jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
Episcopus Orator concelebere potest sacerdotibus suae dioecesis facultatem recipiendi eleemosynam vel pro secunda Missa, vel pro Missis festorum in Galliasuppressorum, dummodo supradicta eleemosyna pro sua dioecesi operibus piis applicetur. Porro vestigiis trium suorum antecessorum inhaerens idem Orator Episcopus concessit sacerdotibus, ut quaecumque sit eleemosynae quantitas, ad Cancellariam episcopalem non mittatur nisi eleemosyna synodalis, iclest Lib. 1.5o. Quaeritur an haec Episcopi concessio sit legitima. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit: Ad. I. Affirmative, dummodo et quousque excessus in modo aut alius abusus non oriatur, super quo Ordinarii erit vigilare. Ad II. Negative. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. GAJETANUS DE LAI, Secretarius. III. LEOPOLIEN. (Lemberg). Beatissime Pater, Archiepiscopus Leopolitensis Ruthenorum relatus ad Decretum S. C. Concilii diei 11 Maii 1904 quoad Missas manuales, humiliter petit solutionem sequentium dubiorum: I. An juxta art. 2 termini persolutionis statui possint: usque ad 10 Missas in mense 20 in 2 mensibus 40 in 3 mensibus 60 in 4 mensibus 80 in 5 mensibus 100 in 6 mensibus et ita porro pro quibuslibet 20 Missis unum mensem addendo. II. An hi termini intelligantur seorsim quoad quemlibet stipendium offerentem, vel etiam intelligi possint cumulative quoad omnes aliqua occasione v. g. in aliqua solemnitate offerentes; ita ut si tunc stipendia offerentur 100 oblatis, a quolibet pro una Missa, omnes has Missas in termino sex mensium persolvi debearant. III. An in casu art. 7 pro sacerdotibus qui ab Ordinario stipendia accipiunt, termini currant non a die quo primarii offerentes stipendia dederunt, sed ex concessione Apostolicae Sedis a die quo Ordinarius ipsis stipendia tribuit. IV. An ista stipendia, etsi primario a pluribus offerentibus data, tamen in casu art. 7 tamquam ab uno scilicet Ordinario oblato censenda sint. V. An liceat Ordinario omnibus his Missis communem generalem intentionem (ad intentionem dantium) praescribere, etsi a primariis offerentibus species intentiones praescriptae fuissent. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Rem relinquitur ad discretum judicium et conscientiam sacerdotum juxta Decretum et regulas ab ipsis doctoribus traditas. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam, dummodo aliter
in aliqua solemnitate offerentes; ita ut si tunc stipendia offerentur 100 oblatis, a quolibet pro una Missa, omnes has Missas in termino sex mensium persolvi debearant. III. An in casu art. 7 pro sacerdotibus qui ab Ordinario stipendia accipiunt, termini currant non a die quo primarii offerentes stipendia dederunt, sed ex concessione Apostolicae Sedis a die quo Ordinarius ipsis stipendia tribuit. IV. An ista stipendia, etsi primario a pluribus offerentibus data, tamen in casu art. 7 tamquam ab uno scilicet Ordinario oblato censenda sint. V. An liceat Ordinario omnibus his Missis communem generalem intentionem (ad intentionem dantium) praescribere, etsi a primariis offerentibus species intentiones praescriptae fuissent. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Rem relinquitur ad discretum judicium et conscientiam sacerdotum juxta Decretum et regulas ab ipsis doctoribus traditas. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam, dummodo aliter non constat de voluntate oblatorum. Ad III. Affirmative idest obligationem incipere a die quo sacerdotes Missas celebrandas ab Ordinario recipiunt. Ad IV. Affirmative, dummodo aliter non constat de voluntate oblatorum. Ad V. Episcopus curet ut quantum fieri potest Missas a pluribus recipiendas a pluribus sacerdotibus tempore debito satisfiant. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. IV. CONGREGATIONIS SPIRITUS SANCTI. Beatissime Pater, Superior Generalis Congregationis a Spiritu Sancto humiliter postulat : I. An ad art. 7 Decreti De observandis diei 11 Maii 1904 sub nomine Ordinariorum veniant quoque Praelecti Regulares pro suis respectivis subditis. II. An Episcopi dioecesani et Praelecti Regulares, qui aliis Episcopis seu Praelectis Regularibus Missas cum sua eleemosyna celebrandas tradiderint, ab omni obligatione coram Deo et Ecclesia relevati censeantur; an potius obligatione teneantur usque dum peractae celebrationis fidem sint assequuti. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Affirmative. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. N. B. — Il existe, entre ces textes, spécialement au n°III, et ceux qui ont été publiés par les Revues, deux légères différences de rédaction; nous donnons le texte définitivement
Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. IV. CONGREGATIONIS SPIRITUS SANCTI. Beatissime Pater, Superior Generalis Congregationis a Spiritu Sancto humiliter postulat : I. An ad art. 7 Decreti De observandis diei 11 Maii 1904 sub nomine Ordinariorum veniant quoque Praelecti Regulares pro suis respectivis subditis. II. An Episcopi dioecesani et Praelecti Regulares, qui aliis Episcopis seu Praelectis Regularibus Missas cum sua eleemosyna celebrandas tradiderint, ab omni obligatione coram Deo et Ecclesia relevati censeantur; an potius obligatione teneantur usque dum peractae celebrationis fidem sint assequuti. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Affirmative. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. N. B. — Il existe, entre ces textes, spécialement au n°III, et ceux qui ont été publiés par les Revues, deux légères différences de rédaction; nous donnons le texte définitivement approuvé. IV. — S. C. DES RITES. I. MISSIOBIARIORUM AFRICÆ. Sur la fête de la Dédication. Hodiernus Moderator Generalis Societatis Missionariorum Africae (Pères Blancs) Sacrorum Rituum Congregationi sequentia dubia circa festum Dedicationis pro opportuna solutione humiliter exposuit, nimirime: I. Utrum obligatio celebrandi festum Dedicationis Ecclesiarum, Dominica post Octavam Omnium Sanctorum, per Decretum Cardinalis Caprara imposita omnibus Ecclesiis Gallicanis, extendatur ad omnes regiones decursu temporis Galliae subjectas, v. g. Sahara, Sudan, sine ulla praevia concessione Sanctae Sedis, vel expressa declaratione Praelati ecclesiastici, sive ibi sint Ecclesiae consecratae, sive tantum benedictæ. II. Utrum obligatio persolvendi Officium Dedicationis, de qua agitur in decreto n. 3752 Vicariatus Apostolici Senegambiae d. d. 28 Novembris 1891, pro Missionariis dicti Vicariatus, extendatur etiam ad eos Missionarios qui Calendario proprio gaudent, diverso scilicet a Calendario Vicariatus, vel Diœceseos (I). III. Et quatenus Negative, utrum tamen isti Missionarii in diœcesi ubi festum celebratur commorantes, in Oratorio proprio (semipublico), extracivitatem posito, celebrare debent solemnitatem Dedicationis in praefata Dominica, ex eo quod nulla dies pro tali festo in Calendario Societatis designatur. Et Sacra eadem Congregatio, ad relationem subscripti Secretarii, exquisito voto Commissionis Liturgicae, reque sedulo perpensa, rescribendum censuit: Ad I. Affirmative, juxta Decretum Cardinalis Legati Caprara pro reductione festorum d. d.
per Decretum Cardinalis Caprara imposita omnibus Ecclesiis Gallicanis, extendatur ad omnes regiones decursu temporis Galliae subjectas, v. g. Sahara, Sudan, sine ulla praevia concessione Sanctae Sedis, vel expressa declaratione Praelati ecclesiastici, sive ibi sint Ecclesiae consecratae, sive tantum benedictæ. II. Utrum obligatio persolvendi Officium Dedicationis, de qua agitur in decreto n. 3752 Vicariatus Apostolici Senegambiae d. d. 28 Novembris 1891, pro Missionariis dicti Vicariatus, extendatur etiam ad eos Missionarios qui Calendario proprio gaudent, diverso scilicet a Calendario Vicariatus, vel Diœceseos (I). III. Et quatenus Negative, utrum tamen isti Missionarii in diœcesi ubi festum celebratur commorantes, in Oratorio proprio (semipublico), extracivitatem posito, celebrare debent solemnitatem Dedicationis in praefata Dominica, ex eo quod nulla dies pro tali festo in Calendario Societatis designatur. Et Sacra eadem Congregatio, ad relationem subscripti Secretarii, exquisito voto Commissionis Liturgicae, reque sedulo perpensa, rescribendum censuit: Ad I. Affirmative, juxta Decretum Cardinalis Legati Caprara pro reductione festorum d. d. 6 Aprilis 1802 et alterum Generale S. R. C. n. 3863 Celebrationis Festorum Patroni loci, Dedicationis ac Tituli Ecclesiae 9 Julii 1895 ad III (2). Ad II. Affirmative, nisi indultum obtinuet a Sancta Sede celebrandi Anniversarium Dedicationis omnium Ecclesiarum Ordinis sive Societatis die diversa ab illa in qua Clerus secularis celebrat Dedicationem omnium Ecclesiarum, juxta Decretum n. 3861 Ordinis Minorum Capuccinorum Provinciae Hollandiae 22 Junii 1895 ad I (3) et n. 3925 Ordinis Minorum Capuccinorum 20 Julii 1896 ad V (4). Atque ita rescripsit, die 1 Aprilis 1905. A. Card. TRIPEPI, Pro-Prefectus. D. PANICA, Archiep. Laodicea, Secretarius. (I) Canoniste, 1902, p. 378. (2) Canoniste, 1902, p. 718. (3) Canoniste, 1895, p. 617. (4) Canoniste, 1907, pp. 40 et 101. 2. ABYSSINIE. Décret d'introduction de la cause du Vénérable Justin de Jacobis, Lazariste, vicaire apostolique de l'Abyssinie. Praecepto quod Dominus Noster Jesus Christus dedit discipulis suis, ut se invicem diligerent sicut ipse dilexerat eos, aliud novissimum adjecit mandatum, quo sicut missus a Patre et ipse discipulos mittens, in universum mundum eos abire, gentesque docere et baptizare jussit, promissa cum suo perenni auxilio alterius Paracliti seu Spiritus Sancti virtute. Quo munere sancto perfuncti Apostoli virique apostolici a primordiis Ecclesiae usque in praesens
celebrat Dedicationem omnium Ecclesiarum, juxta Decretum n. 3861 Ordinis Minorum Capuccinorum Provinciae Hollandiae 22 Junii 1895 ad I (3) et n. 3925 Ordinis Minorum Capuccinorum 20 Julii 1896 ad V (4). Atque ita rescripsit, die 1 Aprilis 1905. A. Card. TRIPEPI, Pro-Prefectus. D. PANICA, Archiep. Laodicea, Secretarius. (I) Canoniste, 1902, p. 378. (2) Canoniste, 1902, p. 718. (3) Canoniste, 1895, p. 617. (4) Canoniste, 1907, pp. 40 et 101. 2. ABYSSINIE. Décret d'introduction de la cause du Vénérable Justin de Jacobis, Lazariste, vicaire apostolique de l'Abyssinie. Praecepto quod Dominus Noster Jesus Christus dedit discipulis suis, ut se invicem diligerent sicut ipse dilexerat eos, aliud novissimum adjecit mandatum, quo sicut missus a Patre et ipse discipulos mittens, in universum mundum eos abire, gentesque docere et baptizare jussit, promissa cum suo perenni auxilio alterius Paracliti seu Spiritus Sancti virtute. Quo munere sancto perfuncti Apostoli virique apostolici a primordiis Ecclesiae usque in praesens divinam Jesu Christi missionem in fidei ipsiusque Ecclesiae propagatione jugiter ostenderunt. Ex his recensendus est Justinus de Jacobis e Congregatione Missionis, Episcopus Nilopolitanus, et Vicarius Apostolicus Abyssinensis, qui ceteros apostolicos viris aemulatus sanctitatis et virtutis fama ita praefulsit, ut dignus sit habitus illustris condemnari testimonio cl. ment. Cardinalis Massaia, tunc temporis Vicarii apud Gallas, a quo et Episcopus consecratus est et veluti exemplar et magister missionariis propositus fuit. Dei Famulus in oppido S. Fele, Muranae dioeceseos, ex Lucania provincia, ex piis honestisque parentibus in lucem editus die 9 Octobris MDCCC, sacro lustratus est lavacro, indito nomine Justino. Fervidam sortitus indolem et ad virtutem proclivem, novenniales ad sacram synaxim accessit novisque auctus scientiae pietatisque incrementis, quum decimum octavum aetatis annum attigisset, ad perfectiorem vitae statum amplectendum toto animo incubuit. Divinam vocationem secutus Congregationem Missionis S. Vincentii a Paulo ingressus est. Neapoli tyrocinio expleto atque probato vota simplicia nuncupavit. Ad sacerdotium per gradus promotus animarum saluti procurandae sedulam operam dedit. Uriam primum, Monopolim deinde missus, consocios sedificavit. Lyciensi Congregationis domus praepositus, in Neapolitana civitate tyronum magister et domus dei Virginis nuncupatae superior, hisce muneribus egregie perfunctus est. Sibi austerus, ceteris comis, Deo in oratione junctus, concionatoris insimul et confessarii optimi laudem promeruit.
temporis Vicarii apud Gallas, a quo et Episcopus consecratus est et veluti exemplar et magister missionariis propositus fuit. Dei Famulus in oppido S. Fele, Muranae dioeceseos, ex Lucania provincia, ex piis honestisque parentibus in lucem editus die 9 Octobris MDCCC, sacro lustratus est lavacro, indito nomine Justino. Fervidam sortitus indolem et ad virtutem proclivem, novenniales ad sacram synaxim accessit novisque auctus scientiae pietatisque incrementis, quum decimum octavum aetatis annum attigisset, ad perfectiorem vitae statum amplectendum toto animo incubuit. Divinam vocationem secutus Congregationem Missionis S. Vincentii a Paulo ingressus est. Neapoli tyrocinio expleto atque probato vota simplicia nuncupavit. Ad sacerdotium per gradus promotus animarum saluti procurandae sedulam operam dedit. Uriam primum, Monopolim deinde missus, consocios sedificavit. Lyciensi Congregationis domus praepositus, in Neapolitana civitate tyronum magister et domus dei Virginis nuncupatae superior, hisce muneribus egregie perfunctus est. Sibi austerus, ceteris comis, Deo in oratione junctus, concionatoris insimul et confessarii optimi laudem promeruit. Quod illi maxime in votis erat ad missiones pergere, id libentissime assecutus est cum Apostolici Praefecti munus in Abyssinia ipsi delatum fuit. Ad usus Tigre capitis, veluti centro missionis constituto, quatuor fere menses impendit quasi in recessu praeparatorio coelestibus imploratis auxiliis, sive ad idiomata varia addiscenda, sive ad illarum regionum Principum, Procerum, ipsiusque regis Oube benevolentiam sibi captandam. Deinde romanum iter aggressus ut alios conquireret socios, obsequentissimas litteras ejusdem regis Oube, qui Servo Dei missionem ad Cairum commiserat, Summo Pontifici exhibuit, ad cujus pedes provolutus etiam Aethiopes perduxit atque obtulit. Romanam una cum Hierosolymitana peregrinatione peracta, in Abyssiniam reversus arduae missionis labores, angustias, pericula atque adversariorum insidias et insectationes forti mitique animo expertus est. Deo opitulante atque Regis auctoritate suffultus, plures ecclesias extruit, alias haeretica labe contaminatas, rogantibus incolis, reconciliat, et ad catholicum cultum restituit et convertit, simulque satagit ut seminaria et collegia pueris clericisque instituendis erigantur. Interea ne crescenti gregi sacerdotes et pastores in posterum deficerent, Romanus Pontifex Justinum, ex animi demissione reluctantem, sed divinae voluntati mandatisque Apostolicis obtemperantem, episcopali dignitate augue. Episcopus Nilopolitanus et paulo post anno MDCCCLXVIII Vicarius Apostolicus Abyssinensis renunciatus, veluti supracandelabrum positus in domo Dei, ita refulsit ut dissipatis errorum tenebris, quamplurimos in veritatis lucem
Principum, Procerum, ipsiusque regis Oube benevolentiam sibi captandam. Deinde romanum iter aggressus ut alios conquireret socios, obsequentissimas litteras ejusdem regis Oube, qui Servo Dei missionem ad Cairum commiserat, Summo Pontifici exhibuit, ad cujus pedes provolutus etiam Aethiopes perduxit atque obtulit. Romanam una cum Hierosolymitana peregrinatione peracta, in Abyssiniam reversus arduae missionis labores, angustias, pericula atque adversariorum insidias et insectationes forti mitique animo expertus est. Deo opitulante atque Regis auctoritate suffultus, plures ecclesias extruit, alias haeretica labe contaminatas, rogantibus incolis, reconciliat, et ad catholicum cultum restituit et convertit, simulque satagit ut seminaria et collegia pueris clericisque instituendis erigantur. Interea ne crescenti gregi sacerdotes et pastores in posterum deficerent, Romanus Pontifex Justinum, ex animi demissione reluctantem, sed divinae voluntati mandatisque Apostolicis obtemperantem, episcopali dignitate augue. Episcopus Nilopolitanus et paulo post anno MDCCCLXVIII Vicarius Apostolicus Abyssinensis renunciatus, veluti supracandelabrum positus in domo Dei, ita refulsit ut dissipatis errorum tenebris, quamplurimos in veritatis lucem reduxerit. Nihilominus exinde ortae irae atque invidiae haereticorum erga missionarios catholicos ac praecipue in Justinum, quem probris, calumniis atque minis ipsi appetere non destiterunt. Instigante episcopo haeretico atque jubente Theodoro, qui ex bello adversus regem Oube victor redierat, in vincula et in carcerem una cum discipulis conjectusest. Multa et atrocia in illo loco Gondar nuncupato per quinque menses pati debuit Justinus; neque ei defuit consummati martyrii voluntas prouti defecit tyranno animus capitalem sententiam ferendi. Hic enim timens excitare in se odium populi ob saevitiam in Servum Dei, omnium opinione justum et sanctum, iniquam sententiam temperavit, illata tantum in eum exilii poena. Catenis solutus atque e carcere emissus, Abyssiniam repetiit et in oppido Halay moratus est Justinus. Illuc veluti peregrinus itinere laboribusque defatigatus post unum et viginti apostolatus annos sanctis operibus plenos sibi suaeque missioni valde fructuosos, aliquantulum requiescere coepit. Dies tamen appropinquabat quae virum tot tantisque meritis cumulatum et cœlesti praemio dignum in perpetuam requiem sanctamque Dei civitatem introducere debbat. In febrim incidit Christi Famulus, putansque salubriori aere sua valetudini prospicere, consilium iter alias regiones adire; sed vix coepto itinere, morbo ingravescente sistere cogitur. Suas peregrinationis persentientem finem, novissima discipulis suis dedit salutis monita, extremisque Ecclesiae sacramentis religiose susceptis, pie
in illo loco Gondar nuncupato per quinque menses pati debuit Justinus; neque ei defuit consummati martyrii voluntas prouti defecit tyranno animus capitalem sententiam ferendi. Hic enim timens excitare in se odium populi ob saevitiam in Servum Dei, omnium opinione justum et sanctum, iniquam sententiam temperavit, illata tantum in eum exilii poena. Catenis solutus atque e carcere emissus, Abyssiniam repetiit et in oppido Halay moratus est Justinus. Illuc veluti peregrinus itinere laboribusque defatigatus post unum et viginti apostolatus annos sanctis operibus plenos sibi suaeque missioni valde fructuosos, aliquantulum requiescere coepit. Dies tamen appropinquabat quae virum tot tantisque meritis cumulatum et cœlesti praemio dignum in perpetuam requiem sanctamque Dei civitatem introducere debbat. In febrim incidit Christi Famulus, putansque salubriori aere sua valetudini prospicere, consilium iter alias regiones adire; sed vix coepto itinere, morbo ingravescente sistere cogitur. Suas peregrinationis persentientem finem, novissima discipulis suis dedit salutis monita, extremisque Ecclesiae sacramentis religiose susceptis, pie obdormivit in Domino die xxxi Julii anno MDCCCLX, aetatis suae sexagesimo. Justini de Jacobis corpus, quod omnes sive catholici sive haeretici sive mahometani custodire gestiebant, ad pagum Ebo elatum atque in ecclesia repositum, solemni funere peracto, honorifice sepelitur, confluentibus ad tumulum turmatim advenis et peregrinis divinam opem per intercessionem Servi Dei imploraturis. Interim sanctimoniae fama, quam Servus Dei adhuc vivens adeptus fuerat, post obitum in dies magis magisque clara causam dedit ut super ea Ordinariis Inquisitionibus informativisinstitutis, processuales tabulae Neapolitanae, Lycienses, et AbJssinenses ad S. Rituum Congregationem transmitterentur. Quum vero, peracta revisione scriptorum atque obtenta dispensatione ab interventu et voto Consultorum, nihil obstaret quominus ad ulteriora procedi posset, instante Rmo Dno Augustino Veneziani, Congregationis Missionis Postulatore Generali, attentisset litteris postulatoriis quorumdam Emorum S.R. E. Cardinalium, plurium Sacrorum Antistitum aliorumque virorum sive ecclesiastica sive civili dignitate praestantium, Emus et Rmi Patres, post relationem ipsius Cardinalis Ponentis, auditus voce et scripto R.P.D. Alexandro Verde, Sanctæ Fidei Promotore, omnibusque accurate perpensis, rescribere rati sunt: Affirmative seu signandam esse Commissionem, si Sanctissimo placuerit. Die 12 Julii igo4. Facta postmodum de his Sanctissimo Domino Nostro Pio Papa X per Emum et Rmum Dnum Cardinalem Aloisium Tripepi Sacrae Rituum Congregationis Pro-Praefectum relatione, Sanctitas Sua rescriptum Sacrae
Dei imploraturis. Interim sanctimoniae fama, quam Servus Dei adhuc vivens adeptus fuerat, post obitum in dies magis magisque clara causam dedit ut super ea Ordinariis Inquisitionibus informativisinstitutis, processuales tabulae Neapolitanae, Lycienses, et AbJssinenses ad S. Rituum Congregationem transmitterentur. Quum vero, peracta revisione scriptorum atque obtenta dispensatione ab interventu et voto Consultorum, nihil obstaret quominus ad ulteriora procedi posset, instante Rmo Dno Augustino Veneziani, Congregationis Missionis Postulatore Generali, attentisset litteris postulatoriis quorumdam Emorum S.R. E. Cardinalium, plurium Sacrorum Antistitum aliorumque virorum sive ecclesiastica sive civili dignitate praestantium, Emus et Rmi Patres, post relationem ipsius Cardinalis Ponentis, auditus voce et scripto R.P.D. Alexandro Verde, Sanctæ Fidei Promotore, omnibusque accurate perpensis, rescribere rati sunt: Affirmative seu signandam esse Commissionem, si Sanctissimo placuerit. Die 12 Julii igo4. Facta postmodum de his Sanctissimo Domino Nostro Pio Papa X per Emum et Rmum Dnum Cardinalem Aloisium Tripepi Sacrae Rituum Congregationis Pro-Praefectum relatione, Sanctitas Sua rescriptum Sacrae ejusdem Congregationis ratum habuit et confirmavit, propriaque manu signare die'nata est Commissionem introductionis causæ praedicti Ven. Servi Dei Justini de Jacobis, Episcopi Nilopolitani et Vicarii Apostolici Abyssinensis, e Congregatione Missionis S. Vincentii a Paulo, die 13, eisdem mense et anno. S. Card. CRETONI, Praef. D. PANIC!, Archiep. Laodicen., Secret. V. — S. C. DES INDULGENCES I. PUCELARUM CHARITATIS S. VINCENTII A PAULO. Sur une concession de l'autel privilège. Augustinus Veneziani Procuratoris Generalis fungens in Congregatione Missionis, Sacrae Indulgentiarum Congregationi humiliter exponit Pium IX s. m. Puellis a Charitate S. Vincentii a Paulo, per Breve diei 23 Julii 1857 indulsisse, ut « quandocumque ad altare sodalitii ubicumque existenti, quod apostolico privilegio decoratum pridem non fuerit, Sacrosanctum Missae sacrificium celebrare faciant per quemcumque sacerdotem... Missae sacrificium hujusmodi animae seu animabus pro qua seu pro quibus celebratum fuerit aequè suffragetur, ac si ad altare privilegiatum fuisset celebratum ». Cum autem ex verbis celebrare faciant, oriatur dubium: An praefatum altare censeri possit privilegiatum pro omnibus Missis quae inibi celebrantur, an pro his tantum Missis, quas Sorores, oblata ab ipsis eleemosyna, celebrandas committant; — ad S. Congregationem ejusdem dubii solutionem humiliter expostulatur. S. Congregatio Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita declara in casu verba illa celebrare faciant