jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}আমালোকৰ দীক্ষাগ্ৰহণ পদ্মনাভিৰ পৰা এতিয়ালৈকে পিতৃ আৰু সহোদৰ ভিন্ন মন্য সপিণ্ডতে হয়
{{gap}}সপিণ্ডৰ মান্যজনৰ বাহিৰে অসপিণ্ডৰ শ্বশুৰাদিক পঞ্চাঙ্গ প্ৰণাম কৰা আমাৰ নিয়ম নহয়
{{Rule noinclude>পাৰ নামে ঠাই এডখৰত উপযুক্ত ঘৰ বাড়ী কৰাই দিয়ে
⸻}} {{gap X-larger সে ই দশৰথ ভট্টাচাৰ্য্যৰ আসামত এজন পুত্ৰ হয়, কনৌজত হোৱা দুইজন পুত্ৰ মাকৰ লগতে আসামলৈ আহে
ref> আহিবা, সুখে নিজ ৰাজ্য লাগি তুমি দুঃখ কৰা আসি, বৰিষা{{বঙালী ৰ দুঃখ॥ আশা আমাসা{{বঙালী ৰ এই, শীত মহামতি
ref> থৰ থৰ কম্পমান হাসি মোৰ মনে॥ বৃষ্টি, মেঘ, বিযুলি থাকিছে আকাশত শালি ধানে পথাৰত, দেখাহি হাঁহিছে
" {{gap}}মেৰিনাই কলে "মোৰ ধাই লাইকোৰিডাই মোৰ আগত কান্দি কান্দি কৈছিল যে মোৰ জন্ম সাগৰত সেই নিমিত্তে মেৰিনা বোলে
" {{gap}}এই বুলি যেতিয়া মেৰিনাক কাটিব তৰোৱাল খন দাঙিলে, তেতিয়া হঠাৎ এদল জলদস্যু আহি মেৰিনাক দেখি, তেওঁক
{{gap}}মেৰিনাই কলে "মোৰ জন্ম সময়ৰ; বতাহ কিম্বা চৌ কেতিয়াও তাতকৈ প্ৰবল হোৱা নাই
" {{gap}}পাচত তেওঁ, ধুমুহা, নাৱৰীয়া বিলাকৰ কোলাহল, জাহাজৰ ফুঁ সকলোকে পৰিপাটি ৰূপে বৰ্ণনা কৰিলে
" এই বুলি পেৰিক্লিচ তৃতীয় বাৰ জাহাজত উঠি নিজ দেশলৈ গল
" {{gap}}নাবিকবিলাকে কলে "মহাৰাজ, তেনেহলে আপোনাৰ ৰাণীক সাগৰত পেলাব লাগিল
" থেইচাই ধন্যবাদ দি এই প্ৰস্তাৱত মান্তি হল, চেৰিমনে তেওঁক ডাইনাৰ মন্দিৰত থলে
" {{gap}}চেৰিমনে কলে "ডাঙৰীয়া, যদি আপুনি ডাইনাৰ মন্দিৰত সঁচা কৈছে, তেনেহলে এওঁৱেই আপোনাৰ ভাৰ্য্যা
ref> জগদীশ মাত্ৰ বল, সমস্ত প্ৰকৃতি॥ {{বঙালী ৰূ}}পতো অধিক বিদ্যা মানুহৰ হয়
{{gap}}তলত লিখা কিতাপ বিলাক মোৰ নামে ধন {{gap}}যিকোনোএ নগদ মূল্য ৫, পাচ টকাৰ অধিক, শিক্ষাসাৰ ও পদ্যমান
{{gap}}তেওঁ যাবৰ সময়ত মানুহ জনক কৈ গল, "মই যি কৈছোঁ মনত ৰাখিবি
" ইয়াৰ অৰ্থ এই যে তেওঁ তাক মেৰিনাক মাৰিব কৈছে, সি যেন সেইটো কৰে
" {{gap}}লিচিমেকচে হেলিকেনাচক কই সেইদৰে কাম কৰিলে, আৰু অপৰিচিত পিতা-কন্যা একত্ৰ হল
{{gap}}টোপনীৰ ভিতৰত পেৰিক্লিচে এটি সপোন দেখি মনে মনে এফেচাচলৈ যাবলৈ স্থিৰ কৰিলে
" তেওঁ মনত বৰ আনন্দ পাই জাগি উঠিল, সপোনৰ কথা কলে, আৰু দেবীৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ মনে মনে ঠিক
" {{gap}}তেতিয়া পেৰিক্লিচে থেইচাৰ অনুমতি ক্ৰমে মেৰিনাক লিচিমেকচৰ লগত প্ৰণয় সুত্ৰত বান্ধ খুৱালে
' ঘিণাৰাম বৰুৱাৰ জীৱনত এই ফাঁকি কথাও হুবহু মিলাব পাৰি
{{gap}}ব্ৰহ্মা (মান) দেশৰ ভিতৰত শ্যান প্ৰদেশ অহম বা আহোম সকলৰ আদি ঠাই
{{gap}}হাতীৰ কাৰবাৰৰ লগতে ঘিণাৰাম বৰুৱাৰ অন্যান্য সম্পত্তিও দিনক দিনে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে
" ঘিণাৰাম বৰুৱাই এই কথাৰ উত্তৰ হাঁহি হাঁহি দিলে, "বোপা
{{gap}}দিনচেৰেক আলহীভাবে যোৱাৰ পাচত, "বামুণ দাৰোগা"ই পুতেকৰ মুখে ঘিণাৰামৰ বিষয়ে সকলো শুনিলে
{{gap}}গৃহিণীক গৃহস্থালীৰ সমান ভাগ দি চলা বুঢ়া তৰপৰ মানুহৰ ভিতৰত ঘিণাৰাম বৰুৱা এজন লেখৰ মানুহ আছিল
{{gap}}ঘিণাৰাম বৰুৱা জয়ে জয়ে সংসাৰত সোমাওঁতে তেওৰ ধন সম্পত্তি একোৱেই নাই
{{gap}}১৮৪৯ খৃষ্টাব্দত ঘিণাৰাম ৯্‌ টকীয়া তৃতীয় শ্ৰেণীৰ হাল- দাৰৰ পদলৈ উঠে
{{gap}}পুলিচৰ চাকৰিত ঘিণাৰামে অলপ কালৰ ভিতৰতে বৰ নাম কৰি উঠিল
{{gap}}ৰঙা কোঁৱৰৰ ঘৰ পূৰ্ব্বৰেপৰা লক্ষীমপুৰত বৰ ধনী, মানী, আৰু নামজলা পৰিয়াল আছিল
{{gap}}গাধ আৰু ঘোৰা; এই দুয়োৰো মাজত, ঘোৰা, গাধতকৈ শ্ৰেষ্ঠ; কিয়নো, গাধই অকল বোজা ব'ব পাৰে মাথোন
" যি বিলাকৰ দশা এনে হব, সিহঁত, শ্যায়তানৰ সঙ্গত ছিজ্জিন নামে দোজখত থাকিব
{{gap}}অকল মানুহ জাতিৰ প্ৰতি হে, খোদাতায়ালাৰ, তেনে কৃপা, অনুগ্ৰহ, এনে নহয়
{{gap}}প্ৰাণী, অপ্ৰাণী আৰু উদ্ভিদেৰে ব্যাপিত, এই জগতক জড়-জগত বা বহিৰ্জগত বোলে
{{gap}}এতেকে, যিহৰ নিমিত্তে আত্মাৰ স্ৰজন, তাতে আত্মাৰ পৰমাৰ্থ সম্পদ বা সৌভাগ্য স্থিতি কৰে
{{gap}}তোমাৰ প্ৰবৃত্তি অৰ্থাৎ বেয়া, ভাল গুণ বোৰ, ভিন ভিন কাৰণত বলী হৈ উঠে
{{gap}}স্ৰজন কৰোঁতা গৰাকীৰ অনুপম ৰূপ-ৰাশি, দৰ্শন কৰাই ফেৰেস্তা সকলৰ স্বভাৱ
{{gap}}মানুহৰ ঘাই বস্তু, দেল বা আত্মা; আৰু এই সামান্য চকুৰে দেখা না যায়
{{gap}}আত্মাৰ অস্তিত্ব; আত্মাৰ অস্তিত্ব বা স্থিতি সমন্ধে বহুত ফট্ ফটীয়া প্ৰমাণ আছে
"মই আছোঁ" "তুমি আছা", এই কথাৰ প্ৰমাণ কাকো বুজাবৰ আৱশ্যক নকৰে কিন্তু<noinclude noinclude>
{{gap}}ওপৰত উনিকিওঁৱা ঘটনাটি মনৰ ভিতৰত ভালকৈ আউটি, পাগুলি চালে পৰকাল সম্বন্ধেও কিছু জ্ঞান পাব পাৰি
{{gap}}আত্মা কেনেকুৱা বস্তু আৰু ইয়াৰ স্বাভাবিক গুণ কি, বৰ্ণাবলৈ ধৰ্ম্মনীতিৰ বাধা
{{gap যি বস্তুৰ আকাৰ আছে, দীঘ, পথালি জোখ আছে, সেই বস্তুৰ ভাগ বা অংশ হব পাৰে
{{gap}}পৃথিবীত, এনে মানুহৰ আকাল নাই, যি নিজে মহা বিদ্যাৱন্ত য়ালেম বিদ্বান বুলি ভাবে
{{gap}}মনুষ্যাত্মাৰ সমন্ধে, যি অলপ-অচৰপ কোৱা হল, এই পুথিত সেয়ে কুলায়
• সি পুৰীৰ, অনন্ত সৌভাগ্য, অসীম সন্মান লাভৰ গুটি সিচাঁ৷<noinclude noinclude>
{{gap}}কায়-মনে কৰোঁ কোটি কোটি দণ্ডৱত্‌‌‌‌॥ যাৰ দয়া গুণে এই gap}}যাৰ দয়া গুণে এই
{{gap}}দুৰ্ল্লভ নৰৰ জন্ম ভাগ্যে পালোঁ মই॥ সেই দয়াল চৰণত gap}}সেই দয়াল চৰণত
{{gap}}কায়-মনে কৰোঁ, কোটি কোটি দণ্ডৱত্‌‌‌‌॥ নৰ জ্ঞানৰ গৰিমা gap}}নৰ জ্ঞানৰ গৰিমা
{{gap}}পৰিচয় দিয়ে যাৰ অপাৰ মহিমা॥ সেই ব্ৰহ্ম চৰণত gap}}সেই ব্ৰহ্ম চৰণত
" {{gap}}পৰম দয়ালু পৰমেশ্বৰে আত্মা স্ৰজন কৰি, অলেখ লগুৱাৰে সৈতে এই লোভনীয় দেহ দান কৰিছে
. এতি হৰি আলি, এই বুলি কোনোবাই লা এতিম হে মোৰ যিহোৱা, তুমি যে পিতৃ ২ ঘনকুণালে
{১১ আৰু দাদ ব্ৰোৰত যি শৰ শয়ত হে মোৰ ভাই যোনাথন, তোমাৰ নিমিত্তে সাত বছৰ যমাহ ৰ কৰল
T নামের চকয়ার এই ভিৰিৰ পুত্ৰ আছিল; সিবিলাক যাবেচ-গিলিয়দৰ মানুহ বুলি লোকে
• অমী পুতেক না, নামৰ পুতেক এলে;সিৰিলাকে তাৰ নাম ওযেদ বলে
• গো অনুসাৰে পিংমতে, লৈ যা পৰ বিশ বছৰ আৰ তাকৈ অধিক বয়সী
• হয়ৰাণলৈ নাদব,অবীয় ইলিয়াৰ,আৰু খি ইবিলাকেই বিন্যামীৰ সন; ইবিলাকৰ ১ ময় জমিল
d বিহেৰ গহৰ ময়লাৰ শেলি, কি কৰি যে, পৃথিবীও কপিৰলৈ ধৰিলে
[পূৰ কালৰ পৰা পশ্চিম ফাললৈ নানীয়ে ১০ এ ময় তোমালোক পৰুষবিলাকক এক অংশ পাব
] হাজাৰ অতি বল, আৰু বিকালে পশি ২১ এ পৰি ফল
. লো; গেলো কড়ি মিনি ব-১৮ বি এন ডি. নিচিনা
[১৫ পাছে যিহোৱাইমোকি কলে, ত িমোল ও আৰু ময় কৰৌণৰ মন কঠিন কৰিম; তাতে কিয় কাতৰোক্তি কৰিয়া
. সমূহৰ মাত থাকিলগৈ; সেয়ে ইসললৈ অন্ধ- চফ সাগৰ পাতিত গোৱ মোছি শীত
' শিল আনি, তেওঁ ওয়ত এলে; আৰু তেওঁ লাকবিলাকৰ পানী দিয়া
/১০ পাতাড়ীখিনি আৰু কেইটাইবেদিত হিই মোদিৰ ৰায় যি সকলো কৰিবলৈ
• পা দলিয়াই পেলাম, আৰু পাহৰিব নোৱা চিৰকলীয়া দুৰ্নাম আৰু সৰ্ব্বদায় একা লা
. সাতিবিলাকৰ ধনসম্পত্তি ভোগ কৰিবা, আৰু ৬ হে ফিচালেম, তোমাৰ গড় ওপৰত
; শেষত তোমালোক পৰ্বত, চি; গত নিচিনাকৈ তোমালোক গত আৰু এক পতাকাদৰ, আৰ উপপৰ্বতৰ ওপৰত থক
(ব, বনীয় গাধৰ ধেমালি কৰা ঠাই, আৰু ২ দিব লগীয়া বন্দী হব
" যি অনে বাৰ্মিকতাৰ পথত চলে, • বলৈ তেও সিহঁতক সোথই বিলে
T১২' যেতিয়া কোন শত বৰি আছিল, লোকে তোমাক সৰলভাৱে গ্ৰম কৰে
, মেৰ খাদ্য অব্য ভান কৰছি, কিন্তু ধাৰ্মিকতাই মৃত্যুৰ পৰ উৰি কৰে
• নিৰ্বোধ লগ এড়িীৱনধাৰণ কৰ, কিন্তু তেওঁ দুখৰয় বা পূৰ নকৰে
• কিন্তু শস্য দাৰসময়ত টোপতি থকা না জননকেই অনুযোগ কৰা, তাতে সি তোমাক
tLও ধাৰ্মিক মৰ দৃষ্টি আশীৰ্বাদৰ বি; কিন্তু দুষ্টষেৰ নাম গেলি যায়
" ১২ হিংসা বিবাদ আতা; কিন্তু প্ৰেমে সকলো বিধ অপৰাধ ঢাকে
[৩২ এই হেতকে হে মোৰ বোপাৰ্হত, তোমালোকে এনে কি, পৃথিবীৰ সকলে বিচাৰকাবিলাকে
• মোক প্ৰেম কৰোতবিলাকক ঐশ্বৰ্যশালী কৰিব আৰু যিহোৱা অনুগ্ৰ লাভ কৰে
• তোমাৰ এই দীৰ্ঘতা খৰ গছৰ দীঘাৰ আৰু ধ্বজা এক সৈন্যসামন্তৰ নিচিনা ভয়ঙ্কৰী
1. আৰু যিবিলাকে তাক ভাল পায়, সিবিলাকে ১মতন লোকে বিবেচনাত সন্তোষ নেপায়,
• যি ধাৰ্মিক লোকে আপোন সিতা চলে, ১১অতি ক্ৰোধ মানুহে দঃ পাবই লাগে; তাৰ পাছত তাৰ সন্তানবিলাক ধন্য হয়
• তুমি শেষ বয়ত জ্ঞানী বৰ নিমিতে, সকলো দুষ্টতা তুৰ দৰে উৱাই দিয়ে
• এই পৰে পৰয স্পর্শ না এৰিছে ৪ কাপ পাতা
" চায় ধৰা পড়িলে বেহেকৈনি ১০ ৰাখিব নোৱৰা গা লাখ, নিল
"দেখা, আমি উ কৰিলৈ, লি আপোৰ ঠাই এ বাৰ তোমাৰ ওচৰলৈ আছি; কিনা নিয়েই
" চনিয়া পুৰোহিতে সেই পত্ৰখন যিনি বাই কৈমাৰ দাস যাকাৰ নকবি; ৩• মিয়া ভাববাদীয়ে শুনাকৈ পাঠ কৰিলে
• • ৩ দুখ আৰু গান যশীধামৰ নিমিত্তে যিহূদা যেতিয়া তেৰ প্ৰজালিক শৰ হাত পন্সিল,
» তেওঁৰ চুৱা তেওঁৰ কাপড়, আঁচলত লাগি আছে, *ইতে মশলা জবিহিত যুবতী এই নিমিত্তে আশৰিপে তেওঁৰ, অধোগতি
"যে ৱ ৰাণৰ কৰ, অ মিলিকিৰ যায় তাক দয়া কৰিম, এয়ে যিহোৱাৰ বলি
T৮ তাতে মিৰিলাৰু মোৰ প্ৰয়া ৰে, আৰু ময় ২৮ এই হেতুকে যিহোৱাই এইকথা কৈয়ে,দেখা, সিবিলাক ই হয়
• ২২ হে টিয়ান গীয়াৰী, তোমাৰ অপৰায় ৩ ১২ শত্ৰু অৰ বৈৰী যে বিকালে দুৱাৰত সো পৰ্ণল
• পাড়ি দেয় না তাৰত ৰথ 'দু বিনা কালে বিলাপ
• কিন্তু লয়ে মধ; কিয়নো আমার লগত ঈর কিয়নো দেশ মাত অৱশিই থকা প্ৰতিজনে
{৪ মি দেখি নাইকি কৰিনা, ৩) যদি মাৰ বিযিবিলাক নয়,
• তুমি তো সমুদায় বেড়াদি পেলালা যিকোৱা দীকাললৈকে ধন্য হও
" মোৰ শক্ৰবোৰে নিতে কি তোমাৰ সে হাত, তোমাৰ বা এ
' শিদলৰ লগ লবলৈ গল; আৰু ময় লোকবিলা রো, আৰু লিবিলাকৰ আগত থকা চাই
[১০ এই ৰে,জে মানুহৰু কুৰ্থপা এৰি ১৯ দেখা, মোৰ পেট বা কৰি থোৱা মাসিৰ নিমিত্তে, মানুৰ পৰ
" যেতিয়াবাৰ্তা মিচৰ দেশ পাব,তেতিয়া সুন্দৰ বহৰ নিমিত্তে ব্যৱহাৰ হব
1 কোৰ কৰি কেৱল যিহোৱাৰ শেৱাৰি ১০ যিয়াৰ উদেশে দোক পৰলে নীয়াৰিলাকে পঠাই দিয়া বিয়েৰ
•ময় এ শিকা নাই, এ পৰি এবাৰ ৰি আন পোৱা
• এ আগ দান বনাম না; ২০ মানুহ মাৰে তাক মত কৰে; কৰিলে, সি তোমাৰু শদি, তুৰসেমী কিন্তু নয় কিন্তু লোকে সমান পায়
॥ গের্কোনীয়া গোসবিলাক রবোৱা কমি এই; গেনের সানবিলায় মা যিবিলাক
Lলা সলতি আৰু মানুহ কিপ সলো প্ৰাণীৰ লেখ লোৱা; আৰু যুৱত ধৰা সেই ১২মী এ লগত ললে
• তুমি বুঝিব নোৱাৰা, যি জাতিয়ে বুড়কি নে- ভয় কৰিছিল, সেই সকলো মিৰী ৰোগ মানিব, তোক দয়া কৰি, এনে কান ৰ
] কাঠৰ, শিলৰ, পৰ, আৰ সোণৰ প্ৰতিমাবোৰ আৰু ময় চল্লিশ বছৰ তোমালোকক অৰণ্যত
(শব্দে এই চাই অলৰ উপকা পৰ এ; সেখা, ময় এমীয়াইতে বাস করলি, নিহত অনাৰীয়া বোন রামোসী চীনেক অ -
• বিন ৮ি. লি ঠাইত বা করিলে; পা ময় এক অন্য এ , আধিপত ফেক কৰিছিল, তেও কৈ .
] • বোলে আমি সমথলৰ সকলো নগৰ, গোটেই # সে সময় আমি জেওৰ সকলে নগৰ হাত
) ময় মাখীরক গিলি- মীয়া চিবোননিবাসী রত্র চীনেলৈ আৰু অমোনর সন্তানবিলাকৰ সীমা যব্বোক
T সমিবিলাকক যি দেশ দি, সেইকননি দেশ সেইবোৰেই উট তোমালোকক সহায়
) আজি যদি পুতেক গলয় নেই কৰা নগৰ অধ্যক্ষ তোমোক যিব্বাল আৰু তেওঁৰ বংশলৈ
. বিৰুব্বালৰ পুতেক ঘোথৰ শাও' নিহত সকলো লোকক আক্ৰমণ কৰি এবাৰ মিলে
'কালো; তথাপি ময় বিনয় কৰো, মোৰ প্ৰা- মুখ্য লোক কৰা নহল নে
. ইব্ৰয়েলক নিস্তাৰ কৰলে; আৰু বৈ-আবৰ ৩০ আৰু সেল যিহোৱা সেটা যবেৰ ২ লিললৈকে যুলি গল
• রে আমাক আশীর্বাদ করি, কিন্তু তুমি আমাক শৰণালী ঠাইলৈ উলিয়াই আৰু পৃথিবীর সকল সীমাই তেওঁলৈ
' চালেমত দুবছৰ ৰাজত্ব কৰিলে; তেওৰ মা সিলিকক দিয়া গেলেই ব্যৱস্থা যদি নিবি নাম যবনিবাসী চৰ জীয়েক মচুল্লেম
• কিন্তু যিহোৱা বলে বল বৈ অন্য কলিলৈকে এ বেতন্স ময় তোমাৰ হাতে কৰ আকাশম
• আৰু তোমাৰ নাম অনাবিলাকে তোত তাৰ আ গৌৰব ও মৰ্যাদাপ মুকুটেৰে বিভূষিত
{{gap এই পুথিখনি ছপা হৈ নোলোৱা বাবে বৈষ্ণৱ সকলৰ বৰ ডাঙ্গৰ অসুবিধা আছিল
{{gap}}নিৰন্তৰে হৰি ৰাম হৰি ৰাম॥</poem {{gap gap}}তাকৰি চৰণ গুণ মহা লেহু
{{gap gap}}তাহে চৰণে চিত্ত দেহু॥ {{gap}}নিৰন্তৰে হৰি ৰাম হৰি ৰাম॥</poem
(হৰি হৰি ৰে হে) হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে॥৩॥ (আকি অগোমাই চল সব নন্দ-ঘৰে যাওঁ
</poem পিতৃ আজ্ঞা পায়া{{gap ৰণক চলিলা জনক জিয়াৰী gap ৰাৱণে হৰিল ৰাৱণৰ মাথ gap কাটি ৰঘুনাথ
{{gap}}তলত লিখা কিতাপ বোৰ তলত লিখা ঠিকনাত উ বেচিবলৈ যুগুত আছে
{{gap}}ইয়াৰ বাহিৰে সকলো স্কুলীয়া আৰু ধৰ্ম্মপুথি, কাকত, আদি, সকুলোকে পোৱা হয়
</poem এনেজন মহাপুৰুষৰ নাম ললেই হতাশ প্ৰাণত আশাৰ সঞ্চাৰ<noinclude noinclude>
'' বুঢ়ীমাকৰ কথাত শঙ্কৰে লাজ পালে আৰু পঢ়িবলৈ মান্তি হ'ল
" কন্দলীয়ে শঙ্কৰৰ দোষ গােপন নকৰিলে; ততালিকে গৈ খেৰসূতীৰ আগত দুয়োটা দোষকে ক'লে
{{gap}}বুঢ়ীমাকৰ মুখত ভগবানৰ মহিমাৰ কথা শুনি বালক শঙ্কৰে পদছন্দে বান্ধি সুৱলা সুৰত তুলিলে
'' কন্দলীৰ মাতবোল হেৰাল; শৰীৰ ৰােমাঞ্চিত হ'ল শিৰে শিৰে তেজৰ স্পন্দন<noinclude noinclude>
{{gap}}শঙ্কৰদেৱৰ বুদ্ধি যেনে চোকা তেওঁ দেখিবলৈও তেনে সুন্দৰ সুঠাম আছিল
{{gap}}শঙ্কৰদেৱ এজন আদর্শ গৃহস্থী আছিল; কিন্তু তেওঁ সংসাৰ-জীৱনত থাকিও বিষয়ত তেনেই নির্লিপ্ত আছিল
{{gap}}এসময়ত কিছুমান কছাৰীয়ে শঙ্কৰক ধৰিবৰ মনেৰে তেওঁৰ ঘৰৰ চৌকাষে বেঢ়ি আছিল
{{gap}}শ্ৰীশঙ্কৰৰ মতে হৰিনাম কীর্ত্তনত দেশ-কাল, জাতি-অজাতি, পাত্র-অপাত্র কোনাে বিচাৰ নাই
{{gap}}সর্ব্বগুণাকৰ শ্ৰীশঙ্কৰে সুন্দৰ ছবি আঁকিব জানিছিল আৰু ধুনীয়া কাপােৰ বব জানিছিল
{{gap}}লাহে লাহে শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্ম গােটেই পুৰণি কামৰূপত আৰু উজনি দেশৰ ভালেমান ঠাইত বিস্তাৰিত হ'ল
{{gap}}শকত আবত গড়মৌলিবােৰে দশোদিশে বিচাৰি শঙ্কৰক ধৰি নি ৰাজসভাত উপস্থিত কৰালে
• ৰ কাল দেয়াল কিলবিলা নীয়া হয় বিষ খা না যা টিয়া ৯ল
'তুলি লোৱা মৰ্দখয়ৰ হক বাপেক কি কয়েক এন যিহূদী মানুহ আছিল; তেওঁ বিনামীনীয়
'সূৰ্যপ্ৰতিমাবোৰ চাই পেলালে; আৰু তেওৰ পায়ে ওদেৰ পুত্ৰ আৰিয়ত দৰ আগত ৰা সুখিলে থাকিল
o, বুত করিম, ভালৈ আপুনি আৰু মন বিলাক উপকাৰ আৰু নিস্তার অভিব, কিন্তু তুমি
; সিং খং শপত ওক, কিয়নো মেয়ে ফনি নিতে পাৰলে আক্ৰমণ কবি
) পাছে যিহোৱাই যিহোচুৱাক কলে, যোৱা দলে যিহোৱার কর পায়ে পা
• মগৰ মিণি কৰি, লি যিহোবাৰ সাতে সেই বিমানে নগৰখন' সবাৰ প্ৰতি শাপ:ক; লিলি স্থাপন কৰি - ১০লি
• পান অন্য লোকবিলাকে পাহকাললৈ চাই এই বি; যিহোৱাই আজ কৰাৰ দৰে
]মৈনমল এৰ বডি কমিশন ৮ পাছে সকলো ব লেক বা দলা এই
L লিত বগত যুষ কাকি তে আমি পয় পান কৰিহিত, জেয়া সেই বাৰ্তা নিয়ে সিক ঘটায়
• যেতিয়া ডেকা সিংহবোৰে আপোনি আপোন আৰু তোমাৰ মিৰ সংখ্যা অধি
Jী বৰিলকি ভিকি অৰু অ িনেৰি বিতুমি ৰাগ কৰ, এই ল, অ বিতৰলোক ময় জানি
• যেতিয়াই মোৰ ভয় লাগে, ১৫ মৃতৰে শিতক অম্মা আক্ৰমণ কৰো, তেতিয়াই ময় তোমত অবসা কৰিম
' লোলৰ মাঝত ময় তোমাৰ প্ৰশংসায় গান ৫১ প্ৰধান বদ্যিকাৰ নিমিতে
: তোমালোকে আমাৰ আৰ যিহোৱাৰ গৌৰৱ ময় মাখানে কি পথত চলিৰ; তুমি কেন আ্য চৰলৈ আহি
. আৰু তেওঁৰ ৰিপিয়াৰ সমুখত এণিপাত কৰা; মোৰ যত ময় খানেৰ আ মি
•কিলো ৰ নিচিনাকৈ মোৰ দিনাৰ এক এংলাৱে তেওঁৰ চোতাল কেইখনত
•• সিবিলাকে যা কৰল, তেওঁ টা চাই ২ ৰাই তেওঁক অপোনাৰ ঘৰ প্ৰস্তুলি আৰু বৰ্গীয় আহাৰেৰে সিবিলা গো
• ডে শিল খুলিলও অলস প্ৰবাহিত হল, ২৩ পায়ে ইয়েলো মিচৰ দেশলৈ গল,
• তেলাপোন এৰিলাক আনন্দেৰ উলিয়াই আৰু তেও সিবিলাকক সিবিলাকৰ শতবৰা আমিলে,
• সিহঁতৰ দেশ যেওেৰে কৰিল; কোনে যিহোৱাৰ কাৰবোৰ বৰ্ণনা কৰি
•১ তে কোৱাতে নাকোকে দা আহিল কোনে তেওঁৰ সকলো প্ৰশংসা প্ৰকাশ কৰিপাৰা
v এ এস (য়ে বা শৰ যা ঃ শ অ অ না
• যে মোৰ বোপা, তুমি আপোনি পিতৃর আ৩৫ণি কোনো প্রকার একি কৰি; আৰু আপোন মাতা বা ত্যাগ কবে
" ধৱ উচুৱাই নিয়াৰ দৰে তুমি সিংকে বাচান পৰ্বত বাটিতীয় পৰ্বত
• হে ঈশ্বৰ, তুমি যেতিয়া আপোন লোকসমূহ কিন্তু শৰে আপোন শক্ৰবোৰৰ চুৰ্ণ কৰি,
• মানা পালর কেবিলাক লোক বিমান ১৬ হচর পুত্র মিয়া; আৰু লেবীয়বিলাকৰ মূল মানুহ মাৰুত ইশরর গর বাকি কামর
• কথা কৈ যেতিয়া সিবিলাকে তুৰী ও তাল আদি পাছে,চলোমনে দায়দৰ নগৰ অৰ্থাৎচিমোনৰ
l একোখন, গৃহদেৱতাকেইটা, আৰ কটা মুৰ্তিটা তাতে সিবিলাকে কলে, বলা, আমি সেই লো
' আছে, সেইবোরত যুণ আছে; সেইবোর তোমা- আহাৰ খাব পারে; কিন্তু পুরোহিত শর
title অসম সাহিত্য সভাৰ ষষ্ঠদশ বাৰ্ষিক সন্মিলনৰ অভ্যৰ্থনা সমিতিৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ
{{gap}}স্বাধীনতা লাভৰ পিছত স্বাধীন ভাৰতৰ চৰকাৰে তেখেতক পাবলিচিটি বিভাগত এটা চাকৰী দিছিল
{{gap}}চুহু—মোক বাধা দিবৰ চেষ্টা নকৰিব ভাঙৰীয়া ই অনুমান {{gap}}চাও—স্বৰ্গদেওৰে পুত্ৰ
{{gap লুকুক ওচৰ চপাই লৈ ডিঙিৰ এধাৰ হাৰ সোলোকাই লুকুক পিন্ধাই দি মূৰত চুমা খায় ] {{gap}}মই যে যামগৈ লুকু
{{gap}}খুণবাও—লুকু, মুৰ দুক তাকি তুৰ দুক দেকি পাইয়ে তাকে মাতিব বাবিছে
{{gap}}খুণবাও—তুৰ মন ৰং নেদেকিলে তুৰ আঁয়ি নেদেকিলে মুৰ যে বুকু পাটি যুৱা অমান দুক পায় লুকু
{{gap}}খুণবাও—মুকে কি পাকি দিবি লুকু, মুৰ পালে কি লুকাই ৰাকিব পাৰিবি লুকু
{{gap}}নগাওঁ, গৌহাটী, কলিকতাত শিক্ষা সমাপন কৰি তেওঁ শিক্ষকতা বৃত্তি গ্ৰহণ কৰে
—তোৰ সেই {{gap}}খুণবাও—তুৰ পালে পৰ বাবিলে তুৰ আততে মৰিপ {{gap}}কণচেং—লুকুক কবি বুবু মই যাম
{{gap gap}}তোৰ নাম দিয়া পাই বাটৰ মানুহেও ৰ লাগি {{gap}}মাঘি--ঈশ্বৰৰ নাম কোনেননা শুনি বেয়া পাব
{{gap}}শলিয়া—আমিনো কি শালৰ মাজত শিঙি সোমালোঁ ঐ আমিনো ভাগ পাব নেপাওঁনে
{{gap}}অহল্যা—মহাৰাজৰ আৰু কাছিতাৰাৰ কটামূৰ পাই সিহঁতৰ জয়ধ্বনিত গৰ্ভিনীৰ গৰ্ভপাত হৈছিল
{{gap}}তুৰ্ব্বক—মইতো শুনিছোঁ সেই ৰজাৰ লৰা, আহত হোৱাৰ দুই চাৰিদিন বাদেই ৰাজধানীলৈ গল
{{gap}}লেহে—মোৰ দায় দোষ নধৰিব ডাঙৰীয়া--ঈশ্বৰে কি শুভ ক্ষণত আপোনাৰ দৰে এজন হিতাকাঙ্খী মিলাই দিলে
{{gap}}ৰেণু—তোমাৰ কি ইমান দুখ মোক কিয় ইমান দিনে কোৱা নাই ককাই
(তুৰ্ব্বক, হুছেন, আৰু নছৰৎ খাৰ প্ৰবেশ {{gap}}নছৰৎ—সৰ্বনাশ—[ তাজুখাঁৰ মৃতদেহ দেখি সৰ্বনাশ
{{center হুছেন পৰে মূলাই বুকুত তৰোৱাল বহুৱাই দিয়ে {{gap হুছেনক পৰা দেখি তুৰ্ব্বকে মূলাক আক্ৰমণ কৰে noinclude noinclude>
{{gap}}হেলা—এইমাত্ৰ আপুনি লিগিৰিহঁতৰ গীত শুনি তন্ময় হৈ আছিল, মই আহিলতে আমনি লাগি গ'ল
{{gap}}হেলা—জানেনে নাথ, আপোনাৰ এআষাৰ হাঁহিমুখৰ মাতৰ কাৰণে হেলাই অকাতৰে মৰণকো বৰিব পাৰে
{{gap}}হেলা—কিয় এনে কথা কয় নাথ, হেলাৰ ওচৰত আপোনা কোনো অপৰাধ হব নোঁৱাৰে
{{gap}}২য় লিঃ--আকৌ বেলে যা, আকৌ বোলে নেষাবি আমিনো কোনটো কৰিম
{{gap}}হেলা—অকলে থকা নাই লিগিৰিহঁতো আছিল, আপুনি অহা দেখি গুছি গ'ল
{{gap খেণলুং বুঢ়া গোহাঞীৰ ভিতৰ কোঠা-বুঢ়া গোহাঞী অকলে ইফাল সিফাল কৰি থাকে
-- {{gap}}সকলোৱে স্বৰ্গদেওৰ হকে স্বদেশৰ হকে আমি দেহা দিবলৈ প্ৰস্তুত
{{gap}}খেনলুং—তাকেহে ভাবিছোঁ স্বৰ্গদেও, যদি বিশসিংহে— পাঠানক সহায় দিছে তেনেহলে ৰণৰ আয়োজন ভাঙৰেই হব লাগিব
{{gap}}লুকু—আয়ু ইমান দুনীয়া ডেকাটু তুৰ নকা চাং কলে আটাই কাবৰু নাগিনী কিনি তুৰ লকতে বাকি আয়িব
{{gap}}চুহু—অপোনাৰ বৃদ্ধ শৰীৰৰ উৎসাহ দেখি ইচ্ছা হয় নিজে অন্ত্ৰলৈ এবাৰ ওলাওঁ
{{gap}}কণচেং—এই বয়সতো ডাঙৰীয়াৰ উৎসাহ উদ্যম দেখি আমাৰ নিজৰ ওপৰত ধিক্বাৰ দিবলৈহে ইচ্ছা হয়
{{gap}}খেন্​লুং—বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়া যে কৃতী আৰু সেই ভাৰৰ উপযুক্ত তাত তিলমাত্ৰও সংশয় নাই
{{gap}}খেন্​লুং—যদি স্বৰ্গদেও আৰু ডাঙৰীয়া সকলে অনুমতি দিয়ে মই আজিয়েই প্ৰস্তুত হওঁ
{{Float right smaller বৰবৰুৱা, ডেকাফুকন, হিলৈবৰুৱা, পানীফুকন, নাওবৈছা ফুকনৰ প্ৰবেশ {{gap}}চুহু—মতালোঁ বিশেষ কামত
{{gap}}কণচেং—কোন সৰগৰ দেবী আহিছিলি লুকু—ক্ষন্তেক নীবলে ফুলি ক্ষন্তেকতে মাৰ গলি
{{gap}}সকলোৱে—জয় আহোমৰ জয় জয় স্বৰ্গদেও চুহুম্মুঙৰ {{gap দিখৌ পাৰৰ এটা সৰু পঁজা ঘৰ
{{gap}}ৰতি—শুনিছে যদি আৰু আজিয়েই এটা কৰি পেলাই {{gap}}চুক্লেন—মোক তই নিজ হাতে কৰিবলৈ কৱ
{{center smaller ৰতিমন লুকায় আৰু চুহুমুঙ্গৰ প্ৰবেশ {{gap}}চুহুম্মুং⸺মোৰ চিৰ আৰাধ্যা—
{{smaller চুৰেং স্বৰ্গদেওৰ ওচৰত বহেগৈ আৰু এক মুহূৰ্ত্ত আগেয়ে আহিলোঁহেতেন
{{gap}}সৰুৰে পৰা তেখেতৰ খেলাধূলা আৰু সঙ্গীতত ৰাপ আছিল আৰু স্কুলত পঢ়াদিনৰে পৰা গান আৰু কবিতা লেখিছিল
{{gap}}১৯২১ চনত অসহযোগ আন্দোলনত যোগদি চৰকাৰী চাকৰী ইস্তফা দিযাত নগাৱঁত প্ৰথম আছিল ভট্টাচায্যদেৱ
{{gap হুছেন খাঁ, নছৰৎ খাঁ, আৰু কেটামান পাঠান সৈন্যৰ প্ৰবেশ
{{gap সেনা এটাই পানী আনে বৰবৰুৱাই কেঁৱৰক খুৱায় ] {{gap}}কি কৰিলা ভগবান
{{gap মূলাই হেলাৰ মূৰ কোলাত লৈ পানী দিয়ে, মুহিলাই আঁচলেৰে বিছে
{{gap}}চুৰেং—দেৱতা, দেৱতা আপুনি মহৎ কিন্তু, আপুনি বােধহয় নেজানে কি অন্যায় মই আপােনাৰ কৰিছোঁ
{{gap}}কণচেং মােক সৎ পথলৈ আনিবৰ যত্ন কৰিছিলা— তােমাতকৈ ডাঙৰ বন্ধু মােৰ কোনো নাই
{{gap}}মূলা—একো হোৱা নাই; দেৱতাই আপোনাক ৰক্ষা {{gap}}হেলা—মোৰ এনে সুখৰ মৰণত কিয় বাধা দিলে
{{gap হাতৰ হেংদান নিজৰ বুকুত বহুৱাব খোজে আৰু কণচে সোমাই আহি হাতত ধৰি বাধা দিয়েহি
(তাৰ) নাও শুনি তল যাওঁ, তই থাক মই যাওঁ চেংদৈ বান্ধৈ
{{gap}}কণচেং-কব পাৰেনে কি তেওঁৰ নাম বা কি তেওঁৰ {{gap}}মূলা—আহোম ৰাজসভাৰ তিনিজনা ডাঙৰীয়াৰ তেৱোঁ এজন
{{gap}}লুকু— কাকাটি মূৰ পালে কং কৰি কুছি কলে- {{gap}}খুণবাও—তুৰ পালে তাৰ কং অব নুৱাৰে লুকু
{{gap}}হেলা-মোৰ ডিঙিৰ মুক্তাহাৰ প্ৰহৰীক উপহাৰ দি এবাৰ আপোনাৰ দৰ্শন পাবলৈ আহিছো নাথ
{{gap}}চুক্লেন—জীৱন মৰণৰ এই সন্ধিস্থলত ভণিতা ভাল নেলাগে হেলা, কোৱা কি উপায়
{{gap}}হেলা—উপায় এয়ে নাথ—আপোনাৰ সেই পৰিচ্ছদ সলাই মোৰ এই হীন পৰিচ্ছদ আপুনি পিন্ধি ওলাই যাওক
{{gap}}তুৰবক—যেতিয়ালৈকে তাৰ লগত নিজে যুদ্ধ কৰি নেপাওঁ কব নোৱাৰি কাৰ বাহুত কিমান জোৰ
{{gap}}কাছি—মোৰ যিমান দূৰ বিশ্বাস আৰু যেনে দৰে শুনিছো, সিহঁতেই আমাক আক্ৰমণ কৰিব
{{gap}}ৰতি—যদি জ্বলা জুইত জাপ দিবলৈ কয়, বতিমন তাতো {{gap}}চুক্লেন—মোৰ আৰু কোনো ভয় নাই ৰতিমন
{{gap}}ধুমুহা আহিলে ঘোৰ ভটিয়নী নাও মোৰ কেনি উটি গল কেনি ভাহিলে—ভাহিলে—
</poem {{gap}}ৰেণু—হে মোৰ দেৱতা, হে মোৰ চিৰ বাঞ্ছিত, ক'ত তুমি
{{gap}}চাও— নিশ্চয় ভাবা, নহলে সন্ধিয়া, নিশা, পদুম, উষা এই বিলাকে কি ভাবে কেনেকৈ জানিলা
{{gap}}মূলা—থ তোৰ কথাখন বলিয়ানীজনী; ডাঙৰীয়া আহিছে হবলা যা হাত ভৰি ধুবলৈ পানী আন
{{center চাও বৰ গোঁহাইৰ প্ৰবেশ আৰু মুহিলাৰ প্ৰস্থান gap}}মূলা—আজি দেখোন আহোঁতে বহুত পলম কৰিলে poem><noinclude noinclude>
{{gap}}ৰেণু--মোক ৰজাৰ কাৰেঙত লিগিৰি সুমাই দিয়া ককাই; তাৰ পিছত চাই থাকা মই কি কৰোঁ
{{Float right খুণবাও লুকু দুয়ো নগাকুঁৱৰীৰ ভৰি চুই সেৱা কৰে {{Float right চেলুং মাককলৈ গুচি যায়
{{gap}}খুণবাও—আবিত পৰা বাক্ পোৱালী দৰি আনি বানি তলে কিমান দিন তাকিব লুকু
{{gap}}খুণবাও—তুৰ ইমান দুক পাইছে আমাৰ ইমান দুক পাইছে জানি পালে তাৰ কেতিয়া তাকিব নুৱাৰে
{{gap}}ৰেণু--পাঠানৰ ৰাজ্যত এনে কিবা বিধান আছেনে কি ডাঙৰীয়া যে পিতাপুত্ৰী—একেলগে ইয়াত সোমাব নোৱাৰে
{{gap}}কাছি—[ স্বগতঃ এই স্বৰ যেন কোনোবা চিৰপৰিচিতৰ কোন এই ৰমণী
{{gap}}লেহে—আপোনাৰ পৰিচয় পোৱা হলে আমাৰ প্ৰয়োজনৰ কথা আপোনাক কবলৈ একো বাধা নাছিল
{{gap}}কাছি—আগেয়ে কোৱা কি প্ৰয়োজনত, লগত কোনো উপযুক্ত ৰক্ষক নোহোৱাকৈ এই দূৰ দেশলৈ আহিছ
{{gap}}লেহে—আহক, ভাল হয় তেও ৰঙামাটি কিমান দূৰ সুধি লব পাৰিম
{{gap}}কাছি—মোক মাফ কৰিবা ভাই, নাজানি কটুবাক্য বুলিছিলোঁ; মোৰ অৱস্থাত হয়তো তুমিও বুলিলাহেঁতেন
{{gap smaller ডিঙিৰ হাৰ সোলোকাই চেংলুঙক পিন্ধাই দি সাবটি ধৰি মূৰত চুমা খায়
{{gap ৰেণুৰ প্ৰবেশ আৰু দূৰৈত কাৰেঙৰ গবাক্ষৰ ফালে চাই আহোঁতে {{gap}}ৰেণু—উস্ কোনে এনে শত্ৰু শালিলে
{{center চুৰেঙ্গে মূৰৰ পাগুৰী ফালি তাৰে ৰেণুৰ ভৰি বান্ধি দিয়ে {{gap}}ৰেণু—ছি
{{center চিন্তাযুত ভাবে লাহে লাহে ওলাই যায় [ ৰজাৰ হাউলিৰ ভিতৰৰ বাগিছাত হেলা আৰু লিগিৰিবিলাক
{{center বেৰত আঁৰিথোৱা এখন সাচিপতীয়া নক্সা উলিয়ায় gap}}মই যেতিয়া বুঢ়াগোহাঞী হওঁ আহোম ৰাজ্য এই কণ
{{gap}}পানীফুকন—দেশৰ শান্তিভঙ্গকাৰীহঁতক সমুচিত শিক্ষা দিবৰ কাৰণে আমি প্ৰাণ দিবলৈকো প্ৰস্তুত
{{center চেংলুঙক আলিঙ্গন কৰে gap}}সেই অপৰাধৰ দণ্ড তেওঁক ঈশ্বৰে দিলে কোঁৱৰ
{{center বুঢ়াগোঁহায়ে একেঠৰে নগাকুঁৱৰীৰ শৰ ফালে চাই থাকে gap}}চুহুং--মই কি কিছুমান শিয়ালৰ মাজত আছেনেকি
{{center সকলোৱে নগাকুঁৱৰীৰ ফালে ঠৰ হৈ চায় gap স্বগতঃ মোৰ অনুমান যথাৰ্থ
{{center smaller চুহুং, খেনলুং, চাওফ্ৰাচেংমুং আৰু কণচেং বৰপাত্ৰগোঁহাই {{gap}}চুহু—বৰ ডাঙৰ সমস্যা ডাঙৰীয়া সকল
{{gap}}চেংলুং—ঠিক এনে বিচাৰকে কৰিছিল সেই দানৰেও সেই দেবী প্ৰতিমাৰ ওপৰত
{{gap ৰেণুৱে চকুৰ বান্ধ মেলি মাকৰ ওচৰলৈ যায় আৰু অহল্যাৰ চকু বান্ধ লেহেতীয়াই মেলি দিয়ে ] {{gap}}ৰেণু—আই
{{gap হেংদান ডাঙ্গি ঘাপ মাৰিব থোজে আৰু আহোম সেনা লেহেতীয়া প্ৰবেশ কৰি ৰেণুকাক ডাঙি আঁতৰাই নিয়ে
{{gap}}চেংলুং--শুনিছিলোঁ আহোম ৰাজসভাৰ দ্বাৰ অবাৰিত আজি ৰচক্ষে দেখিলো মিছা কথা—ভাণ মাত্ৰ
{{gap}}চুহুম্মুং--তুমি স্বীকাৰ নকৰিব পাৰা ডেকা, কিন্তু তুমি গুৰুতৰ অপৰাধত অপৰাধী
{{gap}}চুহু— আপোনাসকলৰ প্ৰাণপাত পৰিশ্ৰমৰ ফলতে মই আজি নিৰ্ব্বিবাদে এই সিংহাসন অধিকাৰ কৰি বহি আছোঁ
{{gap}}চুহু — আইতনীয়া, পানীনৰা আৰু টঙ্গচু নগাহঁতেও কৰ কাটল নিৰিখ মতে জোগান দি আছেনে
{{gap}}১ম লি—আৰু কোঁৱৰ তাইৰ কদমকলি, পদুমকলি, বিজুলী নাচ, পখিলি নাচ, এইবোৰ যে অতিকৈ ধুনীয়া
{{gap gap শলিয়াই ঢোলত নেউলনাচৰ চেও মাৰে গৰখীয়া বোৰে নাচে ] {{gap}}মেমেৰা—হেৰ আজি নগাবোৰ নামিছে
{{gap}}চুহু—গোটেই ৰাতি উজাগৰে কি এনে দুশ্চিন্তাত কটালা {{gap}}কণচেং—দুশ্চিন্তাত নহয় স্বৰ্গদেও
{{gap gap}}ভীমে বোলে কৈক যাস কোথেৰ দুৰ্জ্জন—নেৰায়ণ {{gap}}পালি—ঔ হৰি ঔ হৰি গোবিন্দাই ৰাম
{{gap}}"এনে শিক্ষিত মানুহ আৰু লৰা-ছোৱালী কম যি এই সাধুটোৰ বিষয়ে আলপ-নহয়-অলপ নাজানে
•••পিতৃ আৰু স্বামী দুই ফালৰপৰা তেওঁৰ গাত সাহিত্যৰ প্ৰেৰণা আছে
{{gap}}স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতালৰ সীমাৰ মাজত, {{gap}}কোনে মহা তপ কৰি, ইন্দ্ৰৰ আসন {{gap}}আশঙ্কাত কঁপায় সঘনে
{{gap}}পৰমাত্মা ধ্যান কৰি যোগত মগন {{gap}}থাকোঁতে শঙ্কৰ, পৰিবানে ছল চাই
{{gap}}শুনিছা নহয় তুমি, তাৰক অসুৰে {{gap}}কিদৰে নো নকৰিছে দেৱৰ দুৰ্গতি
{{gap}}গছে গছে ফুলে ফুলে ব'ব ৰই ৰই {{gap}}পৰাণতো দাকিব মদনে
{{gap}}মোৰ পুত্ৰ আৰু কন্যাৰ মাজত যিটি {{gap}}নাপালে উচিত বৰ, দিওঁ কোন সতে
{{gap}}ডাঙৰ ঠেলাত, সৰু হই সৰকাই {{gap}}নোৱাৰিবা স্থান জানো দিব সহজতে
{{gap}}শুনা তেন্তে পূৰ্ব্বকথা; এৱেঁ দক্ষ-সুতা, {{gap}}সতী নামে সিটো জনমত, স্বামী হেতু {{gap}}কৰিছিল জীৱন উছৰ্গা
{{gap}}যেনে তেনে উপায়েৰে শিৱৰ হাতত {{gap}}সপি দিব পাৰোঁ যদি এই তনয়াক, {{gap}}অভীষ্ট সিদ্ধিৰ আশা নহয় দূৰত
{{gap}}কোৱাঁ, শত সুমধুৰ অতীত স্মৃতিৰ {{gap}}প্ৰহেলিকা ভেদি, শত নিশাৰ সপোন
— মাধৱী—সঁচাই এতিয়া যদি পুৱা হোৱা নাই, {{gap}}গুপুত তোমাৰ এই প্ৰিয় সমাগম, {{gap}}আজি এই গোপন দুৱাৰ
{{gap}}নৱ সাজ পিন্ধিব পুনৰ; কলিবোৰে, {{gap}}তুমি গলে, পেলাব মিচিকি হাঁহি মাৰি
{{gap}}তোমাৰ লগত যাব প্ৰিয় সঙ্গী মোৰ {{gap}}কোকিল কেতেকী আদি বিবিধ গায়ক; {{gap}}উছৱৰ পাব পৰিচয়
{{gap}}সাৰ পাই উঠি যেন বন-দেৱতাই ৰতি—অতি সুশোভন আজি বসন্তৰ হাট
" পার্বতী-চোৱাচোন বাৰু, জয়া মই নন কি ভিতৰি কপটটো কৰিলে
. গুৰু গৃহে অস্ত্ৰচয় শিখিলা সাদৰি॥ পুত্ৰতো অধিক গুৰু শিখাইলন্ত নিত
-অচিৰে কৰিলে লা; কিন্তু তাৰ সেই ৰতিয়ে স্বামীক আৰু কই পুত্ৰক নোৱাৰে চিনিৰ নিৰ পতিপুৱ বুলি
{{gap}}ছবি॥ ভজন॥ মুক্তিত নিস্পৃহা যিতো, সেহি ভকতক নমো, ৰসময়ী মাগোঁহোঁ ভকতি
—তা পাছে হবি নিলে সৰে ৰতিক ; মনে ললেহি থি, ধৰিলে জনম ; তিৰ বৰৰ পৰা ৰিলে সৰে
" "প্ৰয়োজন আছে, কাৰ্য্যকাৰণৰ সম্বন্ধ ক'ত শেষ হয়, কোনে জানে
{{gap অসমৰ লুপ্ত স্বাধীনতা পুনৰ উদ্ধাৰৰ পোনপ্ৰথম চেষ্টা কৰিছিল শেন গোহাঁইৰ পুতেক গোমধৰ কোঁৱবে
' তাৰ পিছত "আৰু কি আছে, ক" বুলি তাক সোধাত সি কলে— "তাব পিছৰ ডোখৰব কথা কেনেকৈ ক'ন
" {{gap}}নাজু বুৰ্বুৰণিৰ কথা শুনি নোৰ মনত অলপ সংশয় হ'ল দেই
{{gap সামান্য ত্ৰুটিত ৰাজ্য হেৰুৱাব লগাত পৰন্দৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ বিষম ক্ষুণ্ণ হ'ল
" {{gap}}মই মাজু বুৰ্বুৰণিক ক'লোঁ, "তইহে বলিয়া হৈহু, তই যাক বলিয়া বুলিছ, তেওঁলোক নহয়
{{gap লক্ষ্মীসিংহ ৰজাৰ দিনত দৰঙৰ মাটি-পিয়লৰ বেমেজালি ঘটে আৰু প্ৰজাৰ ওপৰত উৎপীড়ন হয়
{{gap হৰিবৰৰ পুতেক বিখ্যাত মনবৰ পণ্ডিতৰ নাম বুৰঞ্জীৰ পাতে পাতে অনুসন্ধান কৰিলে পোৱা যায়
" এই বুলি ডাঙৰীসকলে চুবমফা ৰজাক ভাঙি ভায়েক ঠানুৱা গোহাঁইক ৰজা পাতিলে
{{gap}}এই ঠানুৱা গোহাঁই বা নবিয়া ৰজাৰ পুতেক কুকুবেখোৱা গোহাঁয়ে মানুহৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰি ফুৰিছিল
{{gap এই পৃথিৱীত পৰিশ্ৰমী আৰু অধ্যৱসায়ী মানুহৰ পক্ষে সৰু অৱস্থাৰপৰা ডাঙৰ অৱস্থা পাবলৈ টান নহয়
{{gap ৰাতিৰ ভাই কাতিও কাতি হৈ পৰা বিধৰ লোক নাছিল
" বুলি গালি পাৰি খং কৰি ফো ফো কৰে তাৰপৰা উঠি গুচি আহিল
" দেউতাই ক'লে, "মই তেনেহ'লে এতিয়া নিশ্চিন্ত হৈ সুখেৰে মৰোঁ
" মই ক'লো, "দেউতা মৰিব পাবে, মোব কোনো আপত্তি নাই
{{gap}}গৰুৰ কাষৰপৰা চিকৰা-খোৱা গৰু-বগ নুগুচাদি মোৰ দেউতাৰ কাষৰ পৰা গুচৰীয়া-পদকীয়া নুগুচিছিল
{{gap সেইদিনাৰপৰা এই দেৱীমূৰ্ত্তি ছোৱালীজনীৰ চিন্তাতেই ডাণ্টেই শুকাই-খীণাই যাবলৈ ধৰিলে
{{gap এদিন অকলে বহি তেওঁ দেৱ-দূতীৰ মূৰ্ত্তি এখনি পটত আঁকি আছিল
{{gap}}কিন্তু অসমীয়াব (কামৰূপীয়ব) সাংস্কৃতিক জীৱনটো তেনে বিশ্ব- মানৱীয়তা-বৰ্জ্জিত উকা বস্তু নহয়
{{gap এনেবোৰ বিপৰ্যয়ত ব্ৰহ্মদেশৰ ৰজাই য়াণ্ডাবু নামে ঠাইত বাধ্য হৈ ইংৰাজৰ লগত সন্ধি কৰে
{{gap ইংৰাজ আমোলৰ আৰম্ভণেই কেউপিনে, আধুনিক অসমৰ দৰে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰো সূচনা কৰে
{{gap}}আধুনিক যুগত সামাজিক অভিজ্ঞতাৰ প্ৰভাৱ উপন্যাস-সাহিত্যত অতি স্পষ্টভাৱে দেখা যায়
" নগঞাৰ নিৰ্দ্দেশমতে ৰজাই নতুন বৰফুকন আৰু বৰবৰুৱা পাতিবলৈ বাধ্য হৈছিল
{{gap}}উচ্চ আদৰ্শৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত জীৱন-ব্যাপী সাধনা নহ'লে ওখ খাপৰ সাহিত্যৰ সৃষ্টি হোৱা টান
{{gap}}পুৰণি অসমীয়া সাহিত্যৰ বিষয়ে প্ৰকৃত গৱেষণা একো হোৱা নাই বুলিব লাগে
{{gap}}না দেখিলে মন gap কৰে উচাটন gap দেখিলে পৰাণ জুড়ায়॥ {{gap}}তুমি ৰজকিনী gap আমাৰ ৰমণী gap তুমি হও পিতৃ-মাতৃ
{{gap ডাণ্টেৰ বয়স যেতিয়া ন বছৰ পাৰ হ'ব লগীয়া, তেতিয়া তেওঁ নাগৰিিক এজনে দিয়া ভোজ এখনলৈ গৈছিল
" তেওঁৰ দুই বাহুৰ মাজত তেজ-বৰণীয়া কাপোৰেৰে মেৰোৱা মানৱ-মূৰ্ত্তি এটি শুই আছে
{{gap উপৰিপুৰুষসকলৰ আগত তেওঁলোকে কবৰ সাহ নকৰি সাঁচিপাত তালপাত আৰু ভূৰ্জপাতৰ আগত কৈ গ'ল
" মই ওচৰ চাপি আহি উত্তৰ দিলোঁ, "দেউতা কি কৈছে