jintz0/assamese-monolingual-corpus huggingface dataset:
water যােনি ক, খােদল, বােকা কৰ; up ঢাক, লুকা, কাপােৰ মেৰাই নেদেখা কৰ বা মাত নােহােৱা কৰ {যেনে: ঢােলৰ)
white parchits কাফ্রি আৰু ইউৰােপীয়ান মাক বেলেগ বেলেগ বিষয় সংগ্ন
(1 multus nony it aljrt) একেবাৰেই কেবাটাও পােলি সংখ্যাক কে বানাে পূৰণ কৰিলে যি অঙ্ক হয়
inumble: মােকমােকা, মুখ জপাই চোবা to পাগুল মুখ জ পাই চোবা
He must do=সি কৰিবই কোনাে সময়ত হােৱা মখনা হাতীৰ বলিয়া জক, মদ- দোষ নধৰাকৈ পৰিদৰ্শন শেষ কৰ
Muster courage Mutatis Mutandis (মিউটেটিচ, মিউটেনডিচ) আৱশ্যক mutiny ৰাজদ্রোহী লােক, ৰজাৰ অবাধ্য সােক
Myope n. a pupil of eye চকুৰ মণি মুৰা হােৱা বেমাৰ
• same name একে নামৰ, কাৰাে নাওসৰে যােৱা কাপােৰৰ জিম, নেম
Nappy adj. জিম থকা, Napthalene (নেপ-ঠেলিন) ৯. এবিধ উগ্রগন্ধী বগা বস্তু মাটি তেলৰ পৰা কৰে )
native জন্ম সম্পকীয়, জাতীয়, দেশী, জন্মৰে পৰা of বর্ণনা কৰ, বিবৰণ সেখ, বিস্তাৰিতকৈ ক
or to exist গঞ্জি ওলােৱা, গাঁজ মেলা, বঢ়ি অহা, কদর্য, খেচে, খেহেটা, লেতেৰা, জধৰা
nature স্বাভাবিক inborn ওপজাৰ পৰা হােৱা ; lation যুক্তিৰ দ্বাৰা স্থিৰ কৰা ধৰ্ম্ম
Law of nature=প্রাকৃতিক desipisc উলঙ্ঘা কৰ, উলাই কৰ, অগ্রাহ্য কৰ
Naval- যুদ্ধৰ সময়ত কোনো বেআইনী বস্তু নিয়া নাই বুলি যি কোন জাহাজক দিয়া চাটিফিকেট
water জাহাজ চলা; to sail নাও বা জাহাজেৰে ships নাও বা জাহাজ চলােৱা বিদ্যা, নাও বা
of the tile জোৱাৰ-ভাটা উঠা পানীৰ তল চিন, জোনৰ গতিৰ লগে লগ নৈৰ পানী টুটি যান, নিজ
Nescient adj. বেয়া কামৰ আড্ডা, বেয়া ভাবত ফুৰা মানুহৰ দল
f the hody মূৰকামোৰ নি আদি সিৰৰ বিষ •ilar sitle কোনো পক্ষৰ নহয়, নিৰপক্ষ
New-womah -সকলো কাৰ্যতে পুৰুষৰ সৈতে সমান স্বত্ব বিচৰা আধুনিক ৫. নকৈ
Newsbny -বাতৰি কাকত বিলােয়া বা ing news খবৰ বিচাৰি ফুৰােতা
metric systein জোখ সম্বন্ধীয় দশমিক পৰিমাণৰ কেচেম কেচেম গোন্ধ, গেল পচা বস্তুৰ ভাপ
(Gr. চকুৰে মনিব নােৱৰা অণু বিষয়ক বিজ্ঞান, অণু- মুশব্দগ্রাহী যন্ত্র, কাণেৰে নুশুনা শক ধৰিব পৰা যন্ত্র
i. or v. t. চুপতা-চুপতি শক্তিমত্ত, প্রবল পৰাক্ৰমী, দুর্জয় wonderful
The nine=ন জনা মহাদেশী ; nis=নিৰ্ধাৰিত সময়ৰ ভিতৰত কোনো কাৰ্য কৰা ইত্যাদিৰ কণী
Nitric-acid নাইট্রিক এচিড এবিধ ভয়ানক চোকা টো দৰব, যৱক্ষাজ তামু
No joke ই ধেমালি নহয়, ই of person কোনো শ্রেষ্ঠ ধৰণৰ লােক
One for his nob--ভুকুৱা ভুকি খেলত মূৰত মৰা =ft. a peer ডাঙৰ মানুহ, সম্ভ্রান্ত লােক
the duty কর্তব্য কামলৈ আহো, কৰিবলগীয়া অন্য দেশৰ কাৰ্যত হস্তক্ষেপ নকৰা ভার
tamp, দলিল-পত্র লেখাত ব্যৱহাৰ কৰা স্ট্যাম্প আট নম্বকা, কামকৰা ঠাই নথকা
meaning অকামিলা কথা, অসঙ্গত বা অনর্থক বাক্য, কোনাে না, একো নাই, এটাও নাই
Northeast উত্তৰ পূব ফাল, the North উত্তৰফালৰ, উত্তৰ ফালে থকা
Note book সৰু টোকা মনত ৰাখিব লগীয়া, লেখি থব লগীয়া
and then 19 সময়ে, কেতিয়াবা কেতিয়াবা, of anything নাকডইন, নাক টি, কোনাে বস্তুৰ মূৰৰ বিন্ধা, কোনো পাইপৰ মুখ মল
naked parts উদং হৈ ওলাই থকা অঙ্গ প্রত্যঙ্গ vain বৃথা, অমর্থক, নিস্ফল, বাতিল
' {{gap নি) ভালেমান বছৰ ধৰি ধূলি-মাকতি পৰি মোৰ শৰীৰত তৰপে তৰপে মলি গোট খাইছিল
" {{gap X-larger জুগুপ্সা —'এতিয়া মোৰ জুগুপ্সা কেনে ধৰণৰ আছিল তাকে কওঁ—( নি) মই বৰ সাৱধানে অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ
{{gap X-larger উপেক্ষা —(নি) "মই কোনো ভয়ানক অৰণ্যত বাস কৰিছিলোঁ
{{gap X-larger আহাৰ ব্ৰত —(ই) কোনো কোনো শ্ৰমণ আৰু ব্ৰাহ্মণৰ ধাৰণা হল যে আহাৰৰ পৰা আত্ম-শুদ্ধি হয়
{{gap}}কোনো শ্ৰমণে আৰু ব্ৰাহ্মণে মগু খাই, তিল খাই অথবা চাউল খাই থাকে
{{gap}}টিপ্পনীত দিয়া অন্তৰৰ বাহিৰেও 'নি' বিভাগত দিয়া তপশ্চৰ্য্যা{{nop noinclude noinclude>
{{gap}}ৰাস্তাত কোনো নঙঠা সাধু পালেই পুলিচে তেওঁক চাহাবৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল
" সাধুজনে 'হয়' বুলি কলে চাহাবে সাধুজনক নিজৰ খানা খাবলৈ কব
" এইদৰে তেওঁ ভালেমান নঙঠা সাধুকে লেঙুটী পিন্ধিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল
' চাহাবে উত্তৰ দিলে, 'মই পৰমহংস নহওঁ, তথাপি মই যি কোনো লোকৰে অন্ন খাওঁ
{{gap}}বহুতেই অৱশ্যে লোৰ কাঁইটৰ খাট সাজি তাৰ ওপৰত শুই থকা বৈৰাগী দেখিবলৈ পাইছে
{{gap}}প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যত অতি প্ৰাচীন কালৰপৰাই আৰ্য্যসকলৰ বসতিৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়
{{gap}}প্ৰাচীন কালৰ কায়স্থসকল চিত্ৰবিদ্যা আৰু খনিকৰি বিদ্যাতো অতি নিপুণ অছিল
"নঃ সুক্ষত্ৰা ক্ষত দিবো ননাদিত্যাং" ঋক বেদ ৬৫ ১/৪ মঙ্গ
"একবাব মনে কব (৮কুব অবনী" কৰ তাৰ কাহন পঞ্চাশ ছিল কছি
(ৰতিকান্ত দেৱৰ ৰাজ বংশাৱলী, কামৰূপ বুৰঞ্জী আৰু শঙ্কৰ চৰিত মিলালে বুজিব পৰা যায়
( (৩) কল – পৰমেশ্বৰে হোচেচাহৰ কপা লিখিছ—"পঞ্চগৌrড়ত যাৰ পৰম সুখ'fত
" এই সম্বন্ধে সোডৰ ইতিহাসত লিখিছে যে পৰৱৰ্তীকালত "গৌড়েশ্বৰ" উপাধিট
(৫) পুৰুষোত্তম ঠাকুন শিষ্য ভুষণ বিজ—(গুৰু চৰি৩) প্ৰ • পপজ ভৈল সিটে নৰৰ ৰাজা
; পাচত চক্ৰস্ত বৰি মাৰিবলৈ যত্ন কৰোতে আৰিমত্তৰ হাতত ধৰা পৰি মৰ
* কৰা আৰু সুৰাৰ সময়ত কামৰূপ-কমৰ ভূঞাসকল স্বাধীন হৈ উঠে
' – ফোৱাই আমি বাণী এক হাত কৰিছিল; আৰু তেওঁৰ আৰিমত্তক হত্যা কৰাবলৈ যত্ন কৰিছিল
•ৰ উৰে ভৰ পৰতলৈ সমভূমি অঞ্চন, কিছুমা হত পুৰুষোত্তম •মেৰে এজন স্বাধীন ভূr আছিল
(চ) আহোম ৰাজ্য-১২২৯ খৃঃ অব্দত সৌমাৰত আহোম ৰাজ্য স্থাপিত হয়
" ৰাজাই ছল কৰি চণ্ডীবৰক মতাই নিষ আৰু নগৰ পাওঁতেই তেওঁক বন্দী কৰি থৈ দিযে
"A" ত কপিলী পৰিছিল, মহাভাৰতৰ সময়ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰা কপিলীমুখ এযে আছিল
] ৪, ৫, ৬ন সুতী চতুৰ্দশ শতিকাৰ বুলি প্ৰমাণ পোৱা যায়
[ কচাৰিৰ লগত ৰণ হওঁতে শিৰোমণি ভূঞাৰ আদেশত তলৰ ভূঞাসকলে সৈন্য গোটাইছিল
" ইয়াৰপৰা গোপেশ্বৰ শিৱ ওচৰ, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সোতা পাৰ হলেই পোৱা যাষ
—তেওঁৰ নাম "জগন্নাথ এই সময়ত টেনবন্ধৰ ওচৰৰ টোৰাণী জানে বছৰে বছৰে প্ৰজাৰ শস্য হানি কৰিছিল
" এইদৰে আৰু কিছুমান ব্ৰাহ্মণ, উবনা, বন, ধ্বজা, মাধৈ (তিৰোতা চান্দৰী (তিৰোতা) আদিয়ে শৰণ লয়
) কপিলীৰ বহণ কাৰ্য্যত মৰে আৰু তাত কেইখনমান বিল (১১ চাৰিতী মোহ, ১৩ কমাৰপুৰ, ১৪ গেল আদি) সৃষ্টি হয়
" শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ প্ৰভুৱে প্ৰায় কুৰি বছৰ বয়সত বৰদোৱালৈ ৰাজধানী তুলি আনে
1 আলিটো ৰাঙ্গডঙীয়া আৰু লাইভেটি গাৱৰ মানুহে ৰক্ষা কৰিছে, ৪নং আলিটো বৰ্তমান লোকেলাবাডে হাতত লৈছে
—পৰবৰ্তী কালত গুৰুৰ নাতি-বোবাৰী বিষ্ণুপুৰৰপৰা আহি ইয়াত বাস কৰিছিল , ক লি প্ৰায় দহ পৰা
" দক্ষিণ পাৰে চাৰু নামে এজন কায়স্থভূঞা আছিল; এওঁৰ লগত নাৰায়ণৰ ভাল নাছিল
" বিশ্বসিংহে এই চিঠিখান টোকনৰ ভিতৰত সুমাই দুতৰ হাতত দি নাৰায়ণ গোমথাৰ চকীৰ ওচৰলৈ পঠাই দিলে
(গো-কাপ) চিদানন্দভূঞা চণ্ডীবৰৰ লগত লেঙামাগুৰিত আছিল, পাচত ৰৌটাত কিছুদিন থাকে
" ৯১ এই ভূঞাৰ নামৰ পাচত সৰস্বতী উপাধি দেখি সম্ভৱতঃ ব্ৰাহ্মণ ভূঞা বুলিও উল্লেখ কৰিব পাৰে
(১) তশ্ৰেণৰ অপৰ নাম গোৱন-কৌশিক গোত্ৰ) তত্ৰেখৰ শ্ৰীহৰি ভূঞাৰ অধস্তন ৪ৰ্থ পুৰুষ
(৩) আদিত্যনাৰায়ণ- এওঁ মৈমনসিংহ জিলাৰপৰা আহি কোচৰাজৰ অধীনত চাকৰি কৰে
(৬) চাৰুভদ্ৰ—এওঁ পৰীক্ষিত ৰাজাৰ হলে গোৱালপাৰাৰ ৰাঙামাটিৰ ওচৰত বৰকায়স্থ আছিল
(৭) ত্ৰিপুৰ ভুঞা—এওঁ গডগাৱৰপৰা কামৰূপৰ শোবলকুচিৰ ওচৰৰ বংশৰত বাস কৰে
(৮) অষয়—এই বংশত কেইবাজনো বিখ্যাত পণ্ডিতৰ জন্ম হৈছি-তাৰ তিৰবিৰায় আৰু হেমৰায় প্ৰধান
(প্ৰাচীন "বৰনগৰ" ৪০ পৃঃ) এই দুই নগৰৰ শাসন-ভাৰ বেঙ্কটগিৰীৰ ওপৰত আছিল
(History by Gait কামৰূৰ বৰুৱাই সীমান্ত ৰক্ষাত সহায় আৰু যুদ্ধৰ সময়ত সহাষ বৰিছিল
•ৰ গা • লোৱাৰ ব'লে তৎকালিক নিৰ্দিষ্ট খাজানান ওপৰত পেতিৰ বুদ্ধিৰ (বমান দৰিআবাদৰপৰ
* ১৮৩৪ খৃঃ অব্দৰপৰা চৌধাৰীৰ উক্ত ক্ষমতা গুচাই কেবল খাজনা আদায কৰিবলৈহে দিয়ে
•ণাৱৰ * বংশৰ উপৰি পুৰুণ হলিৰাম বৰবাৰ ৰে ৰাজেশ্বৰসিহ ৰ জাৰপৰ
• মানুহৰ ওপৰৰ বিযযাক শইব যা, এখান ড 'ৰ 'াৰৰ ওপৰৰ বিৰক বৰা বলিছিল
" মৰূপৰ ব'পেটাৰ ৰামৰাৰ বংশধৰ আৰু মাখিবাহাৰ চোধবীবংশত এনে "ৰায় চৌধাৰী" পদৰ ২৭
* নৰকবংশ, স্তন্থবংশ, দু ভিনাৰায়ণবংশ অ নে ৰাজবংশ ও শাসন বন্দোৱস্ত কি ৰকম আছিল বুব পাৰা নাযায়
" (কামৰূপ বুঞ্জী) (71 জনকৰ মোহল, বসবে ঘিলা, চাপ, ৰেছ • তী, বেলাৰ, খুৰ, হল,
" আগৰ কোচ হাজোৰ পশ্চিম ছোৱাত কোচ ৰাজাৰ শৰসকল প্ৰাদেশিক ৰজা হয়
"পৰগনাবোৰ ২৮৫৬ খনকৈ তালুক ৩ ভাগ কৰে; লুৰবোৰ পুৰ ৫৬ খনবৈ ভাগ কৰি লাট নাম দিযে
' লাটৰ ভিতৰত কোচৰাজাৰ আমোল ৩ কামৰূপত চাৰিণৰ গোমস্তা অছিল আহোম ৰজাযো চাৰিঘৰ গোমস্তা বাখে
' ২৬৩ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱপুৰুম প্ৰৰ শৰীৰৰ ছ'মাৰ সদৃশ হৈ লগে লগে ফুৰিছিল
' ১৯৮১ ইয়াৰ পাচত এই চক্ৰপাণি আৰু ভাৰ্যাৰ ভিতৰত এই যথা লৈনে দন্দ হয়
" এভুৰ ওচৰলৈ ধৰ্ম ধৰিবলৈ আহ লোকৰ সংখ্যা ক্ৰমে বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলে
* এই সময়ত আৰু এজন মহা পুৰুষে প্ৰন সঙ্গলাভ কৰে—তেৰাৰ নাম শ্ৰীহৰিদেব
" সাত দিন সাত ৰাত্ৰি যাত্ৰা আৰম্ভিল॥ যাত্ৰা সাঙ্গ কৰি পাছে প্ৰসাদ ভুঞ্জিল
* (১) শ্ৰীশ্ৰীহৰিদেৱে পাতা প্ৰধান আচাৰ্য্য "এহি বুলি আদেশ কৰিলা দেৱ হৰি
" প্ৰভুৱে উত্তৰ দিলে—"সমস্ত সৰ্ব্বহ মাৰৰ হাতত আছে, তুমি গলেই পাবা
" এই উদাৰ ভাৰৰ বাবেই প্ৰভু শঙ্কৰ অজি অধিকাগ অসমীয়া হিন্দুৰ হৃদয়ৰ দেৱতা
) এই গুৰুসকলৰ ৩৪ জনৰ নাম বৰবাৰজীয়া আৰু সৰু বাৰজনীয়
] কিন্তু সেই বুলি কোনোৱে শ্ৰদ্ধা সহকাৰে কোনো কথা সুধিলে নিজৰ প্ৰৱৰ্তিত পথৰ কথা কোৱা যে বে সেইটো নহয়
"ঈশ স্বৰূপে হৰি সব ঘটে বৈঠহ" বুলি সুদ, বিশ্বাস কৰি মনে-চিতে-বাক্যে কোনো প্ৰাণীক হিংসা নকৰিব
• fৰ হৃদয়ত ভগৱানৰ স্বত্তা উপলব্ধি হব, তেতিয়া সেইবোৰ বৰ্ম আপেনি
"পৰম বিৰক্ত যিটে কৰ ভকত ভৈল, তাৰ একো নাহিকে নিৰ্ণয
* অহাৰাজ উদযাদিত্যে (১৬৭০-১৬৭১ ঃ অঃ) উক্ত বৰ পৰিচম পাই চকপাশি আতাত তেওঁ সবলে
" জহিৰ ফুল টঙ্গচুএ আতাত শৰণ হৈছিল আৰু বহুত সম্পত্তি দান কৰিছিল
•ৰপৰ ব ৰুব অজ কালিও দোলাৰে আনে; গুৰুৰ এই দোলাত ধৰিবলৈ পোট
(4 বা ভক্তৰদাৰ স্থাপিত শা) থাকে, আৰু নামঘৰত গান মানুহ গোট খাই নাম ৰতন কৰে
(এই লাইন ইংৰাজী, পঢ়িব পৰা নাযায) পুৰণি লিখাৰ ধৰণ কোনো ৰকম ব্যতিক্ৰম কৰা নহল
"চান্দৰাম বৰকায়ৰ সময়ত উৰ পাৰে শৰাইঘাটত এজন ফুকন আছিল—তেওঁক শৰাইঘটীয়া ফুকন' বুলি- ছিন
] (ফলিখন যিদৰে পাঠ কৰিব পাৰা হল সেই ধৰণে ইয়াত তুলি দিয়া হল
(গৌহাটী) এই সমষৰ ভিতৰত এজন বি, এ, পাচ কৰা ছাত্ৰক আইন কলেজত পটেতেও সহায় কৰিছিল , অতি আনন্দৰ কথা যে এবে
'ই ইতিহাস অৰু বংশাৱলী সংগ্ৰহ ও প্ৰণষণ কাৰ্যৰ ব্যযভাৰ ও উপায় সম্বন্ধে বিশেষ আলোচনা হষ
"উদয়"ৰ অহা ৰঙ্গালী-বিহু সংখ্যা ৰূপে ৰমক্-জমককৈ উলিয়াবলৈ যো-জা কৰা হৈছে
' এই বুলি গুণ-গুণকৈ কিবা-কিবি {{gap}}এদিন উদয়ক কোলাত লৈ আমি কেইজন মান ওলাই গলো
' 'চাওক এয়া' বুলি দি পাত লুটিৱাই চাই দেখে কেইখন মান ছপা কাগজ মাথোন; বান্ধি এখন ২ কৰিছে
• কান্ত (বালিচাপৰিও বাস কৰে) ২ ১) নমনী (পূৰ্ণকান্তদেৱৰ কন্যা) কোৰাম ৰেদেৱৰ কন্যা (ভেটি • নেব
.61 জগতানন্দ ৰয় বৰুৱা ওৰফে ৰামৰয় বৰুৱা - এওঁ শিৰোমণি ভূঞা আহিল
* এই কামৰূপ ৰাজ্য অধিকাৰ কৰি গোদান্ত পৰ্বত এখন সীমান্ত নগৰ স্থাপন কৰিছিল
* এগুৰ ৰাজধাশী বৰ্তমান নংপুৰ জিলাৰ "ডিমলা" নামৰ ঠাইত আছিল বুলি ম টিন চাহাবৰ বুৰঞ্জীত পোয় যায়
" শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰৰ পাঁচ বছৰ বযসত পিতৃ কুম্বৰ স্বৰ্গী হয় অনুষ্কৃতি আই স্বামীৰ লগত সতী যায়
" হৰিচৰণ ঠাকুৰৰ বেচি দিন জীয়াই থকা নাছিল; তেৰাৰ পাচলৈ ভ্ৰমো হৈছিল
" ঠাকুৰে নঘোষা, বুঢ়াভাইষ, পুৰুষোত্তম গোটাভাগ আৰু নাট কেইখনমান লিখিছিল
" অৰ্থাৎ যমুনাৰ ওচৰলৈ পোনতে খোজ লয; তেওঁ বিজয় নগৰ, গোপালপুৰে গঙ্গাৰ ওচৰ পায
" এই নাম ঘৰ সুৰনশিৰী নদী খহাই নিয়াত আতাই "চাওপৰা ওচৰত, ৰোমৰা পথাৰত, পুৰু গৃহ বাৰী কৰিলন্ত
" আৰু ইয়াতেই ৰাজাৰ অনুগ্ৰহত পুনৰ নাম ঘৰ তৈয়াৰ হয়
+ প্ৰতাপগড়ত আজি চালিত "গ" নামৰ এই মৌজাই প্ৰাচীন ভাগৰ নাম আংশিপে যা কৰিছে
* এই তেল দেখেনি ভালেমান ধনলৈ বেচি দুখিয়া মানুহক দান কৰিব পা- ৰিলেহেঁতেন
{{gap}}পুথিৰ শেষৰ ফালে যি কেইটা ঔষধৰ তালিকা দিয়া হৈছে, সি বহুতৰ দৰকাৰত লাগিব বুলি আশা কৰা যায়
★ অৰ্থাৎ মুধাৰ বেড়াত খিড়কি এনেকৈ কাটিবা যেন খিড়কীৰ ঠিক মুখামুখিকৈ আৰু এখন খিড়কি বা দুৱাৰ থাকে
† এৰণ্ডৰ তৈল—আগতকৈ অহা "ক্যাষ্টেৰ অইল" বা এড়াৰ গুটিৰ তৈল
'বাবু-লোকে" সাগু দিয়া কৰয় ডাক্তৰী॥ দুঃখিনী জননী দেয় লথৰি সিজাই
{{center বইব পেট — বা পেট ব'ব অৰ্থাৎ হাগনী হ'ব
"টীংচৰ ষ্টীলক'' জানা ঔষধ ইয়াৰ॥ অতি অল্প মূল্যে পাইবাহা কিনিবাক॥ যদি ইতাে দুৰ্গুণত পেট ফিকা নাই
"কাষ্টীকৰ'' জলে ৰঙা দাগ যাব গাৰ॥ যবক্ষাৰ দ্রাবকত ৰূপা যােগ কৰি
"কম্পাউণ্ড চক্‌ পাউডৰ" বুলি তাক কব॥ এক দুই তিনি ৰতি বয়সানুসাৰে
{{gap}}সেই সময় শৌচ বন্ধ থাকিলে জুলাপ কৰাব সেই কেই দিন অশুচিৰ স্নান পর্যন্ত তপত পানী ব্যবহাৰ কৰিব—গাধুব তপত পানীত
{{gap}}ঋতু স্নান হৈগলে ১ ৰতি হিড়াকশ ২ ৰতি মুসম্বৰ এটী এটী বড়ী কৰি পুৱা গোধুলা খাব, পুনঃ ঋতু নহব মানে
—গাঁজাৰ আৰক গাঁজা সিদ্ধ কৰি আঠাধৰা ক্কাথ )—৬৷ ৭ টোপা আফিমৰ আৰক ৮
{{gap}}অধিক ৰক্ত ভাঙিলে ঘনে ঘনে পেটৰ বেদনা হব ধৰিলে গর্ভ ৰক্ষা নপৰিব
{{gap}}মাটীত এটী পাটী বা এখনী কপাহি পাতল কাপৰ পাৰি শুৱাই থোবা; শৌচাদিৰ কাৰণো বহিব উঠিব নেদিবা
{{gap}}তাতো এক বৎসৰ স্বামী সহবাস ত্যাগ কৰিব সেই কালতে সেই দোষ নির্দোষ হব
{{center X-larger শ্ৰীপদ্মনাথ অধিকাৰী কৰ্ত্তৃক {{center X-larger শ্ৰীচন্দ্ৰকান্ত দাস পণ্ডিতৰ দ্বাৰা
[ ২য় বৰ, ১ম সংখ্যাৰ বা বাৰীৰ পি পি ফানে পৰিছিল এটা আমি লেখা কাইবোল "শহীত নিবিয়ে খান
"—এই মাহেকীয়া কান এটাৰৰ মে বি ধাহাৰে এৰিত হইল তঁাৰে সৰে নিকট নামি বা সাধাহিক পত্ৰ লিখিত হয়
" যেন হৈছে, কিন্তু ওচৰলৈ গৈ টুকুৰিয়াই চালে বুজিব পাৰি যে জেলখম ভিতৰফোপোল॥ অন একে উল্লেখযোগ্য বিশেষ নাই
[১ম বহু ৪ৰ্থ সংখ্যা অনন্ত কালী ৰাৰ স্বী যাৰ কীৰ্তি দিলে বিয়াপি দেশ
"চাওক, আপুনি মোৰ ঘৰলৈ আৰি বৰ কেয়া-খয়াকৈ মোৰ সাত বদনাম দি কিবা কথাবিলা কবলৈ ধৰিছে
" আলহীয়ে চকিৰ ছেপাৰ তলৰপৰা লাহেকৈ উত্তৰ দিলে, গুনি যে মাৰিব নোৱাৰে; যিমান মন যায় সিমান ছেপিব হে পাৰিব
History repeats itself. শঙ্কৰে এই প্ৰকাৰেই বিষ্ণু অংশ বাৰ অসম কামৰূপত হৈছিল
"হুজুৰ তিন বাৰু ইজুৰকা স্যাত মুলাকাত কৰনে আয়; হা- আহক, আহক, বহক, বক, কেনে আছে
" এনে কত কথা শুনিব;-তেওঁৰ বৈঠকখান শীতল বাবু মানুহ ভাল
" আজি "eat native young man"ক পাই তেওঁৰৰ মহা আনন্দ
"বিলা" বুলি কোৱাত আপুনি নাতাশিব যে মই ইংলওয়েছে মাথোন বুজাইছে; ফুৰোপৰ আন আন ঠাই আৰু আমেৰিাকে
" উত্তৰত কওঁ যে, ওঠৰ বছৰৰ আগেয়ে কেতি যাও নহয়
" তেওঁৰ পাছত এজনী বান্দীয়ে দুটা ডাঙৰ ডাঙৰ ৰূপৰ গিলাফত মুখিটেঙাৰ চতি আনি দিলে
" আৰ্থাৰ সেই কথাৰ অলপ বুজ পাই আথা বলা বা ইংৰাজীৰে ফলে যে তেওঁ বিলাতত যি চৰ্গত খাইছিল তাতকৈ এইচ শতগুণে
{ ১ম খ, ১২শ সংখ্যা চালে সেই ভ্ৰম তৎক্ষণাৎ দূৰ হয়
INDIAN ANIQUITY. ডাক্তৰ গ্ৰিয়েচলি এইবে আসৰীয়া ভাষাৰু সুকীয়া বুলি স্বীকাৰ কৰিলে আৰু ছিটাগা ভাৰু নকৰিলে
" বুঢ়ীৰ জীৱনৰ শোকপূৰ্ণ ইতিহাসে মোৰ মনত এনে এটা বেজাৰৰ ছ'
" দেখিলে, বেজাৰত বুঢ়ীৰ মুখৰপৰা কথা ভালকৈ মোলোৰ হৈ ঠোকা- খুঁকি হৈ ওলাইছে
" এই বুলি বুঢ়ীয়ে ভালেমান কথা কৈ হা-হুতাহ কৰি আমাৰ ওচৰতে বহিল
'খোৰ হে ধৰ্ম মোৰ কে গিৰি "মোৰ হে চিৰী মোৰ হেজি' কিমান তনিম কোৱা
temper চিত্ত ব্যবস্থিত কৰি ইক ৰাখিলে হে discipline শাসন-বিধান ৰাখিব পাৰি
(misund- eistanding) অন্যায় বুকা ৰা ওলোটা বুটো বিবাহ বিদ্ৰোহ সূত্ৰপাত
- এঘাৰ বছৰত যেনেকৈ নতুন এটা বস্তু শিকা যায় বয়স বেছি হলে তেনে কৈ নোয়
"আমাৰে কম ডাঙৰীয়াসকলে অনেক প্ৰকাৰ কৰি বাৰম্বাৰ পাহাড়ী লোককে কাটিকে
" "কিন্তু বৰলেকে খানি হস্তিত্বৰ সদৃশ যে লিখিছ ইগোট তোমাৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ হয়
"কাকাৰ কথাটোও অসমীয়া, বলাত সেই দুটা শব্দ শোটাই তেলে গঢ়েৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়
" তেওঁ এটি দীঘল জুমুনিয়াহ পেশাই ধীৰে ধীৰে উত্তৰ দিলে,-"ই, আইতা আৰু মই দুয়ো বিচুক্তি হলো
" তেওঁ এই কথা শুনা মাত্ৰকে তেওঁৰ চকুৰ পৰা বিৰাজৰ দুখাৰি পানী পালেখি ৰৈ গল
[ ১৪ বছৰ, ১২শ সংখ্যা গেউছাৰ মৃত্যু হল, আৰু কিছুমান দিনৰ পাছত শাহ শাহ দুয়োৰে মৃত্যু ল
* বৰবৰুৱাই বুঢ়া কালত খেল বজাৰলৈ শিবিৰ মন কৰি মণি আয়নৰ ওচৰলৈ গৈছিল
{{gap}}কোনে জানে যোৱা বছৰত আমাৰ কিমান ক্ৰটী হৈছে, কিমান দোষ আমি কৰিছো
- এমনি নে উভতি আহিলে - পুৰু যদি আগুৱাই দুৰ্বল হৃদয়, বহুত দূত গুনে ৰিণিকি ৰিণিকি লাহে লাহে তাতে যা যায়
" দুইৰ দৰে অসমীয়াৰ তেজ আৰু উৎসাহ এতিয়া ভাগ্যৰ জাপৰ তলত লুকাই আছে—এবাৰ ভমকাই উঠিবই উঠিব
• গং মাৰ গলত তাৰ কথা কেইফাকিৰ যুক্তি ফেৰা মোৰ মনত সোল আৰু মই তেতিয়াই মনে মনে থিৰ কৰিলে
" মুঠতে, তোমালোকৰ পাত থকা সগুণ বগুণবিলাক মোৰ গাতো আছিল
"না স্বাৰ িচ মুখচে মাধঃ ক্ষুদ্ৰ জন্তুৰ" অৰ্থাৎ বাহী স পাৰ কৰ নিচিনা খুব প্ৰাণী
[ ২ বছৰ, ৰ মং জৰে নিৰিত লুলু নৰে গছ এটিৰ ধ্বংসাৱশেষ এতিয়াও আছে
Dেar যে বাগৰ ৰাঙি তালুকৰ নামানুসাৰে এই পৃঙৰ নাম,জালুৰুপুঙ হৈছে
"কাকিছে দুনাই স্বাহী নিকুঞ্জ বনত, নাচিয়ে আকষ্ট আহি জাম মুনি " পিছে কি-মাল
-মই এই সমালোচনা লেখি ৰাহীৰ সম্পাদকলৈ পঠিয়াই জিলত সম্পাঙ্গকে মোলৈ শেণি পঠিয়ালে –"বৰবৰু ডাঙৰীয়া
[ ১ম বছৰ, ১২ সংখ্যা সমিতি পাতিছে, কিন্তু ওচৰত গাহঁতে সেইবোৰ একো ও নেপাই এলকা লাগি আছে
" বেণীমাধব দেৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত ডাকৰ বচনতে আছে- 'গঙ্গাধিক তীৰ্থ নাহিক আৰ
" হৰি কি আৰু দেৱতাৰ নাম লবলৈ আলান নকৰা ডাকে পাৰ ইমান মাহাত্ম্য যোণা কৰে কি
"বয়বোৰ বেছি ভাগেই খিদিৰ- পুৰৰ কি কলিকতাৰ আন ঠাইৰ মুছলমান
) হৰিবল্লভ ৰা ভূঞা (ওৰফে খোৰা উজীৰ ভূঞা) মদনয বুজৰবৰুবা ভাগ্যতৰায় আনন্দৰায়
* পাতাবাৰী শাখাৰ পুৰুৰীমা মতে লোহবৰ ভূঞাৰ অধস্তন ৭ম পুৰ দুয়োজ-১ ২) অত
" আজিও এই বংশৰ বংশধৰসকলে এই পুখুৰীৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰক চাৰি পাৰত্ েভৰি নিদিয়ে
(মানে এওঁক আৰু এওঁৰ মাকক ধৰি নিয়ে) ১৬] কন্যা ভাঃ (১) পূৰ্ণিমা (খ্যাতিনাৰায়ণৰ ভগ্নী)
* ভোগীৰথ ভুঞানাৰায়ণ গোমঠা মৰাৰ পাচত বিশ্বসিংহে "ভূঞাৰ ছোৱাল চাই বিষয়া পাতিল
(৩) মনোহ-লস্কৰ হয় (কোচ ৰজাৰ) ৯ (ক) ৰামদেৱ—"বল বিক্ৰমত তাৰ সম মুহি কেও
(২) প্ৰাণনাথ ৰায়—চান্দৰায়ৰ পাচত তেওঁৰ ভাই প্ৰাণনাথ ৰায় ৫ বছৰ বয়সত বুজৰ বৰুৱা হয়
• ৩ পূৰ্বৰ নিস্কৰ ভূমি নিশিখেৰাজত পৰিণত হে ভূমিৰ •জও কাবৰ •বল দিস হল
" পানাৰাৰ ঠানিটো বল্যা নদীৰ পশ্চিম পাৰৰপৰা পানাৰাক উঠি যোৱা বুলি কয়
{{gap}}প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যত চতুৰ্দশ শতিকাত দুৰ্লভনাৰায়ণ নামৰ এজন বিদ্যোৎসাহী ৰজা আছিল
' এই বুলি আমালৈ সিকি এটা দলি মাৰি দি কাগজখন চুকত থকা ফটা কাগজৰ দ'মটোলৈ দলি মাৰি পঠালে
{{gap}}আজি নলবাৰী সংস্কৃত কলেজৰ জ্যোতিস অধ্যাপকৰ পৰা উদয়ৰ সোঁৱৰণী এখন আমাৰ হাতত পৰিছেহি
{{gap}}গাৱঁৰ সকলো মানুহেই সোণপাহীক চিনি পাই আৰু সোণপাহীৰ দুখৰ কথা জানে আৰু বুজে
{{gap}}সুখে দুখে এনেকৈয়ে সোণপাহীৰ জীৱন এদিন দুদিনকৈ অতিবাহিত হৈ যাবলৈ ধৰিলে
{{gap}}সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা দুই ফাৰ্লং মান দূৰতে এখন চৰকাৰী আস্পাতাল আছিল
{{rule noinclude>আনন্দইও তাৰ হতুৱাই এটা বাঁহী সজাই লবলৈ ঠিক কৰিলে
{{gap}}সোণপাহীয়ে তাকে কৰিলেও ভাল হবপাৰে বুলি ভাবি ডাক্তৰৰ ঘৰলৈ লৰ ধৰে
{{gap}}কিন্তু হতাশ হৈ উভতি আহিব লগীয়াত পৰে, যে— ডাক্তৰৰ লৰা গৰখীয়াৰ ঘৰলৈ যাব নোৱাৰে
{{gap}}বুঢ়ীজনীৰ দুটা হাতত দুটা কপোৰৰ পুতলা আৰু সেই পুতলা দুটাত দুডাল ইকৰা ছুটিকৈ বান্ধি দিছে
{{gap}}তাই কেৱল চিঞঁৰি ফুৰে; হেৰৌ তহঁতে হাঁহিছ, চা– মোৰ বোপাইহঁতে কেনে ধুনীয়াকৈ বাঁহী বজাইছে
{{gap}}আনন্দৰ মনত এটা অজান ভাৱ জাগি উঠে; সি কি কৰিব, কি নকৰিব একো ঠিক কৰিব নোৱাৰি লাহে লাহে ঘৰলৈ গুচি যায়
{{gap}}আমাৰ অসমৰ চাহ বাগিচা বিলাকৰ পৰা বছৰি প্ৰায় ১৩/১৪ কোটি টকা উৎপন্ন হয়
{{gap}}চাকৈ চকোৱা বিলৰ মাজত আটাইতকৈ সুন্দৰকৈ ইটা আৰু চূণৰ কাম কৰা ঘৰটো আছিল মাত্ৰ আমাৰেই
{{rule noinclude>এদিন আমি ভাইভনী কেইটাই মোমাই হতঁৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বুলি আইৰ সৈতে যাত্ৰা কৰিলো
{{gap}}কালি পৰহিত আছিলো অকণমান মাছ, এতিয়া হলো উচ্চ বংশৰ এজন বীৰ
• (অইন কাকতত প্ৰকাশিত কাৱৈ মাছৰ আত্ম-চৰিতৰ আভাস লৈ লিখা
{{gap}}হঠাৎ সম্ৰাজ্ঞীয়ে সেই গাৱঁলীয়া ভূতটোক ভালকৈ চাবলৈ পাই চমকি উঠিল
{{gap}}আইনষ্টাইনে মৃদু হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে, মইতো ধাৰণাই কৰা নাই যে মোৰ কাৰণে গাড়ী পঠাব পাৰে
{{gap}}তেওঁৰ নিচিনা এজন আপোন ভোলা মানুহ খুব কমহে দেখা যায়
{{gap}}ভাৰতবৰ্ষত প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপিত হয়— কলিকতা, বম্বে আৰু মাদ্ৰাজত; চন ১৮৫৭
{{gap}}এজন ডেকা লৰাই ভকত এজনক কৈছে:— শুনিছে ভকত "দিল্লী চল"
{{gap}}১৯৪২ চনৰ ১লা জানুৱাৰীৰ দিনা আমি চাৰিজন মুনিহে মঙ্গল গ্ৰহলৈ বুলি এখন যানত যাত্ৰা কৰিলো
" নক্ষত্ৰটো আমাৰ যান খনৰ চাৰিহাত মান আতৰেদি গুছি গল
'ম মেৰি ৰমৰহি শা" এই গীতটি শখেৰ বদৰিশ্ৰমতে কচলা এইদৰে শঙ্কৰৰে না
1 hope অংং আশা কৰে,লোেকে বোৰ পূমোলৈ লেখা চিঠিৰ ওপৰত মোৰ বিজুগ এই লেখা
(১) সনাত গৌড়ৰ যৱন ৰজাৰ ৰাজ সতৰ বৰ ভাৰ বিধা আছিল
" এই কথা শুনি ফাগুণ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত শঙ্কৰদেৱে বৃন্দাবনীয় গোপালৰ দৌললাংসৰ কৰি দেখুৱালে
" যাই তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ এই "পুত্তগিৰী হিঁটো হোজা সমীয়াৰ আগত নধৰিলে অসমীয়া পৰৰ আপ্যায়িত হব
• জিমৰ ভিতৰত মুঠেই টানে টা হে আখৰা দিয়া হল
"কামৰূপীয়া ভাষাৰ" কেবল এটি বা দুটি গল্প পঢ়ি আপোনাৰ অভিলাষ পূৰণ নহৰ হৈন পাও
-কোনো এখন মাহেকীয়া কাম* হেনো ভুক্ দু কৰি হাইবিয়াৰ (Hydiophobia) লক্ষণ দেখুৱাইছে
" এই বিশাক মুখ্য নগৰৰ ভিতৰত পুৰণি শে আগষ্যাধি না নাই
{{gap}}এই জন্ম ৰহস্য নামে সৰু পুথি খনি আন আন ভালেমান লাগতীয়াল পুথিৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি আনি ছাপোৱা হ'ল
{{gap হৰি ৰাম বোলা নৰে॥</poem পাছে আৰু বুলিলন্ত দৈবকী তনয়॥ শুনা কুৰুপতি তুমি বুলিলা পূৰ্ব্বত
(লক্ষ্মণে শৰ মাৰে, শূৰ্পণখাৰ নাক কাণ কাটে ) শূৰ্প— (কাণ নাকত হাতদি) মৰিলোঁ
(নেপথ্যে— ধৰ্‌ ধৰ্‌ পলাল্‌ পলাল্‌ (দুয়োজন ঋষি লৰমাৰে ও হাতত অস্ত্ৰলৈ কেতবোৰ
(বস্তুবোৰ খাই ও কিছুমান লৈ প্ৰস্থান খ{{বঙালী ৰ}}দূষণ ও সভাসদ বহে
poem দণ্ডকৰ ঋষি মুনি আজি পৰিমিত, ধিক্ ধিক্‌ শতধিক ৰাক্ষসৰ সেনা
(ইটে সিটে ঠেলাঠেলি কৰি যাবলৈ ধৰে খৰ— (আগবাঢ়ি গৈ) নাই ভয় সৈন্যগণ
(লক্ষ্মণ ও সীতাৰ প্ৰবেশ poem কত দুখ পালে দেহি যুদ্ধৰ সময়ে
"ধৰ্ম্মৰ সততে জয় অধৰ্ম্মৰ নাশ" আহো আমি স্নান কৰি , নিৰ্ব্বিঘ্নে কৰিম আজি তপ জজ্ঞ যপ
—লাহৰ ফুলনী কেনে জক্‌মক্‌ কৰি মাৰিছে মিচিকা হাঁহি জুমি জুমি চাই
{{gap}}যেই সেই বস্তুৱে নিজৰ অস্তিত্বৰ লগত আৰু এজনৰ অস্তিত্ব প্ৰচাৰ কৰে
{{gap}}কোনো যন্ত্ৰৰ বিভিন্ন অংশ যথানিয়মে চলি থকাৰ মূলত চালকৰ ইচ্ছা
—"আদি সেই এক, অন্ত সেই এক, একেই লক্ষ্য, একেই মূল
{{gap}}এই ঘটনাৰ পাচত হোচেন মনচুৰ প্ৰায় পাঁচবছৰমান ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে নিৰুদ্দেশ হৈ থাকে
" তেওঁ কলে,—"মোলৈ ঈশ্বৰৰ আক্ৰোশ আছে দেখি মই ৰৈ গৈছোঁ
" এই কথা গৈ খলিফাৰ কাণত পৰাত তেওঁ দেখিলে যে ভবিষ্যতলৈ হোচেন মনচুৰে অঘটন ঘটাব পাৰে
" শেষত যেতিয়া তেওঁ কোনোৰকমেই "আনলহক" কথাষাৰৰ পৰা নিবৃত্ত নহল, তেতিয়া তেওঁক পিঙত দিবলৈ হুকুম আহিল
" তেওঁ কলে, "আজি দেখিবা, কাইলৈ দেখিবা, পৰহিলৈ দেখিবা প্ৰেম কি
" অৰ্থাৎ আজি তেওঁক বধ কৰি কাইলৈ তেওঁৰ ভেলটো জুইত পুৰি পৰহিলৈ নাম-নিচান একোকে নোহোৱা কৰি পেলাব
" তেওঁ শূলত আৰোহণ কৰা মাত্ৰেই কিছুমান নিষ্ঠুৰ মানুহে তেওঁৰ গালৈ শিলগুটি দলিয়াবলৈ ধৰিলে
" তাৰ পাচত তেওঁ ছিগা বাহু দুখন মুখত ঘঁহিবলৈ ধৰিলে
" তেওঁ কলে, "মোৰ গাৰ পৰা বহুত তেজ ওলাই যোৱাত মুখ শেঁতা পৰিছে
" তেওঁ কলে,—"এইয়া প্ৰেমৰ অজু; বিনা তেজেৰে বিশুদ্ধ অজু নহয়
{{gap}}লৰাকালত বিদ্যাৰম্ভ কৰাৰ সময়ৰ পৰাই প্ৰত্যেক মানুহে তেওঁৰ ভবিষ্যৎ জীৱন গঢ়ি তোলে
{{gap}}সেই সময়ত দিল্লীৰ বাদচাহেই দেশৰ প্ৰকৃত ৰজা আৰু ফাচী আৰু আৰবী ভাষাই দেশৰ ৰাজভাষা আছিল
{{gap}}আৰবী শিক্ষা সাঙ্গ কৰি তেওঁ সংস্কৃত শিকিবৰ নিমিত্তে কাশীলৈ যাত্ৰা কৰে
{{gap}}ৰামমোহন জমিদাৰৰ সন্তান—আনন্দ আৰু সুখৰ কোলাত পালিত, তথাপিও এই দশাত পৰি তেওঁ বিন্দুমাত্ৰ বিচলিত নহল
{{gap}}এইদৰেই নানা ঠাই ভ্ৰমণ কৰি শেষত তেওঁ সুদূৰ তিব্বত দেশ পালেগৈ
{{gap}}বৰ দুখৰ কথা এই যে, এইজন মহাবীৰ আৰু ভাৰতলৈ উলটি আহিব নোৱাৰিলে
{{gap}}কেইজনমান মানুহ একেলগে গোট খালেই সামাজিক বা জাতীয় জীৱন গঠিত নহয়
{{gap}}অসমীয়া বৈষ্ণৱ জগতত শঙ্কৰ আৰু মাধৱৰ মিলন এক অপূৰ্ব্ব বস্তু
" এই চেনেহৰ বান্ধৰ দৃঢ়সঙ্কল্প চাবলৈ গলে দৰাচলতে আমি তিৰোতাৰ ভিতৰতেই দেখোঁ
{{gap gap ক) সাধনাৰ সুৱগা সঙ্কল্প, আৰু আদৰ্শ তাৰ লক্ষ্য
{{gap}}দূৰণিৰ দৃষ্টিৰেখা—দৃষ্টি যি ৰেখালৈকে যায়, এতেকে আকাশ আৰু পৃথিবীৰ ১
' নিশাৰ আঁচল ফুটি সৰু সৰু তৰা হাঁহিছে আপোন মনে উলাহিত হই; উত্ৰাৱল কৰে মোকো 'মোৰ' বুলি ক'ই
(এই) পৃথিবীত আমি পাতিম স্বৰগ, {{gap}}হব গই দৈন্য, ব্যাধি, জৰা
{{gap gap}}তোমাৰে মুখৰ জেউতি ল'ই; {{gap gap}}জিলিকে লাজুকী বিজুলী হই
{{gap gap}}বিতৰে বিশ্বক স্নিগ্ধ ছায়া; {{gap gap}}বিস্তাৰে তোমাৰে মোহিনী মায়া
{{gap gap}}বিলাই বননি আকুল কৰে; {{gap gap}}তালে তালে তাৰ নাচোন ধৰে
{{gap}}আমাৰ ভাষাত আখৰ-জোঁটনি আৰু ব্যাকৰণৰ নিয়মৰ বেমেজালি এতিয়াও একেবাৰেই গুচা নাই
{{gap ৭) লিখক শব্দটো ব্যাকৰণমতে ভুল, লেখক হে শুদ্ধ, সেই কাৰণেই হেমকোষত লিখক নাই
{{gap ৮) অভিধানত "তিৰোতা" আছে, কিন্তু বেজবৰুৱা ডাঙ্গৰীয়া প্ৰমুখ্যে বহুতো বিখ্যাত লেখকে "তিৰুতা" লিখে
{{gap}}কিন্তু 'ৱিনয়' শব্দৰ অৰ্থ 'ৱিনয়-গ্ৰন্থ'ৰ লগত জুৰি দিয়াৰ কোনো কাৰণ নাই
'অহং খো কেসি পুৰিসদন্মং সণ্ হেন পি ৱিনেমি ফৰুসেনপি ৱিনেমি
(মজঝিম, সুত্ত সং ১৪৭) 'যন্নূনাহং ৰাহুলং উত্তৰিং আসৱানং খয়ে ৱিনেয়্যংতি
{{gap}}যোৱা এহেজাৰ কি বাৰ শ বছৰ ধৰি জাপান এখন বৌদ্ধধৰ্মী দেশ
{{gap}}উত্তৰ–এতিয়ালৈকে পোৱা প্ৰাচীন সাহিত্যৰ আধাৰত তেনেদৰে কাল-ক্ৰম ধাৰ্য্য কৰি দিব নোৱাৰি
{{gap ৫) বুদ্ধৰ পিচতহে উপনিষদসমূহ আৰু গীতাৰ ৰচনা কৰা হৈছিল বুলি দেখুৱা যুক্তিৰ কি প্ৰমাণ আছে
{{gap}}লোকপ্ৰিয়তা লাভৰ কাৰণে এই পুথি লিখা হোৱা নাই, অকল সত্য অনুসন্ধান কৰাই হল ইয়াৰ মূল লক্ষ্য
{{gap larger কোসম্বীজীৰ সাহিত্য— বৌদ্ধসকলে নিজৰ দীক্ষাৰ আৰম্ভনিতে 'শৰণত্ৰয'ৰ ঘোষণা কৰে
{{gap}}'কুণাল জাতক'ৰ অট্‌ঠকথাৰ পৰা জনা যায় যে এই দেশৰ মানুহ হেনো বনৰীয়া ঘোঁৰা ধৰাত বৰ পাকৈত আছিল
X-larger বংশ ৰাজকুল —আন এজন দেৱপুত্ৰই কলে, এই বংশ ৰাজকুল সমৃদ্ধ আৰু সুক্ষেম
{{gap}}লৰাকালতে মাণ্ডৱ্য কুমাৰক পঢ়াবলৈ নিজ ইচ্ছাৰে ডাঙৰ ডাঙৰ, বৈদিক পণ্ডিত সকল আহিল
{{gap}}পিচত এদিন ঘুৰি পকি গৈ মাতঙ্গ ঋষি মেজ্ ঝ ৰাষ্ট্ৰত উপস্থিত হল
{{gap}}ভালেমান জাতকতে মাতঙ্গক হত্যা কৰাৰ ফলত মেজঝ ৰাষ্ট্ৰ নষ্ট হোৱা কথাৰ উল্লেখ আছে
{{gap ২) সেই মাতঙ্গই অতি শ্ৰেষ্ঠ আৰু দুৰ্লভ যশস্যা লাভ কৰিছিল
{{gap ৩) বিষয়-বাসনা ক্ষয়কাৰী মহান মাৰ্গেৰে দেৱযান (সমাধি) আৰোহন কৰি তেওঁ ব্ৰহ্মলোকলৈ গৈছিল
{{gap larger শম্বুকৰ কাহিনী কাল্পনিক —শম্বুক নামৰ এজন শূদ্ৰই অৰণ্যত তপশ্চৰ্য্যা কৰিছিল
{{gap X-larger তেষষ্টিটা শ্ৰমণ-পন্থ —বুদ্ধৰ সময়ত সৰু-বৰ তেষষ্টিটা শ্ৰমণ-পন্থ আছিল
{{gap}}বুদ্ধ ভগৱানে সাৰিপুত্তক কলে, "হে সাৰিপুত্ত, মোৰ মনত পৰিছে যে মই চাৰি প্ৰকাৰৰ তপ কৰিছিলোঁ
{{gap X-larger তপস্বিতা —হে সাৰিপুত্ত মোৰ তপস্বিতা কেনে ধৰণৰ আছিল তোমাক কওঁ শুনা— {{gap নি) মই উলঙ্গ হৈ আছিলোঁ
"শূদ্ৰ যেন পদযুক্ত শ্মশান, গতিকে শূদ্ৰৰ ওচৰত অধ্যয়ন কৰা উচিত নহয়
(২) তাকে দেখা পাই আন কিছুমান হৰিণে ভাবিলে যে সেই পথাৰলৈ যোৱাত অতিশয় অনিষ্ট হব
(১) বিষয়সুখকে আনন্দ বুলি অনুভৱ কৰা শ্ৰমণ ব্ৰাহ্মণ সকল হল প্ৰথম বিধ হৰিণ
{{gap বােধিসত্ত্বৰ কুল বােধিসত্ত্বৰ কুল আৰু বাল্যাৱস্থা সম্বন্ধে 'ত্রিপিটক'ত তেনেই কম উল্লেখ পােৱা যায়
' {{gap}}ইয়াত বুদ্ধ ভগৱানে নিজৰ বোধিসত্ত্ব অৱস্থাৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰিছে
{{gap জঙ্গম গুৰুকুল বুদ্ধৰ সময়ত সকলোবোৰ শ্ৰমণ সংঘ আৰু ভাৰ নেতাসকলে এনেদৰেই ঘূৰি ফুৰিছিল
' {{gap}}আনন্দই কলে, 'তদন্ত, সাৰিপুত্ত আৰু মোগ্ গল্পানৰ লগত অহা ভিক্ষুসকলৰ মাজত কথা-বতৰা হৈছে
'অবিদ্বান, কৈছিল যে কোনো কোনো উপলক্ষত মৌন ধাৰণ কৰাটো উচিত
(৪ মণ্ডলমাল হল তম্বুৰ আকাৰৰ মণ্ডপ, এই মণ্ডপ কাষৰ আন ঠাইতকৈ ওখকৈ
{{gap}}পৰিব্ৰাজকসকল শান্ত হৈ গল আৰু ভগৱান সকুলদায়ি পৰিব্ৰাজক বহি থকা ঠাইত গৈ উপস্থিত হল
' তেনেদৰে আন কিছুমানে কলে যে মক্কলিগোসাল আদি নেতাসকলৰ শ্ৰাৱকৰ মাজতো হাই-কাঁজিয়া হয়
' {{gap}}ভগৱান-হে উদায়ি, মোৰ শ্ৰাৱকসকলে মোৰ লগত আদৰেৰে আচৰণ কৰে আৰু মোৰ আশ্ৰমত থাকে
{{gap}}তৰুণৰ পক্ষে যিখিনি বিনয়ৰ প্ৰয়োজন বোধ হয় মই তাতোকৈ বেছি বিনয় দেখুৱাইছোঁ
{{gap}}সত্যই মানুহক শাস্তি দিয়ে, সাহ দিয়ে আৰু সমাজত আদৃত কৰে
{{gap}}কিছুমানে কয় "মিছা নকলে চলিব নোৱাৰি"; আচলতে কিন্তু এই কথাৰ একো অৰ্থ নাই
{{gap}}কিছুমানে মিছাক শাসনৰ যন্ত্ৰৰূপেও কোনো কোনো সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়
"মিছা কথাৰ ঠেং চুটি"; পিতলক সোণ বুলি কিমান দিন চলাবা
{{gap}}কুইনাইনে চেনিৰ গুণ লব নোৱাৰাৰ দৰে মিছাই মানুহক কোনো অবস্থাতে তৃপ্তি দিব নোৱাৰে
{{gap}}আন্ধাৰ ৰাতি নীল আকাশত অগণন জ্যোতিষ্কৰ শোভা দেখিলে মনত অপাৰ আনন্দৰ উদয় হয়
{{gap}}ওপৰত যি সূৰ্য্যৰ কথা উনুকিওৱা হল, সেই সূৰ্য্য অনন্ত আকাশৰ অগণিত নক্ষত্ৰৰাশিৰ এটা মাথোন
{{gap}}নেপচুন পৃথিবীতকৈ ৬০ গুণে ডাঙৰ আৰু সূৰ্য্যৰপৰা ইয়াৰ কক্ষ ৩০০ কোটি মাইল দূৰত অৱস্থিত
" পাচত কৌশল্যাৰ ফাললৈ চাই "দেবি, মানৱজীৱন অস্থায়ী, ৰাজ্যৰ নিমিত্তে মই<noinclude noinclude>
{{gap}}হে ৰাম, ৰজা দশৰথে বিবেচনা শক্তি হেৰুৱা বাবে যদি<noinclude noinclude>
{{gap}}আনৰ গুণ-চৰ্চ্চাই আমাৰ মনলৈ আশা আৰু উদ্দীপনা আনে, কিন্তু ছিদ্ৰ অন্বেষণে এলাহক আদৰে
{{gap}}প্ৰত্যেক জাতিৰ সুখৰ আৰ্হি বেলেগ বেলেগ, সেই দেখি সিহঁতৰ বৈকুণ্ঠও বেলেগ বেলেগ
{{gap}}পাণ্ডৱসৈন্য হ্ৰদলৈ অহা দেখি দুৰ্য্যোধনে অশ্বত্থামা আদিক তাৰপৰা যাবলৈ কলে
" তেতিয়া দুৰ্য্যোধনে কলে—"সেইবোৰ পাচ কথা; তোমালোকৰ ভিতৰত কোনে মোৰ লগত ৰণ কৰিব প্ৰস্তুত হোৱা
{{gap}}এই কথা শুনি ভীমে মাত দিলে—"হে মধুসূদন, তুমি বেজাৰ নকৰিবা, মই আজি দুৰ্য্যোধনক ৰণত সংহাৰ কৰিম
" ভীমে এই কথা কৈ দেৱৰাজে বৃত্ৰাসুৰক যুদ্ধলৈ আহ্বান কৰাৰ দৰে, দুৰ্য্যোধনক ৰণলৈ মাতি থিয় দিলে