jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
se moderatores interponere debuerint, ne ille justos limites excederet. Christianae humilitatis praclarum praebuit exemplum. Nam semper in se habens divina Jesu verba : « Discite a me, qui mitis sum et humilis corde o, omnes sibi superiores habebat, se vero famulum omnium. Castitatis lilium, quamvis plura inter pericula illud amittendi in adolescents sua versatus sit, usque ad vitae exitum servavit purum et intactum, quemadmodum nuncupatis votis sese obligaverat. GaudenteDes omnes, quibus pretiosum castimoniae thesaurum custodire posset et stola innocentiae ornatus ex hoc mundo miscere, jugiter adhibuit. Rerum divinarum assidue canthum pitoet et filialis pietus erga Virginem perdolentem multum sane contulit, ut Gabriel intactum virginitatis suae florem servaret. Quo beatus adolescens, virtutibus omnibus ornatus, impensius dimicabat, eo ad vitae exitum propius arcedebat. Dies erat decimus septimus februarii anni millesimi octingentesimi sexagesimi secundi, cum, vigesimum quartum annum agens, iam viribus languescens, sanguinem ex ore fudit. Arcescitur medicus, qui, pessi soa morbi natura agnita, omnem valetudinis recuperandae spem esse abjiciendam edixit. Nocte, quae proxime est secuta, in peius valere visa est infirmi conditio, eumque extremis muniendum sacramentis ratus, ejusdem spiritus moderator P. Norbertus a S. Maria rei nuncium Gabrieli affert. Laeto ac jucundo animo adventantis mortis sententiam excipit, suavesque effunditur in lacrimas, quum sacrum sibi deferri Viaticum conspicit. Mox nonnihil morbus conquievit ; tunc beatus adolescens se paratum ipsa nocte mori, si haec esset Dei voluntas, professus est. Vix autem morbus saevire rursum coepit, Gabriel extrema unctione munitus est; ipseque voluit ut etiam in lumbis sacro oleo liniretur, quod sacramenti administrum praetermissum sibi fuit, ne fastidium satis grave infirmo afferret. Ultimus tamen beato adolescenti illuxit dies, qui fuit vigesimus septimus februarii. Supremam sibi horam instare ipse persentiens, inflammato cordis affectu preces lugentes, oculos in caelum identidem extollit, Virginem perdolentem in sui praesidium advocat, Christi Jesu cruci affixi imaginem pectori suo admovens peramenter comprimit. Tum denique, sacris Jesu, Mariae et Joseph nominibus invocatis, unius sublatus et veluti caelesti visionis sublatus animam exhalavit placidissime, in Insulae secessu apud Fiscellum montem, vix emenso semel sacro inito sodalitio. Eius sepulcrum ob praclaram et amplissimam, quam vivens sibi comparaverat, sanctitatis famam, ejctoriosum, piarumque peregrinationum metum optatissima evasit; namque
sacrum sibi deferri Viaticum conspicit. Mox nonnihil morbus conquievit ; tunc beatus adolescens se paratum ipsa nocte mori, si haec esset Dei voluntas, professus est. Vix autem morbus saevire rursum coepit, Gabriel extrema unctione munitus est; ipseque voluit ut etiam in lumbis sacro oleo liniretur, quod sacramenti administrum praetermissum sibi fuit, ne fastidium satis grave infirmo afferret. Ultimus tamen beato adolescenti illuxit dies, qui fuit vigesimus septimus februarii. Supremam sibi horam instare ipse persentiens, inflammato cordis affectu preces lugentes, oculos in caelum identidem extollit, Virginem perdolentem in sui praesidium advocat, Christi Jesu cruci affixi imaginem pectori suo admovens peramenter comprimit. Tum denique, sacris Jesu, Mariae et Joseph nominibus invocatis, unius sublatus et veluti caelesti visionis sublatus animam exhalavit placidissime, in Insulae secessu apud Fiscellum montem, vix emenso semel sacro inito sodalitio. Eius sepulcrum ob praclaram et amplissimam, quam vivens sibi comparaverat, sanctitatis famam, ejctoriosum, piarumque peregrinationum metum optatissima evasit; namque non pauci, qui Gabrieli deprecatore adhibuerunt, ipsius apud Deum potentiam sunt experti. Quapropter decreditum honori bus eidem condendis accessum est studium, adornatisque auctoritate ordinaria inquisitionibus, anno millesimo octingentesimo nonagesimo sexto, kalendis junii, causa introducendae Commissionem rel. rec. Leo Papa diximus. Decessor Noster, propria manu signavit. Quaestionibus deinde ab ipso solitis de beati adolescentis virtutibus confectis riteque probatis, de heroico ejus virtutum gradu coeppta est disceptatio, quae in antepromotorio et praeparatorio Sacræ Rituum Congregationis conventu rite prius discussa, demum in generali ejusdem Sacrae Congregationis coetu, sexto nonas majas, anno millesimo decimo quinto, coram fel. rec. Pio Papa decimo, Praedefeessor Nostro, praeposita est. Ac paulo post, nempe pridie idus ejusdem mensis maji, idem Praedefeessor Noster soli mittendixit : Consilium de virtutibus theologalibus Fide, Spe et Caritate in Deum et proximum, nec non de cardinalibus Prudentia, Justitia, Fortitudo, Temperantia earumque adnexis Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Deipara perdolente, in gradu heroico, in casu et ad ejctum de quo agitur. Breve post temporis spatium super duobus miraculis judicialis actio instituta est, alterumque triplici habita disceptatione, de iisdem constare praelaudatus Decessor Noster decrevit septimo kalendas februarias, anno millesimo vngentesimo octavo, scilicet de primo miraculo, quod ita enunciabatur : Instantanece perfectaeque sanationis Afrae Fisella, a gravissima
de beati adolescentis virtutibus confectis riteque probatis, de heroico ejus virtutum gradu coeppta est disceptatio, quae in antepromotorio et praeparatorio Sacræ Rituum Congregationis conventu rite prius discussa, demum in generali ejusdem Sacrae Congregationis coetu, sexto nonas majas, anno millesimo decimo quinto, coram fel. rec. Pio Papa decimo, Praedefeessor Nostro, praeposita est. Ac paulo post, nempe pridie idus ejusdem mensis maji, idem Praedefeessor Noster soli mittendixit : Consilium de virtutibus theologalibus Fide, Spe et Caritate in Deum et proximum, nec non de cardinalibus Prudentia, Justitia, Fortitudo, Temperantia earumque adnexis Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Deipara perdolente, in gradu heroico, in casu et ad ejctum de quo agitur. Breve post temporis spatium super duobus miraculis judicialis actio instituta est, alterumque triplici habita disceptatione, de iisdem constare praelaudatus Decessor Noster decrevit septimo kalendas februarias, anno millesimo vngentesimo octavo, scilicet de primo miraculo, quod ita enunciabatur : Instantanece perfectaeque sanationis Afrae Fisella, a gravissima tüberuli tuberculosi, pleuritidis ac multiplicibus purulenter abscessibus : itemque de altero : Instantanece per fectaeque sanitati Dominici Tiberi ab ingenti inveterataque hernia inguinali. Tandem, generalibus comitiis iterum inditae, quarto kalendas majas ejusdem anni quaesitum est, an Venerabilis Dei famulus solemni atque publico cultu, qui Beatis decet, TUTO foret augendus. Cum omnes qui interfuere Patres Cardinales et Consultores in affirmativam ivisseot sententiam, idem Praedefeessor Noster quarto nonas mensis ipsius decretum edidit, nempe TUTO procedi posse ad solemnem Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Dei Para perdolente Beatificationem. Solemnia autem Beatificationis pridie kalendas junias in Basilica Vaticana maximo apparatu frequentique adstante populo celebrata sunt. Mox tamen, cum Beati viri precibus nova prodigia effecta esse narrarentur, praelaudatus Dessor Noster decimo quinto kalendas junias, anno millesimo nongentesimo nono, Commissionem reassumptionis causae sua manu signavit. Instructis vero super assertis novis miraculis judicialibus tabulis, duo quae sequuntur, ad Beati adolescentis canonizationem assequendam Apostolicae Sedis proposita sunt. Primum obtinuit cernu Joanni Baptista Cerro, agricola, qui Fre. Gravior in dies fiebat morbus, qui eo erat perductus ut aegrotus non sine baculi subsidio incedere posset. Quo quidem subsidio uti cogebat etiam quum alicui vel levissimo operi perficiendo difficili conatu nitebatur. Nullis Joannes usus est remediis, tum quia medicus desperatum ejus
omnes qui interfuere Patres Cardinales et Consultores in affirmativam ivisseot sententiam, idem Praedefeessor Noster quarto nonas mensis ipsius decretum edidit, nempe TUTO procedi posse ad solemnem Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Dei Para perdolente Beatificationem. Solemnia autem Beatificationis pridie kalendas junias in Basilica Vaticana maximo apparatu frequentique adstante populo celebrata sunt. Mox tamen, cum Beati viri precibus nova prodigia effecta esse narrarentur, praelaudatus Dessor Noster decimo quinto kalendas junias, anno millesimo nongentesimo nono, Commissionem reassumptionis causae sua manu signavit. Instructis vero super assertis novis miraculis judicialibus tabulis, duo quae sequuntur, ad Beati adolescentis canonizationem assequendam Apostolicae Sedis proposita sunt. Primum obtinuit cernu Joanni Baptista Cerro, agricola, qui Fre. Gravior in dies fiebat morbus, qui eo erat perductus ut aegrotus non sine baculi subsidio incedere posset. Quo quidem subsidio uti cogebat etiam quum alicui vel levissimo operi perficiendo difficili conatu nitebatur. Nullis Joannes usus est remediis, tum quia medicus desperatum ejus statum conclamaverat, tum quia, extrema laborans egestate, non habebat unde remedia sibi posset comparare. Thermarum curam nihilominus, suauente medico, semel et bis expertus est ; frustra tamen, nulla quippe habita est morbi remissio. Quindecim sic annos transegit Joannes, et ad extremum iam morbus properabat, cum ob indultam B. Gabrieli venerationem triduanae solemnes in religiosae familiae templo Fregellis institutae sunt supplicationes. Quae nondum absolutae fuerant, cum, patrocinio Beati viri fidenter invocato, pristinam infirmus valetudinem in instanti recuperavit. Nam, spondyliete penitus profligata, naturalem vertebralis columna conditionem adepta est, et qui non poterat nisi curvus et cum baculi subsidio sistere ac deambulare, erectus corpore, omoique seposito adjumento, incedere valuit. Secundum prodigium expertus est Aloisius Parisi, faber lignarius domo Gallipoli, qui Talidam sortitus fuerat naturam, et nollam usque ad annum aetatis suae sextum ac decimum infirmitate laboraverat. Anno millesimo octigentesimo octogesmo nono, quum, artem suam exercens, gravi ponderis januam exuno conatu, elevatis brachiis, sublevandam pertentaret, dexterum inguinem abrumpi quasi persensit, et tanto percussus est dolore, ut in syncopem rueret, a qua haud brevi ad vitae sensus restitutus fuit. Altera vel tertia die ab ini-cepto morbo ad suos rediit labores, caute tamen et ea tantummodo opera perticiens, quae nullum requirebant conatum. Undecim sic, varia vicissitudine,
triduanae solemnes in religiosae familiae templo Fregellis institutae sunt supplicationes. Quae nondum absolutae fuerant, cum, patrocinio Beati viri fidenter invocato, pristinam infirmus valetudinem in instanti recuperavit. Nam, spondyliete penitus profligata, naturalem vertebralis columna conditionem adepta est, et qui non poterat nisi curvus et cum baculi subsidio sistere ac deambulare, erectus corpore, omoique seposito adjumento, incedere valuit. Secundum prodigium expertus est Aloisius Parisi, faber lignarius domo Gallipoli, qui Talidam sortitus fuerat naturam, et nollam usque ad annum aetatis suae sextum ac decimum infirmitate laboraverat. Anno millesimo octigentesimo octogesmo nono, quum, artem suam exercens, gravi ponderis januam exuno conatu, elevatis brachiis, sublevandam pertentaret, dexterum inguinem abrumpi quasi persensit, et tanto percussus est dolore, ut in syncopem rueret, a qua haud brevi ad vitae sensus restitutus fuit. Altera vel tertia die ab ini-cepto morbo ad suos rediit labores, caute tamen et ea tantummodo opera perticiens, quae nullum requirebant conatum. Undecim sic, varia vicissitudine, nullisque unquam adhibitis remediis, annos transegit, nec prius ad medicae artis quaerenda subsidia consilium cepit quam medicus quidem, de hoc morborum genere peritissimus, Gallipoli venerit. Ad illum itaque Aloisius accessit ; at medicus, re perspecta, nullo modo de sanatione consequenda vel cogitari posse pronuntiavit, nisi chirurgiae operationi se infirmus subjiceret, quod tamen Aloisius facere nequit. Ipse vero, tribus aliis annis circiter elapsis, ad patrocinium B. Gabrielis tandem confugit, et prodigiosam in instanti sanationem obtinuit. Haec prodigia in Sacrae Rituum Congregationis comitiis ter de more expensa sunt examinia solertissimo, praesertim in postremis generalibus coram Nobis habitis decimo quinto kalendas maia anno millesimo nongentesimi decimi octavi. Atque paulo deinceps, nempe quarto idus maia, solemniter sanximus : Constare de utroque proposito miraculo ; de primo nempe : Instantanea perfectaque sanationis Joannis Baptistae Cerro ab arthritide deformante et anchylosite columnae vertebralis (spondylite anchylosante); deque altero : Instantanea perfectaque sanationis Aloisii Parisi ab hernia inguinali dextera inveterata. Quod autem supererat, num scilicet ad summum fastigium honorum, quibus Ecclesia praecipueros filios suos, qui tanta gloria se dignos exhibuerunt, augere solet, extolli TUTO posset B. Gabriel a Virgine Perdolente, id in generalibus comitiis, tertio nonas decembres ejusdem anni coram Nobis coactis, expensum est, omnesque qui aderant unanimi
quod tamen Aloisius facere nequit. Ipse vero, tribus aliis annis circiter elapsis, ad patrocinium B. Gabrielis tandem confugit, et prodigiosam in instanti sanationem obtinuit. Haec prodigia in Sacrae Rituum Congregationis comitiis ter de more expensa sunt examinia solertissimo, praesertim in postremis generalibus coram Nobis habitis decimo quinto kalendas maia anno millesimo nongentesimi decimi octavi. Atque paulo deinceps, nempe quarto idus maia, solemniter sanximus : Constare de utroque proposito miraculo ; de primo nempe : Instantanea perfectaque sanationis Joannis Baptistae Cerro ab arthritide deformante et anchylosite columnae vertebralis (spondylite anchylosante); deque altero : Instantanea perfectaque sanationis Aloisii Parisi ab hernia inguinali dextera inveterata. Quod autem supererat, num scilicet ad summum fastigium honorum, quibus Ecclesia praecipueros filios suos, qui tanta gloria se dignos exhibuerunt, augere solet, extolli TUTO posset B. Gabriel a Virgine Perdolente, id in generalibus comitiis, tertio nonas decembres ejusdem anni coram Nobis coactis, expensum est, omnesque qui aderant unanimi suffragatione responderunt, TUTO ad solemnem ejus Canonizationem procedi posse. Nos tamen admonuimus superni luminis auxilium in tam gravi negotio, communibus fervidisque fusis Deo precibus, esse poscendum. Tandem, re mature considerata, atque iterum caelesti lumine implorato, octavo idus januarii novi exordientis anni millesimo nongentesimi decimi nono, die nempe festo Epiphaniae Domini solemniter pronunciavimus TUTO procedi posse ad solemnem Beati Gabrielis a Virgine Perdolente Canonizationem. Ut vero in tanto negotio juris ordo servaretur, Praedecessorum Nostrorum exemplis inhaerentes, primum dilectos filios Nostros S. R. E. Cardinales in Consistorio secreto, die octava mensis martii anni millesimo nongentesimi vigesimi habendo, sententiam eorum rogaturi, Nobis adesse jussimus. In quo venerabilis frater Noster Antonius, Episcopus Portuensis et S. Rufinalis, S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis Praefectus, novensilium Sanctorum acta et miracula singillatim ac discrete Nobis et Cardinalibus exposuit magnoque omnes studio incendit ut Beati Gabrielis memoria summis honoribus consecraretur. Pauli post, die videlicet vigesimo secundo mensis aprilis ejusdem anni, Consistorium publicum celebratum est, et in eo cuncti qui aderant Cardinales, de Beato Gabriele discrete oratione dilecti filii Augusti Milani, Consistorialis Aulae Advocati, libenter audita, Nos ad causae hujus legitimam definitionem sunt uno ore cohortati. Die vero septima subsequentis mensis maia, alterum Consistorium semipublicum, habitum est,
solemniter pronunciavimus TUTO procedi posse ad solemnem Beati Gabrielis a Virgine Perdolente Canonizationem. Ut vero in tanto negotio juris ordo servaretur, Praedecessorum Nostrorum exemplis inhaerentes, primum dilectos filios Nostros S. R. E. Cardinales in Consistorio secreto, die octava mensis martii anni millesimo nongentesimi vigesimi habendo, sententiam eorum rogaturi, Nobis adesse jussimus. In quo venerabilis frater Noster Antonius, Episcopus Portuensis et S. Rufinalis, S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis Praefectus, novensilium Sanctorum acta et miracula singillatim ac discrete Nobis et Cardinalibus exposuit magnoque omnes studio incendit ut Beati Gabrielis memoria summis honoribus consecraretur. Pauli post, die videlicet vigesimo secundo mensis aprilis ejusdem anni, Consistorium publicum celebratum est, et in eo cuncti qui aderant Cardinales, de Beato Gabriele discrete oratione dilecti filii Augusti Milani, Consistorialis Aulae Advocati, libenter audita, Nos ad causae hujus legitimam definitionem sunt uno ore cohortati. Die vero septima subsequentis mensis maia, alterum Consistorium semipublicum, habitum est, in quo non solum S. R. E. Cardinalibus, sed etiam venerabiles fratres Patriarchae, Archiepiscopi, Episcopi, ad hoc de mandato Nostro per literas vocati, Nobis adfuerunt, qui tum ex iis, quae in Consistorio publico gesta fuerant, tum ex authenticis documentis S. Rituum Congregationis, quorum exemplar, typis editum, singulis eorum tradi jussimus, ad eandem quam Patres Cardinales unanimiter sententiam fixerunt. Cujus rei publica instrumenta a dilectis Filiis Sedis Apostolicae Notariis confecta in tabulario S. Rituum Congregationis asservari mandavimus. Huic vero solemni Canonizationi in Vaticana Basilica celebrandae praeliximus diem decimum tertium mensis maia hujus anni millesimo nongentesimo vigesimo, in quo die colitur memoria Ascensionis D. N. J. C. et fideles sumus etiam atque etiam hortati ad preces, iis praesertim in aedibus ingemeoanda in quibus publica augustissimi Sacramenti indicta esset adoratio, a Domino exquisite rogantes ut et ipsi possent ex tanta solemnitate uberrimum fructum percipere et Nobis in illa absolvenda Spiritus Paraclitus adesset. Cum autem faustissima dies illuxit omnes, quum saecularis tum regularis cleri ordines, Romanae Curiae Praesules et Officials, S. R. E. Cardinales, Patriarchae, Archiepiscopi et Episcopi, qui in Urbe aderant, in Vaticana Basilica magna exornata, convenerunt, quibus solemni supplicatione praecedentibus, et Nos eandem Basilicam iugressi sumus. Tunc venerabilis frater Noster Antonius S.
ad eandem quam Patres Cardinales unanimiter sententiam fixerunt. Cujus rei publica instrumenta a dilectis Filiis Sedis Apostolicae Notariis confecta in tabulario S. Rituum Congregationis asservari mandavimus. Huic vero solemni Canonizationi in Vaticana Basilica celebrandae praeliximus diem decimum tertium mensis maia hujus anni millesimo nongentesimo vigesimo, in quo die colitur memoria Ascensionis D. N. J. C. et fideles sumus etiam atque etiam hortati ad preces, iis praesertim in aedibus ingemeoanda in quibus publica augustissimi Sacramenti indicta esset adoratio, a Domino exquisite rogantes ut et ipsi possent ex tanta solemnitate uberrimum fructum percipere et Nobis in illa absolvenda Spiritus Paraclitus adesset. Cum autem faustissima dies illuxit omnes, quum saecularis tum regularis cleri ordines, Romanae Curiae Praesules et Officials, S. R. E. Cardinales, Patriarchae, Archiepiscopi et Episcopi, qui in Urbe aderant, in Vaticana Basilica magna exornata, convenerunt, quibus solemni supplicatione praecedentibus, et Nos eandem Basilicam iugressi sumus. Tunc venerabilis frater Noster Antonius S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis Praefectus et Canonizationi huic procurandae pius assignatus, perorante dilecto filio Augusto Milani, Nos frater Consistorialis Aulae Advocato, vota Nobis precibusque delulti Sacrorum Ordinium atque universae Congregationis Clericorum Regularium Excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., ut Beatum Gabrielem a Virgine Penthelente, ejusdem Congregationis Clericum professum, gestibus, virtutibus et miraculis insignem, in sanctorum numerum cooptaremus, una cum Beata Margarita Maria Alacoque, Virgine. Quod quum instantius et instantissime idem Cardinalis per praedictum Advocatum Consistorialem a Nobis postulasset, Nos, Paracliti Spiritus lumine implorato, deinde Beate Mariae Virginis et Sanctorum omnium auxilio ferventer invocato, ad honorem Sanctae et individuae Trinitatis, ad catholicae fidei incrementum et decus, auctoritate Domini Nostri Jesu Christi et Nosta, matura deliberatione, et venerabilium fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium, Patriarcharum, Archiepiscoporum et Episcoporum consilio, beatum Gabrielum a Virgine Penthelente, Clericum professionem Congregationis Clericorum Excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., Sanctum esse et in Sanctorum catalogo adscribi decrevimus. Cui, eodem decreto, copulavimus Beatam Margaritam Mariam Alacoque, Virginem, Monialem Ordinis Visitationis B. Mariae Virginis, eam quoque sanctitate praeclaram. Mandavimus etiam ut Sancti Gabrielis a Virgine Perdolente memoria die vigesima septima mensis aprilis in Martyrologium Romanum referretur. Gratiis deinde
Penthelente, ejusdem Congregationis Clericum professum, gestibus, virtutibus et miraculis insignem, in sanctorum numerum cooptaremus, una cum Beata Margarita Maria Alacoque, Virgine. Quod quum instantius et instantissime idem Cardinalis per praedictum Advocatum Consistorialem a Nobis postulasset, Nos, Paracliti Spiritus lumine implorato, deinde Beate Mariae Virginis et Sanctorum omnium auxilio ferventer invocato, ad honorem Sanctae et individuae Trinitatis, ad catholicae fidei incrementum et decus, auctoritate Domini Nostri Jesu Christi et Nosta, matura deliberatione, et venerabilium fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium, Patriarcharum, Archiepiscoporum et Episcoporum consilio, beatum Gabrielum a Virgine Penthelente, Clericum professionem Congregationis Clericorum Excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., Sanctum esse et in Sanctorum catalogo adscribi decrevimus. Cui, eodem decreto, copulavimus Beatam Margaritam Mariam Alacoque, Virginem, Monialem Ordinis Visitationis B. Mariae Virginis, eam quoque sanctitate praeclaram. Mandavimus etiam ut Sancti Gabrielis a Virgine Perdolente memoria die vigesima septima mensis aprilis in Martyrologium Romanum referretur. Gratiis deinde omnipotenti Deo actis, ad altare accessimus incruentum Sacrificium oblaturi, atque post Evangelicam lectionem quotque aderant allocuti sumus, laetantes in Domino quod per humilitatem Nostram horum Coelitum gloriam manifestare dignatus est, atque hortantes ut novensilium Sanctorum patrocinium apud Dominum Nostrum Jesum Christum pro Ecclesia et christiana republica, tam diris agitata tempestatibus, interponerent: Plenariam tamdem indulgentiam impertiri sumus, atque Apostolicas hasce Decretales sub plumbo Litteras expediri mandavimus. En ergo, o christianifidelis, duo alii Sancti, e feracissimo Ecclesiae gremio orti, colendi Vobis atque imitandi proponuntur. Ambo sane praeclari ob pene infinitum in Deum amorem, ardantissimam in proximum caritatem, admirandam puritatem et humilitatem. Sancta vero Margaritae Mariae largitus est Dominus singulares favores et gratias, quum illius in conspectu venire ac saepe cum ea quasi familiariter alloqui dignatus sit, eam denique sele gens ad cultum illud Sacratissimi Sui Cordis excitandum, quod temporis progressu tam late in universum catholicum orbem dilatandum erat. E contra, ob peculiaria Dei charismata non emicat sancta Gabrielis vita, quae intime latuit, et nihil oculis hominum praebet, quod communem rerum cerebrum excedat. Hoc certe voluit Deus ut manifestum esset fideles omnes christianam perfectionem assequi posse, dummodo sancte vivant et in lege Domini ambulant. Si, ergo, tam acceptae Deo fueruet sancti Gabrielis virtutes,