jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
Bologne, blâmant les « démocrates autonomes » italiens (1). Monsieur le Cardinal, La lettre circulaire du 28 juillet 1904, adressée par l'Émancipation Cardinal Notre Secrétaire d’État à tous les Ordinaires d’Italie (2), établissait avec tant de précision Nos prescriptions spécialement au sujet des comités catholiques et de l'action populaire chrétienne, que même les moins instruits des éléments du catéchisme auraient dû comprendre qu’il ne peut y avoir d'action catholique, au sens vrai du mot, sans l’immédiate dépendance des évêques. Mais, comme dans le champ de la parabole évangélique, ainsi dans celui de l'action catholique, depuis quelque temps déjà, a été semée la zizanie qui croît et étouffe le bon grain, et cela, non par l Monsieur le Cardinal, cette lettre écrite tout entière de Notre main : 1° Pour protester hautement contre les insidieuses affirmations que le Pape n'a pas parlé, que le Pape approuve même, et que si quelquefois il fait des observations, ces observations lui sont imposées par d'autres personnes; 2° Pour déclarer que tous ceux qui veulent, non par des paroles, mais par les faits, se montrer véritables catholiques, ne doivent point prendre part à ce congrès ; 3° Que, bien moins encore, les prêtres y pourront participer, ne fût-ce que pour ne point provoquer des peines canoniques que Nous sommes résolu, bien qu'à regret, d'infliger aux désobéissants ; 4° Enfin, pour rappeler la grave responsabilité qu'assument tous ceux qui, de n'importe quelle façon, soutiennent cette association qui apporte dans la véritable action catholique le désordre et cause un si grand dommage aux pauvres jeunes gens, lesquels, exposés à mille autres périls, ont un si grand besoin de rester fermes, sans aucune équivoque, dans les principes catholiques. Nous espérons que Notre plainte, que vous pourrez rendre publique, ramènera à de sérieuses réflexions et à résipiscence les coupables, et en attendant, Nous vous accordons, Monsieur le Cardinal, avec effusion de cœur, la bénédiction apostolique. Du Vatican, 1er mars 1905. PIUS X, PAPAL. 2. Lettre à l'archevêque de Cambrai sur les Facultés catholiques de Lille. PIUS PP. X. Venerabilis Frater, Salutem et Apostolicam benedictionem. Epistolam a te pastoralem accepimus,
participer, ne fût-ce que pour ne point provoquer des peines canoniques que Nous sommes résolu, bien qu'à regret, d'infliger aux désobéissants ; 4° Enfin, pour rappeler la grave responsabilité qu'assument tous ceux qui, de n'importe quelle façon, soutiennent cette association qui apporte dans la véritable action catholique le désordre et cause un si grand dommage aux pauvres jeunes gens, lesquels, exposés à mille autres périls, ont un si grand besoin de rester fermes, sans aucune équivoque, dans les principes catholiques. Nous espérons que Notre plainte, que vous pourrez rendre publique, ramènera à de sérieuses réflexions et à résipiscence les coupables, et en attendant, Nous vous accordons, Monsieur le Cardinal, avec effusion de cœur, la bénédiction apostolique. Du Vatican, 1er mars 1905. PIUS X, PAPAL. 2. Lettre à l'archevêque de Cambrai sur les Facultés catholiques de Lille. PIUS PP. X. Venerabilis Frater, Salutem et Apostolicam benedictionem. Epistolam a te pastoralem accepimus, fideli Cameracensi populo ea mente scriptam, ut hortamenta adderentur publice ad conferendas liberali manu symbolas, quae decimo quoque anno solent pro catholici Lycei magni Insulensis vita profectuque dari. Talis ista sane res est, quae et Nobis videatur commendanda summopere, et, vel eo solum quod est nunciata, laetitiam cordi Nostro multam crearit. Apte equidem valdeque etiam utiliter illud in memoriam revocasti populo, institutione ac doctrina adolescentium catholica salutem contineri reipublicae. Hujus sunt argumento rei praecellentes habiti in societate hominum fructus, ubicumque in honore fuit catholica institutio et scientia, ista etiam in urbe, e qua varias in orbis regiones salubris influxit doctrinae virtutisque vis. Quapropter et gentem omnem Gallorum et tuum in primis populum responsuros abunde invitationi fidimus; praclare enim eorum animi enitente studio quodam erga optima quaeque perardent. Horum vero voluntatum tuumque generosum opus gratia e coelo uber fecundet, divinaeque opis auspicium adsit Apostolica Benedictio, quam tibi atque his omnibus, quorum laudatum Lyceum liberalitatem persentiet, peramanter in Domino impertimus. Datum Romae, apud S. Petrum, die xxxi Januarii MCMV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. 3. Lettre à Mgr Pechenard, recteur de l'Institut catholique de Paris. DILECTE FILIO LUDOVICO PECHENARD, PROTON. APOST., CATHOLICI INSTITUTI PARISIENSIS RECTORI. PIUS PP. X. Dilecte Fili,
crearit. Apte equidem valdeque etiam utiliter illud in memoriam revocasti populo, institutione ac doctrina adolescentium catholica salutem contineri reipublicae. Hujus sunt argumento rei praecellentes habiti in societate hominum fructus, ubicumque in honore fuit catholica institutio et scientia, ista etiam in urbe, e qua varias in orbis regiones salubris influxit doctrinae virtutisque vis. Quapropter et gentem omnem Gallorum et tuum in primis populum responsuros abunde invitationi fidimus; praclare enim eorum animi enitente studio quodam erga optima quaeque perardent. Horum vero voluntatum tuumque generosum opus gratia e coelo uber fecundet, divinaeque opis auspicium adsit Apostolica Benedictio, quam tibi atque his omnibus, quorum laudatum Lyceum liberalitatem persentiet, peramanter in Domino impertimus. Datum Romae, apud S. Petrum, die xxxi Januarii MCMV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. 3. Lettre à Mgr Pechenard, recteur de l'Institut catholique de Paris. DILECTE FILIO LUDOVICO PECHENARD, PROTON. APOST., CATHOLICI INSTITUTI PARISIENSIS RECTORI. PIUS PP. X. Dilecte Fili, Salutem et Apostolicam benedictionem. Solemne illud semper Ecclesiae fuit, doctrinae studia colere et diligentius, idque non modo in sacris disciplinis, quamquam in his, uti par est, maxime ; verum etiam in ceteris : propterea quod istae quidem non parum ad illas afferunt adjumenti. Intimo enim quodam vinculo aptae inter se et connexae utraeque sunt : utpote a Deo, scientiarum Domino, profusse, a quo tanquam ab unico fonte, quæcumque vera sunt, necessitate manant. Profecto Decessores Nostri omni tempore ad Apostolici muneris partes arbitrati sunt pertinere, eruationem omne genus fovere pro viribus : nec ultima laus est Pontificum Romanorum, nobiles illas aevo medio condidisse opibusque et maximis beneficiis ornasse studiorum Universitates quas, quae nunc florent, suas quasi quasdam parentes agnoscunt. Jam vero similem Nos curam de bonarum artium studiis cum geramus, equidem grata habuimus, quae de isto, cui praesides, Instituto haud ita pridem significasti coram. Sed tamen ut melius pateat quemadmodum Nos erga illud affecti simus, has ad te visum est litteras mittere. — Ac primum egregia danda laus est Venerabilibus Fratribus e Gallia Episcopis, quorum et auctoritate praecipue Institutum regitur, et providentia tuitioni ipsius studiose consulitur. Tum non mediocriter ii laudandi catholici homines, quotquot id ipsum existimant dignum, cui prolixe de
et connexae utraeque sunt : utpote a Deo, scientiarum Domino, profusse, a quo tanquam ab unico fonte, quæcumque vera sunt, necessitate manant. Profecto Decessores Nostri omni tempore ad Apostolici muneris partes arbitrati sunt pertinere, eruationem omne genus fovere pro viribus : nec ultima laus est Pontificum Romanorum, nobiles illas aevo medio condidisse opibusque et maximis beneficiis ornasse studiorum Universitates quas, quae nunc florent, suas quasi quasdam parentes agnoscunt. Jam vero similem Nos curam de bonarum artium studiis cum geramus, equidem grata habuimus, quae de isto, cui praesides, Instituto haud ita pridem significasti coram. Sed tamen ut melius pateat quemadmodum Nos erga illud affecti simus, has ad te visum est litteras mittere. — Ac primum egregia danda laus est Venerabilibus Fratribus e Gallia Episcopis, quorum et auctoritate praecipue Institutum regitur, et providentia tuitioni ipsius studiose consulitur. Tum non mediocriter ii laudandi catholici homines, quotquot id ipsum existimant dignum, cui prolixe de facultatibus suis opitulentur. Hi nimirum persuadent, id quod res est, plurimum interess civitatis aeque ac religionis, sic, in magnis potissimum lyceis, institui adolescentes, ut cum solidae doctrinae praceptis simul christianos hauriant spiritus; hodie autem, ut cum maxime, oportere vulgo sacerdotes esse non solum a theologia bene instructos, sed etiam a philosophia, a jure, a cognitione naturae, a litteris. Usitatum quippe est ac prope quotidianum apud homines, opinione potius quam re doctos, tela adversus Fidem undique in officina scientiae conquirere. — Novimus autem, quam libenter vix attinet dicere, Instituto Parisiensi, uti nunquam defuerint, ita minime in praesens desiderari decuriales doctores ejusmodi, qui et scientiae et religioni ornamento sint. Atque hi,suum exequendo munus, nostris temporibus, si unquam alias, difficile et arduum, probe meminisse videntur, quid a se officium postulet : id est, ut sanctissima sapientiae veteris principia in tuto collocent; hoc primum : deinde ut, progredienti eruditionis ratione habita, quidquid veri est recentiorum sollertia repertum, minime negligant. Enimvero has migrare et non servare leges multi consueverunt, neque ex eis tantummodo qui catholicae professioni adversantur, sed quicumque praeterea Traditionem magisteriumque Ecclesiae non tanti a se fieri ostendunt, quanti debent ; quique illud videntur sine ulla exceptione probari velle, quod dici solet : cras,
philosophia, a jure, a cognitione naturae, a litteris. Usitatum quippe est ac prope quotidianum apud homines, opinione potius quam re doctos, tela adversus Fidem undique in officina scientiae conquirere. — Novimus autem, quam libenter vix attinet dicere, Instituto Parisiensi, uti nunquam defuerint, ita minime in praesens desiderari decuriales doctores ejusmodi, qui et scientiae et religioni ornamento sint. Atque hi,suum exequendo munus, nostris temporibus, si unquam alias, difficile et arduum, probe meminisse videntur, quid a se officium postulet : id est, ut sanctissima sapientiae veteris principia in tuto collocent; hoc primum : deinde ut, progredienti eruditionis ratione habita, quidquid veri est recentiorum sollertia repertum, minime negligant. Enimvero has migrare et non servare leges multi consueverunt, neque ex eis tantummodo qui catholicae professioni adversantur, sed quicumque praeterea Traditionem magisteriumque Ecclesiae non tanti a se fieri ostendunt, quanti debent ; quique illud videntur sine ulla exceptione probari velle, quod dici solet : cras, quod hodie falsum, habebitur verum. Hinc illa pervulgata ratio submovendi vetera, obtruedendi nova, nullam fieri ob aliam causam, nisi novitate, tanquam doctrinae summa in fastidio quodam vetustatis ponenda sit. — Verum ab ista vos ratione dehortari supervacaneum est : novimus vestri in Apostolicam Sedem obsequii diligantiam ; nec vero dubitari licet, quin et vobis et auctoribus vestribus semper probari. Quare Institutum vestrum quod hactetos ad hoc tempus fructus apud vestras pepererit, gratulamur; idem ut bona utilitatum ac nominis incrementa capiat, valde cupimus ; in eam rem omnes, qui quoquo modo ipsum participant aut juvant, ut, quantum quisque possit, nitantur, etiam atque etiam hortamur. Auspice interea divinae opis tibi, dilecte fili, eisque sit Apostolica benedictio, quam peculiaris quoque benevolentiae Nostra testem peramanter vobis in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die XXII Februarii anno MDCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 4. Lettre au Cardinal Vicaire, imposant aux prêtres de Rome la retraite spirituelle tous les trois ans. DILECTE FILIO NOSTRO PETRO, TIT. SS. QUATUOR CORONATORUM, S. R. E. PRESB. CARD. RESPIGHI, NOSTRO IN URBE VICARIO. PIUS PP. X. Dilecte Fili Noster Salutem et Apostolicam Benedictionem. Experiendo plus satis cognitum est, tam instabili hominem esse natura, ut vel diligentissimus quisque
licet, quin et vobis et auctoribus vestribus semper probari. Quare Institutum vestrum quod hactetos ad hoc tempus fructus apud vestras pepererit, gratulamur; idem ut bona utilitatum ac nominis incrementa capiat, valde cupimus ; in eam rem omnes, qui quoquo modo ipsum participant aut juvant, ut, quantum quisque possit, nitantur, etiam atque etiam hortamur. Auspice interea divinae opis tibi, dilecte fili, eisque sit Apostolica benedictio, quam peculiaris quoque benevolentiae Nostra testem peramanter vobis in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die XXII Februarii anno MDCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 4. Lettre au Cardinal Vicaire, imposant aux prêtres de Rome la retraite spirituelle tous les trois ans. DILECTE FILIO NOSTRO PETRO, TIT. SS. QUATUOR CORONATORUM, S. R. E. PRESB. CARD. RESPIGHI, NOSTRO IN URBE VICARIO. PIUS PP. X. Dilecte Fili Noster Salutem et Apostolicam Benedictionem. Experiendo plus satis cognitum est, tam instabili hominem esse natura, ut vel diligentissimus quisque officii, nisi opportunis subinde stimulis excitetur, sensim frigidus ad virtutem, ac tandem languescens prorsus in vitiumque decidat. Ab hac naturae conditione quum sacerdotes profecto soluti non sint, idicro ne suis partibus aliquando prae langore desint, certa adhibeant subsidia oportet, quibus identidem reparare vires et alacritatem redintegrare pristinam possint. Subsidia ejusmodi non obscure videtur Deus velle, ut potissimum in aliquo pio recessu, idest seorsum per dies aliquot anteactam vitam reputando, quaerantur. Cogitavi viae meae, et converti pedes meos in testimonia tua (Ps. CXVIII, 5g). Perspicuum idem quidem ratio facit, quam cum Apostolis se gessit Christus Dominus. Qui quum, doctrina legisque suae destinatos orbi universo nuntios, interea in vicos et castella Judeae et Galilaeae, praedicandi Evangelii causa, soleret mittere, reversos, ubi quae docuissent fecissentque audierat, ad solitudinem invitabat; quo recreatis animis, pares laborando vel magis deinceps fierent. Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum (Marc, VI, 3i). Iam vero non Apostolos tantum, quos coram alloquebatur, sed omnes quicumque apostolici ministerii participes futuri essent, hac invitatione excitasse Dominus putandus est; ut nimirum qui, ob sanctimoniam non modo officii sed etiam vitae, et sal terrae et lux mundi et quasi terrestres dii esse deberent, iidem praesidium retinendae augendaeque sanctimoniae maximum usurparent. Etenim si
non obscure videtur Deus velle, ut potissimum in aliquo pio recessu, idest seorsum per dies aliquot anteactam vitam reputando, quaerantur. Cogitavi viae meae, et converti pedes meos in testimonia tua (Ps. CXVIII, 5g). Perspicuum idem quidem ratio facit, quam cum Apostolis se gessit Christus Dominus. Qui quum, doctrina legisque suae destinatos orbi universo nuntios, interea in vicos et castella Judeae et Galilaeae, praedicandi Evangelii causa, soleret mittere, reversos, ubi quae docuissent fecissentque audierat, ad solitudinem invitabat; quo recreatis animis, pares laborando vel magis deinceps fierent. Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum (Marc, VI, 3i). Iam vero non Apostolos tantum, quos coram alloquebatur, sed omnes quicumque apostolici ministerii participes futuri essent, hac invitatione excitasse Dominus putandus est; ut nimirum qui, ob sanctimoniam non modo officii sed etiam vitae, et sal terrae et lux mundi et quasi terrestres dii esse deberent, iidem praesidium retinendae augendaeque sanctimoniae maximum usurparent. Etenim si quaerimus omnium ornamenta virtutum, quae Clericum decent, studium sacrarum rerum continet: id vero ob eam quam diximus inconstantiam naturae, ex quo die sacris initiati sumus, diuturnitate in multis defervescit, in non-paucis dissipatur misere et extinguitur. Ipsa etiam assuetudo, quae quotidie res easdem tractando gignitur, causa est quare paullatim sacerdos non diligentior ad sancta, quam ad cetera vitae munia evadat. Accedunt huc pericula et varia et magna, quae saepe sunt in administratione sacerdotalis officii subeunda. Denique quum necesse sit de mundano pulvere etiam religiosa corda sordescere, multo magis necessitas haec sacerdotem tenet, in mediis mundi illecebris et miseriis habitantem. Quibus ex rebus omnino apparet oportere ut, si rectos in nobis denuo excitare spiritus, si quamlibet vitiositatem corrigere in agendo contractam, si majorem ad discrimina constantiam induere volumus, intermissis loco quotidianis curis, atque e magisterio parumper in disciplinam regressi, illuc revertamur, unde olim bono incensi studio prodivimus, docilesque excipiamus vocem, quae nos de officiis admoneat, salubriter corripiat, ad potiora hortetur atque urg'eat. Quamobrem nihil tam proderit quam longe a strepitu et agitatione communis vitae secedere; quippe animae ad Spiritus Sancti accipienda munera quies est amicissima: Ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus (Osee, II, 14). Equidem non intelligimus sacerdotem ullum
diligentior ad sancta, quam ad cetera vitae munia evadat. Accedunt huc pericula et varia et magna, quae saepe sunt in administratione sacerdotalis officii subeunda. Denique quum necesse sit de mundano pulvere etiam religiosa corda sordescere, multo magis necessitas haec sacerdotem tenet, in mediis mundi illecebris et miseriis habitantem. Quibus ex rebus omnino apparet oportere ut, si rectos in nobis denuo excitare spiritus, si quamlibet vitiositatem corrigere in agendo contractam, si majorem ad discrimina constantiam induere volumus, intermissis loco quotidianis curis, atque e magisterio parumper in disciplinam regressi, illuc revertamur, unde olim bono incensi studio prodivimus, docilesque excipiamus vocem, quae nos de officiis admoneat, salubriter corripiat, ad potiora hortetur atque urg'eat. Quamobrem nihil tam proderit quam longe a strepitu et agitatione communis vitae secedere; quippe animae ad Spiritus Sancti accipienda munera quies est amicissima: Ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus (Osee, II, 14). Equidem non intelligimus sacerdotem ullum posse reperiri qui, in tantis difficultatibus, molestiis periculisque collocatus, non tamen sentiat subinde ex intervallo requirendum sibi esse praesidium, quod spiritualia, quae dicuntur, exercitia suppeditant. Atqui videmus haec ipsa ab iis quidem, quorum est actio vitae munerisque commendabilior, cupide expetita accurque frequentari, ab aliis vero, utinam paucis, ita negligi, ut minimo aestimari videantur. Quid? mercator quivis, cui sunt sua negotia cordi, diligenter quotidie, diligentius quotannis acceptorum et expensorum rationes computabit; sacerdos autem quispiam curatorque animarum, qui quum Dei regocia administret, Deo districtam rationem redditurus est, non, se colligens aliquando, aequa judicii lance ponderabit, hinc officia sua, hinc facta, atque dispiciet utrum vocationi suae congruat an penitus discrepet? Imploranda quidem est divina benignitas ut omnibus ad unum clericis persuadeat hujusce opportunitatem instituti, quod tanta eis affert adjumenta, unde se rite praestent ministros Christi et dispensatores mysteriorum Dei. Nobis interea, qui in universa gubernanda Ecclesia praecipuam quamque curarum partem huic Almae Urbi debemus, ad temperandam, ut oportet, Romani disciplinam Cleri, visum est praesertim spiritualium exercitiorum morendo dirente. Quare Sodalibus et e Societate Jesu et a Christi Passione et Vincentianis significavimus, gratum Nobis eos facturos, si per unam sing'ulis mensibus hebdomadam (quantum spatii est a vespertinis diei dominici ad matutinas horas proximi Sabbati),
minimo aestimari videantur. Quid? mercator quivis, cui sunt sua negotia cordi, diligenter quotidie, diligentius quotannis acceptorum et expensorum rationes computabit; sacerdos autem quispiam curatorque animarum, qui quum Dei regocia administret, Deo districtam rationem redditurus est, non, se colligens aliquando, aequa judicii lance ponderabit, hinc officia sua, hinc facta, atque dispiciet utrum vocationi suae congruat an penitus discrepet? Imploranda quidem est divina benignitas ut omnibus ad unum clericis persuadeat hujusce opportunitatem instituti, quod tanta eis affert adjumenta, unde se rite praestent ministros Christi et dispensatores mysteriorum Dei. Nobis interea, qui in universa gubernanda Ecclesia praecipuam quamque curarum partem huic Almae Urbi debemus, ad temperandam, ut oportet, Romani disciplinam Cleri, visum est praesertim spiritualium exercitiorum morendo dirente. Quare Sodalibus et e Societate Jesu et a Christi Passione et Vincentianis significavimus, gratum Nobis eos facturos, si per unam sing'ulis mensibus hebdomadam (quantum spatii est a vespertinis diei dominici ad matutinas horas proximi Sabbati), in suo quisque asceterio urbano sacerdotibus navare operam voluissent. Qui Sodales cum paratissimos responderint sese esse Nostris obsequi votis, jam tuum erit, Dilecte Fili Noster, usque ab initio appetentis anni opportuna praescribere, ut quotquot Romae, praeter religiosas familias, sacerdotes numerantur, omnes, nullo cuiquam suffragante privilegio, spiritualibus exercitiis in aliquo e ternis asceteriis quee dicta sunt saltem tertio quoque anno vacent. Dubitandum minime est quin ejusmodi praescriptiones universi omnes ad quos datae eruant magis cum voluntate studeant perficere, atque hoc ipso consolari Nos; qui quidem ad propositum, quod necessitatibus temporum adducti urgemus, instaurandi omnia in Christo, nihil tam valere arbitramur, quam recta studia et exempla Clericorum. Auspicem divinorum munerum benevolentiaeque Nostrae testem tibi, Dilecte Fili Noster, Apostolicam Benedictionem per manantem in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die xxvi Decembris anno MDCCCCIV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. xxiv, cap. 4). Car, tout comme ils ont besoin de prendre fréquemment la nourriture matérielle pour vivre et grandir, les enfants ont un besoin incessant et urgent, pour leur âme, de cette nourriture céleste, afin de se former à la vie chrétienne et de se maintenir fidèles. Cette instruction est absolument nécessaire pour préparer les enfants aux moyens de salut offerts par