jeanflop/post_ocr_correction2 huggingface dataset:
égard l'autorité publique ? Certes, elle peut l'ignorer : elle peut aussi la combattre ; elle peut enfin lui imposer une atmosphère telle qu'à peine née, elle n'aura qu'à mourir. S'il a, pour agir ainsi, des raisons graves ; s'il est évident, par exemple, que l'association ou l'établissement représentent pour la société un véritable danger, l'État restera dans son rôle et n'outrepassera pas ses droits en usant de toute sa puissance pour l'empêcher de naître ou pour mettre fin à ses jours. Mais si cette entité ne présente pour la collectivité aucun danger ; si, au contraire, elle est de nature à rendre aux particuliers ou à l'ensemble des services, l'État devra la reconnaître, la traiter comme une personne ordinaire et mettre à sa disposition toutes les garanties que le droit national accorde aux personnes physiques. A ce moment, la personne morale, qui n'avait jusque-là qu'une existence de fait, sera admise à la vie juridique ; l'État ayant reconnu sa capacité, elle pourra se présenter devant lui comme une personne juridique jouissant, ainsi que nous le disions plus haut, des droits civils que la loi reconnaît aux individus et dont elle-même est susceptible de jouir. L'État conservera naturellement la faculté de régler la manière dont cette personne morale, devenue personne juridique, fera valoir ses droits ; il aura à connaître, à désigner, dans certains cas, ceux qui seront chargés de l'administration et il devra veiller, en vertu de ses fonctions de police, à ce qu'une institution, à qui il donne asile, qu'il protège en fait, ne devienne pas un fauteur de désordre et un danger pour la tranquillité publique. Mais il devra aussi éviter tout ce qui sentirait l'arbitraire et ne pas abuser de sa force contre cet être moral qui, quoi qu'on fasse, restera toujours à sa merci. La théorie est certainement séduisante, au moins en ce qui concerne l'association proprement dite et ce que l'on pourrait appeler la fondation laïque. Restreinte à ce terrain, on peut faire des vœux pour qu'elle se développe, s'affirme et qu'elle prenne dans la législation française une place de plus en plus étendue
de régler la manière dont cette personne morale, devenue personne juridique, fera valoir ses droits ; il aura à connaître, à désigner, dans certains cas, ceux qui seront chargés de l'administration et il devra veiller, en vertu de ses fonctions de police, à ce qu'une institution, à qui il donne asile, qu'il protège en fait, ne devienne pas un fauteur de désordre et un danger pour la tranquillité publique. Mais il devra aussi éviter tout ce qui sentirait l'arbitraire et ne pas abuser de sa force contre cet être moral qui, quoi qu'on fasse, restera toujours à sa merci. La théorie est certainement séduisante, au moins en ce qui concerne l'association proprement dite et ce que l'on pourrait appeler la fondation laïque. Restreinte à ce terrain, on peut faire des vœux pour qu'elle se développe, s'affirme et qu'elle prenne dans la législation française une place de plus en plus étendue et solide : nous mêmes, catholiques, n'aurons qu'à y gagner. Déjà, d'ailleurs, le principe en est formellement admis dans la loi de 1901, que nous serions les premiers à louer si, par une contradiction, que seul le sectarisme explique, elle n'avait tué cyniquement les congrégations religieuses au moment même où elle prétendait donner à tous le droit de s'associer et de s'unir. AUG. COULY. ACTA SANCTAE SEDIS ACTA APOSTOLICI SEDIS. COMMENTARIUM OFFICIALE Anno XII, n° 8. Die 2 augusti 1920. ACTA BÉNÉDICTI PP. XV, 1 (P. 313) MOTU PROPRIO De sacris solemnibus anni quinquagesimi ex quo S. Joseph B. M. V. sponsus Ecclesiae catholicae patronus renuntiatus est. BÉNÉDICTUS PP. XV Bonum sane et salutare fuit nomini christiano quod Decessor Noster immortalis memoriae Pius IX castissimum Virginis Dei partem sponsus eandemque Verbi Incarnati Nutricium Joseph Ecclesiae Catholicae Patronum declaravit ; quae res quoniam decembri proximo quinquaginta erunt anni cum auspice evenerit, vehementer utile futurum ducimus si ea toto orbe terrarum solemni commemoratione celebretur. Respicientibus quidem hoc spatium praeteriti temporis, obversatur Nobis ante oculos continuatio quaedam seriesque pie institutorum, quas cultum sanctissimi Patriarchae apud Christi fideles sensimusque adhuc crevisse indicent : verum, intuentibus rerum acerbitates quibus hodie humanum genus conflictatur, hanc ipsam
elle prétendait donner à tous le droit de s'associer et de s'unir. AUG. COULY. ACTA SANCTAE SEDIS ACTA APOSTOLICI SEDIS. COMMENTARIUM OFFICIALE Anno XII, n° 8. Die 2 augusti 1920. ACTA BÉNÉDICTI PP. XV, 1 (P. 313) MOTU PROPRIO De sacris solemnibus anni quinquagesimi ex quo S. Joseph B. M. V. sponsus Ecclesiae catholicae patronus renuntiatus est. BÉNÉDICTUS PP. XV Bonum sane et salutare fuit nomini christiano quod Decessor Noster immortalis memoriae Pius IX castissimum Virginis Dei partem sponsus eandemque Verbi Incarnati Nutricium Joseph Ecclesiae Catholicae Patronum declaravit ; quae res quoniam decembri proximo quinquaginta erunt anni cum auspice evenerit, vehementer utile futurum ducimus si ea toto orbe terrarum solemni commemoratione celebretur. Respicientibus quidem hoc spatium praeteriti temporis, obversatur Nobis ante oculos continuatio quaedam seriesque pie institutorum, quas cultum sanctissimi Patriarchae apud Christi fideles sensimusque adhuc crevisse indicent : verum, intuentibus rerum acerbitates quibus hodie humanum genus conflictatur, hanc ipsam pietatem multo studiosius foveri in populis, multoque latius propagari apparet oportere. — Etenim post tam gravem belli contentionem, quid ad communem ordinis tranquillitatem restituendam deesset, ostendimus nuper encyclicis illis litteris de pacis reconciliatione christiana, in quibus civiles potissimum tum populorum tum hominum inter ipsos rationes consideravimus. Nunc autem altera est perturbationis causa attendenda eaque longe major, utpote quae in venis atque visceribus humanae societatis insideat. Scilicet eo tempore calamitas belli gentes occupavit, cum penitus eas naturalismns infecerat, maxima illa saeculi lues, quae, ubi invaluit, caelestium bonorum desiderium debilitat, flammam divinae caritatis opprimit, hominem sananti et elevanti Christi gratiae subtrahit, eumque, fidei lumine denique orbatum et solis naturae infirmis corruptisque viribus instructum, effrenatis animi cupiditatibus permittit. Conversa igitur unice studia ad res caducas rimis multi mortales cum haberent, cumque proletarios inter et locupletes saeclis inter se semitiationes et simultates intercederent, mutuas classium inimicitias acrioresque reddidit belli diuturnitas et magnitudo, ideo praesertim quod hinc intolerandam multitudini annonae caritatem, illi subitam fortunarum affluentiam perpaucis attulit. Accedit eo in cumulum, ut conjugalis fidei sanctitas patriaeque potestatis verecundia non parum detrimenti apud plurimos bello ceperint, propterea quod et alterius conjugis longinquitas officiorum vincula in altero relaxaret, et custodis absentia temeritatem maxime puellarum ad indulgendum sibi
perturbationis causa attendenda eaque longe major, utpote quae in venis atque visceribus humanae societatis insideat. Scilicet eo tempore calamitas belli gentes occupavit, cum penitus eas naturalismns infecerat, maxima illa saeculi lues, quae, ubi invaluit, caelestium bonorum desiderium debilitat, flammam divinae caritatis opprimit, hominem sananti et elevanti Christi gratiae subtrahit, eumque, fidei lumine denique orbatum et solis naturae infirmis corruptisque viribus instructum, effrenatis animi cupiditatibus permittit. Conversa igitur unice studia ad res caducas rimis multi mortales cum haberent, cumque proletarios inter et locupletes saeclis inter se semitiationes et simultates intercederent, mutuas classium inimicitias acrioresque reddidit belli diuturnitas et magnitudo, ideo praesertim quod hinc intolerandam multitudini annonae caritatem, illi subitam fortunarum affluentiam perpaucis attulit. Accedit eo in cumulum, ut conjugalis fidei sanctitas patriaeque potestatis verecundia non parum detrimenti apud plurimos bello ceperint, propterea quod et alterius conjugis longinquitas officiorum vincula in altero relaxaret, et custodis absentia temeritatem maxime puellarum ad indulgendum sibi licentius impelleret.Itaque dolendum est multo esse magis, quam antea, corruptos depravatosque mores, eaque re ipsam causam socialem quae dicitur, ingravescere indies adeo ut extrema jam sint malorum extimescenda. Est enim flagitiosissimi cujusque votis atque exspectationi maturus ortus cuiusdam universalis reipublicae, quae perfecta hominum aequalitate et bonorum communione, tamquam principiis innitatur, et in qua nec ulla sint nationum discrimina, nec patris in filios, nec publicae potestatis in cives, nec Dei agnoscatur in homines consociatos auctoritas. Haec si deducantur in usum, mirros terrores sequi necesse est; et eos nunc quidem non exigua Europae pars experitur ac sentit. Atqui condicionem eusmodi ceteris etiam populis quaeri videmus, concitantisque paucorum furore et audacia plebibus, magnas hic illic turbas subinde exsistere. Equidem hoc rerum cursu Nos in primis solliciti, Ecclesiae filios sui commonefacere officii ex occasione haud praetermissimus ut datis proxime ad Episcopum Bergomatium litteris, itemque ad Venelae regionis Episcopos. Jam eandem ob causam ut nostros homines, quotquot ubique sunt, qui manu et labore victum sibi comparant, in officio retineamus, eosque a contagione socialismi, quo nihil christiana sapientia est inimicus, intactos conservemus, eisdem praesertim Sanctum Joseph per studiose proponimus, quem peculiarem rei vitae ducem observent et patronum colant. Is enim simili, atque ipsi, vitae genere severitatem
et in qua nec ulla sint nationum discrimina, nec patris in filios, nec publicae potestatis in cives, nec Dei agnoscatur in homines consociatos auctoritas. Haec si deducantur in usum, mirros terrores sequi necesse est; et eos nunc quidem non exigua Europae pars experitur ac sentit. Atqui condicionem eusmodi ceteris etiam populis quaeri videmus, concitantisque paucorum furore et audacia plebibus, magnas hic illic turbas subinde exsistere. Equidem hoc rerum cursu Nos in primis solliciti, Ecclesiae filios sui commonefacere officii ex occasione haud praetermissimus ut datis proxime ad Episcopum Bergomatium litteris, itemque ad Venelae regionis Episcopos. Jam eandem ob causam ut nostros homines, quotquot ubique sunt, qui manu et labore victum sibi comparant, in officio retineamus, eosque a contagione socialismi, quo nihil christiana sapientia est inimicus, intactos conservemus, eisdem praesertim Sanctum Joseph per studiose proponimus, quem peculiarem rei vitae ducem observent et patronum colant. Is enim simili, atque ipsi, vitae genere severitatem exegit, cuius ratio rei Christus Deus, cum esset aeterni Patris unigenitus, faber Fitis appellari voluit. At eam loci fortunaeque humilitatem quamquam quamque excellentibus ornavit virtutibus ; nimirum iis quibus, elucere decebat eum, qui vir esset Mariae Immaculatae, quique Jesu Domini Pater putaretur. — Quare, Joseph magistro, discant omnes praesentia, quae fluunt, sub luna spectate futurorum, quae permanent ; et humanae incommoda condicionis spe consolantes caelestium bonorum, ad ea, divinae voluntati obsequendo, id est, sobrie et juste et pie vivendo, contendant. Quod autem proprie ad operarios attinet, placet ea referre quae Decessor Noster fel. rec. Leo XIII simili in causa edixit; sunt enim eusmodi ut nihil aptius dici posse videtur : « Harum cogitatione rerum debent erigere animos et aequa sentire sive et quotquot manuum mercede vitam tolerant : quibus si emergere ex egestate et meliorem statum acquirere concessum est non repugnante justitia, ordinem tamen providentia Dei constitutum subvertere, non ratio, non justitia permittit. Immo vero ad vim descendere, et quicquam in hoc genere aggredi per seditionem et turbas, stultum consilium est, mala illa ipsa efficiens plerumque graviora, quorum leniendorum causa suscipitur. Non igitur seditiosorum hominum promissis confidant inapes, si sapiunt, sed exemplo patrocinioque beati Josephi, itemque materna Ecclesiae caritate, quae
fluunt, sub luna spectate futurorum, quae permanent ; et humanae incommoda condicionis spe consolantes caelestium bonorum, ad ea, divinae voluntati obsequendo, id est, sobrie et juste et pie vivendo, contendant. Quod autem proprie ad operarios attinet, placet ea referre quae Decessor Noster fel. rec. Leo XIII simili in causa edixit; sunt enim eusmodi ut nihil aptius dici posse videtur : « Harum cogitatione rerum debent erigere animos et aequa sentire sive et quotquot manuum mercede vitam tolerant : quibus si emergere ex egestate et meliorem statum acquirere concessum est non repugnante justitia, ordinem tamen providentia Dei constitutum subvertere, non ratio, non justitia permittit. Immo vero ad vim descendere, et quicquam in hoc genere aggredi per seditionem et turbas, stultum consilium est, mala illa ipsa efficiens plerumque graviora, quorum leniendorum causa suscipitur. Non igitur seditiosorum hominum promissis confidant inapes, si sapiunt, sed exemplo patrocinioque beati Josephi, itemque materna Ecclesiae caritate, quae scilicet de illorum statu curam gerit quotidie majorem. » Crescente autem nostrorum religione erga sanctum Joseph, simul proclive factum est, ut eorum religio in Sacram Familiam Nazarethanam, cujus augustum Caput ipse fuit, capiat incrementum : alterum enim ex altero sua sponte efflorescit. Namque ab Joseph ad Mariam recta deducimur, per Mariam autem ad omnis sanctitatis fontem, Jesum, qui domesticas virtutes suo ipsi in Joseph et in Mariam obsequio consecravit. Ad haec vero tanta virtutum specimina omnino se christianae familiae renovent cupimus atque conforment. Ita, quoniam familiae fundamento communitas humani generis constituta est, cum societati domesticae, plus firmitatis accesserit, ejus nimirum munita sanctius et castimonia et concordia et fides, eo ipso novum quoddam robur et novus quasi sanguis per omnia societatis humanae membra diffundetur, influente usque quaque virtute Christi; nec solum privatorum morum sequetur emendatio, sed etiam communis vitae civilisque disciplinae. 4 Nos igitur ejus plurimum confisi patrocinio, cujus vigilantiae providentiaeque Deus Unigenitum suum Filium Virginemque Deiparam commendatos voluit, omnibus Catholici orbis Episcopis auctores sumus, ut tam necessario rei christianae tempore fideles ad opem S. Josephi eo vel ulioris implorandam cohortentur. Cum autem plures haec Apostolica Sedes modos probaverit sanctum Patriarcham venerandi, in primis quarta quaque feriali et continenter per mensem
Mariam autem ad omnis sanctitatis fontem, Jesum, qui domesticas virtutes suo ipsi in Joseph et in Mariam obsequio consecravit. Ad haec vero tanta virtutum specimina omnino se christianae familiae renovent cupimus atque conforment. Ita, quoniam familiae fundamento communitas humani generis constituta est, cum societati domesticae, plus firmitatis accesserit, ejus nimirum munita sanctius et castimonia et concordia et fides, eo ipso novum quoddam robur et novus quasi sanguis per omnia societatis humanae membra diffundetur, influente usque quaque virtute Christi; nec solum privatorum morum sequetur emendatio, sed etiam communis vitae civilisque disciplinae. 4 Nos igitur ejus plurimum confisi patrocinio, cujus vigilantiae providentiaeque Deus Unigenitum suum Filium Virginemque Deiparam commendatos voluit, omnibus Catholici orbis Episcopis auctores sumus, ut tam necessario rei christianae tempore fideles ad opem S. Josephi eo vel ulioris implorandam cohortentur. Cum autem plures haec Apostolica Sedes modos probaverit sanctum Patriarcham venerandi, in primis quarta quaque feriali et continenter per mensem proprium, eos omnes volumus in unaquaque diœcesi, instante sacrorum Antistite, quod possit, frequentari. Sed praecipue, quoniam praesentissimus morientium adjutor merito habetur, cui Jesus ipse cum Maria morienti adfuerint, Venerabilium Fratrum erit illa piorum sodalicia, quae Joseph pro decedentibus exorando condita sunt, ut a Bona Morte, ut a Transita S. Joseph, ut pro Agonizantibus, omni auctoritatis suae suffragio et favore prosequi. Ad memoriam vero celebrandam pontificans Decreti, quod supra memoratum est, praecipimus et mandamus, ut intra annum a die VIII mensis Decembris proximi, toto orbe catholico, in honorem S. Joseph B. M. V. Sponsi, Ecclesiae Catholicae Patroni, quo et tempore et modo cuique Episcopo videbitur, solemnis supplicatio fiat; cui quotquot interfuerint, eis singulis plenariam peccatorum veniam, usitatis conditionibus, lucrum lucullae licebit. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die xxv mensis Julii, in festo S. Jacobi Apostoli, anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. BENEDEICTUS PP. XV (P. 317). CONSTITUTIONES APOSTOLICAE I. BRAGARENSIS (Braga). Revisio et approbatio novi breviarii BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Sedis hujus Apostolicae, ut quae Juri Liturgici suprema Moderatrix est, solemnis semper cura fuit, ut Ecclesiae Catholicae sacri Ritus in sua ubique vigentate persisterent, aut, sicubi forte ab ea declinaissent, ad pristinam puritatem revocarentur. Quae res necessario
ut pro Agonizantibus, omni auctoritatis suae suffragio et favore prosequi. Ad memoriam vero celebrandam pontificans Decreti, quod supra memoratum est, praecipimus et mandamus, ut intra annum a die VIII mensis Decembris proximi, toto orbe catholico, in honorem S. Joseph B. M. V. Sponsi, Ecclesiae Catholicae Patroni, quo et tempore et modo cuique Episcopo videbitur, solemnis supplicatio fiat; cui quotquot interfuerint, eis singulis plenariam peccatorum veniam, usitatis conditionibus, lucrum lucullae licebit. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die xxv mensis Julii, in festo S. Jacobi Apostoli, anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. BENEDEICTUS PP. XV (P. 317). CONSTITUTIONES APOSTOLICAE I. BRAGARENSIS (Braga). Revisio et approbatio novi breviarii BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Sedis hujus Apostolicae, ut quae Juri Liturgici suprema Moderatrix est, solemnis semper cura fuit, ut Ecclesiae Catholicae sacri Ritus in sua ubique vigentate persisterent, aut, sicubi forte ab ea declinaissent, ad pristinam puritatem revocarentur. Quae res necessario ex ipso consequitur Pastorale Officio, quod Romano Cathedra commissum est, sedulo invigilandi, "ut debita cum veneratione externus cultus erga Deum exerceatur, ut sacra que peraguntur mysteria augustiora fiant et cedant in magnam Christifidelium seditionem, eorum in Deum pietatem excitando et devotionis affectum". Per vigilantam haec cura tum vel maxime elucet, cum sacri ritus alii ab aliis differunt; nam horum varietas, si legitima sit, haud parum confert ad divini cultus splendorem amplificandum. Neque hujusmodi diversitas cum fidei unitate non congruit, quin revelata divinitus dogmata multo vividiús exprimit et planiús declarat: "Fidei enim unitas cum legitimorum Rituum varietate optime consistit, ex quibus immo major in Ecclesiam splendor et majestas mirifice redundat". Hinc effatum illud S. Leonis noni: "Nihil obsunt saluti credentium diversae pro loco et tempore consuetudines, quando una fides, per dilectionem operans bona quae potest, uni Deo commendat omnes". Etenim mirabili quadam consonantia in variis Liturgiis, adversus haereses, fides eruitur de fere singulis Ecclesiae Catholicae dogmatibus: unde factum est, ut theologi in Liturgiis uberrimum fontem theologicum agnoverint, ex quo Ecclesia doctrina nobis abunde manifestatur. Huc etiam faciunt illa Decessoris Nostri, Leonis XIII, verissima dicta: "Augusta, qua varia Rituum genera nobilitantur, antiquitas et praeclara ornamentum Ecclesiae omni, et fidei catholicae unitatem affirmat.
cum sacri ritus alii ab aliis differunt; nam horum varietas, si legitima sit, haud parum confert ad divini cultus splendorem amplificandum. Neque hujusmodi diversitas cum fidei unitate non congruit, quin revelata divinitus dogmata multo vividiús exprimit et planiús declarat: "Fidei enim unitas cum legitimorum Rituum varietate optime consistit, ex quibus immo major in Ecclesiam splendor et majestas mirifice redundat". Hinc effatum illud S. Leonis noni: "Nihil obsunt saluti credentium diversae pro loco et tempore consuetudines, quando una fides, per dilectionem operans bona quae potest, uni Deo commendat omnes". Etenim mirabili quadam consonantia in variis Liturgiis, adversus haereses, fides eruitur de fere singulis Ecclesiae Catholicae dogmatibus: unde factum est, ut theologi in Liturgiis uberrimum fontem theologicum agnoverint, ex quo Ecclesia doctrina nobis abunde manifestatur. Huc etiam faciunt illa Decessoris Nostri, Leonis XIII, verissima dicta: "Augusta, qua varia Rituum genera nobilitantur, antiquitas et praeclara ornamentum Ecclesiae omni, et fidei catholicae unitatem affirmat. Quapropter vera Christi Ecclesia, sicut magnopere studet ea custodire inviolata, quae, utpote divina, immutabilia accepit; ita in usurpandis eorumdem formis nonnumquam concedit novi aliquid vel indulget in iis praesertim, quae cum venerabili antiquitate conveniat. Hoc etiam modo et ejus vitae numquam senescentis proditur vis, et ipsa magnificentius Christi Sponsa excellit, quam Sanctorum Patrum sapientia velut adumbratam in effato agnovit Davidico: "Astitit Regina a dextris tuis in vestita deaurato, circumdata varietate... in fimbriis aureis, circumamicta varietatibus". Quae omnia quidem perpendentes, Romani Pontifices non solum non reprobarunt unquam sacros Ritus, qui ob eorum antiquitatem veneratione digni essent, quamdiu cum unitate fidei obsequium retinerent Apostolicae Sedi debitum; verum etiam eosdem semper voluerunt reverenter conservatos et fideliter in usum deductos in iis. Omnes, quae non adversarentur novo ac legitimo alicui temperamento, ab eadem Apostolica Cathedra forte inducto, cui nempe, tamquam supremae Magistrae, Ritus omnes parere debent. Haec cum ita sint, gustum omnino acceptumque Nobis est alacre illud studium, dignissimumque laude, quo motum videmus Venerabilem Fratrem Nostrum, Emmanuelen Vieira de Mattos, hodiernum Archipiscopum Bracarensem, qui, votis obsecundans suorum Antecessorum et Cleri pariter praesentis, cui adeo cordi est antiquus et praecipua reverentia dignus Ritus Bracarensis, nullis nec curis nec laboribus pepercit, ut hujus Ritus libri liturgici