jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
⸺কমল, এদিন তুমি মোৰ ওচৰত বিদায় লৈছিলা, আজি ঠিক সেই একেদৰেই মোক বিদায় দিয়াঁ প্ৰিয়তমে
⸺মোক শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিলে; জৰ-জৰ কৰে চকু-লো ববলৈ লাগিল
" {{gap}}এই বুলি আযে মোক চুমী খাই বুকত সুমুৱাই ললে
{{gap}}হৰিচৰণ আৰু ললিতাৰ বিবাহৰ বন্দৱস্তৰ কথা চাৰিওফালে জনাজাত হৈ পৰিল
" {{gap}}স্বৰ্ণই ক'লেঃ——হ'ব পাৰে বেমাৰ বেচি দিনীয়া, কিন্তু বৰ্ত্তমানে তাৰ অৱস্থা অতি শোচনীয়
" {{gap}}ৰমাই কলে⸻"যেতিয়া মৰাটোৱেই ঠিক, তাত আৰু লৰা- লৰিয়েই বা কি, আলম-বিলমেই বা কি
{ দিন স্বর্ণ আহি যন্ত্ৰীৰ আহী হয়, সেই দিনাৰ পৰাই * এনে কুতাৰ মনত ৰাখিছিল
" {{gap}}চিৰ-নিহাৰ-বাহৰ অন্তত দমাদমে স{{বঙালী ৰু ডাঙ্গ নানা আকাৰৰ শিল পৰি থকা দেখা যায়
{{gap এই বিলাকৰ মাজত চাহ আ{{বঙালী ৰু কাফি গছেই প্ৰধান
{{gap}}যি বিলাক গছৰ পৰা গম তৈয়াৰ হয় সেই বিলাকৰ নাম একেচিয়া
{{gap সেগুণ কাঠ— দক্ষিণ ভাৰতবৰ্ষত আ{{বঙালী ৰু বঙ্গ উপসাগৰৰ পূৰ্ব্ব জাহাজ সজা হয়
{{gap}}যদি কোনো পাৰ্ব্বতীয়া প্ৰদেশৰ নদী এখনে এক ওখ অধিত্যকাৰ<noinclude noinclude>
{{gap ১) নিৰক্ষ-বৃত্তৰ তাল-ফলৰ মণ্ডল; ই নিৰক্ষ-বৃত্তৰ দুই ফালে ১৫° লঁকে যোৰা
{{gap ২) জৰি, গছ-ঢেকিয়াৰ অন্তৰয়নান্ত মণ্ডল; ই ১৫° অক্ষাংশৰ পৰা অয়নান্ত বৃত্তলঁকে বিস্তৃত
{{gap স্তুপ মেঘ বিলাক দেখিবলৈ ওপৰে ধুনীয়া আৰু তলী সমান, আকৃতি উঠি যোৱা ধোঁৱাৰ নিচিনা
"ইংৰাজী ১৮৬৬ সনৰ ৫ অক্টোবৰ তাৰিখত এটা ভয়ানক তুফান কলিকাতাৰ ওচৰে যায়
{{gap কোন ঠাইত কিমান বৰষুণ পৰে তাক ঠিক কৰা এটা যন্ত্ৰ আছে
{{gap ৪) নিত্য সবুজ গছৰ মণ্ডল; ৩৪° অক্ষাংশৰ পৰা ৪৫° অক্ষাংশ- লঁকে
{{gap ওপৰত দিয়া কথাৰ পৰা পাঠক সকলে অলপ বুজ পাব পায় যে কুঙলি নিয়ৰ, মেঘ, বৰষুণ এই দৰেই উৎপন্ন হয়
{{gap ঢৌৰ বাজেও সমুদ্ৰৰ পানীৰ আৰু এবিধ সঞ্চালন আছে; এই সঞ্চালন সামুদ্ৰিক সোঁতৰ পৰা হয়
{{gap সাগৰৰ বা আ{{বঙালী ৰু পাৰৰ বা এই দুইৰ বাহিৰে আন আন সাময়িক বাত আছে তাৰ ভিতৰত প্ৰধান মৌচুম বাত
{{gap ক প খ গোলাকাৰ পৃথিবীৰ ওপৰ ভাগৰ এক অংশ; ক খ দুখন জাহাজ অন্তৰত আছে
{{gap বায়ু স্থিতি-স্থাপক; তাত হেচা বা চাপ দিলে সঙ্কোচ হয় আ{{বঙালী ৰু}} চাপ কমালে ফুলি পৰে
"ইংলণ্ডৰ গ্ৰেচীয়ৰ নামে পণ্ডিত এজনাই বেলুনত উঠি ওপৰলৈ এইদৰে তাপ কম পালে; প্ৰথম হেজাৰ
{{gap}}সেই দ্বীপতে 'স্ক্ৰটৰ' বা 'খ' নামে আন এটা তপত উৎস আছে
{{gap}}সকলো উৎসৰ পৰা সমান পানী মুঠে; আয়ৰ্লণ্ডৰ হলি-ওয়েল নামেৰে উৎসৰ পৰা মিনিটত ৫০০ মোন পানী উঠে
{{gap এই প্ৰকাণ্ড প্ৰায়বৰ্ত্তুল পৃথিবী স্থিৰ নহয়, লাটুমৰ দৰে ঘুৰি আছে
{{gap}}পৃথিবীৰ আকৃতি, পৰিমান আ{{বঙালী ৰু সূৰ্য্যৰ সহিত কেনে ভাৱে অবস্থিতি কৰে
{{gap}}ওপৰত যি যি বতাহৰ কথা লিখা হল সকলোৰে গতি সৰল ৰৈখিক অৰ্থাৎ পোনে পোনে বয়
{{gap এইৰূপে নানা কাৰণত সমুদ্ৰৰ পানীত নিৰক্ষ বৃত্তৰ তলে তলে এটি প্ৰধান সোঁত উৎপন্ন হৈছে
{{gap}}চিৰ-নিহাৰ-বাহু নিজে কঠিন বস্তু; তাত বাজে তাৰ মাজত অনেক টান শিল শোমাই থাকে
(ভূমি- {{gap দেখিবলৈ অচল ভূমি যি সকল তাৰ কাৰণ কি
{{gap পূৰ্ব্বে কোৱা হৈছে যে চিৰ-নিহাৰ-সীমাৰ ওপৰে বছৰ যুৰি তুষাৰ থাকে
{{gap}}পৰ্ব্বত কি ভৈয়াম য'ৰে ত'ৰে স্তৰ পৰীক্ষা কৰি চালেই ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়
{{gap প্ৰধান প্ৰধান উদ্ভিজ বিলাকৰ ঠাই তলত নিৰ্দ্দিষ্ট কৰা হল
{{gap যি বিলাক কণ মানুহৰ আহাৰ সিবিলাকৰ ভিতৰত ধানেই প্ৰধান
{{gap পৰ্ব্বতীয়া ঠাইত তৰপ বিলাক ভাজ লগা আ{{বঙালী ৰু সমান ঠাইত পোন দেখি
" {{gap}}মেঘৰ বৰণ সদাই একে নাথাকে, নানা সময়ত নানা ৰঙ ধৰে
(২) তুফানে এটি কেন্দ্ৰ লৈ তাৰ চাৰিও ফালে ঘুৰে আ{{বঙালী ৰু ক্ৰমশঃ আগবাঢ়ি যায়
{{gap যদি জুইৰ তাপত বায়ুৰ গতি সাধন হব পাৰিলে, সূৰ্য্যৰ তাপত হবলৈ কোনো বাধা নাই
{{gap চিমুম বতাহ কেনে ভয়ানক যি এবেলি তাৰ গম পোৱা নাই তেওঁক সেই বিষয় বৰ্ণনাৰে বুজোৱা টান
{{gap যদিও বেলা যথাৰ্থতে এটা বৰ ডাঙ্গৰ ঢৌ তথাপি তাক মানুহে ঢৌ বুলি জানিব নোৱাৰে
{{gap উদ্ভিজ বিলাক নিজ মণ্ডলত অত্যন্ত প্ৰচুৰ{{বঙালী ৰূ}}পে উৎপন্ন হয়;<noinclude noinclude>
{{gap}}যদি এই সময়ত ধুমুহা হয় দিগ্‌‌বলয় চাপ খাই, আকাশ ৰঙা হৈ দৰ্শকক যেন গ্ৰাস কৰে এনে বোধ হয়
{{gap মণ্টবেঙ্ক পৰ্ব্বততকৈও ওখ ঠাইলৈ যাব পৰা হেতেন ঘোৰ কলা অন্ধকাৰ আকাশত দিনতে তৰা দেখা গল হেতেন
{{gap পৃথিবীৰ গোলত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ ওপৰত দিয়া টোৰ বাহিৰেও আৰু আন প্ৰমাণ দিব পাৰি
{{gap পৃথিবী সম্পূৰ্ণ বৰ্ত্তূলাকাৰ নহয়; দুই মুৰে অৰ্থাৎ উত্তৰে সদৃশ বোলা হয়
{{gap}}সোমৰস এক পথ পান কৰি, এক পথ শুই গা টঙাই লৈ আকৌ তাত লাগি দিয়ে হে
{{gap}}চকোৰ, বিৰহী, ভেট, কবি, খালি ফুটুকাৰ ফেণ, কেচা-কলা মাথো সিহঁতৰ আছে ভাগ্যত হে
"</poem আনৰো ভদতা সি আনিব জগায়॥ কাম কৰাঁ মন প্ৰাণ ঢালি৷ সুফল আজি বা নতু কালি৷
{{gap}}তেওঁ কাম কৰিছে জানিবা poem কাম কৰাঁ, গাত পাবা বল॥</poem
{{gap}}চেনেহৰ গীত শুনা সৌৱা নৈয়ে গাইছে; {{gap}}কুলু, কুলু কৰি চোৱা কেনে লৰ ধৰিছে
{{gap}}এৰা ৰোহ, আহাঁ সখী, একেলগে ৰঙেৰে - {{gap}}ৰূপোৱালি নৈৰ বালিত ফুৰোঁ ঠগেৰে;
{{Right দেৱযানীয়ে শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ কাপোেৰ ধৰি টানে শৰ্মিষ্ঠা—কিয় টান বস্তু মোৰ হঁয়
{{gap gap}}নকৰিবা তাক আৰু তাকৰ; চকুক চাবলৈ দিয়া, সুন্দৰ যি পাৰে
[ সকলোৱে সৰোবৰ পাৰত কাপোৰ সোলোকাই থৈ, পানীত নামি গা ধোৱে আৰু ধেমালি কৰে
{{gap}}কৰ্ত্তব্য, আজি যাব থোজে সেইদেখি {{gap}}ঘৰ; আশীৰ্বাদি গুৰুদেৱে কৰি বিদ্যা {{gap}}দান, শিষ্যক মেলানি দিলে
"নেযাৱেঁ নেযাৱেঁ প্ৰভু মোৰ গোবিন্দা, নাহা হে যদি, মই যাবকেই লাগিল,
{{gap}}টানি আনি চোৰ, দিয়াম শাস্তি ঘোৰ, এ হে, {{gap gap}}আমাৰ ৰাধাৰাণীক দিয়ে হে
{{gap}}দেহ-লাও তেওঁ মোৰ, তেওঁ মোৰ মন-চোৰ, এ হে, {{gap gap}}কাবৌকৈ মাতি আনাহি, হে॥
— কিন্তু, হতভাগ্য যি জন পুৰুষে যৎকিঞ্চিত লাভ আশা কৰি উপাসে ধনীক, মৃত্যু তাৰ শ্ৰেষ্ঠ শতগুণে
{{gap}}পথালি পাৱ, প্ৰদানি প্ৰলেপ, ক্ষত {{gap}}কৰোঁ নিৰাময়; তেহে সুস্থ হয় মোৰ {{gap}}মন
{{gap}}গুৰু শুক্ৰাচাৰ্য্য মান্য পূজনীয় মোৰ; {{gap}}তুমি, গুৰুপুত্ৰী ভগিনী সদৃশ মোৰ
{{gap}}আকৌ চোৱাঁ পানীপিয়া "পিওঁ" "পিওঁ" মাতেৰে, {{gap}}জুৰাইছে প্ৰাণ পানী পি হাবিয়াহেৰে
{{gap}}গুৰু মোৰ জনক তোমৰ, কৰিব {{gap}}সাধিবা পিতৃৰ তুষ্টি; ক্ৰটী নকৰিবা; {{gap}}বৃদ্ধ তেওঁ
{{gap}}নহয় নে বাৰু হাঁহি উঠা poem {{gap}}মলেমলায়, ঐ গোবিন্দাই ৰাম
) টকা, পেঁপা, ঢোল{{gap গীতৰ উঠে ৰোল, {{gap}}নাচে ডাঙৰীয়া বিহু
{{gap}}কতো শিশু-কৃষ্ণ হুয়া শোবয় জীৱন॥ {{gap}}কতো গোপী থাকৈ যেন শকট-আকাৰে
{{gap}}তৃণাৱৰ্ত্ত হুয়া কতো গোপী নেয় হৰি॥ {{gap}}কৃষ্ণ হুয়া কেহোজনী ফুৰৈ আণ্ঠু কাঢ়ি
{{gap}}কঙ্কালত ঘাঘৰত-ঘুঘুৰা কৰে সাৰি॥ ৫৯ {{gap}}কতো কতো হুই ৰাম কৃষ্ণ দুই ভাই
{{gap}}বন্য-পুষ্প-মালা পিন্ধি ধেনু আছা ৰাখি॥ ১০১ {{gap}}এহি শৰীৰত আছে যতেক মহিমা
{{gap}}আতি প্ৰীতি কন্ধত ধৰিয়া বাহু মেলি॥ ১৪০ {{gap}}উৎপল সুগন্ধি কৃষ্ণ-বাহু কন্ধে লই
{{gap}}ঘনে ঘনে আনি গোপ-ৰমণী সুঙই॥ {{gap}}ৰোমাঞ্চিত তনু আনন্দিত আতি মন
{{gap জানি লৈলো তোমাত শৰণ॥ ৪ পা* ঘোষা ৪॥ ৰাম নিৰঞ্জন নিৰঞ্জন নিৰঞ্জন হৰি
{{gap ৰাম-নাম বিনা বান্ধৱ নাই॥ ১৩ পদ॥ কিসক দৈত্যেন্দ্ৰ আছা মনত বিকলে
{{gap}}আপুনি বয়স হৈলে বুদ্ধি হৈব ভাল॥ ১৩৬ {{gap}}এহি হোক বুলি আদেশিলা দৈত্যেশ্বৰ
{{gap}}মহাযত্নে পঢ়াইলন্ত দৈত্যৰ শাস্ত্ৰক॥ ১৩৭ {{gap}}তাক ভাল নমানয় প্ৰহ্ৰাদৰ মনে
{{gap}}কৰিলা নিবিড় চিত্ত কৃষ্ণৰ চৰণে॥ {{gap}}পঢ়াই শুনাই গুৰু যেৱে গৃহকামে যান্ত
::পাইলা যমুনাৰ তীৰৰ লক্ষ॥ ১২১ ::মৰিল সৱে বৎস বৎসপাল॥ ১২২ ::হ্ৰদৰ মাজে জাম্প দিলা পাছে॥
{{gap}}কৃষ্ণৰ কান্ধত হাত দিয়া লীলা-ৰঙ্গে॥ {{gap}}নিছয়ে জানিলো আৰাধিলে দেৱ হৰি
{{gap}}দেখিবো পৱিত্ৰ হুয়া কৃষ্ণক প্ৰত্যেক॥ ৭০ {{gap}}আউৰজনী বোলে কিবা কহ গোপীগণ
{{gap}}সুখে বহি পায়া আছে পথতে প্ৰয়াস॥ {{gap}}কতো হাসে মাতে কতো আছে নিদ্ৰা পাৰি
{{gap}}হয় হস্তী ৰথ বান্ধি আছে সাৰি সাৰি॥ ১৫ {{gap}}নাহি যুদ্ধ-ঘৰা হয় হস্তীৰ পিঠিত
{{larger ৰামেসে গতি ৰামেসে গতি॥ ৩২ পদ॥ অভাগী কিনো আমি সৱে সখী
{{gap}}আকাশে ধৰিলা বেগে বৈকুণ্ঠৰ পথ॥ {{gap}}পাছতে লৰিলা চক্ৰ আদি অস্ত্ৰচয়
{{gap}}দেখিয়া দাৰুক ভৈল পৰম বিস্ময়॥১০৭ {{gap}}তবধ নয়নে চাই আছে উপক
{{gap}}মাধৱে বুলিলা পাছে বাক্য দাৰুকক॥ {{gap}}বান্ধৱত কহ গৈয়া আমাৰ বাৰ্তাক॥১০৮
{{gap}}"গুণমালা' নিত্য প্ৰসঙ্গৰ এখনি শাস্ত্ৰ; ভক্তসকলে নিতৌ গধুলি প্ৰসঙ্গৰ সময়ত ইয়াক পাঠ কৰে
. তাত ভজে মোত কৰি বুদ্ধি॥৬৪৯ বহু ৰূপে মোক ভজে পুন॥
{{gap}}আমাৰ দেশৰ দেশীয় ভাষাত গোবিন্দ মিশ্ৰই পদ্যত আৰু ভট্টদেৱে গদ্যত (কথা গীতা) গীতাৰ ভাঙনি কৰে
{{gap}}গীতা আমাৰ সংসঙ্গী মথৰ থাপনাৰ পুথি; আমাৰ পিতৃদেৱেও এখন গীতা নকল কৰি পাঠত ৰাখিছিল
{{gap}}গোবিন্দ মিশ্ৰৰ গীতা কেইবাজনেও ছপা কৰে; কিন্তু এই গীতাবোৰৰো মিল নাই
{{gap gap}}ভাৰতে কৃষ্ণ কহিলা॥ ১৫ ব্যাস আদি কৰি{{gap gap}}যত ঋষিগণ
{{gap}}অতি গৌৰৱৰ কথা—আমাৰ অসমৰ গাঁৱৰ বহুত ভক্তে গীতাৰ অৰ্থ কিন্তু এইদৰে গ্ৰহণ নকৰে
''এহি চিন্তা শোকে মূঢ়ে ত্যজয় পৰণ॥ যমদূতে বান্ধন্তে যে মহাদুখ পায়
'' মৰিবাতো আগে তান মাত বোল নাই॥ ৪৯০ নিশ্চয় জানিবা মোৰ ভক্ত যিটো জন
• : . • এটি ভ নেলাগে দুটি তৰা দিয়া
• একাই পানীতে কুহুম ফুল ফুলিছে, চিলাই থাপে মাৰি, মদাৰত তুলিব, মাৰাক পুহিৰৰ একো চিন নেপালো,
. পকা আমে গৌৰবৰ্ণ কৰিল চৌচ্ছিতা ওপৰত মেঘ যেন দেখিয় শোভন
{{gap}}সাচিঁ থব ক্ষীৰ সৰ লৱনু সন্দেশ, {{gap}}আহিব বলাই আহিব কানাই বুলি
{{gap}}গােপ গােপী জাকে সদায় থাকিব চাই {{gap}}বাটলৈ দিন লেখি লেখি
• আজি কোৰৰ খেড়াই গা ঘেলাইছে . আঁৰ ৰান্ধি মেলাতে ছুলি
{{gap}}অৰুণ আভাৰে আহা কিশোৰ দুজনে {{gap}}কিবা সুশোভন কৰি তুলিছে নগৰ
{{gap}}পথাৰতে তােক মাৰি এৰা হলে আজি, {{gap}}পৰম সাদৰে হেজাৰ শিয়ালে তােক চানুৰ
{{gap}}ব্ৰজনাৰী অজ্ঞ অতি সৰলা প্ৰকৃতি {{gap}}সমস্ত শৰীৰ মৰম চেনেহে ভৰা {{gap}}কামনা বিহীনা মৰতত নাই এনে আৰু
(সকলোৰে হাতত ধৰা ধৰি কৰি গান গাই গাই ঘুৰি ঘুৰি মূৰত পুষ্পবৃষ্টি কৰে
{{gap}}মথুৰা নগৰ ৰক্ষাৰ কাৰণে দুয়ো {{gap}}যদুকুল ৰথিবৃন্দ সহ যুদ্ধ সাজে {{gap}}আছে সাজু হৈ
{{gap}}তুলি ললোঁ প্ৰথমে যিদিনা শিশুটিক {{gap}}হিয়া জুৰি প্ৰেম মন্দাকিনী বলে বেগে
{{gap}}এখেত বা কোন বীৰবেশী সুপুৰুষ, {{gap}}কথানো নেপাতে কিয় নিমাত নীৰব
{{gap}}জানো মই কুঁজী, অতি কুৎসিতা ৰমণী {{gap}}সেই দেখি যতে ততে পাওঁ অপমান
</poem {{center কৃষ্ণই কুঁজীৰ ভৰিত গছকি ধৰে, বাহুত ধৰি পোন কৰি দিয়ে
{{gap}}ক্ষুদ্ৰ আমি মানবী চকুৰে মানবৰ {{gap}}দুৰ্ব্বলতা দেখো মাথো মানবী দেহাত
{{gap}}দিব্য যোগ নেত্ৰে চোৱাঁ অন্তৰত দুয়ো {{gap}}দেখিবা তেতিয়া হিয়া শতদল মাজে অক্ৰুৰ পত্নী
(ধ্যানস্থা হৈ) দেখোঁ প্ৰভু হৃদয়ত মোহন মূৰতি {{gap}}ত্ৰিভঙ্গিম ৰূপ মনোহৰ অতি
{{gap}}বাপেৰ ককাৰে দেখা নাই যি কাপোৰ {{gap}}মৰিব খুজিছ পিন্ধি তাকে
{{gap}}ৰজাৰ দুৱাৰ পালে সোলোকাই সেই {{gap}}বেশ সাজু হম যুঁজৰ কাৰণে মাল
</poem {{center নন্দ ৰজাৰ প্রবেশ, কৃষ্ণ বলােৰামে নমস্কাৰ কৰে, নন্দই উভয়ৰে মূৰ {{gap}}চলিছেনে ভালে
{{gap}}বহু চেষ্টা বহু যত্ন লাগিব কৰিব, {{gap}}তেহে যদি হব পাৰোঁ যুজৰ কাৰণে বলো
{{gap}}শিশু হত্যা, নাৰী হত্যা জ্ঞাতি হত্যা কৰি {{gap}}সুখেৰে ভুঞ্জিবা ৰাজ্য
{{gap}}বনে বনে ফুৰে মাথোঁ গৰু চাৰি চাৰি; {{gap}}গোৱালৰ লৰা বুলি সমস্ত জগতে {{gap}}জানে
{{gap}}ৰজকক কবা, বাছি বাছি ৰাজ সাজ {{gap}}আনে যেন ধুই শুকুলা সুন্দৰ কৰি
{{gap}}মালী আহি বিচিত্ৰ মালাৰে সজাবহি {{gap}}দেবাঙ্গ যোগ্য মৃগমদ কস্তুৰি চন্দন
{{gap}}ৰাজৰাজেশ্বৰ মই কত ৰজা আহি {{gap}}বন্দে দিনে ৰাতি মোৰ চৰণ যুগল
{{gap}}অতি সুকুমাৰ দেহা হেনো দুয়ো অতি {{gap}}ব্যথিত হৈ জনাইছে মোক
{{gap}}দেখা পাব মোক অন্তৰত কৰিলেই— {{gap}}সুমৰণ; তাৰ পাছে প্ৰভাস তীৰ্থত- {{gap}}হব মহৎ মিলন
{{gap}}পিতা পুত্ৰ সখা পতি প্ৰেম হিয়া ভৰা {{gap}}নিবেদিলো ৰাতুল পদত
{{gap}}২ মাহৰ ভিতৰত কেবাখনো কিতাপ লিখিবলৈ হাতত লোৱাত এই কিতাপখন ১০ দিনতে লেখি শেষ কৰা হৈছিল
{{gap gap}}আকৌ ব্ৰজত আহি থাকোঁ যদি গৰু চাৰি {{gap gap}}ভাত খাই, কৰ্তব্যৰ ক্ৰতি হেতু হব {{gap gap}}অপযশ সংসাৰত
{{gap gap}}ৰমণীৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠদান কৰি {{gap gap}}দিছে বিধাতাই সন্তান সন্ততি
{{gap}}আই মোৰ, ভাগীৰথী সম জগজ্জননী {{gap gap}}পতিত পাৱনী প্ৰেমৰ আধাৰ নিজে, {{gap gap}}আজি বিশ্বময় সৱে নিজৰ সন্ততি
{{gap gap}}কাজলা গোপৰ শিশুবোৰে আই আই {{gap gap}}বুলি মাতিব যেতিয়া মুখ ভৰি ভৰি,
{{gap}}কেতিয়াও নাহে ৰাজ সভা পৰিহৰি {{gap}}খাবি আজি, পলা পলা কটা অসভ্য শ্ৰীদাম
{{gap gap অভিমান কৰি কৈছে নিজকে আই {{gap gap}}পাৰ হৈ গল, ভৰি দিছে কৈশোৰত, {{gap gap}}তোলনীয়া আই বুলি
{{gap gap}}তুচ্চ তপ জপ তুচ্চ তীৰ্থভূমি, {{gap gap আমাৰ মনত এই মাতৃৰ চৰণ {{gap gap}}চুমা এটি আই
{{center কৃষ্ণ বলোৰাম কাষত বহে, কৃষ্ণই লাহে লাহে চকুৰ পানী মচি দিয়ে {{gap}}সতী মাতৃ জন্মদাতৃ তুমি ভাগীৰথী
{{gap}}হিয়া ফালি কোনে মোৰ বাছাক কৰিলে চুৰ {{gap}}আহা বাছা আহা মণি নিজীয়ে পৰাণ মোৰ
{{gap}}প্ৰেমৰ পুতলি তুমি হিয়াখনি প্ৰেমে ভৰা— {{gap}}মাতৃৰ হিয়াৰ ব্যথা গুচুৱাই দয়া কৰা
{{gap}}তব চৰণত গাঁথি দিলোঁ সখা {{gap}}সদায় সদায় তাত মোৰে দৰে সখা {{gap}}ঠিয় দিবাহঁক কদম তলত গৈ
{{gap}}গোঠলৈ ধেনুলৈ যাওঁতে সদায়, বান্ধি {{gap}}নিবা ক্ষীৰ সৰ লৱনু সন্দেশ লাড়ু
{{gap}}বজাবা মোহন বাঁহী, সেই ৰব শুনি {{gap}}শান্ত হব হিয়া ব্ৰজবাসী সকলৰ
{{gap gap কৃষ্ণয় ডিঙ্গিত সাৱটী ধৰি গায় poem {{gap gap}}প্ৰিয় মুখখনি চাম মই
{{gap}}সুদাম বসুদাম ক'ত আছে মোৰ⸺ {{gap gap দুৱৰী সসম্ভ্ৰমে আঁতৰ হয় poem {{center
{{gap মাথো) দেখুৱা দুৱৰী দেখুৱা⸺ {{gap gap}}প্ৰাণৰ কানাই প্ৰাণৰ বলাই {{gap gap}}আহাঁ আহাঁ ভাই এতিয়া
{{gap}}ভয় নুখুৱাও আৰু কাণ খোৱা কথা {{gap}}কৈ কৈ, নিশা মোৰ বুকুত শোওঁতে
{{gap}}গৰু চাৰি ভাত খাওঁ গুৱালৰ লৰা; {{gap}}আজি হেনো কংসৰাইৰ ৰাজ প্ৰাঙ্গণত {{gap}}মল্লক্ৰীড়া হব
{{gap}}আজি মথুৰা নগৰী সৰৱ মৰিব হে {{gap}}সখা, ক্ৰূৰ মালে আঘাতিলে শ্ৰীঅঙ্গত
{{gap}}নিদিওঁ নিদিওঁ আমি অন্যায় যুঁজত {{gap}}যুঁজিবলৈ পশু সম মালসহ সখা
{{gap}}কি সতেনো আহিলা তিয়াগি ব্ৰজ বধূকুল {{gap}}নিজীব গোপিনী নেদেখিলে চান্দ মুখ
{{gap}}মহাবীৰ কিশোৰ কুমাৰ দুটি, চোৱাঁ {{gap}}পৰিশ্ৰম ক্লান্ত কি সুন্দৰ দেখি
{{gap}}উগ্ৰসেন পিতা, ইহঁতক লৈ বন্দী {{gap}}কৰি থ গৈ পোতাশাল গাঁতৰ মাজত
(আগধৰি হাতীদাঁত মাটিত থৈ পয়তাৰা কৰে ) {{gap}}তোৰ গাত বহুত মঙ্গহ হেৰ মাল
{{gap}}ৰাজ প্ৰাসাদৰ সম্মুখ ভাগত দিনে {{gap}}ৰাতি থাকক প্ৰহৰী, যেন ছলে বলে {{gap}}পশিব
{{center কংস, ৰাণী, নন্দ, মল্লগন, বসুদেৱ, দৈৱকী, {{gap}}বধিলে ইহঁতে বীৰ চানুৰ মুষ্টিক
(হাতৰ বলয় খুলি পেলায়) {{gap}}কৃষ্ণ, তুমি যদি বিষ্ণু অৱতাৰ হোৱ {{gap}}তেন্তে কিয় আজি এনে দুঃখ দিলা মোক
{{gap}}যুঁজৰ পূৰ্ব্বতে মনত পৰিছে মোৰ {{gap}}মাতৃক দেখা কৰি পদধূলি লবৰ {{gap}}কাৰণে বৰ ইচ্ছা হইছে মনত
{{gap}}অসি যুদ্ধ, ধনু যুদ্ধ একোকে নহয়, {{gap}}কেবল যুঁজিব মোৰ মালৰ লগত {{gap}}বন্ধু ভাৱে
{{gap}}বাইদেউ দৈৱকী জননী, পালা দুখ {{gap}}জীৱনত বহু এবে সুখে ভুঞ্জা ৰাজ, কৃষ্ণ
{{gap}}আজি সোতেৰ বছৰ আগে, সেই নিশা {{gap}}ঘোৰ শিলা বৰষুণ নুশুনি কাৰোৰে {{gap}}মাত, তেনে সময়ত মোৰ কোলা জুৰি
{{gap}}তোড়ন মুখত থাকিব যতনে পীড় {{gap}}বাটে বাটে থাকিবা যতনে সাজু হৈ
{{gap}}অতি সুকুমাৰ সযত্নে পালিত দেহা {{gap}}অক্ৰুৰ বীৰে, তব আজ্ঞা মতে চাবলৈ
{{gap}}উপজিলে যি ৰাতিত জিলিকাই কোলা {{gap}}কোলা শূন্য কৰি লৈ গ'ল বিধতায়
{{gap}}থৈ গ'ল অসহায় পচা জীৱ এটি, {{gap}}ক্ষুদ্ৰ শিশু কন্যা সিয়ো
{{gap}}পুত্ৰ কঙ্গালিনী মই; আজি সোতৰ {{gap}}বছৰে জপি আছোঁ মাথো প্ৰাণ প্ৰিয় {{gap}}নীলমণি মোৰ
{{center কংস, পৰিষদ বৰ্গ, দূত, ৰাণী, মন্ত্ৰী আৰু আন আন যাদব সকল
{{gap}}প্ৰজাগণে যাৰ সততে সুযশ গায় {{gap}}হীন মতি মই নমো প্ৰভু চৰণযুগল
{{gap}}ক্ষুদ্ৰ গোপ শিশু দুটি, মোৰ যশোদাৰ {{gap}}প্ৰাণ, নয়নৰ মণি ব্ৰজৰ জীৱন
</poem {{gap gap}}কি সুন্দৰ উদিছে তপন ৰূপে ৰসে ৰঙ্গে ভৰি শোভে কেনে মধুপুৰী
{{gap}}আকৌ আকৌ কিবা দেখো দয়াময় {{gap}}অসি খড়গ হাতে লহ লহ ৰক্ত জিভা {{gap}}উস্
{{gap}}প্ৰেমৰসে আপ্লুত ভোজন দ্ৰব্য দান {{gap}}ভকতৰ, অতি উপাদেয় অতি মিঠা
{{gap}}কৃষ্ণ নিধি সহ ভাই বলোৰাম কালি {{gap}}গল গৈ মথুৰালৈ অক্ৰূৰে সইতে
{{gap}}গধূলি বেলিকা মহাৰাজ নন্দ গল, {{gap}}ৰাজদূতে আহি লৈ গল মধুপুৰলৈ {{gap}}আজি হব ৰাজসভা শেষ
{{gap}}কবা মোৰ কথা; চিৰকাল পুত্ৰ প্ৰাণা {{gap}}দুখুনী যশোদা মাৰে ঘনে ঘনে চাই {{gap}}আছে পদুলি বাটলৈ
{{gap}}আনিবা আনিবা ধৰি বান্ধ, কপটিয়া {{gap}}নিঠুৰ হৰিক, নহলে এৰিম প্ৰাণ
{{gap}}ধন্য ব্ৰজবাসী, ধন্য ব্ৰজধাম, গোপী {{gap}}পদৰেণু পৰশত পূত হৈ ৰল
{{gap}}স্পৰ্শে তব কত জমমৰ তৃপিতি নোহোৱা {{gap}}কত হাবিলাষ, কত প্ৰেম আশ জাগে {{gap}}মোৰ হিয়াৰ মাজত
{{center ৰাজ বাট (দুজন দুৱৰী {{center কৃষ্ণ বলোৰামৰ মল্লবেশে প্ৰবেশ {{gap}}অসি লৈ ভীষণ প্ৰহৰী
{{gap আগবাঢ়ি গৈ) দুৱৰী এৰি দে দুৱাৰ, যাম আমি ১ম দূৱৰী
{{gap}}কিবা ছাৰ ধন, জন, মান, জননীয়ে {{gap}}পুত্ৰৰ প্ৰেমত অকাতৰে বলি দিব
{{gap}}জানো শুনো তথাপিও দেখোঁ জননীৰ {{gap}}হিয়া ভেদি বায় অমৃতৰ ধাৰা যেন {{gap}}পুত্ৰ স্নেহ
{{gap}}চোৱাঁ সখী গছে গছে ফুল কি সুন্দৰ {{gap}}ফুলি শোভিছে ধৰণী
{{gap}}নাথ অজলা অবলা নাৰী বুলি মোক, {{gap}}নুশুনিম সুললিত বাঁহী মাত আৰু
{{gap}}নোৱাৰো ভাবিব কেনেকৈ বাৰু সখা {{gap}}সহিবা সি শৰীৰত মালৰ আঘাত
{{gap}}ক্ষত্ৰিয় ৰমণী, কিবা মোহে আবৰিলে {{gap}}বল নধৰিলে দেহাৰ মাজত সৱে {{gap}}কি কৰিব ৰূপে
{{gap}}তাত হেনো হব বহুত উৎসৱ আজি {{gap}}বিচিত্ৰ ভূষণ দিয়া হে আমাক মিতা {{gap}}পিন্ধি সাজ ৰাজসভা যোগ্য সাজি লওঁ
{{gap}}হেৰ কটা গাৱলীয়া অঁকৰা পিশাচ {{gap}}কি কলি, কি কলি তই
{{gap}}জননী আদ্যা শক্তি জীবাত্মা ৰূপিনী {{gap}}গোপীগণ, পৰশত পুণ্য কৃষ্ণ তনু {{gap}}কৃষ্ণময় তনু মন প্ৰাণ হলা সৱে
{{gap gap gap}}কি নো ভমকৰ তালি, ভাল খন থৈ ফটা খন পালি
{{gap}}এজন মৰমীয়াল আৰু দন-হাই ভাল নোপোৱা ৰজাই এখন ৰাজ্যক বঙালী ৰা}}জত্ব ক{{বঙালী ৰি}}ছিল
{{gap}}সেই ৰাজ্যৰে এজন ডাঙ্গৰ মানুহৰ তিনটী লৰা আছিল, অলিভাৰ, অৰ্লেণ্ডো, আৰু জাক্‌
{{gap}}"ভেৰোণাৰ দুজন ভাল মানুহ Two Gentlemen of Verona)⸺১৫৯৫ চনত লেখা হৈছিল বুলি আন্দাজ কৰা হয়
{{gap}}বহুত দিন আগৈয়ে ব্ৰিটেন্ দেশত লীয়াৰ নামেৰে এজন ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল
" বুঢ়াই এইবোৰ কৃত্ৰিম কথাত পমি গৈ দুইজনক ৰজ্যৰ তিনি ভাগৰ {{gap}}এতিয়া ৰজাই কৰ্ডীলিয়াক শুধিলে
{{gap}}ইপিনে গণেৰিল আৰু ৰীগেণৰ শত্ৰুতা এনে হ'ল যে পৃথিৱীত দুজনী একেলগে জীয়াই থাকিব নোৱাৰা হ'ল
{{gap}}বনবাসী ডিউক্‌ জনাৰ আগতে সেই বিয়া সমাধা হবৰ কথা হ'ল
{{gap}}ইপিনে ভেলেন্টাইনে যেতিয়া মিলান ৰাজ্য এৰি যাবলৈ হুকুম পায়, তেওঁ ৰাজ্য এৰি গল
{{gap}}বিয়ান্‌কাক দেখি ভোল যোৱা আৰু এজন ডেকাই কেনেকৈ ভুৱা দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে শুনা
{{gap}}এন্টিফোলাছ্ আৰু ড্ৰোমিও— দুয়ো স্বিৰাকিউজৰ উভটি নহা দেখি বাপেক ওলাল
' ৰজাই কলে— "তোমাক এদিন সময় দিয়া গ'ল, তুমি যদি এই দিনৰ ভিতৰত টকা দিব নোৱাৰা তোমাৰ প্ৰাণদণ্ড হ'ব
{{gap}}ইপিনে যি সৰু ল'ৰাটীক স্বিৰাকিউজৰ এন্টিফোলাছক-তেওঁ বিচাৰি আহিছিল, সেই লৰাটী তেতিয়া সেই ঠাইতে
" "দেউতা মই টকাৰ কথা কব নোৱাৰোঁ, আমাৰ আয়ে আপোনাক খাবলৈ মাতিছে
" "দেউতা, খোৱাপাতত বহি মোৰে সৈতে ৰং ধেমালি কৰি থাকিব, এতিয়া খাওকহি
" এনে বহুত কথা কৈ হাহুমুনিয়াহ কাঢ়ি চিয়ঁৰ বাখৰ কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}ইপিনে এই এন্টিফোলাছে খাই থাকোঁতে আনজন এণ্টিফোলাছ আহি হাজিৰ—লগত লগুৱাও
" {{gap}}সোণাৰীয়ে আকৌ কাৰাবাক কিবা অলপ ৰূপ দিব লগীয়া আছিল
" এন্টিফোলাছে ক'লে "মোক ক'ত মণি দিছিলা, মই তেনে একো বস্তু তোমাৰ পৰা পোৱা নাই
{{gap}}এই মঠৰ ওছৰতে আকৌ স্বিৰাকিউজৰ সাওদৰ প্ৰাণ দণ্ড দিবৰ হুকুম হৈছিল
* এই নাট খনি "ভ্ৰম ৰঙ্গ" নামেৰে অসমীয়া ভাষাত ১৮৮৮ কি<noinclude noinclude>
colspan="3 Folk Tales of Assam ইংৰাজী ভাষাত ১৭ টী অসমীয়া সাধুকথা
. শৰৰ যে ঘৰ বান্ধি হৰক বন্দী কৰ॥ ৮২২ দেৱক হৰক ঢাকি মাৰ ঘোৰ শৰ
:ৰদ পাই জিলিকিছে মুকুতাৰে দাঁত॥ :লৈ থৈছো দুগ্ধ থৈছো থৈছো আৰু লাৰু
' কিমান বাট আহিলো বুলি ফুল কোৰ কৰ দোষে চুলে ঠনৰাই ছিগিলে উড়ি যাওঁ উড়ি যাওঁ কৰে
. ফোটিকৰ তন্তুত বসাইলা এক মুঠি॥ মুঠিৰ প্ৰহাৰে তন্ত ভৈলা চিনাচিৰ
.ঢাপৰ কাণ কটা সি আই মালিনী, সেই মলা ধৰিী, • দিবা পাঁচতুলী,
• কৰে হৰি হৰি ই বোলে মালিনী সিবেলে মালিনী ই বোলে মালিনী সি বোলে মালিনী ফুলৰ মলা গাঁথি
' কামিনীৰ লগতে gap}}পুৰুষ বন্দী হল, দাল কাটি মোকলা gap}}দালৰে হৰিতাল, হৰিৰ নাম দিয়ে gap}}পুত্ৰ মোকলাবি
</poem নাও শালে কাঠৰ gap থােৰালি মহুৰা, থাউনি পানী এড়ি gap এথাউনিত পড়িলো, {{gap}}প্রভু হাতে মেলি ধৰা ॥
</poem দালদুল ভাঙ্গি তই তেলীৰ তালৈ যাবি তেলীয়ে দিব তেল খাৰণী মালীয়ে দিব ফুল
</poem ভাত হল শাক হল শালিকী বাই বা কেহেলৈ গল
</poem যেতিয়া আছিলোঁ মই মাও বাপৰ ঘৰে, তেতিয়া নগৈলা কেনে লঙ্কাৰ বনিজে হে
• তি হে নহলি, ছিলো নহলি কোৱাই কা নকৰা ঝিলি ঝ
• পৰিলা . সৰি মুঠি দেবী আনি দিল সুবিসা বাটি
•ভূজাৰৰ পানী নোহে উত্তম গঙ্গাজল, বাড়ি ভৰি আছে আমাৰ ডাব নাৰিকল
. ফুৰি ফুৰি মহাদেৱ বৃষভে পৰিলা॥৯২৩ পাশুপত্ৰ অস্ত্ৰ পৰি গুছিলেক বল
{{gap}}অসমীয়া ৰাইজে তেখেতক যি দৰে শ্ৰদ্ধা কৰিছিল আশাকৰোঁ তেখেতৰ ৰচনাকো সেইদৰে আদৰ কৰিব
{{gap}}এই পুথিখনৰ বেলেগ বেলেগ অংশ ভিন্ ভিন্ সময়ত ৰচিত হৈ চাৰিওফালে সিচৰিত হৈ পৰি আছিল
"কীৰ্ত্তন"ৰ আধ্যাবিলাক ভিন ভিন সময়ত লিখা আৰু পাছত হে একেলগ কৰা
" ইত্যাদি এই ভনিতা সেই যুগৰ সকলো কবিৰ প্ৰধান আদৰ্শ
{{gap}}প্ৰহলাদ চৰিত্ৰত চাৰি সিদ্ধক জয় বিজয়ে অপমান তাসমাৰ দ্ৰোহ চিন্তে যি জন যমৰ দূতে কৰে তাক দণ্ডি
{{gap}}মহাকবি সকলৰ আৰু এটা লক্ষণ থাকে যে তেওঁলোকৰ অনেক ৰচনা প্ৰবাদৰ দৰে হৈ যায়
"হৰমোহন"ৰ ফুলনি বৰ্ণনাৰ কথা ইয়াত তুলি নিদিওঁ, কাৰণ তাক অসমীয়া আবাল বনিতাই জানে
{{gap}}প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰত, চাৰি সিদ্ধই খং কৰিছে, শুনিব কোপে চক্ষু পকাই মাতন্ত খঙ্গে॥
</poem সাধু মানুহৰ কেনে গভীৰ খং—জয় বিজয়ক "তই" বুলিও নকয়
{{gap}}ইফালে ষণ্ডামাৰ্কই ৰজা আৰু অনুদাতাৰ লৰা প্ৰহ্লাদক ঘৰলৈ মাতি আনি হাঁহি হাঁহি সুধিছে {{center
</poem {{gap}}"হৰমোহন"ত বিষ্ণুৱে মহাদেৱক উপদেশ দিছে :— সিটো স্ত্ৰীৰূপক দেখিবা কোন কাজে"
</poem {{gap}}যেতিয়া এই অহঙ্কাৰৰ ফল হাতে হাতে পালে তেতিয়া<noinclude noinclude>
"}} {{gap}}এই "তোৰ" পদটোৰ দ্বাৰা হিৰণ্যকশিপুৰ প্ৰতি ব্ৰহ্মাৰ কিমান মৰম কিমান বেথা প্ৰকাশ পাইছে
"</poem ইয়াত 'বিপৰীত শব্দটোৱে যেনেকৈ প্ৰথমতে প্ৰকাশ কৰিছে "অতি অদ্ভুত, অতি আচৰিত
" সেইদৰে সঙ্কেততে যেন পুৰুষৰূপী শ্ৰীকৃষ্ণই স্ত্ৰী মায়া ধৰা ওলোটো কথাটোকে কৈ দিছে
Operation Room আৰু পৰীক্ষাৰ কাকতত বাদে এনে আলোচনাৰ বৰ মূল্য নাথাকে
{{gap}}এই সঙ্গীতটিৰ প্ৰতি শব্দত আৰু প্ৰতি শাৰীত কেনে বিষম বিৰহৰ ব্যাকুল ব্যথা বাজি উঠিছে
{{gap}}চাৰি পুৰুষাৰ্থৰ অৰ্থ বুজি তাক লাভ কৰিবৰ উপায়— ব্যক্তিগত জীৱনৰ শিক্ষা আৰু সমাজ বন্ধন
" ইত্যাদি শাস্ত্ৰ বাক্যয়ো বৰ্ণ শব্দৰ অৰ্থ যে জাতি নাছিল এই কথাকে সমৰ্থন কৰে
{{gap}}আজিকালি স্থাপিত হোৱা অনুষ্ঠান বিলাকে কৰিব লগীয়া কণা অনেক আছে আৰু বহুত কাম ইতিমধ্যে আৰম্ভ কৰি দিছেও
{{gap}}"বিষুব"ৰ পৰা বিহু হোৱা আদি কথা বহুদিনৰ পৰা ভালেমান লেখকে লেখিলে
{{gap}}এটা কথাত মুঠতে গৰমিল দেখা যায় যে শত্ৰুধ্বজ উত্থান উৎসৱ ভাদ মাহত হৈছিল
{{gap}}শিখ ধৰ্ম্মৰ মূল কথা বুজিবলৈ অসমীয়া মানুহে বেচি প্ৰয়াস কৰিব নালাগে
</poem এনে বিলাক শিক্ষাৰ গুণত গুৰু নানকৰ মতত অনেক {{c ৪
{{gap ৬) কোনো মাদক দ্ৰব্য, ব্যৱহাৰ নকৰিবা আৰু ধপাতোঁ নাখাবা
{{gap ৯) "অকাল" অৰ্থাৎ অনন্ত এক ঈশ্বৰক হে পূজা কৰিবা
{{gap ১৫) যি টকা নিজে সঞ্চিত কৰিব পাৰা তাৰে দহভাগৰ এভাগ দান কৰিবা
{{gap}}এইবিলাক প্ৰতিজ্ঞাই বয়-স্কাউটৰ আৰু মধ্য যুগৰ নাইট সকলৰ প্ৰতিজ্ঞা বিলাক মনত পেলাই দিয়ে
{{gap}}এই প্ৰায় আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰ একে মানুহেই বা একে জাতিৰ মানুহেই এই দেশত বাস কৰি থাকা নাই
{{gap}}নগাওঁ, চাপৰমুখত গুৰু গোবিন্দ সিংহৰ জন্মোৎসৱত সভাপতি ৰূপে দিয়া ভাষণ
{{gap}}মই নিজেও এক প্ৰকাৰ চিকিৎসা ব্যৱসায়ী, যদিও শাৰীৰিক চিকিৎসা নকৰি আমি যথাসাধ্য মনৰ চিকিৎসা কৰোঁ
{{gap}}যি কোনো চিকিতৎসাই নহক, প্ৰত্যক্ষ ফল দেখিলে মানুহৰ তাৰ প্ৰতি আস্থা নোহোৱাকৈ নাথাকে
{{gap}}মোৰ তৃতীয় আৰু শেষ কথা উচ্চাকাঙ্খা মনত লৈ বিদ্যা আৰ্জন কৰা উচিত
{{gap}}শেষ কৰাৰ আগতে আৰু এক আষাৰ বৰ পুৰণি আৰু সেইদেখিয়ে মূল্যৱান কথা কব খুজিছো
{{gap}}তেওঁবিলাকৰ মাজতো যুক্তিবাদী সকলে দুটা বিষয়ত সংস্কৃত শিক্ষা আৱশ্যকীয় বুলি স্বীকাৰ কৰে
[এগৰাকী শিক্ষিত পুৰুষ কি] এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ কিছুমান ডাঙৰ লোকৰ পৰা আনি প্ৰকাশ কৰিছিল
{{gap}}অৰ্থ উপাৰ্জনৰ পিনৰ পৰা চালেও দেখা যায় স্কুল কলেজৰ শিক্ষিত মাত্ৰই অৰ্থ উপাৰ্জন কাৰিব পাৰেনে
{{gap}}এইবিলাক কথা কোৱাৰ মোৰ উদ্দেশ্য— কোনো শিক্ষা প্ৰণালীক নিন্দা কৰা নহয়; বা কাকো সৰু বৰ কৰা নহয়
{{gap}}দ্বিতীয় কথা, শাৰীৰিক শ্ৰম খেল আদিৰ কাৰণে টোলত একো যত্ন লোৱা নহয়
{{gap}}কিন্তু সম্প্ৰতি চৰকাৰে টোল শিক্ষাৰ কাৰণে যি খৰছ কৰে তাতকৈ অন্ততঃ পাঁচগুণমান বেচি খৰছ কৰা উচিত
{{gap}}প্ৰায় পাঁচ শ বছৰ আগৰ বঙ্গদেশত আবিৰ্ভাৱ হোৱা নিমাই-নিতাইৰ কথা বহুতে জানে
"জ্ঞান দায়িনী" সভাৰ যোগে নৰ্মাল স্কুলৰপৰা "প্ৰভাত" নামে এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰিছিল
{{gap}}প্ৰাইমাৰী শিক্ষাৰ বিষয়ে তোমাৰ যি কবলগীয়া সংক্ষেপ কৰি লেখি জনাবা
— নভৰাওঁ প্ৰিয়া হেৰা, নাভাবিবাঁ আন, বীৰৰ শোভন কাৰ্য্য নহয় পলোৱা,
— নাচি উঠে মন মোৰ তাৰ চেৰে চেবে, প্ৰকৃতি বুকুত প্ৰাণ ক্ষন্তেক জুৰাই
– অকলে মিলিছে সুযোগ, অহ, মিলিব ৰণুৱা এবে মনৰ জোখায়
::অকলে আপোন মনে কৰিছোঁ বিহাৰ, ::আৰু মোৰ ৰাজ্যচিন্তা, আত্ম বাহুবল
::তপস্যা সাধন নোহে ব্ৰত জীৱনৰ, ::নাছিল সমূলি বৈৰাগী জনৰ ভাব ::আদি জীৱনত
::চৰাই-চৃকতি মাথোঁ পশে এই ঠাই, ::চিন্তাশূন্য প্ৰাণ তাৰ, আতি নিৰমল, ::উলাহত নাচি নাচি উৰে
"কৃষ্ণসাৰােহপি কৃষ্ণেন মৃগেণ সাৰঃ শ্রেষ্ঠো যঃ সােহপি অসৌধীৰ (ৰঃ) কাকটঃ
Sauviras (pl) কীকট কৃপণে নি সে বিষু পুভূমি নীবৃতি ইতি মেদিনী
" বিম্বং ভগবতো যত্ৰ জগদেতচৰাচৰম ॥১০ অত স্তদেশ সেবনে ভগবতে নিদেশমাই দেবাৰ মনুষ্যেষু মাচৰিতানি চ
(২) দধতি সন্মনত্বরি (ঐ ভা) দধতি মন সকৃৎ (ক) ধতি মনঃ সক্ক, য (খ)
(২) বিজ্ঞানীয়াৎ ইতি (ক) পুস্তকে বিজ্ঞানীয়ামে " ইতি মুদ্রিত (৩ ভগবন্ (ক) ভগবান (শ্ৰী ভা)
+ অত ভগবদ্যামপৰায়ণঃ সৰ্বসাধকো ভবতীত্যাহ নাৰদঃ ৩ ঘূণতি ইতি মুদ্রিত শ্ৰীধৰটাকায়াম
• ৩১৪ ৰক্ষণায় চৰেল্লোকে ভক্তৰূপেণ নাৰদ ॥ ৩৯৫ তস্মাত্তৈৰেবাবলােকিতে যােহপি কোহপি পৰং পদং
35 (৫) জিহবা ন বক্তি ভগবদ গুণনামধেয়ং কৃষ্ণায় নো নমতি যচ্ছি একদাপি যস্য জিহেত্যাদ্যন্তয়ঃ
poem গাৱে পীতবস্ত্ৰ হাতে শিঙ্গা বেত বেণু॥ কৰ্ণত গুঞ্জাৰ থোকা মাথে মৈৰা পাখী
- অজ্ঞানিক জ্ঞান দি মনত পালো কষ্ট, কনিবোৰ ভঙ্গি পেলাই বাহহা কৰিলো নষ্ট
'ৱ'ৰ ঠাইত বৰ 'ও' যে দিলেক॥ যেন মতে লিখি আছে তেমনে পঢ়ন্ত
" এহি ফাকি শুনি বোলা মাধৱে দুনাই॥২৩॥ ৰাখিয়োক নাৱ দুঃখ পাৱে আবে মানে
noinclude><ref>(২) মূলনাটত শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰই সীতাক লৈ অযোধ্যালৈ অহাৰ পিচত কোনো গীত নাই
{{center —শঙ্কৰদেৱৰ শ্ৰাদ্ধত দামোদৰৰ অনুপস্থিতি সব লোক গৈল হৰি কীৰ্ত্তন চাহিত
{{gap}}হে কৌন্তেয়, প্ৰলয় কালত সকল ভূতসব মোৰ ত্ৰিগুণময়ী মায়াত লয় যাই
{{gap}}ইয়াত বাজেও ভট্টদেৱ লিখা পুথিবিলাকৰ ঠায়ে ঠায়ে তেওঁ সেই কথা গৌৰবেৰে উল্লেখ কৰিছে
{{gap}}এই কিতাপ প্ৰথম বাৰ প্ৰকাশ কৰোতে কেতিয়াও নেভাবিছিলো যে সি তিনি চাৰি মাহৰ ভিতৰতে বিক্ৰী হৈ যাব
{{gap}}হে সামাজিকসব দেখ ভগৱন্তে প্ৰথমে দুষ্কৰ জ্ঞান কৰ্ম্ম কহি নৱম অধ্যায়ত ভক্তি বিনে আন নকহিলা
{{gap}}চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়ত পুৰুষ প্ৰকৃতিৰ স্বতন্ত্ৰ দূৰ কৰি গুণ সঙ্গত বিচিত্ৰ সংসাৰ কহিবা
{{gap}}বৈৰাগ্য বিনে জ্ঞান ভক্তি দুয়ো নহে, এতেকে পঞ্চদশ অধ্যায়ে বৈৰাগ্য পূৰ্ব্বক জ্ঞান কহিবা
{{gap}}এমন প্ৰকাৰে প্ৰাণীসবে সংসাৰ বৃক্ষৰ ৰূপ নলভে, যাৰ আদি অন্ত স্থিতিও নাই
{{gap}}সত্ব ৰজ তম এই তিনি গুণ প্ৰকৃতি হতে উৎপত্তি হুয়াছে
{{gap}}গীতা পাঠ কৰিতে যদি কোনো জনে শুনে তাৰো ফল শুনা
{{gap}}যদি বোলা শুভাশুভ কৰ্ম্মে বা আত্মা বৈষম্য হৈলে কেমনে শুদ্ধ হৈব তাত শুনা
{{gap}}এতেকে দোষহীন ভক্তক যি গীতা উপদেশ দেই তাৰ ফল কহন্ত
{{gap}}পুৰুষে মোক আশ্ৰয় কৰি সকল কৰ্ম্মক মোত অৰ্পিয়া মোৰ প্ৰসাদে মোৰ সৰ্ব্বোত্তম নিত্য পদক পাৱে
{{gap}}এমনে সাঙ্খ্যাদি মতে প্ৰকৃতিৰ পৰতন্ত্ৰ কৰ্ম্মৰ পৰতন্ত্ৰ কহি ইদানীক স্বমত কহন্ত
{{gap}}এতেকে অতি প্ৰশস্ত ভগৱন্তৰ নাম সকল কৰ্ম্মৰ সাদ্‌গুণ্যৰ অৰ্থে কীৰ্ত্তন কৰোক
{{gap}}হে লোকসব দেখ ভগৱন্তৰ নামৰ মহিমা যাৰ কীৰ্ত্তনে বিগুণ কৰ্ম্মে সগুণ হয়
{{gap}}এতেকে বঞ্চক পদে সকল কৰ্ম্মৰ ফলক এড়ি আত্মজ্ঞানৰ অৰ্থে কৰ্ম্ম আচৰিব
{{gap}}হে সাধুসব দেখ ভগৱন্তৰ ভক্তিৰ মহিমা, যাক পৰম শ্ৰদ্ধায়ে আশ্ৰয় মাত্ৰতে হৰিৰ প্ৰিয় হয়
{{gap}}এই মনুষ্য লোকত শীঘ্ৰে কৰ্ম্মফলক আকাঙক্ষা কৰি ইন্দ্ৰাদি দেবতাক ভজে, সাক্ষাতে মোক নভজে
{{gap}}যদি বোলা কেমনে জন্ম কৰ্ম্মক জানিলে তোমাক পাৱে, তাক শুনা
{{gap}}এই ভিনি দোষক এড়ি পুৰুষে আপুনৰ শ্ৰেয়স আচৰি পৰম গতি পাৱে
{{gap}}ভগৱন্তে পৰম কৃপায়ে বিভূতিবৈভব কহি অৰ্জ্জুনৰ দেখিবে ইছা দেখি বিশ্বৰূপ দেখাইলা
{{gap}}হে সাধুসব দেখ শ্ৰীকৃষ্ণক পুৰুষোত্তম কৰি জানিয়া ভজলে সকল জাতিয়ে কৃতাৰ্থ হয়
{{gap}}কেতিয়াবা ভােজ হয় ধনীৰ ঘৰত বেচি ভাগ পাততেই ৰয় ;
{{gap}}সম্মুখত থিয় কৰি ইফালে জয়াক বিচাৰিলে চুলিক্ ফাই গদাৰ সন্ধান