jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
absentiae tempus sit per dies aut per horas canonicas supputandum, et quot dies illegitimae absentiae requirantur ut quis irresidens censeatur, et contra eum procedi possit ad normam can. 2168-2175. VII. Utrum illegitime absens teneatur fructus restituere ante sententiam declaratoriam. Emi Patres respondendum censuere: Ad I. Negative. Ad II. Affirmative, dummodo ne concurrat causa excusans juxta can. 420, 421, vel Pontificii indultum. Ad III. Negative. Ad IV. Negative. Ad V. Standum dispositioni can. 1475 § 1, et 2381. Ad VI. Esse supputandum per dies integras et tempus illegitimae absentiae computari statim a tempore transacto trium mensium, seu aliorum legitimae vacationis. Ad VII. Affirmative. Facta autem de praemissis SSmo Domino Nostro Benedicto Divina Providentia PP. XV relatione, per infrascriptum S. C. Secretarium, in Audientia diei subsequentis, Sanctitas Sua datas resolutiones in omnibus approbare et confirmare benigne dignata est. J. MORI, Secretarius. (P. 365). SACRA CONGREGATION DE RELIGIEUSES I. Litterae circulares ad Ordinarios locorum circa ejusdem personae repetitam electionem ad munus moderatricis generalis in congregationibus religiosas et antistitae in monasteriis monialium. Illustres et Reverentes Domines, Saepissime accidit, ut Moderatrices generales Institutorum, quae ex praescripto sancarum Constitutionum ad plurium annorum periodum eliguntur, et iterum ad idem munus immediatim eligi queunt; tertio etiam et pluries, suffragio capitulari expetitae, opus habeant recurrendi ad H. S. C. de Religiosis pro debita facultate obtinenda. Haec frequens regiminis protractio ultra tempus a Constitutionibus statutum aut permissum, minus opportuna videtur, praecipue cum ordinarie munus Moderatricis generalis ad sex annos duret, ex quo fit ut eadem persona, iterum electa, per duodecim annos continuos regimen legitime tenere queat. Si vero faciliter permittantur ulteriores reelectiones, in cassum cedit finis Constitutionum, quae ad tempus regimen ab eadem persona in Instituto tenendum esse praescribunt, cui temporaneitati tota Constitutionum compago innititur. Hinc fit ut non raro, ex nimis protracto regmine unius ejusque personae, non parvi momenti incommoda et detrimenta Instituto proveniant. Nec valet quod in pluribus religiosarum Congregationum Constitutionibus expresse dicatur etiam tertio Moderatricem generalem posse eligi, dum modo duae tertiae partis suffragiorum eidem faveant et S. Sedis confirmatio accedat; hoc enim ita intelligendum est, ut si aliquando ob graves causas eadem persona tertio aut ulterius
suffragio capitulari expetitae, opus habeant recurrendi ad H. S. C. de Religiosis pro debita facultate obtinenda. Haec frequens regiminis protractio ultra tempus a Constitutionibus statutum aut permissum, minus opportuna videtur, praecipue cum ordinarie munus Moderatricis generalis ad sex annos duret, ex quo fit ut eadem persona, iterum electa, per duodecim annos continuos regimen legitime tenere queat. Si vero faciliter permittantur ulteriores reelectiones, in cassum cedit finis Constitutionum, quae ad tempus regimen ab eadem persona in Instituto tenendum esse praescribunt, cui temporaneitati tota Constitutionum compago innititur. Hinc fit ut non raro, ex nimis protracto regmine unius ejusque personae, non parvi momenti incommoda et detrimenta Instituto proveniant. Nec valet quod in pluribus religiosarum Congregationum Constitutionibus expresse dicatur etiam tertio Moderatricem generalem posse eligi, dum modo duae tertiae partis suffragiorum eidem faveant et S. Sedis confirmatio accedat; hoc enim ita intelligendum est, ut si aliquando ob graves causas eadem persona tertio aut ulterius nominari debeat, hoc fieri nequeat nisi adsint illae duae conditiones. Hinc retinendum est quod in casu occurrit vera inhabilitas ad hujusmodi munus; quoties autem inhabilitas aliqua ex jure habetur, causae graves ad dispensationem requiruntur; unde simplex voluntas electorum aut idoneitas personae non est de se sufficiens ratio ad dispensationem obtinendam. Persona vero tali inabilitate laborans non eligi, sed postulari canonice debet. Eadem sane animadvertenda sunt, servata debita proportione, circa electiones Abbatissarum, seu Antistitarum monialium, quibus per Constitutionem Gregorii XIII prohibitum fuit quominus ultra triennium regimen monasterii haberent; quamvis vero in Codice Juris Canonici haec praescriptio confirmata haud fuerit, tamen ex Summi Pontificis mandato H. S. C. in Constitutionibus monasteriorum eam servari praecipit. Cum tamen in monasteriis electio peragenda est intra Communitatis membra, quae saepe pauca sunt, facilius causa ad dispensationem haberi poterit, ex defectu scilicet idoneae personae. Haec omnia revolvens animo SSmus D. N. Benedictus XV, ad praecavendos abusus, qui in hac re facile subrepere possunt, mandatum dedit monendi singulos Ordinarios locorum, quibus cura incumbit praesidendi electionibus sive Moderatricis generalis in capitulis Congregationum, sive Antistitarum in monasteriis monialium suae diœcesis, ut de praefata inhabilitate electrices doceant, et si quando certieres fiant capitulares in eandem personam ultra tempus a Constitutione permissum
Persona vero tali inabilitate laborans non eligi, sed postulari canonice debet. Eadem sane animadvertenda sunt, servata debita proportione, circa electiones Abbatissarum, seu Antistitarum monialium, quibus per Constitutionem Gregorii XIII prohibitum fuit quominus ultra triennium regimen monasterii haberent; quamvis vero in Codice Juris Canonici haec praescriptio confirmata haud fuerit, tamen ex Summi Pontificis mandato H. S. C. in Constitutionibus monasteriorum eam servari praecipit. Cum tamen in monasteriis electio peragenda est intra Communitatis membra, quae saepe pauca sunt, facilius causa ad dispensationem haberi poterit, ex defectu scilicet idoneae personae. Haec omnia revolvens animo SSmus D. N. Benedictus XV, ad praecavendos abusus, qui in hac re facile subrepere possunt, mandatum dedit monendi singulos Ordinarios locorum, quibus cura incumbit praesidendi electionibus sive Moderatricis generalis in capitulis Congregationum, sive Antistitarum in monasteriis monialium suae diœcesis, ut de praefata inhabilitate electrices doceant, et si quando certieres fiant capitulares in eandem personam ultra tempus a Constitutione permissum suffragium esse latuerent, inquirant de specialibus et gravibus causis, quae postulationem exigere videantur; et moneant vocales Sedem Apostolicam difficilem omnino se praeparare ad hujusmodi gratiam concedendam. Insuper noverint oportet, postulationem non nisi perpensis mature causis admitti, quae proinde per litteras ab Ordinario ipsi Sanctae Sedi exponi debent. Quod sane non modicum tempus requirit et certum incommodum affert capitularibus, quae responsum exspectare debent antequam ad uliora procedere possint. Si quando tamen causae ita graves adsint, quae ejusdem personae electionem exigant ultra tempus in Constitutionibus permissum, Ordinarius, dispensationis obtinendae causa, petitionem ad Sacram Congregationem mittat, in qua clare et distincte referat, quot scrutiniiis fuerit postulatio completa, quotve suffragia ex numero capitularium electae faverint; praecipue rationes exponat quae talem reelectionem exigere videantur, addita quoque sua sententia. Interim omnia tibi fausta a Domino adprecor. Romæ, ex Secretaria Sacrae Congregationis de Religiosos, die 11 martii 1920. THEODORUS Card. VALLE DI BONZO, Praefectus. MAURUS M. SERAFINI, Ab. O, S. B., Secretarius. Decreto S. C. de Religiosos, Ssmus Dnus Noster Benedictus PP. XV: 26 junii 1920. — Instituti Sororum Ancillarum Immaculati Cordis Beatae Mariae Virginis, cujus domus princeps in civitate vulgo Monroe, in diœcesis Detroitiensis, sita est, Constitutiones definitivus approbavit. SACRA CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE DECRETUM Super
modicum tempus requirit et certum incommodum affert capitularibus, quae responsum exspectare debent antequam ad uliora procedere possint. Si quando tamen causae ita graves adsint, quae ejusdem personae electionem exigant ultra tempus in Constitutionibus permissum, Ordinarius, dispensationis obtinendae causa, petitionem ad Sacram Congregationem mittat, in qua clare et distincte referat, quot scrutiniiis fuerit postulatio completa, quotve suffragia ex numero capitularium electae faverint; praecipue rationes exponat quae talem reelectionem exigere videantur, addita quoque sua sententia. Interim omnia tibi fausta a Domino adprecor. Romæ, ex Secretaria Sacrae Congregationis de Religiosos, die 11 martii 1920. THEODORUS Card. VALLE DI BONZO, Praefectus. MAURUS M. SERAFINI, Ab. O, S. B., Secretarius. Decreto S. C. de Religiosos, Ssmus Dnus Noster Benedictus PP. XV: 26 junii 1920. — Instituti Sororum Ancillarum Immaculati Cordis Beatae Mariae Virginis, cujus domus princeps in civitate vulgo Monroe, in diœcesis Detroitiensis, sita est, Constitutiones definitivus approbavit. SACRA CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE DECRETUM Super extensionem delegationis Indiarum Orientalium ad regionem Birmanicam. Quo aptius sollicita cura, quam hoc sacrum Consilium Christiani Nomini Propaganda gerit de omnibus Indiarum Orientalium missionibus, exerceretur, opportunum jamdudum videbatur munera Delegati Apostolici ad Birmaniam quoque extendere, quae usque adhuc, variis de causis, a finibus Delegationis Apostolicae Indiarum Orientalium exclusa manserat. Itaque, sublatis nunc difficultatibus quae prius obstaculum fuerant, Emi Patres hujus sacræ Congregationis de Propaganda Fide, in generalibus comitiis die 12 vertentis mensis julii habitis, rem mature perpensa atque attentis omnibus circumstantiis, quae nunc id suadent, statuendum censuerunt ut limites ejusdem Delegationis Apostolicae, quales ab anno 1884 constituti sunt, etiam ad Birmaniae integrationem extendantur. Quam Emorum Patrum sententiam, eodem die 12 currentis mensis julii Ssmo D. N. Benedicto div. prov. PP. XV ab infrascripto sacrae hujus Congregationis Secretario relatam, eadem Sanctifissa Sua adprobare ratamque habere dignata est, atque praesens Decretum ea super re confici jussit. Datum Romae, ex Edibus sacrae Congregationis de Propaganda Fide, die 16 julii, anno Domini 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectus. CLAURENTI, Secretarius. SACRA CONGREGATIO RITUUM I. T AURINENSIS SIVE NOVARIAE. (Turin et Novara.) Beatificationis et canonizationis Servi Dei Andreae Beltrami, sacerdotis piae societatis salesianorum. (Introduction de la cause.) Saeculo decimonono in finem vergente, Pia Salesianorum
sublatis nunc difficultatibus quae prius obstaculum fuerant, Emi Patres hujus sacræ Congregationis de Propaganda Fide, in generalibus comitiis die 12 vertentis mensis julii habitis, rem mature perpensa atque attentis omnibus circumstantiis, quae nunc id suadent, statuendum censuerunt ut limites ejusdem Delegationis Apostolicae, quales ab anno 1884 constituti sunt, etiam ad Birmaniae integrationem extendantur. Quam Emorum Patrum sententiam, eodem die 12 currentis mensis julii Ssmo D. N. Benedicto div. prov. PP. XV ab infrascripto sacrae hujus Congregationis Secretario relatam, eadem Sanctifissa Sua adprobare ratamque habere dignata est, atque praesens Decretum ea super re confici jussit. Datum Romae, ex Edibus sacrae Congregationis de Propaganda Fide, die 16 julii, anno Domini 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectus. CLAURENTI, Secretarius. SACRA CONGREGATIO RITUUM I. T AURINENSIS SIVE NOVARIAE. (Turin et Novara.) Beatificationis et canonizationis Servi Dei Andreae Beltrami, sacerdotis piae societatis salesianorum. (Introduction de la cause.) Saeculo decimonono in finem vergente, Pia Salesianorum Societas a Ven. Joanne Bosco instituta, novisque temporum necessitatibus et adjunctis apprime consona, exinde in varias orbis regiones propagata est. Alma mater filios et alumnos quos genuit et aluit, continuo Christo et Ecclesiae oblitus et offerit in gloriam Dei proximique salutem. Ex his jucundo laetoque animo nunc ostendit Andream Beltrami, quem adhuc puerum in proprio ephebeo educavit, adolescentem in suam aggregavit familiam et sacerdotem integerrimum ac operarium pretiosum complexa est. In ameno et salubri oppido Omegna, Novariensis diœcesis, die 24 junii anni 1870, a pis honestisque parentibus Antonio et Catharina pariter Beltrami, Servus Dei natus est, dieque sequenti in ecclesia parochiali baptizatus. Infanti nomen Andreas imponitur in sacro fonte. Optima mater hunc filium, primogenitum &amp;uae foecunditatis et numerosae prolis, statim Jesu Christo et Beatae Mariae Virginis generoso corde devovit; atque aetate crescentem religione bonisque moribus instituendum curavit. Adhuc puer, licet vivax, pietatis tamen et obedientiae specimen dedit, in pauperes quoque misericors et opisque largitor visus est dignusque habitus qui, vix decennis, praeter morem, ad sacram Synaxim admitteretur. Primis studiis cum ingenii et diligentiae laude expletis, anno 1883, die 23 octobris, inter alumnos Collegii S. Philippi in loco Lanzo cooptatur, ut litteras humaniores cum pietatis incremento addisceret, sub moderatoribus et magistris
quem adhuc puerum in proprio ephebeo educavit, adolescentem in suam aggregavit familiam et sacerdotem integerrimum ac operarium pretiosum complexa est. In ameno et salubri oppido Omegna, Novariensis diœcesis, die 24 junii anni 1870, a pis honestisque parentibus Antonio et Catharina pariter Beltrami, Servus Dei natus est, dieque sequenti in ecclesia parochiali baptizatus. Infanti nomen Andreas imponitur in sacro fonte. Optima mater hunc filium, primogenitum &amp;uae foecunditatis et numerosae prolis, statim Jesu Christo et Beatae Mariae Virginis generoso corde devovit; atque aetate crescentem religione bonisque moribus instituendum curavit. Adhuc puer, licet vivax, pietatis tamen et obedientiae specimen dedit, in pauperes quoque misericors et opisque largitor visus est dignusque habitus qui, vix decennis, praeter morem, ad sacram Synaxim admitteretur. Primis studiis cum ingenii et diligentiae laude expletis, anno 1883, die 23 octobris, inter alumnos Collegii S. Philippi in loco Lanzo cooptatur, ut litteras humaniores cum pietatis incremento addisceret, sub moderatoribus et magistris ex Pia Societate Salesiana. Ab initio collegii disciplinæ insuetus aliquantulum obsistit, sed vix paterna superioris monitione correctus, libenter se subiicit. Mox selectis sodalibus S. Aloisii et Ssmi Sacramenti accenseri meruit, atque inter condiscipulos facile praestans, ad altiora vocatus apparuit. Hujus vocationis exordium tribuitur sermoni quem illustris missionarius Salesianus, dein episcopali dignitate et sacra purpura ornatus, Joannes Cagliero, habuit ad convictores de Christi apostolatu ad lucem Evangelicam et catholicam Fidem apud barbaras gentes propagandam. Quem sermonem mente recogitans et in corde revolvens, de statu vitae amplectendo Dei voluntatem clarius agnoscere studuit Andreas, tum interpositis exercitiis spiritualibus, tum rogatis ad hoc piis doctisque viris atque ipso Ven. Joanne Bosco, cui totius anteactae vitae confessionem peragere voluit. Eorum responsis et consiliis excitatus, divina opitulante gratia, novit et fovit suam vocationem, donec, absoluto curriculo gymnasiali, post autumnales vacationes domi peractas, de parentum et superiorum licentia, anno 1886, mense augusto, a Salesianis receptus est, et die 29 septembris in tyronem adscitus, tandem die 4 novembris clericalem vestem induit. Sanctas regulas, quas ipse a superiore acceperat, cum salutari monito : « Fac hoc et vives ), fideliter observans, a sociis nuncupabatur : Regula personificata. Teste novitiorum magistro, sodalibus in tyrocinio praestans, divinae gratiae sanctisque inspirationibus se
dignitate et sacra purpura ornatus, Joannes Cagliero, habuit ad convictores de Christi apostolatu ad lucem Evangelicam et catholicam Fidem apud barbaras gentes propagandam. Quem sermonem mente recogitans et in corde revolvens, de statu vitae amplectendo Dei voluntatem clarius agnoscere studuit Andreas, tum interpositis exercitiis spiritualibus, tum rogatis ad hoc piis doctisque viris atque ipso Ven. Joanne Bosco, cui totius anteactae vitae confessionem peragere voluit. Eorum responsis et consiliis excitatus, divina opitulante gratia, novit et fovit suam vocationem, donec, absoluto curriculo gymnasiali, post autumnales vacationes domi peractas, de parentum et superiorum licentia, anno 1886, mense augusto, a Salesianis receptus est, et die 29 septembris in tyronem adscitus, tandem die 4 novembris clericalem vestem induit. Sanctas regulas, quas ipse a superiore acceperat, cum salutari monito : « Fac hoc et vives ), fideliter observans, a sociis nuncupabatur : Regula personificata. Teste novitiorum magistro, sodalibus in tyrocinio praestans, divinae gratiae sanctisque inspirationibus se docilem praebat. Die vero secunda octobris anno 1887, coram Venerabili Fundatore Joanne Bosco, humili laetoque animo perpetuam professionem emisit, ante et post eam ingeminans verba : « Quemadmodum « desiderat cervus ad fontem aquarum : ita desiderat anima mea ad « te, Deus n. Et alia : « Quam dilecta tabernacula tua, Domine virtutum : concupiscit et deficit anima mea in atria Domini. » Tum in ejusdem loci Lyceo studiis philosophicis addiscendis non minus quam virtutibus augendis operam dedit solertem, sibi proposito in exemplum studiosae juventutis patrono S. Aloisio Gonzaga. Eodem tempore quo discipulus etiam magister exstitit, inferiorem philosophiam tradens, simulque liceniam literalem in regiis scholis, anno 1889, unanimi cessorum suffragio, consequutus est. Deinceps, etiam a superiorum voluntate Regiae Universitati adscriptus et studiis litterarum superioribus navans, Circulum Universitatis Catholicum, a Caesare Balbo nuncupatum, instituendum curavit. In super litteras docens novitios, sacras etiam disciplinas exercbat, ut se sacerdotio pararet. Inter haec electus fuit a secretis sacerdotis Salesiani Czartoryski, princi pis poloni. Histic offiis et laboribus debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891, e medicorum judicio et superiorum jussu, sanitati recuperandae omnem curam intendere coactus est, salubribus in locis aptisque remediis adhibitis. Paulo post, viribus corporis nimis exhaustis, quum vix ulla spes esset
tabernacula tua, Domine virtutum : concupiscit et deficit anima mea in atria Domini. » Tum in ejusdem loci Lyceo studiis philosophicis addiscendis non minus quam virtutibus augendis operam dedit solertem, sibi proposito in exemplum studiosae juventutis patrono S. Aloisio Gonzaga. Eodem tempore quo discipulus etiam magister exstitit, inferiorem philosophiam tradens, simulque liceniam literalem in regiis scholis, anno 1889, unanimi cessorum suffragio, consequutus est. Deinceps, etiam a superiorum voluntate Regiae Universitati adscriptus et studiis litterarum superioribus navans, Circulum Universitatis Catholicum, a Caesare Balbo nuncupatum, instituendum curavit. In super litteras docens novitios, sacras etiam disciplinas exercbat, ut se sacerdotio pararet. Inter haec electus fuit a secretis sacerdotis Salesiani Czartoryski, princi pis poloni. Histic offiis et laboribus debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891, e medicorum judicio et superiorum jussu, sanitati recuperandae omnem curam intendere coactus est, salubribus in locis aptisque remediis adhibitis. Paulo post, viribus corporis nimis exhaustis, quum vix ulla spes esset valetudinis instaurandae, iidem superiores peculiarem Famulo Dei consolationem procurare studuerunt per ascensum ad sacerdotium, ut benefica Dei voluntas infirmitate corporis et sanctificatione spiritus in eo sanctum sacrificium et immaculatam hostiam offerente, melius aequiusque compleretur. Itaque, necessariis absolutis studiis, per varios sacri Ordinis gradus, tandem in privato sacello Instituti et fundatoris Joannis Bosco, ab illo ipso per quem divinae vocationis initia susceperat, jam Praesule, Joanne Cagliero, ad sacerdotium rite evectus est Dei Famulus, cum ingenti sui animi consolatione et laetitia, die octava januarii anno 1893. Sacerdos, corpore debilis, animo fortis, orationi et meditationi instabat et Sacro devotissime litando intimam cum Deo unionem servabat. Peculiari Fidei sensu et amoris affectu ferebatur in Ss. Eucharistiae Sacramentum necnon in B. Mariam Virginem Auxiliatricem et in Angelos et Sanctos Tutelares. Quum praedicationis munus et sacramentorum administrationem exercere non posset, Dei gloriae atque animarum saluti provehendae satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium librorum evulgationem. Licet morbo, quem patienter toleravit per septem integros annos, afflictabatur, tamen scripsit sanctorum caelitum vitas, nempe Margaritae Mariae Alacoque (La sposa del S. Cuore), Francisci Assisiensis (Un Serafino in terra), S. Stanislai Kostka (L'amante di Maria), Julii et Juliani (Due santi giusti dell'età /F), Joannis de Arc (La pulcella di Orleans), Joannis B.
Joannis Bosco, ab illo ipso per quem divinae vocationis initia susceperat, jam Praesule, Joanne Cagliero, ad sacerdotium rite evectus est Dei Famulus, cum ingenti sui animi consolatione et laetitia, die octava januarii anno 1893. Sacerdos, corpore debilis, animo fortis, orationi et meditationi instabat et Sacro devotissime litando intimam cum Deo unionem servabat. Peculiari Fidei sensu et amoris affectu ferebatur in Ss. Eucharistiae Sacramentum necnon in B. Mariam Virginem Auxiliatricem et in Angelos et Sanctos Tutelares. Quum praedicationis munus et sacramentorum administrationem exercere non posset, Dei gloriae atque animarum saluti provehendae satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium librorum evulgationem. Licet morbo, quem patienter toleravit per septem integros annos, afflictabatur, tamen scripsit sanctorum caelitum vitas, nempe Margaritae Mariae Alacoque (La sposa del S. Cuore), Francisci Assisiensis (Un Serafino in terra), S. Stanislai Kostka (L'amante di Maria), Julii et Juliani (Due santi giusti dell'età /F), Joannis de Arc (La pulcella di Orleans), Joannis B. de la Salle (Il fondatore dei Fratelli delle Scuole Cristiane), Liduinae (Il modello degli ammalati). Edidit etiam opuscula litteraria, moralia et ascetica silicet ; Tommaso Moro (dramma), Napoleone I (letture amene), L'aurora degli astri (la giovinezza di personaggi illustri), Perle e diamanti (gli eroi cristiani), I voleri e potere (maniera facile di coltivare la virtù), Massime di D. Bosco (raccolte dai suoi scritti). Praeter complures Dei Famuli epistolas, aliquae elucubrationes exhibitae sunt tantum inceptae, quia ipse a morte praereptus fuit. Denique, labente mense decembri anno 1897, morbo ingratescente, extremos vitae suae dies praesentiens, confessione sacramentali expiari voluit; quin imo die 29 Sacrum piissime litavit, dieque sequenti, nempe trigesima, morbi angustiis oppressus et subitanea cordis commotione perculsus, spiritum Deo reddidit in loco Valsalice, apud Taurinensem urbem, in aetate viginti septem annorum. « Gonsummatus in brevi, explevit tempora multa hic noster Aloisius », haec erat vox moerentium sodalium. Post funus in ecclesia, praesente cavendere, rite peractum, exuviae Servi Dei, ex parentum voluntate, recedentium ad desiderium defuncti, qui sepeliri inter sodales petierat, ad nativum oppidum translatae sunt, ubi, iterato funere, in speciali familiae sepulcrato conditae, in pace quiescunt. Interim sanctitatis fama, quam Servus Dei adhuc viveus adeptus fuerat, post obitum magis clara, diffusa