jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
adventum, martyrii pro Christo faciendi causa, praclarum de illius Ecclesiae in ceteras omnes principatu aedidit testimonium, cum eam « universo coetui caritatis Praesidentem nuncupavit, scilicet ut significaret non modo Ecclesiam universam esse adspectabilem divinae caritatis imaginem, sed etiam Romanae Sedi beatissimum Petrum, una cum Primatu, caritatis suae erga Christum triplici confessione affirmata reliquisse hereditatem, ut eodem igne fidelium omnium animos incenderet. Utramque notam ut pontificiae propriam auctoritatis antiqui Patres, praecipue qui inlustriores Orientis cathedras obtinebant, exploratissimam cum haberent, ad hanc Apostolicam Sedem, quae una salutem in extremo discrimine sponderet, confugere consueverant, quotiescumque vel haeresum fluctibus vel intestinis discidiis jactabantur. Ita egisse constat Basilium Magnum, ita insignem Nicaenae fidei propugnatorem Athanasium, ita Joannem Chrysostomum, deferos illos orthodoxae fidei Patres, cum ab episcoporum conciliis, secundum veterum ecclesiasticorum canonum praescripta, ad supremum Romanorum Pontificum judicium provocarunt. Hos vero quis dixerit ei mandato, quod a Christo haberent confirmandi fratres, aliqua ex parte defuisse? Quin immo, ne id officium desererent, alii in exsilium impavide proficisci, ut Liberius, ut Silverius, ut Martinus; alii causam orthodoxae fidei, ejusque defensorum qui Pontificem appellaverant, animose agere, ut vel eorum, qui vita functi essent, vindicarint memoriam: exemplo sit Innocentius I, qui episcopis Orientis imperavit, ut in liturgicis diptychis, cum orthodoxorum Patrum nominibus inter actionem sacram commemorandum, denuo Chrysostomi nomen inscriberent. Nos autem, cum populos Orientales non minore sane, quam decessores Nostri, sollicitudine et caritate complectamur, equidem gaudemus nonnullos ex iis, teterrimo bello restincto, et se in libertatem vindicasse et sacrae dominatu laicorum subduxisse. Qui cum rem publicam, pro sua quisque nationis ingenio majorumque institutis, ordinare contendant, videmur rem tempori earumque condicionibus congruentem facturi, si exemplum sanctitatis, doctrinae patriaeque caritatis splendidissimum iis proposuerimus cum ad diligenter imitandum, tum ad studiosius colendum. Sanctum Ephrem Syrum intellegimus, quem cum flumine Euphrate haud inepte comparat. Gregorius Nyssenus, quod ejus « aquis irrigata christianorum multitudo centuplum fidei fructum » efferret; Ephrem dicimus, cujus laudes desiderii orthodoxique Patres et Doctores, a Basilio, Chrysostomo, Hieronymo ad Franciscum Salesium et Alphonsum de Ligorio, unum ore praedicant. Gratum quidem est vocibus adjungere horum veritatis praedicationem Nostram, qui etsi dissimiles inter se ingenious ac temporum locorumque intervallis disjuncti sunt, ille
Patrum nominibus inter actionem sacram commemorandum, denuo Chrysostomi nomen inscriberent. Nos autem, cum populos Orientales non minore sane, quam decessores Nostri, sollicitudine et caritate complectamur, equidem gaudemus nonnullos ex iis, teterrimo bello restincto, et se in libertatem vindicasse et sacrae dominatu laicorum subduxisse. Qui cum rem publicam, pro sua quisque nationis ingenio majorumque institutis, ordinare contendant, videmur rem tempori earumque condicionibus congruentem facturi, si exemplum sanctitatis, doctrinae patriaeque caritatis splendidissimum iis proposuerimus cum ad diligenter imitandum, tum ad studiosius colendum. Sanctum Ephrem Syrum intellegimus, quem cum flumine Euphrate haud inepte comparat. Gregorius Nyssenus, quod ejus « aquis irrigata christianorum multitudo centuplum fidei fructum » efferret; Ephrem dicimus, cujus laudes desiderii orthodoxique Patres et Doctores, a Basilio, Chrysostomo, Hieronymo ad Franciscum Salesium et Alphonsum de Ligorio, unum ore praedicant. Gratum quidem est vocibus adjungere horum veritatis praedicationem Nostram, qui etsi dissimiles inter se ingenious ac temporum locorumque intervallis disjuncti sunt, ille tamen ex iis oritur conficiturque concentus, cujus facile « unum eundemque Spiritum » modulatorem agnoscas. Quod autem illas quas dedimus ad vos Encyclicas Litteras, Venerabiles Fratres, in die natali S. Hieronymi, haec tam brevi spacio consequantur, hoc ideo usu venit, quia duo praclarissimi viri non una re conveniunt. Etenim fuerunt Hieronymus et Ephrem fere aequales, ambo monachi, ambo Syriae incolae, uterque sacrorum Librorum cognitione studioque excellentes; quos jure dixeris, veluti « duo candelabra lucentia so » a Deo destinatos alterum proprie ad occidentales, alterum ad orientales regiones illuminandas. Quae autem eorum scriptis continentur, ejusdem bonitatis sunt ejusdemque spiritus; ac propter ea fit, ut, quemadmodum in iis concors et immutabilis latinorum atque orientalium Patrum doctrina elucet, siceorum laudes et gloria veluti in unum coalescent et copulentur. Utra ex celeberrimis quondam orbibus, Nisibi et Edessa, beatum Ephrem in lucem ediderit, ambigitur: eum certo, cum postremae persecutionis martyribus sanguine conjunctum, christianorum more parentes eduxerunt. Quos si copiosae vitae commoda defecerant, at laus illa longe major splendidiorque ornabat, quod « in judicio Christum professi fuerant ». Ineunte vero adulescentia, Ephrem, ut in opusculo Confessionum suarum conqueritur, remissius languidiusque animi restitit cupiditatibus, quibus illa aetas exagitari solet: erat enim ingenio fervens, in iram praeceps, jurgiorum
Hieronymus et Ephrem fere aequales, ambo monachi, ambo Syriae incolae, uterque sacrorum Librorum cognitione studioque excellentes; quos jure dixeris, veluti « duo candelabra lucentia so » a Deo destinatos alterum proprie ad occidentales, alterum ad orientales regiones illuminandas. Quae autem eorum scriptis continentur, ejusdem bonitatis sunt ejusdemque spiritus; ac propter ea fit, ut, quemadmodum in iis concors et immutabilis latinorum atque orientalium Patrum doctrina elucet, siceorum laudes et gloria veluti in unum coalescent et copulentur. Utra ex celeberrimis quondam orbibus, Nisibi et Edessa, beatum Ephrem in lucem ediderit, ambigitur: eum certo, cum postremae persecutionis martyribus sanguine conjunctum, christianorum more parentes eduxerunt. Quos si copiosae vitae commoda defecerant, at laus illa longe major splendidiorque ornabat, quod « in judicio Christum professi fuerant ». Ineunte vero adulescentia, Ephrem, ut in opusculo Confessionum suarum conqueritur, remissius languidiusque animi restitit cupiditatibus, quibus illa aetas exagitari solet: erat enim ingenio fervens, in iram praeceps, jurgiorum cupidus, mente linguaque solutior. Sed cum in vincula esset ob falsum crimen conjectus, humanas res et inania mundi oblectamenta coepit despicere; itaque, ubi se judici purgavit, illico monachi habitum induit, et deinceps se totum ad pietatis exercitia, sacrarumque studia Scripturarum contulit. Cum autem gratiam sibi conciliasset Jacobi Episcopi Nisibensis, unius ex CCCCVIIl Patribus Concilii Nicaeni, qui celeberrimam exegeesis scholam in urbe episcopali condiderat, patroni sui exspectationem, assidua et peracuta commentatione Bibliorum, non tam explevit, quam superavit; quare brevi maximus omnium ejus scholae interpres evasit, et « Doctor Syrorum » nuncupatus habitusque est. Is, haud ita magno spacio, sacrarum studia Litterarum, Persarum copiis urbi impendentibus, intermittere cogitur; quam caeulo afem ut removeret, cives suos omnibus nervis ad resistendum incitat. Jam vero periculum, semel Jacobi episcopi precibus propulsatum, rursus, eo vita functo, ingravescit; iterumque obsessa urbs, anno CCCLXIi in potestatem dicionque Persarum venit. At Ephrem, in exsilium pergeere quam infirmitate servire praeoptans, Edessam commigravit, ibique, maximam partem ecclesiastici doctoris munus studiosissime obiit. Quam igitur in suburbano colle casam habitavit, ea mox, illustris academiae instar, magna hominum celebritate floruit, divinorum Librorum studio fidelfunctium : atque inde prophetae sunt doctissimi illi Scripturarum interpretes, qui ad eandem disciplinam suos quisque alumnos excoluerunt, Zosimus, Marcellus, Sanctus
ex CCCCVIIl Patribus Concilii Nicaeni, qui celeberrimam exegeesis scholam in urbe episcopali condiderat, patroni sui exspectationem, assidua et peracuta commentatione Bibliorum, non tam explevit, quam superavit; quare brevi maximus omnium ejus scholae interpres evasit, et « Doctor Syrorum » nuncupatus habitusque est. Is, haud ita magno spacio, sacrarum studia Litterarum, Persarum copiis urbi impendentibus, intermittere cogitur; quam caeulo afem ut removeret, cives suos omnibus nervis ad resistendum incitat. Jam vero periculum, semel Jacobi episcopi precibus propulsatum, rursus, eo vita functo, ingravescit; iterumque obsessa urbs, anno CCCLXIi in potestatem dicionque Persarum venit. At Ephrem, in exsilium pergeere quam infirmitate servire praeoptans, Edessam commigravit, ibique, maximam partem ecclesiastici doctoris munus studiosissime obiit. Quam igitur in suburbano colle casam habitavit, ea mox, illustris academiae instar, magna hominum celebritate floruit, divinorum Librorum studio fidelfunctium : atque inde prophetae sunt doctissimi illi Scripturarum interpretes, qui ad eandem disciplinam suos quisque alumnos excoluerunt, Zosimus, Marcellus, Sanctus Isaac Amidensis, cui quidem, ob scriptorum gravitatem et copiam, Magni nomen adhaesit. Itaque ex illo recessu adeo de doctrina sanctimoniaque Ephrem fama percrebruit, ut, cum Basilium Magnum de facie nosse percuperet, ob eamque causam venisset Caesaream, cognitum Basilius divinitus ejus adventus, singulari hominem cum reverentiae significatione acceperit, suavissimosque cum eo de divinis rebus sermones contulerit : quo etiam tempore idem perhibetur ipsum impositionem manuum diaconus consecrasse. Edessena vero solitudine Ephrem non pedem, nisi statis diebus, efferebat, ut acerrimas illas ad populum cootiones haberet, quibus adversus haereses tum gliscentes, fidem dogmata tuebatur. Qui, si pro suae humilitatis conscientia ausus non est ad sacerdotium contendere, at in inferiore diaconatus gradu perfectissimum se Stephani interpretorem praeviuit. Ergo Scripturas continenter docere et divini verbi praedicationi vacare ; virgines Deo devotas ad sacram psalmodiam instituere ; commentarios cotidie scribere Bibliis explicandis orthodoxaeque fidei illustrandae ; popularibus suis, praesertim egenis et calamitosis, subvenire ; quae ceteros docturus esset, ipse tam absolute cumulateque ante perficere, ut in se imaginem illam sanctitatis referret, quam Ignatius Theophorus levitis proponit, cum eos Domus dumtaxat appellat, idest « mandatum Christi », eosque exprimere affirmat « mysterium fidei in conscientia pura ». Quantam vero quamque actuosam fratribus caritatem in summa gravissime ex
de divinis rebus sermones contulerit : quo etiam tempore idem perhibetur ipsum impositionem manuum diaconus consecrasse. Edessena vero solitudine Ephrem non pedem, nisi statis diebus, efferebat, ut acerrimas illas ad populum cootiones haberet, quibus adversus haereses tum gliscentes, fidem dogmata tuebatur. Qui, si pro suae humilitatis conscientia ausus non est ad sacerdotium contendere, at in inferiore diaconatus gradu perfectissimum se Stephani interpretorem praeviuit. Ergo Scripturas continenter docere et divini verbi praedicationi vacare ; virgines Deo devotas ad sacram psalmodiam instituere ; commentarios cotidie scribere Bibliis explicandis orthodoxaeque fidei illustrandae ; popularibus suis, praesertim egenis et calamitosis, subvenire ; quae ceteros docturus esset, ipse tam absolute cumulateque ante perficere, ut in se imaginem illam sanctitatis referret, quam Ignatius Theophorus levitis proponit, cum eos Domus dumtaxat appellat, idest « mandatum Christi », eosque exprimere affirmat « mysterium fidei in conscientia pura ». Quantam vero quamque actuosam fratribus caritatem in summa gravissime ex ex abundanti, gravissime in summa gravissime et autem copiosis laboribus, exhibuit! Casam enim deserens, ubi tot annos caelestem potius quam humanam vitam exegerat, Edessaam accuriit: gravissimis velis, quae quidem Gregorio Nysseno « tanquam divinissimae fabre factae claves » ad animus et arcas locupletium aperiendas visa sunt, monitum quidem frumentum comprimere, vehementiusque rogat, ut saltem de superfluo fratrum inopiae sustentarent. Lisi igitur unius civium necessitate quam viri gravitate permotis, ipse ex corrogata pecunia enectis fame comparare lectulos, sternuti sub Edessae Porticibus, languentes resicere, peregrinis occurrere, qui undique in urbem, panem flagitantes veniebant. Itaque vere hunc dixeris in patriae praesidio divina providentia collocatum ! Qui non ante in suam solitudinem rediit, quam, exacto anno, e novarum frugum perceptione alimentorum copia in sens exstiterat. Omnino commemoratione dignum est reliculum ab eo civibus suis testamentum, in quo plenum hominis cum fides tum humilitas, tum etiam patriae caritas eminet singularis. « Ego Ephrem morior. Cum timore autem ac reverentia adjuro vos, o incolae civitatis Edessae, ne solitalem meum in domo Dei ponam aut sub altari. Non enim decet vermim putredine scatentem in templo et sacrario Dei reponi. Verum in mea mea et pulmo deponite, quibus quotidie utebar atque induebar. Comitamini me in psalmis atque orationibus
vehementiusque rogat, ut saltem de superfluo fratrum inopiae sustentarent. Lisi igitur unius civium necessitate quam viri gravitate permotis, ipse ex corrogata pecunia enectis fame comparare lectulos, sternuti sub Edessae Porticibus, languentes resicere, peregrinis occurrere, qui undique in urbem, panem flagitantes veniebant. Itaque vere hunc dixeris in patriae praesidio divina providentia collocatum ! Qui non ante in suam solitudinem rediit, quam, exacto anno, e novarum frugum perceptione alimentorum copia in sens exstiterat. Omnino commemoratione dignum est reliculum ab eo civibus suis testamentum, in quo plenum hominis cum fides tum humilitas, tum etiam patriae caritas eminet singularis. « Ego Ephrem morior. Cum timore autem ac reverentia adjuro vos, o incolae civitatis Edessae, ne solitalem meum in domo Dei ponam aut sub altari. Non enim decet vermim putredine scatentem in templo et sacrario Dei reponi. Verum in mea mea et pulmo deponite, quibus quotidie utebar atque induebar. Comitamini me in psalmis atque orationibus versutis, et assidue pro mea parvitate oblationes facere dignemini, Marsupium Ephrem nunquam habuit : sed baculus ei fuit, non pera, neque argentum vel aurum, aut aliam aliquam possessionem super terram aliquando acquisivi vel possedi. Meis igitur praceptis atque doctrina salem operam dantes, ut mei discipuli, a catholica ne desciscatis ab. Circa fidem maxime estote constantes, cavendo vobis ab adversariis, iniquitatis, inquam, operatoribus et vaniloquis et a seductoribus. Et benedicta vestra sit civitas, in qua habitatis. Ipsa enim Sapientum est Civitas et Mater Edessa ». Sic Ephrem a vita cessit ; at nomen ejus abiit memoria, quae semper apud universam Ecclesiam in benedictione fuit. Quare cum de eo in sacra Liturgia subinde fieri ceperit commemoratio, licuit Gregorio Nysseno illud affirmare : « Ejus vitae et alique doctrinae splendor universo terrarum orbi illuxit ; nam in omni fere loco qui illustratur a sole, cognoscitur ». Jam quae hic tantus vir quamque multa scripserit, non est cur singillatim exponamus : « Dicitur porro tricies centenas miriades carminum, si omnia simul numerare velis, conscripsisse ». Doctrinam ea quidem ecclesiasticam complectuntur fere omnem ; exstant enim commentarii de sacris Scripturis deque mysteriis fidei, sermones de officiis deque interiori vita, de sacra liturgia lucubrationes, hymni in
Circa fidem maxime estote constantes, cavendo vobis ab adversariis, iniquitatis, inquam, operatoribus et vaniloquis et a seductoribus. Et benedicta vestra sit civitas, in qua habitatis. Ipsa enim Sapientum est Civitas et Mater Edessa ». Sic Ephrem a vita cessit ; at nomen ejus abiit memoria, quae semper apud universam Ecclesiam in benedictione fuit. Quare cum de eo in sacra Liturgia subinde fieri ceperit commemoratio, licuit Gregorio Nysseno illud affirmare : « Ejus vitae et alique doctrinae splendor universo terrarum orbi illuxit ; nam in omni fere loco qui illustratur a sole, cognoscitur ». Jam quae hic tantus vir quamque multa scripserit, non est cur singillatim exponamus : « Dicitur porro tricies centenas miriades carminum, si omnia simul numerare velis, conscripsisse ». Doctrinam ea quidem ecclesiasticam complectuntur fere omnem ; exstant enim commentarii de sacris Scripturis deque mysteriis fidei, sermones de officiis deque interiori vita, de sacra liturgia lucubrationes, hymni in dies festos Domini, B. Mariae Virginis et Sanctorum, in pompas rogationum et paenitentiales, in defunctorum funera. Quibus ex omnibus candidissima prorsus eminet ejus anima, quae merito lucerna evangelica dicitur « ardens et lucens », cum, verum illustrando, efficit ut illud amemus et sequamur. Immo Hieronymus, cum S. Ephrem scripta testatur suo tempore, haud aliter ac SS. Patrum et Doctorum orthodoxorum opera, publice in liturgicis coetibus legi consuevisse, tum etiam de graeca eorum librorum ex archetypo syriaco conversione affirmari se et acumen sublimis ingenii etiam in translatione » cognovisse. Jam vero si in honorem beato Diacono Edesseno verti debet, quod praedicationem divini verbi et discipulorum institutionem sacris Litteris niti voluerit, secundum quidem Ecclesiae sensum acceptis, haud minorem sane laudem idem sibi comparavit ut christianus musicus ac poeta ; utriusque enim artis adeo peritus erat, ut « Spiritus Sancti cithara » appellaretur. A quo licet ediscere, Venerabiles Fratres, quibus artibus sacrarum rerum cognitio sit in populo provehenda. Etenim Ephrem, cum inter gentes vivebat ardentioris naturae, quae quidem pocticae et musicae dulcedinem maxime sequerentur, quoniam iisdem lenociniis haeretici, inde ab actero post Christum saeculo, ad errores suos disseminandos calliissime usi erant, ipse adulescentis David exemplum Goliath gigantem proprio ejus gladio interimentis, artes artibus
suo tempore, haud aliter ac SS. Patrum et Doctorum orthodoxorum opera, publice in liturgicis coetibus legi consuevisse, tum etiam de graeca eorum librorum ex archetypo syriaco conversione affirmari se et acumen sublimis ingenii etiam in translatione » cognovisse. Jam vero si in honorem beato Diacono Edesseno verti debet, quod praedicationem divini verbi et discipulorum institutionem sacris Litteris niti voluerit, secundum quidem Ecclesiae sensum acceptis, haud minorem sane laudem idem sibi comparavit ut christianus musicus ac poeta ; utriusque enim artis adeo peritus erat, ut « Spiritus Sancti cithara » appellaretur. A quo licet ediscere, Venerabiles Fratres, quibus artibus sacrarum rerum cognitio sit in populo provehenda. Etenim Ephrem, cum inter gentes vivebat ardentioris naturae, quae quidem pocticae et musicae dulcedinem maxime sequerentur, quoniam iisdem lenociniis haeretici, inde ab actero post Christum saeculo, ad errores suos disseminandos calliissime usi erant, ipse adulescentis David exemplum Goliath gigantem proprio ejus gladio interimentis, artes artibus opponit, doctrinamque catholicam carminibus modisque vestit, quae deinde virgines, puerosque studiose docet, ut eadem postea populus omnis paulatim ediscat. Ita institutionem fidelium in christiana doctrina non modo integrat eorumque pietatem sacrae liturgiae spiritu fovet atque nutrit, sed etiam serpentes haereses felicissime prohibet. Haec optimarum artium invitamenta a beato Ephrem inducta, quantum digitatis sacris peragendis conferrent, utique apud Theodoretum legimus ; sed idem eo quoque comprobatur, quod me (1) Sozomen, op. cit., 1. 111, c. xv. Tricarilla ratio, quam noster pervulgavit, late cum apud Graecos, tum apud Latinos, propagata est. Namque antiphonia ipsa liturgica cum suis canticis et pompis, quae Chrysostomi opera Constantinopolim, Ambrosii autem Mediolani rim importata est, unde Italiam totam peragravit, num ab alio auctore profecta videatur? Mos ipse orientalium partium, quo, in urbe Insubria principe, Augustinus, catechumenus adhuc, tam vehementer commovebatur, quique, a Gregorio Magno expolitus, perfectius quidquam apud nos attigit, nonne, sapienti existimatorum judicio, aliqua ratione beatissimo Ephrem debetur, cum ab antiphonia syriaca, ab eo diffusa, originem ducat? Nihil igitur mirum si plurimi ab Ecclesiae Patribus S. Ephrem auctoritas. De ejus scriptis ita Nyssenus: "Omnem et antiquam et novam Scripturam evolvens, et ut nemo alius in ejus contemplationem incumbens, totam accurate ad verbum interpretatus est; atque ab
quantum digitatis sacris peragendis conferrent, utique apud Theodoretum legimus ; sed idem eo quoque comprobatur, quod me (1) Sozomen, op. cit., 1. 111, c. xv. Tricarilla ratio, quam noster pervulgavit, late cum apud Graecos, tum apud Latinos, propagata est. Namque antiphonia ipsa liturgica cum suis canticis et pompis, quae Chrysostomi opera Constantinopolim, Ambrosii autem Mediolani rim importata est, unde Italiam totam peragravit, num ab alio auctore profecta videatur? Mos ipse orientalium partium, quo, in urbe Insubria principe, Augustinus, catechumenus adhuc, tam vehementer commovebatur, quique, a Gregorio Magno expolitus, perfectius quidquam apud nos attigit, nonne, sapienti existimatorum judicio, aliqua ratione beatissimo Ephrem debetur, cum ab antiphonia syriaca, ab eo diffusa, originem ducat? Nihil igitur mirum si plurimi ab Ecclesiae Patribus S. Ephrem auctoritas. De ejus scriptis ita Nyssenus: "Omnem et antiquam et novam Scripturam evolvens, et ut nemo alius in ejus contemplationem incumbens, totam accurate ad verbum interpretatus est; atque ab ipsa mundi creatione usque ad ultimum gratiae librum quae abdita et recondita erant commentariis illustravit, Spiritus lumine usus" (3). Ad haec Chrysostomus: "Ephrem ille magnus, obtorrescentium excitator, afflictorum consolator, juvenum disciplina, instructor atque exhortator, monachorum speculum, dux paenitentium, framea et spiculum adversus haereticos, virtutum receptaculum et Spiritus Sancti habitaculum atque diversorium" (4). Deus igitur qui "exaltavit humiles" et beatum Ephrem summa afficit gloria, eumque huic aetati celesti sapientiae doctorem et lectissimarum virtutum exemplum proponit. Cujus exempli opportunitas hodie dicenda est vere singularis cum, jam extincto immanissimo bello, quasi novus rerum ordo nationibus, praesertim Orientis, nascitur. Grande profecto, Venerabiles Fratres, plenumque curarum opus, cum Nobis, tum unicuique vestrum et bonis omnibus imponitur, ut quicquid humani civilisque cultus superest, in Christo instauremus, deviamque hominum societatem ad Deum et ad sanctam Dei Ecclesiam revocemus; ad Ecclesiam catholicam, inquam, quae quidem, dum labant instituta majorum, et, perturbatis rebus publicis, humana omnia permiscentur, una non vacillat fidenterque futura prospera (1) Matt., xvi, 18. (2) 2 Pet., 1, 20-21. (3) Luc., xxiv, 45. (4) 1 Tim., 3, 15. (5) S. Barholomeus, Crypt. Abb. in Vita S. Nili Junioris. Deo quemque omnes quibus praepositi estis, Venerabiles Fratres, cum a Clero tum ex populo, illud a beato Ephrem