jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
{{gap}}ৰজা — "তেনেহলে আনকো এই ভাৰৰ অলপ অংশ দি বোজাটো পাতলাই ললেই হয় দেখোন
{{gap}}হাঁহি পাতলালৈ ৰজাই ওচৰতে সি খোটালীত থকা লিগিৰীহঁতক অমৃত আনিবলৈ মাত দিলে
" ৰজাৰ এই কথাত ৰাজমাও অলপ বিৰক্ত হৈ গুচি গ'ল
{{gap}}শান্তিৰাম — "ভাই চুৰ কৰিলে তোমাক বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াই শুদাই এৰিবনে
{{gap}}এই ঘটনাৰ ছয়-সাত দিনমানৰ মূৰতে কমুদ ডেকা সাজি কাচি জোঁৱাই খাটিব আহিল
{{gap}}জঙ্কি—কবলৈ দুখ লাগে ডালিমী, তই জান নহয় নে মই আগেয়ে সোৱণশিৰী মিৰি গাঁৱত আছিলোঁ
{{gap}}জঙ্কিয়ে এই কথা কোৱা মাত্ৰেই ডালিমীৰ মুখ অলপ ক'লা পৰিল
{{gap}}ডালিমি—তাইক যদি আন কোনোবাই নিয়ে তেন্তে তয়ো জানো এজনী নাপাবি
{{gap}}জঙ্কিয়ে এই কথাফাকি কোৱা হলত ডালিমীয়ে জঙ্কিক কবলৈ ধৰিলে—'জঙ্কি মই যাওঁ দেই-' {{gap}}পাঠক
{{gap}}পাঠক, বুজিবই পাৰিছে কমুদৰ জোঁৱাই খটা কথাফাকি কিমান সুখকৰ হৈছে
{{gap}}পানেই—মই যদি মৰিলোৱেই তেনেহলেনো তহঁতে আকৌ কেলেই মৰা শৱটোকে বেচি খাব ওলাইছ
{{gap}}ঘৰত আৰু মেজিত জুই লাগি উঠিলেই ডেকাবিলাকে বিহুৰ ঢোল, তাল, পেপা বজাই চিঞৰিব ধৰে
{{gap}}সৎৰাম – "জানে তো; আৰু তাৰ লগে লগে এইটোও জানো যে তুমি গাঁৱৰ সকলোবিলাক গাভৰুৰে ৰূপ লাৱণ্য ধ্যান কৰা
{{gap}}অৱশ্যে ডালিমীয়ে যে জঙ্কিলৈ প্ৰাণৰ পৰা শত্ৰু ভাব কৰিলে এনে নহয়
" বাস্তবিকে যাৰে জীয়াৰী আছে সেয়ে জানে জীয়াৰী উলিয়াই দিয়া কিমান টান কথা
{{gap}}সেই কাৰণে তেওঁ নিজৰ কাম-কাজ চলাই ধৰ্ম্ম-কৰ্ম্মত মন দি জীৱন যাপন কৰিছিল
{{gap}}ৰঙ্গিলী — মইনো কেতিয়া মিছা কওঁ তোৰ আগত সতাই কা
{{gap}}সৎৰাম — বাৰু তেন্তে আজি ভাটবেলীয়াই যাম, কিন্তু যদি আজি ভাটবেলীয়া পথাৰত বিহু হয় তেন্তে তই জানো নাচিবি
{{gap}}ৰঙ্গিলী — এ আমি আকৌ দুখীয়া মানুহেনো ভাল ফটিকা কত পাম
{{gap}}এই কথা কৈয়েই সৎৰাম তৎক্ষণাৎ ভিতৰলৈ গৈ এবাটি মদ আনিলে
{{gap}}কেতেকী— (হাঁহি হাঁহি) মই হলে পায় তোৰ ঘৰত গৈ নাখাৱোঁ আৰু তোৰ লগত বিহুও নানাচোগৈ
{{gap}}শান্তিৰাম – "গাৱৰ মানুহৰ কেৱে কেৱে কয় – তাই হেনো অহঙ্কাৰী বিধৰ ছোৱালী
{{gap}}সৎৰাম – "কোনো প্ৰকাৰে আক তাক লগাইনো তাইক এইবাৰ নিশা-বিহুলৈ আনিব নোৱাৰিনে
" {{gap}}সৎৰাম — "মহ নিয়া বাটত যদি হেঙাৰ দি থয়
" {{gap}}শান্তিৰাম – "তেন্তে নৈয়েদি ভটীয়াই—" {{gap}}সৎৰাম – (মদৰ ৰাগি লাগি) "ধন্য সখি
" পদুমীয়ে কথাষাৰৰ একোকে উত্তৰ নিদি শান্তিৰামক কলহটো এৰি দি গৰাৰ ওপৰলৈ উঠিল
" শান্তিৰাম – "তেন্তে মই কওঁ শুনা, খং নকৰিবা তুমি
" শান্তিৰামৰ এই কথাষাৰত পদুমীয়ে কোনো উত্তৰ নিদি, মুখতো ৰং বা খঙ, কোনো ভাবকে<noinclude noinclude>
" তাৰ এই মাত শুনি সৎৰামৰ ভনীয়েক কেতেকীয়ে লৰি পদূলিৰ মুখলৈ আহি কলে –"কেলেই সতাই দাক হোঁ
" তাইৰ এই কথাত ডেকাজনে কলে – "তেওঁ যাবৰ কিমান পৰ হ'ল কেতেকি
{{gap}}এই জয়সাগৰ গাঁৱতে ভদ নামেৰে এজন চুতীয়া ভাল মানুহো আছিল
{{gap}}এই মনাইও গধূলি হলে ৰজাঘৰলৈ গৈ সি কেইজনে সৈতে ৰজাৰ আগত অমোদ-প্ৰমোদ কৰি কাল কটাইছিল
{{gap}}যি সময়ত শান্তিৰামে সৎৰামৰ ঘৰৰ দুৱাৰমুখত ঠিয় হৈ মাত লগাইছিল— 'সখি
" {{gap}}মই ৰংপুৰ জিলাৰ পানীদিহিং মৌজাৰ লাহন গাঁৱত ১৭০৯ শকত জন্মো
{{gap}}শাস্ত্ৰত কয় পোন্ধৰ বছৰ বয়সৰপৰা পঁচিশ বছৰ বয়সলৈকে মতা মানুহৰ হেনো বৰ বেয়া সময়
" তাৰ এই কথাত তাৰে মোৰে অলপ বাদ বিসম্বাদ হবলৈ ধৰোঁতেই ৰূপহীয়ে নিজে কৈছিল—"হেৰ অনি
{{gap}}কালক্ৰমে মোৰ ওঠৰ বছৰ বয়স হ'ল, তাই তেৰত ভৰি দিলে
{{gap}}আমাৰ গাঁৱত এইবিলাক হুলস্থূল হলেও আমি পলাই অহা সন্দিকৈ গাঁৱত বিশেষ একো গোলমাল হোৱা নাছিল
{{gap}}এইদৰে সকলো বাধা-বিঘিনিৰ হাত সাৰি ৰূপহীক বিয়া কৰাই মই পৰম সুখী হলোঁ
{{gap}}ৰজাৰ লগৰীয়া হ'বলৈ পাই হেনো সৎৰাম দিনক দিনে ওফন্দি গঙাটোপটো হ'ল
{{gap}}ৰজাৰ চ'ৰাত তিনিওজনা ডাঙৰীয়াৰ মেল সেই সময়ত বৰ ডাঙৰ কথা আছিল
{{gap}}সোৱণশিৰীৰ মিৰিহঁতে ঘূণাসুঁতি গাঁও আৰু আন আন মিৰি গাঁৱতো পানেইৰ বুজ ললে
{{gap}}তাই যিদিনা আকৌ ঘৰলৈ গল, তাইৰ ওচৰলৈ আগৰ লগৰ সমনীয়াবিলাক আহিল
{{gap}}ইফালে ডালিমীয়ে সিহঁতৰ এই অৱস্থা দেখি পেটেৰে সৈতে দুখ পালে
" তাইৰ এই কথাত জঙ্কিয়ে সোজা কথাৰে কলে— {{gap ডালিমী
{{gap}}নিৰমায়ে মাজে মাজে পানেইক কবলৈ ধৰিলে—"বাছা চাচোন তোক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিলোঁ
previous প্ৰথম অধ্যায় নৈৰ পাৰত]] next তৃতীয় অধ্যায় মিৰি গাঁৱত
previous দ্বিতীয় অধ্যায় লক্ষীমপুৰ নগৰৰ ওপৰত]] next চতুৰ্থ অধ্যায় পানেইৰ ঘৰ
previous তৃতীয় অধ্যায় মিৰি গাঁৱত next পঞ্চম অধ্যায় সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত
previous চতুৰ্থ অধ্যায় পানেইৰ ঘৰ next ষষ্ঠ অধ্যায় ভূঁইতলিত আৰু ঘৰত
previous পঞ্চম অধ্যায় সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত next সপ্তম অধ্যায় মিৰি গাঁও দুখনত
previous ষষ্ঠ অধ্যায় ভূঁইতলিত আৰু ঘৰত next অষ্টম অধ্যায় এন্ধাৰ নিশা
previous সপ্তম অধ্যায় মিৰি গাঁও দুখনত next নৱম অধ্যায় হাবিৰ মাজত
previous অষ্টম অধ্যায় এন্ধাৰ নিশা]] next দশম অধ্যায় লক্ষীমপুৰ নগৰত
previous নবম অধ্যায় হাবিৰ মাজত]] next একাদশ অধ্যায় আকৌ শোৱণশিৰী মিৰি গাৱঁত
{{gap}}পিছদিনা ৰাতি পুৱালত আকৌ মিৰি গাঁৱত হুলস্থুল লাগি পৰিল, কিয়নো পানেই পলাল
{{gap}}জঙ্কিয়ে মিৰিহঁত গুচি গলত তাৰ হাতত যি টকা-সিকা আছিল সমস্তকে লৈ কিবা এটা মন কৰি ওলাল
" জঙ্কিৰ এই কথাত ডালিমীয়ে মৰ্ম্মান্তিক বেদনা পালে, আৰু ক'লে—"জঙ্কি বাৰু বিচাৰিবলৈ যা
" {{gap}}এইদৰে দুয়ো সম্ভাষণ কৰিলে; তাৰ পিছত জঙ্কি গুচি গল
{{gap}}দুই তিনি দিনৰ মূৰত জঙ্কিয়ে সকলো লাজ, সকলো অপমান কাতি কৰি থৈও বুঢ়া তামেদ-নিৰমাৰ ঘৰলৈ আহিল
" {{gap}}তামেদ—"জঙ্কি মোৰ এনেয়ে মনত বেজাৰ, তাতে তই দুখ দিবলৈ কেলেই আহিলি
" এইবুলি মনতে সংকল্প কৰি জঙ্কি পথালিপামৰ ফাললৈ মুখ কৰি ৰাওণা হ'ল
{{gap}}যি মানুহৰ ঘৰত পানেই চাপিছিল গাঁৱৰ ভিতৰত সেই মানুহঘৰেই চহকী
" {{gap}}পানেয়ে এই কথাত পেটে পেটে ভাবিলে যে তাইি আজি তিনিদিন অনাহাৰ
{{gap}}ডেকা—"পানেই তই যদি বেটী ছোৱালীও হলিহেঁতেন, তথাচ তোক মই নেৰিলোহেঁতেন
" {{gap}}আমি এইদৰে বসতি কৰি থকাৰ দুবছৰৰ ভিতৰতে হেনো আকৌ অসংখ্য মান আমাৰ অসমলৈ আহি অসমখন ছাৰখাৰ কৰিলে
{{gap}}বোকাখাট পাই ওচৰৰ গাঁৱৰ মানুহৰ পৰা জানিলোঁ তাত ন-ভঙনীয়া নামে এটা চুবুৰী আছে
{{gap}}এইদৰে পৰ্বতৰ ওপৰত প্ৰণয়ী যুগলৰ দুমাহ সময় অতীত হৈ গল
" {{gap}}পানেয়ে কলে—"এই গাছি মিৰিহঁতে সদায় আমাৰ ওপৰত চকু ৰাখে
" অনিৰামে আৰু কথা-বতৰা পাতো পাতো কৰোঁতেই মই ক'লোঁ—"আৰু এটি গীত গামনে অনিৰামে ক'লে—"গাওক, গাওক আতৈ
" "ভয়ো ভাই সাবধান-যাবে নাহি চুতে প্ৰাণ যাদৱৰ কৰো ধ্যান-নিকটে মিলয় জান
poem মিছা মৰীচিকা মায়া জলবিম্ব সবে প্ৰায় তেজু সব অভিলাষ-দূৰ কৰ মোহ পাশ
{{gap}}সেই অলপ পৰৰ ভিতৰতে সিহঁতৰ দেওধালে কুকুৰা কণী দুটা লৈ হাজিৰ হল
" {{gap ক) তিব্বতৰ ফালৰ পৰা পৰ্বতীয়া মিৰি আৰু ডফলাহঁতে কিছুমান ডাঙৰ ডাঙৰ মাৰবলৰ মণি আনে
{{gap খ) দেওঘটি:— এইটি আধতুৱাৰ আমাৰ গোসাঁই পূজাৰ ঘণ্টাৰ দৰে
{{gap}}তেতিয়া সিহঁত দুয়োকো হাতত খিলামাৰি আঠোটা নৰ পিশাচে টানি লৈ গল
" সিহঁত দুয়ো উত্তৰ কৰিলে—"আই যাব নোৱাৰোঁ, ইয়াৰ পৰা নামিব নোৱাৰোঁ
{{gap}}চৰি বঠাৰে সেই বস্তু দুটা খুচি-বিন্ধি চাই দেখে যে দুটা শৱ
{{gap}}ভাটীবেলা খাই-বৈউঠি ঈশ্বৰ পুৰুষে পিন্ধি-উৰি মেলচ'ৰাত খাটলাত কিংখাপ পৰা বিছনাত বহিল
{{gap}}পিছদিনা আকৌ সেইদৰে ঠিক কেনেকুৱা সময়তে ঈশ্বপুৰুষে মোক মতাই নি মোৰ বাকী সমস্ত বৃত্তান্ত সুধিলে
previous দশম অধ্যায় লক্ষীমপুৰ নগৰত]] next দ্বাদশ অধ্যায় ঘূণাসুঁতিৰ গাৱঁত
previous পঞ্চদশ অধ্যায় পৰ্ব্বতৰ ওপৰত]] next সামৰণি আকৌ সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত
" {{gap}}আতৈ—"এই কথাৰ সমিধান ঈশ্বৰ পুৰুষে প্ৰত্যুষতে মোক কোৱা কথা কেইষাৰৰ পৰাই নুবুজিলেনে
" {{gap}}ডাঙৰীয়া বাৰু, ৰাসৰ সময়তো আজি অত বছৰে অনিৰাম আৰু ৰূপহী এই সত্ৰলৈ অহা নাইনে
" {{gap}}নিৰ্ম্মল আতৈ আজি গ'ল তিনি কুৰি বছৰৰ ভিতৰত সিহঁত কেবাবেলিও আহিছিল
" {{gap}}ডাঙৰীয়া—"সিহঁতক দেখা হলে আপোনাৰ মনত কোনো বিকাৰ নহ'লহেঁতেন নে
" ডাঙৰীয়াজনে এই কথা শুনি প্ৰভু শুভদেৱ ঈশ্বৰ পুৰুষক জনালে—"প্ৰভু জগন্নাথ
" প্ৰভু জগন্নাথে চকু চলচলীয়া কৰি ক'লে—"কি ক'ম মোৰ নিৰ্ম্মল আতৈৰ মহিমা
{{gap}}আশা কৰো সৰ্বস্তৰৰ পাঠকে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ গ্ৰন্থ পূৰ্ববৎ আঁকোৱালি ল'ব
{{gap}}বুৰঞ্জী ৰচনাৰ পৰম্পৰাই অসমীয়া সংস্কৃতিক এক বিশিষ্ট গৌৰৱময় ৰূপ দিছে
— (খঙ্গেৰে) কটা, তই মৰ্ বা তৰ্, মই কি কৰিম
—(খঙেৰে) চুৱাৰ, পাজী, তব তোম কাহে হামকো যানে মানা কিয়া
—(নিলগৰ পৰা বেঙা মেলি চাই) বোপাই ভোগমন, মোক ভাল বাঘৰ মুখত পেলাহিলি
— (কচুখোৱাৰ কাষ চাপি গহীনাই) কি গাওঁবুঢ়া ককাই, কুলী ধৰা হৈছে নে
— নহয়, নহয় শুনিছানে, এনে ছেগত আৰু তোমাক অকলশৰীয়াকৈ এৰি দিব নোৱাৰি
— কনিষ্ট বাবু, কনিষ্ট বাবু, ধৰও ইয়াকু ধৰও, পাকুৰি লও
— (কচুখোৱাৰ প্ৰতি) হেৰ, চপনীয়া গোলামৰ পিতেক, তই দোখন বৰ কেৰেমতালি কৰ
— নাহি হজুৰ, হামাৰা কুছ্‌ কচুৰ নাহিহেঁই; চব্‌ এ দুনো বদমাচ্‌চে হোতাহেঁই
— (মাণিকৰ ওচৰ চাপি ফুচফুচাই) ডাঙৰীয়াই সিদিনা বিচাৰি পঠিওৱা বস্তু বন্দীয়ে ঠিক কৰি থৈছোঁ
— (অলপ গমি) হেৰ বিহগুটী তই মোৰ তালৈ যাচোন; তাতে, চিপাহীয়ে দেখুৱাই দিব অলপ চৰ্কাৰী কাম আছে কৰগৈ যা
{{gap ৰংদৈয়ে গুণগুণকৈ আই-নাম গাই সূতা কাটি বহি আছে; ভোগমনে প্ৰৱেশ কৰি ওচৰতে মূৰে-কপালে হাত দি বহেহি)
— (চিয়ঁৰ মাৰি উঠি) দেহি ঐ, মোৰ শৰীল ঐ, কাক নো এনে কথা শুনাৱ ঐ চকুত হাত দি কান্দে) {{gap}}জেতুকী
(লাহেকৈ কাপোৰখন উলিয়াই আগতে থৈ, মাটিত মূৰ লগাই সেৱা কৰে) {{gap}}ৰত্ন
— (মাটিত হাত লগাই চেলাম দি দি পিচ্ হুঁহকি গৈ গৈ প্ৰস্থান)
— (গিৰ্জ্জনি মাৰি হাঁহি) এৰা, হয়, তোৰ ঘৈণীয়েৰক হে সাক্ষী মানিব লাগিল, ঐ
— (পুৱা শুই উঠি আহি চকু মোহাৰি মোহাৰি) হেৰ, শুনিছ নে, এইপিনে আহ
(আপোনা-আপুনি) এতিয়াই নগ'লে, খেজেনা দিবলগীয়া মানুহবিলাকক ঘৰত পোৱাগৈ টান হ'ব
— চৰ্কাৰী কাম নকৰি নোৱাৰি হয়, পিচে আমি হ'বলা ইফালে নেখাই মৰিব পাৰোঁ
— এৰা, হাত সাবটি বহি থাকিলেও গোঁসায়ে বঢ়া ভাত আগত দি খুৱাই দিবহি নহয়
— (বেজাৰ মনেৰে) মোক নো তই কিমান বহি থকা দেখিছ বাৰু
— (কান্দি কান্দি বাপেকলৈ চাই) বুপাই, চাচোন আয়ে মোক ভাত নিদিয়ে
— (বেজাৰ মনেৰে জেতুকীক কোলাত তুলি লৈ) নেকান্দিবা মোৰ আই
— তোৰে সৈতে এইদৰে চুপতি মাৰি থাকিলেই মোৰ গা নুজুৰায়
— দেউতা, মই পুৱাতে উঠি গৈ ভদৰীচুকৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে ফুৰি বাজে বাজে দেউতাৰ কাষ চাপিছোঁহি
— (ভিতৰলৈ চাই আপোনা-আপুনি, ৰৌৰৱাই) ভাল যেনিবা কণা- বিধতাই এনে জীয়াতু চাবলৈকে মোক চৰ্জিলে
— (নিলগতে নিটাল মাৰি শুনি থাকি আপোনা-আপুনি) হুঁঃ — আজি হে আজি
— (খঙ্গেৰে) হেৰ, তোৰ সেইখন চুপতি এতিয়া থৈ দে বুলি নকৈছোঁ
— (মনৰ খং মনতে মাৰ নিয়াই কোমলকৈ) ভাত কেটা সিজোঁতে নো কিমান পৰ লাগিছে
(বেগেৰে ভিতৰলৈ গৈ, বাপেকক ভুলাই ৰাখিবলৈ জেতুকীক পঠিয়াই দিয়ে গৈ) {{gap}}ভোগ
— কি কৰোঁ এতিয়া নিটাল মাৰি ভাবে; জেতুকীৰ প্ৰৱেশ) {{gap}}জেতুকী
— চাওঁ, মোৰ আইক ক'ত খুন্দিলে চাওঁ;(জেতুকীৰ হাত চাই) দেহি ঐ, মোৰ আইক কেনেকৈ খুন্দিলে
— আয়ে আকৌ বোলে চাউল কেটা কাঁৰি লওঁ, বঢ়াই দেহি
— হেৰ কটা, তহঁতৰ গাঁৱৰ কাৰ কাৰ ঘৰত কুকুৰা আৰু কণী সৰহকৈ আছে
— বাৰু, আহ, আগেয়ে ভেলেউ আৰু বিলতৰ ঘৰ হৈয়ে যাওঁ
—, মই নোৱাৰোঁ দেও, ভেলেউ মানুহ ভাল নহয়, তাই গালি খপিব দেও
— বাৰু, মই আছোঁ, তই ভয় নকৰিবি, গালি পাৰে, যি কৰে, মোক কৰিব; তোক কোনেও একো কৰিব নোৱাৰে
— (ওলাই আহি) ছুহ্‌ ছুহ্‌ কিহে নো ধৰিলেও মোৰ কুকুৰাজনী মৰিয়া ল'ৰাটোলৈ চাই) অ, খোদাই
— (বিলতৰ কমাৰশাললৈ আঙুলিয়াই) চোৱাচোন্ খৌ কেটা কেনেকৈ খুই আছে
— (লাহে লাহে গৈ দুহাতে দুটা ধৰি লয়) হেৰা, খৌটো বিলত আহিছে
— (মৰিয়া ল'ৰাটোলৈ চাই) হেৰ, কুকুৰা যেনিবা তিনিটা পোৱা হ'ল, কণী হে নেপালোঁ
— হেৰ, তোৰ ঘৰত বোলে কুকুৰা-কণী আছে; মোক সিকি এটা মানৰ দেচোন
(মৰিয়া ল'ৰাই কাপোৰৰ আগত কণী বান্ধি লয়; আৰু দুয়ো আহিবলৈ ধৰে) {{gap}}পেজান
— অ, আৰু আছে যদি, আন চাইটামান; এবুৰি তেও পূৰা হওক
— হ্যাঁ, আভিতক কুচ্ নাহি আয়া; একঠো আডমি ঠোৰা লাক্‌ৰি ৰাখ্‌কে চলাগিয়া হ্যাই
(আৰ্দ্দলিলৈ চাই) দেখ আৰ্দ্দলি, তোম্‌ ইধাৰ-উধাৰ হোকে দেখতো কোই আতাহেই কি নাহি
— এ, কিনো চাবা, নেপালোঁৱেই দেও; কুকুৰা তিনটা আৰু কণী ষোলটা মাথোন পাই লৈ আহিছোঁ
— (খঙ্গেৰে) হেৰ গাধ, ইমান দিনে ইয়াকে গোটাই ৰাখিছিলি<noinclude noinclude>
— এ, দেও হে, তুমি অসমীয়া মানুহ হৈয়ো এনে কথা কিয় কোৱাঁ
— চুৱাৰকা বাচ্ছা, হামিভি জানিছে তুমি বৰা পাঁজি আড্‌মি আছে
— (ভোগমনৰ কাণত ধৰি) আও, শ্যালা, পাজি, বক্‌ বক্‌ নাই কৰিবি
— (খঙ্গেৰে) হেৰ, কপটীয়া ফাঁকিদাৰহঁত, তহঁতৰ দুখ-বেজাৰৰ টোপোলা মোক মেলি দেখাব নালাগে
— (খঙ্গত গোৰোহনি মাৰি) মই তহঁতক জীয়াই নিজে মৰিব নোৱাৰোঁ
— কিয়, বৰ কাপোৰখন বেচিও নো এটা কিস্তিমানৰে জোৰা মাৰিব নোৱাৰিলিনেহঁক
— এ, আই, চৰ্কাৰী কাম হ'ল বুলি নো দুখীয়াৰ ঘৰত ছালি এডোখৰো খাই যাব নেপায় নে
— (বটালৈ চাই) ৰোগ চাই ঔষধ নপৰিলে, কেনেকৈ তাৰ বিকাৰ গুচিব
— কি হ'ব, সৌ বটালৈ চোৱাঁচোন, মোক তুষ্ট কৰি গা সৰাবলৈ কেনে ফিকিৰখন পাতিছে
— এৰা, বোপা, আজিকালি মৌজাদাৰে আমাক কথাইপতি চোভা কৰা হৈছে
{{gap লোটা-কলহ, কাঁহী-বাটি, কাপোৰ-কানি আদি লৈ টেকেলা, টেপেৰা আৰু ভোগমন ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহে) {{gap}}ভোগ
— কি হ'ল,কি হ'ল বিতত হৈ ৰংদৈক তোলে) উঠ্, উঠ্, কিয়নো এনে অথিৰ হৈ বেজাৰৰ ওপৰত বেজাৰ দিছ
— (বাটিটো আঁজোৰ মাৰি কাঢ়ি লৈ) থ, তোৰ বাটি এতিয়া
— (বস্তু নিয়ালৈ চাই থাকি) হাঁয়, এতিয়াও মই জীয়াই আছোঁ পৰি মূৰ্চ্ছা যায়) {{gap}}ৰংদৈ
— মৰাটো মৰেই; জীয়াটোও সেই বুলি তাৰ লগতে মৰিব পাৰে নে
— (দীঘলকৈ হুমুনিয়া পেলাই) ভাল কৈছ; তোৰ কথাতে ভৰ দিলোঁ
— নহয়, তোৰ কি কথা কবলৈ আছে, তাকে হে সুধিছে
— ভাল, দৌতা চিয়ঁৰি) ভোগমন গাওঁবুঢ়া হাজিৰ; ভোগমন গাওঁবুঢ়া হাজিৰ
— অঃ, টুমি একদম জুঠা কৈছে; হামি টাকে হেই খেম্‌টা নাই ডিছে
notes ৱিকিউৎসত কিতাপ এখনৰ স্কেন প্ৰতিলিপিক ইউনিক'ড আখৰলৈ কেনেকৈ সলাব পাৰি
{{gap বৈশ্য — এই জাতি মানুহৰ বসতি অসমত আৰ্য্যবসতিৰ আৰম্ভণৰেপৰা আছে
{{gap গণক বা দৈৱজ্ঞ — এই জাতিৰ মানুহ বহুকালৰ আগৰেপৰা অসমত আছে
{{gap চুটিয়া — ইবিলাক উজনি অসমৰ ৰাজবংশী মানুহ আৰু সৌমাৰৰ এজাতি আদি-বাসী
{{gap মুছলমান বা মৰীয়া — খ্ৰীঃ ১২০৪ চনত গৌৰদেশৰপৰা মহম্মদ ঘোৰীৰ ৰণুৱা হৈ ইবিলাক অসমলৈ আহে
{{gap}}যদ্যপি "অসম" বা "আহম" বা "আহোম" শব্দৰপৰা অসম দেশৰ নাম হৈছে, তথাপি 'অসমীয়া ভাষা' 'আহোম' ভাষা নহয়
• বিজিত নাৰায়ণ (বেজি ফৈ) ॥ মহেন্দ্ৰ নাৰায়ণ (দী ফৈ) ( ১২২৪ চনৰপৰা ১৬৭৬ চনলৈকে)
( ১১০০ চনৰপৰা ঃ ১৪৭৮ চনলৈকে) ১০০০ চনৰপৰা ঃ ১৪০০ চনলৈকে)
'ছিংবাৰ্ব্বে' মানে খলা বমা, ওখ-চাপৰ, নাইবা অসমান; সেই দেখি এই ৰাজ্য 'অসম' নামে জনাজাত হ'ল
{{gap মহীৰঙ্গ দানৱ কামৰূপত পোন প্ৰথমে মহীৰঙ্গ দানৱ খ্ৰীঃ পূঃ ১৭০০ চনত ৰজা হয়
{{gap নৰকাসুৰ কিৰাতবংশী ৰজাবিলাক পিচলৈ বৰ মদাহী, মাংস-লোভী আৰু অত্যাচাৰী হৈ উঠিছিল
{{gap হৰ্জ্জৰবৰ্ম্মা —খ্ৰীঃ ৮২০ চনৰপৰা ৮৩৫ চনলৈকে হাটকেশ্বৰপুৰৰ ৰাজপাট খায়
{{gap নৰশঙ্কৰ বা নাগাক্ষ খ্ৰী: ৩৭৮ চনত, স্বৰ্ণপীঠত, নৰশঙ্কৰ নামেৰে এজন ৰজা হয়
{{gap সঙ্কল চতুৰ্থ শতাব্দীৰ আৰম্ভণত সঙ্কল নামেৰে এজন প্ৰৱলপতাপী ৰজাই কামৰূপত ৰাজত্ব কৰিছিল
" {{gap সমসাময়িক ভাৰত-বুৰঞ্জীৰ কথা:— ভাৰতবৰ্ষত আৰ্য্যবসতি হোৱা আগৰ দিনকে অতীজ বোলা হয়
{{gap নীলধ্বজ পালবংশী ৰজাৰ ৰাজত্ব অন্ত পৰাৰ পাচত, বছৰদিয়কলৈ কামৰূপ ৰাজ্য অৰাজক হয়
{{gap}}পিচে,এদিন গৰু চৰাওঁতে ভাগৰ লগাত, মুকলি পথাৰৰ মাটিতে পৰি কান্তনাত টোপনি গ'ল
{{gap ৩) ৰামচন্দ্ৰৰ ৰাজধানীৰ নাম মায়াপুৰ আছিল; সেই আপাহতে তেওঁক মায়ামত্ত বোলা হৈছিল
{{gap ১) পিতৃ-বধ পাপেৰে কলুষিত হৈ আৰিমত্ত উন্মত্ত হৈ উঠিল
{{gap ৰত্নপাল ব্ৰহ্মপালৰ লোকান্তৰৰ পাচত, ১০১০ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰত্নপাল ৰজা হয়
{{gap পুৰন্দৰপাল ৰত্নপালৰ পাচত, তেওঁৰ পুতেক পুৰন্দৰপাল ১০৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত কামৰূপৰ ৰজা হয়
— এ, মঙ্গল নহয়, ভিনীহি, মানুহৰ নাম লওঁতেই ওলালেহি হেনো তাৰ আয়ুস বাঢ়ে
— তোৰনো কি ভাগৰ ভাতগাল খালোঁ অ' তাকে যে চৰ্চ্চি থাক
' (ফুটাই) এ, ভিনিহি বোপাই পতাল ছিৰি তলৰ মাটি ওপৰ কৰিবলৈ গৈছে
—পিছে ময়ো দিলোঁ তাক দান চাই সমিধান যি দিব লাগে
— হেৰ, ভিনীহিয়েৰে বাপেৰ ক'লৈ গ'ল বুলি সোধোঁতে তই কি বুলি ক'লি
— ক'লোঁ বোলোঁ, বোপাই পতাল ছিৰি তলৰ মাটি ওপৰ কৰিবলৈ গৈছে
— কিয় নাই সোধা; আইৰ কথাও সুধিছিল, বাইটীৰ কথাও সুধিছিল
— ক'লোঁ, বোলোঁ, আই সাদিনীয়া পঁইতা খুৱাই মৰা জীয়াবলৈ গৈছে, আৰু বাইটী সাগৰ চালি মাণিক তুলিবলৈ গৈছে
— বন্দী, বাঘৰ বুকুত যোৱা, আৰু কিবা সুধিছিল নে, তোক আজি ধুন্ দেখুৱাম বাপেৰে
{{gap gap gap gap gap গা কেহেলিয়াই কেহেলিয়াই টেটোনৰ প্ৰস্থান) মনাই
— এই ফাঁকি আছিল শুনক:— দুৰ্ব্বা ঘাটৰ পানী তোলে যশোদা সুন্দৰী, চম্পা
— (আটিমুটি কৰি) অ, কটা, চল পাই কুকুৰে দেখোন গললৈকে জঁপিয়াৱ
— (লৰালৰিকৈ উঠি) বাৰু, তই থাক, দেখুৱাম মই বাপেৰ কেনেটো
— (অকলশৰে বহি) অহ, আজি এই পৃথিবীখনেই মােৰ ফুৰা- চকাৰ ঠাই
— এ, নহয় অ, অৰ্থৎ তেওঁক বোকোচাত লব লাগে; টেটোন
— মই হলে কৰোঁ কি, এন্ধাৰত খপিয়াই পোৱা বস্তুবোৰ নিয়মীয়াকৈ বজাই চাওঁ
{{gap gap gap gap gap টেটোনক বোকোচাত লৈ তিনিওৰো প্ৰস্থান
— (বৰঘৰৰ দুৱাৰ কেইখন ভালকৈ মৰা হৈছে নে নাই পৰীক্ষা কৰি চায়
— ডাঙৰীয়া, আজি কেইদিনমানৰ পৰা তোমাক বৰ চিন্তাযুক্ত দেখিছোঁ দেখোন
— হওঁতে হয়, দিন চাৰেকৰপৰা তোমাক ম্লান পৰি অহা দেখিছোঁ
' এই কথাৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখি চলিবাঁ, অৱশ্যে গা-মন ভাল পাবাঁ
— সমূলঞ্চে ঘাটিলোঁ এইবাৰ প্রিয়, তোমাৰ ওচৰত মােৰ {{gap gap gap gap নেপথ্যত লিগিৰীহঁতে গীত গায়
— খং কৰা দেখিছিলে বা কেতিয়া কেনে প্রশ্নৰ কেনে উত্তৰ হব টেটোন
— আমি মন্ত্ৰীৰ জীয়াৰী বুলি কাৰো আগত গপ্‌ কৰা নাই
— সঁচা, সেই তিনি গুণৰ গুণত হে দিপ্‌লিপ্‌ গাভৰু আইদেউক তেওঁ কন্যা পালে
{{gap ৰংদৈয়ে পদূলি সাৰি থাকে, এজনী গঞানী প্ৰৱেশ কৰি, পদূলিৰ আগেদি পথাৰলৈ যায়)
— এৰা ডাঙৰীয়া-বিষয়া ঘৰৰ বিয়া বুলিলে এনেকুৱাই; হ'ব লাগে বোলোঁতেই ঘপহকৰে হৈ যায়
— কেনে হ'ব আৰু, বিয়া দিলে যেতিয়া পিতলেই সোণ হ'ল
— ভাল দেউতা, আমনি নেপাব, আকৌ সোধো, কাক কোনে ভাত খুৱাই দিয়ে
— ভাল, এতিয়া সোধোঁ, মোৰ প্ৰতিও ওপৰত কোৱাৰ নিচিনা ব্যৱহাৰ কোনোবাই কৰে যদি, তেওঁ মোৰ কি হ'ব
— (জ্বলি উঠি) ঔ কটা, চুৱাখোৱা কুকুৰে চল পাই চুবলৈকে আহ দেখোন
— (অধৈৰ্য আৰু আওকণীয়া হৈ) বাৰু কৈ যা কি ক'ব লগা আছে
— আপদে-বিপদে বা ৰঙ্গে-ধেমালিয়ে ঘৈণীয়েকে নিজৰ গিৰীয়েকক গা ধুৱাই দিব পাৰে
— নহয় দেউতা, ৰজাৰ আগত কোৱা কথা বুলিলে শিলৰ ৰেখা যেন হয়
— (মনতে) আজি ই তিনিবাৰে নিবাৰ কৰে নে, মোক নিপাত কৰে বুজিব পৰা নাই
— এ, শুনিছোঁ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত বোলে প্ৰজাই 'ৰামৰ ৰাইজ' পোৱাদি পাইছে
— (উলটি ৰংদৈৰ ডিঙ্গিত ধৰি চেও খৈ) হবি, হবি, বাই, টেটোন
— সেই লাখটকীয়া ভাত সাজ খুৱাবৰ দিনা যে মোৰ ছঁয়াকে চম্পা
— (আপোনা-আপুনি) আজি মোৰ গ্ৰহ মন্দ অগত্যা এখুজি-দুখুজিকৈ গৈ ভাত এগৰ্হা কটিয়াই দি আঁতৰি আহে) টেটোন
— (বাকী ভাত নিজে খাই উঠি তিনিটা ফুটাই উগাৰ মাৰি, তামুলি পীৰাখন পাৰি বহেগৈ) উঃ ৰাম
— এৰা, গৰু-চোৰ হ'বলৈ ভাল হ'ল, পঘা ধৰিবলৈ লাজ লাগিছে
— (চকু-আঁখি মুদি তামোল এখন টেটোনৰ মুখত গুজি দি আঁতৰি ভিতৰলৈ লৰ মাৰে) ৰংদৈ
— (নেপথ্যৰ পৰা) বোলোঁ, তিতা-তিয়নীৰেই ভাতৰ পাতত বহিবলৈ লাগিব নে
— লাখ টকীয়া আইদেউ হ'বলৈ তোৰ ভাইগ্ নাই বুলিছ নহয়
— চুচুক-চামাককৈ কাষ চাপি গৈ চকু-আঁখি মুদি তিয়নী সলাই দি আহি লাজত মুছ্‌কঁছ্‌ যায়
— নহয়, ডাঙৰীয়া, তোমালোকৰ মুখে ৰাজ্যত শান্তি ৰক্ষা পৰিছে বুলি শুনিলে, মই বিশেষ শান্তি উপভোগ কৰোঁ
— স্বৰ্গদেৱৰ আগত আৰু বঢ়াই কি ক'ম, মই হ'লে নিজলৈ টান ৰজা
{{gap gap gap gap দুটা উদং টোমৰ ভাৰ লৈ টেটোনৰ প্ৰৱেশ) টেটোন
— (হাঁহি মাৰি) ৰাৰু, কেনেকৈ আহিল সেইটো এৰি দিয়াঁ; কিয় ফুকন
— হেৰ কটা, তই নো বাৰু ডাঙৰীয়াক ইমানকৈ কিয় বিচাৰিছ
— ধুলেই হয় নুবুলি, ধুৱালেই হয় বুলিলে হে আছিল ভাল
— বাৰু, তয়ে লাখটকীয়া আইদেউ হব পাৰ যদি, দেহি ধুৱাই, ৰংদৈ
(ৰংদৈৰ প্ৰস্থান, টেটোনে গাৰ কাপোৰ-কানি থৈ গা ধুবলৈ ভিতৰ সোমাই বহেগৈ)
— কৈছোঁ নহয়, বোলোঁ যেয়ে আজি মোক মনৰ জোখায় ভাত এসাঁজ খুৱাব, তাকে ধনভাৰ দি যাম
— (সামান্য মানুহ টেটোনক বৰপীৰাত বহা দেখি লাজ পাই আঁতৰি যাব খোজে) হৈছে আৰু, দেখিলোঁ
— আইদেউ, বাটৰুৱা চেঙ্গেৰা ডেকা এটাই দুটোম সোণৰ মোহৰ ভাৰ বান্ধি লৈ ফুৰিছে
— (মূৰ খজুৱাই) এৰা, গৈ-থৈ এতিয়া দিব লগাত হে পৰিলোঁগৈ যেন পাইছোঁ অতবোৰ টকা
—(গহীনাই) এৰা, স্বৰ্গদেৱ আকৌ ডাঙৰীয়াতকৈও এখাপৰ ডাঙৰ, সেই দেখি অলপ ডাঙৰকৈ পাহৰিছে
— (ভোৰভোৰাই) আৰু নো ই কি বুলি ভাবিছিল ফুটাই ) বোলোঁ, চকু নাই নে
(মূৰে-কপালে হাত দি টলকা মাৰি ৰয়) অ, বাৰু, সৌৱা কোনোবা গোটাদিয়েক এই বাটেই টেটোন
— হুঁঃ, পিঠিত উঠি গৈ চোৰ সোমালোঁ, এতিয়া ৰজাৰ আগলৈ যাওঁতে কানত উঠাটো টান হে পালাঁ নে
— কটা, সঁচাই বুলিছ নে খেদা মাৰি) হালোৱা এছাৰিৰ কোবত বেবাকৰাই পেলাম বুলি জনা নাই নে
— বাৰু, ময়ো দিছোঁ এৰি, যক সি কেনেকৈ পাৰে মাৰকগৈ খঁকটো পোহাৰী
— এৰা তো, ভোকত কল বন এটা খাবলৈ এৰি দিব লাগে তো
(টেটোনে চোঁচা মাৰি গৈ কল-কুঁহিয়াৰ আৰু যি পালে থাই কাষলতি বজায়; পোহাৰীয়ে
(গৃহস্থ, হালোৱা আৰু পোহাৰীয়ে টেটোনৰ কঁকালৰ ৰচা এৰি দি এফলীয়া হয়)
— টেটোনৰ প্ৰতি) হয় নে কটা, তই এই গৃহস্থৰ ঘৰত চোৰ টেটোন
— বাৰু গুচৰীয়াৰ প্ৰতি) তই যে তাক বাটৰপৰ ধৰি অনা নাই, ভিতৰতহে পাইছিলি, সেইটো কোনে কোনে দেখিছিল
— গুচৰীয়া যে ভ্ৰমত পৰিছে, তাৰ বিশিষ্ট প্ৰমাণ পোৱা গ'ল
— সঁচা, বোপাই, মোৰ ধন-বস্তুৱেই মোক বলিয়া কৰিবগৈ যেন পাইছোঁ
— (হালোৱালৈ চাই) বাৰু, কটা, এতিয়া তোৰ গোচৰৰ কথা ক
— তাৰ কথা মতে চলিছিলি যদি, তই শলাগ হে পাব লাগিছিল
— (টেটোনৰ প্ৰতি) তইনো তাইৰ পাচিৰে কল খাই তাইকে বুকুত গুৰিয়ালি কিয়
'' তাতকৈ একৰতিও বেছি কৰিছোঁ যদি, মই সমূলঞ্চে ঘাটি, দেউতা-ঈশ্বৰ
— ইঃ সি নো বাৰু কথাটোতে লাগি বুকুত গুৰিয়াব পায়নে
— পিচে, সি কিন্তু গাভৰু-টোলৰ ফালে চাই কিন্তু চকু টিপিয়াইছিল
— পিচে; কিন্তু ডাঙৰীয়াই শুনি তাক কিন্তু তেতিয়াই ধৰাই নিয়ালে
{{gap}}প্ৰথম ভাঙৰণৰ "জুৰণি" গ্ৰাহকে তৃপ্তিৰে সৈতে পান কৰি কেতিয়াবাই ওৰ পেলালে
{{gap মুছলমানৰ ৪ৰ্থ আক্ৰমণ নীলাম্বৰ ৰজাৰ ৰাজত্ব কালত মুছলমানে চতুৰ্থবাৰ অসমদেশ আক্ৰমণ কৰে
{{gap}}"পাচে সেই কন্যাএ সেই সম্ভোগৰ স্বপ্নৰো কথা নড়া ৰজাত কহিলে
{{gap}}টাই জাতীয় অহম ৰা আহম বা আহোমৰ সুৰীয়া ভাষা আৰু চহকী সাহিত্য আছিল
{{gap}}টাই জাতীয় আহোমসকল বৰ বলী, সাহসী আৰু যুঁজাৰু জাতি আছিল
"আহম" বা "আহোম" আৰু এই দেশৰ "অসম নামৰ আঁতি-গুৰি এয়ে
{{gap}}চুতেউফা স্বৰ্গদেৱৰ পাচত, তেওঁৰ বৰপুৰ চুবিনফা কোঁৱৰ খ্ৰীষ্টাব্দ ১২৮১ চনত ৰজা হয়
{{gap}}চুজাংফা স্বৰ্গদেৱৰ পাচত, তেওঁৰ পুতেক চুকক্‌ফা কোঁৱৰ খ্ৰীঃ ১৪২২ চনত ৰজা হয়
*মিল:-প্ৰফেচাৰ ৰায়বাহাদুৰ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা সম্পাদিত 'দেওধাই অসম বুৰঞ্জী," ১১ পৃষ্ঠা
{{gap}}স্বৰ্গদেও চুচেন্ফাৰ পাচত, তেওঁৰ পুত্ৰ চুহান্ফা কোঁৱৰ খ্ৰীঃ ১৪৮৮ চনত ৰজা হয়
(২ কুবেৰদত্ত সম্পত্তি ঢাল এখন, তৰোৱাল এখন, ষাঠি এপাট, সোণৰ মেকুৰী এটা আৰু ধন-ৰত্ন এঘাগৰি
{{gap ২) "পাচত, সিহঁতে দিনে দিনে ঘোঁৰা মেলি আমাৰ মানুষ-দুনুহ খালেহি
'' {{gap ৩) "তাতে (দিকৰাইমুখত) হাতী পোৱা হল ২৮টা, ঘোঁৰা ৮৪০টা, বৰ হিলৈ, খোকা হিলৈ বিস্তৰ</noinclude>
{{gap ৩) বৰগোহাঞিৰ ঘৈণী নাংবক্ল গাভৰু দিহিঙ্জাগীয়া ৰজাৰ জীয়েক, খোৰা-ৰজাৰ পেহীয়েক
" দেওধাই অসম বুৰঞ্জী" ৪৪ পৃষ্ঠা৷ {{gap ১) "পাচে কোঁচ ৰজা বোলে 'ভাই চুগাম
(১) চাৰ এভোৱাৰ্ড গেইটৰ বুৰঞ্জী মতে, এই চন :৬৩ হ'ব লাগে
" -"পাই গ) লা মুংও কত (১৯৮৪ কোট লুইতে উজাৰি দিখৌমুখ পোনে সুতি উৰেলহি
"— ৰায়বাহাদুৰ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা সম্পাদিত,হৰকান্ত বৰুৱাৰ "আসাম বুৰঞ্জী ৩৯ পৃষ্ঠা}} {{smaller
" মাটিতে এই বুলি তালিকে সাহসেৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিলে, "আমি স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰ
(৩) "গনে অনেক কিনা কৰি যাহাটলৈ আলি আন এটাই ছেৰেক পিল নিতে জল কি টা যা গৰিল
(১) "কুখীয়া বুৰঞ্জীৰ ১৩ পৃষ্ঠাত সৎ গজাৰৰ সিংহ মহাৰৰ ভিংখাং নামেৰে নামত ভালেক যা ককায়েক এম আছিল
(3) মুখৰ কথাতকৈয়ো জয়মতীৰ চকুৰ কাতৰ ভাবৰ সঙ্কেতে গাণিক বেচিকৈ টলালে
" (৩) এথিন খিয়-দুপৰীয়া, শহুদূৰৈ বাটকুৰিবাই ডোকোঁৱৰ গদাপাণি এখন গাও পালেহি
" কিন্তু তাৰ ফলত, "ছেৰেই আইকুৰীক প্ৰাণে মাৰি জয়ধ্বজসিংহ ৰজাৰ মৈদামত থলেনি
(৩) এবাদ আছে, গলামিই বৰ্গদেৱৰ প্ৰত্যেক সাজত ২৯ খন ৰঞ্জন আছিল
" -"পুৰণি অসম ২) অতি আছে, নামড়া শিলৰ সৰ একেতিৰ ভিতৰত যক্ষাই উনিও
"বৰপাত্ৰগোহাঞে তাতে ভৰ দি ক'লে, বোল, কতীয়া-গঙ্গা- সীমা কৰি আমাৰেহে ৰাজ্য
(২) অসিত বলে বিবেচনা কৰাৰেীৰ গীত কেইবাটাও না পুতি<noinclude noinclude>
{{gap ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰী এওঁ চিনাতপীয়া নটৰ জীয়ৰী; নাম ফুলমতী নাচনি আছিল
(২) কোনো-কোনোৰ মুখে এনে আখ্যাও শুনা যায় যে শিৱসিংহ ৰজাৰ প্ৰথমা কুঁৱৰী অম্বিকা দেৱীহে
• "পশিপথৰ যুৱৰ ফলেই হিন্দু পতনৰ ফালে প্ৰত্যক্ষ ঢাল খুৱায়
" ৰাধা-হত্যা "ঘবৈৰী মানুহেই গৈ হৰ-গৌৰীৰ দ'লত বেৰি ধৰি ৰণচণ্ডী ৰাধাক ধুচি মাৰিলে
-বৃটিচ সৈন্যৰ কৌশল অদ্ভুত মানি অলপ সময়ৰ ভিতৰতে মোৱামৰীয়াবিলাক মূৰ নেদেখুৱাত পৰিল
(১) কাপ্তানে (কাপ্তান ওৱেলচ্ চাহাবে) ডাঙ্গৰীয়াক দেখি আনন্দযুক্ত হৈ বহিবলৈ চকী-পীৰা দিলে
" -কি, কালৰ কি বিচিত্ৰ গতি, এতিয়া সেই বিতোপন নগৰৰ চিন- মোকাম পৰ্যৰ নোহোৱাত পৰিছেগৈ
(১) ৰজাৰ ককা গ্ৰহণ:-"জাই লাঘৰীয়া আহোমৰ ঘৰৰ যৌৱত ছোৱালী কুঁৱৰী কৰিবলৈ নিয়ে
• সাই সন্দিকৈ • মুশশা খণত পৰাৰ পাচত, কনচেং যোক ভাবীমাই দুবক ভোয়ালেকে
{{gap}}যুৱৰাৰ চিলাৰায়ৰ লোকান্তৰৰ পাচতো মহাৰজা নৰনাৰায়ণে ভালেমান বছৰ সুকলমে ৰাজত্ব কৰে
(১) বিল,—ৰায়বাহাদুৰ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা সম্পাদিত 'কামৰূপৰ বুৰঞ্জী, ২৮ ছেদ, ১২ পৃষ্ঠা
(১) নীতিশ বা পৰিলত হয় সেনাপতি পৰ গোসলই মন আসল বিল
" -বাৰাৰ সুকুম ভূঞা সম্পাদিত 'খিযিৰ ও গ্ৰী,২০ জে, ১৬৯ পৃষ্ঠা
(২ যিলয়ৰ কুমাৰ ভুল সম্পাদিত বিধি ও যুগী ১৬, ১৭, ১৭৫ পৃ: ৩২৭<noinclude noinclude>
(২) গৰীবনেৱা -পামহাইবা নামেৰে এজন নগা-নেতাই ১৭১৪ ষ্টাৰত মণিপুৰ দখল কৰে
{{gap খামতি লাৰু চিংফৌ মটকৰ দৰেই খামতি আৰু চিংফৌ বিলাককো নিজৰ নিজৰ শাসনকৰ্তা দিয়া হৈছিল
(২) চেপুষ্টি মি ডেজিজ, ই চাহাৰৰ মৈদামৰ ওপৰত লোধি ঋতিফলত এইখিৰি
"মণিৰাম দেৱানৰ ফাচি" আৰু "আখেতি ৰহিত" এই হুটা অসমত এধান ঘটনা
• পাঁচ তাকৈ নিলিখো মাটি কলগায়, আৰু মানৰ দিনতো' সেই কৰ চলিছিল
{{gap}}কচু— আই সেইৱা দেখোন কটা তামোল আগতে আছে, কটাৰিনো কেলৈ
{{gap স্বৰ্ণৰ প্ৰৱেশ) বৌ কটাৰি ধৰা, মোক আৰু এই বাৰৰ পৰা নেপাচিবা
{{gap}}সুভদ্ৰা— সেইবোৰ কথা কি শোধা; কি-তো আনিছে কিহৰ কথা কম
{{gap}}ফেদেলী— আইৰে-আই, তহঁতো ভাল আই; লোকে ভালৰ জীৱৰী, ভালৰ বোৱাৰী, কিবা তোৰ-মোৰ দৰেনে
{{gap}}লাবন্য— সেই বিলাক কথা থোৱা; তোমালোকক চিনিব পৰা নাই ঘৰনো ক'ত
{{gap}}ফেদেলী— আইৱই দেহি এতিয়াও নাই খোৱা আমাৰ হলে জিনো গ'ল
{{gap}}ফেদেলী— আইঐ— মুখ শুকাই টেমিৰ মুৰ যেন হ'ল, কাৰ পোৱালীৰ মোল, কোনে বুজে দেহি
{{gap}}কচুখাতী— শাহু থকা বোৱাৰী— শাহুৱে নুমুকলিয়ালে কেনেকৈ মুখ মুকলি হয়
{{gap}}লাবন্য— দুটি ভৰিত ধৰিছো; আই দেউ মনে মনে যাওক ময় একো বেয়া কথা কোৱা নাই
{{gap}}স্বৰ্ণ— (চকুৰ টেপ্ দি) কেই জনী মান বা লগত বেটী আনিছে
{{gap}}সুভদ্ৰা— ময় কি নজনা মানুহ জনী এইৰ মুখখন কম নহয়
{{gap}}লাবন্য— (চুকত বহি মনে মনে চকুলো টুকি থাকে) {{gap}}চন্দ্ৰকমল— কাছাৰীৰ পৰা আহি, স্বগত) কুঠৰি
{{gap}}লাবন্য— আপোনাকনো সেই বিলাক কথা কেলৈ; আমি তিৰোতা মানুহ যেতিয়া আমাৰ হাততে খোৱা বস্তু আতাই বিলাক
{{gap}}মানিকী— মোৰ দুসাজি পৰিল, দেউতা সকল লগত ভাত, তাৰ আগেৱে আই দেউৱে সৈতে জলপান
{{gap}}সুভদ্ৰা— (বোৱাৰীয়েকক চায়) কাঁহিতে মাৰৰ মুৰ, বাতিত বাপেৰৰ লাওখোলা— দন হাই কৰি দাহ মাৰ
{{gap}}স্বৰ্ণ— হেজাৰ টকা— আই যাও {{gap}}মানিকী— লৈছো বৌ— সৰহকৈ নিদিব বৰ ভোক নাই
{{gap}}লাবন্য— (কাঁহি খনৰ এফাল ভাত বাঢ়ি দিয়ে) বাকী ফাল চৰিয়াত বাকে
{{gap}}লাবন্য— খাবৰ মন যোৱা নাই; আই বোপাইৰ মুৰ বুলিলে দেখি বিক্‌ছিনা লাগিছে
{{gap}}লাবন্য— নিছো (বাতিৰে বাকি দিয়ে) {{gap}}মানিকী— গোটেই অকন মান— মাছ পাছলি একো নাই; শুদা পানী টোপা মাথোন
{{gap}}সুভদ্ৰা— পাচে পাচে, বাপেৰ মৰা বাতৰি পালি হবলা, নাই পৈযেৰে সৈতে শোৱনী ঘৰত চৰু জুৰিব খুজিছ
{{gap}}লাবন্য— নাই পৰা বৌ; পৰা হলে তোমালোকে বাতৰি নেপাই থাকানে
{{gap}}লাবন্য—অকলে কৰি ফুৰোঁ কেতিয়াবা মানিকী বোলা ছোৱালী জনীৱে বাজ বন দুখন এখনত হাত দিয়ে
{{gap}}প্ৰেম -নহয়, আগৰ তেজ মঙ্গহ চাপে মানে ৰাখিম বুলি ভাবিছো
{{gap}}পিতা–বিহুলৈ অনাইছো; অতি টানে ১০ দিন, তাতকৈ বেচী কাৰিলে হিতে বিপৰীত হব পাৰে
{{gap}}পিতা-ময়জানো কেচুৱা লৰা-সিহতৰ ঘৰত সিবাৰ যাওতেই কোন কেনে তলা-নলা লৈ আহিলো, মিতিৰে নুবুজে—কি কৰিম
{{gap}}প্ৰেম—বুজিছেনে, টেপৰীক এদিন মতাই আনক কিন্তু বোপা অহাৰ আগতে লাগে
( চন্দ্ৰ কমল বিছনাত পৰি ধপাত খায় ) :চন্দ্ৰ—আজি আহিলো
{{gap}}হওঁতে আমি সাহ কৰা অন্যায় যদি দোষ আৰু নিজ গুণে
{{gap}}চন্দ্ৰ— (স্বগত) ঘৰুৱা কথা যিবোৰ জানো তাতোকৈ বিশেষ কি আছে
{{gap}}লাবন্য- হয় জানিব কিন্তু, সুতাৰ তাকুৰিটো আপোনাৰ চোলা জেপট থাকিল গুণে মালা গাথিব নোৱাৰিলো
:চন্দ্ৰ—তেনেহলে ময় ভাল ভাল কিতাপ অনাই দিলো হেতেন, নেকোৱা কিয়
:লাবন্য—সৰহ দিন নেথাকো, আইৱে খং কৰিব তাতোকৈ আপুনি জানো ইয়াত থাকিব
{{gap}}চন্দ্ৰ— তুমি মোক পৰ বুলি ভাবা আইহঁতে দুখ দিলেও মোৰ আগত নোকোৱা
{{gap}}চন্দ্ৰ— সৰল মুখ চাই তোমাৰ কথা নপতিয়াই নোৱাৰো কিন্তু কাৰণ বিচাৰি নেপায় বিচুৰ্ত্তি খাও
{{gap}}লাবন্য— (চন্দ্ৰৰ মুখত চোপা মাৰি ধৰি) সৰ্ব্বনাশ সৰ্বনাশ, ভাল কথা মুখত আনিছে
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰ ২ পুত্ৰৰ মধ্যে চুখাংফা ১২১৫ সঁকত ৰজা হল
</poem বগা, ক'লা, গোৰা, শাঁও—জীৱ অসংখ্যাত; আৰু কত ভিন্‌ ৰূপ প্ৰতি জীৱটিৰ,
{{gap}}এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰে ৩ পুত্ৰৰ মধ্যে চুজাঙ্গফা ১৩২৯ সঁকত ৰজা হল