jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
insigne Crucifixi imagine vexillum sibi ad praesedendum praebri juberet, vel cum, ut victrix evaserat, victoriam non sibi, sed rerum omnium arbitro referret acceptam. Accedebat, ut militarem peccandi licentiam in castris suo ipsius conspectu cohiberet, et si quid peccatum esse intellexisset, in sorentes severissime animadversionem. Jaam quae tam diligens erat ad imperium Dei propagandum, quid mirum si obsequiis erga divinam voluntatem ipsa se praebere exemplum? Id vero, si unquam alias, in hujus innocentissimae vitae exitu praclare patuit. Quam magno, quam forti animo, ut caeleste sibi mandatum munus comprobaret, injustissimum subiit acerbissimumque supplicium Sunt flamnis jam circa virgineum corpus crepitantibus, Domini sui de cruce pendentis effigiem amantissime deosculata, animam causamque suam in manus ejus, cui vitam omnem vixerat, moriens commendavit. Ecce autem, quinque saeculorum interiecto spatio, virtutes Joanae de Arc, apud sacratos Petri cineres, magnificentissime consecrantur, maximique nomini ejus decernuntur honores, e quibus glorietur illa, qua jam divis apud Dominum in caelis perfuitur, gloria sempiterna. Non id fortuito aut sine consilio accidit hoc tempore, cum homines vulgo nolunt in administrandis rebus publicis regnare super se Christum. Atqui Oportet illum regnare, quem (Pater) constituit heredem universorum, per quem fecit et secula. Itaque hoc « regens eligant et erudiantur qui judicant terram »; potentem et imperiosam nationem a summo periculo et discrimine per manum feminem qui liberavit, eum esset cuius arbitrio nutuaque omnis humanarum rerum cursus dirigatur. Quando igitur ejus voluntati frustra aut certe non impune resistitur, obtemperare et obsequi non recusent. Nos vero Sanctae Joannae de Arc et exempla secuti et patrocinio subnixi, omnibus in rebus Jesu Christo Deo mente animoque serviamus; cui servire regnare est nunc et in perpetuum. Amen. (P. 230). LITTERAE APOSTOLICAE I. Venerabili Dei Famulae Ludovicae de Marillac, viduae Le Gras, fundatrici congregationis Puellarum a caritate, Beatorum honoribus decernuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam, — Religiosas inter familias quas longo saeculorum cursu Deus excitare visus est, non modo pro Ecclesiae suae praesidio atque ornamento, sed etiam pro humanae societatis aedificatione atque utilitate, praecipuum profecto locum obtinet celeberrima illa religiosa Sodalitas, quibus a Caritate factum est nomen. Et quidem vera ad triginta septies millia numerantur hujus societatis sorores
et imperiosam nationem a summo periculo et discrimine per manum feminem qui liberavit, eum esset cuius arbitrio nutuaque omnis humanarum rerum cursus dirigatur. Quando igitur ejus voluntati frustra aut certe non impune resistitur, obtemperare et obsequi non recusent. Nos vero Sanctae Joannae de Arc et exempla secuti et patrocinio subnixi, omnibus in rebus Jesu Christo Deo mente animoque serviamus; cui servire regnare est nunc et in perpetuum. Amen. (P. 230). LITTERAE APOSTOLICAE I. Venerabili Dei Famulae Ludovicae de Marillac, viduae Le Gras, fundatrici congregationis Puellarum a caritate, Beatorum honoribus decernuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam, — Religiosas inter familias quas longo saeculorum cursu Deus excitare visus est, non modo pro Ecclesiae suae praesidio atque ornamento, sed etiam pro humanae societatis aedificatione atque utilitate, praecipuum profecto locum obtinet celeberrima illa religiosa Sodalitas, quibus a Caritate factum est nomen. Et quidem vera ad triginta septies millia numerantur hujus societatis sorores eaeque in omnes catholici orbis regiones mirifice diffusae, in conlegiis, orphanotrophiis, hospitiois, nosocomiis, carceribus, et in castris etiam inter pugnantibus milites christianae caritatis officiis funguntur, admirationem omnium sibi merito vindicantes. Quem ad modum contigit nonnullis aliis religiosarum mulierum institutis, Benedictinas nempe, Clarissas et monialibus a Visitatione, quae praeter fundatores suos Benedictum, Franciscum Assisiensem et Franciscum Salesium, fundatricibus respectivis gloriantur, videlicet Scholastica, Clara et Joanna de Chantal, ita bini recurrunt etiam huic frugiferae Societati institutores. Ex his alter fuit insignis sanctimonia vir, cujus nomini nullum par elogium, Vincentius a Paulo; alter praeclara ejus discipula vitaeque spiritualis filia, operum consors et socia laborum, venerabilis Dei Famula Ludovica de Marillac, vidua Le Gras. Parisius orta die x mensis augusti, anno MDLXXXXI, ex Lodovico de Marillac et Margarita Le Camus, piis ac nobilibus parentibus, diligenter quidem mentem bonarum artium et philosophiae studiis excoluit, sed multo diligentius animum pietatis flore et virtutum omnium custode pudicitia. Etsi venustissimae ac summo in loco natae puellae regia quoque aula pateret, a corrupti tamen saeculi oblectamentis adeo abstinuit, ut in monialium Capitulariorum ascedeterio se Deo devovere cooptaverit. Alia tamen de Ancilla sua praordinaverat OIllllipotens.Pater enim orbata, auctore consilio confessario illiusque dicto a udiens, anno MDCXII, nupsit Antonio Le Gras,
Benedictum, Franciscum Assisiensem et Franciscum Salesium, fundatricibus respectivis gloriantur, videlicet Scholastica, Clara et Joanna de Chantal, ita bini recurrunt etiam huic frugiferae Societati institutores. Ex his alter fuit insignis sanctimonia vir, cujus nomini nullum par elogium, Vincentius a Paulo; alter praeclara ejus discipula vitaeque spiritualis filia, operum consors et socia laborum, venerabilis Dei Famula Ludovica de Marillac, vidua Le Gras. Parisius orta die x mensis augusti, anno MDLXXXXI, ex Lodovico de Marillac et Margarita Le Camus, piis ac nobilibus parentibus, diligenter quidem mentem bonarum artium et philosophiae studiis excoluit, sed multo diligentius animum pietatis flore et virtutum omnium custode pudicitia. Etsi venustissimae ac summo in loco natae puellae regia quoque aula pateret, a corrupti tamen saeculi oblectamentis adeo abstinuit, ut in monialium Capitulariorum ascedeterio se Deo devovere cooptaverit. Alia tamen de Ancilla sua praordinaverat OIllllipotens.Pater enim orbata, auctore consilio confessario illiusque dicto a udiens, anno MDCXII, nupsit Antonio Le Gras, nobili viro, filiumque edidit unicum, Michaelem Antonium, quem ab bonos mores accuratissime instituit. Ius conjugali statu plus quam duodecim per annos optime se gessit ac prudentissime, et domestici quoque ejus praecclaram matris familias virtutem experti sunt. Quum diuturno et gravi morbo perculsus decubuit Antonius, assidens lectulo mitissima uxor, morosi atque iracundi viri objurgationes et covicia humiliter pertulit: patientia vicit pervicaciam et pietate sua obtinuit ut christiano et quidem placidissimo exitu vitam concluderet. Conjux vinculis soluta, rursumque venerabilis Dei Famula libertatem adepta, viduitatis votum nihil cupavit et quod semper ipsi cordi fuerat, pauperum calamitatibus sublevandis totam se addixit; seque ultro commisit in disciplinam divi Vincentii a Paulo, qui tunc temporis caritatis segetem uberrimam metiebatur. Apostolicus hic vir, ut nulla sine levamine necessitas, nulla sine auxilio egestas, nulla sine solatio maneret miseria, notissima instituerat Sodalitium, quæ Parisiis et extra brevi multiplicata, opportuna omnimodis malis remedia comparabant. Horum coetuum quasi spiritus vivificans Dei famula fuit, quæ magistri vestigiis insistens, in illius virtutum imitationem adeo exarsit, ut non modo magno eidem praedicio fuerit, sed eum in exanimatione laboribus pene aequiparaverit. Non intolerantia asperitatis, non caeli inclementia, non cibi potusque defectus, non tenuis valetudo ab assidua caritatis operum exercitatione Dei Famulam avertere potuerunt. At per
iracundi viri objurgationes et covicia humiliter pertulit: patientia vicit pervicaciam et pietate sua obtinuit ut christiano et quidem placidissimo exitu vitam concluderet. Conjux vinculis soluta, rursumque venerabilis Dei Famula libertatem adepta, viduitatis votum nihil cupavit et quod semper ipsi cordi fuerat, pauperum calamitatibus sublevandis totam se addixit; seque ultro commisit in disciplinam divi Vincentii a Paulo, qui tunc temporis caritatis segetem uberrimam metiebatur. Apostolicus hic vir, ut nulla sine levamine necessitas, nulla sine auxilio egestas, nulla sine solatio maneret miseria, notissima instituerat Sodalitium, quæ Parisiis et extra brevi multiplicata, opportuna omnimodis malis remedia comparabant. Horum coetuum quasi spiritus vivificans Dei famula fuit, quæ magistri vestigiis insistens, in illius virtutum imitationem adeo exarsit, ut non modo magno eidem praedicio fuerit, sed eum in exanimatione laboribus pene aequiparaverit. Non intolerantia asperitatis, non caeli inclementia, non cibi potusque defectus, non tenuis valetudo ab assidua caritatis operum exercitatione Dei Famulam avertere potuerunt. At per duplicem matrimonii et viduitatis statum cunctas edocta hominum miserias, ut sodalitium caritatis proposito fini responderent plenius, cogitare coepit de institutione religiosae Congregationis puellarum et mulierum, quae naturalis familiae vinculis nequaquam obligatae, sed clausurae legibus non obstrictae, certis tamen sub regulis, in mediis illis ipsis miseriis versarentur, quas ad levandas essent vocatae. Animum venerabilis Dei ancilla divo Vincentio aperuit, qui, rei novitate perculsus, utpote quia per illud temporis, quotquot erant moniales, cunctas inclusas coenobii septis manere oportebat ex Synodi Tridentini expressa lege, et mulierum ordo extra claustra vagantium ne concipiebatur quidem, diu anceps immoratus est, caeleste lumen fervida prece implorans. Verum quum Sanctus vir propositae institutionis opportunitatem novit, futurosque uberrimos fructus in Domino praesensit, ultro commisit Ludovicam ut fundamenta pararet hujus novae societatis Filiarum Caritatis, regulasque exararet. Qua prudentia has leges tulerit, qua diligentia venerabilis Dei Famula ineuntis Societatis incremento prospexerit, id argui facile potest ex miranda instituti ejusdem diffusione. Ut Filiae Caritatis pauperum servae essent, iisque omnibus praesto essent officiis, studio atque amore pari praecipit. Ut tum domi, tum in nosocomio assisterent infirmis, deleticos vel orbatos parentibus infantes alerent, senes aetate imbecillos sustentarent, detentos in vinculis publicis solarentur, consuluit. Voluit denique ut haereres non minus quam fortes puellae nullos detrectarent
vocatae. Animum venerabilis Dei ancilla divo Vincentio aperuit, qui, rei novitate perculsus, utpote quia per illud temporis, quotquot erant moniales, cunctas inclusas coenobii septis manere oportebat ex Synodi Tridentini expressa lege, et mulierum ordo extra claustra vagantium ne concipiebatur quidem, diu anceps immoratus est, caeleste lumen fervida prece implorans. Verum quum Sanctus vir propositae institutionis opportunitatem novit, futurosque uberrimos fructus in Domino praesensit, ultro commisit Ludovicam ut fundamenta pararet hujus novae societatis Filiarum Caritatis, regulasque exararet. Qua prudentia has leges tulerit, qua diligentia venerabilis Dei Famula ineuntis Societatis incremento prospexerit, id argui facile potest ex miranda instituti ejusdem diffusione. Ut Filiae Caritatis pauperum servae essent, iisque omnibus praesto essent officiis, studio atque amore pari praecipit. Ut tum domi, tum in nosocomio assisterent infirmis, deleticos vel orbatos parentibus infantes alerent, senes aetate imbecillos sustentarent, detentos in vinculis publicis solarentur, consuluit. Voluit denique ut haereres non minus quam fortes puellae nullos detrectarent labores, nulla pericula, sed, ut auctore Christi, mortem ipsam oppetere paratae; non damnatorum remigio convicia, non contagia morborum, non igerarum ballistarum ictus pavebant. Exeunte anno reparatae salutis MDXLVII, ad simplicia paupertatis, castitatis et obedientiae vota emittenda venerabilis Dei Famula admissa est; eademque una cum primis quatuor sororibus, die Beatae Mariae Virginis Dei Paracliti Annuntiationi sacro, anno MDXXXII, renovavit. Quod vitae reliquum ei fuit totum impendit in rei religiosa familia, quam instituerat, firmanda atque amplificanda. Continuo novae domus apertae fundationes habitae, et adhuc vivente sacerdotum matrem Ludovicam, non modo in universas Galliae provincias, sed in Poloniam quoque Caritatis Filiae migrarunt. Ad extremos usque mortis aevi dies, quamvis saepe adversa valetudine uteretur, Congregationi praefuit actuose, consuetas opera numquam praetermisit, alumnasque suas verbo atque exemplo ad pietatis studia informavit. Tandem cum annum ageret aetatis suae sexagesimum nonum, mense februario anno MDCLX morbo graviter conflictata, et mortem sibi imminebientem sentiens, misit qui amantissimum Patrem S. Vincentium advocaret. Sed sanctus vir, octuagenario major et senio morboque confectus, cum ne gradum quidem facere posset, ea verba protulit, quae tum magistri, tum discipulae singularem virtutem produnt: « Dic Ludovicam : quod ad te attinet, nunc abi ; mox te sequar in caelum ». Idibus martiis Sacra per
Virginis Dei Paracliti Annuntiationi sacro, anno MDXXXII, renovavit. Quod vitae reliquum ei fuit totum impendit in rei religiosa familia, quam instituerat, firmanda atque amplificanda. Continuo novae domus apertae fundationes habitae, et adhuc vivente sacerdotum matrem Ludovicam, non modo in universas Galliae provincias, sed in Poloniam quoque Caritatis Filiae migrarunt. Ad extremos usque mortis aevi dies, quamvis saepe adversa valetudine uteretur, Congregationi praefuit actuose, consuetas opera numquam praetermisit, alumnasque suas verbo atque exemplo ad pietatis studia informavit. Tandem cum annum ageret aetatis suae sexagesimum nonum, mense februario anno MDCLX morbo graviter conflictata, et mortem sibi imminebientem sentiens, misit qui amantissimum Patrem S. Vincentium advocaret. Sed sanctus vir, octuagenario major et senio morboque confectus, cum ne gradum quidem facere posset, ea verba protulit, quae tum magistri, tum discipulae singularem virtutem produnt: « Dic Ludovicam : quod ad te attinet, nunc abi ; mox te sequar in caelum ». Idibus martiis Sacra per Viaticum recreata Synaxi, infirmorum oleo communita, postquam Serva Dei collationem antecedentibus filiabus suis, quae circum aderant, benedixit easque ad regulas religiosa servandas hortata fuit, sanctissimo fine in Domino obdormivit. Sex circiter per menses praecclarae suae discipulae viaeque spiritualis filiae superstes fuit Sanctus Vincentius. Hic in duabus quas ante novae Praesidis electionem habuit concionibus, coram Societatis Caritatis puellis defunctae matris Ludovicac, prout in Sanctorum est, exercitas virtutes concelebravit; nihilominus sibi religioni duxit cautelisse esse monendas, quanta de famula Dei Ludovica foret hominum opinio, nullam tamen erga ipsam publici et ecclesiastici cultus exhiberi posse si ationem. Utique par erat, sancti Patris monitis placitam obsequentes usque in sese praebuerunt a Caritate puellarum et bina per saecula in propriis tantum aedibus, humilitatis spiritu ductae, piissimae fundatricis memoriam servarunt et coluerunt. Sed aucta jugiter fama sanctitatis et miraculorum splendore accedente, Lutetiae Parisiorum, unde Dei famula biscentum viginti ante annos ad celestes convolaverat, super ejusdem fama sanctitatis, virtutum et miraculorum auctoritate Ordinaria processus conditus est, et probationibus legitime sumptis, a Leone XIII rebus. Decessore Nostro, die X mensis junii anno MDCCCLXXXXV, Introductionis Causae decretum editum. Postea de virtutibus in gradum heroicum exercitatis agitari quaestio coepta est, ceterisque ad normam juris exhibitis, Decessor Noster s. m. Pius
electionem habuit concionibus, coram Societatis Caritatis puellis defunctae matris Ludovicac, prout in Sanctorum est, exercitas virtutes concelebravit; nihilominus sibi religioni duxit cautelisse esse monendas, quanta de famula Dei Ludovica foret hominum opinio, nullam tamen erga ipsam publici et ecclesiastici cultus exhiberi posse si ationem. Utique par erat, sancti Patris monitis placitam obsequentes usque in sese praebuerunt a Caritate puellarum et bina per saecula in propriis tantum aedibus, humilitatis spiritu ductae, piissimae fundatricis memoriam servarunt et coluerunt. Sed aucta jugiter fama sanctitatis et miraculorum splendore accedente, Lutetiae Parisiorum, unde Dei famula biscentum viginti ante annos ad celestes convolaverat, super ejusdem fama sanctitatis, virtutum et miraculorum auctoritate Ordinaria processus conditus est, et probationibus legitime sumptis, a Leone XIII rebus. Decessore Nostro, die X mensis junii anno MDCCCLXXXXV, Introductionis Causae decretum editum. Postea de virtutibus in gradum heroicum exercitatis agitari quaestio coepta est, ceterisque ad normam juris exhibitis, Decessor Noster s. m. Pius PP. X, die XIX mensis julii anno MDCCCCXI, venerabilis Dei famulae Ludovicae de Marillac virtutes heroicum attigisse culmen sollemni decreto sanxit. Continuo inito est, actio de miraculis quae Dei famula deprecante patrata divinitus ferebantur. Nosque, die IX mensis martii superioris anni MDCCCCXIX, edito decreto, de tribus miraculis enunciatae Dei famulae intercessione patratis, suprema Nostra auctoritate constare declaravimus. Ad haec cum, pro indole probationum quibus haec Causa fulciebatur, duplicari necesse fuerit miraculorum numerum, ut quod humano deerat divino compensaretur judicio, quumque de tribus tantum miraculis constare non ita pridem fuisset pronunciatum, hoc unum, quod officiabat, obstaculum, Nos de medio auferre, interposita Apostolica auctoritate, maturavimus. Decessorum itaque Nostrorum exempla sequuti, qui eadem usi sunt indulgentia in Causis Fundatorum religiosorum Ordinum vel Familiarum, dispensationem super quarto miraculo ultra largiti sumus. Quum igitur de virtutibus heroicis ac de triplici miraculo jam esset probatam judicium, illud supererat ut Patres rogarentur, num venerabilis Dei famula tuto foret inter Beatos caelites recensenda. Quod praestitit Ven. Frater Noster Vincentius Vannutelli, S. R. E. Cardinalis, Episcopus Ostiensis ac Praenestinus, Sacri Collegii Decanus et Causae Relator, in generali conventu, coram Nobis in Vaticani aedibus habitum, die XVI mensis junii anni superioris; omnesque tum Cardinales Sacris tutelis Ritibus praepositi, tum qui
intercessione patratis, suprema Nostra auctoritate constare declaravimus. Ad haec cum, pro indole probationum quibus haec Causa fulciebatur, duplicari necesse fuerit miraculorum numerum, ut quod humano deerat divino compensaretur judicio, quumque de tribus tantum miraculis constare non ita pridem fuisset pronunciatum, hoc unum, quod officiabat, obstaculum, Nos de medio auferre, interposita Apostolica auctoritate, maturavimus. Decessorum itaque Nostrorum exempla sequuti, qui eadem usi sunt indulgentia in Causis Fundatorum religiosorum Ordinum vel Familiarum, dispensationem super quarto miraculo ultra largiti sumus. Quum igitur de virtutibus heroicis ac de triplici miraculo jam esset probatam judicium, illud supererat ut Patres rogarentur, num venerabilis Dei famula tuto foret inter Beatos caelites recensenda. Quod praestitit Ven. Frater Noster Vincentius Vannutelli, S. R. E. Cardinalis, Episcopus Ostiensis ac Praenestinus, Sacri Collegii Decanus et Causae Relator, in generali conventu, coram Nobis in Vaticani aedibus habitum, die XVI mensis junii anni superioris; omnesque tum Cardinales Sacris tutelis Ritibus praepositi, tum qui aderant Patres Consultores, unanimiter suffragio affirmative responderunt. Nos vero Nostram aperire mentem distulimus in tanti momenti re, donec ferventi prece a Patre luminium subsidium posceremus. Quod cum impense fecissemus, tandem, Dominica post Pentecosten quarta, idest pridie nonas julias ejusdem anni MDCCCCXIX, Eucharistico Sacro rite prius litato, accitis ad Vaticanas aedes Venerabilibus Fratibus Nostris S. R. E. Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensi ac S. Rufioaj, Sacrorum Rituum Congregationi Praefecto, et Vincentia Vannutelli, Episcopo Ostiensi ac Praenestino, Sacri Concoliti Decano, Gausaeque Relatore, nec non dilectis filiis Angelo Mariani, Fidei Promotore Generali, atque Alexandro Verde, Sacrorum Rituum Congregationis Secretario, iisdemque adstantibus, tuto procedi posse decrevimus ad venerabilis Servae Dei Ludovicæ de Marillac, viduae Le Gras, Societatis Puellarum Caritatis fondatricis, sollemnem Beatificationem. Equidem non sine provido sapientique Dei consilio contigisse arbitramur, ut hac nostra aetate, qua teterrimum in universa Europa exarsit bellum, cujus insanus furor praesertim Galliae provincias vastavit dirissime, haec filia catholicae Galliae et praesalubre illius nationis orna, mentum ac decus, haec caritatis mutuique inter homines amoris apostola ad supremos Altarium honores evehatur. Quod cum ita sit, supplicationibus quoque permoti tum Congregationis Missionum, quae institutore gaudet Vincentio a Paulo, tum universae Societatis Puellarum Caritatis, Apostolica Nostra Auctoritate, praesentium Literarum vi, facultatem facimus, ut
Venerabilibus Fratibus Nostris S. R. E. Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensi ac S. Rufioaj, Sacrorum Rituum Congregationi Praefecto, et Vincentia Vannutelli, Episcopo Ostiensi ac Praenestino, Sacri Concoliti Decano, Gausaeque Relatore, nec non dilectis filiis Angelo Mariani, Fidei Promotore Generali, atque Alexandro Verde, Sacrorum Rituum Congregationis Secretario, iisdemque adstantibus, tuto procedi posse decrevimus ad venerabilis Servae Dei Ludovicæ de Marillac, viduae Le Gras, Societatis Puellarum Caritatis fondatricis, sollemnem Beatificationem. Equidem non sine provido sapientique Dei consilio contigisse arbitramur, ut hac nostra aetate, qua teterrimum in universa Europa exarsit bellum, cujus insanus furor praesertim Galliae provincias vastavit dirissime, haec filia catholicae Galliae et praesalubre illius nationis orna, mentum ac decus, haec caritatis mutuique inter homines amoris apostola ad supremos Altarium honores evehatur. Quod cum ita sit, supplicationibus quoque permoti tum Congregationis Missionum, quae institutore gaudet Vincentio a Paulo, tum universae Societatis Puellarum Caritatis, Apostolica Nostra Auctoritate, praesentium Literarum vi, facultatem facimus, ut venerabilis ancilla Dei Ludovica de Marillac, vidua Le Gras, Beatae nomine in posterum nuncupetur, ejusque corpore sive reliquiae, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendae, publicae fidelium venerationi proponantur, et imagines radiis decorentur. Praeterea eadem auctoritate Nostra concedimus, ut de illa recitetur quotannis officium et Missa de commungatis Virginum nec Martyrum cum orationibus propriis per Nos approbatis, juxta Rubricas Missalis et Breviarii Romani. Hanc vero Officii recitationem et Missae celebrationem dumtaxat concedimus in Civitate atque Archidioecesi Parisiensi, necnon in omnibus templis et religiosis domibus ad Congregationem Missionis et ad Societatem Puellarum Caritatis, ubique terrarum pertinentibus, vel in quibus iidem Missionarii et Puellae Caritatis inserviunt, ab omnibus Christifidelibus qui, horas canonicas recitare teneantur, et, quod ad Missas attinet, ab omnibus Sacerdotibus; tam saecularibus quam regularibus, ad Ecclesias confluentibus, in quibus festum, die decimo quinto mensis martii quotannis agendum, celebratur. Denique concedimus, ut sollemnia Beatificationis venerabilis Dei Famulae Ludovicae de Marillac viduae Le Gras, in templis supradictis Societatis Missionis et Congregationis Puellarum a Caritate necnon in Archidioecesi Parisiensi, celebrentur, cum Officio et Missis duplicis majoris ritus; quod quidem fieri praecipimus, die per Ordinarium praefinendo, intra primum annum postquam eadem sollemnia in Basilica Vaticana per Nos celebrata fuerrunt. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinatioibus Apostolicis