jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
illum" (4), fluxas inanesque hujus mundi delicias missas facere, solitudinem percupere, et severum vitae institutum eo studiosius amplecti, quo magis in vitiorum illecebris antea salutem periclitari perspexerat. At certe, iis sublatis impedimentis, reliquum erat, ut animum quoque ad Jesu Christi scientiam compararet, Eumque indueret qui "mitis" est "et humilis corde"; siquidem in se id expertus erat, quod Augustinus sibi sacrarum Litterarum studia ineunti contigisse testatus est. Qui postquam se in scripta Ciceronis aliorumque adulescens immerserat, cum animum ad Scripturam sanctam intenderet, "visa est mihi", ait, "indigna quam Tullianae dignitas compararem. Tumor enim meus refagiebat modum ejus, et acies mea non penetrabat interiora ejus. Verumtamen illa erat quae cresceret cum parvulis: sed ego dedignus bar esse parvulus, et turgidus fastu mihi grandis videbar" (5). Haud aliter Hieronymus, etsi in solitudinem secesserat, profanis litteris adeo delectabatur, ut humilem Christum nondum in humilitate Scripturae cognosceret. "Itaque miser ego", inquit, "lecturus Tullium jejunabam. Post noctium crebras vigilias, post lacrimas quas mihi praeteritorum recordatio peccatorum ex imis visceribus eruebat, Plautus sumebatur in manus. Si quando in memetipsum reversus, prophetas legere coepissem, sermo horrebat incultus, et quia lumen caecis oculis non videbam, non oculorum putabam culpam esse sed solis" (6). Sed brevi Crucis stultitiam sic adamavit ut sit documentum quanto humilis piusque animi habitus ad Bibliorum intelligentiam conferat. Itaque cum sibi ipse conscius esset "semper in exponendis Scripturis sanctis Spiritus Dei indigere nos adventu" (7) et non aliter Scripturam esse legiendum et intelligendum "quam sensus Spiritus Sancti flagitat quo conscripta est" (8). sanctissimus vir Dei opem et Paracliti lumina, amicis quoque deprecatoribus usus, suppliciter implorat; eumque legimus divino auxilio fratrumque precibus et explanationes librorum sacrorum, quas inchoaret, commendantem, et quas feliciter absolvisset, referentem acceptas. Praeterea, quemadmodum Dei gratiae, sic majoram auctoritati se permittit, ut affirmare queat, se quod didicerat, non a seipso, id est a presumptionis pessimo praeciptore, sed ab illustribus Ecclesiae viris didicisse; fatetur enim, se "numquam in divinis voluminibus propriis viribus credidisse" (9), et cum Theophilo, episcopo Alexandrino, legem, ad quam vitam suam et studia sacra composuerat, hisce verbis communicat; "Sed tamen scito nobis esse nihil antiquioribus quam Christianas jura servare nec patram transferre
ut sit documentum quanto humilis piusque animi habitus ad Bibliorum intelligentiam conferat. Itaque cum sibi ipse conscius esset "semper in exponendis Scripturis sanctis Spiritus Dei indigere nos adventu" (7) et non aliter Scripturam esse legiendum et intelligendum "quam sensus Spiritus Sancti flagitat quo conscripta est" (8). sanctissimus vir Dei opem et Paracliti lumina, amicis quoque deprecatoribus usus, suppliciter implorat; eumque legimus divino auxilio fratrumque precibus et explanationes librorum sacrorum, quas inchoaret, commendantem, et quas feliciter absolvisset, referentem acceptas. Praeterea, quemadmodum Dei gratiae, sic majoram auctoritati se permittit, ut affirmare queat, se quod didicerat, non a seipso, id est a presumptionis pessimo praeciptore, sed ab illustribus Ecclesiae viris didicisse; fatetur enim, se "numquam in divinis voluminibus propriis viribus credidisse" (9), et cum Theophilo, episcopo Alexandrino, legem, ad quam vitam suam et studia sacra composuerat, hisce verbis communicat; "Sed tamen scito nobis esse nihil antiquioribus quam Christianas jura servare nec patram transferre terminus semperque meminisse Romanam fidem apostolico ore laudatam" (10). Atque Ecclesiae, supremae per Romanos Pontifices magistrae, toto pectore obsequitur et paret: et igitur Syriae deserta, ubi haeretiarum factionibus premebatur, ut controversiam Orientalium de Sanctissimo Trinitatis mysterio dirimendam Romanae Sedi subicerebat, ita scribit ad Damasum Pontificem; "Ideo mihi cathedram Petri et fidem apostolico ore laudatam censui consulendam, inde nunc me sani animae postulans cibum unde olim Christi vestimenta suscepi... Ego nullum primum nisi Christum sequens, Beatitudini Tuae idest cathedra Petri communione consocior. Super illam petram aedificatam Ecclesiam: scio... Decernite, obsecro: si placet, non timebo tres hypostases dicere; si jubetis, condatur nova post Nicaenam fides, et similibus verbis cum Arianis confiteamur orthodoxis" (11). Tandem hanc fidei suae praeclamaram confessionem in proxima epistula repetit: «Ego interim clamito: Si quis cathedrae Petri jungitur, meus est!». Quam quidem fidei revernam in Scripturarum studio continenter secutus, falsam quandam sacri codicis interpretationem hoc uno argumento refutat: «Sed haec non recipit Ecclesia Dei», et librum apocryphum, quem Vigilantius haereticus ipsi opposuerat, paucis his regebat: «Quem ego librum nunquam legi. Quid enim necesse est in manus sumere quod Ecclesia non recipit?». Ergo cum in fidei integritate retinenda tam esset diligens, acerrime cum ipsis depugnabat qui ab Ecclesia descivissent, eosque
fidem apostolico ore laudatam censui consulendam, inde nunc me sani animae postulans cibum unde olim Christi vestimenta suscepi... Ego nullum primum nisi Christum sequens, Beatitudini Tuae idest cathedra Petri communione consocior. Super illam petram aedificatam Ecclesiam: scio... Decernite, obsecro: si placet, non timebo tres hypostases dicere; si jubetis, condatur nova post Nicaenam fides, et similibus verbis cum Arianis confiteamur orthodoxis" (11). Tandem hanc fidei suae praeclamaram confessionem in proxima epistula repetit: «Ego interim clamito: Si quis cathedrae Petri jungitur, meus est!». Quam quidem fidei revernam in Scripturarum studio continenter secutus, falsam quandam sacri codicis interpretationem hoc uno argumento refutat: «Sed haec non recipit Ecclesia Dei», et librum apocryphum, quem Vigilantius haereticus ipsi opposuerat, paucis his regebat: «Quem ego librum nunquam legi. Quid enim necesse est in manus sumere quod Ecclesia non recipit?». Ergo cum in fidei integritate retinenda tam esset diligens, acerrime cum ipsis depugnabat qui ab Ecclesia descivissent, eosque adversarios veluti suos proprios habebat: «Breviter respondebo, nunquam me haereticis pepercisse et omni egisse studio, ut hostes Ecclesia mei quoque hostes fierent»; et ad Rufinum cum scriberet: «In uno tibi o ait «consentire non potero ut parcam haereticis, ut me catholicum non probem»». Eorum tamen defectionem complorans, rogabat, vellent ad lugentem Matrem, unicam salutis causam, reverti et pro iis «qui de Ecclesia egressi erant et amittentes doctrina Spiritus Sancti suum sensum sequebantur», precabatur, ut toto animo ad Deum converterentur. Quodsi unquam alias, Venerabiles Fratres, at bac nostra praesertim aetate, cum Dei revelantis Ecclesiaeque docentis auctoriatem atque imperium non pauci contumaciter detrectant, spiritu Doctoris Maximi omnes ex clero populoque christianorum imbuentur oper. Nostis enim — quod jam Leo XIII praemonuerat — «quale adversetur et instel hominum genus, quibus vel artibus vel armis confidant». Omnino igitur quam plurimos quamque maxime idoneos excitetis oportet sanctissimae causae defensores, qui non modo adversus eos dimittant quibus, ordinem supernaturalem universum negantibus, nulla est Dei revelatio et afflatu, sed etiam cum ipsis congrediantur qui, profanarum novitatum cupidi, sacras Litteras quasi librum prorsus humanum interpretari audent, aut a sententiis discedunt in Ecclesia a praevia antiquitate receptis, aut magisterium ejus sic neglegunt, ut Apostolicae Sedis Constitutiones et Pontificii Consilii
lugentem Matrem, unicam salutis causam, reverti et pro iis «qui de Ecclesia egressi erant et amittentes doctrina Spiritus Sancti suum sensum sequebantur», precabatur, ut toto animo ad Deum converterentur. Quodsi unquam alias, Venerabiles Fratres, at bac nostra praesertim aetate, cum Dei revelantis Ecclesiaeque docentis auctoriatem atque imperium non pauci contumaciter detrectant, spiritu Doctoris Maximi omnes ex clero populoque christianorum imbuentur oper. Nostis enim — quod jam Leo XIII praemonuerat — «quale adversetur et instel hominum genus, quibus vel artibus vel armis confidant». Omnino igitur quam plurimos quamque maxime idoneos excitetis oportet sanctissimae causae defensores, qui non modo adversus eos dimittant quibus, ordinem supernaturalem universum negantibus, nulla est Dei revelatio et afflatu, sed etiam cum ipsis congrediantur qui, profanarum novitatum cupidi, sacras Litteras quasi librum prorsus humanum interpretari audent, aut a sententiis discedunt in Ecclesia a praevia antiquitate receptis, aut magisterium ejus sic neglegunt, ut Apostolicae Sedis Constitutiones et Pontificii Consilii de Re Biblica decreta parvi ponderant vel silentio praeterunt vel etiam ad placita sua subdole petulanterve detorqueant. Utinam catholici omnes auream sancti Doctoris regulam sequerentur, et, Matris dicto audientes, intra terminos antiquos a Patribus positos et ab Ecclesia ratos se modeste contineant. Et studium textus recommendatum a toto corde. Sed ad propositum redeamus. Animos igitur jam pietate ac demissione comparatos, ad Bibliorum studium invitat Hieronymus. Ac primum omnibus iterum iterumque cotidianam verbis divinis lectionem commendat: «Modus non sit corpus nostrum subditum peccatis, et ingredietur in nos sapientia: exerceatur sensus, mens cotidie divina lectione pascatur». Et in Epistula ad Ephesos: «Unde omni studio legendae nobis Scripturae sunt et in lege Domini meditandum die ac nocte, ut probati trapezitae sciamus quis nummus probus sit, quis adulter». Neque ab hac communi lege malronas virginesque eximit. Laetae, matri Romanae, haec de filia instituenda, inter alia, tradit pracepta: (1) Reddat tibi pensum cotidie Scripturarum certum... Pro gemmis aut serico divinos codices amet... Discat primum psalterium, his se canticis avocet, et in Proverbiorum Salomonis erudiatur ad vitam. In Ecclesiaste consuescat calcare quae mundi sunt. In Job virtutis et patientiae exempla sectetur. Ad Evangelia transeat, numquam ea positura de manibus. Apostolorum Acta et Epistulas tota cordis imbibat
ad propositum redeamus. Animos igitur jam pietate ac demissione comparatos, ad Bibliorum studium invitat Hieronymus. Ac primum omnibus iterum iterumque cotidianam verbis divinis lectionem commendat: «Modus non sit corpus nostrum subditum peccatis, et ingredietur in nos sapientia: exerceatur sensus, mens cotidie divina lectione pascatur». Et in Epistula ad Ephesos: «Unde omni studio legendae nobis Scripturae sunt et in lege Domini meditandum die ac nocte, ut probati trapezitae sciamus quis nummus probus sit, quis adulter». Neque ab hac communi lege malronas virginesque eximit. Laetae, matri Romanae, haec de filia instituenda, inter alia, tradit pracepta: (1) Reddat tibi pensum cotidie Scripturarum certum... Pro gemmis aut serico divinos codices amet... Discat primum psalterium, his se canticis avocet, et in Proverbiorum Salomonis erudiatur ad vitam. In Ecclesiaste consuescat calcare quae mundi sunt. In Job virtutis et patientiae exempla sectetur. Ad Evangelia transeat, numquam ea positura de manibus. Apostolorum Acta et Epistulas tota cordis imbibat voluntate. Cumque pectoris sui cellarium his opibus locupietaverit, mandet memoriae prophetas et Heptateuchum et Regum ac Paralipomenon libros, Esdraeque et Esther volumina, ut ultimum sine periculo discat Canticum Canticorum». Neque aliter Eustochium virginem horatatur: «Crebrius lege et discere quam plurima. Tenenti codice somnus obrepabat et cadentem faciem pagina sancta suspiciat». Cui cum epitaphium mitteret Paula matris, sanctissimam feminam eo quoque nomine dilaudat, quod una cum filia sic se Scripturarum studiis excoluisset, ut eas et penitus nosset et memoriae mandasset. Addit praeterea: «Loquar et aliud quod forsan aemulis videatur incredulum: hebraeam linguam, quam ego ab adulescentia multo labore ac sudore ex parte didici, et infatigabili meditatione non desero, ne ipse ab ea deserar, discere voluit et consecuta est ita ut psalmos hebraice caneret et sermonem absque ulla latinae linguae proprietate resonaret. Quod quidem usque hodie in sancta filia ejus Eustochio cernimus». Neque sanctam praeterit Marcellam, quae item Scripturas calleret optime. Quem vero lateat, ex pia sacrorum librorum lectione quantum utilitatis ac suavitatis in animos rite compositos defluat? Ad Biblia enim quisquis pia mente, firma fide, humili animo et cum proficiendi voluntate accesserit, is eum ibi inveniet et comedet panem qui de caelo descendit, et Davidicum illud in se ipso experietur: «Incerta
Cui cum epitaphium mitteret Paula matris, sanctissimam feminam eo quoque nomine dilaudat, quod una cum filia sic se Scripturarum studiis excoluisset, ut eas et penitus nosset et memoriae mandasset. Addit praeterea: «Loquar et aliud quod forsan aemulis videatur incredulum: hebraeam linguam, quam ego ab adulescentia multo labore ac sudore ex parte didici, et infatigabili meditatione non desero, ne ipse ab ea deserar, discere voluit et consecuta est ita ut psalmos hebraice caneret et sermonem absque ulla latinae linguae proprietate resonaret. Quod quidem usque hodie in sancta filia ejus Eustochio cernimus». Neque sanctam praeterit Marcellam, quae item Scripturas calleret optime. Quem vero lateat, ex pia sacrorum librorum lectione quantum utilitatis ac suavitatis in animos rite compositos defluat? Ad Biblia enim quisquis pia mente, firma fide, humili animo et cum proficiendi voluntate accesserit, is eum ibi inveniet et comedet panem qui de caelo descendit, et Davidicum illud in se ipso experietur: «Incerta et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi», cum haec verbi divini mensa sit vere «continet doctrinam sanctam, erudit in fidem rectam, et firmiter usque ad interiora velaminis, ubi sunt Sancta Sanctorum, perducens». Quod autem in Nobis est, Venerabiles Fratres, Christi 6 deles omnes auctore Hieronymo cohortari numquam desinemus, ut sacrosancta praesertim Domini Nostri Evangelia, itemque Acta Apostolorum et Epistulas quotidiana lectione pervolutare et in suum et sanguinem convertere studeant. Itaque in his saecularibus sollemnibus ad Societatem, quae Sancti Hieronymi nomine nuncupatur, libenter provocat cogitatio Nostra; eoque libentius quod Nosmet ipsi rei inchoandae perficiendaeque participes fuimus, cujus quidem incrementa cum praeterita jucunde perspeximus, tum praecipimus laeto animo futura. Huic enim Societati non ignoratis, Venerabiles Fratres, id esse propositum, quattuor Evangelia et Acta Apostolorum quam latissime pervulgare ita, ut nulla jam sit christiana familia quae iis careat, omnesque cotidiana corum lectione et meditatione assuescant. Quod opus Nobis ob exploatas ejus utilitates carissimum, vehementer cupimus, societatibus ejusdem nominis et instituti ubique conditis, et iis ad Romanam aggregatis, in dioeceses vestras propagari et diffundi. Eodem in genere optime de re catholica merentur illi et variis regionibus viri, qui omnes Novi Testamenti et selectos ex Veteri libros commoda ac nitida forma edendos et evulgandos perdiligenter curarunt
Domini Nostri Evangelia, itemque Acta Apostolorum et Epistulas quotidiana lectione pervolutare et in suum et sanguinem convertere studeant. Itaque in his saecularibus sollemnibus ad Societatem, quae Sancti Hieronymi nomine nuncupatur, libenter provocat cogitatio Nostra; eoque libentius quod Nosmet ipsi rei inchoandae perficiendaeque participes fuimus, cujus quidem incrementa cum praeterita jucunde perspeximus, tum praecipimus laeto animo futura. Huic enim Societati non ignoratis, Venerabiles Fratres, id esse propositum, quattuor Evangelia et Acta Apostolorum quam latissime pervulgare ita, ut nulla jam sit christiana familia quae iis careat, omnesque cotidiana corum lectione et meditatione assuescant. Quod opus Nobis ob exploatas ejus utilitates carissimum, vehementer cupimus, societatibus ejusdem nominis et instituti ubique conditis, et iis ad Romanam aggregatis, in dioeceses vestras propagari et diffundi. Eodem in genere optime de re catholica merentur illi et variis regionibus viri, qui omnes Novi Testamenti et selectos ex Veteri libros commoda ac nitida forma edendos et evulgandos perdiligenter curarunt et in praesentem curant : unde constat haud exiguam fructuum copiam in Ecclesiam Dei permanasse, cum multo jam plures ad hanc caelestis doctrinae mensam accedant, quam Dominus Noster per suos proprios prophetas, Apostolos et Doctores christiano orbi ministravit. Surtout aux clercs. Ja vero, cum sacri codicis studium ab omnibus fidelibus requirit Hieronymus, tum maxime ab ipsis qui "jugum Christi collo suo imposuerunt" et ad divinum verbum praedicandum divinitus vocati sunt. Sic igitur in monacho Rustico clericos omnes exhortat, "Quamdiu in patria tua es, habeto cellulam pro paradiso, varia Scripturae poma decerpere, his utere deliciis, harum fruere complexu... Numquam de manu et oculis tuis recedat liber, Psalterium discutur ad verbum, oratio sine intermissione, vigila sensus nec vanis cogitationibus patens". Nepotianum vero presbyterum sic monet: "Divinas Scripturas saepius lege, immo nunquam de manibus tuis sacra lectio deponatur. Disce quod deceas. Obtine eum qui secundum doctrinam est fidelem sermonem, ut possis exhortari in doctrina sancta et contradicentes revincere". Cum autem in Sancti Paulini memoriam pracepta a Paulo discipulis Timotheo ac Tito de scientia Scripturarum impertita redigit, haec addit: "Sancta quippe rusticitas sibi soli prodest, et quantum aedificat ex vitae merito Ecclesiam Christi, tantum nocet si contradicentibus non resistit. Malachias propheta, immo per Malachiam
requirit Hieronymus, tum maxime ab ipsis qui "jugum Christi collo suo imposuerunt" et ad divinum verbum praedicandum divinitus vocati sunt. Sic igitur in monacho Rustico clericos omnes exhortat, "Quamdiu in patria tua es, habeto cellulam pro paradiso, varia Scripturae poma decerpere, his utere deliciis, harum fruere complexu... Numquam de manu et oculis tuis recedat liber, Psalterium discutur ad verbum, oratio sine intermissione, vigila sensus nec vanis cogitationibus patens". Nepotianum vero presbyterum sic monet: "Divinas Scripturas saepius lege, immo nunquam de manibus tuis sacra lectio deponatur. Disce quod deceas. Obtine eum qui secundum doctrinam est fidelem sermonem, ut possis exhortari in doctrina sancta et contradicentes revincere". Cum autem in Sancti Paulini memoriam pracepta a Paulo discipulis Timotheo ac Tito de scientia Scripturarum impertita redigit, haec addit: "Sancta quippe rusticitas sibi soli prodest, et quantum aedificat ex vitae merito Ecclesiam Christi, tantum nocet si contradicentibus non resistit. Malachias propheta, immo per Malachiam Dominus: Interroga, ait, sacerdotes legem. In tantum sacerdotis officium est interrogatum respondere de lege. Et in Deuteronomio legimus: Interroga patrem tuum et annuntiabit tibi, presbyteros tuos et dicent tibi... Daniel in fine sacratissimae visionis justos ait fulgere quasi stellas, et intellegentes id est doctos quasi firmamentum. Vides quantum distent inter se justa rusticitas et doctrina justitia? Alii stellis, alii coelo comparantur". Aliorum quoque clericorum "justam rusticitatem" in epistula ad Marcellam per ironiam carpit: "quam (rusticitatem.) illi solam pro sauctitate habent, piscatorum se discipulos asserentes, quasi idcirco justi sint, si nihil scierint". At non ejusmodi tantummodo rusticos verum etiam clericos litteratos Scripturarum ignorantia peccare animadvertit, et gravissimis verbis assiduam in sacris voluminibus exercitationem sacerdotibus inculcat. Quae quidem exegetiae sanctissimi documenta, Venerabiles Fratres, studiose efficite ut animis clericorum et sacerdotum vestrorum altius insinuant; nam vestrum in primis est diligenter revocare eos ad considerandum quid ab ipsis divini muneri, quo aucti sunt, ratio postulet, si eo non indignos se praestare velint: "Labia enim sacerdotis custodiant scientiam et sapientiam requirent ex ore ejus, quia Angelus Domini exercituum est". Sciant igitur, sibi nec studium Scripturarum esse neglegendum, nec illud alia via aggrediendum, ac Leo XIII Encyclicis Litteris "Providentissimus Deus" data opera praescripsit. Ipsi profecto perfectius
se justa rusticitas et doctrina justitia? Alii stellis, alii coelo comparantur". Aliorum quoque clericorum "justam rusticitatem" in epistula ad Marcellam per ironiam carpit: "quam (rusticitatem.) illi solam pro sauctitate habent, piscatorum se discipulos asserentes, quasi idcirco justi sint, si nihil scierint". At non ejusmodi tantummodo rusticos verum etiam clericos litteratos Scripturarum ignorantia peccare animadvertit, et gravissimis verbis assiduam in sacris voluminibus exercitationem sacerdotibus inculcat. Quae quidem exegetiae sanctissimi documenta, Venerabiles Fratres, studiose efficite ut animis clericorum et sacerdotum vestrorum altius insinuant; nam vestrum in primis est diligenter revocare eos ad considerandum quid ab ipsis divini muneri, quo aucti sunt, ratio postulet, si eo non indignos se praestare velint: "Labia enim sacerdotis custodiant scientiam et sapientiam requirent ex ore ejus, quia Angelus Domini exercituum est". Sciant igitur, sibi nec studium Scripturarum esse neglegendum, nec illud alia via aggrediendum, ac Leo XIII Encyclicis Litteris "Providentissimus Deus" data opera praescripsit. Ipsi profecto perfectius abquid attingent, si Institutum Biblicum celebrarint, quod, secundum Leonis XIII optata, proximus decessor Noster conditit permagna quidem cum Ecclesiae sanctae utilitate, ut est horum decem annorum experimento testatissimum. Sed quoniam plerique hoc nequeunt, optabile est ut selecti ex utroque clero viri, vobis, Venerabiles Fratres, auctoribus atque auspicebus, undique in Urbem conveniant operam in re biblica in Instituto Nostro daturi. Qui autem alumni convenerint, his non una de causa Institutum frequentare licebit. Alii enim, secundum praeceptum hujus Lycei magni fines, studia biblica ita pertractabunt, ut ea posthoddum tam privatim qua publice, tum scribentes cum docentes, profiteri vsleant, sive in munere magistrorum penes catholicas scholas, sive in officio scriptorum pro catholica veritate vindicanda, eorum dignitatem tuere possint. Alii vero, qui jam ministerio sacro initiati sint, ampliorem, quam in theologia curricula, cognitionem Scripturarum sacrarum, et quidem magnorum ejus interpretum et temporum locorumque bibliorum, sibi comparare poterunt, quae cognitio ad usum praecipue pertineat, ad id nempe, ut perfecti evadant verbi divini administratores ad omne opus bonum instructi. Ac profecto insignis interpres tam graviter, tam frequenter continuam sacrarum Litterarum lectionem ad id potissimum sacerdotibus commendat, ut munere docendi et contionandi digne perfungantur. Neque enim eorum sermo habeat aliquid, cum momenti et ponderis, tum ad effingendos