jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
Occidentali in Vicariatum Apostolicum, auctoritate Nostra, vi praesentium, erigimus, iisdem limitibus servatis ac nomine Guineae Gallicae. Non obstantibus constitutionibus et sanctionibus apostolicis ceterisque omnibus, licet speciali atque individua mentione ac derogatione dignis, in contrarium facientibus quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anno Piscatoris, die xvn aprilis MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 431.) IV. Perantiqua Abbatia Neresheimensis Sanctorum Udalrici et Afrae in integrum restituitur et Congregationi Beuronensi unitur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Inter Suebiae coenobia, quondam celeberrima, tam antiquitatis gloria, quam regularis disciplinae laude atque humanarum litterarum studio, jure meritoque praeclara extitit et vulgatissima fama libera atque imperialis ad sanctorum Udalrici et Afrae abbatia Neresheimensis. Haec originem duxit ab Hartmanno, comite de Dilligen, qui, anno reparatae salutis 1095, ecclesiae monasteriique fundamenta posuit et, regularibus Canonicis ibi primo collocatis, mox illac sancti Benedicti monachos Hirsaugienses, perinsignis tunc observantiae, ex monasterio Petrishusiano. Constantiensis dioeceseos, accersivit atque ita ex hoc florentissimo monasticae disciplinae seminario surculos in sancto Udalrici monte plantavit, uberrimos integerrimae asceseos fructus in longam posteritatem daturos. Hanc fundationem recordatus me. Praecessor Noster Honorius Papa II propensae voluntatis peculiari testimonio, prosequutus, anno Domini 1125, apostolica auctoritate confirmavit : fratres autem per septem integra saecula, usque ad nefariam expulsionem iueunte saeculo nuper elapso peractam, piae fundatoris intentioni grato jugiter animo, laudabili studio responderunt. Abbates ad sanctorum Udalrici et Afrae, turbulentissimis etiam Ecclesiae ac Reipublicae temporibus, non solum ipsi inconcussa fide romanae unitati et catholicae veritati adhaeserunt, sed etiam suos in Christo filios suaeque editioni subditos ab omni haereseos contagio servaverunt immunes. Quo aptius proprias monasticae familiae et totius Ordinis bono consulereot; ab anno 1497 Bursfeldensi Congregationi subjecti fuerunt, visitationis munere saepius strenue functi, usque dum abbas Simpertus, anno Domini 1685, propriam Congregationem, Suebico Benedictinam nuncupatam, sub titulo Sancti Spiritus excitavit. Quantum vero promovendis litterarum studiis adlaboraveriot potissimum in alma Universitate O. S. B. Salisburgensi vix digno laudis praconio celebrari potest. Decorem autem domus Dei adeo iidem abbates dilexerunt, ut, neque laboribus neque sumptibus parcentes, novum itemque magnificum templum extruendum curaverint, amplitudine non minus quam structura et artis operum ac pictarum tabularum ornamento praenobile.
integra saecula, usque ad nefariam expulsionem iueunte saeculo nuper elapso peractam, piae fundatoris intentioni grato jugiter animo, laudabili studio responderunt. Abbates ad sanctorum Udalrici et Afrae, turbulentissimis etiam Ecclesiae ac Reipublicae temporibus, non solum ipsi inconcussa fide romanae unitati et catholicae veritati adhaeserunt, sed etiam suos in Christo filios suaeque editioni subditos ab omni haereseos contagio servaverunt immunes. Quo aptius proprias monasticae familiae et totius Ordinis bono consulereot; ab anno 1497 Bursfeldensi Congregationi subjecti fuerunt, visitationis munere saepius strenue functi, usque dum abbas Simpertus, anno Domini 1685, propriam Congregationem, Suebico Benedictinam nuncupatam, sub titulo Sancti Spiritus excitavit. Quantum vero promovendis litterarum studiis adlaboraveriot potissimum in alma Universitate O. S. B. Salisburgensi vix digno laudis praconio celebrari potest. Decorem autem domus Dei adeo iidem abbates dilexerunt, ut, neque laboribus neque sumptibus parcentes, novum itemque magnificum templum extruendum curaverint, amplitudine non minus quam structura et artis operum ac pictarum tabularum ornamento praenobile. Atamen, vix decennio post sollemnem novi hujus templi consecrationem, gliscit teterrima tempestate et rerum publicarum non minus quam sacrarum nefaria eversione, anno Domini 1802, libera atque imperialis haec Neresheimensis abbatia, a civili gubernio vi oppressa est. Quadragesimus quintus huius coenobii abbas, Michael Dobler, a sacro limine deturbatus, exsul supremum diem obiit anno 1815; novissimus autem ejusdem Capituli monachus anno 1854 ex vivis excessit. In praesens vero, quod felix faustumque sit, ex auspicio spes prope certa arridet futurum ut brevi enunciatum perinsigne coenobium in pristinum restituatur. Dilectus enim filius celsissimus Princeps vir de Thurn et Taxis, cuius in familiae proprietatem, ex lege saecularizationis, quam vocant, suppressae ejusdem abbatiae sedes omnesque possessiones transierunt, munificentia sua liberum usum monasterii, in statu quo antea servati, partemque non exiguam fundori ad archicoenobium Beuronensi O. S. B. coacessit. Quocirca cum dilectus filius Raphael Walzer, archiabbas monasterii sancti Martini Congregationis Beuronensis, Ordinis sancti Benedicti, desiderio flagrans denuo instaurandi tantam divini cultus scholam, supplicii prece Nos flagitaverit, ut ea decernere dignemur quae ad abbatiae ejusdem restitutionem conducant : Nos votis his annuendum ultra libenterque existimavimus. Et sane nihil Nobis magis cordi est, quam haec veteres inclyti Benedictini Ordinis abbatiae, haec veneranda fidei ac religionis monumenta, quae, licet inter
obiit anno 1815; novissimus autem ejusdem Capituli monachus anno 1854 ex vivis excessit. In praesens vero, quod felix faustumque sit, ex auspicio spes prope certa arridet futurum ut brevi enunciatum perinsigne coenobium in pristinum restituatur. Dilectus enim filius celsissimus Princeps vir de Thurn et Taxis, cuius in familiae proprietatem, ex lege saecularizationis, quam vocant, suppressae ejusdem abbatiae sedes omnesque possessiones transierunt, munificentia sua liberum usum monasterii, in statu quo antea servati, partemque non exiguam fundori ad archicoenobium Beuronensi O. S. B. coacessit. Quocirca cum dilectus filius Raphael Walzer, archiabbas monasterii sancti Martini Congregationis Beuronensis, Ordinis sancti Benedicti, desiderio flagrans denuo instaurandi tantam divini cultus scholam, supplicii prece Nos flagitaverit, ut ea decernere dignemur quae ad abbatiae ejusdem restitutionem conducant : Nos votis his annuendum ultra libenterque existimavimus. Et sane nihil Nobis magis cordi est, quam haec veteres inclyti Benedictini Ordinis abbatiae, haec veneranda fidei ac religionis monumenta, quae, licet inter mediae aetatis tenebras, quasi lucida sidera, micarunt, hac quidem nostra aetate ad pristinum decus et splendorem redemat. Quare, collatis consiliis cum dilecto filio Nostro S. R. E. Cardinali Praefecto Congregationis pro negotiis Religiosorum pertractandis, haec quae iussu nostradu saltum, apostolica Nostra auctoritate, per praesentes decernimus ; nimirme, I. Perantiquam abbatiam sanctorum Udalrici et Afrae Neresheimensem, O. S. B., cum omnibus joribus ac privilegiis olim ei concessis, in integrum restituimus, eamque tamquam abbatiam sui juris Congregationi Beuronensi unimus, nec non privilegiorum et favorum huic Congregationi concessorum participem earn reddimus. — II. Plenam Neresheimensis abbatiae sic per nos restitutae administrationem, cum omnibus juribus et facultatibus, quae abbati regulari de regimine ex jure competunt, dilecto filio Raphael Walzer, hodierno archiabatum, ejusque legitimis in memorata archiabbatiae sancti Martini de Beuron successoribus, tamquam administratoribus apostolicae hujus Sedis, committimus, usquequaque religiosa familia Neresheimensis tanta, favente Deo, incrementa susceperit, ut proprius eidem praefici possit abbas. Facultatem dictum abbatem nominandi, juxta constitutionem in eadem Congregatione vigentem, dicto administratori benigne concedimus, ad primum ipse opportunum tempus omniaque a sacris canones requisita: desse judicaverit. — III. Denique monachis Beuronensibus, qui ad efformandam primam restitutae abbatiae familiam mittantur, liberam impertimur facultatem, statim post restitutionem abbatiae Neresheimensis stabilitatem suam ibi firmandi, licet
sanctorum Udalrici et Afrae Neresheimensem, O. S. B., cum omnibus joribus ac privilegiis olim ei concessis, in integrum restituimus, eamque tamquam abbatiam sui juris Congregationi Beuronensi unimus, nec non privilegiorum et favorum huic Congregationi concessorum participem earn reddimus. — II. Plenam Neresheimensis abbatiae sic per nos restitutae administrationem, cum omnibus juribus et facultatibus, quae abbati regulari de regimine ex jure competunt, dilecto filio Raphael Walzer, hodierno archiabatum, ejusque legitimis in memorata archiabbatiae sancti Martini de Beuron successoribus, tamquam administratoribus apostolicae hujus Sedis, committimus, usquequaque religiosa familia Neresheimensis tanta, favente Deo, incrementa susceperit, ut proprius eidem praefici possit abbas. Facultatem dictum abbatem nominandi, juxta constitutionem in eadem Congregatione vigentem, dicto administratori benigne concedimus, ad primum ipse opportunum tempus omniaque a sacris canones requisita: desse judicaverit. — III. Denique monachis Beuronensibus, qui ad efformandam primam restitutae abbatiae familiam mittantur, liberam impertimur facultatem, statim post restitutionem abbatiae Neresheimensis stabilitatem suam ibi firmandi, licet secundum Constitutiones Beuronenses, monachi ad monasterium de novo fundandum transeuntes stabilitatem suam transferre non possint, nisi post quinquennium ibi peractum. — Haec concedimus, praecipimus, mandamus, decernentes praesentes Litteras firmas, validas atque efficaces semper exstare ac permanere, suosque plenos atque integros effectus sortiri atque obtinere, illisque ad quos spectant, suispsectare poterunt, nunc et in posterum plenissime suffragari ; sicque rite judicandum esse ac definendum, irritumque ex nunc et inane fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xiv junii MGMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 433). V. Templum Metropolitani in insula Sancti Dominici, Annuntiationi Beatae Mariae Virginis sacrum, titulo ac privilegiis basilicae minoris ornatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Inter Americanes regiones, quae rerum gestarum memoria florent, merito recensetur insula Sancti Dominici, quam primam, post eam quam Sancti Salvatoris nomine appellavit, Christophorus Columbus detexit et christianae religioni atque humanitati subegit ac peperit. Quo cum clarissimus omnium nauta, ad locum Sancto Cerro postea nuncupatum, appulisset, primus Crucis Sanctae lignum erexit, quasi regionis illius possessionem Christo Redemptori daturus, illudque cum maritimi itineris sociis adoravit
nunc et in posterum plenissime suffragari ; sicque rite judicandum esse ac definendum, irritumque ex nunc et inane fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xiv junii MGMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 433). V. Templum Metropolitani in insula Sancti Dominici, Annuntiationi Beatae Mariae Virginis sacrum, titulo ac privilegiis basilicae minoris ornatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Inter Americanes regiones, quae rerum gestarum memoria florent, merito recensetur insula Sancti Dominici, quam primam, post eam quam Sancti Salvatoris nomine appellavit, Christophorus Columbus detexit et christianae religioni atque humanitati subegit ac peperit. Quo cum clarissimus omnium nauta, ad locum Sancto Cerro postea nuncupatum, appulisset, primus Crucis Sanctae lignum erexit, quasi regionis illius possessionem Christo Redemptori daturus, illudque cum maritimi itineris sociis adoravit ; inde etiam, in testimonium incensae erga Beatissimam Virginem pietatis suae, aurum transmisit mundissimum, quo Basilicae Liberianae lacunam obtectum atque ornatum mirifice est. Haud ita multo post, religioni in Dominicanam Insulam proven-denda ac stabilienda Romani Pontifices Decessores Nostri consuluerunt, et quidem aptissime ; Alexander enim PP. VI, Litteris Apostolicis Datum die 25 mensis junii anno 1493, Bernardum Boil, e Franciscalium Ordine, delegit, qui ibi Pontificii Legati munere fungeretur ; Julius II, anno 1514, primam in dictis Americae regionibus, episcopalem sancti Dominici sedem constituit, quam Paulus III anno 1545 ad Metropolitanae dignitatem evexit ; denique fel. rec. Decessor Noster Pius PP. VII, pace post Gallicam rerum eversionem restituta, Litteris Apostolicis Divinis praecceptis die 28 mensis novembris anno 1816 datis, jura, privilegia, praerogativas illius Archiepiscopalis Sedis; quam tantis nominibus commendari significabat, restituit atque confirmavit. Neque laudibus sane minoribus extollenda videtur Metropolitana sancti Dominici Ecclesia, Annuntiationi beatae Mariae Virginis dicata, quae, haud multo post delectam insulam invectumque illuc christianum nomen, exaedificari coepta est. Templum enim illud, solidissimis sectis lapidibus exstructum atque affabre ornatum, singulari opere artificioque perfectum, praestantissimum totius Dominicanorum regionis monumentum merito dici potest. Ibidem vero, inter sacras reliquias, illud a Christifidelibus colitur Crucis lignum, quod a Sancto Cerro nuncupari supra diximus
die 25 mensis junii anno 1493, Bernardum Boil, e Franciscalium Ordine, delegit, qui ibi Pontificii Legati munere fungeretur ; Julius II, anno 1514, primam in dictis Americae regionibus, episcopalem sancti Dominici sedem constituit, quam Paulus III anno 1545 ad Metropolitanae dignitatem evexit ; denique fel. rec. Decessor Noster Pius PP. VII, pace post Gallicam rerum eversionem restituta, Litteris Apostolicis Divinis praecceptis die 28 mensis novembris anno 1816 datis, jura, privilegia, praerogativas illius Archiepiscopalis Sedis; quam tantis nominibus commendari significabat, restituit atque confirmavit. Neque laudibus sane minoribus extollenda videtur Metropolitana sancti Dominici Ecclesia, Annuntiationi beatae Mariae Virginis dicata, quae, haud multo post delectam insulam invectumque illuc christianum nomen, exaedificari coepta est. Templum enim illud, solidissimis sectis lapidibus exstructum atque affabre ornatum, singulari opere artificioque perfectum, praestantissimum totius Dominicanorum regionis monumentum merito dici potest. Ibidem vero, inter sacras reliquias, illud a Christifidelibus colitur Crucis lignum, quod a Sancto Cerro nuncupari supra diximus ; invisere item licet Christophori Columbus sepulcrum, cum traditum a majoribus sit, illustrem hunc catholici nominis propagatorem corpus suum ea in Ecclesia principe condi voluisse. Insulani autem non modo memoriam incliti viri peculiari veneratione prosequuntur, sed etiam virtutes atque constantiam arduumque ejus fiden imitari atque exprimere sic conantur, ut firmissimam, pietate et Apostolicae Sedis reverentiam, veluti transmissam ab eo hereditate, in exemplum ceteris Americae latinae incolis praefulgeant. Nil igitur mirum si populus Dominicanus Metropolitanae aedem frequentissimus celebret, eo vel magis quod Ordo Canonicorum et reliqui ejus cleri divini cultus splendori animisque fidelium, cum poenitentia expiandis, tum sacra Synaxis et divini verbi praedicatione alendis studiosa voluntate prospiciunt. Quibus de causa venerabilis frater Adulphus Alexander Nouel, votis quo jactu totius cleri populique sui obsecundans, a Nobis demisse exposcere non dubitavit, ut metropolitannum archidioecesis suae templum ad Basilicae Minoris dignitatem evehere de apostolica benignitate vellemus. Placuit profecto oblatas Nobis preces per manum excipere. ut non modo archipso pum ipsum voti compotem redderemus, sed etiam Dominicanorum genti, Nobis et Apostolicae huic Sedi tam arctis necessitudinis vinculis devinctae, peculiarem exhiberemus paternam benevolentiam in eam Nostrae significationem. Itaque, apostolica auctoritate Nostra, praesentium viri perpetuumque in modum, Metropolitana Ecclesia sancti Dominici, Deo in honorem Annuntiationis beatae Mariae
pietate et Apostolicae Sedis reverentiam, veluti transmissam ab eo hereditate, in exemplum ceteris Americae latinae incolis praefulgeant. Nil igitur mirum si populus Dominicanus Metropolitanae aedem frequentissimus celebret, eo vel magis quod Ordo Canonicorum et reliqui ejus cleri divini cultus splendori animisque fidelium, cum poenitentia expiandis, tum sacra Synaxis et divini verbi praedicatione alendis studiosa voluntate prospiciunt. Quibus de causa venerabilis frater Adulphus Alexander Nouel, votis quo jactu totius cleri populique sui obsecundans, a Nobis demisse exposcere non dubitavit, ut metropolitannum archidioecesis suae templum ad Basilicae Minoris dignitatem evehere de apostolica benignitate vellemus. Placuit profecto oblatas Nobis preces per manum excipere. ut non modo archipso pum ipsum voti compotem redderemus, sed etiam Dominicanorum genti, Nobis et Apostolicae huic Sedi tam arctis necessitudinis vinculis devinctae, peculiarem exhiberemus paternam benevolentiam in eam Nostrae significationem. Itaque, apostolica auctoritate Nostra, praesentium viri perpetuumque in modum, Metropolitana Ecclesia sancti Dominici, Deo in honorem Annuntiationis beatae Mariae Virginis dicata, Basilicae Minoris titulo ac dignitate honestamus, eidemque omnia privilegia, praerogativas, honores, indulta tribuimus, quae minoribus Alma hujus Urbis basilicis de jure competunt. Decernentes praesentes litteras firmas, validas atque efficaces semper exstare ac perpetuum permanere, suosque plenos atque integros et feliciter sortiri et obtinere, illisque ad quos spectant, sive spectare poterunt, nunc et in posterum perpetuo suffragari ; sicque rite judicandum esse ac definiendum, irritumque et nullum fieri, si secus quidquam super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter vel ignoranter attentari contigerit. Non obstante his contrariis quibuslibet. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die XIV mensis junii anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Statuas. VI. Ecclesia Sanctae Mariae Angelorum in Urbe ad basilicam minorem elevatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Titulum sancti Cyriaci in Thermis, fidei christianorum tempore Diocletiani imperatoris per insigne monumentum, inde ab anno 407 Carthusianorum commissum, proxima lOCa in Thermis incolentibus, iamque saeculo XVI dirutum, Descensor Noster Pius PP. IV in novum transtulit in templum, quod in honorem sanctae Mariae Angelorum, Michaele Angelo Buonarroti architecto, apte statutum est intra muros antiqui aedificii jam ad valutas constitutum. Quod autem novum sacrum aedicularum in profano eo loco constitutum sit, videtur
spectare poterunt, nunc et in posterum perpetuo suffragari ; sicque rite judicandum esse ac definiendum, irritumque et nullum fieri, si secus quidquam super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter vel ignoranter attentari contigerit. Non obstante his contrariis quibuslibet. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die XIV mensis junii anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Statuas. VI. Ecclesia Sanctae Mariae Angelorum in Urbe ad basilicam minorem elevatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Titulum sancti Cyriaci in Thermis, fidei christianorum tempore Diocletiani imperatoris per insigne monumentum, inde ab anno 407 Carthusianorum commissum, proxima lOCa in Thermis incolentibus, iamque saeculo XVI dirutum, Descensor Noster Pius PP. IV in novum transtulit in templum, quod in honorem sanctae Mariae Angelorum, Michaele Angelo Buonarroti architecto, apte statutum est intra muros antiqui aedificii jam ad valutas constitutum. Quod autem novum sacrum aedicularum in profano eo loco constitutum sit, videtur sollertissimo studio deberi cujusdam Antonii Del Duca, pii sacerdotis e dioecesi Cephaludensi Romae commorantis, qui simulacrum quoque beatae Mariae Virginis Angelorum in ibi publicae Romanorum venerationi proposuit. Quod quidem simulacrum die 27 elapsi mensis junii, hodiernum anno, aureo diademate Ordo Canonicorum sacrosanctae Nostrae Basilicae Vaticanae pro instituto suo sollerter decoravit. Constat vero jam inde a saeculo XVI Christifideles ad hoc beatissimae Virginis simulacrum venerandum confluere consuevisse; at magis magisque sacra aedes, post quam recentiore tempore in ibi paroecia auctoritate apostolica fuit erecta, a fidelibus Urbis celebratur, qui publice religionem suam et incensam erga Virginem pietatem testinantur. Cum autem dilectus filius Joseph Giovanelli, cubicularius hujus operationis Noster, ecclesiae sanctae Mariae Angelorum hodiernus curator, ut ipsius templi decus provehatur, supplicibus precibus, suffragio firmis venerabilis frater Noster Basilii S. R. E. Cardinalis Pompilj, episcopus Veliternus, in hac alma Urbe Nostra Vicarius in spiritualibus generalis, Nos rogaverit, ut eidem sacrae aedifici dignitatem, titulum et privilegia Basilicae Minoris concedere dignemur, Nos votis hisce annuendum ultrum libenterque censemus. Quapropter, ut fidelibus Urbis stimulos ad beatam Virginem Angelorum impensius colendam addamus et in illustre templum novae dignitatis ornamento augeamus, conlatis consiliis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus Congregationi Sacrorum Rituum praepositis, motu proprio ac de
Constat vero jam inde a saeculo XVI Christifideles ad hoc beatissimae Virginis simulacrum venerandum confluere consuevisse; at magis magisque sacra aedes, post quam recentiore tempore in ibi paroecia auctoritate apostolica fuit erecta, a fidelibus Urbis celebratur, qui publice religionem suam et incensam erga Virginem pietatem testinantur. Cum autem dilectus filius Joseph Giovanelli, cubicularius hujus operationis Noster, ecclesiae sanctae Mariae Angelorum hodiernus curator, ut ipsius templi decus provehatur, supplicibus precibus, suffragio firmis venerabilis frater Noster Basilii S. R. E. Cardinalis Pompilj, episcopus Veliternus, in hac alma Urbe Nostra Vicarius in spiritualibus generalis, Nos rogaverit, ut eidem sacrae aedifici dignitatem, titulum et privilegia Basilicae Minoris concedere dignemur, Nos votis hisce annuendum ultrum libenterque censemus. Quapropter, ut fidelibus Urbis stimulos ad beatam Virginem Angelorum impensius colendam addamus et in illustre templum novae dignitatis ornamento augeamus, conlatis consiliis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus Congregationi Sacrorum Rituum praepositis, motu proprio ac de certa scientia et matura deliberatione Nostris, deque apostolicae potestatis plenitudine, praesentium tenore perpetuumque in modum, conventi templum, beatae Mariae Virginis Angelorum dicatum in hac alma Urbe Nostra, dignitate ac titulo Basilicae Minoris honestamus, cum omnibus honoribus, praerogativis, privilegiis, indultis, quae ceteris Minoribus almae hujus Urbis Basilicas de jure competunt. Decernentes praesentes Litteras firmas, validas atque efficaces semper exstare ac perpetuum permanere, suosque integros effectus jugiter sortiri et obtinere, illisque ad quos pertinent nunc et in posterum plenissime suffragari; sicque rite judicandum esse ac definiendum, irritumque ex nunc et inane fieri siquidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter vel ignoranter attentari contigerit. Non obstante his contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die X augusti MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Statuas. VII. Cathedralis aedis Leonensis Deiparae "Matri luminum" sacra, in republica Mexicana, titulo ac privilegiis basilicae minoris augetur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Tot inter celeberrima templa, quae in honorem Deiparae Virginis exstructa sunt ubique terrarum, jure adnumeramus praecclarem, tum majorum memoria, tum populi frequentiam, tum denique multis Romanorum Pontificum testimoniiis aedem cathedralem dioecesis Leonensis in Mexicana Republica. Ibi enim, duobus fere abhinc saeculis, pie colitur vetus Deiparae imago,