jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
excuterent et augustissimum Eucharistiae sacramentum devotissime inviderent. Exorto et furere in Hispania bello civili, Joachima cum sodalibus Galliam petere debuit, plurisque insidiis, molestiis et periculis in itinere animo constanti et caelesti ope superatis. Quum Perpinianum pervenissent omnes incolumes, pia mulier auxiliabile, domum habituationis invenerunt, ibique sive laborando sive aegrotis adjuvandis tempus traduxerunt, praesente Joachima, quae sodalibus verbo et exemplo fidem et fiduciam in Deum animose infundebat. Extincto hispanico bello et republica in pace composita, Institutum sororum e tertio Ordo Carmelitarum a Caritate, vivente adhuc fundatrice et praesertim post ejus obitum adeo floruit per observantiam regularem, pietatis et caritatis opera, et catholico-socialem juventutis educationem, hodiernis etiam temporibus recogitonam, ut domus principes Vicensi bene fundata, in aliis civitatibus et provinciis Hispaniae, uti Matritensi, Barcinonensi, Hispalensi, Valentina fuerit propagatum ; ducentae enim domus et mille ac septingentae sodales et ultra adnumerantur, atque aliarum domorum erectiones expostulantur. Verum Joachima, assiduo labore et morbo, quo ante fuerat correpta, debilitata, imminentem in vitam discessum persentiens, omni bus morientium sacramentis devotissime susceptis, die 28 augusti anno 1854, in domo a caritate, Barcinone, in ea civitate grassante lue, unum et septuaginta annos agens, bonisque operibus dives migravit ad Dominum. Quivis ordo civium ad corpus expositum invisendum confluxit, aestimationis et venerationis sensum palam ostendens ; donec, solemni funere rite peracto, ipsum corpus in sepulcrato Barcinonensi depositum fuit: deinde anno 1881 in domum Vicensem Instituti primariam translatum, subter aediculam Sancti Raphaelis Archangeli apud hortum continentem, in pace quiescit. Itaque fama sanctitatis Servae Dei, adhuc viventis in triplici statu nempe libero, -conjugalibus et religioso, post ejus obitum magis in dies usque in praesens clara et diffusa etiam per ipsius gesta publicis commentariis consignata a praestantibus viris Cardinali Sanz y Forés et a P. Jacobo Novell, S. J., excitavit Rmum Dominum Episcopum Vicensem ad Processum informativum auctoritate Ordinaria concipiendum super eadem fama, juxta veteres recentesque normas. Quibus actis processualibus rite absolutis et ad sacram Rituum Congregationem delatis, servato juris ordine, de Causa introductione disceptatum est. Instante enim Rmo D. Carmelo Blay, ejusdem Causae postulatore, attentis litteris postulatoris quorumdam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium Rmorum Archiepiscoporum et Episcoporum praesertim Hispanorum, necnon Capitulorum
et venerationis sensum palam ostendens ; donec, solemni funere rite peracto, ipsum corpus in sepulcrato Barcinonensi depositum fuit: deinde anno 1881 in domum Vicensem Instituti primariam translatum, subter aediculam Sancti Raphaelis Archangeli apud hortum continentem, in pace quiescit. Itaque fama sanctitatis Servae Dei, adhuc viventis in triplici statu nempe libero, -conjugalibus et religioso, post ejus obitum magis in dies usque in praesens clara et diffusa etiam per ipsius gesta publicis commentariis consignata a praestantibus viris Cardinali Sanz y Forés et a P. Jacobo Novell, S. J., excitavit Rmum Dominum Episcopum Vicensem ad Processum informativum auctoritate Ordinaria concipiendum super eadem fama, juxta veteres recentesque normas. Quibus actis processualibus rite absolutis et ad sacram Rituum Congregationem delatis, servato juris ordine, de Causa introductione disceptatum est. Instante enim Rmo D. Carmelo Blay, ejusdem Causae postulatore, attentis litteris postulatoris quorumdam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium Rmorum Archiepiscoporum et Episcoporum praesertim Hispanorum, necnon Capitulorum Ecclesiarum Cathedralium, Praepositorum Ordinum seu Congregationum regularium utriusque sexus, praesentia Antistita Generali Instituti Sororum Carmelitarum a Caritate, unum cum praesidis domus de la Cortes et Petralboe aliorumque virorum et mulierum e coetu nobilium, quum scriptorum Servae Dei revisione peracta, nihil obstaret quominus ad uliora procederetur, infrascriptus Cardinalis Antonius Vico, Episcopus Portuensis et S. Rufina, hujus Causae Ponens seu Relator, in ordinariis sacrorum rituum Congregationis comitiis subsignata die ad Vaticanum coadunatis, sequens dubium discutiendum proposuit: An signanda sit Commissionis introductionis Causae, in casu et ad effectam, de quo agitur ? Et Emi et Rmi Patres sacris tuendis ritibus praepositi, post relationem ejusdem Cardinalis Ponentis, audito voce et scripto R. P. D. Angelo Mariani, Fidei promotore generali, omnibus accurate discussis et perpensis, rescribendum censuerunt : Signandam esse Commissionem introductionis Causae, si Sanctissimo placuerit. Die 13 januarii 1920. Facta postmodum de his Sanctissimo Domino nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacræ Rituum Congregationis Praefectum relatione, Sanctitas Sua rescriptum ejusdem sacrae Congregationis ratum habens, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae beatificationis et canonizationis Servae Dei Joachimae de Vedruna de Mas, viduae, fundatricis Congregationis Sororum Carmelitarum a Caritate, die 14, eisdem mense et anno. A. Card. Vico, Ep. Portus. et S. Rufina.
Portuensis et S. Rufina, hujus Causae Ponens seu Relator, in ordinariis sacrorum rituum Congregationis comitiis subsignata die ad Vaticanum coadunatis, sequens dubium discutiendum proposuit: An signanda sit Commissionis introductionis Causae, in casu et ad effectam, de quo agitur ? Et Emi et Rmi Patres sacris tuendis ritibus praepositi, post relationem ejusdem Cardinalis Ponentis, audito voce et scripto R. P. D. Angelo Mariani, Fidei promotore generali, omnibus accurate discussis et perpensis, rescribendum censuerunt : Signandam esse Commissionem introductionis Causae, si Sanctissimo placuerit. Die 13 januarii 1920. Facta postmodum de his Sanctissimo Domino nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacræ Rituum Congregationis Praefectum relatione, Sanctitas Sua rescriptum ejusdem sacrae Congregationis ratum habens, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae beatificationis et canonizationis Servae Dei Joachimae de Vedruna de Mas, viduae, fundatricis Congregationis Sororum Carmelitarum a Caritate, die 14, eisdem mense et anno. A. Card. Vico, Ep. Portus. et S. Rufina. S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 79.) II. CAMERACEN. (Cambrai.) Beatificationis seu declarationis martyrii Venerabilium Servarum Dei Mariae Magdalena Fontaine et trium sociarum ejus, ex instituto puellarum caritatis S. Vincentii a Paulo, nec non Marise Clothildis Angelse a Sancto Francisco Borgia et decem sociarum ejus, ex ordine monialium Ursulinarum de Valenciennes. SUPER DUBIUM An, stante approbatione martyrii et causae martyrii, nec non dispensatione a signis seu miraculis, tuto procedi possit ad solumnem praestatarum Venerabilium Servarum Dei Beatificationem ? Quamvis, sive de Martyre, sive de Confessore agatur, unum idemque semper sit et esse debeat expendendae definiendaeque christianae heroicitatis fundamentum, quippe quod in una situm est incensusssima erga Deum caritate, ipsius tamen adstruendae et evincendae heroicitatis non unus idemque, utroque in casu, est modus, quemadmodum ex iis colligere est, qui sive apte sive ad hoc spectantia tradit Benedictus XIV. Scribit sane : In Martyribus, uti plurimum, sola mors est, in qua residet heroicitas : in ea quippe una tanta quandoque heroicitas continetur, quanta in omnem vel iam ante actam, vel post agendam vitam poterat extendi. In Conjessoribus vero heroicitas non parte aliqua continetur, sed totam respicit vitam, respicit obitum, et multiplex esse debet, multisque actibus et habitibus exertensa (Lib. III,
Ursulinarum de Valenciennes. SUPER DUBIUM An, stante approbatione martyrii et causae martyrii, nec non dispensatione a signis seu miraculis, tuto procedi possit ad solumnem praestatarum Venerabilium Servarum Dei Beatificationem ? Quamvis, sive de Martyre, sive de Confessore agatur, unum idemque semper sit et esse debeat expendendae definiendaeque christianae heroicitatis fundamentum, quippe quod in una situm est incensusssima erga Deum caritate, ipsius tamen adstruendae et evincendae heroicitatis non unus idemque, utroque in casu, est modus, quemadmodum ex iis colligere est, qui sive apte sive ad hoc spectantia tradit Benedictus XIV. Scribit sane : In Martyribus, uti plurimum, sola mors est, in qua residet heroicitas : in ea quippe una tanta quandoque heroicitas continetur, quanta in omnem vel iam ante actam, vel post agendam vitam poterat extendi. In Conjessoribus vero heroicitas non parte aliqua continetur, sed totam respicit vitam, respicit obitum, et multiplex esse debet, multisque actibus et habitibus exertensa (Lib. III, cap. xxi, n. 8). Hic se curet adhaerens hujus sacri fori Magister sibi constans, declarat quidem necessarium non esse, ut in causis Martyrum virtutum et morum ratio habeatur, sed ab exiguae profecto frugis, quoties dabitur facultas, eamdem inquisitionem, prout illius pariter hanc apertis significant verba: Ante actam quoque vitam Martyrum et virtutes ab ipsis exercitas, ante martyrium, pro felici exitu causa, si probationes non desint, expedit exponere: reique statim rationem affert eamque ad persuadendum valde accommodatam; proxime namque subjit: licet enim nemo possit de condigno (ut dicitur) martyrium mereri, juxta illud S. Petri Chrysostomi... « Attendat auditor, attendat, ut intelligat martyrium non constare per meritum, sed venire per gratiam. »; de congruo tamen martyrium cruentum aliquis mererii potest, si per longum usum martyrii incruentum cruentum prolaserit (Ibid., cap. xv, n. 17-18). Jam vero superius descripto praeclaroque laudis genere quindecim florere dicendae sunt Deo sacrae Virginis, quarum martyrii veritas nuper edito agnita et saciata fuit apostolico Decreto. Nam prioribus quatuor eisque a Caritate Puellis id sane obtigerat auspicato, ut eamdem Atrebatensi in urbe religiosam incolerent domum, quam in vivis adhuc agentes et operantes sanctus Vincentius a Paulo et ejus dilecta discipula et spiritualis filia, venerabilis Ludovica de Marillac, erigendam curaverant. Inibi
et virtutes ab ipsis exercitas, ante martyrium, pro felici exitu causa, si probationes non desint, expedit exponere: reique statim rationem affert eamque ad persuadendum valde accommodatam; proxime namque subjit: licet enim nemo possit de condigno (ut dicitur) martyrium mereri, juxta illud S. Petri Chrysostomi... « Attendat auditor, attendat, ut intelligat martyrium non constare per meritum, sed venire per gratiam. »; de congruo tamen martyrium cruentum aliquis mererii potest, si per longum usum martyrii incruentum cruentum prolaserit (Ibid., cap. xv, n. 17-18). Jam vero superius descripto praeclaroque laudis genere quindecim florere dicendae sunt Deo sacrae Virginis, quarum martyrii veritas nuper edito agnita et saciata fuit apostolico Decreto. Nam prioribus quatuor eisque a Caritate Puellis id sane obtigerat auspicato, ut eamdem Atrebatensi in urbe religiosam incolerent domum, quam in vivis adhuc agentes et operantes sanctus Vincentius a Paulo et ejus dilecta discipula et spiritualis filia, venerabilis Ludovica de Marillac, erigendam curaverant. Inibi enim utriusque, Parentis nempe legiferi et amantissimae Matris generinum nativumque hauserant spiritum Filiæ benernerentissimæ, eoque universa ipsarum agendi ratio et sancta praesertim earum conversatio imbutam manifesto se praebuit planeque refertam. Nil proinde mirum si haeres Vincentianae Sorores omnium fere, quotquot Atrebatenses erant cives, quam excitaverant sui, brevi repleverint expectationem. Immo, vel quam celeberrima illa, octavodecimo saeculo jamjam occiduo, furere coepit procella, quin de curis, solatiis, subsidiis egentibus sacerdotibus adhibendis et afferendis quidquam remitterent, praefato potius praecipuoque sua professionis munere constantius et alacrius, medias inter omne genus rerum asperitates, insistere pergebant et reapse perrexerunt, donec semel ulerumque id impositum eis fuit, quod, incolumis conscientia salvisque religionis justitiaque jura, se praestare non posse pro comperto habebant. Tunc, ut sic suum erat, ulla absque haesitatione abscisse recusarunt; eaque de causa pessime habitae, in vincula detrusae, de una in aliam custodiam Atrebatibus Cameracum translatae, cruciatus onerisque exquisite inventos, psalmque cruentam vitae jacturam summa constantia invictaque fortitudine sunt perpessae, quippe quae ad propositum sibi certamen instructae parataque accesserant domesticis prius incorruptae adolescentiae virtutibus et severa postmodum religiosae disciplinae custodia, crebris quoque probata afflictationibus et aerumnis ita nempe, ut memoriarm excitarent notae satis celebrataeque sententiae : Vidimus vix martyres esse, nisi eos qui se ante affecerint
vel quam celeberrima illa, octavodecimo saeculo jamjam occiduo, furere coepit procella, quin de curis, solatiis, subsidiis egentibus sacerdotibus adhibendis et afferendis quidquam remitterent, praefato potius praecipuoque sua professionis munere constantius et alacrius, medias inter omne genus rerum asperitates, insistere pergebant et reapse perrexerunt, donec semel ulerumque id impositum eis fuit, quod, incolumis conscientia salvisque religionis justitiaque jura, se praestare non posse pro comperto habebant. Tunc, ut sic suum erat, ulla absque haesitatione abscisse recusarunt; eaque de causa pessime habitae, in vincula detrusae, de una in aliam custodiam Atrebatibus Cameracum translatae, cruciatus onerisque exquisite inventos, psalmque cruentam vitae jacturam summa constantia invictaque fortitudine sunt perpessae, quippe quae ad propositum sibi certamen instructae parataque accesserant domesticis prius incorruptae adolescentiae virtutibus et severa postmodum religiosae disciplinae custodia, crebris quoque probata afflictationibus et aerumnis ita nempe, ut memoriarm excitarent notae satis celebrataeque sententiae : Vidimus vix martyres esse, nisi eos qui se ante affecerint martyrio; aut qui a Deo multis prius urunnis sunt exerciti et quasi preparati atque eruditi ad martyrium illudque emeriti. (Cornelius a Lapide, In Epist. ad Hebr., XII, //.) Idipsum dicendum ac celebrandum de undecim sanctimonialibus ex Ordine Ursulinarum. Haeres siquidem, praecum ante auctoritate et exemplo earum praeside Maria Clothilda Angusta, quod, religionis ingressu, christianae perfectionis animo arripuerant iter, contentione summa summaque navitate prosequi subinde e Dorto edocte fuerunt. Quumque praecipuum inter suae professionis officia exstaret illud, christianae catechesis et educationi erudiendi et informandi populo praecipuo puellas; quumque munus ejusdem, quo sororibus ipsis laboriosius, eo universo hominum convivio fructuosius, derelinquere impie versuteque juberentur ab hominibus nequam, seditioni addictis, Jesu Christi ejusque Ecclesiae; sororibus, atrocissima quasque, ad cruentam usque gloriose capitis abscissionem, Ursulinae moniales perferre Malierunt, quam vel hilum a vocatione sua desciscere. Quae vero ipsarum Antista Maria Clothildes Angela, in mortis conspectu, interroganti-bus carnificibus responsa dedit, digna utique eadem inveniuntur veterum martyrum lingua, confirmantque divina illa promissa: Dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini (Matth., XIX):... Equidem hic etiam, nec parvi momenti, causae locus, quum idoneae paresque sufficerent probationes, suam in lucem erat proferendus, idque in hac postrema judiciali actione, sicut ejusdem ferebat natura, aptam sibi nanciscitur sedem. Quapropter ingeneralibus
quod, religionis ingressu, christianae perfectionis animo arripuerant iter, contentione summa summaque navitate prosequi subinde e Dorto edocte fuerunt. Quumque praecipuum inter suae professionis officia exstaret illud, christianae catechesis et educationi erudiendi et informandi populo praecipuo puellas; quumque munus ejusdem, quo sororibus ipsis laboriosius, eo universo hominum convivio fructuosius, derelinquere impie versuteque juberentur ab hominibus nequam, seditioni addictis, Jesu Christi ejusque Ecclesiae; sororibus, atrocissima quasque, ad cruentam usque gloriose capitis abscissionem, Ursulinae moniales perferre Malierunt, quam vel hilum a vocatione sua desciscere. Quae vero ipsarum Antista Maria Clothildes Angela, in mortis conspectu, interroganti-bus carnificibus responsa dedit, digna utique eadem inveniuntur veterum martyrum lingua, confirmantque divina illa promissa: Dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini (Matth., XIX):... Equidem hic etiam, nec parvi momenti, causae locus, quum idoneae paresque sufficerent probationes, suam in lucem erat proferendus, idque in hac postrema judiciali actione, sicut ejusdem ferebat natura, aptam sibi nanciscitur sedem. Quapropter ingeneralibus sacri hujus Ordinis comitiis, quae dies secunda mensis decembris superioris anni, coram Sanctissimo Domino Nostro Benedicto Papa XV celebrata sunt, proposito per Reverendissimum Cardinalem Vincentium Vannutelli, causae Relatorem, Dubium: — An, stante approbatione martyrii et causae martyrii, nec non dispensatione a signis seu miraculis, statu procedi possit ad solennem venerabilium Famularum Dei Mariae Magdalena Fontaine ac trium Sociarum ejus, necnon Marice Clothildis Angusta a S. Francisco Borgia et decem Sociarum ejus Beatificationem? tum Reverendissimi Cardinales, tum Patres Consultores affirmativum suum ediderunt suffragium. Beatissimus vero Pater, impensius exoraturus divinae Sapientiae praesidium, sententiam sibi adhuc prorogandam duxit, quam tamen, quum postmodum patefacere statuisset, hodiernam diem Dominica secunda in Quadragesima, eaque adveniente, sacris prius devotissime operatus, ad Vaticanam sedem arcessiri voluit Reverendissimos Cardinales Antonium Vico Episcopum Portuensem et S. Rufinum, sacrae rituum Congregationi Praefectum, et Vincentium Vannutelli, Episcopum Ostiensenem et Praenestinum, Sacri Collegii Decanum causaeque Relatorem, una cum R. P. Angelo Mariani, Fidei Promotore generali, meque insimul infrascripto Secretario, eisque adstantibus, solemniter edixit: Totum procedi posse ad solennem venerabilium Famularum Dei Mariae Magdalena Fontaine ac trium Sociarum ejus, necnon Mariae Clothildis Angusta a S. Francisco Borgia et decem Sociarum ejus Beatificationem. Hoc Decretum in vulgus editum, in acta sacrorum rituum Congregationis referri, litterasque
Famularum Dei Mariae Magdalena Fontaine ac trium Sociarum ejus, necnon Marice Clothildis Angusta a S. Francisco Borgia et decem Sociarum ejus Beatificationem? tum Reverendissimi Cardinales, tum Patres Consultores affirmativum suum ediderunt suffragium. Beatissimus vero Pater, impensius exoraturus divinae Sapientiae praesidium, sententiam sibi adhuc prorogandam duxit, quam tamen, quum postmodum patefacere statuisset, hodiernam diem Dominica secunda in Quadragesima, eaque adveniente, sacris prius devotissime operatus, ad Vaticanam sedem arcessiri voluit Reverendissimos Cardinales Antonium Vico Episcopum Portuensem et S. Rufinum, sacrae rituum Congregationi Praefectum, et Vincentium Vannutelli, Episcopum Ostiensenem et Praenestinum, Sacri Collegii Decanum causaeque Relatorem, una cum R. P. Angelo Mariani, Fidei Promotore generali, meque insimul infrascripto Secretario, eisque adstantibus, solemniter edixit: Totum procedi posse ad solennem venerabilium Famularum Dei Mariae Magdalena Fontaine ac trium Sociarum ejus, necnon Mariae Clothildis Angusta a S. Francisco Borgia et decem Sociarum ejus Beatificationem. Hoc Decretum in vulgus editum, in acta sacrorum rituum Congregationis referri, litterasque apostolicas in forma Brevis de Beatificationis solennibus, ubi primum licuerit, in Basilica Vaticana celebrandis, expediri jussit, pridie kalendas martias anno MGMXX. A. Card. Vico, Ep. Portus., S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 82). III. VICARIATUS APOSTOLICI UGANDENSIS. (Ouganda.) Beatificationis seu declarationis martyrii Venerabilium Servorum Dei Caroli Lwanga, Mathiae Murumba et sociorum vulgo « de Uganda ». Super Dubium A. n. constat de martyrio et causa martyrii, signis seu miraculis in casu et ad effectum, de quo agitur? Studiose simul et judicium perlegenti praenobilis hujus beatificationis, seu declarationis martyrii, causae, quae iam, sponte velut sua, in conspectum se produnt adjuncta, quae causae ipsius dignitatem ac praestantiam mirum in modum exornant atque commendent. Ius autem ducto a supplicii loco, mens statim ad Africam respicit; quippe quae hoc recenti, quod adeo pulchrum atque praclamarum Ecclesiae peperit, triumpho, ad avitam suam vericruentem gloriam revirescere visa est. Quaedam siquidem peculiaris ejusdem penitioris Africai regionis pars, quam Ugandam vocant, ab hinc plenum nondum expletumque saeculi dimidium, apostolicis irrigatadas sudoribus, Missionariis commissa fuit, quos non ita pridem, pro Arabum praesertim et Nigritarum conversione, instituerat clarae memoriae perillustri tunc et Reverendissimus Carolus Martialis Lavigerie, Algeriensi archiepiscopus, quibusque Albanum Patrum nomen accessit. Qui sane apostolicorum suorum, quos
Murumba et sociorum vulgo « de Uganda ». Super Dubium A. n. constat de martyrio et causa martyrii, signis seu miraculis in casu et ad effectum, de quo agitur? Studiose simul et judicium perlegenti praenobilis hujus beatificationis, seu declarationis martyrii, causae, quae iam, sponte velut sua, in conspectum se produnt adjuncta, quae causae ipsius dignitatem ac praestantiam mirum in modum exornant atque commendent. Ius autem ducto a supplicii loco, mens statim ad Africam respicit; quippe quae hoc recenti, quod adeo pulchrum atque praclamarum Ecclesiae peperit, triumpho, ad avitam suam vericruentem gloriam revirescere visa est. Quaedam siquidem peculiaris ejusdem penitioris Africai regionis pars, quam Ugandam vocant, ab hinc plenum nondum expletumque saeculi dimidium, apostolicis irrigatadas sudoribus, Missionariis commissa fuit, quos non ita pridem, pro Arabum praesertim et Nigritarum conversione, instituerat clarae memoriae perillustri tunc et Reverendissimus Carolus Martialis Lavigerie, Algeriensi archiepiscopus, quibusque Albanum Patrum nomen accessit. Qui sane apostolicorum suorum, quos brevi potius temporis intervallo exantlaverant, laborum opimum satis satisque conspicuum et fructum retulisse atque praemium, jure meritoque nuncultaentur : qui quidem fructus quodque praemium, quanti pluris sit faciendum, lectissima haec causa ostendit planeque significat. De viginti enim et duobus agitur Servis Dei, quos veluti in cohortes duas secernere juvat : quarum prior tredecim numero complectitur Dei Famulos, qui igne sunt absumpti quique vocantur : Mbaga Tuzinde, Bruno Seron Kuma, Jacob Buzabaliao, Kizito, Ambrosius Kibuka, Mgagg, Givira, Achilles Kiwanuka, Adulphus Ludigo Mkasa, Mukasa, Kiriwanvu (KilwanoD), Anatolius Ivirigwajjo, Lucas Banabakintu, Carolus Lwanga. Aliter vero reliquis constat novem, qui non uno eodemque, sed diverso suppliciorum genere fuerunt interempti; eisque nomen est : Athanasius Badzekuketta, Pontianus Ngoddwe, Gouzagne Gonza, Mathias Kalemba Murumba, Andreas Kagwa, Noe Magwalli, Josephus Mukasa Balikuddembe, Joannes Maria Muzei (Iamari) et Dionysius Sebuggwa. Nevera, ut locus monet, ab extrinsecis ad intimum digredienti totius causae meritum, hoc probe dignoscendi justoque pretium adestimaadi non difficile facta fuit potestas, omnia et singula sedulo induslrieque investigando et perpendendo, quae eo potissimum spectabant, ut tyrannus quis exstiterit, seu persecutor, quaque motus illa causa fuerit ad mortis poenam eamque tam saevam tamque terrificam Dei Famulis justigendam, clare distincte edocerent; simulque, alia ex parte, exploratam facerent atque compertam