jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
ante censaturum quam carnifex praecisam Andreae demortui manum ad se attulisset. Ita, die xxvi mensis maii anno MDCCCLXXXVI, aetatis suae tricesimo, venerabilis Dei famulus ad caelestia gaudia, martyrio facto, convolavit. Noe Mawgalli, proceris Mukwenda famulus vasis escariis conficiendis, virtutum christianorum laude magnopere floruit. Calendis novembribus anno MDCCCLXXXV baptismo ablutus, ab hominibus, quos rex Muaoga ad diripiendas Christifidelium domos circummiserat, lancea confossus, occisus die xxxi mensis maii, anno MDCCCLXXXVI, aetatis suae tricesimo. — Josephus Mkasa Balikuddembi, natus in pago Buwama, ob spectatam fidem a rege Mtesa delectus est, qui ei die et noctu serviret atque aegrotanti mederetur. Ejus filius Muaung-a, haud secus caput pater, venerabilem Dei servo plenissime confidebat; quare novum modo eum omnibus aulae regiae famulis praefecit, sed voluit quoque ut se moneret, si quid fecisset reprehensione dignum. Die xxx mensis aprilis anno MDCCCLXXXII baptismo et confirmatione donatus est et primo ad sacram Eucharistiam accessit, quam crebro deinde perceptron. Animi suavitate, caritatem religiosam et studium principis consilium ferens, non modo juvenes satis multos Christo lucratus est, sed etiam pueris regiis ceterisque aulicis consilium, hortatiis instructus, ut regis Muanga libidinem obsequerentur. Quod cum rex didiceret, coepit venerandum Dei famulum aversari, donec primus administrator, qui Josephum videbat, sollicitationis expugnatus, morte eum plecti jussit. Josephus, cælesti epulo recreatus, in locum Mengo abducitur, ubi, postquam denuntiavit, se regi et veniam dare et peunitiam consulere, prima persecutionis victima, a carnifex, capite abscisso, in ignem conjicitur, die xv mensis novembris anno MDCCCLXXXV, aetatis suae sexto et vicesimo. — Johannes Maria Muzei, in pago Minziro natus, tantam praesens ferebat gravitatem ut cognomine Muzeyi, id est senis, honestatus sit; prudentia quoque, caritate, suavitate animi, largitate in pauperes, aegrotorum amore insignis, pecuniam operamque suam in paupers reddendos contulit, quos christianam fide imbuebat. Finitum est et unius diei universa catechesis didicisse; baptismum autem ablutus est calends novembris anno MDCCCLXXXV et sacro chrismate perluitus insequenti anno, die ii mensis junii. Postquam Josephus Mkasa, amicissimus suus, immolatus est, cum se a rege interemptum iri intellexisset, occultare se noluit, nedum fugam caperet; immo etiam, comitante quodam Kibiriggi, regi in conspectum se dedit, a quo, causa quadam interposita, primus administrator adire jussus est. Fecit,
jussit. Josephus, cælesti epulo recreatus, in locum Mengo abducitur, ubi, postquam denuntiavit, se regi et veniam dare et peunitiam consulere, prima persecutionis victima, a carnifex, capite abscisso, in ignem conjicitur, die xv mensis novembris anno MDCCCLXXXV, aetatis suae sexto et vicesimo. — Johannes Maria Muzei, in pago Minziro natus, tantam praesens ferebat gravitatem ut cognomine Muzeyi, id est senis, honestatus sit; prudentia quoque, caritate, suavitate animi, largitate in pauperes, aegrotorum amore insignis, pecuniam operamque suam in paupers reddendos contulit, quos christianam fide imbuebat. Finitum est et unius diei universa catechesis didicisse; baptismum autem ablutus est calends novembris anno MDCCCLXXXV et sacro chrismate perluitus insequenti anno, die ii mensis junii. Postquam Josephus Mkasa, amicissimus suus, immolatus est, cum se a rege interemptum iri intellexisset, occultare se noluit, nedum fugam caperet; immo etiam, comitante quodam Kibiriggi, regi in conspectum se dedit, a quo, causa quadam interposita, primus administrator adire jussus est. Fecit, etsi insidias suspicabatur, quod religionis causa pavere atque extimescere a se alienum putaret. Primus vero regis administrator eum in stagnum, quod in praedio suo situm erat, proiectus jussit die xxvi mensis januarii anno MDCCCLXXXVII. — Dionysius Sembujja, in pago Bunono natus, puer regius, die xvi mensis novembris anno MDCCCLXXXV baptismum accepit et morum integritate floruit. Quem cum rex Muanga rogasset num duos aulicos christianae fidei rudimenta doceret, affirmantem, lanceae ictu confodit, ejusque caput abscindere jussit. Ita Dionysius die xxvi mensis maii anno MDCCCLXXXVI, aetatis suae sexto decimo, martyr occubuit. Quisquis horum omnium Acta martyrum perlegert, mirabitur profecto qua sapientia, quam tranquilla animi constantia et quo fidei spiritu, cum regis, tum primi administratoris et carnificum percontationibus responderint, in ipsis divinum Christi promissum « dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini » plane servatum auimadvertet. Constat etiam, gloriosum Venerabilium Dei Famulorum martyrium signa esse consecuta. Etenim non modo persecutores omnes tam misero mortis genere interierunt, ut liqueat justissimas ab ipsis poenas, quae culpae mirandum in modum responderent, Deum repetere voluisse, sed etiam, ilico post eorum duorum et viginti nigrorum supplicium, adeo animorum ardor ad catholicam fidem amplectendam auctus est, ut sit effuso martyrum sanguini trihuendum, testibus indigenis ipsis, quod, voluntatibus commutatis,
accepit et morum integritate floruit. Quem cum rex Muanga rogasset num duos aulicos christianae fidei rudimenta doceret, affirmantem, lanceae ictu confodit, ejusque caput abscindere jussit. Ita Dionysius die xxvi mensis maii anno MDCCCLXXXVI, aetatis suae sexto decimo, martyr occubuit. Quisquis horum omnium Acta martyrum perlegert, mirabitur profecto qua sapientia, quam tranquilla animi constantia et quo fidei spiritu, cum regis, tum primi administratoris et carnificum percontationibus responderint, in ipsis divinum Christi promissum « dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini » plane servatum auimadvertet. Constat etiam, gloriosum Venerabilium Dei Famulorum martyrium signa esse consecuta. Etenim non modo persecutores omnes tam misero mortis genere interierunt, ut liqueat justissimas ab ipsis poenas, quae culpae mirandum in modum responderent, Deum repetere voluisse, sed etiam, ilico post eorum duorum et viginti nigrorum supplicium, adeo animorum ardor ad catholicam fidem amplectendam auctus est, ut sit effuso martyrum sanguini trihuendum, testibus indigenis ipsis, quod, voluntatibus commutatis, latius in dies religio propagata sit atque adhuc propagetur. Et sane, post quattuor et viginti ab his evcntibus annos, plura centena millia catechumenorum et baptizatorum in ea regione iuberantur. Hiscem vero de causa factum est, ut de viginti duorum nigrorum martyrio canonicae inquisitiones instituerentur: quibus rite peractis, feliciter rec. deoSSor Noster Pius PP. X, die xiv mensis augusti anno MCMXLII, decretum signatum de introducenda Causa beatificationis seu declarationis martyrii venerabilium Dei famulorum Caroli Lwanga, Matthiae Murumba et Sociorum vulgo « de Uganda ». Postquam vero facultatem Nosmetipsi fecimus, die xix mensis decembris anno MCMXVIII, ex qua de martyrio et causa martyrii, itemque de signis seu miraculis, disceptari liceret, quamvis nondum elapsi essent quinquaginta anni a Venerabilium Servorum Dei nec, denique, cum in Congregatione Generali, coram Nobis habita, omnes qui convenerant, cum Reverendissimi Cardinales S. Rituum Congregatio praepositi, tum Patres Consultores, sententiam quisque suam protulissent, Nos dominico die secundo Quadragaesisimo, idest nono ac vicesimo mensis februarii, hoc anno, sollemniter decrevimus, constare de martyrio et causa martyrii venerabilium famulorum Dei Caroli Lwanga, Matthiae Murumba et Sociorum. Illi unum supererat ut iidem V,V.FF. NN. et Patres Consultores rogarentur, utrum tuto procedi posse censerent ad beatos honores iisdem venerabilibus Dei famulis decernendos. Quod fecit
Noster Pius PP. X, die xiv mensis augusti anno MCMXLII, decretum signatum de introducenda Causa beatificationis seu declarationis martyrii venerabilium Dei famulorum Caroli Lwanga, Matthiae Murumba et Sociorum vulgo « de Uganda ». Postquam vero facultatem Nosmetipsi fecimus, die xix mensis decembris anno MCMXVIII, ex qua de martyrio et causa martyrii, itemque de signis seu miraculis, disceptari liceret, quamvis nondum elapsi essent quinquaginta anni a Venerabilium Servorum Dei nec, denique, cum in Congregatione Generali, coram Nobis habita, omnes qui convenerant, cum Reverendissimi Cardinales S. Rituum Congregatio praepositi, tum Patres Consultores, sententiam quisque suam protulissent, Nos dominico die secundo Quadragaesisimo, idest nono ac vicesimo mensis februarii, hoc anno, sollemniter decrevimus, constare de martyrio et causa martyrii venerabilium famulorum Dei Caroli Lwanga, Matthiae Murumba et Sociorum. Illi unum supererat ut iidem V,V.FF. NN. et Patres Consultores rogarentur, utrum tuto procedi posse censerent ad beatos honores iisdem venerabilibus Dei famulis decernendos. Quod fecit Venerabilis Frater Noster Cardinalis Vincentius Vannutelli, Episcopus Ostiensis et Praenestinus, Sacri Conlegii Decanus et Causae Relator, in generali conventu coram Nobis habito die tertio ac vicesimo mensis martii vertentis anni; omnesque cum Reverendissimi Cardinales tutelus Ritibus praepositi, tam qui aderant Patres Consultores tuto procedi posse responderunt. Attamen in tanti momenti re Nostram aperire mentem distalimus, donec impensis precibus a Patre luminis auxilium posceremus. Quod cum interea fecissemus, tandem die dominico in Albis, idest ximensis aprilis, sacris pientissime operati, adciturs Reverendissimis Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensis et S. Rufinae, S. Rituum Congregationis Praefecto, et Vincentio Vannutelli, Episcopo Ostiensi et Praenestini, Sacri Conlegii Decano et Causae Relatore, nec non Angelus Mariani, Fidei Promotor generali, et Alexander Verde, S. Rituum Congregationis Secretario, sollemni decreto ediximus tuto procedi posse ad venerabilium servorum Dei Caroli Lwanga, Diathiae Murumba et Sociorum Martyrum vulgo « de Uganda » sollemnem Beatificationem. Quae cum ita sint, precibus plurimorum Episcoporum, et religiosorum Ordinum, necnon totius Congregationis Missionariorum Africæ, auctoritale Nostra Apostolica, harum Litterarum vi. concedimus ut Venerabiles Dei Famuli Carolos Lwanga, Mathiae Murumba eorumque viginti Socii, Martyres, quos supra signatim erun-avimus, Beati in posterum appellentur, porumque ipsana seu reliquias, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendæ, publice venerationi proponantur, atque imagines
re Nostram aperire mentem distalimus, donec impensis precibus a Patre luminis auxilium posceremus. Quod cum interea fecissemus, tandem die dominico in Albis, idest ximensis aprilis, sacris pientissime operati, adciturs Reverendissimis Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensis et S. Rufinae, S. Rituum Congregationis Praefecto, et Vincentio Vannutelli, Episcopo Ostiensi et Praenestini, Sacri Conlegii Decano et Causae Relatore, nec non Angelus Mariani, Fidei Promotor generali, et Alexander Verde, S. Rituum Congregationis Secretario, sollemni decreto ediximus tuto procedi posse ad venerabilium servorum Dei Caroli Lwanga, Diathiae Murumba et Sociorum Martyrum vulgo « de Uganda » sollemnem Beatificationem. Quae cum ita sint, precibus plurimorum Episcoporum, et religiosorum Ordinum, necnon totius Congregationis Missionariorum Africæ, auctoritale Nostra Apostolica, harum Litterarum vi. concedimus ut Venerabiles Dei Famuli Carolos Lwanga, Mathiae Murumba eorumque viginti Socii, Martyres, quos supra signatim erun-avimus, Beati in posterum appellentur, porumque ipsana seu reliquias, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendæ, publice venerationi proponantur, atque imagines radiis decorentur. Praeterea, eadem apostolica Nostra auctoritate, concedimus, ut de ills recitetur Officium et Missa singulis annis de Communi Plurimorum Martyrum cum Orationibus propriis per Nos adprobatis, secundum rubricas Breviarii et Missalis Romani. Hanc vero Officii recitationem et Missae celebrationem fieri dumtaxat concedimus in omnibus et singulis domus Missionariorum Africæ, qui vulgo Patres Albi nuncupantur, et in omnibus Praefecturis et Vicariatibus Apostolicis eidem Congregationi commissis vel in posterum committendis, ab omnibus Christifidelibus, qui Horas canonicas recitare teneantur, et, quod ad Missam attingit, ab omnibus sacerdotibus cum saecularibus tum regularibus ad tempora, in quibus festum agitur, confluentibus. Et quidem concedimus ut Sollemnia Beatificationis eorumdem Venerabilium Dei Famulorum in domibus et Praefecturis et Vicariis supra dictis, die per Ordinarios praefiniendo, peragi queant, intra annum postquam eadem sollemnia in Basilica Vaticana celebrata erunt. Nōu obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis, ac decretis de non cultu editis ceterisque contrariis quibuslibet. Volumus autem ut harum Litterarum exemplis etiam impressis, dummodo manu Secretarii S. Rituum Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus in disceptationibus etiam judicialibus fides habeatur, quae Nostrae voluntatis significationi, hisce Litteris ostenson, habeterut. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die vi mensis junii anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card.
qui vulgo Patres Albi nuncupantur, et in omnibus Praefecturis et Vicariatibus Apostolicis eidem Congregationi commissis vel in posterum committendis, ab omnibus Christifidelibus, qui Horas canonicas recitare teneantur, et, quod ad Missam attingit, ab omnibus sacerdotibus cum saecularibus tum regularibus ad tempora, in quibus festum agitur, confluentibus. Et quidem concedimus ut Sollemnia Beatificationis eorumdem Venerabilium Dei Famulorum in domibus et Praefecturis et Vicariis supra dictis, die per Ordinarios praefiniendo, peragi queant, intra annum postquam eadem sollemnia in Basilica Vaticana celebrata erunt. Nōu obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis, ac decretis de non cultu editis ceterisque contrariis quibuslibet. Volumus autem ut harum Litterarum exemplis etiam impressis, dummodo manu Secretarii S. Rituum Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus in disceptationibus etiam judicialibus fides habeatur, quae Nostrae voluntatis significationi, hisce Litteris ostenson, habeterut. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die vi mensis junii anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card. GASPARRI, ad Secretis Status. II. — Venerabiles Servæ Dei Maria Magdalena Fontaine et tres ejus sociæ, ex instituto Puellarum caritatis sancti Vincentii a Paulo, necnon Maria Clotilda Angela a Sancto Francisco Borgia et Decem ejus sociarum, et monialibus Ursulinis de Valenciennes, ad beatos caelitus honores evehuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Martyrum summa sanguine vel ab ipsis suis primordiis Ecclesia Dei, exhibere postea ad nostra usque tempora nunquam destitit miranda exempla fortitudinis. Id evenit etiam in immani illi aimpiaque seditione quæ, saeculo XVII iam ad finem vergente, Galliam universam per nefas exagitavit, avitamque ilius praenobilis regionis fidem penitus exstinguere molita est. Etenim, ea grassante seditione, ad sempiternum Ecclesiae decus renovatae quidem sunt martyrum coronae et palmae, et sacrae Deo virgines, veterum fidei adsertorum facinora aemulatae, atrocissima quaque pro Christo pati ipsamque cruentam vitae jacturam facere non dubitarunt. — Haec inter, quindecim accensentur Virgines, quarum priores quatuor ad Societatem pertinent Puellarum a Caritate, nimirum sorores Maria Magdalena Fontaine, Maria Francisca Lanel, Theresia Fantou et Joanna Gerard; undecim vero reli-iosis ex Ordine sunt Monialis Ursulinorum, eaeque nomen habent Maria Clotilda a sancto Francisco Borgia, Maria Scholastica a sancto Jacobo, Anna Josephina, Maria Ursula a sancto Bernardino, Maria Aloisa a
perpetuam rei memoriam. — Martyrum summa sanguine vel ab ipsis suis primordiis Ecclesia Dei, exhibere postea ad nostra usque tempora nunquam destitit miranda exempla fortitudinis. Id evenit etiam in immani illi aimpiaque seditione quæ, saeculo XVII iam ad finem vergente, Galliam universam per nefas exagitavit, avitamque ilius praenobilis regionis fidem penitus exstinguere molita est. Etenim, ea grassante seditione, ad sempiternum Ecclesiae decus renovatae quidem sunt martyrum coronae et palmae, et sacrae Deo virgines, veterum fidei adsertorum facinora aemulatae, atrocissima quaque pro Christo pati ipsamque cruentam vitae jacturam facere non dubitarunt. — Haec inter, quindecim accensentur Virgines, quarum priores quatuor ad Societatem pertinent Puellarum a Caritate, nimirum sorores Maria Magdalena Fontaine, Maria Francisca Lanel, Theresia Fantou et Joanna Gerard; undecim vero reli-iosis ex Ordine sunt Monialis Ursulinorum, eaeque nomen habent Maria Clotilda a sancto Francisco Borgia, Maria Scholastica a sancto Jacobo, Anna Josephina, Maria Ursula a sancto Bernardino, Maria Aloisa a sancto Francisco Assisiensi, Maria Laurentina a sancto Stanislao, Maria Augustina a sacro Corde Jesu, Maria Natalia a sancto Aloisio, Anna Maria, Maria Francisca et Maria Cordula a sancto Dominico. Harum primae quatuor in civitate Cameracensi, alterae vero in Valenciennes in catholicae fidei odium capitis damnatae, alacri libentique animo supplicium perpessae sunt. Quamvis cum de martyribus agatur « sola mors sit in qua residet heroicitas » ideoque necessarium non sit « vitam ante actam inquirere », expedit tamen paucis verbis et summatim quasi delibere vitam harum christianarum heroidum, ut ex operibus fides earum agnoscatur. Quod attinet ad quatuor Puellas a Caritate, illis id sane obtigerat ex auspicato, ut Atrebatensi in urbe eandem illam religiosam domum incolerent, quam in vivis adhuc agentes et operantes sanctus Vincentius a Paulo et ejus dilecta discipula vitaeque spiritualis filia Lodovica de Marillac erigendam curaverant. Piae communitati praerat Maria Magdalena Fontaine, quae adhuc adolescentula in Institutum Puellarum Caritatis cooptata, eos fecerat in virtute progressus ut domui regendae fuerit praeposita, quo in munere singularem prudentiam cum religiosa regularum observantia sociatam ostendisse constat. Imminente enim teterrima procella, sodales juniores, magis periculo obnoxias, ad proprias famili-ias jussit remeare vel ad extraneas nationes confugere; ipsa cum tribus probatis sororibus mansit Atrebati.
sunt. Quamvis cum de martyribus agatur « sola mors sit in qua residet heroicitas » ideoque necessarium non sit « vitam ante actam inquirere », expedit tamen paucis verbis et summatim quasi delibere vitam harum christianarum heroidum, ut ex operibus fides earum agnoscatur. Quod attinet ad quatuor Puellas a Caritate, illis id sane obtigerat ex auspicato, ut Atrebatensi in urbe eandem illam religiosam domum incolerent, quam in vivis adhuc agentes et operantes sanctus Vincentius a Paulo et ejus dilecta discipula vitaeque spiritualis filia Lodovica de Marillac erigendam curaverant. Piae communitati praerat Maria Magdalena Fontaine, quae adhuc adolescentula in Institutum Puellarum Caritatis cooptata, eos fecerat in virtute progressus ut domui regendae fuerit praeposita, quo in munere singularem prudentiam cum religiosa regularum observantia sociatam ostendisse constat. Imminente enim teterrima procella, sodales juniores, magis periculo obnoxias, ad proprias famili-ias jussit remeare vel ad extraneas nationes confugere; ipsa cum tribus probatis sororibus mansit Atrebati. Haee laborum et gloriae passionis sociae fuerunt Maria Francisca Lanel, Maria Theresia Fantou et Joanna Gerard, omnes in Gallia ortae et Instituti Caritatis benemerentissimae filiae, quae, non minus quam Antistita, tam legiferi Patris Vincentii a Paulo, quam Ordinis confundatricis Lodovicae genuinum nativumque hauserant spiritum. Et sane, licet inter civiles tumultus et pericula impendentia, nihil ipsae remisere de curis ac solatiis quae egenis atque. Aegrotis adhibere consueverant, imo constantius et alacrius inter omne genus asperitates in hoc praecipuo ipsarum professionis munere insistere perrexerunt. Monitae ut proprias salutem consulerent atque in tutiorum locum se reciperent, ne pauperes desererent, constanter recusarunt : donec semel iterumque id impositum eis fuit, quod incolumis conscientia salvisque religionis jura se praestare nobis posse pro certissimo habebant. Adactae ad juramentum quod libertatis et aequalitatis vocabatur, impavidae virgines flecti nescio pectore illud detrectarunt, ideoque in vincula cojectae, in publicos carceres detrusae sunt. Cameracensis in civitatem traductae, dum in custodia eorum, in levamen et solatium captivorum caritatis apostolatum exercent. In iudicium raptae ac de juramento praestando denuo atque instanter rogatae, veterum martyrum constantiam praesentantes, denegarunt jugum ; eaque de causa capite damnantur. Continuo de his supplicium sumptum. Euntes ad mortem Rosarium et Laudes Virginis recitabant, et, quasi triumphum agerent, caelesti
et pericula impendentia, nihil ipsae remisere de curis ac solatiis quae egenis atque. Aegrotis adhibere consueverant, imo constantius et alacrius inter omne genus asperitates in hoc praecipuo ipsarum professionis munere insistere perrexerunt. Monitae ut proprias salutem consulerent atque in tutiorum locum se reciperent, ne pauperes desererent, constanter recusarunt : donec semel iterumque id impositum eis fuit, quod incolumis conscientia salvisque religionis jura se praestare nobis posse pro certissimo habebant. Adactae ad juramentum quod libertatis et aequalitatis vocabatur, impavidae virgines flecti nescio pectore illud detrectarunt, ideoque in vincula cojectae, in publicos carceres detrusae sunt. Cameracensis in civitatem traductae, dum in custodia eorum, in levamen et solatium captivorum caritatis apostolatum exercent. In iudicium raptae ac de juramento praestando denuo atque instanter rogatae, veterum martyrum constantiam praesentantes, denegarunt jugum ; eaque de causa capite damnantur. Continuo de his supplicium sumptum. Euntes ad mortem Rosarium et Laudes Virginis recitabant, et, quasi triumphum agerent, caelesti jucunditate perfusae, hymnum "Ave maris stella" concinebant. Altera post alteram securi percussae, ad caelestis Sponsi complexum convolarunt; ultima ad altare pegma conscendit Antistita Maria Magdalena Fontaine. Haec, antequam securi submitteret caput, insigne protulit vaticinium ; nempe se suasque sodales ultimas hostias patibuli, nuntiavit adstanti populo ; et vaticinium probavit eventus. Religiosae enim ipsae sorores, novissimae revera fuerunt dirissimae illius insectationis victimae in urbe Cameracensi. Extremum hoc Puellarum Caritatis supplicium consummatum est die xxvi mensis junii anno MDCCXIV. —Quod si mentem convertamus ad Virgines Ursulinas, quae, eadem seditione debacchantes, Valencenis martyrium fecerunt, haud minus insignia christianae virtutis et constantiae exempla inveniemus. Clotildes Josepha Paillot, septem et viginti annos nata, cum Ursulinarum Valencenis asceterium ingressa est, in religione nomen assumpsit Mariae, Clotildis Angelae a sancto Francisco Borgia, et regulare vitae genus exorsa, tantam consororum aestimationem fiduciamque sibi conciliavit brevi, ut ad Sodalitatem moderandam eligeretur. Proditum memoriae est commissis sibi muris partes ipsam angelica dulcedine implevisse, simulque adeo virtutum laude praestitisse, ut % non modo omnibus esset carissima, sed etiam tamquam exemplum respiceretur. Prudentia cum animi lenitate sociata praecipue enituit, effecitque ut in sua religiosa familia regularis observantia ad amussim servaretur. Neque minus excelluit in puellis instituendis, quarum plures ab ea educatae, vel