jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}তেতিয়া শ্যামচাঁদে তেওঁৰ মোকৰ্দমা, মিনাইৰ সাক্ষ্য আৰু তোলনে কোৱা কথা সকলে
{{gap}}সকলোৱে ভালকৈ চাই ক'লে,—"আন কোনোবা মানুহ আছে নে নাই ক'ব নোৱাৰোঁ
— ইমান ৰাতি অকলৈ আহিবলৈ তোমাৰ ভয় লগা নাছিল নে
{{gap}}তাৰ পৰা ঘূৰি আহি দাৰোগাই চিপাহীৰে সৈতে তোলনক মটৰত তুলি লৈ থানালৈ উলটিল
{{gap}}এই দুটৰ্ঘনাৰ কথা শুনি আঘোণীৰ ককায়েক, বাপেক আৰু সম্বন্ধীয়া মানুহ কেইবাজনো তোলানৰ ঘৰলৈ আহিল
" {{gap}}পিচিদিনা আঘোণীৰ ককায়েক মলো আৰু জেঠালেক মোহন দুয়ো জিলালৈ ওলাল
" {{gap}}পুলিচ চাহাবে সকলো কথা মন দি শুনি ক'লে,—"সকলো কথা প্ৰমাণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে
{{gap}}তেতিয়া, আঘোণী বলোৰ ঘৰলৈ আহিল আৰু সেইদিনাই আবেলি বেলিকা গৰুৰ গাড়ীতে ঘৰলৈ উলটিল
— সেই বিষয়ে অনুসন্ধান চলিয়েই আছে আৰু সেই কাৰণেই ফাইনেল নিপোৰ্ট দিব পৰা নাই
— বাৰু এতিয়া যাওক, কিন্তু সোনকালে তদন্ত শেষ কৰিবলৈ যত্ন কৰক
" {{gap}}দাৰোগা গ'লত পুলিচ চাহাবে চোৰাংচোৱা বিভাগৰ দাৰোগা সুদৰ্শন বৰবৰাক মাতি পঠালে
— ঘটনাৰ আদ্যোপান্ত বিবৰণ পালে আৰু ঘটনাৰ থলীখন এবাৰ চাবলৈ পালেহে ক'ব পাৰিম
{{gap}}পুলিচ চাহাবে গোটেই ঘটনাটো বৰ্ণনা কৰি ক'লে,— "আপোনাৰ এই বিষয়ে মত কি
{{gap}}মলো আৰু মোহনে উকীলক পাঁচ টকা বয়না দি যি হয় কৰিবলৈ খাটনি ধৰি গুচি আহিল
— তোলনে হত্যাৰ কাৰণে সাজু হৈ শহুৰেকৰ ঘৰলৈ যোৱা হ'লে হত্যাৰ পিচতো তালৈকে ঘূৰি গ'লহেতেন
— এটা হৈছে তোলন কোচৰ লগত এই ঘটনাৰ কোনো সম্পৰ্কনাই
— প্ৰথমতে প্ৰেমলতাৰ লগত কথা পাতোঁতে মই তেওঁৰ চকু আৰু মুখৰ ভঙ্গীলৈ দৃষ্টি ৰাখিছিলোঁ
{{gap}}নাহৰবাৰীত এখন ছোৱালীৰ প্ৰাইমাৰী স্কুল পতা আজি এঘাৰ বছৰ হৈছে
{{gap}}ওপৰত কোৱা ঘটনাৰ পিচদিনা আবেলি স্কুল ছুটী হৈছে ছোৱালীবিলাক ঘৰাঘৰি যাবলৈ ওলাইছে
— যিমান দিনেই লাগক দোষীক ধৰি দণ্ড দিব পৰাটোতেই আমাৰ কৃতিত্ব {{gap}}সুদৰ্শন
—বজাৰত এই চিয়াহী গোটে পইচাকৈ বিক্ৰী হয়, সেই মতে এক গ্ৰোচত দুটকা চাৰি অনা হয়
{{gap}}প্ৰায়ভাগ পণ্ডিতেই এইবোৰ বস্তু আৰু লগতে কাগজ কিতাপ আদিৰ কাৰবাৰ কৰে; কেহো পণ্ডিতেও কৰে
—পৰাত পাৰিম, কিন্তু এটা কথা—মই দুখন দোকানত কাম কৰি দেখিছোঁ সকলো দোকানতে একেদৰে হিচাপ ৰখা নহয়
{{gap}}তেল-নিমখ আদি বেচি বেপাৰীটোৱেই ৰাতি টকা জমা দি যায়; কেতিয়াবা কাৰবাক কালিয়নে দিলেহে বহীত লিখে
{{gap}}এদিন ৰাতি কোনোবাই শ্যামচাঁদৰ শোৱনী ঘৰৰ দুৱাৰত তিনটা টোকৰ মাৰিলে
{{gap}}তাৰ পাচত মানুহজনে কোৱা শুনিলে —"আগেয়ে জানো কেতিয়াবা বাকী ৰাখিছিলোঁ
{{gap}}শ্যামচাঁদে চাৰিও ফালে চাই-চিতি মিনাইৰ ঘৰলৈ সোমাই গ'ল আৰু দুৱাৰত টুকৰিয়াবলৈ ধৰিলে
{{gap}}প্ৰেম —এনে ভাবে জীয়াই থকাতকৈ মৰা হ'লে কিজানি শান্তিকেই পালোঁহেতেন
{{gap}}শ্যামচাঁদ ওলাই অহাৰ পাচত বিজয় লুকুৱা ঠাইৰ পৰা ওলাল আৰু অতি সতৰ্কতাৰে নিজৰ খোটালীলৈ উলটিল
{{gap}}পিচ দিনা পুৱা বিজয়ে শ্যামচাঁদক ক'লে,—"আজি দিনটোৰ কাৰণে মোক ছুটী লাগে
— আমাৰ গাৱঁৰ এজন মানুহে এই জিলাতে এখন মণিহাৰী দোকান দিয়ে
" এই বুলি পুলিচ চাহাবে বিজয়ৰ মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে বিশেষ ভাবে লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলে
—চোৰাং কানিৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে শ্যামচাঁদক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে, হত্যাকাৰী কেনেকৈ ধৰা পৰিব মই বুজা নাই
—মই প্ৰথম দিনাই কৈছিলোঁ, হত্যাকাৰীৰ লগত প্ৰেমলতাৰো এক প্ৰকাৰে নহয় এক প্ৰকাৰে যোগ আছে
— সেই দিনা খোজটোৰ বিষয়ে মই যি সিদ্ধান্ত কৰিছিলোঁ সি একেবাৰেই নিৰ্ভুল
{{gap}}প্ৰায় চাৰিমান বজাত এজন দাৰোগা আৰু চাৰিজন কনষ্টেবল লৈ পুলিচ চাহাব ছাহাৰ দোকানত উপস্থিত হ'ল
{{gap}}পুলিচ চাহাবে ছাহাক প্ৰথমতে লোহাৰ বাকচটো মেলিবলৈ ক'লে; ছাহাই মেলি দিলে
" {{gap}}চিপাহীয়ে ইফালে সিফালে তুলী দাঙি ভুকুৱাই-চপৰিয়াই চালে, একো নাই
{{gap}}পুলিচ চাহাবে তেতিয়া বিজয়ক মাতি ক'লে,—"তুমি দোকানৰ হিচাপ ৰাখোঁ বুলিছিলা নহয়
{{gap}}খাতা-পত্ৰ অনা হ'লত চাহাবে ক'লে—"ইয়াত বহুত সময় হ'ল, সেইবোৰ চাবলৈ সময় নহয়
— মোৰ গাতো দোষ থাকিব পাৰে, কিন্তু আচল দোষী ছাহা
{{gap}}ৰাতিপুৱা প্ৰেমলতাই খবৰ লৈ বিজয় ঘূৰি যোৱা বুলি জানি তেওঁক তেতিয়াই মতাই আনিলে
{{gap}}বিজয়ে ক'লে,—"আপুনি সোধা কথা ক'বলৈ মোৰ মনটো অলপ কোচ খাইছে
" {{gap}}প্ৰেমলতা আৰু ব্যাকুল হ'ল; হাতে-ভৰিয়ে ধৰি সকলো কথা ক'বলৈ তেওঁক কাকুতি কৰিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}আবেলি পাঁচ মান বজাত সুদৰ্শন দাৰোগা আহি প্ৰেমলতাৰ ঘৰত উপস্থিত হ'ল
{{gap}}প্ৰেমলতাই ঘৰৰ ৰুৱা এটাত ওভোতাকৈ সুমাই থোৱা সৰু চুঙা এটা বহু কষ্টৰে উলিয়াই আনিলে
" {{gap}}চিঠি পঢ়ি দাৰোগাই সুধিলে,—"শ্যামচাঁদে লিখামতে আপুনি চিঠিকেইখন নুপুৰিলে কিয়
—তেওঁ মোক দিম বোলা এহেজাৰ টকা পিচত দিম বোলাত মোৰ সন্দেহ হৈছিল; সেই দেখি আগৰ দুখন চিঠি ৰাখি থৈছিলোঁ
{{gap}}সুদৰ্শনে তেওঁলোকৰ জবানবন্দী টুকি ল'লে আৰু প্ৰেমলতাক লৈ থানালৈ গ'ল
{{gap}}পিচ দিনা হাকিম পুলিচৰ চালান পাই সোধ-পোছ কৰি তোলনক খালচ দিলে
{{gap}}তোলনৰ আপীলৰ ফলত গোচৰটো চৰজমিন তহকিৎ কৰি পুনবিচাৰ কৰিবলৈ আদেশ হ'ল
" {{gap}}ইয়াৰ পাচত জজৰ আদালতত হত্যা অপৰাধৰ বিচাৰ হৈ গ'ল
{{gap}}সকলো কথা ভাবি চাই জুৰিৰ মতত মত দি জজে প্ৰেমলতাক মুক্তি দিলে
</br> তোমাৰ গীতকে শুনোঁ হাবি বন পথাৰত</br> মানুহৰ মুখে মুখে সকলোৰে অন্তৰত
</br> বেদ উপনিষদৰ বাছি বাছি ফুল তুলি</br> কত যতনেৰে দেৱ গাঁথিলা ই মালা ধাৰি
</br> ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ ভিন্ ভাৱ আতঁৰাই সৰু বৰ</br> পিন্ধালা ধৰ্ম্মৰ মালা সকলোকে আদৰৰ
</br> জগত মুকলি হল, হৃদয় মুকলি পাই</br> তোমাৰ নিচান লই উলাহতে আগুৱাই
</br> হেলাৰঙে সমাপিলে যত কাম জীৱনৰ</br> লভিলে অনন্ত সুখ চিৰ শান্তি কি সুন্দৰ
</br> জ্ঞানী ভক্ত কৰ্ম্মবীৰ অসমৰ ৰত্ন তুমি</br> অশেষ যতনে দেৱ সজালা জনম তুমি
</br> তোমাৰ সাজকে পিন্ধি জননীয়ে উলাহত</br> নিজকে চিনাকী দিয়ে হাঁহি হাঁহি জগতত
{{gap}}শঙ্কৰদেৱ আসামত বিখ্যাত বাৰভূঞাসকলৰ ভিতৰৰ শিৰোমণি ভূঞা চণ্ডীবৰ নাতিৰ নাতি আছিল
'</poem ' {{gap}}শঙ্কৰদেৱ দেখিবলৈ সুপুৰুষ আছিল, আৰু তেওঁৰ গাৰ বৰণ কেচা-সোণৰ বৰণ যেন আছিল
{{gap}}শঙ্কৰদেৱ যেনে শুৱনি পুৰুষ আছিল তেওঁৰ গাত তেনে বৰ বলও আছিল
{{gap}}শঙ্কৰদেৱে সুৰ্য্যাৱতী নামে এটা কায়স্থ কন্যা বিবাহ কৰি , গৃহস্থী হৈ হল
poem ref> সূৰ্য্যাৱতীৰ গৰ্ভত শঙ্কৰৰ মনু নামে এক কন্যাৰ জন্ম হয়
"মন মেৰি ৰাম চৰণহি লাগু" এই গীতটি শঙ্কৰদেৱে বদৰিকাশ্ৰমতে ৰচনা কৰে
{{gap}}এইদৰে শঙ্কৰদেৱে নানা তীৰ্থভ্ৰমণ কৰি বাৰ বছৰৰ মূৰত নিজৰ ঘৰ আলিপুখুৰীলৈ উভতি আহে
" এই কথা শুনি ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত শঙ্কৰদেৱে বৃন্দাবনী গোপালৰ দৌলোৎসৱ কৰি দেখুৱালে
" ৰামদাসে উত্তৰ দিলে "তুমিয়ে নিজক বৰ পণ্ডিত বুলি অহঙ্কাৰ কৰা হবলা
" তলত দিয়া নৰসিংহৰ মূৰ্ত্তিৰ বৰ্ণনা পচিলে গাৰ নোম শিম'ৰি উঠে
" চৈত্যাইও "চটক পর্বত দেখি গোবফনে ভনে, ধাএ চলে আৰ্ত্তনাদ
" চৈতন্য ভগৱতত আছে,— চৈতন্যহও "গদাধৰে দেখি প্ৰভু কৰয় জিজ্ঞাস
'Iাত্ত কৗত্তন কৰন্ত মনে ধ্যান খে ন পইলাদ ব হস্তাদন্তে মতে তাক গাত খানি পুতিলেক
–"হেন শুনি নৰনাখ, জানুত দিলন্ত মাথ, দশো দিশ দেথে অন্ধকাৰ
"অমৃত সমান জল পান কৰি মলনিত" কবিতাৰ ৰৱ ত্যজি নিজক নিশ্চয় ধত্ব কৰিব
.. যৈতে যৈতে গৈয়া জন্ম লভো মই আপোন কৰ্ম্মৰ গতি ভৈতে
"ৰদেরে এইবাৰ ১৫৩৩ খৃষ্টাব্দত তীশ শ থৈছিল বুলি শমি পিছত প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে
'মবলি৷ ৰামকৃষ্ণ গোপগণ লই ॥ নগৰৰ বাজত ৰহিলা বাসা কৰি
'লা- কি অস্ত্ৰে কাটিলেসে নৰ ॥" ঘোৰ ৰজনী প্ৰেত পিশাচৰ শr"
"বন্দি হুয়া আছে নন্দে কৃষ্ণক দেখিল ॥ হাসিলন্ত কোনে হেন কৰিলন্ত বুলি
(অর্থাৎ শঙ্কৰে ৰচনা কৰা গীত পদ ; • আল কতো অসমীয়া বামুণসকলৰ) হৰি কীৰ্ত্তনক কৰে ধিক
*াস্কৰ বংশৰ ভু এাসকগেও এফালে পাল পাইছিল তুর্ভাগ্যবশতঃ গেদা হাতী এওঁলোকৰ পালেদি ভাগি গল
crল গাৱত ৰজাৰ আগত বিমাৰ হৈ টে চলেংক নির্দোষী প্রমাণ হলত তেওঁলোকক এৰি দিয়া হল
'তাৱশেষ বুলি মহাপ্রভুত নপ ই আন এfট আাটিকা চৰটি প্ৰসাদ লগড়ে প্ৰভুৰে ঙ তক অৰ্থ "শটি গ্রহণ কৰিলে
"সেহিজন মহা সাধু বোণাইবে লোকত ॥ শৰীৰক ঘসিপিসি কৰিবেক স্নান
" ওলগতে পাঞ্চ কিল. সেরি পটন্টন র" জীয়োক হেয়াই মোৱ দান্তে খেৰ লওঁ
"ঔষধক দেখি যেন নমাইলেক ফেট "আধাৰি কায়া সপ বসিলেক শাৰী
" স্থৱ{গতে মোৰ চিল কম্মিণী, ধৰে কৰে নিতে ৰোষ কোলায়ে বোকায়ে নিলোহো দুখে, মুখ দিয়া মোৰ আই
""rrট দান কৰন্তে বুণি হোৱে ছেদ কিছু পুণ্য নাতি "ছ
{{gap}}পুৰণি অসমীয়া সাহিত্য নানা ধৰণত গীত, পদ আদিৰ নিমিত্তে বিখ্যাত
" ইয়াৰ উঘৰত বলিৰ 'ক অতি ওখ খাপৰ তেজা উত্তৰ –"ত্ৰৈলোকৰ লক্ষ্মা
, যৎসং৬াৰক কদ ৰূপৰ কি ভীষণ 'চত্র যেবে গৈল একক বৱিধ ব্ৰহ্মাৰ
॥ হেৰা দেখা শিশুপাল, নৃপতি পাপীঃ ইটে, তা সি ৰহিয়াছে মোক চুম্পি
•াখ 'ক. সান একে পৰুষতো ভন ( নাহি জল নাহি গুল দা ভকে ভকাশ শা'ত মই
seৰ ঠাই ৷ পত্তিত ব্ৰাহ্মণ চাহি দিয়ো ক পঠাই ॥ ফুটুৰিতা ক বিবাক বাহ
॥ এক ব্ৰহ্ম আছে সব্ব দেহত প্ৰকটে যেনে এক আকাশ প্ৰত্যেক ঘটে ঘটে॥ জলত সূৰ্য্যক যেন দেখি ভিন ভিন
" শোক, মোহ আৰু মৃত্যুভয় দূৰ কৰি জ্ঞান মহৌষধি, নাfত জন্ম পূতো অদ্যাপি নোহে৷ জাত
॥ জনম মৰণ হটে দেহাৰেসে ধৰ্ম্ম মনে ভ্রজে কাৱৰ শৰীৰ গুণ কৰ্ম্ম
" ৰজাই মান্তি হৈ তাতে পুতেকক থাকিবলৈ আজ্ঞা দি ভোজ- কট নামে নগৰ সজাই দিয়ালে
* আন কি নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ ভতিজাক কোচহাঙ্গোৰ জা ৰঘূদেৱে, কালাপাহাৰে ভঙ
*কেন হেন ভৈলা ভাই তোৰ এ অৱস্থা ৷ চিৰকাল প্ৰবাসত কিবা পাইল ছথ তত্ত্ব তোৰ নিস্তেজ মলিন দেখে মুখ
" দশমৰ নিচিনাকৈ একাদশতে৷ কীৰ্তনঘোষা পুথিৰ ভিতৰ পদ আনেক আছে; সেইবোৰ দেখুৱাবলৈ গলে
*ঙ্কৰ ৰ প্ৰা'ত ভা তেওঁৰ একাদশ মল একাদশতকৈও উজ্জল কনিছে
( ছাৱালীৰ মাক মাণৈ শশা প্রভায়ো উলাহেৰে মত দি কলে "নস্তৰে মহাদহ মাতিলা স্বামীক যুধিব নালাগে বিহা দি
" মাতৃৰ বোল মুগুনে দুৰ্ম্মতি' "স্বত স্তুতি কুটুম্ব সকলে তাৰ চেৰ,
" সম্ভৱত: তেওঁ দ্বিতীয় বাৰ তীৰ্থ প্ৰমণৰ পিছত দ্বাদশ ৰচনা কৰিছিল
" কিন্তু মোৰ মনৰ কথা কাক কয় কাক মোৰ প্ৰেম-বেদনা অনাম
"পেক ভীমকে হে পুতেকক অলপ বুজনি দিবধৈ চেষ্টা কৰিছিল, "ক স্ব মাক শশীপ্রভাত একোকে নামাতি মনে মনে ৰল কাৰণ
—"আনে যেনে নজানয়, গোপা কৰি যাইবা গুৰু কথা যেন নোহয় প্ৰচাৰ
" বামুণে উত্তৰ দিলে "মোক শিকাইবাক নলাগয় ই কাৰ্য্যে, আপুনি মই ডাঠ
" সন্ধৰ অন্তত বলঙদ্ৰত যেতিয়া কৃষ্ণৰ ৰথৰ ওচৰলৈ আহি দেখিলে, "কক্সিক দেখিলা গৈয়া বিকত কৃবেশ
lাৰ বেগত ভূমি লখে প্রতি ভৰি ৷ বিহুত সঞ্চাৰে গৈল৷ ৰথ
" আমাৰ খুৰে ॥" বৃদ্ধ বয়সত তুমি এমুৱ৷ মবোধ ॥ আনতে নভৈল
" এই কথা শুনি দাৰুকে ৰথ লাহে লাহে ডাকিবলৈ ধবিলে
"+রুিণী বোলন্ত তুমি মোক আছা তুলি পেতৃত মাতৃত কৰি তোমাতেসে সুলি ৷ 'স্বৰ্ণ পাটত ঘেলানা প্যডে গাৱ
" 'শুনি দেন জোকৰ মুখত দিলে চূণ " কম্মিণীৰ অধিক বিচাট কৰে মন
" "নসহে পৰাণ মোৰ পোৰে আতি পেট (" 'কতো পাইলে বুলি বগুৱা লাগিল, পৰিল মাটি কামুৰি
" "পলাইবে নপাবি কতে পৰে জুটি খায় ৷" 'দান্তে খেৰ তুলি কতো করে কাউবাউ
" "মোক যুঞ্জিবাক অাস৷ "জান নৃপতিৰ মতে কামৰ জোঙ্কাস " ধাম ভণ্ড লৈয়া তুমি
" শঙ্কৰে বাৰে বাৰে দঢাই জিজ্ঞাস কৰাত ব্রহ্মানন্দই হৰিনামৰ হে মহিম ব্যাখ্যা কৰিলে
'হে শুভূমি মত ঋষি, খাf তলন্ত বিমৰিষি, কিনো বিষ্ণু মাগ'ৰ প্রভাৱ
" মাধৱদেৱে ৰচনা কৰি গালে –"জয় গুৰু শঙ্কৰ, সৰ্ব্বগুণাকৰ, যাকেৰি নাহি উপাম
{{gap}}শঙ্কৰদেৱে চূণপোৰাত সত্ৰ কৰি থাকোতে নাৰায়ণ দাসক (ঠাকুৰ আত৷) শৰণ দি গুণমালা শাস্ত্ৰ দিছিল
" কীৰ্ত্তনঘোষাত যি ছোৱা৷ বলিছলন দিয়া হৈছে, সি এই বলিছলন পুথিৰ শেহৰ পাঁচ আধ্যা ॥
{{gap}}গুৰুচৰিতত উল্লেখ আছে যে গুৰুজন আদিতে বাৰ কুৰি (২৪০টি) বৰগীত ৰচনা কৰিছিল
{{gap}}সকলো জাতীয় আৰু মহাজাতীয় আন্দোলনক সাহিত্যই বতাহে বন-পোৰা জুইক সহায় কৰাৰ দৰে সহায় কৰে
{{gap}}নাট, পদ আদিবোৰৰ দৰে বৰগীত বোৰতে ভগবান কৃষ্ণৰ বিশাল পুৰুষত্ব ফুটি ওলাইছে
- বাৰ স্কন্ধ ভাগৱতৰ সাপ অতি সংক্ষেপকৈ শঙ্কৰ দেৱে এই গুণমালা পুথিখন ৰচনা কৰিছে
"পকেট এডিচন" অথtৎ চোলাৰ মোনাত লৈ সব পৰা তা»ৰণ { নন্দ যশোদাৰ, গৃহত অপাৰ
*অনস্তবে দেৱ মাধৱে বোলন্ত ৰত্নাকণ এবগান পুৰাণৰ লোক তুলি কৰিলন্ত শঙ্কৰদেৱে নিৰ্মাণ দৈত্যাদি
" পাচে ৰঘুদেৱে ৰাজাত কহিলেক, "আজ্ঞা পালে ফুৰুহ খাবাক যাবাক খোজোঁ
" ৰাজাই বোলে, "সবে তোৰ, সবে মোৰ, যাক ইচ্ছা তাকে লৈ যা
" পাচে বাপেকৰ চৰমজান লৈ ফুৰুহানা খাই সোণকোষ নদীৰ পাৰ হৈ ঘিলাত বেঙ্গে সাপ খাবাক দেখি পাট কৰিলেক
"মহাৰাজাৰ পুত্ৰ আছে, মহাৰাজা থাকে মানে একো নাই, মহাৰাজা নাথাকিলে তেওঁৰ বেটাই সহিতে ভাল হবৰ নুই
" এই কথা শুনি ৰাজা বৰ আনন্দ হল; বোলে, "ভতিজাই বাৰু ভাবিছে, ই গোট উত্তম কথা
" পাৰ কাৰ্জি বোলে, "এই মুণ্ডে মহাৰাজা লক্ষ্মীনাৰায়ণক সেৱা কৰিছোঁ, তোমাক সেৱা কৰিবাক নোৱাৰোঁ
" পৰীক্ষিতে বোলে, "মোৰ বাপৰ ছত্ৰ বেহাৰত এৰি আহিছি, মোক সেই ছত্ৰ দিওক
" পাচে ছত্ৰ দি পঠাইলেক, পৰীক্ষিতেও বঁটা-বাহন দি কাৰ্জিসকলক বিদায় দিলেক
" পাচে দোৰ্বেগ, ৰস্তম-বেগৰ লগত দিলাল-খাঁয়ে বাঁহবৰীয়াকে, গদাইকে পঠাই দিলে
" এইৰূপে অনেক কথা-বাৰ্ত্তা কৈ দুই অহদিক ৺ৰ আগক নিলে
" এই বুলি এক লিখা দি চন্দ্ৰকন্দলীকে, সনাতনকে দোৰ্বেগ, ৰস্তম-বেগৰ লগত পঠালে
—কিন্তু মোৰ ভয় হয়, মই গ'লে যদি তোমালোকৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰে পোন দুটিৰ কিবা অমঙ্গল ঘটায়
{{gap}}অসম সাহিত্য সভাই বহুত সময় খৰছ কৰি আমাক উৎসাহ আৰু সহায় দিলে
{{gap}}"পুথী" বিশেষ্যপদ, পুংলিঙ্গ, বহুবচন, কৰ্ম্ম কাৰক, দিলে এই ক্ৰিয়াৰ কৰ্ম্ম
* {{gap}}ক্ত প্ৰত্যয় কৰি তলত লিখা পদ বিলাকো সিদ্ধ হইছে
{{gap}}যি শব্দ সদাই একৰূপ হ'ই থাকে' বেলেগ বেলেগ বঙালী ৰূ}}প ন হয়, সেই বিলাকক অব্যয় শব্দ বোলে
{{gap}}আছে এই অৰ্থত শব্দৰ পাছত ঈ, ৱন্ত, মন্ত, হলে ইনী, ৱতী, মতী, বিনী আ{{বঙালী ৰু শালিনী হয়
{{gap}}শব্দৰ পাছত ই, অ, এয়, ইক আ{{বঙালী ৰু আয়ন প্ৰত্যয় হয়, অপত্য আ{{বঙালী ৰু সম্বন্ধ অৰ্থত
* {{gap}}সময় বুঝাওঁতে যি দি আ{{বঙালী ৰু এই শব্দৰ ঠাইত ক্ৰমে যেতিয়া, তেতিয়া আ{{বঙালী ৰু এতিয়া আদেশ হয়
{{gap}}অনেক কথা যথাক্ৰমে স্থাপিত হ'ই ভালকৈ অৰ্থ বুঝালে তাক বাক্য বোলে
{{gap}}তৃতীয় পু{{Bengali ৰু‎}}ষৰ সম্বন্ধ পদৰ পাছত থকা ইবৰ্ণান্ত উবৰ্ণাস্ত শব্দৰ পাছত প্ৰায় এক্‌ হয়
{{X-larger ৬নং কলেজ-স্কোয়াৰ, সাম্য যন্ত্ৰত সেথ আবদুল লতিফ দ্বাৰা মুদ্ৰিত
{{gap}}আজিকালি ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰত অসমীয়া জাতিৰ নিচিনা নগণ্য জাতি নাই বুলিলেও বঢ়াই কোবা নহয়
{{gap Note কোনো কোনোৰ মতে শকটাৰ মন্ত্ৰীয়ে নিজেই ৰাজাক বধ কৰিলে
{{gap}}ভাঙ্গণিৰ গ্ৰন্থকাৰ ৺ৰামপতিৰ জীৱনী সম্বন্ধেও সম্প্ৰতি তলত লিখা মতে অনুমানিৰূপে ধৰা হল
* ব্ৰহ্মাই পৃথিবীৰ মানুহৰ কাৰণে একলাথ অধ্যায়ৰ দীতিশাস্ত্র প্রমরন কৰে
:এক বিষ ৰাত্ৰি কালে কৰন্ত ভ্ৰমণ॥ :এক বিষ বহু নিদ্ৰা নাহিকে চেতনা
:আৰু এক বিষ জানা অজীৰ্ণ ভোজন॥ :নিজে বিষ খাই মৰে নাহিকে সংশয়
(৩) ঘোৰ অৰণ্যত আনিবৰ শক্য নাই॥ বিদুৰৰ বন্ধু ভৈলে জানা সেহি প্ৰায়
(৪) উত্তম কুলত জন্ম পৰম গম্ভীৰ॥ বিদ্যা হীন ভৈলে তাক নকৰে প্ৰকাশ
(৫) নাহি কন্ত উদগতি সিটো গৃহস্থৰ॥</poem {{gap gap}}বিদ্যাহীনা নশোভন্তে নিৰ্গন্ধাইব কিংশুকাঃ
(৬) নিজ ভাৰ্য্যা প্ৰশংসিবা বৃদ্ধ কাল ভৈলে॥ শস্যক প্ৰশংসা কৰা চাপিলে গৃহত
(৯) তথাপিতো নৰে তাক আনিয়া খাৱয়॥ বিষ্ঠাৰ মধ্যত যদি সুবৰ্ণ থাকয়
(১০) হৰি সেৱা নকৰয় যিটো দুৰাশয়॥ এহি পাঞ্চ গোটা কৰ্ম্ম নাহি যি জনত
(১১) কপটীক তেজিবা নাপাই তাৰ মন॥ চোৰ খট দাম্ভীকক নেদিবন্ত ঠাই
(১৫) ৰাজা নদী না থাকিলে নবান্ধিবা ঘৰ॥ শুনা এবে কহিবো বিশ্বাস নাহি যাত॥ নদীত বিশ্বাস নাহি নাৱৰ লক্ষিত
(১৭) দেখিলে সহস্ৰ হাত হৈবাহা অন্তৰ॥ শত হাত অন্তৰ হৈবাহা ঘোটকৰ
(১৯) জাৰ শীত উষ্ণ বুলি আলাস নকৰ॥</poem {{gap gap}}শৃঙ্গিণো দশহস্তেন স্থান ত্যাগেন দুৰ্জ্জনঃ
(২১) নাখাই কাহাকো এৰি পুত্ৰ পৰিবাৰ॥ প্ৰভাতে উঠিয়া বোলে সূতৰ বচন
(২৭) সমস্ত নদীৰ গতি জানিবা সাগৰ॥ মনুষ্যক পীড়া যদি কৰে শক্ৰগণে
(২৮) মূৰুখে নজানি তাক বোলয় অধম॥ তেনয় মুৰুখে যদি কহয় অপাৰ
(৩২) কাঞ্চি দৈ ভুঞ্জে জাগৰোঁ ফ্রক পুহায় ॥ যিটো জনে প্ৰভাতে মৈথুন নিদ্ৰা কৰে
(৩০) নহুিক ও মিত্ৰৱতী চোৰ খলুৱাত ৷ সৰ্পসমে মিত্ৰতা কৰিবে নুহি ভাল
(৩৪) সুগন্ধিকা পুষ্প ফল দেখিবাক ভাল ৷ তাৰ গদ্ধে আমোদিত যত তৃণ বন
(৩৪) একে নাপি সূৰ্যক্ষেণ পুস্পিতেল সুগন্ধিনা বাস্যতেত বনং সৰ্বং সুপুত্ৰেণ কুলং যথা
(৩৬) ব্যাধিৰ সমান শক্ৰ নাহি সংসাৰত n পুঞ্জৰ সমান স্নেহ নাহি ৰবিতলে
( ৩৬) নচ বিস্থা সহো বন্ধুঃ নচব্যাধি সমো ৰিপু নচাপত্য সমঃ মেহঃ নচ দৈবাৎ পৰং বলং
(৩৭) ছধিতা বিষং বিস্তা অজীৰ্ণে ভোজনং বিষং বিষং গোষ্ঠি দৰিদ্ৰতা বৃদ্ধাস্য তৰুণী বিষমৃ
(৩৮) স্বল্য নাস্তি নিজ প্রজ্ঞা শাস্ত্ৰং তস্য কৰোতি কিম লোচনাt ভ্যাtং বিহীনস্য দর্পন: কিং কৰিষ্যতি
(৪৩) কুমন্ত্ৰনা দিয়া লাৰিবাক চাৱে চিত্ত॥ সেহিটো অধম মিত্ৰ নপাই তাৰ চিত
(৪৪) কুভাৰ্য্যাৰ লগে তাৰ হৰাইব সুৰুতি॥ দুষ্ট ভাৰ্য্যা সমে প্ৰীতি নাহি একো কাল
(৪৭) শিখিবা অনেক বিদ্যা নকৰিবা লাজ॥ আহাৰে বিহাৰে লাজ ভাৱ নুযুয়ায়
(৪৮) দৰিদ্ৰ সকলে যদি পাৱে বহু ধন॥ মুৰুখৰ বংশে যদি হৱয় পণ্ডিত
(৫০) ডেৱভাম্ফি কৰন্তে দেখিছে কোনে তাকে॥ থাকে যদি পুথিমাছ আঞ্চল জলত
(৫১) তাতে তাৰ মক মকি গৰ্ব্বিত বচন॥ শুনা সৰ্ব্বজনে আক নকৰিবা হেলা
¥ পিতৃ সমহিত কৰি ঘিণে জনে (৫৬) সেহিটো জন ক নৃপতি সকলে
(৭৬) ঋণ শেষোইগ্নি শ্যে ব্যধি শেৰ তথৈবচ পুনশ্চ বহঁতে বস্থাও ভাবেই মকাখবে
(৭৯) ময়ুৰ পক্ষীৰ তুষ্ট মেঘৰ গৰ্জ্জনে॥ পৰৰ কল্যানে সাধু সব তুষ্ট মতি
(৮০) কুলক তেজিয়া সবে ৰাখিবে গ্ৰামক॥ গ্ৰামক ৰাখিয়া নিজ প্ৰাণ ৰাখিবেক
(৮১) স্ত্ৰীৰ ৰূপ সেৱা কৰে স্বামীৰ চৰণে॥ বিদ্যাৰ সমান ৰূপ নাহি পুৰুষৰ
(৮৫) অতি ৰূপৱতী কন্যা নুহিকন্ত ভাল॥ অতি দানে বলী ৰাজা পাইলেক বন্ধন
(৮৭) শুনা সৰ্ব্বজন আক দেখাইলো প্ৰমাণ॥ সুবৰ্ণৰ মনি যদি পিন্ধৰ পাৱত
(৮৮) যুবা কালে স্বামী ৰক্ষা কৰিবে ভাৰ্য্যাক॥ বৃদ্ধ কালে ৰাখিবাক লাগয় পুত্ৰৰ
(৯০) আৰু যদি অবজৰ নাপায়ে তেখন॥ হাস পৰিহাস কেহো নোবোলে বচন॥ তেবেসে জানিবা সিটো নাৰী থাকে শান্তি
(৯১) ধৰ্ম্মক দেখিব মৃত্যু ধৰিয়া নপসে॥ নমৰোহো বুলি আৰ্জ্জিবেক বহু ধন
(৯২) সম্বুধি বোলয় বাপু আছোহো কুশলে॥ মুখে মাত্ৰ কহন্ত নুগুণি সিটো মনে
(৯৩) বহু বিদ্যা শিখিবন্ত কৰিয়া যতন॥ এক তিলে শৰীৰ হৈবন্ত ছাৰখাৰ
(৯৪) তাহাতো অধিক ক্ৰূৰ খলুয়া দুৰ্জ্জন॥ মন্ত্ৰ যদি শুনে সৰ্প চপৰান্ত শিৰ
(৯৬) যজ্ঞহত হোৱন্ত দক্ষিণা নাহি যাত॥ হতশূন্য বুলি যাৰ নাহিকে নায়ক
(৯৮) মূৰ্খ পুত্ৰ ভৈলে নপঠাবো একো স্থানে॥ নৃপতিৰ লগে ৰাখিবাক ভাল নুই
(৯৯) চিন্তা ভৈলে ৰাতি সুখ নাহিকে তাহাৰ॥ একো কাৰ্য্যে সুখ নাহি দৰিদ্ৰ জনৰ
(১০০) তেবেকি মনক পুৰে সিটো পুৰুষৰ॥ পাৱয় সম্পত্তি যদি তিনিয়ো ভুবন
(১০২) পৰ বুদ্ধি লৈলে কাৰ্য্য নাহি হয় সিদ্ধি॥ স্ত্ৰীৰ বুদ্ধি লৈলে সিয়ো যায় অধোগতি
* আন যিকোনো কাম সৃষ্টিকৰ্তাৰ মৃত্যুৰ ৬০ বছৰ পাৰ হ'লে ৰাজহুৱা ড'মেইনত সোমায়
[সৰ্ব্বস্বত্ব সংৰক্ষিত gap gap gap মূল্য • অনা৷ পকাবন্ধা •
(iii) দুর্গাবৰ বা দুগাবৰী কায়স্থই গীতি কাব্যত লিখা দুৰ্গাবৰী পুথি কামৰূপত আজিও প্রচলিত
(v) হৃদয়ানন্দ ধৰ্মপুৰ মৌজাৰ বৰি গাৱঁৰ শ্ৰীযুত ধনীৰাম দত্ত মহাশয়ৰ উপৰি পুৰুষ
' जुरि अरू १८ তিনি চোৰ টেটোৱাল হাড়ে, দেৰ, দেৰৰ অণ; ৬াকে কােলে 'গুছিল বাও
(৩) তিনি কিনে ফ্যা ৬ পহু হৰিণ (o) ৩• বিশ
{ ২৯ এই সকলক একুন কৰি, শকাদিত্যৰ শক জুৰি ১৬৮৩, অঠত যি হয় সেই খানি দিন যায়
(২) চোৰানব্বৈৰ হবিলে বহিব লাগে অদ্ধেৰ অযুগ (১; এহ বুলি সদাৰ যাপুৰে গৈলা টকাৰ কাহিনী সিট গুরত্ব কহিলা
( পর দোকান পর তাতে এইটো ২০ ঘৰ লিখি লৰে বিধ গুছে (কপাত জগত
+নাটি) আধিবৰ গুড় গুর সি হৰ পশ্চিম সৰ্ব্ব সুখ মিলায়ে ভেবে (ঘৱৰ ভেটি যায়
{ বিশিষ্ট ভাবৰ আমোদ জক কুট অঞ্চ ১২ পৃষ্ঠাৰ পৰা ১৫ পৃষ্টান্ত দেখ
"কৃপা কৰি নিয়াঁ মোক আপোন কাষত; "কত যে সহিম আৰু নসহে প্রাণত
) ছল কৰি স্বামী তযু কৰিলে বৰ্জ্জন পুনু হ'লা অনাথিনী বিধিৰ লিখন
'চিঠি লিখি আগধৰি গ্রাহক হৈ থকা সকলক আধা দামত দিয়া হ'ব
" পুত্ৰৰ কাৰণে সহি, কোমল প্ৰাণত ব্ৰজ গোপিনীৰ বহু গালি অপমান,
— কুলৰ বোৱাৰী তুমি, তাতে ৰাজস্বলা, বিবস্ত্ৰা কৰিব খোজে গুৰুজন আগে
; কিন্তু, চোৱাছোন –মই দেখোঁ কন্দা নাই; তুমি কান্দিছা কেলৈ
— স্বামীয়ে তোমাৰ পাছে, তপোবলে জানি শাপিলে তোমাক ক্রোধে অবিচাৰ কৰি॥
" এই বুলি বহু তুতি কৰিলা সূৰ্য্যক,— দুৰ্ব্বাশাৰ বাক্য, কুন্তি
" কি এটা আশঙ্কা কৰি ভ্ৰাতৃয়ে তোমাৰ স্বামীয়ে সইতে কৰে বন্দিনী তোমাক
"দৰা কনিয়া" ৰে স'তে খেলিম ছোৱালী হঁতে, "আনি দিবা, বৃহন্নলা
", কলে কৃতান্তই, ঘৰলই যোৱাঁ তুমি আকউ উলটি; অতদূৰ কিয় তুমি আহিলা মিছাতে
— কায়েচৰ চিন্তা মোৰ নিতউ থাকিব॥'' এই বুলি তুমি, সতি
[ ১১৭ উত্তৰ ;—২৩ গিৰি, ৪৬০ টকা দুই কৰা, ৩০৭ টকা
(স্ত্রী এজনী পানীক যাওঁতে, ছাত্র কিছু মানে স্বামীৰ নাম সোধাত
(বস্তু কিনা অর্ষা) আৰু এক কারণ, এক কৰা দিলে একজনে
[১২৯ এক গিৰিত তিনি আনা ভাহাতে বুজি লৈবা এধি মতে যােৱ গিৰিত বুজিয়া লৈওক
" ৰ ওপৰত ও টো ৰ ওপৰত আৰু ৩, সাত ২১, টো গুণ্য অঙ্ক এ ওপৰত, ২ টো নৰ ওপৰত লিখা
[ ১৪০ উ; ১৫৮২৪৬৯১২ ক /২ কৰাৰে পূৰণ কৰিলে, নওটা এক ওলাব
[ বিদেশত ছপা কৰাত আৰু বহুত পুৰণি আখৰ বিন নােপােৱাত বহুত ভুল আছে
— তোমাক হৰণ কৰি নিলে দশাননে— পঠিয়াই মাৰিচিক মায়া মৃগ কৰি, আঁতৰই দুটী ভাই বুদ্ধিৰ ছলনে
{{gap}}ইয়াৰ বাজেও সকপোৰকমৰ ধৰ্ম্ম সমন্ধীয় কিতাপ আমাৰ হাতত প্ৰচুৰ পৰিমাণে আছে
{{gap}}নেজানে৷ কপালে মোৰ বিধিয়ে কি লিখিলে, {{gap}}এনুৱা যাতনা হাঁয় হৃদয়ত থাপিলে
</poem যাওঁ মই কৈলাশলৈ gap ই বাতৰি জনাওঁ গৈ, প্ৰসূতি
}} চিঞৰি চিঞৰি গোৱাঁ হৰি নাম, তৰু তৃণ লতা, দেখোঁ যত মান, শিৱ
</poem :হে মহামুনি, কোৱাঁচোন, কি কাৰণে পিতাই এনে আচৰণ কৰিছে
"অগ্নিত পৰীক্ষা" আদি কত পালা দুখ, শেহত পাতাল গই, পাহৰিলা শোক॥
"নটিনী" যে গায় গান, ৰসহীন তান ঘৰে ঘৰে বিয়া সভা উৎসৱ পূজাত
(নিষ্কলঙ্ক কলাধৰ কাৰ ইচ্ছা নাই সংসাৰ মাজত হাঁহে হাঁহে মিচিকাই
</poem কাব্য লিখি সমাপ্ত কৰিয়েই (ইং ১৯০৮ সনতেই) এই কবিতাটি লিখা হৈছিল
}} তুমি কান্দা, ময়ো কান্দো ধৰাধৰি কৰি; কান্দি কান্দি হওঁ আৰু আঁতৰা-আঁতৰি
" সগৰ্ভা ৰাণীক দিলে নগাৰ হাতত॥ খুনবাও এটাক দেখিবলৈ ভাল বুলি প্ৰশংসা কৰাত, কুঁৱৰীক খুনবাওলৈ দিলে
"আছিলে আবৰি ছঁয়া; হিয়াৰ মাজত আৰু কবা, "ভাৰতীৰ ভাবি শ্ৰীচৰণ
{{gap}}বৰাৰ কথা সকলো সভাই শলাগিলে, আৰু কেন্দ্ৰসভাৰ সভ্যৰ বয়স ৫০ বছৰেই থিৰ হল
{{gap}}মই আজি আপোনালোকৰ আগত যি বিষয়টি আলোচনা কৰিম বুলি আগ বাঢ়িছোঁ, সেই বিষয়টি বহুত দিনৰে পৰা মই আলচি আছিলোঁ
(সজ সজ শব্দ) সেই দেখি ছোৱালীক বুজাই বঢ়াই নিচুকাই থয়
' {{gap}}বক্তৃতা শেষ কৰি ফুকন বহিলত সভাপতি ডাঙ্গৰীয়াই উঠি কলে- "ডাঙ্গৰীয়া সকল
{{gap}}নেওগ আৰু সন্দিকৈয়ে কথা কোৱাৰ সময়ত আমি চুকৰ পৰা সভ্যবিলাকৰ ৰেহ্ ৰূপ চাই আছিলোঁ
" {{gap}}এই কেই আষাৰ কথা কৈ ৰাজখোৱা বহিল, আৰু কপিবলৈ ধৰিলে
{{gap}}অসম দেশত সময়ে সময়ে অনেক সভাসমিতি হয়, কিন্তু তাত ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ ৰাজনৈতিক কথাৰ আলোচনা কৰে
{{gap}}স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বিষয়ে সি বাৰৰ অধিবেশনত বহুত কথাৰ আলোচনা হৈছিল, কিন্তু কথাৰ ওৰ পৰা নাছিল
{{gap}}ইয়াৰ ভিতৰত কেন্দ্ৰসভাৰ দুই তিনি বাৰ অধিবেশন হৈ গল, কিন্তু তাত আমি উপস্থিত নাছিলোঁ
( চাপৰি সেই দেখি ৰ' লগা কথা কৈ বক্তা নাম লোৱাটো মোৰ ভাগ্যত নঘটিল
( চাপৰি ইউৰোপৰ ল'ৰা শত দুজন মৰিলে ভাৰতৰ ল'ৰা শত চাৰি জনকৈ মৰে
{{gap}}এদিন গধূলি ফুৰিবলৈ যাওঁতে এডাল আহঁত গছত আৰি দিয়া এখন জাননী দেখা পালোঁ
noinclude gap}}বিদ্যানিধিৰ বয়স আমাৰ অনুমানত তিনি কুৰিৰো ওপৰহে হব, কিন্তু মানুহ জন হলে ডাঠে আছে
(সজ সজ শব্দ অৰণ্যৰ ইকৰাই দীৰ্ঘজীৱন বাঞ্ছা কৰিলে কোনে ভাল বুলিব
{{gap}}বুঢ়ীৰ খ্যাতি যুগে যুগে, কলিযুগত, সত্য যুগত. ত্ৰেতাত বা দ্বাপৰ যুগত সকলো কালত খ্যাতিমতী বুঢ়ী আছে
</poem {{gap}}এই কথা শুনি মোৰ মনৰ পুৰণি খু-দুৱনি দুনাই উক দিলে
noinclude>লাগিলে, সমস্ত জগত আৰু জগতৰ সমস্ত বস্তু সাতকলীয়া আওপুৰণি হৈছে
' এই বুলি ছিলিমটো তুলি লৈ খোঁচাৰি ধঁপাত লগাবলৈ {{gap}}সাতোলাই কলে, 'শুনিছেনে বপাদেও
———</noinclude gap}}কিন্তু ভাৰতৰ আজি সেই দিন নাই; ই আজি পৰাধীন, অসভ্য, অজান—অনাদৃত
{{gap}}কিন্তু যিমান দিন জগতত চন্দ-দিৱাকৰ থাকিব, সিমান দিন ভাৰতৰ আগৰ গৌৰৱৰ চিন একেবাৰেই মাৰ নেযায়
{{gap}}জগতৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে সকলো ডাঙ্গৰ মামুহৰে জীৱন-চৰিত লিখি ৰখা আৱশ্যক
{{gap}}অলপ দকৈ গমি চালে ফটফটীয়াকৈ দেখিবলৈ পোৱা যায় যে, এই সৃষ্টি-খনৰ মূলতে যুদ্ধ
{{gap}}স্বাধীন উপায়বিলাক উলিয়াব পৰা শক্তি, মানুহৰ প্ৰকৃতিগত বা স্বভাৱৰপৰা পোৱা নহয়
{{gap}}কোনো লোকৰ এটি বিশ্বাস থাকে যে পেটত ভাল ভাৱ থাকিলে মুখেৰে বা বাহিৰা কামত তাক প্ৰকাশ কৰা নকৰাত একো কথা নাই
{{gap}}শেষত আমি ইয়াকে কওঁযে আত্মশিক্ষা কৰাটো বৰ টান; কিন্তু ঢিলা কামেৰে কেইটা ভাল কাম হয়
{{gap}}লৰাৰজাই গদাপাণি কোঁৱৰক ধৰিবলৈ মানুহ পচাৰ আগৈয়ে কোঁৱৰে বিয়া কৰাইছিল
{{gap}}এই দৰে ঘনাই বিপদত পৰা দেখি গদাপাণি নগা-পৰ্ব্বত এৰি ভটিয়াই যাবৰ মন কৰিলে
{{center Xx-larger চেতন প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদৰ পাৰ্থক্য কি {{gap}}পৃথিৰীত যিমানবিলাক বস্তু আছে, সকলো পৰমাণুৰে গ্ৰথিত
{{gap}}এতিয়া দেখা গল যে, পৃথিবীৰ সকলো বস্তুৰ প্ৰলয় থাকিলেও মূল পৰমাণুৰ প্ৰলয় বা ধ্বংশ নাই
{{gap}}পুৰাতন বৈজ্ঞানিসকলৰ মতে কোষ "প্ৰটপ্লেজম" নামেৰে জলীয় পদাৰ্থেৰে ভৰি থকা এটি সৰু মোনা
{{gap}}মানুহে নিজ বুদ্ধিৰে আজিলৈকে যি যি কাম কৰিছে, তাৰ ভিতৰত সাহিত্যকে ঘাই বুলিব পাৰি
{{gap}}মানুহে যেতিয়াৰ পৰা কথা লিখিবলৈ ধৰিলে, সেই দিনৰ পৰা সাহিত্যৰ সৃষ্টি বুলি ধৰিব পাৰি
{{gap}}এই দৰে ভাষাৰ মাজৰ পৰা সাহিত্য বিচাৰি উলিয়াকে সাহিত্য শিক্ষা বোলে
{{gap}}ভালকৈ গমি চালে দেখা যায়, যে কথা লিখি উলিয়ালে তাৰ গঢ় আগৰ দৰে নাথাকে
{{gap}}আজি-কালি কাগজৰ মূল্য তিনি গুণ বৃদ্ধি আৰু ছাপা-খৰচ ৪৫ গুণ বৃদ্ধি হােৱাত এই পুথিৰ বেচো অগত্যা
{{gap ভদ্ৰ — হেৰ, আইটী-মাকক খুজি মোৰ হাতনি-পেৰাটো লৈ আহ
{{gap}}পদ্ম — [কানি লৈ] ডাঙ্গৰীয়া বাপু, পেটৰ কামোৰত তত নাই, গাটোৱে টগবগাব লাগিছে
— [পাণৰ টিকিৰাত হোঁপা মাৰি এনে অলে এ কাই সুক লাগে
{{gap পাণ — (মুচুকিয়াই হাঁহি) এৰা, তোমালোকে নিতৌ পাণ বেয়া হয় বুলি কোৱাঁ, সেই দেখি আজি আপুনি কৰিলোঁ
— বোলে অভ্যাসৰ নৰ, কৰ্ণৰ পথে কৰে শৰ সদায় তাৰ তাতে অভ্যাস, ন হব কিয়
{{gap ৰতি — মই তাল ধৰো, তুমি গোৱাঁ হলধৰৰ পিঠিত চপৰিয়াই) ধিন, ধিন, তাক, তাক, ধিন
{{gap বহিবলৈ এমুঠা বুৰলি খেৰ টানোতে এটা নাইপিয়া ওলাই লৰমৰা দেখি খেৰ এৰি পিয়দাৰ জাঁপ] {{gap}}পিয়দা
{{gap}}এই পুথিবিলাক তলত লিখা ঠিকনাত বা আসামৰ সকলো এজেঞ্চিত পাব
{{gap}}পঢ়াশালীৰ লৰাছোৱালী বিলাকৰ নিমিত্তে ময় এই মৌখিক অঙ্ক পুথি খন ৰচনা কৰিলো
{{gap}}যি অলপ ভুল আছিল, এবেলি তাক সংশোধন কৰা গইছে আৰু সাঙ্কেতিকৰ প্ৰশ্নসংখ্যা বঢ়াই দিয়া হইছে
notes মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ বাবে সূচী পৃষ্ঠা কেনেকৈ সাজু কৰিব
# সন্ধান ফলাফলত আপুনি ৰঙা লিংকৰ পৃষ্ঠাটো "সৃষ্টি কৰক" বুলি দেখিব
> প্ৰুফ চাওঁতাই মূল কিতাপৰ লগত ভুল-শুদ্ধ সকলো মিলাই চাব পাৰে
> পঢ়ুৱৈয়ে ইউনিক'ড ৰূপৰ লগতে মূল কিতাপতো চকু ফুৰাব পাৰে, আদি
(কিতাপখন বাছনি কৰোঁতে তুলনামূলকভাৱে সৰু আকাৰৰ হ'লে কামখিনিত সুবিধা হয়
djvu ফাইলবোৰ আকাৰত অলপ সৰু হয়, কিন্তু ৰাইজে চিনাকি ফৰ্মেট পিডিএফ ব্যৱহাৰ কৰিলেই হ'ল
'Weeny free image to pdf converter' বা তেনেকুৱা আন ছফ্টৱেৰৰ জৰিয়তে গোটেই ছবিখিনি একেলগে এখন পিডিএফ কৰিব পাৰি
* ফাইলৰ নাম আৰু পাছত সৃষ্টি কৰিবলগীয়া সূচীৰ শিৰোনাম একে হ'ব লাগিব
* লেখক, প্ৰকাশক, প্ৰকাশৰ বৰ্ষ, অনুজ্ঞাপত্ৰ আদিকে ধৰি ফাইলৰ শুদ্ধ বিৱৰণ দিব
* কিতাপখনৰ লিপি অনুসৰি ফাইলৰ নাম আৰু বিৱৰণ দিলে ভাল
* Upload wizard আৰু URL2Commons ৰে বহু ফাইল একেলগে আপল'ড কৰিব পাৰি
notes ৱিকিউৎসত কিতাপ এখনৰ মুদ্ৰণ সংশোধন (প্ৰুফৰিডিং) কেনেকৈ কৰিব পাৰি
# তলত থকা "খচৰা চাওক" বুটাম টিপি কামৰ প্ৰাক্‌দৰ্শন কৰিব পাৰি
# স্কেন ফাইলৰ প্ৰতি পৃষ্ঠাৰ বাবে শেহৰ কাম দুটাই বাৰে বাৰে কৰিব লাগিব
*মূল সম্পাদনা ক্ষেত্ৰত কিতাপত থকাৰ দৰে নামটো আৰু পৃষ্ঠা সংখ্যা দিব নালাগে
*উচ্চতৰ সজ্জা- দেখাত মূল কিতাপৰ নিচিনা পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰিব পাৰিলে ভাল কথা
*যতিচিহ্নৰ পাছত এটা খালি ঠাই এৰি পৰৱৰ্তী শাৰী আৰম্ভ কৰিব লাগে
poem মহাকোপ কৰি বোলে গাধিৰ নন্দন॥ ৰঘুৰ বংশত তুমি ভৈলা উতপতি
"বুলিয়োক ঋষি কিবা সাধোঁ প্ৰয়োজন"॥ কদাচিতো ব্যৰ্থ নোহে বচন তোমাৰ
; বাকি ৭৩০৪০, ৭ আৰু ৪ দিলে ১১ মিলি গল, হাতত থাকিল ১ ১ আৰু ৩ এ ৪, ৪এই মিলি গল, ০ বহিল
(টকাত ইমান মোণ, ইমান সেৰ, আৰু ইমান পোৱা বস্তু পোৱা যায় জানিলে অনাৰ বস্তু উলিয়াবৰ নিয়ম
— ক্রান্তি, আৰু প্ৰতি অনাত ধ– ক্রান্তি ধৰিলে এক তাৱৰ দাম চন প্রথ
{{gap ৫) ১২৫ৰে পূৰণ৷ — গুণ্য ৰাশিৰ সোফালে তিনিটা শূন্য বহুৱাই ৮ৰে ভাগ কৰা
)৫]ান• ছটাকত কিমান তোলা উ: ৪৫০ তোল৷ o• ছটাকত কেই মহ উঃ ৫৯০০ মহা কিমান সেৰ কিমান ছটাক
} ১ টাৰ বা বেঁও ৪ আঙ্গুলিত ১ মুঠি ৮ হাতত
( এক সেৰৰ দাম জানা থাকিলে এক তোলাৰ দাম উলিয়
(১ তোলাৰ দাম জানা থাকিলে ১ সেৰৰ দাম উলিয়াবৰ ১৪
– ক্রান্তি ৩৬০ দিনে বছৰ ধৰিলে তলত লেখা আর্যা অনুসৰি হব
( এক ৰীমৰ দাম জানিলে এক দিস্তাৰ দাম উলিয়াবৰ নিয়ম
—শতকৰা ঘিমান সুত হয় তাৰ প্ৰতি টকাত ২৩৮/৪তিল অৰু প্রতি অনাত ৫০৪ তিল ধৰিলে ১ টকাৰ সুত পোৱ যায়
( এক কুড়ি বস্তুৰ দাম জানিলে এক পোণ আৰু এক শৰ
॥o• অনাত /• এক শৰ দাম ১৭ গ. তিন শৰ দাম ট. ১/১১ গ. ২৯
• অনা পোৱা দৰে ২০ পোৱা ওজনৰ ৩টা বাটী কিনিলে
b• অনা পোৱ৷ দৰে /5\o• ছটাক ওজনৰ ৫টা বাটা অনা পোৱ৷ দৰে ১০% ছটাক ওজনৰ এট
( এক মোণৰ দাম জানা থাকিলে ১ তোলাৰ দাম উলিয়াবৰ ৭
• টকা.হিঃ ন• অনাত ৫, গণ্ড৷ অনা ১৭ গণ্ডাত ২০• ( পোৱাৰ দাম জানা থাকিলে এক মোণৰ দাম উলিয়াবৰ ৯
"টকা প্রতি ১৬০ টকা হিঃ ২ টকাত ৩২০ অনা ১০ ০ অনাত ৫০. গঙা ॥• অন৷ ২২গণ্ডাত ৬,
(এক ছটাকৰ দাম জানা থাকিলে এক মোণৰ দাম উলিয়া ১০
5ক পৰে গুণ কৰিলে ৩৫ হয় ৩৫ক ১০০ৰে গুণ কৰিলে
)• অনা সেৰ ভাৱে ৩৬ সেৰ দাম ১১০ ৩০ টকাত ৮০ সেৰ চেনি বেচিব লাগিব
• মোণ তেল কিনি নিজৰ খৰচৰ নিমিত্তে ১২ সেৰ ৰাখিলে