jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
statuta sunt, ea, contrariis quibuslibet non obstantibus, firma ac valida in perpetuum esse volamus et jubemus. Datum Romae, apud S. Petrum, die x mensis octobris MCMXX, Pontificatus Nostri anno septimo. BENEDICTUS PP. XV. (P. 474). Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, clericus professus e congregatione clericorum regularium excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., sanctorum fastis adscribitur. BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Non sine providentissimo Dei consilio accidit ut calamitosis hisce temporibus, quibus homines, voluptatis illecebris prorsus dediti, superbia repleti odioque incensi, atque de nulla re quam de sui amore solliciti videntur, omnia in promptu essent ut ad solemnem Canonizationem deveniretur Beati Gabrielis a Virgine Perdolente, qui eximium praebet exemplum castissimae ac purissimae vitae, mirae humilitatis, ardentissimae caritatis. Ille enim non divitias, nec potentiam aut voluptates persecutus est, sed Deum tantum quaesivit, ei adhaeret, eum toto animo dilexit. Quisnam, tamen eo sapientior, eo clarior, eo ditior? « Divites, enim, — eguint et esurient, inquirentes autem Dominum non minuentur omni bono ». (Ps. XXXIII, 10). « Deus — quippe — dispersit superbos mente cordis sui, deposuit potentes de sede, et exaltavit humiles » (Luc, I, 48-52). Die primo mensis martii anni millesimi octingentesimi trigesimi octavi, Assisii, natus est Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, et eo ipso die baptismatis aquis lustratus. Parentes habuit Sanctum Possenti, qui gubernatoris munus huc illuc per tinitimas urbes exercebat, et Agnetem Frisciotli, religione ac morum integritate spectatissimos. Puero tribus vix annis nato, Sanctas dilectam conjugem orbatus fuit, quae Spoleti e vita migravit, ac propterea ipse familiam insti tuendae solus intendere debuit. Quod, vero, singulari virtute et prudentia fecit. Paterno studio mirabiliter respondebat Franciscus, qui in pauperes misericordiam et a maledictis abhorrentem se ostendebat. Verum tamen erat illi ardens quoddam ingenium, ad iramque proclive. Breves tamen erant indignationes ejus, et, a patre reprehensus, veniam ab illo petebat. Adolescentem puerum a Doctrina Christiana Fratres primis litteris imbuerunt. In eorum scholis quum versaretur, seraphico fervore ecclesiis Epularum particeps est factus, neque ex illo die ad sanctam mensam frequenter accedendi etiam in saeculo consuetudinem unquam intermisit. Primarum litterarum absoluto studio, scholas adivit Collegii Spoletini Societatis
Assisii, natus est Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, et eo ipso die baptismatis aquis lustratus. Parentes habuit Sanctum Possenti, qui gubernatoris munus huc illuc per tinitimas urbes exercebat, et Agnetem Frisciotli, religione ac morum integritate spectatissimos. Puero tribus vix annis nato, Sanctas dilectam conjugem orbatus fuit, quae Spoleti e vita migravit, ac propterea ipse familiam insti tuendae solus intendere debuit. Quod, vero, singulari virtute et prudentia fecit. Paterno studio mirabiliter respondebat Franciscus, qui in pauperes misericordiam et a maledictis abhorrentem se ostendebat. Verum tamen erat illi ardens quoddam ingenium, ad iramque proclive. Breves tamen erant indignationes ejus, et, a patre reprehensus, veniam ab illo petebat. Adolescentem puerum a Doctrina Christiana Fratres primis litteris imbuerunt. In eorum scholis quum versaretur, seraphico fervore ecclesiis Epularum particeps est factus, neque ex illo die ad sanctam mensam frequenter accedendi etiam in saeculo consuetudinem unquam intermisit. Primarum litterarum absoluto studio, scholas adivit Collegii Spoletini Societatis Jesu, in quibus humanarum litterarum et philosophiae multa cum laude integrum curriculum complevit, semperque se praebuit in pietatis operibus assiduum ac fervidum, in pudicitia tutanda rigidum, in familiaribus colloquiis castigatissimum. Inter tamen has egregias virtutes nonnihil inerat levitatis ac vanitatis. Delicatas munditias persequebatur, coronput et nitido cultui nimis addictus, novo ac peregrino more induebat vestes. Magnopere etiam delectabatur choreas agitare, milesias lectitare narrationes, scaenas spectaculis interesse. In ea tamen vitae levitate et dissipatione non permisit Deus ut servus suus, quem ad assequendam sanctitatem appellaturus erat, noxam aliquam graviorem contrahere. Tametsi ad perfectiorem vitae rationem a prima juventute eum vocare visus est Dominus. Bis enim, ob recuperatam a gravi morbo sanitatem, Deo promisit religiosam se vitam fore initurum, sed semper promissum oblitus est. Tertio, vero, quum e gravi periculo in venando evasisset, perterritus Franciscus ad pristina promissa reversus est, quae tamen, rerum mundanarum studio, denuo neglexit. Sed misericors Deus ad spiritualem famuli sui utilitatem valentiora argumenta adhibuisset. Permisit enim ut Francisci soror, Maria nomine, quam ipse valde diligebat, in aetatis flore, quasi improviso e vita migraret. Funestum eventum acerbissime Franciscus tulit, atque omnibus hujus saeculi vanitates abdicare adeo firmiter constituit, ut patrem adiret ei nuncians sumptum a se consilium in religiosum
ac peregrino more induebat vestes. Magnopere etiam delectabatur choreas agitare, milesias lectitare narrationes, scaenas spectaculis interesse. In ea tamen vitae levitate et dissipatione non permisit Deus ut servus suus, quem ad assequendam sanctitatem appellaturus erat, noxam aliquam graviorem contrahere. Tametsi ad perfectiorem vitae rationem a prima juventute eum vocare visus est Dominus. Bis enim, ob recuperatam a gravi morbo sanitatem, Deo promisit religiosam se vitam fore initurum, sed semper promissum oblitus est. Tertio, vero, quum e gravi periculo in venando evasisset, perterritus Franciscus ad pristina promissa reversus est, quae tamen, rerum mundanarum studio, denuo neglexit. Sed misericors Deus ad spiritualem famuli sui utilitatem valentiora argumenta adhibuisset. Permisit enim ut Francisci soror, Maria nomine, quam ipse valde diligebat, in aetatis flore, quasi improviso e vita migraret. Funestum eventum acerbissime Franciscus tulit, atque omnibus hujus saeculi vanitates abdicare adeo firmiter constituit, ut patrem adiret ei nuncians sumptum a se consilium in religiosum ordinem concedendi. Vehementer miratus est Sanctes, qui omnia expertus est ut a salutari consilio filium abduceret. Quin et dedit operam ut Franciscus cum puella quadam, honestissima ea quidem, quam conjugem ei expetebat, consuetudinem iniret. Quibus industriis paternaque auctoritate ac amore assecutus est ut ad saeculi illecebras adolescentem animum Franciscus denuo applicaret. Attamen misericors Deus, aliam ei praebuit occasionem, qua in pristinum ordinem eum revocaret. Quum Franciscus die quattordicesimo mensis augusti anni millesimi octingentesimi quinquagesimi sexti se conlulisset ad venerandam vetustam quamdam Matris Dei imaginem, quae Spoleti multa religione colitur ac eo die, ex sacello educta, a clero per metropolitanam aedem solemni ritu praeferebatur, visus est sibi sacrum simulacrum in eum intentis oculis intueri simulque hisce verbis in corde appellari : « Francisce, tua res non est mundus, tibi superest religio ». Valde commotus est adolescens, qui ex illa hora fixum in animo habuit religiosae militiae nomen dare. Cupiens tamen in re tanti ponderis caute se gerere, cum Societate Jesu patribus Tedeschini et Bompiani et cum viro quodum, qui in solitudine sanctam vitam degebat et, ex proximo oppido, Cesinus anachoreta vocitabatur, se aperuit. Quorum omnium opinio fuit revera Franciscum a saeculo ad religionem appellari. De qua re certior factus, religiosam familiam
applicaret. Attamen misericors Deus, aliam ei praebuit occasionem, qua in pristinum ordinem eum revocaret. Quum Franciscus die quattordicesimo mensis augusti anni millesimi octingentesimi quinquagesimi sexti se conlulisset ad venerandam vetustam quamdam Matris Dei imaginem, quae Spoleti multa religione colitur ac eo die, ex sacello educta, a clero per metropolitanam aedem solemni ritu praeferebatur, visus est sibi sacrum simulacrum in eum intentis oculis intueri simulque hisce verbis in corde appellari : « Francisce, tua res non est mundus, tibi superest religio ». Valde commotus est adolescens, qui ex illa hora fixum in animo habuit religiosae militiae nomen dare. Cupiens tamen in re tanti ponderis caute se gerere, cum Societate Jesu patribus Tedeschini et Bompiani et cum viro quodum, qui in solitudine sanctam vitam degebat et, ex proximo oppido, Cesinus anachoreta vocitabatur, se aperuit. Quorum omnium opinio fuit revera Franciscum a saeculo ad religionem appellari. De qua re certior factus, religiosam familiam amplectendam selegit quae a Passione Domini nostri nuncupatur, in eamque petiit cooptari. Tunc rem totam a patre aperuit genitori, qui, licet invita, suum denique dedit consensum, atque alio filio Aloisio, qui ex Ordine erat Praedicatorum, munus detulit fratrem ad sodalium a Passione recessum in oppido Morvalle deductendi. Propinquis et amicis salutatis, maiores diei septembris septimi, bini fratres Spoletanam urbem reliquerunt, atque iter coeperunt ad oppidum Morvalle, quo die nono ejusdem mensis pervenerunt. Eo ipso die, nulla interposita mora, Franciscus in coenobium ingressus est. Die septembris vigesimo primo, undecimi ex quo in recessum receptus fuerat, vestem religiosam, inenarrabili jucunditate induit, ac Francisco nomine deposito, Gabriel a Virgini Perdolente coeptus est appellari. Ex tunc, in novum quasi hominem conversus, ad virtutum perfectionem assequendam omnes viribus animum intendit. In mundum, quem antea valde dilexerat, tantum suscepit odium, ut non modo moleste ferret de mundi rebus induci sermones, sed etiam ab iis rebus iisque hominibus aliter saletum animum gerasse, quos diligere fas est, ad quosque natura ipsa pertrahere videtur. Quapropter ad litteras domum danda, tanta erat aversio, ut saepius ad id agendum a moderatore cogeretur. Quare ergo pater reliquosque necessarios pene obdurisse et sensu cessens factus vixit est. At non ille quidem in consanguineos
salutatis, maiores diei septembris septimi, bini fratres Spoletanam urbem reliquerunt, atque iter coeperunt ad oppidum Morvalle, quo die nono ejusdem mensis pervenerunt. Eo ipso die, nulla interposita mora, Franciscus in coenobium ingressus est. Die septembris vigesimo primo, undecimi ex quo in recessum receptus fuerat, vestem religiosam, inenarrabili jucunditate induit, ac Francisco nomine deposito, Gabriel a Virgini Perdolente coeptus est appellari. Ex tunc, in novum quasi hominem conversus, ad virtutum perfectionem assequendam omnes viribus animum intendit. In mundum, quem antea valde dilexerat, tantum suscepit odium, ut non modo moleste ferret de mundi rebus induci sermones, sed etiam ab iis rebus iisque hominibus aliter saletum animum gerasse, quos diligere fas est, ad quosque natura ipsa pertrahere videtur. Quapropter ad litteras domum danda, tanta erat aversio, ut saepius ad id agendum a moderatore cogeretur. Quare ergo pater reliquosque necessarios pene obdurisse et sensu cessens factus vixit est. At non ille quidem in consanguineos benevolentiam abjecit, imo consummavit, et quasi a materia et corpore ad spiritum traduxit. Quantum vero in mundum beatus Dei famulus odium habebat talum amore susceptam religionem prosequebatur, nec contigit umquam propter negli- gentiam in observandis regulis reprehendendum eum fuisse, adeoque minus puniendum. Non modo corpus, sed etiam cupiditates, animi denique totius factus est dominus, idque assecutus est voluntariis afflictionibus et appetituum quorum vis severissima cohibitione. Interea, die vigesimo primo mensis septembris anni millesimi octingentesimi quinquagesimi septimi, beatus Gabriel in sodalitium a Domini nostri Passione, conceptis verbis, vota perpetua pronunciavit. Postea, mense julii anno millesimi octingentesimi quinquagesimi octavi, ex eo recessu Morvalle in recessum oppidi Pievetorina, ut saciis disciplinis incumberet, missus est, et in eo per annum metaphysicae se applicuit. Julii vero mensis anno millesimi octingentesimi quinquagesimi noni, ex eo recessu cum reliquis tironibus remotus est, omnesque in nuper conditum coenobium apud oppidum Insula translati fuerunt, ibique beatus Gabriel brevis aetatis suae reliquum curriculum explevit, in eoque impensa voluntate theologicis disciplinis operam dedit. Cum autem in sacris disciplinis discendis valde profecisset, simulque sacerdotalem attigisset, die quinto ac vigesimo maji mensis anno millesimi octingentesimi sexaginta sexaginta primi, in Pionensi cathedrali prima tonsura et quatuor minores ordines ei consulu-ii fuere. Postmodum cogitabatur de
totius factus est dominus, idque assecutus est voluntariis afflictionibus et appetituum quorum vis severissima cohibitione. Interea, die vigesimo primo mensis septembris anni millesimi octingentesimi quinquagesimi septimi, beatus Gabriel in sodalitium a Domini nostri Passione, conceptis verbis, vota perpetua pronunciavit. Postea, mense julii anno millesimi octingentesimi quinquagesimi octavi, ex eo recessu Morvalle in recessum oppidi Pievetorina, ut saciis disciplinis incumberet, missus est, et in eo per annum metaphysicae se applicuit. Julii vero mensis anno millesimi octingentesimi quinquagesimi noni, ex eo recessu cum reliquis tironibus remotus est, omnesque in nuper conditum coenobium apud oppidum Insula translati fuerunt, ibique beatus Gabriel brevis aetatis suae reliquum curriculum explevit, in eoque impensa voluntate theologicis disciplinis operam dedit. Cum autem in sacris disciplinis discendis valde profecisset, simulque sacerdotalem attigisset, die quinto ac vigesimo maji mensis anno millesimi octingentesimi sexaginta sexaginta primi, in Pionensi cathedrali prima tonsura et quatuor minores ordines ei consulu-ii fuere. Postmodum cogitabatur de eo majoribus ordinibus augendo. Huic tamen rei temporum iniquitas fuit impedimentum. Interea Gabriel, perpetuo caelestibus rebus intentus, ex fide vivit et, quo in aetate magis procedebat, eo ejus fides magis firmabatur. Sacros libros multa observantia colebat, quos nudo capite legebat, et flexis quandoque genibus. Sacerdotis religionis nostrae solemniores dies festos pietate ferventem et alacri laetitia agebat, praecipue dies natalis et resurrectionis Domini, Pentecostes, et Corpus Domini. Quamvis, tamen, Gabriel in rerum caelestium contemplationem semper intenderet, non sit tamen quis eum animo effingat tristicum quemdam hominem, asperum atque severum. Nemo enim eosuousavior nemo comediat. Mira ejus in Deum fiducia et firmabatur magis, quo magis fides augebatur et ejus cum Deo conjunctio. Nunquam propterea de animae suae salute beatus Gabriel subdubitavit. Quam, vero, aeternae salutis securitatem non in bonis a se gestis operibus ipse constituebat, sed in infinita Dei misericordia, in infinitis Jesu Christi promeritis, in deprecationibus Sanctissimae Matris Dei. In tanta securitate atque letitia unum erat solummodo, quod beati Dei servi animum vehementer angebat, ne, scilicet, vel in minimis rebus Deum offenderet eique displiceret. Orationem adeo diligebat, ut, si quae inter agendum breviora et subseciva incurrerent tempora, perire ea non patiebatur, quin amanter cum Deo confabularetur. Cruci Jesum fixum tam tenero
pietate ferventem et alacri laetitia agebat, praecipue dies natalis et resurrectionis Domini, Pentecostes, et Corpus Domini. Quamvis, tamen, Gabriel in rerum caelestium contemplationem semper intenderet, non sit tamen quis eum animo effingat tristicum quemdam hominem, asperum atque severum. Nemo enim eosuousavior nemo comediat. Mira ejus in Deum fiducia et firmabatur magis, quo magis fides augebatur et ejus cum Deo conjunctio. Nunquam propterea de animae suae salute beatus Gabriel subdubitavit. Quam, vero, aeternae salutis securitatem non in bonis a se gestis operibus ipse constituebat, sed in infinita Dei misericordia, in infinitis Jesu Christi promeritis, in deprecationibus Sanctissimae Matris Dei. In tanta securitate atque letitia unum erat solummodo, quod beati Dei servi animum vehementer angebat, ne, scilicet, vel in minimis rebus Deum offenderet eique displiceret. Orationem adeo diligebat, ut, si quae inter agendum breviora et subseciva incurrerent tempora, perire ea non patiebatur, quin amanter cum Deo confabularetur. Cruci Jesum fixum tam tenero amore beatus Gabriel complectebatur, ut ipse unicus thesaurus ejus esset, unicum oblectamentum. Lectulum cum petebat, somno antequam se daret, Crucifixi imaginem ante pectus suum componebat, Jesum sibi cogitatione effigere, in Calvario monte, se super crucem distendentem. Ut vero Domini passio per augustum Eucharistiae sacramentum commemoratur, immo incruente redintegratur atque renovatur. ita beatus adolescentulus sanctissimam Eucharistiam affectu studiosissimo diligebat, tantaque vehementia de ea cum sodalibus habebat sermones, ut ipsos inflammaret, atque, eo flente, illi quoque lacrimas effundere cogerentur. Commoverebatur impensoque frangebatur dolore, quum de neglectione sermoni ei erat, qua christifideles sanctissimum sacramentum excipiunt, de sacrilegis, de contumeliis ac violatis, quae a pravis christianis in Sacramentum patrantur. Sanctae Missae eximio studio ardebat, et, quum Hostiam sacerdos extollebat, ita detestatis ardenti- busque oculis eam conspicabatur, ut putandum esset, quovis velo remoto, Dei conspectum beatum adolescentem intueri. Sanctae Communioni mira devotione accede-ebat: diligentiis ornnibus utebatur ut ad eam excipiendam se bene piaepararet, tamque viva fide et flagranti affectu altare petebat, ut, admiratione commoti adstantes, exemplum eximium susciperent. Singularis istius erga augustum altaris sacramentum pietatis velut germana erat soror sacratissimi Cordis Jesu religio, quam ipso animo fovebat. Beati Gabriel proximum suum in Deo respiciebat : propterea sicut significari verbis nequit qua observantia se cum omnibus
ita beatus adolescentulus sanctissimam Eucharistiam affectu studiosissimo diligebat, tantaque vehementia de ea cum sodalibus habebat sermones, ut ipsos inflammaret, atque, eo flente, illi quoque lacrimas effundere cogerentur. Commoverebatur impensoque frangebatur dolore, quum de neglectione sermoni ei erat, qua christifideles sanctissimum sacramentum excipiunt, de sacrilegis, de contumeliis ac violatis, quae a pravis christianis in Sacramentum patrantur. Sanctae Missae eximio studio ardebat, et, quum Hostiam sacerdos extollebat, ita detestatis ardenti- busque oculis eam conspicabatur, ut putandum esset, quovis velo remoto, Dei conspectum beatum adolescentem intueri. Sanctae Communioni mira devotione accede-ebat: diligentiis ornnibus utebatur ut ad eam excipiendam se bene piaepararet, tamque viva fide et flagranti affectu altare petebat, ut, admiratione commoti adstantes, exemplum eximium susciperent. Singularis istius erga augustum altaris sacramentum pietatis velut germana erat soror sacratissimi Cordis Jesu religio, quam ipso animo fovebat. Beati Gabriel proximum suum in Deo respiciebat : propterea sicut significari verbis nequit qua observantia se cum omnibus gerebat, maxime vero cum illis a quibus aversum sentiebat animum. Actus ejus omnes cum regeret caritas, nemo fuit unquam, qui ab eo se esse læsum arbitraretur. Cum vero ipse vel minimam noxam alicui intulisse putaret, ante ejus pedes, quem offendisse putabat, projiciebat se, supplex veniam petens. Nemine unquam judicium audebat ferre, ne de publice quidem infamatis, quos etiam excusabat, sin minus commiserabatur. Pauperes maximo studio diligebat in necessitatibus corum anteveniendis : iis, si quid opus erat auxilii, habita venia, ultro praebebat. Cum vero ei, utpote qui familiae religiosae addictus, parum loci relinqueretur pauperibus auxilium ferendi, paternam domum litteras datas, mirum est quam vehementer patrem fratresque excitaret ut omnibus rebus essent pauperibus praesidia. « Est filius, est frater vobis, qui christifidelium stipe vitam sustentat — ita scribebat — cuique tamen nihil deest ; nonne justitia exposcit ut vos pauperibus invicem liberaliter opem feratis ?... Filiorum hereditas erunt pauperum benedictiones quaeque sunt pluris faciendae, benedictiones Jesu et Mariae. Nulla vobis in mortis hora major erit consolatio, quam meminisse vos nullum unquam pauperem dimisisse vacuum. » Quam in proximum caritatem inter viventes non valens Gabriel continere, eam ad vivos funorum animas propagabat, ac nemo ut ipse industrius fuit in indulgentiis acquirendis pro defunctorum
ferre, ne de publice quidem infamatis, quos etiam excusabat, sin minus commiserabatur. Pauperes maximo studio diligebat in necessitatibus corum anteveniendis : iis, si quid opus erat auxilii, habita venia, ultro praebebat. Cum vero ei, utpote qui familiae religiosae addictus, parum loci relinqueretur pauperibus auxilium ferendi, paternam domum litteras datas, mirum est quam vehementer patrem fratresque excitaret ut omnibus rebus essent pauperibus praesidia. « Est filius, est frater vobis, qui christifidelium stipe vitam sustentat — ita scribebat — cuique tamen nihil deest ; nonne justitia exposcit ut vos pauperibus invicem liberaliter opem feratis ?... Filiorum hereditas erunt pauperum benedictiones quaeque sunt pluris faciendae, benedictiones Jesu et Mariae. Nulla vobis in mortis hora major erit consolatio, quam meminisse vos nullum unquam pauperem dimisisse vacuum. » Quam in proximum caritatem inter viventes non valens Gabriel continere, eam ad vivos funorum animas propagabat, ac nemo ut ipse industrius fuit in indulgentiis acquirendis pro defunctorum animabus ab Ecclesia concessis, quam ob rem purgatorii apostolus vocitabatur. Beatus Dei servus, delecto a se vitae instituto contentus, non modo quam voverat religiosam paupertatem sedulo semper servavit, sed sodalium suorum pauperrimum se atque abjectissimum praebuit. Eo, quod plane foret necessarium, contentum esse profitebatur, idque tam arcte praestitit, ut pluries se moderatores interponere debuerint, ne ille justos limites excederet. Christianae humilitatis praclarum praebuit exemplum. Nam semper in se habens divina Jesu verba : « Discite a me, qui mitis sum et humilis corde o, omnes sibi superiores habebat, se vero famulum omnium. Castitatis lilium, quamvis plura inter pericula illud amittendi in adolescents sua versatus sit, usque ad vitae exitum servavit purum et intactum, quemadmodum nuncupatis votis sese obligaverat. GaudenteDes omnes, quibus pretiosum castimoniae thesaurum custodire posset et stola innocentiae ornatus ex hoc mundo miscere, jugiter adhibuit. Rerum divinarum assidue canthum pitoet et filialis pietus erga Virginem perdolentem multum sane contulit, ut Gabriel intactum virginitatis suae florem servaret. Quo beatus adolescens, virtutibus omnibus ornatus, impensius dimicabat, eo ad vitae exitum propius arcedebat. Dies erat decimus septimus februarii anni millesimi octingentesimi sexagesimi secundi, cum, vigesimum quartum annum agens, iam viribus languescens, sanguinem ex ore fudit. Arcescitur medicus, qui, pessi soa morbi natura