jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
Religiosae enim ipsae sorores, novissimae revera fuerunt dirissimae illius insectationis victimae in urbe Cameracensi. Extremum hoc Puellarum Caritatis supplicium consummatum est die xxvi mensis junii anno MDCCXIV. —Quod si mentem convertamus ad Virgines Ursulinas, quae, eadem seditione debacchantes, Valencenis martyrium fecerunt, haud minus insignia christianae virtutis et constantiae exempla inveniemus. Clotildes Josepha Paillot, septem et viginti annos nata, cum Ursulinarum Valencenis asceterium ingressa est, in religione nomen assumpsit Mariae, Clotildis Angelae a sancto Francisco Borgia, et regulare vitae genus exorsa, tantam consororum aestimationem fiduciamque sibi conciliavit brevi, ut ad Sodalitatem moderandam eligeretur. Proditum memoriae est commissis sibi muris partes ipsam angelica dulcedine implevisse, simulque adeo virtutum laude praestitisse, ut % non modo omnibus esset carissima, sed etiam tamquam exemplum respiceretur. Prudentia cum animi lenitate sociata praecipue enituit, effecitque ut in sua religiosa familia regularis observantia ad amussim servaretur. Neque minus excelluit in puellis instituendis, quarum plures ab ea educatae, vel rectissimam vitae rationem servarunt, vel Deo virgineum florem voverunt. Maria Margarita Josepha Leroux, cum asceterium ingressa est, Maria Scholastica a sancto Jacobo nomen assumpsit, pietatis studio non minus quam literarum laude et manuum labore praestitit. Hujus germona soror Anna Josepha Laroux, et si vota nuncupavit religiosa in conventu Urbanistarum a sancta Clara, jure tamen inter Ursulinas virgines in odium fidei interfectas recensetur. Everso enim Clarissarum coenobio, Valencenas venit, ut, Ursulinarum veste induta, gloriosam usque mortem oppeteret. Hyacintha Augustina Gabriella Bourla, cui religionis nomen inditum fuit Maria Ursula a sancto Bernardino, ita semper se gessit, ut angelus in terris videretur ob singulare potissimum puritatis et humilitatis studium. Maria Genovefa Josepha Ducrez, in religione vocata Maria Aloisia a sancto Francisco Assisiensi, nitidum regularis vitae exemplar habitu usque fuit. Joanna Regina Prin, scilicet in religione Maria Laurentina a sancto Stanislao, licet infirma valetudine aevexata, nec caritatis fervorem imminuit, neque aliquid unquam de suis officiis praetermisit. Sollers ludi magistra, piae puellarum institutioni diligentissime vacavit. Maria Magdalena Josepha Dejardin, quam in religione Mariam Augustinam a sacro Corde Jesu appellabant, Ursulinarum vestem, quam sumpserat, ad mortem usque fideliter servavit, neque illam voluit demittere cum neccia lex suppressionis clausttorum edita est. Ingenio fuit fervido, martyriique desiderio adeo
sancta Clara, jure tamen inter Ursulinas virgines in odium fidei interfectas recensetur. Everso enim Clarissarum coenobio, Valencenas venit, ut, Ursulinarum veste induta, gloriosam usque mortem oppeteret. Hyacintha Augustina Gabriella Bourla, cui religionis nomen inditum fuit Maria Ursula a sancto Bernardino, ita semper se gessit, ut angelus in terris videretur ob singulare potissimum puritatis et humilitatis studium. Maria Genovefa Josepha Ducrez, in religione vocata Maria Aloisia a sancto Francisco Assisiensi, nitidum regularis vitae exemplar habitu usque fuit. Joanna Regina Prin, scilicet in religione Maria Laurentina a sancto Stanislao, licet infirma valetudine aevexata, nec caritatis fervorem imminuit, neque aliquid unquam de suis officiis praetermisit. Sollers ludi magistra, piae puellarum institutioni diligentissime vacavit. Maria Magdalena Josepha Dejardin, quam in religione Mariam Augustinam a sacro Corde Jesu appellabant, Ursulinarum vestem, quam sumpserat, ad mortem usque fideliter servavit, neque illam voluit demittere cum neccia lex suppressionis clausttorum edita est. Ingenio fuit fervido, martyriique desiderio adeo exarsit, ut vel brevissima exspectatio nimis longa ei visa sit. Maria Aloisia Josepha VaDot, in religione vocata Maria Natalia a sancto Aloisio, in regularum perfectissima observantia vitam transegit, et familiarum, quae pueros ipsi committebant instituendos, benevolentiam atque existimationem promeruit, ob studiosissimam curam qua eorumdem educationi vigilabat. Maria Augustina Erraux, in religione Anna Maria, incensissima in Deum caritate enituit, alumnosque suos ad amorem Domini verbo excitavit atque exemplo. Maria Lievina Lacroix, cui nomen in religione fuit Mariae Franciscus, ad perfectiorem vitam divinitus vocata, primum inter Birgittinas moniales emissis votis cooptata est; dein, monasticis Ordinibus eversis, Valenceniasibus Ursulinis sese adjunxit, easque ad gloriosam usque mortem pergebat. Denique Joanna Aloisia Barr6, in coenobio Maria Cordula a sancto Dominico nuncupata, tamquam soror conversa inter Ursulinas adlecta, antistitam dilectissimam sororesque suas ne relinqueret, volunt cum illis pretiosam mortem obire. Haec decem sorores, etiam ipsae omnes in Gallia natae, sub disciplina Antistitae Marise Clotildis Angelæ a sancto Francisco Borgia, in asceterio a sancta Ursula civitatis Valencenarum, quod religionis ingressu animose arripuerant christianse perfectionis quer, contentione summa, summaque alacritate prosequi nitebantur. Inter praecipua ipsarum professionis officia illud erat, ut christianam catechesi atque educatione erudirent et informarent pueros ex populo ac praesertim puellas. Munus hujusmodi, quo sororibus ipsis
religione Anna Maria, incensissima in Deum caritate enituit, alumnosque suos ad amorem Domini verbo excitavit atque exemplo. Maria Lievina Lacroix, cui nomen in religione fuit Mariae Franciscus, ad perfectiorem vitam divinitus vocata, primum inter Birgittinas moniales emissis votis cooptata est; dein, monasticis Ordinibus eversis, Valenceniasibus Ursulinis sese adjunxit, easque ad gloriosam usque mortem pergebat. Denique Joanna Aloisia Barr6, in coenobio Maria Cordula a sancto Dominico nuncupata, tamquam soror conversa inter Ursulinas adlecta, antistitam dilectissimam sororesque suas ne relinqueret, volunt cum illis pretiosam mortem obire. Haec decem sorores, etiam ipsae omnes in Gallia natae, sub disciplina Antistitae Marise Clotildis Angelæ a sancto Francisco Borgia, in asceterio a sancta Ursula civitatis Valencenarum, quod religionis ingressu animose arripuerant christianse perfectionis quer, contentione summa, summaque alacritate prosequi nitebantur. Inter praecipua ipsarum professionis officia illud erat, ut christianam catechesi atque educatione erudirent et informarent pueros ex populo ac praesertim puellas. Munus hujusmodi, quo sororibus ipsis laboriosius et universo hominum convivio fructuosius, vix sive aqua illa conflagravit seditione eo magis Christi nominis operarum iram in sacras Deo Virgines excitavit. Quare primum in odium fidei e claustris deturpatae et in exilium pulsae, cum, revocata ab Austriacis copiis urbe Valencenarum, quasi ad optatum portum, ad suum asceterium Ursulinae virgines remeassent, paucos post menses, expugnata ab factiosis Reipublicae turmis civitate, pulsisque Austriacis, denuo in impiorum manus religiosae sorores ceciderunt. Una cum Antistita in carcerem conjectae sub falso emigrationis praetextu, capite damnantur. Ipsarum Antistita Maria Clotildes Angela, interrita in conspectu mortis, interrogantibus judicibus, responsa dedit digna martyre prisco : nimirme usa est illa lingua qua veteres fidei assertores utebantur, secundum divinam illam promissionem : « Dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini » (Matt., X, 19). Primae ad supplicium adductae sunt quinque Moniales, nempe Maria Natalia Vanot, Maria Laurentina Prin, Maria Ursula Bourla, Maria Aloisia Ducrez et Maria Augustina Dejardin quae, psalmum « Miserere » recitantes, patibulum adscenderunt. Quo desiderio martyrii palmam inhiarent ex hoc argui potest, quod soror Dejardin celeri pede gradus pegmatis conscendere connissa est, ut socias anteiret in morte ; sed consororis questu et carnificis jussu ad servandum ordinem adstricta est. Haec et quidque virgines die
virgines remeassent, paucos post menses, expugnata ab factiosis Reipublicae turmis civitate, pulsisque Austriacis, denuo in impiorum manus religiosae sorores ceciderunt. Una cum Antistita in carcerem conjectae sub falso emigrationis praetextu, capite damnantur. Ipsarum Antistita Maria Clotildes Angela, interrita in conspectu mortis, interrogantibus judicibus, responsa dedit digna martyre prisco : nimirme usa est illa lingua qua veteres fidei assertores utebantur, secundum divinam illam promissionem : « Dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini » (Matt., X, 19). Primae ad supplicium adductae sunt quinque Moniales, nempe Maria Natalia Vanot, Maria Laurentina Prin, Maria Ursula Bourla, Maria Aloisia Ducrez et Maria Augustina Dejardin quae, psalmum « Miserere » recitantes, patibulum adscenderunt. Quo desiderio martyrii palmam inhiarent ex hoc argui potest, quod soror Dejardin celeri pede gradus pegmatis conscendere connissa est, ut socias anteiret in morte ; sed consororis questu et carnificis jussu ad servandum ordinem adstricta est. Haec et quidque virgines die xvn mensis octobris anno MDCCXCIV martyrium fecerunt. Aliae quinque supererant una cum Antistita Maria Clotildes Paillot sorores, videlicet Josephina Leroux, Maria Leroux, Francisca Lacroix, Anna Maria Erraux et Maria Cordula Barr6. Hap, paucos post dies, idest die vicesimo tertio ejusdem mensis et anni, capite plectendae traduntur carnifici; et, ne profana manus sacras Deo Virgines feceret, propriis manibus absciderunt comas, nudaruntque colla securi percutienda. A pia Antistita confirmata ad mortem pro Christo sancte oppetendam ac dulci spe erectae ad exspectatas caelestis Sponsi nuptias convolandi, Ambrosianum hymnum et Litanias Virginis concinentes, ad patibulum processerunt, adstante populo ipsiisque tortoribus tantam fortitudinem mirantibus. Divini Salvatoris exemplum sequutae, qui in Calvariae vertice jam Cruci defixus ignovit tormentatoribus suis, antequam caput obtruncandum traderent carnifici, illius manus osculari vix horruerint. Brevi interemptae, cum palma victoriae priori sociarum agmini adjunctae sunt. Post pretiosam hanc piarum virginum in conspectu Domini mortem, quae ut ait sanctus Cyprianus: «emit immortalitatem pretio sanguinis et accepit coronam de consummatione virtutis» invaluit in populum fama martyrii. Ursulinarum virginum non minus quam puellarum a Caritate caedes etiam a gravibus rerum gestarum scriptoribus verum ac formale martyrium appellata est, ipsaeque tamquam Christi martyres in odium fidei peremptae haberi coeptae sunt ac recoli. Quare de Beatorum Martyrum
manus sacras Deo Virgines feceret, propriis manibus absciderunt comas, nudaruntque colla securi percutienda. A pia Antistita confirmata ad mortem pro Christo sancte oppetendam ac dulci spe erectae ad exspectatas caelestis Sponsi nuptias convolandi, Ambrosianum hymnum et Litanias Virginis concinentes, ad patibulum processerunt, adstante populo ipsiisque tortoribus tantam fortitudinem mirantibus. Divini Salvatoris exemplum sequutae, qui in Calvariae vertice jam Cruci defixus ignovit tormentatoribus suis, antequam caput obtruncandum traderent carnifici, illius manus osculari vix horruerint. Brevi interemptae, cum palma victoriae priori sociarum agmini adjunctae sunt. Post pretiosam hanc piarum virginum in conspectu Domini mortem, quae ut ait sanctus Cyprianus: «emit immortalitatem pretio sanguinis et accepit coronam de consummatione virtutis» invaluit in populum fama martyrii. Ursulinarum virginum non minus quam puellarum a Caritate caedes etiam a gravibus rerum gestarum scriptoribus verum ac formale martyrium appellata est, ipsaeque tamquam Christi martyres in odium fidei peremptae haberi coeptae sunt ac recoli. Quare de Beatorum Martyrum honoribus ipsis tribuendis Causa agitari coepta est penes Sacrorum Rituum Congregationem et in Caria Cameracensis Diocesis, cujus intra fines duplex virginum agmen coronarum obtinuerat; processus ordinarii adornati sunt, omnibusque rei momentis mature perpensis, tum Pius PP. X, Desessor Noster, die XXIX mensis maii anno MCMVII introductionis Causae decretum obsignavit. Continuo proposita quæstio est de martyrio, martyrii causa, et cum post quadruplicem disceptationem constiterit quindecim harum piarum virginum internecionem apprime evenisse in odium christianorum nominis et solam fidem fuisse illius causam, Nos, sollemni decreto, pridie nonas Iulias anno MCMXII edito, de martyrio et causa martyrii venerabilium famularum Dei Mariae Magdalenae Fontaine et trium Sociarum ejus, nec non Mariae Clotildis Angeli a sancto Francisco Borgia et decem Sociarum ejus constare declaravimus. Illud quidem oblitigat exauspiciato, ut hoc decretum declarationis martyrii quatuor Puellarum Caritatis illo ipso die in lucem prodiret, quo aliud promulgabatur decretum de Beatorum cœlitum honoribus Instituti Puellarum Caritatis confundatrici, venerabili ancillae Dei Lodovicae de Marillac tuto tribuendis. Super signis sive miraculis dispensatum est. Cum igitur de martyrio constaret, illud supererat, ut Sacrorum Rituum Cardinales et Consultores rogarentur an, stante approbatione martyrii martyrii causa, nec non dispensatione a signis seu miraculis, tuto procedi posse censerent ad solennem earundem servarum Dei Beatiificationem.
proposita quæstio est de martyrio, martyrii causa, et cum post quadruplicem disceptationem constiterit quindecim harum piarum virginum internecionem apprime evenisse in odium christianorum nominis et solam fidem fuisse illius causam, Nos, sollemni decreto, pridie nonas Iulias anno MCMXII edito, de martyrio et causa martyrii venerabilium famularum Dei Mariae Magdalenae Fontaine et trium Sociarum ejus, nec non Mariae Clotildis Angeli a sancto Francisco Borgia et decem Sociarum ejus constare declaravimus. Illud quidem oblitigat exauspiciato, ut hoc decretum declarationis martyrii quatuor Puellarum Caritatis illo ipso die in lucem prodiret, quo aliud promulgabatur decretum de Beatorum cœlitum honoribus Instituti Puellarum Caritatis confundatrici, venerabili ancillae Dei Lodovicae de Marillac tuto tribuendis. Super signis sive miraculis dispensatum est. Cum igitur de martyrio constaret, illud supererat, ut Sacrorum Rituum Cardinales et Consultores rogarentur an, stante approbatione martyrii martyrii causa, nec non dispensatione a signis seu miraculis, tuto procedi posse censerent ad solennem earundem servarum Dei Beatiificationem. Hoc praestitit Venerabilis Frater Noster Vincentius Cardinalis Vannutelli, Episcopus Ostiensi et Praenestini, Sacri Conlegii Decanus, Causae Relator, in generalibus Comitibus, coram Nobis in Vaticanis aedibus habitis, die secundo mensis decembris, anni superioris; omnesque tum Reverendissimi Cardinales, tum qui aderant Patres Consultores unanimi consensu « affirmative » responderunt. Nos tamen in tantum momento re Nostra aperire mentem distulimus, donec a Patre luminum caelestis sapientiae auxilium impetraremus. Quod cum impensis precibus fecissemus, tandem pridie kalendas martias vertentis anni, nempe secunda Dominica Quadragesimae, Eucharistico Sacrificio rite litato, accitis adstantibusque VV. FF. NN. Antonio S. R. E. Cardinali Vico, Episcopo Portuensi et Sanctae Rufinae, SS. Rituum Congregationis Praefecto, et Vincentio S. R. E. Cardinali Vannutelli, Episcopo Ostiensi et Praenestino, Sacri Conlegii Decano et Causarum Relatore, una cum dilectissimis suis Angelus Mariani, Fidei Promotore generali, nec non Alexander Verde, ejusdem SS. Rituum Congregationis Secretario, sollemniter ediximus tuto procedi posse ad solennem enunciationis eurundem famularum Dei Beatiificationem. Quae cum ita sint, Nos precibus etiam permoti tum Missionariorum sancti Vincentii a Paulo et Puellarum a Caritate, tum universae Congregationis Monialium a sancta Ursula, Apostolica Nostra Auctoritate, presentium vi, facultatem facimus ut venerabiles ancillae Dei Beatissima Maria Magdalena Fontaine ac tres Socii ejus, nempe Maria Francisca Lanel, Franciscus
tantum momento re Nostra aperire mentem distulimus, donec a Patre luminum caelestis sapientiae auxilium impetraremus. Quod cum impensis precibus fecissemus, tandem pridie kalendas martias vertentis anni, nempe secunda Dominica Quadragesimae, Eucharistico Sacrificio rite litato, accitis adstantibusque VV. FF. NN. Antonio S. R. E. Cardinali Vico, Episcopo Portuensi et Sanctae Rufinae, SS. Rituum Congregationis Praefecto, et Vincentio S. R. E. Cardinali Vannutelli, Episcopo Ostiensi et Praenestino, Sacri Conlegii Decano et Causarum Relatore, una cum dilectissimis suis Angelus Mariani, Fidei Promotore generali, nec non Alexander Verde, ejusdem SS. Rituum Congregationis Secretario, sollemniter ediximus tuto procedi posse ad solennem enunciationis eurundem famularum Dei Beatiificationem. Quae cum ita sint, Nos precibus etiam permoti tum Missionariorum sancti Vincentii a Paulo et Puellarum a Caritate, tum universae Congregationis Monialium a sancta Ursula, Apostolica Nostra Auctoritate, presentium vi, facultatem facimus ut venerabiles ancillae Dei Beatissima Maria Magdalena Fontaine ac tres Socii ejus, nempe Maria Francisca Lanel, Franciscus Fantou et Joanna Gerard e Congregatione Puellarum Caritatis, nec non Maria Clotilda Angela a sancto Francisco Borgia ac decem ipsius Sociarum, videlicet Maria Scholastica a sancto Jacobo, Anna Josephina, Maria Ursula a sancto Bernardo, Maria Aloisia a sancto Francisco Assisiensi, Maria Laurentina a sancto Stanislao, Maria Augustina a sacro Cordo Jesu, Maria Natalia a sancto Aloisio, Anna Maria, Maria Francisca et Maria Cordula a sancto Dominico sanciomniales a sancta Ursula, Beati in posterum appellentur: earumque corpora et reliquiae, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendae, publicae fidelium venerationi proponantur atque imagines radiis decorentur. Insuper eadem auctoritate Nostra concedimus, ut de illis recitetur Officium et Missa de Communi Martyrum juxta rubricas Missalis et Breviarii Romani. Ejusmodi vero Officii recitatio et Missae celebrationem fieri dumtaxat concedimus, ad beatas Puellas a Caritate quod attinet, in diocesibus Cameracensi et Atrebatensi itemque in iis ubi ipsae natae sunt, nec non in omnibus templis et domibus ubique terrarum sitis, quae pertineant ad Missionarios Viventianos et Puellas a Caritate, atque etiam in locis ubi hujusmodi virgines sua munera impleant, quod vero ad beatas Moniales a Sancta Ursula, in diocesi Cameracensi et domibus et templis Monialium a S. Ursula, ab omnibus fidelibus tam saecularibus, quam regularibus, qui horas canonicas
Jesu, Maria Natalia a sancto Aloisio, Anna Maria, Maria Francisca et Maria Cordula a sancto Dominico sanciomniales a sancta Ursula, Beati in posterum appellentur: earumque corpora et reliquiae, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendae, publicae fidelium venerationi proponantur atque imagines radiis decorentur. Insuper eadem auctoritate Nostra concedimus, ut de illis recitetur Officium et Missa de Communi Martyrum juxta rubricas Missalis et Breviarii Romani. Ejusmodi vero Officii recitatio et Missae celebrationem fieri dumtaxat concedimus, ad beatas Puellas a Caritate quod attinet, in diocesibus Cameracensi et Atrebatensi itemque in iis ubi ipsae natae sunt, nec non in omnibus templis et domibus ubique terrarum sitis, quae pertineant ad Missionarios Viventianos et Puellas a Caritate, atque etiam in locis ubi hujusmodi virgines sua munera impleant, quod vero ad beatas Moniales a Sancta Ursula, in diocesi Cameracensi et domibus et templis Monialium a S. Ursula, ab omnibus fidelibus tam saecularibus, quam regularibus, qui horas canonicas recitare tumultuantur; et quod ad Missas altinet, a Sacerdotibus confluentibus ad tempia in quibus Beatae ipsaeearum festum celebretur. Denique largimur, ut sollemnia Beatiificationis earundem famularum Dei peragantur cum Officio et Missa duplicis maioris ritus, idque fieri concedimus in praedictis diocesibus et in templis seu oratoriis quae nominavimus, die per Ordinarium designando, intra annum postquam eadem sollemnia in Patriarchali Basilica Vaticana fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinatioibus Apostolicis nec non decretis de non cultu editis, ceterisque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut harum Litterarum, exemplis, etiam impressis, dummodo manu Secretarii Sacrorum Rituum Congregationis subscripta et Praefecti signato munita sint, in disceptationibus etiam judicialibus eadem prorsus fides adhibeatur, quæ Nostrae voluntati significationi, his ostensis Litteris, haberetur. Datum Romae, apud sanctum Petrum, subannulo Piscatoris, die XII mensis Iulii anno MCMXX, Pontificatu Nostro anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Statuis. (P. 288). EPISTOLA I. Ad R. P. Paulum Albera, moderatorem piae societatis S. Francisci Salesii: de congressu internationali cooperatorum salesianorum proxime habendo (i). Chers fils, salut et bénédiction apostolique. La nouvelle que vous nous avez donnée du prochain huitième congrès international des coopérateurs Salésiens, lequel sera couronné par l'inauguration du monument élevé à la mémoire du vénérable Jean Bosco par la gratitude et
designando, intra annum postquam eadem sollemnia in Patriarchali Basilica Vaticana fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinatioibus Apostolicis nec non decretis de non cultu editis, ceterisque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut harum Litterarum, exemplis, etiam impressis, dummodo manu Secretarii Sacrorum Rituum Congregationis subscripta et Praefecti signato munita sint, in disceptationibus etiam judicialibus eadem prorsus fides adhibeatur, quæ Nostrae voluntati significationi, his ostensis Litteris, haberetur. Datum Romae, apud sanctum Petrum, subannulo Piscatoris, die XII mensis Iulii anno MCMXX, Pontificatu Nostro anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Statuis. (P. 288). EPISTOLA I. Ad R. P. Paulum Albera, moderatorem piae societatis S. Francisci Salesii: de congressu internationali cooperatorum salesianorum proxime habendo (i). Chers fils, salut et bénédiction apostolique. La nouvelle que vous nous avez donnée du prochain huitième congrès international des coopérateurs Salésiens, lequel sera couronné par l'inauguration du monument élevé à la mémoire du vénérable Jean Bosco par la gratitude et la piété de ses fils, a été reçue par Nous avec d'autant plus de joie que le moment Nous paraît plus opportun de rassembler de toute part toutes les meilleures énergies des fidèles et de les porter au plus haut rendement au profit de la bonne cause, et surtout en vue de réaliser la très noble fin dont s'inspire le programme du vénérable Don Bosco, à savoir le salut de la jeunesse. Dans cette heureuse initiative, nous voyons une nouvelle preuve de la vigilante et perspicace activité de la grande famille Salésienne, ainsi que du sens pratique dont cette famille, marchant fidèlement sur les traces de son glorieux Fondateur, s'inspire dans ses généreuses et saintes entreprises. Aussi Nous ne doutons point que cette nouvelle assemblée solennelle ne serve, comme les Congrès précédents, à raffermir l'union et à raviver le zèle des coopérateurs, en même temps qu'elle donnera une nouvelle force d'adaptation aux multiples œuvres par lesquelles la Pieuse Union Salésienne, tel un arbre gigantesque, propage son activité dans les diocèses et les paroisses de presque tout l'univers. Le noble programme que la sagesse et la sainteté du Fondateur ont tracé aux coopérateurs Salésiens, dès leur institution, ne peut manquer de