jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
orare textu item serico flavi coloris ornato, et similiter sericis chirothecis sine alio ornamento; Mitra simplici ex serico damasceno, nullo ornamento, ne in oris quidem distincta, cum rubris laciniis ad vittas. Extra Cathedrales Ecclesias tantum, assistentem Presbyterum habere poterunt pluvialis indutum, dummodo non assistat Episcopus Ordinarius aut alius Praesul ipso Episcopo major. Crucem pectoralem auream sine gemmis gerent, appensam funiculo serico violacei ex integro coloris, auro non intertexto. Omnia, quae in Missa cantanda vel legenda sunt, nunquam ad scalmo, sed ad altare cantabunt et legent. Manus infra Missam lavent tantum ad Ps. Lavabo. 48. — Poterunt insuper, pariter extra Urbem,
ad Ps. Lavabo. 48. — Poterunt insuper, pariter extra Urbem, de venia Ordinario et cum Praesulis ecclesiae exemptae consensu, Mitra, Cruce pectorali et Annulo ornati, ad scalmo, more Presbyterorum, celebrare Vesperas illius festi, cuius Missam ipsi pontificaliter acturi sint, vel peregerint (absque benedictione in fine). Iisdem ornamentis eodemque ritu uti licebit, de speciali tamen commissione Ordinarii, in Vesperis festi, cujus Missa in pontificalibus ab alio quolibet Presbtero celebretur, itemque in benedictione cum Sanctissimo Sacramento solemniter (non tamen trina) impertienda, in Processionibus, et in una ex quinque absolutionibus in solemnioribus exsequiis, de quibus in Pontificali Romano. 49. — Romae Missam lectam,
de quibus in Pontificali Romano. 49. — Romae Missam lectam, aliqua cum solemnitate celebrantes, si praclatitia habitu sint induti, ea retineant. quae de Protonotariis Supranumerariis n. 31 constituta sunt; extra Urbem, de speciali tamen commissione Ordinarii, eodem modo se gerent; aliis in Missis et inunctionibus, tanquam Praelectores Domestici, ut n. 78, Palmatoriam tantum, si velint, adhibeant. 50. — Qui Canonicorum coetui adscriptus, cui hactenus recensita Protonotarium ad instar privilegii concessa sint, tanquam privata persona iisdem uti velit, prius Breve Pontificium, ut dicitur nn. 14 et 43, de sua inter Praelectos Domesticos aggregatione, servatis servandis, obtineat, simulque suae ad Canonicatum vel
Domesticos aggregatione, servatis servandis, obtineat, simulque suae ad Canonicatum vel Dignitatem promotionis, initaeque possessionis ac inter Praelectos aggregationis testimonium Collegio Protonotariorum Participantium exhibeat. Tum coram ipsius Collegii Decano, vel per se vel per legitimum procuratorem, Fidei professionem ac fidelitatis jusjurandum, de more, praestituet; de his denique exhibito documento proprium Ordinarium certiorem faciat. Qui vero tanquam privata persona hujusmodi titulum rite fuerit consecutus, non ante privilegiis eidem titulo adnexis uti poterit, quam legitimum suae nominationis testimonium memorato Collegio exhibuerit, Fidei professionem et fidelitatis jusjurandum, uti supra, ediderit, de hisque omnibus authenticum documentum suo Ordinario attulerit. Haec ubi praestiterint, eorum nomen in
documentum suo Ordinario attulerit. Haec ubi praestiterint, eorum nomen in syllog'e Protonotariorum recensebitur. 51. — Qui ante has Litteras, Motu Proprio editas, j uribus gaudebant Protonotarii ad instar, tamquam alicujus ecclesiae Canonici, a postulatione Brevis, de quo in superiori numero, dispensantur, quemadmodum et a jurejurando, ut ibidem dicitur, praestando, quod tamen proprio Ordinario infra duos menses dabunt. 52. — Habitum et insignia in choro Dignitatum et Canonici Protonotariorum gerent, prout Capitulo ab Apostolica Sede concessa sunt; poterunt nihilominus veste tantum uti violacea praclatitia cum zona sub choralibus insignibus, nisi tamen alia vestis, tamquam insigne chorale sit adhibenda. Pro usu Roccheti
alia vestis, tamquam insigne chorale sit adhibenda. Pro usu Roccheti et Mantelleti in choro attendatur, utrum haec sint speciali indulto permissa; alias enim Protonotarius, habitu praclatitio assistens, neque locum inter Canonicos tenebit, neque distributiones acquiret, quae sodalibus accrescent. 53. — Collegialiter tamquam Canonici pontificalibus functionibus juxta Caeremoniale Episcoporum, sacris vestibus induti assistentes, non alia Mitra utentur quam simplici, nec unquam hoc aliisve supra memoratis insignibus et privilegiis extra propriam ecclesiam, nisi in concessionis diplomatate aliter habeatur. Canonicus tamen, qui forte ad ordinem saltem Subdiaconatus non sit promotus, ne in choro quidem cum aliis Mitra unquam utatur. In functionibus autem praedictis
quidem cum aliis Mitra unquam utatur. In functionibus autem praedictis inservientem de Mitra non habebunt, prout in Pontificalibus uni Celebranti competit. Qui in Missa solemni Diaconi, Subdiaconi aut Presbyteri assistentis munus agunt, dum Dignitas, vel Canonicus, aut alter Privilegiarius pontificaliter celebrant, Mitra non utentur; quam tamen adhibere poterunt, Episcopo solemniter celebrante, ut dictum est de collegialiter adsistentibus, quo in casu, cum ministrant, aut cum Episcopo operantur, maneant detecto capite. 54. Protonotarius ad instar defunctus eligi aut tumulari cum Mitra non poterit, nec ejus feretro ipsa imponi. 55. — Ne autem Protonotariorum numerus plus aequo augeatur, prohibemus, ne in posterum in
Protonotariorum numerus plus aequo augeatur, prohibemus, ne in posterum in ecclesiis, de quibus supra, Canonici Honorarii, sive infra, sive extra Diocesim degent, binas partes excedant eorum, qui Capitulum jure constituunt. 56. — Qui secus facere, aliisve, praeter memorata, privilegiis et juribus uti praesumpserint, si ab Ordinario semel et bis admoniti non paruerint, eo ipso, Protonotariatus titulo, honore, juribus et privilegiis, tanquam singuli, privatos se noverint. 57. — Sciant praeterea, se, licet forte plures una simul, non tamquam unius ecclesiae Canonici, sed tanquam Protonotarii, conveniant, non idcirco Collegium Praelectitium constituere; verum, quando una cum Protonotariis de numero Participantium concurrunt, tunc quasi
quando una cum Protonotariis de numero Participantium concurrunt, tunc quasi unum corpus cum ipsis censentur, sine ullo tamen amplissimi Collegii praebjudicio, ac servatis ejusdem Capellaed et Familiae Pontificiae consuetudinibus. 58. — Si quis, quavis ex causa, Dignitatem aut Canonicatum dimittit, cui titulus, honor et praerogativae Protonotariorum adnexa sint, statim ab ipsis titulo, honore et praerogativis decidet. Qui vero Pontificium Breve inter Praelectos aggregationis obtinuerit, horum tantum privilegiis deinceps perfruetur. IV. — Protonotarii Apostolici Titulares seu Honorarii. 59. — Cum Apostolica Sedes, non sibi uni jus reservaverit Protonotarios Titulares seu honorarios nominandi, sed Nuntiis Apostolicis, Collegio Protonotariorum participantium et forte aliis
nominandi, sed Nuntiis Apostolicis, Collegio Protonotariorum participantium et forte aliis jamdiu illud delegaverit, antequam de eorum privilegiis ac praerogativis aliquid decernamus, leges seu conditiones renovare placet, quibus rite honesteque ad ejusmodi dignitatem quisque Candidatus valcat evehi, juxta Pii PP. VII Praecessoris Nostri Constitutionem Cum innumeris, Idibus Decemb. MDCCCXVIIl datam. 60. — Quoties igitur de honorario Protonotariatu assequendo postulatio praebetur, proferantur, ab Ordinario recognita, testimonia, quibus constet indubite: 1° de honesta familiae conditione; 2° de aetate saltem annorum quinque et viginti; 3° de statu clericali ac caelebri; 4° de Laurea doctoris in utroque, aut canonico tantum jure, vel in S. Theologia,
in utroque, aut canonico tantum jure, vel in S. Theologia, vel in S. Scriptura; 5° de morum honestate et gravitate, ac de bona apud omnes aestimatione; 6° de non communibus in Ecclesiae bonum provehendum laudibus comparatis; 7° de idoneitate ad Protonotariatum cum decore sustinendum, habita etiam annui censu ratione, juxta regionis cujusque aestimationem. 61. — Quod si hujusmodi Protonotariatus honor alicui Canonicorum coetui collective ab Apostolica Sede conferatur (quod jus, collective Protonotarios nominandi, nemini censeri posse deleslatum declaramus), eo ipso, quo quis Dignitatem aut Canonicatum est legitime consequutus, Protonotarius nuncupabitur. 62. — Pariter, qui Vicarii Generalis aut etiam Capitularis munere
62. — Pariter, qui Vicarii Generalis aut etiam Capitularis munere fungitur, hoc munere dumtaxat perdurante, erit Protonotarius Titularis; hinc, si Dignitate aut Canonicatu in Cathedrali non gaudeat quando choro interesse velit, habitu Protonotarii praclatitio, qui infra describitur, jure utetur. 63. — Protonotarii Apostolici Titulares sunt Praelecti extra Urbem, qui tamen subjecti omnino manent locorum Ordinariis, Praelectorum Domus Pontificiae honoribus non gaudent, neque inter Summi Pontificis Familiares adnumerantur. 64. — Extra Urbem, dummodo Summus Pontifex eo loci non adsit, in sacris functionibus rite utuntur habitu praclatitio, nigri et integri coloris, idest veste talari, etiam, si libeat, cum cauda (necque tamen explicanda),
veste talari, etiam, si libeat, cum cauda (necque tamen explicanda), zona serica cum duobus flocculis a laeva pendentibus, Rocchetto, Mantelleto et bireto, absque ulla horum omnino parte, subusto aut ornamento alterius coloris. 65. Extra Urbem, praesente Summo Pontifice, descripto habitu indui possunt, si hic tamquam chorale insignem concessus sit, vel si quis uti Vicarius adfuerit. Habitu praelatitio induti, omnibus Clericis, Presbyteris, etiam Canonicis, singulatim sumptis, praeferruntur, non vero Canonicis, etiam Collegiatum, collegialiter convenientibus, neque Vicariis Generalibus et Capitularibus, aut Superioribus Generalibus Ordinum Regularium, et Abbatibus, ac Praelatis Romanae Curiæ; non genuflectunt ad Crucem vel ad Episcopum, sed tantum se inclinant,
genuflectunt ad Crucem vel ad Episcopum, sed tantum se inclinant, ac duplici ductu thurificantur. Super habitu quotidiano, occasione solemnis conventus, audientiae et similium, etiam Romae et coram Summo Pontifice, zonam tantum sericam nigram, cum laciniis item nigris, gestare poterunt, cum pileo chordula ac floccis nigris ornato. Propriis insignibus, seu stemmatibus, pileum imponere valeant, sed nigrum tantummodo, cum lemniscis et sex hinc sex inde flocculis pendentibus, item ex integro nigris. Si quis Protonotarius Titularis, Canonicatus aut Dignitatis ratione, choro intersit, circa habitum se gerat juxta normas Protonotariis ad instar constitutas, num. 52, vestis colore excepto. Sacris operantes, a simplicibus Sacerdotibus minime
52, vestis colore excepto. Sacris operantes, a simplicibus Sacerdotibus minime differant; attamen extra Urbem in Missis et Vesperis solemnibus, pariterque in Missis lectis aliisque functionibus solemnius aliquando celebrandis, Palmatoria tantum ipsis utenda conceditur, excluso Canone aliave pontificali supellectili. Quod pertinet ad acta in causis Beatificationis et Canonizationis, et ad passivam electionem in Conservatores et cetera, iisdem juribus gaudent, quibus fruuntur Protonotarii Supranumerarii, uti nn. 2 3 et 24 supra dictum est. Beneficia eorum qui, tamquam privatae personae, Protonotariatum Titularem assequuti sunt, non vero qui ratione Vicariatus, Canonicatus sive Dignitatis eodem gaudent, ab Apostolica tantum Sede conferantur. Noverint autem se, licet
gaudent, ab Apostolica tantum Sede conferantur. Noverint autem se, licet forte plures una simul, non tamquam unius ecclesiae Canonici, sed tamquam Protonotarii, conveniant, non ideo Collegium constituere. Tandem qui Protonotariatu Apostolico honorario donati sunt, tamquam privatae personae, titulo, honoribus et privilegiis Protonotariatus uti nequeunt, nisi antea diploma suae nominationis Collegio Protonotariorum Participantium exhibuerint, Fideique professionem, ac fidelitatis jusjurandum coram Ordinario, aut alio viro in ecclesiastica dignitate constituto emisserint. Qui vero ob Canonicatum, Dignitatem, aut Vicariatum, eo potiti fuerint, nisi idem protestiterint, memoratis honoribus et privilegiis, quae superius recensetur, tantummodo intra propriae dioecesis limites uti poterunt. Qui secus facere, aliisque, praeter
propriae dioecesis limites uti poterunt. Qui secus facere, aliisque, praeter descripta, privilegiis uti praesumpserint, si ab Ordinario semel et bis admoniti non paruerint, eo ipso honore et juribus Protonotarii privatos se sciant: quod si Protonotariatum, tamquam privata persona adepti sint, etiam titulo. Vicarii Generales vel Capitulares, itemque Dignitates et Canonici nomine atque honoribus Protonotariatus titularis gaudentes, si, quavis ex causa, a munere, Dignitate aut Canonico cessent, eo ipso, titulo, honoribus et juribus ipsius Protonotariatus exciderunt. Nihil detractum volumus a honore, privilegiis, praeminentiis, praerogativis, quibus alia Praelatorum Romanae Curiæ Collegia, Apostolicae Sedis placito, exornantur. Insuper concedimus, ut omnes et singuli Praelati
Sedis placito, exornantur. Insuper concedimus, ut omnes et singuli Praelati Urbani seu Domestici, etsi nulli Collegio adscripti, ne nempe, qui tales renunciati, Breve Apostolicum obtinuerint, Palmatoria uti possint (non vero Canone aut alia pontificali supellectili) in Missa cum cantu, vel etiam lecta, cum aliqua solemnitate celebranda; item in Vesperis aliisque solemnibus functionibus. Hi autem habitum, sive praelatitium sive quem vocant Diaconum, gestare poterunt, juxta Romanae Curiæ consuetudinem, prout supra describitur nn. 16, 17; numquam tamen vestes talaris caudam explicare, neque sacras vestes ex altari assumere valeant, nec alio uti colore, quam violaceo, in bireto flocculo et pilei vitta, opere reticulato
quam violaceo, in bireto flocculo et pilei vitta, opere reticulato distincta, sive chordulis et flocculis, etiam in pileo stemmatibus imponendo ut n. 18 dictum est, nisi, pro eorum aliquo, 1st fatum de majori particulari privlegio. Ex Romanorum Pontificum indulgentia, insignia quaedam praelatitia aut pontificalia aliis Collegiis, praesertim Canonicorum, eorumque Dignitatibus, quocumque nomine nuncupentur, vel a priscis temporibus tribui consueverunt; cum autem ejusmodi privilegia deminutionem quamdam episcopali dignitati videantur afferre, idcirco ea sunt de jure strictissime interpretanda. Huic principio inhaerentes, expresse volumus, ut in pontificalium usu nemini ad aliquod ex supra memoratis Collegiis pertinenti in posterum ampliora suffragentur privilegia, quam quae,
memoratis Collegiis pertinenti in posterum ampliora suffragentur privilegia, quam quae, superius descripta, competunt Protonotariis sive Supranumerariis, sive ad instar, et quidem non ultra propriae ecclesiae, aut ad summum Dioeceseos, si hoc fuerit concessum, limites; neque ultra dies jam designatos, aut determinatas functiones; et quae arctiora sunt, ne augerentur. Quoniam vero de re agitur haud parvi momenti, quippe quae ecclesiasticam respicit disciplinam, ne quis audeat arbitraria interpretatione, majora quam in concedentis voluntate fuerint, sibi privilegia vindicare; quin potius paratum sese ostendat, quatenus illa excesserint, minoribus coarctari; singulis locorum Ordinariis, quorum sub jurisdictione vel quorum in territorio, si de exemptis agatur, aliquis
jurisdictione vel quorum in territorio, si de exemptis agatur, aliquis ex praedictis coetibus inveniatur, demandamus, ut, tamquam Apostolicae Sedis Delegati, Apostolicarum Concessionum documenta ipsis faventia, circa memorata privilegia, infra bimestre tempus, ab hisce Nostris Ordinationibus promulgatis, sub poena immediatae amissionis eorum quae occultaverint, ad se transmitti curent. quae intra consequentem mensem ad Nostram SS. Rituum Congregationem mittant. Haec autem, pro suo munere, omnia et singula hisce Nostris dispositionibus aptans, declarabit et decernet, quaenam in posterum illis competant. Haec omnia rata et firma consistere auctoritate Nostra volumus et jubemus: contrariis non obstantibus quibuscumque. Datum Romae apud S. Petrum, die xxi Februarii
obstantibus quibuscumque. Datum Romae apud S. Petrum, die xxi Februarii MCMV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. Loose notes on the congress gregorian international in Strasbourg Dilecto Filio Petro Wagner, Doctori decuriali in Liceo magno Friburgensi et generalis conventus studiorum cantus gregorianus moderatori. PIUS PP. X. Dilecte Fili, salutem et Apostolicam benedictionem. Quemadmodum servari praecepta gaudemus quae fidelium utilitati subinde damus, ita nunciato a te conventum delectamur, in quem studiosi Gregoriani concentus viri ex omni populo confluent, hac una vehementer permoti re, ut quae Nos de musica sacra monuimus, ad usum fideliter adducantur. Coetum autem et frequentem conjicio futurum
ad usum fideliter adducantur. Coetum autem et frequentem conjicio futurum et ex viribus coaliturum censeri, qui non modo musicae peritiam artis, sed etiam, id quod magni in re sacra interest, pietatem sensumque alte teneant christianae fidei, valde profecto laetamur, capimusque inde argumentum explorati faustique exitus certum. At illud uberiorum Nobis fructum ex laboribus vestris pertendit, deliberatum vobis esse non modo voluntates erga avitum Ecclesiae Romanae cantum admovereatque excitare verbis, sed exempla etiam, adjuvandae praxi perutilia, oculos ponere, unde probe ac rite possint studiosi perspicere, quantum et artis et elegantiae et religionis in servandis muscis sacrae praescriptis insit. Animatis egregie vobis
religionis in servandis muscis sacrae praescriptis insit. Animatis egregie vobis multam sese ac facilem impertiat gratia divina, illudque ex alacritate vestrae licit optatissimum commodum, ut ea demum existat in catholico orbe voluntas, praepisitis de sacro concentu Nostris parere diligenter. Tibi interea praesicipum benevolentiam testamur, auspice munerum coelestium tibi atque universis qui in memoratum coetum se conferent, Benedictionem Apostolicam permanenter in Domino impertimus. Datum Romae apud S. Petrum, die XXIII Januarii anno MDCCCCV, Pontificatus Nostri secundo. PIUS PP. X II. — SECRETARIA DEL BREVE. 1. Breve de beatification dei Venerabili Agatangelo da Vendôme e Cassiano da Nantes. PIUS PP. X. Ad
da Vendôme e Cassiano da Nantes. PIUS PP. X. Ad perpetuam rei memoriam. Africam, terram triumphis divitem, jam veteres terrarum orbis domini appellarunt Romani; sed illa hoc potius fatidico nomine vocari a christiano populo tunc potuit, cum Martyrum purpurata sanguine, a primis humanae redemptionis annis ad praesens usque diurn, innumeris ac vere in conspectu Dei gloriosissimum victorias obtinuit. Et sane eadem in terra fortissimorum heroum seriem, qui effuso sanguine, testimonium Christo reddidere, nulla unquam setas conclusit, sed fastorum ipsorum tabulas novi semper titulos augebant. Etenim post primas in Romana provincia Imperatorum persecutiones, post crudelissimas Arianorum in Christi sectales animae versiones,
Imperatorum persecutiones, post crudelissimas Arianorum in Christi sectales animae versiones, Mauritaniam, Gestum Ham, Numidiam, Aegyptum, Lybiam, Nubiam, et ipsas interioris Africae plagas, male cognitas plagas, nova semper atque insignia Christi militum tropaea ornarunt. Has ad regiones christiani nominis provenire studio adducti, divini verbi praesonces certatim properarunt, ad gentes immanitate barbaras, cultuque efferatas Evangelii lumen allaturi. Non eos coeli inclementia, non itinerum asperitas, non belluarum hominumque silvestrium ferocia ab incipio deterruit; nullis difficultatibus, nullis laboribus fracti, saepe doctrinam quam praedicatione vulgaverant constanter tolerata morte confirmarunt, proprio videlicet sanguine, quam verbo et sudore severant, arborem viventem. Certam quisque nacti provinciam, auspice Congregatio
sudore severant, arborem viventem. Certam quisque nacti provinciam, auspice Congregatio Fidei Propagandæ praeposita, Religiosi potissimum Ordines spectatos doctrina et sanctimonia viris, sui etiam sanguinis ob salutem proximorum prodigos, ad sacras in Africam expeditiones designarunt; hosque inter Ordines de causa religionis et humanitatis optime meritos, inclytaeetiam Capulatorum Franciscaliana familia numeratur. Haec nobilibus floret coronis et palmis alumnorum suorum quorum effusus cruor fuit semen fuit Christianorum; haec in gloriosis Ordinis Martyrum tabulis nomina quoque habet inscripta Venerabilium Dei Famulorum Agatangeli et Cassiani, qui ob catholicae fidei testimonium in Aethiopiam ovem crudelissimam oppetiverunt. Venerabilis Dei Servus Agatangelus, in paterna civitate Franciscus Nourry, Vendoine
Venerabilis Dei Servus Agatangelus, in paterna civitate Franciscus Nourry, Vendoine in urbe Galliae ortus est die xxxi mensis Julii anno MDXCVIII. Eo nondum illustri Nanneti prodiit in lucem die xv mensis Januarii MDCV, futurus illi in apostolatu et passione socius Consalvus Vaz Lopez Netto, cui postea nomen Cassianus. Uterque claris piissimisque parentibus usi sunt, non ad rem sibi gloriamque amplificandam, sed ad maturanda consilia sanctitatis. Docti ab infantia timere Deum, et ab omni culpa abstinere, late pervadentis corruptionis esse potuerunt expertes, Tobiaeque similes, « cum irent omnes ad vitulos aureos. Ipsi pergebant soli in Hierusalem ad templum Domini». Quae morum
Ipsi pergebant soli in Hierusalem ad templum Domini». Quae morum innocentia utrumque disposuit ad perfectioris vitae institutum amplectendum in familia religiosa Capulatorum Franciscaliana, qui tunc in Galliis ut novis erroribus sese opponerent versabantur. Posthabitis ideo familiae commodis, locique natalis deliciis, in ipso aetatis flore rudes ac pauperes Seraphici Patris lanas induere. Franciscus Agatangelus nomen in religione sortitus, in coenobio Cenomanenserrone rocinium posuit, deinde Pictaviensi philosophicas, in Rhedonensi theologicas disciplinas magno cum plausu didicit. Consalvus autem Andegavense coenobium ingressus, Cassiani nomen assumpsit, ac vix e tyrocinio excessit, in conventu Rhedonensi, eodem atque Agatangelus sacrae theologiae magistro usus est. Hoc in domicilio
atque Agatangelus sacrae theologiae magistro usus est. Hoc in domicilio virtutis aucti sacerdoti et doctrina, quo pares forent ad errantium saluti procurandae, sacrarum expeditionum et martyrii desiderio flagrare coeperunt; sed probe noscentes « longum esse iter per praecepta, breve per exempla », uterque recte judicans seipsis abundare oportere iis omnibus laudibus ad quas alios excitarent, virtutum omnium excitationi ac perfectioni sese penitus assiduo studio dediderunt. Gloriosum in conspectu Domini vitae exitum parum abfuit quin praeoccuparet Cassianus, grassante pesti contagione in urbe Rhedonensi; sed non obiit martyr charitatis, qui fidei martyr erat moriturus. Itaque ut convaluit, in Aegyptum missus est, deinde
erat moriturus. Itaque ut convaluit, in Aegyptum missus est, deinde Cairum, ubi Agatangelum invenit, annum jam ibi commorantem, sacrisque illis expeditionibus, ob meritorum praestantiam, praepositum. Inde simul Aleppum profecti sunt, Syriamque aliasque Orientis regiones uberrimo cum fructu peragrarunt, proposito sibi maxime Coptorum dissidentium reditu ad catholicae fidei unitatem; hisque in negotiationibus pertractandis, maxime rei sacrae provenire putaverunt Cassiani in variis orientalibus linguis peritia. Post longa et asperrima itinera, post ingentes exanctlatos pro Christi causa labores, cum rescivissent atrox in Aethiopia flagrare odium in catholicum nomen, eo se contulerunt incommodis objecti plurimis, maxime vero « periculis in falsis fratribus ». Nam
plurimis, maxime vero « periculis in falsis fratribus ». Nam opera cuiusdam Petri Leonis, lutherani hominis vaferrimi, schismaticus episcopus Aethiopicus, quocum antea Cairi, piis adhortationibus permoto, Venerabiles Dei Servi de missionibus in Aethiopia habendis conjunctissime egerant, in suspicionem ductus, edictum provocavit, quo catholici viri religiosi comprehenderentur omnes, quicumque in Aethiopiam pedem inferrent. Qua comminatione ipsi nimirime petiti Agatangelus atque Cassianus, perfide ignari, vix Dibauriam ingressi, illico vinculis crudelissime obstricti in carcerem projiciuntur. Pauli imitatores, etiam in custodia, licet fama, siti ac squalore quasi enecti, tamen schismaticorum ad Romanam fidem conversionem per solidum mensem praedicare non cessant; donec funibus ad quadrupedum