jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
iad, oir gan iad-san nil leigheas ar ngeas le faghail. Mo lamh agus m'fhocal duit, a raidh ean, "má ritheann liom an cat inor do chur chun bais, go llocfad thar n-ais annso chughat leó. "Tar aníos chugham agus cuir do lamh fe m'oscail agus cuidigh liom. Do thainig abus do chuir a lamh fe n-a oscail agus thug leis go dtí an Oras é. "Téire amach go dtí an seoimrin sin amu agus tarraigh amach an chomhla atha ar an ndorus, agus líon do jV^anamhailin don or agus don airgead atá istig ann, agus ni 1 eIdh aon cheal ort ma dheineann thú gach ni mar deirim leat. Chuaidh Sean go dtí doras an tseomraagus do thug iarracht ar an gcomhla do tharrang amach. Acht do theipair. Thug se fe aríst agus aríst eile, acht do chinn air. Ó, arsan seanduine, "caithfidh tu me fein do thabhairt amach. Do thaing se thar n-ais mar a raibh an seanduine agus do rug greim airDo thug sé leis é mar a raibh an chomhla. Chomh tapaidh agus do leag sé a lamh ar an gcomhla do ghluais si leis gO héascaidh. Do leath a dhá shuil ar Shean le hiongantas agus le huathbhás nuair a chonnaic se chomh simplidhe agus do thainig se ar an seanduine an ni do theip air féin do dheunamh' Ni foláir," ar seisean," no bhís ana-laidir nuair bhís ld bhuachaill óg. Is amhlaidh a chrom an seanduine ar ghair1, "Tog leat an t-airgead, a Sheain, ar seisean, agus glualS leat chun bothair. Annsan do líon Seán an mailin agus bhí á chroidhe ag leimeadh le háthas istig i n-a chliabh. "Seadh, ar seisean leis fein, an té go mbionn an t-ádh ar maidin telS bíonn se leis go trathnona." Do ghluais se leis chun bothalf, agus is air ba ghirre an mhoill an baile cuain do shroistiot. Le linn do teacht go dtí an ce, b'shin é an t-am direacb g° raibh captaen na luinge a thug o Lochrainn é ar dtuis ar ti seóladh go hEirinn le n-a lasc adhmaid. Seadh, arsa Sea1]' Taim ábalta
le huathbhás nuair a chonnaic se chomh simplidhe agus do thainig se ar an seanduine an ni do theip air féin do dheunamh' Ni foláir," ar seisean," no bhís ana-laidir nuair bhís ld bhuachaill óg. Is amhlaidh a chrom an seanduine ar ghair1, "Tog leat an t-airgead, a Sheain, ar seisean, agus glualS leat chun bothair. Annsan do líon Seán an mailin agus bhí á chroidhe ag leimeadh le háthas istig i n-a chliabh. "Seadh, ar seisean leis fein, an té go mbionn an t-ádh ar maidin telS bíonn se leis go trathnona." Do ghluais se leis chun bothalf, agus is air ba ghirre an mhoill an baile cuain do shroistiot. Le linn do teacht go dtí an ce, b'shin é an t-am direacb g° raibh captaen na luinge a thug o Lochrainn é ar dtuis ar ti seóladh go hEirinn le n-a lasc adhmaid. Seadh, arsa Sea1]' Taim ábalta ar dhiol leat anois as an mormhaitheas a dheinlS dom. Ni thogfaidh mise aon phingin uait, do raidh all captaen, "acht beir leat abhaile é go dtí do bhean agus gO dtí do phaisri. Ar maidin lar n-a mhaireach d'fhag an loth an cuan, agus do sheól si amach ar an bhfarraige mhoir. Bbl an ghaoth ag séideadh i bhfabhar do, agus ni mor nalaetheanntJ do chaitheadar ag taisteal na mara go hErinn. D'fhág Seán slán agus beannacht ag an gcaptaen oual; shroicheadar cuan Corcaighe. Seadh, arsa Sean leis, "Ca am a mbeidh tu ag dul go crich Lochrann arist?"; o amaireach," do raidh an captaen, "agus da budh mhian leatsa bheith i n-aonfheacht liom beurfaidh me liom tu agUS failte.," Dubhairt Seán leis nar bhfeidir do féin go deó a mhaitheasaidhe do chuiteamh leis, acht gur mhaith leis da b'é a thoil é iarracht eile a thabhairt in n-aonfeacht leis &amp; Lochlainn, mar go raibh beagainin cÚraim aige le deunaod ann. Annsan do ghluais se leis abhaile. Ar an slighe do, do chuaidh sé isteach go siopa éadaigh agus do chuir se culaith bhreagh eadaigh air fein. Do thóg se capall agus carbhad. Nuair a thainig se go dtí
an bhfarraige mhoir. Bbl an ghaoth ag séideadh i bhfabhar do, agus ni mor nalaetheanntJ do chaitheadar ag taisteal na mara go hErinn. D'fhág Seán slán agus beannacht ag an gcaptaen oual; shroicheadar cuan Corcaighe. Seadh, arsa Sean leis, "Ca am a mbeidh tu ag dul go crich Lochrann arist?"; o amaireach," do raidh an captaen, "agus da budh mhian leatsa bheith i n-aonfheacht liom beurfaidh me liom tu agUS failte.," Dubhairt Seán leis nar bhfeidir do féin go deó a mhaitheasaidhe do chuiteamh leis, acht gur mhaith leis da b'é a thoil é iarracht eile a thabhairt in n-aonfeacht leis &amp; Lochlainn, mar go raibh beagainin cÚraim aige le deunaod ann. Annsan do ghluais se leis abhaile. Ar an slighe do, do chuaidh sé isteach go siopa éadaigh agus do chuir se culaith bhreagh eadaigh air fein. Do thóg se capall agus carbhad. Nuair a thainig se go dtí doras an tighe do bhuail duine dá phaisti jeisagus thug sé píosa coroin dho, agus dubhairtse leisa rádh e n-a mhathair gur mhaith leis í d'fheicsint. Do rith an Paiste beag abhaile agus dubhairt le n-a mhathair go raibh fear Uasal amii ar an bfhaithche agus gur mhaith leis í d'fheicsint. Feuch 1" ar seisean, Cad a thug se dom-sa." Is do theasbáin an piosa airgid di. O, a thaisce," arsan mháthair, Ni folair no is duine an-uasal é, agus cad ta againn le deunamh do i n-aon chor? Nil aon áit oireamnach againn dó, l11á is chun 'fanamhaint againne a thainig sé. D'imthig si 1Tlara raibh se, agus chuir si failte roime. "A rí na bhfeart," ar sise. Cé mharbhuighis, no ca bhfuairis teacht suas le bheith 1(1 dhuine uasal, agus gan d'aimsir ann ó fbagais an baile acht gob na dtrí seachtmhaine ?" Cad dubhart-sa leat," ar seisean, b acht na casfainn fein go deó no go mbeadh cosadhmaid no Uatais óir agam. Chaitheadar an oidhche-sin go subhach samh, le rcgha gach bidh agus togha gach dighe, rud nar chleachtuigheadar ®"ianih go dtí sin. Ar maidin amaireach ar bhreacadh an lae q lrnthig Sean agus cheannuigh se moltachan
d'fheicsint. Feuch 1" ar seisean, Cad a thug se dom-sa." Is do theasbáin an piosa airgid di. O, a thaisce," arsan mháthair, Ni folair no is duine an-uasal é, agus cad ta againn le deunamh do i n-aon chor? Nil aon áit oireamnach againn dó, l11á is chun 'fanamhaint againne a thainig sé. D'imthig si 1Tlara raibh se, agus chuir si failte roime. "A rí na bhfeart," ar sise. Cé mharbhuighis, no ca bhfuairis teacht suas le bheith 1(1 dhuine uasal, agus gan d'aimsir ann ó fbagais an baile acht gob na dtrí seachtmhaine ?" Cad dubhart-sa leat," ar seisean, b acht na casfainn fein go deó no go mbeadh cosadhmaid no Uatais óir agam. Chaitheadar an oidhche-sin go subhach samh, le rcgha gach bidh agus togha gach dighe, rud nar chleachtuigheadar ®"ianih go dtí sin. Ar maidin amaireach ar bhreacadh an lae q lrnthig Sean agus cheannuigh se moltachan breagh reamhar agus do thug leis abhaile é. Mhairbh se é, agus do bhain sé an croiceán, agus chuid síos i main an fheoil, agus ó bhuail sé ar a ghualain an máilín agus do ghabh sé comhghar Ó Mhaolaidhe(?) no gur shroich sé doras an leasa. D'adhuidh Sé teine bhreágh. Chuid sé seacht ndoirse ar an dtéine agus chuid sé píosa don bhfeoil i mbealach gach dorais do na seacht dorais. Nuair las an teine d'eirigh boladh meith on bhfeoil. Chuaidh Sean ar leath-thuaidh agus tuath fhaobhar mhaili i nár rang i nár deaslaimh. D'fhan sé le hais an chlaidheamh ar aiste. Insan bhfaire é dhó do chonnaic sé é ag sleamhnughadh a hath an beithigh urghraineamhaíl agus oiread ceann tarbh do dha shíl aige, agus é ag amharc síos agus suas. Nár bhí sé cortha ó bheith ag dearcadh agus ná feacaidh géire, do luigh sé chun na fíde d'itheadh go hamplamh. Is liath a bhí a shath don bhfeoil ithe aige, do shíne sé siar agus ó shearna sé uaidh a cheithre cosa le teis na teine agus is gearr go raibh sé i nár shrabha (?) mor, mar ní raibh aon eagla chuige air. Nuair a
bhreágh. Chuid sé seacht ndoirse ar an dtéine agus chuid sé píosa don bhfeoil i mbealach gach dorais do na seacht dorais. Nuair las an teine d'eirigh boladh meith on bhfeoil. Chuaidh Sean ar leath-thuaidh agus tuath fhaobhar mhaili i nár rang i nár deaslaimh. D'fhan sé le hais an chlaidheamh ar aiste. Insan bhfaire é dhó do chonnaic sé é ag sleamhnughadh a hath an beithigh urghraineamhaíl agus oiread ceann tarbh do dha shíl aige, agus é ag amharc síos agus suas. Nár bhí sé cortha ó bheith ag dearcadh agus ná feacaidh géire, do luigh sé chun na fíde d'itheadh go hamplamh. Is liath a bhí a shath don bhfeoil ithe aige, do shíne sé siar agus ó shearna sé uaidh a cheithre cosa le teis na teine agus is gearr go raibh sé i nár shrabha (?) mor, mar ní raibh aon eagla chuige air. Nuair a fuair Sean san riocht-san é do phreas sé thar chlaidheamh agus do tharraing sé le béim i dteorainn chinn agus an mhuiníl air, gur chuid an ceann ag spinneadh nár airde san aer. Acht do bhí sé ag casadh agus ag tuirling d'iarraidh teacht ar an gcolainn aríst acht do chuimhnigh Séán cad dubhairt an seanduine i gcríoch Lochlann leis agus mar sin bhuail sé an ceann aríst le béim eile agus do léag sé go talamh é. Do rinn sé minmheilt do cheann an chait. Ansin, nuair a bhí sé ar a suaimhneas agus gan aon duine chuige ná uaidh, chuidh sé isteach ag lorg an chloisteidh mar a raibh an scathan, an rasur, an tabhaile agus an ghalúnach, agus do fuarth sé é. Do bhuail sé chuige iad agus do tháinig thar an t-als abhaile ar an Bánóg. Bhí sé ag obair is ag gnó do féin no gur tháinig an la agus an mí suas agus do chuidh sé fa óin an chuain mara scar sé leis an gcaptaen. Bhí sé ann roimis agus chuid sé na milte fáilte roimis. Bhí aimsir bhreágh aca ag cur na mara dhóibh. Nuair shroicheadar Lochlainn d'fhág Sean an captaen agus
chuimhnigh Séán cad dubhairt an seanduine i gcríoch Lochlann leis agus mar sin bhuail sé an ceann aríst le béim eile agus do léag sé go talamh é. Do rinn sé minmheilt do cheann an chait. Ansin, nuair a bhí sé ar a suaimhneas agus gan aon duine chuige ná uaidh, chuidh sé isteach ag lorg an chloisteidh mar a raibh an scathan, an rasur, an tabhaile agus an ghalúnach, agus do fuarth sé é. Do bhuail sé chuige iad agus do tháinig thar an t-als abhaile ar an Bánóg. Bhí sé ag obair is ag gnó do féin no gur tháinig an la agus an mí suas agus do chuidh sé fa óin an chuain mara scar sé leis an gcaptaen. Bhí sé ann roimis agus chuid sé na milte fáilte roimis. Bhí aimsir bhreágh aca ag cur na mara dhóibh. Nuair shroicheadar Lochlainn d'fhág Sean an captaen agus d'imthigh sé fe dhéin na haidhe mar tarla na daoine min' aghalta air. Ar dhul do go dtí an doras do labhair an seanduine "Cead mile fáilte romhat, a Mhic Uí Shé," ar seisean, is maith a bhí a fhios agam-sa go raibh san ionad, agus báglaoidh d'aon duine a raightheadh ar do chomhairle. Ar thu' gas leat na fearaistí beaga ? "Do thugas, arsa Mac Uí Shé "Ti siad annso agam, ma dheineann siad aon tairbhe dhíbh." "Tar chugham aníos, arsa an seanduine, "agus beir me te O, deunfáidh, agus fáilte," arsa Sean, agus dá mbeadh obair níos truime. Fuair sé uisce bog agus do chimil sé all ghalúnach da fhásaigh fhada. Ansin do chruinn sé ar a bhearna rath leis an rasur. Ni fhaltamhla bhí sé beartaí aige ná guí leath a dheá síl ar Sheáin bhocht, mar in ionad an tseanduine is amhlaidh a bhí oghamach chuig mbliadhna agus fiche d'aís' Mhuise," arsa an seanduine eile, "Dein an cleas ceadh liom-sa." O, na dein, na dein," arsa an chéad tseanduine mar dá dtiocfaí-sa aníos chuige-seo an chéad la an tuisiteach annso, is é do bhas a thiocfadh as. "Mhuise," arsa Mac Uí Shé, is mairg a bhíonn
raightheadh ar do chomhairle. Ar thu' gas leat na fearaistí beaga ? "Do thugas, arsa Mac Uí Shé "Ti siad annso agam, ma dheineann siad aon tairbhe dhíbh." "Tar chugham aníos, arsa an seanduine, "agus beir me te O, deunfáidh, agus fáilte," arsa Sean, agus dá mbeadh obair níos truime. Fuair sé uisce bog agus do chimil sé all ghalúnach da fhásaigh fhada. Ansin do chruinn sé ar a bhearna rath leis an rasur. Ni fhaltamhla bhí sé beartaí aige ná guí leath a dheá síl ar Sheáin bhocht, mar in ionad an tseanduine is amhlaidh a bhí oghamach chuig mbliadhna agus fiche d'aís' Mhuise," arsa an seanduine eile, "Dein an cleas ceadh liom-sa." O, na dein, na dein," arsa an chéad tseanduine mar dá dtiocfaí-sa aníos chuige-seo an chéad la an tuisiteach annso, is é do bhas a thiocfadh as. "Mhuise," arsa Mac Uí Shé, is mairg a bhíonn go bocht agus a bhíonn go hollen i n-a dhiaidh-sin. Níor chuidh an mhaith amú ar aon duine riamh agus dá fhadh, ni mór an trioblóid dom-sa Sceimh na haignli á thabhairt air. "Tá go maith, mar sin, arsa an seanduine, "beatha duine a thoil, bíodh do thoil féin agat mar sin. Tar chugham isteach, do raibh Mac Uí Shé leis an seanduine. Do tháinig, agus do thug sé scríosaid dó ó bhuailc go talamh. "A mhúise, arsa an tseanbhean, "a mhic na ndeíghthréithre, dein an rud ceudna liom-sa. Agus do dhéan, agus tar éis an méid-sin ba mhor é iongantas do Mac Uí Shé nuair a chonnaic sé gur beirt dhreabhar agus deirbhshiúr a bhí ann. Bhíodar ana-bhádach ar fad dó agus choimeádaí ar feadh Seachtainí é. La amhain bhuaidar ag fiaighneamh aniamh i gcríoch Lochlann, agus ní raibh fiaighneamh ro-mhaith sa dha dheunamh, acht tráth nona agus an ghrian ag dul fós an oidhche ortu do tharlaidh gur tháinigid suas le luichín agus do mharphúighheadar í. Bhíodar chomh sasta is gur mharbh a bhí aca. Ag teacht abhaile thugadar ordughadh do na deirbhshiúir an luichín do chuid ag beriughadh. Nuair a bhí sé beirte chuid sí a phíosa
mar sin. Tar chugham isteach, do raibh Mac Uí Shé leis an seanduine. Do tháinig, agus do thug sé scríosaid dó ó bhuailc go talamh. "A mhúise, arsa an tseanbhean, "a mhic na ndeíghthréithre, dein an rud ceudna liom-sa. Agus do dhéan, agus tar éis an méid-sin ba mhor é iongantas do Mac Uí Shé nuair a chonnaic sé gur beirt dhreabhar agus deirbhshiúr a bhí ann. Bhíodar ana-bhádach ar fad dó agus choimeádaí ar feadh Seachtainí é. La amhain bhuaidar ag fiaighneamh aniamh i gcríoch Lochlann, agus ní raibh fiaighneamh ro-mhaith sa dha dheunamh, acht tráth nona agus an ghrian ag dul fós an oidhche ortu do tharlaidh gur tháinigid suas le luichín agus do mharphúighheadar í. Bhíodar chomh sasta is gur mharbh a bhí aca. Ag teacht abhaile thugadar ordughadh do na deirbhshiúir an luichín do chuid ag beriughadh. Nuair a bhí sé beirte chuid sí a phíosa beag féin chun gach duine aca, ar leathníodh. Bhí leisce ar Mac Uí Shé an luch d'ithe. Dubhairt sé nár ithe sé riamh roimhe-sin luch agus na fhuidhfadh sé é, mar nach raíb misneach laidir a dhothain aige. "Is doigh, ní fharaighfá si thu," arsa duine do na beirt eile. Nuair a chonnaic Mac Uí Shé iad ag tafánta comh dian air, bhéara sé ar an píosa bheag agus dubhairt sé ná beidh sé féin ag tormais níos mó os a choinne. Do dhún sé a dhá shúil agus do shlog sé síar í. Ní fhaltamhla bhí sí thiar aige ná phreas sé on mbord agus bhí sé ag rinnce is ag raith le hathas. Bhí na triúr eile ar gairí féin. Is doigh, mhuise, arsa duine aca leis an nduine: "Is maith an bhá agaibh atá cuirthe againne ar an Eireannach aganta. Raghaíodh dá cheille meid na luchtghaireach atá air." Cogar, a Sheáin, arsa an tLochlannach, "cá thá ag goilleachaint ort ?" O, a dhuine choir, arsa Sean, tá fios agam ar gach aon ní agam. Tá a fhios agam cad tá mo bhean agus mo Phaisti ag deunamh sa bhaile i n-Eirinn anois. Seadh, arsa an tLochlannach, tar
Nuair a chonnaic Mac Uí Shé iad ag tafánta comh dian air, bhéara sé ar an píosa bheag agus dubhairt sé ná beidh sé féin ag tormais níos mó os a choinne. Do dhún sé a dhá shúil agus do shlog sé síar í. Ní fhaltamhla bhí sí thiar aige ná phreas sé on mbord agus bhí sé ag rinnce is ag raith le hathas. Bhí na triúr eile ar gairí féin. Is doigh, mhuise, arsa duine aca leis an nduine: "Is maith an bhá agaibh atá cuirthe againne ar an Eireannach aganta. Raghaíodh dá cheille meid na luchtghaireach atá air." Cogar, a Sheáin, arsa an tLochlannach, "cá thá ag goilleachaint ort ?" O, a dhuine choir, arsa Sean, tá fios agam ar gach aon ní agam. Tá a fhios agam cad tá mo bhean agus mo Phaisti ag deunamh sa bhaile i n-Eirinn anois. Seadh, arsa an tLochlannach, tar a leith ar an mbord, agus ithe do dhinnéar. Do tháinig sé. Imthigh, arsa an tLochlannach leis na dhribhshiúir, tabhair chugainn braon don anairthe. Ní foláír, ma bhí an fheóil go maith, tá an t-anairthe níos fearr ná. D'ol Sean an t-anairthe ar intinn gur mó an fios a bheadh aige, acht ní tapamhal a bhlais sé é na bhí sé corthroin dall is bhí sé riamh. Bhí púic ar Sheán ansan. "A," arsan Lochlannach, is fearr mar sin tu ná mar do bhís ar dtuis, mar ní bhíonn an coimead istig ceart insan Eireannach i n-aofh chor. Acht ní aon bhaoghal go mbeir dealbh go deó aristNuair a raighir abhaile go hÉirinn, insan lios atá i gceann do thghe, tá trí phrocaí or fa thalamh ann agus bidis agat. D'fhág Sean ansan iad agus thug a aghaidh ar an rribaile. Do fuair sé na prócaí le hais claoidhe an leasa agus thug sé leis abhaile iad. Nuair a fuair sé é fein ar a shuaimhneas, do cheannuigh sé feirm mór thalaimh agus dodhéansea caisleán mor a thogail. Do bhí sé féin agus a bhean ag imtheacht1 ngluaisteán assan amach agus saoghal socair sámh aca. Is aO turus deidheanach a
aige, acht ní tapamhal a bhlais sé é na bhí sé corthroin dall is bhí sé riamh. Bhí púic ar Sheán ansan. "A," arsan Lochlannach, is fearr mar sin tu ná mar do bhís ar dtuis, mar ní bhíonn an coimead istig ceart insan Eireannach i n-aofh chor. Acht ní aon bhaoghal go mbeir dealbh go deó aristNuair a raighir abhaile go hÉirinn, insan lios atá i gceann do thghe, tá trí phrocaí or fa thalamh ann agus bidis agat. D'fhág Sean ansan iad agus thug a aghaidh ar an rribaile. Do fuair sé na prócaí le hais claoidhe an leasa agus thug sé leis abhaile iad. Nuair a fuair sé é fein ar a shuaimhneas, do cheannuigh sé feirm mór thalaimh agus dodhéansea caisleán mor a thogail. Do bhí sé féin agus a bhean ag imtheacht1 ngluaisteán assan amach agus saoghal socair sámh aca. Is aO turus deidheanach a bhíos ar cuaird i n-a bhfocair bhí paiste óg aca agus is mé féin an cáirdeas a bhí ar an mbaiste agus geallaim-se dhibh, a cháirde, ná raibh aon drochla agam. SHAN O SHEÁN DU BANOG Il était une fois, en des temps très anciens, un pauvre fermier qui habitait au Banog, et qui était tout à fait pauvre. Il était marié et avait une pleine maison de petits enfants. Un jour il dit à sa femme qu'il s'en irait chercher fortune par le vaste monde, et qu'il ne reviendrait pas qu'il n'eût une jupe de bois ou une botte d'or. Ayant fait ses adieux aux siens, il se dirigea vers le prochain port, où il s'entendit avec un capitaine de vaisseau qui s'en allait en Norvège chercher une cargaison de bois. Le capitaine le prit en affection, car il était très adroit pour le travail du bord. En débarquant en Norvège il fit ses adieux au capitaine, et lui dit qu'il ne pouvait pour lui être question de rentrer en Irlande, qu'il n'eût une jambe de bois ou une botte d'or. Là-dessus il le laissa et porta ses pas vers l'intérieur des terres. La région où il les porta
au Banog, et qui était tout à fait pauvre. Il était marié et avait une pleine maison de petits enfants. Un jour il dit à sa femme qu'il s'en irait chercher fortune par le vaste monde, et qu'il ne reviendrait pas qu'il n'eût une jupe de bois ou une botte d'or. Ayant fait ses adieux aux siens, il se dirigea vers le prochain port, où il s'entendit avec un capitaine de vaisseau qui s'en allait en Norvège chercher une cargaison de bois. Le capitaine le prit en affection, car il était très adroit pour le travail du bord. En débarquant en Norvège il fit ses adieux au capitaine, et lui dit qu'il ne pouvait pour lui être question de rentrer en Irlande, qu'il n'eût une jambe de bois ou une botte d'or. Là-dessus il le laissa et porta ses pas vers l'intérieur des terres. La région où il les porta n'était que montagnes et collines, car les maisons étaient rares par là à cette époque. Comme la nuit tombait, il parvint à une vallée solitaire, dont ni homme ni humain n'avait foulé le sol auparavant. Il aperçut à quelque distance une lumière clignotante vers laquelle il se dirigea. En entrant il vit deux barbons de vieillards et une vieille sorcière toute décrépiée, assise sur un escabeau dans un coin de la vieille maison. Mac Ui He les salua poliment et courtoisement, comme il était juste et convenable. Le vieillard qui était assis dans le coin sud de la maison lui répondit: « Viens ici que je te mange, car il y a longtemps que je n'ai goûté une bouchée de viande fraîche. » « N'y va pas, n'en fais rien, Mac Ui He », dit l'autre, « car je sais ce qui t'amène ici et, sans aucun doute, si tu fais ce que je te dis, tu n'as pas besoin d'aller chercher plus loin ce qu'il te faut ». « Comment cela ? » dit Mac Ui He. « Voici », dit le vieillard, « n'es-tu pas originaire du Banog » ? « Oui, ma foi, tout juste », dit
il vit deux barbons de vieillards et une vieille sorcière toute décrépiée, assise sur un escabeau dans un coin de la vieille maison. Mac Ui He les salua poliment et courtoisement, comme il était juste et convenable. Le vieillard qui était assis dans le coin sud de la maison lui répondit: « Viens ici que je te mange, car il y a longtemps que je n'ai goûté une bouchée de viande fraîche. » « N'y va pas, n'en fais rien, Mac Ui He », dit l'autre, « car je sais ce qui t'amène ici et, sans aucun doute, si tu fais ce que je te dis, tu n'as pas besoin d'aller chercher plus loin ce qu'il te faut ». « Comment cela ? » dit Mac Ui He. « Voici », dit le vieillard, « n'es-tu pas originaire du Banog » ? « Oui, ma foi, tout juste », dit Mac Ui He, « j'aurais on ne m'y reverra pas que je n'aie réalisé mon ambition en ce monde». « Il dépend de toi de la réaliser maintenant », dit le vieillard, « Au chevet de ta maison il y a un Vieux fort, et à l'intérieur de ce vieux fort se trouve l'instrument de notre délivrance. Si tu étais homme à rendre service, tu retournerais chez toi en Irlande, tu tuerais un bœuf gras, tu l'apporterais à la porte du fort, tu allumerais un grand feu et tu mettrais le bœuf à rôtir sur le feu, de façon que le fumet pénètre à l'intérieur du fort. Il y a dans le fort un gros chat. Il sortira manger la viande. Lorsqu'il en aura mangé son content, il s'étendra auprès du feu et s'endormira. Guette-le, l'attendant à la main une hache tranchante. Frappe-le d'un coup à la jonction de la tête et du cou, et n'aie pas le malheur de laisser la tête rejoindre le corps, car à noir l'industrieux (?) même serait incapable de l'en séparer à nouveau ». « Je ferai mon possible pour te rendre service, mon bon seigneur », dit han. « Ceci fait », dit
fort se trouve l'instrument de notre délivrance. Si tu étais homme à rendre service, tu retournerais chez toi en Irlande, tu tuerais un bœuf gras, tu l'apporterais à la porte du fort, tu allumerais un grand feu et tu mettrais le bœuf à rôtir sur le feu, de façon que le fumet pénètre à l'intérieur du fort. Il y a dans le fort un gros chat. Il sortira manger la viande. Lorsqu'il en aura mangé son content, il s'étendra auprès du feu et s'endormira. Guette-le, l'attendant à la main une hache tranchante. Frappe-le d'un coup à la jonction de la tête et du cou, et n'aie pas le malheur de laisser la tête rejoindre le corps, car à noir l'industrieux (?) même serait incapable de l'en séparer à nouveau ». « Je ferai mon possible pour te rendre service, mon bon seigneur », dit han. « Ceci fait », dit le vieillard, « franchis le mur du fort et entre. Dans le coin nord-ouest, il y a un petit réduit. Dans ce réduit se trouvent un miroir, un rasoir, une serviette et un savon. Apporte-les-nous ici, car, sans eux, il n'est pas de remède à notre enchantement ». « Par ma dextre et sur ma parole », dit Shân, « si je réussis à mettre à mort le gros chat, je reviendrai te les apporter ». « Viens ici, mets ta main sous mon bras et aide-moi ». Shân y alla, lui mit la main sous le bras et le mena à la porte. « Va jusqu'à cette petite cabane que tu vois là dehors, tire le verrou qui est sur la porte, remporte ton vieux sac de l'or et de l'argent qui se trouvent à l'intérieur, et tu ne manqueras désormais de rien, si tu fais comme je te dis. » Shân alla à la porte de la cabane et essaya de tirer le verrou. Mais ce fut en vain. Il essaya une deuxième fois, puis une troisième mais sans succès. « Oh », dit le vieillard, « il va falloir que tu me portes moi-même dehors ». Shân