jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
assidue capere christiana respublica decus, dolemus non ita, ut antea, communem praebere in praesens laetitiam professioni catholicae. Tuendae amplificandaeque fidei a Christo Jesu praepositis, nihil est Nobis antiquius quam ut catholicae doctrinae disciplinaeque germen non modo in filiis custodiatur Nostris, sed iis etiam in mediis florescat, quos non eadem Nobiscum communio devincit. At lacrimabile nimium fortuna, quos Nostra institutio aluit, eos ipsos quandoque adspicimus abire prodigio a Nobis, ac sanctissima praepcepta et documenta vitae, hausta ex illibato Christi fonte, dissentiendo publice propulsare, et nova placita infesto animo amplecti. Nostra quo spectet maxime oratio, perspicuum profecto vobis est, qui Nobiscum una
spectet maxime oratio, perspicuum profecto vobis est, qui Nobiscum una satis nunquam censetis posse impie factum lamentari, cujus adspectum, non multos ante dies, horruit Austriae religio: quod quidem factum ideo certe molestissime tulimus, quod addicti studiis adolescentes complures, in quibus spes tanta erat suavissime posita, a catholica publice sententia recesserint. Solutos scilicet se ab imperio et potestate religiosa voluntas et sacris legitimis propterea sese expediunt, quia vim multam fortitudinemque animi in explendis divinae legis operibus catholica religio quaerit, dissidentium coetus non quaerit. Hac fieri de ratione comperimus non paucis in Austria fidelibus funestissimam illam perniciem animi inferri, catholicum ut deponant
Austria fidelibus funestissimam illam perniciem animi inferri, catholicum ut deponant nomen atque haereticae sese pravitati dedant. Calamitatem nostis, dilecte Fili et Venerabiles Fratres, omnium hanc aestimare jure tristissimam, animas interire misere quae tanti valent, quanti perfusus a Christo sanguinis. Vos quidem Praesules, quos in excelso ecclesiarum munere ad curam populi divina mens posuit, scimus non immemores officii esse, sollicitaque sollertia discrimine observistere creditarum ovium. Verum quo instant praesentiora pericula, eo debent Episcopi majora adhibere ad praecavendum studia tantoque debent alacrius in pastoralibus curis eniti. Hanc vero ad rem industriam vestram contendere exploratum est jamdiu, habemusque non sine voluptate compertum vobis
contendere exploratum est jamdiu, habemusque non sine voluptate compertum vobis esse vertendum laudi, si majora christianus grex detrimenta non cepit. Hortamur tamen in Christo vos, Dilecte Fili et venerabiles Fratres, animosiores ut bello repuentis in dies, nullumque patiamini abesse a vobis, sive privatim sive publice, studium, unde sarta tecta filiorum fides permaneat, habeatque in vobis communio Nostra ab infestis armis praesidium. Perillustris ista natio, cujus nobilissimae sunt in catholica historia laudes, catholica, Deo opitulante, persistet, vestra si sedulitas navabit divinae Providentiae operam : clara etiam et opibus et concordia et quiete manebit, si de religione patrum, in qua salus potissimum
quiete manebit, si de religione patrum, in qua salus potissimum Imperii et fortitudo consistunt, invidia aut dissensio aut omnis religiosarum simultatum causa prohibeantur. Ceterum vestrae ultro navitati, divinaeque desiderio gloriae, quo praecellitis, fidimus, coelestiumque gratiarum augurium ac Nostrae benevolentiae pignus Apostolicam Benedictionem vobis populisque vestris peramanter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die vi Martii anno MCMV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 2. Motu proprio sur les clercs à admettre au séminaire da Vatican. PIUS PP. X MOTU PROPRIO Seminarium Vaticanum, cujus incremento sa. me. Decessor Noster Leo XIII contulit operam felicissime, haud minori Nos benevolentia prosequentes,
Leo XIII contulit operam felicissime, haud minori Nos benevolentia prosequentes, sarta tectaque jura ejus ac privilegia esse oportere ducimus, ita ut, si quid in his desideretur firmitatis ac roboris, id, periculo quovis ereptum, auctoritatis Nostrae praesidio, legitimum, stabile certumque reddatur. Haud ita multis ante annis, Marcellus Aloisius Pellegrini, Troadensis Episcopus, Aquavivse et Altamurae praepositus, memorato Decessori Nostro argumenta dedit italicos nummos, seu libellas, ad centum octoginta novem millia, cujus pecuniae redditibus Apuli aliquot adolescentes Romae in spem Ecclesiae alerentur. Hujus autem consilii in rem deducendi cum Pontificis arbitrio reliquisset modum, Leo XIII optimum factum censuit tot in Seminario Vaticano locos
Leo XIII optimum factum censuit tot in Seminario Vaticano locos Apulis clericis constituere, quot pecuniae quam diximus redditus paterentur. Haec ab illustri Antecessore Nostro sic provisa, Apostolicis hisce Litteris motu proprio confirmantes, locos, uti diximus, in Seminario Vaticano constituimus, gratis alendis instituendis totidem ex Apulia clericis. Idcirco Cardinali Archipresbytero Vaticanae Basilicae argumenta teos italicos nummos seu libellas, ad centum octoginta novem millia, collocandas tradimus, eidemque mandamus ut hujus pecuniae redditum ad Consilium administrationis Seminarii deferat, a quo deinde in trimestres partes aeque distributum ad Seminarii Rectorem pro tempore transmittetur. Volumus autem in cooptandis instituendisque his Apulis clericis servari leges quae
autem in cooptandis instituendisque his Apulis clericis servari leges quae infra scriptae sunt : I. Quaterni ex Aquaviva et Altamura alumni adsciscantur; ex Bario, Brundusio, Manfredonia, Hydrunto, Tarento, Tranio-Barolo singulos; qui ex reliqua pecunia poterunt constitui loci, Pontificis arbitrio assignentur. II. Apuliae episcopi, quos ipsi legerint juvenes mittant. Iisdem potestas esto, si opportunum duxerint, et communicato cum Apostolica Sede consilio, locos dimidiata impensa conferre, alumnis pro dimidio solventibus. III. Electi juvenes ad Cardinalem Seminario praepositum, aut ad alium ab eo designatum virum, deducantur, de ipsisque plane referatur, opportuna documenta exhibendo. Seminarii vero Moderatores cum Ordinario communicent circa ea quae alumni
Seminarii vero Moderatores cum Ordinario communicent circa ea quae alumni institutionem spectant. IV. In Seminarium ne admittantur qui aetatis suae annum decimum quartum fuerint praetergressi; nisi qui forte Ordinario visum fuerit provectiorem aliquem ad majora studia plenius persequenda proponere. V. Item aditus ne cui patefiat, nisi, emenso quinquenni primordiorum cursu, habeatur idoneus ad aliquam gymnasii aliorumve studiorum scholam frequentandam. VI. In Seminarium cooptati, statim peculiari doctorum decurialium coetui probandi se sistant, quo judicio constet, cuinam scholae adeundae sint pares. VII. Candidati ex honesta familia sunto, bonaeque indolis indicia praebentur. Etsi vero de iis, qui immaturam adhuc aetatem agunt, difficilis conjectura
vero de iis, qui immaturam adhuc aetatem agunt, difficilis conjectura sit, quodnam vitae genus sint suscepturi, nihilominus curent Ordinarii juvenes nominare « quorum indoles et voluntas sperma afferat eos ecclesiasticis ministeriis perpetuo inservituros » (Conc. Trid.). VIII. Ubi alumnus aperiat se nolle sacro ministerio mancipari, aut ubi necessariis ad id conditionibus carere, studiisve rite absolvendis impar esse videatur, re ad Ordinarium delata, dimittatur. IX. Commorationis in Seminario diuturnitas ne intermitatur; nec quisquam ante discedat, quam legitimum tempus suae institutionis expleverit. X. Extremo quoque anno alumni periculum facient, sive ad honestam emenso gymnasio aut lyceo missionem, sive ad gradus academicos in
emenso gymnasio aut lyceo missionem, sive ad gradus academicos in Sacra Theologia consequendos. Cetera serventur juxta normas jam constitutas super admittendis in Seminarium Vaticanum adolescentibus. Omnia igitur quae hisce Litteris motu proprio statuimus, decrevimus, confirmavimus, rata et firma uti sunt, ita in posterum esse volumus ac jubemus, irritum et inane futurum decernentes, si quid super his a quoquam contigerit attentari. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Datum Romae apud S. Petrum die xii Maii anno millesimo nongentesimo quarto, Pontificatus Nostri anno primo. PIUS PP. X. 3. Lettre sur un congrès pour l'enseignement du catechisme. SAC. DOCT. AMEDEO GHIZZONI, MODERATORI EPHEMERIDIS «Catechista cattolico»,
du catechisme. SAC. DOCT. AMEDEO GHIZZONI, MODERATORI EPHEMERIDIS «Catechista cattolico», PLACENTIAM. PIUS PP X. Dilecte Fili, salutem et apostolicam benedictionem. Consilium illud, quod significasti nuper te tuaeque adjutores et fautores operae cepisse de altero catholicorum conventu, hoc anno, super Christiana catechesi habendo, Nobis probatur magnoopere; quippe ad id quod urgemus propositum apprime conducit. Nobis ut omnia instaurentur in Christo, id est ut mores et instituta populorum privatim et publice ad Christianam restituantur formam, fieri profecto non potest, nisi vulgus doctrina et praecepta Christi mentes animosque rursus imbuerint. Et vere, malorum omnium quibus haec laborat aetas, id tamquam caput est, incredibilis
omnium quibus haec laborat aetas, id tamquam caput est, incredibilis quaedam in tanto apparatu doctrinarum et ardore discendi, ignoratio maxima rerum quae religione continentur; cui vos malo libenter videmus pro virili parte sollerti cum diligentia remedium quaerere. Hanc enim sollertiam satis agnovimus in eo libello, quem litteris vestris adjecistis, de rebus in conventu tractandis: quas quidem scitote Nobis non minus opportunas videri quam Episcopo vestro, hujus disciplinae peritissimo, visae sint. Quare alacres, Antistite optimo praesentante, inceptum peragite, confisi non defuturam laboribus vestris nec opem nec mercedem a Deo sacerdotale, Utriusque auspicem et peculiaris Nostrae benevolentiae testem vobis omnibus, in primisque
auspicem et peculiaris Nostrae benevolentiae testem vobis omnibus, in primisque Venerabili lecto Fratri, tibique, dilecte fili, Apostolicam benedictionem permanenter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die VIII Februarii anno MCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 4. Lettre sur la restauration de la crypte du Mont Cassin. DILECTO FILIO LAURENTIO JANSSENS) SACERDOTI BENEDICTINO, COLLEGII ANSELMIANI MODERATORI. PIUS PAPA X Dilecte Fili, salutem et apostolicam benedictionem. Quae afferuntur ad Nos de ornatu pernobilis, quo Cassinense Benedicti Scholasticum hypogaeum excolitur, ea quidem uti pergrata Nobis sunt, ita commendationem Nostram peculiarem postulant. Etenim in hoc opere non solum pietas, placet filiorum
postulant. Etenim in hoc opere non solum pietas, placet filiorum sanctissimo Parenti ejusque innocentissimae sorori honorem tribuentium justum ac debitum, verum etiam cultiorum ex variis gentibus voluntas hominum, memoriam viri, ob immortalia ipsius promerita summus venerationis testimonio prosequentium. Accedit huc maxima quaedam ejusdem operis opportunitas. Nam quibus temporibus tanta in invidia sunt Religiosorum Ordines, eorumque institutorum noxia aut inutilia civili societati traduci solent, optime cadit ut hominum oculos animosque ad se convertat Cassinense coenobium, vetustissimum illud humanitatis et artium domicilium; atque ab oblivione multorum revocetur ille monachorum in Occidente Pater, cui, magnam partem, hunc suum civilem cultum Europa debet; et
cui, magnam partem, hunc suum civilem cultum Europa debet; et appareat ingeniorum solertiam haudquaquam in alumnis ejus diuturnitate defecisse. Itaque te, dilecte Fili, ceterosque eruditos viros qui, te praeside, rem adeo vestro Ordini et Ecclesiae honorificam curant, libenter ornamus laude, eamque simul tributam volumus sodalibus illis tuis, qui magistro, uti intelligimus, dilecto filio Desiderio Lenz, in re exequenda artificio quodum utuntur, mire in effingenda mystica idoneo; ita ut dignitati et persona et loci egregie satisfaciant. Uti autem bene posita sunt initia, sic sperandum est fore ut cetera consequantur, adjuvante diligentiam operamque vestram bonorum liberalitate. Inter nos divinae opis auspice et
operamque vestram bonorum liberalitate. Inter nos divinae opis auspice et benevolentiae Nostrae singularis testem tibi, Dilecte Fili, aliisque quos supra memoravimus, qui concepta vestra aliquid conferendo promoveant, Apostolicam Benedictionem permanenter in Domino impertimus. Datum Romae apud s. Petrum, die v Februarii anno MDCCCcv, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X. 5. Lettres réorganisant le collège Pio-Latino américain. PIUS PP. X AD PERPETUAM REI MEMORIAM. Sedis Apostolicae providam studiosamque de America Latina curam, cum alia argumenta illustrant, tum in primis testatur multiplex instituta ratio, ut in ea perampla dominici agri parte cultores boni, satis magna copia suppetant. Huc valent aperte ibidem Domus
boni, satis magna copia suppetant. Huc valent aperte ibidem Domus complures alumnis sacri ordinis pietate doctrinaque idonea conformandis: quarum quidem, novis constituendis dioecsesibus, augescit numerus; atque in earum praecipuis facultas praebita melioris notae adolescentibus academicos gradus assequendi. Iam vero in hoc pontificalis providentiae genere facile primas tenet Urbanum Collegium, a decessoribus Nostris fel. rec. Pio IX conditum, Leone XIII amplificatum in sacrae juventutis ex America Latina utilitatem. Etenim adolescentes clericos, bona indole praeditos et animi et ingenii, missos in hanc almam Urbem atque ideo ad ipsum ecclesiasticam eruditionis vitaeque centrum, ibique, advigilante Jesu Christi Vicario, omnibus praesidiis quae disciplinam optimam
ibique, advigilante Jesu Christi Vicario, omnibus praesidiis quae disciplinam optimam deceant, ad sacerdotale munus instructos, nemo non videret, eosdem popularibus suis et ecclesiae patriae admodum salutares debere existere. Equidem, si fructus quidem quos Collegium Pium Latinum Americanum hoc intervallo tulerit, reperiemus rei exitum expectationi egregie respondisse: responsurum autem de cetero vel melius, si quidem paulo diligentius ea, quae in alumnorum delectu sunt servanda, serventur, atque si earum regionum nullus sit posthac Episcopus, quin aliquem suum alumnum in isto Collegio, ipse non parcens impendiis, collocet. Utrum Leo, qui, ad religiosam Americanse Latinae rem rite componendam, Plenarium eorum Episcoporum Concilium Romam coegerat,
Latinae rem rite componendam, Plenarium eorum Episcoporum Concilium Romam coegerat, cum Concilio peracto dimitteret Patres, vehementer eos hortatus est, tanquam viderentur dioecesibus suis consulturi satis, si eidem Collegio pro facultate consulturi. Hi vero, cum exploratam iam ipsi per se haberent hujusce utilitatem Instituti, praeterea tanta Pontificis hortatione permoti, non modo se velle ostenderunt ejus votis satisfacere; sed etiam, ut Concilii Plenarii quod in ipsa Collegii aede esset actum, monumentum exstaret aliquod, magnopere sibi gratum fore significarunt, si Collegium Pontificii titulo honestaretur. Eorumdem sunt illa postulata: ut Socii Societatis Jesu gubernationem Collegii, quam obtinent, ratam in perpetuum obtineant; ut praecipuae sanciantur
Collegii, quam obtinent, ratam in perpetuum obtineant; ut praecipuae sanciantur leges, quibus morum et studiorum disciplina Collegii dirigatur; ut, quoniam Collegii aedes, mutui nomine, Apostolicae Sedi obligatae sunt longe ultraquam pro opibus Collegii liberari hodie queant, benignus Summus Pontifex, sibi et successoribus salvo jure, velit in commodiorem Collegio diem exactionem crediti differre. Nos autem, quum erga Americæ Latinae ecclesias Urbanumque ipsarum Collegium, haud secus ac duo illustres decessores Nostri, plenum paternae caritatis geramus animum, hujus testandae benevolentiae occasionem, quam Venerabiles Fratres ista rogantes offertunt, perlibenter amplectimur. Itaque firma et stabilia jubentes esse, quae de Collegio sive constituendo, sive prolevendo Decessorum
jubentes esse, quae de Collegio sive constituendo, sive prolevendo Decessorum est auctoritate sancitum, atque de eo, quod dictum est, aere alieno edicturi, quo modo Sedis Apostolicae simul et Collegii rationibus consultum esse velimus, his litteris Nos eadem Apostolica auctoritate idem Collegium seu Seminarium Pium Latinum Americanum in Urbe, secundum sacrorum statuta canonum sollemniter erigimus et constituimus, ac Pontificii titulo decoramus, ipsique omnia privilegia et jura quae Seminariis seu Collegiis Pontificiis attribuit solent, attribuimus ad eas leges, quae infra scriptae sunt. I. Munus regendi et moderandi Collegii inclyte Societati Jesu, optime usque adhuc de Collegio meritae, perpetuo committimus. Quocirca Societatis Praepositus
usque adhuc de Collegio meritae, perpetuo committimus. Quocirca Societatis Praepositus e sacerdotibus, qui sibi parent, hos saltem constituet: Rectorem, Ministrum, Subministrum, Economum, Magistrum pietatis, Confessorum quantum opus fuerit, et Praefectorum contuberniis quantum fieri poterit. Idem duos destinabit, alterum hispane, alterum Lusitane doctum, qui alumnos, in patrio sermone litterisque excolendo, ad sacras potissime conciones exerceant. Praeterea volumus ut alumni ne alias Urbis scholas quam Lycei magni Gregorii celebrent. II. Alumni, legitime nati, et valetudine bona sint, et non deformi corpore. Ad haec voluntatem praeferrant exploratam sacerdotalis incanduit vitae, ac non vulgare ingenium discendi studio conjunctum: nec minus eorum debet disciplina amor
ingenium discendi studio conjunctum: nec minus eorum debet disciplina amor et integritas morum constare. III. Alumni non ante cooptandi sunt, quam exhibito testimonio probaverint, se humanitatis et litterarum spatium recte confecisse, ideoque idoneos esse, qui majorum doctrinarum cursum ineant. IV. Liceat, raro tamen et singularibus de causis, adolescentes, natu minores necdum gravibus studiis maturos, in Collegium admittendi, his quidem conditionibus: primum, ut ejusmodi nunquam plus quam decem in Collegio sint; deinde, decimum tertium aetatis annum compleverint; tum, e scholis primordiorum honestum ingenium diligentiaeque testimonium retulerint, iidemque elegantiorum litterarum institutionem cum laude, magis partem, perciperint, itaque Romae possint, quod reliquum sit,
laude, magis partem, perciperint, itaque Romae possint, quod reliquum sit, anno aut summum biennio absolvere; deinde aere ipsi suo vel benigne ab aliis collato, non autem pensionibus seu Capellanis, quae alumnorum causa constitutae sint, sustententur, quos quidem sumptus suppeditatum iri Episcopus suo et successorum nomine, spondeat; postremo Episcopus ne candidatum Romam ad Collegium dimittat, nisi postquam per authenticas litteras fidem Rectori fecerit omnia, quae hoc loco sunt requisita, suppetere, ab eoque cooptationis, quae permissu Cardinalis Patroni facta sit, legitimum documentum acceperit. V. Omnes alumni, ne iis quidem exceptis, qui pensiones seu Capellanias consequuti sint integras, tantum afferre debent pecuniae, quantum
seu Capellanias consequuti sint integras, tantum afferre debent pecuniae, quantum satis erit ad reditum: quae pecunia in thesauro Collegii reponetur, eaque aliam in rem insumi, vel Ordinario probante, non poterit. VI. Omnes suas familiaribus impensis aut de cujusquam beneficio sustentandus erit, nullo pacto inter alumnos recipiatur, nisi praeter Episcopi sui licentiam, syngrapham afferat, qua ipse Episcopus, proprio et successorum nomine, obligationes se suscepisse testetur submissis et grandissi Collegii pecuniam pro alumnodiffamata, si quis eicem hujus propinqui vel alii qui eicem dederunt, eam praestare aut nequiaverint. VII. Universis et singulis Americani Latinæ Episcopis omni opera curandum est, ut in Collegio pensiones
Latinæ Episcopis omni opera curandum est, ut in Collegio pensiones id genus, quae vernaculo sermone Becas dici solent, alumnis sustentandis instituantur, Capellanias eiusmodi, quarum reditus alumni qui fruantur, suae quisque Capellanis fundatorem Deo commendare, quotidie quidem tertiam missarum Rosarii partem rite recitando, in singulos autem menses semel aut sancta de altari libando aut sacerdotes sacrum faciendo, debeant. Pecuniae vero summa cujusque Capellanis constituenda Consilio pontificale Sti Petri administranda tradetur: quod Consilium cum intellectu hujus pecuniae statis temporibus Collegio pensitabit. VIII. Alumni, sive in doctrinae studiis indolentes, sive in cultu pietatis desidiosi, sive qui ea natura eisque moribus exstiterint, ut sodalibus
desidiosi, sive qui ea natura eisque moribus exstiterint, ut sodalibus offensioni et Collegio perturbationi sint, si quidem opportune correpti, non se tamen emendarint penitus, ex Collegio sine dilutione expellantur. Expellendi potestatem Rector obtineat; is tamen in causis singulis, ut rite se pro tanta rei gravitate gerat, moderatores Collegii ceteros in consilium adhibebit. IX. Alumnis qui, semel et iterum facto periculo, academicos gradus in Lyceo magno Gregoriano adipisci nequiverint, minime licebit, sine Nostra aut successorum Nostrorum venia, in aliquo Americanæ Latinae gymnasii aut alibi tertium periclitari. X. Integrum Rectori erit sinere, ut alumni qui studiorum cursum absolverint, in Collegio dies aliquot,
ut alumni qui studiorum cursum absolverint, in Collegio dies aliquot, non plus triginta, ante reditum in patriam, morentur; obnoxii tamen etiam tum Collegii legibus et moderatorum auctoritati. XI. Rector quotannis de disciplinae rationibus, de moribus alumnorum, de rei familiaris conditione accuratam descriptionem duplici exemplo conficiet; quorum alterum, Cardinali Patrono, alterum, cui quidem idem Cardinalis subscripserit, Nobis et successoribus Nostris deferet. Idem ad omnes Americani Latinae Episcopos, praeter descriptionem ejusmodi summatim factam, aliam de alumnis cujusque peculiarem mittet. Hanc decernimus et statuimus, contrariis non obstantes quibuscumque. Item quae in utilitatem Collegii œconomicam vel a Decessoribus Nostris vel a Nobis decreta et
œconomicam vel a Decessoribus Nostris vel a Nobis decreta et statuta sunt, eas confirmamus rataque habemus. Quod vero ad domesticam disciplinam pertinet, Collegii moderatoribus mandamus, ut ejus temperandum rationem, collatis consiliis cum Cardinali Patrono et cum Praeposito Societatis Jesu, opportune retractent, eamque retractatam Nobis probandam atque auctoritate jussuque Nostro stabiliendam offerant. Reliquum est, ut omnes, quoscumque haec causa attingit, non solum quae praescripta a Nobis hic sunt, religiose servent, quod minime dubitamus, sed etiam ex eisdem prescriptionibus nitantur quam fiscalissimos fructus elicere, quod magnopere hortamur. Itaque religiosi viri, quorum vigilantiae et curis tot sunt Americanarum Ecclesiarum spes concurrelitæ, non satis
et curis tot sunt Americanarum Ecclesiarum spes concurrelitæ, non satis habebunt, alumnos, apud se tanquam in umbraculis diligenter excoluisse; verum eosdem iam in solem atque pulverem eductos, et trans Oceanum in sacris muneribus desudantes, pergent consiliis, hortamentis, omni denique amoris officio adjuvare universos. Hii vicissim dociles se bonis patriis dabunt, et hanc maxime eis itemque Apostolicae Sedi studebent referre gratiam, ut illorum disciplina multum profecisse videantur. Episcopi vero in dies melius ostendent, hoc suum Collegium sibi non minus esse cordi quam Nobis, qui, certe, ipsorum praecipue causa, habemus carissimum: ideoque ad ejus stabilitatem et incrementum nitentur, quantum quisque poterit, conferre.
ad ejus stabilitatem et incrementum nitentur, quantum quisque poterit, conferre. Deprecante Maria labis nescia, cujus in tutela Collegii est, faveat optatis Nostris divina benignitas; atque auxiliorum ejus sit auspice Apostolica benedictio, quam omnibus, quos memoravimus, universaeque Americani Latinae per manter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die xiv Martii anno MDCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIVS PP. X. 6. Lettre pour le centenaire de l'œuvre de ce Ponte rotto. DILECTIS FILIIS RICHARDO SCHULLER MODERATORI TEMPORARIO ET ALIIS IN YEDIBUS PONTIANIS ET CETERIS SACERDOTIBUS EIDEM ASCETERIO ADDICTIS. PIVS PP. X. Dilecti Filii, salutem et Apostolicam benedictionem. Proximi, ut accepimus, dies