jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}১৯৬২ চনৰ নৱেম্বৰৰ প্ৰথম সপ্তাহত অসমমুৱা ট্ৰেইনত বহি আমাৰ যাযাবৰী জীৱনৰ অন্ত পৰিল
{{gap}}কুৰি শতিকাত নানা কাৰণে দুয়োখন দেশৰ মাজত সীমা নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান খেলি-মেলি থাকি যায়
{{gap}}ভাৰত-চীনৰ মাজৰ ২,৩০০ মাইল দীঘলীয়া সীমাক তিনিটা খণ্ডত ভাগ কৰা হয়— পূব, মধ্য আৰু পশ্চিম
' {{gap}}ভাৰতত সৃষ্টি হোৱা ঘৃণা আৰু হিংসাত্মক পৰিবেশৰ প্ৰতিবাদত তিনি দিন অনশন কৰে গফুৰ খানে
{{gap}}সেই সময়তে ঘুনুক-ঘানাককৈ শুনিছিলো অমৰ্ত্য সেন আৰু নৱনীতাৰ সম্পৰ্কত ফাট মেলিছে
' ইতিমধ্যে অমৰ্ত্য সেনৰ জীৱনত আন এচাটি মৃদু পৱনে নতুন এপাহি ফুল ফুলাব ধৰিছিল
{{gap গোখলে ইনষ্টিটিউটৰ কোৱাৰ্টাৰবোৰত আমি ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ মানুহ বাস কৰিছিলো
{{gap}}আন এগৰাকী বিদেশী গৱেষক জানিয়েৰ ক্লাউডি আহিছিল ইটালীৰ পৰা পত্নীসহ
{{gap}}এনে এক সুসংস্কৃত বাতাবৰণত জয়ক ডাঙৰ কৰিব পৰাটো আমাৰ পৰম সৌভাগ্য
{{gap}}নীৰদ চন্দ্ৰই যুদ্ধৰ বাবে প্ৰধানকৈ দায়ী কৰে তেতিয়াৰ প্ৰতিৰক্ষামন্ত্ৰী কৃষ্ণ মেননক
{{gap}}১৯৬২ চনৰ ১১ অক্টোবৰৰ নিশা নেহৰুৰ সভাপতিত্বত এখন সভা বহে
{{gap}}অৱশেষত পিছদিনা অৰ্থাৎ ১৯৬৩ চনৰ প্ৰথম সূৰ্যোদয়ৰ লগে লগে দেখিলো পুত্ৰ সন্তানটিৰ মুখ
{{gap}}নদিনীয়া শিশুটিক কোলাত লৈ হাস্পতালৰ পৰা ওলোৱাৰ সময়ত দুৱাৰমুখত লগ পালো কমলেশ্বৰ বৰা ডাঙৰীয়াক
{{gap}}ঘোৰ এন্ধাৰৰ মাজত হঠাতে যেন পোহৰৰ ৰেঙণি চকামকাকৈ দেখা পালো
' সি যি কি নহওক, সাত মাহৰ পৰা এবছৰৰ ভিতৰত চামে চামে বন্দীসকলক মুক্তি দিয়া হৈছিল
{{gap}}গুহই প্ৰায়ে বিভূতি বাবুৰ ঘৰত খোৱা-বোৱা কৰিছিল, বিশেষকৈ কাৰাগাৰৰ পৰা অহাৰ পাছত
{{gap}}ৰান্ধনী ঘৰৰ দায়িত্বত থকা সত্ত্বেও ভাৰতীয় নাৰীৰ স্বাস্থ্য পুৰুষৰ তুলনাত বেয়া
{{gap}}যি কি নহওক, প্ৰায় এমাহমান জয়ক ঘৰত থৈ মই ইউনিভাৰৰ্চিটিলৈ অহা-যোৱা কৰি আছিলো
Simple living high thinking বাক্যশাৰী পুনেৰ প্ৰতিগৰাকী মাৰাঠীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য যেন লাগিছিল
{{gap}}সাত বছৰ আগতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পাছ কৰি গৈছিলো, কত স্মৃতি জড়িত হৈ আছে
'সীমান্ত গান্ধী' নামেৰে জনাজাত খান আব্দুল গফুৰ খানক ভাৰতবাসীয়ে পাহৰিয়ে গৈছে
'প্ৰতিনিশা মই নিজৰ কাপোৰ নিজ হাতেৰে ধোওঁ আৰু পিছদিনা পিন্ধো'— গফুৰ খানে কৈছিল
Family আৰু Population অধ্যয়ন কৰাও সহজ নহয়, বিশেষকৈ মোৰ বয়সত
MZ যঁজাসকলৰ তেজ আৰু লালটিত থকা বিভিন্ন উপাদান, আঙুলিৰ ছাপ আদি একে হ'ব লাগে
{{gap}}পুনেৰ ডেকান কলেজৰ নৃতত্ব বিভাগৰ অধ্যাপক এগৰাকী মোৰ গাইড আছিল
{{gap}}উল্লেখ কৰা হৈছে যে মানুহৰ অধিকাংশ বৈশিষ্ট্যৰ আঁৰত পৰিবেশ আৰু বংশগতি দুয়োটাৰে অৱদান আছে
{{gap}}ৰবি-শশীয়ে সিদ্ধান্ত লৈছিল দেখাত হুবহু একে MZ যঁজা তেওঁলোকে বিয়া কৰাব
{{gap}}এইবাৰ আহো অৰ্থনীতিবিদ প্ৰফেছাৰ ভি এম দাণ্ডেকাৰৰ পুতেকৰ বিয়াৰ প্ৰসংগলৈ
{{gap}}বিয়াখন কিয় ভাগিল ক'ব বুলি আশা কৰি বহি আছিলো তেওঁলোকৰ ঘৰত
{{gap}}ইৰাৱতী কাৰ্ভে বিদ্বৎ সমাজতে নহয় সাধাৰণ পাঠক সমাজতো এটা চিনাকি নাম
title চলিহাৰ চিঠি আৰু অন্যান্য ৰচনা previous চলিহাৰ চিঠি আৰু অন্যান্য ৰচনা/সূচীপত্ৰ
title চলিহাৰ চিঠি আৰু অন্যান্য ৰচনা previous চলিহাৰ চিঠি আৰু অন্যান্য ৰচনা/প্ৰকাশন
■ smaller জৰ্জ লেকত নৌকা বিহাৰৰ সময়ত পুত্ৰ-সৰু নাতি আৰু লেখিকা
■ smaller কেলিফৰ্নিয়াৰ মৰুভূমিত আঙুৰ খেতিৰ ওচৰত পুত্ৰৰ সৈতে লেখিকা
■ smaller কেলিফৰ্নিয়াৰ মোজাভে মৰু অঞ্চলত স্বামী অমলেন্দু গুহৰ সৈতে লেখিকা
{{gap}}কবিতা লিখা বিশেষ ৰাপ নাথাকিলেও মাজে সময়ে স্বতঃস্ফূর্তভাৱে কিছুমান শব্দই মনত দোলা দিছিলহি
■ পোহৰৰ গতিবৈগ যে অতি বেছি, সেই কথা আমি সকলোৱে জানো
■ পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো নদী-উপনদীতে মাছ আছে যদিও পেলেষ্টাইনৰ জৰ্ডান নদীখনত মাছ নাই
' বননিত উবুৰি হৈ পৰি থকা {{gap}}—'ভগৱানে যাক যি ৰূপ দিছে তাক ৰঙমনে গ্ৰহণ কৰা উচিত
— 'তুমি নিশকতীয়া হৈ পৰিছা'— {{gap}}—'এৰা, সিহঁতে মোক বৰ দুঃখ দিলে
' {{gap}}—মানুহবোৰে৷ ভগৱানে সিহঁতক হাত ভৰিবোৰ দিলে বুলিয়ে যি মন যায় তাকে কৰি ফুৰে
{{gap}}ক'ৰবাৰ পৰা বৈ অহা বহল নৈ এখনৰ পাৰতে এটা এলেকা
{{gap}}নৈৰ বাঢ়ি অহা পানীয়ে মানুহৰ জুপুৰিবোৰ বাৰে বাৰে ভাঙি পেলাইছিল
{{gap}}সামৰিব নোৱৰা গাত লোৱা নোমাল পশু ছালখন ঝাৰ গাৰ পৰা খহি পৰিল
{{gap}}তেতিয়া ভালকৈ পোহৰ হৈ আহিছিল৷ জঁপিয়াই জঁপিয়াই বানচা চোতালত থকা ডাঙৰ শিলটোৰ ফালে আগবাঢ়িল
" {{gap য়ান ককাই হাতৰ চাৰিটা আঙুলিৰে হিচাবটো দেখুৱাই ক'লে— {{gap "তোৰ নামত— ইমানটা আছেই দেখোন
" সি ক'লে৷ {{gap}}ককাকৰ কথা শুনি তাৰ চকু চলচলীয়া হ'ল— {{gap "তই লোকক বেছি ভাল পাৱ
{{gap}}সিহঁত যেতিয়া ঘৰলৈ উভতিল দেখিলে খাক্‌লাই তাৰ লগৰ তিনিটাৰ লগত কেৰ্কেটুৱা চিকাৰ কৰি আহিছে
{{gap}}গাখীৰ দিয়া গৰু, ছাগলী আৰু ম'হ দুজনী থৈ বাকী জাকক তেওঁ বাহিৰলৈ উলিয়াই আনিলে
{{gap}}কোনোবাখিনি পোৱাগৈ য়ান ককাক বানচাই লগ ধৰিবলৈ গছৰপৰা জঁপিয়াই ফলবোৰ বুটলি ল'ব ধৰিলে
" বানচা নগৈ মধুৰি চোবাই থকা দেখি খুৰীয়েকে জোকালে— "সি মৌ লগোৱা গোটা গাখীৰহে ভাল পায়
{{gap}}চোতালত থকা ককাই ভাবিলে, বনদেৱতাই পশুবোৰ দি মানুহক কম সহায় কৰিছেনে
{{gap}}বানচাহঁতক দেখি য়ান ককা পথাৰৰ পৰা আহি সিহঁতৰ ওচৰ পালেহি
" য়ান {{gap}}য়ান ককাই ল'ৰাহঁতক নিপুণ যুঁজাৰু আৰু সাহসী কৰিবলৈ বিচাৰিছে
{{gap}}ঘৰলৈ খোজ খৰ কৰা য়ান ককাই ভাবি গ'ল— এলেকাটোত মানুহ বাঢ়ি আহিছে
{{gap}}বানচাই ল'ৰাটোক সাৱটি ধৰি সি যে তাৰ বন্ধুহে তাক জনালে
{{gap}}য়ান ককা শোৱাৰ পৰা উঠিলে দুয়ো চৰণীয়া পথাৰত পশুবোৰ দিবলৈ যায়
{{gap}}ককাই ভাবিলে এছাৰি এছাৰি শইচৰ গুটি সৰোৱাতকৈ ষাঁড়, ম'হবোৰকে কামত লগাব
{{gap}}বায়েক নাখু আৰু য়ান ককা বানচাৰ ওচৰৰ পৰা লৰচৰকে গাটো চেঁচা নপৰাত য়ান ককাৰ চিন্তা হ'ল
" {{gap "ভেৰা, গাহৰি এগাল সৰহকৈ আনি সাঁচি সাঁচি খাব লাগে ইফালে খেতিকে কৰি পেট পূৰাব লাগে
" {{gap}}সিহঁতৰ কথা শলাগি বানচাৰ পিতাকে কচলে— {{gap "চিকাৰৰ পিছত দৌৰাতকৈ হাবি ভাঙি পথাৰ উলিওৱাই ভাল
{{gap}}চৰণীয়া পথাৰত পোহনীয়া পশুবোৰ থৈ য়ান ককা ঘূৰি আহোঁতে ৰ'দটো ভালকৈ ওলাইছিল
{{gap}}বানচাক দেখি ৰিয়ানা চিঞৰি উঠিল— বানচা ৰিক আৰু মাকে ঘূৰি চালে
" {{gap}}তাই বানচাৰ হাতত ধৰি দৌৰ মাৰিলে— য'ত জোপোহা গছবোৰ আছে, আৰু তাত হালধীয়া পখিলাবোৰ উৰি ফুৰে
{{gap}}বানচা দেওলগা হাবিলৈ অহাৰ কথা শুনাৰ পৰা য়ান ককা চিন্তাত পৰিছিল
{{gap}}মানুহজনীৰ হাতত দপ্‌দপ্‌কৈ জ্বলি থকা জুইকুৰা দেখি য়ান ককা পিছ হুঁহকি আহিল
{{gap}}বানচাই দৌৰ মাৰি ৰিকৰ মাকক গবা মাৰি ধৰিলেগৈ, সি ক'লে— "মোৰ ককা, মোৰ ককা, বৰ ভাল
{{gap}}ৰিকৰ মাকে বানচাৰ পৰা শিকা ভাষাত নিজৰ সকলো কথা বিৱৰি ক'লে
" {{gap}}য়ান ককাই বোলে— "এলেকাৰ গোটেই মখা ল'ৰা-ছোৱালীয়ে {{gap}}মুখিয়ালহঁতে তবধ মানিলে
{{gap}}নিশা শোৱাৰ পৰত য়ান ককাৰ ডিঙিত সাৱটি বানচাই কান্দি পেলালে— "তই সিহঁতক একো নকৰিবি
" {{gap}}য়ান ককাক কথাটো কৈ বানচা খাক্‌লাহঁতৰ লগত দেওলগা হাবিৰ ফালে দৌৰ দিলে
" {{gap "এৰা যদি দুদিনৰ পিছতে সেই এলেকাৰ মানুহবোৰ আহে
" {{gap "সেইটোৱে ভাল, আমি আমাৰ এলেকাৰ মানুহক কথাহে ভাবিব {{gap}}—মানুহবোৰৰ মাজৰ পৰা কথাবোৰ কৈ থাকিল
{{gap}}য়ান ককাই দুই হাত ওপৰলৈ কৰি মানুহবোৰক মনে মনে থাকিবলৈ {{gap "কথাবোৰ ঠিকেই
{{gap}}য়ান ককাই বানচাহঁতক চাই থাকিল৷ তেওঁ ভাবিলে— {{gap "বানচা দেখোন এতিয়াই সৰু দলপতি হ'লেই
" {{gap}}–"পানীত বোকাই আছেনে মাছে আছে মোৰ চাবলৈ কিহৰ গৰজ পৰিছে
{{gap}}ৰাতি পুৱাতে পিঠিত মলিয়ন মোনা এটা আৰু হাতত লাখুটিডাল লৈ সদায় ওলাই যায়
{{gap}}এবাৰ চৰাই এজাকে কণী পাৰিবলৈ বাহ সাজিবলৈ খেৰকুটা গোটাবলৈ ধৰিলে
" তাই উৰি গৈ সিহঁতৰ {{gap}}–"ভালকৈ চা, এইকেইটা মোৰ পোৱালিহে
" {{gap}}কাউৰীজনীয়ে মানি নল'লে, তাই ঘূৰি পকি পোৱালি কেইটা চাবলৈ ধৰিলে
" {{gap}}–মাকজনী হৈ নিজৰ পোৱালি নিচিনিলে, এতিয়া -মোৰহে জগৰ লাগিলনে
" {{gap}}পোৱালিকেইটাই কাউৰীজনীৰ মনৰ দুখ বুজিব পাৰি বৰ বেজাৰ পালে
{{gap}}তিনিওৰে শিক্ষা কাল শেষ হোৱাত গুৰুৱে এদিন ক'লে- {{gap}}–"তোমালোকে শিক্ষা শেষ কৰিলা
" {{gap}}পৰীয়ে ক'লে– "নিজৰ লগ আচলতে নিজৰ হাত দুখনহে জীউমণি
{{gap}}ঘাট-মাউৰা মাখন, ভদিয়া আৰু বাবন নামৰ গাঁৱৰে তিনিওটা নলেগলে লগা সখি
" পেহীয়ে হাঁহি মাৰি ক'লে–"ধনৰ -মোহ থাকিলে মানুহে সৎ কাম কৰিব নোৱাৰে
" {{gap}}চক্‌চকী জিকাৰ খাই উঠিল—"কি কোৱাহে, মই তোমাক দেখুৱাবলৈহে আনিছোঁ
{{gap}}ইফালে কণামুচৰিয়ে তেজাল পুঠিমাছৰ সপোন দেখি নিতৌ পুখুৰী পাৰত ৰৈ
{{gap}}ডাল-পাত আঁতৰাই বোকা মাটি গুচাই দিয়াত জুৰিৰ পানী কল্‌কলাই বৈ আহি বাটটো পৰিষ্কাৰ কৰি পেলালে
{{gap}}ধৰ্মই ক'লে– "পলম হ'লেও মই এটা ভাল কাম সমাধা কৰিলোঁ৷ জুৰিৰ শীতলপানীৰে শৰীৰ জুৰ পেলালোঁ
" {{gap}}ধৰ্মই বুজালে – "হক্ কামে সময় নোজোখে, ফলহে জোখে
" {{gap}}কুশলে ক'লে– গুৰুদেৱ, বামুণৰ দৰে কৃপণ জীৱন মই সহিব নোৱাৰোঁ
" সেইদৰে শোণিতেও ক'লে–"গুৰুদেৱ, মই {{gap}}গুৰুৱে সুধিলে–"এতিয়া তোমালোকৰ মতামত কোৱা
" এই বুলি হাত দাঙি দাঙি গালে– {{gap}}পিছ দিনা দোকমোকালিতে উঠি বুঢ়ী যাবলৈ ওলাল
{{gap}}এটা সময়ত গৃহস্থ আহি জালৰ সৈতে বান্দৰক বস্তাত ভৰাই লৈ গুচি গ'ল
{{gap}}ঘৰলৈ আহি সকলো কথাকৈ মনকোঁৱৰে মাকক সুধিলে—"আই, মানুহ মৰিলে ভূত হয় নেকি
{{gap}}সদাগৰ এজনৰ ঘৰত কাম কৰিবলৈ অহা লগুৱা এজনৰ আছিল এটা ল'ৰা
" {{gap}}কণভূতীয়ে হাঁহি মাৰি ক'লে— "গুণাঢ্য, এয়া তোমাৰ কপালৰ লিখন
{{gap}}নাৰদে প্ৰভুৰ কথা তেনেদৰে কোৱাত পেটে পেটে সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে
{{gap}}সমগ্ৰ বিশ্বতে মুখে মুখে বাগৰি অহা অনেক ৰসোপম কথা শুনিবলৈ পোৱা যায়
{{gap}}অতি পুৰণি কালৰে পৰা ভাৰতবৰ্ষত অনেক ৰজাই ৰাজত্ব কৰি আহিছে
{{gap}}এবাৰ নিমি ৰজাই বৰ দীৰ্ঘ দিনীয়াকৈ, একেবাৰে এহেজাৰ বছৰীয়াকৈ এটি যজ্ঞ পাতিবলৈ মন কৰিলে
{{gap}}পিছে, যজ্ঞৰ কাম চলি থকা দেখি বশিষ্ঠ মুনিৰ ভীষণ খঙ উঠিল
" {{gap}}নিমি ৰজা সেই সময়ত জিৰণি লৈ টোপনিত আছিল৷ সাৰ পাই নিজৰ অৱস্থাৰ কথা গম পাই বৰ দুখ পালে
' {{gap}}তেতিয়াৰপৰা নিমি ৰজা মানুহৰ চকুত 'নিমিষ' অৰ্থাৎ মানুহৰ চকুৰ পলক হৈ মানুহৰ মাজত জীয়াই থাকিল
{{gap}}সত্যযুগত পশু-পক্ষী বিলাকেও কথা ক'ব পাৰিছিল আৰু কথা বুজি পাইছিল
{{gap}}গুণাঢ্যই নিজৰ কৰ্তব্য শেষ কৰি অভিশাপ মুক্ত হৈ সৰগলোক পালেগৈ
' ৰজাই খনিকৰসকলক থকা আৰু {{gap}}মন্দিৰ সজা কাম আৰম্ভ হ'ল
{{gap}}বহুদিন কাৰিকৰসকল দূৰণিত থাকিব লগা হোৱাত পৰিয়ালৰ লোকসকল বৰ আহুকালত পৰিব লগা হ'ল
{{gap}}বিশ্বনাথ খনিকৰ ঘৰৰপৰা যোৱা এমাহৰ পিছতে বিশ্বনাথৰ পৰিবাৰৰ এটি ল'ৰা উপজিল
{{gap}}গধূলি ফল-মূল লৈ উভতি অহা ৰাম আৰু লক্ষ্মণক সীতাই আচৰিত ৰাক্ষসটোৰ কথা ক'লে
{{gap}}এদিন ৰাম আৰু লক্ষ্মণে সেই আপচু ৰাক্ষসটোৰ লগত মুখা-মুখি হ'ল
{{gap}}নিজৰ ইচ্ছাত বৈ থকা কাবেৰী ভাৰতবৰ্ষত অতি পৱিত্ৰ নদী ৰূপে জনাজাত হৈ
{{gap}}মৰিচী, অত্ৰি, অংগৰা, পুলস্তা, পুলহ, ক্লতু আৰু বশিষ্ঠ –এই সাতগৰাকী ঋষি সৰগত থাকে
" {{gap}}ভদ্ৰাই ক'লে— "পিতাৰ মুখত শুনিছো তেওঁৰ কৃপাত মৰ্ত্যলোক শস্য শ্যামলা
" {{gap}}কুমুদিনীয়ে ক'লে— "মোৰ হ'লে মৰ্ত্যলোকলৈ যাবলৈ বৰ মন যায়
" {{gap}}ইমান সময়ে মনে মনে থকা বৰোদাই ক'লে-"আমি যদি মন কৰো মনে মনে এপাক গৈ চাই আহিব নোৱাৰো কিয়
" {{gap}}তুঙ্গাই ক'লে— "ঋষিগণে গম পালে আমাৰ মহাবিপদ হ'ব পাৰে
{{gap}}এদিন ভদ্ৰাই ক'লে— "বাইটিহঁত, হান্দ্ৰি আৰু বেদৱতীও নিশ্চয় আহি ক'ৰবাত ৰৈ আছেহি
{{gap}}পৃথিৱীৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ পাহাৰে ভৈয়ামে ঘূৰি ফুৰা বৰুণ কন্যাহঁতে সময়ৰ কথা পাহৰি গ'ল
{{gap}}জয়নাথ মনে মনে মন্দিৰৰ ওপৰলৈ গ'ল আৰু জাপমাৰি প্ৰাণ বিসৰ্জন দিলে
{{gap}}ৰজাই ৰাজ কাৰ্য্যৰ ভাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ হাতত গতাই দি সন্ন্যাস ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে
{{gap}}পাতাল, সুতল, বিতল, তলাতল, ৰসাতল আদিৰে পৃথিৱীৰ তলত থকা জগতখনৰ ৰজা হ'ল যম
" {{gap}}যমৰজাই ক'লে— "পৰমপিতা ভগৱানে স্ৰজন কৰা স্বৰ্গলোক, মৰ্ত্যলোক, পাতাল বেয়া হ'ব কেনেকৈ আই
{{gap}}পৃথিৱীৰ ৰূপ, সজ মানুহ, মঠ-মন্দিৰবোৰ দেখি কুশীৰ মনটো বৰ ভাল লাগি গ'ল
" তাই পৃথিৱীখন প্ৰাণ ভৰি {{gap}}ঘূৰি ফুৰোতে যম ৰজা ইন্দ্ৰৰ লগত মুখা-মুখি হ'ল
" {{gap}}যমৰজাই ক'লে— "এৰা ইন্দ্ৰৰাজ, তোমাৰ নিমন্ত্ৰণ আমি ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলো
" {{gap}}ইন্দ্ৰই ক'লে— "তোমাৰ পুত্ৰী কুশীক মই বিবাহ কৰিব খোজো
{{gap}}হাঁহি মাৰি যম ৰজাই উত্তৰ দিলে— "দুৰ্নাম কৰাৰ ইচ্ছা মোৰ নাই
{{gap}}চালে চকুত চমক লগা মন্দিৰটোত কেৱল মঙ্গল কলচী বহুৱাবলৈ বাকী
{{gap}}কিতাপ খনিৰ সৈতে এটি বৰ শোকৰ স্মৃতি জড়িত হৈ আছে
" বুলি মই মূব তুলি চাই দেখিলোঁ যে, ওচৰতে মোৰ ঘৰৰ চোতালৰ কেয়াঁবন চিকুনাই থকা কয়েদী কুলি এটাই কান্দিছে
' বতাহজাকৰ কথা শুনি ফুল পাহে ক'বলৈ ধৰিলে— জালি খেলি আছিলো
{{gap}}তাই ঠিক কৰিলে এতিয়াৰ পৰা সদায় প্ৰথমে নিজৰ কামবোৰ কৰাতহে মন দিব
{{gap}}দেবজিতে গহীনত ক'লে— 'ৰামধেনু বেলিৰ বিপৰীত ফালেহে {{gap}}–'কিনো কৈছ ভালকৈ ক'ছোন'— অজয়ে ক'লে
' {{gap}}–'তাকেতো, যেতিয়া বতৰ ডাৱৰীয়া হয় আকাশখন পানীৰ টোপালতে ভৰি পৰে
{{gap}}–'মই হ'লে বেলিৰ পোহৰত ইমানবোৰ ৰং কেতিয়াও দেখা নাই দেই
{{gap}}দেবজিতে খৰচি মাৰি বুজাই দিলে {{gap}}'কাইলৈ খিৰিকিৰ ওচৰত বেলিৰ পোহৰ পৰি থকা ঠাইত এখন টেবুল থবি
{{gap}}গাৰ পৰা সুলকি পৰা মোৰ ছাঁ {{gap}}কেতিয়াও আৰু উভতি নাহে মোৰ ছাঁ
{{gap}}বৰ্তমান প্ৰকাশ কৰা পদ যি খন মূল পুথিৰ অনুবাদ, সি এখন প্ৰসিদ্ধ গ্ৰন্থ
{{gap}}সপোন আৰু দিঠকৰ এডাল স্পৰ্শৰেখাই দিহাঙক কপকপীয়াকৈ বান্ধি পেলাব খোজে
{{gap}}দিহাঙে সেই উজ্জ্বল, সপ্ৰতিভ মানুহগৰাকীৰ মুখলৈ তথা লাগি চাই ৰয়
{{gap}}' অনুষ্ঠানটো সঞ্চালনা কৰিবৰ বাবে আমাৰ মাজত উপস্থিত হৈছেহি আমাৰ সকলোৰে প্ৰিয় কবি অহিৰণ বৰুৱা
{{gap}}আঁজুৰি ছিঙিব খোজে আমাৰ আপোন আকাশ {{gap}}' আমাৰ বন্ধু দিহাং ৰাজগুৰু আজি আমাৰ মাজত নাই
{{gap}}এই চিনাকি চহৰ এৰি যাম {{gap}}সপোনৰ কঠীয়া সিঁচা বুকুৰ পথাৰ এৰি যাম {{gap}}এৰি যাম তোমালোকে খোজকঢ়া পোন বাটটো
{{gap}}মোৰ প্ৰেমিক দুহাত এৰি যাম {{gap}}তেওঁৰ ওঁঠত মোৰ শেষ কবিতাটো
{{gap}}দিহাঙে তাৰ বুকুত খেপিয়াই চায়— ঘুমন্ত অগ্নিমুখৰ দৰে শুই আছে তাৰ বিপ্লৱী সত্তা
{{gap}}দিহাং আৰু নয়ন যেতিয়া বৰপথাৰ গাঁৱৰ কাষ পালেগৈ তেতিয়া সাঁজ লগাৰ পৰ
{{gap}}পথাৰৰ পৰা উভতি অহা গৰুৰ হেম্বেলনিয়ে গাঁৱলীয়া বাটটোক যেন গিলিহে পেলাইছে
{{gap}}গাঁৱত সোমোৱাৰ অলপ পাছতেই ল'ৰা এজনে সিহঁতক ভিতৰুৱা বাট এটায়েদি মানুহ এঘৰলৈ লৈ গ'ল
{{gap}}ওৰণি লোৱা গোল মুখৰ আদহীয়া মানুহ এগৰাকীয়ে তিনিওটা ল'ৰাকে লাল চাহ আৰু চিৰা ভাজি দি গ'ল
' তলমূৰকৈ কৈ মানুহগৰাকী ওলাই {{gap}}চাহকাপ খৰধৰকৈ শেষ কৰি মণি উঠিল
{{gap}}সৰুকালৰ নুবুজা কথাবোৰ কৈশোৰ সোমায়েই ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব পাৰিছিল দিহাঙে
' {{gap}}অলপ সময় মনে মনে থাকি তেওঁ পুনৰ ক'লে— {{gap}}'তিনিজন থাকিব বুলি কৈছিল
{{gap}}'খুৰাদেউ, আপোনালোকৰ যদি অসুবিধা হয় আমি আন কিবা ব্যৱস্থা কৰোঁ
{{gap}}ভয়ত গোঁ-গোঁৱাই থকা ছোৱালীজনীৰ কাণে কাণে দিহাঙে ক'লে— 'ভয় নকৰিব
{{gap}}বাঁহেৰে চোৱা মীৰাহঁতৰ ঘৰৰ বৰচাঙত বাগৰি দিহাঙে নয়নহঁতৰ কথাই ভাবিলে
{{gap}}ভাত খোৱা কাঁহী-বাটিবোৰ সামৰি কোঠাটোত সোমায়ে দুৱাৰৰ খিলি লগালে মীৰাই
{{gap}}'তোক কি বুলি ধন্যবাদ দিওঁ মীৰা ' যাবলৈ ওলাই গভীৰভাৱে ক'লে দিহাঙে
{{gap}}ভৰিত মুখ ঘঁহাই থকা অসমীলৈ চাই দিহাঙে ক'লে— 'তহঁত যা
{{gap}}সঁচাকৈয়ে অলপ সময়ৰ পাছতে সিহঁত ৰৈ থকা ঠাইৰ বাঁওপিনে এটা খচমচনি শুনা গ'ল
{{gap}}প্ৰতিআক্ৰমণৰ বাবে সাজু হৈ আটাইকেইটা ল'ৰা মাটিত পেট পেলাই শুই পৰিল
{{gap}}'..ইয়াৰ সকলো খবৰ, নথি-পত্ৰ চি এইচ কিউত জমা দিয়াটো খুব জৰুৰী কথা
' চাকিৰ পোহৰত বাচন ধুই থকা ছোৱালীজনীয়ে মূৰ দাঙি জোপোহাটোলৈ
{{gap আৰু সেই ধুমুহা-বৰষুণৰ মাজতে দুটা অস্পষ্ট অৱয়ৱ কোবাকুবিকৈ শিবিৰৰ ফালে আহি থকা দেখা পালে দিহাঙে
{{gap}}এবাৰ নিজে গৈ পৰিস্থিতিৰ বুজ লৈ অহাটো ভাল হ'ব – সি ভাবিলে
{{gap}}অলপ আগতে মাত্ৰ তলৰ পৰা আহি পাইছে নয়ন আৰু ৰাজন
{{gap শত্ৰুক আক্ৰমণ কৰাৰ সময়তো আমি যাতে নিশ্চিত হওঁ যে জনগণৰ সমৰ্থন আমাৰ লগত আছে
{{gap}}'ভাৰতৰ অত্যাধুনিক অস্ত্ৰৰে চহকী বিশাল সেনাবাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি আমি জিকিব পাৰিমনে
{{gap শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে ৰণত জিকিবলৈ হ'লে প্ৰথমে আমি শত্ৰুৰ দুৰ্বলতাবোৰ জানি ল'ব লাগিব
{{gap}}মাজে মাজে দিহাং সোমাই থকা খোলাটোত টোকৰ মাৰিবৰ মন যায় নয়নৰ
{{gap}}ইউনিফৰ্মযোৰ খুলি কাষৰ বননিত থৈ পানীৰ মাজলৈ নামি গ'ল দিহাং
{{gap এইবাৰ চি এইচ কিউত হ'বলগীয়া উচ্চ পৰ্যায়ৰ মিটিংখনত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লোৱা হ'ব
{{gap}}নয়নৰ মুখৰ পৰাও কঁপা কঁপা প্ৰশ্ন এটা সৰি পৰিল— 'পুৱাতেই কিয় ইমান গম্ভীৰ হৈ আছিল ছাৰ
{{gap}}আজিও ল'ৰাকেইটা ঘাঁহনিৰ কাষৰ বন জোপোহা এটাৰ আঁৰত লুকাই থাকিল
{{gap}}এখন হেলনীয়া পাইনৰ অৰণ্য— পাতল বগা চাদৰৰ দৰে কুঁৱলী আৰু এঁকা-বেঁকা পকী আলি এটা
{{gap}}গল্পৰ মাজেৰে সদায়ে মই 'গল্প' এটা কওঁ বুলিও দাবী কৰিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}সেউজীয়া পাতেৰে চোৱা চালি আৰু বাঁহ-বেতৰ বেৰৰ গোহালি ঘৰৰ দৰে সৰু {{gap}}কোনোবাই হুইচেল বজালে
'এনেয়ে উঠিছিলোঁ৷' কৈ কৈ {{gap}}' তাৰ পাছত দেখিলোঁ আপুনি কিবা চিন্তা কৰি আছে
' {{gap}}নয়নলৈ উভতি নোচোৱাকৈয়ে সমুখলৈ খোজ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল দিহাঙে
{{gap}}পানীৰঙৰ ছবি এখনৰ দৰে সমুখৰ অৰণ্যৰ ৰং বিয়পি গৈছিল বৰষুণত
{{gap}}সকলোৱে দেখিলে হৰিণা পোৱালি এটা চিত্‌ভোলোঙা খাই ঘাঁহনিডৰাত পৰি ৰৈছে
{{gap}}'ছাৰ, কষ্ট পাই থকাতকৈ একেবাৰে—' ৰাজনে কিবা এটা ক'ব খুজিছিল
{{gap}}জেকা, সেমেকা হাবিতলীয়া বাটেৰে অকাই পকাই আহোঁতে সিহঁতৰ ভালেমান সময় লাগিল
{{gap}}ওখ, বগা, ডাড়ি নথকা মানুহজনক সিহঁতৰ মৰমিয়াল যেনেই অনুমান হ'ল
' {{gap}}ক্ষন্তেকতে সিহঁত মানুহজনৰ লগত মিলি পৰিল৷ প্ৰতীমে ক'লে —'আপুনি এই হাবিৰ মাজত অকলে অকলে কিয় আছে খুড়া
' {{gap}}অৰণ্যৰ লুংলুঙীয়া বাট ধৰি শিবিৰৰ ফালে আগবাঢ়িল দিহাং ৰাজগুৰু
' {{gap}}বাঁহেৰে সজা এটা দীঘল কোঠাত পলিটিকেল ক্লাছ লৈছে দিহাঙে
{{gap}}ৰিণি ৰিণি চকুত পৰা দুৰণিৰ সেই তুষাৰাবৃত গিৰিশিখৰৰ দৰে এক আকাংক্ষাহীন আত্মা সি
{{gap}}ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ মেধাৱী ছাত্ৰী জাহ্নৱীয়ে তাৰ পথক কেতিয়াও সমৰ্থন নকৰিছিল
{{gap}}ইপিনে ফেনেফোটোকাৰে ক'ৰবাৰ পৰা বাঢ়নী পানী আহি গোটেইখন একাকাৰ কৰি<noinclude center ১১ noinclude>
{{gap}}পানীৰ মাজেৰে গৈ গৈ তেওঁলোক বৰ কষ্টেৰে ওখ ঠাই এখনত উঠিলগৈ
{{gap}}পানীৰ পিয়াহত আৰু ভোকত তাই এদিন চুচৰি-বাগৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল
{{gap}}বতাহ বৰষুণ আহিলে তাই ভয়তে য়ুৰ লগত গুহাত সোমাই থাকেগৈ
{{gap}}তাই বাটকুৰি বাই হাবিখনৰ মাজত থকা শিলনিৰ নৈখনৰ ওচৰলৈ যায়
::অকল পাঁচ জনেই দেখোন দ্রৌপদীকো আনিব লাগিছিল ৷ কর্ণ—মোমাই এতিয়৷ কি কৰা উচিত
{{gap}}'চৰাইৰ কণী, চৰাই-চিৰিকটি, ফল-মূল, গছৰ ৰসাল শিপা, জন্তুৰ মঙহ আদি আছিল খোৱা আহাৰ
{{gap}}এছিয়া মহাদেশৰ দক্ষিণ দিশে থকা নিজান এলেকা এটাত বাৰজনীয়া পৰিয়াল এটা আছিল
{{gap}}আপুনি বৃদ্ধ, বিজ্ঞ, আৰু ৰণকৌশল জনা শ্ৰেষ্ঠ বীৰ {{gap}}আপুনি আমাক জয়ৰ আশীর্ব্বাদ দিয়ক
{{gap}}অক্ষৌহিনী বধিবলৈ এমাহ লাগে ৰাম বিজয়ীয়ে এনে {{gap}}গৰ্ব্ব নকৰাই ভাল আছিল
{{gap}}ৰেইনীৰ জন্মৰ আগতে ককাকহঁত আক' ক'ৰবাত এদল মানুহৰ লগত আছিল
::তেওঁক অস্ত্ৰ নধৰা কৰিবই লাগিব ৷ শিখণ্ডীৰ জন্ম-বৃত্তান্ত ::তুমি বেচ জানা
::আপোনাৰপৰাই মোৰ বন্ধু কৰ্ণই অস্ত্র ত্যাগ কৰিলে poem noinclude noinclude>
{{gap}}ৰেইনীৰ ককাক-পিতাকহঁত অনাই-বনাই খাদ্য বিচাৰি ঘূৰি ফুৰোতে ফুৰোতে এই ঠাই পাইছিলহি
{{gap}}এদিন চিকাৰৰ পিছে পিছে আহি ৰেইনীৰ ককাকে কেইবাটাও গুহা থকা এই ঠাইখন দেখিলেহি
{{gap}}ধনঞ্জয় আহাঁ, ভাল নে যুধিষ্ঠিৰৰ ভাল নে নকুল অৰ্জ্জুন—মই আপোনাৰ ওচৰলৈকে আহিছোঁ
{{center ভীষ্মৰ প্ৰতি চক্ৰ লৈ আগ বাঢ়ে ধনু-শৰ পেলাই হাতযোৰ কৰি সাৰ্থক জীৱন
{{gap}}ৰেইনী উভটি গুচি যাব খোজোতেই একেজাপে ডেকাটোৱে তাইক ধৰি পেলালেহি
{{gap}}–দেউতাকহঁতে মন নকৰিলেও আয়নে মন কৰিলে ইন্টাৰনেটত হঠাতে উঠি বাহিৰলৈ গুচি গৈছে
{{gap}}মানুহ বিচাৰি ফুৰা ৰেইনীয়ে এনেদৰে হঠাতে মানুহ লগ পাই বৰ ভয় খালে
— এয়া যে তাইৰ {{gap}}– "ৰেইন, ৰেইন, মোৰ বুকু, মোৰ
{{gap}}ৰেইনীয়ে অভিযোগ কৰিলে— কিয় তাইক অকলে এৰি থৈ গুচি গৈছিল
</ref> প্ৰাকাম্য বশিতা ব্যাপ্তি লঘিমা মহিমা॥ এহি আঠ ঐশ্বৰ্য্যক কহিলো তোমাত॥ ৯৫
" {{gap}}কয়েদীটোৰ এই বৃত্তান্ত শুনি মই অলপমান বেলি টভক মাৰি থাকি, লাহেকৈ পুথিখন সামৰি থলোঁ
{{gap}}ভূলোক, ভবলোক, সুৰলোক, মহলোক, জনলোক, তপোলোক, সত্যলোক এই সাতখন আকাশি সম্প্ৰদা
{{gap}}আকাশ শবদ, বায়ুৰ পৰশ, অগ্নিৰ বঙালী ৰূ}}প, জলৰ ৰস, পৃথিবীৰ গণ, এহি পাঞ্চ ভূত
{{gap}}কিছু দূৰ যোৱাৰ পিছত কেইজনমান ধ্যান কৰি থকা ঋষি দেখা পালে
{{gap}}দেউতাকৰ কথা শুনি মাকে ক'লে— 'আপুনি লাই দি তাক বেছি উৎপতীয়া কৰিছে'
{{gap}}মোৰ প্ৰথম কাব্য সংকলন 'তটিনী তীৰৰ খেলা'ৰ অনুৰূপ ইয়াৰ কবিতাবোৰো হাতে লিখি উলিয়াইছোঁ
"বোপা, তোমাৰ গা কেনে আছে এই পত্ৰবাহকব মাৰ্ফত জানিব দিবা মই বৰ চিন্তিত হৈ আছোঁ
{{gap}}স্কুলৰ পৰা আহি বাৰান্দাত ভৰি থোৱা সোণকণ আনন্দত চিঞৰি {{gap}}ককাকে ক'লে — 'দেখা নাইনে, এইজনী হাঁহ
{{gap}}সি ক'লে — 'মই হাঁহজনীৰ লগত খেলি পুখুৰীত এৰি দিথৈ {{gap}}মাকে ক'লে— 'নালাগে
{{gap}}কিছুদূৰ গৈ পলে চিঞৰি ক'লে — {{gap}}আচলতে পল বেছি দূৰলৈ যোৱা নাছিল
' {{gap}}সি ক'লে — 'আই, তই কৈছিলি নহয়, বিপদত সাহসেহে বুধি দিয়ে
' {{gap}}পিছত পলৰ মুখত মাকে কথাবোৰ শুনি নিজকে সাহসী ল'ৰা এটাৰ মাক বুলি বৰ সুখী হ'ল
{{gap}}ভাতৰ টেবুলত বহি টুবুলে একেটা প্ৰশ্নকে কৰিলে৷ মাকে বহি লৈ — 'কথাটো কিয় সুধিলা
' একে উশাহে কথাখিনি কৈ টুবুলে {{gap}}মাকে পানী এগিলাচ আগবঢ়াই ক'লে— {{gap}}— 'ইমান সৰু কথাতে কাজিয়া কৰেনে
{{gap}}জপৰা চুলিৰ শেঙুন নকা তিনি বছৰীয়া ছোৱালীজনীয়ে উচুপি উচুপি মানুহবিলাকৰ মুখবোৰ চাবলৈ ধৰিলে
{{gap}}বাতৰি কাকত, টেলিভিচনত বাতৰিটো পাই গোটেই পৃথিৱীৰ {{gap}}— 'দেউতা কোনে বোমা পেলালে
{{gap}}'চাওঁকছোন ককাইদেউ, আপোনাৰ ল'ৰাই মোৰ হাঁহজনীৰ ঠেং ভাঙি কি দশা কৰিলে
{{gap}}ৰাতিপুৱা চাহ-জলপান খোৱাৰ পিছত দেউতাকে পোনাকণ আৰু ৰিমাক পৰীক্ষাৰ নম্বৰবোৰ চালে
' {{gap}}দেউতাক বজাৰলৈ ওলাই যোৱাৰ সুযোগতে পোনাকণে গৈ ৰজতৰ ঘৰ পালেগৈ
{{gap}}— 'তই কিতাপ পঢ়ি ভাল পাৱ কাৰণে চাৰে তোক ভাল পায়
' {{gap}}'মই কিতাপ পঢ়ি খুব ভাল পাওঁ, ইমান নজনা কথা জানিব {{gap}}— 'মোকো এখন দিবিনে
{{gap}}পোনাকণৰ ৰজতৰ প্ৰতি থকা খঙটো নিমিষতে নাইকিয়া হৈ পৰিল৷ তাৰ মনতো ফৰকাল হৈ পৰিল
{{gap}}এদিন পিতাকে পহিক ক'লে 'আইজনী মই কিছুদিনৰ কাৰণে ঘৰৰ বাহিৰত কটাম
' — এইবুলি টালি-টোপোলা বান্ধি পিতাকে {{gap}}এইদৰে মাজে মাজে পিতাক দূৰলৈ গৈ খৰি বেপাৰ কৰে
{{gap}}এইবাৰ পাহি চোতালত খুদ খাই থকা পাৰ দুটাৰ ওচৰলৈ গ'ল
{{gap}}হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে পোনাকণ বিচনাৰ পৰা নামি পিছফালে পালেহি
{{gap}}বনকৰা ল'ৰা দধিৰামে দেউতাকে মাতিছে বুলি পোনাকণক লৈ {{gap}}— 'হাঁহটোৰ ঠেং তুমি ভাঙিছা
' চোতালত পৰি থকা হাঁহজনীক {{gap}}পোনাকণে আঁৰ চকুৰে হাঁহজনীলৈ চাই পঠিয়ালে
{{gap}}— 'এহ্ কি কৰে পেন্দুকনা ল'ৰাটোক'— সেউতী বায়ে পোনাকণক সাৱটি ধৰিলে
' হাঁহজনীলৈ {{gap}}দেওবাৰ দিনটোত পুৱাতে অথন্তৰখন হোৱাত পোনাকণৰ ভাল নেলাগিল
{{gap}}— মা অ' মা মা — স্কুলৰ পৰা অহা টুবুলে স্কুলৰ বেগটো চোফাখনত পেলায় মাকক চিঞৰি ভিতৰ পালেগৈ
' অমৃতহঁতে কথাবোৰ {{gap}}— 'পিছে এনেদৰে অহা-যোৱা কৰোতে মাজে সময়ে চৰাইবোৰ বিপদতো নপৰা নহয়
{{gap}}জুইৰ কাষৰ পৰা উঠি আহি খুড়াই মুকলি আকাশ খনলৈ চাই এঙামুৰি এটা দিলে
{{gap}}খুড়াই বুজাই ক'লে – 'প্ৰত্যেক জাতৰ চৰাইৰ উৰণ শক্তি বেলেগ বেলেগ
{{gap}}ভৰিৰ শব্দ শুনি খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই থকা পোণাকনে টপ্‌ৰকৰে লেপৰ তলত মুখখন সুমুৱাই থলে
' {{gap}}— 'ভাৰতবৰ্ষত প্ৰথম কাগজৰ টিকট প্ৰচলন কেতিয়া হয় জাননে
' {{gap}}— 'চোৱাছোন ককা, কেনেকৈ এদিন ডাকোৱালে পিঠিত বোজা কৰি ডাক কঢ়িয়াইছিল
' {{gap}}ককাকৰ লগতে হাঁহি আয়নে মনতে ক'লে ককাকে হাঁহিলে তাৰ
' {{gap}}মাকে ক'লে — 'তুমি খাই থাকা, মই কৈ যাওঁ বাৰু
{{gap}}'এতিয়া শুনা — এই বিশাল পৃথিৱীখনত এই পানীৰ ডোঙাবোৰৰ দৰেই মানুহবোৰ অ'ত ত'ত আছিল
— ভাবাছোন বিশাল পৃথিৱীখনৰ অ'ত ত'ত থকা মানুহবোৰৰ মনবোৰনো মিলিব কেনেকৈ
{{gap}}—'আমাৰ ভাৰতবৰ্ষত ১২৯৬ চনৰ পৰা ডাক সেৱাৰ নিয়ম কৰে পাঠান শাসক আলাউদ্দিন খিলিজীয়ে
' {{gap}}— 'মই বিদুৰ্জৰ নিচিনাকৈ ধনী হৈ, গপছত থাকিবলৈ বিচাৰো নহ'লে অকলে থকাই ভাল বুইছ
{{gap}}'পাখি লগা মন' বিভিন্ন বাতৰি কাকত সংকলনত সোমাই থকা মোৰ ৰৈ থাকিল
{{gap}}—'এৰা; আৰু ইমানবোৰৰ মাজত যিয়ে ভাল ছাত্ৰ হ'ব তেওঁক প্ৰধান শিক্ষকে ভাল পায়
{{gap}}তাঁৰ খন হাতত লৈ মোহনে সকলো কথা ভাবি চালে—বিয়া—ভবিষ্যত জীৱনৰ দায়ীত্ব বোৰ
{{gap}}বৰ কম সময়ৰ ভিতৰতে আশাতীত ধুমধামেৰে মোহন-উষাকুমাৰীৰ বিয়া হৈ গল
{{gap}}ডাক্তৰ মোহনৰ সৰু ভায়েক কিৰণ সিংহই বি-এ পৰীক্ষা দি ঘৰতে বহি আছিল
' সেই গাৱঁৰ ৰাইজৰ সহযোগত সেই অঞ্চলত অসমৰ সমগ্ৰ জঙ্ঘল অঞ্চল ৰাষ্ট্ৰৰ সম্পত্তি হ'ব
{{gap}}আৰু বহুতো অতি মনোমোহা তৰাই আকাশ ভৰি আনন্দত নাচি আছিল
{{gap}}—'আৰু চোৱা তেওঁৰ ওচৰত দক্ষিণ পূৱ কোণত দুটি চিকাৰী কুকুৰো লব্ধক আৰু সৰমা
{{gap}}বাওঁহাতেৰে ধৰি থকা গিলাচটো ভালেমান পৰ ৰাখি খুড়াই গিলাচটো {{gap}}—'আও, কেনেকৈ কৰিলা'
{{gap}}'অদৃশ্য বন্ধুৰ আৰু এটা মজাৰ খেল চাবা, পানীত সোমাইও ৰুমাল নিতিতা'
{{gap}}গিলাচটো যদি খুড়াই নিজৰ ৰুমালখন গিলাচটোত ঠেচি ঠেচি সুমুৱাই ললে
{{gap}}দেশৰ বস্তু, দেশৰ বুৰঞ্জী, নেতা, কবি আদিৰ নাম জানিলে দেশাত্মবোধ জাগে
{{gap}}ৰাজীৱ বৰাৰ কবিতাই ইতিমধ্যে পাঠকৰ মনোজগতক চিন্তা আৰু উপলব্ধিৰ খোৰাক দিবলৈ সক্ষম হৈছে
{{gap}}এই 'তটিনী তীৰৰ খেলা'ৰ কবিতাখিনি কবি বৰাৰ আগ বয়সৰ ৰচনা
{{gap}}তেওঁৰ কবিতাত ব্যঞ্জনাৰ পৰিৱৰ্তে ব্যঙ্গ সৃষ্টিৰ প্ৰয়াস বেছিকৈ অনুভূত হয়
{{gap}}এনে এটা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে উৎসাহিত কৰাৰ বাবে সহধৰ্মীণী মীনাক্ষীৰ পুনৰ শলাগ ল'লোঁ
'মোৰ মালবোৰ ভালদৰে তুলিবি, গাড়ীখন ভালদৰে ' 'মই পিছে মাজুলীলৈ বিয়া নহওঁ দেই '
■ দুখৰ দিন আৰু কিছু সংলাপ—৭৬ ■ বিবাহলৈ নিমন্ত্ৰণ—৭৮<noinclude noinclude>
{{gap}}যথা সময়ত "কুমাৰী" নামৰ তেল ছবিখন Oil painting সম্পূৰ্ণ কৰি লণ্ডনৰ কলা প্ৰদৰ্শনীলৈ পঠালে
" এনে জন বিৰল ঠাইত মোক দেখি তেখেত কম আচৰিত হোৱা নাই
" বিস্ময়-কৌতূহল পূৰ্ণ চকুৰে বৰুৱাৰ ফালে অবাক হৈ চাই থাকিলো
{{gap}}খোৱালোৱা আৰু প্ৰাণখোলা কথাবতৰাৰ পিচত কেম্পৰ আবহাওৱা নিজৰ ঘৰুৱা যেন বোধ হল
{{gap এদিন সন্ধ্যাসময়ত এই ঘাটত দেখিলোঁ—কুমাৰী আশালতা মণ্ডলে (এতিয়া মোৰ পত্নী) অকলে গা ধুই আছে
" আধুলিটো জেপত ভৰাই আৰি থোৱা ছবিবোৰ তাৰ ভঙা ছুটছেটোত সামৰি ললে
{{gap}}মোৰ গন্তব্য স্থানলৈ কলিকতাৰ পৰা বাছেৰে প্ৰায় পাঁচ ঘণ্টাৰ বাট
{{gap}}ফেৰীখনে নিজ গতিৰে সহযাত্ৰী সকলক লৈ ক্ৰমে আগবাঢ়ি গৈ আছে
{{gap}}গধুলি ৬ বজাত নিয়ামাটী ঘাট চাপি ফেৰীয়ে দীঘল হুইচেল মাৰিলে
" ধাত্ৰী দুজনীয়ে মুখামুখি কৰি ইঙ্গিত পূৰ্ণ হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে, "এৰা, কেলেই
" {{gap}}মই কলো, "মই তেওঁলোকৰ একো নহওঁ; কিন্তু সিদিনা জাহাজৰ সহযাত্ৰীহে আছিলো
" —মোৰ কথা শুনি তেওঁলোকে ঠাট্টাৰ হাঁহি হাঁহি কলে, "অ বুজিছো তেনেহলে
{{gap}}কিন্তু সিদিনা মোৰ মনৰ অৱস্থা— অসহ্য মানসিক যন্ত্ৰনা—ক'তো শান্তি বিচাৰি নাপাওঁ
{{gap}}মিৰি গাৱৰ সকলোৱে মোক জানে, সন্মান কৰে আৰু মোক 'পণ্ডিত' বুলি মাতে
{{gap}}মোৰ পঁজাৰ আগেদি চৰকাৰী 'পিচ' ৰাস্তাটো চলি গৈছে নানা ঠাইলৈ বিভিন্ন গাৱঁৰ মাজেদি
{{gap}}কিন্তু সেই মোৰ চিৰ পৰিচিত বেৰী অষ্টিন গাড়ীখন আৰু তাৰ ভিতৰত বহি থকা আৰোহী কেইজন আৰু সেই অনুপমা
{{gap}}সেইবেলি 'ইণ্টাৰ মিডিয়েট্‌' পৰীক্ষা পাছ কৰি ঘৰতে বেকাৰ হৈ পৰি আছিলো
{{gap}}মোৰ প্ৰথম যৌবনৰ প্ৰথম অনুৰাগ-প্ৰেম সেই অনুপমাই জগাই তুলি- ছিল
{{gap}}বৰুৱাই খঙত গৰ্জি উঠি কলে,—"মই তোমাৰ কোনো কথাকেই শুনিব নোখোজো
{{gap}}মুখৰ ওপৰত দিনে ৰাতিয়ে জাপানী বিমানৰ অবিৰাম হো-হো শব্দ, কামান, বন্দুক, টেঙ্কৰ গৰ্জ্জন
" বুঢ়ী—"মনত আছে বাবা, মাটিখিনিও সোনকালে তোৰ নামত লেখি দিম
{{gap}}প্ৰতিচ্ছবি চিত্ৰকাৰ Portrait painter হিচাবে কমল সিদ্ধ হস্ত অদ্বিতীয়; শিল্পী মহলত তেওঁৰ খুব সমাদৰ
{{gap}}মোৰ আত্মজীৱনী লিখি মৰা অতীতৰ সময় বালিত নিজৰ চিন ৰাখি যাবলৈ ইচ্ছা নকৰো
{{gap}}চৰকাৰী হাইস্কুলৰ শিক্ষক, বন্ধুবৰ শ্ৰীকাকতী আৰু মই একে গাৱৰে লৰা
{{gap}}মোৰ ভাৰ্য্যা নিশাদেবীক মোৰ বন্ধু কেইজন মানে "এলান্ধু সুন্দৰী" বুলি উপলুঙা কৰিছিল
" হাজৰিকা——"মই জানো, আপুনি সমস্যাত পৰিছে" বৰুৱা—"এতিয়ালৈকে আমি 'হিৰোইন' পোৱা নাই
" এনেতে থাল এখনত চাহৰ কেটলি, কাপ, বিস্কুট, কেক আদি লৈ আহি মোৰ ড্ৰইং ৰুমত উষাই হাঁহি মুখে প্ৰবেশ কৰিলে
{{gap}}কিন্তু কেইজন পাহাৰী মানুহৰ দল এটাই ১ম দলৰ পৰা ফালৰি কাটি আৰু কিছুদূৰ আগবাঢ়ি গৈছিল
{{gap}}যাহ'ক সহযাত্ৰী শুশ্ৰূষাকাৰী সকলৰ কথা শুনি ঠাওৰ কৰিলো—তেওঁ লোক দুজন স্বামী-স্ত্ৰী
{{gap}}ৰোগীয়ে হঠাৎ আৰ্ত্তনাদ কৰি চট্‌ফট্ কৰিলে, হাত ভৰি কোঁচ খাই গল
title আমি কি কৰিবলৈ বিচাৰোঁ [[শ্ৰেণী:শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ পুথিভঁৰালৰ পৰা প্ৰাপ্ত গ্ৰন্থ]]
{{gap}}অসম ৰংমহল মুভিটোন কোম্পানীৰ নামজাদা প্ৰযোজক-পৰিচালক মিঃ বৰুৱা আমাৰ ঘৰলৈ সঘনে আহে
{{gap}}ৰঙ্গমঞ্চ, নাটক, শিল্প, শিক্ষাদি সকলো বিষয়তে অসম তেনেই পিচ পৰা
{{gap}}জাহাজৰ খালাচী এজনে এগিলাচ গৰম পানী আৰু দুটামান সুমথিৰা ট্ৰে এখনত দি গল ৰোগীৰ ওচৰত
" —কিন্তু তেওঁ গাত থকা বহুমূলীয়া চাদৰ খনকে ৰোগীৰ মুৰে গায়ে মেৰাই দিলে, যাতে ঠাণ্ডা নালাগে
" এই বুলি কৈ তেওঁ গুচি গল নিজৰ গন্তব্য স্থানলৈ চিত্ৰকৰ জনক অবাক আৰু আচৰিত কৰি
৬ নং গল্প—'শিক্ষা প্ৰদীপ,' 'দীপাবলী', 'জনম ভূমিত' আগতে প্ৰকাশ হৈছে
[[শ্ৰেণী:OTRS অনুমতি নিশ্চিত হোৱা গ্ৰন্থৰ সূচী]] [[শ্ৰেণী:OTRS অনুমতি নিশ্চিত হোৱা লেখা]]
(খাটনিয়াৰ ২০০৯ ১০ poem {{gap}}কৌতুকৰ ৰস বহন কৰা এই বিৱৰণত কিন্তু আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ো সোমাই আছে