jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
' {{gap}}হয় নৈঋত ঠিকেই কৈছে ইকবালে, মোক এটা ভাঁজৰ দৰকাৰ
{{gap}}'কোনোবাই গল্প লিখে, কবিতা লিখে লিখি থাকক, তাত মোৰ কি আহে যায় মেঘালী
{{gap}}জানানে নৈঋত, মোৰ কবিতাবোৰৰ এটি এটি শব্দ মোৰ কষ্টকৰ প্ৰসৱ বেদনাৰে জন্ম দিয়া এটি এটি সন্তান
' {{gap}}তাৰ পাছৰে পৰাই মই নিজকে বিশ্লেষণৰ মাজত এৰি দিছোঁ
{{gap}}এদিন সি ঘপহকৈ সুধি পেলাইছিল— 'আপোনাৰ গানবোৰ ইমান বিষাদময় কিয়
{{gap}}'ইমান দিন মূৰত মোৰ মাতটো শুনি ভাল লাগিছে নে তোমাৰ
'— আৱেগ ঢাকিবলৈ তুমিও যে অক্ষম {{gap}}'হুহ বুলি মুখ ঘূৰাই দিছিলোঁ
' আকুলতাজনীৰ নিঃসহায় স্বীকাৰোক্তি— 'তেৱেঁইতো মোক বিচাৰিছিল, তেৱেঁই মোৰ কাষলৈ আহিছিল
{{gap}}মেঘালীয়ে কৈছিল—"জীৱনটো নদীৰ দৰে, ৰৈ থাকিব নিদিয়ে, যিফালেই সুৰুঙা পায়, বৈ যায় নিৰৱধি
{{gap}}তাৰ পাছৰে পৰাই সি মোৰ লগতেই৷ দুয়োজনে ঘূৰিছোঁ, চাইছোঁ, অৰণ্যৰ মোহত বন্দী হৈছোঁ
{{gap}}বুঢ়া আঙুলিটোৰে ওঁঠযুৰিত ফুৰাই দিলোঁ৷ ইয়াতো লাগি আছে যেন তোমাৰ পৰশ
{{gap}}চিন্তাত ডুব গৈ থাকোঁতে ইকবালে কেতিয়া গিটাৰখন হাতত লৈ টুং টাং কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল গমেই নাপালোঁ
{{gap}}ছাৰে আঁত ধৰা অনুষ্ঠানটিত গান দুটামানৰ দায়িত্ব আছিল মোৰ ওপৰত
{{gap}}তাৰ মাজত এদিন 'জনমত' নামৰ আলোচনীখনৰ পৰা মোলৈ নিয়মীয়া শিতানত লেখা এটা বিচাৰি চিঠি<noinclude noinclude>
{{gap}}তেনে এটা দিনতে অফিচৰ পৰা ওলাওঁতেই হঠাতে ফোন এটা আহিল— 'হেল্লো, এম আই স্পিকিং টু মিচ ছায়া গৌতমী
' {{gap}}সন্ধ্যা হাজৰিকা সন্ধ্যা হাজৰিকা সেই বগীবিলৰ চোকা ছোৱালীজনী কি হ'ল তাইৰ কি এক্সিডেণ্ট
{{gap}}সদায় বিষাদময় গানৰ স'তে অভ্যস্ত 'মই'জনীৰ এনে আচৰণত হতবাক হৈ পৰিছে ইকবালো
{{gap}}মনটোক হাজাৰ চেষ্টা কৰিও তোমাৰ নঙলামুখৰ পৰা আঁতৰাই আনিব পৰা নাই
{{gap}}সৰু ল'ৰা এটাই ৰাস্তাৰ কাষত বেলুন এসোপা লৈ গ্ৰাহকলৈ বাট চাই আছে
{{gap}}সি কোৱা দামতকৈ অলপ বেছিকৈ দি গোটেইখিনি বেলুন গাড়ীত ভৰাই ল'লোঁ
{{gap}}'আপুনি স্বীকাৰ কৰিবনে মাডাম, আপোনাক উলিয়াই নি মই কিমান ভাল কাম কৰিলোঁ
{{gap}}ছেড় নহী, বস ৰং দো লাল {{gap}}শ্ৰেয়া ঘোষালৰ মাতত বাস্তৱলৈ ঘূৰি আহিলোঁ
{{gap}}আৰু ইফালে ইকবালে কৈছে—'বুজি যদি পাইছেই, ধৰ্মৰ বাধালৈ ইমান ভয় কিহৰ
{{gap}}'কিবা ভুল হ'ল যদি ক্ষমা কৰিব, সঁচাকৈ ভালপাই পেলালোঁ আপোনাক
{{gap}}কাজিৰঙাৰ পৰা ঘূৰি আহি সি অস্বাভাৱিক ৰূপত সলনি হৈ গৈছিল
{{gap}}এনেকৈ তাক বিচাৰি সময়বোৰ চলাথ কৰি ফুৰোঁতেই এদিন চিনাকি কণ্ঠ এটাই ওচৰৰ পৰা মাত দিলে— 'ম্যাডাম
{{gap}}সি হাঁহিলে, তাৰ পাছত ক'লে—"আপুনিও মাজে মাজে নাইকিয়া হৈ যায়
{{gap}}'মোকতো কৈ যাব পাৰে'– নাওমান অভিমানী সুৰ মিশ্ৰিত কণ্ঠেৰে কৈ উঠিলোঁ
{{gap}}গজলৰ কথাটো উলিয়াওঁতেই আমাৰ এলবামটোৰ কথা মনলৈ আহিল৷ ৰেকৰ্ডিং শেষ হৈছে
{{gap}}মই ক'লো—'কি কথা ক'বলৈ আহিছে, আচামীয়ে চিগাৰেট টানি ঘূৰি ফুৰিছে
' অহা ল'ৰাজন আৰু শ্ৰুতিক ঘৰত থৈ আহিলোঁগৈ৷ নিজকে কি বুলি ভাবে এই ল'ৰাবিলাকে
'– ইকবালে বুজাইছে {{gap}}তীব্ৰ বিক্ষোভত মই চিঞৰি উঠিলোঁ— 'কিয় কিয় কিয়
{{gap}}মই নাজানো নৈঋত নাজানো, কি জেদৰ নিচাত মই এই কঠোৰ সিদ্ধান্ত লৈ পেলাইছোঁ
'তোমাৰ এটা সংস্থাপন নোহোৱালৈকে মোৰ লগতে থাকা সন্ধ্যা' — বুলি ব্যক্ত কৰিলোঁ তাইৰ আগত
{{gap}}অৰণ্যাৰ কলকলনিত মোৰ সেই দুখবোৰ বৰফৰ দৰে গলি গলি পানী হৈ যায়
{{gap}}ভূপেন হাজৰিকা সোঁৱৰণী অনুষ্ঠানত কণমাণিহঁতৰ এক প্ৰতিযোগিতাত অৰণ্যাক লগ পাইছিলোঁ
{{gap}}বাহিৰলৈ পঢ়িবলৈ যোৱাৰ দিনা সি সৰু ল'ৰা এটাৰ দৰে উচুপিছিল
{{gap}}কিন্তু কালি ছোৱালীজনী দেখাৰ পৰা ভিতৰখনত কোনোবাই যেন ডাঙৰ শিল এছটাহে বহুৱাই দিলে
{{gap}}ইকবালৰ ঠিকনা সুধি সুধি যেতিয়া ইকবালৰ ঘৰ ওলাইছিলোঁগৈ, ইকবাল তেতিয়া ঘৰত নাছিল
{{gap}}'কালি মই গান গাই থাকোঁতে তুমি ইমান হাততালি বজাইছিলা'—কণমাণিৰ উত্তৰ
{{gap}}'ইকবাল আংকলৰ দেৰি হৈ গ'ল যে গুচি আহিলোঁ'— কণমাণিয়ে ক'লে
{{gap}}"মামা, মই, ইকবাল আংকল, সন্ধ্যা মাহী, এয়া আণ্টি আৰু আইতা৷'— তাই কৈ গ'ল
{{gap}}পিছদিনা নিয়ৰৰ ফোনকলত সাৰ পালোঁ৷ গোটেই ৰাতিটোৱেই দুখন মুখে আমনি কৰি থাকিল
{{gap}}ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়া নিয়ৰে টান টান অসমীয়া শব্দবোৰ অভিধান উলিয়াই পঢ়ে
{{gap}}হয়, সেইটো সময়ত মই মনে মনে অলপ সন্দেহৰ চকুৰে চাইছিলোঁ তাক
' {{gap}}বাথৰূমত সােমাই বহুত দেৰি শ্বাৱাৰৰ তলত নিজকে এৰি দিলোঁ
{{gap}}তােমাৰ পদূলিত যেতিয়া ভৰি দিছিলোঁ, তেতিয়া অজান শংকাত বুকুখন কঁপি উঠিছিল
{{gap}}দূৰৈৰ পৰা অহা মােৰ মাত এটাই কাণৰ ওচৰত বাৰে বাৰে সিঁয়াৰি থাকিল
'— মেঘালীয়ে দুখমনে কৈ {{gap}}'কি হ'ল মােৰ চেহেৰাটোৰ কি হ'ল
{{gap}}মনত পৰিল, জীৱনৰ কোনটো বিন্দুৰ পৰা মই এনেকুৱা কামবিলাক ভাল পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ
{{gap}}'নহয়, তুমি বিন্দি লৈছা যে, বিন্দি নহয় যেন মোৰ ক্ষুদ্ৰ ধৰিত্ৰীৰ নাভিমণ্ডল
{{gap}}নৈঋত, সেই তেতিয়াৰ পৰাই মই তোমাৰ নামত পৃথিৱীৰ নাভিমণ্ডলত কপাল গুঁজি দিছোঁ
' মোৰ যে স্মৃতি ভৰি আছে তোমাৰ আকুলতা, হৃদয়তা, তোমাৰ অধিকতা
' চকুপানীজনীয়ে উত্তৰ দিলে—'তোমাৰ চকুত যে সাঁচি থৈছা প্ৰিয়জনৰ ছবি, মোৰ স্থানেইবা ক'ত
' {{gap}}'নোৱাৰিম মেঘালী, বৰ কষ্ট এটি এটি সৃষ্টিৰ কাৰণে'– মোৰ অহৈতুকী ভয়
'— কৈ উঠিলোঁ {{gap}}'চা ছায়া, ক্ৰেয়ন পেঞ্চিলৰ ভগা টুকুৰাখিনিৰো ৰং থাকে
{{gap}}তাৰ পাছত তাই আকৌ আৰম্ভ কৰিলে— 'ছায়া, ডিব্ৰুগড়ত কোন আছে তোৰ
' {{gap}}মই এইবাৰ অলপ স্পষ্টকৈ ক'লো—'চাওক, মোৰ শৰীৰৰ এটা অংগ আঁতৰাই দিব, সেইটোত মোৰ সমস্যা নাই
{{gap}}বেডৰূমৰ ডাঙৰ বিছনাখনৰ একোণত গাৰুত ভেজাদি মই আৰু ভৰিৰ পথানত নিয়ৰ
{{gap}}তাৰ পাছৰে পৰা গধূলিৰ এই সময়কণ তোমাৰ বাবে বিশেষ সময় হৈ পৰিছিল
{{gap}}'এইটো আপোনাৰ বাবে'– বুলি কৈ যাবলৈ নাপাহৰিলে সি৷ {{gap}}গ'লগৈ সি৷ পেকেটটো খুলি চালোঁ
{{gap}}এহাতে চাকৰিৰ যােগদান পত্র, আনহাতত নৱ বিবাহিতা পত্নী আৰু কান্ধত মৰমৰ ভনীজনীৰ মৃতদেহ
' {{gap}}শহুৰ আৰু তােমাৰ মাজত হিম-শীতল যুদ্ধ এখন সিদিনাই আৰম্ভ হ'ল
{{gap}}তােমাৰ ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাবােৰ যেন কণমানি এটি কল্ কলনিৰে মুখৰ হৈ উঠিল
{{gap}}এইখিনি পঢ়ি মূৰটো আছন্দ্ৰাই কৰিলে নৈঋত, ইমানেই সহজ নে মৃত্যু
{{gap}}সেয়া আছিল তোমাৰ ভগ্নীৰ অপমৃত্যুৰ কৰুণ গাথা, সেয়া আছিল তোমাৰ পত্নীৰ কৰুণ সমাপ্তি
"হাজাৰ দুখতো ভাগি নপৰা তোমাৰ ভিতৰৰ নৈঋতজন পিছলৈ ঈশ্বৰ বিদ্বেষী হৈ<noinclude noinclude>
{{gap}}বিশ্ববিদ্যালয় সপ্তাহ চলি থকাক কাৰণে ব্যস্ত হৈ থাকিব লগা হৈছিল
{{gap}}আৰু এদিন তুমি ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে তাইৰ ফোন নম্বৰটো ডায়েল কৰিলা
"তুমি যদি সংগ দিয়া, মই যুঁজিম ছায়া, নতুনকৈ যুঁজিম আইনৰ স'তে
", মোক ক'ব নোৱৰা এনেকুৱা অজস্ৰ কথা ডায়েৰীত তুমি নিৰৱে টুকি গলা
{{gap}}ৰঙা চিঞাহীৰে মই এই বিন্দুটোতে ডাঙৰকৈ ঘূৰণীয়া চিন এটা বহুৱালোঁ
" মোৰ হাতৰ পৰা দাগটো গৈ যেন তোমাৰ বুকুখনতহে থিতাপি লৈছিল
'অঞ্জলি'ৰ দৰে ইয়াকো মনত যেতিয়া যেনে লাগে সেই মতেই হে লিখা
</poem {{gap}}যেনি যাবা লগে লগে যায়; তিৰোতাকো তুমি লগ নিদিলে ধৰিব ভাবি চোৱা আইদেও, কি দশা তোমাৰ,
</poem ভাবিছা ঈশ্বৰ ঠিক তোমাৰে নিচিনা, প্ৰধান সৃজন তুমি প্ৰিয় পুত্ৰ বুলি
</poem {{gap}}ৰঙ্গা বেলি মাৰ যায় যায়, আহিছে গৰুৰ জাক পথৰুৱা বাটে,
"জ্বৰ পৰি থাকোঁতেও তোৰ কথা সোধে, থয় তোক নিলগত, জানো কিবা ৰূপে {{gap}}সেই জ্বৰ তোৰ গাতো হ'ব
{{gap}}শুনি তাক বৰ ভাল পাওঁ— নিওঁ নিওঁ বোলে মানে যেন উৰি যাওঁ
{{gap}}মোৰ পৰা ভয় নাই তাৰ, ভাবস্তিৰে ক'লে মই আঁতৰিও যাওঁ
{{gap}}পৱিত্ৰ মনেৰে তাত পাপ ধুবলই, গঙ্গাৰ পানীত এটি শক্তি উপজিছে {{gap}}মানুহক ভবা দৰে গুণ দিবলই
(এধাৰ চন্দ্ৰহাৰ দি ) ময়ো অতি নিমাষিত তোমাৰ দৰেই ক্ষুদ্ৰ উপহাৰ বুলি ঘিন নকৰিবা
:কি দোষৰ বাবে মোক দণ্ড বিধানিছে poem :মুখৰ নিচিনা মন হোৱা হ'লে :সেয়ে তোৰ বুজিবি যথেষ্ট দোষ
</poem বতাহত জাৰ লাগে, ৰ'দত উত্তাপ, নাই কেওঁ অভিলাস সিদ্ধিৰ কাৰণে দিয়ে মোক উচটাই প্ৰকৃতি বাহিৰে
{{Ref মনেদত জন্ম থাকোঁ ডিঙ্গা নগৰত॥৪২৪ বিকা কিনা কৰিতে গৈলোঁহো সণ্ঢৰাক
{{gap}}তোমাৰ ভৃত্যৰ ভৃত্য বুলি মোক ধৰা॥ {{gap}}তেবেসে আমাৰ হেৱে পূৰ্ণ মনঃ কাম
{{gap}}মূৰুখ ভূষণে কহে বোলা ৰাম ৰাম॥ ৭৬৩ গৰ্জ্জি নৰনাৰায়ণ{{gap কৰি আতি বোধ মন
{{gap ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ ৭৭৭ {{gap কণ্ঠ ভূষণৰ এহি কথা শুনিলন্ত
{{gap ৰামানন্দ ঠাকুৰৰ পাশক গৈলন্ত॥ {{gap সংগোণ্যে বোলন্ত বাপু কথা ভৈলা টান
{{gap}}প্ৰেম ৰসে ফল সাৰ॥ ৮৬৩ ক্ষণ মাত্ৰ সাধু gap}}সঙ্গ লৈলে হোৱে
{{gap}}থাকে ৰঙ্গে দুই হান্তক চাই॥ কতোক্ষণ চাহি আছি gap}}মাথাৰ নমাৱ পাছি {{gap}}যাত যিবা বস্তু আছে জানি
{{gap}}পেৰিণে এই কথা বৰ মন দি শুনি সুধিলে বোলে তুমি তাৰ হৈ কিবা বিচাৰ কৰি চিলানে
(৬ noinclude gap}}তোমাৰ অধ্যাপকক প্ৰেম কৰিবা, আৰু তেঁও হুকিয়ালে {{gap}}ধেমালিতকৈ তোমাৰ পুথিক অধি ককৈ ভাল পাবা
{{gap}}তোমোলাকৰ ভিতৰত কেতিয়াও দন্দ্ বা মৰা মৰি ন কৰিবা, কিয়নো তোমোলাক ভাই ককাই
{{gap}}মানুহৰ মনত এনে কথা নোসোঁৱৰাবা যাৰ পৰা সি অস- ন্তোষ পায় আৰু পাপ কৰিৱলৈ প্ৰবৰ্ত্ত হয়
{{gap}}কোনো লৰাক তোমাতকৈ পাৰ্গৎ দেখি কেতিয়া ও হিংসা নকৰিৱা, কিন্তু শ্ৰম কৰি তোমাৰ আপোন গুণেৰে তাক
(৭ noinclude gap}}কোনো মানহৰ সুখ দেখি হিংসা নকৰিবা, কিয়নো তাৰ মনত বা কি দুখ আচে তাক তুমি নেজানা
{{gap}}তুমি এডাঁৰৰ ভিতৰত কি হয় নাজানা, এতেকে এক মুহূ ৰ্ত্তক কালো এনেই নে খেদাৱা
{{gap}}তুমি সোনকালে মৰিবা, এতেকে যি কেই দিন জীয়াই থাকা সেই কেই দিন সৎকৰ্ম্ম কৰিবা
{{gap}}এটা বৰ কটূ ভাষী লৰা আচিল, আন লৰাই সৈতে ৰঙ্গ কৰোঁতে অলপতে গালি পাৰিচিল সিএদিন বাপেকে সৈতে<noinclude noinclude>
{{gap}}সকলোকে প্ৰেম কৰা, কেত বোৰক মৰম কৰা, কিন্তু {{gap}}মনে২ থাকিবা, নাইবা ভাল কথা কবা
{{gap}}তুমি নিজৰাৰ মাত আ{{বঙালী ৰ}}ু বতাহৰ হহহনিত বাজে আন একো নুশুনিলানে
{{gap}}তাৰ লৰা তিৰোতাই এই মাচটোৰে কি কৰিম বুলি সুধিলত সি কলে বোলে ঈশ্বৰে আমাক আন একোখাবৰ দ্ৰব্য<noinclude noinclude>
{{gap}}এই পৃথিবীত আমাৰ যি সকল মিত্ৰ আচে সকলোতকৈ পিতৃ মাতৃ মৰমিয়াল
{{gap}}মহিমাৱন্ত সূৰ্য্য পশ্চিমে অস্ত হৈচে, ৰাতিৰ নিয়ৰ পৰিচে আ{{বঙালী ৰ}}ু বায়ু তপত গুচি শীতল হইছে
{{gap}}মেৰ চাগ বোৰো গাৰ লোম পাৰি শুইচে, আ{{বঙালী ৰ}}ু তাহাঁতৰ মাত পথাৰত নুশুনি
{{center X-larger এক খেতিয়ক আ{{বঙালী ৰু তাৰ পুতেক হঁতৰ কথা
{{gap}}পিচে সেই খেতিয়ক মৰিলত পুতেক হঁতে পুতি থোৱা ধন বিচাৰি বলৈ ধৰিলে আ{{বঙালী ৰু এই ভাবিচিল বোলে আমি পাৰিম
{{gap}}পিজাৰোৱেও ককায়েকৰ মৰমত বৰ আচৰিত হৈ দেখি শিকি জানিলে যে সোনতকৈ শ্ৰম ভাল
{{gap}}আকাশ পৃথিবী সকলো এন্ধাৰ, আটাই বোৰ চকুৱেই মুদ গৈচে, আ{{বঙালী ৰ}}ু সকলো হাতেই মনে২ আছে
{{gap}}ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ পৰা মনুয্যে জ্ঞান শিকক, আ{{বঙালী ৰ}}ু তাৰ পৰা যি উপদেশ পাই সেই অনুসাৰে চলক
{{gap}}তোমাৰ অনাথ শিশু অৱস্থাৰ কথা সোঁৱৰা আ{{বঙালী ৰ}}ু যুবা কালত যি অবাধ্য আচিলা তাকো নে পাহৰিব
{{gap}}হে প্ৰিয় লৰাহঁত তোমোলাকৰ ভিতৰৰ কেৱে যেন এই কুকৰ্ম্ম নকৰা
{{gap}}সকলো{{বঙালী ৰে আপনাৰ নিজা বস্তু ৰাখিবলৈ পাৰিবৰ নিমিত্তে শাস্ত্ৰে চুৰ কৰিবলৈ হাক দিচে
{{gap}}ঈশ্বৰ আতি জ্ঞানী আৰু ন্যাহ্য, তেঁওৰ বাট সু, আ{{বঙালী ৰ}}ু যি তেওৰ বাটেৰে যায় সিও সুহব
{{gap}}যি বোৰ লৰা চোৱালীয়ে পুথিত মন দিয়ে সিহঁতে সক- লোৰে প্ৰশংসা পাব, কিন্তু যাৰ মন পুথিত নাই সি চেকনিহে পাব
{{gap}}এই মুহূৰ্ত্তক মাখোন তোমাৰ আহিব লগা মুহূৰ্ত্তক ভবিসৎ কালৰ গৰ্ভত, সি কি ওপজাই তাক তুমি নাজানা
{{gap}}তোমোলাকে কি নিমিত্তে পৰৰ দোষৰ কথা কবলৈ ভাল পোৱা ময় কঁও শুনা
{{gap}}হে প্ৰিয়, লৰা বিলাক, পৰৰ বস্তুত লোভ নকৰিবা; তোমোলাকৰ যি আছে তাতে সন্তোষ হৈ থাকিব
{{gap}}যেতিয়া তুমি কোনো ভাল মানুহে সৈতে কথা কোৱা যেতিয়া অতি নম্ৰ হৈ কথাৰ উত্তৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিব
{{gap}}এই বুলি সিহঁতৰ এটাই বাপেকক আৰু এটাই মাকক কান্ধত লৈ অগ্নিৰ মাজেৰে গল; যি২ মানুহে এই ধাৰ্ম্মিক
{{gap}}এই বচন তোমোলাকে ভালকৈ বুজা নাই হেন পাঁও, এতেকে ময় বুজাই কওঁ শুনা
{{gap}}সিংহ অতি বলী তাৰ হাতোৱাৰে কোব মাৰি ঘোৰাৰ মুৰ ভাঙ্গিব পাৰে
"ধাৰ্ম্মিকৰ পথাৰ" নাম থলে, আ{{বঙালী ৰু সিহঁতৰ সন্তান {{center X-larger পুত্ৰৰ পিতৃ মাতৃৰ প্ৰতি স্নেহ
{{gap}}পেৰিচ্ নগৰৰ এক পঢ়াশালিত এটা লৰাই সুকান বঙালী ৰু}}টি আ{{বঙালী ৰু পানিত বাজে আন একোকে নেখাই চিল
{{gap}}ইটালী দৈশৰ এক গোঁসাইৰ আনন্দ আ{{বঙালী ৰু সন্তোষি স্বভাৱ আচিল
{{gap}}তোমাৰ পিতৃ মাতৃক মৰম্ কৰা, কিয়নো সিবিলাকে তোমাক বৰ চেনেহ কৰে আ{{বঙালী ৰু উপজিবৰে পৰা তোমাক
( ৭৫ )এই বোৰ কথাত সেই ডেকা মানুহে এই কলে বোলে ময় স্বৰূপকৈ ইয়াক সমাজিক বুলি ভাবিচিলোঁ
{{gap}}হে মোৰ প্ৰিয় লৰা, ময় তোমাক সদাই বৰ লাজুয়া বুলি কৈ আচাঁ; সকলো সদ্গুণ অতি অধিক হোবা দোষ
{{gap}}তেতিয়াই সেই ৰাজ কুমন্ত্ৰি বোৰক ধৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে পিচে সিহঁতৰ মাজত ব্ৰটচৰ পুতেকো আচিল
{{gap}}বেচ পেচীয়নৰ পুতেক তীতচ পাত চাহক কেৱে গালি পাৰিলে সেই কথা তেঁওৰ আগত কাকে কব নিদিচিল<noinclude noinclude>
{{gap}}তাতে সেই মৰমিয়াল সুতাৰে সুধিলে বোলে তোমাক তাতকৈ অধিক নেলাগে নে
{{gap}}বাৰীয়ে তাইৰ উপকাৰকৰোঁতাৰ কৃপা দেখি সুধিলে কলে ময় সাঁচি থব পাৰোঁ
{{gap}}ৰোমাণ ৰাইজে সিপিওক ২৪ বচৰ বয়সত্ স্পানিয়া দেশে সৈতে ৰণ কৰিবলৈ সেনাপতি পাতিলে
{{gap}}"সৰ্ব্ব শক্তি মানৰ মহিমাক মান্য কৰা আ{{বঙালী ৰু নষ্ট হবলৈ ভয় কৰি তেঁওৰ ক্ৰোধ নুতুলিবা
{{gap}}তেঁওৰ গভীৰ মনত সকলো জ্ঞান আচে আ{{বঙালী ৰু ভবিষ্যৎ কালৰ সঙ্কেত সকল তেঁওৰ আগত মুকলি হৈ থাকে
" {{gap}}ঈশ্বৰ অতি মৰমিয়াল আ{{বঙালী ৰু কৃপাবান, তেঁও এই সংসাৰ দয়া আ{{বঙালী ৰ}}ু প্ৰেমেৰে কৰিচে
{{gap}}এতেকে হে মনুষ্য জীয়াই থাকা মানে ঈশ্বৰৰ ভয় কৰা আ{{বঙালী ৰু তেঁও যিবাট দেখুৱাইচে সেই বাটেৰে জোৱা
{{gap}}আফ্ৰিকাৰ দক্ষিণে যত হটেণ্টট নামে এক জাতি মানুহ আচে সিহঁতে সদাই সিংহৰ হাতত পৰে
{{center X-larger আমি মিচা কথা কব নাপাঁও ৰঙ্গকৈ ও নাপাই
{{gap}}তুমি কোনো কুকৰ্ম্ম কৰিলে শান্তি পাবৰ ভয় কৰি মিচা নামাতিবা
{{gap}}চুৰ কৰা পাপ যি চুৰ কৰে সি ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা অৱজ্ঞা কৰে<noinclude noinclude>
{{gap}}ইংগ্লণ্ড দেশত বায়ুৰ জাহাজ নামে এক বস্তু চলা বৰ মনস্থ কৰিচিল
</poem {{gap}}তুমি কেতিয়াবা অগ্নিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা যন্ত্ৰৰ কথা শুনি চিলানে
{{gap}}কোনো কথাত তোমাৰ খঙ্গ উঠিলে খঙ্গ উঠাৰ আগে খঙ্গ নুঠিবৰ উপায় কৰিবা
{{gap}}যি সকলে তোমাক অপমান কৰে সিহঁতে তোমাক বেজাৰ পোৱা দেখিলে আকৌ তোমাক অপমান কৰিবৰ ইচ্ছা<noinclude noinclude>
{{gap}}ইন্দ্ৰবংশীয় অসম ৰজা বিলাকৰ গুৰিৰ কথা নানা লোকে নানা দৰে কয়, সেই বিলাক লেখা বাহুল্য
{{gap}}অগ্নিত লগা যন্ত্ৰৰ বিবৰণ কলোঁ এতিয়া ময় পানিত লগা<noinclude noinclude>
{{gap}}ইংগ্লণ্ড দেশৰ গোচৰ সোধাৰ ৰীতিও বেলেগ ইংৰাজি ভাষাত তাকে জুৰিৰ বিচাৰ বোলে
{{gap}}কিন্তু বাটতে তাৰ এটা কথা মনত পৰিল বোলে এই ধন আমাৰ নহয় আন কাৰোবাৰ কি জানি সিএতিয়া এই ধনৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}তোমোৰ চিত্তে সৈতে সকলো সাধ্যেৰে বিদ্যা শিকিবলৈ পু{{বঙালী ৰু}}ষাৰ্থ কৰা
{{gap}}কিচু কাল হল এই নদীৰ পানিৰ তলেৰে মাটি খানি এটা বাট কৰিচে, তাৰে গাৰি ঘোৰা আৰু মানুহ অহাজোৱা কৰে
{{gap}}এতিয়া কলিকাতা নগৰ ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজধানী, আ{{বঙালী ৰু}} আন সকলো নগৰত কৈ সুন্দৰ,
{{gap}}আমি অতি মৰমিয়াল হৈ আনৰ দোষাদোষ চাব পাঁও কিন্তু আপোনাৰ দোষ বিচাৰোঁতে অতি দৃঢ় হব পাওঁ
{{gap}}অন্তৰত বৰ দুখ পাই ধাই আৰু বানু গৈ গৈ বৰ ডাঙৰ হাবি পালেগৈ
" সাৰপাই উঠি হাসেন বানুয়ে বাইক কলে আৰু দুয়ো গছৰ তল খান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে
" হাসেনে জৱাব দিলে যে "স্বৰ্গদেৱে মোৰ সেই জঙ্গলতহে মন বহিছে
{{gap}}এইবাৰ ফোহেনদা পৰ্ব্বতৰ সন্ধানত হাতেমে বহু দেশ পাৰ হৈ এখন চহৰৰ প্ৰান্তৰ মৈদামত উপস্থিত হলহি
" এই হিন্দু ৰাজ্যত বহুত ঘূৰি আৰু বহু দূৰত আকৌ এখন দেশ পালেগৈ
"ফোহেনদা" চহৰ পোৱা মাত্ৰেই মানুহে তেওঁক বেঢ়ি ধৰিলে আৰু কটোৱালৰ ওচৰ পোৱালেগৈ
{{gap}}কিছুদিন এইদৰে যোৱাৰ পিচত এদিন হাতেমৰ পৰম বন্ধু এজন সজ বংশজাত ডেকা তেওঁৰ নাম 'যাম'
" {{gap}}কটোৱালৰ সুবন্দৱস্ত পাই হাতেমে সেই চহৰত কিছুদিন বাস কৰিবলৈ ধৰিলে
" এজনে কলে—"সৌ যে ওখ টিলাটো মেঘ ছোঁ ছোঁ হৈ আছে সেইটোৱেই "নেদাৰ" পৰ্ব্বত
" কথাষাৰ শেষ হবলৈ নৌ পাওঁতেই পৰ্ব্বতৰ ভিতৰৰপৰা কাৰ যেন এটা ভীষণ চিঞৰ উঠিল
" ৰজাই সুধিলে- "সেই বুঢ়া-বুঢ়া হালে তোমাৰ দৰে বলৱান ডেকাক কেনেকৈ ধৰিলে
{{gap}}চৰাই:-শুনা—কওঁ, আগতে সেই ঠাইত দৈত্য আৰু পৰীৰাজ্যৰ সদায় যুদ্ধ হয়
{{gap}}চৰাই এৰা, তেওঁ ধাৰ্ম্মিক পুৰুষ, পৰোপকাৰী, তেওঁক সহায় কৰিবই লাগিব
" শিয়ালে কলে এইটো "হাতেম তাই এওঁ থকাৰ পৰা আমাৰ কোনো অপকাৰ নহয়, কাৰণ এওঁ পৰম ধাৰ্ম্মিক মানুহ
" শিয়ালীয়ে শুধিলে "এওঁ যদি ৰজাই হয় তেন্তে এওঁৰ এই দশা হল কেনেকৈ
" শিয়ালী মান্তি হলত শিয়াল গৈ গৈ এথন হাবিত "পৰিৰখ" চৰাই এটাক গছৰ তলত শুই থকা পালেগৈ
{{gap}}ঘৰৰপৰা ওলাই হাতেমৰ মনত চিন্তা লাগিল যে এতিয়া কেনি যাম, কি কৰিলে এই কথাৰ সম্ভেদ পাম
" হাতেম তাইৰ অজলা ডেকা জনক দেখি বৰ মৰম লাগিল
" হাসেনবানুৱে সেইদৰে বন্দোবস্তু কৰাই দিয়াত তেওঁৰ ছায়া চাই চিত্ৰকৰ জনে দুখন পট আকিলে
" মনিৰ স্বামীয়ে শুধিলে যে কলৈ গলেনো তাক দেখা পাব
" হাতেমে এই কথা শুনি আচৰিত হৈ কলে যে মানুহৰে জন্তুৰে বিয়া কেনেকৈ হব পাৰে
" এই কথা শুনি মানুহজনে কলে যে "তুমি এই ইচ্ছা মনৰপৰা আতৰ কৰা
" হাতেমে কলে যে তেওঁ মনিৰ স্বামীৰ ওচৰত প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ; কাজেই তেওঁ যাবই লাগিব
" এই কথা কোৱাৰ পাচত দুয়ো খাই বৈ তাতে ৰাতি থাকিল
" তেওঁ বুজিলে এয়ে সেই মানুহ—যিজনৰ কথা হাছেন বানুয়ে প্ৰথম প্ৰশ্নত সুধিছিল
" এই কথা মতে সেই আচৰিত মুদ্রা মুখত লৈ হাতেমে নিৰাপদে জুই-সমুদ্র পাৰ হ'ল
" মানুহজনে কলে -"মহাশয় আপােনাক আমাৰ অতি প্রিয় ৰাজপুত্র হাতেমৰ দৰে দেখিছোঁ, আপােনাৰ নাম কি
</poem ধাৰাসাৰ জীৱনতো একো দুখ নেথাকিলে খৰালি ৰদ'ত যদি নেথাকে শুকাই ধৰা
" গৰাকী জনে হাতেমে যি কয় তাকে কৰিবলৈ গাত ললে
" গাঁৱৰ গৰাকীয়ে সেই আৱাজ কোন ফালৰপৰা শুনে দেখুৱাই<noinclude noinclude>
" হাতেমে নিজৰ মন্দিলৰ (উদ্দেশ্যৰ) সীমা পালেহি দেখি ঈশ্বৰক অসংখ্য ধন্যবাদ দিলে
{{gap}}হাতেমে এই কথা শুনি কলে যে তেওঁ এই কাজ নিশ্চয় কৰিব
" {{gap}}হাতেম অবাক হৈ ভালেপৰ চাই কলে—"কতো দেখা মনত নপৰে দেখোন ডাঙৰীয়া আপোনাক
" অতি আদৰ যত্ন কৰি পৰী বাদচাহৰ ঘৰত হাতেমক কেইদিন মান শুশ্ৰুষা কৰিলে
{{gap}}বাটত যাওঁতে যাওঁতে হাতমে এঠাইত দেখিলে যে এটা মানুহে এটা কুঁৱাৰপৰা পানী তুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে
' এই বিলাক ভাবি চিন্তি তেওঁ একেবাৰে কুঁৱাত জাপ মাৰি পৰিল
{{gap}}পৰী ৰজাৰ ওচৰত কটোৱালে কোনোবা পৰী ৰজা সসৈন্যে যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিছে বুলি জনালেগৈ
" নাচে গানে ক'ব খোজা ক'ৰবাত এৰে নিজৰ দুখৰ কথা মৰম আশেৰে, {{gap}}ক'লে যিবা, হিয়া নিয়ে দহি
" আৰু দুই তিনিজন একেলগে আগবাঢ়ি কলে-"নহয় নহয়, মইহে ধৰিছো
" এই দৰে দহ বাৰজনে মই ধৰিছোঁ, মই ধৰিছোঁ, বুলি সভাস্থল হুলস্থুল লগাই দিলে
" হাতেমে কলে যে যেতিয়ালৈকে সি সেই মানুহটোক এৰি নিদিয়ে, তেৱোঁ তাক নেৰে
" বন্দী মানুহবিলাকে হাতেমক অসংখ্য আশীৰ্ব্বাদ দি আৰু প্ৰশংসা কৰি নিজ নিজ ঘৰৰ ফাললৈ খোজ ললে
" উত্তৰত হাতেমে হাসেন বানুৰ সাতোটা প্ৰশ্নৰ কথা কলে আৰু কলে "মই তৃতীয় প্ৰশ্নৰ সমাধান বিচাৰি আহিছোঁ
" ৰাণীৰ আদেশত পৰীবোৰে হাতেমক আকাশেদি উৰুৱাই নিলে আৰু পৰ্ব্বতমালা পাৰ হৈ সমান ঠাইত<noinclude noinclude>
'স্বামী পালা সীতা তুমি কত তপ কৰি, বজ্ৰময় হাত দুটি ধনু ভাঙ্গে ধৰি;'— শুনি হাঁহি জানকীয়ে ঘূৰালে বদন
'</poem যেনি চোৱাঁ তেনিৱেই স্বৰ্গীয় মিলন; ডাৱৰত বিজুলীয়ে নিজে মোহ গই
" এই কথা কৈ-কৈ হাতেম আহি বুঢ়া-বুঢ়ীৰ আগতে থিয় হলহি
" কাঠকটীয়া বুঢ়াৰ মনত কি খেলালে ঈশ্বৰেহে জানিলে -বুঢ়াই বলিয়াৰ দৰে চিঞৰি উঠিল—"হাঁয়, প্ৰভু
{{gap}}কাঠুৰীয়াৰ কথা শুনি হাতেমৰ মহৎ হৃদয় বিগলিত হ'ল, চকুৰ পানী ওলাল
</poem যিদিনা আছিলোঁ দুয়ো কদম তলত, শুইছিলোঁ মোহ গই কুলিৰ মাতত
"সাহাবাদত" উপস্থিত হৈ মণিৰ আৰু হাসনুবানুক দেখা কৰি মুকুতাৰ বিবৰণ কৈ মুকুতাটি দিলে
{{gap}}হাতেমে তাৰপৰা লাহে লাহে খোজ লৈ আৰু এখন হাবি পালেগৈ
"বাদগৰ্দ্দ হামাম" চাবলৈ আজিলৈকে যিমান মানুহ গৈছে, কোনো উলটি অহা নাই
" সেই ঠাইলৈ গলে মানুহ উলটি নাহে দেখি, সেই দেশৰ বাদচাহে সেই সীমাত অসংখ্য প্ৰহৰ ৰাখি থৈছে
" {{gap}}হাতেমে শেষত তেওঁৰ মনিব আৰু হাসনুবানুৰ আগত তেওঁ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হোৱা কথা কলে
{{gap}}হাতেমে মনে মনে শুনিলে যে দৈত্যৰ ৰজা ফৰোকাছ বাদচাহৰ ওচৰলৈ গলেই এই বিষয়ৰ সহায় আৰু সমাধান পাব পাৰে
</poem দেখা দিলে ফুলে আহি বসন্ত কালত, লাহধৰা ফুল মোৰ জোনৰ নিচিনা
{{gap}}হাতেমক দেখি সিহঁত খেদি আহিল আৰু কবলৈ ধৰিলে—"ই ইয়ালৈ আহিল কেনেকৈ
" তেতিয়া এটাই কলে "ৰজাৰ হুকুম-মানুহ ইয়ালৈ আহিলেই তাক শাস্তি দি মাৰিব লাগে
" পৰীজাদাটোৰ এই কথাত মৰম লাগি হাতেমক নিজ ঘৰলৈ নি নানাৰকম মিষ্টান্ন খাবলৈ দিলে
{{gap}}হাতেমে পৰীজাদাক আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা জনাই বিদায় লৈ উত্তৰৰ পিনে যাত্ৰা কৰিলে
" এই বুলি হাতেমৰ ভৰি-ধুলি শিৰত সানি সানি লবলৈ ধৰিলে
" হাতেমে চকুমুদি লাঠীত ধৰাৰ লগে লগেই আকৌ সেই তেজৰ পুখুৰী পালেগৈ
</poem তোমাৰ সমাধি দেখি, আছে এটি য'ত ভয় লগা ভাল পোৱা আৰু শ্মশানত
—"কলৈ গলা, আকৌ এবাৰ দেখা দিয়া মই যে মৰিবলৈ ওলাইছোঁ
" এইদৰে বিনাই বিনাই কান্দি থকা দেখি হাতেমৰ দয়ালু মন সমবেদনাত কোমল হৈ গ'ল
" ইমান পৰৰ পিচত ডেকাজনে হাতেমলৈ মুৰ দাঙি চালে আৰু সুধিলে—"কোন তুমি সদাশয় যুৱক
" এই দৰে ডেকাক সান্ত্বনা দি হাতেমে অলকা পৰ্ব্বতৰ পিনে যাত্ৰা কৰিলে
("পুণ্য কৰ্ম্ম কৰা আৰু পানীত ভহাই দিয়া" {{gap}}হাতেম আকৌ দ্বিতীয়বাৰ ৰাৱণা হল
" হাতেমে সাহেৰে উত্তৰ দিলে-"মোক ঈশ্বৰে বাট দেখুৱালে, আৰু কোনে বাট দেখুৱাব সুন্দৰীসকল
{{gap}}আলগুন পৰী ৰাণীয়ে বন্দী হাতেমৰ উন্নত সৰল উদাৰ মুখলৈ বহু পৰ থৰ লাগি চাই ৰল
" হাতেমৰ কথা শুনি পৰী-ৰাণী মুগ্ধ হৈ কলে- "ধন্য আপুনি মহাপ্ৰাণ
" হাতেমে কলে— "আপুনি এবাৰ, মাথোন সেই যুৱকক দেখা দিয়ক
" ৰাণীৰ আজ্ঞা মতে পৰীবোৰে খন্তেকতে যুৱকক উৰুৱাই লৈ আহি পৰী-ৰাণীৰ আগত থিয় কৰালেহি
" এই কথা শুনি আনবিলাক দেওৱে হাতেমক এৰি দিলে বোলে আমাৰ আন কাম এৰি এতিয়া ইয়াক লৈ ৰজাঘৰলৈ যাব নোৱাৰোঁ
" মুকলি পাই হাতেম তাৰপৰা গৈ গৈ এখন গাঁও পালেগৈ
" হাতেমে কলে যে মোক আন একো নেলাগে; কেৱল তোমালোকৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ নি তেওঁৰ লগত মোৰ পৰিচয় কৰাই দিব লাগে
" হাতেমে কলে "স্বৰ্গদেউ, আপুনি ভোজন কৰিবৰ সময়ত মোক মাতিবচোন বাৰু, মই কি কৰিব পাৰোঁ চাম
" ৰজাই এই নিয়মেৰে দুই এদিন খাওঁতেই লাহে লাহে তেওঁৰ পেটৰ বেমাৰ ভাল হবলৈ ধৰিলে
" ৰজাই তৎক্ষণাৎ হুকুম দিয়াই সিহঁতক অনালে আৰু বটা বক্‌চিচ্‌ দি তাৰপৰা বিদায় কৰি দিলে
" হাতেমে সাধ্যমতে চেষ্টা কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলত তেওঁ ক'লে যে তেওঁৰ<noinclude noinclude>
" এই বুলি দুয়োজন দেখা দেখি হ'ল, দুইৰো মিচিকা হাঁহি মিহলি পৰিল;- সূৰ্য্যই খাইছে চুঁমা মুকলি ফুলক,
" সেইটো কি আৰু কৰপৰা আহে ইয়াৰ খবৰ {{gap}}এই কথা শুনাৰ পাচত হাতেম তাৰপৰা সেই শব্দ বিচাৰি যাত্ৰা<noinclude noinclude>
' "আছিলো প্ৰতিমা মাথো প্ৰকৃতি ৰাজ্যত, তুমি আহি হৃদয়ত অৱস্থান কৰি, কৰিলা প্ৰতিস্থা মোক দেৱী আসনত
'— এই বুলি কোনে কয় চিঞৰি চিঞৰি তথাপিও কাৰো কিয় নাই কাণ-সাৰ
"শুনা আজি বোপাহঁত শুনা কাণ পাতি উমলিবা একে লগে, গাবা একে সুৰে, নাচিব কেউটি মিলি ধৰি একে টান
{{gap}}ঘৰি আ{{বঙালী ৰু বৰ ঘৰি কি হক বোলে তোমোলাকে জানিব পোৱা
" প্ৰকাশিছে চোৱাঁ সেই নইৰ গৰ্ভত দুপিনে দুধাৰি বোৱা ৰূপালী সোঁতৰ
{{gap}}ভাপৰ কলত তপত পানিৰ ভাপ এটা নলিত পেলায় আৰু সেই চুঙ্গাৰ এটা সাঁফৰ বা সোপা আছে
{{gap}}হে প্ৰিয় লৰা বিলাক, তোমোলাকে এই পুথি পঢ়ি নানা বিদ্যা বিষয়ক কথা জানিলা
{{gap}}চৰ্ আইজাক নিউটন্ নামে এজন বৰ পণ্ডিতৰ অতি জুৰ স্বভাৱ আচিল
{{gap}}চৰ ফিলিপ্ চিদ্‌নি যুদ্ধত গুলি খাই তেঁওৰ কৰঙনৰ হাৰ<noinclude noinclude>
{{gap}}কলিকাতা পুৰ্বে বৰ ক্লেশ দায়ক ঠাই আচিল কিন্তু এতি য়া হাবি বোৰ মুকলি হোৱাত ভাল হৈচে,
{{gap}}সোনাৰ গাঁওৰ পিচতে ঢাকা বঙ্গ দেশেৰ ৰাজধানী হল আ{{বঙালী ৰু সি তৃতীয় নগৰ বুলি বিখ্যাত
{{gap}}আৰব দেশেৰ হেজাস্ প্ৰদেশত চুফ সমুদ্ৰৰ পৰা এদি নাৰ বাটত মক্কা নগৰ
—পদুমো কোমল দেৱি তুমিও কোমল; য'ৰ পৰা বীণা গীত কৰা বৰিষণ সানি তাত কবিতাৰ বিন্দু নিৰমল
{{gap}}পচিমত মাৰ যায় ৰোহিণীৰ জ্যোতি, এফালে আন্ধাৰ আৰু ইফালে পোহৰ, {{gap}}জিলিকিছে ওপৰত সৰু তৰা এটি
</poem {{gap}}মান্তি, মোৰ নাই হ'লে তাত , দেখিছে তোমাক লোকে আঁতৰৰ পৰা নিচেই ওচৰ চাপি তোমাক দেখিছোঁ
"}} কোনেও নমতা দেখি থৰ লাগি চাই ৰলো ক'ব খোজা কথাষাৰি টিপতে লুকাব দিলা কোনোবায়ো কয় বুলি নিচেই চঞ্চল হ'লা
{{gap}}এই নাটক খনি মহাকবি চেক্সপীয়েৰৰ "এজ্-ইউ লাইক্-ইট্" নামক নাটকৰ ছাঁ লৈ লেখা হৈছে
{{gap}}বৰ্তমানৰ শিক্ষা জগত সম্পৰ্কত তেখেতৰ প্ৰৱন্ধ দুটায়ো চিন্তাৰ নতুন বাট কাটি দিছে
{{gap}}প্রবন্ধ সংকলনখনত প্রয়াত বৈশ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত দুটি কবিতা আৰু দুটি গীত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে
{{gap}}অসমত সংগীতজ্ঞ বা সংগীত শিল্পী গঢ়ি তুলিবলৈ আমাৰ অসমতে উপযুক্ত পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰিব লাগিব
{{gap}}অসমত সংগীতৰ উন্নতি সাধন কৰিবলৈ হ'লে সুপৰিকল্পিত এখন পূৰ্ণাংগ সংগীতানুষ্ঠানৰ দৰ্কাৰ
{{Note বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য সম্পাদিত 'নৱযুগ'ত প্ৰকাশিত, ২০ এপ্ৰিল ১৯৬৬ চন, বুধবাৰ
{{gap}}মুছলমান ৰাজত্বৰ অৱসান ঘটাৰ লগে লগে ব্ৰিটিছসকলে ভাৰতত খোপনি পুতিলেহি
{{gap}}গীত গাব নোৱাৰা এটা ৰুগ্ন শৰীৰ; কিন্তু জীৱিকাৰ উদগ্ৰ আহ্বান
{{gap এই কঠিন সাধনাৰ পথেৰে আহি আজি মােৰ এইখিনি উপলব্ধি হৈছে যে সুন্দৰক সুন্দৰকৈ বুজাৰ শক্তি সহজলভ্য নহয়
{{gap}}সঙ্গীত চৰ্চাৰ দৰে সাহিত্য চৰ্চাৰ দিশতো গীতশ্ৰীয়ে মোক যথেষ্ট ইন্ধন যোগাইছে
{{gap}}গভীৰ আত্মবিশ্বাস আৰু ধুমুহাৰ দৰে প্ৰবল এক মনোবলক মূলধন কৰি লৈহে গুৰুৱে সঙ্গীত স্কুল খুলিছিল
{{gap}}লাহে লাহে আমি দুই-এটি গীত-মাত কোনোমতে হাৰমনিয়াম বজাই গাব পৰা হ'লো
{{gap}}কথা ভাব সুৰ আৰু তালৰ শুভ মিলনতহে পূৰ্ণাঙ্গ সঙ্গীত কলাই ৰূপ লৈ উঠে
"কত জোৱানৰ মৃত্যু হ'ল"গীতটি শুনি থাকিলে সীমান্তৰ ৰণক্ষেত্ৰত বিচৰণ কৰা যেন লাগে
"জনকপুৰৰ জানেকীয়ে মিচিক মাচাক হাঁহে" গীতটি শুনিলে ৰতনপুৰ চাহবাগিচাখন চকুৰ আগত জিলিকি উঠে
{{gap}}ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ আন এটি আকর্ষণীয় দিশ হ'ল আবৃত্তি ধর্মিতা
"সাগৰ সঙ্গমত কতনা সাতুৰিলোঁ", "ৰণ ক্লান্ত নহওঁ" আদি গীত ইয়াৰ {{gap}}ভূপেন হাজৰিকা জনতাৰ শিল্পী
{{gap বৰ্তমান কালত ভূপেন হাজৰিকা অসমীয়া সংস্কৃতি আকাশৰ এটি উজ্জ্বল noinclude noinclude>
{{gap}}অসমীয়া জাতিৰ জাতীয়ত্ব শেষ হওঁ হওঁ অৱস্থাত শঙ্কৰদেৱৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়
{{gap}}শঙ্কৰদেৱেৰ জন্মৰ ৫০০ বছৰ পিছত অসমীয়া সংস্কৃতি জগতত নতুন জোৱাৰ আনে জ্যোতিপ্ৰসাদে
{{gap}}অসম চৰকাৰৰ অমনযোগ সঙ্গীত কলাৰ অৱনতিৰ আন এটা ঘাই কাৰণ
{{gap}}সঙ্গীত বিশাৰদ ডিগ্ৰীটো লৈ আহিলেই যে সঙ্গীতজ্ঞ হ'ব, এনে নহয়
{{gap}}শব্দ ধ্বনি সপ্ত সুৰে শুদ্ধ প্ৰাণ সমন্বিতে সাধন ক্ৰিয়া সমাপন অতি সুকঠিন
{{Note বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য সম্পাদিত 'নবযুগ'ত প্ৰকাশিত, ১৫ ডিচেম্বৰ ১৯৬৫ চন
{{gap}}বেজবৰুৱাৰ সাহিত্য সৃষ্টিৰ থলীখন বেদ-উপনিষদৰে পৰা আৰম্ভ কৰি ভাগৱতলৈকে বিয়পি আছে
"লিটিকাই'ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আটাইকেইখন ধেমেলীয়া নাট সাধুকথাৰ ওপৰত ভিৰ দি লিখা
{{gap}}বেজবৰুৱাৰ পৰা হাঁহিৰ খলকনিৰে ৰজন-জনাই আন এটি বিশাল সাহিত্য সূঁতি ওলাইছে
{{gap}}লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় দুৰ্নীতিৰ ক্ষেত্ৰত অশিক্ষিত সকলতকৈ শিক্ষিতসকল বেচি ভয়াবহ
{{gap}}বিহু আমাৰ বাপতি সাহােন, বিহুগীত আমাৰ বুকুৰ আপােন বুলি মুখস্থ মাতাে
'সুৰ ৰেখাত বৰগীত' আদি কিতাপৰ গৱেষণামূলক প্রকাশে বৰগীতৰ ভৱিষ্যৎ আশা কিঞ্চিৎ পূর্ণ কৰিছে
'থিওৰিটিকেল' বুৰঞ্জী লিখি কিতাপ আকাৰে থৈ দিয়াৰ বিশেষ লাভ নাই
{{gap}}পশ্চিমৰ শিক্ষানীতি আগত ৰাখি আজি ভাৰতৰ শিক্ষাৰ মূল ভেটি গঢ়ি তোলা হৈছে
{{center Xx-larger ভাঙিবই লাগিব নৰপিশাচৰ ঘােৰ তাণ্ডৱ তাল কৰিব লাগিব চূড়ান্ত সাধনা পাৰ
{{gap}}মন কৰিবলগীয়া কথা যে জ্যোতিপ্ৰসাদৰৰ মূল লক্ষ্য সংস্কৃতি নিৰ্মাণহে আছিল
{{gap অনুধাৱন কৰিলে দেখা যায় ভূপেন হাজৰিকা দৰাচলতে কোনো বিশেষ আদৰ্শৰ পিছত গতি কৰা শিল্পী নহয়
{{gap}}ভূপেন হাজৰিকাই নিজকে যাযাবৰ বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু এই কথা স্পষ্টভাবেই সুৰৰ মাজেৰে জনগণক জনাইছে
{{gap}}ভাষা সাহিত্যৰ দৰে সেই সময়ত আমাৰ কলা সংস্কৃতিয়েও ধ্বংস মুখী অৱস্থা এটাৰ সন্মুখীন হৈছিল
{{gap}}মন কৰিলে দেখা যায় আমাৰ সংস্কৃতিৰ দিশটো বেছি ভাগ সমাজৰ
{{gap}}বিশ্লেষণ কৰি দেখা গ'ল যে বৰ্তমান শিক্ষা জগতৰ মূল উপাদানসমূহ সম্পূৰ্ণ দোষমুক্ত নহয়
{{gap}}স্কুলীয়া আলোচনীৰ পাততেই সাধাৰণতে ল'ৰা-ছোৱালীসকলৰ সাহিত্যৰ হাত শিক্ষা আৰম্ভ হয়
{{gap}}শিশু সাহিত্যিকসকলৰ এই কুমলীয়া স্তৰত দৰাচলতে সাহিত্যৰ নিপুণ পথ প্ৰদৰ্শকৰ অতি প্ৰয়োজন
{{gap}}সূক্ষ্মভাৱে লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় আমাৰ দেশৰ শিক্ষকসকল বেছিভাগেই তৃতীয় বিভাগযুক্ত আৰু মেধাহীন
{{gap এই পদ্ধতিৰে শিক্ষাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন সাধিলে তলত দিয়া সুবিধাসমূহ স্বাভাৱিকতে আহি পৰিব
{{gap এই পদ্ধতি প্ৰয়োগ প্ৰথমতে হ'ব পৰা অসুবিধা — {{gap}}১
{{gap অসমত বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিত শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিক্ষা দিয়াৰ ক্ষেত্ৰতো কিছু খেলিমেলি হোৱা দেখা যায়
{{gap ১৮৮৩ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰত মুঙ্গেৰ জিলাৰ খড়গপুৰত নন্দলাল বসুই জন্মগ্রহণ কৰে
{{gap}}শেষ কথা এই যে বছৰৰ কোনো এক সময়ত বিদ্যালয়ত এটি শিল্প সৃষ্টিৰ উৎসৱ পাতিব লাগিব
{{gap}}গীতৰ যেনেকৈ দোষ বিচাৰ কৰা হ'ল তেনেকৈ গুণ বিচাৰ কৰাও উচিত
{{gap অতীত কালত এই ভাৰতত ঋষিৰ অনুমতি লৈহে ঋষিৰ ওচৰত আঠুলৈহে শিক্ষাস্থান আশ্ৰমত প্ৰৱেশ কৰিছিল
'মিলন'ত তেওঁৰ 'কৃপনৰ একাদশী', 'পতিতা' আৰু 'ভ্ৰষ্টা' নামৰ তিনিটা চুটি গল্প ছপা হৈছিল
কিন্তু 'দেৱদাসী', 'সোণৰ হৰিণা', 'বালিচৰ' আদি এচাম কবিতা প্ৰকৃত কাব্যিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰপূৰ
{{gap}}হাজৰিকাৰ ঐতিহাসিক নাটক সমূহৰ ঠায়ে ঠায়ে অসঙ্গতভাৱে আধুনিকতাই প্ৰৱেশ লাভ কৰিছে