jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
servato decreto Sacrae Rituum Congregationis. Denique concedimus ut sollemnia Beatificationis Venerabilis Dei Famuli Gasparis del Bufalo in Urbe Nostra, districtu ejus ac supradictis templis celebrentur ad normam decreti seu instructionis Sacrae Rituum Congregationis die xvi Decembris MDCCCII de triduo intra annum a Beatificatione sollemniter celebrando, quod quidque statis legitima Auctoritate diebus fieri Praecipimus intra annum postquam eadem sollemnia in Basilica Vaticana fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et ordinationibus Apostolicis ac decretis de non cultudine ceterisque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut harum litterarum exemplis etiam impressis, dummodo manu Secretarii dictae Rituum Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus in
Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus in decisionibus etiam judicialibus fides habeatur quae Nostra Voluntatis significationi hisce literis extensis habeatur. Datum Romae apud S. Petrum sub annulo Piscatoris die xxix Augusti MCMIV, Pontificatus Nostri Anno secundo. ALOISIUS Card. MACCHI. 2° Oraison jaculatoire indulgencieuse. PIUS PP. X. Ad perpetuam rei memoriam. Cum Nobis nihil antiquius est nec suavius quam ut per universum terrarum orbem fidelium pietas erga Sacratissimum Cor Jesu propagetur, amplificetur, votis annuentes dilecti filii Aloisii Palliola Sacerdotis e Congregatione SSmi Redemptoris et Rectoris Pontificalis Ecclesiae Sancti Joachimi de Urbe, in qua erecta existit Archisodalicus Eucharistici Cordis
Joachimi de Urbe, in qua erecta existit Archisodalicus Eucharistici Cordis Jesu, de Omnipotentis Dei misericordia ac Beati Petri et Pauli Apostolorum Ejus auctoritate confisi, per praesentes omnibus et singulis fidelibus ex utroque sexu ubique terrarum existentibus, quoties juxta exemplar quod in Tabulario Secretarii Nostrae Brevium asservari jussimus, quocumque idiomate, dummodo versio sit fidelis, contrito saltem corde recitaverint hanc jaculatoriam precem : « Adorons, remercions, supplions et consolons avec Marie Immaculée le tres sacré et tres aimé Coeur Eucharistique de Jesus », toties de numero poenitentialium in forma Ecclesiae consueta clucentos dies expungimus. Iis vero qui per solidum annum quotidie semel
dies expungimus. Iis vero qui per solidum annum quotidie semel saltem jaculatoriam piam precem pie recitaverint ac festivitate Immaculatae Virginis Deiparae Conceptionis vere poenitentes et confessi ac S. Communionem refecti quodvis templum publicum sive sacellum visitant, ibique pro Christianorum Principum concordia, haeresum extirpatione, peccatorum conversione ac S. Matris Ecclesiae exaltatione pias ad Deum preces effundant, plenariam omnium peccatorum suorum indulgenter et remissionem misericorditer in Domino concedimus. Largimur insuper fidelibus iisdem si malint, liceat plenaria et partialibus hisce indulgentiis vita functorum labem poenasque expiare, contrariis non obstantibus quibuscumque. Praesentibus perpetuo valituris. Volumus autem ut praesentium authenticum exemplar transmittatur ad Sacram Congregationem
Volumus autem ut praesentium authenticum exemplar transmittatur ad Sacram Congregationem Indulgentiis sacrisque Reliquiis praepositam, alioquin praesentes nullae sint. Datum Romae apud S. Petrum sub annulo Piscatoris die xix Decembris MCMIV, Pontificatus Nostri anno Secundo. Pro Domino Carel. MACCHI, N. MARINI, Substitutus. Praesentium Litterarum authenticum exemplar transmissum fuit ad hanc S. Congr. Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositam. In quorum fidem, etc. Datum Romae ex Secretaria ejusdem S. Congr., die 19 Decembris 1904. JOSEPHUS M. Can. COSELLI, Substitutus. 3. La Fédération apostolique du Zanguebar méridional érigée en dicariat. LEO PP. XIII. Ad perpetuam rei memoriam. Romani Pontifices, qui suprema sibi divinitus commissa in
rei memoriam. Romani Pontifices, qui suprema sibi divinitus commissa in universam Ecclesiam auctoritate pollent, catholicas Missiones, quibus fidei concreditur incrementum, alacri jugiter studio provehere, et his quas aucto Christifidelium numero caeteris praestare norint, peculiaria jura pro re ac tempore addere consueverunt. Quum autem compertum habeamus, Missionarios Congregationis Redemptorinse a sancta Octilia nuncupatae, quibus commissa est cura evangelizandi Praefecturam Apostolicam Zanguebariae meridionalis in Africa orientali, ita munus apostolicum explesse, ut, divina favente gratia, brevi tempore per Praefecturam late Dei verbum disseminassent, plures erexissent stationes, atque haud parvum incolarum numerum Christi jugo submississent, unde merito firmior exurgit spes uberioris in posterum rei
submississent, unde merito firmior exurgit spes uberioris in posterum rei catholicae incrementi, per opportunum duximus, omnibus rei momentis sedulo perpensis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus neciotis Propagandae Fidei praepositis, Apostolicam eamdem Praefecturam ampliore titulo ac privilegiis cohonestare. Quare omnes et singulos, quibus his Nostrae Litterae favent, a quibusvis excommunicationis et interdicti, aliisque ecclesiasticis sententiis, censuris et jactus, si quas forte incurrerint, hujus tantum rei gratia absolventes et absolutos fore censentes, motu proprio atque ex certa scientia et matura deliberatione Nostris, de Apostolicae potestatis plenitudine, praesentium vi, Praefecturam Apostolicam Zanguebariae meridionalis in Africa orientali, servatis admodum quibus in
Apostolicam Zanguebariae meridionalis in Africa orientali, servatis admodum quibus in praesentiarum circumscribitur confiniis, ac nomine retento Zanguebariae meridionalis, in Vicariatum Apostolicum cum omnibus et singulis juribus, honoribus, privilegiis, indultis, quae ad hujusmodi Vicariatus Apostolicos pertinent, erigimus et instituimus. Decernentes has Litteras Nostras firmas, validas et efficaces existere et fore, suosque plenarios et integros effectus sortiri et obtinere, illisque ad quos spectat et spectare poterit in omnibus et per omnia plenissime suffragari, sicque in praemissis per quoscumque judices ordinarios et delegatos judicari et definiri debere, atque irritum et inane si secus super his a quoquam quavis auctoritate, scienter vel ignoranter, conigere
super his a quoquam quavis auctoritate, scienter vel ignoranter, conigere attentari. Non obstantibus Nostra et Cancellaria Apostolica regula de jure quaesito non tollendo, aliisque Constitutionibus et ordinationibus Apostolicis caeterisque contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud S. Petrum, sub annulo Piscatoris, die XV Septembris MDCCCCII, Pontificatus Nostri anno vicesimo quinto. A. Card. MACCHI. III. — S. C. CONSISTORIALE. ANCONITAN. et HUMAN. (Ancone et Umana). — Elevatio ad dignitatem archiepiscopalem honoris causa. Honoribus et privilegiis cumulare civitates tum incolarum frequentia tum nobilitate conspicuas, eas praesertim quae ab aetate Apostolica christianam fidem amplexatae sunt constanterque retinuere, atque episcopali sede sunt insignitae, fuit semper Romanorum
constanterque retinuere, atque episcopali sede sunt insignitae, fuit semper Romanorum Pontificum sollicitudo. Quod quidem ideo ipsi peregerunt, ut et virtuti honorem debitumque tribuerent praemium, et populos ad meliora aemulanda charismata allicerent. Iam vero inter civitates, civium non solum copia sed christianae pietate illustres, merito est accensenda civitas graeco nomine Ancon seu Ancona dicta, a Syracusanis Dionysii tyrannicide fugientibus, Strabone teste, in littore Adriatici maris, in sinu qui a Sancto Cyriaco in praesens nuncupatur, condita, cujus cives nunc ad sexaginta fere millia numerantur; urbs totius Piceni facile princeps, ad quam ex omnibus hujus regionis partibus, quandoque etiam ex finitimis cives conveniunt
omnibus hujus regionis partibus, quandoque etiam ex finitimis cives conveniunt sive ad civilia sive etiam ad ecclesiastica pertractanda negotia. Hujus urbis sub romanis imperatoribus opes, Trajani imperatoris portus et arcus eidem dicatus, aliaque quae adhuc supersunt monumenta testantur. Nec mediatetate Anconitanse civitatis gloria imminuta est, uti obsessiones contra Gothorum et Saracenorum incursus, et victorias de Friderici cognomento Barbarossa Germanici imperatoris copiis partem praeclare ostendunt. Anconitana Ecclesia et ipsa vetustissima est, cum sua primordia ad aetatem referat Apostolicam. Revera Sanctus Augustinus, de Anconitanse Ecclesiae origine loquens, eam paulo post Sancti Stephani martyrium constitutam testatur; idemque, in Hippone ad suos fidelis sermonem
martyrium constitutam testatur; idemque, in Hippone ad suos fidelis sermonem habens, templum in memoriam divi Protomartyris in eadem urbe Ancona dicatum commemorat, illudque per totum christianum Orbem miraculorum gloria quae inibi Sancti Martyris deprecatione operabantur clarum praedicat. Episcopalis Anconitana Sedes floruit jam inde antiquitus praclarissimarum virtutum exemplis. Siquidem haud longo intervallo suorum ordinem Episcoporum vidit duobus sanctitatis distinctum luminibus, Primiano et Cyriaco martyribus invictis, quorum primus Anconitanus etiam civis fuit. Nec posterioribus saeculis inter Anconitanos Praesules defuerunt qui eamdem Sedem vel vitae sanctitate vel scientia rerumque gerendarum peritia illustraverint, uti Sanctus Traso, Beatus Antonius Fatati Anconitatus civis, Cardinalis Marcelius d'Aste,
Sanctus Traso, Beatus Antonius Fatati Anconitatus civis, Cardinalis Marcelius d'Aste, quem Innocentius XII Anconitanae dioecesis regimini praeficiens publico in Consistorio Sanctum declaravit, atque aliis praetermissis Cardinalis Lambertini, postea Benedictus XIV, qui innumeris beneficiis Anconitanam urbem cumulavit. Praesulum suorum vestigia complures Anconitani cives persecuti sunt. Ita sane Anconitana vetustas martyrio illustrata est Peregrini, Herculani et Flaviani, itemque Laurentiae et Palatiae virginum; quarum alteri plures in Picena regione civitates templa voverunt. Patrium auxere decus Sanctus Constantius, cujus res gestas Sanctus Gregorius Magnus scripto celebravit, atque Sanctus Marcellinus, quem idem Summus Pontifex commemorat. Similiter Sanctus Beneventus, Auximanae Ecclesiae Episcopus et patronus, atque Beati
Similiter Sanctus Beneventus, Auximanae Ecclesiae Episcopus et patronus, atque Beati Gabriel Ferretti, Hieronymus Ginelli, Augustinus Trionfi, qui divo Thoma Aquinate in tradendis sacris disciplinis in Parisiensi Universitate successit, scientiae non minus quam sanctitatis laude insignes, suam patriam nobilitarunt. Accedit liberalium artium doctrinaque studiis jamdiu quaesita nobilitas quam satis testantur tum lectissimorum artificum operum, tum sedes sacras non paucae, Cathedrale imprimis templum Martyri Laurentio olim dicatum, nunc vero urbis patrono Episcopo et Martyri Cyriaco postquam sacras hujus exuvias quae adhuc incorruptae perseverant in ipsum translatae sunt. Hujus templi frons, gothico stilo composita, et ampla testudo insigna sunt artis architecturae monumenta. Quod
composita, et ampla testudo insigna sunt artis architecturae monumenta. Quod vero praecipuum est, illuc fideles, non solum ex finitimis sed ex dissitis etiam regionibus frequentes veniant, imaginem veneraturi Dei sub titulo Reginae omnium Sanctorum, quam inter alia signa patrata, oculos movisse indubia probant documenta, quamque gloriosus Pontifex Pius VII, Savona ubi captivus fuerat rediens, suis manibus aurea corona donavit. Ejusdem templi dignitatem augumentum Sanctorum corpora quae in eo condita sunt, atque innumerisque quae in eo venerantur reliquiae. Sane, praeter Sancti Cyriaci corpus, quod sub ara majori conditum est, in eo servantur corpora Sanctorum Marcellini, Liberii, atque Sanctarum virginum Laurentiae et
servantur corpora Sanctorum Marcellini, Liberii, atque Sanctarum virginum Laurentiae et Palatiae. Inter sacras vero reliquias, Lancensis extrimitas, qua sacratissimum Jesu Christi cor transfixum est, et Sancti Jacobi minoris Apostoli caput memoratu digna sunt. Neque silentio est praetereundum, non longe ab urbe Ancona in agrum Lauretanum divinitus ex Dalmatia fuisse translatam natalem Virginis domum in qua Verbum Dei caro factum est, atque in oppido Humana intra ipsius Anconitanse dioecesis fines Jesu Christi Crucifixi imaginem a Sirolo dictam venerari, ad quam undique accurrunt fideles; cuius quidem ex Anconitani Senatus consulto magnificentissimum dicatum fuit templum, quodque Crucifixi simulacrum Romae etiam peculiari religione colitur.
fuit templum, quodque Crucifixi simulacrum Romae etiam peculiari religione colitur. Recentiori demum aetate Anconitanse civitatis et Ecclesiae nomini amplificando praeter civium incrementa et aucta commercia et protendos limites ob Humanae dioecesis adnexionem non parum etiam contulit dignitas ipsa et praestantia eorum, qui ad eamdem civitatem regendam delecti fuerunt; ita Sanctus Carolus Borromaeus, qui Anconitanam provinciam uti praefectus rexit, et non pauci Episcopi, qui Cardinalitia dignitate fulserunt. Imo a tribus ferme saeculis omnes fere Anconitani Episcopi Romanam purpuram adepti sunt. Cum itaque Canonici Cathedralis ecclesias Anconitanae occasionem nacti quod proxime vicesimum quintum sauci et feliciter expletur annus, ex quo vir Emus
quintum sauci et feliciter expletur annus, ex quo vir Emus Achilles S. R. E. Presbyter Cardinalis Manara Anconitanam ecclesiam administrandam suscepit, SSMo Dno Nostro Pio PP. X, sicut quae super relata sunt expositis, suo et totius Cleri et populi Anconitanae dioecesis nomine, supplicaverint ut habita ratione tum dignitatis Anconitanae Ecclesiae, tum meritorum vigilantissimi et beneficentissimi Pastoris, ad augendam jubilatio Episcopalis eius laetitiam, eamdem Cathedralem Ecclesiam Anconitanam, sine ulla Suffraganeorum designatione vel ejus status ac finium immutatione, sed honoris dumtaxat causa ad dignitatem Sedis Metropolitanae evehere dignaretur; idem SSMus Dnus Noster, omni bus mature perpensis, attentis expositis, atque in testimonium praecipuae
omni bus mature perpensis, attentis expositis, atque in testimonium praecipuae suae benevolentiae erga eximium Pastorem, de Religione deque Anconitanae dioecesi optime meritum, quodque felix sit Deique omnipotentis gloriae beneversat, oblatas preces benigne exciperc dignatus est, atque suppleto, quatenus opus sit, quorumcumque in hac re interesse habentium vel habere praesumentium consensu, Episcopalem Sedem Anconitanam in Archiepiscopalem honoris tantum causa erigendam decrevit in eum qui sequitur modum: I. Sanctitas Sua de Apostolicae potestatis plenitudine Anconitanam Episcopalem ecclesiam, omnipotenti Deo ad honorem Sancti Cyriaci Episcopi et Martyris dicatam, hactenus et in posterum Apostolicae Sedi immediate subjectam, ad honorem et dignitatem Sedis Archiepiscopalis, sine
Sedi immediate subjectam, ad honorem et dignitatem Sedis Archiepiscopalis, sine ulla Suffraganeorum Episcoporum designatione et status ac definitionis dioeceseos immutatione, sed augendae dumtaxat dignitatis causa, ad instar ecclesiarum Spoletanae et Perusinae erexit et extollit pro uno deinceps Archiepiscopo Anconitano; ac ut ordo Canonicorum templi maximi, hondris tantum causa Metropolitanus audiat, perpetuo constituit et decrevit. II. Anconitanis itaque Archiepiscopis pro tempore, post postulationem rite faciendam in Consistorio, eadem Sanctitas Sua usum pallii et crucis ante se praferendae ex aliorum Archiepiscoporum more et ex sacrorum canonum praescripto, intra Anconitanae Archidioecesis fines et non alibi omnino, concessit et indulsit, omniumque aliorum Archiepiscoporum insignium,
non alibi omnino, concessit et indulsit, omniumque aliorum Archiepiscoporum insignium, privilegiorum, honorum et jurium, quibus aliae Archiepiscopales Ecclesiae per Italiam earumque Praesules quomodolibet, non tamen titulo oneroso seu ex indulto aut privilegio particulari, fruuntur, potiuntur et gaudent. III. Voluit pariter Beatitude Sua ut vir Emus Achilles S. R. E. Presbyter Cardinalis Manara hactenus Anconitanus Episcopus in Archiepiscopum nunc constitutus eamdem Anconitanam Archiepiscopalem Ecclesiam eodem jure suo in posterum regat, quo usque in praesens rexit, eumque ab expediedns Apostolicis Litteris sub plumbo vel in forma Brevis pro aucta dignitate exemit et absolvit. IV. Ad praemissa autem exequenda Sanctitas Sua Apostolica auctoritate
absolvit. IV. Ad praemissa autem exequenda Sanctitas Sua Apostolica auctoritate deputandum censuit R. P. D. Joannem Baptistam Scotti Auximanae et Cingulanae dioecesis Antistitem, ut ipse per se vel per alium virum ecclesiastica dignitate insignem ab eo subdelegandum, omnia et singula quae per praesens decretum constituta sunt, solemniter publicet, statuat et decernat, facta eidem Episcopo in executorem ut supra constituto vel persona ab eo subdelegata potestate definitive pronunciandi, quacumque appellatione postposita, super quacumque oppositione in actu executionis quomodolibet oritura, injuncta obligatione ad Sacram hanc Congregationem Consistoriale mittendi intra tres menses exemplar authenticum formam exaratum executionis peractae, mandavitque praesens hisce super rebus
authenticum formam exaratum executionis peractae, mandavitque praesens hisce super rebus edi decretum Consistoriale, perinde valiturum ac si super praemissis Litterae Apostolicae sub plumbo vel in forma Brevis expeditae fuissent, et decretum ipsum inter Acta Sacrae hujus Congregationis Consistorialis asservari jusstit. Datum Romae hac die XIV Septembris anno Domini MDCCCCIV. Pro R. P. D. Secretario, JULIUS GRAZIOLI, Substitutus. IV.— S. C. DU CONGRÈSUS. Causes jugées dans la séance du 12 décembre 1904. CAUSES « PER SUMMARIA PRECUM ». I. BERGAMO. (Bergame). Circa pia relicta fiduciaria. — (Reservata). — R. : Ad Emum Prefectum cum Secretario juxta memoriam. II. MEDIOLANUM. (Milan). Quoad
Emum Prefectum cum Secretario juxta memoriam. II. MEDIOLANUM. (Milan). Quoad concursus paroeciales. Nous ne pouvons mieux exposer la question qu'en transcrivant la supplice de l'Eme Archevêque de Milan : « In Archidioecesi Mediolanensi concursus ad beneficia curata vacantia ter quaterve in anno habentur, valde frequentes sive propter numerum beneficiorum quae in concursu inscribuntur, sive propter numerum sacerdotum qui periculum subire intendunt. Attamen in singulis ilter concursibus aliquot beneficiorum curatorum provisio fieri nequit, sive quod sacerdotes concurrentes nomen non dederunt ad dicta beneficia, sive quod, ut aliquando accidit, illi qui idonei in concursu habiti et ad beneficia nominati sunt, ob diversas
in concursu habiti et ad beneficia nominati sunt, ob diversas rationes canonicam institutionem non acceptant. Et contra, nonnulli ex sacerdotibus concurrentibus licet idonei ad curam animarum in concursu probati sint, nullum tamen beneficium consequuntur, sive quod numerus concurrentium numerum excedit beneficiorum, sive quod singuli concurrentes non ad omnia beneficia vacantia, sed ad aliqua determinata eorum nomina dant. « Quapropter praefatus Orator, ut nimis diuturnae vacationi beneficiorum curatorum, ea qua fere semper paroeciae spirituale detrimentum capiunt, occurrere queat, humillime petit facultatem : (1° Providendi beneficiis curatis, quae post concursu vacantia manent, sive sine novo examine per illos sacerdotes, qui in ipso
sive sine novo examine per illos sacerdotes, qui in ipso concursu idonei habiti sunt ad curam animarum, quin beneficia, quae appetiverant, sint consecuti; sive per alios sacerdotes, qui extra concursu idonei ad curam animarum probentur per periculum orienus subeundum coram tribus examinatoribus synodalibus; 2° Conferendi item sine novo concursu examine isibus sacerdotibus, qui in ultimo concursu habiti sunt idonei ad curam animarum, quin tamen ullum beneficium sint consecuti, beneficia curata, quae per ipsum concursu vacant, id est propter nominationem et promotionem titularium dictorum beneficiorum ad alia beneficia curata ». La pratique proposée s'eloign-rait donc sur trois points de la méthode
pratique proposée s'eloign-rait donc sur trois points de la méthode habituelle des concours : 1° nommer aux paroisses demeurées vacantes des prêtres approuvés au concours, mais qui n'avaient pas donné leur nom pour ces paroisses; 2° nommer à ces paroisses des prêtres qui subiraient un simple examen oral devant trois examinateurs synodaux; 3° nommer des concurrents approuvés aux paroisses laissées libres par la promotion des concurrents déjà cures. I. Le rapporteur constate que la pratique suivie à Milan s'éloigne de ce qu'a prescrit le concile de Trente, sess. 24, c. 18, de ref., on. le concours. est ordonné pour chaque
18, de ref., on. le concours. est ordonné pour chaque paroisse vacante; et plus encore de la constitution Cum illud, de Benoit XIV. Il constate que les paroisses moins avantageuses sont délaisées. Accorder l'indulgence demande, serait reconnaitre cette pratique abusive; mieux vaut donc répondre d'observer exactement le concile de Trente: II. Par contre, il faut observer que presque partout le concours spécial pour chaque paroisse, tel que l'a prescrit le concile, a fait place à d'autres méthodes, et cela du consentement du Saint-Siège; ainsi en Allemagne, en Autriche, en Espagne; cf. De Angelis, l. III, tit. 5; Vecchiotti, t. 1,
cf. De Angelis, l. III, tit. 5; Vecchiotti, t. 1, l. 2, § 87. Et l'on pourrait l'appuyer sur un passage du concile, laissant aux conciles provinciaux le soin de préciser les details de la législation locale sur les concours. Cette méthode, déjà ancienne, a été formellement approuvée par le Saint-Siège, ainsi qu'il résulte de l'instruction de la Propagande du 10 octobre 1884, et de plusieurs réscrits. — Cela étant, il semble que les demandes de l'Archevêque de Milan puissent être admises sans difficulté. Car dans le premier et le troisième cas, les paroisses sont données à des candidats approuvés
troisième cas, les paroisses sont données à des candidats approuvés au concours ; dans le second, il y a l'essentiel du concours, c'est-à-dire l'examen. Sans doute, dans ce second cas, et même jusqu'à un certain point dans les autres, il n'y aura pas de concours à chacune des paroisses; mais il faut se rappeler que le concile autorise les évêques à conférer sans concours les paroisses auxquelles personne ne se présenterait, ou dont les revenus sont insuffisants pour supporter les frais du concours ; que les dispenses sur ce point ne sont pas rares ; enfin que la raison dernière
ne sont pas rares ; enfin que la raison dernière est l'utilité des paroisses. La S.C. a répondu ; Pro gratia ad triennium, factum verbo cum SSmo. III. THERMULARUM (Termoli). Proventuum. — Rappel de la cause jugée le 16 juillet et le 19 novembre 1904 (Canoniste, 1904, p. 674 ; 1905, p. 36) La S.C. a répondu : In decisis quoad omnia et amplius. CAUSES IN FOLIO. I. PARISIENS. Dispensationis matrimonii. — (sub secreto). — R. : Dilata et ad mentem. II. MASSILIENS. (Marseille). Dispensationis matrimonii. — (sub secreto). — R. : Affirmative ad cautelam, vetito viro transitu ad alias
R. : Affirmative ad cautelam, vetito viro transitu ad alias nuptias inconsulta S. Congregatione. III. TREVIRENS. (Treves). Dispensationis matrimonii. — (sub secreto). — R. : Affirmative. IV. POSNANIENS. (Posen). Dispensationis matrimonii. — (sub secreto). — R.: Non satis constare de inconsummatione. V. FANENS. (Fano). Jurium. Il existe hors des murs de Cartoceto une antique église dédiée aux SS. Pierre et Paul et qui est l'église paroissiale primitive, d'où son nom de la Pieve. Vers 1603, on commença à faire, pour plus de commodité, plusieurs des fonctions paroissiales dans une autre église intra muros, N.-D. de Miséricorde, et bientôt le curé
église intra muros, N.-D. de Miséricorde, et bientôt le curé s'y fixa lui-même, mais sans abandonner aucun de ses droits sur la Pieve. En 1619, le curé, dûment autorisé par le Saint-Siège, concéda l'usage de l'église et de la maison aux Frères Mineurs de l'Observance, en réservant pleinement ses droits paroissiaux ; ainsi, les curés devaient d'abord prendre possession dans cette église, et ensuite dans celle de la ville ; on leur réservait la communion pascale, la bénédiction des cierges le 2 février, la messe et la procession le jour de S. Marc, enfin tous les droits de funérailles. Ces