jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
dans un recueil approuvé comme tel. La conclusion est donc que les textes insérés par Gratien dans son Décret n'ont d'autre valeur canonique et officielle que celle dont ils jouissent par eux-mêmes, indépendamment de leur insertion. C'est un principe qu'il ne faut pas perdre de vue dans les études canoniques, surtout quand on s'occupe de l'histoire des institutions et des lois ecclésiastiques. D'autre part, on demeurerait au-dessous de la vérité en n'accordant au Décret de Gratien aucun degré d'autorité publique et en le réduisant à celle qu'il avait pu recevoir de son auteur. Une œuvre acceptée comme texte d'enseignement par
de son auteur. Une œuvre acceptée comme texte d'enseignement par toutes les Universités ; une œuvre où tant de générations ont puisé la science canonique, qui fut commentée et glosée par tant d'illustres maîtres ; une œuvre que les Papes ont citée, corrigée, éditée, et qui constitue la première partie du Corpus Juris de l'Église catholique; cette œuvre est plus qu'un recueil purement privé. Sans doute, il est difficile, impossible même de préciser; d'autant plus que nos législations actuelles ne nous fournissent aucun point de comparaison. Disons du moins que le Décret de Gratien a joui comme Manuel de l'enseignement
le Décret de Gratien a joui comme Manuel de l'enseignement du droit canonique, d'une autorité d'usage, pleinement reconnue et agréée par l'autorité souveraine ecclésiastique (i). Quelle que fût sa valeur, l'œuvre de Gratien ne pouvait être définitive; bien plus, elle portait avec elle les signes d'une œuvre de transition. On ne pouvait laisser longtemps dans le même livre les textes de lois et le travail personnel d'un auteur qui en tirait un exposé systématique du droit ecclésiastique. Les textes, gardant leur valeur législative, devaient être complétés par de nouveaux recueils et demeurer le patrimoine commun de tous les canonistes; et
et demeurer le patrimoine commun de tous les canonistes; et le travail personnel d'élaboration scientifique du droit, repris et amplifié par les successeurs de Gratien, devait constituer des ouvrages entièrement distincts des lois, tant anciennes que récentes. Tel est aussi le dédoublement significatif auquel nous assistons aussitôt après la publication du Décret et son adoption par l'École de Bologne. Quoique étroitement rattachés au Décret par leur forme de glose ou de commentaire, les travaux des premiers disciples du Maître en sont cependant distincts. Ils se réfèrent aux textes; ils ne les insèrent pas; leur œuvre est nettement séparée du code,
les insèrent pas; leur œuvre est nettement séparée du code, si imparfait qu'il fût, sur lequel ils travaillaient ; et cette séparation entre les travaux systématiques des décrétistes et leur Code va en s'accentuant de plus en plus. De même, quand on éprouva le besoin de compléter le recueil du Maître par les textes postérieurement émanés de l'autorité législative (et l'on sait quelle en était alors l'activité), on les recueillit séparément, sans y joindre aucun travail de concordance ni d'explication; les dits des canonistes, suite et amplification des Dicta Gratiani, en furent totalement séparés. Et ainsi on s'avançait vers les
en furent totalement séparés. Et ainsi on s'avançait vers les premières collections officielles, les Quatre Collections et les Décrétales de Grégoire IX ; ces recueils, pour n'être pas encore un Code canonique suivant la formule moderne, en étaient cependant moins éloignés que le Décret, et allaient constituer un nouveau progrès. (A suivre.) A. BOUDINION. ACTA SANCTAE SEDIS I. — ACTES DE SA SAINTETÉ 1. Encyclique sur l'enseignement de la doctrine chrétienne. SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI PII DIVINA PROVIDENTIA PAPAE LITTERAE ENCYCLICA AD SACROS UNIVERSI CATHOLICI ORBIS ANTISTITES DE CHRISTIANA DOCTRINA TRADENDA. VENERABILISSIMIS FRATRIBUS PATRIARCHIS, PRIMATIBUS, ARCHIEPISCOPIS, EPISCOPIS, ALIISQUE LOCORUM ORDINARIIS CUM
VENERABILISSIMIS FRATRIBUS PATRIARCHIS, PRIMATIBUS, ARCHIEPISCOPIS, EPISCOPIS, ALIISQUE LOCORUM ORDINARIIS CUM APOSTOLICA SEDIS PACEM ET COMMUNIONEM HABENTIBUS PIUS PP. X. VENERABILES FRATRES, SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM. Acerbo nimis ac difficile tempore ad supremi pastoris munus, in universum Christi gregem gerendum, arcanum Dei consilium tenuitatem Nostram evexit. Inimicus namque homo sic gregem ipsum jam diu obambulat vaferrimaqua insidiatur astutia, ut nunc vel maxime illud factum esse videatur, quod senioribus Ecclesiae in Ephesi praenuntiabat Apostolus : Ego scio quoniam intrabunt lupi rapaces in vos, non pastantes gregem (i). Cujus quidem religiosae rei inclinationis, quicumque adhuc divinae gloriae studio feruntur, causas rationemque inquirunt, quas
quicumque adhuc divinae gloriae studio feruntur, causas rationemque inquirunt, quas dum alii alias afferunt, diversas, pro sua quisque sententia, ad Dei regnum in his terris tutandum restitundumque sequuntur vias. Nobis, Venerabiles Fratres, quamvis cetera non respuamus, iis maxime assentiendum videtur, quorum judicio et praesentem animorum remissionem ac veluti imbecillitas, quaeque inde gravissima oriuntur mala, ex divinarum ignoratione rerum praecipue sunt repetenda. Congruit id plane cum eo quod Deus ipse per Oseam prophetam dixit: Et non est scientia Dei in terra. Maledictum, et mendacium, et homicidium, et furum, et adulterium inundaverunt, et sanguis sanguinem tetigit. Propter hoc lugebit terra, et infirmabitur
et sanguis sanguinem tetigit. Propter hoc lugebit terra, et infirmabitur omnis qui habitat in ea. Et re quidem vera, aestimante hac nostra esse quamplurimos, in christiano populo, qui in summa ignoratione eorum versentur quae ad salutem aeternam nosse oportet, communes, et proh dolor! non solum lae, sunt querimoniae. — Quum vero christianum dicimus populum, non plebem tantum aut sequioris coetus homines significamus qui, saepenumero aliquam ignorantiae excusationem ex eo admittunt quod imitium dominorum imperio cum pareant, vix sibi suisque temporibus servire queunt : sed illos etiam et maxime, qui etsi ingenio cultuque non carent, profana quidem eruditione affatim pollent, ad
ingenio cultuque non carent, profana quidem eruditione affatim pollent, ad religionem tamen quod attinet, temere omnino atque imprudenter vivunt. Difficile dictu est quam crassis in saepe tenebris obvolvantur; quodque magis dolendum est, in ipsis tranquille jacent! De summo rerum omnium auctore ac moderatore Deo, de christianae fidei sapientia nulla ferre ipsis cogitatio. Hinc vero nec de Verbi Dei incarnatione. nec de perfecta ab ipso humani aeneris restauratione quidquam norunt; nihil de Gratia, quae potissimum est adjumentum ad aeternorum adeptionem, nihil de Sacrificio augusto aut de Sacramentis, quibus gratiam ipsam assequimur ac retinemus. Peccato autem quid nequit, insit, quid turpitudinis, nullo
ac retinemus. Peccato autem quid nequit, insit, quid turpitudinis, nullo pacto aestimatur; unde nec ejus vitandi nec deponendi sollicitudo ulla: sicque ad supremum usque diem venitur, ut sacerdos, ne spes absit salutis, extremam agendi viam animam momenta quae fovendae maxime caritati in Deum impendi oporteret, edocendo summatim religionem tribuat; si tamen, quod fere usu venit, usque adeo culpabili ignorantia morientem non laboret ut et sacerdotis operam supervacaneam arbitretur et, minime placato Deo, tremendam aeternitatis viam securum ingrediendo putet. Unde merito scripsit Benedictus XIV, decessor Noster: Illud affirmantes, magnam eorum partem qui cernis suppliciis damnatur, eam calamitatem perpetuo subire ob ignorantiam
qui cernis suppliciis damnatur, eam calamitatem perpetuo subire ob ignorantiam superiorum fidei, quae scire et credere necessario debent ut inter electos cooptentur. Haec quum ita sint, Venerabiles Fratres, quid, quaeso, mirabimur, si tanta sit modo in qua dies augescat, non inter barbaras inquam nationes, sed in ipsis gentibus quae christiano nomine feruntur, corpora morum et consuetudinum depravatio? Paulus quidem apostolus ad Ephesios scribens hanc edicebat: Fornicatio autem, et omnis immunditia, aut avaritia, nec nominetur in vobis, sicut decet sanctos; aut turpitudo, aut stultiloquium. At vero sanc. timonue huic ac pudori cupiditatum moderationem divinarum rerum sapientiae fundamentum posuit: Videte itaque, fratres,
cupiditatum moderationem divinarum rerum sapientiae fundamentum posuit: Videte itaque, fratres, quam caute ambulatis: non quasi insipientes, sed ut sapientes..... Propterea nolite fera imprudentes, sed intelligentes qua sit Voluntas Dei. Et plane id merito. Voluntas namque hominis inditum ab ipso auctore Deo honesti rectique amorem, quo in bonum non adumbratum sed sincerum veluti rapiebatur, vix retinet adhuc. Corruptela prima verse labis depravata, ac Dei factoris sui quasi oblita, eo affectum omnem convertit ut diligat vanitatem et querat mendacium. Erranti igitur pravisque obesecatas cupiditatibus voluntati duce opus est qui monstret viam, ut male clesertas repetat justitiae solemnitas. Dux autem, non aliunde quesitis,
male clesertas repetat justitiae solemnitas. Dux autem, non aliunde quesitis, sed a natura comparatus, mens ipsa est: quae si germana careat luce, divinarum nempe rerum notitia, illud habebitur, quod caecus caeco ducatum praestabit et. ambo in foveam cadent. Sanctus rex David, cum Deum de veritatis lumine laudaret quod menti hominum indidisset: Signatum est, aiebat, super nos lumen vultus tui, Domine. Quid porro ex hac largitione luminis sequatur, addidit inquiens: Dedisti luctitiam in corde meo; luctitiam videlicet, qua dilatatum cor nostrum viam mandatorum divinorum currat. Quod revera ita esse facile consideranti patet. Deum namque ejusque infinitas quas perfectiones nominamus, longe exploratius,
patet. Deum namque ejusque infinitas quas perfectiones nominamus, longe exploratius, quam naturae vires scrutentur, christiana nobis sapientia manifestat. Quid porro? Jubet hanc scientiam summo ipsum Deum officio fidei nos revereri, quae mentis est, spei quas voluntatis, caritatis quae cordis: sicque totum hominem supremo illi Auctori ac Moderatori mancipat. Similiter una est Jesu Christi doctrina, qua germanam praestabilemque hominis aperit dignitatem, quippe qui sit filius Patris coelestis qui in coelis est, ad imaginem ejus factus cumque eo aeternum beatque victurus. At vero ex hac ipsa dignitate ejusdemque notitia infert Christus debere homines se amare invicem ut fratres, vitam hic degeere ut
homines se amare invicem ut fratres, vitam hic degeere ut lucis filios decet, non in comessationibus, et ebrietatibus; non in cubilibus, et impudicitiis; non in contentione, et aemulatione; jubet pariter omnem sollicitudinem nostram proiecere in Deum, quoniam ipsi cura est de nobis; jubet tribuere egenis, benefacere iis qui nos oderunt, salutares animi utilitates fluxis hujus temporis bonis anteponere. Ne autem omnia singulalim attingamus, nonne ex Christi institutione homini superbius audenti demissio animi, quae verae gloriae origo est, suadetur ac praecipitur? Quicumque... humiliaverit se..., hic est mayor in regno caeli. Ex ea prudentiam spiritus docemur, qua prudentiam carnis caveamus; justitiam, qua
ea prudentiam spiritus docemur, qua prudentiam carnis caveamus; justitiam, qua jus tribuamus cuique suum; fortitudinem, qua parati simus omnia perpeti, erectoque animo pro Deo sempiternaque beatitate patiamur; temperantiam denique, qua vel pauperiem pro regno Dei adamemus, quin et in ipsa cruce gloriemur, confusione contempta. Statigitur, ab christiana sapientia, non modo intellectum nostrum mutuari lumen quo veritatem assequatur, sed voluntatem etiam arduorem concipere quo evehamur in Deum cumque eo virtutis exercitatione jungamur. Longe equidem absumus ut ex his asseramus pravitiam animi corruptionemque morum non posse cum religionis scientia conjungi. Utinam non id plus nimio probarent facta! Contendimus tamen, ubi crassae ignorantiae
id plus nimio probarent facta! Contendimus tamen, ubi crassae ignorantiae tenebris sit mens circumfusa, nullatenus posse aut rectam voluntatem esse aut mores bonos. Apertis namque oculis si quis offendit, poterit ille sane per rectum tutoque itinere declinare: qui tamen caecitate laborat, huic periculum certe quidem imminet. Adde porro: corruptionem morum, si fidei lumen penitus non sit extinctum, spem facere emendationis; quod si utrumque jungitur et morum pravitas et fidei ob ignorationem defectio, vix erit medicina locus patetque ad ruinam via. Quum igitur ex ignorantia religionis tam multa tamque gravia clamentur damna; alia vero ex parte, quum tanta sit religiosa institutionis
damna; alia vero ex parte, quum tanta sit religiosa institutionis necessitas atque utilitas, frustra enim Christiani hominis officia impleturus speratur qui illa ignoret; jam ulterius inquirendum venit cuius dum sit perniciosissimam hanc ignorantiam cavere mentibus, adeoque necessaria scientia animos imbuere. Quae res, Venerabiles Fratres, nullam habet coletationem: gravissimum namque id munus ad omnes pertinet quotquot sunt animarum pastores. Hi sane, ex Christi pracepto, creditas sibi oves agnoscere tenentur ac pasce: pascere autem hoc primum est, docere; Dabo vobis, sic nempe Deus per Jeremiam promittebat, pastores juxta cor meum, et pascere vos scientia et doctrina. Unde et Apostolus Paulus aiebat: Non...
vos scientia et doctrina. Unde et Apostolus Paulus aiebat: Non... misit me Christus baptizare, sed evangelizare, indicans videlicet primas eorum partes qui regenda aliqua modo Ecclesiae sunt positi, esse in instituendis ad sacra fidelibus. Cujus quidem institutionis laudes persequi supervacaneum ducimus, quantique ea sit apud Deum ostendere. Certa miseratio, quam pauperibus ad levandas angustias tribuimus, magnam a Deo habet laudem. At longe majorem quis neget habere studium et laborem, quo, non fluxas corporibus utilitates, sed aeternas animis docendo monendoque conciliamus? Nihil profecto optatius, nihil gratius queat Jesu Christo animarum servatori accedere, qui de se per Isaiam professus est: Evangelizare pauperibus
accedere, qui de se per Isaiam professus est: Evangelizare pauperibus misit me. Hic tamen praestat, Venerabiles Fratres, hoc unum consectari atque urgere, nullo sacerdotem quemlibet graviori officio teneri, nullo arctiori nexu obligari. Etenim in sacerdote ad vitae sanctimoniam debere scientiam adjicit, quis neget? Labia sacerdotis custodient scientiam. Atque illam reapse severissime Ecclesia requirit in iis qui sint sacerdotio initiandi. Quorsum id vero? Quia scilicet ab eis divinae legis notitiam christiana plebs expectat, illosque ad eam impertiendam destinat Deus: Et legem requirent ex ore ejus: quia angelus Domini exercituum est. Quamobrem Episcopus, in sacra initiatione, sacerdotii candidatos alloquens: Sit, inquit, doctrina
Episcopus, in sacra initiatione, sacerdotii candidatos alloquens: Sit, inquit, doctrina vestra spiritualis medicina populo Dei; sint providi cooperatores ordinis nostri; ut in lege sua die ac nocte meditantes, quod legerint credant, quod crediderint doceant. Quod si nemo est sacerdos ad quem haec non pertineant, quid porro de illis censebimus; qui nomine ac potestate curionum aucti, animarum rectoris munere vi die nitatis et quodam quasi pacto inito funguntur? Hi quodammodo pastoribus et doctoribus sunt accensendi, quos dedit Christus ut fideles iam non sint parvuli fluctuantes et circumferantur omni vento doctrinae in nequitia hominum, veritatem autem facientes in caritate, crescant in illo
nequitia hominum, veritatem autem facientes in caritate, crescant in illo per omnia, qui est caput Christus. Quapropter sacrosancta Tridentina Synodus, cum animarum pastoribus agens, officium eorum hoc primum et maximum esse constituit, christianam plebem docere. Hinc jubet illos, dominicis saltem diebus festisque sollemnioribus, de religione ad populum dicere, sacri vero Adventus tempore et Quadragesimae quotidie, vel saltem ter in hebdomada. Neque id modo: addit namque teneri parochos, cisdem saltem dominicis festisque diebus, per se vel per alios, in fidei veritatibus erudire pueros, eosque ad obedientiam in Deum ac parentes instituere. Quum vero sacramenta fuerint administranda, praecipit ut qui sunt suscepturi,
Quum vero sacramenta fuerint administranda, praecipit ut qui sunt suscepturi, de eorumdem vi facili vulgarique sermone doceantur. Quas sacrosanctae Synodi praescriptiones Benedictus XIV, predecessor Noster, in sua Constitutione Etsi minime, sic brevi complexus est ac distinctius definivit: Dile potissimum onera a Tridentina Synodo curatoribus animarum sunt imposita: alterum, ut festis diebus de rebus divinis sermones ad populum habeant; alterum, ut pueros et rudiores quosque divinae legis fideique rudimentis informent. - Iure autem sapientissimus Pontifex duplex hoc officium distinguit, sermonis videlicet habendi, quem vulgo Evangelii explicationem vocitant, et christianae doctrinae tradendae. Non enim forte desint qui, minuendi laboris cupidi, persuadeant sibi
Non enim forte desint qui, minuendi laboris cupidi, persuadeant sibi homiliam pro catechesi esse posse. Quod quam putetur perperam, consideranti patet. Qui enim sermones de sacro Evangelio habetur, ad eos instituitur, quos fidei elementis imbutos jam esse oportet. Panem diceres, qui adultis frangatur. Catechetics contra est institutio illud est quod Petrus Apostolus concupiscit sine dolo a fidelibus volebat, quasi a modo infanti-s infantibus. Hoc scilicet catechistae munus est, veritatem aliquam tractandam suscipere vel ad fidem vel ad christianos mores pertinentem, eamque omni ex parte illustrare: quoniam vero emendatio vitae finis docendi esse debet, oportet catechistam comparationem instituere ea inter quae
docendi esse debet, oportet catechistam comparationem instituere ea inter quae Deus agenda praescribit quaeque homines reapse agunt; post haec, exemplis opportune usum; quae vel in Scripturis sacris, vel ex Ecclesiastica historia, vel ex sanctorum virorum vita sapienter hauserit, suadere auditores eisque, intento veluti digito, demonstrare quo pacto componant mores; finem denique hortando facere, ut qui adstant horreant vitia ac declinent, virtutem sectentur. Scimus equidem eiusmodi tradendae christianae doctrinae munus haud paucis invidiosum esse, quod minoris vulgo aestimetur nec forte ad popularem laudem captandam aptum. Nos tamen hoc esse judicium eorum censemus, qui levitate magis quam veritate ducuntur. Oratores profecto sacros,
censemus, qui levitate magis quam veritate ducuntur. Oratores profecto sacros, qui sincero divinae gloriae studio, vel vindicandae tuendae fidei, vel Sanctorum laudationibus dent operam, probandos esse non recusamus. Verum illorum labor labora alium praevium desiderat, scilicet catechistarum; qui si deest, fundamenta desunt, atque in vanum laborant qui aedificant domum. Nimium sepe orationes ornatissimae, quae confertissimae concionis plausu excipiuntur, hoc unum assequuntur ut pruriant auribus; animos nullatenus movent. E contra catechistica institutio, humilis quamvis et simplex verbo, illud est de quo Deus ipse testatur per Isaiam: Quomodo descendit imber, et nixus de coelo, et illuc ultra non revertitur, sed inebriat terram,
de coelo, et illuc ultra non revertitur, sed inebriat terram, et infundit eam, et germinare eam facit, et cla-mum semen seminanti, et panem comedenti: sic erit. verbum meum quod egredietur de ore meo: non revertetur ad me vacuum, sed faciet cunctaque quaecumque volui, et prosperabitur in his ad quae misi illud. — Similiter arbitrandum putamus de sacerdotibus his qui, ad religionis veritates illustrandas, libros operosos conscribunt; digni plane qui ideo commendatione multa exornentur. Quotus tamen quisque est, qui ejusmodi volumina verset, fructumque inde hauriat auctorum labori atque optatis respondentem? Traditio autem christianae doctrinae, si rite fiat, utilitatem audientibus nunquam non
autem christianae doctrinae, si rite fiat, utilitatem audientibus nunquam non affert. Etenim (quod ad inflammandum studium ministrorum Dei iterum advertisse juvabit) ingens modo eorum est numerus atque in dies augetur, qui de religione omnino ignorant, vel eam tantum de Deo christianaeque fidei notitiam habent, quae illos permittat, in media luce catholicae veritatis, idololatrarum more vivere. Quam multi eheu! sunt, non pueros dicimus, sed adulta, quin etiam senes aetate, qui praecipua fidei mysteria nesciant prus; qui Christi nomine audito, respondeant: Quis est ut credam in eum? — Hinc odia in alios struere ac nutrire, pactiones conflare iniquissimas inusta negotiorum procurationes gerere,
struere ac nutrire, pactiones conflare iniquissimas inusta negotiorum procurationes gerere, aliena gravissimo onere o, cupare, aliaque id genus flagitiosa haud sibi vitio ducunt. Hinc Christi legem ignorantes, quae non modo turpia damnat facinora, sed et ea cogitare scienter atque optare; etsi forte, qualibet tempore de causa, obsceonis voluptatibus fere abstinent, inquinatissimas tamen cogitationes, nulla sibi religione injecta, suscipiunt, iniquitates super capillos capitis multiplicantes. — Haec porro iterasse juvat, non in agris solum vel inter miseram plebeculam occurrunt, verum etiam ac forte frequentius inter homines amplioris ordinis, atque adeo apud illos quos inflat scientia, qui vana freti eruditione religionem riderent posse
quos inflat scientia, qui vana freti eruditione religionem riderent posse autumant et quæcumque quidem ignorant, blasphemant. Jam, si frustra sementis ex terra speratur quae semen non exciperit, quis demum bene moratas progenies expectes, si non tempore fuerint christianae doctrinae institutae? — Ex quo colligimus jure, quum fides id aetatis usque eo languerit ut in multis pene sit intermortua, sacras catechesis tradenda officium vel negligentius persolvi, vel praetermitti omnino. Perperam enim ad habendam excusationem quis dixerit, esse fidem gratuito munere donatam nobis atque in sacro baptismate cuique inditam. Equidem utique quotquot in Christo baptizati sumus fidei habitu augebar, sed divinissimum hoc
in Christo baptizati sumus fidei habitu augebar, sed divinissimum hoc semen non ascendit... et facit ramos magnos permissum sibi ac veluti virtute insita. Est et in homine, ab exortu, intelligentia vis : ea tamen materno indiget verbo, quo quasi excitata in actum, ut aiunt, exeat. Haud aliter christiano homini accidit, qui, renascens ex aqua et Spiritu Sancto, conceptam secum affert fidem; eget tamen Ecclesiae institutione, ut ea alia avertere vel quovis possit fructumque ferre. Idcirco Apostolus scribat: Fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi; institutionis autem necessitudinem ut ostenderet, addit: Quomodo... audient sine praedicante? Quod si ex his usque
addit: Quomodo... audient sine praedicante? Quod si ex his usque explicatis, religiosa populi eruditio quanti momenti sit ostenditur, cursus Nobis quam quod maxime esse oportet ut Doctrinae sacrae praceptio, qua, ut Benedicti XIV praecessoris Nostri verbis utamur, ad Dei gloriam et ad animarum salutem nihil utilius est institutum, vigeat semper, aut, sicubi neglgitur, restituatur. — Volentes igitur, Venerabiles Fratres, huic gravissimo supremi apostolatus officio satisfacere, atque unum paremque morem in re tanta ubique esse, suprema Nostra auctoritate, quae sequuntur, in dioecesibus universis observanda et exequenda constituimus districteque mandamus. I. — Parochi universi, ac generatim quotquot animarum curam gerunt, diebus dominicis
Parochi universi, ac generatim quotquot animarum curam gerunt, diebus dominicis ac festis per annum, nullo exceptio, per integrum horum spatium, puerulos et puellas de iis quae quisque credere agere debeant ad salutem adipiscendam, ex catechismi libello erudiant. II. — Imitate, statis anni temporibus, puerulos ac puellas ad Sacramenta Poenitentiae et Confirmationis rite suscipienda preparant, continenter per dies plures institutione. III. — Item, ac peculiari omnino studio, feriis omnibus Quadragesima atque aliis, si opus erit, diebus post festa Paschalia, aptis praceptionibus et hortationibus adolescentulos et adolescentulas sic instruant ut sancte primum de altari libenter. IV. — In omnibus et singulis paroeciis