণ {{gap}}প্ৰভা—যত্নৰ অসাধ্য একো নাই
{{gap}}ভিতৰ সোমায়েই দীনবন্ধুৱে এই দুই পূজাৰিণীক বিগ্ৰহৰ সন্মুখত প্ৰণিপাত কৰা দেখা পালে
" {{gap}}অলপ সময় ৰৈ আকৌ ক'লে,—"শক্তি দিয়াঁ, সংযম দিয়াঁ, ভগৱান
(২) গধূলি বেলিকা, খৰালি হলেও, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ লেখিয়া ডাঙৰ লৈ পাৰ হৰলৈ কেতিয়াও নাৱত উঠিব নেলাগে
"পাছ মোলোৱাকৈ মণিপুৰৰ ফাললৈ আমাৰ গিবঢ়া সম্বন্ধে কিবা এটা আপত্তি তেওঁ উত্থাপন কৰিলে
—"গৰু মহ কেইটা চবকা লাগি শলিত, তোলৈ নি পটিয়া পিতাৰে ধাৰ কৰিছিল
[২য় বৰ, ৭ সংখ্যা তাকে কৰি নিজক লৰি যোগাৰলৈ যায়
—ইটা যে মহা মোৰ জাদ- নোমিন্সেতেই চকু চকু পৱ মোৰ
Brown, t867 যাইবোৰৰ ভাগুলি, "পি,মি, এগ্ৰেফ" ইত্যাদি প্ৰকাশ শিত হৈছিল
"নাৰ বচনেৰ প্ৰচলন" যেনেকৈ বজ দেশত অত্যন্ত আবিষ্ণ" ভাল বচনৰ প্ৰচলননা তেনেকৈ আসামত অভ্যস্থ শথি
" আমাৰ এই কথাত হুলস্থূখন, পদপকৈ উঠা দুইত পানী ঢালি মিশে যেনেকৈ সুমাই সেই দৰে মাল
—নিলে, নিলে, নিলে, "মাক ব্যঙ্গালী চিলাই খাপ মাৰি নিলে ঐ
"আৰে সি এ যেন শিশিৰ কথা, যে জাতি পৃথিবীতে এমপি ম সিএ যেতে পাওয়া যায়
(মৌ, হাল, সুৰা, লা, মাংস ভিন্ন দ্ৰব্য বিক্ৰি কৰিবও পাৰে}
[ ২য় বৰ, ১ম সং শা" লেখাটা এত এনে নহয়
"বষণ" "বৰষু" এটাও অতধ নহয়; যাৰ যিটো মন যায় ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে; কাৰণ সেই দুইটা সেইদৰে ভাল মানুহে কয়
"কো"ৰ পৰা "গোটা" ওলাই দেশৰ "লি"ৰে সি সাঙোৰ খাই তেনে হৈছে, সি যে "লী" হেব, "লি" হব নোৱাৰে এনে নহয়
"কোনোক কোনোক" হে ঋ কোনো-কোনোক" নহয়, তেহেলৈ সি হেমকোষতে থাও বা যতে থাক
"ইই" পদ্যত ছন্দ মিলাবলৈ লেখা হয়, গত নহয়; পদ্যত ৰৈ ৰৈ" হয়
"অকলশৰীয়া" "অকলশৰীয়া" যিটো বাৰ মন যায় লেখিতে "মহা- ভাৰত ও নহয়"
" ভৈৰবস-"তে কৈছে যদি তোমালোকৰ বৰ ইচ্ছা হৈছে মোৰ এই চৰাঘৰতে কবি পাৰিহঁক
" ছৈৰব–"তেওঁৰ দিবলৈ নাই, আশিষেই যেনেকৈ হক বেপাৰ কৰি নিশে হব পাৰিব
"আমি দুয়ো ঘৰে ঘৰে আৰি বাট বিচাৰি আনি চৰাঘৰত পতাম
" হলিকাই কলে "মই আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ফুৰি ৰি মেখেলা, খুনীয়া-কাপোৰ, পা শুৰি পেটাম