jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
ne vero nobilissimi ordinis Militiae auratae memoriam aetas obliteret, et ipsam Militiam in distinctum Equestrem coetum de integro constituendam edicimus. Quae cum ita sint, hisce Litteris, auctoritate Nostra, perpetuum in modum decernimus ac mandamus ut Equester Ordo Sancti Silvestri Papae, ab illo Militiae auratae omnino separetur, atque alterum ab altero, per praesentes, ita sejungimus, ut duo diversi ac distincti in posterum Ordines exinde efformentur, alter a Sancto Silvestro Papa appellandus, et alter Militia aurata sive aureo ex calcari. Ordo Sancti Silvestri, non aliter ac Pontificii Ordines supradicti Gregorianus et Pianus, tribus constet classibus, nempe Equitum sive tertia, Commendatorum sive secunda,
tribus constet classibus, nempe Equitum sive tertia, Commendatorum sive secunda, et Equitum a Magna Cruce sive prima classi. Crux Ordinis propria eadem esto atque hodierna, dempto aureo dependente calcari; sit videlicet aurea, octangula, alba superficie, Imaginem Sancti Silvestri Papae in medio adversa parte referens, aversa vera emblema Pontificium caeruleo inclusum circulo, quo tum Gregorianae instaurationis, cum hodiernae renovationis anni, aureis literis imprimantur MDCCCXXXXI et MDCCCCV. Ipsa Crux argenteae stellæ radiis imposita Ordinis numisma sit. Similiter ruber ac niger sint fasciae ordinis propriae colores. Sit vestis nigri coloris tunica, unico globulorum ordine ad extrema manicas et circa collum villoso serico nigra
ordine ad extrema manicas et circa collum villoso serico nigra ornata, ac phrygiis ex auro operibus distincta. Femoralia nigra sumto, praelonga cum fascia ex auro. Niger ex serico villoso galerus oblongus, duplici cuspide, emblemate Pontificio ac parvo aurato flocco insignis. Ensis, aurato cingulo innexus, capulus sit e concha albida, ornata auro. Tum Crucis moduli ac numismatis, tum vestis opera phrygia, tum galeri ornamenta pro vario Equitum gradu distincta, minora scilicet pro Equitibus simplicibus, pro superioribus classibus majora. Gerant Equites Crucem sinistro pectoris latere dependentem e taenia serica rubro et nigro distincta colore extremis oris rubris. Gerant Commendatores Crucem eandem majoris
distincta colore extremis oris rubris. Gerant Commendatores Crucem eandem majoris moduli simili taenia collo circumducta pendentem, galerum nigra ornent penna. Equites denique ad Magnam Cruci gerant Crucem maximi moduli quae fascia serica praelongata, binis ordinis coloribus picta, dextro humero sustineatur; sinistro vestis lateri ad pectus innexum proprium primae classis numisma majus deferant; albam galero pennam imponant. Cum vero contingat ut viri ad gradum Commendatorum evehendi egregiis ipsis meritis eminentes, quae quasi potiora Pontificiae voluntatis testimonia exposcant, volumus, ut sicuti fieri interdum solet in ordinibus Gregoriano et Piano, etiam Commendatores Ordinis Sancti Silvestri Papae ex singulari prorsus gratia numismate uti quaeant
Sancti Silvestri Papae ex singulari prorsus gratia numismate uti quaeant minori, secundae classis proprio sive Commendatorum, illudque ad pectus sinistro lateri innexum gestent. Quod vero attinet ad ordinem Militiae auratae, sive ab aureo calcari, sicutuctoritate Nostra ad Ordine Sanctorum Silvestri Papae sejunctum, animo repetentes vetustissimas et gloriosas ordinis illius memorias, Nos eum non solum ad pristinum status reformare sed novo etiam splendore cohonestare, ac funditus sub coelesti Immaculatae Virginis patronio per praesentes instaurare statuimus. Et sane cum Pontificia Sedes Ordine Equestri careat, qui sit sub Virginis praesidio constitutus, hoc potissimum anno, a solemni definitione Dogmatis Immaculatae Conceptionis quinquagesimo, atque hac
anno, a solemni definitione Dogmatis Immaculatae Conceptionis quinquagesimo, atque hac tempestate qua tot tamque mala videt lubetque christianus orbis, placet Nobis huic Equestri Ordini in quem dumtaxat fortissimi Ecclesiae Dei vindices atque adsertores erunt cooptandi, celestem Patronam Immaculatam illam Deiparam Virginem adsignare quae « terribilis sicut castrorum acies ordinata » draconis inferni caput victrix conteret. Quocirca praecipimus ut in Ordinem Militiae auratæ, sive ab aureo calcari, ii tantum inserantur praestantissimi viri, qui vel armis, vel scriptis, vel praeclaris operibus rem Catholicam auxerint, et Ecclesiam Dei virtute tutearunt, aut doctrina illustraverint, ideoque tribui poterit tum iis qui qualibet alia equestri dignitate
ideoque tribui poterit tum iis qui qualibet alia equestri dignitate sint expertes, cum illis qui iam splendidioribus titulis et ipso supremo Militiae Jesu Christi ordine potiantur. Ordinem Militiae auratae constitueret unica Equitum classi. Nostro et Romani Pontificis pro tempore existentis Motu proprio conferatur: liber esto ab ipsis cancellariae; Equites pro universo Catholico orbe centum numerum non excedant, ne dignitas ex frequentia minuatur. Quoad hujus ordinis propriam Crucem, juxta normam similium Benedicti PP. XIV rec. mem.: Nostri Decessoris in forma Brevis Literarum, sub die VII Septembris mensis anno MDCCXXXVII, quibus cautum est ne Equites Militiae auratae, Crucem Hierosolymitani Ordinis usurparent, volumus
est ne Equites Militiae auratae, Crucem Hierosolymitani Ordinis usurparent, volumus ut Crux Ordinis ejusdem Auratae Militiae, sit octoginta, aurea, enchausto flavo obducta, cum aureo inferius dependente calcari; referatque in medio parvum numisma album, aureo adversa parte, inclusum circulo et Augustissimo Virginis Mariae nomine inscriptum, aversa vero numerum referat praesentis anni MDCCCCV et in circulo « Pius X restituit ». Cruci trophaeum ex auro superemineat. Eadem Crux argenteae stellae radiis superimposita Ordinis numisma sit. Careant Equites torque, sitque eorum vestis rubri coloris tunica duplici ordine globulorum ex auro, circa collum atque ad extremas manicas serico villoso nigro distincta cum fimbriis aureis.
ad extremas manicas serico villoso nigro distincta cum fimbriis aureis. Humeralia sint, tum aureis laciniis, tum ordinis emblemate superne ornata. Femoralia praelonga, sint ex panno nigro, cum aurea fascia. Calcaria aurea. Oblongus duplici cuspide, gimbriatus auro galerus, Pontificios referat aureo nodo inclusos colores. Aurata Crux, sit gladii capulus, vae'ina nigra, cingulus aureus cum fimbriis rubris. Sicuti priscis temporibus ordinistae tunica rubri coloris, sed circumdata albo. Gestent Equites crucem taenia sericarubra extremis oris alba, collo circumdata dependentem. Inserant ad pectus sinistro lateri numisma. Quibus animi ingeniique dotibus lectissimos viros hoc ordine decorandos, praeditos esse oporteat, clare superius significavimus, ideoque ut hi
decorandos, praeditos esse oporteat, clare superius significavimus, ideoque ut hi semper meritis dumtaxat propriis commendentur, omnes concessions etiam a Dessoribus Nostris Militiae Equitibus factas, circa privilegium nobilitatis, et Palatini Comitis titulum, quae fortasse nondum sublatae fuerint, vi similium Apostolicarum Literarum Gregorii PP. XVI, sub die XXXI Octobris anni MDCCCXXXXI quas ante recensuimus, per praesentes auctoritate Nostra interposita omnino abrogamus, easque in posterum nullius roboris esse decernimus et statuimus. Denique oculos mentis Nostra convertentes ad Militiae Jesu Christi nobilissimum ordinem, quem anno MCCCXVIII post Ordinis Templi ruinam, Dionysius I Portugalliae et Algarbiorum Rex instituit, auctore et auspice Joanni PP. XXII rec.
Algarbiorum Rex instituit, auctore et auspice Joanni PP. XXII rec. mem. Praedecessore Nostro, hunc equestrium Pontificiae Sedis Ordinum, Supremum esse auctoritate Nostra, per praesentes edicimus et manuamus, quo non alter sit dignitate potior, sed ceteris amplitudine ac splendore superemineat. Una sit Equitum classis; sed quo magis per Nos consultum sit hujus Supremi ordinis decori, volumus ut posthac Crux ordinis propria collo dependeat, ex aureo torque, qui constuet alternis clypeolis Crucem ordinis ac Pontificium emblema referentibus nodis aureis inter se junctis. Traditum enim memoriae est, et ipsos veteres dictae Militiae Equites simili torque jamdiu usos fuisse alternis ensibus et clypeis celebrato.
simili torque jamdiu usos fuisse alternis ensibus et clypeis celebrato. Similiter volumus ut corona querna ex auro, parva taenia, ex enchausto rubro, inferius vincta Crucem concludat: tandem ut femoralia alba ex serico rasillo genua non praetergrediantur; caligulae sint sericae et item albae; denique fibulae calceolos ornent. Quoad tunicam, ensem et alia ornamenta nihil immutetur. Verumtamen expresse mandamus ne inter Equites ejusdem Militiae discrimen contingat, sed unusquisque ordo stemmata, insignia, arma, atque ornamenta a Sancta Sede praescripta servet integerrime, ut praefata insignia, Cruces, numismata, vestes, enses, opera phrygia, atque ornamenta, tum propria ordinum supradictorum S. Silvestri Papae, Militiae auratae, ac Militiae
propria ordinum supradictorum S. Silvestri Papae, Militiae auratae, ac Militiae Jesu Christi, cum ceterorum quos Apostolica Sedes conferre solet, sint adamussim confecta ad normam exemplarium quae in Cancellaria Equestrium Ordinum, penes Nostram a Brevibus Apostolicis Literis Secretariam, jussimus asservari; simulque praeeulis habeantur apposita schemata, quae singulis vicibus, cuilibet equestri dignitate aucto, de more traduntur. Haec statuimus, mandamus, praecipimus, decernentes praesentes Literas firmas validas atque efficaces semper fore, suosque plenarios atque integros effectus sortiri atque obtinere, illisque ad quos spectat plenissime suffragari; irritumque et inane si secus quidquam super his a quocumque quavis auctoritate scienter vel ignoranter contigerit attentari. Non obstantibus
quocumque quavis auctoritate scienter vel ignoranter contigerit attentari. Non obstantibus Nostra et Cancellariae Apostolicae regula de jure quaesito non to11endo, aliisque Constitutionibus et ordinationibus apostolicis nec nos supradictorum equestrium ordinum etiam statutis, ceterisque contrariis licet speciali mentione dignis quibuscumque. Datum Romae apud Sanctum Petrum sub annulo Piscatoris die un Februarii anno MDCCCCV, Pontificatus Nostri anno secundo. ALOIS. Card. MACCIII. Missarum, quibus ipsa per suos sacerdotes persolvendis impar esse solet. Hucusque Societas fruebatur privilegio, quo obligationibus Missarum persolvendarum, exceptis Missis urgentibus, infra sex menses satisfacere posset; quas vero per suos sacerdotes celebrare non poterat, eas tradere sibi liceret S. C. Visitationis
celebrare non poterat, eas tradere sibi liceret S. C. Visitationis Apostolicae cum stipendio reducto unius libelli, tradita quarta parte harum Missarum cum stipendiis suis integris. Cum Societas, quae indiget quam maxime auxilio amicorum et benefactorum, Missas per litteras plerumque oblatas sine gravi incommodo et damno refutare nequeat, humilis Orator exsiccis supplicat : I. Ut praefata Societas etiam in posterum quasvis Missas accipere possit, etiam si praevideat futurum esse ut per suos sacerdotes eas celebrare nequeat. II. Ut obligationibus S. Missarum infra tres menses satisfacere possit, exceptis urgentibus et iis quas accepit statim persolvendas. III. Ut attestatio Missarum acceptarum, licet nondum
accepit statim persolvendas. III. Ut attestatio Missarum acceptarum, licet nondum persolutarum, a Societate scripto data, Societatem ipsam ab omni obligatione coram Deo et Ecclesia relevet. IV. Denique supplicat idem humilis Orator ut Societas stipendiorum Missarum partem aliquam a Sancta Sede statuendam in utilitatem Collegii Mariani Romani ejusdem Societatis retinere possit. II. Ordre de Pie IX.— Trois degrés : grand'croix, commandeurs et chevaliers. III. Ordre de Saint-Gregoire-le-Grand. — Deux classes : civile et militaire. Dans chaque classe trois degrés : grand'croix, commandeurs et chevaliers. IV. Ordre de Saint-Sylvestre. — Trois degrés : grand'croix, commandeurs et chevaliers. Ordre de la Milice dorée
: grand'croix, commandeurs et chevaliers. Ordre de la Milice dorée ou de l'Eperon d'or. — Hors rang. Une seule classe de chevaliers. V. Ordre du Saint-Sépulcre. — Les grades sont conférés par le Patriarche latin de Jerusalem, grand maître. (I) Se reporter, pour l'intelligence de ces décisions, au texte du décret du 11 mai 1904, Canonisticon, 1904, p. 450. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres, vigore facultatum a SSmo Domino Nostro Pio PP. X sibi tributarum, propositis dubiis ita respondendum censuit: Ad I. Affirmative, vetita tamen studiosa collectione, ita nempe ut accipere possit Missas sponte oblatas, minime
collectione, ita nempe ut accipere possit Missas sponte oblatas, minime vero ab Episcopis aut sacerdotibus eas quovis modus. Ad II. Pro gratia juxta petitionem. Ad III. Pro Missis S. Sedi, Episcopis dioecesanis aut Superioribus Generalibus Ordinum seu Congregationum Religiosarum datis, affirmative. Pro Missis privatis sacerdotibus commissis, negative, et servetur dispositio Decreti « de Observandis ». Ad IV. Pro gratia retinendi duo pro singulis centenis. Praesentibus ad quinquennium valituris. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. II. SANCTI DEODATI (Saint-Die). Beatissime Pater, Episcopus S. Deodati ad pedes Sanctitatis Vestrae prostratus humillime exponit : I. Mos invaluit in sua dioecesi
prostratus humillime exponit : I. Mos invaluit in sua dioecesi ut sacerdotibus curialibus pensionem non argento exsolvant, sed Missas suas quotidianas, sive lectas sive cantatas, eleemosynam parocho dimittant. Quaeritur utrum mos ille licite possit retineri. II. Vigore plurium Indultorum idem Episcopus Orator concelebere potest sacerdotibus suae dioecesis facultatem recipiendi eleemosynam vel pro secunda Missa, vel pro Missis festorum in Galliasuppressorum, dummodo supradicta eleemosyna pro sua dioecesi operibus piis applicetur. Porro vestigiis trium suorum antecessorum inhaerens idem Orator Episcopus concessit sacerdotibus, ut quaecumque sit eleemosynae quantitas, ad Cancellariam episcopalem non mittatur nisi eleemosyna synodalis, iclest Lib. 1.5o. Quaeritur an haec Episcopi
nisi eleemosyna synodalis, iclest Lib. 1.5o. Quaeritur an haec Episcopi concessio sit legitima. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit: Ad. I. Affirmative, dummodo et quousque excessus in modo aut alius abusus non oriatur, super quo Ordinarii erit vigilare. Ad II. Negative. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. GAJETANUS DE LAI, Secretarius. III. LEOPOLIEN. (Lemberg). Beatissime Pater, Archiepiscopus Leopolitensis Ruthenorum relatus ad Decretum S. C. Concilii diei 11 Maii 1904 quoad Missas manuales, humiliter petit solutionem sequentium dubiorum: I. An juxta art. 2 termini persolutionis statui possint: usque ad 10 Missas in mense 20
persolutionis statui possint: usque ad 10 Missas in mense 20 in 2 mensibus 40 in 3 mensibus 60 in 4 mensibus 80 in 5 mensibus 100 in 6 mensibus et ita porro pro quibuslibet 20 Missis unum mensem addendo. II. An hi termini intelligantur seorsim quoad quemlibet stipendium offerentem, vel etiam intelligi possint cumulative quoad omnes aliqua occasione v. g. in aliqua solemnitate offerentes; ita ut si tunc stipendia offerentur 100 oblatis, a quolibet pro una Missa, omnes has Missas in termino sex mensium persolvi debearant. III. An in casu art. 7 pro sacerdotibus qui ab Ordinario stipendia accipiunt, termini
art. 7 pro sacerdotibus qui ab Ordinario stipendia accipiunt, termini currant non a die quo primarii offerentes stipendia dederunt, sed ex concessione Apostolicae Sedis a die quo Ordinarius ipsis stipendia tribuit. IV. An ista stipendia, etsi primario a pluribus offerentibus data, tamen in casu art. 7 tamquam ab uno scilicet Ordinario oblato censenda sint. V. An liceat Ordinario omnibus his Missis communem generalem intentionem (ad intentionem dantium) praescribere, etsi a primariis offerentibus species intentiones praescriptae fuissent. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Rem relinquitur ad discretum judicium et conscientiam
: Ad I. Rem relinquitur ad discretum judicium et conscientiam sacerdotum juxta Decretum et regulas ab ipsis doctoribus traditas. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam, dummodo aliter non constat de voluntate oblatorum. Ad III. Affirmative idest obligationem incipere a die quo sacerdotes Missas celebrandas ab Ordinario recipiunt. Ad IV. Affirmative, dummodo aliter non constat de voluntate oblatorum. Ad V. Episcopus curet ut quantum fieri potest Missas a pluribus recipiendas a pluribus sacerdotibus tempore debito satisfiant. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. IV. CONGREGATIONIS SPIRITUS SANCTI. Beatissime Pater, Superior Generalis Congregationis a Spiritu Sancto humiliter
SANCTI. Beatissime Pater, Superior Generalis Congregationis a Spiritu Sancto humiliter postulat : I. An ad art. 7 Decreti De observandis diei 11 Maii 1904 sub nomine Ordinariorum veniant quoque Praelecti Regulares pro suis respectivis subditis. II. An Episcopi dioecesani et Praelecti Regulares, qui aliis Episcopis seu Praelectis Regularibus Missas cum sua eleemosyna celebrandas tradiderint, ab omni obligatione coram Deo et Ecclesia relevati censeantur; an potius obligatione teneantur usque dum peractae celebrationis fidem sint assequuti. Die 27 Februarii 1905. S. Congregatio Concilii Tridentini Interpres propositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I. Affirmative. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad
I. Affirmative. Ad II. Affirmative ad primam partem; negative ad secundam. VINCENTIUS Card. Ep. Praenest., Praefectus. CAJETANUS DE LAI, Secretarius. N. B. — Il existe, entre ces textes, spécialement au n°III, et ceux qui ont été publiés par les Revues, deux légères différences de rédaction; nous donnons le texte définitivement approuvé. IV. — S. C. DES RITES. I. MISSIOBIARIORUM AFRICÆ. Sur la fête de la Dédication. Hodiernus Moderator Generalis Societatis Missionariorum Africae (Pères Blancs) Sacrorum Rituum Congregationi sequentia dubia circa festum Dedicationis pro opportuna solutione humiliter exposuit, nimirime: I. Utrum obligatio celebrandi festum Dedicationis Ecclesiarum, Dominica post Octavam Omnium Sanctorum,
obligatio celebrandi festum Dedicationis Ecclesiarum, Dominica post Octavam Omnium Sanctorum, per Decretum Cardinalis Caprara imposita omnibus Ecclesiis Gallicanis, extendatur ad omnes regiones decursu temporis Galliae subjectas, v. g. Sahara, Sudan, sine ulla praevia concessione Sanctae Sedis, vel expressa declaratione Praelati ecclesiastici, sive ibi sint Ecclesiae consecratae, sive tantum benedictæ. II. Utrum obligatio persolvendi Officium Dedicationis, de qua agitur in decreto n. 3752 Vicariatus Apostolici Senegambiae d. d. 28 Novembris 1891, pro Missionariis dicti Vicariatus, extendatur etiam ad eos Missionarios qui Calendario proprio gaudent, diverso scilicet a Calendario Vicariatus, vel Diœceseos (I). III. Et quatenus Negative, utrum tamen isti Missionarii in
(I). III. Et quatenus Negative, utrum tamen isti Missionarii in diœcesi ubi festum celebratur commorantes, in Oratorio proprio (semipublico), extracivitatem posito, celebrare debent solemnitatem Dedicationis in praefata Dominica, ex eo quod nulla dies pro tali festo in Calendario Societatis designatur. Et Sacra eadem Congregatio, ad relationem subscripti Secretarii, exquisito voto Commissionis Liturgicae, reque sedulo perpensa, rescribendum censuit: Ad I. Affirmative, juxta Decretum Cardinalis Legati Caprara pro reductione festorum d. d. 6 Aprilis 1802 et alterum Generale S. R. C. n. 3863 Celebrationis Festorum Patroni loci, Dedicationis ac Tituli Ecclesiae 9 Julii 1895 ad III (2). Ad II. Affirmative, nisi indultum
Julii 1895 ad III (2). Ad II. Affirmative, nisi indultum obtinuet a Sancta Sede celebrandi Anniversarium Dedicationis omnium Ecclesiarum Ordinis sive Societatis die diversa ab illa in qua Clerus secularis celebrat Dedicationem omnium Ecclesiarum, juxta Decretum n. 3861 Ordinis Minorum Capuccinorum Provinciae Hollandiae 22 Junii 1895 ad I (3) et n. 3925 Ordinis Minorum Capuccinorum 20 Julii 1896 ad V (4). Atque ita rescripsit, die 1 Aprilis 1905. A. Card. TRIPEPI, Pro-Prefectus. D. PANICA, Archiep. Laodicea, Secretarius. (I) Canoniste, 1902, p. 378. (2) Canoniste, 1902, p. 718. (3) Canoniste, 1895, p. 617. (4) Canoniste, 1907, pp. 40 et 101. 2.
p. 617. (4) Canoniste, 1907, pp. 40 et 101. 2. ABYSSINIE. Décret d'introduction de la cause du Vénérable Justin de Jacobis, Lazariste, vicaire apostolique de l'Abyssinie. Praecepto quod Dominus Noster Jesus Christus dedit discipulis suis, ut se invicem diligerent sicut ipse dilexerat eos, aliud novissimum adjecit mandatum, quo sicut missus a Patre et ipse discipulos mittens, in universum mundum eos abire, gentesque docere et baptizare jussit, promissa cum suo perenni auxilio alterius Paracliti seu Spiritus Sancti virtute. Quo munere sancto perfuncti Apostoli virique apostolici a primordiis Ecclesiae usque in praesens divinam Jesu Christi missionem in fidei ipsiusque Ecclesiae propagatione jugiter
divinam Jesu Christi missionem in fidei ipsiusque Ecclesiae propagatione jugiter ostenderunt. Ex his recensendus est Justinus de Jacobis e Congregatione Missionis, Episcopus Nilopolitanus, et Vicarius Apostolicus Abyssinensis, qui ceteros apostolicos viris aemulatus sanctitatis et virtutis fama ita praefulsit, ut dignus sit habitus illustris condemnari testimonio cl. ment. Cardinalis Massaia, tunc temporis Vicarii apud Gallas, a quo et Episcopus consecratus est et veluti exemplar et magister missionariis propositus fuit. Dei Famulus in oppido S. Fele, Muranae dioeceseos, ex Lucania provincia, ex piis honestisque parentibus in lucem editus die 9 Octobris MDCCC, sacro lustratus est lavacro, indito nomine Justino. Fervidam sortitus indolem
sacro lustratus est lavacro, indito nomine Justino. Fervidam sortitus indolem et ad virtutem proclivem, novenniales ad sacram synaxim accessit novisque auctus scientiae pietatisque incrementis, quum decimum octavum aetatis annum attigisset, ad perfectiorem vitae statum amplectendum toto animo incubuit. Divinam vocationem secutus Congregationem Missionis S. Vincentii a Paulo ingressus est. Neapoli tyrocinio expleto atque probato vota simplicia nuncupavit. Ad sacerdotium per gradus promotus animarum saluti procurandae sedulam operam dedit. Uriam primum, Monopolim deinde missus, consocios sedificavit. Lyciensi Congregationis domus praepositus, in Neapolitana civitate tyronum magister et domus dei Virginis nuncupatae superior, hisce muneribus egregie perfunctus est. Sibi austerus, ceteris comis, Deo
hisce muneribus egregie perfunctus est. Sibi austerus, ceteris comis, Deo in oratione junctus, concionatoris insimul et confessarii optimi laudem promeruit. Quod illi maxime in votis erat ad missiones pergere, id libentissime assecutus est cum Apostolici Praefecti munus in Abyssinia ipsi delatum fuit. Ad usus Tigre capitis, veluti centro missionis constituto, quatuor fere menses impendit quasi in recessu praeparatorio coelestibus imploratis auxiliis, sive ad idiomata varia addiscenda, sive ad illarum regionum Principum, Procerum, ipsiusque regis Oube benevolentiam sibi captandam. Deinde romanum iter aggressus ut alios conquireret socios, obsequentissimas litteras ejusdem regis Oube, qui Servo Dei missionem ad Cairum commiserat, Summo Pontifici
Oube, qui Servo Dei missionem ad Cairum commiserat, Summo Pontifici exhibuit, ad cujus pedes provolutus etiam Aethiopes perduxit atque obtulit. Romanam una cum Hierosolymitana peregrinatione peracta, in Abyssiniam reversus arduae missionis labores, angustias, pericula atque adversariorum insidias et insectationes forti mitique animo expertus est. Deo opitulante atque Regis auctoritate suffultus, plures ecclesias extruit, alias haeretica labe contaminatas, rogantibus incolis, reconciliat, et ad catholicum cultum restituit et convertit, simulque satagit ut seminaria et collegia pueris clericisque instituendis erigantur. Interea ne crescenti gregi sacerdotes et pastores in posterum deficerent, Romanus Pontifex Justinum, ex animi demissione reluctantem, sed divinae voluntati mandatisque Apostolicis obtemperantem,