jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
diversorium" (4). Deus igitur qui "exaltavit humiles" et beatum Ephrem summa afficit gloria, eumque huic aetati celesti sapientiae doctorem et lectissimarum virtutum exemplum proponit. Cujus exempli opportunitas hodie dicenda est vere singularis cum, jam extincto immanissimo bello, quasi novus rerum ordo nationibus, praesertim Orientis, nascitur. Grande profecto, Venerabiles Fratres, plenumque curarum opus, cum Nobis, tum unicuique vestrum et bonis omnibus imponitur, ut quicquid humani civilisque cultus superest, in Christo instauremus, deviamque hominum societatem ad Deum et ad sanctam Dei Ecclesiam revocemus; ad Ecclesiam catholicam, inquam, quae quidem, dum labant instituta majorum, et, perturbatis rebus publicis, humana omnia permiscentur, una non vacillat fidenterque futura prospera (1) Matt., xvi, 18. (2) 2 Pet., 1, 20-21. (3) Luc., xxiv, 45. (4) 1 Tim., 3, 15. (5) S. Barholomeus, Crypt. Abb. in Vita S. Nili Junioris. Deo quemque omnes quibus praepositi estis, Venerabiles Fratres, cum a Clero tum ex populo, illud a beato Ephrem discant, patriae hujus caritatem, cujus quidem officia ipsius christianae sapientiae professione nituntur, non ab amore patriae caelestis sejungi debere, nedum ei praeponi: patriae illius, inquam, quam nihil est aliud nisi intima ius alimonialis bel dominatio hic inchoata, illo caelis perfectissima sima; cuius profecto speciem mystice exhibet Ecclesia catholica, quae, eluto omni nationum et linguarum discrimine, filios Domini unitus, veluti familiam unam, sub communi Patre ac Pastore complectitur. Item docet sanctissimus vir, vitae interioris fontes ibi esse quaerendos ubi Christus constituit, idest in Sacramentis, in praceptorum evangelicorum observatione et in pietatis exercitatione multiplici quam ipsa affert liturgia Ecclesiaeque proponit auctoritas. Quo in genere aliquid delibetis volumus, Venerabiles Fratres, ex iis quae de Altaris Sacrificio habet noster: "Sacerdos manibus suis Christum super altare ponit ut fiat cibus. Patrem tamquam domesticum alloquitur dicens: Da mihi Spiritum tuum, ut adveniens descendat super altare et sanctificet panem positum ut fiat Corpus Unigeniti tui. Narrat ei passionem et mortem exponitque coram eo ictus; neque Divinitatem pudet ictuum Filii sui primogeniti. Dicit invisibili Patri: en appensus in Cruce, Filius tuus est, ejusque vestes sanguine sunt conspersae et latus ejus lancea est perforsum. Ei commemorat passionem et mortem Dilecti sui, quasi earum oblitus sit, atque Pater audiens, ejus
omni nationum et linguarum discrimine, filios Domini unitus, veluti familiam unam, sub communi Patre ac Pastore complectitur. Item docet sanctissimus vir, vitae interioris fontes ibi esse quaerendos ubi Christus constituit, idest in Sacramentis, in praceptorum evangelicorum observatione et in pietatis exercitatione multiplici quam ipsa affert liturgia Ecclesiaeque proponit auctoritas. Quo in genere aliquid delibetis volumus, Venerabiles Fratres, ex iis quae de Altaris Sacrificio habet noster: "Sacerdos manibus suis Christum super altare ponit ut fiat cibus. Patrem tamquam domesticum alloquitur dicens: Da mihi Spiritum tuum, ut adveniens descendat super altare et sanctificet panem positum ut fiat Corpus Unigeniti tui. Narrat ei passionem et mortem exponitque coram eo ictus; neque Divinitatem pudet ictuum Filii sui primogeniti. Dicit invisibili Patri: en appensus in Cruce, Filius tuus est, ejusque vestes sanguine sunt conspersae et latus ejus lancea est perforsum. Ei commemorat passionem et mortem Dilecti sui, quasi earum oblitus sit, atque Pater audiens, ejus preces exauditus est" (1). Quae vero de justorum post mortem conditionem versibus persequitur, ea cum constanti Ecclesiae doctrina, postmodum in Concilio Florentino definita, sic concurunt ut nihil supra: "Mortuus a Domino abductus et jam in coelorum regno ductus est. Anima defuncti in coelo excipitur, et tamquam unio in coronam Christi inseritur. Defunctus jam nunc apud Deum et Sanctos ejus commoratur" (2). At hujus erga Dei paradem Virginem pietatem quisnam satis dicendo expicet? «Ta, Domine et Genitrix tua », ita in quodum carmine Nisibensi, « soli estis qui omni sub respectu perfecte decoriestis; in Te namque, Domine mihi, nulla est macula neque in Genitrice tua labes ulla inest » (3). Omnes haec « Spiritus Sancti cithara » nunquam suaviores reddit sonos, quam cum propositum est Mariae Genitrice laudes vel integerrimam virginitatem vel divinam maternitatem vel misericordiae plenum in homines patrocinium celebrando. Neque ita minore studio rapitur, cum ex longinqua Edessa Romam respicit, ad Petri Primatum laudes extollendum: «Salvete, reges sancti, Apostoli Christi », ita ille ad Apostolorum chorum; « salve, lux mundi.... Lucernam Christus, candelabrum et Perius, oleum autem subministratio Sancti Spiritus. Salve, o Petre, peccatorum porta, discipulorum lingua, praedicantium vox, Apostolorum oculus, coelorum custos, cui vigerorum primogenitus » (1). Atque
inseritur. Defunctus jam nunc apud Deum et Sanctos ejus commoratur" (2). At hujus erga Dei paradem Virginem pietatem quisnam satis dicendo expicet? «Ta, Domine et Genitrix tua », ita in quodum carmine Nisibensi, « soli estis qui omni sub respectu perfecte decoriestis; in Te namque, Domine mihi, nulla est macula neque in Genitrice tua labes ulla inest » (3). Omnes haec « Spiritus Sancti cithara » nunquam suaviores reddit sonos, quam cum propositum est Mariae Genitrice laudes vel integerrimam virginitatem vel divinam maternitatem vel misericordiae plenum in homines patrocinium celebrando. Neque ita minore studio rapitur, cum ex longinqua Edessa Romam respicit, ad Petri Primatum laudes extollendum: «Salvete, reges sancti, Apostoli Christi », ita ille ad Apostolorum chorum; « salve, lux mundi.... Lucernam Christus, candelabrum et Perius, oleum autem subministratio Sancti Spiritus. Salve, o Petre, peccatorum porta, discipulorum lingua, praedicantium vox, Apostolorum oculus, coelorum custos, cui vigerorum primogenitus » (1). Atque alio loco: « Beatus es, o Petre, caput et lingua corporis fratrum tuorum, corporis inquam quod ex discipulis coagmentatur, in quo uterque oculus filiorum sunt Zebedaei. Illi quidem beati sunt, Magistri throni qui contemplantes, et sibi thronum petiere. Auditur vera Patris revelatio favere Petro, qui lapis evadit inconcussus » (2). Et in alio hymno sic Dominum Jesum inducit cum primo suo in terris Vicario colloquentem: « Simon, discipule mi, Ego te constitui fundamentum Ecclesiae sanctae, petram vocavi talem antea ut sustineres totum meum aedificium. Tu es inspector eorum qui aedificant mihi Ecclesiam in terris. Si quid teprobum aedificare velint, te ut fundamentum posui, coerce illos. Tu es caput fontis, a quo hauritur doctrina mea, tu es caput discipulorum meorum, per te omnes gentes potabo. Tua est suavitas illa vivifica, quam largior. Te elegi ut esses in mea institutione velut primogenitus et sacerdos thesaurorum meorum. Claves regni mei dedi Tibi, et ecce principem Te constituo super omnes meos thesauros » (3). Haec omnia cum ipsi Nobiscum recoleremus, benignissimo Deo cum lacrimis supplices eramus, ut Orientales, quos discidium nimis diuturnum, contra veterum Patrum suorum sententiam quam memoravimus, ab hac beati Petri Sede misere distinet, tandem aliquando ad sinum complexumque reduceret Romanae Ecclesiae,
Et in alio hymno sic Dominum Jesum inducit cum primo suo in terris Vicario colloquentem: « Simon, discipule mi, Ego te constitui fundamentum Ecclesiae sanctae, petram vocavi talem antea ut sustineres totum meum aedificium. Tu es inspector eorum qui aedificant mihi Ecclesiam in terris. Si quid teprobum aedificare velint, te ut fundamentum posui, coerce illos. Tu es caput fontis, a quo hauritur doctrina mea, tu es caput discipulorum meorum, per te omnes gentes potabo. Tua est suavitas illa vivifica, quam largior. Te elegi ut esses in mea institutione velut primogenitus et sacerdos thesaurorum meorum. Claves regni mei dedi Tibi, et ecce principem Te constituo super omnes meos thesauros » (3). Haec omnia cum ipsi Nobiscum recoleremus, benignissimo Deo cum lacrimis supplices eramus, ut Orientales, quos discidium nimis diuturnum, contra veterum Patrum suorum sententiam quam memoravimus, ab hac beati Petri Sede misere distinet, tandem aliquando ad sinum complexumque reduceret Romanae Ecclesiae, quacum, Irenaeo teste, qui per magistrum suum Polycarpum traditas a Joanne Apostolo doctrinas acceperat, « propter potiorem principalem necessitatem necesse est omnem convenire Ecclesiam, hoc est eos qui sunt undique fideles » (4). Interea vero perlatae ad Nos sunt litterae, quibus Venerabiles Fratres Ignatius Ephrem II Rahmani, Patriarcha Syrorum Antiochenus, Elias Petrus Huayek, Patriarcha Maronitarum Antiochenus et Joseph Emmanuel Thomas, Patriarcha Chaldaeorum Babylonensis, allatis maximi momenti rationibus, Nos impense rogabant, vellemus, Apostolica Nostra auctoritate, Sancto Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum atque honores Doctoris Ecclesiae universae concedere et confirmare. Quibus quidem precibus, aliquot etiam S. R. E. Cardinalium, Episcoporum, Abbatum et Praesidum reliorum Sodalitatum graeci latinique ritus, postulatoriae litterae accesserunt. Rem profecto volis quoque Nostris consoraneam mature perpendendam debimus. Memineramus enim ab Orientalibus Patribus, quos supra diximus, beatum Ephrem semper veritatis magistrum et venerandum Ecclesiae catholicae Doctorem esse habitum; neque ignorabamus, ipsius auctoritatem inde ab initio plurimum valuisse non modo apud Syros, sed etiam apud Antiochenos, Chaldaeos, Armenos, Maronitas et Graecos, qui Diaconi Edesseni scripta in suum quisque sermonem transtulerunt et, cum in coetibus liturgicis, tum domi ac privatim cupide perlegere consueverant, ita, ut ipsa carmina, hodie etiam, inter Slavos, Coptos, Aethiopes et vel inter Jacobitas Nestorianosque inveniri contingat. Illud quoque
Elias Petrus Huayek, Patriarcha Maronitarum Antiochenus et Joseph Emmanuel Thomas, Patriarcha Chaldaeorum Babylonensis, allatis maximi momenti rationibus, Nos impense rogabant, vellemus, Apostolica Nostra auctoritate, Sancto Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum atque honores Doctoris Ecclesiae universae concedere et confirmare. Quibus quidem precibus, aliquot etiam S. R. E. Cardinalium, Episcoporum, Abbatum et Praesidum reliorum Sodalitatum graeci latinique ritus, postulatoriae litterae accesserunt. Rem profecto volis quoque Nostris consoraneam mature perpendendam debimus. Memineramus enim ab Orientalibus Patribus, quos supra diximus, beatum Ephrem semper veritatis magistrum et venerandum Ecclesiae catholicae Doctorem esse habitum; neque ignorabamus, ipsius auctoritatem inde ab initio plurimum valuisse non modo apud Syros, sed etiam apud Antiochenos, Chaldaeos, Armenos, Maronitas et Graecos, qui Diaconi Edesseni scripta in suum quisque sermonem transtulerunt et, cum in coetibus liturgicis, tum domi ac privatim cupide perlegere consueverant, ita, ut ipsa carmina, hodie etiam, inter Slavos, Coptos, Aethiopes et vel inter Jacobitas Nestorianosque inveniri contingat. Illud quoque animo reputavimus, hunc virum apud Romanam Ecclesiam magno in honore antehac fuisse. Praeterquam enim quod inde ab antiquis temporibus ea in martyrologio Calendis Februariis beatum Ephrem commemorat, nec sine peculiari sanctitatis et doctrinae ejus elogio in hac ipsa Alma Urbe, saeculo XVI vertente, in honorem Beatissimae Virginis et sancti Ephrem templum in colle Viminali erectum est; cognita autem res perspectaque omnibus est, decessores Nostros Gregorium XIII et Benedictum XIV, qui quidem non uno nomine de catholicis Orientis bene meriti sunt, curasse, ut primo Vossius, deinde Assemanus, majore qua tum fieri poterat diligentia, Sanctum Ephrem opera colligerent et ad inlustrandam catholicam fidem et pietatem fidelium alendam edere et evulgarent. Quod si proxime superiores respiciamus eventus, s. m. decessor Noster Pius X anno MDCCCCIX Missam et Officium proprium in honorem ejusdem sancti Diaconi Edesseni, excerpta magnam partem ex liturgia syriaca, approbavit et monachis Benedictinis, ex Prioratu Hierosolymitano SS. Benedicti et Ephrem, concessit. Quibus omnibus rite perpensis, ut id suppleremus quod ad magni anachoretae gloriam desse videbatur, simulque Orientis christianorum populis gratificaremur apostolicae caritatis, qua eorum utilitati atque honori prospicimus, novo publicoque documento, negotium de quo erant litterae, quas supra memoravimus, Sacrae Rituum Congregationi commisimus, ad sacrorum canonum et vigentis disciplinae praescripta expediendum.
templum in colle Viminali erectum est; cognita autem res perspectaque omnibus est, decessores Nostros Gregorium XIII et Benedictum XIV, qui quidem non uno nomine de catholicis Orientis bene meriti sunt, curasse, ut primo Vossius, deinde Assemanus, majore qua tum fieri poterat diligentia, Sanctum Ephrem opera colligerent et ad inlustrandam catholicam fidem et pietatem fidelium alendam edere et evulgarent. Quod si proxime superiores respiciamus eventus, s. m. decessor Noster Pius X anno MDCCCCIX Missam et Officium proprium in honorem ejusdem sancti Diaconi Edesseni, excerpta magnam partem ex liturgia syriaca, approbavit et monachis Benedictinis, ex Prioratu Hierosolymitano SS. Benedicti et Ephrem, concessit. Quibus omnibus rite perpensis, ut id suppleremus quod ad magni anachoretae gloriam desse videbatur, simulque Orientis christianorum populis gratificaremur apostolicae caritatis, qua eorum utilitati atque honori prospicimus, novo publicoque documento, negotium de quo erant litterae, quas supra memoravimus, Sacrae Rituum Congregationi commisimus, ad sacrorum canonum et vigentis disciplinae praescripta expediendum. Res tam feliciter evenit, ut Cardinales eidem Sacrae Congregationi praepositi per Praefectum Venerabilem Fratrem Nostrum Antonium S. R. E. Card. Vico, Episcopum Portuensem et S. Rufiuse, renuntiarint, se idem optare et demisse a Nobis flagitare quod ceteri, supplicibus libellis oblatis, petitioni subiacebant. Ilaque, Spiritu Paraclito invocato, suprema Nostra auctoritate, sancto Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum cum honoribus Doctoris Ecclesiae Universalis conferimus ratumque habemus, decernentes, ejus festum diem, qui est duodicesimus mensis Junii, celebrandum ubique esse eadem ratione, qua dies natalis agitur celeberrimarum Ecclesiae Universalis Doctorum. Quare, Venerabiles Fratres, cum gaudemus hanc honori et gloria Sancto Doctori accessionem per Nos factam, tum confidimus simul fore, ut universae Christifelium familia, in tanta rerum asperitate, piissimissimus et persidiousus apud divinam clementiam deprecator ille adsit et patronus. Res item catholicis orientalibus novo sit argumento singularis ejus curae atque studii, quo Romani Pontifices dissitas eas Ecclesias prosequuntur; quarum quidem legitimae consuetudines liturgicae canonicasque regulas, perinde ac decessores Nostri, volumus integras incolumesque perpetuo consistere. Utinam, afflante Dei gratia et sancto Ephrem auspice, impedimenta illa concidant, quibus tam conspicuam christianorum gregis partem disjunctam dolemus a mystica petra, super quam Christus Ecclesiam suam aedificavit. Ulimam quam primum felicissimus ille dies illucescat, quo omnium in animis erunt sicut stimuli,
Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum cum honoribus Doctoris Ecclesiae Universalis conferimus ratumque habemus, decernentes, ejus festum diem, qui est duodicesimus mensis Junii, celebrandum ubique esse eadem ratione, qua dies natalis agitur celeberrimarum Ecclesiae Universalis Doctorum. Quare, Venerabiles Fratres, cum gaudemus hanc honori et gloria Sancto Doctori accessionem per Nos factam, tum confidimus simul fore, ut universae Christifelium familia, in tanta rerum asperitate, piissimissimus et persidiousus apud divinam clementiam deprecator ille adsit et patronus. Res item catholicis orientalibus novo sit argumento singularis ejus curae atque studii, quo Romani Pontifices dissitas eas Ecclesias prosequuntur; quarum quidem legitimae consuetudines liturgicae canonicasque regulas, perinde ac decessores Nostri, volumus integras incolumesque perpetuo consistere. Utinam, afflante Dei gratia et sancto Ephrem auspice, impedimenta illa concidant, quibus tam conspicuam christianorum gregis partem disjunctam dolemus a mystica petra, super quam Christus Ecclesiam suam aedificavit. Ulimam quam primum felicissimus ille dies illucescat, quo omnium in animis erunt sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi evangelicae veritatis verba a qua per magisterium consilium data sunt a pastore uno. Caelestium interea donorum auspice et paterna caritatis Nostre testem, vobis, Venerabiles Fratres, et universo clero populoque unicuique vestrum concredito, apostolicam benedictionem perquam aeternam impertimus. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die x mensis Octobris anno MDCCCCXX, Pontificatus Nostri septimo. BENEDICTUS PP. XV (MOTU PROPRIO De Maronitarum in Urbe collegio restituendo. BENEDICTUS PP. XV Cum primum in ea Nos cogitatione curaque versari coepimus, ut apud Orientales veterem Ecclesiae sanctae splendorem revocaremus, probe intelleximus quantum ad hanc rem opportunitatis haberent Seminaria et Collegia urbana Orientis christiani Clero pro regionum rituumque varietate instituendo. Itaque adolescentibus clericis ex Ethiopia domum ad Sancti Stephani sub templum Vaticanum nuper aperuimus, quae iam bonam facit Nobis spem fructuum optimorum. At vero Nostrum erat in primis curare ut quae iusta pro Orientalibus justas ob causas ad tempus clausa erant, eadem quamprimum iterum patereant. Hoc in numero cum urbanum esset Maronitarum Collegium, Nos ad illud restituendum peculiari quodam studio animum adjecimus, Maronitis quoque Episcopis potissimumque Venerabili Fratri Elia Petro Patriarcha in concilium adhibitis. Nunc igitur, rebus mature perpensis, ad majorem Dei gloriam atque ad illustris Maronitarum gentis utilitatem, pro Apostolicae potestatis
mensis Octobris anno MDCCCCXX, Pontificatus Nostri septimo. BENEDICTUS PP. XV (MOTU PROPRIO De Maronitarum in Urbe collegio restituendo. BENEDICTUS PP. XV Cum primum in ea Nos cogitatione curaque versari coepimus, ut apud Orientales veterem Ecclesiae sanctae splendorem revocaremus, probe intelleximus quantum ad hanc rem opportunitatis haberent Seminaria et Collegia urbana Orientis christiani Clero pro regionum rituumque varietate instituendo. Itaque adolescentibus clericis ex Ethiopia domum ad Sancti Stephani sub templum Vaticanum nuper aperuimus, quae iam bonam facit Nobis spem fructuum optimorum. At vero Nostrum erat in primis curare ut quae iusta pro Orientalibus justas ob causas ad tempus clausa erant, eadem quamprimum iterum patereant. Hoc in numero cum urbanum esset Maronitarum Collegium, Nos ad illud restituendum peculiari quodam studio animum adjecimus, Maronitis quoque Episcopis potissimumque Venerabili Fratri Elia Petro Patriarcha in concilium adhibitis. Nunc igitur, rebus mature perpensis, ad majorem Dei gloriam atque ad illustris Maronitarum gentis utilitatem, pro Apostolicae potestatis plenitudine, haec Nos Motu Proprio deernimus ac statuimus : I. Urbanum Maronitarum Collegium denuo proximis Idibus Octobris pateat, ut antea, via Portae Pincianae. II. Sacerdos et Clerus Ecclesiae Romanae Collegium, cum Rectoris titulo, gubernet. III. Alius et Rector bonorum Administrator esto, uno ab altero prorsus distincto et separato munere. Ita qui administrationem geret, ne ista institutioni disciplinaeque alumnorum se immisceat. Administrationem autem rerum Collegii eidem, cui adhuc, id est Procuratori Patriarchae Maronitarum demandari licebit : eo magis quod qui in ea procurations hodie est, bene ut iliterque Collegii negotia, hoc intervallo, gessit. IV. Magister pietatis Collegii e Maronitis eligatur, alumnis tamen Confessarii, quem quisque malit, petere odi fit facultas. V. Sacrum Consilium pro Ecclesia Orientali Collegio curando praesit. Ideo alumnorum admissiones dimissionesque a Cardinali ejus S. Consiliu Secretario, nomine Nostro, sint. VI. Quantum pecuniae singulis mensibus ad Ministrator Rectori debeat in Collegii tuitionem tradere, idem S. Consilium, subductis calculis hinc redituum, illinc necessitatum Collegii, definiet. De accepta ante summa Rectoris erit suo tempore rationem S. Consilio reddere. VII. Sexto quoque mense Rector de omni Collegii statu et S. Consilium et Patriarcham Maronitarum diligenti descriptione docebit. VIII. Collegii Urbaniani scholas alumni Maronitae frequentent, ad ejus instituti leges in omnibus rebus sese
qui administrationem geret, ne ista institutioni disciplinaeque alumnorum se immisceat. Administrationem autem rerum Collegii eidem, cui adhuc, id est Procuratori Patriarchae Maronitarum demandari licebit : eo magis quod qui in ea procurations hodie est, bene ut iliterque Collegii negotia, hoc intervallo, gessit. IV. Magister pietatis Collegii e Maronitis eligatur, alumnis tamen Confessarii, quem quisque malit, petere odi fit facultas. V. Sacrum Consilium pro Ecclesia Orientali Collegio curando praesit. Ideo alumnorum admissiones dimissionesque a Cardinali ejus S. Consiliu Secretario, nomine Nostro, sint. VI. Quantum pecuniae singulis mensibus ad Ministrator Rectori debeat in Collegii tuitionem tradere, idem S. Consilium, subductis calculis hinc redituum, illinc necessitatum Collegii, definiet. De accepta ante summa Rectoris erit suo tempore rationem S. Consilio reddere. VII. Sexto quoque mense Rector de omni Collegii statu et S. Consilium et Patriarcham Maronitarum diligenti descriptione docebit. VIII. Collegii Urbaniani scholas alumni Maronitae frequentent, ad ejus instituti leges in omnibus rebus sese accommodando. IX. Iidem, quod ad sacros ordines adeundos pertinet, auctoritati Vicariatus Urbis, sicut cetera quae Romae sunt exterorum Collegia, subsint, Denique de domestica Collegii disciplina Rectori potestatem facimus legem propriam condendi ; quae quidem tum valebit, cum Cardinalis memorati S. Consilii Secretarius eam ratam habuerit. Quae autem hic a Nobis statuta sunt, ea, contrariis quibuslibet non obstantibus, firma ac valida in perpetuum esse volamus et jubemus. Datum Romae, apud S. Petrum, die x mensis octobris MCMXX, Pontificatus Nostri anno septimo. BENEDICTUS PP. XV. (P. 474). Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, clericus professus e congregatione clericorum regularium excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., sanctorum fastis adscribitur. BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Non sine providentissimo Dei consilio accidit ut calamitosis hisce temporibus, quibus homines, voluptatis illecebris prorsus dediti, superbia repleti odioque incensi, atque de nulla re quam de sui amore solliciti videntur, omnia in promptu essent ut ad solemnem Canonizationem deveniretur Beati Gabrielis a Virgine Perdolente, qui eximium praebet exemplum castissimae ac purissimae vitae, mirae humilitatis, ardentissimae caritatis. Ille enim non divitias, nec potentiam aut voluptates persecutus est, sed Deum tantum quaesivit, ei adhaeret, eum toto animo dilexit. Quisnam, tamen eo sapientior, eo clarior,