jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}পেছেন্ট কেয়াৰ টিমটোৰ অহৰহ প্ৰচেষ্টাত অমৃতাই চেতনা ঘূৰাই পাইছিল যদিও শৰীৰ অত্যন্ত দুর্বল
{{gap অহা জনমত আৰু এই বাৰৰ দৰে ভুল নকৰাে মােৰ সােণ
" {{gap}}গভীৰ দৃষ্টিৰে তাইৰ দুচকুত নিজৰ চকু থৈ কৈছিল সি অত্যন্ত আৱেগেৰে
{{gap}}আৰু দুনাই অনুৰাগৰ আগত নিজৰ মৃত্যুইচ্ছাৰ কথা কবলৈ আৰু তাইৰ সাহস হােৱা নাছিল
{{gap}}অমৃতা ভালকৈ সুস্থ হৈ উঠাৰ পিছত তাইক ডীলাক্স কেবিন এটালৈ শ্বিফট কৰা হল
{{gap}}অমৃতা সুস্থ হৈ উঠা দেখি শ্যামলীও সমানে আনন্দ অনুভৱ কৰিছে
{{gap}}নিজৰ মনৰ বাসনা পূৰ কৰিবলৈ তাই ইচ্ছা কৰিও যে স্বার্থপৰ হ'ব নােৱাৰিলে
{{gap}}প্রথম এসপ্তাহ তাই কান্দিছিল, খােৱা বােৱা বন্ধ কৰি দিছিল কথাবােৰ জানিব পাৰি
{{gap}}হৃদয়ৰ একোণত মিহি বিষ এটা এতিয়াও অনুভৱ কৰে তাই প্রায়ে
{{gap}}আৰু তাইৰ সন্মুখত এয়া অনিৰুদ্ধ বৰুৱা নহয় মাথো অনুৰাগ বৰুৱা
{{gap}}কিমান মানুহৰ কপালত নাে সঁচা প্রেম আহে কোৱাচোন অনুৰাগ এণ্ড অমৃতা জাষ্ট মেদ ফৰ ইছ আদাৰ
" {{gap}}অদিতিয়ে ভেজিটেবল চুপ যতনাই দি অমৃতাৰ কাণে কাণে কৈছিল স্পষ্টকৈ
{{gap}}অদিতিৰ কথাত কোনাে ন যৌৱনা গাভৰুৰ দৰেই লাজত ৰক্তিম হৈ আহিছে তাইৰ দুয়াে গাল
{{gap}}তাই লুকাই লুকাই হেঁপাহ পলুৱাই চাব ধৰিছে ইটো সিটো কৰি ব্যস্ত হৈ থকা অনুৰাগলৈ
{{gap}}ভীষণ যন্ত্রনাত ছাটিফুটি কৰি উঠিছে অনুৰাগৰ হৃদয়, মগজু সমস্ত শৰীৰ
{{gap}}নিজৰ সোঁহাতখন মুঠি কৰি সজোৰে ঘুছিয়াইছে সি কেবিনৰ পকা ৱালত
{{gap}}শ্যামলীয়ে কটন অকণমান লৈ অত্যন্ত আৱেগেৰে মচি দিছে তেজ বিৰিঙি উঠা ঠাইডােখৰ
{{gap}}ষষ্ঠ ইন্দ্রিয় যেন সজাগ হৈ উঠিছে চিঞৰি চিঞৰি যেন কৈ উঠিছে
{{gap}}অমৃতাই এখন বার্গেন্দী ৰঙৰ একৰঙী প্লেইন শাৰী পিন্ধিছে, লগতে মেটছিং সােণালী ৰঙৰ ব্লাউজ
{{gap}}এই জোঁৱাৰ অনুৰাগৰ হৃদয়ত উঠা অনুভূতিৰ সুতীব্র জোঁৱাৰ টোৰ দৰেই
{{gap}}যিমানেই অমৃতাৰ দুচকুলৈ, তাইৰ মুখখনিলৈ চায় সিমানেই অনুভূতি বােৰ তােলপাৰ লগায়
{{gap}}নাই, তাঁহাতে অকণাে আমনি পােৱা নাই কালৈকো কেৰেপ কৰা নাই
{{gap}}এটি দীঘল হুমুনিয়াহ স্বতঃস্ফুর্ত ভাৱে নির্গত হল অনুৰাগৰ বুকুৰ গভীৰৰ পৰা
{{gap}}ভাস্কৰ মানসিক ভাৱে যে এজন বিকাৰগ্রস্ত মানুহ সেয়া সকলােৱে বুজি উঠিছে
{{gap}}আনক বেদনা দি, যন্ত্রণা দি, মানসিক আৰু শাৰীৰিক পীড়া দি তেওঁ অপৰিসীম সুখ অনুভৱ কৰে
{{gap}}মুম্বাইত অমৃতাৰ অইন কোনাে সম্বন্ধীয় মানুহ বা কোনাে বন্ধু বান্ধবাে নাই
{{gap}}অনুৰাগৰ মাত শুনি নিজৰ ভাৱত বিভােৰ হৈ থকা অমৃতা থতমত খাই উঠিল
{{gap অমৃতা, মই বুজি পাইছাে, তই মােৰ লগত এনেকৈ থাকিবলৈ বেয়া পাইছ
{{gap মুম্বাইৰ পৰা বাহিৰত ক'লৈ {{gap}}প্রশ্নবােধক দৃষ্টিৰে তাই চাই ৰল অনুৰাগৰ মুখলৈ
{{gap}}অনুৰাগে মাথাে মনত পৰাৰ কথা সুধিছে, তাইতাে গাঁৱৰ শৈশৱৰ স্মৃতিতেই অতদিনে জী আছে
{{gap}}দুচকু ভৰি আহিছে তাইৰ চকুপানীবােৰ এই সৰাে এই সৰাে কৈ ওলমি ৰৈছে তাইৰ দুচকুত
{{gap}}পিছদিনাই, বিয়লি চাৰি বজাত অনুৰাগৰ ফ্লাইট মুম্বাইৰ পৰা গুৱাহাটী অভিমুখী
{{gap}}যােৱাৰ আগত দঢ়াই দঢ়াই তাইক আৰু ফোনতে শ্যামলীকো আমনি লাগি যােৱাকৈ সি বুজাইছে দৰৱ খােৱাৰ নিয়ম
{{gap}}বন কৰা লৰাজনকো ভালকৈ বুজাইছে তাইৰ বাবে কি বনাব লাগে, নালাগে ইত্যাদি ইত্যাদি
" {{gap}}তাইৰ সজল চকুযুৰীত চকু থৈ যােৱাৰ পৰত অনুৰাগে কথাষাৰ কলে তাইক
{{gap}}অনুৰাগে বুজি পায় এই সজল দুচকুৰ মৌন ওঁঠ, আৰু চকুলােৰ ভাষা
{{gap}}সি কাষলৈ আহি নিজৰ ৰুমালখনেৰে মচি দিলে তাইৰ সিক্ত চকুযুৰী সিক্ত দুগাল
{{gap}}অনুৰাগৰ পৰা নিজক আঁতৰাই ৰাখিব বিচৰাটো তাইৰেইটো নিজৰ সিদ্ধান্ত আছিল
{{gap}}বুকুখনত অনুৰাগবিহীন ঘৰখনত, সর্বস্বতে যেন বিষাদ আৰু শূন্যতা ওলমি ওলমি ৰৈছে
{{gap}}শ্যামলীয়ে কান্ধৰ বেগটো টেবুলখনত নমাই থৈ ক্লান্ত শৰীৰটো ধুপুছ কৈ চোফাখনত এৰি দিলে
{{gap}}আৰু যদি সি গম পায় তাই ইয়াত অনুৰাগৰ ফ্লেটত আছেহি তেতিয়া {{gap}}ভাস্কৰ অত্যন্ত প্রতিশােধ কামী মনৰ মানুহ
{{gap}}ভাস্কৰ দত্তৰ নিষ্ঠুৰ কর্কশ কণ্ঠ তাইৰ মূৰৰ চৌপাশে ঘূৰিব ধৰিছে
{{gap}}চেদেলি ভেদেলি হৈ পৰি থকা ৰূমটোৰ বস্তু বাহানিবােৰ দেখি তাৰ খং দুগুণে চৰিছে
{{gap}}অনুৰাগ বৰুৱা অকল ঘূৰি অহাই নহয়, ইমান এজন সফল বিজিনেছমেন কেনেকৈ হৈ উঠিল সি
{{gap}}পুনৰ কাঁচৰ গ্লাছ ভৰি অহাকৈ ৰঙীন পানীয় ঢালি পৰম আক্রুশত আটাইখিনি ঘােটঘােটকৈ গিলি থলে সি
{{gap}}একো প্রত্যুত্তৰ নাপাই মােবাইলতাে ৱাললৈ সজোৰে দলি মাৰি পঠিয়ালে সি
{{gap}}ইন্দ্রীয় সুখ পাবৰ বাবে চটফটাই উঠিছে তাৰ ভিতৰৰ কামুক পুৰুষজন
{{gap}}পৰি যােৱা মােবাইলটো উঠাই লৈ ঠিক কৰি সি মিছেছ শৰ্মাৰ নাম্বাৰ ডায়েল কৰিলে
{{gap}}বহুবাৰ ৰিং হােৱাৰ পিছত কল ৰিছিভ নােহােৱাত বিৰক্ত হৈ পুনৰ মােবাইলটো দলিয়াই পঠিয়ালে সি
{{gap}}ড্রাইভাৰজনে অমৃতাৰ লাগেজবােৰ গাড়ীৰ পৰা নমাই লাগেজ ট্রলি এখনত উঠাই দিলে
{{gap}}প্রত্যুত্তৰত অমৃতাই সজল নয়নে অদিতিৰ দুচকুত চকু থৈ মাথাে মূৰটো সামান্য দুপিয়ালে
{{gap}}অদিতি আৰু শ্যামলীক তাতেই এৰি লাগেজ ট্রলিটো লৈ আগবাঢ়িল তাই
{{gap}}আচলতে ভাস্কৰে অনুৰাগক চিনি পােৱা বুলি জনাৰ পিছৰপৰাই ভীষণভাৱে চিন্তিত হৈ পৰিছিল তাই
{{gap}}চাইলেন্ট মডত থব ইচ্ছা গলেও তাই থােৱা নাই কিজানিবা অনুৰাগৰ ফোন আহে
{{gap}}অশান্ত মনটোক শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি চকুযুৰী জোৰেৰে জপাই দিলে তাই
{{gap}}বন্ধ দুচকুৰ আগত আকৌ ভাঁহি আহিছে অনুৰাগ সেমেকা হাঁহি অথচ দুচকুত মৰম ভৰা সেই চিৰচিনাকি চাৱনি
{{gap}}"ফোন ৰিছিভ নকৰিলে কিন্তু মই লগে লগেই মুম্বাই আহি পামহি" {{gap}}এবাৰ কল কৰাচোন
{{gap}}মােবাইলটো অন কৰাৰ লগে লগেই উপৰা উপৰিকৈ কেবাটাও মেছেজেৰে তৎক্ষণাত ভৰি পৰিল ৱাটচ আপ আৰু ইনবক্স
{{gap}}চিট বেল্ট খােলাৰ সংকেত দিয়াৰ পিছতেই যাত্ৰীসকলৰ মাজত মৃদু গুণগুণনি উঠিছে
{{gap}}বিমর্ষ মনেৰে হেণ্ড বেগটো হাতত লৈ ওলাই আহিল তাই যাত্রীজাকৰ লগত
{{gap}}বিমানখনৰ পৰা ওলাই অহাৰ লগে লগেই এজাক চেঁচা বতাহে ধৰফৰাই চুই গল তাইক
{{gap}}কিছুক্ষণ ঠাইতে থিয় হৈ ৰৈ তাই অনুভৱ কৰিলে সমীৰণজাকৰ সেই শান্ত, চেঁচা স্পর্শ
{{gap সেইবােৰ তুমি এতিয়া নকবা ৷ মুঠতে ছয় ঘণ্টা মান ভালকৈ জিৰণি লবা হােটেলত
{{gap}}সিহঁতৰ ভালপােৱাৰ প্রতিদান যে তাই একোৱেই দিব পৰা নাই দিবলৈ পাৰিবও নে তাই এই জনমত
{{gap}}নিজৰ লাগেজ কালেক্ট কৰি, লাগেজ ট্রলি ঠেলি ওলাই আহিল তাই একজিত ৱে'ৰ পৰা
{{gap}}উবেৰৰ গাড়ী এখন বুক কৰি তাই হােটেলৰ দিশে ৰাওনা হল
{{gap}}অদিতিয়ে শিকাই দিয়াৰ দৰেই প্ৰতিটো খােজত এটা সাৱধানতা অৱলম্বন কৰিছে তাই
{{gap}}নির্দিষ্ট চিটি হােটেলখনত চেক ইন কৰি হােটেলৰ কোঠাত বহি তাই অদিতিলৈ ফোন কৰিলে
{{gap}}সমাজ নতুবা পৰিয়ালে গঢ়ি দিয়া এই বেহু ভাঙি ওলাই পৰিলেই দেখিবা তুমি সাহসী হৈ পৰিছা
{{gap}}এটি দীঘল হুমুনিয়াহ স্বতঃস্ফূর্ত ভাবে নির্গত হল অমৃতাৰ হৃদয়ৰ গভীৰতাৰ পৰা
{{gap এইবাৰ মাত্ৰ নিজৰ মনৰ কথা, নিজৰ মনৰ আহ্বান শুনা
{{gap}}অনুৰাগ আৰু অমৃতাৰ মাজত আৰু কোনাে তৃতীয় ব্যক্তি থাকিব নালাগে
" {{gap}}বহু দেৰিলৈকে অদিতিয়ে ফোনতে কোৱা কথাবােৰ তাইৰ মনলৈ আহি থাকিল
{{gap}}ভাস্কৰৰ পাশৱিক গ্রাসৰ পৰা যেন লাহে লাহে ওলাই আহিব ধৰিছে তাইৰ মন মগজু
{{gap}}নিজকে মুক্ত আৰু অকণমান হলেও স্বাধীন যেন অনুভৱ কৰিছে তাই
{{gap}}হােটেলতে ফ্ৰেছ হৈ লৈ তাই খাবলৈ মন নগলেও {{gap}}লাঞ্চ কৰি উঠি নিজেই ঔষধ খাব লাগিব
{{gap}}তাইলৈ এবাৰ ফোন কৰাৰ প্রয়ােজন বােধ অনুভৱ কৰা নাইনে সি
{{gap}}বিষাদে নিজৰ ৰং সানিছে তাইৰ সমগ্র মুখমণ্ডলত সােণ বৰণীয়া মুখখনি শেঁতা, বিবর্ণ হৈ পৰিছে
{{gap}}গাঁওখন আপােন হলেও ইমান বছৰৰ মূৰত হয়তাে তাইৰ কোনাে আপােন মানুহ নােলাব ইয়াত
{{gap}}বাঁহৰ বেৰৰ জলঙাৰে বাহিৰৰ ফৰিং ফুটা জোনাক দেখা পােৱা ঘৰ বােৰ এতিয়া নাই
{{gap}}হঠাতে 'জপং' কৈ পথাৰৰ চহাই থােৱা কোমল বােকা মাটিৰ ওপৰত পৰি গৈছে তাই
{{gap}}কাৰণ কথা পাতিলেই তাই সন্মুখীন হব বহু প্রশ্নৰ {{gap}}ভাস্কৰ কত
{{gap}}পােন্ধৰ বছৰত এবাৰাে কিয় অহা নাছিল তাই গাঁৱলৈ {{gap}}বিয়া হােৱাৰ পিছতাে অনুৰাগক বিচাৰি অহাৰ কাৰণ কি
{{gap}}আকৌ কাৰণটো কলেও নানা ধৰণৰ অন্য প্রশ্নই মূৰ দাঙি উঠিব
{{gap}}চাওঁ নাচাওকৈ তাই জংঘলে আৱৰি ৰখা পৰিত্যক্ত ঠাই ডােখৰলৈ চাই পঠিয়ালে
{{gap}}ক্ষন্তেকৰ বাবে আৱেগিক হৈ উঠা মনটো পুনৰ কঠোৰ হব ধৰিছে
{{gap}}মনৰ বিষাদ দূৰ কৰিবলৈ, চকু পানীক ৰােধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি তাই বিশাল আকাশখনলৈ মূৰ তুলি চালে
{{gap}}দুৰু দুৰু বুকুৰে অমৃতাই চাই পঠিয়ালে ঘৰখনলৈ নাই, পুৰণি ঘৰখনৰ অকণাে চিন চাব নাই
{{gap}}"ফোন নুঠোৱা কিয় আৰু কৰি থাক নাটক প্রেম কৰি ঘূৰি ফুৰ
{{gap}}শংকিত খােজেৰে তাই নিজকে কোনােমতে চম্ভালি আগবাঢ়ি গল ঘৰখনৰ ফালে
{{gap}}অনুৰাগ আছে নে নাই বা ঘৰত {{gap}}ইমান দূৰলৈ আহিও যদি অনুৰাগক লগ নাপাই কলৈ যাব তাই তাক বিচাৰি
{{gap}}অমৃতাৰ গালে, মুখে, চুলিয়ে হাত ফুৰাই হুকহুকাই কান্দি উঠিছে হুইলচেয়াৰত বহি থকা মানুহগৰাকী
{{gap তই কিয় গুচি গৈছিলি অ' মােৰ লখিমীজনী কিয় গৈছিলি তােক মই কিমান মৰম কৰিছিলোঁ চব পাহৰিলি
{{gap}}ইমান বছৰৰ মূৰত অমৃতাক দেখি, আৱেগিক হৈ উঠা মানুহগৰাকীও অন্তৰ উজাৰি কান্দিব ধৰিছে
{{gap}}সীমান্ত নামৰ কম বয়সীয়া লৰাজনেই এতিয়া অনুৰাগৰ অনুপস্থিতিত ঘৰখনৰ লগতে মাকক চোৱাচিতা কৰে
{{gap}}কথাবােৰ কৈ থাকোতে মানুহগৰাকীৰ দুচকুত বিষাদ আৰু যন্ত্রণা স্পষ্টকৈ ধৰা দিছে
{{gap}}একেই এটুকুৰা অগ্নি স্ফুলিংগই যেন জ্বলাই নিছে বুকু বিদিৰ্ণ কৰি গৈছে তাইৰ
{{gap}}অনুৰাগক অৰণ্যৰ পুৰণি সতীর্থই এতিয়াও বিচাৰি ফুৰে বিশ্বাসঘাটকতাৰ পােতক তুলিবলৈ
{{gap}}বুকুখনত এক তীব্র বিষ, এক তীব্র যন্ত্রণা অনুভৱ কৰিছে অমৃতাই
{{gap}}কৰবাৰ পৰা মােৰ ভৰিত গুলি লগাৰ খবৰ শুনি সি আহিছিল পুনৰ
{{gap}}সি ইচ্ছা কৰিলেও ইয়ালৈ আহিব নােৱাৰে মােলৈ ঘনাই ঘনাই ফোন কৰিলেও মােৰ ভয় লাগে
{{gap}}মই লাগিলে তাক নােচোৱাকৈয়ে মৰিম কিন্তু তাৰ বুকুত গুলি লগা মই চাব নােৱাৰিম
{{gap}}ভাগৰি যােৱা মানুহজনীক হীৰা আৰু অমৃতাই মিলি বিছনাত উঠাই দিলে
{{gap}}বাথৰুমত গৈ অমৃতাই ফ্রেছ হৈ আহি হীৰাই যতনাই দিয়া জলপানখিনি আগ্ৰহেৰে খালে
{{gap}}ব্ৰহ্ম পুৱাতেই ওলাই যােৱা অনুৰাগ ইমান দেৰীলৈ কত থাকিব পাৰে
{{gap}}বর্ষাসিক্ত দিনটোক সােনকালে বিদায় দিবলৈ আন্ধাৰে প্ৰয়ােজনতকৈ আগতেই যাে-জা চলাইছে
{{gap}}মাথাে তাইৰ বাবে অনুৰাগ তাৰ বাবে অসুৰক্ষিত, বিপদ সংকুল গাওঁখনলৈ উভতি আহিছে মাথাে তাইৰ বাবে
{{gap}}তাই বেয়া পাই এই গাঁওখনক যিখন গাঁও অনুৰাগৰ বাবে ইমান বিপদ সংকুল, এইখন গাঁও তাইৰ মৰমৰ হব নােৱাৰে
{{gap}}"পাৱে পৰি হৰি কৰহো কাতৰি " {{gap}}ভিতৰৰ পূজা ঘৰৰ পৰা ভাহি আহিছে অনুৰাগৰ মাকৰ দৰদী কণ্ঠ
{{gap}}"আমাৰ ইয়াত বিদ্যুতৰ একো ভৰসা নাই অমৃতা বাইদেউ" বুলি কৈ ওলাই গল কোঠাটোৰ পৰা তাই
{{gap}}দুৱাৰখন লাহেকৈ পিছফালে জপাই দি তাই খৰ খােজেৰে ওলাই আহিল ঘৰৰ পৰা
{{gap}}এই কানিমুনি আন্ধাৰত কোন দিশে যাব তাই ঠিক ধৰিব পৰা নাই
{{gap}}অকণমান ঠাইতে থিয় হৈ ৰৈ একো উৱাদিশ নাপায় তাই আন্ধাৰতে নির্জনােক্তি কৰি উঠিল
{{gap}}ভেকুলীৰ টোৰটোৰণী, জিলিৰ মাত সকলাে মিলি যেন ৰহস্যময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে
{{gap}}হুৰহুৰাই মাজে মাজে বলি অহা চেঁচা বতাহত ভৰিৰ পৰা মুৰলৈ কঁপি উঠিছে অমৃতা
{{gap}}ভৰিৰ অসহ্য বিষাে অনুভৱ কৰা নাই তাই {{gap}}অনুভৱ কৰিছে মাথাে সেই উষ্ম, সৰগীয় সান্নিধ্য
{{gap}}উষ্মতাই আৱৰি ধৰিছে দুয়ােকে চঞ্চল হৈ উঠিছে দুটি শৰীৰ, দুটি প্রাণ
{{gap}}অমৃতাই কিবা কবলৈ নৌপাওঁতেই সাউতকৈ আন্ধাৰতে তাইক কোলাত আলাসতে দাঙি ল'লে সি
{{gap}}অলপ টানকৈ কম বুলি ভাবিও কথাষাৰ টান হৈ নােলাল তাইৰ
{{gap ভৰিত দুখ পাইছ চাগৈ মই থাকোতে খােজ কাঢ়ি মৰিব নালাগে এই আন্ধাৰত
" {{gap}}তাইক কোলাত লৈ ধীৰ গতিৰে ঘৰলৈ খােজ দিয়ে সি
{{gap}}অমৃতাক অনুৰাগৰ কোলাত দেখি আচৰিত হৈ অনুৰাগৰ মাকো ওলাই আহিল হুইল চেয়াৰত
{{gap}}অনুৰাগৰ আদেশ পাই হাঁহি বন্ধ কৰি ভিতৰলৈ লৰ মাৰি গৈ হীৰাই লৈ আনিলে ডেটল আৰু কটন
{{gap}}অত্যন্ত মনােযােগেৰে কটনত ডেটল লগাই ছাল এৰা ঠাইডােখৰত লগাই দিলে সি
{{gap}}ধীৰ গতিৰে ভিতৰলৈ সােমাই যােৱা অমৃতালৈ কিছু দেৰি চাই ৰল সি
{{gap}}চিকিমিকিকৈ জ্বলি থকা মমটোৱে কোঠাৰ অন্ধকাৰ আঁতৰাবলৈ প্ৰানেপণে চেষ্টা কৰিছে
{{gap}}অনুৰাগৰ মুখেৰে সকলোবোৰ কথা শুনিবলৈ পাই তন্ময় হৈ চাই ৰৈছে তাই তাৰ দুচকুলৈ
{{gap}}অব্যক্ত প্ৰেমে প্ৰকাশ পাইছে সৰ্বস্বতে মৌন ওঁঠ মৌন মুখ দুচকুৰ চাৱনিত
{{gap}}আৱেগবোৰ পাৰ ভাঙি আহিব খুজিছে কিন্তু বাস্তৱৰ কঠিন বুকুত খুন্দা খাই মুখ ঠেকেচা খাই পৰি ৰৈছে
{{gap}}সোঁহাতখনেৰে তাইৰ ঠুঁতৰিত ধৰি মুখখন তুলি ধৰিলে সি {{gap}}অনুৰাগে প্ৰত্যুত্তৰত একো নকলে
{{gap}}অমৃতাই কিছুপৰ স্থিৰ দৃষ্টিৰে, বহল দুচকুৰে চাই ৰ'ল অনুৰাগৰ মুখলৈ
{{gap অদিতি আৰু শ্যামলীয়েই হবলা তোক জোৰ কৰি পঠাই দিছে মোৰ ওচৰলৈ
{{gap মই ফোন কৰা হলে আহিলিহেঁতেন নে এনেকৈ মোক বিচাৰি গাঁৱলৈ
{{gap}}বিস্মিত চকুযুৰীৰে, ৰক্তিম দুগালেৰে তাই অবাক হৈ চাই ৰল অনুৰাগৰ গম্ভীৰ হৈ উঠা চকুৰ চাৱনীলৈ
{{gap}}তাই পাহৰি যোৱা নাই, কিমান বিপদসংকুল এই ঠাইখন অনুৰাগৰ বাবে
{{gap}}অমৃতাই লক্ষ কৰে অনুৰাগক, তাৰ দেখোন অকণো ভয় নাই একোলৈ ভয় নাই বন্দুকৰ গুলিলৈও
{{gap}}কথাষাৰ ভাবিলেই বুকু কঁপি উঠে তাইৰ ভয়, শংকাত নীলা পৰিব খোজে তাই
{{gap}}ভ্ৰূ কুঞ্চিত কৰি, কৃত্ৰিম খং দেখুৱাই ঘোপাকৈ চাই ৰয় তাই অনুৰাগৰ দুচকুলৈ
{{gap}}এনেকুৱা অদ্ভুত প্ৰশ্নও কৰিব লাগেনে সি {{gap}}এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাই মোৰ লগত
{{gap উফ অনু মোৰ অধিকাৰ নাই তোক তেনেকুৱা প্ৰশ্ন কৰিবলৈ
{{gap}}আঁহত দৃষ্টিৰে চাই ৰয় সি তাইৰ দুচকুলৈ শিৰৰ সেউতাৰ অকণমান ৰংটোলৈ
{{gap}}অনুৰাগক মনত আঘাত দি তাতকৈও বেছি আঘাত পায় তাই নিজেই
{{gap}}কিছুমান সিদ্ধান্ত তাইৰ একান্ত নিজৰ, যত সি যুক্তি দিয়াটো অনুচিত
{{gap}}হুইল চেয়াৰত বহি ৰুদ্রাক্ষৰ মালা লৈ একান্তমনে জপ কৰে মানুহজনীয়ে
{{gap}}নৈশ আহাৰ খাই উঠি দুয়াে আগচোতালত দুখন চকীত বহি লৈছে
{{gap উহু এই জোনটোতকৈ বেছি ধুনীয়া জোন মােৰ কাষতেই বহি আছে
{{gap}}কান্দোন এটা উজাই আহিছে বুকু ভাঙি.. {{gap কিয় কৈ থাক এইবােৰ মােক কিয়
{{gap}}বাকৰুদ্ধ হৈ চাই ৰল তাই অশ্ৰুসিক্ত দুচকুৰে অনুৰাগৰ গভীৰ দুচকুলৈ
{{gap}}অন্ধকাৰ কোঠাৰ ৱালতে আউজি নিস্তব্ধ হৈ ৰৈছে অমৃতা আৰু অনুৰাগ
{{gap}}অনুৰাগে উঠি গৈ অন্ধকাৰতে আলমাৰীখন খুলি কিবা বস্তু উলিয়াই বেগত ভৰাব ধৰিছে
{{gap}}আৰু নেটৱৰ্ক থাকিলেও যে কাৰোবাৰ পৰা সহায় পোৱা যাব, তাত সন্দেহ আছে
{{gap}}সকলোৱে ভয়ত সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে তলে তলে মিলি থকাটোহে উচিত বুলি ভাবে
{{gap}}অনুৰাগে জানে, গাঁৱৰ মানুহবোৰো পৰিচিত এই মাজনিশাৰ মটৰ চাইকেলৰ শব্দৰ সৈতে
{{gap}}অমৃতাৰ ওঁঠত নিজৰ তৰ্জনী আঙুলিটো থৈ সি তাইক মনে মনে থাকিবলৈ ইংগিত দিলে
{{gap}}নিস্তব্ধতাৰ মাজত "কেৰেক" কৈ মূল দুৱাৰখনত এটি সৰু শব্দ হ'ল
{{gap}}জোনাকে পোহৰ সিঁচি দিয়া কোঠাটোত হঠাৎ সোমাই আহিছে দুজন কলা পোছাক পিন্ধা ছায়ামূৰ্তি
{{gap}}সেই এপলকত হঠাৎ তড়িৎ গতিৰে অনুৰাগ জপিয়াই পৰিছে দুয়োজনৰ ওপৰত পিছফালৰ পৰা জপতিয়াই ধৰিছে
{{gap}}চকুৱে মুখে মাথো ফুটি উঠিছে অমৃতাই আগতে কাহানিও নেদেখা কঠিনতা, নিষ্ঠুৰতা আৰু বলিষ্ঠতা
{{gap}}উপৰ্যপূৰি মূৰে, বুকুৱে নাকে মুখে ঘোচা মাৰি হাতৰ বন্দুক আজুৰি টানি পেলাইছে সি
{{gap}}বাকৰুদ্ধ হৈ পৰা অমৃতাই উত্তৰ দিব খুজিও দিব নোৱাৰিলে শুষ্ক হৈ পৰিছে কণ্ঠনলী
{{gap}}জোনাক উপচি পৰা কোঠাত তাই মাথো অবাক লাগি চাই ৰৈছে অনুৰাগৰ ঘনে ঘনে বৰণ সলোৱা মুখখনলৈ
{{gap}}বহি থকাৰ পৰাই হাত মেলি অনুৰাগক হাতত ধৰি গালে, মুখে, চুলিয়ে হাত ফুৰাইছে মাকজনীয়ে
{{gap মই জানিছিলো সিহঁত আহিব মই জানিছিলোঁ কিমান ক'লো তোক, তই জানো শুন মোৰ কথা বাবা
{{gap}}হঠাতে পুনৰ নিশাৰ নিস্তব্ধতা ফালি আগুৱাই আহিছে কেইবাখনো মটৰ চাইকেলৰ কৰ্কশ শব্দ
{{gap}}মৃত্যুদূতৰ ৰূপ লৈ ৰক্ত পিপাসু দস্যু আহিছে {{gap}}তাইৰ প্ৰেম অনুৰাগৰ মৃত্যু ইহঁতৰ কামনা
{{gap}}শত্ৰুক জীৱন দান দিয়াৰ অপৰাধত দণ্ডিত কৰিব খোজে অনুৰাগক সিহঁতে
{{gap}}পৰিস্থিতিৰ আকস্মিকতাত কণ্ঠৰুদ্ধ হৈ পৰা অমৃতাৰ মাকক বুজাবলৈ ভাষা নাই
{{gap}}অনুৰাগৰ চকুৰ ইংগিত বুজি পাই সীমান্তই মাকক অইন এটা কোঠালৈ লৈ গৈছে
{{gap}}হাতত ৰিভলভাৰ লৈ হিংস্ৰ ৰূপত তাইৰ সন্মুখত থিয় হৈ ৰৈছে অনুৰাগ
{{gap}}ৰক্তাক্ত দেহাৰে পকা মজিয়াত কেকাই কেকাই পৰি ৰৈছে মৃত্যুৰ কোলাত স্বয়ং মৃত্যুদূত
{{gap}}তাইৰ হাত ভৰিৰ সামান্য আঘাত তেনেই সৰু আৰু তুচ্ছ, অনুৰাগৰ জীৱনটোৰ সন্মুখত
{{gap তাৰ আগতেই মই ইয়াৰ পৰা ওলাই যাব লাগিব মোৰ সোণ
{{gap}}এই মৌন ওঁঠ, মুখৰ ভাষা বুজি পায় অনুৰাগে.. {{gap}}বুজি পায় এই নীৰৱ চকুলোৰ ভাষা
{{gap}}মৰিলেও একেলগেই মৰিম তেতিয়াহে অহা জনমত একেলগে পুনৰ জনম ল'ম আমি
{{gap প্ৰেম কি সেয়া নজনাকৈয়ে, নুবুজাকৈয়ে তোৰ প্ৰেমত পৰিছো বহুবছৰ আগতেই সেই শৈশৱতেই
{{gap}}অনুৰাগৰ ওখ শৰীৰটো তাইৰ কাষ চাপি আহিছে ক্ৰমাৎ নিচেই কাষ
{{gap}}অস্ফুট স্বৰেৰে সি কৈ উঠিল তাইৰ কাণে কাণে অন্তৰৰ সমস্ত আৱেগ ঢালি
{{gap}}তাই সজোৰে খামুচি ধৰিছে অনুৰাগৰ হাতখন জানোচা সি গুচি যায়, সেই ভয়ত
{{gap}}কল্পনা কৰিয়েই গা শিয়ঁৰি উঠিছে অনুৰাগৰ নাই, নাই অমৃতাক লগত সি নিব নোৱাৰে
{{gap}}অনুৰাগৰ সোঁ হাতত উদ্যত ৰিভলভাৰ আৰু বাওঁ হাতৰ মুঠিত আৱদ্ধ অমৃতাৰ হাতখন
{{gap}}ভয়ত নহয় এক অনন্য আৱেগ, এক অনন্য অনুভূতিয়ে আৱৰি ধৰিছে তাইক
{{gap}}চৌহদৰ ওখ ওখ গছবোৰৰ পাতৰ আঁৰে আঁৰে জোনাক সৰি পৰিছেহি ধৰাৰ বুকুত
{{gap}}গেটৰ বাহিৰত শত্ৰুৰ চঞ্চল গতি বিধি অনুমান কৰিব পাৰিছে সি
{{gap}}হঠাতে এখন মটৰ চাইকেল আহি বিকত শব্দ কৰি ৰৈ গৈছেহি গেটৰ পৰা সামান্য দূৰত্বত
{{gap}}মটৰ চাইকেলৰ চালকজন বহি ৰৈছে {{gap}}আনজন আৰোহী হাতত বন্দুক লৈ নামি সোমাই আহিছে চৌহদৰ ভিতৰলৈ
{{gap}}সি নথকাত তাক বিচাৰি মাক, সীমান্ত হঁতক সোধা-পোছ কৰি হাৰাশাস্তি দিয়াটো নিবিচাৰে সি
{{gap}}বতাহৰ লগত ফেৰ মাৰি মটৰ চাইকেলখন দুৰন্ত গতিত চলাই নিছে অনুৰাগে
{{gap}}চকু, কাণ বন্ধ কৰি শাৰীৰ আঁচল সামৰি অনুৰাগক জোৰকৈ সাৱটি ধৰি পিছফালে বহিছে অমৃতা
{{gap}}পিছে পিছে অহা মটৰ চাইকেলজাক আৰু গুলি বৰ্ষণত সি যাব খোজা পথত নগৈ অইন এটা দিশলৈ যাবলগীয়া হৈছে
{{gap}}মূল পথ এৰি একা বেঁকা সৰু পথত উঠিছেহি অনুৰাগ আৰু অমৃতা
{{gap}}সোঁফালে, বাওঁফালে যিফালেই পথ পাইছে সেইফালেই মটৰ চাইকেল পোনাইছে সি
{{gap}}মটৰ চাইকেলত পেট্ৰল শেষ হৈ অহাৰ সংকেত অহাত মটৰ চাইকেলখন পথৰ দাঁতিতেই এৰি দিলে সি
{{gap}}উখোৰা মুখোৰা পথটোত কেইবাবাৰো হামখুৰী খাই পৰিছে তাই অনুৰাগৰ হাতত ধৰি পুনৰ উঠি খোজ দিছে
{{gap}}সমতল পথ এৰি হেলনীয়াকৈ ওপৰলৈ উঠি অহা পথত কিছুদূৰ আগবাঢ়ি ৰৈ গৈছে অনুৰাগ আৰু অমৃতা
{{gap}}সেই নিৰ্জন ঠাইত নিজৰ মাতটোৱেই অদ্ভুত আৰু অচিনাকি যেন লাগিছে তাইৰ
{{gap}}খুকুৰীখন আৰু এডাল মিহি শিকলি বেগৰ পৰা উলিয়াই হাতত লৈছে সি
{{gap}}চকুৰ পলক পেলোৱা নাই অনুৰাগে সুগভীৰ দৃষ্টিৰে চাই ৰৈছে অমৃতাৰ মুখলৈ
{{gap যি সি আজিলৈ কোনো অন্য সুন্দৰী নাৰীৰ মুখত বিচাৰি নাপালে নেদেখিলে
{{gap}}ভৰ নদীখনৰ কল্লোল তৰংগৰ দৰেই প্ৰেমৰ এক অনন্য তৰংগই আলোড়িত কৰিছে দুয়োৰে শৰীৰ, মন
{{gap}}কিমান বাৰ যে তাই অনুৰাগ আৰু অমৃতালৈ ফোন লগাইছে তাৰ হিচাপ নাই
{{gap}}অনুৰাগে তাইলৈ এবাৰো ফোন কৰাটো জৰুৰী বুলি ভবা নাইনে সচাকৈ
{{gap}}হঠাতে খঙত ৰঙা পৰি অহা অদিতিৰ উত্তেজিত মুখখনলৈ তথা লাগি চাই ৰৈছে শ্যামলীয়ে
{{gap}}অবাক হৈ চাই ৰল শ্যামলীয়ে সেমেকা হাঁহি এটি মাৰি বেগটো হাতত লৈ ওলাই যোৱা অদিতিলৈ
{{gap}}অনুৰাগৰ মুখত সাপৰ নাম শুনিয়েই গা জিকাৰ খাই উঠিল অমৃতাৰ
{{gap}}অমৃতাৰ সৰল প্ৰশ্নটো শুনি দুশ্চিন্তাৰ মাজতো হাঁহি বিৰিঙি উঠিছে অনুৰাগৰ মুখত
{{gap}}তাই যি বিচাৰে জীৱনত সেই সকলোবোৰ দেখোন এই চকুহালতেই সমাহিত হৈ আছে
{{gap এই নিশা যে এনেকৈ এই হাবিৰ মাজত পৰি আছোঁ এয়াও সেই ভুলৰেই পৰিনাম
{{gap}}গোলামীৰ ৰংবিহীন উকা শিৰৰ অমৃতাৰ মুখলৈ অনুৰাগে হেঁপাহ পলুৱাই চাই ৰৈছে
{{gap}}পৃথিৱীৰ সমস্ত সৌন্দৰ্য সমন্বিত হৈ যেন থুপ খাইছেহি তাইৰ মুখখনিত চকুযুৰীত
{{gap}}টঙিৰ ভিতৰৰ জোনাকৰ অস্পষ্ট পোহৰেও যেন লগ দিছে তাইৰ সৌন্দৰ্য্য বঢ়াই তুলিবলৈ
{{gap}}মনৰ ইস্পিত দুৰ্বাৰ আকাংক্ষা, আৱেগবোৰৰ আগত হাৰ মানিব ধৰিছে দুয়ো
{{gap সমাজে জানো আমাৰ সম্পৰ্কক মানি ল'ব ইমান সহজে মোৰ ডিভৰ্চওতো হোৱা নাই অনু
{{gap}}আৰু অলপ জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছে সি তাইক সামৰি লৈছে তাইক নিজৰ বুকুৰ উমত
{{gap}}স্বপ্নবিহীন এটি উকা জীৱন শূন্য অনুৰ্বৰ শৰীৰ আৰু কি আছে তাইৰ
{{gap}}প্ৰকাণ্ড শিলবোৰৰ ফাঁকে ফাঁকে জৰজৰাই বৈ যোৱা উচ্ছল এটি জুৰিৰ সন্মুখত ৰৈ গল দুয়ো
{{gap}}ক্ষন্তেক জিৰণি লবৰ বাবে শিল এচটাৰ ওপৰত বহি পৰিল দুয়ো
{{gap}}মুম্বাইত গৈ পাই আকৌ মোৰ পৰা দূৰ হোৱাৰ কথা কিন্তু নকবি
{{gap মই যদি তোৰ লগত ফ্লেটত থাকিব মান্তি হোৱাহেঁতেন, তই নিশ্চয় মোক এৰি থৈ নাহিলিহেঁতেন এই গাঁৱলৈ
{{gap}}অমৃতাই প্ৰত্যুত্তৰত কিবা কোৱাৰ আগতেই হঠাৎ তড়িৎ গতিৰে অনুৰাগে ঘূৰি দিলে
{{gap}}এটি গুলি মাথো ৰক্তাক্ত দেহাটো নিথৰ হৈ পৰি ৰল শুকান গছ পাতৰ ওপৰত
{{gap}}কঁপা কঁপা হাতেৰে আলফুলে অনুৰাগৰ কপাল ফাটি বৈ যোৱা তেজৰ ধাৰা খিনি মুচি দিলে অমৃতাই
{{gap}}বৰফে যেন পুতি পেলাইছে অমৃতাৰ শৰীৰ, বন্ধ হৈ গৈছে ৰক্তসঞ্চালন
{{gap}}অনুৰাগ বাগৰি পৰিছে মাটিত, তাৰ ওপৰত বাগৰি পৰিছে বাকীবোৰ ৰক্ত পিপাশু
{{gap}}উজাই আহিব খোজা কান্দোনটোক কোনোমতে হেঁচি ধৰি সাৱটি ধৰিলে দুয়ো ইটোৱে সিটোক
{{gap}}বেগৰ পৰা সৰু ৰঙা কাপোৰেৰে বন্ধা কলহ এখন দাঙি ধৰিছে সি
{{gap তোৰ অনুপস্থিতিত মই মাথো ইয়াকেই ৰাখিব পাৰিলোঁ তোৰ বাবে
{{gap}}কিবা বুজিব পৰাৰ আগতেই অনুৰাগ কুজা হৈ আঠুত হেঁচি ধৰি মাটিত বহি পৰিছে
{{gap}}হঠাৎ পিছফালৰ পৰা কেইবাটাও জোতাৰ গধুৰ খোজ আৰু হাত চাপৰি মৰাৰ শব্দ শুনা গ'ল
{{gap}}হঠাৎ দৈত্যজনে আহি তাইৰ দীঘল চুলিকোছা নিজৰ হাতৰ মুঠিত লৈ সজোৰে টানি ধৰিছে
{{gap}}খঙত, বিষত জৰ্জৰিত অনুৰাগৰ বুকুত ভমককৈ জ্বলি উঠিছে একুৰা জুই
{{gap}}অনুৰাগৰ মূৰত বন্দুক টোৱাই ধৰা উগ্ৰপন্থী সৈন্যক উদ্দেশ্যি সি কলে
{{gap}}তাৰ দুচকুৰ আগত যদি অমৃতাৰ সন্মান নষ্ট হয়, তেন্তে এই জীৱনতকৈ মৃত্যুৱেই শ্ৰেয়
{{gap}}ভাস্কৰৰ অৰ্ধনগ্ন শৰীৰটোৰ পৰা এটা গুলিত বিছিন্ন হৈ পৰিছে তাৰ পুৰুষাংগ
{{gap}}দুয়োখন কাণ ঢাকি ধৰি অনুৰাগৰ বুকুত মুখ গুজি কান্দি উঠিছে অমৃতাই
{{gap}}গৰাটোৰ তলৰ পৰা শুনা গৈছে প্ৰৱাহিত নদীৰ অবিৰাম কুলু কুলু
{{gap}}মুকলি ওখ গৰাত কাপোৰেৰে ঢাকি থোৱা কেইবাটাও ছিন্ন বিছিন্ন উগ্ৰপন্থীৰ মৃত শৰীৰ
{{gap}}সকলো ঠিকেই আছিল, কিন্তু অমৃতা আৰু অনুৰাগৰ সন্ধান নাপাইহে দুখত ম্ৰিয়মান হৈ পৰিছে সকলো
{{gap}}পানীৰ কোবাল সোঁতত কোনোমতে মুখখন ওপৰ কৰি সাঁতুৰি গৈছে অমৃতাই
{{gap}}বগা ছেদানখন গাঁৱৰ মসৃণ সৰু পকী পথটো এৰি এখন প্ৰকাণ্ড গেটৰ সন্মুখত ৰলহি
{{gap}}দুচকুৰ কলা গ্লাছ আঁঁতৰাই শ্যামলীয়ে মুগ্ধ দৃষ্টিৰে চাই ৰল সেউজীয়া চৌহদটোলৈ
{{gap}}"মিষ্টাৰ অনুৰাগ বৰুৱা মিছেছ অমৃতা বৰুৱা'' {{gap}}কলা নেইমপ্লেটত জিলিকি আছে সোণালী আখৰবোৰ
{{gap}}সীমান্তৰ পিছে পিছে দুয়োজনী সোমাই আহিল আটোমটোকাৰীকৈ সজাই থোৱা আহল বহল চিটিং ৰুমটোলৈ
{{gap}}"হব হব বাইদেউ বুজি পাইছোঁ" বুলি কৈ সীমান্ত হাঁহি হাঁহি সোমাই গ'ল ভিতৰলৈ
{{gap}}চোফাখনত বহি লৈ শ্যামলীয়ে সুসজ্জিত ৰূমটোৰ চাৰিওফালে চকু ফুৰাই চালে
{{gap}}সোঁফালৰ ৱালত একেবাৰে সোঁমাজত থকা ৰঙীন কেনভাছখনত তাইৰ দৃষ্টি ৰৈ গ'ল
{{gap}}দৰাৰ সাজত অনুৰাগৰ মুখত আৰু দুচকুৰ গভীৰতাত এক অদ্ভুত প্ৰশান্তি, মুখত এটি সুখৰ হাঁহি
{{gap}}সম্মোহিতৰ দৰে লিহিৰি আঙুলিৰে তাই হাত বুলাই চালে জীৱন্ত যেন লগা কেনভাছখনত
{{gap}}কিন্তু এইবাৰ অদিতিৰ মুখেৰে সুখবৰটো পোৱাৰ পিছত আহিবলৈ বাধ্য হ'ল
{{gap}}সকলোৱে বাধা দিয়া সত্বেও অনুৰাগ আৰু অমৃতা নিজেই ব্যস্ত হৈ পৰিল কিচ্ছেনত হীৰাৰ লগত
{{gap}}কামৰ মাজে মাজে অদিতিয়ে উৎসাহেৰে কৈ গৈছে তাইৰ নিজৰ কথাবোৰ
{{gap}}অমৃতাৰ স্পৰ্শত যেন ঘৰখনৰ প্ৰতিটো চুকে কোনে মাথো সুখ আৰু আনন্দ ভৰি পৰিছে
{{gap}}সোঁ ভৰিত পোৱা আঘাতৰ ফলস্বৰূপে অনুৰাগ সামান্য বেকাকৈ খোজ কাঢ়িছে
{{gap}}জীৱনত দুখৰ অনুভূতি নথকা হলে সুখৰ অনুভূতিৰ কিবা মূল্য থাকিলহেঁতেননে
{{gap}}প্ৰকৃত প্ৰেমৰ আগত হিমালয় সম ওখ প্ৰাচীৰ গলি গলি নিঃশেষ হৈছিল
{{gap}}সপোনটোৰ কি নাম থব, কি নথব তাকে লৈ দুয়োৰে মাজত এটা সৰু মৰম ভৰা খণ্ড যুদ্ধও হৈ গৈছে ইতিমধ্যে
{{gap}}চৌহদৰ সেউজীয়াৰাশিৰ মাজত শ্যামলী আৰু অদিতিয়েও ইণ্টাৰনেটত খুঁচৰি খুঁচৰি নাম বিচাৰিছে
{{gap}}"ইমান যুদ্ধৰ অন্তত সুখ হৈ অহা ফুলপাহৰ নাম এনেই যি তি থ'লে নহ'ব নহয়
" {{gap}}নাম বিচাৰি পোৱা নাই বুলি অনুৰাগে মৰম ভৰা কটাক্ষ কৰাত দুয়োজনীয়ে একমুখে উত্তৰ দিছে
{{gap}}কাৱে ক'ৰবাৰ পৰা দৌৰি আহি কাদমৰ গাতে গা লগাই বহিল
{{gap}}ডেও দি যোৱা হৰিণাৰ খোজেৰে লুটি বাগৰ মাৰি লংকি আইতাকৰ আগে আগে বিল পালেগৈ
{{gap}}শাহুৱেকে দৰক লাগি থকা দেখি হুনমিলিয়ে ক'লে, "আমৈদেউ কেনেকুৱা জানেই চোন পাই
{{gap}}কাদমে মৰাপাটৰ বস্তা এটাত এগালমান নাৰিকল ভৰাই দি বন্ধাটোক ক'লে, আয়েৰক কবিগৈ মই ভাওনাৰ দিনাহে যাম
{{gap}}চাংখনৰ এমূৰে বহি লৈ ভৰি দুটা নচুৱাই সি কাদমৰ লগত যুঁজি থাকিল
{{gap}}টেম্পুৰ পৰা নামি চুচুক-চামাক কৈ বনলতা আইতাৰ পদূলিৰে ভিতৰলৈ সোমাই যাওঁতে ভৰ দুপৰীয়াই হৈ আছিল
" {{gap}}অকণমান অঁকৰা ধৰণৰ মানুহটোৱে দুইটাকে দুফালে পাচিত বহুৱাই গজং গজংকৈ খোজ দিলে
" {{gap}}কাদমৰ কথা শেষ হয় মানে তাৰ ভাতো শেষ হ'ল
{{gap}}হুনমিলিয়ে কওঁ নকওঁকৈ মুখ মেলিলে "পাই মই ভাবিছিলো ময়ো বজাৰত বহিম
{{gap}}হুণমিলি আহি কেতিয়া তাৰ পাছফালে থিয় দিছিল সি গমেই পোৱানাছিল
"মাটি পেন্সিল আৰু চিলেটখন পলিথিনত ভৰাই দি দোকানী জনে ক'লে
"নাৰিকল তেল ঘঁহি ফনিয়াই দিয়া চাৰলংকিৰ ৰঙচুৱা চুলি কোচাত তাই আদৰেৰে হাত বুলাই দিলে
{{gap}}স্কুলৰ বাৰাণ্ডাত বহি চাৰ বাইদেউ সকলে ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ আৰু মাক দেউতাকৰ লগত কথা পাতিছে
" {{gap}}তাৰ অজলা চকুজোৰ আৰু কথাৰ দৃঢ়তাখিনি চাৰে বৰ ভাল পালে
{{gap}}চালংকিয়ে সেইফালে চাই টপৰাই ক'লে,"ভাল লাগে" {{gap}}ইংতি চাৰে খুব হাঁহিলে আৰু ক'লে, নহয় অ' ল'ৰা
{{gap}}চকীদাৰে তাক কিতাপ বহী আৰু ইউনিফৰ্ম এযোৰ উলিয়াই দি প্ৰথম শ্ৰেণীত বহুৱাই থৈ আহিলগৈ
{{gap চালংকিয়ে বগী, লণী আৰু দেখিলেই মৰমিয়াল যেন লগা বাইদেউ জনীলৈ চাই থাকিল
{{gap}}কথাই কথাই কোনে কোনে ডাঙৰ হ'লে কি কি হ'ব ক'লে
{{gap}}আৰালৈ যাবৰ পৰত কাদমেনাতিয়েকক ক'লে,পিঠাগুড়ি দি কুকুৰা মঙহ সিজাইছো দেই কাবু
" {{gap}}মেটমৰা বোজাটো আৰু কাষতে চাৰলংকিক লৈ হুণমিলি ঘৰমুৱা হ'ল
{{gap}}বজাৰলৈ আহি আহি প্ৰায়বোৰ দোকান পোহাৰ হুণমিলিয়ে চিনি পোৱা হৈছিল
" {{gap}}গৰমৰ বন্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে চাৰলংকিৰ বেয়া লাগিবলৈ ধৰিলে
" {{gap}}হুণমিলিয়ে এছোৱা বাট সিহঁতক আগবঢ়াই দি আৰালৈ বাট ল'লে
" {{gap}}বাইদেৱে বাঁহৰ চুঙাৰ দৰে ফুলদানি এটাত ফুলখিনি সজাই থ'লে
" {{gap}}চাৰলংকিয়ে লাজ লাজকৈ হাঁহিলে আৰু বাছাপীয়ে বাৰে বাৰে বাইদেউৰ মুখলৈ চাই থাকিল
{{gap}}বাইদেৱে সিহঁতৰ পঢ়া শুনাৰ কথা উলিওৱা দেখি বাছাপীৰ ভয়েই লাগিছিল
{{gap}}বাইদেউৰ পঢ়া কোঠাটোৰ আলমিৰাত থাক থাক কৈ সজাই থোৱা কিতাপবোৰ দেখি চাৰলংকি আচৰিত হ'ল
{{gap}}চাৰলংকিয়ে যিমানেই বেগাই যাব ধৰিলে, বাছাপীয়ে সিমানেই জোৰেৰে চিঞৰিব ধৰিলে
{{gap}}হানমীৰ আইতাকে ভাত খাবলৈ বহা হেমাৰী আৰু চাৰলংকিক বাঁহৰ বিচনীখনেৰে বা দি ক'লে, পোণাহঁত ভালকৈ খা
{{gap}}হানমীৰ আইতাৰ 'দুকজিৰ' অঁকা মুখখনলৈ বাছাপীয়ে অবাক হৈ চাই আছিল
" {{gap}}হানমীৰে লা ৰে ক'লা কৰা দাঁত কেইটা উলিয়াই ক'লে,"এৰা, এসময়ত তাই কম কাজী শিপিনী আছিল নে
" হেমাৰীয়ে পানীত নামিমেই বুলি ভাবি আছিল যদিও মিৰদান বাইদেৱে বেয়া পোৱা কাম সি কৰিব নোৱাৰে
{{gap}}ল'ৰা দুটাৰ লগত ধেমালি কৰো বুলিয়েই যেন চিপচিপ্ কৈ বৰষুণ পৰিবলৈ ধৰিলে
"লোচকান হ'ব কিন্তু তোৰ" {{gap}}সিহঁতৰ প্ৰায় খালী হোৰাবোৰ দেখি হুণমিলিৰ বেয়াও লাগিল
{{gap}}চাৰলংকিহঁতৰ সমনীয়া প্রায় আটাইবােৰ আৰু ওপৰ শ্ৰেণীৰ সকলাে ল'ৰা ছােৱালীয়েই গােট খাইছিল
" {{gap}}চাৰলংকিহঁতে আন নহ'লেও এইটো বুজিছিল যে সিহঁতে নিজকে লৈ গৌৰৱ কৰিব পৰাকৈ বহুত কিবাকিবি আছে
{{gap}}তাই যেতিয়া স্কুল পালেগৈ ,তেতিয়া চতুর্থ শ্রেণীৰ কোঠাত ভিৰ এটা জমিছে
{{gap}}পইচা দুটামান সাঁচি তাই চাৰলংকিলৈ টেবুল চকী এযােৰ কিনাৰ কথা ভাবিলে
{{gap}}ৰূপতালিনে সেয়ে এদিন কৈছিল, তই চাগে মাংচ বেচিব পাৰিলে বজাৰবাৰৰ দিনা এমােনা টকা একেলগে পাবি
" হেডছাৰে ঠেলা এখন অনােৱাই মালিনীক শুৱাই ঘৰত থােৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে
" {{gap}}মালিনীৰ মাকৰ মুখত বিদ্রুপ আৰু অবিশ্বাসৰ ৰেখা ফুটি উঠিল
{{gap}}মিৰদান বাইদেৱে স্কুলত মেলেৰিয়া হ'লে কি কৰা উচিত আৰু নহ'বলৈ কি দৰে সাৱধান হােৱা উচিত সকলােকে বুজালে
{{gap}}আনবােৰ ল'ৰা ছােৱালীৰ লগতে চাৰলংকিয়েও বুজিছিল, সিহঁতৰ সমাজখন সহজ সৰল সঁচা
{{gap}}চাৰলংকিহঁতৰ মানুহবােৰৰ বেছিভাগেই লাহে লাহে অসমীয়া ভাষাটোক বেয়া পাবলৈ লৈছিল
{{gap}}মিৰদান বাইদেৱে বহি থকাৰ পৰাই সুধিলে,তােমালােক বৰ ভাল মানুহ হবা নহয়নে
{{gap}}একো আওভাও নােপােৱা, মুখৰ মাত নােলােৱা দুটামানৰ বাদে গােটেই জাক ল'ৰা-ছােৱালী মিৰদানৰ পাছে পাছে
{{gap}}এই সেউজ পাহাৰৰ, সহজ সৰল যেন লগা মানুহবােৰৰ চকুত তাই ডাইনী
{{gap}}মিৰদানৰ দেউতাকে জুহালত খৰি এডাল জাপি দি ক'লে, পৰহিলৈ পুৱাই আমি যামগৈ
{{gap}}জুইৰ ৰঙা পােহৰত নে আশাত বন্দী হৈ চাৰলংকি আৰু হেমাৰীৰ মুখ ৰঙা পৰি উঠিছিল
{{gap}}কুমলীয়া ঔ বাকলি এচটাৰ দৰে ডাক্তৰৰ পত্নীৰ নিমজ গাল দুখন পােহৰ হৈ উঠিল
{{gap}}বিঃদ্রঃ- মই তাৱৈদেউ বুলি ভবা মানুহজন যদি আপুনি নহরাে, তেতিয়াও আপুনি আমাৰ নন্দন বনলৈ আহিব
{{gap}}অনিন্দ্যই দেখিলে, মাজ বয়সীয়া তিনিটা বন্ধু সৌ তাহানিৰ শিশু হৈ পৰিছে
{{gap}}উভতিবৰ পৰত হেমাৰীয়ে শিক্ষকৰ জিৰণি কোঠাত বহি থকা হুণমিলিক চাবলৈ গ'ল
{{gap}}কাষতে ৰৈ থকা চাৰলংকিলৈ চাই হেমাৰীয়ে তাহানিৰ অঁকৰা ল'ৰাটোৰ দৰে ক'লে,"মই আকৌ আহিম ইয়ালৈ
" {{gap}}সি যেন ল'ৰা দুটাই মাৰ্বলবােৰ সমানে ভগাই লােৱাৰ কথাহে ক'লে
{{gap}}বি.এ. পৰীক্ষাৰ পাছত তেজপুৰত থকা ককায়েকৰ ঘৰত থাকিবলৈ আহিছিল তাই