jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
Dilecti Filii, salutem et Apostolicam benedictionem. Proximi, ut accepimus, dies saeculum conficient ab asceterii vestri primordiis; eosque, uti faustos et laetabiles, varia vos caeremoniarum celebritate acturi estis. Laуди vobis est, hoc suscepisse propositum; quippe non modo cum amore studioque congruit, quo istum laborum vestrorum campum recte diligitis, sed etiam valde videtur opportunum esse atque utile. Etenim hoc toto spatio temporis praclara obvenere ab isto ipso asceterio beneficia romanae plebis; quæ si, in tot tantisque offensionibus, insilibris et insidiis, adhuc tamen non adeo amplam jacturam fecit christianae professionis et vitae, tribuendum non exigua ex parte est industriae ac diligentiæ sacerdotum, qui
non exigua ex parte est industriae ac diligentiæ sacerdotum, qui sacro eo secessu elaborare solent, ut rudes adolescentum ac saepe etiam virorum animos reddant Divino Pabulo accipiendo idoneos. Sane Sanctissimae Eucharistiae libatio prima, vix dici potest quanti referat ad christianorum hominem salutem, ut rite sancteque fiat. Hoc persuaso, et sacerdos ille optimi exempli, Joachimus Michelini, totum se ad tam salutare sacri ministerii genus contulit, et deinceps nunquam defuerunt in romano clero viri, qui opus ab ipso inceptum diligentissime persequerentur. Atque in his complures doctrina, sanctimonia et animarum charitate insignes recensendi sunt; illa neminem catholicae Ecclesiae lumina et ornamenta, Gaspar del
sunt; illa neminem catholicae Ecclesiae lumina et ornamenta, Gaspar del Bufalo, Vincentius Pallotti et Pius IX, qui quidem sacerdotale suum munus ibidem est felicissime ausplicatus. Jam vero egregiam fructuosamque horum commemorari operam, ac mirabilia celebrari, quae saepius Magni Dei Mater Refagium peccatorum dedit instituto vestro patrocinii sui documenta, id quod per saecularem asceterii natalem fiet, omnino dignum est, idemque conducibile ad acuendos in vobis rectos spiritus, ad simile in aliis excitandum studium, ad popularem pietatem refovendam. Itaque visum est Nobis vestras istas augere laetitias hisce literis; qua occasione libenter utimur, ut vobis, tam qui piam istam domum regitis quam qui
ut vobis, tam qui piam istam domum regitis quam qui in eadem sive concionatorum sive adjutorum, id est assistentium, officium obitis, animum Nos et gratum et propensum singulis testemur. Quare agite, dilecti filii, et commendatione ac voce Nostra erecti, pergite vel alacriores, Curiones Urbis in re maxima onus atque munus, secundum ea quas nuper a Nobis praescripta sunt, pro viribus allevare. Interea celestium bonorum auspiceum et paternae Nostrae benevolentiae pignus habete Apostolicam benedictionem, quam vobis per manutium in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum die xxvi Februarii anno MDCCCIV. Pontificatus Nostri secundo. Pius PP. X. II. — SECRÉTAIRE DES
Pontificatus Nostri secundo. Pius PP. X. II. — SECRÉTAIRE DES BREFS 1. Bref de béatification du Vén. Etienne Bellesini, curé de Genazzano. Pius PP. X AD PERPETUAM REI MEMORIAM Eugue serva bone et fidelis, quia super pauca fuisti fidelis, supra multa te constituam: intra in gaudium Domini tui. Quae verba evangelicus ille dominus peregre proficiscens loquutus erat servo bono et fidelis, qui totidem atque acceperat talenta superlucratus erat, eodem ipsa jure meritoque attribui possunt Stephano Bellesini Parocho Genestano, cujus singulares virtutes resque praclare gestas hodierno die commemorandas suscipimus. Quod quidem Nos eo libentius facimus quo magis opportunum et salutare scimus
Nos eo libentius facimus quo magis opportunum et salutare scimus proponi exemplar non solum quibusque Parochis vel etiam omnibus Sacerdotibus in religiosas familias cooptatis qui in Bellesini vita et moribus habent non pauca quae facile possint imitari. Neque enim de homine agitur claritate generis vel bonorum amplitudine, vel ingenii doctrinaeque laudibus commendabili; sed de eo res est qui communem in coenobiis aut in parochiali sede vitam perpetuo traduxit, de homine simplici, non de alio studio sollicito nisi pauperum juvandorum et aeterna proximorum salute flagrante. Atque talis vixerit omnibus numeris absoluta perfectaque virtute, tanta in pauperes caritate est inflammatus, tam constanti
perfectaque virtute, tanta in pauperes caritate est inflammatus, tam constanti patientique animo adversus valetudinis molestias pertulit, ut vere ille apparuerit "spectaculum factus mundo et angelis et hominibus". Trid-enti in oppido oecumenico concilio celeberrimo honestum jam ac avis et proavis locum obtinuit gens Bellesini, qua partum a majoribus decus studuit semper non tam amplitudine bonorum quam pietatis laude retinere. Ex hac gente exeunte anno MDCCLXXIV post duos frates et unicam sororem quartus natus est Aloisius, Josephus, Joachimus, qui postea in solemni votorum nuncupatione in alterum nomen Stephani commutavit. Josephus pater, non ille quidem in florente fortuna, publici Tabellarii munus Tridenti in
ille quidem in florente fortuna, publici Tabellarii munus Tridenti in patria nitide exercuit. Mater pari genere Maria Ursula Meichembeck e suburbio Valsugana: ambo filiorum diligentissimi, qui facile nollent ahi optima natura sejungi disciplinam. De prima Aloisii pueritia id constat nihil unquam pueriliter fecisse: nugas enim ineptiasque, quibus illa aetas plerumque maxime delectari solet, fastidivit, et supra aetatem saepius iam tum opportune quaesebat sanctum aliquod exemplar imitandum proponeret. Parentibus ita esse obsequens ut ex eorum nutu omnino penderet, periculosis coetibus et ludis abstinere; templorum cultor frequens sacris adstare concionibus, pias preces flexis genibus fundere ad modestiam sic compositus ut fratribus suis
flexis genibus fundere ad modestiam sic compositus ut fratribus suis et aequalibus exemplo esset. Quamobrem non mirum est si Tridentinus Curio, rogata prius optimae generticis sententia, Aloisium peridoneum judicaverit qui etiam aetate minusculus esset quam frater, cum tamen ad sacrum Synaxim accederet. Quo facto incredibile fere est, quanto quam inflammato studio sese ad omnia pietatis opera contulerit quantaque contentione animo virtutibus excolendo se dederit. Quare Aloisium hunc prout alterum Aloisium Gonzaga populares sui susciperent et praedicarent, multaque et magna ex iis, quae tunc apparebant, praeludiis, futurae sanctitatis vaticinarentur. Neque corum spem fefellit eventus. Vix enim e pueri excesserat seteratque illi
spem fefellit eventus. Vix enim e pueri excesserat seteratque illi annus sextus supradecimum cum Dei quodumque instinctu ad claustrallem vitam sese sensit impelli. Erat eo tempore Tridenti coenobium quoddam S. Marci dictum Ordinis Eremitanorum S. Augustini, cui praeerat vir non communis prudentiali et sanctitate, Fulgentius de Meichemberg germanus Mariæ Ursulae matris Aloisii. Qui quidem in re tam gravi tantique momenti ne temperere quidquam aut inconsulto faceret, mentem suam cum matre communicavit. Haec autem, nulla interposita mora, percontatum ivit fratrem remque omnem exponit et sententiam ejus rogavit. Homo prudens et conscientiae nepotis non ignarus, post aliquod temporis spatium concepta a nepote
nepotis non ignarus, post aliquod temporis spatium concepta a nepote sua vota a Deo esse clare perspiciens eumdem in sancto proposito confirmavit utque alhuc ignari genitoris assensum consequerentur ad parochoam adiit, exoravitque ab eo ne gravaretur, Josephi patris, apud quem ipse erat admodum gratiosus, animum flectere et patri filium conciliare. Pater qui piissimus erat, et divinae voluntatis observantissimus, nuntio audito, primum obstupuit novitate, postea in memoriam revocans anteactam Aloisii vitam et singularem pietatem, non solum exoptatum assensum dedit et reclamitantis naturae voces oppressit, sed acquievit omnino voluntati Dei et praegaudium lacrimans ex animo gratias egit quod ex familiola sua Deus
lacrimans ex animo gratias egit quod ex familiola sua Deus hostiam optavisset. Post aliquot dies avunculus ipse cum Bononiam proficisceretur, Aloisium recentem Eremitam jam tunica indutum; in Bononiae coenobium S. Jacobi Majoris secum adduxit, ubi illi tirocinium posuit alacritate tanta, quanta deinceps ejus sanctitas declaravit. Nam eremitanse vitae studio, orationis amore, sui ipsius neglectu et abnegatione, agendi diligentia, obediendi celeritate, morum denique gravitate, candore, suavitate tumunculus ille tamquam veteranus miles caeteris omnibus praestitit. Exacto jam prebationis anno, cum jam ita esset probatus, ut bene sperare de eo et confidere omnes praepositi possent, ad solemnem votorum nuncupationem Aloisium cunctis suffragiis admittendum
praepositi possent, ad solemnem votorum nuncupationem Aloisium cunctis suffragiis admittendum decreverunt. Recens eremita Stephanus philosophicis studiis operam daturus Romam missus est. Quum animum suum ditters studiis sacris, unde magnam sibi obventuram sperabat utilitatem proximis juvandis, statuisset, tanto incubuit fervore iti magis cum laude Professoris honorem adeptus sit. Res ita se habebant cursumque suum Stephanus tam bene initum conficere statuerat, cum repente exorta est foeda illa atque atrox tempestas quae Europam fere totam jactare et pene absorbere visa est. Non solum enim in ultima imperia, sed in Romanum etiam Principatum, in ipsum Summum Pontificem Pium VI, qui per magnum dedecus exulatum
ipsum Summum Pontificem Pium VI, qui per magnum dedecus exulatum abiit, saevitum est. Inter iniqua scita et nefaria privilegia quae nefastis illis cleribus lata et promulgata, sunt, prodit illud etiam ut quisque vir religiosus peregre consistens terram repeteret natalem. Quapropter Stephanus, emensus Theologiae curriculum in cœnobio Bononiensi, nondum Sacerdoti initiatus in patriam remigrare coactus est, et ad coenobium S. Marci rediit invitus. Illud etiam inauspicatum obtigit atque inopportunum, ut ad Sacram ordinationem suscipiendam et a loci Ordinario ad eandem cum admitteretur, graviter correptus morbo domi suae cubaret. Verum cum par et in Stephano et in Superioribus desiderium Sacerdotii, vix a
et in Stephano et in Superioribus desiderium Sacerdotii, vix a lectulo excitatus est, nondum firmata valetudine in Cathedrale invectus lectica est, et Sacerdos evasit. Sacris sic admotus, apud se reputans non amplius se sui juris, sed divinæ majestati perpetuo nexu obligatus essendum esse sibi vigilantius ut aeterna proximorum salus et Dei gloria in majus provenietur. At vero cum ad vitam recte instituendam plus intelligeret Sacerdotum mores quam mera pracepta valere sanctoque exemplo populum multo plus quam verbo tribuere, ita se impertire studuit, ut intuentium animos vel externo corporis habitu ad modestiam allicere, provocare. Saeviente interea procella, Stephanus de sempiterna proximorum
modestiam allicere, provocare. Saeviente interea procella, Stephanus de sempiterna proximorum salute nullo non tempore sollicitus, contra novos ludos litterarios, qui Normales vocabantur, domi suae magno animi ardore et ingenti caritate proprio sumptu et industria regendas nonnullas scholas aperuit, in quibus pueri puellisque tenuioris nominatim plebis ad prima litteraturae elementa et ad christianae praeccepta doctrinae erudirentur, remissa impensa. Quam quidem provinciam satis arduam et duram, quam ille ob eximium juvandorum animorum studium et fervorem in divina confidens providentia cepert, quadriennium totum tenuit et invicta constantia sustentavit. In illas omne peculium, licet tenue, omne suum minerval, omnem suam, quam ex sere publico
tenue, omne suum minerval, omnem suam, quam ex sere publico recipiebat, exiguam pensionem et quidquid a suis vel propinquis vel amicis vel liberalibus suis popularibussti pis corrogabat, libenter impendebat. Non semel in gravi annonae caritate sanctus vir visus est cum famulo panibus onusto scholas circumire et egentioribus discipulis propriis manibus dispensare panem, verba adjiciens quae charitatem ornant. Tandem tranquillatis Europae rebus et Pio VII Pontifice Maximo Stephanus, cujus singulares virtutes eum apud Superiores jam claraverant, Romam arcessitus est et Tironum Collegio, quod tunc in Generalitate S. Augustini de Urbe coenobio erat, regundo plaudentibus Eremitis omnibus praeseditur. Ibi in hujusmodi prudenter
erat, regundo plaudentibus Eremitis omnibus praeseditur. Ibi in hujusmodi prudenter et vigili Officeo velut speculum religiosae vitae praedicucidum, in quo Ordinis candidati inspicerent, se impertivit, omnesque in eo admirati sunt Patris benignitatem, fratris familiaritatem, servi officia, amici consilia, Angelis consolationem omniumque virtutum compendium. Quintum post annum ex quo Stephanus tanto suae vitae splendore et magno eorum, quibus praerat, emolumento munus suae fidei commissum integre explebat naviterque, accidit ut Tironii Collegium ex illo Coenobio auferretur et institueretur in alio Umbriae apud Civitatem Plebis. Ibi dum more modoque solito omnes explebat deflniti muneris partes non sine magna sua tironumque utilitate, factum est
muneris partes non sine magna sua tironumque utilitate, factum est Dei providentis consilio ut ob sublimioris etiam vitae et perfectionis amorem incenderet hominem desiderium absolutae vitae communis, prout ea quae proxima erat et quasi compendium a S. P. Augustino in Eremitana regula praescripta. Pari desiderio non solum tirones suos suscepit, sed ut eadem in aliquo Ordinis Coenobio ubi exerceri posset instauraretur suppliciter Deo preces effunderenon cessaret. Occurrit benigne Deus in precibus eorum, et quod poscebant exaudivit et largitus est. Nam per id tempus Leone XII Pont. Max. prope celebre Sanctuarium Genestanum B. Mariae Virginis a Bono Consilio cum continens coenobium
Genestanum B. Mariae Virginis a Bono Consilio cum continens coenobium Eremitarum S. Augustini reficeretur, Moderator summus ejusdem Ordinis Josephus Maria Mistretta ejusmodi vitam restituendam curavit anno MDCCCXXVI. Postquam inibi in hoc ipso ministerio aliud quadriennium exegerat, Sacrario illius Genestani B. Mariae Virginis a Bono Consilio delubri dirigendo a Superioribus est applicatus et cum paucos post menses parochialis ejusdem templi Curia ob mortem Parochi vacaverit, Stephanus Curato creatus est, approbante Presbyterio Episcopo et eum confirmante. Tum quidem ampliorem atque uberiorem campum nactus est ubi ejus industria magis elaboraret et ubi pietas ejus et ingens animarum studium eluceret. Ac proinde nullum sane
ejus et ingens animarum studium eluceret. Ac proinde nullum sane est onus quod Dei causa sibi recens Parochus non suscipiendum existimat, nullum sacri muneris officium quod ille non naviter exequatur. Propterea de Catholicae fidei veritatibus crebras ad populum habere conciones, poenitentiae et Eucharistiae Sacramenta, quibus nihil est humano generi salutarius, ministrare, visere domus egrotos etsi magno saepe sui incommodo aut periculo; solari miseros, calamitosos opitulari, eosque consilio, opera aut re, prout poterat adjuvare. Facultatum atque opia in tuitionem sui tantum addixit, quantum superfuit egentiorum. At ubi caritas Stephani maxime elucebat, erat etiam cura infirmorum : ubicumque enim audivisset homines aegrotare
erat etiam cura infirmorum : ubicumque enim audivisset homines aegrotare gravius, praesertim pauperes, celer, etiamsi gravi hernia laboraret, illuc Stephanus advolabat subsidium miseris duplicaturus solator corporum et animorum. Magna quidem haec omnia, quae Stephanus pro insigne suo divinae gloriae studio et singulari in proximum caritate patrabat; non tamen nova sunt neque inusitata. Director enim scholarum in patria et Magister tironum in claustris semper dederat praecclare hujus virtutis testimonia, ita ut de eo dici possit quod de Xaverio dictum fuit: « quasi sidus matutinum praecipue resplenduerat caritas ». Sed Deus voluit ut ille hujus præclarissimae virtutis praemium ferret et caritatis victima
ut ille hujus præclarissimae virtutis praemium ferret et caritatis victima occumberet. Nam anno MDCCCXL saeviente epidemia ataxicæ febris, dum cum aliis confratribus ad chorum accedit, ita aliquibus saxis in medio prostantibus pedem inscius offendit. Procubuit et vulnus non leve tibia infracta suscepit. Cum tamen nonnullios infirmos pauperes visum iverit ipse hernia laborans et vulnere ataxicum morbum facile contraxit. Quare paucos post dies, concipiens mentis suae die festo Purificationis, hora quam ipse praedixerat, placidissimo exitu animam efflavit. Magna cum jam esset virtutuum commemoratio tum post ejus obitum aucta magis est ac latius diffusa. Quapropter s. Leo XII, cuiquam absolutis omnibus quae
latius diffusa. Quapropter s. Leo XII, cuiquam absolutis omnibus quae in hujusmodi judicio erant necessaria, in Congregatione Cardinalium sacris Ritibus praescriptorum disceptari coeptum est de virtutibus, quibus Venerabilis Stephanus Bellesini Ordinis Eremitarum S. Augustini, Parochus in oppido Genestano, inclaruit easque de ejusdem Congregationis assensu heroicum attigisse culmen ipse Leo PP. XIII declaravit pridie Idus Maji anno MDCCCXCVI. Postea questio agitata est de miraculis quae Venerabili Stephano Bellesini deprecante a Deo patrata ferebantur, rebusque omnibus severissimo judicio ponderatis, duo miracula vera et explorata sunt habita : ideoque Nos, ponderatis de utroque miraculo diligenti inquisitione instituta, confectis Apostolicis tabulis, decretum edidimus octovo
miraculo diligenti inquisitione instituta, confectis Apostolicis tabulis, decretum edidimus octovo kal. Julias anno MCMIV de eorumdem miraculorum veritate atque ad uliora procedi concessimus. Illud supererat ut dictae Congregationis Cardinales rogarentur num tuto procedi censerent ad Beatorum honores Venerabili Stephano Bellesini decernendos, et in generali conventu coram Nobis habito septimo kal. Augustas vertentis anni tum et omnes qui aderant Consultores unanimi consensu tuto id fieri posse responderunt. Nos tamen in re tanti momenti Nostram aperire mentem distulimus donec fervidis precibus a Patre luminum subsidium; posceremus. Quo facto, tandem decimo octavo kalend. Septembris hujus anni, accito Dilecto filio Aloisio S. R. E.
Septembris hujus anni, accito Dilecto filio Aloisio S. R. E. Card. Tripepi S. Rituum Congregationi Pro-Præfecto, loco etiam Venerabilis Fratris Nostri Vincentii S. R. E. Card. Vannutelli Episcopi Praenestini Causafi Helatoris, nec non Reverendus Dominus Alexander Verde Presulcus S. Fidei Promoter, Eucharistico Sacro per Nos litato, sollemni decreto pronunciavimus procedi tuto posse ad solemnem Venerabilis Dei famuli Stephani Bellesini Ordinis Eremitarum S. Augustini Beatificatio. Quae cum ita sint, Nos precibus permoti universi Ordinis Eremitarum S. Augustini, Auctoritate Nostra Apostolica ut idem Venerabilis Dei famulus Stephanus Bellesini Beati nomine in posterum nominetur, ejusque corpus et reliquiae, non tamen in sollemnis supplicationibus
nominetur, ejusque corpus et reliquiae, non tamen in sollemnis supplicationibus deferendae, publicae venerationi proponantur atque imagines radiis decorentur, decrevimus, Praeterea eadem auctoritate concedimus ut de illo recitetur officium et missa singulis annis de communi Confessorum non Pontificum cum orationibus propriis per Nos approbatis juxta rubricas Missalis et Breviarii Romani. Hanc vero officii recitationem missaeque celebrationem fieri dumtaxat concedimus in Dioceses Tridentina et Praenestina templisque omnibus et oratoriis Ordinis Eremitarum S. Augustini ab omnibus christifidelibus qui horas canonicas recitare teneantur, et quoad missam attinet ab omnibus sacerdotibus saecularibus et regularibus ad Ecclesias, in quibus festum agitur, convenientibus, servato decreto S. Rituum
Ecclesias, in quibus festum agitur, convenientibus, servato decreto S. Rituum Congregationis N° 3862 Urbis et Orbis 9 Decembris MDCCCXCV. Denique concedimus ut solennia Beatificationis Venerabilis Dei famuli Stephani Bellesini in templis supra dictis celebrentur ad normam seu instructionem S. Rituum Congregationis die xvi Decem. MCMII de triduo intra annum a Beatificatione solemniter celebrando cum Officio et Missa duplicis majoris ritus, quod quidem fieri praecipimus die ab Ordinario designando postquam eadem solennia in Basilica Vaticana fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis ac decretis de non cultu editis ceterisque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut harum litterarum exemplis etiam impressis, dummodo
quibuscumque. Volumus autem ut harum litterarum exemplis etiam impressis, dummodo manu Secretarii supradictae Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus fides in disceptationibus etiam judicialibus habeatur quae Nostrae voluntatis significationi hisce literis ostenson haberetur. Datum Romae apud S. Petrum sub annulo Piscatoris die 11 Novembris MCMIV. Pontificatus Nostri Anno Secundo. ALOIS, Card., MAcc. 2. Bref d'indulgences et de pouvoirs pour les pèlerinages en Terre Sainte et à Lourdes, organisés par le Comité italien. DILECTO FILIO JACOBO MARI/E RADINI TEDESCHI, Presul. PIUS PP. X. Ad perpetuam rei memoriam. Dilecte Filio, salutem et Apostolicam Benedictionem. Romani Pontifices Decessores Nostri, vel
Filio, salutem et Apostolicam Benedictionem. Romani Pontifices Decessores Nostri, vel a primis Ecclesiae temporibus singulari studio pias fidelium ad potiora christiani Orbis sanctuaria et praesertim ad loca Passionis ac vitae Redemptoris nostri memorias inclyta, peregrinationes sunt prosequuti, easque peculiaribus ac praecipuis spiritualibus gratiis et privilegiis auxere. Gratum adeo ac perjucundum evasit Nobis consilium a te initum, constituendi Nationalem Italicum pro Palaestina ac Lapurdensi sanctuario Comitatum, illique vixi Supremam Principis Apostolorum Cathedram nullis quidem meritis Nostris adscendimus, coeptis tuis ultor libenterque faventcs, Pontificiae benedictionis ac voluntatis rurus adjecimus. Placet enim Nobis quod Sanctorum Locorum honor reviviscat apud Italos, hisque precibus, stipite,
quod Sanctorum Locorum honor reviviscat apud Italos, hisque precibus, stipite, atque exemplis dissidentium Ecclesiarum conversionem adjuvent; placet ut Immaculata Virgo in ipso suae apparitionis loco recolatur, et sanctuarium Lapurdense innumerae celebrentur turmis fidelium qui pro Nobis, pro societatis ac patriae ad Christum redimendo curent; placet denique ut Italicae peregrinationes bene compositae atque in exemplum piae, tum in Palaestinam, tum ad Lapurdense templum peragantur. Non sine magna animi Nostri laetitia hoc anno accepimus ex hisce peregrinationibus alteram habendam esse proximo mense Maio ad sanctuarium Lapurdense novissimis jubilarium Immaculatae Virginis festivitatum diebus, alteram vero in Palaestinam mensibus Septembri atque Octobri; Nosque spem
alteram vero in Palaestinam mensibus Septembri atque Octobri; Nosque spem prope certam foventes futurum ut eaeedem peregrinationes tum sociorum numero cum bonorum operum exercitatione floreant, et tibi, dilecte Fili, qui Comitatus supramemorati Praesidis munere egregia quidem laude fungeris, et fidelibus omnibus peregrinationes ipsas suscepturis, caelestium munerum auspice Apostolicam benedictionem perpetuo impertimur. Praeterea quum Nobis nihil antiquius sit, quam ut opus tam frugiferum uberiora capiat, Deo juvante, incrementa, spiritualibus etiam illud indulgentiarum thesauris ditare satagimus. Quare, de Omnipotentis Dei misericordia ac SS. Petri et Pauli Apostolorum ejus auctoritate confisi, die discessus ac reditus cujusque peregrinationis tum in Palaestinam cum ad sanctuarium
ac reditus cujusque peregrinationis tum in Palaestinam cum ad sanctuarium Lapurdense, et uno alio die a moderatore peregrinationis ipsa durante designando, omnibus fidelibus ex utroque sexu, qui vel peregre iter faciant, vel precibus aut alio pio opere peregrinationibus se spiritu sociant, dummodo Eucharisticis sacrifício se reficiant, et pro christianorum Principum concordia, haeresum extirpatione, peccatorum conversione, ac S. Matris Ecclesiae exaltatione pias ad Deum preces effundant, plenariam omnium peccatorum suorum indulgimationem et remissionem, quam etiam animabus Christifidelium quae Deo in charitate conjunctae ab hac luce migraverint, per modum suffragiorum applicare possint, misericorditer in Domino concedimus et largimur. Facultatem insuper facimus lucrandi