jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰ ২ পুত্ৰৰ মধ্যে চুচেনফা ১৩৬১ সঁকত ৰজা হল
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এওঁৰ ৩ পুত্ৰৰ মধ্যে চুপিম্‌ফা ১৪১৫ সঁকত ৰজা হল
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰ দুই পুত্ৰৰ মধ্যে চুখাম্‌ফা ১৪৭৪ সঁকত ৰজা হল
{{gap}}পাচে মানৰ অপদ্ৰৱত নৰা ৰজা আহি নামৰুপত থাকি, ভাই ৰজা কিচু অনুকুল কৰক বুলি কৈ পঠালে
{{gap}}পাচে কোচানৰ নৰনাৰায়ন ৰজাই এক সময়ত চিলাৰায়ে তোলনিয়া আমাৰ সোন্দৰ গোহাঁয়ে সহিতে বৰ পাস খেদি- চিল
{{gap}}পৰে কিচু উতপাত অমঙ্গল হল, এবং ৰাজ মাঁও দেৱো ম্ৰিত্যু হল
{{gap}}গুণগ্ৰাহী ৰাইজৰ নথৈ শলাগ লৈ, 'ভূত নে ভ্ৰম' নাটকৰ দ্বিতীয় তাঙৰণ উলিয়াবলৈ ওলালোঁ
—(উভতি চাই ভেকাহি মাৰি) কোন্ অ এইটো, পিচৰপৰা ভুতে হেঁকাৰাদি হেঁকাৰিছ
— নহয় হেৰৌ, ককাইটি, মোক কানত লব নেলাগে; লগ হে দিব লাগে
— সেই দেখি তো কৈছোঁ, বোলোঁ এতিয়া আৰু ভয় নাই, বোপাৰে সৈতে আমি তিনটা হলোহঁক বাপেকে
— "যি বোলাঁ লাগে ভাই, মোৰ হলে মনৰপৰা বিশ্বাসটো যোৱা নাই
— বাৰু, ময়ো ধুৰুপকৈ কৈছোঁ, তোমালোকৰ মনৰপৰা এতিয়াও superstition অৰ্থাৎ কুসংস্কাৰ যোৱা নাই
— superstition বাৰু এৰিছোঁৱেই, এওঁবিলাকৰ মনৰপৰা আজিও prejudice বা অন্ধবিশ্বাসো গুচা নাই
— ঠিক সময়ত ওলালোঁহি বুলিয়েই তো দীৰ্ঘজীবী হবলৈ আশীৰ্বাদ পালোঁ
— ভূত নাথাকিব পাৰে; কিন্তু চয়তান হলে নিশ্চয় আছে ভাই
— বাৰু, সেই মতে হলেও তো দ'ত আছে বুলি স্বীকাৰ কৰিব লাগিব
— ভূত হওক বা নহওক, আগেয়ে স্থিৰ হোৱাৰ দৰ্কাৰ যে, স্বৰূপতে সোণেশ্বৰ
— কিহৰ বক্তৃতা তাৰ শুং পালে হে ভাগ লব পাৰি
— চাওঁ নহয়, হুনোঁ বুলিলে হে ভাগ পোৱা যাব হবলা
— বাৰু, চকু মুদিছোঁ, কাণকে পাতিছোঁ; দিয়াচোঁ কিহৰ নো ভাগ মুক্তি
– কালি দুপৰীয়া বাটত বাঁকে-পোৱা দুটা মানুহক লগ পাই বুজনি দিছিলোঁ
— হাঁয়, এই অন্ধ-বিশ্বাস আমাৰ সমাজৰ পৰা কেনেকৈ আঁতৰ কৰা যায়
— (ঘুৰি আহি ভুমুকিয়াই) হেৰা, কোন্ তুমি দৌতা, ৰবাঁ তাতে অখন্তক ৰবাঁ, পাচিটো আনি লওঁ দেও হে
— ইঃ গছ লৰিছে ওপৰত; ভূতে মোক ধৰিবলৈ চিপিয়াইছে তলত
— (নিজৰ হাতখন লৰাই তাৰ ছাঁটো দেখুৱাই) চা বাৰু, মোৰ হাতখন লৰোৱাৰ লগে লগে তাৰ ছাঁটোও লৰিছে নে নাই
—আহ বাৰু এতিয়া, ময়ো হাটলৈকে আহিছোঁ; বল, বাটে বাটে তোক ভুত আৰু ভ্ৰমৰ কথা ভাঙ্গি কৈ গৈ থাকোঁ
—হঁচা ভাই, চাপৰিটো যেনে মুকলি আৰু ফৰকাল, মনো তেনে মুকলি আৰু ফৰকাল লাগি যায়
—বলাই-ঘটাই নি সি সেই পোত্ গৈ থকা ধনৰ তলতে মানুহ পুতি মাৰেগৈ
—এৰা, আচল দুটাই তো৷ আজি শনিবাৰ আৰু এতিয়া মুনিচুনি বেলিকা
—এ, ইফালে চালেও মৰোঁ, সিফালে চালেও ডৰোঁ নৈ-দাঁতিৰ ফালে জৰ জৰাই উঠা শবদ শুনি উচপ্‌ খাই উঠি) হেইটো
—(ইকাষেদি শিয়াল এটা লৰ মৰি যোৱা দেখি ইটো নো কি আকৌ
—ৰৈছোঁ ভাই, ধৰ ভাই, মৰিলোঁ ভাই, কি কৰোঁ এতিয়া ভাই
—তাকে তো গুণিছোঁ, সিবিলাক দুজনৰ অবিহনে আজিৰ আলোচ্য বিষয়ত ধৰাটো বাঞ্ছনীয় হব নে নহয়
—তদুপৰি, মই মন কৰিছোঁঁ, এতিয়ালৈকে সিবিলাক দুজন আমাৰ মতলৈ সম্পূৰ্ণে ঢাল খোৱা নাই
—( ২য়, কানীয়াই ১ম, কানীয়াৰ জলপানৰ বাটীত গাখীৰ-চেনি বাকি দিয়ে) আচক্ আচক্
(ধোৱাঁ এঢোক্ গিলি) ঐচে, কিন্তু ঐচে, কিন্তু ইমানেই কিন্তু অ'ব
—(টিকিৰা এটা পুৰি নাকে-মুখে ধোৱা উৰুৱাই) নহয়, আলপতি,অৰকৈ কাব লাগে
—( টিকিবা এটা পূৰিবলৈ ধৰি অঙঠা লৰফৰাই) এৰা, ভকত তুষ্ট হলেই দেৱতা তুষ্ট হয়
—( টিকিৰা এটা পুৰি হোঁকাটো মাটিত খুন্দা মাৰি) ন-অব নো কিন্তু কেলেই
—সেই বাবেই তো আমি দেও-ভুতৰ মহিমা য'তে-ত'তে বহলাই কবলৈ চাব লাগে
—তাৰ পাচত, লৰাই হেনো এদিন বাটত ভূত-মেলা ফিচাহিনী এজনী লগ পাইছিল
(নিগনি এটা আগে দি লৰ মাৰে) দেখিলি, সেইটো ভূত-পোৱালি এৰাই লৰ মাৰিছে
— ল তোৰ আহুদি (পকা জলকীয়া এটা নৰীয়াৰ নাকত ভাঙ্গি দিয়ে)
—বাই, যি হব লগা আছিল হল, বেজাৰ কৰাৰ আৰু সকাম নাই
"মন্ত্ৰৰ সাধন কিম্বা শৰীৰ পতন" এই দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা আমাৰ মনৰপৰা কেতিয়াও আঁতৰ হব নালাগে
—কথা হৈছে, মন আৰু অন্তৰ একে কৰিব পৰা নাই দেখোন
— কিন্তু সেই পৰীক্ষাৰ নিদৰ্শন পালে হে আনে পতিয়াবলৈ চল লাগিব
—(আতঙ্কত অস্থিৰ হৈ ফোঁপাই ফোঁপাই) মৰিলোঁ, মৰিলোঁ কোনে ৰাখে আজি মোক গোসাঁই
— (ভাং মলি মলি) বেবাজী, হামি ইস্কু মলি মলিকে একদম্ জহৰ বনাই দেগা
—(গোটাদিকে টিপনি দি ভাংটিকিৰাটো ১ম, ছেলাৰ হাতলৈ দি) ইচিকো জহৰ বল্‌তা
— (স্ফূৰ্ত্তিৰে সৈতে ভাং চিলিম টানিবলৈ চিয়াই লৈ) বোম্‌ মহাদেৱ
(দীঘলকৈ টান মাৰি নাকেমুখে ধোৱাঁ উলিয়াই চিলিমটো প্ৰথম ছেলালৈ পাৰ কৰে)
—(চঁক্‌ লৈ) জানিছাঁ নে ভাই, এওঁ বেবাজী হেনো নিজেই ১ম, ছেলা
—নিজে ভূত নহলে নো বাৰু এনে অদ্ভুত কাম কৰিব পাৰে নে
—পিচে, আমি এনে জনৰে সৈতে সঙ্গ পতাটো ভাল হৈছে জানো
—মই হেনো তেওঁৰ লৰাটো দেউ-ভূত নমনা কৰি খ্ৰীষ্টান কৰিব সোণ
—মৰিশালিলৈকে পোনাই যোৱা হওক, দুপৰীয়া খোৱাৰ পৰত উলটি ঘৰ পাবগৈ লাগে
—সেইটো দোষ ধৰিব লগীয়া কথা নহয়, শোধন কৰিব লগীয়া বিষয় হে
—মোৰ অন্তৰৰপৰাও ভূত-বিশ্বাসৰ ভ্ৰম বা কু-প্ৰবৃত্তি আজিৰপৰা সম্পূৰ্ণ আঁতৰ হল
—হঁচাকৈ কৈছোঁ, মোৰ মনৰপৰাও আজি ভূত-বিশ্বাসৰ ডাৱৰ গোটেই বখলা বৰষি অন্ত পৰিল
{{gap}}পাচে ৯ লাখ ফৌজেৰে ২২ উমৰাও সহিতে ১৫৭৭ সঁকত মজুমখা ও মিৰজামুলা দুই নবাব আহি দেস ললেহি
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰে প্ৰথম পুত্ৰ ঐ লাই গোহাঁই দেও ১৬১৭ সঁকৰ ১৪ ফাগুনত ৰজা হল
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰো পুতেকটি ৰজা নহল; ভায়েক সৰু জনা গোহাঁই দেও ১৬৭৩ সঁকৰ ৩০ আহিনত ৰজা হল
{{gap}}আৰু সৰ্গদেৱে গুআহাটিৰ বসিষ্ঠাস্ৰমত দল কৰালে, ও মনিকৰ্নেস্বৰ চিত্ৰাচল, এই সকলতো দল কৰালে
{{gap}}পাচে ১৭০৯ সঁকৰ মাঘত পুৰ্ব সত্ৰু মোআমৰিয়াই উজনি খনি দেস ললে
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এওৰে ভায়েক চাৰিঙ্গিয়া ৰজা দেৱেই ১৭৩২ সঁকৰ ৬ মাঘৰ পৰা ৰজা হল
{{gap}}ডাঙ্গৰিয়া সকল ঘৰৰ পৰা ওলালে আগত ৰিলতিয়া গায়নে গাই জাই, ও কালিয়াই কালি মাৰি জাৰ পাই
{{gap}}বৰ বৰুআ ঘৰৰ পৰা অহাত দুফালে দুই লাৰি টাঙ্গন ধৰা আহে
{{gap}}সততে সৰ্গদেও থকা নগৰব বৰ চৰাটো বৰ বৰুআ আদি চৰাৰ ফুকন জনেক দুজন নবহি, উদঙ্গে থব নেপাই
{{gap}}বৰ বৰুআ ফুকন আদি ফুকন বৰুৱাতকৈ এই সকলৰ স্ত্ৰিৰ মৰ্জ্যদা কিচু অধিক; এই হেতু তাকো লেখা জাই
{{gap}}হিন্দু সঁক ৬০ৰে হৰিলে জি সেস অঙ্ক থাকে সেই অঙ্ক তলৰ লেখত চাই আহম মতে বচৰৰ নাম বুজিব
" ইয়াকে কৈ অৰ্জ্জুনে ৰণক্ষেত্ৰত শৰধনু পৰিত্যাগ কৰি শোকাকুল চিতেৰে থৰ ওপৰত বহি পৰিলগৈ (৭)
{{gap ১) শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস, গন্ধ এই পাচোঁটা বিষয়
"(৪) {{gap}}"যি আত্মজ্ঞানহীন লোকৰ বাহিৰত ক্ৰিয়াত্যাগ বা সন্ন্যাসভাৱ, {{gap smaller
{{gap}}"শ্রেষ্ঠজনে যি যি অনুষ্ঠান কৰে, ইতৰ লােকে সেই সমস্তকে অনুকৰণ কৰে
" (৪) স্বপ্ৰকৃতি বিশুদ্ধ কৰোঁতে কৰোঁতে মৃত্যু হলেও মঙ্গল লাভ হয়
{{gap}}"শ্রদ্ধাবান্‌, গুৰুভক্ত আৰু জিতেন্দ্রিয় পুৰুষসকল আত্মজ্ঞান লাভৰ ফলত সহজে মােকপ্রাপ্ত হয়
{{gap}}২য়, তাঙৰণৰ "লাহৰী" সমুদায় বিক্ৰি হোৱাত, আকৌ পাবলৈ নাইকিয়া হল
(৩) এই ,ে দুই কাপ, দুই খন বি, এখন ৰ
(৩) মর্যি পতঞ্জলিৰ যােগসূত্ৰৰ কাৰণত কোৱা হৈ মাগকিখিনি মৰৰ সন্তি নিৰােৰ মন বেঙ্গ
" (৩) "বিবেকবুদ্ধিৰ দ্বাৰাই জীবাত্মক সংসাৰৰপৰা উদ্ধাৰ কৰিব লাগে, আত্মাক অৱসল্প কৰিব নালাগে
(১) শ্রদ্ধা, সত্য, ব্রহ্মবিচাৰ আৰু সন্ন্যাস এই চাৰিটা শাস্ত্রবিহিত অনুষ্ঠান
{{gap ৪) চতুৰ্যুগঃ- সত্য, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ আৰু কলি ৷ সত্যযুগৰ পৰিমাণ noinclude noinclude>
{{gap ২)গীতা, অষ্টম আধ্যা, ২৩-২৮ শ্লোকৰ সংযোগব্যাখ্যা ৷ noinclude noinclude>
{{gap}}"আকাশতে বেগৱান বায়ুৰ স্থিতি; কিন্তু আকাশৰ নির্লিপ্ততা গুণ হেতুকে বায়ুৰ লগত আকাশ লৰি নুফুৰে
{{gap}}"মহাত্মাগণে নিত্য সমাহিত হৈ ব্ৰহ্মজ্ঞান লাভাৰ্থে সততে ভগৱানৰ নাম-কীৰ্ত্তন কৰে
{{gap}}শুদ্ধচিত্ত হৈ যি যাক ভক্তিভাৱে পূজা কৰে, সি তাকে পায়
{{gap}}ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণত বিশ্বৰূপ দৰ্শন কৰি ধ্যানমগ্ন অৰ্জ্জুনৰ হৃৎকম্প উপস্থিত হল
{{gap}}অৰ্জ্জুনৰ সন্দিহান অনুসন্ধানত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই এই বুলি তত্ব সমিচাৰ দিলে, "হে অৰ্জ্জুন
{{gap}}সদৌশেহত ভগৱান শ্ৰকৃষ্ণই এই বুলি উদগনি দি থলে, "হে অৰ্জ্জুন
" (৪) {{gap "এই দুই পন্থাৰ আৰু এটা ভেদ এই যে, নিৰ্গুণব্ৰহ্ম উপাসনা অতি ক্লেশসাধ্য (৫)
" (১) সগুণ ব্ৰহ্মোপাসনাৰ গূঢ় লক্ষ্য, গীতাৰ দ্বাদশ আধ্যাত তাৰেই গুহ্যতম ব্যাখ্যা দিয়া হৈছে
(৪)মহৎব্ৰহ্ম স্বৰূপ যোনিত পৰব্ৰহ্ম পৰমপুৰুষৰ সৃষ্টি সংকল্পই গৰ্ভধান স্বৰূপ noinclude noinclude>
(২) প্রাপ্ত বস্তু বিনষ্ট হলেও তাক পাবলৈ আৰু ৰক্ষা কৰিবলৈ হোৱা ধাউতিক আসঙ্গ বোলা যায়
(৩) কর্ত্তব্যজ্ঞান বিদ্যমান থকাৰ মূলতো আচল সময়ত তাক পাহৰাকে প্ৰমাদ বোলা যায় ৷ noinclude noinclude>
(১) যি গুণ যেতিয়া ওপৰ উঠে সেই গুণৰ তেতিয়া প্ৰৱলতা জন্মে; তেতিয়া ই দুটা গুণ তল পৰি নিস্তেজ হয়
}} {{smaller gap ৫) চাৰি প্ৰকাৰ অন্ন-চৰ্ব্বা, চোব্য, লেহ্য, পেয় ৷}}
(১) এই দুই পদৰ বহুল ব্যাখ্যা ইতিপূৰ্ব্বৰ টীকাত দি অহা হৈছে
(৩) গীতাৰ সামৰণী-আধ্যাত যি বক্তব্য কৈছে, এই ১৫শ, আধ্যাতে তাৰ সাৰ-তত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰা হল
(৫)সাত্ত্বিকী বাসনাই দৈহী সম্পদ ৷গৃহস্থীৰ দৈহী সম্পদৰ বিতংকৈ ধৰিলে noinclude noinclude>
{{gap ৩) সাত্ত্বিক সুখৰ সাধনা এবাৰ সিদ্ধি হৈ উঠিলে সি পৰম আনন্দদায়ক হয়; গতিকে তেতিয়া সি অমৃতযেন বোধ হয়
{{gap}}সামৰণিত পৰম গুৰু শ্ৰীকৃষ্ণই পৰম প্রিয়-শিষ্য অৰ্জ্জুনক এই বুলি শেষ উপদেশ দিলে, "হে অৰ্জ্জুন
{{gap পোনে দুয়ে ফলি লোৱা; মিলন সুৰত দুয়ে মিলি গোৱা
{{gap আনন্দত মাতে কোলা পাতি; {{gap চাই শান্তি নেপায় নে আতি
" ফুলে কয়,—"বেলি নাই, ফুলিবাঁ কালত, ৰূপ, গোন্ধ যাব জহি নহবাঁ বিতত
" মনে মনে পাঙিছিল, বৰ সাৱধানে, কোন্ পাকে আছে চাব বিপদ গোপনে
" লতাই নীৰৱে কয়—পাই আতি ব্যথা,— "নহলে লতাৰ পাত ৰ'দে মাৰে লেঠা
</poem সঙ্গত বিশ্বাসী বন্ধু, ভক্তিত সন্ততি, সম্ভোগত সহভুগী; কোন্ সিটী বাৰু
— অৰ্ধাঙ্গিনী প্ৰিয়ভাৰ্য্যা,— হব কোন্ আৰু poem সই-লোৱা "বাৰু" কম নে নকম গুণি
</poem পাঙিছিল কত ভোগ, পূৰ হলে আশা,— ছাতিলে গুটীৰে হিয়া;— পূৰ্ব্ব ভাব মিছা
— প্ৰাণ দি মিলন ৰাখোঁ, স্বভাৱেই মোৰ, নীচ মই বনগুটী প্ৰেম-পুৰী-চোৰ poem
</poem বিৰহৰ টান ছেপা দিনে শতবাৰ, মিলনৰ আলিঙ্গন মুঠে' এটি বাৰ
</poem বতৰৰ পকা ফল হেজাৰ সম্ভোগ, পানীৰ অকণি ফোঁট, বৃষ্টিৰ কাৰণ; পিতৃ বুলি মানে আৰু সাগৰ প্ৰধান
</poem টকাই কড়িক নিন্দে, বুলি কণা-কড়ি; কড়িয়ে দুখিত তাৰে, টকা থাকে পৰি
</poem দিনটো সম্পদে যায়, ক্ষণটো নাযায়; ক্ষন্তেক ছেগত ধৰে বিপদে মেৰাই
</poem ভোঁহৰক ধৰে ভেটি, সুৰুঙা নেপায়, বেজী-আগে পায় বাট কঁঠাক ভেদাই
</poem ছাগৰ ডেডনি চোকা, অসুখ আমনি ম'হৰ নাকনি মাত, মৰম বুজনি
</poem অকাই পাই বেঁতে ৰাখে জোৰা আটি নহলে নিসিজে কাম ক্ষুদ্ৰ মোচোৰাটি
</poem ক্ৰোধৰ অগনি বাণে চকু চমকায়; মৰমৰ মিঠা মতে হিয়া কোমলায়
</poem 'আহোঁ' বোলা সমিধান, বিদায় বচন;— আবেগে বুজাই কয়, পুনৰ মিলন
</poem 'শেষ' নামে সামৰণ সাধনাৰ কাম;— তাতে হে জনম পুনু 'আৰম্ভণ' নাম
'বিজুলী বুকুত দেখি' সেই 'সোণলতা', প্ৰতি পদে প্ৰতিভাত হোৱা কোমলতা; সাধিলাঁ তাৰেই দেৱ মৰ্ত্য অমৰতা
</poem শৈশৱ, যৌৱন আৰু আদহীয়া প্ৰাণে;— কোনো বা লগৰী, কোনো পাত্ৰ পুত্ৰসম, কোনো বা নমস্য জন 'হৰি'-ৰূপী নামে
</poem আধা আলো আধা ছাঁত জেউতিৰ খনি এগলীয়া মনমোহা দীপ্তি দেখা পাওঁ; চকামকা ৰূপ চাই পমিয়েই যাওঁ
</poem চন্ পৰা বননিৰ জেউতি চৰায়; বাঢ়ি নিতে আশে-পাশে জোপাটি পূৰায়
— বাঞ্ছা, হাঁয়, এই ভোগ নহওঁতে পাৰ, পাৰ হওঁ পূৰ কৰি সোণৰ সংসাৰ
{{gap}}এইখিনিতে আমি ছেগ বুজি আৰু আন এজন বিষয়াৰ বিষয়েও উনুকিয়াই থওঁ
{{gap এদিন ছেগ বুজি ধনবৰৰ মাক লাহৰীৰ মাকৰ ঘৰলৈ আহি কথা-বাৰ্ত্তা ওলালহি
" শুনি, দুই মাক আৰু চাকুলী বায়ে কিৰিলি মাৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে
"সাধনী"য়ে আশাতীত আদৰ পোৱা বাবে গ্ৰন্থকাৰে এই হেগতে ৰাইজলৈ এখনি শলাগৰ শৰাগ বছছে
-এ নহয় বুপাই, বেয়া নাপাবি, মই আন কিবা এটালৈ মনকৈ
—ৰাৰ বাৰ, ৰাজপাট খাবলৈ পাও যদি তহঁতেও বিষয়াৰ বাব খাবলৈ পাবি
{ ধর্মধ্বজ, মন্ত্রী, পাৰিষদ আৰু সভাপতি পণ্ডিত মণ্ডলী, না আমাৰ পণ
( হায়ণ আশাটিয়ে, গােপনতে ভাহে, গোপনুতে মাৰ যায় অই ৷ এই সংসাৰে প্রেম বিলাওঁতে ঢুকায় ততে গই প্রাণ জুৰায় অই
" সেই দেখি ৰজাই দেশে দেশে কটকী পাচিলে; কিন্তু কতো হেনাে তেওঁৰ মনে-ধৰা দৰা পােৱা নগল
{{gap}}প্ৰেম সুধা সৰে জৰি জৰি॥ {{gap}}বয় শান্তি নই ৰূপে ৰস চৰি
—সয়দ্ধৰৰ গােন্ধত বিট-শগুণ নয়াদি কোনোবা এজন নামিহি বুলি ভাখিছিলোঁ আৰু কিয়
"ঈশ্বৰে যি কৰে, ভাল মানুহ-কাৰণে, ইচ্ছাময়ে কৰে ইচ্ছা, কাল তাৰ ফলিয়ায় মানব্রত
(মন্ত্রী আৰু ধৰ্ম্মধ্বজৰ প্ৰৱেশ আৰু আসন গ্রহণ } মন্ত্রী – আসন এৰি উঠি
(আগ বাঢ়ি গৈ কাড় মাৰে; আৰু বিফল হৈ বিষ মনেৰে চকুৰ আগতে থকা ক্ষুদ্র প্রাণী এট
—আহঁ আৰু আছ কোন ; রুত্বী হই লভ কীৰ্ত্তি, লাহি ৰতন, দেখে
{বৰমালা লৈ সখীৰে সৈতে সাধনীৰ প্ৰৱেশ ) আৰু যত দর্শক-মণ্ডলী
( সাধনী আৰু নীতিপালৰ উদ্যান ফুণ) ( দুফালৰপৰ দুগৰাকী গায়িকাৰ প্ৰৱেশ } ভুলি গতি আমি হেৰা আহিছে
{{gap}}আমাৰ পাঠকসকলে মৰমৰ কমলক হেৰুৱাই বোধ কৰোঁ শোকত বিমোৰ হৈছে
{{gap}}পাঠকসকলে,বোধ কৰোঁ,তেওঁবিলাকৰ চেনেহী লাহৰীৰ কথা আকৌ শুনিবলৈ আশা পালি আছে
{{gap}}লাহৰীৰ অকল ঘৰুৱা কামলৈক যে ইমান ধাউতি হৈছিল এনে নহয়; লিখা-পঢ়াতো তেওঁ বৰ মন দিছিল
-এইটো কথাও সুধিব গাপিনে মহাৰাজ, আমাৰ কিবা ৰণ দিবলৈ যাব নে
{{gap gap}}পূৰ্ণ তেজে জ্বলি উঠা বংশৰ ছবিটি, {{gap gap}}যশস্যাৰ সৌৰভ বিলাই
{{gap gap}}কঁপি উঠে মাতৃহিয়া কিবা আশঙ্কাত, {{gap gap}}স্মৰি মোৰ পুত্ৰ-কন্যা সাধক-সাধনী
{{gap gap}}অনীতিত পোত গল পুণ্য ৰাজনীতি; {{gap gap}}অধৰ্ম্মৰ পৰাক্ৰম ধৰ্ম্মৰাজ্য জুৰি, {{gap gap}}হল অতিপাত
— ইয়াকে 'কৰিলে ভাল {{gap gap}}ঈশ্বৰৰ অভিপ্ৰায় কি বুজিম আমি
{{gap gap}}কৰিছে ইয়াকে ভাল আমাৰ কাৰণে, {{gap gap}}মানিবাঁ ধুৰুপ তুমি
{{gap gap}}আৰু স্থিৰ, ভাবি চাবাঁ, সমানে নাযায় {{gap gap}}কাৰো কতো চিৰকাল; উঠিলে এবাৰ {{gap gap}}নিশ্চয় পৰিব লাগে
{{gap gap}}আছাঁ প্ৰিয়া, অৰ্দ্ধাঙ্গিনী, সহধৰমিনী {{gap gap}}জীৱনে মৰণে মোৰ ধ্যান-সহচৰী
{{gap gap}}এতেকতে স্বৰ্গদেৱ, উচিত আমাৰ, {{gap gap}}উদ্ধাৰোঁ পতিত ৰাজ্য ঘোৰ সমস্যাত
{{gap gap}}মিলিছে সুযোগ তাৰ, এই সময়ত; {{gap gap}}আজ্ঞা মাথো লাগে মোক, যাম এতিক্ষণে
{{gap gap}}কিন্তু ডাঙ্গৰীয়া, ইচ্ছা মোৰ, পাচোঁ অন্য {{gap gap}}বীৰ সেনাপতি প্ৰথমতে ঘাইবল
— কমলৰ ইচ্ছা, যেন আকৌ আগৰ দৰে বৰ-নৈৰ বুকুত সোমাই উপস্থিত<noinclude noinclude>
{{gap}}কমলক উদ্ধাৰ কৰা যিটি মানুহৰ কথা কৈ অহা হৈছে, সেই মানুহটি আদহীয়া
{{gap}}কমলে চিঠি লিখি সামৰি আকৌ মেলি দুবাৰ ঘূৰাই ঘূৰাই পঢ়ি চালে
{{gap}}সিবিলাকক সিমানতে বিদায় দি, আমি আকৌ পাঠকসকলক কমলৰ বিলাই দেখুৱাবলৈ লৈ যাওঁ
{{gap}}এই ছেগতে আমিও লাহেকৈ লাহৰীৰ নতুন চিনাকী বুঢ়া-বুঢ়ীৰ ঘৰলৈ ওলটোঁ
{{gap}}বাঁৰীৰ গাত আৰ লৈ ৰত্নেশ্বৰ একেদৰেই আৰু তাত কিছুমান দিন আছে
{{gap}}জয়ন্তীৰ আইতাক সেই যে নিমাত হৈ বাগৰি পৰিল, তেওঁ সেই দৰে নিমাতী হৈয়ে ৰল
"—কমলেও লাহৰীৰ জেটুলীপকা যেন ৰঙ্গা ওঁঠটিত দুটি আঙ্গুলিৰে চেনেহৰ চেপা এটি দি সমিধান দিলে,"প্ৰিয়া"
{{gap}}পামপুৰৰ সেই শুভ-বিয়া সম্পাদন হৈ যোৱাৰ পাঁচ বছৰ পাৰ হৈ গল
—"হয়, তেন্তে আলহী ভকত পলম নকৰিবাঁ আৰু; উঠাঁ উঠাঁ ৷ মোৰে শপত কাপোৰ-কানি পিন্ধাগৈ উঠাঁ
" {{gap}}অনুমতিৰ সুবিধা পোৱা মাত্ৰকে পামপুৰীয়াই সকলো কথা ভাঙ্গি-পাতি কবলৈ ধৰিলে
". এই কথা শুনিয়েই ৰত্নেশ্বৰ একেবাৰে নিৰাশত সেই পোনেই শেঁতা পৰি গল
—"ক'তা, এতিয়াও শূলধৰ বৰগোহাঞিৰ ঘৰৰপৰা দেখোন খোজাবঢ়া একো হোৱাই নাই
—"সকাম এই, আজি আমাৰ বৰগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ লৰাটিলৈ আপোনাৰ ছোৱালীটি খুজিবলৈ অহা হৈছে
" {{gap}}কীৰ্ত্তিনাথ ৷-"বাৰু, তেন্তে ভিতৰত সুধি আহোঁ" এই বুলি লাহেকৈ তেওঁ উঠি গল
—"এ, কিনো চাব লাগি দেও হে; মই নিজে কোলাত লৈ ডাঙৰ কৰা ছোৱালী সেই জনী
" {{gap}}ঘৈণী৷—"আকৌ যাওক তেন্তে, যি হয় কওকগৈ ৷ আৰু নো কি সুধিবলৈ আছে
" {{gap}}কীৰ্ত্তিনাথ৷—"মই যাওঁ বাৰু, ছোৱালীটি বৰকৈ বিহ্বল হৈছে; অলপ মন কৰিবাঁ
—"আছে, এই বাৰ আহাৰ মাহত হে বিয়াৰ বৰ ভাল দিন আছে
{{gap}}তোমাৰ চেনেহী চিঠিখনি পঢ়ি মোৰ হিয়াত আনন্দ উপচি পৰিছে, অন্তৰত ভাব নধৰা হৈছে
—"তুমি সেই কথালৈ একো ভয় নকৰিবাঁ; মই সিহঁতক ঠিক ৰাখিব পাৰিম
—"বাৰু, অ দৌটা, তোৰ কাম কৰি দিম দে, তই ভয় নকৰিবি
(পামপুৰীয়াক দেখুৱাই) তহঁতে এই মানুটিয়ে যি কয়, তাকে শুনিব লাগিব
{{gap}}পিচদিনা ৰাতিপুৱাই ৰত্নেশ্বৰ আৰু পামপুৰীয়া আকৌ ন-পমুৱা মানৰ গাওঁ পালেগৈ
" {{gap}}মানহঁতে পামপুৰীয়াকো সিহঁতৰ দৰেই কাপোৰ-কানি পিন্ধাই লৈ পামপুৰৰ মুখে খোজ ললে
{{gap}}ৰত্নেশ্বৰে এই যাত্ৰাত আলহী হোৱা ঘৰৰ কথা আমি ওপৰত অলপ উনুকিয়াই মাথোন আহিছোঁ
—একেটা বিশ্বাস আৰু একে প্ৰকাৰৰ অকল প্ৰবোধ বাক্যে কিমান স্থিৰেৰে ৰাখিব
—(হাত লেচাৰি লেচাৰি) "নহয় বান্ধ, তাৰ-পৰা-তাপেনে-নামেনে, বোপা-দেউতাই ভাল ছোৱালী এটা পাওক
{{gap}}সেই বুলি কমলৰ মুখলৈ চাওঁতেই লাহৰীৰ চকু চল্‌চলীয়া হৈ উঠিল
" কমলে আকৌ সুধিলে,"এইটো ফুল লেৰেলিছে; আন এটা আনি দিওঁ, দেই
" লাহৰীয়ে উত্তৰ দিলে, "নালাগে, কমল, আবেলি-বেলিকা তোমাক এইদৰে তিতি জুৰুলি হোৱা দেখিবলৈ মই ভাল নাপাওঁ
— "কি কব খুজিছোঁ, — বোলোঁ, এতিয়াও আওকণীয়া হৈ বহিয়ে থাকাঁ নে
-"তেন্তে মোৰ আৰু কবলৈ একো নাই; আপুনি যেনে ভাল দেখে তাকে কৰক
{{gap}}বছেৰেকৰ ছটা ঋতুৰ মাজত বসন্ত ঋতুৱেই সবাত্‌কৈ শুৱনি আৰু মনোহৰ
" লাহৰীৰ তেনে আতুৰ অৱস্থা দেখি বিমোৰ কমল আৰু বিমোৰ হৈ পৰিল
—"এৰা, হয়, ঠিক, বৰ ভাল উপায়, এই পাৰিম- " {{gap}}কমল
— (ইফালে সিফালে চাই) "বাৰু, তেন্তে মই যাওঁ এতিয়া, লাহৰি
" ৰত্নেশ্বৰে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে, "এৰা, মই আৰু {{gap}}পামপুৰীয়া
'আলহী ভকত'ৰো আনন্দ মিলিল; ভাবিলে যে, এই-চলতে তেওঁ টকাচাৰেক সৰকাৰ পাৰিব
" ৰত্নেশ্বৰে ঘনে ঘনে জুমি চায়; আৰু মাজে মাজে মাত লগায়, আৰু একোবাৰ 'আলহী ভকত'ৰ কথালৈ কাণ দিয়ে
—"হয়, বোপা-দেউতা, মই কিনো ৰূপে-সৈতে, এই কেদিনতে আপোনাক, কিনো-ৰূপে-সৈতে, ভালকৈ চিনিলোঁ
—"ভাল, বোপা-দেউতা, কিনো-ৰূপে-সৈতে, মই আৰু দুখীৰ দুখী অৱস্থাৰে, কিনোৰূপে-সৈতে, যি পাৰোঁ কৰি থাকিম
" {{gap}}ৰত্নেশ্বৰ ৷—"একেবাৰে থোজা-বঢ়া আদি ঠিক্‌ঠাক্ কৰি হে ঘৰলৈ উলটিম্, কি বোলাঁ
—(হাঁহি হাঁহি) "এৰা, মোৰো সদায় মাতিম মাতিম যেন লাগে, পিচে মাতিব হে নোৱাৰোঁ
—নহয়, আজি লাহৰীয়ে কমলৰ প্ৰাণত অময়া প্ৰেমৰ আবেগেৰে উলাহ হে লগালে
— লম তাৰ প্ৰতিশোধ; লম এইবাৰ; লই তাৰ প্ৰাণ আজি, বিৰহ-অনল জ্বলাম, প্ৰতিজ্ঞা মোৰ, জয়াৰ বুকত
—(লাই-লেচাই দুইকো দুহাতে ধৰি উঠি) ফুলনিত কওঁগই ফুৰি ফুৰি ফুৰি
— এ, আই, মােক নাে ডাইনী দেখিলিনে বােপাই ঐ বােপাইহঁত, ৩য়, সেনা
— নহয় নো কি আকৌ দেখিও দেখা নাই নে ধেন্দেলী গদা- বগী
—বাৰু, বাৰু, তুমি অলে যিনি দিন টাকিবি, হিমান দিন টাকিবি গদা
— (মনতে) ওখপাহাৰত বাস, আজলী নাগিনী, নাজান কুটীল ভাব জিনু
(ৰাজমাও আৰু ন্যায়সোধা গোহাঞি ফুকন poem সতীৰ উদ্ধাৰ হেতু যুগুত উপায় মন্ত্ৰণাত মত্ত ৰজা; নামানে আমাক
—সেইবোৰ যে বলকিব পাৰাঁ, আমি সোধা কথানো কেলেই ২য়, চাওদাং
— নহয় নো কি, পৰৰ লগত পৰে কোন্ মৰে অ'
- এ, নগপাবি অ', তােৰ বৰঘৈণী জনী নাে কেনে জনী বৰকে গঙ্গাই
— এৰা, শুনিলোঁ হয়; ৰজা হেনাে অলপ বিভ্ৰমৰ দৰে হৈছে
—(বেচি উত্ৰাৱল হৈ) তুমি হলে ক'তে যাব, আমি ভি লগতে গদা
(বৰগোহাঞি ডাঙ্গৰীয়া, সলালগোহাঞি, জাগিয়াল গোহাঞি, মহিয়াল বৰুৱা, বৰা, শইকীয়া, হাজৰিকা ইত্যাদি)
— মই হলে তহঁতক হে পেলাই দিম, মোৰ গাত দোষ নাই
—এৰা, আজি কিবা এটা হৈছে দেই জয়মতীক লৈ ২য়, চাউডাং
— (জয়মতীৰ কাষ চাপি) আমি দেখি হলে বৰ দুখ পাইছে
— (চকু মুদি) চকু মুদি দেখোঁ কিন্তু এজন অনুসন্ধান কটকীৰ প্ৰৱেশ center> ৰাৈগী
]] অষ্টাদশ আধ্যা অষ্টাদশ আধ্যা- জয়ন্তীৰ বিয়া ৷]] ঊনবিংশ আধ্যা ঊনবিংশ আধ্যা- পাপৰ পৰিণাম
— আৰু ভাবি চাবাঁ, সাত্বিক ভাবত নাই ৰাজত্ব পদ্ধতি, তমোভাব লাগে যোগ সৰ্ব্বত্ৰে সমানে; বুঃ গোঃ
— ধৰাঁ যুক্তি সাৰ; যুগুত সময় এবে যুক্তি কৰিবৰ, পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সভাসদে মিলি ঘৰে পৰে
— পীড়িলে যি প্ৰিয়া মোৰ পাশৱ পীড়ণে, নিতে নৱ শান্তি ঘোৰ যাৰ আদেশত
— অকলই হনু বীৰে দহি লঙ্কাপুৰী, যিমতে সাধিলে কাম সীতা উদ্ধাৰৰ; আৰু যত পাত্ৰ-মন্ত্ৰী বিপক্ষ ভাবৰ
— কৰাঁ তুমি যুক্তি পুনু, পায় যেন দিব্য়জ্ঞান তোমাৰ জ্ঞানত
{{gap}}চাপিছে অকলে বাছা৷- যদ্যপি সুধীৰ, {{gap}}আহিছে সি উৰি হাঁয়, ধৰা দিবলই
{{gap}}যুগুত ব্যবস্থা কৰি সৰোৱা গদাক, {{gap}}ধৰিছে এদলে পিচ, আগচে সিদলে
{{gap}}বিষম বিভ্ৰাট এবে, কি কৰোঁ উপায়, {{gap}}ৰাজমন্ত্ৰী হই কিমতে সহায় কৰোঁ {{gap}}ৰাজশত্ৰু জনে
{{gap}}শলাগোঁ ব্যৱস্থা তৱ৷ ভাবাঁ দুয়ো কুল, {{gap}}দুয়ে ৰক্ষা পৰে যাতে
{{gap}}দেখি মন মোৰ যায় উৰি৷ মতোঁ ঘনে ঘনে gap কান্দো মনে মনে, {{gap}}ঘুৰি লগ পাওঁ কেনে কৰি
(গদাপাণিৰ প্ৰৱেশ, পিচে পিচে সেনাদল ১ম, সেনা৷-গৈ থাওক, নেভেটিবি এথোন
— (হাম্‌খুৰিখাই পৰি, খৰমাৰি উলটি আহি) ছিঃ তই কেনে :মানুহ অ
::উঃ, আতি টান পালোঁ হয়, বৰ্‌হমপুত্ৰ হেন নৈত অকণো ভটিওৱা ::নাই
— আৰু এটা কথা চাবাঁ; প্ৰজাৰ অৱস্থা কথা উচিত জ্ঞাপন, পিচে, এটা কথা;-কৰিলানে মন সৱে
(প্ৰৱেশ) হঁয়েৰা ৰাঙ্গলী, ঘুৰি আহ, ঘুৰি আহি, নুঘূৰিলি ২য়, গঃ
—এ, ভদাই, তই ইফালে আহোঁতেই আমি সিফালে ধাননি ::পালোঁগৈ নহয়
—এৰা, বালক, তেওঁ গৰুও নাগছে, এনেই কিবাকিবি গুণিগাঁথি ::বহি হে থাকে
:কেতিয়া পৰেহি আহি শত্ৰু আক্ৰমণ, :গণিছোঁ দিনৰুে তাক দিনে আঁক পাৰি
:প্ৰাণপণ সদা মোৰ তোমাৰ গুপুত :সুদে-মূলে ঋণমুক্ত হোৱা যেন কালে
- অকালত ছিঙ্গি নিলে একে বিধাতাই, মেলি বান্ধ অকালত দাম্পত্য প্ৰেমৰ, সুদৃঢ় বান্ধোনে যেবে ছিলোঁ বান্ধ খাই
- অদম্য বীৰৰ তেজে নচুৱাই মোক, অকালে অপথে চলাব যেতিয়া ধৰে, আছিল সাৰথি মোৰ
—সিফালৰপৰা যদি কিবা এটা হয়, মই হলে পোনেই লগ লাগিমগৈ; যি থাকে কপালত
—সেই হে কওঁ' বোলোঁ গদা কোৱঁৰৰ দৰে এজন ওলালে পিচত
—মই হলে, তাৰ পৰিণামে, আগৈতে কৈছিলোঁ, বোলোঁ, তাৰ পৰিণামে, ৰজাক চৰ্চ্চিব নেপায়
—মই হলে, তাৰ পৰিণামে কওঁ বুলি একো কোৱা নাই দেও
— কাৰো নাক, কাৰো কাণ, কাৰো চকু, কাৰো ঘিলা কাঢ়িবি তুৰন্তে
—তই মোক কি দুখ দিবি, মই হে তোক দুখ দিছোঁ
—তেন্ কি হলি, ইখিনি পৰ্ তে কোম্বা আহবা লাগলি মৰ্লো দে
— কেঁইটা লগ হৈছি তুহ্ না নাচাহ কিয়া পুত্ খা
—দৌতা, সেই গিলা কথা আমি কাৱৈ নাজ্ নো, মোৰ পিতা
— কোন্ সিটো, দিয়ে আহি মজিয়াত ভৰি, কব লাগে মোক
gap gap gap চিন্তাযুত) গদাপাণিৰে সৈতে ফুকননীৰ পুনঃ প্ৰৱেশ ) বঃ ফুঃ
(ফুকননী আৰু গদাপণিৰ প্ৰস্থান poem ৰাজ্য জুৰি বিয়াপিছে, অশান্তিৰ ধল
"শুভস্য শীঘ্ৰম্" জানি, কাজে হাত দিয়া পলমে বিঘিনি মাতে; নাৰাখিবাঁ ৰাখি বঃ ফু
— তাতো যে নপৰে ওৰ দুজন লাগিলে লগ, আলচে অহিত
— কিবা কোৱাঁ পিচে, তুমি লৰে যেন ঘৰ-বাৰী, কয় কিবা কথা
—কি হব উপায় তাৰ, কিন্তু ভয় দেখা নাই লৰা-ৰজালই, নবধে জানিছোঁ প্ৰাণে
(তৰোৱালেৰে যুদ্ধ কৰি ২ গদা আৰু সেনাপতি আঁতৰ হয় পাঃ ফুঃ
gap gap ৰাজকীয় সেনাদলে অস্ত্ৰ শোধায় ) নপৰিল অস্ত মোৰ আজিৰ উছাহ, নিমিলিল এটি ছেগ নিজে লৰিবৰ
(গদাপাণিৰ ব্যগ্ৰভাৱে প্ৰৱেশ, আৰু সকলোৱে থিয় দিয়ে কি হল ব্যৱস্থা
— শুনাঁ গুৰু, মন্ত্ৰী, আৰু প্ৰজা পালনৰ হেতু, ন্যায় বিচাৰত
{{gap}}এই জগতৰ মাজত কত শত শাস্ত্ৰ বেদ বাইবেল কোৰাণ আৰু সাম্প্ৰদায়িক মত আছে তাৰ সীমা নাই
{{gap}}সত্য, শুদ্ধ, চৈতন্য পূৰ্ণপৰব্ৰহ্ম জ্যোতিঃস্বৰূপ পৰমাত্মা নিত্য আৰু সাৰ বস্তু
"ওৱালপাৰ- নিলে, নিলে, নিলে, মোক বঙ্গালী চিলাই থাপ মাৰি নিলে ঐ
{{gap}}তুমি মোৰ অভিীয় সহায় সুৰ : {{gap}}বস্ত্ৰ শক্তিয়ে যদি মনে পৰা, {{gap}}ই ব্যৰ্থ মন্তু তুমি
—যেনে পানী এক পদাৰ্থ, দেশ আৰু ভাষা বিশেষে ইয়াৰ নানা প্ৰকাৰ নাম কল্পিত হৈছে
{{gap}}সকলোৱে কয় যে আমাৰ ইষ্টদেৱ পৰমেশ্বৰ পূৰ্ণ আৰু সৰ্ব্ব শক্তিমান
{{gap}}বিচাৰ কৰি বুজা উচিত এই চৰাচৰ জগত সত্যৰপৰা হৈছে নে মিছাৰপৰা হৈছে
. আপোনাৰ স্বামী বুলি কৰ যোড়ে ৰৈলা॥ নিজ স্বামী বুলি আপোনাৰ জানি নাৰী
{{gap gap}}সৰ্ব্ব অৱতাৰৰ কাৰণ নাৰায়ণ॥ {{gap gap}}তযু নাভি-কমলত ব্ৰহ্মা ভৈলা জাত
{{gap gap}}যুগে যুগে অৱতাৰ ধৰা অসংখ্যাত॥ {{gap gap}}মৎস্য-ৰূপে অৱতাৰ ভৈলা প্ৰথমত
{{gap gap}}উদ্ধাৰিলা চাৰি বেদ প্ৰলয়-জলত॥ {{gap gap}}সত্যব্ৰত ৰাজাক দেখাইলা নিজ মায়া
{{gap gap}}নধৰিলা সমুদ্ৰে তোমাৰ মৎস্যকায়া॥২ {{gap gap}}কূৰ্ম্ম অৱতাৰ ভৈলা ক্ষিৰোদধি-তীৰে
{{gap gap}}লক্ষ প্ৰহৰৰ পথ জুড়িলা শৰীৰে॥ {{gap gap}}কৰিলেক পৰি তুতি সুৰাসুৰ নাগে
{{gap কলিত হৰিৰ নামেসে গতি॥ ১</b> {{gap}}তাক শুনা আৱে একান্ত চিতে
{{gap}}যাৰ ইচ্ছা আছে ভৱ তৰিতে॥ ১ {{gap}}আছে চাৰি সিদ্ধ জ্ঞানী পৰম
, গুণ, গুণ, গুণ, গুণ, গুণ তাৰ পিছে দিয়া দেখা মোৰ পৰ
—কোন মই মোৰ আদি-অন্ত কাহিনী উৰি পৰা চৰাই পোৰাণী এটি যেন কৃপাপাত্ৰ
{{gap}}বিৰাট পুৰুষৰ স্থুল চৰণ পৃথিবী বাহিৰত দেখিছা তোমাৰ ভিতৰত হাড়, মঙ্গহ দেখা
{{center X-larger বিনশ্বৰ, অবিনশ্বৰ, অনুলোম, বিলোম {{gap}}বিনশ্বৰ অৰ্থাৎ মিছাৰ পৰা কেতিয়াও সচা হব নোৱাৰে
{{gap}}পঞ্চোপাসকসকলে অজ্ঞানতাত নুবুজি, পৰস্পৰে বিৰোধ কৰি মনত কত অশান্তি ভোগ কৰিছে তাক কোৱা টান
{{gap}}অগ্নিত আহুতি দিয়াৰ কাৰণ এই যে তাত জগতৰ হিত হয়
{{gap}}বেদাদি শাস্ত্ৰত সূৰ্য্যনাৰায়ণত সকলো দেবতাৰ আৰু দেবীৰ ধ্যান ধাৰণা কৰিবৰ বিধি আছে
'অগ্নিমুখেন খাদস্তি দেবা" অর্থাৎ দেবগণে (ঈশ্বৰ পৰব্ৰহ্ম) অগ্নিমুখে আহাৰ কৰে
(৪) পশ্যন্তি বাচা, অর্থ দৃষ্টি কৰা আৰু কথা কোৱা অৱস্থা অর্থাৎ জাগৰিতাৱস্থা
(৬) দিব্য শক্তি বস্তু সম্বন্ধে বােধাৱস্থা, অর্থাৎ জ্ঞানস্বৰূপ কিঞ্চিৎ সংশয়াৱস্থা
(৮) প্রজ্ঞা, "মই কি বস্তু তাৰ বােধাৱস্থা অর্থাৎ "মই আৰু ঈশ্বৰ অভিন্ন, এই বােধাৱস্থা
{{gap}}প্ৰথমৰে পৰা বালক-বালিকাসকলে যেন ভক্তি শ্ৰদ্ধা কৰি মাতা-পিতা গুৰুজনক ৰাতিপুৱা গধূলি প্ৰণাম কৰে
{{gap}}এই কথাত তোমালোকৰ মনত আশঙ্কা হব পাৰে যে, নিৰা- কাৰ বস্তুক এৰা হৈছে
(গীত গাই গাই নাৰদৰ প্ৰবেশ সেই শান্ত সৌম্য সুন্দৰ বিভূ কিয় নভজা
(কংস সিংহাসনৰ পৰা নামি নমস্কাৰ কৰে {{gap}}পদধূলি দিলে আহি প্ৰভু জীৱবন্ধু {{gap}}মিলিল যে আজি মোৰ
{{gap}}কংস, এই ভনীয়েৰ, যাৰ বাবে ইমান {{gap}}উলাহ, তাইৰে গৰ্ভত উপজি কুমাৰ {{gap}}বধিব বধিব তোক
{{gap}}কৃষ্ণ ৰাম এতিয়াও শিশু, যৌবনত {{gap}}এতিয়াও ভৰি দিয়া নাই হেনো দুয়ো
{{gap}}ছলেৰে মতাই আনি মালৰ হাতত {{gap}}বধিম দুয়োকো, কেনে দেখা এই যুক্তি
(এক-দুই—তিনি কাৱাজ কৰে {{gap}}প্ৰভু বাওঁহাতে ধৰি তাক এনেহে লগাম {{gap}}ঋটকা পেচ, ৰাজ হাড় ভাঙ্গি যাব মৰি
(স্বগত) নৰৰূপে অৱতাৰ প্ৰভু কৃষ্ণ ৰাম {{gap}}দেখা পাম সফলিব মানবী জনম
{{gap}}কৰা কিছু কছৰত অভ্যাস যতনে {{gap}}নহলে কিলাব গোৱাল শিশুয়ে ধৰি
poem {{center মাজত কৃষ্ণ-দুয়ো কাষে গোপ গোপী {{gap}}তৰুণ চাৰু আভা বাজে মুৰাৰী
{{gap}}শুনিবলৈ পালো নন্দৰ তনয় বুলি {{gap}}খ্যাত, কৃষ্ণ বলোৰাম, প্ৰকৃত ভাগিন {{gap}}মোৰ
(স্বগতঃ) অকস্মাৎ এনে প্ৰেম কিয় উপজিল {{gap gap}}আজি ৰজাৰ মনত
{{gap}}শুনি সেই প্ৰভাতী মঙ্গল গীত উঠে {{gap}}পাটি এৰি প্ৰাণৰ গোপালে
{{gap}}গধুলি গোপাল গৰু চৰা শেষ হলে, {{gap}}ধূলি ধুসৰিত হৈ আহিলে উভটি {{gap}}সুগন্ধি পানীৰে ধুই দিও শ্ৰীঅঙ্গ
{{gap}}নিশা হলে মোৰ বুকুতেই মূৰ থৈ {{gap}}কত কথা কৈ কৈ শোৱে মোৰ প্ৰাণৰ {{gap}}গোপালে
{{gap}}তুমি ময় প্ৰাণ নাই আৰু আন {{gap শ্ৰীকৃষ্ণই লাহে লাহে গীত গায় poem
{{gap}}বনত ফুৰোতে তুমি তব পৰশত {{gap}}গছ লতা ফুল ফুলি উঠে জাতিষ্কাৰ হৈ
{{gap}}বিষম ৰদত মেঘে ছায়াঁ দিয়ে, {{gap}}মলয় বতাহ বয় মৃদু সুশীতল
</poem নিজৰে মনতে নিজে বাঙ্গে চৰাই পচিমৰ মেঘতে বেলি বুৰি গলে
{{gap}}বান্ধ নহলে জীৱ বাজ হব {{gap}}বান্ধব ভৰিতে দেহা মন সপিলোঁ
{{gap}}নেজানে ভকতি স্তুতি, ৰজাৰ আগত {{gap}}ক্ষমি যেন মহাৰাজে, তোমাৰে লগতে
{{gap}}ৰজাক জনাবা মোৰ নমস্কাৰ স্তুতি {{gap}}শীঘ্ৰে যেন ওলটাই আনি ৰাম কানু {{gap}}আমাক এৰি কেনি যোৱা ভাই
{{gap}}সূতা এৰি কপাশতে আউল॥ ১৭৩॥ {{gap}}গুৰু দ্ৰোণে ইহক শিকাইলা॥ ১৭৪॥
: ভাতৃ বন্ধু মাধৱক চাউ প্ৰাণ ভৰি॥ ৪৬৬॥ প্ৰাণ সখি মাধৱক কৰিও সম্ভাস
"কোনেনো মাতিছে হেৰা তোমাক ইথানে গুচিবা নোযোৱা কিয ইথানৰ পৰা গৃহস্থৰ কথা মই নকওঁ জীৱনে
</poem কাৰো প্রতি কেতিয়াও নহয় কুণ্ঠিত দেখায় মহত্ত্ব গুণ নিজধৰ মৰি
</poem আছয় ধুৰুপ বুলি জানিবা নিশ্চয় গুণৰ গৰিমা যাৰ সংসাৰে জানয় সংসাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ আতিসে নিপুণ
"উলিয়াব নােৱাৰিলো আইৰ মুখৰ হাঁহি॥ চকুপানী বহে ঘনে, তিয়াই শৰীৰ খনি
{{gap ৩] সেই দেশতে এজন ভদ্ৰলােকৰ মাধবচন্দ্ৰ নামেৰে এটা লৰা আছিল
{{gap}}এদিন গধুলি সত্যবানে সুধৰ্ম্মাৰ আগত কলে, প্ৰিয়ে, আমি এই দেশত যি বেপাৰ চলাইছাে তাত বড় লাভ নাই
{{gap}}তেওঁবিলাকে তাইক চিনি পােৱা যেন ভাবে সুধিলে, বােলে তুমি<noinclude noinclude>
{{gap}}ইফালে সুধৰ্ম্মা ভেল ওপােঙ্গা দি দি আহি এজোপা জাঁজিত লাগিল
{{gap}}নাৱৰীয়া বিলাকে আপােনাৰ দেশ পাই তেঁও বিলাকত সুধিলে, আইটী হঁত
{{gap}}তেঁওবিলাক দুইও মনৰ ভ্ৰান্তিতে দিনৌ পুৱা গধূলি পানীৰ গুৰিত<noinclude noinclude>
{{gap}}মুনিৰ কথাকে স্থিৰ মানি তেঁওবিলাক তেঁওৰ লগতে সেই আশ্ৰমলৈ গল
{{gap ১৭] মনােৰমাই এই কথা বিলাক বড় শােকেৰে কান্দি কইছে
{{gap}}তেঁওবিলাকে, সঁচা যেন মানি তেঁওৰ প্ৰতি, বড় পুতে লাগি কলে
{{gap}}এদিন সেইদৰে বহি সকলোবিলাকে কথা হইছে এনেতে মনোৰমাই বুঢ়া জনাত সুধিলে
{{gap ২১] সত্যবানে পিছ দিনা ৰাতি পুৱা সুধৰ্ম্মাক বিচাৰি গল
{{gap}}সত্যবানে সেই কথা শুনি মৰা দেহত জীৱ পােৱা যেন পালে
{{gap}}সত্যবান আহি ঘৰত তেঁওৰ বন্ধু সকলৰ আগত কলে, যে মই ইয়াত থাকিলে কি হব
{{gap}}বহুত দিন অনেক দেশ, পৰ্বত, নদ, নদী, এড়াই সুধৰ্ম্মাক বিচাৰি ফুৰিছে
{{gap}}ঋষিএ তেঁওৰ গুড়িলৈ আহি সুধিলে, তুমি কৰ মানুহ, কি হইছে, কিয় এনেকেই বিহ্বল হইছা
{{gap}}সত্যবানেও সেই কথাতে ভাবিলে বোলে অকাৰণত ফুৰিলে নো কি হব
[২৫] সত্যবানে পূৰ্ব্বেই বাঁহি বজাব পাৰিছিল, ঋষিৰ তাত থাকি আকৌ বাঁহি এটী সাজি ললে