jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
qui adultis frangatur. Catechetics contra est institutio illud est quod Petrus Apostolus concupiscit sine dolo a fidelibus volebat, quasi a modo infanti-s infantibus. Hoc scilicet catechistae munus est, veritatem aliquam tractandam suscipere vel ad fidem vel ad christianos mores pertinentem, eamque omni ex parte illustrare: quoniam vero emendatio vitae finis docendi esse debet, oportet catechistam comparationem instituere ea inter quae Deus agenda praescribit quaeque homines reapse agunt; post haec, exemplis opportune usum; quae vel in Scripturis sacris, vel ex Ecclesiastica historia, vel ex sanctorum virorum vita sapienter hauserit, suadere auditores eisque, intento veluti digito, demonstrare quo pacto componant mores; finem denique hortando facere, ut qui adstant horreant vitia ac declinent, virtutem sectentur. Scimus equidem eiusmodi tradendae christianae doctrinae munus haud paucis invidiosum esse, quod minoris vulgo aestimetur nec forte ad popularem laudem captandam aptum. Nos tamen hoc esse judicium eorum censemus, qui levitate magis quam veritate ducuntur. Oratores profecto sacros, qui sincero divinae gloriae studio, vel vindicandae tuendae fidei, vel Sanctorum laudationibus dent operam, probandos esse non recusamus. Verum illorum labor labora alium praevium desiderat, scilicet catechistarum; qui si deest, fundamenta desunt, atque in vanum laborant qui aedificant domum. Nimium sepe orationes ornatissimae, quae confertissimae concionis plausu excipiuntur, hoc unum assequuntur ut pruriant auribus; animos nullatenus movent. E contra catechistica institutio, humilis quamvis et simplex verbo, illud est de quo Deus ipse testatur per Isaiam: Quomodo descendit imber, et nixus de coelo, et illuc ultra non revertitur, sed inebriat terram, et infundit eam, et germinare eam facit, et cla-mum semen seminanti, et panem comedenti: sic erit. verbum meum quod egredietur de ore meo: non revertetur ad me vacuum, sed faciet cunctaque quaecumque volui, et prosperabitur in his ad quae misi illud. — Similiter arbitrandum putamus de sacerdotibus his qui, ad religionis veritates illustrandas, libros operosos conscribunt; digni plane qui ideo commendatione multa exornentur. Quotus tamen quisque est, qui ejusmodi volumina verset, fructumque inde hauriat auctorum labori atque optatis respondentem? Traditio autem christianae doctrinae, si rite fiat, utilitatem audientibus nunquam non affert. Etenim (quod ad inflammandum studium ministrorum Dei iterum advertisse juvabit) ingens modo eorum est numerus atque in dies augetur,
assequuntur ut pruriant auribus; animos nullatenus movent. E contra catechistica institutio, humilis quamvis et simplex verbo, illud est de quo Deus ipse testatur per Isaiam: Quomodo descendit imber, et nixus de coelo, et illuc ultra non revertitur, sed inebriat terram, et infundit eam, et germinare eam facit, et cla-mum semen seminanti, et panem comedenti: sic erit. verbum meum quod egredietur de ore meo: non revertetur ad me vacuum, sed faciet cunctaque quaecumque volui, et prosperabitur in his ad quae misi illud. — Similiter arbitrandum putamus de sacerdotibus his qui, ad religionis veritates illustrandas, libros operosos conscribunt; digni plane qui ideo commendatione multa exornentur. Quotus tamen quisque est, qui ejusmodi volumina verset, fructumque inde hauriat auctorum labori atque optatis respondentem? Traditio autem christianae doctrinae, si rite fiat, utilitatem audientibus nunquam non affert. Etenim (quod ad inflammandum studium ministrorum Dei iterum advertisse juvabit) ingens modo eorum est numerus atque in dies augetur, qui de religione omnino ignorant, vel eam tantum de Deo christianaeque fidei notitiam habent, quae illos permittat, in media luce catholicae veritatis, idololatrarum more vivere. Quam multi eheu! sunt, non pueros dicimus, sed adulta, quin etiam senes aetate, qui praecipua fidei mysteria nesciant prus; qui Christi nomine audito, respondeant: Quis est ut credam in eum? — Hinc odia in alios struere ac nutrire, pactiones conflare iniquissimas inusta negotiorum procurationes gerere, aliena gravissimo onere o, cupare, aliaque id genus flagitiosa haud sibi vitio ducunt. Hinc Christi legem ignorantes, quae non modo turpia damnat facinora, sed et ea cogitare scienter atque optare; etsi forte, qualibet tempore de causa, obsceonis voluptatibus fere abstinent, inquinatissimas tamen cogitationes, nulla sibi religione injecta, suscipiunt, iniquitates super capillos capitis multiplicantes. — Haec porro iterasse juvat, non in agris solum vel inter miseram plebeculam occurrunt, verum etiam ac forte frequentius inter homines amplioris ordinis, atque adeo apud illos quos inflat scientia, qui vana freti eruditione religionem riderent posse autumant et quæcumque quidem ignorant, blasphemant. Jam, si frustra sementis ex terra speratur quae semen non exciperit, quis demum bene moratas progenies expectes, si non tempore fuerint christianae doctrinae institutae? — Ex quo colligimus jure, quum fides id aetatis usque
est ut credam in eum? — Hinc odia in alios struere ac nutrire, pactiones conflare iniquissimas inusta negotiorum procurationes gerere, aliena gravissimo onere o, cupare, aliaque id genus flagitiosa haud sibi vitio ducunt. Hinc Christi legem ignorantes, quae non modo turpia damnat facinora, sed et ea cogitare scienter atque optare; etsi forte, qualibet tempore de causa, obsceonis voluptatibus fere abstinent, inquinatissimas tamen cogitationes, nulla sibi religione injecta, suscipiunt, iniquitates super capillos capitis multiplicantes. — Haec porro iterasse juvat, non in agris solum vel inter miseram plebeculam occurrunt, verum etiam ac forte frequentius inter homines amplioris ordinis, atque adeo apud illos quos inflat scientia, qui vana freti eruditione religionem riderent posse autumant et quæcumque quidem ignorant, blasphemant. Jam, si frustra sementis ex terra speratur quae semen non exciperit, quis demum bene moratas progenies expectes, si non tempore fuerint christianae doctrinae institutae? — Ex quo colligimus jure, quum fides id aetatis usque eo languerit ut in multis pene sit intermortua, sacras catechesis tradenda officium vel negligentius persolvi, vel praetermitti omnino. Perperam enim ad habendam excusationem quis dixerit, esse fidem gratuito munere donatam nobis atque in sacro baptismate cuique inditam. Equidem utique quotquot in Christo baptizati sumus fidei habitu augebar, sed divinissimum hoc semen non ascendit... et facit ramos magnos permissum sibi ac veluti virtute insita. Est et in homine, ab exortu, intelligentia vis : ea tamen materno indiget verbo, quo quasi excitata in actum, ut aiunt, exeat. Haud aliter christiano homini accidit, qui, renascens ex aqua et Spiritu Sancto, conceptam secum affert fidem; eget tamen Ecclesiae institutione, ut ea alia avertere vel quovis possit fructumque ferre. Idcirco Apostolus scribat: Fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi; institutionis autem necessitudinem ut ostenderet, addit: Quomodo... audient sine praedicante? Quod si ex his usque explicatis, religiosa populi eruditio quanti momenti sit ostenditur, cursus Nobis quam quod maxime esse oportet ut Doctrinae sacrae praceptio, qua, ut Benedicti XIV praecessoris Nostri verbis utamur, ad Dei gloriam et ad animarum salutem nihil utilius est institutum, vigeat semper, aut, sicubi neglgitur, restituatur. — Volentes igitur, Venerabiles Fratres, huic gravissimo supremi apostolatus officio satisfacere, atque unum paremque morem in
semen non ascendit... et facit ramos magnos permissum sibi ac veluti virtute insita. Est et in homine, ab exortu, intelligentia vis : ea tamen materno indiget verbo, quo quasi excitata in actum, ut aiunt, exeat. Haud aliter christiano homini accidit, qui, renascens ex aqua et Spiritu Sancto, conceptam secum affert fidem; eget tamen Ecclesiae institutione, ut ea alia avertere vel quovis possit fructumque ferre. Idcirco Apostolus scribat: Fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi; institutionis autem necessitudinem ut ostenderet, addit: Quomodo... audient sine praedicante? Quod si ex his usque explicatis, religiosa populi eruditio quanti momenti sit ostenditur, cursus Nobis quam quod maxime esse oportet ut Doctrinae sacrae praceptio, qua, ut Benedicti XIV praecessoris Nostri verbis utamur, ad Dei gloriam et ad animarum salutem nihil utilius est institutum, vigeat semper, aut, sicubi neglgitur, restituatur. — Volentes igitur, Venerabiles Fratres, huic gravissimo supremi apostolatus officio satisfacere, atque unum paremque morem in re tanta ubique esse, suprema Nostra auctoritate, quae sequuntur, in dioecesibus universis observanda et exequenda constituimus districteque mandamus. I. — Parochi universi, ac generatim quotquot animarum curam gerunt, diebus dominicis ac festis per annum, nullo exceptio, per integrum horum spatium, puerulos et puellas de iis quae quisque credere agere debeant ad salutem adipiscendam, ex catechismi libello erudiant. II. — Imitate, statis anni temporibus, puerulos ac puellas ad Sacramenta Poenitentiae et Confirmationis rite suscipienda preparant, continenter per dies plures institutione. III. — Item, ac peculiari omnino studio, feriis omnibus Quadragesima atque aliis, si opus erit, diebus post festa Paschalia, aptis praceptionibus et hortationibus adolescentulos et adolescentulas sic instruant ut sancte primum de altari libenter. IV. — In omnibus et singulis paroeciis consociatione canonica instituatur cui vulgus nomen Congregatio Doctrinae christianae. Ea parochi, praesertim ubi sacerdotum numerus sit exiguum, adjutores in catechesi tradenda laicos habebunt, qui se huic dedent magisterio tum studio gloriae Dei, tum ad sacras lucrandas indulgentias quas Romani Pontifices largissime tribuerunt. V. — Majoribus in urbibus, inque iis praecipue ubi universitates studiorum, licea, gymnasia patent, scholae religionis fundentur ad erudiendam fidei veritatibus vitaeque christianae institutis iuventam quae publicas scholas celebrat, ubi religiosae rei mentio nulla injicitur. VI. — Quoniam
ad salutem adipiscendam, ex catechismi libello erudiant. II. — Imitate, statis anni temporibus, puerulos ac puellas ad Sacramenta Poenitentiae et Confirmationis rite suscipienda preparant, continenter per dies plures institutione. III. — Item, ac peculiari omnino studio, feriis omnibus Quadragesima atque aliis, si opus erit, diebus post festa Paschalia, aptis praceptionibus et hortationibus adolescentulos et adolescentulas sic instruant ut sancte primum de altari libenter. IV. — In omnibus et singulis paroeciis consociatione canonica instituatur cui vulgus nomen Congregatio Doctrinae christianae. Ea parochi, praesertim ubi sacerdotum numerus sit exiguum, adjutores in catechesi tradenda laicos habebunt, qui se huic dedent magisterio tum studio gloriae Dei, tum ad sacras lucrandas indulgentias quas Romani Pontifices largissime tribuerunt. V. — Majoribus in urbibus, inque iis praecipue ubi universitates studiorum, licea, gymnasia patent, scholae religionis fundentur ad erudiendam fidei veritatibus vitaeque christianae institutis iuventam quae publicas scholas celebrat, ubi religiosae rei mentio nulla injicitur. VI. — Quoniam vero, hac praesertim tempestate, grandior aetas non secus ac puerilis religiosa eget institutione, parochi universi ceterique animarum curam gerentes, praeter consuetam homiliam de Evangelio, quae festis diebus omnibus in parochiali Sacro est habenda, eam tantum excepta qua pueri erudiuntur, catechesim ad fideles instruat, facili quidem sermone et ad captum accommodato. Qua in re Catechismo Tridentino utentur, eo utique ordine ut quadriennii vel quinquennii spatio totam materiam pertractent quae de Symbolo est, de Sacramentis, de Decalogus, de Oratione et de praacceptis Ecclesiae. Haec Nos quidem, Venerabiles Fratres, auctoritate apostolica constituimus et jubemus. Vestrum modo erit efficere ut, in vestra cujusque dioecesi, nulla mora atque integre executioni mandentur; vigilare porro et pro auctoritate vestra cavere, ne quae praecipimus oblivioni dentur, vel, quod idem est, remisse oscitanterque impleantur. Quod ut reapse vitetur, illud assidue commendetis et urgeatis oportet, ut parochi ne imparati catechesis praceptiones habeant, sed diligenti prius adhibita praeparatione; ut ne loquentur hominum sapientiae verba, sed, in simplicitate cordis et sinceritate Dei, Christi exemplum sectentur qui quamvis abscondita eructaret a constitutione mundi, loquebatur tamen omnia in parabolis ad turbas et sine parabolis non loquebatur eis. Id ipsum et Apostolos, a Domino institutos, praestitisse novimus; de quibus Gregorius Magnus aiebat: Curaverunt summopere rudibus
Qua in re Catechismo Tridentino utentur, eo utique ordine ut quadriennii vel quinquennii spatio totam materiam pertractent quae de Symbolo est, de Sacramentis, de Decalogus, de Oratione et de praacceptis Ecclesiae. Haec Nos quidem, Venerabiles Fratres, auctoritate apostolica constituimus et jubemus. Vestrum modo erit efficere ut, in vestra cujusque dioecesi, nulla mora atque integre executioni mandentur; vigilare porro et pro auctoritate vestra cavere, ne quae praecipimus oblivioni dentur, vel, quod idem est, remisse oscitanterque impleantur. Quod ut reapse vitetur, illud assidue commendetis et urgeatis oportet, ut parochi ne imparati catechesis praceptiones habeant, sed diligenti prius adhibita praeparatione; ut ne loquentur hominum sapientiae verba, sed, in simplicitate cordis et sinceritate Dei, Christi exemplum sectentur qui quamvis abscondita eructaret a constitutione mundi, loquebatur tamen omnia in parabolis ad turbas et sine parabolis non loquebatur eis. Id ipsum et Apostolos, a Domino institutos, praestitisse novimus; de quibus Gregorius Magnus aiebat: Curaverunt summopere rudibus populis plana et capabilia, non summa atque ardua praedicare. Ad religionem autem quod attinet, homines magnam partem rudibus, hac tempora nostra, sunt accensendi. Nolumus porro, ne ex ejusmodi simplicitatis studio persuadeat quis sibi, in hoc genere tractando, nullo labore nullaque meditatione opus esse: quin immo majorem plane, quam quovis genus aliud, requirit. Facilis longe est reperire oratorem qui copiose dicat ac splendide, quam catechistam qui praceptionem habeat omni ex parte laudabilem. Quamcumque igitur facilitatem cogitandi et eloquendi quis a natura sit nactus, hoc probe teneat, numquam se de christiana doctrina ad pueros vel ad populum cum animi fructu esse dicturum, nisi multa commentatione paratum atque expeditum. Falluntur sane qui plebis imperitia ac tarditate fis, hac in re negligentius agere se posse autumant. E contrario, quo quis rudiores nactus sit auditores, eo majore studio ac diligencia utatur oportet ut sublimissimas veritates, adeo a vulgari intelligentia remotas, ad obtusiorum imperitorum aciem accommodent quibus, aeque ac sapientibus, ad aeternam beatitudinem adipiscendam sunt necessariae. Jam igitur, Venerabiles Fratres, Mosis verbis, in hac postrema litterarum Nostrarum parte, liceat vos alloqui: Si quis est Domini, jungatur mihi (4). Advertite, rogamus quæsumusque, quanta animarum clades ex una divinarum rerum ignoratione veniat. Multa forte utilia planeque laudatione digna,
aliud, requirit. Facilis longe est reperire oratorem qui copiose dicat ac splendide, quam catechistam qui praceptionem habeat omni ex parte laudabilem. Quamcumque igitur facilitatem cogitandi et eloquendi quis a natura sit nactus, hoc probe teneat, numquam se de christiana doctrina ad pueros vel ad populum cum animi fructu esse dicturum, nisi multa commentatione paratum atque expeditum. Falluntur sane qui plebis imperitia ac tarditate fis, hac in re negligentius agere se posse autumant. E contrario, quo quis rudiores nactus sit auditores, eo majore studio ac diligencia utatur oportet ut sublimissimas veritates, adeo a vulgari intelligentia remotas, ad obtusiorum imperitorum aciem accommodent quibus, aeque ac sapientibus, ad aeternam beatitudinem adipiscendam sunt necessariae. Jam igitur, Venerabiles Fratres, Mosis verbis, in hac postrema litterarum Nostrarum parte, liceat vos alloqui: Si quis est Domini, jungatur mihi (4). Advertite, rogamus quæsumusque, quanta animarum clades ex una divinarum rerum ignoratione veniat. Multa forte utilia planeque laudatione digna, in vestra cujusque dioecesi, sunt a vobis instituta in commissi g-reg-is commodum: velitis tamen, praesumite omnibus, quanta potestis contentione, quanto studio, quanta assiduitate hoc curare atque urgere, ut doctrinae christianae notitia cunctorum pervadat animos penitusque imbuat. Unusquisque, Petri Apostoli utimur verbis, sicut accepit gratiam, in alterutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis gratia Dei (5). Diligentiam industriasque vestras, beatissima Virgine immaculata intercedente, fortunet vobis Apostolica benedictio, quam, testem caritatis Nostrae ac coelestium gratiarum auspice, vobis et clero ac populo cuique creditur amantissime impertimus. Datum Romae, apud Sanctum Petrum, die xv Aprilis MDCCCCV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. 2. Allocution consistoriale du 27 mars 1906. Venerabiles Fratres, Amplissimum coetum vestrum, tertium pro officii munere allocuturos, piget Nos admodum ea iterum afferre argumenta, quae non laetitiam faciant, sed moerorem confirment. Sed nostis optime hunc esse Dei providentis nutum, ut tristibus Ecclesia ne careat unquam, ut nempe hanc sit Sponso, qui, quolibet sibi exhiberet gloriosam, non habentem maculam, poni voluit in signum cui contradiceretur. Querebatur ad vos, Venerabiles Fratres, consilia agitari apud Gallos, quae maxime religioni essent infesta; querebamus propositum, non eam modo rescindendi pactionem quam, superiore ineunte saeculo, ad commune religionis et civitatis bonum Romanus Pontifex ac reipublicae Gallorum moderatores
dispensatores multiformis gratia Dei (5). Diligentiam industriasque vestras, beatissima Virgine immaculata intercedente, fortunet vobis Apostolica benedictio, quam, testem caritatis Nostrae ac coelestium gratiarum auspice, vobis et clero ac populo cuique creditur amantissime impertimus. Datum Romae, apud Sanctum Petrum, die xv Aprilis MDCCCCV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. 2. Allocution consistoriale du 27 mars 1906. Venerabiles Fratres, Amplissimum coetum vestrum, tertium pro officii munere allocuturos, piget Nos admodum ea iterum afferre argumenta, quae non laetitiam faciant, sed moerorem confirment. Sed nostis optime hunc esse Dei providentis nutum, ut tristibus Ecclesia ne careat unquam, ut nempe hanc sit Sponso, qui, quolibet sibi exhiberet gloriosam, non habentem maculam, poni voluit in signum cui contradiceretur. Querebatur ad vos, Venerabiles Fratres, consilia agitari apud Gallos, quae maxime religioni essent infesta; querebamus propositum, non eam modo rescindendi pactionem quam, superiore ineunte saeculo, ad commune religionis et civitatis bonum Romanus Pontifex ac reipublicae Gallorum moderatores fecerant; sed, lege lata, civilis imperiis ab Ecclesia discidium perpetuo sanciendi. Jam vero, etsi Nos omni studio omnique qua licebat ratione, etiam postremis hisce diebus, tantam cladem avertere conati sumus, quin et conari adhuc voluntas est, quum nihil a Nobis longius absit quam velle Nos a pactis conventis eximere; attamen eo res urgetur ardore, ut sit plane pertimescendum ne brevi ad exitus deducatur. — Gallorum gentis, quam Nos ex animo adamamus, vicem dolemus graviter: quidquid enim damni ubivis obveniat Ecclesiae, id experiendo novimus rei quoque publicae detrimentum esse. Teneant hoc probe, non solum qui in Gallia catholicarum sunt partium, quibus Ecclesiae defensionem suscipere sanctum esse debet; verum etiam pacis publicaeque securitatis quotquot sunt amatores, ut communi fine studio tantam patriae perniciem prohibeant. Haec inter, Venerabiles Fratres, contristat adhuc animum immanitas belli, quo extremae jam diei Orientis orae caedibus, incendiis, sanguine, funestantur. Quot ibi rerum lacrimae! Vices Illius in hisce terris agentes, qui auctor est et conciliator pacis, Deum in spiritu humilitatis exsiccabimus, ut principibus ac populis quae ad concordiam pertinent consilia benigne impertiat. Tot plane tantotque genus ubique hominum conficiunt mala, ut non sit opus armorum etiam strepitu perturbari et contentione bellorum! Quantum pacis studio ex omni parte sit tribuendum,
eo res urgetur ardore, ut sit plane pertimescendum ne brevi ad exitus deducatur. — Gallorum gentis, quam Nos ex animo adamamus, vicem dolemus graviter: quidquid enim damni ubivis obveniat Ecclesiae, id experiendo novimus rei quoque publicae detrimentum esse. Teneant hoc probe, non solum qui in Gallia catholicarum sunt partium, quibus Ecclesiae defensionem suscipere sanctum esse debet; verum etiam pacis publicaeque securitatis quotquot sunt amatores, ut communi fine studio tantam patriae perniciem prohibeant. Haec inter, Venerabiles Fratres, contristat adhuc animum immanitas belli, quo extremae jam diei Orientis orae caedibus, incendiis, sanguine, funestantur. Quot ibi rerum lacrimae! Vices Illius in hisce terris agentes, qui auctor est et conciliator pacis, Deum in spiritu humilitatis exsiccabimus, ut principibus ac populis quae ad concordiam pertinent consilia benigne impertiat. Tot plane tantotque genus ubique hominum conficiunt mala, ut non sit opus armorum etiam strepitu perturbari et contentione bellorum! Quantum pacis studio ex omni parte sit tribuendum, sensere nuper feliciter qui Brasiliam, Peruviam, Boliviam supremo imperio moderantur. Exortis enim de praescribendis regendisque finibus controversias inter foederatas Brasiliae civitates; et utramque gentem, Peruvianam videlicet ac Boliviensem, periclitari vetus concordia videbatur. At vero, qui publicae rei respondentes praesunt, sapienti equidem saluberrimoque consilio, contentionem alieno judicio terminandam decreverunt, Qua in re, cum prudentissime reputarent tutandae pacis officium Pontificatui maximo innatum fere esse atque insitum, communi sententia, Sedis hujus Apostolicae Nuntium virorum coetui praefecerunt, quorum esset causa suae Tragediae dirimenda. — Quae dum vobiscum, Venerabiles Fratres, laeto animo communicamus, dictarum gentium Praesidibus gratias publice referre libet quod honorem ejusmodi Nobis et Cathedrae Beati Petri habere voluerint. Quam conjunctionem Nobiscum, quae maximarum utilitatum conciliatrix est, utinam pro merito aestimarent qui Equatorianae Reipublicae regimine potiuntur. Scilicet Romani Pontifices antecessores Nostri, atque in primis Pius IX sanctissimae recordationis, charitatem suam in Equatorianum populum multis magnisque argumentis demonstrarunt. Quid vero? Eas modo leges ibi latas novimus, quae ad catholicam Ecclesiam et antiquam patrum religionem non vexandam solum sed pene interimentum sancit quis dixerit. — Nos, ne deesse muneri videamur, illatum religioni vulnus non dolemus modo, sed publice arguimus; sperantes considerata consilia ab iis, quorum interest utilitatum suae gentis prospicere, esse capienda. Episcopos interea et catholicos