jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
de altari libenter. IV. — In omnibus et singulis paroeciis consociatione canonica instituatur cui vulgus nomen Congregatio Doctrinae christianae. Ea parochi, praesertim ubi sacerdotum numerus sit exiguum, adjutores in catechesi tradenda laicos habebunt, qui se huic dedent magisterio tum studio gloriae Dei, tum ad sacras lucrandas indulgentias quas Romani Pontifices largissime tribuerunt. V. — Majoribus in urbibus, inque iis praecipue ubi universitates studiorum, licea, gymnasia patent, scholae religionis fundentur ad erudiendam fidei veritatibus vitaeque christianae institutis iuventam quae publicas scholas celebrat, ubi religiosae rei mentio nulla injicitur. VI. — Quoniam vero, hac praesertim tempestate, grandior aetas non secus ac puerilis
vero, hac praesertim tempestate, grandior aetas non secus ac puerilis religiosa eget institutione, parochi universi ceterique animarum curam gerentes, praeter consuetam homiliam de Evangelio, quae festis diebus omnibus in parochiali Sacro est habenda, eam tantum excepta qua pueri erudiuntur, catechesim ad fideles instruat, facili quidem sermone et ad captum accommodato. Qua in re Catechismo Tridentino utentur, eo utique ordine ut quadriennii vel quinquennii spatio totam materiam pertractent quae de Symbolo est, de Sacramentis, de Decalogus, de Oratione et de praacceptis Ecclesiae. Haec Nos quidem, Venerabiles Fratres, auctoritate apostolica constituimus et jubemus. Vestrum modo erit efficere ut, in vestra cujusque dioecesi,
jubemus. Vestrum modo erit efficere ut, in vestra cujusque dioecesi, nulla mora atque integre executioni mandentur; vigilare porro et pro auctoritate vestra cavere, ne quae praecipimus oblivioni dentur, vel, quod idem est, remisse oscitanterque impleantur. Quod ut reapse vitetur, illud assidue commendetis et urgeatis oportet, ut parochi ne imparati catechesis praceptiones habeant, sed diligenti prius adhibita praeparatione; ut ne loquentur hominum sapientiae verba, sed, in simplicitate cordis et sinceritate Dei, Christi exemplum sectentur qui quamvis abscondita eructaret a constitutione mundi, loquebatur tamen omnia in parabolis ad turbas et sine parabolis non loquebatur eis. Id ipsum et Apostolos, a Domino institutos,
non loquebatur eis. Id ipsum et Apostolos, a Domino institutos, praestitisse novimus; de quibus Gregorius Magnus aiebat: Curaverunt summopere rudibus populis plana et capabilia, non summa atque ardua praedicare. Ad religionem autem quod attinet, homines magnam partem rudibus, hac tempora nostra, sunt accensendi. Nolumus porro, ne ex ejusmodi simplicitatis studio persuadeat quis sibi, in hoc genere tractando, nullo labore nullaque meditatione opus esse: quin immo majorem plane, quam quovis genus aliud, requirit. Facilis longe est reperire oratorem qui copiose dicat ac splendide, quam catechistam qui praceptionem habeat omni ex parte laudabilem. Quamcumque igitur facilitatem cogitandi et eloquendi quis a natura
laudabilem. Quamcumque igitur facilitatem cogitandi et eloquendi quis a natura sit nactus, hoc probe teneat, numquam se de christiana doctrina ad pueros vel ad populum cum animi fructu esse dicturum, nisi multa commentatione paratum atque expeditum. Falluntur sane qui plebis imperitia ac tarditate fis, hac in re negligentius agere se posse autumant. E contrario, quo quis rudiores nactus sit auditores, eo majore studio ac diligencia utatur oportet ut sublimissimas veritates, adeo a vulgari intelligentia remotas, ad obtusiorum imperitorum aciem accommodent quibus, aeque ac sapientibus, ad aeternam beatitudinem adipiscendam sunt necessariae. Jam igitur, Venerabiles Fratres, Mosis verbis, in hac postrema litterarum
Jam igitur, Venerabiles Fratres, Mosis verbis, in hac postrema litterarum Nostrarum parte, liceat vos alloqui: Si quis est Domini, jungatur mihi (4). Advertite, rogamus quæsumusque, quanta animarum clades ex una divinarum rerum ignoratione veniat. Multa forte utilia planeque laudatione digna, in vestra cujusque dioecesi, sunt a vobis instituta in commissi g-reg-is commodum: velitis tamen, praesumite omnibus, quanta potestis contentione, quanto studio, quanta assiduitate hoc curare atque urgere, ut doctrinae christianae notitia cunctorum pervadat animos penitusque imbuat. Unusquisque, Petri Apostoli utimur verbis, sicut accepit gratiam, in alterutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis gratia Dei (5). Diligentiam industriasque vestras, beatissima Virgine
dispensatores multiformis gratia Dei (5). Diligentiam industriasque vestras, beatissima Virgine immaculata intercedente, fortunet vobis Apostolica benedictio, quam, testem caritatis Nostrae ac coelestium gratiarum auspice, vobis et clero ac populo cuique creditur amantissime impertimus. Datum Romae, apud Sanctum Petrum, die xv Aprilis MDCCCCV, Pontificatus Nostri anno secundo. PIUS PP. X. 2. Allocution consistoriale du 27 mars 1906. Venerabiles Fratres, Amplissimum coetum vestrum, tertium pro officii munere allocuturos, piget Nos admodum ea iterum afferre argumenta, quae non laetitiam faciant, sed moerorem confirment. Sed nostis optime hunc esse Dei providentis nutum, ut tristibus Ecclesia ne careat unquam, ut nempe hanc sit Sponso, qui,
Ecclesia ne careat unquam, ut nempe hanc sit Sponso, qui, quolibet sibi exhiberet gloriosam, non habentem maculam, poni voluit in signum cui contradiceretur. Querebatur ad vos, Venerabiles Fratres, consilia agitari apud Gallos, quae maxime religioni essent infesta; querebamus propositum, non eam modo rescindendi pactionem quam, superiore ineunte saeculo, ad commune religionis et civitatis bonum Romanus Pontifex ac reipublicae Gallorum moderatores fecerant; sed, lege lata, civilis imperiis ab Ecclesia discidium perpetuo sanciendi. Jam vero, etsi Nos omni studio omnique qua licebat ratione, etiam postremis hisce diebus, tantam cladem avertere conati sumus, quin et conari adhuc voluntas est, quum nihil a Nobis
quin et conari adhuc voluntas est, quum nihil a Nobis longius absit quam velle Nos a pactis conventis eximere; attamen eo res urgetur ardore, ut sit plane pertimescendum ne brevi ad exitus deducatur. — Gallorum gentis, quam Nos ex animo adamamus, vicem dolemus graviter: quidquid enim damni ubivis obveniat Ecclesiae, id experiendo novimus rei quoque publicae detrimentum esse. Teneant hoc probe, non solum qui in Gallia catholicarum sunt partium, quibus Ecclesiae defensionem suscipere sanctum esse debet; verum etiam pacis publicaeque securitatis quotquot sunt amatores, ut communi fine studio tantam patriae perniciem prohibeant. Haec inter, Venerabiles Fratres, contristat adhuc animum immanitas
perniciem prohibeant. Haec inter, Venerabiles Fratres, contristat adhuc animum immanitas belli, quo extremae jam diei Orientis orae caedibus, incendiis, sanguine, funestantur. Quot ibi rerum lacrimae! Vices Illius in hisce terris agentes, qui auctor est et conciliator pacis, Deum in spiritu humilitatis exsiccabimus, ut principibus ac populis quae ad concordiam pertinent consilia benigne impertiat. Tot plane tantotque genus ubique hominum conficiunt mala, ut non sit opus armorum etiam strepitu perturbari et contentione bellorum! Quantum pacis studio ex omni parte sit tribuendum, sensere nuper feliciter qui Brasiliam, Peruviam, Boliviam supremo imperio moderantur. Exortis enim de praescribendis regendisque finibus controversias inter foederatas Brasiliae
Exortis enim de praescribendis regendisque finibus controversias inter foederatas Brasiliae civitates; et utramque gentem, Peruvianam videlicet ac Boliviensem, periclitari vetus concordia videbatur. At vero, qui publicae rei respondentes praesunt, sapienti equidem saluberrimoque consilio, contentionem alieno judicio terminandam decreverunt, Qua in re, cum prudentissime reputarent tutandae pacis officium Pontificatui maximo innatum fere esse atque insitum, communi sententia, Sedis hujus Apostolicae Nuntium virorum coetui praefecerunt, quorum esset causa suae Tragediae dirimenda. — Quae dum vobiscum, Venerabiles Fratres, laeto animo communicamus, dictarum gentium Praesidibus gratias publice referre libet quod honorem ejusmodi Nobis et Cathedrae Beati Petri habere voluerint. Quam conjunctionem Nobiscum, quae maximarum
Cathedrae Beati Petri habere voluerint. Quam conjunctionem Nobiscum, quae maximarum utilitatum conciliatrix est, utinam pro merito aestimarent qui Equatorianae Reipublicae regimine potiuntur. Scilicet Romani Pontifices antecessores Nostri, atque in primis Pius IX sanctissimae recordationis, charitatem suam in Equatorianum populum multis magnisque argumentis demonstrarunt. Quid vero? Eas modo leges ibi latas novimus, quae ad catholicam Ecclesiam et antiquam patrum religionem non vexandam solum sed pene interimentum sancit quis dixerit. — Nos, ne deesse muneri videamur, illatum religioni vulnus non dolemus modo, sed publice arguimus; sperantes considerata consilia ab iis, quorum interest utilitatum suae gentis prospicere, esse capienda. Episcopos interea et catholicos
utilitatum suae gentis prospicere, esse capienda. Episcopos interea et catholicos universos Equatorianae gentis non demittere animum jubemus, sed magno erectoque religionem tueri debitamque illi adserere libertatem, nulla tamen tentata via, quam ordo et justitia intercludat. Aderit conantibus Deus, qui mortificat et vivificat, deducit ad inferos et reducit. Caeterum, Venerabiles Fratres, non sine praemio futuram confidimus, quam catholici universi testati sunt pietatem in augustam Dei Matrem, quum superiore decembri mense quinquagesimus annus impletus est a solemni promulgatione decreti, quo Eadem primaeva labe immunis edicebatur. Virgo suavissima, quae Ecclesiam plane diligit, quam acquisivit Christus sanguine suo, optatae pacis gaudenta ne diu desideremus
acquisivit Christus sanguine suo, optatae pacis gaudenta ne diu desideremus efficiet. Et benedictio Dei omnipotentis, etc. 329e livraison, mai 1905. Marcus Stephanus Crisinus, Crissi natus est in Croatia nobili genere, qui partum a majoribus decus suarum virtutum laude provexit. De prima ejus pueritia id constat ex toto corporis habitu egregiam animi indolem emicuisse. Illud quoque memoriae proditum eum vix trimum puellulum mirifico amore prosequutum fisse coelestem matrem Mariam eamque deinceps semper in trepidis rebus ac praecipue in crudelissimae mortis agone confidenter invocasse. Paulo grandior factus et in Collegium Ferdinandaeum adscitus, quid a parentibus virtutum documenta exceperat moribus ad modestiam compositis
quid a parentibus virtutum documenta exceperat moribus ad modestiam compositis constanter expressis et in Congregationem Marianam protinus adscriptus nova et eximia in Beatam Virginem pietatis exempla dedit. Specimen etiam sane optimum ingenii praebuit in scholis, ubi sedulitate et industria aequalibus praelluxit; adeo ut in philosophia et physica magister fuerit renunciatus. Cum vero se divino quodque auctore ad sacerdotium sentiret impelli, rem cum sapientibus viris communicata, de pientissimorum parentum consensu clericalem habitum induit ac theologicis studiis proludere coepit. Quod ut animadvertit pater Gregorius Rumer Societatis Jesu, cum nec pauca neque exigua de eo polliceri posse speraret, egit ut in Alma Urbem
de eo polliceri posse speraret, egit ut in Alma Urbem in Collegio Germanico-Hungarico alendus mitteretur, studiorum curriculum tam in patria institutum confecturus. Romam itaque venit et in Collegio receptus est annos natus duo et viginti. In praenobilis hac virtutis et doctrinae palæstra optimi cuiusque brevi non imitator solum sed aemulator evasit. Absoluto theologiae curriculo et iam sacerdotio initiatus, praemium ceteris aptus judicatus est qui universam theologiam publica et solemni disputatione defenderet. Inde in patriam reversus omnia Apostolici viri munia exercere coepit, idque eo successu ut ejus fama per omnem circa regionem vulgaretur; qua permotus celeberrimus ille Strigoniae Archiepiscopus et Hungarias
regionem vulgaretur; qua permotus celeberrimus ille Strigoniae Archiepiscopus et Hungarias Primas Petrus Pazmany, eum in suam dioecesim accivit, quo ad omne sacri officii munus uteretur, praesertim contra Lutheri et Calvini errores, qui eo tempore longe lateque per Hungariam grassabantur. Nec multo post inter Canonicos Metropolitanae Ecclesiae cooptatus et Archidiaconatu Comorniensi auctus est; indeque a Canonicis Szeplacensis Abbatiae administrandae, quae prope Cassoviam est, provinciam suscepit. Id non sine Dei numine factum est, qui ibidem martyrii palma servum suum donare decreverat, et socium addere duobus aliis fortissimis viris e Societate Jesu, qui Cassoviae et in viciniis per id tempus in catholicis confirmandis
Cassoviae et in viciniis per id tempus in catholicis confirmandis et haereticis reducendis insudabant. Horum alter fuit Stephanus Pongraczius. Is ortus anno MDLXXXII e gente inter Hungaros satis illustri ac piissima in domo educatus atque in litteris excultus, ubi adolevit se ad Societatem Jesu ineundam vocari sensit, eo etiam tum animo ut patriae ab Lutheri et Calvini placitis infectae et civilibus turbis exagitatae in subsidium veniret. Et sane in Societatem admissus et absolutis multa cum laude philosophiae ac theologiae studiis, anno MDCXV missus est Honorary in Hungaria superiori ut sacris expeditionibus intentus, catholicos in fide ac pietate confirmaret et haereticos
expeditionibus intentus, catholicos in fide ac pietate confirmaret et haereticos vel ad catholicae religionis Artem reducere vel in suis erroribus pervicaces confundere. Quod munus satis profecto arduum flagranti zelo, nec tamen minori prudentia, quatuor circiter annos executus est, Cassoviae praesertim, quo ab Andrea Doczy regio gubernatore vocatus, in ipsa regia domo una cum Melchiore Grodeck receptus rem catholicam sustentabat. Consuetudine cum Marco Crisino inita, quem saepe hospitem habuit, sub festum Sancti Patris Ignatii anno MDCXIX cum eodem Honorary secessit, ut sacris exercitationibus animum excolerent ac novas vires ad pugnandum pro Christo sumerent : quod non sine Dei consilio factum est,
Christo sumerent : quod non sine Dei consilio factum est, qui eos ita ad capitale praelium parabat quod brevi erat subeundum. Tertius accedit ad hos duos pater Melchior Grodeckius. Eum in Silesia ortum et in Societate Jesu variis muneribus perfunctum Andreas Doczy Cassoviam acciverat, ut milites, quos in praesidium habebat, excoleret. Quo in Apostolico ministerio memoria proditum est eum simili charismate donatum fuisse quo olim Apostoli et ipse Franciscus Xaverius dites fuerunt : nam sive bohemice sive germanice loqueretur, ab utriusque gentis hominibus seque intelligebatur. Dum hi tres Christi pugiles sacris ministeriis impense vacabant, accidit ut Georgius Racoczy Cassoviae potiretur
sacris ministeriis impense vacabant, accidit ut Georgius Racoczy Cassoviae potiretur nomine Gabrielis Bethlenii, qui, Turcarum auxilio fretus et ab hereticis Bohemisque et Hungarische accitus, cum magno exercitu regionem invaserat ut eam Imperatoris auctoritati subraheret sibique et suis addiceret. Racoczyus illico jussit tres catholicos sacerdotes domi a militibus custodiri et, coacto civitatis consilio, de eorum caede decretum est. Igitur, post mediam noctem inter diem sextam et septimam mensis Septembris anno MDCXIX, immissi carnifices primo occurrentem Pongraczium clavae ferrea ictu prosternunt : dein omnes tres pugnis, calcibus, colaphis ac probrosis etiam vulneribus Jesu et Mariæ nomina ingeminantes cecidertunt. Crisinus oblatam sibi Racoczyi
Jesu et Mariæ nomina ingeminantes cecidertunt. Crisinus oblatam sibi Racoczyi nomine salutis spem, si a fide catholica descisceret, constanter rejecit. Tunc vestibus exutos ac laquearis trabibus suspensos ardentibus facibus ustulant, donec detectis costulis viscera diffluerent. Demum adventante jam die demissos e trabibus Crisinum et Grodeckium capite obtruncant, Pongraczium acinace in capite bis percutiunt et uti jam mortuum in latrinam, una cum aliorum corporibus, detrudunt. Verum hic spirabat adhuc, nec nisi post viginti et amplius horas vulneribus et foetore confectus, Mariae et Jesu nomina ingeminans, illucescente die octava septembris, ad coelestem coronam evolavit. Hujus tam atrocis caedis fama undique perlata, ut
coronam evolavit. Hujus tam atrocis caedis fama undique perlata, ut contra auctores summam omnium indignationem movit, ita in fortissimorum virorum gloriam cessit. Quorum corpora paucos post menses a pientissima femina Comitissa Pallfy a Belthleno dono accepta honestiori loco, primum in quodam sacello, dein prope sacrarium ecclesiae sororum a S. Ursula Tirnavise condita sunt, ubi pluribus signis a Deo sunt illustrata. Nec multos post annos ab ipso Cardinali Pazmanyo Archiepiscopo Strigoniensi juridica inquisitio de Martyrio, fama Martyrii et signis est instituta et Romam ad Urbanum VIII Pontificem missa. At propter adversas rerum vicissitudines causa haec diu fuit interrupta et nonnisi medio
rerum vicissitudines causa haec diu fuit interrupta et nonnisi medio saeculi decimononi resumpta est, cum auctoritale Apostolica novae juridicae inquisitiones Strigoniae peractae sunt. His Romam missis et validis in a Congregatione Rotali recog'nitis, a Decessore nostro Leone PP. XIII particularis Congregatio est instituta ad cognoscendum de Martyrio, causa Martyrii et signis horum trium fortissimorum Christi Militum atque omnibus probationibus accurate perpensis, Nos per decreta lata die idus januarias hoc ineunte anno MCMXLIV de Martyrio ejusque causa et signis Martyrium confirmantibus constare ediximus. Reliquum erat ut inquireretur utrum Caelitum Beatorum honores tuto praedictis Martyribus decerni possent. Mox in conventu universo habito
tuto praedictis Martyribus decerni possent. Mox in conventu universo habito coram Nobis VII kalendas Martias vertentis anni, cum dilectus filius Noster Andreas S. R. E, Cardinalis Steinhuber causae Relator, dubium proposuisset an, stante approbatione Martyrii et causa Martyrii, signis et miraculis a Deo illustrati et confirmati, tuto placebat ad solennem horum Venerabilium Servorum Dei Beatificationem, tum Cardinalibus Sacris Ritibus tuendis praepositis, tum omnes qui aderant Consultores unanimi consensu tuto id fieri posse responderunt. Nos vero in re tam gravissimo momenti distulimus judicium in alium diem. Dominica prima Quadragesimae, idest decimo kalendas Martias volventis hujus anni MCMIV, adstantibus Cardinalibus Aloisio Tripepi
kalendas Martias volventis hujus anni MCMIV, adstantibus Cardinalibus Aloisio Tripepi Sacrorum Rituum Congregationi Pro-Præfecto et praedicto Andrea Steinhuber causa Relatore, necnon R. P. Alexandro Verde S. Fidei Promotore, suprema Nostra Apostolica auctoritate decrevimus tuto procedi posse ad solennem Venerabilium Servorum Dei Marci Crisini, Stephani Pongraczii et Melchioris Grodecki Beatificationem. Quae cum ita sint, moti precibus universae Societatis Jesu, auctoritate Nostra Apostolica his litterarum vi facultatem facimus ut Servi Dei Marcus Crisinus croatus Canonicus Strigoniensis, Stephanus Pongraczius hungaricus et Melchior Grodeckzius silesius e Societate Jesu, Beatorum nomine in posterum nuncupentur eorumque corpora et ipsana seu reliquiae, non tamen in solennibus supplicationibus
corpora et ipsana seu reliquiae, non tamen in solennibus supplicationibus deferendae, publice venerationi fidelium proponantur et imagines radiis decorentur. Deinde eadem Nostra auctoritate concedimus ut de his quotannis recitetur Officium et Missa de communi plurimorum Martyrum cum orationibus propriis per Nos approbatis juxta rubricas Missalis et Breviarii Romani. Hanc vero Officii recitationem Missaeque celebrationem fieri concedimus in dioecesibus Strigoniensi et Cassoviensi, et in omnibus Ecclesiis et Oratoriis quibus utitur Societas Jesu ab omnibus qui horas canonicas recitare teneantur, et quoad Missam attinet ab omnibus sacerdotibus tam saecularibus quam regularibus ad Ecclesias in quibus festum agitur convenientibus, servato decreto S. Rituum
Ecclesias in quibus festum agitur convenientibus, servato decreto S. Rituum Congregationis N. 3862 Urbis et Orbis 9 Decembris MDCCCXCVI. Denique concedimus solennia Beatificationis supradictorum Servorum Dei in supradictis Dioecesibus et templis celebrentur ad normam decreti seu instructionis S. Rituum Congregationis diei 16 decembris MCMII de triduo intra annum a Beatificatione solemniter celebrando, quod statis legitima auctoritate diebus fieri praecipimus intra annum postquam eadem solennia in Basilica Vaticana fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis ac decretis de non cultu editis ceterisque contrariis quibuscumque, Volumus autem ut his litterarum exemplis etiam impressis, dummodo manu Secretarii dictae Rituum Congregationis subscripta sint
etiam impressis, dummodo manu Secretarii dictae Rituum Congregationis subscripta sint et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus in disceptationibus etiam judicialibus fides habeatur quae Nostrae voluntatis significationi hisce litteris ostensis haberetur. Datum Romae apud S. Petrum sub annulo Piscatoris die 1 Novembris MCMIV, Pontificatus Nostri anno II. ALOIS. Card. MACCHI. 3. Brief sur les Ordres Pontificaux de chevalerie. PIUS PP. X AD PERPETUAM BEL MEMORIAM. Multum ad excitandos ad egregia facta hominum animos, praemia virtuti reddita valent, quae dum ornant egregios bene de re sacra vel publica meritos viros, ceteros exemplo rapiunt ad idem laudis honorisque spatium decurrendum. Hoc quidem sapienti
rapiunt ad idem laudis honorisque spatium decurrendum. Hoc quidem sapienti consilio Romani Pontifices Decessores Nostri Equestres Ordines, quasi gloriae stimulos, singulari studio prosequuti sunt, horumque alios instituere, alios jam institutos, vel pristino decori restituerunt, vel novis ac potioribus privilegiis ditarunt. Nunc autem cum peropportunum visum sit gravibus de causis quaedam immutare de nonnullis Equestribus Pontificiis Ordinibus, nempe de Ordine Sancti Silvestri Papae sive Militiae Auratae, ac de Ordine Militiae Jesu Christi, Nos collatis consiliis cum dilecto filio Nostro Aloisio S. R. Ecclesiae Diacono Cardinali Macchi, a Brevibus Apostolicis Litteris Secretario, et Pontificiae Sedis Equestrium Ordinum Magno Cancellario, omnibus rei momentis
et Pontificiae Sedis Equestrium Ordinum Magno Cancellario, omnibus rei momentis attente ac secluso perpensis, ex certa scientia ac matura deliberatione Nostris haec quae infrascripta sunt decernenda existimavimus. Neminem latet Ordinem Militiae auratae, sive ab aureo calcari, inter vetustissimos jure esse enumerandum : Constantino enim Magno Imperatore, Silvester PP. I sanctae memoriae Decessor Noster, auctor illius fuisse dicitur. Hic priscis potissimum temporibus a Decessoribus Nostris magno semper in honore habitus est; sed postea rerum humanarum ac temporum vicissitudine de veteri splendore ac dignitate excidit. IIII a Dece soribus Nostris magna semper cura illi ad pristinum statum restaurandum: ipsi vero titulum Sancto
cura illi ad pristinum statum restaurandum: ipsi vero titulum Sancto Silvestre Papa tribui jussit et exinde novum quasi constituit equestrem Ordinem Sancti Silvestri Papae, sive auratae Militiae appellatum. Eundem Ordinem duabus tantum constare classibus praescripsit: Commendatorum, et Equitum; sed in praesens justas et rationabiles causas suadent ut etiam Equester Ordo Sancti Silvestri, non minus atque ordines Gregorianus et Pianus tribus in posterum classibus constet, Equitum scilicet, Commendatorum, et Equitum a Magna Cruce. Nos itaque [superiore illam classem Ordini Sancti Silvestri tribuentes, eundem a Militia aurata penitus sejungendum esse arbitramur : ne vero nobilissimi ordinis Militiae auratae memoriam aetas obliteret, et