jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
"কুপথৰ পৰা মোক সৎ পথলই অনাৰ গামচা বেচ লোৱাঁ, আই অই
"নালাগে গামচা; যদি ভয় দুখলই, নাচৰিবাঁ পাপ, দেখি নতু চুৰকই
"যদি পাপ নেৰাঁ তেন্তে নিশ্চয় জানিবাঁ, সাধ্য কি উপায়ে হাত দুখৰ সাৰিবাঁ
" (তৈত্তিৰীয়, ১৷১১৷৪ poem ত্ৰিপিটক "বিনয়" ছোৱাত বুদ্ধদেৱে "উপনিসা" সেইদৰে ব্যৱহাৰ
' এনে উক্তিৰ পৰা বুজিব পাৰি বুদ্ধদেৱে ব্ৰহ্মবাদ অস্বীকাৰ কৰা নাই
" এই প্ৰভেদ বিচাৰ কৰাৰ আগতে থিৰ কৰিবলগা কথা হ'ল ব্ৰহ্ম (আত্মা) প্ৰাণ নে প্ৰজ্ঞা
"</poem বুদ্ধদেৱে কোৱা "সাঞ্জানামি" ভালদৰে জানো) "অভিজানামি" ( অধিকভাৱে জানো) কথাষাৰ অৰ্থপূৰ্ণ
" উদাৰে উত্তৰ দিলে "তাকৰীয়া কডি আছিল দেখি লাজতে নাই বুলি কৈছিলোঁ
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে উদাৰক কলে "তেনেহলে তুমি মিছ কোৱা বাবে তোক আমি এৰিলোঁ
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে কলে "বঢ়াব পো, আমাৰৰ অৰ্থ ব্যাখা কৰা
" গুৰুৰ অজ্ঞা পালি মাধৱদেৱে এই গীতটি ৰচনা কৰি গালে হৰিকথা সেৱাৰসে থিৰ কৰু চিত
" এঠাইত এজন লোকে বাণিজ্য কৰা দেখি শৱদেৱে মাধৱদেৱক শুধিলে "বঢ়াৰ পো, সেয়া কি কৰিছে
" এই কথা শুনি নাৰায়ণ ঠাকুবে কলে "সখি, তুমি অলপ তম্ভ, মই গুৰজনৰ ওচৰৰপৰা আহে
" শঙ্কৰদেৱে গোপালক আকোঁৱালি ধৰি অনেক হৰি- ভৰি উপদেশ দি বিদায় দিলে
" এই কথা শুনি গুৰু পত্নীয়ে মন থিৰ কৰি মাধৱক প্ৰশংসা কৰিবলৈ ধৰিলে
" শৰদেৱে কলে যাৰ হাতত টকা-কড়ি নাই তেওঁ মোৰ খৰচত খাব
" মাধৱে এইকথা শুনি আচৰিত মানি উত্তৰ দিলে "বাপ, এনে কথা নুবুলিব, মই অধম আপোনাৰ লগত শয়ন কৰিবৰ পাত্ৰ নহওঁ
" গুৰুজনে হাস্য কৰি কলে "বঢ়াৰ পো, তোমাৰ আমাৰ ভিনুভাৱ নাই; একো সংশয় কৰিব নালাগে
" বুলি সৰিয়হবোৰ তুলি দি, মাধৱদেৱক ধন্য ধন্য বুলি শলাগি, হৰিৱনি কৰি গুচি গল
" এই কথা শুনি মাধৱে কলে "গুৰুপত্নী সাক্ষাৎ লক্ষীআই, তেওঁৰ অনু ভোজন কৰিবলৈ বৰ ভাগ্যেৰেহে পোৱা যায়
" শঙ্কৰদেৱে অলপ হাঁহি এই কথাত সম্মতি দিলত, মাধৱদেৱ ঘৰৰ ভিতৰ সোল
" শঙ্কৰদেৱৰ সৰ তেক হৰিচৰণ ঠাকুৰলৈ ৰামদাসৰ জীয়েক মাধৱদেৱৰ ভাগিনীয়েকক বিয়া কৰোৱা হল
" বৰাগীজনে কলে "তেন্তে মই এটা তোমাক প্ৰশ্ন কবে—তুমি কাক সেৱা কৰা, আৰু কোন তোমাৰ গুৰু
" মাধৱে উত্তৰ দিলে "শ্ৰীশঙ্কৰ কপতৰু মোৰ গুৰু, মই তেওঁকে সেৱা কৰে
" এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নিদি মাধৱদেৱ আহিবলৈ ধৰা দেখি বৰাগীজন অদৃশ্য হল
" মাধৱদেৱে বাটত হোৱা সেই ঘটনা বিবৃত কলিত, শঙ্কৰদেৱে কলে "বঢ়াৰ পো, মোৰ গুৰুৰ পৰিচয় নিদিলা কিয়
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱ সলোতক হৈ কিছুমান বেলি মৌন হৈ থাকিল
" এই প্ৰশ্ন শুনি মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে- "হৰিৰ আজ্ঞাত আসি আছে
" মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে-"পুৰ দেশৰ গোসাঁই পশ্চিম দিশে আৰু চৈতন্য 'দুয়ো দুইহান্তক দেখি আছিল ৰই
" বলোৰামে উত্তৰ দিলে-"পুৰ দেশৰ বৈৰাগী ৰাৰ বুলি কাঢ়িছে নাও
" এইদৰে ফকৰা শেষ হলত গুৰু ঈশ্বৰে চৈতন্যদেব মন্দিৰত প্ৰৰো হৈছে
" "দেৱৰ দেৱতা হৰি, আনিয়া, যতন কৰি, "বুজিৰ মনত পৰে কৰি নি
"চৈতন্য কৃষ্ণক এৰি, জড়ক জিয়া "হৰি সে চৈতন্য, আয় নময়, আৱৰ সময়ে জড়
" "হে কৃষ্ণ তুমি মাত্ৰ, চৈতন্য স্বৰূপ নিত্য, সত্য শুদ্ধ জ্ঞান অখণ্ডিত
" তুৰি সে চৈতন্য সমস্ত ভাৱ ভাৱতা" "নিলে সাক্ষাতে তুমি পুৰুৰ পুৰাণ
" "অন্য দেৱী দেৱ, নকৰিবা সেৱ, গৃহকো নাযাইবা, প্ৰসাদ নাখাইবা, ভক্তি হৈব ব্যভিচাব
" বদুল আতাই তেওঁক নিৰ্ভয় দিলতে তেওঁৰ ভয় নগল, তেওঁ বহিনিত সোমাই এজোপা বাঁহৰ মাজত লুকাই বহি ৰল
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে শ্ৰীৰাম আতাৰ প্ৰতি প্ৰসন্ন হৈ কলে "মই গোপালৰ কথা জানো
" এই কথা শুনি হাঁহি শঙ্কৰদেৱে মাধৱদেৱক থাকিবলৈ অজ্ঞা দি মুদৈসকলক বিদায় দিলে
" শঙ্কৰদেৱে কলে "বঢ়াৰ পো, তুমিয়েই শোৰা, মই শুধিলে তেওঁ সঁচা কথা নয়
" এই কথা শুনি কন্দলিয়ে মহা বিময় মানি, শঙ্কৰদেৱক প্ৰণাম কৰি কলে "হে গুৰু, আপোনাৰ মহিমা কোনে জানিব পাৰে
" এই বুলি অনন্ত কন্দলিযে ঘৰলৈ আহি তেওঁৰ গৃহিণীক তুষ্ট কৰি, এইটো গুৰৰ পৰম কৃপা লি
" এই বুলি তেওঁ প্ৰেমভবত ক্ৰন্দন কৰি বাগবি ফুৰিবলৈ ধৰিলে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে ভকতসকলক কলে, "শ্ৰীৰামে শ্ৰাদ্ধ নকৰাকৈয়ে শ্ৰদ্ধৰ ফল লাভ কৰিলে
" কীৰ্তনঘৰত প্ৰসঙ্গত পাঠকে পুথিৰ পাঠ পঢ়ে; হৰিহৰ আতাই আন ভকতসকলেৰে সৈতে শুনি থাকে
" পাঠকৰ এই কথা শুনি মাধৱদেৱে হৰিহক কলে "তুমি ভকতসকলৰ পিছৰ শাৰীত বহি পাঠ পঢ়া শুনিবা
" সেই পিনাৰপৰ হৰিহৰে সেই দৰে ভকতৰ পিচত বহে হয়, কিন্তু থাকিব নোৱাৰে, তাৰেপৰা পঠত খুঁত ধবে
" "হ্যক কানে যিটো লোক সতত কীৰ্তন কৰে মোক ধৰি চ ব্ৰত কৰি যত বিপৰীত
" "দেহ এন এন এ লোভে পাও বুদ্ধিৰে যিটো লৰে সিটো হৰিনানে শীষ নিতে পাৰে
" এই কথা শুনি কন্যাটীয়ে গৈ মাকক কলে যে তেওঁ আৰু আতাৰ ঘৰলৈ নাযায়, কাৰণ আতাই তেওঁক অন্যায় কথা কয়
" চালসায়ে বিনয় কৰি কলে "মোৰ তিনটা প্ৰম হৈছে—প্ৰথমতে, কৰপৰা বেদ হল
" চান্দসায়ে আকৌ শুধিলে "এই তিনি ঠাইত বাজে ঈশ্বৰৰ আৰু আন অঙ্গ প্ৰত্যঙ্গ আছে নে নাই
" এইকথা শুনি পাণ্ডাসকলে অচৰিত মানি শিলাকুটি আনি পাথৰ গুচাই দেখে যে সঁচা
' হৰি মিশ্ৰই কলে "প্ৰথমতে বহু দান পুণ্য আদি ধৰ্ম কৰ্ম কৰি ললেহে তাৰ পিছত মানহৰ মুখত নাম আহে
" এনে সময়তে মন্ত্ৰীয়ে চাউদাঙক ৰজাৰ আদেশ শুনাই কলে যে গৃহী জনক কাটিব লাগে, আৰু বৰাগীজনক এৰি দিব লাগে
" দুৱৰিয়ে এই কথা শুনি হৰি হৰি সুৱৰি কলে "ভাল সময়ত আহিলাহঁক
" চবিত্ৰত আছে, দুৱৰিৰ এই কথা শুনি চাৰিউজন চতুৰ্ভুজ হল
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱ আৰু চৈতন্যদেৱ দুয়ো অষ্টভুজ হল
" এই কথা শুনি মাধৱে প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে "বাপ, সেইটি আজ্ঞা নকৰিব
" এই কথা শুনি শঙ্কৰ- দেৱে হি কলে "বাৰু সেয়ে হওক আৰু তােমাৰ ভােজনও আমাৰ লগতে হওক
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে প্ৰেমাকুল হৈ ক ল "শুনা বঢ়াৰ পাে, ভাৰ্যা সমান তুমি কিয় হবা
" এই বলি তেওঁ মাধৱ দৱক আলিঙ্গন কৰি, তেওঁৰ ৰ শুঙি, প্রেমাকুল হৈ তেওঁক বিদায় দি নাও মেলি দিলে
" মাধৱদেৱে কলে "নাপাৰ পাৰ, সি যি ঠাইলৈ যাব লাগে গল
" এই বুলি তেওঁ পুথিখন অতি ভক্তি ভাৱে খোৱাই দিয়ালে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে হাঁহি ভাগিনিয়েকক কলে "তোমাৰ পিতৃ আৰু দহ বছৰ জীয়াই থাকিব
" এই কথা শুনি ঠাকুৰ আৰু ঠাকুৰৰ পত্নী সন্তুষ্ট হল
" দামোদৰে উত্তৰ দিয়ে "একাদশৰ, তেহেলৈ সেই দিনা দশমৰে পাঠ পঢ়া হওক বা ৰামায়ণেৰে পাঠ পঢ়া হওক
" বুঢ়াই কলে "তুমি যদি কেৰিমেবি কথাবব মানে মই এতিয়া কি ভাবিছোঁ কৈ দিব পাৰা তেন্তে মই ধৰ্ম্মক ধৰিম
" ৰজাই ৰিক এই দৰে কৈ মনতে ভাবিলে, আৰু বুজি চাব লাগে, বিয়ে কিয় এতিয়া মাধৱৰ বিপক্ষে এই দৰে কয়
" পণ্ডিতসকলৰ মুখে এই কথা শুনি বজাই বি কাজীৰ ফালে চাই কলে "বি, পণ্ডিতসকলে এতিয়া কি কলে তই শুনিলি
" বিৰে কলে মই কোচ শ্লেচ অজ্ঞজন, মই কি জানো; বামুণে যিহকে কলে তাকে শুনিছিলোঁ
" এই কথা শুনি ৰজাই দামোদৰদেৱক প্ৰশংসা কৰি কলে "ন্য জন্য গোসাই তুমি সাৰ কথা কলা
" এই বুলি সেই বহ্মণবোক ঢকিয়াই ৰাজসভাৰপৰা খেদি দিবলৈ ৰজাই হুকুম দিলত, বামণবোৰ পলাই পত্ৰ দিলে
" এই বিষয়ে ভক্তি ৰত্নাকৰত আছে "প্ৰমত্ত পুৰুষ যদি বনে চলি যায়
" এই বুলি ৰজাই গন্ধ চন্দন আনি মাধৱদেৱক দি সন্মান কৰিলে
" ৰজাৰ আজ্ঞা শুনি বিৱে আৰিয়া জোৰ দি মাধৱদেৱক কিছুমান বাট আগ বঢ়াই থৈ আহিলগৈ
" ভকতে উত্তৰ দিলে "ভেলা নাই পোৱাহি; এইখন দামোদৰীয়া সত্ৰ; তাত নাম ভতি স্তোত্ৰ গাইছে
" ইয়াৰ পিছত মাধৱদেৱৰ যশৰাশি বেহাৰৰ চতুৰ্দিশে ব্যাপ্ত হৈ পৰিল
" এই কথা কৈ ৰজামো মাধৱদেৱৰ ধৰ্ষক ধৰিবৰ নিমিত্তে মনতে নিশ্চয় কৰিলে
" এই বুলি গোপাল আতাক বুজাই কৈ, সেৱকসকলেৰে সৈতে মাধৱদেৱ বৰপেটালৈ গুচি গল
" এই কথা শুনি কৃপালু মাধৱে বৈনায়েকক কলে "মোৰ ভাগৰ ঠাই ভকত দুজনক দিছো, তুমি তাতে তুলি নিয়া
" শঙ্কৰদেৱে উত্তৰ দিলে যে "এইখন ভাল ঠাই নহয়, সেইদেখি ইয়াত নাথাকো
" তথাপি শঙ্কৰদেৱে মাধৱদেৱক পৰীক্ষা কৰিবৰ মনেৰে তাত নাও নৰখাই, আৰু এটা নোচৰ গৈ তাত নাও ৰখালে
" ভৱানন্দই পোহাৰীৰ বস্তু বেচি পোৱা ছকুবি টকা, লাহেকৈ উলিয়াই পোহাবীক দিলে
" এই কথা শুনি পোহাৰীয়ে ভৱানক দুকুৰি ৰূপ দি বিদায় দিলে; আৰু তেওঁ তাকে লৈ নিজৰ ঘৰলৈ গল
" এই কথা শুনি ৰজাই খং কৰি ভৱানন্দক ধৰাই নিয়ালে
" এই কথা শুনি ঠাকু আতাই ততালিকে গোকুলচালক সাৱধান কৰি দিলে "গোকুল তুমি কি কব খুজিছ
" গৰমলিয়ে ৰজাৰ আদেশ শুনি তেওঁলোকক বান্ধি ভোটক বেচিবলৈ লৈ গল
" এই বুলি শঙ্কৰদেৱে ৰজাৰ ওচৰত বিদায় লৈ নিৰানন্দ মনে কাকতকুটালৈ আহিল
" চিলাৰায়ৰ আনন্দ উচ্ছাস শুনি শঙ্কৰদেৱে একোকে নামাতি তেওঁৰ নিজৰ থানলৈ গল
" ভাৰতীয়ে কলে এই তিনি দেৱতাৰ বাহিৰে আন কোনো নাই
" এদিন পদ্ম আতাই জয় ভাৰতীৰ ওচৰত পঢ়ি আছে, এনেতে এজনে
" আতাই মনতে বিমৰিষ কৰিলে "বাহ্মণৰ অনিত্য দ্ৰব্যত কেনে আশকতি
" ভাৰতীয়ে কলে বাৰু তেন্তে তুমিয়েই যোৱা; আত কীৰ্তমলৈ গৈ সমাজত বহিল
" ভকত কেইজন সেই সময়ত বংশীগোপাল দেৱৰ কাষতে আছিল , বংশীগোপালদেৱে ভাটিকুচি আতাৰ কথাৰ উত্তৰ নিদি মনে মনে থাকিল
" এই উত্তৰ গুনি ভাটকুচি আতাই মনত বৰ বিৰ পাই, তেত্মিই তাৰপৰা উঠি গুচি গল
" আতাই ঘূৰি চাই শুধিলে "শুধ আহি কত পাম কেৱচৰণ আতাই কলে "তাক মই আনি দিম
" বুলি শুধিলত ভাটকুচি আতাই কলে "মোক মহাপুৰৰ গুৰুজনে পাঁচি দিলে
" ইয়াৰ পিছত দুইৰ সুখ দুখৰ কথা বাৰ্তা হল, আৰু মাধৱদেৱৰ বিষয়ে সকলো কথা ভাটকুচি আতাই পদ্ম আতা ফলে
" এই বুলি মিষ্টালাপ কৰি দুইজন থাকি, ভাটকুচি আতাই প্ৰভাততে স্নান ভোজন কবি গুৰুব আনতে শলখলৈ গল
" এই উত্তৰ শুনি মাধৱদেৱে তেওঁক কলে "তুমি অধম কৰা, সেই দেখি এনে হয়
" গোবিন্দে সেইদিনাৰপৰা গুৰুৰ বাক্যমতে চলি দেখিলে যে তেওঁৰ ঘৰত ধনধান্য উপচি পৰিছে
" এই বুলিলত সকলো সেৱকে হৰিবনি কৰি বাদ্যভণ্ড বজাই মাধৱদেৱক ধৰ্মৰ অধিকাৰ পদত অভিষেক কৰিলে
" এই বুলি দামোদৰদেৱে পঠিওৱা বস্তুবোৰ তেওঁ মাধৱদেৱৰ আজ্ঞা লৈ নৈত ডুবাই দিলে
" ভকত দুজনে কলে "সেই পুৰুষজন চূণপোৰা বৃক্ষৰ তলত আছে
" ভৱানন্দই উত্তৰ দিলে যে তেওঁৰ কথা শুনি তেওঁক গুৰু লভিবৰ নিমিত্তে বিচাৰি আহিছোঁ
" এই কথা শুনি ভকত দুজনে আনন্দ মনেৰে তেওঁক শঙ্কৰদেৱক দেখুৱাই দিবৰ নিমিত্তে লৈ গল
" এনে সময়তে চাউল, লোণ, তেল কাতকৈ লৈ শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰত ভৱানন্দ সদাগৰ উপস্থিত হলগৈ
" শাৰ জানে অথচ ভক্ত নহয় এনেজনৰ উপদেশ উপকাৰী নহয়
" (কঠোপনিষৎ) ভক্ত অথচ শাত্মজ্ঞান নাই এনে গুৰুৱে শিষ্যৰ সংশয় গুচাব নোৱাৰে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে টকা গ্ৰহণ কৰি গৃহলৈ প্ৰত্যাগমন কৰিলে
" মাধৱে উত্তৰ দিলে "আপোক গুৰুপত্নী জগত জননী বুলি মাননা
" গুৰুপত্নীৰ এই আদেশ শুনি মাধৱদেৱে গণককুচি এৰি সুন্দৰীদিয়ালৈ গৈ বৈনায়েক বামদাসৰ ঘৰত থাকিবগৈ
" এই দৰে কৈ তেওঁ হৰিচৰণ ঠাৰৰ লগত অনেক দ্ৰব্য বস্তু দি
" মাধৱদেৱে বোলে এওঁৰ ছাগুটি নাম নে কি নাম কোৱাচোন
" গুনে কলে "আমি উজানত থাকোঁতে, মানুহৰ নাম মাই, যাৰ, এইবোৰ উল্লেখ কৰি দিয়া হৈছিল
" তেওঁ এই বুলি চৰণক ভাটচি আতাৰে সৈতে থাকিবৰ দিহা কৰাই দিয়ালে
" মাধৱদেৱক দেখি দামোদৰে শুধিলে "পিতা, এইটি কাক তুমি লগত আনিছা
" মহোদৰ আতা দুই পুতেকে সৈতে বাকাতে কিছুকাল আনন্দ মনেবে আছিল
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে ককাইদেৱকক কলে যে "দাদা, তুমি খেদ নকৰিবা; মই "ইয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিম
" এই কথা শুনি সভাসদসকলে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিলত, পণ্ডিতে লজি পাই সভাৰপৰা উঠি গুচি গল
" পাঁচ, সাত বছৰত তেওঁ লৰাবোবৰে সৈতে উমলি লৰি-ঢাপলি ফুৰিছিল
" এই কথা শুনি ৰামদাসে পাঠা আনি দিম নিদিম একো নকৈ মনে মনে থাকিল
" বৈনায়েকৰ এই উত্তৰ শুনি মাধৱে তেওঁক শুধিলে-"এই কথা তুমি কত পালা
" এই বুলি মো থাকি পিছ দিনা পুৱাই স্নান আহ্নিক আদি কৰি সাজু<noinclude noinclude>
" এনে সময়তে ৰজাৰ মলীয়া এটাই এথৈলা জানুক আনি ৰজাৰ আগত দিলেহি
; কিন্তু শঙ্কৰে বাজ আজ্ঞা উলঘন কৰি অৱজ্ঞা কৰি নাখালে
" এইকথা শুনি শঙ্কৰদেৱে মাত লগালে, "মহাৰাজ, এওঁলোকে কোৱা কথা ঠিক নহয়
—জালুক পকিলে লোকে পাৰি আনি চৰুত সিজাই, চোতালত মেলি দিয়ে
" ঠাকুৰ আতাই তেওঁলোকক কলে যে "গুৰুজন মাধৱদেৱে হে শবণ দিব পাৰে
" এই কথাত লোকসকলে আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলত, ঠাকুৰ আতাই তেওঁলোকক নীতি সদাচাৰৰ বিষয়ে উপদেশ দিলে
" মাধৱদেৱে উত্তৰ দিলে "আমি উদাসীন দুখীয়া মানুহ, আমাৰ হাতত এহেজাৰ টকা কৰপৰা ওলাব
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে যদুমণিক কলে "তুমি ইমান ভয় খাইছা কেলৈ
" ব্ৰাহ্মণে এই কথা যেতিয়া কৈছিল, তেতিয়া ৰজাই গা ধুইছিল
" এই দৰে মাধৱদেৱে মথুৰাদাস অৰ্থাৎ বুঢ়া আতাৰ হাতত বৰপেটা থানৰ ভাৰ দি সুলৰীলৈ গল
" গুৰুজনে কলে "তুমি ভয় নকৰিবা; তোমাৰ কাৰণে বিষম আসাম সম হব
" মাধৱদেৱে হৰিবল্লভক মাতি কলে "শুনা হৰিবল্লভ, তুমি তাল, মালা, আনা; নামমালিকা শাস্ত্ৰখনি উলিয়াই আনা
" চৰিত্ৰত আছে,এই কথা শুনি উজিৰে গছজোপাৰ গুৰিত সাবটি ধৰি জোকাৰ মাৰি দিলত, এটা ডাল ভাগি পৰিল
" মাধৱৰ কথা শুনি বৰকণা গিৰীয়ে কলে যে "মোৰ এজন পুৰণি বান্ধৱ আছে, তেওঁৰ ঘৰলৈকে যাওঁক বলা
" দুয়ে এইদৰে আলচ কৰি সেই বান্ধৱৰ ঘৰমুৱা হৈ গৈ গধুলি বেলিকা তেওঁৰ ঘৰ পালেগৈ
" কেশৱ আতাই কলে "বাপ, মোক তালৈকে যাবলৈ আজ্ঞা দিয়ক, মই পাৰোঁ যদি তেওঁক লৈ আহোঁগৈ
" এই বুলি তেওঁ গুৰুজনৰ ওচৰত বিদায় লৈ হৰিহব আতা থকা ঠাইলৈ গল
" হৰিহৰে আচৰিত মানি কলে "কোনে কলে মই অকলশৰে থাকোঁ
" কেশৱ আতাই দেখিলে তেওঁৰ ওচৰতে কঠ এখন পৰা আছে হয়
" এই কথা শুনি হৰিহৰ আতাই ৰাগ প্ৰকাশ কৰি কলে "তুমি স্বদেশী বুলি তোমাৰ কথা মই সহিলোঁ
" এই উত্তৰ শুনি বুঢ়া আতাই ভাবিলে "মিছাতে এওঁৰ সঙ্গত আজি মই অতদিন ৰলে; কেনেকৈ এওঁৰপৰা সংসাৰ তৰিম
" এই বুলি বুঢ়া আতাই পদফাকি মাতিলত মাধৱদেৱে তাৰ অৰ্থ সুন্দৰকৈ প্ৰপঞ্চি কৈ দিলে
" পণ্ডিতসকলে কলে "মহাৰাজ, যদি কোনোবাই ভুৰকা এটাত হাতী এটা সুমাব পাৰে, তেন্তে আমিও এইকাম কৰিব পাৰিম
" এই কথা শুনি ৰজাই শঙ্কৰদেৱক যাবলৈ আজ্ঞা দি সভা বিসৰ্জন কৰিলে
" এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে সন্তোষ পাই মাধৱেৰে সৈতে থালৈ উভতি আহিল
" এই কথা শুনি মাধৱে মনে মনে আলাদ কবি আকৌ কন্যাৰ পিতাকক জনালে "এইবোৰ কি কথা
" ব্ৰাহ্মণ বংশত জন, কিষা সংস্কাৰ, কি বেদ অধ্যয়নৰ ৰাই দ্বিজ লাভ নহয়
" প্ৰকৃততে কিন্তু ক্ষণস্থায়ী সামান্য সুখৰ কামনা কৰি নিত্যানন্দক বিচৰাই একমাত্ৰ কৰ্তব্য
" ঈশ্বৰৰ অংশ জীৱক কি বুলি তোমা- লোকে বধ কৰিল
" গোপালে কলে "মই আপোনাৰ ওচৰত ধৰ্ম্মক ধৰিবৰ নিমিত্তে নিশ্চয় কৰি আহিছে
" এই কথা শুনি মাধৱদেৱে তেওঁক মাধৱ মণ্ডলৰ ঘৰতে থাকিবলৈ আদেশ কৰিলত তেওঁ চাৰি দিন তাতে আছিল
" হৰি- বল্লভে তেনেকৈ সকলো দিহা কৰি দিলত, মাধৱদেৱে মুখ প্ৰক্ষালন কৰি নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিলে
{{gap}}মাধৱদেৱ চলাৰ বাতৰি বুঢ়াভগীয়াই গৈ ৰজাক কলত, ৰজা আৰু আইধাই বিমূৰ্চ্চিত হৈ পৰিল
" এই কথা শুনি ৰজাই ৰাজভঁৰালৰ পৰা সকলো দ্ৰব্য দি কাজীক পঠিয়াই দিলে
" এই কথা শুনি ৰঘুবায়ে খং কৰি তেতিয়াই মাধৱক ধৰি নিবলৈ সুবানন্দ নামে বিষয়া এজনক পঠিয়ালে
" শঙ্কৰৰ একাদশ জত আছে, যাব যেন মতি কৰে বেদক ব্যাখ্যান
••• {{gap}}"মঞি পৰমেশ্বৰক অব্যভিচাৰী ভক্তিযোগে যি ভজে সি গুণক অতিক্ৰমি ব্ৰহ্মস্বৰূপ মোক্ষক পাৱে
••• পুৰুষ কৃষ্ণৰ অধীন হুয়া গুণত সঙ্গ এড়ি সংসাৰক দূৰ কৰি মোৰ ভক্ত অনায়াসে সংসাৰক তৰে
" বৈকুণ্ঠনাথে এই অধ্যায়ত ওপৰঞ্চি সামৰণি টোকা দিছে "হে লোকসৱ দেখ, অব্যভিচাৰী ভক্তি কৰি ভগৱন্তক পায়
••• বিনাশী স্থাৱৰ জঙ্গম ভূতসৱত অবিনাশী সম পৰমাত্মাক যি দেখে সেইসে সম্যক দেখে, আনে নেদেখে
" {{gap}}দশম অধ্যায়ত ভগৱন্তই নিজ বিভূতিসৱ বিস্তাৰ কৰি" কৈ একাদশ অধ্যায়ত বিশ্বৰূপ দেখাইছে
" {{gap}}অষ্টম অধ্যায়ত তাকে বহলাই কৈছে "জগতৰ মূল কাৰণ অক্ষৰকে ব্ৰহ্ম বুলি
••••••অন্ত কালত আন চিন্তা এড়ি মোক মাত্ৰ স্মৰি দেহক পৰিত্যাগ কৰি যি যায় সি মোৰ স্বৰূপক পাৱে, আত সংশয় নাই
•••যেমন সকল কামত নিস্পৃহ হুয়া নিয়ত-চিত্ত আত্মাত স্থিৰ হুয়া ৰহে তেখনে পুৰুষক প্ৰাপ্তযোগী বুলি
{{gap}}"ৰজোগুণ বশে চঞ্চল মন যদি বিষয়ক যায় তাৰ পৰা আনি আত্মাত স্থিৰ কৰিব
{{gap}}মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মত গীতাৰ মূল মতৰ প্ৰতিধ্বনি যেন লাগিব পৰা কেইটিমান ঘোষা উদ্ধৃত কৰা হল
{{gap}}একপ্ৰকাৰে আত্মৰ অমৰ স্বীকাৰ নকৰিলেও, বৌদ্ধ ধৰ্মই পুনৰ্জন্ম তথা কৰ্মফল মানে
</poem এই সাত মহল সম্পূৰ্ণ বৈজ্ঞানিক ভিত্তিত নিৰ্ণয় কৰা হৈছে
"সমাজ" বোলাতে সাম্য, সৌম্য, সমতা, সভ্যতা, সংস্কৃতি, সংহতি, সমন্বয়, প্ৰগতি সকলো ভাব তাত সোমাই থকা যেন লাগে
{{gap}}বুদ্ধি নিতান্ত স্থূল নহলে ইয়াৰ "সত্য", "অসত্য" আদি শব্দৰ অৰ্থ লৈ আওকাণ কৰিব নোৱাৰি
"তীৰথ্ মে তো সব পানী হ্যায়, হোৱে নাহি কুছ্ নাহি দেখা
{{gap}}চতুৰ্থ অধ্যায়ত অৱতাৰবাদৰ কথা কৈ ভগৱন্তই কলে,"মঞি শুদ্ধ সত্ব অৱতাৰে ধৰ্ম পালন কৰোঁ
{{gap}}"সকামী লোকক প্ৰতিসে বেদে কৰ্মফল কহে, তুমি নিষ্কামী হৱাঁ॥ নিষ্কামী হৈবাৰ উপায় শুনা
"দোগ্ধা গোপাল নন্দনঃ" নিজে গীতা-মাহাত্ম্যত তল গল— গীতা মে জ্ঞানমত্যুগ্ৰং গীতা মে জ্ঞানমব্যয়ম
" "তৌহিদ"ৰ বিৰোধী ভাবেই "শ্বাৰ্ক"; মহাপুৰুষীয়া মতে চৌৰাশী নৰক ভুঞ্জি{{gap gap}}পাপৰ যোনিত সিটো
{{gap}}বৌদ্ধধৰ্মৰ লগত মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ বিভিন্ন সামঞ্জস্যৰ কথা আগতে কৈ অহা হৈছে
(আজিৰ জগতত) ধৰ্ম তিষ্ঠিবলৈ হলে তাৰ মুকতি হিয়াৰ মুকলি দুৱৰ থকা নীতি হব
"হে ঈশ্বৰ যদি কৰবাত আছ ৰক্ষা কৰা মোৰ আত্মা (যদি সচাকৈয়ে তেনে কিবা আছে)
'—এনে মনোবৃত্তি আশা কৰি বহি থাকে তেনে জনতকৈ মূৰ্খ আৰু কেও নহব
" "মই কোৱা কথাৰ বাহিৰে আন সকলো কথা মিছা'— এনে কথা বুদ্ধদেৱে কেতিয়াও নকৈছিল
Zend টাকা) আৰু Avesta (মূল শাস্ত্ৰ দুইকো ধৰি ইয়াক 'জেণ্ড্‌ আৱেস্ত' বোলা হয়
</poem গতিকে ইয়াত গুৰুজনাৰ "কাম"—"দেৱী পূজা এড়ি সৱে লৈব কৃষ্ণ নাম
{{gap}}শঙ্কৰদেৱে তপ-জপ, তন্ত্র-মন্ত্র আদি অনুপযােগী বুলি বর্জন কৰিছে, তাৰো বিশেষ অর্থ আছে
•••বংশী গোপালদেৱে মাধৱদেৱৰ মুখে এই আদেশ শুনি তাৰ কথা তেখেতৰ গুৰু দামোদৰদেৱৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলে
'গুৰু হব লাগে শানৰ দৰে, মুহুৰ্ততে জন্ম-জন্মান্তৰৰ মামৰ গুচাই দিয়ে'
(গতিকে) হাতৰ মালা গুটি দলিয়াই পেলোৱাঁ, মনৰ মালা জপিবলৈ ধৰাঁ
" "কীৰ্ত্তন"ৰ এই কথা ফাকিত কবীৰৰ উল্লেখ কৰা বুলিলে বিচাৰ- বিপৰ্য্যয় ঘটে
"কবিৰ গীত" বুলিলে "কবীৰৰ গীত" নুবুজায়; তদুপৰি কবীৰৰ দোহাহে প্ৰসিদ্ধ, গীত নহয়
{{gap}}মাটি লুথাৰ (১৪৮৩-১৫৪৬) জাৰ্মেনীৰ এজন সাধাৰণ ছেক্সন খেতিয়কৰ লৰা আছিল
{{gap}}নতুন প্ৰাণ-শক্তিৰ এই ফুৰণত মানুহৰ মানস-চকুৰ আগত এক অভিনৱ বিতোপন জগত উদ্ভাসিত হৈ উঠিল
{{gap}}অন্তক পাইলেক আসি ৰক্ষা কৰাঁ হৰি॥ পদ- নকৰিলোঁ শিৰে মাধৱক নমস্কাৰ
{{gap}}দুগোটা গৰ্ত্তৰ ভাৰ বহিলোঁহো বৃথা॥ {{gap}}জিহ্বা মোৰ আছন্তে নলৈলোঁ ৰাম নাম
{{gap}}সম্যকে জানিলো দুয়ো আখি অন্ধকূপ {{gap}}যেন চিত্ৰ-বিচিত্ৰ মৈৰাৰ ভাসে পাখি
{{gap}}মোৰ পাৱ ভৈল বৃক্ষ-শিপাৰ সমান॥ {{gap}}হা হা দয়াময় মোৰ কি কৰিলা গতি
{{gap}}এভু তুৱা নাম লৈতে হৌক মোৰ মতি॥ {{gap}}কম দোযে যি জন্ম হোৱে সংসাৰত
{{gap}}তাতো নাহাড়োক চিত্ত তুৱা চৰণত॥ {{gap}}সদায় ঘোযোক ৰাম-নাম মোৰ মুখে
) "বিদ্যা-বিপক্ষে ধৰ্মোহন্য়ো বিদ্যাৰ বিপক্ষ, অধৰ্ম, বিদ্যাৰ শত্ৰু আৰু অসত্য আদি
{{gap}}এই সম্পৰ্কত শঙ্কৰী অসমৰ লগত বৌদ্ধ ভাৰতৰ ৰিজনি আমাৰ মনলৈ আহে
{{gap}}জড় আৰু চৈতন্যৰ দ্বন্দ্ব চিৰকলীয়া যে তাৰ প্ৰমাণ স্বয়ং মানৱ দেহ
{{gap}}অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ পৰা তিনি অনন্তলৈ আমি তিনিটি সুকীয়া বাট দেখা পাওঁহঁত
(অ, সা, বু, ৪ৰ্থ তাঙৰণ, {{gap}}উদাহৰণৰূপে, বঙ্গীয় কবিৰ ভাবাবেগত পৰমাত্মাৰ বাবে
" নাও পচা বস্তু সচা, পিছে তাৰ সহায়েৰেই নেগেলা-নপচা যুগমীয়া বেহানি বা "মহাৰত্ন" বেহাই লব পাৰি
"ধন্য ধন্য কলি কাল, ধন্য নৰ তনু ভাল, ধন্য ইটো ভাৰত বৰিষ
— পশ্চাতে বঙালী ৰ}}েখেছ যা{{বঙালী ৰ}}ে, সে তোমা{{বঙালী ৰ}}ে পশ্চাতে টানিছে
{{gap}}এজন প্ৰসিদ্ধ বঙালী গায়কে গাইছে-"পেটে ক্ষুধা যে জন নিবায় সেই ত ভগবান
— সেহি দেৱকো{{gap}}কয়লি কলিকো gap}}শঙ্কৰদেৱ পৰকাশ॥••• মায়া নৰতনু{{gap ধৰি হৰি-ভকতি gap}}কয়লি বহু পৰচাৰ
•••••• কিন্নৰ সৱৰ বাসা হৈবোক ভূলোক॥•••••• গন্ধৰ্ব লোকৰ ভূব লোকে হুইব স্থিতি
(ঙ) ছয় চক্ৰৰ স্থান-গুহ্য, লিঙ্গ, নাভি, হৃদি, তালু, {{gap}}"লক্ষণং সৰ্বং দেহমধ্যে ব্যৱস্থিতম্‌
" গতিকে সংসাৰ-বৃক্ষ ছেদনৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰ-লাভৰ সহজ বাট— "যাৰ মনে লৈল এক শৰণ কৃষ্ণত
</poem মহা প্ৰলয়ৰ কালত কি হৈছিল শঙ্কৰদেৱে সুন্দৰকৈ বৰ্ণাইছে : আকাশে পশিল অহঙ্কাৰৰ গৰ্ভত
"ধৰ্মং চৰ" বোলোঁতে অধৰ্ম বা অবিদ্যাজনিত ধৰ্ম আচৰণ কৰিবলৈ কোৱা হব নোৱাৰে
' কিন্তু যীশুৱে তেওঁক কলে, 'মোৰ লগত আহাঁ; কবৰত থকাবোৰে কবৰ দিয়ক
" আদি প্ৰৱচন গুৰুজনাৰ প্ৰচাৰিত ভক্তি-ধৰ্মৰ গুণে অসমীয়াৰ হাড়ে-হিমজুৱে সোমাই পৰা কথা
(৬) মায়াক দহিব কৰি নিৰ্য্যাণ॥ (৭) চৈতন্য মূৰ্ত্তি পূৰ্ণানন্দ হৰি
{{gap}}সৃষ্টিৰ আদিত আছিল নাম (শব্দ নাম আছিল ঈশ্বৰৰ লগত, হক নামেই আছিল ঈশ্বৰ (শব্দই ব্ৰহ্ম)"
</poem ইয়াৰ তুলনাত ব্ৰহ্মৰ স্বৰূপ কঠিন আৰু নীৰস যেন লাগিবঃ
(৩) আছিল ৰাজত্ব কৰি বিবাদ মনত॥ তাতে শত্ৰুগণে আসি মন্ত্ৰীৰ লগত
{{gap}}একাকী পশিলা বনে ঘােটকত উঠি॥ {{gap}}অনেক অৰণ্য ভ্রমি মেধস মুনিৰ
{{gap}}দেখিলা আশ্রম এক আতি মনােহৰ॥ (ক) অনেক শ্বাপদ গণ আছে আশ্ৰমত
(৫) {{gap}}বিষাদিত মনে ফুৰে নলয় স্থিতি॥ (ক) শ্বাপদ,হিংসুক জন্তু, বাঘ ভালুক আদি
(৬) বৈশ্যকুলে জন্ম মােৰ নামত সমাধি॥ নশ্বৰ শৰীৰ ইটো দানেহে ৰক্ষণ
(৭) নজানো কিহেতু হোৱে মোৰ স্নেহচিত্ত॥ পৰিলে মনত সিসবাক প্ৰতি মোৰ
{{gap}}দিবা ৰাত্ৰি ফুৰো আমি আকগুণি গান্থি॥ {{gap}}বিষয়ত হোৱে মুগ্ধ জ্ঞান হীন নৰ
{{gap}}বান্ধে তাক মায়াপাশে উচিত তাহাৰ॥ {{gap}}কিন্তু আমি জ্ঞানবন্ত বিষয় বিৰত
{{gap}}কিহেতু আমাক মোহে কৰিলে আবৃত॥ {{gap}}দুখানি চৰণে তযু কৰিছে মিনতি
{{gap}}ইহাৰ কাৰণ প্ৰভু কোৱা মহামতি॥ {{gap}}বদতি মেধস মুনি শুনা নৃপবৰ
(৯)বিষয়ত জ্ঞান আছে সমস্ত প্ৰাণীৰ॥ {{gap}}আহাৰ মৈথুন নিদ্ৰা সুখ আৰু খেদ
{{gap}}সমস্ত জন্তুতে আছে অল্পমাত্ৰ ভেদ॥ {{gap}}কতো প্ৰাণী আছে ৰাজা নেদেখে দিনত
{{gap}}কতো দিবা ভাগে দেখে নেদেখে ৰাত্ৰিত॥ {{gap}}কতো প্ৰাণী দিবা ৰাত্ৰি সমানে দেখন্ত
{{gap}}কতো বা আছয় দিবা নেদেখে ৰাত্ৰিত॥ {{gap}}যিৰূপে মনুষ্যে জ্ঞানী নিজক ভাবয়
{{gap}}তেনে জ্ঞানে জ্ঞানী সবে পশু পক্ষীযত॥ {{gap}}জ্ঞান আছে হেতু নৃপ দেখা পক্ষীগণ
{{gap}}আপুনি নাখায়াে শিশু মুখে দিয়ে কণ॥ {{gap}}পুষিব পালিব পুত্ৰে কৰিব যতন
{{gap}}সবাৰৰ সমান জ্ঞান বিষয়ক প্রতি॥ {{gap}}নিজৰ অহিত বাঞ্চা কৰে কোন প্রাণী
{{gap}}কৰিছে ৰাজত্ব স্বর্গে দুৰন্ত অসুৰ॥ {{gap}}কিমতে স্বৰ্গত আমি কৰােহোঁ বসতি
{{gap}}কৰিয়ো উপায এবে দেব প্রজাপতি॥ {{gap}}ইন্দ্ৰৰ বচনে ব্রহ্মা ভাবি বহুক্ষণ
{{gap}}দেবগণ সমে গৈলা শিব বিষ্ণু স্থান॥ {{gap}}এক স্থানে আছে বসি মাধব মহেশ
{{gap}}যজ্ঞে আৰু পিতৃশ্ৰাদ্ধে এহিসে কাৰণে; {{gap}}স্বাহা স্বধা উচ্চাৰণ কৰে বিপ্ৰগণে
(৩) তিনিয়ো লোকত দেবি যত সৌম্যৰূপ; আৰু যত ঘোৰ ৰূপ আছয় তোমাৰ
{{gap}}বিভূতিৰ দৈত্যেশ্বৰ সীমা সংখ্যা নায়॥ {{gap}}পুৰন্দৰ হন্তে গজ ৰত্ন ঐৰাৱত
(১) উচ্চৈঃশ্রবা তুৰঙ্গম বৃক্ষ পাৰিজাত॥ {{gap}}লভিলা ত্ৰিতয় ৰত্ন বাহৰ বলত
{{gap}}তােমাৰ সমান কোন আছে জগতত॥ {{gap}}হংস যুক্ত বিধাতাৰ বিচিত্র বিমান
(২) আনি চত্বৰত তুমি কৰিলা স্থাপন॥ {{gap}}মহা পদ্ম নামে নিধি জিনি কুবেৰক
{{gap}}মেঘে যেন কৰে বৃষ্টি দেবীৰ ওপৰে॥ {{gap}}শীঘ্ৰে দেবী ধনু ধৰি শুম্ভ নিশুম্ভৰ
{{gap}}শৰজাল কৈলা ব্যৰ্থ হনি নানা শৰ॥ {{gap}}দেবী বাণগণে দৈত্য বাণ নাশি যত
{{gap}}দৈত্যৰ অঙ্গত পড়ি কৰিলাহা ক্ষত॥ (১) নিশুম্ভে শানিত খড়গ আৰু ধৰি ঢাল
{{gap}}নিশুম্ভৰ খড়গ চৰ্ম্ম ছেদিলা ঈশ্বৰ॥ {{gap}}পাছে দৈত্য এক খড়গ কৰিলা ক্ষেপণ
{{gap}}তাকে দেবী খড়গহানি কৰিলা খগুণ॥ {{gap}}মহাবলে মহাসুৰ ধৰি এক শূল
{{gap}}দেবীক উদ্দেশি পাছে কৰিলা প্ৰহাৰ॥ {{gap}}আনে শূল বায়ুবেগে দেখি মহামায়া
{{gap}}খড়গধৰি গদা তাৰ কাটিলা দূৰত॥ {{gap}}গদা ব্যৰ্থ দেখি দৈত্য লৈয়া হাতে শূল
{{gap}}যান্ত বেগে দেবী পাশে নিশুম্ভ পামৰ॥ {{gap}}শূল ধৰি সমাগত নিশুম্ভ অসুৰ
{{gap}}হিয়াত চণ্ডিকা বেগে ক্ষেপিলা ত্ৰিশূল॥ {{gap}}শূল বিদ্ধ হিয়া হন্তে সেহি অসুৰৰ
{{gap}}মহাবলী এক দৈত্য হৈলন্ত বাহিৰ॥ {{gap}}দেবীক বোলন্ত বাণী সেহি দৈত্য গোট
{{gap}}থাক তই দিবো মই ফল সমুচিত॥ {{gap}}দেখি তাঙ্ক মহাকালী কৰি অট্টহাস
{{gap}}লইলা হাতত খড়গ চন্দ্ৰ পৰকাশ॥ {{gap}}সেহি খড়্গে তাৰ মুণ্ড কৰি নিপাতন
{{gap}}ভূমিত পেলাইলা দেহ কৰে আস্ফালন॥ {{gap}}তীক্ষ্ণ দন্তে ভাঙ্গি গ্ৰীবা কতেক দৈত্যৰ
{{gap}}ভক্ষণ কৰিলা সিংহে অনেক অসুৰ॥ {{gap}}বিস্তাৰি বদন কালী আৰু শিবদূতী
{{gap}}হইয়ো প্রসন্না দেবী নমাে নাৰায়ণি ॥ {{gap}}তুমি সৰ্ব্বৰূপাা দেবি সবাৰ ঈশ্বৰী
{{gap}}সমস্তৰে শক্তি তুমি নিজে আছা ধৰি ॥ {{gap}}দৈত্যভয় হন্তে ৰক্ষা কৰাহা আমাক
{{gap}}দুর্গা দেবি ননস্কাৰ কৰোহো তোমাক ॥ {{gap}}এইযে তােমাৰ মনোহৰ ত্রিনয়ণ
{{gap}}শোভিত বদন পদ্মা তপ্ত হেন হেন ॥ {{gap}}সৰ্ব্বপ্রাণি হন্তে ৰক্ষা কৰোক আমাক
{{gap}}কাত্যায়ণি প্রণিপাত কৰোহোঁ তােমাক ॥ {{gap}}অগ্নিহেন কান্তি ষাৰ অতি তীক্ষ্ন ধাৰ
{{gap}}নাশিলে অশেষ দৈত্য ত্রিশূল তােমাৰ ॥ {{gap}}সেহি শূলে ভয় নাশ কৰােক আমাৰ
(৫) ভদ্র কালি তযু পদে নমাে পুণৰ্ব্বাৰ ॥ {{gap}}কৰিলন্ত হীন তেজ সমস্ত দৈত্যক॥
(২) দুই জনে ভক্তি ভাবে কৰন্ত পূজন॥ গন্ধ পুষ্প দূপ দীপ নিয়া কৰে হোম
{{gap}}ইন্দ্ৰকে আদি কৰি দেৱতা সকলে দেবী স্তুতি কৰিছিল এইদৰে, {{gap}}হে দেবি
" {{gap}}জৈমিনিৰ কথা শুনি মাৰ্কণ্ডেয় মুনিয়ে কলে যে তেওঁৰ সময় নাই
{{gap}}সেই মুনিকুমাৰ চাৰিটিৰ নাম, পিঙ্গাখ্য, বিৰাধ, সুপুত্ৰ আৰু সুমুখ আছিল
{{gap}}স্বাৰোচিষ নামেৰে দ্বিতীয় মনুৰ দিনত চৈত্ৰ নামেৰে এজন ক্ষত্ৰিয় ৰজা আছিল
{{gap}}প্ৰাচীন কামৰূপীয় কবি সকলে অনেক সংস্কৃত গ্ৰন্থ নিজ ভাষাত অনুবাদ কৰিছিল
</poem একাহি শকত পদ লেখিলোঁ সম্প্ৰতি॥</poem {{gap}}এই একাহি শব্দ একাশীৰ ৰূপান্তৰ মাত্ৰ
{{gap}}কবিৰ কবিত্বৰ কেইটামান নমুনা তলত দিয়া হলঃ— মূল—সাবৰ্ণিঃ সূৰ্য্য-তনয়ো যো মনুঃ কথ্যতেহষ্টমঃ
:স বভূব মহাভাগঃ সাবৰ্ণিস্তনয়ো ৰবেঃ॥৩ পদ— ভাগুৰিব আগে মাৰ্কণ্ডেয় নিগদতি
:অষ্টম মনুৰ জন্ম কহিবো সম্প্ৰতি॥১ :নামত সাবৰ্ণি তেন্তে সূৰ্য্যৰ তনয়
:দেবীৰ প্ৰসাদে মনু ভৈল যেন নয়॥২ :প্ৰপঞ্চ কৰিয়া কহো সি সব আখ্যান
{{gap}}যি দৰে কোনো কথা যোগ দিয়া হৈছে, সেই দৰে মূলৰ কিছু কথা সংক্ষেপ কৰিও লিখা হৈছে
{{gap}}অনুবাদৰ বাহিৰে কবিয়ে অলপ অলপ যি নিজা পদ লিখিছে, সিও প্ৰাঞ্জল আৰু কবিত্ব পূৰ্ণ
{{gap}}তাতে প্ৰকাশয় দন্ত মুকুতাৰ পান্তি॥ {{gap}}উন্নত কঠিন পীন শোভে দুই স্তন
{{gap}}শেষত, গ্ৰন্থৰ শেষৰ ফালে ১০৫ পিঠিত দুটা শব্দৰ অৰ্থ দিব পাৰা নাছিলোঁ
[ সব্য, সুগ্ৰিবক, মেঘ, পুষ্পৰলাহক,] সাঁজিয়োক ৰথে মোৰ চাৰিও ঘোটক॥ ৫৭</poem
{{gap}}ইবাৰ ক্ষেমিলো আৰ নেক্ষেমিবো তোক॥ ৩৫৭ {{gap}}সাৰথিয়ে ৰথীৰ কৰায় ৰঙ্গ মন
{{gap}}তই পুনু পাপীষ্ট কৰাস ভঙ্গ মন॥ {{gap}}এতেকে জানিলে৷ তয়ী শত্ৰুতো অধিক
{{gap}}আজি হেন জানো কাড কৰি কোনধিক॥ ৩৫৮ {{gap}}পৰ্ব্বতত থাক তই আলু কছু খাই
{{gap}}ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম শাস্ত্ৰৰ বিচাৰ কিছু নাই॥ {{gap}}তোহোৰ দেশৰ নৰ, নাৰী, যত যত
{{gap}}তোৰ এই আহাৰ জীৱনে ধিক ধিক॥ ৩৬০ {{gap}}ধন, জন,ভাৰ্য্য়া পুত্ৰ সবে দিতে পাৰি
{{gap}}কদাচিতো খাই ভাত দিবাক নপাৰি॥ {{gap}}হেনয় দেশৰ তোৰ প্ৰজা নিৰন্তৰ
{{gap}}তই ৰাজা ভৈলি শৈল্য় হেনয় দেশৰ॥ ৩৬১ {{gap}}আনো নানা নিন্দা বুলিলেক সেনাপতি
{{gap}}তাক শুনি শৈল্যে বোলে শুন মন্দমতি॥ {{gap}}যিবুলিলি কৰ্ণ তই সেই সত্য় হয়
{{gap}}আত অনন্তৰে কেন কৈলে কৰ্ণবীৰ॥ {{gap}}সঞ্জয় বদতি কথা শুনা কুৰুপতি
{{gap}}যিমতে কৰিল যুদ্ধ কৰ্ণ সেনাপতি॥ ৫৬৫ {{gap}}সৰ্প বোলে শুনিয়োক কৰ্ণ ধনুদ্ধৰ
{{gap}}যিমতে কৰিল পাৰ্থ মাতৃক সংহাৰ॥ {{gap}}গৈয়াছিল পাৰ্থ যেবে খাণ্ডব দহিতে
{{gap}}পুৰি আছে মাতৃ মোৰ পাবক (১) সহিতে॥ ৫৬৬ {{gap}}এতবলি কৰে গতি লাগি আকাশক
{{gap}}মনে ভাবে আজি মই মাৰোঁ অৰ্জ্জুনক॥ {{gap}}এলুয়া সময়ে কৰ্ণ পুৰিলা সন্ধান
{{gap}}অৰ্জ্জুনক বধিতে এৰিলা দিব্য বাণ॥ ৫৬৭ {{gap}}মহা ধনুদ্ধৰ কৰ্ণ সকলে বাখানে
{{gap}}তাঙ্ক দেখি কৃষ্ণে ৰথ ভূমিত বহালে॥ ৫৬৮ {{gap}}কিৰীটিৰ শোভা গৈয়া উঠিল গগণে
- সেই শবদকে লক্ষ্য কৰি গৈলা ধাই॥ চৌ-পাশে দানব সৈন্য আবৰিয়া যাই
<ref>পাঠান্তৰ-শূলৰ চোটত কাৰো ভৈলা তেজ বান্তি॥</ref> শূলে হিয়া বিদাৰিলা কেহো পৰি গৈলা
</ref>॥১০ মুখে দিয়া তেতিক্ষণ চোবাইল সমুলী॥ সাৰথি সহিতে ঘোড়া এক হস্তে আনি
</poem অমঙ্গল লোক ঠিশ,<ref>ঠিশ—কি অৰ্থ ref> শব্দ কৰে দশো দিশ;
{{gap}}সুশীলা দেবী ধুকালত গুৰুৰ মূৰত সংসাৰৰ যাবতীয় ভাৰ পৰিল৷ গুৰুই সাংসাৰিক লেঠা ভাবি<noinclude noinclude>
" এই বুলি কৈ শোক নকৰি বৰং নহে প্ৰশ কৰিছিল
# প্রাই এনেবিলাক অধৰ্শ কৰাৰ ফলত ৰাৰ ৰাষ্যত অমঙ্গল ঘটিব পাৰে
; কিন্তু এক ই তেনেহলে তোমাৰ ঘৰত নোখাৱা,নোলোৱাকৈ ৰাতিটো পৰি থাকি ৰাতি পুৱা গুচি যাম
" এই কথা শুনি দামােদৰদেৱে ভূমি দুই কর্ণত হাত দি কেনে উত্তৰ দি শিষ্যসক জিয়াৰ কৰিলে সেই কৰা পঢ়িলে শৰীৰ
" এই কথা গৰখীয়া লৰা'বোৰে ভূয়াঁসকলৰ আগত কলত, তেওঁলোকে সেই দিনাৰপৰা লণ্ডাবৰক লণ্ডাদেৱ নাম দিলে
{{gap}}বৰদোৱা নাম গ্ৰাম পৰম প্ৰবন্ধে॥ কৰা সেৱা দুৰ্ল্লভ নাৰায়ণ নৃপতিৰ
{{gap}}দাতা ভোক্তা জ্ঞাতা বীৰ গহীন গম্ভীৰ॥ হেনয় পণ্ডিত দেবীদাস আছিলন্ত
" না কি সত্যি সভাৰ নিৰ কৰ সৰ্বশক্তিমান পৰেশ্বৰ সকলোৰে প্ৰভু, বিলাক তেওঁৰ স; এই স স্বাভাবিক
" ভাগৱতত ভগৱানে উদ্ধৱক পৰম জ্ঞানৰ কথা কৈও উপদেশ দিছে প্ৰবৃত্ত নিবৃত্ত শ্ৰোতব্যং তমেব চ
" ইয়াত "যজ্ঞৰ" অৰ্থ কৰোতে - চাৰ্যই কৈছে "যজ্ঞোবৈ বিষ্ণু
" অৰ্থাৎ যজ্ঞাৰ্থ কৰ্ম্ম কৰা মানে ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্যে কৰ্ম কৰা
" (১) বৃহৎ হাৰিত সংহিত দাস্য সাধনাৰ বিষয়ে এই থকাৰ লিখা আছে- "তং কুন্তি বিষাংস: ৰূপতয়া স
" "যিটোনে ও তাৰে হৰিত লৈ ধৰিক খুব বুলি আহে
" "মায়া আট কৰি যত, সমস্তু জগত জড়, কৃষ্ণসে চৈত্য আৰ শুদ্ধ
{{gap}}আমাৰ ৰহদৈ লিগিৰীৰ ঘৰ উজনীৰ মাজুলীত থকা কমলাবাৰী গাঁৱত আছিল
" "মই নিজে অমৃত হোৱাতকৈ সদাই অমৃত আস্বাদন কৰি থাকিম" এওঁলোকৰ এই ভাৰ আছিল
" মকু কে ঠেলি আগ হোৰে হৰিশ॥" ভৈল কৃতকৃত যিটো জীৱন্তে মুকুত
" প্ৰকৃততে ভক্তিয়েই যে মুক্তিৰ কাৰণ আৰু সেই নিমিত্তে সগুণো- (২) "তোমাৰেলে অংশ আমি যত জীৱ আৰু
" অনন্ত জগতল, তোষাত উত্তৰ ভৈল, সৰু হেন কালে সদৰ