jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
ils prétendent par là revenir au droit commun (Riganti, op. cit., Reg. IIa, n. 1). Tout d'abord ils se réservent la provision des quatre grands patriarcats, puis ils s'approprient certaines églises, comme Bordeaux, et les églises patriarcales, archiépiscopales, épiscopales vacantes apud Sedem apostolicam. Enfin ce sont toutes les églises en général (generaliter) de quelque manière qu'elles viennent à vaquer, qu'ils entendent se réserver. L'évolution se fit peu à peu, non sans exception ici et là, particulièrement dans la période concordataire proprement dite où volontiers le pape céda aux princes et aux rois le droit de présenter, de nommer aux sièges vacants ; — mais elle était en principe achevée au XVIe siècle, et la Règula IIa de la chancellerie apostolique ne fit qu'enregistrer ce qui était de droit courant. Ainsi actuellement le droit commun est que la provision des évêchés et l'institution des évêques appartient exclusivement au Pontife romain. Le pouvoir d'ériger, de supprimer, de transformer les évêchés subit les mêmes vicissitudes. La courbe qu'il trace dans l'histoire répond exactement à la marche progressive des nominations épiscopales par le pape. Et le terme est le même dans les deux cas : au pape seul comme tel de constituer les diocèses et de les modifier par union ou démembrement selon la prudence. Voir WERNZ, op. cit., II, n. 734 (2). (A suivre.) E. PHILIPPE. (1) Extrav. comm., c. 4 Exdebito, lib. I, tit. 3 de electione (Joan. XXII, 1316.) Cf. Extrav. comm., c. 3, Sancia, lib. I, tit. 3 (Benoît XI, 1304). Voir c. 2 Licet, lib. III, tit. 4 de prœbendis et dignitatibus in VI (Clément IV, 1265-1268?) Cette décrétale est expressive. Cf. SEBASTIANELLI, Prœlecĭ. jur. can., I, p. 281, n. 241, 242, Rome, 1896. (2) Voir plus haut. Ajoutons que les deux papes Pie IX et Léon XIII ont exercé ce droit exclusif avec une plénitude d'autorité et un éclat de publicité qui réduit à néant toutes les oppositions possibles de principe et défait, en créant de nombreux évêchés à travers l'Église et en rétablissant la hiérarchie en plusieurs pays d'Europe où elle n'existait plus. ACTA SANCTAE SEDIS I.
et de les modifier par union ou démembrement selon la prudence. Voir WERNZ, op. cit., II, n. 734 (2). (A suivre.) E. PHILIPPE. (1) Extrav. comm., c. 4 Exdebito, lib. I, tit. 3 de electione (Joan. XXII, 1316.) Cf. Extrav. comm., c. 3, Sancia, lib. I, tit. 3 (Benoît XI, 1304). Voir c. 2 Licet, lib. III, tit. 4 de prœbendis et dignitatibus in VI (Clément IV, 1265-1268?) Cette décrétale est expressive. Cf. SEBASTIANELLI, Prœlecĭ. jur. can., I, p. 281, n. 241, 242, Rome, 1896. (2) Voir plus haut. Ajoutons que les deux papes Pie IX et Léon XIII ont exercé ce droit exclusif avec une plénitude d'autorité et un éclat de publicité qui réduit à néant toutes les oppositions possibles de principe et défait, en créant de nombreux évêchés à travers l'Église et en rétablissant la hiérarchie en plusieurs pays d'Europe où elle n'existait plus. ACTA SANCTAE SEDIS I. — ACTES DE SA SAINTETÉ 1. Lettre au cardinal Griescha et à l'épiscopat autrichien sur les conversions au catholicisme. PIUS PP. X. Dilecte fili Noster et venerabiles Fratres, salutem et apostolicam benedictionem. Austriam catholico caro nominis causamque sane pernobilem, unde assidue capere christiana respublica decus, dolemus non ita, ut antea, communem praebere in praesens laetitiam professioni catholicae. Tuendae amplificandaeque fidei a Christo Jesu praepositis, nihil est Nobis antiquius quam ut catholicae doctrinae disciplinaeque germen non modo in filiis custodiatur Nostris, sed iis etiam in mediis florescat, quos non eadem Nobiscum communio devincit. At lacrimabile nimium fortuna, quos Nostra institutio aluit, eos ipsos quandoque adspicimus abire prodigio a Nobis, ac sanctissima praepcepta et documenta vitae, hausta ex illibato Christi fonte, dissentiendo publice propulsare, et nova placita infesto animo amplecti. Nostra quo spectet maxime oratio, perspicuum profecto vobis est, qui Nobiscum una satis nunquam censetis posse impie factum lamentari, cujus adspectum, non multos ante dies, horruit Austriae religio: quod quidem factum ideo certe molestissime tulimus, quod addicti studiis adolescentes complures, in quibus spes tanta erat suavissime posita, a catholica publice sententia recesserint. Solutos scilicet se ab imperio et potestate religiosa voluntas et sacris legitimis propterea sese expediunt, quia vim multam fortitudinemque animi
communem praebere in praesens laetitiam professioni catholicae. Tuendae amplificandaeque fidei a Christo Jesu praepositis, nihil est Nobis antiquius quam ut catholicae doctrinae disciplinaeque germen non modo in filiis custodiatur Nostris, sed iis etiam in mediis florescat, quos non eadem Nobiscum communio devincit. At lacrimabile nimium fortuna, quos Nostra institutio aluit, eos ipsos quandoque adspicimus abire prodigio a Nobis, ac sanctissima praepcepta et documenta vitae, hausta ex illibato Christi fonte, dissentiendo publice propulsare, et nova placita infesto animo amplecti. Nostra quo spectet maxime oratio, perspicuum profecto vobis est, qui Nobiscum una satis nunquam censetis posse impie factum lamentari, cujus adspectum, non multos ante dies, horruit Austriae religio: quod quidem factum ideo certe molestissime tulimus, quod addicti studiis adolescentes complures, in quibus spes tanta erat suavissime posita, a catholica publice sententia recesserint. Solutos scilicet se ab imperio et potestate religiosa voluntas et sacris legitimis propterea sese expediunt, quia vim multam fortitudinemque animi in explendis divinae legis operibus catholica religio quaerit, dissidentium coetus non quaerit. Hac fieri de ratione comperimus non paucis in Austria fidelibus funestissimam illam perniciem animi inferri, catholicum ut deponant nomen atque haereticae sese pravitati dedant. Calamitatem nostis, dilecte Fili et Venerabiles Fratres, omnium hanc aestimare jure tristissimam, animas interire misere quae tanti valent, quanti perfusus a Christo sanguinis. Vos quidem Praesules, quos in excelso ecclesiarum munere ad curam populi divina mens posuit, scimus non immemores officii esse, sollicitaque sollertia discrimine observistere creditarum ovium. Verum quo instant praesentiora pericula, eo debent Episcopi majora adhibere ad praecavendum studia tantoque debent alacrius in pastoralibus curis eniti. Hanc vero ad rem industriam vestram contendere exploratum est jamdiu, habemusque non sine voluptate compertum vobis esse vertendum laudi, si majora christianus grex detrimenta non cepit. Hortamur tamen in Christo vos, Dilecte Fili et venerabiles Fratres, animosiores ut bello repuentis in dies, nullumque patiamini abesse a vobis, sive privatim sive publice, studium, unde sarta tecta filiorum fides permaneat, habeatque in vobis communio Nostra ab infestis armis praesidium. Perillustris ista natio, cujus nobilissimae sunt in catholica historia laudes, catholica, Deo opitulante, persistet, vestra si sedulitas navabit divinae Providentiae operam : clara etiam et opibus et concordia et
misere quae tanti valent, quanti perfusus a Christo sanguinis. Vos quidem Praesules, quos in excelso ecclesiarum munere ad curam populi divina mens posuit, scimus non immemores officii esse, sollicitaque sollertia discrimine observistere creditarum ovium. Verum quo instant praesentiora pericula, eo debent Episcopi majora adhibere ad praecavendum studia tantoque debent alacrius in pastoralibus curis eniti. Hanc vero ad rem industriam vestram contendere exploratum est jamdiu, habemusque non sine voluptate compertum vobis esse vertendum laudi, si majora christianus grex detrimenta non cepit. Hortamur tamen in Christo vos, Dilecte Fili et venerabiles Fratres, animosiores ut bello repuentis in dies, nullumque patiamini abesse a vobis, sive privatim sive publice, studium, unde sarta tecta filiorum fides permaneat, habeatque in vobis communio Nostra ab infestis armis praesidium. Perillustris ista natio, cujus nobilissimae sunt in catholica historia laudes, catholica, Deo opitulante, persistet, vestra si sedulitas navabit divinae Providentiae operam : clara etiam et opibus et concordia et quiete manebit, si de religione patrum, in qua salus potissimum Imperii et fortitudo consistunt, invidia aut dissensio aut omnis religiosarum simultatum causa prohibeantur. Ceterum vestrae ultro navitati, divinaeque desiderio gloriae, quo praecellitis, fidimus, coelestiumque gratiarum augurium ac Nostrae benevolentiae pignus Apostolicam Benedictionem vobis populisque vestris peramanter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die vi Martii anno MCMV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 2. Motu proprio sur les clercs à admettre au séminaire da Vatican. PIUS PP. X MOTU PROPRIO Seminarium Vaticanum, cujus incremento sa. me. Decessor Noster Leo XIII contulit operam felicissime, haud minori Nos benevolentia prosequentes, sarta tectaque jura ejus ac privilegia esse oportere ducimus, ita ut, si quid in his desideretur firmitatis ac roboris, id, periculo quovis ereptum, auctoritatis Nostrae praesidio, legitimum, stabile certumque reddatur. Haud ita multis ante annis, Marcellus Aloisius Pellegrini, Troadensis Episcopus, Aquavivse et Altamurae praepositus, memorato Decessori Nostro argumenta dedit italicos nummos, seu libellas, ad centum octoginta novem millia, cujus pecuniae redditibus Apuli aliquot adolescentes Romae in spem Ecclesiae alerentur. Hujus autem consilii in rem deducendi cum Pontificis arbitrio reliquisset modum, Leo XIII optimum factum censuit tot in Seminario Vaticano locos Apulis clericis constituere, quot pecuniae quam diximus redditus paterentur. Haec
Romae apud S. Petrum die vi Martii anno MCMV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 2. Motu proprio sur les clercs à admettre au séminaire da Vatican. PIUS PP. X MOTU PROPRIO Seminarium Vaticanum, cujus incremento sa. me. Decessor Noster Leo XIII contulit operam felicissime, haud minori Nos benevolentia prosequentes, sarta tectaque jura ejus ac privilegia esse oportere ducimus, ita ut, si quid in his desideretur firmitatis ac roboris, id, periculo quovis ereptum, auctoritatis Nostrae praesidio, legitimum, stabile certumque reddatur. Haud ita multis ante annis, Marcellus Aloisius Pellegrini, Troadensis Episcopus, Aquavivse et Altamurae praepositus, memorato Decessori Nostro argumenta dedit italicos nummos, seu libellas, ad centum octoginta novem millia, cujus pecuniae redditibus Apuli aliquot adolescentes Romae in spem Ecclesiae alerentur. Hujus autem consilii in rem deducendi cum Pontificis arbitrio reliquisset modum, Leo XIII optimum factum censuit tot in Seminario Vaticano locos Apulis clericis constituere, quot pecuniae quam diximus redditus paterentur. Haec ab illustri Antecessore Nostro sic provisa, Apostolicis hisce Litteris motu proprio confirmantes, locos, uti diximus, in Seminario Vaticano constituimus, gratis alendis instituendis totidem ex Apulia clericis. Idcirco Cardinali Archipresbytero Vaticanae Basilicae argumenta teos italicos nummos seu libellas, ad centum octoginta novem millia, collocandas tradimus, eidemque mandamus ut hujus pecuniae redditum ad Consilium administrationis Seminarii deferat, a quo deinde in trimestres partes aeque distributum ad Seminarii Rectorem pro tempore transmittetur. Volumus autem in cooptandis instituendisque his Apulis clericis servari leges quae infra scriptae sunt : I. Quaterni ex Aquaviva et Altamura alumni adsciscantur; ex Bario, Brundusio, Manfredonia, Hydrunto, Tarento, Tranio-Barolo singulos; qui ex reliqua pecunia poterunt constitui loci, Pontificis arbitrio assignentur. II. Apuliae episcopi, quos ipsi legerint juvenes mittant. Iisdem potestas esto, si opportunum duxerint, et communicato cum Apostolica Sede consilio, locos dimidiata impensa conferre, alumnis pro dimidio solventibus. III. Electi juvenes ad Cardinalem Seminario praepositum, aut ad alium ab eo designatum virum, deducantur, de ipsisque plane referatur, opportuna documenta exhibendo. Seminarii vero Moderatores cum Ordinario communicent circa ea quae alumni institutionem spectant. IV. In Seminarium ne admittantur qui aetatis suae annum decimum quartum fuerint praetergressi; nisi qui forte Ordinario visum fuerit provectiorem aliquem ad majora studia plenius persequenda proponere. V.
ad Consilium administrationis Seminarii deferat, a quo deinde in trimestres partes aeque distributum ad Seminarii Rectorem pro tempore transmittetur. Volumus autem in cooptandis instituendisque his Apulis clericis servari leges quae infra scriptae sunt : I. Quaterni ex Aquaviva et Altamura alumni adsciscantur; ex Bario, Brundusio, Manfredonia, Hydrunto, Tarento, Tranio-Barolo singulos; qui ex reliqua pecunia poterunt constitui loci, Pontificis arbitrio assignentur. II. Apuliae episcopi, quos ipsi legerint juvenes mittant. Iisdem potestas esto, si opportunum duxerint, et communicato cum Apostolica Sede consilio, locos dimidiata impensa conferre, alumnis pro dimidio solventibus. III. Electi juvenes ad Cardinalem Seminario praepositum, aut ad alium ab eo designatum virum, deducantur, de ipsisque plane referatur, opportuna documenta exhibendo. Seminarii vero Moderatores cum Ordinario communicent circa ea quae alumni institutionem spectant. IV. In Seminarium ne admittantur qui aetatis suae annum decimum quartum fuerint praetergressi; nisi qui forte Ordinario visum fuerit provectiorem aliquem ad majora studia plenius persequenda proponere. V. Item aditus ne cui patefiat, nisi, emenso quinquenni primordiorum cursu, habeatur idoneus ad aliquam gymnasii aliorumve studiorum scholam frequentandam. VI. In Seminarium cooptati, statim peculiari doctorum decurialium coetui probandi se sistant, quo judicio constet, cuinam scholae adeundae sint pares. VII. Candidati ex honesta familia sunto, bonaeque indolis indicia praebentur. Etsi vero de iis, qui immaturam adhuc aetatem agunt, difficilis conjectura sit, quodnam vitae genus sint suscepturi, nihilominus curent Ordinarii juvenes nominare « quorum indoles et voluntas sperma afferat eos ecclesiasticis ministeriis perpetuo inservituros » (Conc. Trid.). VIII. Ubi alumnus aperiat se nolle sacro ministerio mancipari, aut ubi necessariis ad id conditionibus carere, studiisve rite absolvendis impar esse videatur, re ad Ordinarium delata, dimittatur. IX. Commorationis in Seminario diuturnitas ne intermitatur; nec quisquam ante discedat, quam legitimum tempus suae institutionis expleverit. X. Extremo quoque anno alumni periculum facient, sive ad honestam emenso gymnasio aut lyceo missionem, sive ad gradus academicos in Sacra Theologia consequendos. Cetera serventur juxta normas jam constitutas super admittendis in Seminarium Vaticanum adolescentibus. Omnia igitur quae hisce Litteris motu proprio statuimus, decrevimus, confirmavimus, rata et firma uti sunt, ita in posterum esse volumus ac jubemus, irritum et inane futurum decernentes, si quid super his a quoquam contigerit attentari.
vero de iis, qui immaturam adhuc aetatem agunt, difficilis conjectura sit, quodnam vitae genus sint suscepturi, nihilominus curent Ordinarii juvenes nominare « quorum indoles et voluntas sperma afferat eos ecclesiasticis ministeriis perpetuo inservituros » (Conc. Trid.). VIII. Ubi alumnus aperiat se nolle sacro ministerio mancipari, aut ubi necessariis ad id conditionibus carere, studiisve rite absolvendis impar esse videatur, re ad Ordinarium delata, dimittatur. IX. Commorationis in Seminario diuturnitas ne intermitatur; nec quisquam ante discedat, quam legitimum tempus suae institutionis expleverit. X. Extremo quoque anno alumni periculum facient, sive ad honestam emenso gymnasio aut lyceo missionem, sive ad gradus academicos in Sacra Theologia consequendos. Cetera serventur juxta normas jam constitutas super admittendis in Seminarium Vaticanum adolescentibus. Omnia igitur quae hisce Litteris motu proprio statuimus, decrevimus, confirmavimus, rata et firma uti sunt, ita in posterum esse volumus ac jubemus, irritum et inane futurum decernentes, si quid super his a quoquam contigerit attentari. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Datum Romae apud S. Petrum die xii Maii anno millesimo nongentesimo quarto, Pontificatus Nostri anno primo. PIUS PP. X. 3. Lettre sur un congrès pour l'enseignement du catechisme. SAC. DOCT. AMEDEO GHIZZONI, MODERATORI EPHEMERIDIS «Catechista cattolico», PLACENTIAM. PIUS PP X. Dilecte Fili, salutem et apostolicam benedictionem. Consilium illud, quod significasti nuper te tuaeque adjutores et fautores operae cepisse de altero catholicorum conventu, hoc anno, super Christiana catechesi habendo, Nobis probatur magnoopere; quippe ad id quod urgemus propositum apprime conducit. Nobis ut omnia instaurentur in Christo, id est ut mores et instituta populorum privatim et publice ad Christianam restituantur formam, fieri profecto non potest, nisi vulgus doctrina et praecepta Christi mentes animosque rursus imbuerint. Et vere, malorum omnium quibus haec laborat aetas, id tamquam caput est, incredibilis quaedam in tanto apparatu doctrinarum et ardore discendi, ignoratio maxima rerum quae religione continentur; cui vos malo libenter videmus pro virili parte sollerti cum diligentia remedium quaerere. Hanc enim sollertiam satis agnovimus in eo libello, quem litteris vestris adjecistis, de rebus in conventu tractandis: quas quidem scitote Nobis non minus opportunas videri quam Episcopo vestro, hujus disciplinae peritissimo, visae sint. Quare alacres, Antistite optimo praesentante, inceptum peragite, confisi non defuturam
Consilium illud, quod significasti nuper te tuaeque adjutores et fautores operae cepisse de altero catholicorum conventu, hoc anno, super Christiana catechesi habendo, Nobis probatur magnoopere; quippe ad id quod urgemus propositum apprime conducit. Nobis ut omnia instaurentur in Christo, id est ut mores et instituta populorum privatim et publice ad Christianam restituantur formam, fieri profecto non potest, nisi vulgus doctrina et praecepta Christi mentes animosque rursus imbuerint. Et vere, malorum omnium quibus haec laborat aetas, id tamquam caput est, incredibilis quaedam in tanto apparatu doctrinarum et ardore discendi, ignoratio maxima rerum quae religione continentur; cui vos malo libenter videmus pro virili parte sollerti cum diligentia remedium quaerere. Hanc enim sollertiam satis agnovimus in eo libello, quem litteris vestris adjecistis, de rebus in conventu tractandis: quas quidem scitote Nobis non minus opportunas videri quam Episcopo vestro, hujus disciplinae peritissimo, visae sint. Quare alacres, Antistite optimo praesentante, inceptum peragite, confisi non defuturam laboribus vestris nec opem nec mercedem a Deo sacerdotale, Utriusque auspicem et peculiaris Nostrae benevolentiae testem vobis omnibus, in primisque Venerabili lecto Fratri, tibique, dilecte fili, Apostolicam benedictionem permanenter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die VIII Februarii anno MCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 4. Lettre sur la restauration de la crypte du Mont Cassin. DILECTO FILIO LAURENTIO JANSSENS) SACERDOTI BENEDICTINO, COLLEGII ANSELMIANI MODERATORI. PIUS PAPA X Dilecte Fili, salutem et apostolicam benedictionem. Quae afferuntur ad Nos de ornatu pernobilis, quo Cassinense Benedicti Scholasticum hypogaeum excolitur, ea quidem uti pergrata Nobis sunt, ita commendationem Nostram peculiarem postulant. Etenim in hoc opere non solum pietas, placet filiorum sanctissimo Parenti ejusque innocentissimae sorori honorem tribuentium justum ac debitum, verum etiam cultiorum ex variis gentibus voluntas hominum, memoriam viri, ob immortalia ipsius promerita summus venerationis testimonio prosequentium. Accedit huc maxima quaedam ejusdem operis opportunitas. Nam quibus temporibus tanta in invidia sunt Religiosorum Ordines, eorumque institutorum noxia aut inutilia civili societati traduci solent, optime cadit ut hominum oculos animosque ad se convertat Cassinense coenobium, vetustissimum illud humanitatis et artium domicilium; atque ab oblivione multorum revocetur ille monachorum in Occidente Pater, cui, magnam partem, hunc suum civilem cultum Europa debet; et
sur la restauration de la crypte du Mont Cassin. DILECTO FILIO LAURENTIO JANSSENS) SACERDOTI BENEDICTINO, COLLEGII ANSELMIANI MODERATORI. PIUS PAPA X Dilecte Fili, salutem et apostolicam benedictionem. Quae afferuntur ad Nos de ornatu pernobilis, quo Cassinense Benedicti Scholasticum hypogaeum excolitur, ea quidem uti pergrata Nobis sunt, ita commendationem Nostram peculiarem postulant. Etenim in hoc opere non solum pietas, placet filiorum sanctissimo Parenti ejusque innocentissimae sorori honorem tribuentium justum ac debitum, verum etiam cultiorum ex variis gentibus voluntas hominum, memoriam viri, ob immortalia ipsius promerita summus venerationis testimonio prosequentium. Accedit huc maxima quaedam ejusdem operis opportunitas. Nam quibus temporibus tanta in invidia sunt Religiosorum Ordines, eorumque institutorum noxia aut inutilia civili societati traduci solent, optime cadit ut hominum oculos animosque ad se convertat Cassinense coenobium, vetustissimum illud humanitatis et artium domicilium; atque ab oblivione multorum revocetur ille monachorum in Occidente Pater, cui, magnam partem, hunc suum civilem cultum Europa debet; et appareat ingeniorum solertiam haudquaquam in alumnis ejus diuturnitate defecisse. Itaque te, dilecte Fili, ceterosque eruditos viros qui, te praeside, rem adeo vestro Ordini et Ecclesiae honorificam curant, libenter ornamus laude, eamque simul tributam volumus sodalibus illis tuis, qui magistro, uti intelligimus, dilecto filio Desiderio Lenz, in re exequenda artificio quodum utuntur, mire in effingenda mystica idoneo; ita ut dignitati et persona et loci egregie satisfaciant. Uti autem bene posita sunt initia, sic sperandum est fore ut cetera consequantur, adjuvante diligentiam operamque vestram bonorum liberalitate. Inter nos divinae opis auspice et benevolentiae Nostrae singularis testem tibi, Dilecte Fili, aliisque quos supra memoravimus, qui concepta vestra aliquid conferendo promoveant, Apostolicam Benedictionem permanenter in Domino impertimus. Datum Romae apud s. Petrum, die v Februarii anno MDCCCcv, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 5. Lettres réorganisant le collège Pio-Latino américain. PIUS PP. X AD PERPETUAM REI MEMORIAM. Sedis Apostolicae providam studiosamque de America Latina curam, cum alia argumenta illustrant, tum in primis testatur multiplex instituta ratio, ut in ea perampla dominici agri parte cultores boni, satis magna copia suppetant. Huc valent aperte ibidem Domus complures alumnis sacri ordinis pietate doctrinaque idonea conformandis: quarum quidem, novis constituendis dioecsesibus, augescit numerus; atque in earum praecipuis facultas