jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
Deum deprecatoribus, plura rerum miracula evenerint. Superest igitur ut de augenda consecrandaque eorumdem beatorum caelitum apud Ecclesiam militantem gloria vobiscum hodierno die consuitemus.Res sane est magni consilii, utpote quae intimam cum ipsa Fidei sanctitate conjunctionem habeat; agitar enim ut pro Apostolici magisterii auctoritate, cives in caelestis Hierusalem a Nobis declarentur, simulque, velut recte viventum exempla, populo christiano ad imitandum proponantur. Quod si in munere obeundo tam cavere plane Nos Jesu Christi promissio fidesque confirmat; non eo minus optabile est vestram quoque Nobis suffragari prudentiam. Itaque de proposita causa singillatim, Venerabiles Fratres, sententiam rogamus. Exceptis praesentium suffragiis, Beatissimus Pater haec addidit verba: Idem placere vobis, Venerabiles Fratres, videmus quod Nobis meti ipsis, ut hi tres beati caelites in sanctorum numerum, more institutione hujus Apostolicae Sedis, referantur. Certum igitur deliberatumque Nobis est rem propediem ad Sancti. Petri in Vaticano peragere, solemnibus caeremoniis: et canonizationi quidem beatorum Gabrielis a Virgine Perdolente et Margaritae Mariae Alacoque diem dicimus hujus mensis tertium decimum, sacrum ob memoriam Jesu Christi in caelum ascendentis, beatae vero Joannae de Arc diem dominicum proxime subsequentem, id est mensis, sextum decimum. — Interea vos Nostrae voluntatis propositum supplices commendare Deo quaesumus, ne cessetis. IN SOLEMNI CANONIZATIONE BB. Gabrielis a Virgine Perdolente et Margaritae Mariae Alacoque, habita in basilica vaticana, die XIII maii MCMXX, * festo Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriallem D. Augustum Milani a Viro Eminentissimo Antonio Vico Cardinali, Prefecto S. Rituum Congregationi, Canonizationis Postulator, Ritus D. Aurelius Galli, Secretarius Litterarum ad Principes, nomine Sanctitatis Sueil ilus respondit: I. Licere sibi nobilissimum per beatorum caelitum summis Ecclesiae honoribus afficere, pergratum sane sanctissimo Domino Nostro perque jucundum contingit. Primum enim prospicit animo secutura communis pietatis incrementa ex aucto eorum cultu et gloria, cum Gabriel quidem, studio Virginis Perdolentis evectus in caelum, ad cordis cruciatus vivinae Matris consolandos alliciat, Margarita autem, quae Cordis Jesu alumna existit et ministra peculiaris, ad ipsum penitus cognoscendum et diligendum vehementer invitet.Quod utrumque praeclarae quoque videt esse opportunitatis ad haec tempora, cum humanum genus iis aegrotat ex vulneribus quae Mariae maternam manum et caritatis Jesu medicinam omnino requirat ad sanandum. Omnium
et Margaritae Mariae Alacoque, habita in basilica vaticana, die XIII maii MCMXX, * festo Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriallem D. Augustum Milani a Viro Eminentissimo Antonio Vico Cardinali, Prefecto S. Rituum Congregationi, Canonizationis Postulator, Ritus D. Aurelius Galli, Secretarius Litterarum ad Principes, nomine Sanctitatis Sueil ilus respondit: I. Licere sibi nobilissimum per beatorum caelitum summis Ecclesiae honoribus afficere, pergratum sane sanctissimo Domino Nostro perque jucundum contingit. Primum enim prospicit animo secutura communis pietatis incrementa ex aucto eorum cultu et gloria, cum Gabriel quidem, studio Virginis Perdolentis evectus in caelum, ad cordis cruciatus vivinae Matris consolandos alliciat, Margarita autem, quae Cordis Jesu alumna existit et ministra peculiaris, ad ipsum penitus cognoscendum et diligendum vehementer invitet.Quod utrumque praeclarae quoque videt esse opportunitatis ad haec tempora, cum humanum genus iis aegrotat ex vulneribus quae Mariae maternam manum et caritatis Jesu medicinam omnino requirat ad sanandum. Omnium siquidem miseriarum quibus nunc publice privatimque laboratur, caput est discessus a Christo: redeundum igitur ad Cor ejus et, Maria duce, redeundum, per quam hominibus Salvator illuxit. Accedit quod facultas sibi percupienti datur ut magnam desiderii exspectationem expleat Ecclesiae sanctae, cujus lectissimam partem mirifice gaudet in hac loci majestate praesentem conspicere. At vero solemnem ritum ingrediens, sedium supernarum assistricem sapientiam, eo studiosius, ut par est, inquiirit; ob eamque rem, quotquot hic adsunt, universos cupit Deo secum esse supplices, patrocinium adhibentes Mariae Virginis Immaculatae, castissimi Sponsi ejus Josephi, Petri et Pauli, Apostolorum principum, totiusque Curiae caelestis. II. Paulum etiam nunc morae videtur beatissimo Patri ad solemne decretum pronuntiandum interponere. Interim ab omnibus postulat ut, preces iterando, invocare sibi velint Spiritum Sanctum. III. Servatis diligenter iis quae, more institutione hujus Apostolicae Sedis, servanda erant, nihil jam esse causae beatissimus Pater autumat, quare decretoriame amplius differat sententiam. Ergo, ergo animos ad audiendum, et Petri in Benedicto viventis oraculum excipite. HOMILIA SANCTISSIMUS DOMINUS NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti filii, Triumphalem recolentibus hodierno die reditum Jesu Domini ad Patrem, magna et justissima nobis, quotquot Liberatorem nostrum diligimus, est causa exsultandi, cum in sublimitate caelestis gloriae constitutam humani generis naturam videamus, et quo Caput Ecclesiae sanctae processerit, eodem
At vero solemnem ritum ingrediens, sedium supernarum assistricem sapientiam, eo studiosius, ut par est, inquiirit; ob eamque rem, quotquot hic adsunt, universos cupit Deo secum esse supplices, patrocinium adhibentes Mariae Virginis Immaculatae, castissimi Sponsi ejus Josephi, Petri et Pauli, Apostolorum principum, totiusque Curiae caelestis. II. Paulum etiam nunc morae videtur beatissimo Patri ad solemne decretum pronuntiandum interponere. Interim ab omnibus postulat ut, preces iterando, invocare sibi velint Spiritum Sanctum. III. Servatis diligenter iis quae, more institutione hujus Apostolicae Sedis, servanda erant, nihil jam esse causae beatissimus Pater autumat, quare decretoriame amplius differat sententiam. Ergo, ergo animos ad audiendum, et Petri in Benedicto viventis oraculum excipite. HOMILIA SANCTISSIMUS DOMINUS NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti filii, Triumphalem recolentibus hodierno die reditum Jesu Domini ad Patrem, magna et justissima nobis, quotquot Liberatorem nostrum diligimus, est causa exsultandi, cum in sublimitate caelestis gloriae constitutam humani generis naturam videamus, et quo Caput Ecclesiae sanctae processerit, eodem corpus venturum non dubitemus. Ab hac vero tanta exsultatione Jaetitise minime segreganda est recordatio dominicae Passionis, quando ipse Dominus et crucis, de qua pro nebis pependerat, voluit in sui aeternitate triumphi retinere stigmata neque aditum in caelos cuiquam postse, nisi via regia crucis, patere permittit. Ad salutiferam autem considerationem Jesu patientis, praeterquam solemni adscensionis ejus memoria, etiam hujus diei propria celebritate revocamur, idque praeclaro Dei beneficio, qui cum omnem rerum cursum inscrutabili sapientia gubernat. tum vero de Sanctis suis providentissime disposuit, et quo quisque tempore in Ecclesiae bonorum oriatur, et quo in terris, postquam ad superos abierit, glorificetur. Sane, quod Jesus Christus, mandatu Patris, habuit, ante suum in coelos adscensum exsequi opus humanae Redemptionis, sicut ab ineffabilis erat Dei erga homines amore profectum, sic, tamquam ad finem huc spectabat, ut homines ad Deum diligendum inflammaret. Ex ipso enim sanctissimo ejus ore, vel potius corde, exiit ea vox: Sic Deus dilexit mundum ut Filium suum unigenitum daret; itemque Ignem veni mittere in terram, et quid volo, nisi ut accendatur? Ergo ex quo aeternus Dei Filius humilitatem nostrae carnis assumpsit, usque dum ad Patris dexteram victor collocavit, omnia in eo quidem plena infinimae caritatis, ut, qui Dominum Nostrum Jesum Christum non amet,
patientis, praeterquam solemni adscensionis ejus memoria, etiam hujus diei propria celebritate revocamur, idque praeclaro Dei beneficio, qui cum omnem rerum cursum inscrutabili sapientia gubernat. tum vero de Sanctis suis providentissime disposuit, et quo quisque tempore in Ecclesiae bonorum oriatur, et quo in terris, postquam ad superos abierit, glorificetur. Sane, quod Jesus Christus, mandatu Patris, habuit, ante suum in coelos adscensum exsequi opus humanae Redemptionis, sicut ab ineffabilis erat Dei erga homines amore profectum, sic, tamquam ad finem huc spectabat, ut homines ad Deum diligendum inflammaret. Ex ipso enim sanctissimo ejus ore, vel potius corde, exiit ea vox: Sic Deus dilexit mundum ut Filium suum unigenitum daret; itemque Ignem veni mittere in terram, et quid volo, nisi ut accendatur? Ergo ex quo aeternus Dei Filius humilitatem nostrae carnis assumpsit, usque dum ad Patris dexteram victor collocavit, omnia in eo quidem plena infinimae caritatis, ut, qui Dominum Nostrum Jesum Christum non amet, anathema eum esse jubeat Apostolus; sed, quonian majorem hac dilectionem nemo habet ut animam suam ponat quis pro amicis suis, nihil est profecto quod tam spiret amorem tamque ad redimendum alliciat quam Jesus Crucifixus, de quo illud est verissime dictum: "vidimus sapientiam amoris in immoderata infatuatam". Quod si fuit unquam tempus ullum in quo homines Redemptorem suum negligere viderentur, hoc certe est, cum licet affirmari eos, sempiternae fere salutis immemores, omnes suas curas cogitationesque in terrenis rebus habere defixas. Quare valde laudanda atque efferenda est divina beatiudine, cujus providentia et nutu accidit ut aucti duobus caelitibus honores ad Jesu Christi Passionem hodie hominum mentes animosque convertant. Etenim Margaritae Mariae assignatum munus a Deo, quod sit, apparet: Cordis Jesu omnibus hominibus, quas ipso revelante didicisset, praedicare divitias. Ostendit igitur illa mundo Sacratissimum Cor, at Cruce impositum ornatum ostendit, spinis redimitum vulneratumque lancea, nimirum ut significet visum esse in Passione maxime amore flammescere. Eminet atque exstat in Gabrielis singularis erga Virginem Perdolentem pietas, unde et cognomen acquisit. Verum hic pietatis affectus cum incredibili Jesu Christi Crucifixi studio cohaeret, ut facile possis dignum Pauli a Cruce filium agnoscere. Sed enim haec duo intimo necessitatis vinculo continentur inter se: cruciatibus Jesu compati at Mariae
tempus ullum in quo homines Redemptorem suum negligere viderentur, hoc certe est, cum licet affirmari eos, sempiternae fere salutis immemores, omnes suas curas cogitationesque in terrenis rebus habere defixas. Quare valde laudanda atque efferenda est divina beatiudine, cujus providentia et nutu accidit ut aucti duobus caelitibus honores ad Jesu Christi Passionem hodie hominum mentes animosque convertant. Etenim Margaritae Mariae assignatum munus a Deo, quod sit, apparet: Cordis Jesu omnibus hominibus, quas ipso revelante didicisset, praedicare divitias. Ostendit igitur illa mundo Sacratissimum Cor, at Cruce impositum ornatum ostendit, spinis redimitum vulneratumque lancea, nimirum ut significet visum esse in Passione maxime amore flammescere. Eminet atque exstat in Gabrielis singularis erga Virginem Perdolentem pietas, unde et cognomen acquisit. Verum hic pietatis affectus cum incredibili Jesu Christi Crucifixi studio cohaeret, ut facile possis dignum Pauli a Cruce filium agnoscere. Sed enim haec duo intimo necessitatis vinculo continentur inter se: cruciatibus Jesu compati at Mariae idoloribus. Nam ut Adam primus feminam habuit in praevocatione sociam, sic alter in salutis nostrae reparatione participem voluit eam, quam de Cruce mulierem appellando, Evam alteram declaravit, idest Matrem ineflabiliter dolentem omnium hominum, quibus ipse ut vitam acquireret, moriebatur. His itaque auspicebus quos celebramus, jure exspectandum est, ut largior quaedam ex vulneribus Christi per Mariam exsistat iam effluens divinae caritatis. Neque eo minus requiritur vel ad excitandos qui vulgo jacent, christianos spiritus, vel ad reparandas maximorum bonorum jacturas quas fecit, recedens magnam partem a Deo, genus humanum. Id autem omnibus precibus petat oportet, cuiquamque vero cordi est amplificari cum animarum salute regnum Christi. Nec vero quotquot sumus, quibus semper adhaerere Deo bonum est, in Sanctos novensiles studiose intueamur, eorum et virtutum sequamur exempla et patrocinium imploremus, ut, cum dies nobis aeternitatis illuxerit, et ipsi, eorumdem consortes, regnare possimus cum Christo Jesu, cui sit laus et honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. IN SOLEMNI CANONIZATIONE B. Joannae de Arc, habita in basilica vaticana, die XVI maii MCMXX, dominica infra octavam Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriale D. Virginum Jaecol, a Eminentissimo Viro Antonio Vico, S. R. Congregationi Praefecto, canonizationis Procuratore, Ritus D. Aurelius Galli,
ex vulneribus Christi per Mariam exsistat iam effluens divinae caritatis. Neque eo minus requiritur vel ad excitandos qui vulgo jacent, christianos spiritus, vel ad reparandas maximorum bonorum jacturas quas fecit, recedens magnam partem a Deo, genus humanum. Id autem omnibus precibus petat oportet, cuiquamque vero cordi est amplificari cum animarum salute regnum Christi. Nec vero quotquot sumus, quibus semper adhaerere Deo bonum est, in Sanctos novensiles studiose intueamur, eorum et virtutum sequamur exempla et patrocinium imploremus, ut, cum dies nobis aeternitatis illuxerit, et ipsi, eorumdem consortes, regnare possimus cum Christo Jesu, cui sit laus et honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. IN SOLEMNI CANONIZATIONE B. Joannae de Arc, habita in basilica vaticana, die XVI maii MCMXX, dominica infra octavam Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriale D. Virginum Jaecol, a Eminentissimo Viro Antonio Vico, S. R. Congregationi Praefecto, canonizationis Procuratore, Ritus D. Aurelius Galli, Secretarius Litterarum ad Principes, nomine Sanctitatis Successit ita respondit: I. Solemne ritum auspicatur beatissimus Pater summa cum voluntate gratissimoque animo erga Deum, cuius benevolentia non solum hujus diei faustitatem videt, sed ejus celebrandae obtinet ipse principatum. Namque id hodie agitur ut qui constitutus est a Jesu Christo magister veritatis ac justitiae vindex, fortissimae post hominum memoriam innocentissimaeque virgini consecrat immutabili sententia virtutes, maximosque eidem honores decernendo, aeterna simul oblivione iniquae damnationis dedecus obruat. In quo divinae Providentiae licet mirari consilium. Cum enim injusto judicio opprimeretur Joanna, plus semel audita est Romanum appellare Pontificem; et ea quidem appellatio, etsi minime valuit ad cruentum supplicium prohibendum, vim tamen et effectum habitura erat opinione majorem. Ergo, recenti re, Callistus ab omni criminatione Puellae Aurelianensis nomen vindicavit; nunc autem, quinque fere saeculorum intervallo, auctoritate nutuque Dei, beatissimus Dominus noster, in augustissimo orbis terrarum consessu, eam ipsam Puellam exemplar edicit esse sanctitatis, eandemque universitati christianorum proponit ad colendum, ad imitandum. Atque in hac incolarum et hospitium celebritate, praesecipue aspectu et praesentia delectatur Gallia, cuius carissimum civem, qui ejus personam publice gerit, frequentesque sacrorum antistites intuetur; nec vero dubitat quin tanta generosa nationis alacritas ad Joannam de Arc, patriae servatricem honorandam, magnopere futura sit ei salutari.
justitiae vindex, fortissimae post hominum memoriam innocentissimaeque virgini consecrat immutabili sententia virtutes, maximosque eidem honores decernendo, aeterna simul oblivione iniquae damnationis dedecus obruat. In quo divinae Providentiae licet mirari consilium. Cum enim injusto judicio opprimeretur Joanna, plus semel audita est Romanum appellare Pontificem; et ea quidem appellatio, etsi minime valuit ad cruentum supplicium prohibendum, vim tamen et effectum habitura erat opinione majorem. Ergo, recenti re, Callistus ab omni criminatione Puellae Aurelianensis nomen vindicavit; nunc autem, quinque fere saeculorum intervallo, auctoritate nutuque Dei, beatissimus Dominus noster, in augustissimo orbis terrarum consessu, eam ipsam Puellam exemplar edicit esse sanctitatis, eandemque universitati christianorum proponit ad colendum, ad imitandum. Atque in hac incolarum et hospitium celebritate, praesecipue aspectu et praesentia delectatur Gallia, cuius carissimum civem, qui ejus personam publice gerit, frequentesque sacrorum antistites intuetur; nec vero dubitat quin tanta generosa nationis alacritas ad Joannam de Arc, patriae servatricem honorandam, magnopere futura sit ei salutari. Interea, ut in re sane maxima, ut omnes qui adsunt, sibi Deum exorent, deprecatoribus adhibendis Maria Deipara Immaculata, Joseph beatissimo ejus Sponso, Petro et Paulo, principibus Apostolorum, ceterisque caelitibus universis. II. Antequam solemne decretum beatissimus Pater pronuntiet, judicans paulo amplius esse in petitione supplicii divinis luminis memorandum, exsuctus invocari jubet, sapientiae auctorem, Spiritum Sanctum. III. Et adest tam diu exspectatum bonis horae momentum ut Joanna de Arc excellens in omni genere virtus Petri auctoritate sanctiatur. Audiat catholicus orbis, et cujus demissis consuevit fortia facta in salutem patriae, eandem splendidissimum lumen Ecclesiae triumphantis iam nunc veneretur. HOMILIA SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti Filius, Mirabilis Deus in sanctis suis, quandoquidem "quae stulta sunt mundi elegit ut confundat sapientes et infirma mundi ut confundat fortia" in singulare et eximium propriae tum virtutis tum sapientiae specimen nobis exhibet in femina, cujus dum apud homines summis effertur laudibus immortale nomen, Nos hodierno die caelestem gloriam gratulando celebramus. Etenim cum ex iis qui splendores sanctitatis eminent, ut ceteris recte vivendi sint documento, nonnulli maxime in signum et in portentum, quemadmodum Scriptura loquitur, dati videntur, Ioanna quidem vita, in illustri quodque flexu seculorum apparet, illo ahundans atque afflueus gestorum: miraculis, quae omnes, quicumque sunt, veritatis amicos
sapientiae auctorem, Spiritum Sanctum. III. Et adest tam diu exspectatum bonis horae momentum ut Joanna de Arc excellens in omni genere virtus Petri auctoritate sanctiatur. Audiat catholicus orbis, et cujus demissis consuevit fortia facta in salutem patriae, eandem splendidissimum lumen Ecclesiae triumphantis iam nunc veneretur. HOMILIA SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti Filius, Mirabilis Deus in sanctis suis, quandoquidem "quae stulta sunt mundi elegit ut confundat sapientes et infirma mundi ut confundat fortia" in singulare et eximium propriae tum virtutis tum sapientiae specimen nobis exhibet in femina, cujus dum apud homines summis effertur laudibus immortale nomen, Nos hodierno die caelestem gloriam gratulando celebramus. Etenim cum ex iis qui splendores sanctitatis eminent, ut ceteris recte vivendi sint documento, nonnulli maxime in signum et in portentum, quemadmodum Scriptura loquitur, dati videntur, Ioanna quidem vita, in illustri quodque flexu seculorum apparet, illo ahundans atque afflueus gestorum: miraculis, quae omnes, quicumque sunt, veritatis amicos ad agnitionem venerationemque divini Auctoris inducant. Nam quod simplex rudisque rerum puellula, arcanae vocis invitatu, ex timida repente animosior effecta, alacris ad opus aggressa est ex humanis longe difficillimum maximeque arduum; quod quietem paterni ruris laboribus castrorum, et colum atque fusum hasta gladioque secura mutavit; quod, ovicarum assueta custodiae, magnis et bellicosis copiis solertissime imperitavit, easque ex aliis in alias victorias sine ulla dubitatione rapuit; quod denique regem suum, praeter omnium spem exspectationemque, Aurelianae obsidione soluta, rite consecrandum curavit; quod etiam secreta mentium aperuit, futura praedicit, similia supra naturae vires gessit: haec omnia profecto luce clarius indicant adfuisse hic Deitam Dei. Sunt quidem, atque utinam pauci, qui eam secuti sapientiam carnis quam damnavit Apostolus, cum quidquid humanae naturae modulum superat, praejudicata opinione rejiciant; hsecipsa admirabilia ita conantur explicare, ut nullo prorsus divino instinctu afflatuque facta esse contendent. Sed « evanuerunt in cogitationibus suis »: tam certis tamque illustribus monumentis testatae res, si ab illis remotus sit Deus, continuo fiunt quiddam humanae rationi omnino inextricabile. Quamquam autem de hac honorum celebritate quibus afficitur fortissima civis, jure meritoque Gallia gloriatur, est sane, cur eo magis in virtutum commendatione inclitae filiae triumphant mater Ecclesia: nam, si patriae maxime necessario tempore adfuit Joanna, verissimeque
et bellicosis copiis solertissime imperitavit, easque ex aliis in alias victorias sine ulla dubitatione rapuit; quod denique regem suum, praeter omnium spem exspectationemque, Aurelianae obsidione soluta, rite consecrandum curavit; quod etiam secreta mentium aperuit, futura praedicit, similia supra naturae vires gessit: haec omnia profecto luce clarius indicant adfuisse hic Deitam Dei. Sunt quidem, atque utinam pauci, qui eam secuti sapientiam carnis quam damnavit Apostolus, cum quidquid humanae naturae modulum superat, praejudicata opinione rejiciant; hsecipsa admirabilia ita conantur explicare, ut nullo prorsus divino instinctu afflatuque facta esse contendent. Sed « evanuerunt in cogitationibus suis »: tam certis tamque illustribus monumentis testatae res, si ab illis remotus sit Deus, continuo fiunt quiddam humanae rationi omnino inextricabile. Quamquam autem de hac honorum celebritate quibus afficitur fortissima civis, jure meritoque Gallia gloriatur, est sane, cur eo magis in virtutum commendatione inclitae filiae triumphant mater Ecclesia: nam, si patriae maxime necessario tempore adfuit Joanna, verissimeque in ejus salutem nata divinitus esse dicitur; at simul exploratissimum est, quaecumque admirabiter gesserit, omnia eam gessisse, ut Jesu Christi regnum in suis praesertim civibus confirmaret. Neque aliam rem ullam studiosius visa est aut vehementius quaerere, vel cum, caelestem opem in primis, quodcumque susceptura erat, magnis precibus imploraret, vel cum insigne Crucifixi imagine vexillum sibi ad praesedendum praebri juberet, vel cum, ut victrix evaserat, victoriam non sibi, sed rerum omnium arbitro referret acceptam. Accedebat, ut militarem peccandi licentiam in castris suo ipsius conspectu cohiberet, et si quid peccatum esse intellexisset, in sorentes severissime animadversionem. Jaam quae tam diligens erat ad imperium Dei propagandum, quid mirum si obsequiis erga divinam voluntatem ipsa se praebere exemplum? Id vero, si unquam alias, in hujus innocentissimae vitae exitu praclare patuit. Quam magno, quam forti animo, ut caeleste sibi mandatum munus comprobaret, injustissimum subiit acerbissimumque supplicium Sunt flamnis jam circa virgineum corpus crepitantibus, Domini sui de cruce pendentis effigiem amantissime deosculata, animam causamque suam in manus ejus, cui vitam omnem vixerat, moriens commendavit. Ecce autem, quinque saeculorum interiecto spatio, virtutes Joanae de Arc, apud sacratos Petri cineres, magnificentissime consecrantur, maximique nomini ejus decernuntur honores, e quibus glorietur illa, qua jam divis apud Dominum in caelis