jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
questionem facto verba cum Sanctissimo; de cetero rite servatis tum Constitutione Apostolica In incruentum altaris Sacrificium, 10 augusti 1915, tum Rubricis ac Decretis dies Nativitatis Domini et Commemorationis Omnium Fidelium Defunctorum respicientibus ». Quam resolutionem, Sanctissimo Domino Nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacrae Rituum Congregationi Praefectum relatum, Sanctitas Sua ratam habuit et probavit, die 26 januarii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portus. et S. Rufinae. S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDEY Secretarius. (P. 123). II. ABYSSINIA. Beatificationis seu declarationis martyrii Servi Dei Abba Ghebre Michaelis, sacerdotis, cooptati in congregationem missionis S. Vincentii a Paulo, in odium Fidei, uti fertur, interempti. (Introduction de la cause.) Aethiopiae gentes, quas primis Ecclesiae saeculis divinis vebis praeccones, ab Egypto advenientes, evangelizarunt, postea, everso potissimum imperio romano, paulatim segregatae, ab ipsa vera fide et Ecclesiae unitate, ejusque capitis Romani Pontificis communione sejunctae sunt. Aliqua quidem antiquae fidei lege Christianae observabant vestigia, sed pluribus arianorum, montanistarum, graecorum aliorumque dissidentium erroribus, magna in parte, commixta. Non defuerunt, maxime saeculis XIV et XVI, missionarii ex Ordine Franciscali et e Societate Jesu, qui, apostolico zelo et salutari doctrina, regiones illas excolere agnsciscunt. Atque, alternis vicibus, propitia vel hostili dominatione imperante, missionis africanae opus magis vel minus attulit congruentes fructus. Schismaticorum enim opera, regumque potentia, in catholicos, praesertim in missionarios, saepe saepius excitatum fuit odium et bellum; multique Fidei assertores et vindices occubuerunt, quibus accensendi sunt illius regionis protomartyres beati Agathangelus et Gaesianus ex inclyto capuccinorum Ordine. Postremis autem temporibus Fidei catholicae propagationem renovarunt sodales illustres, tum ex eodem Ordine Franciscali, inter quos clarissimus Gulielmus Massaia, postea S. R. E. Cardinalis, tum e Congregatione Missionis s. Vincentii a Paulo, ex quibus apostolatus et sanctitatis fama inclaruerunt Ven. Joannis de Jacobis, episcopus Nubiarum et Vicarius Apostolicus Abyssiniae, ejusque praecipuus discipulus aethiops et sacerdos Abba Ghebre Michael, de cujus vita et passione ad causam beatificationis seu declarationis martyrii ineundum, brevi sermone narratur. In Aethiopica regione Codjiam nuncupata, saeculo XVIII, anno nempe 1788, apud oppidulum cui nomen Merloule Mariam, ortus est Dei Famulus Michael Abba Ghebre. Ex historicis documentis et testium depositionibus juridice constat quod ejus pater fuit Akilo, et ipse,
congruentes fructus. Schismaticorum enim opera, regumque potentia, in catholicos, praesertim in missionarios, saepe saepius excitatum fuit odium et bellum; multique Fidei assertores et vindices occubuerunt, quibus accensendi sunt illius regionis protomartyres beati Agathangelus et Gaesianus ex inclyto capuccinorum Ordine. Postremis autem temporibus Fidei catholicae propagationem renovarunt sodales illustres, tum ex eodem Ordine Franciscali, inter quos clarissimus Gulielmus Massaia, postea S. R. E. Cardinalis, tum e Congregatione Missionis s. Vincentii a Paulo, ex quibus apostolatus et sanctitatis fama inclaruerunt Ven. Joannis de Jacobis, episcopus Nubiarum et Vicarius Apostolicus Abyssiniae, ejusque praecipuus discipulus aethiops et sacerdos Abba Ghebre Michael, de cujus vita et passione ad causam beatificationis seu declarationis martyrii ineundum, brevi sermone narratur. In Aethiopica regione Codjiam nuncupata, saeculo XVIII, anno nempe 1788, apud oppidulum cui nomen Merloule Mariam, ortus est Dei Famulus Michael Abba Ghebre. Ex historicis documentis et testium depositionibus juridice constat quod ejus pater fuit Akilo, et ipse, tum puer tum adolescens, virtutis amore et scientiae studio effulsit. In loco et tempore schismate et haeresi contaminatis, Michael, licet in schismate natus et errora tenebris, juxta sectam Kevat, ad quam pertinebat, obscuratus, tamen, timens Deum, operibus et precibus Eum sibi propitium reddere saggerebal. Anceps dubiisque agitatas circa suae vitae statum et religionem, magis incensus erat ad veritatem inquirendam et justitiam sectandam. In quo discrimine versatus, omne studium adhibuit ad assequendum quod optabat et, factus iam adultus, unam Christi Fidem se profiteri ostendens, monasterium satis illustre ingressus est et inter monachos adscitus. Quo suis autem verae doctrinae inquirendae satisfaceret votis, sodalum et superiorum consilio adhaerens, celebre monasterium DebreMotza adivit, ea spe suffultus, ut ex veterum librorum lectione et monachorum conversatione et doctrina instrueretur. Verum nec studiis nec exspectationi respondit optatus exitus. Neque melior exstitit scholasticus fructus sub duobus monachis doctissimis magistris Haleka Oueld6 Sellasi atque Azadi Lamieh, degentibus in urbe Gondar, ad quam ipse, eadem spe fretus, migraverat. Itaque, de monasterio in monasterium, de magistris in magistros transiens, suas anxietates et dubia nec enodare nec deponere poterat. Interim Michael, eruditione et virtute praeditum, plures adolescentulos exstitit timabant et, annuentibus parentibus, ad illum confluebant, ut Fidei, litteris bonisque moribus imbuerentur. Ex
statum et religionem, magis incensus erat ad veritatem inquirendam et justitiam sectandam. In quo discrimine versatus, omne studium adhibuit ad assequendum quod optabat et, factus iam adultus, unam Christi Fidem se profiteri ostendens, monasterium satis illustre ingressus est et inter monachos adscitus. Quo suis autem verae doctrinae inquirendae satisfaceret votis, sodalum et superiorum consilio adhaerens, celebre monasterium DebreMotza adivit, ea spe suffultus, ut ex veterum librorum lectione et monachorum conversatione et doctrina instrueretur. Verum nec studiis nec exspectationi respondit optatus exitus. Neque melior exstitit scholasticus fructus sub duobus monachis doctissimis magistris Haleka Oueld6 Sellasi atque Azadi Lamieh, degentibus in urbe Gondar, ad quam ipse, eadem spe fretus, migraverat. Itaque, de monasterio in monasterium, de magistris in magistros transiens, suas anxietates et dubia nec enodare nec deponere poterat. Interim Michael, eruditione et virtute praeditum, plures adolescentulos exstitit timabant et, annuentibus parentibus, ad illum confluebant, ut Fidei, litteris bonisque moribus imbuerentur. Ex discipulis habuit sibi carissimum ipsius regis filium Joannem, eosque omnes affectu et labore docuit et erudievit in illustri monasterio Gounde-Gounde, quo ad finem sibi propositum conspectuendum se receperat. Contigit autem quod Oubil6 rex, Tigreusi regione potitus, unam eamdemque volens suis subditis esse fidem et religionem, ex medio sublata sectarum varietate, ad hoc opus suscipiendum et absolvendum legatos constituit, inter quos ipse Michael, prudentia et zelo pollens, electus fuit. Paulo post ad Aethiopum littora appulit Ven. Dei Famulus Joannis de Jacobis, e Congregatione missionariorum sancti Vincentii a Paulo, qui, verbu et excell)lo, illas legatos quaquaversus per lustrabat ad catholicam religionem propagandam. Hic sacerdos europaeus a rege lectatis praepositus, officium accepit sub conditionibus, nempe, post expletam legationem, cum ipsis legatis Romam adeundi; et catholicorum nomini communitatem et templum in illo regno constituendi. Voti compos factus, una cum sociis in Aegypto profectos est Justus, qui, in ipso itinere, novit Michaelem esse veritatis cupidum et bene dispositum ad veram Fidei rectamque disciplinam a novo praeposito percipiendam: de quo idem Michael amicis dixerat: « Europseum virum agnovi, qui bonam religionem docet; huic attentius exaudiam ». Legati quum pervenissent ad Petrum, Coptorum Patriarcham schismaticum, suam ibi missionem diligenter expleverunt. Mox, Justino duce, Italiam per Tyrrenum mare
ad hoc opus suscipiendum et absolvendum legatos constituit, inter quos ipse Michael, prudentia et zelo pollens, electus fuit. Paulo post ad Aethiopum littora appulit Ven. Dei Famulus Joannis de Jacobis, e Congregatione missionariorum sancti Vincentii a Paulo, qui, verbu et excell)lo, illas legatos quaquaversus per lustrabat ad catholicam religionem propagandam. Hic sacerdos europaeus a rege lectatis praepositus, officium accepit sub conditionibus, nempe, post expletam legationem, cum ipsis legatis Romam adeundi; et catholicorum nomini communitatem et templum in illo regno constituendi. Voti compos factus, una cum sociis in Aegypto profectos est Justus, qui, in ipso itinere, novit Michaelem esse veritatis cupidum et bene dispositum ad veram Fidei rectamque disciplinam a novo praeposito percipiendam: de quo idem Michael amicis dixerat: « Europseum virum agnovi, qui bonam religionem docet; huic attentius exaudiam ». Legati quum pervenissent ad Petrum, Coptorum Patriarcham schismaticum, suam ibi missionem diligenter expleverunt. Mox, Justino duce, Italiam per Tyrrenum mare petierunt, et Romam ingressi, hanc almam Urbem civilitatis et religionis fama celebrem consalutarunt. Juvat hic referre quinam fuerit, Justino de Jacobis praeside, praecipui hujus legationis et peregrinationis socii; videlicet: Alleka Aftu Selassie, Abba Ghebre Michael, Reusse Debra Oudendon, Amarre K6nfou, Abba Scifou, Abba Ghebre Selassie, Deftera Desta, Deftera Ailou, Zacharias, etc. Legati amnes, stupore capti et admirantes vetera at nova, profana et sacra almae Urbis monumenta et templa, ineffabile solatium et gaudium experti sunt, magis auctum cum Pontifici Maximo Gregorio XVI se demisse ac humiliter sistiterunt. Magnificum urbis Romae spectaculum, solemnes functiones religiosae, viva et operosa civium Fides, quae, inde a primordiis christianae religionis, teste Paulo, annuntiabatur in universo mundo, et praesertim Romani Pontificis, Christi in terris Vicarii et Petro apostolorum principi successoris conspectus et eloquium, hoc totum itaillos foris intusque commovit, ut, divina opitulante gratia, ad veram Fidem plures converterentur, et si non omnes, id humanis timoribus contigisse compertum est. In Aethiopia omnes reversi, ibique relicto Justino sacerdote europaeo, legati rursus ad Petrum Patriarcham et coram ipso ejusque clero de vera religione strenue disputat Michael eo felici successu, at a Patriarcha litteras acciperet ad Episcopum schismaticum, viao Abana, quibus universi Aethiopes ad abjurandas haereses et sectas, et ad pacem
etc. Legati amnes, stupore capti et admirantes vetera at nova, profana et sacra almae Urbis monumenta et templa, ineffabile solatium et gaudium experti sunt, magis auctum cum Pontifici Maximo Gregorio XVI se demisse ac humiliter sistiterunt. Magnificum urbis Romae spectaculum, solemnes functiones religiosae, viva et operosa civium Fides, quae, inde a primordiis christianae religionis, teste Paulo, annuntiabatur in universo mundo, et praesertim Romani Pontificis, Christi in terris Vicarii et Petro apostolorum principi successoris conspectus et eloquium, hoc totum itaillos foris intusque commovit, ut, divina opitulante gratia, ad veram Fidem plures converterentur, et si non omnes, id humanis timoribus contigisse compertum est. In Aethiopia omnes reversi, ibique relicto Justino sacerdote europaeo, legati rursus ad Petrum Patriarcham et coram ipso ejusque clero de vera religione strenue disputat Michael eo felici successu, at a Patriarcha litteras acciperet ad Episcopum schismaticum, viao Abana, quibus universi Aethiopes ad abjurandas haereses et sectas, et ad pacem et communionem cum Egyptiorum ecclesia coptica vehementer excitabantur. Tunc Massauam urbem maritimo itinere omnes tenuerunt. Sed quum quidam presbyteri schismatici mentem et mandatum Michaelis novissent, eidem insidias et necem molliuntur et parant, ut impedirent litterarum patriarchalium traditionem, et optatam conversionem in unam Fidem et communionem, cum sec tarum detrimento et eversione. Frustra tamen: nam Michael haec omnia declinavit, iter faciendo ad civitatem Aduam, ubi Justinum de Jacobis libentissime revisit et alloquutus est. Iude ad urbem Gondar rediit, ubi coram suis presbyteris Episcopus schismaticus Salama Michaelem excepit, sed epistolas patriarchales sibi traditas legere noluit, imo contempsit et seposuit; Deique servum contra obtestantem graviter percuti atque in vincula et carcerem conjicio jussit; cognita deinde plus amicitia cum Rege, remissiori poena mortis contra ipsum excommunicationem et exilio mulctavit. Michael autem patria relicta, Aduam petiit, ibi cum Justino de Jacobis de religione disserens, meruit a Deo recipere lumen Fidei et gratiae donum. Abjurata enim haeresi, in gremium Romanae Ecclesiae ab ipso Justino susceptus est; hujusque conversionis exemplum plures quoque Aethiopes sequuti sunt. Inde ira et odio exarsit Episcopus haereticus contra catholicos et missionarios, et Michaelem ejusque comitem Abba Tekle Gorghis tormentis, catenis et durissimo carcere damnavit. Quod quum addiscisset Justinus, obsequentibus litteris ad regem
eversione. Frustra tamen: nam Michael haec omnia declinavit, iter faciendo ad civitatem Aduam, ubi Justinum de Jacobis libentissime revisit et alloquutus est. Iude ad urbem Gondar rediit, ubi coram suis presbyteris Episcopus schismaticus Salama Michaelem excepit, sed epistolas patriarchales sibi traditas legere noluit, imo contempsit et seposuit; Deique servum contra obtestantem graviter percuti atque in vincula et carcerem conjicio jussit; cognita deinde plus amicitia cum Rege, remissiori poena mortis contra ipsum excommunicationem et exilio mulctavit. Michael autem patria relicta, Aduam petiit, ibi cum Justino de Jacobis de religione disserens, meruit a Deo recipere lumen Fidei et gratiae donum. Abjurata enim haeresi, in gremium Romanae Ecclesiae ab ipso Justino susceptus est; hujusque conversionis exemplum plures quoque Aethiopes sequuti sunt. Inde ira et odio exarsit Episcopus haereticus contra catholicos et missionarios, et Michaelem ejusque comitem Abba Tekle Gorghis tormentis, catenis et durissimo carcere damnavit. Quod quum addiscisset Justinus, obsequentibus litteris ad regem Oubiė missis, utriusque viri libertatem postulavit et obtinuit. Tunc ambo, vinculis soluti et ad libertatem restituti, descenderunt Alitienam et ab ipso Justino de Jacobis, qui, Massauam secedere coactus, illic consecrationem episcopalem per manus Episcopi Massaia jam receperat, quique tunc Alitienae morabatur, atque ab universo populo gratulatione ac laetitia excepti et ad templum deducti, gratias Deo optimo maximo tum passionis tum liberationis reddiderunt. Paulo post Michael, virtute et merito dignus, ab eodem Episcopo Nillopolitano Justino, per omnes et singulos Ordinum gradus promotus, sacerdotio est auctus, ejusque adjutor et comes assiduus, etiam in Congregationem Missionis cooptatus, maxime adlabo-ravit in ministerio verbi Dei, in sacris libris amarico sermone vulgandis ad popularium usum et utilitatem, indefessus ad conversionem civium et confutationem haereticorum, fulgens catholicae doctrinae vindex et propugnator atque christianae virtutis exemplar. Hoc decurrente tempore, Theodorus rex Abyssiniae, inito foedere cum arnico Salama episcopo, decretum edidit jussitque Aethiopes universos unam eamdemque Fidem profiteri oportere, sancita poena mortis contradicentibus. Nova fidei formula, ab ipso schismatico episcopo composita et proclamata asserebat: « Christum Salvatorem in ipsa sua humana-tate esse Deum, atque uti hominem habere unam eamdemque scientiam Dei Patris et Spiritus Sancti ». Quare, instante Salama, decreto regio Justinus europaeus in exilium pulsus est, Aethiopes vero
ad templum deducti, gratias Deo optimo maximo tum passionis tum liberationis reddiderunt. Paulo post Michael, virtute et merito dignus, ab eodem Episcopo Nillopolitano Justino, per omnes et singulos Ordinum gradus promotus, sacerdotio est auctus, ejusque adjutor et comes assiduus, etiam in Congregationem Missionis cooptatus, maxime adlabo-ravit in ministerio verbi Dei, in sacris libris amarico sermone vulgandis ad popularium usum et utilitatem, indefessus ad conversionem civium et confutationem haereticorum, fulgens catholicae doctrinae vindex et propugnator atque christianae virtutis exemplar. Hoc decurrente tempore, Theodorus rex Abyssiniae, inito foedere cum arnico Salama episcopo, decretum edidit jussitque Aethiopes universos unam eamdemque Fidem profiteri oportere, sancita poena mortis contradicentibus. Nova fidei formula, ab ipso schismatico episcopo composita et proclamata asserebat: « Christum Salvatorem in ipsa sua humana-tate esse Deum, atque uti hominem habere unam eamdemque scientiam Dei Patris et Spiritus Sancti ». Quare, instante Salama, decreto regio Justinus europaeus in exilium pulsus est, Aethiopes vero catholici tormentis subjecti, nisi suam religionem desererent et propositam fidei formularum unice protisterentur. Michael, constanter respuens formulam haereticam firmiterque profifens catholicam suae Fidei confessionem, pluries tormentis cruciatus et flagellis caesus, in horridum carcerem detrusus est, catenis onustus. Tandem decimoquarto captivitatis mense, laboribus et vexationibus debilitatus et fractus, strenuus Christi Atleta spiritum Deo reddidit, exeunte mense augusto, in calendario Aethiopum anno 1847 (1855), aetatis suae sexaginta quarto. Ejus corpus ab amico et comite Deftera Desta elatum et sepultum prope domum cujusdam Sedik Abroye, in provincia Quara, regni Gallensis, fertur fidelium pietate et frequentia necnon quibusdam signis et prodigiis fuisse statim illustratum. Super fama autem sanctitatis et martyrii Servi Dei, ab ejus obitu usque ad haec tempora, constructi sunt Processus Informativi, auctoritate ecclesiastica, Abyssiniae anno 1904 et Eritreae anno 1909, atque Romam ad Sacram Rituum Congregationem delati, ex quibus superius descripta de vita et passione Abba Ghebre Michaelis habentur desumpta. Quae quum ita sint, instante Rmo Dno Raphaello Ricciardelli, Congregationis Missionis procuratore generali et hujus causae postulatore, servato juris ordine, attentisque litteris postulatoriis quorumdam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium Archiepiscoporum et Episcoporum, rogantibus etiam Vicariis Apostolicis et Superioribus Abyssiniae, Eritreae aliarumque missionum, praepositis generalibus Ordinum et Congregationum voto cum superiore generali
spiritum Deo reddidit, exeunte mense augusto, in calendario Aethiopum anno 1847 (1855), aetatis suae sexaginta quarto. Ejus corpus ab amico et comite Deftera Desta elatum et sepultum prope domum cujusdam Sedik Abroye, in provincia Quara, regni Gallensis, fertur fidelium pietate et frequentia necnon quibusdam signis et prodigiis fuisse statim illustratum. Super fama autem sanctitatis et martyrii Servi Dei, ab ejus obitu usque ad haec tempora, constructi sunt Processus Informativi, auctoritate ecclesiastica, Abyssiniae anno 1904 et Eritreae anno 1909, atque Romam ad Sacram Rituum Congregationem delati, ex quibus superius descripta de vita et passione Abba Ghebre Michaelis habentur desumpta. Quae quum ita sint, instante Rmo Dno Raphaello Ricciardelli, Congregationis Missionis procuratore generali et hujus causae postulatore, servato juris ordine, attentisque litteris postulatoriis quorumdam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium Archiepiscoporum et Episcoporum, rogantibus etiam Vicariis Apostolicis et Superioribus Abyssiniae, Eritreae aliarumque missionum, praepositis generalibus Ordinum et Congregationum voto cum superiore generali et visitatoribus Congregationis Missionis atque Rectori generali Puellarum caritatis s. Vincentii a Paulo aliisque illustribus viris et mulieribus, iusscriptus Cardinalis Antonius Vico, Episcopus Portus et S. Rufinae, loco et vice Emi ac Rmi Dni Cardinalis Cajetani Bisleri, ejusdem causae Ponentis seu Relatoris, in Ordinario sacrae Rituum Congregationis coetu, subsignata die ad Vaticanas aedes coadunato, sequens diurni òisculiendum proposuit: An signandum sit Commissionis introductionis causae et ad ejucandum de quo agitur? Et Emi ac Rmi Patres sacris tuendis ritibus praepositi, post relationem ipsius Cardinalis proponentis, audito vuce et scripto R. P. D. Angelo Mariani, Fidei promotore generali, omnibus sedulo perpessis, rescribendum censuerunt: Affirmative seu signandam esse Commissionem introductionis causae, si Sanctissimo placuerit. Die 24 februarii 1920. Facta postmodum Sanctissimo Domino nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacrae Rituum Congregationis Praeses j) tum relatione, Sanctitas Sua Rescriptum ejusdem Sacræ Congregationis ratum habere, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae beatificationis seu declarationis martyrii Servi Dei Abba Ghebre Michaelis, sacerdotis, cooptati in Congregationem Missionis s. Vincentii a Paulo, die 20 eisdem mense et anno. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. III. S. SEBASTIANI FLUMINIS JANUARII IN BRASILIA (Rio de Janeiro). Circa ritum
ad Vaticanas aedes coadunato, sequens diurni òisculiendum proposuit: An signandum sit Commissionis introductionis causae et ad ejucandum de quo agitur? Et Emi ac Rmi Patres sacris tuendis ritibus praepositi, post relationem ipsius Cardinalis proponentis, audito vuce et scripto R. P. D. Angelo Mariani, Fidei promotore generali, omnibus sedulo perpessis, rescribendum censuerunt: Affirmative seu signandam esse Commissionem introductionis causae, si Sanctissimo placuerit. Die 24 februarii 1920. Facta postmodum Sanctissimo Domino nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacrae Rituum Congregationis Praeses j) tum relatione, Sanctitas Sua Rescriptum ejusdem Sacræ Congregationis ratum habere, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae beatificationis seu declarationis martyrii Servi Dei Abba Ghebre Michaelis, sacerdotis, cooptati in Congregationem Missionis s. Vincentii a Paulo, die 20 eisdem mense et anno. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. III. S. SEBASTIANI FLUMINIS JANUARII IN BRASILIA (Rio de Janeiro). Circa ritum exequiarum. Emus et Ritus Divus Cardinalis Joachim Arcoverde de Albuquerque Cavalcanti, archiepiscopus S. Sebastiani Fluminis Januarii, in Brasilia, Sacrae Rituum Congregationi haec quae sequuntur exposuit, nemirum: Ritus exequiarum, ut in Rituali romano prescritur, in hac Archidioecesi non est servatus, quia cadavera ad ecclesiam non ducuntur, ob leges civiles, quae obligant ut sepulturae tradantur vigintiquatre horis post obitum; et etiam quia coemeteria, quae sunt sub lege civili, satis distant a paroecia. Parochi vocantur domi et hic cadavera commendantur. Hinc quaeritur: Quo modus rubricae et normae in casu servandus? Et Sacra eadem Congregatio, audito etiam specialis Commissionis suffragio, praepositae quaestioni ita respondendum censuit: 1. Servandum, quantum fieri potest, Rituale romanum (tit. VI, c. IV, Exequiarum Ordo) et can. 215 Cod. I. C. 2. Familia defuncti certior natus funus cum Missa exequiali peragi potest, etiam praesente moraliter cadavere, juxta Rubricas et Decreta. 3. Pro casibus autem extraordinariis dabitur Instructio S.R.C. 7 Atque ita rescripsit et declaravit. Die 28 februarii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. ACTA TRIBUNALIA SACRA ROMANA ROTA BERGOMENSIS. (Bergame.) Juris Funerandi (Pezzoli-Fojadelli). Benedicto PP. XV feliciter regnante, Pontificatus Dominationis Saeculo anno quinto, die 25 februarii 1918, RR. PP. DD. Petrus